birkaç ay önce, sosyal medyada birisiyle sokakta köpek olup olmaması hususunda tartışmıştım. tartışma derken kavga değil, fikir çarpıştırma şeklinde. benim savunduğum fikir, "sokakta başıboş köpekler olmamalı," onunkisi de tam tersiydi. ben insanları umursamayacağını bildiğim için direkt köpeklerin açısından savundum fikrimi. köpekler sokakta kimsesiz olduğu zaman hastalanıyor, araba çarpıyor, sapıklar, işkenceciler tarafından zarar görüyor . vs. ikna edici bir karşı argüman sunamadı ama fikrinden de dönmedi. köpeklerin sokakların tadı, neşesi olduğunu; köpeksiz sokaklarda yaşamak istemediğini, kendisini güvende ve huzurlu hissetmeyeceğini söyledi. köpektapar ağır bir kelime ama köpeklere bir hayvandan daha fazla anlam yükleyen, onları bir tür koruyucu melek olarak gören insanlar var. fakat bu gerçekçi değil.