dün akşam günbatımında bostancı sahilde idim. bi köpek geldi yanıma. sahipsiz... 1-2 metre uzağıma, arka patilerinin üstüne oturdu. ve günbatımını izlemeye başladı. kulaklarını da yatırdı aşağıya bi güzel. uzun uzun daldı uzaklara ve günbatımını izledi resmen. ben de onu izledim. ya uzundur böyle huzurlu bi görüntüye rastlamamıştım. kulaklarını yatırmış oturan bi sokak köpeği. nasıl güzeldi. neler geçiyordu ki aklından acaba? eskiden sahibi mi vardı mesela? onu mu özledi? ya da yavruları vardı belki de, şimdi neredeler kim bilir diye onlar mı geçti aklından? çok güzeldi be... şu hayattan göçüp gitmeden önce bi köpek sahiplenmeyi çok istiyorum. imkan, mekan meselesi biraz. tam olarak hazır olmama gerek yok, yüzde elli dahi hazır olduğum an yapacağım bunu. sonra beraber denize karşı günbatımlarını izleyeceğiz.