işyerimizin bahçesinde takılan, besleyip barındırdığımız bir pekinez köpeğimiz var; sanırım 10 ya da 11 yaşında falan. zillinin önde gideni, boyuna ondan ayrı sevdiğimiz tüm kedi/köpeklere saldırı geliştiren, hatta bu uğurda girdiği bir kavgada başka bir köpek tarafından gözü çıkarılan, yine de zilliğinden ödün vermeyen bir köpekçik. gözünü ameliyat ettirdik. şimdi gayet iyi; ama o ilk zaman hepimizi üzmüş ve korkutmuştu eşek sıpası. her neyse, şimdi bu ginger zillisi kendisini sevdirir de, öyle herkesi sevmez. hemen hepimizin paçasına saldırmışlığı vardır. ama içimizde biri var ki, ona bayılır. yatar, karnını sevdirir, onun sesine tepki verir, o istedi diye bizim de onu sevmemize izin verir vs vs. fatma ablamıza daha bir düşkündür anlayacağınız. lakin fatma abla, geçen hafta cuma günü emekliye ayrıldı, gitti. ve bu sabahtan beridir bu ginger zillisi, onun odasından çıkmıyor. resmen üzgün üzgün gelip duruyor, odaya bakıyor, bir şeyleri kokluyor, bir huzursuzluk var hayvanda. güvenlikçilerin söylediğine göre hafta sonu fatma ablanın odasına doğru ağlar gibi havlamış falan. normalde dışarda özgür özgür takılan hanımefendi, hafta sonu binanın içine girmiş bulduğu her aralıkta. çıkarmışlar, yine girmiş. en son bırakmışlar içerde. geceyi binada geçirmiş. şimdi, fatma ablamız da her çalışan gibi senelik izin/rapor/mazeret izni kullanan bir çalışandı. e ama peki bu ginger hanım, cumadan pazartesiye nasıl anladı onun gittiğini ve gelmeyeceğini? biri söylese abartıyor derim, kendim görüyorum hayvandaki üzüntüyü. sahibi değil, bir şey değil, nasıl bu kadar bağlanmış ve nasıl anlıyor bir daha gelmeyeceğini inanın aklım almıyor. bir de hayvanlar için bilinçsiz derler. gayet de bilincinde her şeyin ve şu an bildiğiniz yas tutuyor. fatma ablanın gidişine hepimiz ağladık, ama ginger içlendi resmen...