hani böyle sıkılırsın, yanlız kalmak istersin, her şey üstüne üstüne gelir ya. işte o zaman sığındığın limandır köpeğin. seni karşılıksız sevendir. ne olursa olsun sadıktır. özledim köpeğimi. yıllar evvel, o zamanki kız arkadaşım ille de köpek alalım diyordu. ben de ankara başkent üniversitesinin yanında genişçe bir dairede kalıyordum. burda bakarız diyordu. onun evi de, yakın bi yerde müstakil bir ev. ben ikna ederim bizimkileri, burda bakarım sonra fikri daha da cesaretlendiriyordu sevdiceğimi. bense köpekleri karşıdan sevsem de, bakım işinin büyük sorumluluk olduğunu ve eninde sonunda benim başıma patlayacağını bildiğimden olayı hep sürüncemede bırakıyordum. sahibinden.com'da o zamanlar petshoplar falan parayla satış yapabiliyorlardı. her gün yavru golden bakıyoruz anasını satayım. öte yandan ben de hem öğrenciyim, hem de laboratuvar cihazları ithal eden bir firmada çalışıyorum. sürekli şehir dışı 2-3 günlük seyahatlerim oluyor. üniversitelerin ilgili bölümlerine cihaz falan satıyorum ya da gidip cihazın eğitimlerini veriyorum kullanacak olanlara. zaten her ay bana yeni cihazların sorumluluğunu veriyorlar. hadi köpeğin sorumluluğu bana kalsa eyvallah da, ben yokken ne olacak bu köpeğe. köpek ararken arada çıtlatıyorum da bu öngörülerimi ama işte, heves etmiş istiyor. ben sürekli oyalama taktikleri uygularken, patronumla sinop'tan dönüyorduk. patronum da tam bir hayvansever. evinde iki kedisi var. 80 yaşında annesi babası 3 kedi bakıyorlar. sokak hayvanlarını besliyorlardı falan. yolda yağmur vardı. sinop çıkışında çamurların içinde bi yavru kedi gördük. ulan napıyor bu burda diye söylenirken patron hiç üşenmeden ani bir u dönüşü ile hayvancağızın yanına döndü. gidip bi baktık, bu sevimli şey bi köpekmiş halbuki. yavru. 1 aylık yok. bu nası buraya gelmiş diyerek başladık annesini kardeşlerini aramaya. o yağmurda 1 saate yakın yuvasını aradık ama bulamadık. patron dedi ki, baridatan el mahkum bu senin olacak. hem kız arkadaşın da istiyordu, siz bakarsınız. çekincelerimi anlattım. hak verdi. o zaman başka bir yol bulduk. ankara'ya dönerken çorum tarafında hancı restoran var. orada küçük çaplı bir hayvanat bahçesi yapmışlar. oraya bırakırız onlar bakar. aldık köpeği bi cihaz kutusuna koyduk beraber dönüyoruz ankaraya. o zamanlar bbm var, blackberry'lerde mail alıp gönderme var. internetin iyi çektiği bi yerde kız arkadaşıma bu ufaklığın resmini gönderdim. aman allahım, nasıl sevindi. o bizim kısmetimiz, o bizim köpeğimiz, o bizim miniğimiz. diyorum biz bunu hancılar restorana bırakıcaz. artık açık açık söylüyorum, bakamayız, bakamazsın. yok ille de getireceksin. tamam dedim. zaten kerata da bi sevimli ki sormayın. hancılar'da durduk, bi güzel pirzolalarımızı yedik. sonra sütümüzü ve mamamızı alıp yolumuza devam ettik. artık bu minik bizim olacaktı. çok değişik duygular yaşatıyordu. şimdi yazarken bile sanki olay şimdiymiş gibi heyecanlandım. ıslanmış tüyleri kurumuş, sütünü içmiş, kucağımda uyudu ankara'ya varana kadar. yolda yeni bi heyecanımız daha çıktı ortaya. adını ne koyacaktık? gözlerinin etrafı kahverengi, burnu siyah, kulakları siyah, kafası beyaz, vücüdu beyaz ama büyük büyük siyah benekleri var. dalmaçyalı düşünün, onun büyük beneklisi işte. yol boyu isim düşündük. ilk köpek ararken aklımızda "armani" koymak vardı ama bu ufaklığa uyduramadık. en sonunda adını koyduk. brownie. geç saatte eve geldim, kız arkadaşım markete diye evden kaçtı yanıma geldi. bunu kutusuyla aldık izliyoruz. allahım pek sevimli. ertesi sabah kız arkadaşım gitmiş köpek şampuanları, tarakları, kokuları, tasmaları, ne bulduysa alıp gelmiş. bunu bi güzel yıkadık, akladık pakladık. salak sudan korkuyordu bi de. yahu ne sevimliydi. bu da ilk banyosundan sonraki resmi :) aşılarıydı karnesiydi diye veterinere götürdük. veteriner baktı. bunu nerden buldunuz, bu english setter, av köpeği. bizim ufaklık değerli bi köpek çıktı, iyi mi. büyüdükçe asilleşti. doğası gereği de müthiş koku uzmanı. oyuncu. tasmasını çıkarıp bıraktığında bi koşuşu var ki, sormayın. tüylerini rüzgarda savurmaktan zevk alıyor sıpa. gel zaman git zaman, benim seyahatlerim devam etti, kız arkadaşım yeterince ilgi gösteremedi, bazen aç kaldı, çoğu zaman da yalnız. ben gittiğimde küsüyordu. dedim bu böyle olmayacak. ona bir tane pet otel buldum. her seyahatimde artık oraya bırakıyordum. kerata yaramazdı, bütün oteli birbirine düşürüyormuş. ben gittiğimde de heyecandan öyle bir kuyruğunu sallıyordu ki, ucuna jeneratör bağlasan evin bir yıllık elektriğini karşılar. bir gün veteriner mide tarafında fıtık gördü. alınması lazım dedi. aynı anda kısırlaştırmasını da yapalım. yahu o daha masum, nası bıcak vurucaksınız lan yavrucağın karnına. kıyamadım. erteledim bi süre ama sonra köpeğe rahat vermemeye başlayınca el mahkum gittik. veterinerin o metal masasında, o yaramaz köpek, korkudan tir tir titreyen bi çocuğa dönüştü. narkozu yiyip bayılana kadar yanındaydım. o yumuk gözlerinin son gördüğü bendim. ameliyattan çıktığında ben izmir yollarındaydım. yurtdışından misafirlerimiz ile ege üniversitesinde yeni teknoloji bir ürünümüz için kongre düzenlemiştik. ankara'ya dönmem 1 hafta sürdü. yahu yavrucak ameliyattan çıkmış, o kadar tembih etmeme rağmen kız arkadaşım gitmemiş yanına. ankara'ya döndüğümde soluğu veterinerde aldım. kafasında yarasını yalamasın diye o garip nesneden vardı. bizim yaramaz, hoplayıp zıplamadan duran kız gitmiş, mahsun bi köpek gelmiş. önüne ne koysan kıtlıktan çıkmışçasına hacılayan tilki gitmiş, doğru düzgün yemek yemeyen bi köpek gelmiş. onun olduğu odaya bir girdim. yok böyle bişi. öyle bakış yok. sen nerelerdesin diyordu gözleri. kısık inlemelerle anlatıyordu derdini. sırtını yere verip bacaklarını açıp burnuyla işaret ediyordu. bak bana ne yaptılar sen nerdesin diyordu. sitem ediyordu ama, özlemiş, sarılmadan duramıyordu. kucaklaştık barıştık. evin yolunu tuttuk. yol boyu konuştu benle, sırnaştı. bense özür diledim yavrumdan. kız arkadaşımı aldım karşıma konuştum. neden ilgilenmediğini sordum. brownie onun isteğiyle hayatımıza girmişti ama hiç sorumluluk almıyordu. bana şöyle bir açıklama getirdi. brownie geldiğinden beri (bu konuşmayı yaptığımızda 1 yaşına yeni giriyordu) brownie yi hep ilişkimizin önünde tuttuğum için bana kızmış, o yüzden bakmak içinden gelmiyormuş. bu akıllara ziyan savunmanın arkasında durdu hep. ben de anlayış göstermeye çalıştım. ondan bu konuda hiçbir şey beklememeye karar verdim. öyle daha mutlu olduk zira. velhasıl, bu seyahatler gitgide sıklaşmaya başladı. bir yandan okul, bir yandan iş böyle gitmiyordu. zaten hakettiğimden de az kazandığımı düşünüyordum. ayrılmaya karar verdim. o sırada türkiye'de e-ticaret yeni yeni hayatlarımızın içine giriyordu. ben de bir fikrimi hayata geçirmeye karar verdim. ofis tutmam gerekiyordu. yaramaz kızımın daha mutlu olması için bahçeli bir yer buldum. brownie ye bahçede yer ayarladım. sıpa tasmasız bahçede daha özgürdü artık. bu da bahçesinden bir resim :) aradan bir buçuk sene daha geçti, işler büyüdü, ofisi şehir merkezine, anlık tedarik yapmak durumunda olduğum tedarikçilere daha yakın, personellerimin daha rahat gelip gidebilecekleri bir yere taşımam gerekti. şehir merkezinde bahçeli yer bulmak mümkün değil. o sebeple brownie'nin alıştığı düzene devam edebilmesi için, evimi bahçeli bir yere taşımaya karar verdim. o sırada bütçeme de uygun bir yer buldum işyeri için ve hemen taşınmamız gerekiyordu. brownie yi bırakacağım pet otel de kapanmıştı. bizim ofis eşyalarını taşıyan kişi, yanımda çalışanlardan birinin tanıdığıydı. o demiş ki, ben 10-15 gün bakarım brownie'ye, siz evi bahçeli bir yere taşırken hem taşımanızı yaparım hem de köpeği getiririm. çok mantıklı geldi. tamam dedik. brownie'yi de o arkadaşa bıraktık. ben kendime bahçeli bir ev bakarken kafama ve keseme göre bir yer bir türlü bulamadım. zaman da geçiyor. dedim gideyim, köpeğimi alayım. yanımda çalışan çocuğa dedim, brownie yi almaya gidicez, yerlerini öğren. dünya başıma yıkıldı. adam ortalarda yok. haftalarca aylarca adamı aradık sorduk ama bulamadık. av köpeği olduğundan belki bıraktığı yuvasını bulur diye, eski bahçeli ofisi tutan adamla kanka olduk, ama gelmedi. beni tek karşılıksız seven, derdimi tasamı usanmadan dinleyen dertleşen, biricik dostumu kaybettim. halen böyle sıkıldığım zamanlarda özlüyorum. insandaki köpek sevgisi birşey mi, asıl mesele köpekteki sahibinin sevgisi...