kediden sonra dünyanın en harika şeyi olabilir. kediyle kiyaslanamayacak kadar bakımı zor bir hayvan olduğu konusu tartışmaya kapalıdır sanıyorum. 7 yıldır bakıyorum, fakat aslında insanlar arasında zekasıyla ünlenen bir ırka mensup olmasına rağmen ne yazık ki ırkının zekasından pek nasiplenememis bir tanesine sahibim. bize geldiğinde 52 günlüktü. ne yazık ki gelecek planlaması yapılmadan annem tarafından alınmıştı. ben o dönem şehir dışında okuyordum ve annem "köpek alırsam çocuğum her hafta eve onu görmeye gelir" gibi bir tür koca bağlama büyüsü olarak almıştı hayvanı. ilk dört ay tamamen bok temizleyerek geçti. ajdjakdka çok fenaydı. tuvalet eğitimi için olan damlalar spreyler falan tamamen yalandı, kesinlikle ise yaramadı. 5. aydan sonra tuvalet eğitimini aldı ama inanılmaz zor bir süreçti. dışarı çıktığımızda kesinlikle birlikte yürümek, sahip duygusu, araba korkusu gibi şeyler yoktu. maalesef hala da yok sigirda. diğer köpeklerden -duyduğum kadarıyla tabii- farklı olarak 4-6 ay arasında ayakkabı falan yemedi. fakat onun dışında her şeyi yedi. gerçekten her şeyi. mesela masa. mesela kapı. saka degil, dişleri kaşındıkca gidip kapı kirisine ağzını dayayıp kemiriyordu. dünyanın parasını verip aldığımız diş kasiyicilar tabii ki kapının verdiği zevki veremedi. aslında kendi çapında ona 2 ay boyunca vermeye çalıştığım eğitimi (otur, kalk, yuvarlan, yat, tut, getir, ver falan) almış. ama haberim yok. 2 ay "millan gelip bizimkine bakar mı, mal herhalde bu" diye düşündükten sonra bir akşam ansızın elimdeki bademler sayesinde aslında hepsini bildiğini fakat ödül olmayınca sikinde bile olmadığını fark ettim. aşırı enerjik bir hayvandı ve git gide güçlendi. artık 1 yaşında falanken annemi 6 kere falan düşürüp sürükledi. annem bir süre sonra kapıcının çocuklarına, tanıdıklara haftalık belli bir ücret karşılığında köpeği dolaştırtmaya başladı. bu böyle 6 ay kadar sürdü ve kaçınılmaz son. sahiplendirmeye karar verdi. çünkü ben hala yoktum ve tabii ki kalp ve tansiyon hastası haliyle bakamıyordu. sahiplendirme süreci de bir 6 ay sürdü. çünkü annem resmen isteyenlerin şeceresine bakıp adlı sicil kaydı falan istiyordu. neyse sonuç olarak bizim eşek sıpası, hemen yan binamizdaki bir kadına sahiplendirildi. kadın, çocuğu ve annesiyle yaşıyordu, iyi bir kadındı ve sonuçta yakındı. sık sık gidip seviyorduk. 2012'nin kışında sömestir tatili için eve döndüğümde yolda bu kadını gördüm. köpeği sordum hemen, "ha o kaçtı ya." dedi. son derece rahat, umursamaz. "çok da arayamadik" dedi. veterinere haber verdiniz mi, yok. ilan falan verdiniz mi, yok. annemin niye haberi yok, kızar. "aa çok iyi kadın" dediğimiz bu orospu köpeği kaçırmış elinden -ki bu konuda ciddi şüphelerim olmakla birlikte hala öyle umuyorum.- ve kesinlikle aramamış. beynimden vurulmuşa döndüm. 2012 yılının ocağından 2012 nisanına kadar aklınıza gelebilecek her yerde köpeğimi aradım. twitter'da hilal cebeci'den serra yilmaz'a kadar bir sürü ünlü retweet etti. ilanlar bastırdık, her yerde aradık. yok, yok, yok. bir yandan geri zekalı hayvanseverlerin salakça tepkilerine maruz kalıyorum (köpek nasıl kaybedilirmis ben 1974'ten beri köpek kaybetmedim, gibi), bir yandan babam "ya kaybolduysa kayboldu sikicem köpeğinizi yeter" kafasında, ben şehir dışındayım hala, annem kar kış demeden arıyor ama yok yok yok. 2012'nin nisan ayında aniden hastalanan teyzemi görmek ve köpeği aramak için vize dönemi falan demeden atladım gittim istanbul'a. iki gün sonra aniden teyzemi kaybettik. neye uğradığımızı anlayamamisken cenazeden çıkıyoruz "köpek bulundu" denilen yere gidiyoruz. mevlüt bitiyor, soluğu veterinerde alıyoruz. derken tam teyzemin yedisinin olduğu gün bir veterinerden telefon geldi iki tane golden bulundu gelip bakın diye. koşa kosa gittik. yan yana 3 kafes. bugün bile aklımdan çıkmayan bir görüntü. bir tanesine uzaktan bakıyorum daha, koyu renk zaten. umutsuzlukla diğerine bakıyorum, o kadar tuylenmis o kadar kirlenmiş ve o kadar kötü bir halde ki. çok benziyor ama emin olamıyorum. "odi?" diyorum ve birden hayvan, kafesi parçalamak ister gibi tellere vurmaya, ağlayarak havlamaya başlıyor. ağlayarak pisliğine falan aldirmaksizin sarılıyoruz. elimize kaburgaları geliyor. 35 kilo olması gereken köpeğimiz 20 kiloya düşmüş. her yeri kene, her yeri nasır, kar adamı yeti gibi tuylenmis ve mucizevi bir şekilde o karda kışta hayatta kalmış. bir daha da her ne sebeple olursa olsun bırakmayacağıma yemin ediyorum. tabii bu arada kendisini bulan bir öğretmen tarafından da 70 milyonuncu "köpek nasıl kaybedilir, salak misiniz" fırçasını yiyoruz. 2012'nin haziranında mezun olup döndüm. o günden sonra hiç bırakmadım. evlendim, yanıma aldım. annem de kurtulmuş oldu böylece. ama hala annemı görünce beni unutuyor göt. şimdi 7 buçuk yaşında. tam bir ayı. gerçek bir bebek. bakması acayip meşakkatli ve insanımız hala hayvanlara karşı cok tahammülsüz. ınsanlar alirken çocuğu istedi falan diye alıyorlar. birbirlerine sevgililer günü, doğum günü hediyesi olarak veriyorlar. sonra da sokaklar terk edilmiş köpeklerle doluyor. çocuğu köpeği elleyemeyen insanın sırf o istiyor diye hayvan alıp attığını gördü bu gözler. çok yakından tanıdığım iki kardeş bir heves gidip yanlış hatırlamıyorsam 4000 lira gibi bir paraya bir kedi bir köpek aldılar. sonra kediyi alan köpeği istemedi, attılar. allah belanızı versin diyorum artık ne diyeyim. evlendikten sonra bir klasik olarak çocuk soranlar vardır bilirsiniz. bizde sorular şöyle: "ee çocuk olunca bu hayvan ne olacak?" aticaz dememi mi bekliyorsun, bunu mu duymak istiyorsun, nedir derdin anlamadım ki. bizimle kalmaya devam edecek, dediğimde hemen suratlar ekşiyor, tasvip etmeyen miriltilar başlıyor. mesela şu an bir büfenin önünde oturuyorum ve karşımda kulağı markalı cins bir köpek yatıyor. hani şu kahverengi av kopeklerinden. işte bunlar bu insanların eseri. evde köpek var diye eve gelmeyenler var mesela. gelmesinler. hayvana tahammülü olmayan insanla isim yok benim. kopek en masrafli evcil hayvanlardan biri. alirken bu gercegi nedense hep gozardi ediyorlar. bize aylik maliyeti en az 120 lira mesela. bu da sadece mama parasi. ısin icine saglik giderleri girdiginde cok astronomik rakamlar konusulabiliyor. bir arkadasin kalca cikigi ameliyati icin aldigi fiyat 4000 lira mesela. bizim haspanin kulağında mantar çıktı, veteriner veteriner fakülte fakülte gezdik. avcılar'da zolax yazdılar. günde iki tane alacak, bu tedavi 1 ay devam edecek en az dediler. zolax'in içinde 7 tane kapsül var. kutusu 47 lira. doktordan yazmasını rica ettim, ağzıma sicti. ilaç kaçakçısı gibi bir muamele gördüm. ne arsızlığım kaldı ne sahtekarlığım. uc gunde bir biten ilac icin ne kadar para verildi dusunun. bi tirasi en az 80 lira. uc ic parazit hapi en az 30, genelde 90 lira. dis parazit sivisi 40 lira civari. asilari 40-60 lira arasinda değişiyor. bu asilar 3 ayda bir falan yapiliyor. ıc dis parazit ozellikle yaz aylarinda her ay. mesela geçen bunu kangal kitladi kuyruğundan, 5 dikiş atıldı. 100 liraya yakın para verdik. bu sene yer yer tüyleri döküldü, veteriner balıklı mama dedi, bir baktık ki 5 kilosu 200 lira falan. ulan gidip somon alıp versem o kadar tutmaz. neyse sonra purina'ninkini bulduk 120 liraya 12 kilo. iyi de geldi. her gün genelde bir kısa çiş, bir de uzun (işemeli sicmali) olmak üzere iki kere dışarı çıkıyor. kulakları malesezya türü mantar yüzünden ekşi kokulu kahve telvesi gibi bir akıntı yapıyor onu temizliyorum. dün kasaptan ona özel ilikli ve etli kemik alıp verdim, sokaktaki taşı alıp yiyen herif bir parça yedikten sonra oluk oluk kustu. zaten bu hayvanın bokunu kusmugunu temizle temizle bitiremedim. tabii ki olur olmadık yerlere siciyor onları da topluyoruz. kışın dumanı tüter böyle üstünde. bilir misiniz? ahaha velhasılı kelam, zor iş köpek bakmak. temizlemesi, uğraşması, harcamaları, hastalıkları, sorumluluğu... ama işte sen eve girince öh öh diye üstüne atlıyor ya, unutturuyor pezevenk. en azından kapıyı kapatıp da arkasındaki kusmugunu görene kadar yani. edit: 17 haziran 2018'de kaybettik. hala hazmedemedim. çok yaşlandı, çok hastalandı ama söz verdiğim gibi onu asla bırakmadım. elimden gelenin en iyisini yaptım onun için. güzel oğlum benim, umarım huzur içinde uyuyorsundur.