text: „Przez kilkanaście lat walczyłam z grzechem masturbacji.
  Na początku nie miałam świadomości, że to coś złego, pozornie jakby nic się nie działo a w głębi duszy czułam straszna pustkę, miałam lek przed ludźmi i przed Bogiem, zdałam sobie sprawę, ze nie umiem już kontrolować sytuacji.
  Niszczylam własną godność, psychike i moje ciało. Daremne próby odnalezienia własnej tożsamości, zniszczona moralność, apatia bez przyczyny; to stany emocjonalne, które
  sprawialy, że na początku szukałam ucieczki w sporcie, w boksie, chcąc rozładować agresje w stosunku do siebie, ale sytuacja tylko się pogarszała.
  Pewnego dnia podczas spowiadzi postanowiłam wyznać ten grzech, z większą szczerością, prawdą i…
  „Dawniej czułam się niepotrzebna, nic nie warta. Byłam przekonana, że nie zasługuję na to, co dobre. Patrzyłam na siebie wyłącznie w negatywnym świetle. Było to bardzo męczące, zabierało wszelką radość i pragnienie życia. Choć wiedziałam, że Bóg jest, to nie czułam Jego bliskości.
  Pragnęłam poczuć się potrzebna, kochana, wartościowa i dlatego prosiłam nieustannie, by On coś z tym zrobił, bo ja już nic nie mogę.
  Podczas modlitwy wstawienniczej usłyszałam słowa, które Bóg kierował do mnie, że jestem Jego kochaną Córeczką i On sam przychodzi mi z pomocą! I to jest fakt, choć zdarzają się trudne chwile, to wiem, że nie jestem sama, bo Bóg jest przy mnie i bardzo mocno trzyma mnie za rękę!”…