text: Harry Truman słynnie miał na biurku tabliczkę z napisem „The buck zatrzymuje się tutaj”. Donald prawdopodobnie nigdy o tym nie słyszał, ale to nie zwalnia go od prawdy.
  Najbardziej oburzający wybuch etatystycznych ekscesów w historii Stanów Zjednoczonych miał miejsce na warcie Donalda Trumpa przy jego pełnym współudziale. Z kolei te ataki Covid-lockdown na normalne funkcjonowanie gospodarcze przekształciły mierne wyniki gospodarcze podczas pierwszych 38 miesięcy jego urzędowania w całkowitą katastrofę w ciągu ostatnich 10 miesięcy.
  Rzeczywiście, w całej historii gospodarczej Stanów Zjednoczonych nie zdarzyło się nic podobnego do tych gwałtownych spadków w działalności gospodarczej i zatrudnieniu. Tak więc w kwietniu 2020 r. zatrudnienie poza rolnictwem (linia fioletowa) spadło o 20.5 miliona miejsc pracy, podczas gdy realny PKB II kwartału (linia czarna) skurczył się o 2 procent w skali roku.
  Oczywiście te spadki były dosłownie poza kartami historii.
  I na tym też się nie skończyło. Nierównowaga, ekscesy, zakłócenia i błędne inwestycje wprowadzone do gospodarki USA z powodu blokad, mandatów i histerii Covid, a następnie bodźce monetarne i fiskalne Brobdingnaga mające na celu złagodzenie tych dyslokacji, nękają nas do dziś. Oznacza to, że długoterminowa tendencja do głębokiego osłabienia silnika kapitalistycznego dobrobytu była już wystarczająco zła przed przybyciem Donalda do Gabinetu Owalnego, a potem Trump-O-Nomics wbił ostatni gwóźdź do trumny.
  Wszystko to oczywiście oznacza, że wymówka „Covid to zrobił” nie sprawdza się. Nie tylko cztery lata gospodarki MAGA oznaczały najgorszy wzrost i zatrudnienie od czasów II wojny światowej, ale faza stagflacji, która ogarnia obecnie gospodarkę USA, jest w każdym calu dziedzictwem Trump-O-Nomics. Donald odziedziczył ekonomiczny bałagan, a potem jeszcze bardziej go pogorszył.
  Więc musimy to naprawić od początku. Ogromny zestaw niefarmaceutycznych interwencji rozpętanych przez administrację Trumpa w marcu 2020 r. i później stanowił poważną zniewagę konstytucyjnej wolności i kapitalistycznego dobrobytu. W sprawiedliwym świecie winni zostaliby zdemaskowani, prześladowani i zawstydzeni, a tam, gdzie jest to uzasadnione, postawieni przed sądem, aby przyszłym zdobywcom władzy zawsze przypominano, że tyranii nie można narzucać bezkarnie.
  Rzeczywiście, gdyby niektórzy nieustraszeni prokuratorzy naprawdę chcieli postawić Trumpa przed wymiarem sprawiedliwości, ścigaliby groteskowe naruszenia prawa i Konstytucji zatwierdzone przez Donalda po 16 marca, a nie tandetną aferę Stormy Daniels, za którą Donald otrzymał już odpowiednią karę… pełna miara publicznego ośmieszenia.
  I równoległa wymówka, że „personel mnie do tego zmusił” też nie zwalnia go z haczyka. Gdyby Donald Trump choć w minimalnym stopniu szanował konstytucyjne wolności i zasady wolnego rynku, nigdy nie dałby zielonego światła dr Fauci i jego Virus Patrol oraz wynikającej z tego tyranii, którą wznieśli praktycznie z dnia na dzień. A przede wszystkim nie tolerowałby ich ciągłych ataków, gdy blokady przeciągały się w tygodnie i miesiące.
  W tym kontekście jedyną rzeczą, której nauczyliśmy się podczas naszych dni w pobliżu 1600 Pennsylvania Avenue, jest to, że każdy prezydent, w dowolnym momencie i w odniesieniu do jakiejkolwiek sprawy o znaczeniu publicznym, musi wezwać najlepszych ekspertów w kraju , w tym tych, którzy mogą się ze sobą zdecydowanie nie zgadzać.
  Jednak z zapisów jasno wynika, że we wczesnych dniach pandemii — kiedy rozpoczynał się straszny reżim Virus Patrol — Donald był całkowicie bierny, nie podejmując żadnych wysiłków, by konsultować się z ekspertami spoza wąskiego kręgu żądnych władzy rządowych aparatczyków ( Fauci, Birx, Collins, Adams), którzy zostali wprowadzeni do Gabinetu Owalnego przez jego nędznego zięcia i tępego wiceprezydenta.
  W rzeczywistości od samego początku pandemii istniały legiony epidemiologów rodowodowych i innych naukowców – z których wielu podpisało później Deklaracja Wielkiej Barrington— który słusznie utrzymywał, że wirusów nie da się unicestwić za pomocą drakońskich kwarantann i innych niezdarnych, uniwersalnych interwencji w zakresie zdrowia publicznego; a jeśli chodzi w szczególności o koronawirusy, wątpliwe było, czy nawet szczepionki – które nigdy nie były skuteczne w przypadku koronawirusów – byłyby w stanie pokonać naturalną skłonność tych ostatnich do mutacji i rozprzestrzeniania się.
  Dlatego od pierwszego dnia logicznym rozwiązaniem było umożliwienie wirusowi rozprzestrzeniania się jego własnej naturalnej odporności wśród ogółu społeczeństwa i skoncentrowanie dostępnych zasobów na niewielkiej mniejszości, która ze względu na wiek, upośledzony układ odpornościowy lub choroby współistniejące była podatna na poważne choroba.
  Słowem, od samego początku nie było w ogóle powodu do szeroko zakrojonej interwencji aparatu zdrowia publicznego. Ani dla przymusowej, uniwersalnej, państwowej mobilizacji kwarantann, blokad, testów, masek, dystansowania, inwigilacji, donosicielstwa i ostatecznie obowiązkowego masowego szczepienia. W rzeczywistości eksperymentalne leki opracowane w ramach rządowego programu dotacji Donalda o wartości 10 miliardów dolarów, zwanego Operation Warp Speed, były prawdopodobnie najbardziej podstępną miarą etatyzmu ze wszystkich.
  To, że te prawdy były znane od najwcześniejszych dni, było szczególnie ważne, ponieważ oprócz dziesięcioleci wiedzy naukowej na temat właściwego zarządzania pandemiami opartymi na wirusach istniały krzyczące dowody w czasie rzeczywistym z osieroconego statku wycieczkowego Diamond Princess. 3,711 dusz (2,666 pasażerów i 1,045 członków załogi) na pokładzie miało duży wpływ na osoby starsze, ale wskaźnik przeżycia znany w połowie marca 2020 r.
  Zgadza się. Na dzień 10 marca 2020 r., na krótko przed tym, jak Donald zdecydował się nałożyć blokady w stylu Chicom na Stany Zjednoczone, statek był już poddany kwarantannie przez ponad trzy tygodnie, a pasażerowie byli systematycznie testowani i śledzeni.
  W tym momencie 3,618 pasażerów i członków załogi było wielokrotnie testowanych. Wśród tej populacji 696 miało pozytywny wynik testu na Covid, ale 410, czyli prawie 60 procent z nich, było bezobjawowych. Wśród 8 procent (286), którzy byli chorzy, przeważająca część była tylko lekko bezobjawowa. W tym momencie zmarło zaledwie 7 pasażerów — wszyscy w wieku powyżej 70 lat — liczba ta wzrosła tylko nieznacznie w nadchodzących miesiącach.
  Krótko mówiąc, tylko 0.19 procent starszej wypaczonej populacji uległo wirusowi. Te fakty, które były znane Białemu Domowi lub z pewnością powinny były być, jasno pokazały, że Covid nie był zagrożeniem typu czarnej zarazy. W wielkim schemacie historycznym zaaprobowane przez Trumpa blokady oznaczały podarcie Konstytucji i rozerwanie na strzępy codziennego życia gospodarczego ze względu na kwestię zdrowia publicznego, która nie zbliżała się nawet do statusu egzystencjalnego zagrożenia dla przetrwania społeczeństwa.
  Wręcz przeciwnie, dla niezależnych naukowców od początku było oczywiste, że rozprzestrzenianie się Covid-19 było intensywnym, ale możliwym do opanowania wyzwaniem dla amerykańskiego systemu opieki zdrowotnej lekarza/pacjenta. CDC, FDA, NIH oraz stanowe i lokalne departamenty zdrowia publicznego były potrzebne tylko do udzielania solidnych informacji zgodnie z ich normalną rolą edukacyjną, a nie do nakazów i szeroko zakrojonych interwencji regulacyjnych w każdy zakamarek życia gospodarczego i społecznego narodu.
  A jednak, a jednak. Walczy o Donalda Trumpa, ponieważ mógł powstrzymać tę rzeź regulacyjną w dowolnym momencie, w tym przed jej faktycznym rozpoczęciem.
  Ale Donald wybrał inną, jeszcze bardziej niszczycielską drogę, która niepomiernie spotęgowała szkody wyrządzone przez Virus Patrol. To znaczy, Trump rozpętał bootheels Virus Patrol, a następnie przyjął fiskalną i pieniężną strategię kompensacyjną, która w istocie brzmiała: „Zamknij to, spłać ich”.
  Tak się składa, że rządowe serie danych dotyczące przelewów osobistych są publikowane co miesiąc i obejmują dużą część wydatków sfinansowanych z 6 bilionów dolarów pomocy Covid w okresie od marca 2020 r. do marca 2021 r. I dosłownie nic nie równa się erupcji tych płatności w cała historia USA.
  Roczna stopa transferów rządowych, w tym stanowe i lokalne części wyrównawcze, odnotowała normalny poziom 3.145 bilionów dolarów w lutym 2020 r., ale następnie wzrosła do 6.418 bilionów dolarów w kwietniu zgodnie z pierwszą ustawą pomocową w wysokości 2 bilionów dolarów, którą Donald entuzjastycznie przyjął podpisany.
  Następnie druga fala wzrosła do 5.682 bln USD w styczniu 2021 r. Dzięki drugiej ustawie pomocowej podpisanej przez Donalda w grudniu, po której nastąpił ostateczny wzrost o 8.098 bln USD w marcu dzięki amerykańskiej ustawie ratunkowej Bidena.
  Ale nawet w przypadku tych ostatnich siłą napędową było zakończenie stymulacji w wysokości 2,000 dolarów na osobę, za którą Donald opowiadał się w okresie poprzedzającym wybory i która została tylko częściowo sfinansowana w grudniowej ustawie - wraz z przedłużeniem bezrobocia wykaszarki i inne wydatki, które pochodziły z dwóch wcześniejszych środków podpisanych przez Trumpa.
  Jednym słowem, nie ma nic podobnego do najgorszego rodzaju eksplozji wydatków rządowych we współczesnej historii. Mianowicie, płatności transferowe są z natury inflacyjną trucizną, gdy są finansowane z karty kredytowej Wujka Sama, tak jak te wyraźnie były, ponieważ gęś wydają wydatki bez dodawania ani joty do podaży.
  Żadne z tych fiskalnych szaleństw oczywiście nie byłoby nawet rzekomo konieczne bez całkowicie niepotrzebnych blokad, ale nawet wtedy żaden republikanin nie podpisałby ustawy zezwalającej na tak masowe transfery, gdyby miały być finansowane z pożyczek i drukowania pieniędzy .
  Donald oczywiście to zrobił i nie ma tajemnicy, dlaczego. Trump w ogóle nie ma kompasu polityki fiskalnej, więc był to dobry sposób na uciszenie tego, co w przeciwnym razie byłoby śmiertelnym powstaniem politycznym przeciwko jego administracji w roku wyborczym.
  To jest prawdziwa ironia tej historii. Jeśli chodzi o podstawową kwestię dyscypliny fiskalnej, Donald w ogóle nie przeszkadzał. W rzeczywistości był najgorszy z całej grupy, i to z dalekiej perspektywy.
  Bez wątpienia oto perspektywa długoterminowa, odzwierciedlająca roczne tempo zmian w płatnościach transferowych rządowych od 1970 roku, krótko po tym, jak legislacja Wielkiego Społeczeństwa zapoczątkowała dzisiejszą powódź o wartości 4 bilionów dolarów rocznie.
  Aby docenić prawdziwy szok fiskalny, który wywołał pióro Donalda, należy zauważyć, że w ostatnim kwartale 2019 r. wzrost wydatków rządowych na płatności transferowe w ujęciu r/r wyniósł około 150 mld USD. Do pierwszego kwartału 1 r. zysk rok do roku wzrósł do 2021 bln USD. I znowu, to była delta, a nie poziom bezwzględny, i była 4.9 razy większa niż norma sprzed Covid!
  I nie, nie można obwiniać Bidena za inflacyjną bombę zegarową, jak twierdzą zwolennicy MAGA, chociaż Biden z pewnością podpisałby dwa wczesne środki ratunkowe dla COVID-2020, gdyby był na miejscu Donalda w XNUMX roku.
  Ale to mija się z celem. Twarde czeki dla 90 procent społeczeństwa, ogromne bezrobocie, masowe darowizny PPP i zalew pieniędzy do sektora zdrowia, edukacji, samorządów lokalnych i organizacji non-profit zostały uruchomione i legitymizowane podczas kadencji Donalda na stanowisku. Śpiący Joe właśnie podpisał ustawę, która zapewniła ostatnią jedną trzecią finansowania uciekającej fiskalnej lokomotywy, która już toczyła się po torach.
  Ratowanie COVID-XNUMX nie było jedynym grzechem fiskalnym Donalda. Kiedy porówna się stałą stopę wzrostu całkowitych wydatków federalnych w dolarach podczas jego czterech lat w Gabinecie Owalnym z tempem jego ostatnich poprzedników, oczywiste jest, że Donald należał do własnej ligi wielkich wydawców.
  Na przykład w stałych dolarach z 2021 r. budżet federalny rósł o 366 miliardów dolarów rocznie pod rządami Donalda, czyli o 4.3 razy więcej niż w latach dużych wydatków Baracka Obamy i prawie 11 razy więcej niż w okresie 1992-2000 pod rządami Billa Clintona.
  Ta sama historia dotyczy rocznej stopy wzrostu wydatków federalnych skorygowanych o inflację. Wynosząc 6.92 proc. rocznie podczas pobytu Trumpa w Gabinecie Owalnym, było to od 2 do 4 razy więcej niż za wszystkich jego ostatnich poprzedników.
  Ostatecznie historycznym papierkiem lakmusowym polityki GOP było ograniczenie wzrostu wydatków rządowych, a tym samym nieustępliwa ekspansja Lewiatana nad Potomakiem. Ale jeśli chodzi o ten standard, rekord Donalda zajmuje pierwsze miejsce wśród równych sobie na ścianie wstydu.
  Wydatki federalne: stały wzrost dolara w 2021 r. rocznie:
  - Trump, 2016-2020: +366 miliardów dolarów rocznie;
  - Obama, 2008-2016: +86 miliardów dolarów rocznie;
  - George Bush Młodszy: +136 miliardów dolarów rocznie;
  - Bill Clinton, 1992-2000: +34 miliardy dolarów rocznie;
  - George Bush Starszy: +97 miliardów dolarów rocznie;
  - Ronald Reagan, 1980-1988: +64 miliardy dolarów rocznie;
  - Jimmy Carter, 1976-1980: +62 miliardy dolarów rocznie;
  Wydatki federalne: Rzeczywista roczna stopa wzrostu:
  - Trump, 2016-2020: 6.92%;
  - Obama, 2008-2016: 1.96%;
  - George Bush Młodszy: 3.95%;
  - Bill Clinton, 1992-2000: 1.19%;
  - George Bush Starszy: 3.90%;
  - Ronald Reagan, 1980-1988: 3.15%;
  - Jimmy Carter, 1976-1980: 3.72%
  Podobnie, jeśli chodzi o balonowanie długu publicznego, Donald Trump zasłużył na przydomek Króla Długu, a potem niektórych.
  Ponownie, w wartościach skorygowanych o inflację (stałe dolary z 2021 r.), dodatek Donalda w wysokości 2.04 biliona dolarów rocznie do długu publicznego stanowił dwukrotność rozrzutności fiskalnej za czasów Obamy i o rząd wielkości więcej niż zwiększenie długu wcześniejszych okupantów Owal.
  Stałe roczne przyrosty długu publicznego w dolarach w 2021 r.:
  - Donald Trump: 2.043 bilionów dolarów;
  - Barack Obama: 1.061 biliona dolarów;
  - George W. Bush: 0.694 biliona dolarów;
  - Bill Clinton: 0.168 biliona dolarów;
  - George HW Bush: 0.609 biliona dolarów;
  - Ronald Reagan: 0.384 biliona dolarów;
  - Jimmy Carter: -0.096 biliona dolarów.
  Ostatecznie nadmierne, nieubłagane publiczne pożyczanie jest trucizną, która zabije kapitalistyczny dobrobyt i zastąpi ograniczony konstytucyjny rząd nieokiełznaną etatystyczną ingerencją w wolności ludzi. Tylko z tego powodu Donald musi zostać wykluczony z nominacji i Gabinetu Owalnego.
  Oczywiście, wielkim inicjatorem brawurowych fiskalnych eskapad Donalda była Rezerwa Federalna, która w ciągu czteroletniej kadencji Donalda zwiększyła swój bilans o prawie 3 biliony dolarów, czyli o 66 procent. Odpowiadało to ekspansji bilansu (tj. drukowaniu pieniędzy) równej 750 miliardów dolarów rocznie – w porównaniu do zysków w wysokości 300 miliardów dolarów i 150 miliardów dolarów rocznie, odpowiednio, za prezydentury Baracka Obamy i George'a W. Busha.
  Mimo to Donald nie był zadowolony z tego szalonego poziomu ekspansji monetarnej i nigdy nie przestał hejtować Fed za to, że jest zbyt skąpy w stosunku do prasy drukarskiej i za utrzymywanie stóp procentowych na poziomie wyższym niż Król Długu, który w swojej mądrości uważał za właściwą. poziom.
  Krótko mówiąc, biorąc pod uwagę sytuację gospodarczą za jego kadencji i bezprecedensowy bodziec emanujący z keynesistowskiej Rezerwy Federalnej, ciągłe żądania Donalda Trumpa dotyczące jeszcze łatwiejszych pieniędzy sprawiły, że nawet Richard Nixon wyglądał na wzór finansowej trzeźwości. Prawda jest taka, że żaden prezydent USA nie był tak lekkomyślny w sprawach monetarnych jak Donald Trump.
  Dlatego szczególnie bogate jest to, że zagorzali fani MAGA, tacy jak Fox News, teraz głośno walczą o odrodzenie wspaniałej gospodarki Trumpa, podczas gdy to rażące fiskalne, monetarne i regulacyjne ekscesy podczas jego kadencji doprowadziły do obecny bałagan gospodarczy.
  Z drugiej strony, zostali oni zmanipulowani. Po latach nalegań Donalda, by wpompować w gospodarkę jeszcze więcej fiducjarnych pieniędzy, politycy Partii Republikańskiej dali Fedowi darmową przepustkę podczas kampanii 2022; i zrobił to podczas sezonu wyborczego ogarniętego inflacją, który był dostosowany do ataku młotkiem i szczypcami na inflacyjne drukarnie pieniędzy z siedzibą w Eccles Building.
  Dawno, dawno temu politycy GOP wiedzieli lepiej. Z pewnością Ronald Reagan tak zrobił pośród dwucyfrowej inflacji w 1980 roku.
  Gipper nie wahał się powiedzieć, że wielki rząd, wydatki deficytowe i rozrzutność monetarna były przyczyną problemów gospodarczych narodu. Miał rację i wygrał wybory miażdżącą przewagą.
  Rzeczywiście, twój redaktor i przyjaciele przekonali go nawet do włączenia złotej standardowej deski do platformy GOP z 1980 roku.
  Z kolei zapoznaj się z filmami lub transkrypcjami jednego lub dwóch punktów z rajdów MAGA. Czy z bombastycznych strun głosowych Donalda kiedykolwiek wypłynęło coś, co choć trochę przypominało Reagenesową inflację?
  Oczywiście nie. To dlatego, że Trump nie jest ekonomicznym konserwatystą w żaden sposób, w żadnym kształcie ani formie. Jest po prostu oportunistycznym demagogiem, który przypadkowo natknął się na brutalny, nielegalny motyw kosmitów (morderstwa i gwałciciele) w drodze po ruchomych schodach do ogłoszenia swojej kandydatury w czerwcu 2015 r., który następnie połączył z trwającym całe życie przywiązaniem do prymitywnej formy protekcjonizmu handlowego.
  Istotą tego dwuwiersza było błędne przekonanie, że problemy Ameryki są spowodowane przez cudzoziemców czających się na morzu, podczas gdy w rzeczywistości bolączki narodu wynikają ze złych pomysłów politycznych głęboko zakorzenionych w obwodnicy Waszyngtonu.
  Jednak od czerwca 2015 r. pojawiła się toksyczna formuła MAGA, która ma za zadanie zatrzymać rzekome hordy nielegalnych cudzoziemców na granicy i przepływ zagranicznych towarów w portach USA. To było i pozostaje sercem krajowego programu Donalda.
  Niestety, jest to zła odpowiedź na problemy gospodarcze, społeczne i polityczne narodu i nigdy nie będzie zwycięską platformą, taką jak ta, na której Gipper objął urząd w podobnych okolicznościach w 1980 roku.
  W międzyczasie katastrofalny błąd zawarty w polityce Donalda Covid wiosną i latem 2020 r. został teraz dramatycznie podkreślony przez dane dotyczące śmiertelności skorygowane o wiek, przedstawione na poniższym wykresie.
  Oczywiście cała narracja o COVID-pladze została zbudowana na szalonych liczbach dotyczących testów, liczby przypadków, liczby szpitali, liczby zgonów i rozdzierających serce anegdot generowanych przez aparat zdrowia publicznego i jego megafony w MSM. Ale najważniejszą rzeczą do zrozumienia jest to, że jeśli chodzi o sedno narracji – liczy się rzekoma szybująca śmierć – narracja jest po prostu fałszywa.
  Niekwestionowanym faktem jest to, że CDC zmieniło zasady dotyczące związku przyczynowego w aktach zgonu w marcu 2020 r., więc teraz nie mamy żadnego pojęcia, czy 1.05 miliona zgłoszonych do tej pory zgonów było zgonami z powodu Covid, czy tylko przypadkowo było odejściem z tego śmiertelnego świata Z Covid. Obszerne, dobrze udokumentowane przypadki szpitalnych DOA w wyniku zawałów serca, ran postrzałowych, uduszenia lub wypadków motocyklowych, które dały wynik pozytywny przed zdarzeniem śmiertelnym lub pośmiertnie, są wystarczającym dowodem.
  Na szczęście wiemy, że nawet upojeni władzą aparatczycy z CDC i innych skrzydeł federalnego aparatu zdrowia publicznego nie znaleźli sposobu na zmianę całkowitej liczby zgonów ze wszystkich przyczyn.
  To jest strzał w dziesiątkę, chyba że uznasz rok 2003 za nieznośny rok niezwykłej śmierci i nędzy społecznej w Ameryce. Mianowicie, dostosowany do wieku wskaźnik zgonów ze wszystkich przyczyn w Ameryce w 2020 roku był w rzeczywistości o 1.8 procent niższy niż w 2003 roku i prawie 11 procent niższy niż w tym, co dotychczas uważano za łagodny rok 1990!
  Z pewnością w 2020 roku nastąpił nieznaczny wzrost współczynnika umieralności ze wszystkich przyczyn w stosunku do lat bezpośrednio poprzedzających. To dlatego, że Covid nieproporcjonalnie iw pewnym upiornym sensie zbierał wrażliwe immunologicznie osoby starsze i współistniejące, nieco wyprzedzając zwykły harmonogram Ponurego Żniwiarza.
  Co gorsza, w 2020 r. odnotowano również nadzwyczajne zgony wśród populacji mniej podatnej na Covid z powodu zamieszek w szpitalach, które były zarządzone przez rząd; a także do niezaprzeczalnego wzrostu nieprawidłowego działania ludzi wśród przerażonych, odizolowanych, poddanych kwarantannie w domu, co spowodowało wzrost liczby zabójstw, samobójstw i rekordowy poziom zgonów z powodu przedawkowania narkotyków (94,000 XNUMX).
  Mimo to, zdroworozsądkowa linia wzroku na tym 30-letnim wykresie poniżej mówi 1,000 razy więcej niż bezkontekstowe liczby przypadków i zgonów, które przewijały się przez amerykańskie telewizory i ekrany komputerów dzień po dniu, nawet gdy Grupa Zadaniowa Donalda była podsycając płomienie histerii z ambony w Białym Domu.
  Krótko mówiąc, poniższe dane mówią, że nie było śmiertelnej zarazy; nie było nadzwyczajnego kryzysu zdrowia publicznego; i że Ponury Żniwiarz nie prześladował autostrad i bocznych dróg Ameryki.
  W porównaniu z normą sprzed Covid odnotowaną w 2019 r., skorygowane o wiek ryzyko śmierci w Ameryce w 2020 r. wzrosło z 0.71 proc. do 0.84 proc. W kategoriach humanitarnych jest to niefortunne, ale nawet w najmniejszym stopniu nie świadczy o śmiertelnym zagrożeniu dla funkcjonowania i przetrwania społeczeństwa, a zatem nie stanowi uzasadnienia dla szeroko zakrojonych środków kontroli i zawieszenia zarówno wolności, jak i zdrowego rozsądku, które faktycznie miały miejsce.
  Ten fundamentalny fakt śmiertelności - „nauka” pisana pogrubionymi literami, jeśli coś takiego istnieje - całkowicie unieważnia podstawową koncepcję polityki Fauci, która powstała po tym, jak nasz prezydent jelenia w świetle reflektorów natknął się na Gabinet Owalny na początku marca 2020 r. .
  Jednym słowem, ten wykres dowodzi, że cała strategia Covida była błędna i niepotrzebna. Zamek, pień i cylinder.
  A także, na koniec dnia, ta złotówka Harry'ego Trumana zatrzymuje się na Donaldzie.
  Opublikowane pod a Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 Licencja międzynarodowa
  W przypadku przedruków ustaw link kanoniczny z powrotem na oryginał Instytut Brownstone Artykuł i autor.