บทที่ 19 สำนักเฉวียนเซียน
อาคารที่พักอาศัยของเมืองลั่วเซียน โดยพื้นฐานแล้วแต่ละวันต้องแจ้งวันหมดอายุสัญญาเช่าบ้านแก่ผู้บำเพ็ญเซียนที่ยังไม่มาจ่ายศิลาวิญญาณให้มาจ่ายค่าธรรมเนียมที่อาคารที่พักอาศัย ถ้าได้รับยันต์ถ่ายทอดเสียงแล้วภายในสิบวันไม่มาจ่าย อาคารที่พักอาศัยจะไปเก็บบ้านคืน
ส่วนมากผู้บำเพ็ญเซียนไม่ได้จงใจค้างชำระเงิน ทว่าบางครั้งไม่มีคนออกจากบ้าน หรือปิดด่านกักตนจนลืมวันเวลา ไม่มีผู้ใดเตือน สัตว์ประหลาดเฒ่าเหล่านั้นแม้แต่ตนเองอายุเท่าไหร่เกรงว่าคงจำไม่ได้ บรรดาพนักงานของอาคารที่พักอาศัย เหาะเหินกลางอากาศในเมืองลั่วเซียนด้วยอาวุธเวทเดินเท้าชนิดพิเศษ เมืองลั่วเซียนมีการห้ามบิน มีเพียงอาวุธเวทที่จัดทำขึ้นเป็นพิเศษของตำหนักลั่วเซียนชนิดนี้จึงสามารถบินกลางอากาศโดยไม่ถูกคาถาป้องกัน มาถึงเหนือบ้านที่ค้างชำระค่าเช่าบ้านก็โยนยันต์ถ่ายทอดเสียงใบหนึ่งลงไปด้านล่าง โปรยยันต์ถ่ายทอดเสียงสีเหลืองกลางอากาศราวกับเทพบุตรโปรยดอกไม้
ลานบ้านเล็กๆ ของจินเฟยเหยาถูกโยนยันต์ถ่ายทอดเสียงเข้ามา ยันต์ถ่ายทอดเสียงสีเหลืองหยุดอยู่ในเขตคาถาป้องกันของลานบ้าน ส่งเสียงราวกับกระดิ่งเงินอย่างต่อเนื่อง อาคารที่พักอาศัยช่างรู้ใจจริงๆ เกรงว่าเสียงอื่นๆ จะเอะอะเกินไป จึงใช้เสียงที่ค่อนข้างเสนาะหูโดยเฉพาะ
ไม่นานนัก ประตูห้องข้างก็เปิดออกเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด จินเฟยเหยาเดินออกมาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เพิ่งครึ่งปีกว่า นางสูงขึ้นไม่น้อย ร่างกายสมบูรณ์ขึ้นมาก เสื้อผ้าที่สวมอยู่บนร่างคับไม่พอดีตัว ถ้าแขนไม่สั้นไป ก็เอวลอย
ช่วงเวลาที่นางปิดด่านกักตน ไม่เคยมีใครมาสักคน เห็นนางท่าทางมึนงง ก็รู้ว่านางไม่ได้สังเกตเห็นว่าบ้านเช่าหมดอายุแล้ว
นางฉีกยันต์ถ่ายทอดเสียง เสียงอันอ่อนหวานของพนักงานหญิงของอาคารที่พักอาศัยดังมาจากด้านใน ในเนื้อหาเพียงเร่งรัดให้นางไปจ่ายศิลาวิญญาณ
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าของเมืองลั่วเซียน คิดไม่ถึงว่าตนเองจะปิดด่านกักตนมานานขนาดนี้ ในช่วงเวลานั้นนางไม่ได้ออกนอกบ้านเลย เมื่อครู่ตอนเปิดประตู เนื่องจากไม่ได้เปิดประตูบานนั้นมาเป็นเวลานาน จึงส่งเสียงระคายหูออกมา
สามเดือนก่อน นางฝึกบำเพ็ญถึงขั้นฝึกปราณช่วงกลางสำเร็จอย่างสมบูรณ์ ใช้เวลาหนึ่งเดือนยัดยาพลังปราณ ในที่สุดก็ทำให้นางทะลวงขั้นฝึกปราณช่วงต้นเข้าสู่ขั้นฝึกปราณช่วงกลาง ส่วนสองเดือนที่เหลือถูกจินเฟยเหยานำเวทมนตร์ในเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญมาฝึกปรือ
หนีไฟนรกสามารถทำให้ทั่วร่างกลายเป็นเปลวเพลิงได้ ภายในหนึ่งอึดใจสามารถวิ่งได้ร้อยจั้ง เหมาะสำหรับหนีเอาชีวิตรอดที่สุด เพียงแต่มีข้อเสียสองอย่างที่ทำให้จินเฟยเหยาไม่พอใจอย่างมาก ข้อแรกคือสิ้นเปลืองพลังวิญญาณอย่างยิ่ง อีกข้อยิ่งทำให้นางรับไม่ได้ ด้วยพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลาง นางควบคุมไฟนรกตอนใช้หนีไฟนรกไม่ได้ ขอเพียงใช้ผลสุดท้ายจะน่าโมโหสุดๆ
ส่วนที่นางชอบที่สุดก็คือเวทมนตร์ที่ชื่อเกล็ดหิมะนรก เวทมนตร์นี้สามารถทำให้ไฟนรกล้อมเป็นวงเล็กๆ รอบกายได้ ล่องลอยทั่วท้องนภาราวกับเกล็ดหิมะ ใช้เพื่อป้องกันได้ดีที่สุด ขอเพียงมีคนหรืออาวุธเวทเข้าใกล้ พอสัมผัสถูกเกล็ดหิมะนรกก็มีแต่ถูกเผาเท่านั้น เพียงแต่เวทมนตร์นี้ก็มีข้อเสียเช่นกัน นั่นก็คือควบคุมไม่ได้ ได้แต่ลอยอยู่รอบกายนางอย่างไร้จุดหมาย เคลื่อนไหวตามเจตจำนงของนางไม่ได้ ยังดีอยู่นิดหนึ่ง คือต่อให้จินเฟยเหยาวิ่งไปวิ่งมา เกล็ดหิมะไฟนรกก็จะตามไปด้วย ไม่ได้ลอยอย่างโง่งมอยู่ที่เดิมทำให้นางเคลื่อนไหวไม่ได้
มีเวทมนตร์สองอย่างนี้เพิ่มเข้ามา ต่อไปก็สามารถรับภารกิจอื่นๆ ได้ นางวางแผนจะไปล่าตะขาบเหล็กสักหน่อย ต่อไปจะได้ไม่ต้องไปทำเรื่องนี้อีก
กลิ่นเหม็นของเห็ดหูหนูเน่ามีพลังทำลายล้างสูงเกินไป อย่างไรจินเฟยเหยาก็เป็นเด็กผู้หญิง ใครจะยอมแช่อยู่ในกลิ่นเหม็นที่เหม็นยิ่งกว่าศพเน่าทั้งวัน อีกทั้งช่วงโตเต็มวัยของเห็ดหูหนูเน่าสั้นเกินไป คิดจะค้นหาก็ยากเย็น การค้านี้ทำเพียงครั้งสองครั้งให้มีเงินทุนก็พอ เรื่องนี้ใครอยากทำก็ไปทำ
ในมือยังเหลือศิลาวิญญาณสี่ร้อยกว่าก้อน จินเฟยเหยาไม่คิดจะเปลี่ยนที่อยู่ ตนเองยังต้องแช่น้ำแกงยาวิญญาณอีก ประหยัดได้นิดหน่อยก็ประหยัด อีกทั้งหลังจากขั้นฝึกปราณช่วงกลาง ประสิทธิภาพของยาพลังปราณก็น้อยลง ต้องใช้ยารวมปราณจึงมีประสิทธิภาพยกระดับพลังฝึกปรือได้ ของสิ่งนั้นราคามิใช่น้อย
ประสิทธิผลของน้ำแกงยาวิญญาณในเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง บวกกับนางบรรลุถึงขั้นฝึกปราณช่วงกลาง คุณสมบัติร่างกายของจินเฟยเหยายิ่งดีมากขึ้นทุกขณะ ถ้าเมื่อก่อนใช้หมัดเดียวต่อยศิลาใหญ่ครึ่งจั้งแตก ตอนนี้ก็สามารถต่อยศิลาขนาดหนึ่งจั้งแตกได้อย่างง่ายดาย
ก่อนหน้านี้ตะขาบเหล็กสามสิบกว่าปล้อง นางต้องต่อยยี่สิบสามสิบหมัดจึงสามารถต่อยเปลือกตรงส่วนท้องแตก ส่วนพละกำลังในยามนี้ ต่อยไม่ถึงสิบหมัดก็สามารถต่อยเปลือกตะขาบตัวหนึ่งแตก บวกกับอานุภาพของหัตถ์ไฟนรก ก็ฆ่าตะขาบได้อย่างง่ายดายเหมือนหั่นเต้าหู้
จินเฟยเหยาไปอาคารที่พักอาศัยจ่ายค่าเช่าบ้านเพิ่มหนึ่งปีก่อน จากนั้นก็เตรียมตัว คิดจะไปหุบเขาร้อยหนอนแมลงอีกรอบ ตอนเดินผ่านลานกว้างผิงอัน นางพบว่าด้านข้างลานกว้างมีแท่นไม้เพิ่มขึ้นมา มีคนกำลังพยายามพูดอะไรอยู่บนนั้น และมีผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมากห้อมล้อมแท่น
เห็นครึกครื้นขนาดนี้ อย่างไรเสียก็อยู่ว่างๆ จินเฟยเหยาจึงเบียดเข้าไป คิดจะดูว่าร้องตะโกนอะไรกัน เบียดมาถึงเบื้องหน้า ก็มองเห็นผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขั้นฝึกปราณช่วงปลายคนหนึ่งบนแท่น กำลังบิดเอวปลุกปั่นทุกคนอยู่
“สหายเซียนทุกท่าน อยู่อย่างโดดเดี่ยวในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนไม่ได้ ไม่มีเบื้องหลังที่แข็งแกร่ง ขนาดออกจากบ้านยังถูกคนรังแกได้ง่ายๆ ทว่าไม่ควรเข้าสำนักใหญ่ๆ สำนักเล็กๆ เข้าไปก็ไม่มีประโยชน์ ผู้ที่มีพลังบำเพ็ญเพียรเหมือนทุกท่านต่อให้เบียดเข้าไปในสำนัก ก็มีข้อจำกัดมากมาย มาเข้าสำนักเฉวียนเซียน สมาพันธ์ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระหนึ่งในห้ากลุ่มอิทธิพลของตำหนักลั่วเซียนเราดีกว่า สำนักเฉวียนเซียนรับสมัครสหายเซียนที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระจำนวนมาก เสนอเงื่อนไขให้อยู่ในเมืองลั่วเซียนฟรี มีสวัสดิการมาก ข้อผูกมัดน้อย” หลังจากเอ่ยข้อความยาวเหยียดจบแล้ว นางยังชี้ไปยังหนึ่งในห้าเกาะด้านบนอย่างมีเสน่ห์ “ทุกท่านโปรดดู เกาะสีทองเหลืองอร่ามนั่นก็คือตำหนักของสำนักเฉวียนเซียน สง่างามเพียงใด สำนักอื่นๆ ไม่อาจเทียบได้ ถ้าทุกท่านคิดจะเข้าสำนักเฉวียนเซียนของเรา ก็มาที่ด้านขวาได้ พวกเราจะบอกสวัสดิการดีๆ มากมายในสำนักเฉวียนเซียนให้แก่ทุกท่านฟังอย่างละเอียด”
พอเข้าไปใกล้ทางด้านขวาของแท่นก็มีโต๊ะเก้าอี้สลักรูปหงส์และมังกรอันงดงามวางอยู่มากมาย ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขั้นฝึกปราณที่งดงามน่ารักแต่ละคนนั่งอยู่หลังโต๊ะมองมาที่ผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนด้วยรอยยิ้ม มีผู้บำเพ็ญเซียนอิสระจำนวนไม่น้อยไปสอบถามข้อมูล ส่วนบรรดาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีก็พูดคุยเรื่องประโยชน์ในการเข้าสำนักเฉวียนเซียนอย่างแผ่วเบา
ที่แท้ดึงคนเข้าสำนักนี่เอง จินเฟยเหยาไม่ค่อยสนใจ จึงเบียดออกมาจากในกลุ่มคน เพิ่งหมุนตัว ก็ถูกคนยัดกระดาษใบหนึ่งใส่มือ บุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาผู้หนึ่งยิ้มให้นาง “เชิญดูหน่อย ยินดีต้อนรับเข้าสู่สำนักเฉวียนเซียน”
จินเฟยเหยาตกตะลึง เห็นเด็กหนุ่มเดินจากไปแจกใบปลิวในมือให้ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนอื่นๆ นางมองดูอย่างละเอียดจึงพบว่าสำนักเฉวียนเซียนมีฝีมือจริงๆ ผู้บำเพ็ญเซียนชายที่หล่อเหลาเพียงส่งใบปลิวให้แก่ผู้บำเพ็ญเซียนสตรี ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่งดงามกลับพัวพันผู้บำเพ็ญเซียนชายเหล่านั้นคิดจะชิงตัวพวกเขาไปอย่างสุดกำลัง
ทั่วทั้งเมืองลั่วเซียนมีเพียงสำนักเฉวียนเซียนที่ทำเช่นนี้ รับสมัครคนจำนวนมากโดยไม่สนใจคุณสมบัติในการบำเพ็ญเพียร เพราะว่าเดิมทีพวกเขาเป็นสมาพันธ์ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ ได้ยินว่าภายในยังมีกลุ่มผู้บำเพ็ญเซียนเล็กๆ มากมาย ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระมีอายุและคุณสมบัติแตกต่างกัน มีความเคลื่อนไหวประชากรมาก ดังนั้นจึงต้องรับสมัครผู้บำเพ็ญเซียนอิสระหน้าใหม่จำนวนมากมาเสริมปริมาณผู้บำเพ็ญเซียนที่ออกไป
เดิมทีจินเฟยเหยาไม่สนใจสำนักเหล่านี้ ทว่าหลังจากเห็นใบปลิวในมือ ในใจนางก็เกิดความคิดจะเข้าสำนักเฉวียนเซียน
สำนักเฉวียนเซียนเสนอเงื่อนไขให้ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระดีมากจริงๆ แม้แต่นางที่คิดจะอยู่คนเดียวก็ยังหวั่นไหว ไม่ต้องเอ่ยถึงเสนอที่พักและอาหารให้ แต่ละเดือนยังจัดให้ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานคนหนึ่งมาสอนขั้นฝึกปราณ ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนอิสระขั้นสร้างฐาน แต่ละปีจะได้รับการชี้แนะจากผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมหนึ่งครั้ง นี่ยังไม่นับ ขอเพียงเข้าสำนักเฉวียนเซียน ทรัพย์สินในเมืองลั่วเซียนของสำนักเฉวียนเซียน ไม่ว่าจะเป็นราคาขายหรือราคาซื้อล้วนสามารถเพิ่มหรือลดราคาได้หนึ่งส่วน
สำนักเฉวียนเซียนมีร้านอาวุธหลายร้าน ร้านวัตถุดิบและร้านยาขนาดใหญ่มากหนึ่งร้านในเมืองลั่วเซียน อีกทั้งยังสามารถได้รับค่าตอบแทนสูงหากได้รับมอบหมายให้ทำภารกิจของสำนักเฉวียนเซียน บวกกับมีผู้บำเพ็ญเซียนมากมายในสำนัก ทุกคนนัดกันไปทำภารกิจก็จะปลอดภัยกว่าหาใครก็ได้มาทำ
และที่ดึงดูดจินเฟยเหยาที่สุดคือ ด้านบนเอ่ยถึงขอเพียงเข้าสำนักเฉวียนเซียนห้าปีก็จะสามารถเข้าร่วมการแข่งขันช่วงชิงยาสร้างฐานที่แต่ละปีมีครั้งเดียวได้ มอบยาสร้างฐานสิบเม็ดเป็นรางวัลให้กับสิบอันดับแรกของการแข่งขัน อีกทั้งในที่นั้นจะมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานคอยนั่งดูด้วยตนเอง มีเหตุถึงแก่ชีวิตน้อยมาก
ยาสร้างฐาน เพราะหาวัตถุดิบได้ยาก บวกกับหากไม่ใช่ผู้ปรุงโอสถที่มีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นหลอมรวมจะหลอมสร้างออกมาไม่ได้ ดังนั้นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระที่ไร้สำนัก นอกจากพบยาสร้างฐานหนึ่งถึงสองเม็ดในการประมูลเมื่อออกจากสำนักมาเร่ร่อนในบางครั้งแล้วก็ไม่มีทางได้มา
ถึงมีคนไม่พึ่งพายาสร้างฐานก็สามารถทะลวงขั้นฝึกปราณโดยสมบูรณ์เข้าสู่ขั้นสร้างฐานได้ ทว่าไม่มีสักคนที่ไม่ใช่ผู้มีพลังวิญญาณผันแปร มีคุณสมบัติดีเช่นนี้ ผู้ใดจะมาเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ คงเป็นศิษย์ผู้สืบทอดของสำนักใหญ่ไปนานแล้ว
ไม่มียาสร้างฐาน ผู้บำเพ็ญเซียนก็ได้แต่อยู่ที่ขั้นฝึกปราณ รอกลายเป็นดินเหลืองกองหนึ่งในอีกหนึ่งร้อยปีต่อมา พอคิดถึงเรื่องนี้ จินเฟยเหยาก็ตัดสินใจไปหุบเขาร้อยหนอนแมลงหาเงินทุนอีกรอบ แล้วเข้าร่วมกับสำนักเฉวียนเซียน อย่างไรเสียสำนักเฉวียนเซียนก็ไม่จำกัดการอยู่หรือไปของผู้บำเพ็ญเซียน ถ้าอยู่แล้วไม่พอใจก็ออกได้
เก็บใบปลิวแผ่นนี้เข้าในกระเป๋าเก็บของ นางก็ไปเตรียมตัวเดินทางไปหุบเขาร้อยหนอนแมลงอีกครั้ง แผนการของนางคืออยู่ในหุบเขาร้อยหนอนแมลงครึ่งปีขึ้นไป หาเงินคราวเดียวให้คุ้มจึงค่อยกลับมา
ดังนั้นถุงเก็บของจำนวนมากและยาเสริมพลังต้องพกไปให้พอ กล่องหยกก็ต้องซื้อสักหน่อยใช้สำหรับบรรจุเห็ดหูหนูเน่า ในหุบเขาร้อยหนอนแมลงก็มีหญ้าวิญญาณอยู่บ้าง ถ้าโชคดีได้พบสามารถเด็ดกลับมาได้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี
แหล่งน้ำในหุบเขาร้อยหนอนแมลงทั้งหมดไม่ปลอดภัยต้องซื้ออาวุธเวทสำหรับบรรจุน้ำโดยเฉพาะ โชคดีที่ของสิ่งนี้มีราคาไม่แพง ศิลาวิญญาณสิบกว่าก้อนสามารถซื้อน้ำเต้าใส่น้ำได้หนึ่งใบ เพียงพอจะบรรจุน้ำสะอาดได้หนึ่งสระ ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าดื่มได้ครึ่งปี ถึงจะนำออกมาอาบน้ำในหุบเขาร้อยหนอนแมลงทุกวันก็เพียงพอ
เสบียงกรังหลากหลายชนิดก็ต้องพกไปให้พอ ครั้งที่แล้วนางพกไปแค่พวกแป้งทอด กินนานๆ แล้วรู้สึกจืดชืดไม่มีรสชาติ อีกทั้งรสชาติของยางดอาหารยังย่ำแย่ กินมากเกินไปก็ไม่มีประโยชน์กับผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ ถึงผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานจะสามารถงดอาหารได้นาน ก็ยังต้องรับประทานอาหาร เพียงแต่จำนวนครั้งในการกินอาหารน้อยลง และเพิ่มคุณภาพอาหารเท่านั้น ดังนั้นเพื่อไม่ต้องเผาหนอนแมลงยักษ์ในหุบเขาร้อยหนอนแมลงกิน นางจึงต้องพกพาของกินไปให้เพียงพอ
ในมือยังมีศิลาวิญญาณอีกสี่ร้อยกว่าก้อน จึงไม่ได้ใช้อย่างตระหนี่เกินไป จินเฟยเหยาเตรียมตัวให้พร้อมในคราวเดียว ถ้าหาศิลาวิญญาณได้ไม่ถึงห้าหกพันก้อนก็ไม่คิดจะกลับมา
เช้าวันที่สอง นางพกพาสิ่งของพร้อมสรรพ ก็เดินทางเข้าไปในหุบเขาร้อยหนอนแมลง เริ่มค้นหาเห็ดหูหนูเน่า เริ่มกิจกรรมพารวยโดยการล่อตะขาบเหล็กออกมาฆ่า
............................................


บทที่ 16 หุบเขาร้อยหนอนแมลง
ขณะจินเฟยเหยาก้าวออกจากร้านอย่างดีอกดีใจ ในกระเป๋าเก็บของมียันต์อัคคีเพิ่มมาห้าใบ
“จำไว้เลยนะ อย่าให้ข้าเห็นเจ้านอกเมือง ไม่เช่นนั้นพบคราหนึ่งจะทุบตีเจ้าครั้งหนึ่ง” ลูกจ้างยืนอยู่หน้าประตู ชูกำปั้นใส่นาง
“ชิ เจ้าขี้งก” จินเฟยเหยาหันกายไปทำหน้าทะเล้นใส่เขา
ทิ้งลูกจ้างที่โมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงไว้ จินเฟยเหยาหัวเราะราวกับกระดิ่งเงินและวิ่งจากไปพร้อมเสียงหัวเราะ
อาวุธเวทป้องกันก็มีแล้ว ตอนนี้ต้องวางแผนหาศิลาวิญญาณ ยาพลังปราณเม็ดหนึ่งราคายี่สิบศิลาวิญญาณ จากขั้นฝึกปราณช่วงต้นจนถึงช่วงกลาง อย่างน้อยต้องใช้หนึ่งร้อยเม็ด นั่นเป็นศิลาวิญญาณชั้นล่างสองพันก้อน ศิลาวิญญาณชั้นล่างสองพันก้อน...จินเฟยเหยารู้สึกว่าเป้าหมายห่างไกลเกินไป ทำน้ำแกงยาวิญญาณในเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญก่อนดีกว่า วางแผนเรียบร้อยแล้ว นางก็รีบนำใบสั่งยาไป
หญ้าเซียนม่วง ดอกน้ำไหล รากเถาเหลือง ต้นหญ้าเจตนา...ใบสั่งยาน้ำแกงยาวิญญาณใบนี้ราคาถูกจริงๆ ทั้งหมดคือหญ้าวิญญาณขั้นต่ำที่เติบโตอยู่ทั่วภูเขา มีราคาไม่กี่ศิลาวิญญาณ ยาสิบชุดจ่ายศิลาวิญญาณไปห้าก้อน แช่วันละหนึ่งครั้งก็ยังได้
จินเฟยเหยาใส่หญ้าวิญญาณที่ห่อเสร็จแล้วลงในกระเป๋าเก็บของ ก็เดินเล่นมาถึงลานกว้างผิงอันที่มีผู้คนล้นหลาม
ในลานกว้างผิงอันตั้งป้ายขนาดใหญ่หลายแผ่น ด้านบนแขวนกระดาษมากมาย จินเฟยเหยาเบียดมาถึงหน้าป้ายแผ่นหนึ่ง มองดูเนื้อหาบนกระดาษอย่างละเอียด
ร้านเทียนซานรับซื้อลูกลิงซานจิ่นปริมาณมาก แต่ละตัวราคาห้าสิบศิลาวิญญาณชั้นล่าง สำนักโม่เฟิงรับซื้อยารวมปราณปริมาณมากแต่ละเม็ดราคาสามสิบศิลาวิญญาณชั้นล่าง หอสมบัติรับซื้อวัตถุดิบสัตว์ปิศาจขั้นสามขึ้นไปให้ราคาสูง เห็นสินค้าต่อรองราคา...
จินเฟยเหยางอนิ้วคำนวณ ลิงซานจิ่นเป็นสัตว์ปิศาจขั้นสองทั้งยังอยู่รวมกันเป็นฝูง หากตนเองไปก็คือไปหาที่ตาย หอสมบัติ... ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง สัตว์ปิศาจขั้นสาม นั่นเป็นงานที่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานทำ จะขายยา เตาหลอมยาหน้าตาเป็นอย่างไรเล่า?
“ลานกว้างผิงอันใหญ่ขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่าจะไม่มีภารกิจที่ขั้นฝึกปราณสามารถรับได้ หรือว่าข้าจะต้องอดตาย?” จินเฟยเหยาค้นหาบนป้ายรอบหนึ่ง พบว่าตนเองถึงกับไม่มีประโยชน์เลยสักนิด ก็มีโทสะจนด่าทอหน้าป้าย
“เด็กน้อย หาผิดที่แล้ว ภารกิจของขั้นฝึกปราณอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้” ด้านข้างมีสตรีขั้นสร้างฐานผู้หนึ่งปิดปากหัวเราะเบาๆ เอ่ยขึ้นและชี้ทางให้นางอย่างใจดี
ที่แท้หาผิดที่ จินเฟยเหยามองรอบด้าน จริงเสียด้วยทั้งหมดเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน ตนเองยืนเด่นสะดุดตาอย่างผิดปกติอยู่ในนั้น
“ขอบคุณผู้อาวุโส” นางรีบขอบคุณสตรีผู้นั้น แล้วแทรกเข้าไปในกลุ่มคน
ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของลานกว้างทั้งหมดเป็นภารกิจที่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณสามารถทำได้จริงๆ ด้วย มีป้ายหลายอันใหญ่ผิดปกติ ภารกิจมากเป็นพิเศษ บนป้ายยังเขียนงานคนกลางจำนวนมาก ด้านล่างป้ายยังมีผู้บำเพ็ญเซียนเบียดเสียดมากมาย
กวาดลานบ้านหนึ่งเดือนห้าศิลาวิญญาณชั้นล่าง ดูแลสัตว์ภูติหนึ่งเดือนห้าสิบศิลาวิญญาณชั้นล่าง เพาะปลูกหญ้าวิญญาณหนึ่งเดือนยี่สิบศิลาวิญญาณชั้นล่าง สาวใช้รับใช้ใกล้ชิด หนึ่งเดือนห้าสิบศิลาวิญญาณชั้นล่าง รวมกินอยู่... ที่แท้เป็นป้ายภารกิจของคนกลางในเมืองลั่วเซียนโดยเฉพาะ ผู้บำเพ็ญเซียนมอบหมายให้พวกเขาทำ พวกเขาก็ออกมาหาคน ทำอย่างยากลำบากหนึ่งเดือนได้แค่ยี่สิบศิลาวิญญาณชั้นล่าง ซื้อได้แค่ยาพลังปราณหนึ่งเม็ด แต่ว่างานคนกลางเหล่านั้นก็น่าเบื่อเกินไป ดูแลสัตว์ภูติและปลูกหญ้าวิญญาณต้องมีพลังวิญญาณยังพอเข้าใจได้ แต่กวาดลานบ้าน เป็นสาวใช้ ก็ต้องมีพลังบำเพ็ญเพียร จะเกินไปหน่อยหรือไม่ ผู้ใดจะไปทำ
ขณะที่จินเฟยเหยากำลังคิดอยู่ ด้านหลังมีคนผู้หนึ่งพยายามเบียดออกมาอย่างสุดกำลัง พุ่งมาหน้าป้าย ตะโกนใส่คนกลางที่ยืนอยู่ข้างป้ายมาตลอด “งานกวาดลานบ้านข้าเหมาหมด”
“เหมาหมด?” จินเฟยเหยากวาดตามองภารกิจกวาดลานบ้านบนป้ายอย่างรวดเร็ว อย่างน้อยมีสิบกว่าแห่ง อดมองคนผู้นั้นอย่างสงสัยไม่ได้ ลานบ้านมากมายขนาดนั้นจะกวาดเสร็จเมื่อใด
“สหายเซียนหลี่ เวทม้วนวายุของเจ้าฝึกถึงระดับสุดยอดแล้ว กวาดลานบ้านลานหนึ่งใช้อาคมหนึ่งครั้งก็เสร็จแล้ว ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป ภารกิจกวาดทำความสะอาดทั้งเมืองลั่วเซียนต้องตกเป็นของเจ้าแน่” คนกลางหัวเราะหึๆ ดึงภารกิจกวาดทำความสะอาดทั้งหมดลง ส่งมอบให้ถึงมือของคนผู้นั้น และรับถุงผ้าเล็กๆ จากในมือของเขามาเปิดออกดูจากนั้นพยักหน้าอย่างพอใจวางใส่ไว้ในอก
จินเฟยเหยาตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าจะใช้เวทมนตร์กวาดพื้น ที่แท้เวทมนตร์ยังมีประโยชน์แบบนี้ด้วย คนเรายากจนถึงขั้นนี้ ไม่ว่าวิธีใดก็สามารถคิดออกมาได้จริงๆ
นางยืนอยู่ที่นี่ครู่หนึ่ง พบว่าขอเพียงเป็นคนที่รับภารกิจล้วนส่งถุงเล็กๆ ให้กับคนกลาง หรือยัดศิลาวิญญาณหลายก้อน หลังถามผู้บำเพ็ญเซียนด้านข้างจึงได้รู้ว่ารับภารกิจยังต้องมอบค่าใช้จ่ายให้กับคนกลางด้วย คนเหล่านี้รับเงินจากเจ้าของงานแล้วยังรับเงินจากคนรับงานด้วย ชั่วร้ายเกินไปจริงๆ
งานนี้ไม่ควรทำ จินเฟยเหยาเห็นไกลๆ ว่ายังมีป้ายอีกมากจึงเบียดเสียดไป ร้านค้าและสำนักมากมายกำลังรับซื้อสินค้า
บางภารกิจทำคนเดียวให้สำเร็จไม่ได้ มีผู้บำเพ็ญเซียนบางคนลากผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ใต้ป้ายไปด้วยกัน ส่วนพลังการบำเพ็ญเพียรของจินเฟยเหยาต่ำเกินไปจริงๆ ไม่มีผู้ใดมานัดนางไปทำภารกิจด้วยเลย
ร้านอาวุธมงคล รับซื้อเปลือกตะขาบเหล็กปริมาณมาก ปล้องละหนึ่งศิลาวิญญาณชั้นล่าง
“เอ๋ ตะขาบเหล็กเป็นสัตว์ปิศาจขั้นหนึ่ง ทั้งยังอาศัยอยู่เดี่ยวๆ ถือว่าให้ราคาสูงนะ ภารกิจนี้ไม่เลว” จินเฟยเหยาพบว่ามีภารกิจหนึ่งเหมะสมกับตนเอง ตะขาบเหล็กไร้พิษ บนตัวมียี่สิบกว่าปล้อง เพียงแต่เจ้านี่ระแวดระวังภัยอย่างมาก จับไม่ได้ง่ายๆ ไม่เช่นนั้นราคารับซื้อคงไม่สูงขนาดนี้
นางไปร้านอาวุธมงคลก่อนรอบหนึ่ง พอแน่ใจว่ามีภารกิจนี้จริง ยังสอบถามปริมาณมากที่สุดของตะขาบเหล็กที่หุบเขาร้อยหนอนแมลงจากลูกจ้าง หนึ่งถึงสองเดือนน่าจะเจอตัวหนึ่ง
หนึ่งถึงสองเดือน...
มิน่าเล่าราคารับซื้อจึงสูง หาตัวไม่พบนี่เอง จะไปฆ่าที่ไหน ทว่าจินเฟยเหยากลับไปเก็บของที่บ้าน ผู้บำเพ็ญเซียนต้องพร้อมเผชิญกับอันตรายได้ทุกเมื่อ ดังนั้นของมีค่าทั้งหมดต้องนำติดตัวไปด้วย นางวางกระดาษใบหนึ่งลงในกล่องอาหาร ให้ร้านเลิศรสไม่ต้องส่งอาหารมาชั่วคราว ไม่เช่นนั้นจะเสียค่าอาหารเปล่าๆ
ยังเหลือศิลาวิญญาณชั้นล่างอีกสิบเอ็ดก้อน นอกจากซื้อเสบียงกรังเล็กน้อย นางก็กัดฟันใช้ศิลาวิญญาณห้าก้อนซื้อยางดอาหารหนึ่งเม็ดใส่ไว้ในขวดหยกอันว่างเปล่าเหมือนสมบัติมีค่า สิ่งนี้สำหรับช่วยชีวิต ถ้าถูกขังอยู่ในสถานที่บางแห่งแล้วอดตายก็เสียหน้าเกินไป ขอเพียงมีเจ้าสิ่งนี้ ถึงไม่กินไม่ดื่มเดือนหนึ่งก็ไม่ตาย
มองขวดหยกที่สวยงาม จินเฟยเหยาได้แต่กลืนน้ำลาย ในใจชิงชังผู้ปรุงโอสถแทบตาย กำหนดราคายาไว้สูงขนาดนี้โหดร้ายเกินไปแล้ว
นึกถึงว่าในหุบเขาร้อยหนอนแมลงมีหนอนแมลงทุกประเภท ส่วนมากมีพิษ นางซื้อยาน้ำสีเขียวขจัดพิษได้สองขวด โชคดีที่ของสิ่งนี้ไม่ได้เพิ่มพลังบำเพ็ญเพียร หนึ่งศิลาวิญญาณสามารถซื้อได้หนึ่งขวด
“รอข้าถึงขั้นสร้างฐานแล้วข้าจะเรียนการหลอมยา ถึงตอนนั้นข้าจะกินยาวิญญาณต่างลูกอม” นางพึมพำอย่างไม่พอใจพลางเดินออกนอกร้าน
นึกขึ้นได้ว่าตนเองมียันต์ยาที่เก็บได้ นางก็เข้าไปในร้านยันต์ คิดจะดูว่าของสิ่งนี้ราคาเท่าไหร่ ไม่ดูก็ไม่รู้ พอดูก็ตกใจ ยันต์ยาเป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมหลอมทำขึ้น ปกติเก็บเวทมนตร์อย่างหนึ่งไว้ ใช้ครั้งหนึ่งก็หมดแล้ว
แค่ใช้ได้ครั้งเดียว แต่ละใบก็ราคาหนึ่งพันศิลาวิเศษชั้นล่าง ถ้าเป็นยันต์ยาที่ใช้ป้องกันและหลบหนีราคายังพลิกอีก
จินเฟยเหยาจึงได้รู้แจ้ง มิน่าเล่าสองคนนั้นจึงยากจนปานนี้ อาวุเวทที่ใช้ก็ย่ำแย่ คิดไม่ถึงว่าจะทำเรื่องที่โง่เขลาเช่นนี้ เอาสมบัติทั้งหมดไปซื้อยันต์ยา ไม่รู้ว่าสมองมีปัญหาหรือไม่ มีเงินเก็บ ถ้าคนหนึ่งมีอาวุธเวทดีๆ สักหลายชิ้นก็คงไม่ต้องเอาชีวิตมาทิ้งหรอก
หุบเขาร้อยหนอนแมลงอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองลั่วเซียน เดินเท้าเพียงหนึ่งวันก็ถึง รอบด้านโอบล้อมด้วยภูเขา ตรงกลางเป็นป่าที่เต็มไปด้วยอากาศชื้นแฉะและเน่าเหม็น ในป่าปกคลุมด้วยหมอกอย่างหนาแน่นตลอดปีไม่สลายไป มีเพียงอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์อันแรงกล้าที่สุดยามเที่ยงวันจึงบางลงประมาณครึ่งชั่วยาม
สถานที่อันเน่าเหม็นนี้เต็มไปด้วยหนอนแมลงมีพิษ นอกจากคนที่รับภารกิจหรือมาจับแมลงทำสัตว์ภูติ ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ล้วนไม่ชอบมาที่นี่
บนพื้นมีใบไม้เน่าหนาหนึ่งชั้น จินเฟยเหยาเพิ่งหยั่งเท้าลงไป ก็จมลงถึงข้อเท้า ในอากาศแฝงกลิ่นราที่อับชื้น ทำให้คนสงสัยอย่างรุนแรง ว่าสูดอากาศที่นี่มากเกินไปภายในร่างกายจะมีเห็ดงอกออกมาหรือไม่
ไม่สนใจว่าไอเน่าเหม็นนี้มีพิษหรือไม่ นางหยิบยาน้ำสีเขียวเม็ดหนึ่งออกมากินลงไป ระมัดระวังไว้สามารถแล่นเรือได้นับพันปี[footnoteRef:1] จะมีอันตรายมาเมื่อใด ผู้ใดจะบอกได้ เพิ่งเดินมาได้หนึ่งชั่วยามกว่า ก็พบหนอนแมลงที่ทำให้คนขนลุกมากมายบนเส้นทาง เพียงแค่ทั้งหมดเป็นหนอนแมลงตัวเล็กๆ ยังไม่ถือเป็นสัตว์ปิศาจชั้นหนึ่งด้วยซ้ำ ไม่รอให้นางเข้าใกล้ก็หลบหนีเข้าไปในใบไม้เน่าๆ แล้ว [1: ระมัดระวังไว้สามารถแล่นเรือได้นับพันปี คือ ระมัดระวังไว้จะไม่ผิดพลาดง่ายๆ กระทำการได้อย่างมีเสถียรภาพและยาวนาน]
“เห็ดหูหนูเน่าผืนใหญ่มาก” เดินลึกเข้าไปในหุบเขาได้สองชั่วยามกว่า เบื้องหน้าของนางปรากฏต้นไม้แห้งล้มลงตาย บนขอนไม้เต็มไปด้วยมอส และเห็ดหูหนูเหม็นเน่าสีดำผืนใหญ่ งอกอยู่บนขอนไม้อย่างหนาแน่น
อย่านึกว่าเห็ดหูหนูที่มีกลิ่นเหม็นเหล่านี้ ชื่อมืดมน ที่จริงเป็นหญ้าวิญญาณที่ใช้หลอมทำยาน้ำสีเขียว เพียงแต่กลิ่นของมันเหม็นเกินไป ขอเพียงเคยสัมผัสมันถึงใช้น้ำล้างสามวันกลิ่นเหม็นก็ไม่จางหายไป อีกทั้งไม่ต้องใส่มันลงไปก็หลอมกลั่นยาน้ำสีเขียวออกมาได้ ดังนั้นจึงมีน้อยคนที่ยอมเด็ดมันกลับไป ทว่าคนยากจนเช่นจินเฟยเหยา สนใจว่าเหม็นหรือไม่เหม็นที่ไหน ขอเพียงสามารถแลกศิลาวิญญาณได้ ถึงเป็นอุจจาระสัตว์ปิศาจนางก็จะขนกลับไป
นำกระเป๋าเก็บของออกมา นางเด็ดเห็ดหูหนูเน่าอย่างระมัดระวังใส่ลงในกระเป๋า กลิ่นเหม็นของเห็ดหูหนูเน่าสามารถเทียบกับศพเน่าได้จริงๆ เหม็นจนจินเฟยเหยาต้องซุกศีรษะเข้าในเสื้อผ้าตรงไหล่และสูดลมหายใจลึกๆ จากนั้นกลั้นหายใจ รอจนตอนทนไม่ไหวค่อยปล่อยลมหายใจออกมา แล้วซุกหน้าเข้ากับเสื้อผ้าสูดลมหายใจอีกครั้ง จินเฟยเหยารู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ดูเหมือนไม่ควรจะเด็ดของสิ่งนี้จริงๆ กลิ่นเหมือนนรกในโลกมนุษย์ชัดๆ
พยายามเด็ดเห็ดหูหนูเน่าอย่างสุดความสามารถ จินเฟยเหยาพลันรู้สึกได้ว่าด้านหลังมีเสียงซ่าซ่าก็หันหน้าไปมองดู
ตะขาบยักษ์ขนาดสูงกว่าคนตัวหนึ่งชูหัวสูงจากพื้นครึ่งตัว กำลังยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังนาง เท้าเล็กๆ ร้อยข้างสั่นสะท้าน มีเขี้ยวขนาดสองฉื่อ[footnoteRef:2]คู่หนึ่งงอกออกมาด้านหน้าปาก ขยับหนีบเปิดปิดเปล่งแสงรัศมีสีดำ [2: ฉื่อ คือ หน่วยวัดความยาม มีค่าประมาณ 0.333 เมตร]
นางรีบใช้หางตากวาดมองดูอย่างรวดเร็ว ตะขาบเหล็กตัวนี้มีสามสิบกว่าปล้อง เกรงว่าคงมีชีวิตมาร้อยปี เห็นหัวของตะขาบเหล็กเอนไปด้านหลังเล็กน้อย ทันใดนั้นก็พุ่งใส่ศีรษะจินเฟยเหยาอย่างรวดเร็ว
จินเฟยเหยาก้มหน้าหลบ จากนั้นกระโดดไปด้านข้าง ขอนไม้ที่ด้านหลังเต็มไปด้วยเห็ดหูหนูเน่าถูกเขี้ยวยักษ์ของตะขาบเหล็กตัดเป็นหลายท่อนได้อย่างง่ายดาย
ตะขาบเหล็กพุ่งเข้าใส่ความว่างเปล่า เงยหัวขึ้นจากเศษไม้อย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งเข้าใส่จินเฟยเหยาอีกครั้ง จินเฟยเหยาพลิกมือวูบนำดาบโค้งวงเดือนออกมาฟันใส่หัวมัน
ดาบโค้งวงเดือนที่ได้รับการถ่ายเทพลังวิญญาณส่องแสงกระพริบฟันลงบนเปลือกส่วนหัวของตะขาบเหล็กอย่างดุร้าย ได้ยินเสียงดังกร๊อบ เขี้ยวยักษ์ของตะขาบเหล็กงับตัวดาบโค้งวงเดือนไว้แน่น ดาบโค้งวงเดือนเต็มไปด้วยรอยแตกในพริบตา
จินเฟยเหยาดึงด้ามดาบอย่างแรง คิดไม่ถึงว่าดาบโค้งวงเดือนจะแตกเป็นชิ้นๆ เหลือเพียงด้ามดาบในมือ ส่วนบนหัวของตะขาบเหล็กกลับไม่มีรอยเลยสักนิด
จินเฟยเหยาตกตะลึง นี่มันของเล่นขยะอะไรกัน ยังถือว่าเป็นอาวุธเวทได้หรือ? กระแทกด้ามดาบในมือใส่ตะขาบเหล็กอย่างแรง นางสาปแช่งร้านค้านั้นในใจเป็นร้อยรอบ
ตะขาบเหล็กเอียงหัวให้ด้ามดาบกระแทกใส่ เขี้ยวขนาดยักษ์ขยับอย่างรวดเร็ว ถ้าให้มันสัมผัสได้ต้องถูกบดขยี้อย่างแรงจนไม่เป็นสารรูปคนแน่
.........................................


บทที่ 18 โชคร้ายกลายเป็นดี
“หนึ่งร้อย หนึ่งร้อยยี่สิบ หนึ่งร้อยห้าสิบ...” จินเฟยเหยา นั่งอยู่บนขอนไม้ นับเปลือกตะขาบเหล็กในกระเป๋าเก็บของ ยิ้มแย้มจนตาเกือบหยี ใต้เท้าของนาง มีชิ้นส่วนและขาเล็กๆ ที่ไร้ประโยชน์ของตะขาบเหล็กกองหนึ่ง ดูแล้วมีปริมาณไม่น้อย
“คืนเดียว คิดไม่ถึงว่าจะได้ศิลาวิญญาณสองร้อยสามสิบก้อน ยังไม่นับหัวตะขาบเหล็ก โชคดีมากจริงๆ” นางเก็บกระเป๋าเก็บของเข้าในอกอย่างระมัดระวัง ดูเวลา อีกไม่นานก็ใกล้จะเที่ยงวัน
เมื่อวานนางไม่ได้นอนทั้งคืน ตะขาบเหล็กพาตัวมาหาถึงที่ไม่หยุด มาอย่างไม่ต่อเนื่องเก้าตัว บางตัวก็เป็นตะขาบแก่มีสามสิบกว่าปล้อง ส่วนบางตัวก็มีเพียงยี่สิบกว่าปล้อง ไม่มีเวลาพักผ่อนเลยสักนิด มาให้นางฆ่าตลอดจนถึงฟ้าสาง
หลังจากนางกำจัดตะขาบเหล็กตัวที่เก้า ฟ้าก็สว่าง ไม่มีตะขาบเหล็กปรากฏตัวขึ้นอีก
จินเฟยเหยาเองก็โล่งอก ถ้ายังฆ่าต่อไปเช่นนี้ พลังวิญญาณคงอยู่ได้ไม่นาน บนร่างของนางนอกจากยางดอาหารหนึ่งเม็ดและยาน้ำสีเขียวสองขวด ก็มีเพียงยาเสริมพลังที่ได้มาตอนเพิ่งพบสยงเทียนคุน ยาเสริมพลังแค่สามเม็ดใช้ในยามเร่งด่วน ไม่อาจใช้ที่นี่ได้
ฉวยโอกาสที่ไม่มีตะขาบเหล็กและหนอนแมลงพิษอื่นๆ ปรากฏตัว จินเฟยเหยาครุ่นคิด เพราะเหตุใดจึงทำให้ตะขาบเหล็กส่งตัวมาหาถึงที่เองตลอด
คิดอยู่ครึ่งวันก็หาคำอธิบายที่เหมาะสมไม่ได้ นางจึงได้แต่คิดว่าสาเหตุอยู่ที่พื้นที่นี้ ดังนั้นตัดสินใจไม่ไปหาตะขาบเหล็กยังสถานที่อื่นชั่วคราว ทว่าเฝ้ารออยู่ที่นี่อีกหนึ่งคืน ดูว่าพอตกค่ำตะขาบเหล็กจะออกมาหรือไม่
ขอเพียงฝึกเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ เพิ่มพลังวิญญาณภายในร่างกาย ต่อให้ไม่ได้นอนก็สามารถรักษาร่างกายให้อยู่ในสภาพดีได้หลายวัน เป็นผู้บำเพ็ญเซียนก็ดีตรงนี้ ไม่เหมือนมนุษย์ธรรมดาที่ต้องดื่มกินขับถ่ายและนอนหลับทุกวัน ยึดครองเวลาส่วนใหญ่ในชีวิต ถึงแม้ขั้นฝึกปราณจะไม่สามารถงดอาหารได้ และมิอาจไม่นอนคราหนึ่งเป็นเวลาหลายเดือน ทว่าก็ประหยัดเวลานอนหลับได้มาก
กลางวันฝึกบำเพ็ญไปพลางฟื้นฟูพละกำลังไปพลาง รอถึงตอนกลางคืน จินเฟยเหยาเพิ่มการระแวดระวัง รอให้ตะขาบเหล็กส่งตัวมาหาถึงที่ ทว่าตั้งแต่ฟ้ามืดจนฟ้าสาง นางยังไม่เห็นหนวดของตะขาบเหล็กสักเส้น จินเฟยเหยาคิดเป็นร้อยรอบก็ยังไม่เข้าใจ หรือว่าตะขาบเหล็กของที่นี่ถูกตนเองฆ่าหมด เฝ้าอยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์ ใคร่ครวญแล้ว นางจึงตัดสินใจไปยังสถานที่ที่พบตะขาบเหล็กครั้งแรก ในเมื่อปรากฏตัวขึ้นตัวหนึ่ง เช่นนั้นรอบด้านก็ต้องมีตะขาบเหล็กตัวอื่นๆ
หาทิศทางแล้ว จินเฟยเหยาก็เริ่มค้นหาสถานที่ซึ่งพบเห็ดหูหนูเน่าในวันนั้น ร่องรอยถูกตั๊กแตนหน้าหยกกวาดทำลายมาตลอดทาง ในไม่ช้านางก็หาทางกลับมาได้
รอบด้านระเกะระกะ ต้นไม้ถูกตั๊กแตนหน้าหยกตัดล้มลงบนพื้น ตะขาบเหล็กตัวนั้นถูกตัดจนกลายเป็นชิ้นๆ นับร้อยชิ้น เก็บกลับไปก็ไม่มีประโยชน์ ส่วนขอนไม้ที่มีเห็ดหูหนูเน่าขึ้น ตอนนั้นถูกตะขาบเหล็กกัดเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว แม้แต่เศษซากเห็ดหูหนูเน่าบนขอนไม้ก็ไม่เหลือ
เห็ดหูหนูเน่าชนิดนี้เริ่มส่งกลิ่นเหม็นตั้งแต่งอกจนถึงโตเต็มที่เป็นเวลาสั้นๆ เพียงเจ็ดวัน ช่วงที่โตเต็มที่แค่สามวัน หลังจากสามวันเห็ดหูหนูเน่าก็จะแห้งร่วงไปเอง ทว่าเห็ดหูหนูเน่าที่จินเฟยเหยาเด็ดมา เพราะใส่ไว้ในกระเป๋าเก็บของตอนนี้จึงแห้งเพียงแค่ครึ่งเดียว ทว่ากลิ่นเหม็นยังไม่ลดลง
จินเฟยเหยาฉีกแถบผ้าจากบนเสื้อมาปิดจมูกและปาก กลิ่นของเห็ดหูหนูเน่าที่เปื้อนบนตัว ทำให้ตัวนางรู้สึกอยากจะอาเจียน นางนั่งอยู่ที่เดิม ดูดซับพลังวิญญาณรอบด้านไปพลาง รอคอยตะขาบเหล็กมาหาไปพลาง
กาลเวลาไม่เคยทำให้คนที่ตั้งใจผิดหวัง[footnoteRef:1]สองชั่วยามต่อมา มีเสียงซ่าซ่าดังมาจริงๆ มีตะขาบเหล็กส่งตัวมาหาถึงที่ อีกทั้งมาคราหนึ่งถึงสองตัว [1: กาลเวลาไม่เคยทำให้คนที่ตั้งใจผิดหวัง คือ ขอเพียงตั้งใจทำก็จะประสบความสำเร็จ]
จินเฟยเหยาทุบตีตะขาบเหล็กอย่างอำมหิต ทางหนึ่งครุ่นคิด ตะขาบเหล็กเหล่านี้ส่งตัวมาหาเองถึงที่ต้องมีสาเหตุแน่นอน ถ้าบุกรังจะมีตะขาบเหล็กปรากฏขึ้นหลายตัวก็ไม่ค่อยสมเหตุสมผล สัตว์ปิศาจชนิดนี้ไม่ได้อยู่เป็นฝูง แต่ละตัวมีถิ่นที่อยู่โดดเดี่ยวตามขนาดของพละกำลัง ถ้าไม่ใช่ช่วงจับคู่ ตะขาบเหล็กสองตัวเจอกันก็ต้องต่อสู้กัน ไม่ลงรอยกันเหมือนน้ำกับไฟ
หรือว่าตนเองมีคุณสมบัติร่างกายดึงดูดตะขาบเหล็กโดยกำเนิด คิดดูแล้วก็ไม่น่าเป็นไปได้ ทันใดนั้น นางก็สังเกตเห็นเรื่องหนึ่ง ว่าตนเองไม่เหมือนคนอื่นตรงไหน นั่นก็คือเหม็นเกินไป
“เห็ดหูหนูเน่า! ต้องเป็นเพราะกลิ่นเหม็นของเห็ดหูหนูเน่าแน่ที่ชักนำตะขาบเหล็กมา” จินเฟยเหยาตบศีรษะ ในที่สุดก็ค้นพบ ข้อสำคัญคือนางเหม็นมาสองวันกว่าแล้ว จึงไม่ใส่ใจเรื่องนี้ คาดว่าตะขาบเหล็กชอบกินเห็ดหูหนูเน่าที่โตเต็มที่อย่างยิ่ง บวกกับช่วงที่เห็ดหูหนูเน่าเติบโตเต็มที่อย่างมากมีเวลาเพียงสามวัน ทั้งยังส่งกลิ่นเหม็นอย่างไร้ที่เปรียบ ผู้บำเพ็ญเซียนพบพานล้วนเดินอ้อม ดังนั้นจึงไม่มีคนสังเกตเห็นสภาพการณ์เช่นนี้
เหยียบอยู่บนซากตะขาบเหล็กสองตัว จินเฟยเหยาตื่นเต้นผิดปกติ ขอเพียงรู้ว่ากลิ่นเหม็นของเห็ดหูหนูเน่าสามารถชักนำตะขาบเหล็กมาได้ อาศัยความเร็วในการโจมตีด้วยกำปั้นหนักๆ และไฟนรกของตนเอง ก็จะหาศิลาวิญญาณได้ไม่หมดสิ้น
เมื่อวานน่าจะเป็นตะขาบเหล็กรอบพื้นที่นั้นถูกชักนำมาฆ่าจนหมดแล้ว ดังนั้นคืนที่สองจึงไม่พบเลยสักตัว ตอนนี้ขอเพียงตนเองใส่เห็ดหูหนูเน่าในกระเป๋าเก็บของ ล่อตะขาบเหล็กในหุบเขาร้อยหนอนแมลงมาติดกับ เชื่อว่าน่าจะเก็บเงินได้สองพันศิลาวิญญาณชั้นล่างในไม่ช้า
เห็ดหูหนูเน่าเปื้อนบนร่าง สามารถรักษากลิ่นเหม็นได้ประมาณสามวัน ทว่าระดับความเข้มข้นของความเหม็นไม่อาจเทียบกับเห็ดหูหนูเน่าที่สดใหม่ได้ กลิ่นเหม็นไม่เพียงพอ ระยะห่างในการกระจายกลิ่นก็จำกัด ไม่อาจชักนำตะขาบเหล็กมาให้มากที่สุดได้ วิธีที่ดีที่สุดคือใช้กล่องหยกที่ใส่หญ้าวิญญาณเก็บรักษาเห็ดหูหนูเน่าเอาไว้ แต่ละครั้งนำออกมาไม่กี่ดอกเพื่อล่อตะขาบเหล็กก็พอ
ทว่าตอนนี้ในตัวนางไม่มีกล่องหยกสักกล่อง รู้แต่แรกจะซื้อไว้พกติดตัวสักกล่อง ตอนนี้นึกเสียใจไปก็ไร้ประโยชน์ ใช้เห็ดหูหนูเน่าที่พกติดตัวมาให้หมดก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ขอเพียงตะขาบเหล็กในสถานที่แห่งหนึ่งถูกฆ่าหมด นางก็เปลี่ยนสถานที่ บางแห่งมีตะขาบเหล็กมากหน่อย บางแห่งมีน้อยหน่อย ทว่าปกติสัตว์ปิศาจชนิดนี้ล้วนซ่อนตัว ทว่ากลับมีปริมาณมากน่าดู
ครึ่งเดือนต่อมา จินเฟยเหยาบรรทุกของกลับมาจากหุบเขาร้อยหนอนแมลงเพียบ บนตัวยังมีกลิ่นเหม็นของเห็ดหูหนูเน่าเหลืออยู่ พอก้าวเข้าประตูเมืองลั่วเซียน ผู้คนในเมืองต่างถอยห่างจากนางสามเซ่อทันที ขอเพียงหาเงินได้ นางไม่สนใจสายตาของผู้อื่นหรอก ไม่มีศิลาวิญญาณสิเสียหน้าที่สุด
จินเฟยเหยาที่มีกลิ่นเหม็นบนร่างไม่ได้กลับบ้าน ทว่าตรงไปที่ร้านอาวุธมงคล ตอนที่นางโยนกระเป๋าเก็บของที่มีตะขาบเหล็กบรรจุอยู่เพียบให้เจ้าของร้านที่ปิดจมูกและมีสีหน้ารังเกียจ ลูกค้าในร้านก็หนีออกจากร้านไปจนหมด
เจ้าของร้านใช้สองนิ้วหยิบกระเป๋าเก็บของขึ้นมาเบาๆ ใช้พลังวิญญาณกวาดดูในกระเป๋าก็ตกตะลึงทันที นับอย่างละเอียด คิดไม่ถึงว่าในกระเป๋าจะมีเปลือกของตะขาบเหล็กหกร้อยกว่าชิ้น นี่เป็นปริมาณรับซื้อสูงสุดของร้านในครึ่งปีนี้
เปลือกตะขาบเหล็กมากมายปานนี้ สามารถหลอมสร้างอาวุธเวทในร้านขึ้นใหม่ได้มากมาย เพิ่มระดับความแข็งแกร่ง ราคาของอาวุธเวทก็เพิ่มขึ้น
“สหายเซียนน้อย เก็บเกี่ยวได้ไม่เลว เหตุใดจึงได้ตะขาบเหล็กมามากมายขนาดนี้?” เจ้าของร้านไม่รังเกียจกลิ่นเหม็นอีกต่อไป เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มปริ่ม
จินเฟยเหยายิ้มเขินๆ “นี่เป็นของที่ท่านพ่อกับข้าไปๆ มาๆ ที่หุบเขาร้อยหนอนแมลงถึงสองปีจึงสะสมได้” คนโง่จึงพูดความจริงออกไปว่าใช้เวลาสิบกว่าวันหามาได้ ถ้าทุกคนรู้ว่าสามารถอาศัยเห็ดหูหนูเน่าฆ่าตะขาบเหล็กได้ เกรงว่าแม้แต่ตัวอ่อนของตะขาบเหล็กนางก็คงหาไม่พบ อีกอย่างหนึ่งโยนเปลือกเหล่านี้ในใส่ในกระเป๋าเก็บของ สามารถเก็บรักษาระดับความสดไว้ได้เป็นเวลานาน ไม่กลัวจะถูกมองออกว่าเป็นของที่เพิ่งลอกเอามาเมื่อไม่กี่วันนี้
สภาพการณ์เช่นนี้พบเห็นได้บ่อยๆ มีผู้บำเพ็ญเซียนมากมายเก็บวัตถุดิบที่ล่าได้ทั้งหมดไว้ พอมีเวลาก็นำออกมาขายในคราวเดียว เจ้าของร้านไม่เอ่ยถามมากความอีก เปลี่ยนไปคิดถึงหัวตะขาบเหล็ก “สหายเซียนน้อย หัวตะขาบเหล็ก เจ้าตัดกลับมาหรือไม่? หัวละยี่สิบห้าศิลาวิญญาณ”
ก่อนหน้านี้จินเฟยเหยาเคยคำนวณแล้ว เปลือกหกร้อยกว่าชิ้น มียี่สิบแปดหัวก็พอ ในมือของนางยังมีเปลือกเก้าร้อยกว่าชิ้นและหัวสามสิบสี่หัว ทว่านางไม่คิดจะขายทั้งหมดให้ร้านนี้ ถือว่าเป็นของที่เก็บมาสองปี หากปริมาณมากเกินไปจะทำให้คนสงสัย
“มี มีหลายหัวถูกต่อยตีจนพังใช้การไม่ได้ ดังนั้นตอนนี้มีเพียงยี่สิบแปดหัว” จินเฟยเหยาหยิบกระเป๋าเก็บของอีกใบออกมา กลับไม่ได้ยื่นส่งให้เจ้าของร้าน
นางมีกระเป๋าเก็บของเพียงสองใบ เป็นไปไม่ได้ที่จะใส่ของทั้งหมดแยกกัน ได้แต่รอให้เจ้าของร้านคืนกระเป๋าใบหนึ่งให้ตนเอง อีกทั้งแค่ยี่สิบแปดหัว นางโยนลงบนพื้นตรงๆ อย่างไรเสียก็ใช้พื้นที่ไม่มากนัก
เปลือกบวกกับหัว ทั้งหมดหนึ่งพันสามร้อยสี่สิบเจ็ดศิลาวิญญาณชั้นล่าง เจ้าของร้านใส่หัวของตะขาบเหล็กไว้ในกระเป๋าเก็บของที่บรรจุเปลือก นำกระเป๋าเก็บของออกมาใหม่อันหนึ่งใส่ศิลาวิญญาณมอบคืนให้แก่จินเฟยเหยา
ร้านเหล่านี้ล้วนเตรียมกระเป๋าเก็บของที่มีพื้นที่ว่างมากมายไว้ เพื่อใช้บรรจุศิลาวิญญาณปริมาณมาก ใช้สำหรับแลกเปลี่ยนกับกระเป๋าเก็บของที่บรรจุสินค้าของอีกฝ่าย ข้อแรกคือสะดวก ข้อสองก็เพราะมีผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมากไม่ยินยอมให้ผู้อื่นเห็น ว่าตนเองหาศิลาวิญญาณได้มากเพียงใด มีเงินทองไม่อาจเปิดเผย[footnoteRef:2]เรื่องนี้ใครๆ ก็รู้ [2: มีเงินทองไม่อาจเปิดเผย คือ มีเงินทองอย่าให้คนอื่นรู้ เพื่อป้องการโจรขโมย ]
บรรจุเงินก้อนใหญ่เช่นนี้ จินเฟยเหยาเดินออกจากร้านอาวุธมงคล เดินอ้อมบนถนนอยู่นาน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนสะกดรอยตามตนเอง นางจึงหาร้านวัตถุดิบที่ดูแล้วมีขนาดใหญ่สองร้าน แบ่งขายหัวและเปลือกตะขาบเหล็กสองครั้งจนหมด จากนั้นนางก็วิ่งเข้าร้านยาอย่างร่าเริง สองพันห้าร้อยหกสิบสามศิลาวิญญาณ เพียงพอให้นางซื้อยาพลังปราณหนึ่งร้อยเม็ดให้พลังบำเพ็ญเพียรรุดหน้าถึงขั้นฝึกปราณชั้นกลาง
นางอยากฝึกเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญมานานแล้ว ขั้นฝึกปราณช่วงต้นนางเรียนได้แค่กระบวนท่าหัตถ์ไฟนรก รอจนพลังการบำเพ็ญเพียรถึงขั้นฝึกปราณช่วงกลางก็มีเวทมนตร์ให้นางเรียนสองอย่าง ดังนั้นแม้ตอนนี้ซื้อเคล็ดพลังวิเศษได้นางก็ขี้เกียจฝึก
นางยังไม่ลืมซื้อยางดอาหารเล็กน้อย ต้องปิดด่านฝึกปรือไม่รับประทานอาหารจะดีกว่า
การปิดด่านของจินเฟยเหยาครั้งนี้ใช้เวลาครึ่งปีกว่า ร้านเลิศรสไม่ได้รับการแจ้งจากนาง ดังนั้นยังไม่ได้คืนค่าอาหารที่เหลือ และเพราะไม่มีคนกวาดทำความสะอาด จึงมีฝุ่นธุลีและใบไม้แห้งร่วงกองสุมในลานบ้านเล็กๆ ต้องรอให้นางออกจากการกักตนก่อนจึงกวาดทำความสะอาดได้
ยอดเขาตู๋เซียน ด้านหลังภูเขาสำนักอวิ๋นซาน
“ศิษย์น้องสยง เห็นแก่ที่เป็นศิษย์ร่วมสำนัก เจ้าปล่อยข้าไปเถอะ อาจารย์อาให้ข้าไป ข้าไม่มีความคิดเช่นนั้นแม้แต่น้อย อีกอย่างหนึ่ง ข้ายังไม่ได้ออกเดินทางมิใช่หรือ” ศิษย์สายในของสำนักอวิ๋นซานผู้หนึ่ง บาดเจ็บไปทั้งตัว อาวุธเวทแตกกระจัดกระจายอยู่บนพื้น กำลังร่ำไห้คร่ำครวญขอความเมตตาสยงเทียนคุนที่อยู่ไกลๆ
สยงเทียนคุนมองศิษย์พี่ที่คุกเข่าขอความเมตตาเบื้องหน้าด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ราวกับเขาเป็นสิ่งที่ตายไปนานแล้ว “เจ้าเป็นคนที่สี่ กล้าเชื่อฟังคำสั่งของแม่ข้าไปเมืองลั่วเซียน เช่นนั้นก็ตายตามศิษย์พี่สามคนก่อนหน้านี้เถอะ”
“สยงเทียนคุน เจ้าแอบลอบฆ่าศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักอย่างลับๆ นึกว่าไม่มีผู้ใดรู้มาตลอดหรือ?” เห็นดวงตาทั้งสองของสยงเทียนคุนไม่มีความรู้สึกสงสารสักนิด เขาได้แต่ฝากความหวังไว้กับแรงกดดันของสำนัก ทว่าสยงเทียนคุนกลับไม่ขยับเขยื้อน ริมฝีปากสีแดงแย้มน้อยๆ เอ่ยตอบเบาๆ “ผู้ที่ไม่ทำตามความประสงค์ของข้า ตาย”
เอ่ยจบ กระบี่บินสีเหลืองในมือก็กระพริบวาบ แสงกระบี่ปลิวว่อน เบื้องหน้าร่างมีภาพมายาปราณกระบี่ขนาดใหญ่หนึ่งจั้งรูปดอกจวี๋ฮวา[footnoteRef:3]ปรากฏขึ้น กระบี่บินตวัดเบาๆ หนึ่งครั้ง ภาพมายารูปดอกเบญจมาศก็ปลิวไปในพริบตา เกิดเสียงร้องอนาถในภูเขาทำให้นกจำนวนมากแตกตื่น [3: ดอกจวี๋ฮวา คือ ดอกเบญจมาศ]
ไม่นานนัก เงาร่างหนึ่งก็แหวกผ่านท้องนภากว้างเหินร่างจากไป เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายที่ใช้เวทเหยียบอากาศชั่วคราว
...............................................


บทที่ 21 ข้าอยู่ในโลกห่วยๆ
หลังกวาดทำความสะอาดห้อง จินเฟยเหยารู้สึกว่าน่าจะซื้อเคล็ดพลังวิเศษสักเล่มแล้วเรียนเวทมนตร์ในนั้นสักหน่อย
เวทมนตร์พื้นฐานเหล่านั้นดูเหมือนจะมีประโยชน์ในชีวิตประจำวัน เช่นเวทอัคคีสามารถจุดไฟส่องสว่างได้ เผาซากศพทำลายร่องรอยได้ เวทควบคุมน้ำก็ไม่เลว สามารถซักเสื้อผ้า ถูพื้นได้ ต่อไปหากปลูกหญ้าวิญญาณยังสามารถใช้รดน้ำได้ด้วย ส่วนเวทม้วนวายุสามารถเลียนแบบผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นใช้กวาดลานบ้าน กำจัดฝุ่นละออง ทั้งรวดเร็วทั้งสะอาด
ตอนนี้มีเงินแล้ว มีสถานที่อยู่อาศัยระยะยาว ไม่อาจทารุณตนเองอีกต่อไป จินเฟยเหยาซื้อเสื้อผ้าเพียงสิบชุด ซื้อกระจกทองแดงและหวีหยก เลือกซื้อผ้าไหมปักลวดลายมาโดยเฉพาะ วัสดุของสิ่งเหล่านี้ ในโลกมนุษย์มีเพียงเชื้อพระวงศ์และผู้มีบรรดาศักดิ์เท่านั้นที่ใช้ ในเมืองลั่วเซียนกลับเป็นสินค้าที่มีอยู่ดาษดื่น ศิลาวิเศษก้อนหนึ่งสามารถซื้อผ้าได้หลายพับ การบำเพ็ญเซียนมีข้อดีมากมายจริงๆ
สามห้องที่อยู่ชั้นล่าง นอกจากห้องฝึกบำเพ็ญยังมีประโยชน์อย่างอื่น ห้องอื่นๆ อีกสองห้องสำหรับจินเฟยเหยาแล้วยังไม่ค่อยมีประโยชน์ชั่วคราว นางมองห้องหลอมยาอันว่างเปล่า ไม่รู้ว่าผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่ขั้นสร้างฐาน ใช้สิ่งใดมาหลอมยาแทนไฟแท้ นางไม่รู้เรื่องหลอมยาเลยสักนิด วางแผนว่าวันหน้าจะไปซื้อการหลอมยาเบื้องต้นหลายเล่มมาลองอ่านดู
ส่วนห้องสัตว์ภูติที่ว่างเปล่าเช่นกันกลับทำให้จินเฟยเหยาเกิดความคิดจะเลี้ยงสัตว์ภูติสักตัว ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณยังไม่สามารถควบคุมอาวุธเวทบินได้ ไม่สะดวกในการเดินทาง มีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานบางคน เลี้ยงสัตว์ภูติเป็นพาหนะแทนการเดินเท้า และไม่ใช้อาวุธเวทบินได้ เช่นนี้สามารถประหยัดพลังวิญญาณ หลายวันก่อน นางได้พบกับผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขี่นกตัวใหญ่สีขาวหิมะ บินมาถึงประตูเมืองลั่วเซียน ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนนั้นมีพลังบำเพ็ญเพียรแค่ขั้นฝึกปราณช่วงกลาง
เลี้ยงสัตว์ภูติที่สามารถบินได้ก็สะดวกสบายไม่น้อย ต่อให้บินเองไม่ได้ ก็ยังมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณมากมายขี่สัตว์ภูติที่วิ่งได้เหมาะสม มีความอดทนดี และมีรูปร่างแปลกประหลาดนานาชนิด คนที่ขี่ม้าเหมือนนางก็มี ทว่าสิ่งที่ทุกคนขี่ไม่ใช่ม้าธรรมดา ทว่าเป็นม้าท่าชิงหลิง หากวิ่งขึ้นมาวันหนึ่งสามารถวิ่งพันหลี่ได้สบายๆ คนโง่จึงเลียนแบบนาง ขั้นฝึกปราณช่วงกลางยังเดินเท้าอยู่
แขวนภาพที่ซื้อมาตกแต่งห้องฝึกบำเพ็ญ แล้ววางดอกไม้สดหลายกระถางด้านใน ห้องฝึกบำเพ็ญอันเย็นเยียบจึงมีชีวิตชีวาขึ้น สุดท้าย จินเฟยเหยาวางเบาะกลมที่ซื้อมาไว้บนแท่นนั่งเข้าฌาณในห้องฝึกบำเพ็ญ ห้องฝึกบำเพ็ญอันงดงามจึงเสร็จเรียบร้อย
ปกติผู้อื่นซื้อเบาะกลมจะเลือกจากวัสดุที่จัดทำ ซื้ออันที่สามารถช่วยดูดซับปราณวิญญาณได้ ตอนแรกนางก็คิดเช่นนี้ รอจนเข้าไปดูในร้านเบาะกลม ราคาทำให้นางตกใจแทบตาย เบาะกลมที่ทำจากหญ้าหูซินธรรมดา ราคาเบาะละแปดร้อยศิลาวิญญาณ ไม่ต้องเอ่ยถึงเบาะกลมอื่นๆ ที่ต้องใช้ศิลาวิญญาณดูดซับหรือทำขึ้นจากหญ้าร้อยเซียน
โลกแห่งการบำเพ็ญเซียนก็เป็นเช่นนี้ สิ่งของที่เกี่ยวข้องกับการดูดซับพลัง ต่อให้สามารถดูดพลังวิญญาณได้มากกว่าปกตินิดหน่อย ก็แพงจนทำให้คนเจ็บปวดใจ
จินเฟยเหยาหักใจจ่ายเงินไม่ได้ เบาะกลมหญ้าหูซินราคาแปดร้อยศิลาวิญญาณยามฝึกปรือสามารถทำให้พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นได้น้อยนิดจนน่าสงสาร มิสู้เก็บศิลาวิญญาณเหล่านั้นไว้ซื้อยาดีกว่า
เดิมทีคิดจะไม่ซื้อ หาต้นอ้อมาทำเองดีกว่า ขอเพียงสามารถนั่งโดยไม่เมื่อยและไม่เจ็บก้นก็พอ กลับเห็นเบาะกลมมือสองวางขาย เบาะกลมมือสองมีราคาถูกยิ่ง เบาะที่เก่าขาดมากๆ ราคาไม่กี่สิบศิลาวิญญาณ เบาะที่สมบูรณ์หน่อยราคาสองสามร้อยศิลาวิญญาณ
จินเฟยเหยาเลือกเบาะที่ราคาถูกที่สุด แม้แต่วัสดุภายนอกทั้งหมดก็ขาดจนดูขัดตา ใช้ศิลาวิญญาณไปแค่ยี่สิบสามก้อน นางไม่สนใจเรื่องนี้ ตรงไปร้านตัดเสื้อผ้า ซื้อผ้าไหมที่วัสดุงดงามและล้ำค่าทว่าลวดลายเรียบหรู ให้คนในร้านเย็บเป็นปลอกเบาะกลม อย่างไรเสียหยกและมุกของที่นี่ก็ราคาถูกมาก เสียไปแค่หนึ่งศิลาวิญญาณ เบาะกลมอันสง่างามด้านข้างปักมุกก็ทำเสร็จเรียบร้อย
เผชิญหน้ากับแปลงยาสมุนไพรในลานเรือน จินเฟยเหยากลับไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรดี เวลาในการเติบโตของพืชวิญญาณยาวนานยิ่ง ไม่ต้องเอ่ยถึงร้อยปี ต่อให้เป็นหญ้าวิญญาณปกติ อย่างน้อยที่สุดมีอายุประมาณสิบกว่าถึงยี่สิบปีจึงสามารถนำมาใช้หลอมกลั่นได้
ไม่รู้ว่าตนเองจะอยู่ที่นี่ได้กี่สิบปี ถ้าอยู่ไม่กี่ปีแล้วต้องไป ตัวยาเหล่านี้นำติดตัวไปด้วยไม่ได้ เคยได้ยินว่า มีพื้นที่มิติบางชนิดสามารถทลายพื้นที่ว่างออกมาและกลายเป็นพื้นที่พิเศษ สามารถปลูกหญ้าวิญญาณเลี้ยงสัตว์ภูติและสร้างบ้านให้คนอยู่อาศัย ทั้งยังพกติดตัวไปได้ทุกที่ สะดวกสบายอย่างยิ่ง แต่อย่าเพ้อฝันไปเลย สิ่งของเช่นนี้เพียงแค่เคยได้ยินมา ถึงจะไม่ได้แปลกประหลาดหายาก ทว่าแต่ละชิ้น ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมจิตวิญญาณต้องใช้เคล็ดวิชาลับเสียเวลาหลายร้อยปีจึงสามารถหลอมสร้างออกมาได้ เอาไว้ใช้เองและให้ศิษย์ผู้สืบทอดใช้ยังไม่พอเลย จะส่งผ่านออกมาภายนอกได้อย่างไร
ถึงนางจะไม่เคยเห็นพื้นที่มิติขนาดเล็ก ทว่านางเคยเห็นขนาดใหญ่มา เมืองลั่วเซียนก็มีแบบสำเร็จรูป เพียงแต่ปกติไม่ได้เปิดไว้ ได้แต่มองหินผลึกขนาดใหญ่แปดก้อนแยกกันลอยอยู่กลางอากาศสูงสิบกว่าจั้ง ส่วนตรงกลางหินผลึกก็คือทางเข้าดินแดนลึกลับ
เมืองลั่วเซียนมีสำนักและตระกูลใหญ่ที่สร้างสำนักสาขามากมาย นอกจากสินค้ารวมศูนย์ที่นี่แล้ว ยังมีสาเหตุใหญ่ที่สุดอีกข้อหนึ่ง ก็คือเพื่อดินแดนลึกลับลั่วเซียน ซึ่งเป็นแปลงยาสมุนไพรของพื้นที่มิติขนาดใหญ่ ตำนานกล่าวว่าหลายพันปีก่อน มีผู้บำเพ็ญเซียนห้าคนค้นพบพื้นที่มิติที่ชนรุ่นก่อนทิ้งไว้ให้ด้วยกัน ค้นพบว่าภายในมีหญ้าวิญญาณมากมาย มีสัตว์ปิศาจเต็มไปหมด เพราะว่าด้านในมีพลังวิญญาณเข้มข้น มีพื้นที่ขนาดใหญ่ ทั้งห้าคนจึงรั้งอยู่ต่อมา วางแผนจะแบ่งสิ่งของด้านในเท่าๆ กัน
คนทั้งห้าก็คือผู้ก่อตั้งตำหนักลั่วเซียนในตอนนี้ เพื่อยับยั้งอีกฝ่าย ทุกคนต่างก่อตั้งสำนักรับศิษย์ ประชากรเพิ่มมากขึ้นทุกที ตลาดเล็กๆ ที่สร้างขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจจึงยิ่งเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น
ตามเวลาที่ผ่านพ้นไป ตอนแรกเป็นสำนักใหญ่จำนวนมากอยากมาแบ่งน้ำแกงถ้วยนี้ด้วย ภายหลังแม้แต่สำนักเล็กๆ ยังเบียดเสียดเข้ามา เป็นช่วงเวลาที่ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันหลายครั้ง เพื่อแย่งชิงดินแดนลึกลับแห่งนี้ ก่อเรื่องวุ่นวายอยู่หลายร้อยปี
สุดท้ายทุกคนจึงไม่ก่อเรื่องอีก ทั้งหมดนั่งพูดคุยกันดีๆ วิธีจัดการสุดท้ายคือตำหนักลั่วเซียนสามารถส่งศิษย์สองร้อยคนเข้าสู่ดินแดนลึกลับเมืองลั่วเซียนได้ทุกสิบปี ส่วนสำนักอื่นๆ ขอเพียงจ่ายศิลาวิญญาณชั้นล่างหนึ่งแสนก้อนให้แก่ตำหนักลั่วเซียน ก็สามารถส่งศิษย์ยี่สิบคนเข้าค้นหาสมบัติในดินแดนลึกลับที่สิบปีจะเปิดออกครั้งหนึ่งได้
ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระก็สามารถเข้าไปได้ ทว่าค่าใช้จ่ายสูงหน่อย สำนักเซียนจ่ายศิลาวิญญาณหนึ่งแสนก้อนสามารถให้ศิษย์เข้าไปได้ยี่สิบคน ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระต้องจ่ายศิลาวิญญาณห้าหมื่นก้อนจึงสามารถเข้าไปได้หนึ่งคน อีกทั้งดินแดนลึกลับเมืองลั่วเซียนจำกัดว่าต้องมีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานจึงสามารถเข้าไปได้ ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระขั้นสร้างฐานที่มีเงินและอยู่ว่างในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนนั้นมีน้อยจนน่าสงสาร จึงเป็นจำกัดการเข้าไปของผู้บำเพ็ญเซียนอิสระกลายๆ
ห้าสำนักของตำหนักลั่วเซียนยอมเห็นด้วยกับเงื่อนไขเช่นนี้ มิใช่เพราะพวกเขาหวาดกลัว ทว่ามีสาเหตุอื่น นี่เป็นสิ่งที่จินเฟยเหยาเพิ่งรู้ตอนได้ยินผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ พูดคุยกัน
ที่แท้ในโลกนี้มีโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนมากมาย ระหว่างโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนแบ่งเป็นหลายระดับตามพละกำลัง สูงที่สุดคือโลกระดับสวรรค์ จากนั้นแบ่งจากสูงมาต่ำคือโลกระดับเซียน โลกระดับวิญญาณ และโลกระดับดินที่ต่ำที่สุด ระดับของโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนยิ่งสูง พละกำลังก็ยิ่งแข็งแกร่ง ประโยชน์ที่ได้รับก็ยิ่งมาก
ผู้บำเพ็ญเซียนชั้นบนสามารถได้รับประโยชน์อะไร นี่มิใช่สิ่งที่กุ้งฝอยขั้นฝึกปราณจะล่วงรู้ได้ แต่ได้ยินว่าการแข่งขันระหว่างกันดุเดือดอย่างยิ่ง ส่วนโลกหนานซานที่จินเฟยเหยาอาศัยอยู่ ตอนนี้เป็นเพียงโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนระดับดิน และห้าร้อยปีจะมีการแข่งขันของโลกระดับดินสักครั้ง โลกที่พ่ายแพ้จะต้องมอบพื้นที่เหมืองศิลาวิญญาณที่มีหรือดินแดนและพื้นที่ซึ่งมีทิวทัศน์งดงามให้กับโลกที่ชนะ มีโลกมากมาย เพราะพ่ายแพ้เสมอ จึงถูกยึดครองจากโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน
ได้ยินว่าครั้งที่แล้วเพราะพวกเขาก่อเรื่องไม่หยุด โลกหนานซานจึงพ่ายแพ้ในการแข่งขัน แต่ละสำนักต่างสูญเสียพื้นที่ไปมาก นอกจากพื้นที่จะเล็กลง อิทธิพลของสำนักที่สูญเสียพื้นที่เหมืองและสถานที่ซึ่งมีทิวทัศน์งดงามยิ่งเสียหายอย่างย่อยยับ เพื่อรักษาพื้นที่ในตอนนี้เอาไว้ และเพื่อผลประโยชน์ที่มากยิ่งขึ้น ดังนั้นทุกคนจึงตัดสินใจแบ่งปันดินแดนลึกลับแห่งนี้ด้วยกัน
ว่าไปแล้วตำหนักลั่วเซียนก็ไม่ถือว่าเสียเปรียบ ทุกสิบปีศิลาวิญญาณที่ได้รับจากแต่ละสำนักเป็นเงินก้อนมหึมา ดังนั้นสำนักเฉวียนเซียนซึ่งเป็นหนึ่งในห้าสำนักของตำหนักลั่วเซียน จึงสามารถมีอาณาบริเวณกว้างใหญ่ขนาดนี้ในเมืองลั่วเซียนเพียงเพื่อให้เป็นที่อยู่อาศัยของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณในสำนักได้
คำนวณดูแล้วพวกเขาแค่เสนอที่อยู่และอาหารวันละสามมื้อ ไม่ต้องเลียนแบบสำนักอื่น ที่ให้ยาและศิลาวิญญาณแก่ศิษย์ อีกทั้งผู้บำเพ็ญเซียนอิสระยังรับภารกิจได้ศิลาวิญญาณไว้ใช้เอง ภารกิจที่มอบให้สำนักเฉวียนเซียนโดยตรงถูกพวกเขาบวกเพิ่มไปหนึ่งส่วนตั้งแต่แรก นี่เป็นการค้าที่มีได้แต่ได้ล้วนๆ
ส่วนข้อเสนอให้แข่งขันชิงยาสร้างฐานของสำนักเฉวียนเซียน หวังว่าแต่ละปีจะสามารถมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานสิบคนปรากฏขึ้นจากในนั้น แล้วดึงตัวเข้าสำนักในของสำนักเฉวียนเซียน ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนอิสระเหล่านี้มีความเป็นอยู่ไม่ดี มีไม้ตายมากมาย มีเวทมนตร์สับสนทำให้คนระวังป้องกันได้ไม่ทั่วถึง หลังจากขั้นสร้างฐานแล้วยังร้ายกาจกว่าผู้บำเพ็ญเซียนที่สำนักเลี้ยงดูมาจนโตหลายเท่า
ครุ่นคิดวุ่นวายอยู่ครึ่งวัน จินเฟยเหยาตัดสินใจซื้อหญ้าวิญญาณมาปลูก แปลงสมุนไพรว่างเปล่า ถ้าไม่ปลูกก็น่าเสียดาย ต่อให้วันหน้าตนเองไม่อยู่ ก็สามารถขายให้ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ได้
ร้านค้าในเมืองลั่วเซียนเปิดทั้งกลางวันและกลางคืน ไม่เคยปิดร้าน จินเฟยเหยาคิดจะออกไปซื้อหญ้าวิญญาณและดูว่ามีสัตว์ภูติที่เหมาะสมหรือไม่
พอออกจากเรือนนางก็เห็นเวิงเหล่าและหลิวเกาอี้กำลังเตรียมตัวรับประทานอาหาร เปิดกล่องอาหารสองกล่องแล้ว ส่วนด้านข้างยังมีกล่องอาหารกล่องหนึ่งซึ่งยังไม่ได้เปิดออกวางอยู่
“สหายเซียนน้อย รีบมาเร็ว อาหารของเจ้ามาส่งแล้ว กินด้วยกันเถอะ” เวิงเหล่าเห็นจินเฟยเหยาออกมา ก็รีบเรียกนางไป
จินเฟยเหยากลับตื่นตะลึงกับความสามารถของสำนักเฉวียนเซียน ตนเองเพิ่งเข้ามา ยังไม่ได้บอกกับคนอื่นๆ ก็รู้ว่าต้องส่งอาหารส่วนของนางมา
นางเดินไปหาพร้อมรอยยิ้ม เห็นพวกเวิงเหล่าสองคนจัดวางอาหาร กับข้าวหกจานน้ำแกงสองอย่างไม่เหมือนกันเลย ท่าทางทั้งสองคนต่างสั่งอาหารที่ตนเองชอบ
จินเฟยเหยาเปิดกล่องอาหารสามชั้นที่เหลือ ของตนเองก็เป็นกับข้าวสามจานน้ำแกงหนึ่งอย่าง เป็นจานผักหนึ่งจาน เนื้อสัตว์จานใหญ่หนึ่งจาน อาหารผัดหนึ่งจาน ยังมีน้ำแกงที่ตุ๋นด้วยวัตถุดิบมากมายหนึ่งชามบวกกับข้าวสวยถังเล็ก
เห็นถังเล็กสูงสองฝ่ามือ นางก็สงสัย สำนักเฉวียนเซียนเคยสอบถามสภาพของนางอย่างรวดเร็ว ไม่เช่นนั้นผู้ใดจะส่งข้าวถังหนึ่งมาให้ผู้บำเพ็ญเซียนสตรี ถึงแม้ถังไม่สูงนัก ทว่าแม้แต่ของเวิงเหล่าก็เป็นข้าวเพียงถ้วยเดียวเท่านั้น
วางอาหารของตนเองลงบนโต๊ะ วางน้ำแกงถ้วยเล็กเบื้องหน้าตนเอง จินเฟยเหยานั่งลงกินข้าวด้วยกันกับทุกคน ในอาหารของเวิงเหล่ายังมีสุราขวดหนึ่ง หยิบจอกเล็กขึ้นมารินให้นางนิดหนึ่ง แค่ชิมคำเดียวก็เผ็ดร้อนจนทำให้จินเฟยเหยาสั่นศีรษะ
รับประทานอาหารเสร็จแล้ว จินเฟยเหยาก็แอบออกไป ตอนนี้ยังหัวค่ำบนถนนกลับยังมีคนไปมา คึกคักอย่างยิ่ง
นางไปร้านเมล็ดพืชก่อน ซื้อเมล็ดหญ้าวิญญาณราคาถูกเป็นชนิดๆ ไป จากนั้นก็เดินไปร้านสัตว์ภูติที่รวมกันอยู่ที่ถนนเป่ยเหอ เพิ่งเข้าถนนเป่ยเหอก็เห็นร้านสัตว์ภูติใหญ่น้อยข้างถนนเปิดเต็มไปหมด
ตรงประตูของแต่ละร้านล้วนจัดแสดงสัตว์ภูติหลายตัวเป็นป้ายร้าน ตัวที่เชื่องและน่ารักก็ผูกเชือกไว้ ส่วนสัตว์ภูติที่ดุร้ายก็ใส่กรงอันสวยงาม ถ้าเป็นสัตว์ภูติหายากจะมีคนมากมายยืนมุง
จินเฟยเหยาเดินเข้าไปอย่างสงสัย คิดจะดูว่าร้านเหล่านี้นำสัตว์ภูติอะไรออกมาเป็นป้ายร้าน
.................................................


บทที่ 20 เรือนที่สี่สิบสี่
“สหายเซียนจิน เชิญเดินมาทางด้านนี้ ข้าจะพาท่านไปทำความคุ้นเคย” เสื้อหลัวซาน[footnoteRef:1]ปักลวดลายงดงาม หยกประดับไข่มุกล้ำค่า ทุกความเคลื่อนไหวมีดอกกล้วยไม้ที่เปลี่ยนรูปมาจากพลังวิญญาณวาบผ่าน กลิ่นหอมบางเบาแผ่กำจาย คนงามดุจเทพธิดา [1: เสื้อหลัวซาน คือ เสื้อที่ทอจากผ้าไหมบางและเบาดุจปีกจักจั่น]
จินเฟยเหยาเดินติดตามด้านหลังคนงามเช่นนี้ รู้สึกว่าเงาร่างของตนเองปลิวกระจายในรัศมีเจิดจรัสของนาง ไม่รู้สึกถึงการคงอยู่เลยสักนิด
“สหายเซียนจิน นี่คือเรือนสี่สิบสี่ที่เจ้าอยู่ อย่าได้รู้สึกว่าชื่อของเรือนนี้ไม่น่าฟัง เพียงเพราะมีเรือนมากเกินไป ถ้าไม่จัดลำดับเช่นนี้ เกรงว่าคงค้นหาได้ยาก ข้าอยู่เรือนที่สิบห้า มีเวลาว่างก็มาหาข้าบ่อยๆ ได้ เพียงเดินตามหมายเลข ก็สามารถหาเรือนที่สิบห้าได้อย่างสบายๆ” คนงามคล้ายจะยิ้ม หยุดอยู่หน้าประตูเรือน
จินเฟยเหยาฟังคำพูดของนาง ยิ่งไม่มีอะไรจะกล่าว เป็นไปไม่ได้ที่นางจะหาเรือนที่สิบห้าได้อย่างสบายๆ
คนงามเบื้องหน้าชื่อหลิ่วฉี่ปอ เป็นคนแรกในสำนักที่นางคบหาหลังจากเข้าร่วมสำนักเฉวียนเซียน จินเฟยเหยากลับมาจากหุบเขาร้อยหนอนแมลง ทำเงินได้หกเจ็ดพันศิลาวิญญาณ หลังจากคืนบ้านให้กับอาคารที่พักอาศัย นางก็ตรงมาที่สถานที่รับคนของสำนักเฉวียนเซียน ดำเนินการเข้าสำนักเฉวียนเซียน ณ จุดรับสมัครที่สำนักเฉวียนเซียนแล้วเสร็จ ได้รับแผ่นหยกที่เขียนว่าสี่สิบสี่ ก็นั่งรถม้ามาถึงสถานที่ซึ่งคนในสำนักเฉวียนเซียนอยู่อาศัยในเมืองลั่วเซียน
แค่อาศัยป้ายหยกในมือ นางเดินเข้าประตูใหญ่ที่เลี่ยมเงินและทอง มีหยกสลักรูปสัตว์ภูติขนาดยักษ์ตั้งอยู่ ทั้งยังเต็มไปด้วยพืชและดอกไม้หายาก สำนักใหญ่ขนาดนี้ ไม่มีแม้แต่คนเฝ้าประตู คนในสำนักที่เข้าออกก็ไม่มีใครคิดจะถามและอยากยุ่งเรื่องคนอื่นสักคน
หลังจากเข้ามาแล้วนางจึงพบว่า สถานที่ที่สำนักเฉวียนเซียนแบ่งให้ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณในสำนักอยู่อาศัยใหญ่มากจริงๆ สถานที่เข้าสำนักคือสวนขนาดร้อยจั้ง ในสวนมีดอกไม้สดอยู่ทั่วบริเวณ มีผีเสื้อสีสันสดใสร่ายรำ มีประตูโค้งสิบกว่าประตูตั้งอยู่ในสวน ทำให้จินเฟยเหยาไม่รู้จะไปทางไหน
ไม่มีแม้แต่ป้ายบนประตูโค้ง นางเลือกเข้าไปในประตูที่สี่ ผู้ใดให้ตนเองได้เรือนที่สี่สิบสี่เล่า ถึงจะไม่น่าฟังสักหน่อย ทว่าก็น่าจะเข้าทางประตูโค้งที่สี่
ผู้ใดจะรู้ว่าในประตูโค้งจะมีสวนดอกไม้ขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ภายในสวนดอกไม้ยังมีประตูโค้งอีกสิบกว่าประตู สุ่มเข้าไปเลือกประตูหนึ่ง ด้านในมีสระบัว นางเดินวนไปวนมาอยู่ในลานบ้านซ้ำแล้วซ้ำเล่า หาเรือนพบหลายหลัง ทว่าทั้งหมดไม่ใช่เรือนสี่สิบสี่ที่นางต้องการ
หลังจากจินเฟยเหยาสงสัยอย่างหนักว่าตนเองเดินเข้าวงเวทและรอบด้านทั้งหมดเป็นภาพลวงตา หลิ่วฉี่ปอก็ปรากฏตัวขึ้นดุจเทพธิดา หลิ่วฉี่ปอไม่เหมือนคนในสำนักคนอื่นๆ ที่เร่งรีบจากไปโดยไม่รอให้จินเฟยเหยาถามทาง เห็นนางยืนอยู่ในลานบ้านด้วยท่าทางโง่งม ก็เดินเข้ามาถาม
หลังจากรู้ว่าจินเฟยเหยาหลงทาง หลิ่วฉี่ปอก็พานางมาที่เรือนที่สี่สิบสี่อย่างใจดี ทั้งยังอธิบายเรื่องที่พักอาศัยของสำนักเฉวียนเซียนให้นางฟังไม่น้อย
อาณาเขตของที่นี่กว้างใหญ่มาก ทั้งยังมีสวนดอกไม้ใหญ่ซ้อนสวนดอกไม้เล็ก เพื่อความเป็นส่วนตัวและความสะดวกสบายในการอยู่อาศัยของบรรดาคนในสำนัก คนในสำนักทั้งหมดล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ แต่ละคนล้วนมีความลับของตน ดังนั้นถึงแม้จะอยู่เรือนเดียวกัน กลับไม่ติดต่อกัน ดังนั้นเข้ามาเป็นครั้งแรกก็ต้องหลงทางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
จากนั้นหลิ่วฉี่ปอก็บอกจินเฟยเหยาว่าเรือนสี่สิบสี่ไม่เพียงเป็นที่พักอาศัยของนางยังเป็นหมายเลขกลุ่มเล็กๆ ที่นางสังกัดด้วย ทุกปีสำนักเฉวียนเซียนจะรับสมัครคนจำนวนนับไม่ถ้วน ปริมาณผู้บำเพ็ญเซียนอิสระไม่ถึงหมื่นก็น่าจะมีอยู่หลายพัน ถ้าไม่แบ่งเป็นกลุ่มเล็กๆ ก็ไม่มีทางจัดการได้ และแต่ละกลุ่มก็มีหัวหน้ากลุ่ม โดยปกติงานทั้งหมดสามารถไปหาหัวหน้ากลุ่มโดยตรงได้
มองหลิ่วฉี่ปอเดินจากไปอย่างนุ่มนวล จินเฟยเหยาเห็นตัวเองต้องอยู่เรือนที่สี่สิบสี่ มีประตูเรือนโค้งและไม่มีประตูใหญ่ ทว่ากลับถูกม่านแสงสกัดไว้ มองไม่เห็นทิวทัศน์ในเรือน นางรู้ นี่คือม่านแสงที่สร้างขึ้นจากคาถาป้องกันที่มีประสิทธิภาพไม่เลว คาถาป้องกันในบ้านเล็กๆ ของตนเองเมื่อก่อนมีก็ไม่ต่างกับไม่มี ใช้แผ่นหยกในมือเปิดม่านแสง จินเฟยเหยาเดินเข้าไปในเรือน ในเรือนที่สี่สิบสี่เป็นบ้านที่มีขนาดประมาณห้าหมู่ ในเรือนมีประตูโค้งเล็กๆ ยี่สิบประตู ท่าทางกลุ่มหนึ่งมีคนมากที่สุดยี่สิบคน สร้างสระเล็กๆ ขนาดหนึ่งหมู่กว่าไว้ตรงกลางเรือน ปลูกบัวสายหลายต้น ข้างสระปลูกต้นหลิวขนาดใหญ่ไว้สามต้น ใต้ต้นไม้มีโต๊ะศิลาสองตัววางอยู่ บนโต๊ะศิลายังมีหมากล้อมที่เดินไว้ครึ่งหนึ่ง มุมหนึ่งปลูกดอกไม้สด ยังมีหินแปลกๆ และภูเขาจำลองจัดวางอยู่ไม่น้อย ยามนี้ในเรือนไม่มีคน รู้สึกเงียบสงบอย่างยิ่ง
ประตูโค้งยี่สิบประตูมีเพียงสิบเอ็ดประตูที่มีม่านแสง ที่เหลือทั้งหมดว่างเปล่า นางยืนอยู่ในเรือนครู่หนึ่ง ก็ไม่มีคนออกมาจากในม่านแสง จินเฟยเหยาได้แต่หาเรือนหลังหนึ่งที่ไม่มีม่านแสงเดินเข้าไปเอง
เรือนเล็กกินบริเวณประมาณสองหมู่ ด้านหน้ามีสามห้อง ห้องหนึ่งเป็นห้องฝึกบำเพ็ญ ที่เหลืออีกสองห้องแบ่งเป็นห้องหลอมยาและห้องเลี้ยงสัตว์ ห้องชั้นล่างสามห้องทั้งหมดสร้างขึ้นจากศิลา คาดว่าเพื่อความสะดวกในการฝึกบำเพ็ญและเลี้ยงสัตว์ ส่วนชั้นบนมีหนึ่งห้องเป็นเพียงห้องไม้ธรรมดา ใช้สำหรับอยู่อาศัยในชีวิตประจำวันทั่วไป
ในเรือนนอกจากห้องด้านหน้ายังมีพื้นที่ปูด้วยแผ่นหินเขียวเล็กๆ เชื่อมทางน้อยแผ่นหินเขียวและประตูเรือนเข้าด้วยกัน สถานที่อื่นๆ ทั้งหมดสามารถทำแปลงสมุนไพรปลูกพืชวิญญาณได้
จินเฟยเหยามองดูห้องทั้งหมดรอบหนึ่ง ค่อนข้างพอใจห้องเหล่านั้น ดีกว่าบ้านเล็กๆ ที่ราคาห้าสิบศิลาวิญญาณต่อปีมากนัก ทั้งยังไม่ต้องเสียศิลาวิญญาณสักนิด ที่ดียิ่งกว่านั้นคือพลังวิญญาณที่นี่มีระดับคุณภาพถึงบ้านสีเขียวในอาคารที่พักอาศัย เช่นนี้ยิ่งเป็นผลดีต่อการฝึกบำเพ็ญ
เพียงแต่นางไม่มีคาถาป้องกัน ท่าทางตนเองต้องไปซื้อวงเวทสักอัน ถึงแม้ภายในห้องชั้นบนจะมีเครื่องเรือน ทว่ากลับไม่มีของใช้ในชีวิตประจำวัน นางยังต้องออกไปอีกรอบ
จินเฟยเหยาวกกลับออกไป ตอนกลับมาก็หอบสิ่งของมาด้วย เพิ่งเข้าเรือนก็พบผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษสองคนในเรือนกำลังเดินหมากล้อมอยู่ใต้ต้นหลิว เห็นนางเปิดคาถาป้องกันเข้ามาในเรือนก็หยุดลงพินิจพิจารณานาง
“สวัสดีสหายเซียนทั้งสอง ข้าชื่อจินเฟยเหยาเป็นผู้มาใหม่ ต่อไปต้องขอคำชี้แนะด้วย” จินเฟยเหยายิ้มให้ทั้งสองคนอย่างใจกว้าง
ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสอง คนหนึ่งดูแล้วอายุเกินร้อยกว่า มีสีหน้าใจดี อีกคนหนึ่งมีสีหน้าเย็นชา ทว่ายังพยักหน้าให้จินเฟยเหยา
ชายชราลูบหนวดเครายาวที่หงอกขาว กวักมือเรียกจินเฟยเหยา “สหายเซียนน้อย มานั่งนี่ ลิ้มรสชาดีที่ข้าเพิ่งชงเสร็จ”
จินเฟยเหยายิ้มแล้วเดินไปหา เดิมทีนางเพียงแค่คิดจะผูกสัมพันธ์กับผู้อยู่ร่วมเรือนเท่านั้น อีกทั้งจะได้สอบถามสภาพการณ์ของกลุ่มสี่สิบสี่ได้พอดี
นางนั่งลงด้านหน้าโต๊ะศิลา ชายชราเทชาลงในถ้วยหยกให้นางถ้วยหนึ่ง จินเฟยเหยารับถ้วยชาหยกมันแพะมา กลิ่นหอมของชาพุ่งมาปะทะจมูก สีชาเป็นสีอำพัน แฝงรสขมนิดๆ รสที่ยังกรุ่นในปากหวานสดชื่น ชิมเบาๆ คำหนึ่ง นางก็อดเอ่ยชื่นชมไม่ได้ “ชาดี ในความขมมีความหวาน รสชาติยังกรุ่นในปาก”
“คิดไม่ถึงว่าสหายเซียนอายุยังน้อย ก็สามารถลิ้มรสกลิ่นอายของชานี้ออก” ชายชราลูบหนวดเคราหยักหน้าเอ่ยเบาๆ
จินเฟยเหยารีบโบกไม้โบกมือ “ไม่มีเรื่องเช่นนั้น ข้าจะแยกแยะชาได้ที่ไหน เพียงแค่รู้สึกว่ารสดี บอกอะไรไม่ได้” ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองเพิ่งซื้อขนมมา จึงนำออกมาอย่างไม่ขัดเขิน “ข้าไม่รู้ว่าดื่มชานี้แล้วกินขนมได้หรือไม่ นี่เป็นขนมที่ข้าเพิ่งซื้อกลับมา รสชาติพอไหวไม่มันเลี่ยนเกินไป”
นางนำปิ่ง[footnoteRef:2]ไส้เถาฮวา[footnoteRef:3]สีชมพูที่ห่อในกระดาษน้ำมันออกมา แล้วหาจานใส่ เข้ากับน้ำชาชั้นดีของชายชรา ดึงดูดใจคนเป็นพิเศษ [2: ปิ่ง คือ แป้งทอดใส่ไส้มีลักษณะแบนๆ] [3: เถาฮวา คือ ดอกท้อ]
ดื่มชาไปสองถ้วย ชายชราจึงเริ่มแนะนำตนเอง “พวกเรารวมทั้งเจ้าในเรือนนี้ ทั้งหมดมีเพียงสิบสามคน คนที่เหลือทั้งหมดล้วนไปทำภารกิจกับหัวหน้ากลุ่ม ข้าแซ่เวิง ทุกคนเรียกข้าว่าเวิงเหล่า ส่วนท่านนี้คือสหายเซียนหลิว หลิวเกาอี้ เจ้าอย่าเห็นว่าเขามักจะมีท่าทางเย็นชา จิตใจกลับไม่เลวร้าย ก่อนหน้านี้พวกเราสองคนเพิ่งทำภารกิจกลับมา ดังนั้นครั้งนี้จึงไม่ต้องติดตามทุกคนไปด้วย”
“ผู้อาวุโสเวิง ผู้อาวุโสหลิว” จินเฟยเหยายืนขึ้นประสานมือคารวะคนทั้งสอง สองคนนี้ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลาย อายุเยอะกว่านางมาก เรียกพวกเขาสองคนว่าผู้อาวุโส ไม่ถือว่าเสียเปรียบ
เวิงเหล่าหัวเราะฮาๆ “สหายเซียนน้อยไม่ต้องเกรงใจเกินไป พวกเราล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ ทั้งยังเป็นสมาชิกกลุ่มเดียวกัน ไม่ต้องเรียกผู้อาวุโสหรอก ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลางของสหายเซียนน้อย เรียกพวกเราว่าผู้อาวุโส หากสหายเซียนคนอื่นๆ กลับมาจะไม่ถูกเจ้าดึงต่ำลงมารุ่นหนึ่งหรือ”
“จะว่าไปก็จริง เช่นนั้นข้าจะไม่เรียกผู้อาวุโสให้ท่านทั้งสองลำบากใจ” จินเฟยเหยาเองก็ยิ้ม มีเพียงสหายเซียนหลิวที่ยังมีสีหน้าสงบนิ่งดังเดิม ดื่มชาราวกับไม่ได้นั่งด้วยกันกับพวกเขาสองคนแม้แต่น้อย นิสัยของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ถึงแม้ท่าทางของเขาจะเย็นชา ทว่าจินเฟยเหยาไม่รู้สึกถึงการถูกดูหมิ่นจากร่างของเขา ดังนั้นจึงไม่ใส่ใจ
คุยกับเวิงเหล่าในลานเรือนอยู่นาน นางก็สอบถามสภาพการณ์ภายในกลุ่มสี่สิบสี่อย่างชัดเจน นอกจากนาง ในกลุ่มยังมีผู้บำเพ็ญเซียนสตรีอีกหนึ่งคน ทว่าแต่งงานเป็นสามีภรรยากับผู้บำเพ็ญเซียนอีกคนไปนานแล้ว
มิน่าเล่าก่อนหน้านี้จินเฟยเหยาจึงรู้สึกแปลกๆ มีสิบสองคนชัดๆ กลับมีเพียงสิบเอ็ดเรือนที่มีคาถาป้องกัน ที่แท้มีคู่หนึ่งเป็นสามีภรรยา ดังนั้นจึงใช้เรือนร่วมกัน
ส่วนหัวหน้ากลุ่มคือผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายอย่างสมบูรณ์คนหนึ่ง ได้ยินว่าเป็นมิตรกับผู้อื่น และไม่ด่าทอสมาชิกโดยไร้สาเหตุ เรื่องนี้ทำให้จินเฟยเหยาโล่งอก นางกลัวว่าจะพบหัวหน้ากลุ่มที่นิสัยประหลาด ถึงตอนนั้นเอาแต่โหดร้ายอำมหิตทั้งวัน คงทำให้จิตใจคงตึงเครียด
ส่วนสมาชิกคนอื่นๆ เวิงเหล่าไม่ได้เอ่ยถึงอย่างเจาะจง ไม่ใช่แม่สื่อแม่ชักจึงไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมาหมด เพียงแต่ให้จินเฟยเหยารอคนทั้งหมดกลับมาก็จะรู้เอง
พูดคุยอยู่ครู่หนึ่ง ดื่มน้ำจนเต็มท้อง จินเฟยเหยารู้สึกว่าตนเองสมควรลุกขึ้นกล่าวอำลาแล้ว เวิงเหล่าและหลิวเกาอี้ยังมีหมากล้อมอีกครึ่งกระดานที่ยังเดินไม่จบ และไม่อาจทิ้งนางไว้ด้านข้างโดยไม่สนใจ ดังนั้นนางจึงยืนขึ้นกล่าวอำลาอย่างรู้ตัว เพียงบอกว่าตนเองเพิ่งมา ยังไม่ได้จัดการเรือนพักให้เรียบร้อย
เวิงเหล่าหัวเราะหึหึบอกให้นางรีบไป ยังบอกว่าตนเองฝืนฉุดลากนางมาดื่มชาทำให้นางต้องเสียเวลา และยังบอกนางว่าอีกว่า ทุกวันจะมีคนมาส่งอาหาร อยากรับประทานอะไรก็สามารถสั่งได้ กล่องอาหารทั้งหมดจะมาส่งที่สวนด้านนอก ถ้าจะกินก็ออกมาหิ้วไปก็พอ
จินเฟยเหยากล่าวขอบคุณพวกเขาสองคน แล้วกลับมายังเรือนเล็กของตนเอง
ที่สำคัญที่สุดคือต้องใส่คาถาป้องกันก่อน นางใช้เงินก้อนใหญ่เป็นศิลาวิญญาณชั้นล่างห้าร้อยก้อนซื้อวงเวทหกก้าวห้าสะบั้นมาชิ้นหนึ่ง ถึงแม้ชื่อจะฟังดูดุร้ายอย่างยิ่ง ที่จริงในวงเวทแค่ถือว่าเป็นของคุณภาพชั้นกลางไปทางต่ำ ต่อไปถ้ามีเวลา จินเฟยเหยาคิดว่าต้องสร้างวงเวทขึ้นเองจึงจะใช้ได้ สิ่งของนี้อาศัยการซื้อเพียงอย่างเดียวไม่ได้ วงเวทที่มีคุณภาพสุดยอดล้วนแล้วแต่ราคาสูงลิบ ทั้งยังได้แต่รอโชควาสนา
ตามคำอธิบายบนแผ่นหยก นางนำธงเล็กๆ หกสีจำนวนยี่สิบสี่ผืนเสียบไว้ในตำแหน่งที่กำหนด จากนั้นก็ขับเคลื่อนวงเวทธง ม่านแสงสีเหลืองสายหนึ่งปรากฏขึ้นในเรือน ขวางอยู่ตรงประตูเรือนอันว่างเปล่า เรือนนี้ก็ถือว่าเป็นพื้นที่เล็กๆ ของนางแล้ว
..............................................


บทที่ 23 ภูเขาซวงถ่า
“เปล่า ข้าไม่ได้คิดเช่นนี้ ตอนนั้นข้าร้อนใจ คิดเพียงแค่ตั๊กแตนตัวนี้ใกล้จะวางไข่ ศิษย์พี่หยวนถงอยากได้ตั๊กแตนหน้าหยกตัวเล็กอย่างมาก ดังนั้น จึง...จึงเลอะเลือนไปชั่วขณะ ทิ้งเจ้าไว้และหนีไป” หวาซีพยายามปฏิเสธ ท่าทางสัตย์ซื่อ บวกกับใบหน้าจริงใจ ทำให้เกิดความเชื่อถือได้จริงๆ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาทิ้งนางไว้แล้วหนีไปหรือไม่ จินเฟยเหยากลับคิดว่าความจริงใจที่คนผู้นี้แสดงออกมาเป็นของปลอม ให้ความรู้สึกเหมือนนางตอนหลอกลวงคน คลับคล้ายอย่างยิ่ง จินเฟยเหยาขมวดคิ้ว เอ่ยถามอย่างไม่พอใจ “แล้วเจ้าหมายความว่าอย่างไร เรื่องนี้จะแล้วกันไปแบบนี้หรือ?”
หวาซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลังเลอยู่บ้าง นานมากจึงได้เอ่ยออกมา “ข้าชดใช้เป็นไข่แมวบินได้ให้เจ้าเป็นอย่างไร ทว่าตอนนี้ข้าไม่มีอยู่ในมือ ต้องนำไข่ของสัตว์ภูติอื่นไปแลกเปลี่ยนกับศิษย์พี่ อีกหลายวันข้าจะไปจับสิงโตวารีหยก ใช้ลูกสิงโตวารีหยกแลกเปลี่ยนกับแมวบินได้ให้เจ้า ทว่าข้ามีคนไม่พอ ดังนั้น เจ้าสะดวกไปด้วยกันกับข้าหรือไม่?”
“หา? เจ้าคิดจะหลอกข้าไปใช้แรงงาน?” จินเฟยเหยามองเขาอย่างไม่พอใจ เจ้าหมอนี่เห็นนางเป็นคนโง่หรือ?
หวาซีโบกไม้โบกมือเอ่ยอธิบายว่า “ไม่ใช่ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าหมายถึงให้เจ้าช่วยเหลือในยามจำเป็น ถึงตอนนั้นข้าจะแบ่งลูกสิงโตวารีหยกให้เจ้าตัวหนึ่ง จากนั้นก็แลกเปลี่ยนแมวบินได้มาให้เจ้าตัวหนึ่ง”
“ข้าไม่ไป เจ้านำแมวบินได้ตัวหนึ่งมาให้ข้าก็พอ ข้าไม่ไปเสียอย่าง” จินเฟยเหยาปฏิเสธ
เห็นจินเฟยเหยามีท่าทางเด็ดขาด เขาเริ่มยุ่งยากใจขึ้นมา “แมวบินได้ถึงจะสวยงาม และขับขี่ได้ ทว่ากลับไม่มีพลังโจมตี ส่วนสิงโตวารีหยกตัวหนึ่งราคาหลายพันศิลาวิญญาณ หาเงินได้มากกว่าภารกิจที่เจ้ารับเสียอีก เจ้าก็ถือว่ารับภารกิจเพิ่มอีกครั้งเถอะ”
“ไม่ไป เจ้าเห็นว่าข้าโง่หรือ สิงโตวารีหยกเป็นสัตว์ปิศาจขั้นสาม ต้องเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงปลายจึงสามารถไปล่ามันได้ เราสองคนจะไปเป็นอาหารให้มันหรือ?” ถึงราคาหลายพันศิลาวิญญาณจะฟังดูเยอะ ทว่านางไม่ติดกับดักนี้หรอก เทียบกับศิลาวิญญาณแล้วชีวิตน้อยๆ สำคัญกว่ามาก
หวาซีพลันยิ้มอย่างเจิดจรัสอย่างกะทันหัน “เจ้าวางใจเถอะ พวกเราไปจับลูก ไม่ต้องไปเผชิญหน้ากับมัน ข้ารู้ว่ามีสิงโตวารีหยกตัวหนึ่ง หลายวันนี้ใกล้จะออกลูกแล้ว ถึงตอนนั้นล่อแม่สิงโตวารีหยกออกไป พวกเราก็สามารถนำลูกไปได้”
“ผู้ใดจะเป็นคนชักนำสิงโตวารีหยกไป?” ปัญหานี้ต้องถามให้แน่ใจก่อน จินเฟยเหยาหรี่ตามองเขา
ข้ากับศิษย์พี่อีกคน พวกเจ้าเพียงแค่ตั้งใจเฝ้าระวังรอบด้าน จากนั้นคนอื่นๆ ก็เข้าไปในถ้ำหยิบลูกสิงโตวารีหยก เพราะมีเพียงข้าที่รู้ว่าสิงโตวารีหยกตัวนี้อยู่ที่ใด ดังนั้นข้าต้องได้สองตัว แต่ละครั้งสิงโตวารีหยกจะให้กำเนิดลูกอย่างน้อยที่สุดสองตัว อย่างมากที่สุดมีห้าหกตัว ถึงตอนนั้นก็ได้แต่ดูโชคแล้ว ต่อให้มีเพียงตัวเดียว ข้าก็จะให้เจ้า แมวบินได้ที่ติดค้างเจ้าไว้ขอเวลาให้ข้าสักหน่อย ข้าจะคิดหาวิธี” หวาซีมีสีหน้าจริงใจ ยินดีมอบผลประโยชน์ที่เขาได้รับทั้งหมดให้แก่จินเฟยเหยา
นิ้วของจินเฟยเหยาเคาะบนโต๊ะเบาๆ ก้มหน้าลงครุ่นคิด หวาซีเองก็ไม่เร่งรัดนาง เพียงรอคอยคำตอบของนางอย่างสงบ
จินเฟยเหยาใคร่ครวญอย่างละเอียด เรื่องนี้ดูเหมือนจะคุ้มค่า อีกทั้งหัวหน้ากลุ่มของพวกเขายังไม่กลับมา ตนเองสามารถรับภารกิจได้ตามสบาย ถ้าได้ลูกสิงโตวารีหยกตัวหนึ่งจริงๆ ก็ไม่เลว เพียงแต่เหตุใดเขาจึงทำเรื่องที่ดีขนาดนี้ให้นางอย่างใจกว้าง อีกทั้งฟังจากคำพูดของเขาน่าจะเรียกคนไปไม่น้อยไม่ใช่แค่นางคนเดียว ทว่านางยังคิดไม่ออก นางยากจนถึงปานนี้จะมีอะไรให้เขาวางแผนหลอกลวง
จินเฟยเหยาทนความยั่วยวนของแมวบินได้และสิงโตวารีหยกไม่ไหว ตัดสินใจไปลองเสี่ยงดู ถ้าไม่ไหวจริงๆ ตนเองยังสามารถอาศัยเวทหนีไฟนรกหลบหนีได้
“ก็ได้ ข้าจะไปกับเจ้า เมื่อไหร่หรือ ข้าจะได้เตรียมตัวให้พร้อม”
เห็นจินเฟยเหยาตกลง หวาซีก็ยิ้มอย่างเบิกบานสุดๆ นำยันต์ชิ้นหนึ่งออกมาจากในอก “สหายเซียนจิน นี่คือยันต์สื่อสารของข้า ตอนไปข้าจะแจ้งเจ้าล่วงหน้า น่าจะไม่นานนัก ไม่กี่วันนี้ล่ะ”
จินเฟยเหยารับยันต์มาอย่างยินดี ใช้พลังวิญญาณกวาดดูเบาๆ พบว่าด้านบนไม่มีการรับรู้อะไรจึงซุกเก็บไว้
ทั้งสองคนพูดคุยกันดีๆ ครู่หนึ่ง จึงได้ต่างคนต่างแยกย้ายจากไป เห็นหวาซีเดินไปไกลแล้ว จินเฟยเหยาก็เดินเข้าไปในร้านงานคนกลางแห่งหนึ่ง นำศิลาวิญญาณสองก้อนออกมา สอบถามเรื่องของสำนักชิงโซ่วกับคนในร้าน ครึ่งชั่วยามต่อมา ตอนนางออกมาจากร้านงานคนกลาง ก็สอบถามสภาพการณ์ของสำนักชิงโซ่วได้ถึงเจ็ดแปดส่วน จากที่ร้านงานคนกลางรู้ สำนักนี้มีลักษณะเหมือนหวาซี เป็นสำนักที่เที่ยงธรรม จัดการเรื่องราวต่างๆ ด้วยเหตุผล มีชื่อเสียงในทางที่ดี และทั้งสำนักนอกจากเวทมนตร์พื้นฐานทั่วไปก็เพียงอาศัยเวทขับขี่สัตว์ ทั้งเบื้องบนเบื้องล่างในสำนัก ในตัวของแต่ละคนมีสัตว์ปิศาจอย่างน้อยที่สุดสิบชนิด
เมื่อชื่อเสียงของสำนักดีงามขนาดนี้คาดว่าปกติคนที่ดูแลศิษย์น่าจะเข้มงวดอย่างยิ่ง จินเฟยเหยาวางใจมากขึ้น หลังจากซื้อเคล็ดพลังวิเศษที่ร้านหนังสือ นางก็กลับมายังเรือนที่สี่สิบสี่
พวกเวิงเหล่าไม่อยู่ในเรือนนานแล้ว ในห้องข้างชั้นสองที่สูงกว่ากำแพงก็มืดมิด คนเหล่านี้ต่อให้อยู่ในบ้าน ก็ย่อมต้องฝึกบำเพ็ญอยู่ในห้อง จินเฟยเหยาไม่ได้ไปรบกวนอีก ทว่ากลับไปพักผ่อนในเรือนของตนเอง
หลายวันต่อมา นางอยู่ในเรือนเล็กของตนเอง เรียนรู้เวทมนตร์ในตำราเคล็ดพลังวิเศษคร่าวๆ ก่อน ภายใต้สภาพฝืนใจใช้เวทมนตร์ในตำราเคล็ดพลังวิเศษ นางปลูกเมล็ดหญ้าวิญญาณที่ซื้อมาทั้งหมดลงไป ขณะใช้หลังมืออันสกปรกเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก มองเห็นยันต์ถ่ายทอดเสียงใบหนึ่งลอยมา สั่นไม่หยุดอยู่ในเขตป้องกัน
นางหยิบยันต์ถ่ายทอดเสียงลงมาแล้วใช้มือฉีก ขณะเดียวกันกับที่ยันต์ถ่ายทอดเสียงกลายเป็นเถ้าถ่าน เสียงของหวาซีก็ดังขึ้น
สามวันต่อมา จินเฟยเหยาแต่งกายทะมัดทะแมงยืนอยู่ตรงสถานที่ซึ่งนัดกันไว้ มองผู้บำเพ็ญเซียนที่อยู่ไม่ไกลนักต่อแถวใช้วงเวทส่งตัว รอจนเบื่อหน่าย นางจึงพินิจดูว่าผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านั้นสวมอะไรพกพาอาวุธเวทเช่นใด
ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็ได้ยินคนเรียกนาง พอจินเฟยเหยาหันหน้าไปมองก็อดขมวดคิ้วนิดๆ ไม่ได้
หวาซีพาคนมากลุ่มหนึ่ง แอบนับเงียบๆ รวมหวาซีด้วยแล้วมีสิบเอ็ดคน นอกจากสี่คนที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลาย คนอื่นๆ อีกเจ็ดคนล้วนเป็นขั้นฝึกปราณช่วงกลาง อีกทั้งในนั้นยังมีสองคนคือหยวนถงและอี่ซานที่เคยได้พบกันเมื่อหลายวันก่อนด้วย หยวนถงนั้นไม่เป็นไร ทว่าอี่ซานก็มา กลับทำให้นางไม่พอใจ
ไม่รู้ว่าปีนักษัตรไม่ถูกกันหรือเป็นศัตรูกันตามธรรมชาติหรือไม่ จินเฟยเหยาจึงเห็นนางเป็นที่ขัดตา อี่ซานก็เช่นเดียวกัน พบเห็นจินเฟยเหยายืนอยู่ตรงนี้แต่ไกล ใบหน้าที่มีรอยยิ้มเบิกบานจึงอึมครึมขึ้นมา ทั้งสองคนต่างจับจ้องอีกฝ่ายแน่วนิ่ง มองเห็นอีกฝ่ายเป็นศัตรู ไม่คิดจะปิดบังความเป็นศัตรูในใจเลยสักนิด
หยวนถงทนดูต่อไปไม่ได้ จึงฉุดดึงอี่ซานเบาๆ นางส่งเสียงฮึอย่างแรง ไม่หันหน้าไปสนใจจินเฟยเหยาอีก
เจตนาสังหารผุดขึ้นมาในใจจินเฟยเหยา แต่ว่าอีกฝ่ายมีศิษย์พี่ศิษย์น้องมากมายปานนั้น นางสะกดเจตนาสังหารไว้ชั่วคราว ปรับสีหน้าให้มีรอยยิ้มไร้พิษภัย นางเข้าไปหาหวาซีและคนของเขา
ภายใต้สายตาไถ่ถามของทุกคน หวาซีจึงอธิบายต่อบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้อง “ศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกท่าน นี่คือสหายของข้า จินเฟยเหยาแห่งสำนักเฉวียนเซียน ครั้งนี้การปฏิบัติภารกิจของเราขาดไปคนหนึ่ง ดังนั้นข้าจึงเชิญนางมาช่วยเหลือ”
จากนั้นเขาก็หันมาเอ่ยแนะนำต่อจินเฟยเหยา “สิบเอ็ดคนนี้เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักของข้า หลายวันก่อนเจ้าเคยพบสองคนนี้แล้ว ส่วนหลายคนนี้เป็นสหายสนิทของข้า คนนี้คือศิษย์พี่เซียว คนนี้คือศิษย์พี่เจ้า ท่านนี้คือ...”
จินเฟยเหยาฟังเขาแนะนำอย่างอดทน รอคอยให้เขาแนะนำแล้วพยักหน้ารับทราบให้คนผู้นั้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ทว่าคนเหล่านี้ชื่ออะไร นางไม่ได้ฟัง ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกัน ผู้ใดจะไปจำชื่อของคนเหล่านี้
หลังจากทักทายอย่างเสแสร้งไปหลายคำ หวาซีก็นำทุกคนมาถึงข้างวงเวทส่งตัว มอบศิลาวิญญาณสิบก้อนให้ผู้ดูแลที่เฝ้าอยู่ด้านข้างวงเวทส่งตัว แล้วกล่าวกับคนผู้นั้นว่า “รบกวนส่งตัวไปที่ภูเขาซวงถ่า”
ภูเขาซวงถ่า จินเฟยเหยาเคยเห็นชื่อสถานที่นี้บนแผนที่ รู้แค่ว่าที่นั่นมีภูเขาลูกหนึ่ง ภูเขาลูกนี้มีสองยอดเขา ตรงกลางมีระดับที่แตกต่างกันอย่างมาก มองไกลๆ เหมือนหอสูงสองหลัง ดังนั้นจึงมีชื่อนี้ สถานที่แห่งนี้เป็นที่ไปมาของสัตว์ปิศาจขั้นสอง ไม่รู้ว่าหวาซีรู้ได้อย่างไร ว่าที่นั่นมีสิงโตวารีหยกขั้นสาม แต่ว่านี่มิใช่เรื่องที่นางจำเป็นต้องครุ่นคิด ดังนั้นจึงติดตามทุกคนก้าวเข้าไปในวงเวทส่งตัว แสงสีขาวกระพริบวาบ คนกลุ่มหนึ่งก็ถูกส่งตัวไป
วงเวทส่งตัวที่ภูเขาซวงถ่าอยู่ห่างจากภูเขาซวงถ่า จึงเห็นแต่ยอดทั้งสองของภูเขาซวงถ่าไกลๆ ด้านล่างยอดเขาเป็นป่าทึบผืนใหญ่ เดินออกจากวงเวทส่งตัวก็เห็นพวกเขาทยอยกันโยนสัตว์พาหนะนานาชนิดออกมา แล้วขึ้นไปนั่งอย่างน่าเกรงขาม
หวาซีขี่โคจมูกยักษ์ที่อัปลักษณ์ตัวหนึ่ง ส่วนหยวนถงกลับขี่กวางผลึกหิมะที่มีสีขาวหิมะทั้งร่างแต่กลับมีเขาขนาดยักษ์สีฟ้าใสคู่หนึ่ง ส่วนอี่ซานที่จินเฟยเหยาเกลียดชังที่สุดเงยหน้าขึ้น นั่งเชิดจมูกอยู่บนนกลวดลายสีแดงตัวหนึ่ง นกตัวใหญ่ที่ทั่วร่างปกคลุมด้วยลวดลายสีแดงมีหางยาวสามอัน กู่ร้องขึ้นสู่ท้องนภาอย่างกระหยิ่มยินดี
ศิษย์ของสำนักชิงโซ่วคนอื่นๆ ก็ขับขี่สัตว์ตัวใหญ่น้อย บางตัวบินบางตัววิ่ง พร้อมใจกันมองจินเฟยเหยาที่ยืนอยู่ด้านข้าง
“ข้าใช้ยันต์เดินทาง พวกเจ้านำทางเถอะ” จินเฟยเหยาล้วงยันต์เดินทางออกมา แล้วเอ่ยอย่างชืดๆ
หวาซียิ้มน้อยๆ พาทุกคนไปยังภูเขาซวงถ่าอย่างไม่เกรงใจอีกต่อไป พาหนะกลุ่มนี้พอวิ่งขึ้นมาฝุ่นธุลีก็ฟุ้งตลบ ถ้าติดตามอยู่ด้านหลังใบหน้าต้องเปื้อนฝุ่น จินเฟยเหยาจึงขยับไปด้านข้างอยู่ห่างไม่ใกล้ไม่ไกล พอติดตามได้ทัน ทั้งใบหน้ายังไม่ต้องเปื้อนฝุ่น
เดินทางมาครึ่งชั่วยาม ทุกคนจึงมาถึงด้านนอกป่าตรงเชิงเขาของภูเขาซวงถ่า เพื่อไม่ให้สัตว์ปิศาจในป่าแตกตื่น ทุกคนจึงลงจากพาหนะมาเดินเท้า
ไม่เสียทีที่เป็นสำนักซึ่งเลี้ยงสัตว์โดยเฉพาะ เห็นศิษย์พี่แซ่เซียวคนหนึ่งนำกระเป๋าสัตว์ภูติออกมาตบ ผีเสื้อเทาตัวใหญ่ยาวหนึ่งฉื่อก็บินออกมา มันบินวนรอบด้านรอบหนึ่ง จากนั้นก็หยุดอยู่เหนือกลุ่มคน ไม่รู้ว่ามีประโยชน์อะไร
ทุกคนเตรียมพร้อมแล้ว หวาซีก็พาคนเดินเข้าไปในภูเขา เดินทางไปได้ไม่ไกลนัก ผีเสื้อเทาตัวใหญ่ก็บินไปยังทิศทางหนึ่ง ส่วนทุกคนหยุดลงแล้วหลีกเลี่ยงทิศทางนั้น รอจนผีเสื้อเทากลับมาอยู่เหนือกลุ่มคนอีกครั้ง หวาซีก็พาทุกคนหาทางกลับมายังทิศที่คิดจะไป
ส่วนทิศทางที่ผีเสื้อเทาบินไป บางครั้งจะได้ยินเสียงร้องคำรามของสัตว์หนึ่งถึงสองครั้ง ท่าทางผีเสื้อเทาตัวนี้สามารถรับรู้ได้ว่าเบื้องหน้ามีสัตว์ปิศาจหรือไม่ ถ้าเข้าไปในป่าแล้วมีผีเสื้อเทาแบบนี้สักตัว โอกาสที่จะพบสัตว์ปิศาจก็จะลดลง มีความปลอดภัยขึ้นมาก
.....................................................


บทที่ 22 ชดใช้เงินมา
แมวบินได้ที่น่ารัก ลิงตาสีทองที่แสนฉลาด ยุงทรายเจ็ดสีขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลือง ยังมีลูกเสือขาวเทียนซานที่ดุร้าย และแมงกะพรุนแก้วผลึกที่โปร่งใส สัตว์ภูติมากมายหลายหลาก มากจนจินเฟยเหยามองดูไม่หวาดไม่ไหว ขาดแค่น้ำลายไหล
นางนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูร้านแห่งหนึ่ง เล่นกับแมวบินได้ขนสีขาวบริสุทธิ์ เท้าสี่ข้างและส่วนหางมีลายสีแดง ดวงตาโตสีเขียวใสแจ๋วน่ารักอย่างที่สุด แมวบินได้ตัวนี้ยังเล็ก ปีกยังไม่งอกออกมา ต้องบรรลุขั้นสองจึงจะงอกปีกเล็กๆ ออกมา พอถึงขั้นสามก็จะสามารถบรรทุกคนบินเหาะเหินได้
ตอนนี้มันมีขนาดเท่าลูกแมวธรรมดา ยื่นอุ้งเท้าเล็กๆ ในกรงเล่นต้นหญ้าในมือจินเฟยเหยาไม่หยุด
ครู่หนึ่ง ภายใต้สายตาอยากจะฆ่าคนของลูกจ้างในร้าน จินเฟยเหยาจึงลุกขึ้นอย่างไม่ยินยอม นางชอบแมวบินได้ตัวนี้จริงๆ เพียงแต่ราคาสองพันแปดร้อยศิลาวิญญาณสูงลิบลิ่ว ไม่ใช่สิ่งที่นางสามารถซื้อได้
นางโยนกิ่งหญ้าทิ้งคอตกอย่างผิดหวัง นางเดินมาถึงบนถนนอย่างไม่ค่อยมีความสุข ทันใดนั้นพบว่าเบื้องหน้ามีบุรุษผู้หนึ่งคุ้นตาอย่างยิ่ง ทว่ากลับนึกไม่ออกชั่วขณะว่าเคยพบที่ใด
บุรุษผู้นั้นอายุยี่สิบกว่าปี ท่าทางสัตย์ซื่อ หน้าตาเที่ยงธรรม สวมชุดยาวแบบจีนสีข้าวสารที่ไม่หรูหรา กำลังเป็นเพื่อนผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองนางพูดกระเซ้าเย้าแหย่งูเหลือมมังกรทอง จินเฟยเหยาเดินเข้าไปใกล้ทั้งสามคนอย่างช้าๆ กางหูคิดจะแอบฟังคำสนทนาของทั้งสามคน ดูว่าจะนึกออกว่าบุรุษผู้นี้เป็นใครจากบทสนทนาได้หรือไม่
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองคน คนหนึ่งดูแล้วตัวเล็กหน่อยสวมชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อน ฉุดดึงผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษเอ่ยวาจาอย่างยินดี ส่วนอีกคนสงบนิ่งกว่าสวมชุดกระโปรงสีขาวปักลายดอกไม้หลากสีประดับตกแต่ง
บางทีคงคิดว่าสวมชุดสีขาวแล้วยิ่งมีปราณเซียน หากใช้กระโปรงสีขาวเป็นสีพื้น บุคลิกในหมู่ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีจะยิ่งสูงส่ง คนที่สวมชุดสีขาวคงคิดเหมือนกันหมด เกรงว่าดูแล้วจะเหมือนสวมชุดไว้ทุกข์ ฝีมือเย็บปักนานาชนิดบนชุดจึงซับซ้อนอย่างผิดปกติ และจินเฟยเหยาในตอนนี้ก็สวมกระโปรงพื้นสีขาวปักลายดอกไม้สีฟ้าตามความนิยม
เห็นผู้บำเพ็ญเซียนสตรีตัวเล็กฉุดดึงบุรุษแล้วมีโทสะอย่างหยาดเยิ้ม “ศิษย์พี่หวา ท่านซื้อให้ผู้อื่นเถอะ ข้าอยากได้งูเหลือมมังกรทองตัวนี้ ครั้งนี้ในสำนักมีการแข่งขันคัดเลือก ข้ายังไม่มีสัตว์ภูติดีๆ เลย”
“ศิษย์น้องอี่ซาน ถึงแม้งูเหลือมมังกรทองตัวนี้จะเป็นสัตว์ปิศาจขั้นสามทว่ายังเป็นลูกงูอยู่ อย่างน้อยต้องเลี้ยงหลายปี โตไม่ทันการแข่งขันคัดเลือกในสำนักอีกสามเดือนข้างหน้า” บุรุษที่ชื่อว่าศิษย์พี่หวาเอ่ยปลอบโยนอย่างลำบากใจอยู่บ้าง
ศิษย์น้องอี่ซานขมวดคิ้วเบาๆ ไม่พอใจ ทำปากยื่นเล็กน้อยสะบัดมือศิษย์พี่หวา “ข้ารู้อยู่แล้ว ว่าศิษย์พี่หวาดีต่อศิษย์พี่หยวนถง ปีที่แล้วท่านก็จับตั๊กแตนหน้าหยกตัวเมียมาให้นาง ออกไข่มาห้าใบ ก็ให้ศิษย์พี่เก็บไว้ทั้งหมด ตอนนี้แค่งูเหลือมมังกรทองตัวเดียวราคาแค่หนึ่งพันสองร้อยศิลาวิญญาณ ท่านก็ไม่ยอมซื้อให้ข้า”
“แค่หนึ่งพันสองร้อยศิลาวิญญาณ ช่างกล้าพูดนะ ท่าทางจะเห็นว่าบุรุษผู้นี้เป็นสุกรให้เชือด” จินเฟยเหยาแลบลิ้น เห็นผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษสวมชุดงั้นงั้น คิดไม่ถึงว่าจะมีศิลาวิญญาณซื้อสัตว์ภูติให้สตรีมากมายปานนี้
ทันใดนั้น ดูเหมือนนางจะนึกอะไรขึ้นได้ ตั๊กแตนหน้าหยก ตัวเมีย นางกระโดดพุ่งเข้าไปหาผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษคนนั้นทันที “ใช่สิ มิน่าล่ะข้าถึงได้คุ้นหน้าเจ้า ที่แท้เป็นเจ้า เจ้าทำให้ข้าต้องตามหาตัวแทบแย่ สหายเซียนตั๊กแตนตัวเมีย”
จินเฟยเหยาพุ่งเข้าไปและเงยใบหน้าเล็กๆ ขึ้น มีสีหน้าเหยียดหยาม เอ่ยเยาะเย้ยเสียดสี
ทั้งสามคนมองจินเฟยเหยาที่โผล่มากะทันหันอย่างสับสนงุนงง รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ทั้งสามคนมองหน้ากันแล้วสั่นศีรษะ แสดงออกว่าไม่รู้จักคนที่โผล่มาอย่างกะทันหัน
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่ชื่ออี่ซานหลังจากตกตะลึง ก็เอียงคอมองจินเฟยเหยาอย่างไม่พอใจ “เจ้าเป็นใคร ถึงกล้ามาแอบฟังพวกเราพูดคุยกัน เจ้าว่าใครเป็นตั๊กแตนตัวเมีย?”
“ศิษย์น้องอี่ซาน อย่าทำเช่นนี้ สหายเซียนท่านนี้จำคนผิดแล้ว” ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสวมชุดสีขาวที่ชื่อหยวนถงยื่นมือมาฉุดดึงแขนเสื้อของอี่ซาน
สตรีสองคนนั้นช่างเถอะ เห็นบุรุษผู้นี้ก็แสดงออกว่าไม่รู้จักตนเอง จินเฟยเหยาจึงมีโทสะในใจ ชี้บุรุษผู้นั้นแล้วเอ่ยด่าทออย่างเดือดดาล “เจ้าเสแสร้งให้น้อยๆ หน่อย ปีที่แล้วเจ้าจับตั๊กแตนหน้าหยกที่น่าตายตัวนั้น แล้วไม่วิ่งไปทางอื่น กลับวิ่งมาตรงสถานที่ที่ข้าอยู่ ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าทำให้ตะขาบเหล็กของข้าเสียหาย ตนเองยังใช้ยันต์เดินทางหนีไป เกือบจะทำให้ข้าตายเสียแล้ว”
“ตั๊กแตนหน้าหยก...” บุรุษผู้นั้นหวนนึก รู้แจ้งขึ้นทันใด “ที่แท้เป็นเจ้า ข้าก็ค้นหาสหายเซียนอยู่นาน ในที่สุดพวกเราก็ได้พบกัน”
เห็นบุรุษผู้นั้นมีท่าทางตื่นเต้นอย่างยิ่ง ถ้าไม่รู้ยังนึกว่าเขาหาญาติที่สูญหายไปหลายปีพบเสียอีก แม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองคนข้างกายเขาก็มองดูเขาอย่างสงสัย ครุ่นคิดว่าเด็กหญิงคนนี้ใช่เป็นคนรู้จักของเขาหรือไม่
“อย่ามาเล่นลูกไม้นี้ จะเสแสร้งไปทำไม รีบชดใช้เงินข้ามา ตะขาบเหล็กตัวนั้นมีห้าสิบปล้องรวมหัวด้วยก็เป็นศิลาวิญญาณหนึ่งร้อยก้อน จากนั้นข้าเป็นทัพหลังให้เจ้าจนเกือบตายคิดเป็นศิลาวิญญาณหนึ่งพันก้อน แล้วเจ้ายังทิ้งข้าหนีไปอีก ทำให้จิตใจของเด็กน้อยอย่างข้าถูกทำร้ายอย่างรุนแรง ดังนั้นรวมทั้งหมดเจ้าชดใช้ข้ามาสองพันศิลาวิญญาณก็พอ” จินเฟยเหยามีสีหน้าดุร้าย คิดบัญชีออกมา
บุรุษผู้นั้นมุมปากกระตุก ยักไหล่ด้วยสีหน้าช่วยไม่ได้ “สหายเซียน ตอนนั้นเพราะข้าเป็นสาเหตุจริงๆ จึงทำให้เจ้าตกอยู่ในอันตราย ทว่าตอนนี้เจ้าก็ยังอยู่ดีมิใช่หรือ ยามนี้ต้องการศิลาวิญญาณมากมาย ข้าจะมีมาให้เจ้าได้อย่างไร”
“นั่นสิ เจ้าปล้นคนนี่นา ศิลาวิญญาณสองพันก้อน เพียงพอให้เจ้าตายตั้งสิบรอบ” อี่ซานกระโดดขึ้นชี้หน้าด่าทอจินเฟยเหยา
“ไสหัวไปอีกทางหนึ่งเลย ข้าไม่ได้พูดกับเจ้า จะพูดแทรกทำไม” จินเฟยเหยาไม่ชอบสตรีเช่นนี้ที่สุด ก่อนหน้านี้ในตระกูลก็มีอยู่หลายคน ทำให้คนชิงชังอย่างยิ่ง
“เจ้า...” อี่ซานยังไม่เคยถูกคนด่าทอเช่นนี้มาก่อน ก็มีโทสะจนยื่นนิ้วมาชี้จินเฟยเหยา ยามกะทันหันพูดอะไรไม่ออก
จินเฟยเหยามองนางอย่างเย็นชา เอ่ยเสียงเย็นเยียบ “เก็บมือกลับไป ถ้าชี้อีก ข้าจะหักนิ้วของเจ้าเสีย”
“สหายเซียน ที่นี่มีคนมากมายไม่สะดวกจะพูดคุยกัน พวกเราไปคุยกันที่ร้านน้ำชาด้านหน้าเถอะ” เห็นทั้งสองคนมีท่าทางตึงเครียดพร้อมจะลงมือ บุรุษผู้นั้นจึงรีบดึงอี่ซานออกมาแล้วผลักให้หยวนถง สั่งความหลายประโยค ให้หยวนถงฉุดดึงอี่ซานที่ก่อเรื่องไม่หยุดจากไป
จินเฟยเหยาอยากจะดูสิว่าหมอนี่จะเล่นลูกไม้อะไร จึงติดตามเขามาถึงร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง บุรุษผู้นั้นสั่งน้ำชาและขนม แล้วเทน้ำชาให้นางอย่างกระตือรือร้น จากนั้นเขาก็เอ่ยอย่างขัดเขิน “สหายเซียน เรื่องเมื่อปีที่แล้วข้าขอโทษด้วยจริงๆ จริงสิ ข้าเป็นศิษย์สายในของสำนักชิงโซ่ว[footnoteRef:1] ชื่อหวาซี สหายเซียนมีนามว่าอะไร?” [1: ชิงโซ่ว หมายความว่า สัตว์ร้ายสีเขียว]
“จินเฟยเหยา ตอนนี้อยู่ที่สำนักเฉวียนเซียน เมื่อครู่เจ้าบอกว่า เจ้าเป็นศิษย์ของสำนักฉินโซ่ว[footnoteRef:2]? เหตุใดจึงมีสำนักเช่นนี้ด้วย ถึงกับตั้งชื่อตนเองว่าเดรัจฉาน หรือว่าวันนั้นเจ้าทิ้งข้าไว้ ก็เพื่อทำตามหลักการและกฎเกณฑ์ของสำนัก?” จินเฟยเหยาตื่นตระหนกอย่างยิ่ง สำนักนี้วิปริตเกินไปแล้ว หรือว่าเป็นนิกายชั่วร้าย [2: ฉินโซ่ว มีความหมายว่า เดรัจฉาน ]
น้ำชาในปากของหวาซีเกือบพุ่งออกมา เขาไม่เคยพบผู้บำเพ็ญเซียนที่เข้าใจชื่อสำนักผิดมาก่อน ต่อให้มีคนที่แอบพูดเช่นนี้อยู่บ้าง ทว่ากลับไม่เคยมีคนเอ่ยขึ้นต่อหน้ามาก่อน ไม่ไว้หน้ากันเกินไปแล้ว
“สหายเซียนจิน เจ้าเข้าใจผิดแล้ว สำนักชิงโซ่ว มิใช่สำนักฉินโซ่ว สัตว์เทพของสำนักข้าคือมังกรเกล็ดเขียว ดังนั้นตอนก่อตั้งสำนักปฐมาจารย์ผู้ก่อตั้งจึงใช้ชื่อของมันมาตั้งชื่อสำนักว่าสำนักชิงโซ่ว” หวาซีอธิบายยิ้มๆ นี่เป็นเรื่องใหญ่ซึ่งเกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของสำนัก ไม่อธิบายไม่ได้
ได้ยินว่ามีมังกรเกล็ดเขียว ดวงตาจินเฟยเหยาก็เป็นประกาย “ก็ได้ เจ้ามอบเกล็ดมังกรเขียวให้ข้าสิบเกล็ด ศิลาวิญญาณที่เจ้าติดค้างข้าเป็นอันหายกัน”
“ทำเช่นนั้นไม่ได้ เกล็ดสัตว์เทพของสำนักจะนำมาให้คนนอกได้อย่างไร อีกทั้งแต่ละครั้งที่เกล็ดหลุดก็ถูกเก็บกลับไป ข้าจะไปหาจากที่ไหนมาให้เจ้า” หวาซีสั่นศีรษะ เป็นตายก็ไม่ยอมรับปาก
“ก็ได้ ข้าจะถอยให้ก้าวหนึ่ง เจ้ามอบศิลาวิญญาณสองพันก้อนให้ข้า”
หวาซียักไหล่ สั่นแขนเสื้อ “สหายเซียนจิน เจ้าคิดว่าข้าเหมือนคนมีศิลาวิญญาณสองพันก้อนหรือ?”
“แสร้งทำเป็นยากจนให้น้อยๆ หน่อย เมื่อครู่เจ้ายังจะใช้ศิลาวิญญาณหนึ่งพันสองร้อยก้อนซื้อสัตว์ภูติให้ศิษย์น้องของเจ้าอยู่เลย ตอนนี้กลับแสร้งทำเป็นยากจน อีกทั้งฟังคำสนทนาของพวกเจ้า ตั๊กแตนหน้าหยกที่เจ้าจับมาเมื่อปีที่แล้วก็เพื่อมอบให้สตรี คาดว่าเป็นคนใจกว้าง ดังนั้น...” จินเฟยเหยาดื่มชาเบาๆ มองเขาแล้วยิ้มตาหยี
ถ้าคนผู้นี้ไม่ชดใช้ค่าเสียหายให้นาง ภายใต้พลังการบำเพ็ญเพียรขั้นเดียวกัน จินเฟยเหยาก็ไม่รังเกียจที่จะแอบหาเรื่องเขาลับๆ พอดีข้างกายเขามีสตรีที่ทำให้คนชิงชัง ดูนิสัยก็รู้แล้ว ว่าปกติต้องเป็นคุณหนูใหญ่ที่ได้รับการตามใจ ในตัวน่าจะมีของดีไม่น้อย
จินเฟยเหยาไม่กลัวว่าเขาจะหนี ขอเพียงเป็นสำนักโดยรอบเมืองลั่วเซียน บนแผนที่ล้วนมีเขียนไว้ ถ้าเป็นในเมือง อย่างมากก็เฝ้าประตู ออกมาก็สะกดรอยตามไปถึงนอกเมืองแล้วฆ่าทิ้งเสีย ถ้าตั้งอยู่นอกภูเขา อย่างนั้นก็ยิ่งสะดวก ขอเพียงไม่มีคน ก็สามารถลงมือได้ทุกที่
เห็นจินเฟยเหยามีท่าทางคล้ายจะยิ้มแต่ไม่เชิงยิ้ม หวาซีก็กังวลอยู่บ้าง
ในสำนักเฉวียนเซียนทั้งหมดเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ แต่ละคนล้วนใจอำมหิตลงมือโหดเหี้ยม ถ้าถูกใช้วิธีสกปรกแทงข้างหลังก็ไม่คุ้มค่า หากต้องชดใช้เงินนางจริงๆ ถ้าเป็นยามปกติคงไม่เป็นไร ปกติเขาเห็นเงินทองเป็นเหมือนสิ่งไม่มีค่า อยากได้ก็นำไป
เพียงแต่ตอนนี้... กลับลำบากอย่างยิ่ง
“ทำไม เจ้าไม่คิดจะชดใช้ค่าเสียหายให้ข้า?” จินเฟยเหยากลืนขนมชิ้นหนึ่ง เลียนิ้วมือพลางเอ่ยถาม
หวาซีครุ่นคิด ได้แต่พูดออกไปตามตรง “สหายเซียนจิน มิใช่ข้าไม่ชดใช้ค่าเสียหาย เพียงแต่ตอนนี้บนตัวข้าไม่มีศิลาวิญญาณ ปีนี้ข้ามอบสัตว์ภูติให้บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนัก มากถึงสิบสามตัว แต่ละตัวล้วนเป็นสัตว์ภูติขั้นสองขั้นสาม ใช้ทรัพย์สินที่ข้ามีไปหมดแล้ว ตอนนี้ทั้งตัวข้าเหลือเพียงศิลาวิญญาณไม่กี่ก้อน ถ้าเจ้าต้องการจริงๆ ก็นำไปก่อนได้”
“ท่านพ่อของเจ้าเป็นเจ้าสำนักชิงโซ่วหรือ?” จินเฟยเหยากระพริบตา เอ่ยถามอย่างสงสัย
หวาซีสั่นศีรษะ เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ข้าเป็นเพียงศิษย์สายในธรรมดา และไม่มีผู้อาวุโสในตระกูลรับตำแหน่งสูงในสำนัก เหตุใดสหายเซียนจินจึงถามเช่นนี้?”
“ถ้าท่านพ่อของเจ้ามิใช่เจ้าสำนัก ผู้บำเพ็ญเซียนแบบใดจึงกระทำเรื่องที่ทำให้ตระกูลล่มจมเช่นนี้ออกมาได้ ถึงกับเอาทรัพย์สินทั้งหมดไปซื้อสัตว์ภูติ เพื่อเอาใจศิษย์สตรีในสำนัก ทั้งยังมิใช่แค่คนเดียวแต่เป็นหลายคน” จินเฟยเหยามองเขา ไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือทุบตีเขาดี
หวาซีคิดไม่ถึงว่าจินเฟยเหยาจะเอ่ยเช่นนิ้ จึงไม่พอใจ เขาเอ่ยปฏิเสธอย่างถูกต้องชอบธรรม “ท่านแม่ของข้าเคยบอกว่าสตรีมีไว้เพื่อเอาอกเอาใจ บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักมาขอร้องข้า ให้ข้าช่วยเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ มีอะไรไม่ถูกต้อง”
ฟังคำพูดนี้ ถึงรอบจินเฟยเหยาไม่พอใจแทน นางวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง เอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชา “ความหมายของเจ้าคือ ข้ามิใช่สตรี ดังนั้นหลังจากเจ้าชักนำสัตว์ ปิศาจมาทำร้ายข้าก็ทิ้งข้าไว้คนเดียวแล้วหนีไป”
.......................................


บทที่ 25 สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ
“อุ๊บ” จินเฟยเหยาอดขำไม่ได้
อี่ซานผู้นี้ถูกต่อยอย่างหนักจนหน้าบวมจมูกมีเลือดไหลเหมือนหัวสุกร ถูกจินเฟยเหยาเตะแบบนี้ก็ยังไม่ขยับ มองดูอย่างละเอียด ที่แท้สลบไป
เมื่อแน่ใจว่านางไม่ได้แสร้งทำ จินเฟยเหยาก็เดินเข้าไปอย่างวางใจ คลำทั่วร่างของนางทั้งภายนอกภายใน ไม่เว้นสักแห่ง
หยิบได้กระเป๋าสัตว์ภูติแปดใบและกระเป๋าเก็บของหนึ่งใบของอี่ซาน จินเฟยเหยาจึงล่าถอยมาด้านข้าง ยืนห่างหน่อยดีกว่า ผู้ใดจะรู้ว่าหลังจากนางฟื้นขึ้นมาจะมีไม้ตายอะไรหรือไม่
นางหาหินก้อนหนึ่งนั่งลง และเริ่มตรวจสอบกระเป๋าเก็บของของอี่ซาน ส่วนกระเป๋าสัตว์ภูตินางไม่กล้าตรวจสอบตามใจชอบ ส่วนมากสัตว์ภูติด้านใน เคยมีการสังเวยเลือดให้กับเจ้านายมาก่อน หากปล่อยออกมาโดยไม่ระวัง มิใช่หาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ
สิ่งของในกระเป๋าเก็บของกลับมีมากมาย บรรจุสิ่งของยุ่งเหยิงเต็มไปหมด ประเมินด้วยสายตา อย่างน้อยที่สุดต้องมีมูลค่าเกินพันศิลาวิญญาณ ในขณะที่จินเฟยเหยาตรวจสอบผลรับของการรบ อี่ซานก็ฟื้น นางรู้สึกว่าร่างของตนเองเจ็บปวด โดยเฉพาะใบหน้า รู้สึกว่าหนักอึ้ง แม้แต่ดวงตาก็ลืมไม่ค่อยขึ้น ปากรู้สึกชา นางขยับตัว พบว่าตนเองถูกมัดไว้ มองไปรอบด้านอย่างลนลานก็เห็นจินเฟยเหยานั่งค้นถุงเก็บของที่ปักลายดอกไม้ของนางอยู่ไม่ไกลนัก
“เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ รีบปล่อยข้าสิ” อี่ซานมีชีวิตอยู่มาจนบัดนี้ยังไม่เคยมีชีวิตที่ยากลำบากมาก่อน ไหนเลยจะเคยมีโทสะเช่นนี้ นางอดเดือดดาลขึ้นมาจริงๆ ไม่ได้ คำรามใส่จินเฟยเหยา
จินเฟยเหยามองนางอย่างเหยียดหยาม “เจ้าโง่หรือเปล่า ข้าจะปล่อยให้เจ้ามากัดข้าหรือ?”
“เจ้า...เจ้าคิดจะทำอะไร? ข้าจะบอกให้นะ ท่านพ่อของข้าคือเจ้าสำนักชิงโซ่วนะ ถ้าเจ้ากล้าสังหารข้า เจ้าต้องตายแน่” ยามนี้อี่ซานได้สติคืนมาบ้าง เริ่มดิ้นรนอยู่บนพื้น มือของนางถูกรัดไว้กับร่างอย่างแน่นหนา สามารถขยับได้แค่ข้อมือ นางลนลานอยู่บ้าง พยายามใช้มือลูบถุงสัตว์ภูติตรงเอว ทว่าลูบอยู่ครึ่งวันกลับลูบไม่ถูกอะไรเลย
“เจ้ามีความเป็นมาไม่เบานี่ แล้วเหตุใดศิษย์พี่หวาของเจ้าจึงต้องทำเช่นนี้ หรือว่าไม่กลัวเจ้าสำนักของพวกเจ้า?” จินเฟยเหยายัดกระเป๋าสัตว์ภูติและถุงสัตว์ภูติทั้งหมดใส่ในอก เอ่ยถามอย่างสงสัย
“ศิษย์พี่หวา? ศิษย์พี่หวาอะไร เจ้าทำอะไรกับศิษย์พี่หวา!” ยามนี้อี่ซานจึงได้มองเห็น กระเป๋าสัตว์ภูติของตนเองกำลังถูกจินเฟยเหยายัดใส่ในอก ได้ยินจินเฟยเหยาเอ่ยถึงศิษย์พี่หวานางก็อดร้อนใจไม่ได้
“ข้าจะทำอะไรเขาได้ เป็นเขาทำอะไรพวกเราสองคนมากกว่า สมองของเจ้างอกอยู่บนตัวงูเหลือมหรือ? ไม่ดูสภาพภูมิประเทศของที่นี่บ้าง ทั้งสามด้านล้อมด้วยภูเขา มีทางออกเพียงทางเดียว ระวังทางเข้านั่นดีกว่า แม้แต่คนตาบอดก็มองออกว่าพวกเราสองคนไม่ถูกกัน ยังให้พวกเราสองคนออกมาเดี่ยวๆ อีก สถานที่ที่มิดชิดเช่นนี้เป็นสถานที่สังหารคนที่ดีจริงๆ” จินเฟยเหยาหยิบกิ่งไผ่เล็กๆ บนพื้นขึ้น จิ้มใบหน้าสุกรของอี่ซาน
“ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก ข้าจะบอกให้ บนตัวข้ามีเวทต้องห้ามที่ท่านพ่อลงไว้ ถ้าข้าตาย ท่านพ่อของข้าก็จะรู้ อีกทั้งลักษณะของเจ้าก็จะส่งไปถึงท่านพ่อของข้าผ่านเวทต้องห้าม ด้วยพลังการบำเพ็ญเพียรในตอนนี้ของเจ้า หนีไม่รอดหรอก” อี่ซานขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน คำรามด้วยใบหน้าดุร้าย
จินเฟยเหยายิ้ม “เชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า หากแผนของศิษย์พี่หวาของเจ้าไม่ได้มีจุดประสงค์อยู่ที่ชีวิตเจ้า ก็เป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นชีวิตของข้า ทว่าข้าไม่ใช่คนของสำนักพวกเจ้า หากคิดจะฆ่าข้าไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนี้ ข้าเดาว่า เขาคิดจะยืมมือข้ากำจัดเจ้า ข้าไม่ติดกับนี้หรอก”
“เช่นนั้นเจ้าก็รีบปล่อยข้าสิ”
“ไม่เอา” จินเหยาสั่นศีรษะ “ท่านพ่อของเจ้าเป็นเจ้าสำนัก ถ้าปล่อยเจ้า เจ้าต้องหาคนมาฆ่าข้าแน่ แต่ว่าถ้าข้าฆ่าเจ้ากับมือ บนตัวก็จะมีกลิ่น[footnoteRef:1] จะทำอย่างไรดีนะ...” [1: บนตัวก็จะมีกลิ่น มาจาก แมวจับปลาไม่ได้ บนตัวกลับมีกลิ่นปลา หมายความ ไม่ได้ทำหรือทำไม่สำเร็จแต่กลับถูกใส่ร้าย]
“จริงสิ ข้ามัดเจ้าเอาไว้ จากนั้นก็ชักนำสัตว์ปิศาจมากินเจ้าทีละนิดให้เกลี้ยง แบบนี้ท่านพ่อของเจ้าก็ได้แต่ไปหาเรื่องสัตว์ปิศาจตัวนั้นแทน” จินเฟยเหยายิ้มแย้มอย่างอ่อนหวาน มองอี่ซานด้วยดวงตาเป็นประกาย
นางมองจนอี่ซานขนลุก ทำลำคอให้โล่งตะโกนว่าช่วยด้วยออกมาอย่างสุดชีวิต
“ห้ามร้อง” จินเฟยเหยายกมือขึ้นต่อยหน้านาง มีฟันติดเลือดกระเด็นออกมาหลายซี่ ร่วงลงบนพื้น
หมัดนี้ต่อยจนอี่ซานกลั้นหายใจอยู่นาน เกรงว่าจินเฟยเหยาจะลงมืออีก นางหยุดตะโกนชั่วคราว เพียงแต่สองตาจับจ้องจินเฟยเหยาอย่างชิงชัง “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่ ถ้าข้ารับปากว่าจะไม่ส่งคนไปหาเรื่องเจ้าล่ะ เจ้าจะยอมปล่อยข้าหรือไม่ ข้ายินดีสาบานด้วยเลือด”
“จะปล่อยเจ้าหรือไม่ เจ้าถามเขาเองเถอะ” จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้น เงาร่างของหวาซีปรากฏขึ้นในป่าไผ่เบื้องหน้าทันที
“ศิษย์พี่หวา รีบมาช่วยข้าเร็ว” เห็นหวาซีปรากฏตัวขึ้นในหุบเขา ดวงตาของอี่ซานเผยให้เห็นความยินดี รีบตะโกนเสียงดังให้เขาช่วย
“ศิษย์น้องอี่ซาน เจ้าถูกต่อยจนเป็นหัวสุกรได้อย่างไร?” หวาซีเอ่ยถามพลางสั่นศีรษะ จากนั้นก็ขมวดคิ้วมองจินเฟยเหยา “สหายเซียนจิน เพราะเหตุใดเจ้าจึงไว้ชีวิตนาง? ข้านึกว่าเจ้าจัดการนางไปนานแล้ว”
จินเฟยเหยาถอยหลังไปหลายก้าว รักษาระยะปลอดภัยระหว่างเขาไว้ “ข้าจะกล้าฆ่าคุณหนูของเจ้าสำนักชิงโซ่วได้อย่างไร เจ้าวางแผนเล่นงานข้าอีกแล้ว ข้าไม่แบกรับความผิดนี้แทนเจ้าหรอก ข้าไม่อยากยุ่งเรื่องของเจ้า เปิดคาถาป้องกันออก ปล่อยข้าออกไปเสีย”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าลงคาถาป้องกันไว้?” หวาซีสงสัย จินเฟยเหยาพบได้อย่างไร ว่าตนเองติดตั้งคาถาป้องกันไว้ที่ทางออก ตอนนั้นตนเองฝังธงอาคมไว้ในดินอย่างระมัดระวัง ด้านบนปูใบไผ่แห้งทับหนึ่งชั้น เคยตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว มองไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติแน่
“ข้าเดาเอา...” จินเฟยเหยาใช้มือจับใบหน้าเอ่ยอย่างสงบนิ่ง
นางไม่ได้คาดเดาเปะปะ ตั้งแต่เข้ามาในหุบเขานี้ นางก็รู้สึกผิดปกติ นอกจากภูมิประเทศประหลาด ไม่จำเป็นต้องเฝ้าระวังเลยสักนิด คือเงียบสงบ เงียบสงบจนเกินไป นอกจากเสียงใบไผ่ดังซ่าซ่าที่ปากหุบเขาก็ไม่ได้ยินเสียงอื่นๆ เลย เดิมทีนางนึกว่าที่นี่อยู่ห่างไกล ดังนั้นจึงไม่ได้ยินเสียงสิงโตวารีหยกคำรามอย่างเดือดดาล
ทว่าตั้งแต่นกกระจอกพูดมากสองตัวบินผ่านเหนือหุบเขาไปตั้งแต่เช้ายันค่ำ จินเฟยเหยากลับไม่ได้ยินเสียงใดๆ อีกเลย เช่นนี้จะไม่ให้นางสงสัยว่าหุบเขาถูกลงคาถาป้องกันก็เป็นไปไม่ได้
ถ้าไม่มีคาถาป้องกันนางคงหนีออกไปนานแล้ว ไม่ต้องเฝ้าอี่ซานจนไม่กล้าไปไหนหรอก มีแต่สวรรค์ที่รู้ว่านอกจากคาถาป้องกันเก็บเสียงแล้วจะมีความสามารถอื่นอีกหรือไม่ แม้แต่วงเวทหกก้าวห้าสะบั้นของนางยังมีกระบวนท่าสังหารอยู่ในนั้น นางไม่กล้าทดลองเปะปะ
“ศิษย์พี่หวา ท่านมัวพูดเหลวไหลอะไรกับนาง รีบมาช่วยข้าเร็วเข้า” อี่ซานเห็นหวาซีเพียงแค่เอ่ยเสียดสีนางแล้วไม่สนใจนางอีก นางจึงได้แต่นอนตะโกนเสียงดังอยู่บนพื้น
“ศิษย์น้องอี่ซาน เจ้าเปลี่ยนนิสัยของเจ้าไม่ได้หรือ หนวกหูแทบตายแล้ว” หวาซีมองนางอย่างกลัดกลุ้ม ตบกระเป๋าสัตว์ภูติเบาๆ ก็เรียกสัตว์ภูติร่างเสือขนยาวตัวหนึ่งออกมา สัตว์ภูติตัวนี้พอลงพื้นก็ขยายขนาด พริบตาเดียวก็สูงสามจั้งกว่า ขนบนร่างยาวสองจั้งกว่าเต็มๆ สีขนเป็นประกายสีดำเรียบลื่น ดวงตาโตดุจชามอ่าง ปากและจมูกเหมือนเสือ เขี้ยวสองข้างยาวครึ่งจั้งงอกจากกรามบนยื่นออกมานอกปาก เงยหน้าคำรามเสียงดัง
เจ้าสิ่งนี้ตัวใหญ่เกินไป จินเฟยเหยามองมันอย่างตกตะลึงตาค้าง รีบใช้เกล็ดหิมะนรกออกมาอย่างรวดเร็ว ใช้กำไลมังกรทองสมปรารถนาวงที่เหลือเปิดม่านป้องกันขึ้นอีกครั้ง แล้วโยนผ้าไหมของสยงบเทียนคุนออกมา จับจ้องมันแน่วนิ่งรอคอยการโจมตี
สัตว์ภูติตัวนี้คำรามเสร็จ ก็ใช้ดวงตาโตกวาดมองดูคนทั้งสามในที่นั้น ดูเหมือนมันจะไม่สนใจจินเฟยเหยา มันมองเพียงแวบเดียว ก็หันหัวไปยังอี่ซานที่หวาดกลัวจนหน้าซีดเผือดนานแล้ว
“สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ! เจ้าถึงกับเลี้ยงสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ คนผู้นั้น...เจ้าจะทำให้นางมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง” อี่ซานหวาดกลัวจนทั่วร่างสั่นสะท้าน ดวงตาจับจ้องเหนือหัวของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณอย่างตื่นตระหนก
จินเฟยเหยามองตามสายตาของนางไปจึงได้พบว่า บนหลังของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ มีก้อนขาวๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นคน พอมองดูอย่างละเอียด เป็นศพของสตรีผู้หนึ่งจริงๆ เงยหน้าขึ้นบนฝังอยู่กลางหลังของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ มือและเท้าล้วนอยู่ในขนสัตว์ เห็นเพียงลำตัวสีขาวหิมะ ส่วนศีรษะฝังอยู่ตรงหัวของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณพอดี ผมของสตรีสีดำดุจเส้นไหม สวมอยู่บนหน้าผากของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ เข้ากับขนสีดำของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณได้สนิท
ไม่รอให้จินเฟยเหยามองเห็นหน้าตาของสตรีได้ชัดเจน ก็เห็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณอ้าปากกว้าง กัดอี่ซานเข้าปากในคำเดียว
“เก็บ” เห็นสภาพเช่นนี้ จินเฟยเหยาจึงรีบสั่งเก็บ ให้กำไลมังกรทองสมปรารถนาที่รัดอี่ซานไว้บินกลับมายังข้อมือ
ถึงแม้จะไม่มีอาวุธเวทรัดอี่ซานแล้ว ทว่านางก็ยังหนีไม่รอด ได้ยินนางส่งเสียงร้องโหยหวนแล้วไม่เคลื่อนไหวอีก สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณขบเคี้ยว โลหิตสดไหลลงมาตามปากของมันหยดลงบนพื้น
ยามนี้จินเฟยเหยาไม่ว่างมาชื่นชมโศกนาฏกรรม นางโยนการป้องกันทั้งหมดออกไป จากนั้นล้วงยันต์ยาที่ยึดได้ใบนั้นออกมา ถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปอย่างสุดชีวิต ไม่สนใจว่าในยันต์ยามีเวทมนตร์อะไร ขอเพียงสามารถทำลายคาถาป้องกันหนีออกไปได้ ต่อให้มีเสียงดังชักนำศิษย์ของสำนักชิงโซ่วมาได้ยิ่งดี
“หาที่ตาย” หวาซีเห็นยันต์ยาสาดเปล่งแสงสีทองออกมา ก็เกิดความคิดสังหาร มือตบกระเป๋าสัตว์ภูติ ราชาสุนัขป่ายักษ์สีเทาขั้นสามขนาดหนึ่งจั้งออกมา พอสั่นขนสีเทาบนร่างก็กลายเป็นหนามแหลม เห็นมันคำรามเสียงดัง ก็มีลมหมุนเกิดขึ้นโดยไร้ที่มา ลมหมุนกวาดม้วนหนามแหลมที่หลุดออกมาเองขึ้น มันร้องคำรามพร้อมพุ่งเข้าใส่จินเฟยเหยา
นี่คือเวทมนตร์เฉพาะของราชาสุนัขป่ายักษ์ วายุหนามกระบี่ คิดจะสกัดหนามทั้งหมดด้วยพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณเป็นเรื่องที่ยากเย็นอย่างยิ่ง
ลมหมุนรวมกับหนามแหลมที่มีขนาดแตกต่างกันขังจินเฟยเหยาไว้อย่างแน่นหนา หนามแหลมหนาแน่นกระแทกใส่อย่างดุร้าย ผ้าไหมลอยอย่างมั่นคงอยู่ในสายลม สกัดกั้นหนามแหลมที่ยิงผ่านรอยแยกของเกล็ดหิมะนรกมาอย่างต่อเนื่อง
ภายในลมหมุนที่พัดอย่างบ้าคลั่ง เกล็ดหิมะนรกที่ดูเหมือนอ่อนโยน กลับไม่เคลื่อนไหวสักนิด ต่อให้ลมหมุนรุนแรงเพียงใดก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย หนามแหลมอันหยาบหนาปะทะเข้ากับเกล็ดหิมะนรกก็กลายเป็นธุลีในพริบตา หากหนามแหลมขนาดเล็กเหล่านั้นทะลุผ่านการป้องกันของเกล็ดหิมะนรกออกมาก็จะถูกผ้าไหมสกัดไว้ให้น้อยลง อีกทั้งสุดท้ายยังมีม่านป้องกันของกำไลมังกรทองสมปรารถนาป้องกันไว้อีกหนึ่งชั้น
ต่อให้เป็นเช่นนี้ ภายใต้การโจมตีของวายุหนามกระบี่จำนวนนับไม่ถ้วน ก็ยังมีหนามแหลมจำนวนมากทิ่มแทงลงบนม่านป้องกัน ม่านป้องกันของกำไลมังกรทองสมปรารถนาที่เหลือเพียงวงเดียวถูกหนามแหลมโจมตีจนสั่นสะเทือนไม่หยุด แสงรัศมีบัดเดี๋ยวมืดบัดเดี๋ยวสว่าง ไม่เสถียรอย่างยิ่ง หวาซีคิดไม่ถึงว่าจินเฟยเหยาจะสามารถสกัดการโจมตีของราชาสุนัขป่ายักษ์ได้ สุนัขป่ายักษ์ตัวนี้มีระดับเท่ากับผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงต้นทว่ากลับมีฝีมือคู่คี่กับนาง
เขาย่อมไม่รู้ว่า ถ้าไม่มีเกล็ดหิมะนรกอยู่เบื้องหน้าคอยหลอมละลายหนามแหลมส่วนใหญ่ จินเฟยเหยาคงกลายเป็นเม่นไปนานแล้ว ด้านการป้องกันการโจมตีด้วยวัตถุและการโจมตีด้วยเวทมนตร์ของเกล็ดหิมะนรกมีความแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ด้วยสิ่งที่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณสามารถควบคุมได้ พอพบเจอกับมันก็พ่ายแพ้และสลายหายไปในพริบตา
................................................


บทที่ 24 ถ้าเจ้าหาเรื่องข้า ข้าจะอัดเจ้า
ทว่าจินเฟยเหยากลับคิดตรงกันข้าม ถ้ามีผีเสื้อเทาเช่นนี้สักตัว หากไปล่าสัตว์ปิศาจจะสามารถประหยัดเวลาได้มาก
พอนึกถึงข้อนี้ นางก็เข้าไปใกล้ศิษย์พี่แซ่เซียว เอ่ยถามเสียงเบาว่า “สหายเซียนเซียว ผีเสื้อเทาของท่านขายหรือไม่”
ศิษย์พี่แซ่เซียวมองท่าทางระมัดระวังของนาง จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “สหายเซียนจินสนใจผีเสื้อเทาตัวนี้หรือ?”
“ใช่ ข้าเห็นมันสามารถหลีกเลี่ยงสัตว์ปิศาจได้ ออกไปข้างนอกถ้ามีผู้ช่วยดีๆ เช่นนี้สักตัว ก็สามารถลดอันตรายลงได้ ถ้าสหายเซียนเซียวตัดใจไม่ลง หากมีพวกไข่ที่ยังไม่เป็นตัวข้าก็ยินดีซื้อ” จินเฟยเหยาเกรงว่าเขาจะหักใจขายไม่ลง จึงรีบอธิบายว่าต่อให้เป็นไข่แมลงนางก็เอา
“ถอยไปเลย นี่เป็นสัตว์ภูติสุดที่รักของศิษย์พี่เซียวนะ ไม่ขายให้คนนอกอย่างเจ้าหรอก” อี่ซานที่สังเกตจินเฟยเหยามาตลอด เห็นนางอยากซื้อผีเสื้อเทาก็รีบแล่นมาใช้มือฉุดดึงศิษย์พี่เซียวไว้ แสดงท่าทางว่านี่คือบุรุษของข้าห้ามเจ้ามาแย่งชิง
จินเฟยเหยายิ้มเอ่ยอย่างไม่เห็นว่าเป็นเช่นนั้น “คิดไม่ถึงว่าสหายเซียนอี่ซานจะมีความสัมพันธ์ดีขนาดนี้ หากไม่รู้ยังนึกว่าทั้งสองท่านเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญคู่เสียอีก”
อี่ซานถลึงตาใส่นางอย่างดุร้าย ได้ยินศิษย์พี่เซียวที่อยู่ด้านข้างอธิบายว่า “สหายเซียนจิน ข้ามีผีเสื้อเทาตัวนี้เพียงตัวเดียว มิใช่ผีเสื้อเทาทุกตัวจะมีความสามารถนี้ แต่ว่าสัตว์ภูติที่สามารถรับรู้ถึงสัตว์ปิศาจได้มีอยู่มากมาย หากสหายเซียนจินอยากได้ สามารถไปหาในร้านสัตว์ภูติที่เมืองลั่วเซียนได้ ถึงจะมีปริมาณไม่มาก ทว่าก็น่าจะหาพบได้บ้าง”
“ศิษย์พี่เซียว เหตุใดต้องอธิบายต่อนางมากมายเช่นนี้ พวกเราไม่คุ้นเคยกับนางสักหน่อย” จินเฟยเหยายังไม่ทันเอ่ยขอบคุณ อี่ซานก็ฉุดดึงศิษย์พี่เซียวมาอีกทางหนึ่งอย่างไม่พอใจแล้วมองค้อนนาง
‘ยายโง่’ จินเฟยเหยาแอบด่าทอในใจ แล้วติดตามทุกคนเดินเข้าไปในส่วนลึกของภูเขาซวงถ่าอย่างเงียบๆ
เดินลดเลี้ยวอยู่ในป่าเกือบสองชั่วยาม ทุกคนก็เข้าไปใกล้กำแพงภูเขาแห่งหนึ่ง หวาซีทำสัญญาณมือให้ทุกคนหยุดลง เขานำทุกคนไปซ่อนตัวในพุ่มไม้ ชี้ไปยังถ้ำศิลาแห่งหนึ่งบนกำแพงภูเขาแล้วเอ่ยว่า “สิงโตวารีหยกอยู่ในถ้ำนั้น อีกสักครู่ข้ากับศิษย์พี่เซียวจะไปล่อแม่สิงโตออกมา ศิษย์พี่เจ้าและศิษย์พี่หงเข้าไปจับลูกสิงโตในถ้ำ คนที่เหลือทำตามที่ตกลงกันไว้ แบ่งสองคนเป็นหนึ่งกลุ่ม คอยเฝ้าระวังรอบด้าน ป้องกันไม่ให้มีสัตว์ปิศาจหรือคนเข้ามาทำให้เสียเรื่อง”
ตอนพวกเขาแบ่งกลุ่มจินเฟยเหยาไม่อยู่ ตอนนี้จึงยืนมองอย่างเงียบๆ อยู่ด้านข้าง ทว่าด้านข้างกลับมีคนหนึ่งที่ตะโกนอย่างไม่พอใจขึ้นมา “ศิษย์พี่หวา แล้วข้าล่ะ? ข้าอยู่กับใคร ท่านคงไม่ให้ข้าอยู่คนเดียวนะ ข้าอยากอยู่กับศิษย์พี่หยวนถง”
“ศิษย์พี่หยวนถงมีคู่แล้ว ครั้งนี้เจ้ายืนกรานตามมาเอง มีสถานที่แห่งหนึ่งขาดคนเฝ้ากลุ่มหนึ่งพอดี ศิษย์น้องหวาซีเชิญสหายเซียนจินมาโดยเฉพาะ เจ้าก็จับกลุ่มกับนางเถอะ”
ศิษย์พี่เซียวเอ่ยจัดแจงแทนหวาซี ทำให้อี่ซานไม่พอใจทันที
นางกระทืบเท้าอาละวาดอย่างไม่พอใจ เป็นตายอย่างไรก็ไม่ยอมอยู่เฝ้าระวังกลุ่มเดียวกับจินเฟยเหยา ส่วนจินเฟยเหยาไม่ได้แสดงออกว่าไม่พอใจอะไร ทว่าในดวงตากลับมีประกายวาบขึ้น จากนั้นก็มองหวาซีอย่างมีนัยลึกซึ้ง
หวาซีกำลังอธิบายแผนการให้ทุกคนฟัง ราวกับรู้สึกได้ถึงสายตาของจินเฟยเหยาเขา จึงเงยหน้าขึ้นทันควัน ยิ้มให้นางอย่างเจิดจรัส
ในกลุ่มมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายสี่คน อี่ซานอาละวาดอยู่ครู่หนึ่ง เห็นว่าไม่ได้ผล ทั้งยังถูกบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องบอกว่านางไม่รู้ความ สุดท้ายนางก็ได้แต่ทำปากยื่น ตกลงอยู่กลุ่มเดียวกับจินเฟยเหยาอย่างไม่พอใจยิ่ง
แต่ว่าหลังจากนางเดินไปถึงข้างกายจินเฟยเหยาก็เชิดใบหน้าเล็กๆ ขึ้น เอ่ยอย่างเย่อหยิ่ง “อีกสักครู่เจ้าก็หัวไวหน่อยล่ะ อย่าเป็นตัวถ่วงข้า ต่อให้ตอนนี้เจ้าเป็นคนของสำนักเฉวียนเซียน พื้นเพก็เป็นแค่ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ ฮึ ถ้าไม่เชื่อฟังข้า...เจ้าคงรู้นะ”
“รู้แล้ว” จินเฟยเหยาเลียริมฝีปาก ไม่ได้ปฏิเสธนางอย่างคาดไม่ถึง
หลังจากจัดแจงเสร็จแล้ว ห้ากลุ่มก็ทยอยวิ่งไปยังสถานที่ที่ได้รับมอบหมาย รอจนเกือบได้เวลา หวาซีและศิษย์พี่เซียวก็กระโดดเหินร่างขึ้นเข้าไปในถ้ำศิลาบนกำแพงภูเขา
ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงคำรามอย่างเดือดดาลของสิงโตวารีหยกดังมาจากในถ้ำ มีเงาร่างสองสายบินหนีออกมาจากถ้ำศิลาอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วย สิงโตวารีหยกสูงสองจั้งกว่าตัวหนึ่งร้องคำรามและพุ่งออกมาจากในถ้ำไล่ตามคนไป สิงโตวารีหยกเพิ่งออกจากถ้ำศิลา ศิษย์พี่เจ้าก็นำศิษย์พี่หงบุกเข้าถ้ำไปจับลูกสิงโตวารีหยก
จินเฟยเหยาพินิจพิจารณารอบด้าน คิดว่านางกับอี่ซานถูกจัดแจงให้อยู่ที่นี่ต้องเป็นเพราะหวาซีจงใจแน่ ที่นี่เป็นหุบเขาที่เว้าลงไป สามด้านล้อมรอบด้วยภูเขา ทางออกถูกป่าไผ่บดบังเอาไว้ พื้นที่รูปน้ำเต้าเช่นนี้จะเฝ้าระวังอะไรได้ ถ้าด้านในเกิดอะไรขึ้น ด้านนอกก็มิอาจพบเห็นได้ง่ายๆ เป็นสถานที่ที่เหมาะจะสังหารคนที่สุด
นางเหลือบตามองอี่ซาน เห็นนางไม่รู้สึกถึงความผิดปกติของที่นี่เลยสักนิด เพียงแค่เรียกงูเหลือมนิลขนาดประมาณสองจั้งออกมาอยู่ข้างกายเพื่อเฝ้าระวังแทนนาง ส่วนตัวนางนั่งเซ็งอยู่บนศิลาใหญ่ก้อนหนึ่ง หยิบกิ่งไผ่เล็กๆ ขึ้นมาหวดหญ้าบนพื้นอย่างเบื่อหน่าย งูเหลือมนิลขดตัวอย่างสงบนิ่งอยู่ข้างกายนางและแลบลิ้นออกมาตลอด
จินเฟยเหยามองงูเหลือมนิลที่ลำตัวหยาบหนากว่าขาตนเอง คิดว่ายุ่งยากอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าในตัวของอี่ซานยังมีสัตว์ภูติอีกเท่าใด ถ้าท่าทางของนางเป็นการเสแสร้งทำ ที่จริงส่งสัตว์ภูติตัวเล็กออกมานานแล้ว...
พอคิดถึงตรงนี้ จินเฟยเหยาก็ขมวดคิ้ว แสงสีฟ้าในตัวกระพริบวาบ เกล็ดหิมะนรกปลิวว่อนออกมารอบร่างภายในรัศมีหนึ่งจั้ง
อี่ซานสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของนาง มองจุดแสงสีฟ้ารอบจินเฟยเหยาอย่างตกตะลึง ในดวงตามีความไม่พอใจวาบผ่าน
นางยืนขึ้น ยกกิ่งไผ่เล็กๆ ชี้จินเฟยเหยา “นี่ เวทมนตร์อะไรของเจ้า?”
“สวยหรือไม่” จินเฟยเหยาเชิดหน้าขึ้น เอ่ยถามอย่างภาคภูมิใจ จงใจยั่วยุให้อี่ซานเดือดดาล
“มีอะไรน่าภูมิใจกัน ไม่สวยสักหน่อย ข้าเคยเห็นผู้บำเพ็ญเซียนที่ทุกย่างก้าวเกิดปทุมมาแล้ว เหยียบแต่ละก้าวพลังวิญญาณจะกลายเป็นดอกบัว งดงามกว่าของเจ้ามากนัก” อี่ซานส่งเสียงฮึอย่างไม่ยินยอม
จินเฟยเหยาหมุนตัวรอบหนึ่ง เกล็ดหิมะก็หมุนตามนาง ล่องลอยอย่างน่ารัก จากนั้นนางก็เอ่ยยั่วยุ “เจ้าไม่เป็นย่างก้าวเกิดปทุมเสียหน่อย แต่ข้าเป็นเกล็ดหิมะร่ายรำทั่วท้องนภานะ”
นางจงใจเปลี่ยนชื่อเกล็ดหิมะนรกให้เป็นชื่อที่งดงามยิ่งขึ้น มองอี่ซานอย่างภาคภูมิใจ
“เฮยเป่า กัดนางเสีย” อี่ซานมีโทสะขึ้นมาจริงๆ แล้ว จึงชี้จินเฟยเหยา
ร่างงูเหลือมนิลหายแวบพุ่งเข้าใส่จินเฟยเหยาดุจสายฟ้า
เห็นประกายดุร้ายวาบขึ้นในดวงตาของจินเฟยเหยา นางกวาดมองอย่างได้ใจ สองมือจุดไฟนรกขึ้น ย่อร่างลงต่ำ ไม่สนใจงูเหลือมนิลที่พุ่งเข้ามา พุ่งเข้าใส่ตรงที่อี่ซานอยู่ งูเหลือมนิลเห็นจินเฟยเหยาคิดจะหนีไปจากใต้ร่างของมันจึงกระโดดข้ามศีรษะนาง ใช้หางม้วนคิดจะรัดนาง ไหนเลยจะคาดว่าเกล็ดหิมะนรกที่ลอยอยู่รอบกายจินเฟยเหยาจะพุ่งขึ้นมารับ เห็นเกล็ดหิมะนรกที่ดูเหมือนไร้อันตรายพอสัมผัสตัวงูเหลือมนิลก็ลุกไหม้ขึ้นในพริบตา
งูเหลือมนิลส่งเสียงร้องประหลาด พกพาไฟนรกท่วมร่างร่วงลงบนพื้น เกลือกกลิ้งร่างไม่หยุด ภายใต้การเผาไหม้ของไฟนรกมันในฐานะที่เป็นสัตว์ปิศาจขั้นสองกลับยังไม่ตายทันที ทว่าไฟนรกอันเย็นเยียบกลับเผาไหม้ร่างของมันไม่หยุด ความเย็นเยือกและเจ็บปวดอย่างยิ่งทำให้มันดิ้นรนบนพื้นอย่างต่อเนื่อง
ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ งูเหลือมนิลยังไม่ได้สัมผัสแม้แต่เส้นขนของจินเฟยเหยาก็ถูกกระชากร่วงลงพื้น อี่ซานตกตะลึง มองจินเฟยเหยาที่พุ่งมาหาตนเอง รีบตบกระเป๋าสัตว์ภูติ ผึ้งปีกดำขนาดเท่าฝ่ามือออกมาสิบกว่าตัว
พลังวิญญาณส่วนหางของผึ้งปีกดำกลายเป็นหนามแหลมยิงใส่จินเฟยเหยา จินเฟยเหยาไม่ได้หลบหลีก กำไลมังกรสมปรารถนาบนมือสองข้างส่องแสงกระพริบวาบ ม่านป้องกันรูปวงกลมก็ปรากฏขึ้น หนามแหลมพลังวิญญาณกระแทกลงบนม่านป้องกันเสียงดังเพี๊ยะพะ
ในชั่วพริบตาเกล็ดหิมะนรกรอบกายจินเฟยเหยาก็กดดันเข้ามาใกล้อี่ซานและกระแทกกับม่านแสงที่อี่ซานปลดปล่อยออกมาในยามรีบร้อน พอเกล็ดหิมะนรกที่อ่อนโยนสัมผัสม่านแสงก็ส่งเสียงดังชี่ชี่เป็นประกายขึ้นมาเหมือนเปลวไฟ
“อ๊า” อี่ซานร้องอย่างตกใจ รีบถอยหลังไป มองเปลวไฟสีฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่ดังเพี๊ยะพะบนม่านแสงอารามลนลานนางจึงโยนเวทอัคคีออกไปหลายครั้ง บอลไฟที่โยนออกไปเปะปะกลับโดนร่างผึ้งปีกดำที่ตนเองปล่อยออกไป ผึ้งปีกดำหลบไม่ทัน จึงถูกเจ้านายของตนเองเผาตายไปหลายตัว
ในเวลานี้เองจินเฟยเหยาก็พุ่งตัวเข้ามาถึงเบื้องหน้า เกล็ดหิมะนรกจำนวนนับไม่ถ้วนปกคลุมม่านแสงและกระพริบจนอี่ซานตาลาย จากนั้นนางก็เห็นแสงสีฟ้าพุ่งเข้ามาใส่หน้า กำปั้นกระแทกเข้ากับใบหน้านางอย่างแรง คนก็ลอยออกไป
ตอนที่นางถูกต่อยลอยไป จินเฟยเหยาก็พุ่งไปถึงด้านล่างของนางอย่างรวดเร็ว ต่อยอี่ซานที่อยู่กลางอากาศอย่างแรงอีกครั้ง ในไม่กี่อึดใจ อี่ซานก็ถูกจินเฟยเหยาชกยี่สิบกว่าหมัด สุดท้ายจินเฟยเหยาจึงกระโดดหมุนตัวเตะใบหน้าอี่ซานอย่างแรงหนึ่งครั้ง
อี่ซานลอยออกไปกระแทกบนกำแพงหินในหุบเขา ส่งเสียงร้องลั่นออกมา แม้แต่หินยังแตกละเอียด
จินเฟยเหยาใช้ไฟนรกเผาผึ้งปีกดำทั้งหมดจนตายได้อย่างง่ายดาย ส่วนอี่ซานเพราะมีม่านแสงขวางกั้นจึงไม่ได้ถูกเผาแต่ ถูกหมัดลุ่นๆ ชกไปหนึ่งยก
จินเฟยเหยาถอนหายใจ พลังการบำเพ็ญเพียรของตนเองยังต่ำเกินไป ยังแช่น้ำแกงยาวิญญาณไม่มากพอ ถึงแม้ม่านแสงจะถูกนางต่อยจนเสียรูปร่าง หมัดที่ต่อยลงบนร่างของอี่ซานยังถูกกั้นด้วยม่านแสง แต่ยังทะลุม่านแสงไม่ได้ทำให้นางรู้สึกไม่พอใจ
ถึงนางจะมีพละกำลังมากกว่าผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณธรรมดา ทว่ายังไม่สามารถต่อยผู้บำเพ็ญเซียนที่มีพลังระดับเดียวกันให้ตายได้ เห็นอี่ซานร่วงลงใต้หินที่แตกละเอียดตรงกำแพงหินนอนไม่ขยับเขยื้อน จินเฟยเหยาจึงเปิดม่านป้องกันแล้วเดินเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง
นางหยุดฝีเท้าลงห่างจากกองหินแตกละเอียดไปหลายก้าว ลังเลนิดหนึ่ง จินเฟยเหยาก็โยนเวทม้วนวายุออกมา ลมหมุนขนาดเล็กกวาดม้วน หอบเศษหินบนพื้นทั้งหมดไป เผยให้เห็นอี่ซานที่นอนอยู่ด้านล่าง
จินเฟยเหยาเห็นนางไม่ขยับเขยื้อนก็นำกำไลมังกรทองสมปรารถนาวงหนึ่งออกมาร่ายเวท แสงสีเหลืองขุ่นมัวกระพริบวาบปรากฏขึ้นบนตัวอี่ซาน ยามนี้กำไลมังกรทองสมปรารถนาเปลี่ยนเป็นมีขนาดกว้างสองฝ่ามือกว่าๆ รัดร่างและมือทั้งสองของนางไว้ด้วยกันอย่างแนบแน่น
จินเฟยเหยาเห็นอี่ซานยังคงนอนนิ่งไม่ขยับดังเดิม ก็ไม่เข้าใจอยู่บ้าง หรือว่าสภาพร่างกายของอี่ซานอ่อนแอจนถึงขั้นถูกต่อยตายไปแบบนี้?
จินเฟยเหยารู้ดี ถึงผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ จะไม่มีใบสั่งยาเสริมสร้างร่างกายในเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ แต่ก็มีสภาพร่างกายเหนือกว่าคนธรรมดา หากอาศัยเพียงหมัดลุ่นๆ ก็สามารถต่อยผู้บำเพ็ญเซียนให้ตายได้ เช่นนั้นทุกคนจะบำเพ็ญเซียนไปเพื่ออะไร
นางได้แต่สลายเวทเกล็ดหิมะนรก จากนั้นเดินไปเบื้องหน้า ใช้เท้าเตะให้อี่ซานพลิกตัว
…………………………………..


บทที่ 30 ฆ่าเต่าเกราะเหล็ก
“ข้าว่านะสหายเซียนมู่ เจ้าค้นหาอะไรที่นั่น? ถ้ายังไม่ไปจะตามพวกหัวหน้าไม่ทันนะ” จินเฟยเหยาขมวดคิ้วแน่น มองบุรุษที่นั่งยองๆ ค้นหาสิ่งของในพุ่มไม้ไม่ไกลนักอย่างไม่พอใจยิ่ง
“มาแล้ว มาแล้ว สหายเซียนจินเจ้าดูสิ” บุรุษอายุสามสิบกว่าปี คิ้วหนาตาโต หน้าตาถือว่าพอดูได้ ใช้มือชูสิ่งของสีขาวเป็นประกาย วิ่งมาอย่างตื่นเต้นยินดี
จินเฟยเหยายื่นหน้าไปมอง คิดไม่ถึงว่าจะมีหนอนสีขาวอวบอ้วนขนาดตัวเท่าหัวแม่มือกองหนึ่ง จึงอดมีโทสะไม่ได้ “สหายเซียนมู่ เจ้าชักช้าก็เพื่อหาหนอนเหล่านี้ หามาทำไม นำกลับไปกินที่บ้านหรือ”
สหายเซียนมู่เงยหน้าขึ้นเอ่ยอย่างตกตะลึง “คิดไม่ถึงว่าสหายเซียนจินก็รู้จักสิ่งนี้ ท่าทางจะเป็นคนในเส้นทางเดียวกัน ของสิ่งนี้หลังจากนำไปทอดกรอบรสชาติยอดเยี่ยมยิ่ง ทุกครั้งที่ข้าออกมาล้วนนำกลับไป หลังจากทอดแล้วสามารถใช้เป็นเสบียงแห้งได้”
“ผู้ใดเป็นคนในเส้นทางเดียวกันกับเจ้า ข้าไม่กินของสิ่งนี้หรอก” จินเฟยเหยากำหมัดแน่น คำรามอย่างอดทนไม่ไหวอีกต่อไป
คนผู้นี้ชื่อมู่เสี่ยวสือ เป็นคนในเรือนสี่สิบสี่ นิสัยไม่เลวร้าย ทว่ากลับ ตระหนี่เป็นที่สุด ทุกคนออกมาทำภารกิจด้วยกัน แม้แต่กิ่งไม้เขาก็ต้องเก็บกลับมาเผาเป็นฟืน ตลอดทางมีห่านป่าบินผ่านก็ถอนขน เห็นสิ่งใดก็หยิบสิ่งนั้น
สิ่งที่บินอยู่บนฟ้า ผลที่ออกบนต้นไม้ แม้แต่สิ่งที่ชอนไชอยู่ในดิน เขาก็หยิบกลับไป แม้แต่พบซากศพของผู้บำเพ็ญเซียนที่ถูกฆ่า ชุดบนร่างที่เก่าขาดจนกลายเป็นผ้าขี้ริ้วเหล่านั้น เขาก็ถอดลงมาใส่ไว้ในกระเป๋าเก็บของเหมือนของล้ำค่า มีหลายครั้ง ขนาดเห็นเขานั่งยองๆ อยู่ข้างศพคิดจะเอากระดูกของผู้อื่นกลับไปขายให้กับผู้บำเพ็ญเซียนที่ฝึกวิชามารไปทำอาวุธเวท
หากมิใช่จินเฟยเหยาสุดจะทน เห็นศพก็จุดไฟเผาทิ้ง เกรงว่าเขาคงจะเก็บเข้ากระเป๋าจริงๆ เห็นทั่วร่างทั้งด้านบนและด้านล่างแขวนกระเป๋าเก็บของสิบกว่าใบราวกับผู้ประสบภัยหนีภัยพิบัติ และสิ่งที่บรรจุในกระเป๋าทั้งหมดล้วนเป็นขยะที่ไม่มีราคาเลยสักนิด จินเฟยเหยาก็อดคิดจะอัดเขาไม่ได้
นางสำนึกเสียใจก็สายเกินไป หากรู้ว่าเขาเป็นคนเช่นนี้ตั้งแต่แรก ตอนนั้นน่าจะร่วมมือกับเจ้าบ้ากามติงจี้ ถูกเจ้าบ้ากามเอาเปรียบ ก็ดีกว่าเดินกับเขา มิน่าเล่าตอนแรก ทุกคนเห็นนางตัดสินใจเลือกระหว่างติงจี้และมู่เสี่ยวสือ ตอนเห็นนางเลือกมู่เสี่ยวสือก็เผยให้เห็นสีหน้าทั้งอยากจะหัวเราะและเสียใจ
“โฮก...”
บนภูเขามีเสียงคำรามของสัตว์ดังมา ท่าทางคนอื่นๆ จะค้นหาเป้าหมายพบแล้ว จินเฟยเหยาอดเอ่ยเตือนไม่ได้ “เร็วหน่อย พวกหัวหน้าเริ่มล่าสังหารแล้ว รอพวกเราไปถึงหากการล่าเสร็จสิ้นแล้วจะไม่ได้ส่วนแบ่งแม้แต่ศิลาวิญญาณสักก้อนนะ ถึงตอนนั้นเจ้าก็อาศัยหนอนสีขาวตัวใหญ่ในมือไปแลกศิลาวิญญาณเถอะ” เอ่ยจบนางก็หันกายวิ่งไปทางเสียงคำราม ทิ้งให้มู่เสี่ยวสือยัดหนอนใส่กระเป๋าเก็บของอย่างลนลาน ปากร้องตะโกนอย่างร้อนใจ “รอข้าด้วย ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
ทั้งสองคนมาถึงสถานที่ที่กำหนดไว้แบบหนึ่งหน้าหนึ่งหลัง ก็เห็นเต่าเกราะเหล็กสูงสิบกว่าจั้งตัวหนึ่งกำลังถูกพวกหัวหน้าควบคุม รูปร่างเต่าบกขั้นสามชนิดนี้มีขนาดใหญ่ยักษ์ กินพืชเป็นอาหาร กระดองเต่าสีเขียวเข้ม แข็งแกร่งประดุจเหล็ก ถึงแม้จะเป็นสัตว์ปิศาจขั้นสาม แต่เพราะตามธรรมชาติมีนิสัยเชื่อง เคลื่อนไหวช้า ดังนั้นแม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ ขอเพียงมีจำนวนมาก ขนาดมดยังสามารถกัดโคตายได้
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองเต่าเกราะเหล็กที่มีขนาดเท่าภูเขาลูกย่อมๆ แล้วจุปาก ลำบากเต่าเกราะเหล็กแล้วจริงๆ รูปร่างแบบนี้ต้องกินพืชมากมายเพียงใด
ไม่รอให้นางทอดถอนใจจนเพียงพอ ลำต้นไม้หยาบหนาเท่าชามอ่างก็ร่วงตูมลงมาจากฟ้า นางตกใจจนต้องกลิ้งหลบบนพื้น มู่เสี่ยวสือที่ตามมาติดๆ ไม่โชคดีขนาดนั้น ลำต้นต้นไม้กระแทกพื้นแล้วกระเด้งขึ้นมา กระแทกโดนใบหน้าของเขาดังป้าบ ทำเอาเขาร้องอย่างน่าอนาถ
“พวกเจ้าสองคนมันเรื่องอะไรกัน เพิ่งมาเอาตอนนี้ รีบมากางวงเวทเร็ว” อู๋เฮ่าคงใช้เวทเหยียบอากาศอยู่กลางนภา หลบ ลำต้นต้นไม้ที่พ่นจากปากของเต่าเกราะเหล็ก เห็นคนทั้งสองเอ้อระเหยลอยชายจึงตำหนิไปประโยคหนึ่ง แล้วโยนแสงสดใสสองสายในมือไปทางคนทั้งสอง
จินเฟยเหยารับแสงสดใสมา เป็นธงอาคมที่มีสีสันไม่เหมือนกันสองธง นางโยนธงอาคมให้มู่เสี่ยวสือ แล้วถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้าย มู่เสี่ยวสือกลับเช็ดเลือดกำเดา ดูเหมือนจะเคยชินกับคำตำหนิเช่นนี้นานแล้วจึงไม่เอ่ยอะไร นำธงอาคมออกไถลตัววิ่งไป
เจ้าหมอนี่ตอนนี้วิ่งเร็วกว่าจินเฟยเหยาเสียอีก กระตือรือร้นสุดๆ จินเฟยเหยาไม่อยากออกทำภารกิจครั้งแรกก็ให้เจ้าปรสิตกินดะไร้ความสามารถได้แสดงออก จึงรีบตามไปอย่างรวดเร็ว
เดิมทีจินเฟยเหยานึกว่าเต่าเกราะเหล็กจะไม่มีเวทมนตร์อะไร เพียงแค่ทุบตีอย่างเดียว ก็น่าจะล่าสังหารได้ พอลงมือจึงพบว่า พลังการบำเพ็ญเพียรต่างกันขั้นเดียวก็เป็นคนละเรื่องเลย ไม่ต้องเอ่ยถึงกระดองที่แข็งแกร่ง แม้แต่หัว คอ และขาทั้งสี่ที่โผล่ออกมาภายนอกของมัน ภายใต้การโจมตีด้วยเวทมนตร์ของพวกเขากลับไม่เสียหายเลยสักนิดขนาดบาดแผลก็ยังไม่มี
อีกทั้งพอมันสะบัดคอยาวๆ ทีหนึ่งก็มีลำต้นต้นไม้จำนวนนับไม่ถ้วนเหวี่ยงออกมาจากในปากของมัน ทำให้คนระวังป้องกันไม่ได้ อีกทั้งมันยังเจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง ในลำต้นไม้ผสมน้ำย่อยที่มีคุณสมบัติกัดกร่อนอย่างมาก ถ้าโดนเข้าก็ย่ำแย่
“รีบกางวงเวท โจมตีอย่างดุเดือดเช่นนี้ไม่มีประโยชน์” อู๋เฮ่าคงเอ่ยอย่างมีประสบการณ์ เห็นการโจมตีเช่นนี้ไม่มีประโยชน์ก็ให้ทุกคนแยกกันไปกางวงเวทสังหาร
ยามปกตินอกจากฝึกบำเพ็ญแล้วอู๋เฮ่าคงยังศึกษาวงเวท ระดับการกางวงเวทมีชื่อเสียงอยู่บ้างในสำนักเฉวียนเซียน คนจำนวนมากมายล้วนมาหาเขาให้จัดทำวงเวทป้องกันที่เหมาะสม ราคาสูงกว่าข้างนอกมากนัก และวงเวทที่เขาให้สหายร่วมกลุ่มกางในวันนี้ก็คือวงเวทสังหารที่ใช้บ่อยที่สุด
วงเวทนี้ยังสามารถกระตุ้นการโจมตีอันแข็งแกร่งให้ออกมาในขณะเดียวกันกับที่ขังเหยื่อไว้ เหมาะสมจะใช้ล่าสังหารสัตว์ปิศาจที่มีการป้องกันแข็งแกร่งที่สุด ปกติมีเพียงสิบสองคน อู๋เฮ่าคงนอกจากสั่งการแล้วยังต้องรักษาวงเวทด้วยตนเอง รู้สึกใจสู้แต่เรี่ยวแรงไม่ยอมเป็นใจอยู่บ้าง
ตอนนี้มีจินเฟยเหยาเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง เขาก็สามารถสั่งการให้ทุกคนกางวงเวทอยู่กลางอากาศได้ ประสิทธิผลของวงเวทสังหารแสดงออกมาทันที
ทุกคนยืนอยู่ในสิบสองตำแหน่งเรียบร้อยตามที่อู๋เฮ่าคงสั่งการ แต่ละคนถือธงอาคมหนึ่งสี ธงที่จินเฟยเหยาถือเป็นธงอาคมสีแดง ธงอาคมขนาดเท่าฝ่ามือพอถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปก็ขยายใหญ่สูงกว่าคน นางปักธงไว้ในดินแล้วร่ายเวทที่อู๋เฮ่าคงสอนไว้ก่อนหน้านี้
เพิ่งร่ายเวทมนตร์เสร็จ พลังวิญญาณในร่างก็พุ่งออกมาทันที ทั้งหมดถูกดูดซับเข้าไปในธงอาคม เสาแสงแต่ละสีจำนวนสิบสองสายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า หลังจากแสงรวมตัวกันแล้วก็เปลี่ยนรูปเป็นม่านแสงปกคลุมเต่าเกราะเหล็กไว้ภายใน
ลำต้นไม้และน้ำย่อยที่สาดกระจายไปทั่วท้องนภา ก็ถูกวงเวทสังหารสกัดไว้ภายใน เช่นนี้ก็สามารถทำให้ทุกคนตั้งใจกางวงเวทได้ ไม่ต้องแบ่งจิตใจไประวังลำต้นไม้และน้ำย่อยอีก
เพราะว่าถูกขังจึงเห็นได้ชัดว่าเต่าเกราะเหล็กมีโทสะยิ่ง เริ่มโจมตีม่านแสงของวงเวทสังหาร อู๋เฮ่าคงลอยอยู่เหนือวงเวท พอเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็ร่ายคาถาอย่างเงียบๆ และดีดแสงสายหนึ่งไปทางธงอาคมสีขาวที่เวิงเหล่าถืออยู่ ลำแสงไม่ได้เข้าสู่ธงอาคม ธงอาคมมีเสียงดัง สาดแสงรัศมีเจิดจ้าออกมา
ในวงเวทสังหารอันโปร่งใสพลันมีหมอกสีขาวออกมา ไม่นานก็กรอกใส่วงเวทสังหารจนเต็ม ยืนอยู่นอกวงเวท เห็นเพียงหมอกหนาสีขาวผืนหนึ่ง ยามนี้เต่าเกราะเหล็กเข้าสู่ภาพมายาและหยุดโจมตีวงเวท
จากนั้นเห็นสองมือของอู๋เฮ่าคงทำมุทราร่ายเวทอย่างรวดเร็ว โจมตีด้านบนธงอาคมไม่หยุด จนกระทั่งธงอาคมทั้งสิบสองด้านปลดปล่อยแสงประหลาดออกมาจำนวนมาก หลังจากร่ายเวททั้งหมดแล้ว จึงได้ลงจากกลางอากาศกลับมาพักผ่อนบนพื้น
ภายใต้การเปิดธงอาคมทั้งหมดวงเวทสังหารเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มมีเสียงเอะอะนานาชนิดออกมา มีแสงสายฟ้าแลบแปลบปลาบภายในหมอกสีขาว เสียงตูมดังสนั่นอย่างต่อเนื่อง ไม่นานนัก จินเฟยเหยาที่เฝ้าอยู่ข้างธงอาคมก็รู้สึกได้ว่าเต่าเกราะเหล็กพยายามโจมตีวงเวทอย่างรุนแรง ม่านแสงถูกโจมตีจนสั่นสะเทือนไม่หยุด
สภาพเช่นนี้ดำเนินต่อไปถึงครึ่งชั่วยามกว่าเต็มๆ นอกจากหัวหน้าอู๋เฮ่าคงที่อยู่ว่าง คนอื่นๆ อีกสิบสองคนล้วนพยายามใช้พลังวิญญาณรักษาวงเวทไว้อย่างสุดกำลัง พลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงปลายนั้นดีหน่อย สภาพและสีหน้าไม่แย่มากนัก ส่วนพวกจินเฟยเหยาที่เป็นขั้นฝึกปราณช่วงกลางสีหน้าซีดขาว มือและเท้าสั่นสะท้านไปนานแล้ว
สุดท้าย ในขณะที่คนส่วนมากใกล้จะยันไม่ไหวอีกต่อไป ในวงเวทก็ค่อยๆ เงียบสงบลง อู๋เฮ่าคงเห็นว่าเกือบจะได้เวลาแล้ว จึงเหินขึ้นกลางนภาอีกครั้งเริ่มถอนเวทมนตร์ของธงอาคม
ถึงรอบธงอาคมของผู้ใดโดนถอน คนผู้นั้นก็จะรู้สึกผ่อนคลาย หลังจากถอนเวทมนตร์บนธงสีขาวของเวิงเหล่า หมอกสีขาวก็ค่อยๆ หายไป เผยให้เห็นเต่าเกราะเหล็กด้านใน
หัวของเต่าเกราะเหล็กวางอยู่บนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง บนกระดองเต่าเต็มไปด้วยหลุมใหญ่น้อย ท่าทางจะเจอเข้ากับการโจมตีอันรุนแรง กระดองเต่าเดิมทีสีเขียวเข้มคิดไม่ถึงว่าหลังจากมันตายแล้วจะเปลี่ยนเป็นสีเทา ในมืออู๋เฮ่าคงถือธงอาคมสีสันฉูดฉาด เข้าไปในวงเวทได้อย่างง่ายดาย มือกุมดาบกว้าง ตัดส่วนหัวของเต่าเกราะเหล็ก แสงสีขาวสายหนึ่งวาบผ่าน หนังเต่าที่ยามมีชีวิตแข็งแกร่งสุดเปรียบปานยามนี้ไม่มีพลังวิญญาณคอยค้ำจุนจึงไม่แข็งแกร่งอีกต่อไป ถูกเขาฟันเป็นแผลลึกได้อย่างง่ายดาย เขาใช้มือเดียวดูด ตานสัตว์ปิศาจ[footnoteRef:1]ขนาดเท่าผลหลี่[footnoteRef:2] ลอยออกมาจากในหัวร่วงลงในมือของเขา [1: ตานสัตว์ปิศาจ คือ พลังงานในการฝึกบำเพ็ญของสัตว์ซึ่งหลอมรวมออกมาในรูปผลึก เป็นเม็ดกลมๆ ] [2: ผลหลี่ คือ ลูกพลัม]
“เต่าเกราะเหล็กตัวใหญ่ขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่าตานสัตว์ปิศาจจะเล็กเช่นนี้ ข้ายังนึกว่าอย่างน้อยต้องมีขนาดเท่าชามอ่างเสียอีก” จินเฟยเหยายู่ปาก เพราะว่ายืนอยู่ไกล เห็นตานสัตว์ปิศาจขนาดเท่าเม็ดถั่ว จึงเอ่ยอย่างไม่พอใจ
“สหายเซียนจิน ตานสัตว์ปิศาจขนาดเท่าชามอ่างนั้นมีอยู่ ก็คืออยู่ในร่างของเต่า เจ้าอยากไปล่าอีกตัวหรือไม่” คนอ้วนท่าทางซื่อๆ ที่ยืนอยู่ข้างจินเฟยเหยายิ้มและเอ่ยอย่างโง่งม
“เต่าชนิดใด?” จินเฟยเหยามองคนข้างกายอย่างสงสัย นี่ก็คือคนในเรือนสี่สิบสี่ ชื่อหลี่เอ้อร์เกิน มีกลิ่นอายชนบทอย่างเต็มเปี่ยมที่สามารถสุ่มหาได้ตามท้องนา ก็คือชาวนาอัธยาศัยดีตัวเป็นๆ นี่เอง ก่อนเขาอายุสิบแปดปีทำนาอยู่ในหมู่บ้านภูเขาเล็กๆ อันห่างไกล ไม่เคยได้ยินเรื่องเคล็ดวิชาบำเพ็ญเซียนมาก่อน
หากไม่ใช่เพราะทางบ้านยากจนอย่างยิ่ง เขาก็น่าจะแต่งงาน มีภรรยาคลอดบุตร ด้านหลังมีเด็กน้ำมูกไหลย้อยหลายคนตามเป็นพรวนไปนานแล้ว และใช้ชีวิตทำนาเหมือนเดิม ผู้ใดให้เขาโชคดีอย่างยิ่งได้พบกับผู้บำเพ็ญเซียนอิสระชราขั้นฝึกปราณช่วงปลายที่ถึงขีดจำกัดสูงสุดมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงไม่กี่ปี ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระชราค้นพบว่าในร่างเขามีพลังวิญญาณก็บังคับพาตัวเขาไป
บัดนี้ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระชราคนนั้นกลายเป็นดินเหลือง หลี่เอ้อร์เกินหอบสมบัติของผู้บำเพ็ญเซียนอิสระชรามาถึงเมืองลั่วเซียน ถูกผู้บำเพ็ญเซียนสตรีมีลักษณะดุจเทพธิดาคนหนึ่งล่อลวงให้เข้าสำนักเฉวียนเซียน
หลายปีที่เขาติดตามผู้บำเพ็ญเซียนอิสระชราล้วนอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีคนอยู่อาศัย นอกจากฝึกบำเพ็ญแล้วก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย สามารถมาถึงเมืองลั่วเซียนได้นับว่าโชคดีแล้ว เขาไม่รู้จักเส้นทาง กลับเดินมาถึงที่นี่ได้อย่างน่าประหลาด ดังนั้นจึงต่อยตีกับบรรดาผู้บำเพ็ญเซียนอิสระที่ชอบเอาเปรียบเหล่านั้นดังโครมครามทั้งวัน เขาใสซื่ออย่างที่สุด
..................................................