ตอนบทที่ 18 ชนะสงคราม
ในช่วงเวลานี้ ข่าวของหันอวี่ฝานกันนและโม่อวี่โหรวกลายเป็นข่าวที่ใครก็ต้องพูดถึง ความพยายามที่จะข่าวที่พวกเขาพยายามจะประชาสัมพันธ์ข่าวก่อนหน้านี้พังทลายลงทันที เพราะหันอวี่ฝานและถังหนิงเป็นคู่หมั้นกัน วิดีโอที่เปิดเผยว่าโม่อวี่โหรวเป็นมือที่สามเข้าไปแทรกระหว่างทั้งสองคน ทำให้เธอกลายเป็นคนที่สร้างความร้าวฉานที่ถูกเกลียดชังอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างก็สาปแช่งเธอ
ตอนนี้พนักงานของสื่อต่างก็ออกมาเปิดเผยว่า เหตุการณ์สลับตัวทั้งหมดที่งานคราวน์สตาร์มงกุฎดาราเป็นความคิดของหันอวี่ฝานและโม่อวี่โหรว ถังหนิงก็แค่ถูกบังคับให้ยอมรับความผิดทั้งหมด
ชาวเน็ตต่างก็สับสนอีกครั้งฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง
ต่อมาในวันนั้น…ก็มีข่าวใหญ่ถูกปล่อยออกมาคือเหตุการณ์ที่สนามบิน
ก่อนหน้านี้ถังหนิงถูกวิพากษ์วิจารณ์เรื่องหยาบคายใส่แฟนคลับ ผู้คนต่างก็ด่าทอด้วยความรังเกียจ แต่หลังจากที่วิดีโอที่ไม่เหมาะสมของโม่อวี่โหรวถูกปล่อยออกมา… แฟนแฟนเพจอย่างเป็นทางการของโม่อวี่โหรวก็โพสต์คำแถลงการณ์ชี้แจงเหตุการณ์ทั้งหมดว่าเป็นความผิดของถังหนิง ต่อมามีการมันถูกเปิดเผยว่าแฟนๆ วางแผนเหตุการณ์ทั้งหมดไว้ล่วงหน้าแล้ว และพวกเขายังชี้แจงว่าทั้งหมดเป็นเพราะพวกเขาอยากสนับสนุนโมอวี่โหรว โชคดีที่พวกเขาตระหนักได้แล้วว่า ไอดอลที่กำลังปกป้องนั้นไม่คุ้มค่าเลยสักนิดเดียว
เหนือสิ่งอื่นใดทั้งหมด มีการโพสต์หลักฐานว่าผู้ช่วยของโม่อวี่โหรวให้รายละเอียดตารางงานของถังหนิงกับแฟนคลับอย่างลับๆ ด้วย รวมถึงบันทึกการสนทนาที่ถูกวางแผนไว้แล้วให้เกิดขึ้นที่สนามบินเสียงบันทึกบทสนทนาเรื่องการวางแผนเหตุการณ์ที่สนามบินก็ยังถูกโพสต์ด้วย
ในตอนท้าย จดหมายชี้แจงในนามของถังหนิงก็ถูกปล่อยออกมาเพื่ออธิบายให้แน่ชัดว่าเธอไม่ได้โยนดอกไม้ลงบนพื้น พวกเขายังชื่นชมยังคงสรรเสริญถังหนิงว่าเป็นคนสุภาพและยอมขอโทษอย่างจริงใจอีกด้วย แม้ว่าเธอจะรู้ว่าตนเองจะโดนกำลังถูกใส่ร้ายก็ตามสบประมาท นอกจากนี้ตอนที่เธอได้รับการปกป้องจากตำรวจ เธอก็ยังบอกให้พวกเขาอย่ารุนแรงเกินไป ไม่เช่นนั้นจะมีคนได้รับบาดเจ็บ
ข้อความเหล่านี้ถูกปล่อยจากโดยแฟนคลับอย่างเป็นทางการของโม่อวี่โหรว นั่นหมายความว่าแฟนคลับของโม่อวี่โหรวตอนนี้ได้กลายเป็นกลุ่มคนที่พ่ายแพ้แล้ว แม้แต่แฟนคลับตัวยงก็ยังหันหลังให้กับเธอ แล้วแบบนี้จะมีใครเชื่อใจโม่อวี่โหรวได้อีกครั้งกัน? สื่อยังคงเสนอข่าวด้านลบ แฟนคลับเหยียบย่ำอย่างไม่ไใยดี แม้แต่บริษัทที่เคยใช้โม่อวี่โหรวเป็นพรีเซ็นเตอร์ก่อนหน้านี้ก็ยังถอดโฆษณาของพวกเขาออกอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งส่งจดหมายจากทนายให้ด้วย
จากเหตุการณ์ทั้งหมดนี้่ โม่อวี่โหรวรู้ดีว่า…เธอจบสิ้นแล้ว…เธอจบสิ้นแล้วจริงๆ!
“อวี่โหรว คุณต้องทำใจให้สงบใจเย็นๆ ก่อน คุณยังมีเด็กอยู่ในท้องนะ ในเมื่อยังมีและเพราะเด็กคนนี้อยู่ คุณก็ไม่ต้องกลัวไปหรอก ว่าท่านประธานหันจะไม่เชื่อฟังคุณ แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วคุณจะไม่สามารถเป็นนางแบบที่มีชื่อเสียงได้ แต่อย่างน้อยก็ยังเป็นภรรยาของประธานบริษัทเทียนอี้นะ” ผู้ช่วยของโม่อวี่โหรวพยายามทำให้เธอสงบหลังจากเขาเมื่อเห็นว่าเธอเขวี้ยงทุกอย่างลงพื้น “อย่าทำร้ายตัวเองเลย มันยังมีหนทางอีกยาวไกลอยู่ข้างหน้านะหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โม่อวี่โหรวก็เห็นด้วยกับเหตุผลของผู้ช่วยเธอ แม้ว่าถังหนิงอยากจะกลับมา แต่แล้วยังไงล่ะ? เป็นเพราะเด็กที่อยู่ในท้องเธอมีเด็กในท้องอย่างนี้ อย่างไร เธอก็ก็ยังมีโอกาสชนะ
…
ทันทีที่ลงจากเครื่องบิน ถังหนิงก็ได้รับโทรศัพท์จากโม่ถิง ส่วนหลงเจี่ยรีบค้นหาความคืบหน้าของสงครามที่กำลังเกิดขึ้นทันที โอกาสของพวกเขากำลังไปได้ดี ดูเหมือนว่าผู้หญิงสกปรกคนนั้นจะไม่มีโอกาสได้กลับมาอีก
“ผมควรแสดงความยินดีกับภรรยาที่ชนะสงครามครั้งนี้ไหม” โม่ถิงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้สำนักงาน ขณะที่ยามโดนรังสีของแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านทางหน้าต่างห้องทำงานขับเน้นกรอบหน้าให้ดูชัดขึ้น เขาหล่อเหลาอย่างที่เคยเป็นมา
ถังหนิงหัวเราะอย่างนุ่มนวลและตอบกลับด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ว่า “คุณต้องยินดีกับฉันทุกครั้งที่เคลื่อนไหวเลยไหมเนี่ย”
“คุณไม่รู้เหรอ ผมแค่หาข้ออ้างเพื่อที่จะได้โทรหาคุณ…”
 หัวใจของถังหนิงเต้นรัว “แย่จังที่คืนนี้ฉันกลับบ้านไม่ได้” เธอตอบกลับด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา
“ถ้าคุณบอกว่าคิดถึงผม มันอาจจะมีปาฏิหาริย์ก็ได้นะ” โม่ถิงหยอกล้อ “คุณอยากลองไหมล่ะ”
“ถึงแม้ว่ามันจะไม่มีปาฏิหาริย์ ฉันก็ยังคิดถึงคุณอยู่ดี” ถังหนิงตอบอย่างจริงจัง แต่เป็นเพราะว่าเธออายจึงรีบวางสายก่อนที่โม่ถิงจะตอบกลับมา โม่ถิงหัวเราะออกมาเบาๆ แล้ว ขณะที่รีบติดต่อลูเช่อผ่านทางอินเตอร์คอมทันที
“ช่วยผมหาเที่ยวบินไปลูเซิร์นหลุยเซินเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ระหว่างนี้คุณก็จัดการเตรียมเอกสารที่ผมจำเป็นต้องเซ็นให้ด้วยนะ ผมจะได้เอาขึ้นเครื่องไปด้วยได้”
ถังหนิงไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะมีเรื่องที่ทำให้ประหลาดใจ
หลังลงจากเครื่องบินเมื่อลงจากเครื่องบินแล้ว เธอก็ตรงไปยังสถานที่สำหรับการถ่ายภาพทันที เนื่องจากในสัญญารวมสิ่งพิมพ์โฆษณาสิ่งพิมพ์ไว้ด้วย แม้ว่าตอนนี้จะเป็นตอนกลางคืนมืดแล้ว แต่เธอก็ยังเข้าไปที่สตูดิโอ
ข้างๆ เธอมีนางแบบต่างชาติสองสามคนที่น่าจะร่วมถ่ายโฆษณากับเธอด้วย ทุกคนล้วนมีความเป็นมืออาชีพสูงมาก เมื่อเห็นถังหนิงยืนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ช่างภาพก็เริ่มกังวลทันทีว่าเธอจะสามารถทำตามที่เขาคาดหวังได้หรือไม่ การถ่ายแบบโฆษณาสิ่งพิมพ์นี้ต้องใช้การนางแบบที่สามารถถ่ายภาพโดยไม่ได้เตรียมตัวมาก่อนได้ไม่ทันตั้งตัวได้และมันก็มีความยากในระดับสูง ภายในเวลาไม่กี่วินาที นางแบบจะต้องแสดงอารมณ์ที่เข้ากันได้ดีกับผลิตภัณฑ์ ซึ่งนี่เป็นการทดสอบความสามารถในการแสดงของนางแบบอย่างแท้จริง
น่าเสียดายที่รูปร่างของถังหนิงถูกซ่อนไว้ภายใต้ชุดเดรสยาวที่เธอใส่อยู่ ดังนั้นจึงไม่มีใครเห็นรูปร่างที่งดงามของเธอ จนกระทั่งเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินออกมา ทุกคนจึงค้นพบว่าจริงๆ แล้วเธอมีรูปร่างที่สมบูรณ์แบบและได้สัดส่วน ทุกคนในสตูดิโอต่างก็นิ่งไป ทุกสิ่งทุกอย่างสัดส่วนได้ตรงตามมาตรฐานของสากลทุกกระเบียดนิ้ว
ด้วยชุดเดรสดำทรงเอไลน์เดรสสีดำจับคู่กับเสื้อแจ็กตเก็ตยีนไม่มีแขนแขนกุด ทำให้เธอดูเซ็กซี่อย่างแท้จริง
แต่การแสดงออกของเธอนั้น…
ช่างภาพยังคงกังวล ดังนั้นเขาจึงเดินไปหาถังหนิงทันทีและอธิบายให้เธอฟัง “รูปภาพที่เราจะถ่ายกันวันนี้จะเป็นสไตล์ดุๆ นิดหนึ่ง เหมือนกับแมวป่าที่ออกมาเดินเล่นตอนกลางคืน…”
“เข้าใจแล้วค่ะ” ถังหนิงพยักหน้าอย่างสงบ
ช่างภาพไม่ได้อธิบายอะไรต่อ นางแบบเอเชียมักจะเป็นเช่นนี้ ไม่มีอะไรที่ต้องประโยชน์ที่จะไปคาดหวังมากนัก
“มาเร็ว ทุกคนเข้าไปยืนในตำแหน่งของตัวเอง มาเริ่มกันด้วยภาพเดี่ยวดีกว่า เจสัน!”
นางแบบที่ถูกเรียกเดินออกไปยืนหน้ากล้องทีละคน รวดเร็วและเป็นมืออาชีพ พวกเขาถ่ายเสร็จเรียบร้อยแล้ว ถังหนิงเป็นคนสุดท้าย และเพราะเป็นคนสุดท้าย เธอจึงยิ่งถูกคาดหวังมาก อย่างไรก็ตาม แต่ถึงอย่างไรถ้าเรื่องของรูปลักษณ์ภายนอก เธอไม่สามารถเทียบได้กับชาวต่างชาติได้หรอก หากการแสดงของเธอไม่รวดเร็วพอ การถ่ายทำทั้งหมดอาจจะล่มได้ง่าย
“ถังหนิง!”
เมื่อได้ยินช่างภาพเรียก ถังหนิงก็เดินออกไปข้างหน้าจอ เธอใส่กำไลข้อมือของอัชแอ็ฟจากคอลเลกคชัน ‘ค่ำคืนที่น่าหลงใหล’ ช่างภาพยังคงอธิบายอย่างต่อเนื่องว่าเธอควรโพสต์ท่าอย่างไรถึงจะได้ลุกคที่ดูดุ แต่ถังหนิงแค่ยิ้มรับพร้อมกับพยักหน้าอย่างเข้าใจ สิ่งหนึ่งที่ช่างกล้องเกลียดมากที่สุดคือการที่ผู้คนเสแสร้งว่าเข้าใจทั้งๆ ที่ความจริงแล้วไม่ใช่ ดังนั้นเขาจึงพูดเพียงแค่สองสามคำก่อนหยิบกล้องขึ้นมาและถอยหลังกลับไป “มาลองถ่ายสักสองสามท่าก่อนว่าจะออกมาเป็นยังไง”
“ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร มาทำมันเถอะถ่ายจริงเลยค่ะ” ถังหนิงร้องขอ
ยิ่งเห็นความมั่นใจของเธอ ช่างภาพก็ยิ่งคาดหวังว่าจะได้เห็นเรื่องขบขัน เขาเตือนเพื่อทำให้มันร้ายแรงยิ่งขึ้น “คุณขอเองนะ ถ้าผมเริ่มแล้ว มันจะไม่มีโอกาสเป็นครั้งที่สองอีก”
“โอเคค่ะ” ถังหนิงตอบด้วยความสงบเหมือนอย่างเคย
นางแบบคนอื่นรู้สึกว่าถังหนิงขุดหลุมฝังตัวเอง เห็นได้ชัดว่าเธอได้รับโอกาส แต่…เธอไม่ต้องการมัน นี่เธอกำลังคิดอะไรอยู่
“ถ้าอย่างนั้นมาก็เริ่มกันเลยถอะ” ช่างภาพโบกมือขณะมองถังหนิงอย่างไม่ได้คาดหวังมากนัก
ถังหนิงพยักหน้า จากนั้น…
…ในขณะที่ทุกคนมารวมตัวกันเพื่อรอดูเธอความอับอายของเธอ…เพียงชั่วในเสี้ยววินาที เธอก็เข้าถึงอารมณ์ที่แตกต่างออกไป ทำให้ผู้ที่มองดูอยู่ประหลาดใจ พวกเขามองเธอเหยียดขาออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นโอบมือซ้ายรอบข้อมือขวาและค่อยๆ เผยอริมฝีปากออก ในขณะที่กัดนิ้วกลางของมือซ้าย ทุกคนต่างก็ตกตะลึงกับแววตาของเธอ ช่างดูคุกคามดุดันเหลือเกิน…เมื่อเทียบกับบุคลิกก่อนหน้าแล้ว ดูเหมือนว่าเธอได้เปลี่ยนไปเป็นอีกคนละคนอย่างสิ้นเชิง!
สิ่งที่ทำให้ทุกคนประทับใจมากที่สุดคือ กำไลข้อมือบนข้อมือของเธอ ซึ่งดูเหมือนว่าจะช่วยเสริมให้ลุกคนี้ดูมีพลัง เธอและผลิตภัณฑ์เข้ากันได้เป็นอ่างดี ราวกับว่าหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน
ช่างภาพพูดไม่ออก…อัชแอ็ฟไปหาอัญมณีเช่นนี้มาจากไหนกัน ความเป็นมืออาชีพระดับนี้สามารถเทียบเท่านางแบบระดับสากลได้เลย


ตอนบทที่ 19 รีบแต่งงานกันเถอะ
เหนือสิ่งอื่นใด…
…ทำไมเธอถึงได้มั่นใจขนาดกล้าปฏิเสธการทดสอบล่ะ โดยเฉพาะเมื่อเธอต้องเปลี่ยนท่าทุกสามวินาที
ไม่ว่าถังหนิงต้องทำท่าขี้เกียจ ยั่วยวน ข่มขู่ หรือน่ารัก เมื่อตราบใดที่ช่างภาพขอให้เธอเปลี่ยนท่าโพสต์ เธอก็สามารถทำได้อย่างทันทีไม่ว่าพวกเขาจะสั่งอะไร ปฏิกิริยาของเธอว่องไวมากจนทุกคนมองดูด้วยความประหลาดใจ
หลงเจี่ยยืนอยู่อีกด้านหนึ่ง เมื่อมองดูถังหนิงกลับไปเป็นถังหนิงคนที่เคยรู้จัก เธอก็รู้สึกตื้นตันมากเสียจนอยากร้องไห้ออกมา
นอกจากน้ำตาคลอแล้ว เธอก็ยังหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายภาพตอนถังหนิงโพสต์หลายๆ ท่า เธอตั้งใจจะส่งให้โม่ถิง เพราะความสัมพันธ์ระหว่างถังหนิงและโม่ถิงนั้น หลงเจี่ยรู้สึกว่ามันช่างโชคดีเหลือเกินที่จะมีใครสักคนที่มีอำนาจมากอยู่ในรายชื่อผู้ติดต่อของเธอ
แน่นอนว่าตอนนี้โม่ถิงยังคงอยู่บนเครื่องบิน…
ในเวลาการถ่ายภาพเป็นเวลาสี่ชั่วโมง ถังหนิงสามารถโน้มน้าวช่างกล้องและคนอื่นๆ อีกสองสามคนในวงการด้วยความเป็นมืออาชีพของเธอได้ แม้แต่คุณยูจีนฌีนน์ ผู้ซึ่งก่อนหน้านี้ยังไล่ให้เธอออกไปอยู่เลย แต่ตอนนี้เขาก็อดยกนิ้วให้เธอไม่ได้ เขายังอธิบายให้ถังหนิงฟังว่าครั้งที่แล้วเขาควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ได้เพราะโกรธมากที่โดนหลอก
หลังจากล้างเครื่องสำอางเสร็จ ถังหนิงก็กลับไปเป็นคนที่ไร้อารมณ์เหมือนเคย ในระหว่างนั้นขณะที่ทุกคนก็มีความสุขกับเธอมาก เธอยังทำให้คุณความยูฉีนน์ประทับใจของคุณอยู่จีนที่มีต่อเธอก็เพิ่มขึ้นอย่างมากอย่างรวดเร็วกับการพัฒนาของเธอ
หลงเจี่ยรีบนำเสื้อแจ็กคเก็ตมาคลุมถังหนิงไว้ ในขณะเดียวกันก็ส่งโทรศัพท์ที่กระพริบในมือให้ “หันอวี่ฝานโทรมา…”
สีหน้าของถังหนิงไม่ได้เปลี่ยนไป เธอแค่จ้องมองด้วยแววตาที่เข้มขึ้นเล็กน้อย แต่เธอก็ยังรับโทรศัพท์อยู่ดี “ฮัลโหล?”
“ถังหนิงคุณได้เห็นหรือว่าได้ยินข่าวอะไรบ้างไหม” หันอวี่ฝานถามขึ้นมาเบาๆ
“ทำไมเหรอ” ถังหนิงตอบ เสแสร้งว่าใจเย็น “เกิดอะไรขึ้น”
“อ๋อโอ้ ไม่มีอะไร!” หันอวี่ฝานมั่นใจว่าถังหนิงยังไม่รู้เรื่องเพราะเธออยู่ที่หลุยเซินลูเซิร์นดังนั้นเขาจึงวางแผนว่า
“ถังหนิง ถ้าผมบินไปที่หลุยเซินลูเซิร์นพรุ่งนี้ล่ะ เราสามารถเซ็นใบทะเบียนสมรสที่นั่นได้นะ มันเยี่ยมมากเลย ทัศนียภาพก็สวยงาม บรรยากาศก็น่ารัก เรายังสามารถใช้โอกาสนี้ไปพักผ่อนได้ด้วย มันจะเป็นช่วงฮันนีมูนของเรา!” หันอวี่ฝานอยากให้ถังหนิงติดกับ
ความจริงแล้วถังหนิงไม่ได้เกิดมาในครอบครัวธรรมดา เธอเป็นลูกสาวของอาณาจักรน้ำหอมที่มีชื่อเสียง แต่เป็นเพราะความสัมพันธ์ของเธอกับหันอวี่ฝาน เธอจึงมีเรื่องขัดแย้งกับครอบครัว ตอนนั้นความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ดีอยู่ในช่วงแตกหัก พวกเขาจึงเขาตัดความสัมพันธ์ทั้งหมดและปฏิเสธที่จะพบหน้ากันอีก แต่…ท้ายที่สุดแล้วเธอก็ยังคงเป็นคนในตระกูลถัง เมื่อสมาชิกคนโตในตระกูลเสียชีวิตจากไป เธอก็ยังมีสิทธิ์ในการต่อสู้เพื่อมรดก
หันอวี่ฝานไม่อยากปล่อยถังหนิงไป ไม่ใช่เพราะถังหนิงใสซื่อและหลอกง่าย แต่หนึ่งในเหตุผลที่สำคัญที่สุดคือ…มรดกของเธอ
เพราะตั้งแต่ที่วิดีโอของเขากับโม่อวี่โหรวแพร่กระจายออกไปไปทั่ว เขาก็ทำได้แต่าจึงต้องหาผลประโยชน์จากการที่ถังหนิงยังไม่รู้เรื่อง แล้วบังคับให้เธอมาแต่งงานด้วยให้เร็วที่สุด
“ภายใต้ความสัมพันธ์ที่น่าสงสัยระหว่างคุณกับโม่อวี่โหรว ฉันไม่คิดว่าเราควรแต่งงานกันนะ!” ถังหนิงปฏิเสธออกไปตรงๆ
“มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างผมและโม่อวี่โหรวจริงๆ รูปภาพที่คุณเห็นเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น…”
“ถ้ารูปภาพเป็นเรื่องเข้าใจผิด…แล้ววิดีโอล่ะ” ถังหนิงถามด้วยน้ำเสียงที่นิ่งกว่าปกติ “ฉันอยู่ที่หลุยเซินลูเซิร์นจริง แต่…หลุยเซินลูเซิร์นก็ยังอยู่ในประเทศเดียวกัน คุณคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะไม่เห็นข่าว หรือคุณคิดว่าฉันเป็นคนที่โดนหลอกง่ายจริงๆ”
“ถังหนิง…ผมไม่ได้ตั้งใจ เชื่อผมนะ เราก็อยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว คุณไม่รู้เหรอว่าผมเป็นคนยังไง” หันอวี่ฝานแกล้งทำไร้เดียงสา พยายามทำตัวน่าสงสาร “เธอก็แค่รักผมข้างเดียว คนที่ผมรักก็คือคุณนะ”
“ถ้าอย่างนั้น…ถ้าฉันบอกว่า หากเธอยังอยู่ที่เทียนอี้เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ฉันจะจากไป หรือหากฉันยังอยู่ เธอก็ต้องจากไปล่ะ?” ถังหนิงถามอย่างเด็ดขาด
“ถังหนิง ผมคิดมาเสมอเลยว่าคุณคือคนเดียวที่เข้าใจผมมากที่สุด ทำไมคุณถึงต้องกดดันผมแบบนั้น” หันอวี่ฝานรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะเขาไม่อยากปล่อยใครไปทั้งนั้น โม่อวี่โหรวเป็นรักแรกและกำลังท้องลูกของเขา ในขณะที่ถังหนิง…
เมื่อสถานการณ์คับขัน หันอวี่ฝานไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าควรทำอย่างไร
“ถ้าคุณรู้สึกว่าฉันกดดันคุณ คุณจะไปดูแลโม่อวี่โหรวก็ได้นะ เธอคงเข้าใจคุณดี”
“มันต้องเป็นแบบนี้ด้วยเหรอ” ในความเป็นจริง หันอวี่ฝานตัดสินใจที่จะเลิกกับโม่อวี่โหรว เพราะถึงอย่างไรอย่างไรก็ตาม…พื้นเพครอบครัวของโม่อวี่โหรวก็ค่อนข้างจะกลางๆ เหตุผลเดียวที่เธอยังอยู่ตรงนี้ได้เพราะเขาเป็นคนผลักดันเธอไปตรงนั้นเอง หากเขาต้องเปรียบเทียบเธอกับถังหนิง เธอก็มีดีแค่เป็นคู่นอนด้วยเท่านั้น “ขอเวลาผมคุยกับอวี่โหรวหน่อย หลังจากนั้นเราจะแต่งงานกันทันที”
“ฉันจะรอ” ถังหนิงตอบอย่างใจเย็นแต่คำพูดแฝงไปด้วยความรู้สึกเหยียดหยาม
คนอย่างโม่อวี่โหรวจะปล่อยหันอวี่ฝานไปง่ายๆ ได้อย่างไร เธอยังมีลูกอยู่ในท้องนะ
หลงเจี่ยมองท่าทางที่ดูถูกของถังหนิงแล้วก็ะรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากมือของเธอ “นับแต่นี้ไป เราจะไม่รับสายของเขาอีก…เป็นการป้องกันไม่ให้เราอารมณ์เสีย”
“กลับโรงแรมกันดีกว่า ฉันเหนื่อย” ถังหนิงยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลงเจี่ยพยักหน้าและพาเธอกลับโรงแรมทันที ห้องของพวกเธออยู่ติดกัน หลงเจี่ยเปิดประตูให้ถังหนิงและพูดปลอบโยนเธอ “พักผ่อนเถอะ…อย่าคิดมากเลย พรุ่งนี้ยังมีถ่ายแบบนอกสถานที่อีกนะ”
“อา่ะฮะ” ถังหนิงพยักหน้าก่อนจะปิดประตู ตอนที่หันหลังกลับเธอก็ได้ยินเสียงน้ำดังมาจากห้องน้ำ “ใครน่ะ” เธอถามอย่างระมัดระวัง
ดูเหมือนว่าคนที่อยู่ข้างในจะได้ยินเสียงเธอ เขาเดินออกมาและปิดก๊อกน้ำ ถังหนิงกังวลว่าเธอจะเข้ามาผิดห้องจึงรีบเดินไปที่ประตู อย่างไรก็ตาม ทว่าในตอนนั้นเองที่มีรูปร่างสูงโปร่งเดินออกมาจากห้องน้ำ คว้าเอวเธอมาและกอดเธอไว้ในอ้อมอก “ผมเอง”
ถังหนิงหันกลับไปหาโม่ถิง ตอนนั้นเองเธอรู้สึกประหลาดใจมาก
“คุณ…มายังไง…”
“ผมไม่ได้พูดเหรอว่ามันจะมีปาฏิหาริย์” โม่ถิงคลายอ้อมกอดก่อนจะประกบริมฝีปากลงไป “เดินทางระหว่างวันมันเหนื่อยนะ ผมก็เลยตัดสินใจจะอาบน้ำเพื่อผ่อนคลายก่อน…”
จิตใจของถังหนิงพร่ามัว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะจินตนาการตามที่โม่ถิงพูด เธอรีบกอดเอวเขาไว้ทันที
“คุณภรรยาที่รัก…ผมควรเตือนคุณไหม…ว่าผมไม่ได้ใส่อะไรเลย”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น ถังหนิงก็มองลงอย่างไม่รู้ตัวขณะที่หน้าขึ้นสีระเรื่อ “ถ้าอย่างนั้นคุณไปอาบน้ำต่อเถอะ…”
“แต่ผมอยากให้คุณไปด้วยกัน!” สิ้นคำพูด โม่ถิงก็ไม่ได้รอคำตอบ เขาตรงเข้าไปอุ้มถังหนิงและตรงไปยังห้องน้ำ วางเธอไว้ใต้ฝักบัว เชยคางเธอขึ้นและจูบอย่างรักใคร่
“อย่า…อย่ารุนแรง ฉันยังมีถ่ายโฆษณาอีกในวันพรุ่งนี้” ถังหนิงยังคงมีความระวังตัว
โม่ถิงยิ้มก่อนจะเคลื่อนลงไปข้างล่าง “แล้วตรงนี้ล่ะ”
ห่างกันเพียงแค่เสื้อผ้าขวางกั้น ถังหนิงสั่นสะท้านและสูญเสียการควบคุมในที่สุด
ภายใต้ฝักบัว ทั้งคู่ยังคงจูบกันอย่างรักใคร่และกอดกันอยู่ แต่ก็เหมือนเคย ก่อนจะไปถึงขั้นตอนสุดท้ายพวกเขาก็พอใจแล้วทั้งคู่ หลังจากอาบน้ำเสร็จ หนึ่งในสองคนนี้ก็ทาครีมบำรุงผิวอย่างสงบ ในขณะที่อีกคนนอนลงบนเตียงตรวจตราพลิกดูเอกสาร เมื่อมองไปที่โม่ถิง หัวใจของถังหนิงก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาเล็กน้อย “คุณมาอยู่ที่นี่แล้วยังต้องทำงานอีกเหรอ”
โม่ถิงพยักหน้าก่อนจะปิดเอกสารแล้วะโบกกวักมือเรียกถังหนิง เมื่อเธอนั่งลงในอ้อมแขนแล้ว เขาก็ยิ้มอย่างขอโทษ “มันเป็นนิสัยน่ะ”
“ฉันไม่น่าดึงดูดพอเหรอ วันนี้หันอวี่ฝานโทรมาและบอกว่าเขาอยากแต่งงานกับฉัน!” ถังหนิงบ่นอย่างเศร้าๆ


ตอนที่ 1 สิ่งนี้สามารถกินได้หรือไม่?
แค่ก! แค่ก! แค่ก!...
บนเตียงไม้จันทร์หอมโบราณ ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังป่วยหนักนอนอยู่ เขาเริ่มไออย่างรุนแรง
เสมือนว่าเด็กหนุ่มผู้นี้คงไม่หยุดไอหากปอดไม่ทะลุออกมาเสียก่อน
ริมฝีปากของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำพร้อมหน้าตาอันซีดขาว นี่เป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่า… เขาอาจอยู่ในโลกใบนี้ได้อีกไม่นาน และอาการไอที่รุนแรงนี้ก็ทำให้นายหญิงที่อยู่เคียงข้างร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง
นายหญิงผู้นี้ดูผิวเผินแล้วอายุน่าจะราวสามสิบปี แม้ว่านางจะยังอยู่ในช่วงเวลาที่เศร้าสร้อยแต่นางก็ยังคงดูมีเสน่ห์และสง่างาม ในเวลานี้คิ้วที่ขมวดของนางค่อยๆคลายออกอย่างช้าๆ... พร้อมกับคว้ามือที่เรียวยาวของเด็กหนุ่มเอาไว้
“หยวนเอ๋อ! เจ้าตื่นขึ้นมาสิ...ข้ามิอยากให้เจ้าตาย! รีบไปเรียกผู้นำตระกูลกลับมาเร็ว!... บอกว่าหยวนเอ๋อรู้สึกตัวแล้ว สิ่งแรกที่ต้องทำในตอนนี้คือการรักษาหยวนเอ๋อ เรื่องล้างแค้นตระกูลหวังค่อยจัดการในภายหน้า!”
  สาวใช้รีบออกไปในทันทีเมื่อได้รับคำสั่งจากนายหญิง
แต่ในขณะนี้... เด็กหนุ่มได้แต่ไอไม่หยุด
ทันใดนั้น... โอ้ก! เลือดสีดำได้สำลักออกจากปาก! และเลือดเหล่านี้ได้กัดกร่อนเตียงจนเป็นรูขนาดใหญ่ ชัดเจนแล้วว่า… มันคือยาพิษร้าย
หลังจากที่ได้คลายก้อนเลือดสีดำออกมาเด็กหนุ่มก็ดูเหมือนจะค่อยๆ ผ่อนคลายมากขึ้น
เขาพยายามรวบรวมความจำเพื่อระลึกว่าหญิงสาวนางนี้เป็นใครแต่นั่นกลับทำให้เขาปวดหัวอย่างหนักราวกับจะแยกออกเป็นสองเสี่ยง
  “หยวนเอ๋อ!... เจ้าเป็นอะไรน่ะ?! พิษของหญ้าทะลวงไส้กำเริบอีกแล้วอย่างนั้นหรือ?!”
“เร็วเข้า!... พวกเจ้าไปนำโอสถถอนพิษมาให้นายน้อยกินเร็ว!” นายหญิงกล่าวอย่างกระวนกระวาย ด้วยสีหน้าที่กังวลอย่างยิ่ง
  สาวใช้อีกคนรีบออกไปทำตามคำสั่งในทันที
เด็กหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้ค่อยๆรื้อฟื้นความทรงจำทั้งหมดที่อยู่ในหัวของเขาและในที่สุดเขาก็นึกออกว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาคือใคร
ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือมารดาผู้ให้กำเนิดร่างนี้มานานคือเหยินหงหลิงและตัวเขาเอง หรือถ้าจะพูดให้ถูก… คือเจ้าของร่างนี้มีชื่อว่าเย่หยวน
เย่หยวนเกิดในตระกูลระดับแนวหน้าในด้านการหลอมโอสถแห่งรัฐฉินหรือที่เรียกกันว่าศาสตร์แห่งโอสถนั่นเอง ผู้นำตระกูลนามว่า… เย่ฮานซึ่งเป็นบิดาของ เย่หยวนแม้เขาจะเป็นนักหลอมโอสถระดับปลายแถวแต่เขาก็มีตำแหน่งที่ค่อนข้างโดดเด่นในรัฐฉิน
แต่น่าเสียดายเย่ฮานผู้เป็นดั่งพ่อเสือลายครามแต่กลับให้กำเนิดลูกชายผู้เป็นดั่งสุนัข เย่หยวนเขาเป็นคนไร้ประโยชน์ยิ่งกว่าผ้าขี้ริ้วเสีย รู้จักแต่สร้างปัญหาทุกวันและรังแกผู้หญิงไปวันๆ เขาไม่เคยแม้แต่จะคิดเข้ามาเรียนรู้เรื่องหลอมโอสถใดๆ ช่างน่าอับอายที่วันๆเขาก็ไปขลุกอยู่แต่บ้านของท่านยาย
อย่างไรก็ตาม เย่ฮานก็มิได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก เขาไม่เคยคาดหวังอะไรจากลูกชายและปล่อยให้เย่หยวนทำตามใจตัวเองตลอดแถมยังคอยปกป้องเขามากจนเกินไปเสียด้วย ทุกครั้งที่เย่หยวนไปสร้างปัญหาไว้ข้างนอก สุดท้ายเย่ฮานก็ต้องตามไปจัดการแก้ไขให้ทุกครั้งไป
  แต่ในฐานะผู้เป็นบิดา… เขาก็ยังคงหวังว่าสักวันหนึ่งลูกชายของเขาจะได้ดิบได้ดีอะไรไปบ้าง เมื่อไม่นานมานี้เย่ฮานก็ได้จ่ายเงินจำนวนมากให้กับสำนักตันอู่เพื่อให้เย่หยวนได้มีโอกาสเข้าไปเล่าเรียนวิชาบางอย่างจากที่นั่นแต่ใครจะคิดเล่าว่าเจ้าแสบเย่หยวนจะไปอิจฉาหญิงสาวผู้หนึ่งจนไปท้าแข่งถอนพิษกับนางด้วยความมั่นใจ และผลสุดท้ายเขาก็ถูกพิษของตนเล่นงานจนตาย!
หลังจากที่รื้อฟื้นความทรงจำเก่าๆ เย่หยวนก็ถอนหายใจเบาๆเจ้าของร่างเดิมนี้ควรจัดอยู่ในคนจำพวกไหนกันแน่ถึงกล้าฆ่าตัวตายเช่นนี้ เขาต้องฉลาดเพียงใดถึงได้ทำเยี่ยงนี้!
‘ช่างเถอะ! ตอนนี้… ข้า ฉิงหยุนซี จักรพรรดิแห่งโอสถผู้สง่างามและยิ่งใหญ่ที่จบชีวิตลงและวิญญาณได้เข้ามาอยู่ในร่างของชายหนุ่มตระกูลสูงส่งผู้นี้ บัดนี้… สวรรค์ได้ประทานพรให้แก่ข้าแล้ว จินหยุนซีได้ถือกำเนิดขึ้นอีกครา และข้าจะขอแก้แค้นแทนท่านพ่อ พร้อมสังหารคนทรยศอันมักใหญ่ใฝ่สูงด้วยตัวของข้าเอง!’
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้หน้าตาของเย่หยวนก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้น และแววตาที่อัดแน่นไปด้วยความอาฆาต
เหยินหงหลิงสังเกตเห็นท่าทางของเย่หยวนได้อย่างชัดเจน ซึ่งนางคิดว่าเย่หยวน คงจะกลัวว่าพวกสวะจากตระกูลหวังจะมาทำร้ายเขา นางจึงรีบปลอบเขาว่า
“ลูกรัก... เจ้าต้องรู้จักอดทนรอคอยโอกาสเหมาะสมเพื่อแก้แค้น พวกเราตระกูลเย่ต้องสะสางหนี้แค้นครั้งนี้แน่ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือเจ้าต้องรักษาตัวให้หายดีก่อนแล้วเราค่อยหารือเรื่องนี้กันต่อไป”
ความรักของเหยินหงหลิงผู้เป็นแม่นั้น เย่หยวนสามารถสัมผัสได้ด้วยหัวใจ
เนื่องจากเขาเป็นผู้สืบทอดร่างนี้ดังนั้นเขาจึงต้องสืบทอดความรู้สึกของร่างนี้ไปด้วยไม่ว่าเขาจะเป็นอันธพาลและเกเรอยู่นอกบ้านอย่างไรแต่ในส่วนลึกของจิตใจแล้ว เขารักพ่อแม่เขามาก
“ท่านแม่... ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านต้องเป็นกังวล”
เหยินหงหลิงนิ่งไปทันทีที่ได้ยินคำพูดของลูกชายเจ้าวายร้ายนี้มักสร้างแต่ปัญหานอกบ้าน ทำให้นางเกือบหัวใจสลายอยู่หลายคราแค่คราวนี้เขากลับมีคำพูดที่ฟังแล้วช่างซาบซึ้งใจเกิดอะไรขึ้นกับเขาในวันนี้?
หรืออาจเป็นเพราะเหตุการณ์ครั้งนี้จึงทำให้เขาเปลี่ยนไป?
  หลังจากนิ่งไปชั่วครู่เหยินหงหลิงกลับรู้สึกเป็นสุขมากจนยิ้มออกมาทั้งน้ำตาและกล่าวว่า “แค่เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
ในเวลาเดียวกัน… ปัง! เสียงคนถีบประตูเปิดออก
“เจ้าตัวแสบ เจ้ายังไม่ตายหรอกรึ? เจ้าทำให้ข้ากังวลยิ่งรู้หรือไม่!”
เสียงตะโกนราวฟ้าผ่านั่นทำให้แก้วหูของเย่หยวนปวดไปหมดแม้คำพูดจะฟังไม่ไพเราะนักแต่น้ำเสียงกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดีและห่วงใย ไม่ต้องพูดถึงในตอนนี้… หัวหน้าตระกูล เย่ฮาน กลับมาถึงแล้ว
เย่ฮานปกติมีนิสัยที่หยาบกระด้างเล็กน้อยจึงมักไม่มีผู้ใดเคารพเขาในฐานะเซียนโอสถ ความจริงแล้วเขาดูเหมือนพวกคนป่าจากเทือกเขามากกว่า
เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้นของเย่ฮาน เหยินหงหลิงจึงหันกลับมาจ้องเขา “หยวนเอ๋อเพิ่งจะผ่านพ้นความตายมา ท่านพูดอะไรที่เป็นมงคลกว่านี้ได้ไหม?”
  เย่ฮานไม่สนใจสิ่งที่นางพูด แต่กลับจ้องมองกองเลือดสีดำอย่างสงบนิ่ง เขาหัวเราะ และกล่าวว่า “ดูท่าลูกชายของเย่ฮานผู้นี้เป็นคนที่มีบุญวาสนาเสียจริงถึงรอดชีวิตมาได้ ฮ่าๆๆ! มา… รีบกลืนโอสถแก้พิษนี่เข้าไปซะ และรีบขับพิษที่ยังตกค้างออกจากร่างกายเจ้า หลังจากนั้น เจ้าจะรู้สึกดีขึ้น”
เย่ฮานค่อยๆหยิบเม็ดโอสถออกมาแล้วใส่เข้าไปในปากของเย่หยวน
เมื่อเห็นเช่นนั้น เย่หยวนตกใจและรีบหันหลังกลับไปที่เตียงทันที
“มันกินได้หรือเปล่าท่านพ่อ?” เย่หยวนร้องถามด้วยความตกใจ
  เย่ฮานคำรามคำโตพลางจ้องมองด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว
“เจ้าตัวแสบ นี่พิษขึ้นสมองเจ้าแล้วหรือไง? ลืมไปแล้วหรือว่าพ่อของเจ้าเป็นใครกัน? ”
เหยินหงหลิง ก็คิดเช่นเดียวกันว่าเย่หยวนคงถูกพิษกัดกินสมองจนความทรงจำลืมเลือน จึงรีบกล่าวขึ้นว่า
“หยวนเอ๋อ พ่อของเจ้าเป็นถึงเซียนโอสถแม้กระทั่งท่านจักรพรรดิก็ยังต้องให้ความเคารพ ยิ่งไปกว่านั้นนี่คือท่านพ่อของเจ้าเขาจะทำร้ายเจ้าเชียวหรือ?”
มุมปากเย่หยวนพลันกระตุกและเลือกที่จะไม่ออกความเห็น
เขารู้ดีกว่าโอสถเม็ดนี้คือโอสถแก้พิษ เพียงแต่ประสิทธิภาพของโอสถกลับอ่อนเกินไป เมื่อชาติที่แล้วพ่อของฉิงหยุนซีเป็นถึงจักรพรรดิโอสถ เขาโตมาพร้อมกองโอสถที่หยิบกินดั่งขนมหวาน ดังนั้นไฉนเขาจะไม่ทราบว่าโอสถธรรมดาทั่วไปเม็ดนี้คือโอสถแก้พิษ?
  แม้ว่าโอสถพวกนี้จะช่วยยับยั้งพิษในร่างกายได้ แต่ก็มีประสิทธิภาพที่อ่อนเกินไปและไม่สามารถกำจัดพิษที่ยังตกค้างในร่างกายได้
นักหลอมโอสถทั่วไปไม่สามารถตรวจพบพิษเหล่านี้ได้และไม่มีผลกระทบมากมายนักกับสุขภาพของเย่หยวนในระยะสั้น แต่พิษพวกนี้จะยังคงซ่อนตัวหลงเหลืออยู่ในร่างกายของเขาแน่นอน มันจะกลับกลายเป็นภาระให้แก่ร่างกายของเขาต่อไปในอนาคต ซึ่งนั่นจะมีผลต่อการบ่มเพาะฝึกฝนของเขาในวันข้างหน้า
แท้ที่จริงแล้วในสายตาของเย่ฮาน หญ้าทะลวงลำไส้นี้มิได้มีอันตรายมากมายอันใด เพียงแต่ระหว่างทางที่เย่หยวนถูกส่งตัวกลับมาที่บ้านนั้นพิษได้กระจายตัวไปทั่วร่างกายแล้ว เขาจึงทำได้เพียงแค่หายใจเข้าแต่หายใจออกไม่ได้ ดังนั้นการกลืนโอสถถอนพิษจึงยิ่งเป็นไปไม่ได้และนั่นเป็นสาเหตุให้เย่ฮานพาคนเข้าไปบุกบ้านตระกูลหวัง
ก่อนตาย.. ฉิงหยุนซีคือจักรพรรดิโอสถ เขาจะไม่กระจ่างแจ้งในด้านศาสตร์แห่งโอสถได้อย่างไร? แต่ในความคิดของเย่ฮาน เขาที่เป็นถึงเซียนโอสถย่อมพินิจว่าตนเหนือกว่าบุตรชายอยู่แล้ว
เมื่อมองดูสีหน้าของบุตรชาย เย่ฮานรู้สึกปวดใจไม่น้อย
“เจ้าแสบนี่! เจ้าไม่เชื่อใจในฝีมือการหลอมโอสถของพ่อเจ้าได้อย่างไร!”
เย่หยวนจ้องมองโอสถเม็ดสีดำในมือของพ่อเขาอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนเงยหน้าเผชิญกับคู่ดวงตาที่แสนโกรธเกรี้ยวของพ่อเขาอีกครั้ง
เขาอ้าปากและพูดว่า “หญ้าหูกระต่ายสีแดงเกินมาสองส่วน ดีงูเขียวขาดไปหนึ่งส่วน นี่น่าจะเกิดจากทักษะควบคุมที่ไร้เสถียรระหว่างหลอมกลั่น และสิ่งที่ผิดพลาดใหญ่หลวงที่สุดคือ การผสมธาตุทองลงในโอสถถอนพิษ เพราะมิเพียงจะไม่ช่วยเสริมฤทธิ์โอสถแล้ว แต่นั่นยังทำให้ส่วนผสมของโอสถถอนพิษปะปนกันไปหมด ท่านพ่อ… เพราะท่านหลอมกลั่นโอสถผิดพลาดถึงสามขั้นตอน แสดงว่ามาตรฐานของท่านตกต่ำลง”
  สีหน้าของเย่ฮานเปลี่ยนผันในทันทีที่ได้ยิน ขณะนี้สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจในทีแรกเขายังรู้สึกโกรธมาก ตามมาด้วยความประหลาดใจและท้ายที่สุดเขาได้แต่ตะลึงงันค้างเติ่งอยู่แบบนั้น
เขาเป็นนักหลอมโอสถ ดังนั้นเขาจึงตระหนักถึงคุณสมบัติของมันเป็นอย่างดี เย่หยวนวิเคราะห์ราวกับเห็นด้วยตาตัวเอง แม้เขาจะเห็นด้วยว่าเป็นจริงอยู่หลายส่วน แต่ก็ไม่กล้าเชื่อว่าลูกของตนจะพินิจวิเคราะห์ได้ถูกต้องแม่นยำเยี่ยงนี้
เจ้าตัวแสบนี่... ใช่บุตรชายของเขาจริงๆ รึ?
เย่ฮานได้แต่สงสัย เขาจ้องเขม็งมองเพื่อให้แน่ใจว่านี่คือบุตรชายของเขาจริงๆ
“เลิกจ้องข้าได้แล้ว ข้านี่แหละบุตรชายของท่านพ่อจริงๆ” เมื่อเห็นสีหน้าของเย่ฮาน เย่หยวนรู้สึกผิด จึงรีบพูดปกป้องตัวเอง
“นี่เจ้าตัวแสบ... เจ้าไม่ต้องเสแสร้งทำเป็นหมูเพื่อกินเสืออย่างเมื่อก่อนก็ได้? หากเจ้าเชี่ยวชาญดั่งปากว่าจริงไฉนตอนนั้นเจ้าถึงไม่สามารถสกัดพิษออกจากหญ้าทะลวงไส้นั่นได้ตั้งแต่แรก?” เย่ฮานรู้สึกว่า มีบางสิ่งอย่างไม่ถูกต้องสักทีเดียว
เย่หยวนเหลือบตาไปมา ก่อนเร่งคว้าโอสถถอนพิษจากมือเย่ฮานขึ้นมาพร้อมกลืนเข้าปากไปทันที
....................................


 ตอนที่ 2 วรยุทธเก้าเซียนบูรพา
 หาใช่เพราะโอสถของเย่ฮานไม่ได้ผล แต่เป็นเพราะสภาพร่างกายที่ย่ำแย่เกินไปของเย่หยวน
 แม้ว่าโอสถของเย่ฮานจะมีผลข้างเคียงอยู่บ้าง แต่เย่หยวนก็มิได้ใส่ใจมากนัก ในเวลานี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการทำให้อาการอึดอัดไม่สบายตัวต่างๆในร่างกายทุเลาลง
 ส่วนผลข้างเคียงที่อันตรายจากโอสถถอนพิษนั้น  เย่หยวนสามารถขจัดออกได้เองโดยธรรมชาติ
 ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ จักรพรรดิโอสถผู้ยิ่งใหญ่ยังไม่กล้าแม้แต่จะมองดูร่างกายของตนเอง  เขาไม่เข้าใจว่า เจ้าของร่างคนก่อนยังมีชีวิตรอดมายาวนานถึงสิบกว่าปีได้อย่างไร?
 เขาเกิดมาในตระกูลนักหลอมโอสถอันทรงเกียรติ แต่เพียงเรื่องการบ่มเพาะพลังให้ถึงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสอง เขายังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
 แม้ว่าที่นี่จะเป็นแดนล่างอันต้อยต่ำ แต่การได้เกิดมาในตระกูลเช่นนี้ที่สามารถกลืนโอสถเป็นว่าเล่นดั่งกินขนมหวานได้ อย่างน้อยก็น่าจะสำเร็จถึงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสี่หรือไม่ก็สูงกว่านั้น?
 เขาแทบอยากร้องไห้แต่กลับไม่มีน้ำตา จักรพรรดิโอสถผู้นี้แทบไม่รู้ว่าจะสรรหาคำพูดใดมาพรรณนาความรู้สึกตอนนี้
 การใช้ร่างกายที่อ่อนแอเยี่ยงนี้ทดลองต้านพิษ นับว่าเย่หยวนสมควรตายยิ่งแล้ว แม้ว่าปัจจุบันฉิงหยุนซีจะได้เป็นผู้ครอบครองร่างกายนี้  แต่เขาก็ทำอะไรกับร่างนี้ได้ไม่มากนัก คงต้องค่อยๆทำไปทีละขั้นตอนอย่างใจเย็น
 ในสายตาผู้อื่น การที่เย่หยวนคว้าโอสถมาแบบนั้น ทำให้ทุกคนรู้สึกว่านี่คือเย่หยวนตัวจริงอย่างไม่ต้องสงสัย
 กระนั้นเองเย่ฮานแสยะยิ้มกล่าวว่า
  “นี่! เจ้าอย่ามาหลอกข้าเสีย! นี่เจ้ากลัวพ่อผู้นี้จริงๆรึ?”
 ตอนนี้ เย่ฮานเพิ่งรู้สึกว่าตนเองได้ทำหละหลวมผิดพลาดไป
 ‘เจ้าแสบนี่ ควรต้องไปแอบอ่านสูตรโอสถหรือไปแอบได้ยินผู้คนใช้กล่าวถึงเรื่องส่วนประกอบโอสถต้านพิษก็เป็นได้ แต่หากเจ้าแสบนี่สามารถแกล้งตบตาข้าได้ขนาดนี้ แสดงว่าอาการของมันก็ไม่น่าจะหนักมากนัก’
  แน่นอนว่าเย่หยวนไม่คิดที่จะอธิบายเรื่องที่เขารู้สูตรยามาได้อย่างไร การที่เขาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอันใดเลย จวบจนไปถึงแสร้งทำเป็นคนไร้ความสามารถ น่าจะเหมาะสมกับร่างนี้มากกว่า กล่าวได้ว่าการที่เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลยนับเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
 “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าเหนื่อยมากแล้วในตอนนี้ ต้องการพักผ่อนเสียหน่อย”
 เย่หยวนอ้างกล่าวออกไปเช่นนั้นเพื่อต้องการให้คนทั้งคู่ออกไป
 “หยวนเอ๋อ...เจ้าเพิ่งฟื้นจากอาการป่วยหนัก ต้องพักผ่อนให้มาก หากมีอะไรก็เรียกให้ลู่เอ๋อมาบอกพวกเรา”
แล้วพ่อแม่ของเขาก็พาทุกคนออกไปจากห้อง
 เย่หยวน เริ่มทำสมาธิโคจรพลังปราณภายในร่างกาย เพื่อทำการดูดซับฤทธิ์โอสถต้านพิษ และขับพิษที่หลงเหลือออกไป
 แต่ปริมาณพลังปราณในร่างกายของเขากลับเหลือน้อยเกินไป จึงสัมฤทธิผลไม่เป็นอย่างที่ควร จักรพรรดิโอสถเฉกเช่นเขาที่เพิ่งจะได้รับชีวิตใหม่ และเพิ่งรอดตายจากการถูกพิษกัดกร่อนร่างกาย ทว่าตอนนี้กลับต้องมาโมโหไม่ได้ดั่งใจจนจุกอกตายหรือนี่
 ในขณะเดียวกัน กว่าร่างกายของเย่หยวนจะดูดซับฤทธิ์โอสถจนกระจายทั่วร่างพลันเกือบถึงเช้าพอดี ครานี้แค่การทำสมาธิขับพิษก็กินเวลาถึงสิบสองชั่วยามเชียว?
 แต่การทำสมาธิเป็นเวลานานกลับเริ่มเห็นผลแล้ว ผิวพรรณของเย่หยวนตอนนี้ เริ่มสดใส และมีสีสันมากขึ้น ดูเหมือนว่าพิษในร่างกายของเขา ได้ถูกปรับให้เป็นกลางได้แล้ว
 เรื่องนี้หาใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับเย่หยวนคนปัจจุบัน เพราะฉิงหยุนซีผู้นี้สำเร็จถึงจุดสูงสุดของศาสตร์แห่งโอสถ จนสามารถขับผลข้างเคียงจากโอสถต้านพิษไปได้อย่างง่ายดาย
 คิดๆดูแล้ว แม้เจ้าของร่างเดิมจะไม่ใส่ใจเรื่องการฝึกฝนสักเท่าไหร่ แต่นี่ก็นับว่าโชคดีจริงๆ
 ณ ปัจจุบัน ร่างนี้เปรียบเหมือนกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่ง ฉิงหยุนซีจะจัดการอย่างไรก็ได้ตามใจชอบโดยไม่ต้องกังวลถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับร่างนี้ เพราะว่าหากเจ้าของร่างเดิมฝึกฝนวรยุทธบ่มเพาะสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะก็  ฉิงหยุนซีคงต้องเสียเวลาอย่างมากเพื่อกู้คืนรากฐานอันสะเปะสะปะให้แก่ร่างกายนี้ใหม่ ดังนั้นการที่เจ้าของร่างเดิมมิได้ฝึกฝนบ่มเพาะอะไรสักอย่างเลย จึงทำให้เขาสบายใจขึ้นอย่างมาก
 แม้พิษของหญ้าพิษทะลวงไส้นั้นจะมิได้สาหัสมากนัก แต่ผลข้างเคียงจากโอสถต้านพิษกลับรุนแรงพอสมควร จำนวนพิษเล็กน้อยที่ยังขับออกได้ไม่หมดยังพอแสดงอาการอยู่บ้าง ผนวกกับโอสถต้านพิษชนิดนี้ก็มีข้อด้อยตรงที่ไม่สามารถขับพิษทั้งหมดในร่างกายของเย่หยวนออกได้ หลังรุ่งอรุณไปแล้ว เขาจำต้องหายาสมุนไพรเพื่อมาขจัดภัยร้ายที่ซุกซ่อนหลงเหลืออยู่ในร่างกายของเขา มิฉะนั้นพิษนั้นอาจแสดงผลในภายภาคหน้า
 ช่างโชคดีอะไรเยี่ยงนี้  ตระกูลเย่เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงด้านหลอมกลั่นโอสถในรัฐฉิน การจะหาสมุนไพรจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใด
 ยังคงมีเวลาเหลืออยู่บ้างก่อนจะรุ่งสาง เย่หยวนจึงใช้เวลาที่เหลือนี้ค่อยๆคิดวางแผนการใช้ชีวิตที่เกิดใหม่หลังจากนี้
 เมื่อชาติที่แล้ว...ฉิงหยุนซีมักหมกมุ่นอยู่แต่กับเรื่องศาสตร์แห่งโอสถ จนลืมเรื่องศาสตร์แห่งการต่อสู้ไปโดยสนิท มิเช่นนั้นเขาคงอะไรได้บ้างกับเจ้าคนทรยศนั้นไม่มากก็น้อย
 ฉิงหยุนซีเคยศึกษาวรยุทธบ่มเพาะพลังไว้บ้าง ก็เพื่อนำไปเป็นส่วนเสริมให้การหลอมกลั่นโอสถของตนมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น และเมื่อไรก็ตามที่ฝึกฝนจนสำเร็จในระดับหนึ่ง ผลลัพธ์ของทุกสิ่งอย่างก็มักจะดีขึ้นตามไปด้วยเช่นกัน และเหตุนี้ เขาจึงกลายมาเป็นจักรพรรดิโอสถที่อายุน้อยที่สุดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์
 ในปีนั้น เมื่อเขาได้ขึ้นกลายเป็นจักรพรรดิโอสถ เขาได้รับการยกย่องจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์โดยทั่วว่าเป็นอัจฉริยะที่เปรียบดั่งเทพเจ้าแห่งโอสถในรอบหมื่นปีเลยทีเดียว เพราะในหลายพันปีมานี้ กลับหาผู้ใดสามารถเทียบเทียมและก้าวย่างถึงระดับชั้นนี้ได้ไม่
 แต่อย่างไรก็ตาม ความรุ่งเรืองเหล่านั้นกลับกลายเป็นเพียงหน้าประวัติศาสตร์หน้าหนึ่งเท่านั้น  เพราะในวันนี้ ไม่มีอีกแล้ว อัจฉริยะแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ฉิงหยุนซีผู้นั้น มีเพียงหนุ่มน้อยจากแดนล่างนามขานเย่หยวนผู้ที่กำลังก้าวเข้าสู่หนทางแห่งการแก้แค้น!
 เมื่อต้องการแก้แค้นผู้ทรยศ ฉิงหยุนซีในชาตินี้จำต้องหมั่นฝึกฝนวรยุทธการต่อสู้ แม้ว่าคนทรยศผู้นั้นจะมีพรสวรรค์ทางด้านศาสตร์แห่งโอสถ ทว่านั้นกลับเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ในด้านศาสตร์แห่งการต่อสู้ กล่าวได้ว่าเขาคืออัจฉริยะเลยทีเดียว หากต้องการชนะมัน เย่หยวนในชาตินี้จำต้องฝึกฝนอย่างหนัก
 ก่อนอื่นก่อนใด สิ่งที่หนุ่มน้อยจากแดนล่างนี่ยังขาดแคลนอยู่มากก็คือ ทรัพยากรและวรยุทธต่างๆ แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่เย่หยวนคนปัจจุบันขาดแคลนที่สุดก็คือทรัพยากร
 แต่ไม่ว่าจะในแดนล่างหรือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ นักหลอมโอสถล้วนเป็นผู้ที่ได้รับการยกย่องอยู่เหนือหัว และยิ่งไปกว่านั้นบิดาของฉิงหยุนซีนามว่าเฉินหยังซี เขาก็เป็นถึงจักรพรรดิโอสถอันดับหนึ่งในดินแดนศักดิ์สิทธิ์  แน่นอนว่าภายในตัวเขาได้รวบรวมเคล็ดวรยุทธต่างๆไว้มากมายนับไม่ถ้วน
  แม้ว่าฉิงหยุนซีจะไม่ได้รับการยกย่องมากนักในด้านศาสตร์แห่งการต่อสู้ แต่เพื่อเพิ่มพูนประสิทธิภาพในกระบวนการหลอมโอสถ เขาจึงได้ศึกษาตำรามากมายเกี่ยวกับวรยุทธการต่อสู้ เพื่อเอาไว้พัฒนาพลังปราณ ดังนั้นแล้วการจะวรยุทธบ่มเพาะพลังที่เหมาะสมกับตัวเขาจึงหาใช่เรื่องยากเย็นอันใด
 หลังจากลำดับความทรงจำเก่าๆจากชาติที่แล้ว ในที่สุดเย่หยวนก็ตัดสินใจที่จะบ่มเพาะฝึกฝนวรยุทธศักดิ์สิทธิ์นามว่า วรยุทธเก้าเซียนบูรพา เพราะเป็นวรยุทธที่เน้นหนักในเรื่องกระบวนท่าร่าย
 วรยุทธชนิดนี้ เป็นวรยุทธเพาะบ่มพลังของยอดเซียนผู้ที่เลื่องชื่อยิ่งในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เขามีนามว่า จอมราชันวิญญาณ
 ในครั้นนั้น เขาได้ขอความช่วยเหลือจากเฉินหยังซี แต่อย่างไรก็ตาม...ในตอนท้าย จอมราชันวิญญาณได้ตอบแทนเขาโดยการถ่ายทอดวรยุทธศักดิ์สิทธิ์ชนิดนี้ให้แทน ด้วยกระบวนท่าร่ายที่เด็ดขาดและทรงพลังนี้เอง จึงทำให้จอมราชันวิญญาณเป็นที่เลื่องลือทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตำนานกล่าวขานไว้ว่า เขายังไม่เคยพ่ายแพ้ต่อผู้ใดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์มาก่อนเลย ดังนั้น...วรยุทธเก้าเซียนบูรพา จึงกลายเป็นหนึ่งในสิบยอดวรยุทธที่ลึกลับที่สุด
  ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ วรยุทธวิชาใดก็แล้วแต่ที่มีคำว่า‘ศักดิ์สิทธิ์’อยู่นำหน้า นั้นย่อมเป็นยอดวรยุทธที่สุดแสนล้ำลึกทั้งสิ้น แต่ละกระบวนท่าล้วนทำให้คู่ต่อสู้ถึงกับกระอักเลือด
  ในปีนั้นเอง เมื่อวรยุทธศักดิ์สิทธิ์ วรยุทธเก้าเซียนบูรพานี้ได้ถูกเปิดเผยออกมา ทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างต้องสั่นคลอนครั้งใหญ่หลวง เหล่ายอดฝีมือมากมายต่างเคลื่อนไหวเพื่อไขว่คว้าวรยุทธนี้มาเป็นของตน  ถึงขนาดมีวาจาเล่าขานกันปากต่อปากว่า ในปีนั้นมียอดฝีมือราชันเทวะนับหลายสิบรุมเข้าสัประยุทธ์เดือด ทว่าท้ายที่สุดทั้งหมดพลันต้องดับสิ้นภายใต้เงื้อมมือของจอมราชันวิญญาณ!
  ในอดีต เขาผู้นี้เองเคยถูกจัดให้อยู่ในลำดับล่างๆกว่าทศวรรษ ก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ระดับแนวหน้า จนกระทั่งขึ้นกลายมาเป็นจุดสูงสุดเพียงคนเดียวในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เพื่อที่จะแลกเปลี่ยนกับวรยุทธศักดิ์สิทธิ์ชนิดนี้ แทบไม่ต้องกล่าวถึงเลยว่า โอสถเม็ดนั้นที่หลอมกลั่นให้จอมราชันวิญญาณมันทั้งล้ำค่าและเป็นถึงโอสถระดับเก้าชั้นสูงสุด! หากมิใช่ยอดโอสถมีหรือจะได้ยอดวรยุทธศักดิ์สิทธิ์?
  แน่นอนว่ากระบวนท่าพวกนี้ถูกถ่ายทอดให้กับผู้เป็นบิดาอย่างเฉินหยังซี และลูกชายของเขาที่เลื่องชื่อในด้านศาสตร์แห่งโอสถ  ซึ่งทั้งคู่ที่ได้รับถ่ายทอดกลับหาได้สนใจอันใดนัก จะมีก็เพียงเฉินหยังซีที่พยายามศึกษาวรยุทธศักดิ์สิทธิ์ วรยุทธเก้าเซียนบูรพามาก่อนบ้าง แม้จะเป็นเวลาไม่นานนัก แต่ความแกร่งกล้าที่เพิ่มทวีขึ้นนับว่ายอดเยี่ยมน่าประทับใจยิ่ง
 ระหว่างการโคจรพลังปราณในแต่ละครั้ง จำต้องผสานรวมพลังปราณธรรมชาติฟ้าดินเข้ามาสู่ร่างกาย นี่คือพื้นฐานของการบ่มเพาะฝึกฝน
  แม้ว่าพลังปราณเหล่านี้อาจดูเหมือนไม่มีความสำคัญสักเท่าไหร่ แต่ก็เป็นพื้นฐานที่สำคัญในการฝึกฝนวรยุทธบ่มเพาะเช่นเดียวกับการก่อร่างสร้างตึกสูงที่ต้องมีฐานล่างที่มั่นคงแข็งแกร่ง หากขาดพื้นฐานที่มั่นคงก็ไม่ต่างอะไรจากต้นไม้ที่ไร้รากที่วันหนึ่งอาจต้องล้มลงอย่างไม่เป็นท่า นี่เป็นความรู้พื้นฐานสำหรับผู้ฝึกฝนทุกคน แต่เมื่อเริ่มการบ่มเพาะพลังอย่างจริงๆจังๆ ผู้ฝึกฝนน้อยคนนักที่จะปฏิบัติตามและมีวินัย  มีผู้ฝึกฝนจำนวนไม่น้อยที่ใจร้อน รีบเร่งจนลืมพื้นฐานข้อนี้ไป ซึ่งนั่นเท่ากับการดับอนาคตของตนเองเลยทีเดียว
  “ซู่ววว…”
 สี่ชั่วยามผ่านไป เย่หยวนออกจากสมาธิและสูดลมหายใจเสียงยาว
 “วรยุทธเก้าเซียนบูรพานี่ ช่างมีทรงพลังลึกซึ้งเหลือเกิน แม้พยายามฝึกฝนกว่าสี่ชั่วยาม พลังกลับเพิ่มขึ้นเท่าที่ควร แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์ของพลังปราณที่ไหลผ่านเส้นลมปราณอย่างชัดแจ้ง หากข้าฝึกฝนเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ อาจจะสามารถอยู่ยงคงกระพันได้ในดินแดนแห่งนี้?”
 เย่หยวนผู้ที่เคยเป็นถึงจักรพรรดิโอสถเลื่องชื่อลือนามได้ประเมินพินิจแล้วว่า วรยุทธนี้ช่างวิเศษล้ำเลิศและเหมาะสมอย่างยิ่งกับตัวเขา
 ระหว่างเวลาสี่ชั่วยามที่ผ่านมาพ้นไป  เย่หยวนได้โคจรพลังด้วยวรยุทธเก้าเซียนบูรพาเพื่อเพิ่มพละกำลังที่มีอยู่น้อยนิดของเจ้าของร่างเดิมให้เพิ่มทวีแกร่งขึ้น  พร้อมฟื้นฟูพลังกลับคืนลงในจุดตันเถียน
 พลังปราณที่หลั่งไหลเข้าเติมเต็มจุดตันเถียนอีกครั้งช่างบริสุทธิ์และเข้มข้นยิ่งนัก
 แต่การทำเช่นนี้ ปริมาณพลังปราณของเขากลับไม่ก้าวหน้าเท่าไหร่ ในทางตรงข้ามมันยิ่งลดปริมาณที่มีอยู่อันน้อยนิดให้ต่ำลงเข้าไปอีก หรือบางทีอาจต่ำจนไม่ถึงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งเลยก็เป็นได้
  แต่โชคยังดี ที่เจ้าของร่างเดิมไม่เคยฝึกฝนมาก่อน มิเช่นนั้น เย่หยวนคงต้องใช้ความพยายามและเวลาอย่างมากเป็นเท่าตัว เพื่อลบล้างรากฐานเก่าๆไปเสียก่อน นี่ถือได้ว่าในความโชคร้ายกลับยังมีความโชคดีหลงเหลืออยู่บ้าง
  ณ เวลานี้ท้องนภายามอรุณสว่างไสว เย่หยวนลุกออกจากห้องตรงไปที่ห้องโอสถของตระกูลเย่เพื่อหาโอสถให้กับร่างนี้ แต่ขณะที่กำลังย่างก้าวออกจากห้อง เขาก็ได้ชนเข้ากับสาวน้อยร่างบางในชุดสีเขียว
............................................


ตอนที่ 7 เลือดที่หลั่งออกจากทวารทั้งเจ็ด
 ณ ลานกว้าง แห่งหอโอสถ
 เย่ฮานกำลังจ้องเขม็งมองเย่หยวน
 “นี่เจ้าตัวแสบ...บอกข้ามาตรงๆ เหตุใดเจ้าจึงวินิจฉัยได้เยี่ยงนั้น?”
  เย่หยวนจ้องมองพ่อของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ และตอบว่า
 “ข้าเดาเอา”
  “หืม! เมื่อวานนี้ข้าเกือบจะโดนเจ้าแหกตา เจ้าเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก บอกข้ามา… งูเมฆาเจ็ดสีคืออะไรกัน ข้าก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเช่นกัน และตอนนี้ถ้าให้ข้าวินิจฉัยเจ้านั่น ข้าเกรงว่า ผลการวินิจฉัยก็คงไม่ต่างจากตาแก่เฉินแน่”
  เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เย่ฮานก็อดหวั่นไหวไม่ได้ นี่หากไม่ใช่เพราะความฉลาดของลูกชายเขา วันนี้… ป้ายทองคำแห่งหอโอสถคงต้องถูกทำลายอย่างแน่นอน
 หลังจากที่ชายร่างกำยำได้ดื่มโอสถนั่นไป ก็อาการดีขึ้นมาก เขารู้สึกซาบซึ้งบุญคุณของหอโอสถ และเย่หยวนเป็นอย่างมาก  ความหายนะกลับแปรเปลี่ยนเป็นเรื่องน่ายินดี เพราะเย่หยวนที่แปลกไปคนนี้
  หลังจากนี้… เป็นที่คาดเดาได้ไม่ยากว่า หอโอสถแห่งนี้ จะยิ่งเป็นที่กล่าวขานมากขึ้นในหมู่นักล่าสัตว์ ผลประโยชน์ที่จะตามมาก็มหาศาล
  “อะไรนะ? แม้แต่ท่านก็ไม่รู้อย่างนั้นรึ? ข้าคิดว่าคนที่ได้ร่ำเรียนวิชาหลอมโอสถระดับสูงเช่นท่านนั้น การรักษาอาการจากพิษชนิดนี้ น่าจะเป็นเรื่องง่ายๆ”
 เย่หยวนแสร้งทำเป็นประหลาดใจ
  “ง่ายอย่างนั้นหรือ? เจ้าไม่รู้รึว่า..ในรัฐฉินแห่งนี้ พ่อของเจ้าอาจเป็นมีตำแหน่ง แต่หากออกนอกรัฐแล้ว พ่อของเจ้าคนนี้กลับไม่มีอะไรเลย และตำแหน่งเซียนโอสถของข้า ก็เป็นเพียงแค่ประตูไปสู่เส้นทางหลอมโอสถที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น  หากเปรียบรัฐฉินเป็นบ่อน้ำ ตัวข้าก็เป็นเพียงกบตัวหนึ่งในบ่อ  เพียงแต่ว่า ข้าอาจเป็นกบที่ตัวใหญ่กว่าตัวอื่นๆ  ยังมีอะไรอีกหลายอย่าง ที่ตัวข้าเองก็ไม่เข้าใจ”
  หลังจากพูดจาดูถูกตนเองเสร็จ เย่ฮานคล้ายดูโศกเศร้าเล็กน้อย และนั่นทำให้เย่หยวนรู้สึกแปลกใจ จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เย่ฮานเป็นชายที่มีจิตวิญญาณของนักสู้และไม่เคยยอมแพ้ต่อสิ่งใดมาก่อน เขาไม่เคยเห็นท่านพ่อเผยความรู้สึกด้านนี้มาก่อน
 เย่หยวนสัมผัสได้ว่าเย่ฮาน เผยสิ่งที่ซ่อนอยู่อีกด้านของเขาออกมา เพราะรู้ว่าลูกชายได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่มากพอที่จะรับรู้ได้แล้ว ตอนนี้เขาจึงรู้สึกเหมือนกับได้วางของหนักที่แบกไว้บนบ่าสองข้างลงเสียที ร่างกายทุกส่วนเบาอ่อนและผ่อนคลายขึ้นอย่างมาก
  เย่หยวนสะท้านทั่วขั้วหัวใจ ตลอดหลายปีมานี้ หัวใจของท่านพ่อต้องแบกรับแรงกดดันหลายอย่างเพื่อลูกชาย แต่ก็ไม่เคยแสดงออกให้เขาได้รับรู้
 เป็นอีกครั้ง… ที่เย่หยวนได้หวนอาลัยถึงชาติที่แล้ว ระลึกนึกถึงท่านพ่อของเขาอย่างเฉินหยางซี ความรู้สึกหลายหลากมากมายพลันปะทุขึ้นมา  เขาไม่อาจทนต่อคำพูดเหยียดหยามตนเองของเย่ฮานได้อีกต่อไป เขาจึงพูดออกไปว่า
 “ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านต้องการจะถามอะไร จริงๆแล้วแม้แต่ตัวข้าเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ระหว่างที่ข้าถูกพิษและใกล้ตาย ข้าก็ได้พบเซียนท่านหนึ่งในฝัน เขาผู้นั้นได้ถ่ายทอดทั้งวิชาการต่อสู้และวิชาการหลอมโอสถอันลึกล้ำให้กับข้า ทีแรก...ข้าก็คิดว่ามันเป็นเพียงความฝัน แต่เมื่อข้าฟื้นขึ้นมา ข้าก็พบว่า ตัวข้าสามารถจดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในฝันได้ยังชัดเจนและแม่นยำ ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่เพียงแค่จดจำได้ แต่หากสามารถทำทุกอย่างได้จริง หากไม่ใช่เพราะเซียนท่านนั้น ท่านอาจไม่ได้พบข้าอีกครั้งก็เป็นได้”
  เย่หยวนไม่อาจบอกกับเย่ฮานได้ว่าร่างของบุตรชายเขานั้น แท้ที่จริงได้ถูกดวงวิญญาณอื่นครอบครองเสียแล้ว  เขาไม่มีหนทางอื่น จึงจำต้องสร้างเรื่องหลอกลวงที่ใกล้เคียงกับความจริงมากที่สุด
  เมื่อได้ยินคำบอกเล่าจากเย่หยวน  เย่ฮานได้แต่ปีติยินดี เมื่อคิดถึงว่า เซียนได้ถ่ายทอดวิชาอันลึกล้ำเข้าไปแทนที่ความคิดเพ้อฝันในหัวของบุตรชายเขา นี่เป็นเรื่องเหลือเชื่อสำหรับเขา  แต่การได้เซียนผู้นี้มาเป็นอาจารย์  เย่ฮานรู้สึกราวกับว่าหินก้อนใหญ่ที่ทับถมในหัวใจของเขามานานได้ถูกยกออกเสียที
  “ทะ-ท่านเซียนผู้นั้น บอกเจ้าหรือไม่ว่าเขาเป็นใคร? อย่างน้อย ข้าจะได้ขอบคุณเขาได้ ที่ได้ช่วยชีวิตลูกชายของข้าไว้”
  เย่หยวนส่ายหน้าและพูดว่า
 “ท่านเซียนผู้นั้น ไม่ได้เปิดเผยชื่อของเขา และก็ไม่ได้บอกด้วยว่า เหตุใดจึงได้ช่วยชีวิตข้าไว้ เขาเพียงแต่ตั้งใจถ่ายทอดทักษะต่างๆให้กับข้า และเมื่อถึงเวลา เขาจะมาหาข้าอีกครั้ง”
  “ถ้าเป็นเช่นนั้น...หากเจ้าพบกับท่านผู้นั้นอีก เจ้าอย่าลืมกล่าวขอบคุณท่านแทนพ่อของเจ้าด้วยล่ะ”
 เย่ฮานกล่าวขึ้นอย่างเสียดาย
  เย่หยวนคลี่ยิ้มอ่อนและบอกกับพ่อของเขาว่า
 “แน่นอน… ท่านพ่อ ตอนนี้ข้ามีธุระบางอย่างต้องสะสาง ข้าขอตัวก่อน”
  ในเวลาต่อมา… เย่หยวน ก็มาที่หอโอสถอีกครั้ง และพูดกับผู้ดูแลหอว่า
 “ประเดี๋ยวจะมีคนมาพบข้า ให้พาเขาไปพบข้าที่คฤหาสน์ทางด้านตะวันตกของเมือง และนี่เป็นรายการสมุนไพรที่ต้องการ เจ้าช่วยเตรียมให้ข้าตามนี้”
  ในตอนนี้หลิวอันรู้สึกพอใจกับตัวเองยิ่งนัก แต่ก็แค้นใจบ้างเล็กน้อย
 เขารู้สึกพอใจที่เจ้าสวะเย่หยวนช่างโง่เขลาเสียจริง ที่มอบโอสถบำรุงหัวใจระดับสูงเช่นนั้นกับผู้อื่น  และโอสถบำรุงหัวใจนั่น ก็ดูเหมือนจะได้ผลดีทีเดียว เวลานี้… ไม่เพียงแค่อาการบาดเจ็บของเขาได้ทุเลาลงอย่างมาก แต่ดูเหมือนจุดประตูลมปราณทั่วร่างกายของเขากลับถูกทะลวงเปิดออกไปด้วย
 เขาติดอยู่ที่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับแปดมานานหลายปี และดูเหมือนว่าจะไม่มีทางทะลวงไปถึงระดับเก้าได้เสียที หลิวอันเตรียมยื่นใบลาหยุดให้กับคฤหาสน์ดวงดาวชั่วคราว เพื่อทุ่มเทความพยายามทั้งหมดให้กับการบ่มเพาะพลัง หวังทะลวงขึ้นสู่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับเก้า
 ที่เขาแค้นใจ ก็เพราะแผนการระหว่างเขา กับคฤหาสน์ดวงดาว ที่ได้วางไว้นั้น ล้มเหลวไม่เป็นท่าเพราะเจ้านายน้อยนั่น
  เมื่อย้อนนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น  เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก ว่าเหตุใดนายน้อยนั่น ถึงได้วินิจฉัยและสามารถรักษาพิษนั้นได้ เพราะแม้แต่ท่านผู้นำแห่งคฤหาสน์ดวงดาวอย่างหวังตงไห่ก็ยังไม่สามารถจัดการได้
  หวังตงไห่มีฝีมืออยู่ในระดับเดียวกันกับเย่ฮาน  แต่หวังตงไห่กลับมีความรอบรู้ในด้านการหลอมโอสถมากกว่า  แล้วเป็นไปได้อย่างไร ที่สวะไม่เอาถ่านอย่างลูกชายของเย่ฮานจะสามารถเอาตัวรอดจากเหตุการณ์นั้นได้
  และเขาก็อยู่ในเหตุการณ์ตลอด  ตอนนี้หลิวอันยิ่งคิดยิ่งปวดหัว เขาจะต้องรายงานเรื่องนี้ ให้กับท่านผู้นำแห่งคฤหาสน์ดวงดาวรับทราบ
 หลิวอันไม่เชื่อว่าเย่หยวนจะเป็นผู้รักษาชายร่างกำยำนั้นได้ ต้องเป็นเย่ฮานที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้  เย่หยวนน่าจะเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เย่ฮานใช้ให้เป็นผู้ที่อยู่เบื้องหน้าแทนเขา
 “เย่ฮาน ช่างเฉลียวฉลาดนัก ข้าคงต้องกลับไปเตือนท่านเจ้าสำนักให้ระวังตัว”
  หลิวอันเดินไปคิดไป และจู่ๆเขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ บริเวณใต้จมูกของเขาเปียกชื้นเล็กน้อย เมื่อเอามือแตะดู  เขารู้สึกตกใจมาก ที่พบว่ามือของเขาเต็มไปด้วยเลือดสดๆ
 ภายในร้อนเกินไปอย่างนั้นหรือ?  ตลกสิ้นดี? พลังปราณของเขานั้นค่อนข้างแกร่งกล้า เป็นถึงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับแปด แล้วนี่เป็นไปได้อย่างไร...ที่เลือดกำเดาจะไหล เพียงเพราะภายในร้อนเกินไป?
 แต่เมื่อเขานึกถึงใบหน้าประดับยิ้มกว้างของเย่หยวน  ตัวเขาสั่นเทาเกินกว่าจะควบคุมได้
 ทันใดนั้น เขารีบส่ายหัว และสลัดความคิดทั้งหลายออกไป หลิวอันไม่ใช่พวกมือสมัครเล่น แม้เขาจะไม่ได้ระดับสูงเช่นเดียวกับเฉินเหมียว  แต่เขาก็สามารถแยกแยะได้ระหว่างโอสถจริงกับโอสถปลอม  ซึ่งโอสถเม็ดนั้นเป็นโอสถบำรุงหัวใจจริงๆ และที่สำคัญมันยังเป็นโอสถระดับสูงเสียด้วย
 น่าจะเป็นเพราะความร้อนภายในมากเกินไป
 หลิวอันพยายามปลอบใจตัวเองด้วยการคิดเช่นนั้น แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พบว่า ตนช่างอ่อนหัดเหลือเกิน
 เพราะเวลานี้  เขามั่นใจแล้วว่า ตนถูกวางยาพิษอย่างแน่นอน
  หลิวอันเป็นคนเจนจัดมากประสบการณ์ กินอยู่บนความเป็นความตายตลอดช่วงเวลาของชีวิต  แต่เวลานี้เขากลับรู้สึกกลัวตายเป็นอย่างมาก ในตอนนี้ร่างทั้งร่างของเขาเย็นราวกับน้ำแข็ง  เขาไม่เคยรู้สึกสิ้นหวังเหมือนในเวลานี้ แม้แต่ตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่ทรงพลังมหาศาล
 ...
  ผู้ดูแลหอโอสถตกใจ  เมื่อเห็นคนกำลังเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด  คนผู้นั้นดูไม่สนใจสิ่งใด นอกจากจับแขนเสื้อของเขา และถามหาแต่นายน้อยเย่
  ผู้ดูแลร้านผงะและไม่รู้จะทำอย่างไร  แต่แล้ว...ก็นึกขึ้นมาได้ว่า นายน้อยสั่งไว้ก่อนจากไปว่า ให้พาคนที่เลือดท่วมตัวนี้ไปพบเขา
 หลังจากที่คนผู้นั้นเดินออกไป  ผู้ดูแลร้านงุนงงเล็กน้อย “คนผู้นี้ช่างแปลกนัก เจ็บขนาดนั้น ไม่ถามหาท่านอาจารย์เฉิน แต่กลับถามหานายน้อยเพื่ออะไรกัน? หรือว่า...นายน้อยจะรู้วิธีรักษา?”
  ทุกคนรวมทั้งหลิวอันต่างคิดว่า วันนี้ชายร่างกำยำนั้นคงจะปลอดภัยแล้ว และคงไม่มีธุระอะไรกับเย่หยวนอีก
.............................


ตอนที่ 3 โอสถที่ผิดพลาด
 สาวน้อยร่างบางในชุดสีเขียวก็คือ ลู่เอ๋อ ซึ่งเป็นสาวใช้ประจำตัวของเย่หยวน มีหน้าที่คอยดูแลชีวิตประจำวันของเขา
 ลู่เอ๋อ เป็นสาวน้อยหน้าตาดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับดวงเนตรบริสุทธิ์คู่นั้นของนางที่ดึงดูดความสนใจของผู้คน ด้วยชุดอาภรณ์สีเขียวนี้ทำให้สาวน้อยดูราวกับนางฟ้าในชุดสีเขียว
 เย่หยวน จำเรื่องราวของลู่เอ๋อได้ดี เธอเป็นเพื่อนเล่นของเขาตั้งแต่วัยเด็กและเป็นคนเดียวที่เขาสนิทสนมรองจากพ่อและแม่ของเขา
 ทั้งในและนอกบ้าน ไม่มีผู้ใดเอ็นดูเย่หยวนสักนิด เว้นแต่ลู่เอ๋อเพียงคนเดียว แต่ไม่ว่าเขาจะเกเรสักเพียงใด ลู่เอ๋อก็จะคอยดูแลเย่หยวนด้วยหัวใจของนาง
 ดังนั้น… ด้วยสัญชาตญาณ เย่หยวนจึงรู้สึกสนิทสนมกับลู่เอ๋อราวกับว่านางเป็นน้องสาวตัวน้อยของเขาคนหนึ่งเลย แต่ถึงกระนั้นเจ้าของร่างเดิมนี้ ก็มักสนุกกับการทำให้ลู่เอ๋อเสียน้ำตาอยู่เสมอ
 จริงๆแล้ว แม้ว่าเย่หยวนจะเลวร้ายเพียงใด แต่เขาก็ไม่เคยใช้กำลังบังคับข่มขู่ผู้หญิงแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่สนุกกับกลั่นแกล้ง แต่ก็มีบ้างบางครั้ง ที่ทำเกินกว่าเหตุ
 จากความทรงจำที่สืบทอดจากร่างเดิมนี้ เย่หยวนพบว่าพรสวรรค์ของเจ้าของร่างเดิมนี้ไม่เลวนัก นิสัยแย่ๆเหล่านี้ล้วนเกิดจากการถูกตามใจของเย่ฮานผู้เป็นบิดาจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบในเรื่องนี้
 เพียงแต่ ความรักของบิดาเปรียบดั่งภูเขา เย่หยวนไม่สามารถตำหนิเย่ฮานได้ ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกว่าเย่ฮานช่างคล้ายคลึงกับบิดาของเขาเมื่อชาติที่แล้ว
 “นะ-นายน้อย...ท่านหายดีแล้ว?”
 ลู่เอ๋อตกอกตกใจยิ่งที่ชนเข้ากับเย่หยวนอย่างจัง นางเงยหน้าขึ้นมองและพบว่าเย่หยวนดูสดใสและแข็งแรงขึ้นหลายส่วนจากเมื่อวาน นางรู้สึกยินดีอย่างมาก
 ความรู้สึกของลู่เอ๋อล้วนกลั่นออกมาจากใจจริง
 เย่หยวนหัวเราะและพูดว่า
 “ข้าดีขึ้นแล้ว นายน้อยของเจ้าเป็นผู้มีบุญ! หลังจากรอดตายจากวิกฤตครั้งนี้ อนาคตของข้าจากนี้ไปจะมีแต่ความสดใส”
 “ฮิฮิ...นายน้อย ท่านตลกจัง ลู่เอ๋อดีใจตั้งแต่รู้ว่าท่านไม่ตายแล้ว ในวันข้างหน้า ท่านจะต้องเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างแน่นอน!”
 คำพูดธรรมดาๆ พวกนั้นกลับมีความหมายลึกซึ้งกับผู้ฟังมาก
 ไม่แน่ใจว่า เหตุใดลู่เอ๋อจึงมั่นใจเช่นนั้น หัวใจของเย่หยวนหยุดเต้น คิดดูแล้ว หญิงสาวช่างมีความคิดที่แปลก
 เย่หยวน หัวเราะ แล้วก็พูดขึ้นว่า
 “เอาล่ะ...ตามนายน้อยของเจ้ามา ไปเอาสมุนไพรที่หอโอสถได้แล้ว”
ลู่เอ๋อพยักหน้ารับคำสั่งและเดินตามเย่หยวนไปเงียบๆ
 หอโอสถเป็นร้านขายโอสถที่ตระกูลเย่ก่อตั้งขึ้นมา เป็นสถานที่ที่ทรงอำนาจแห่งหนึ่งในรัฐฉินทีเดียวและทั้งหมดต้องยกความดีความชอบให้กับเซียนโอสถอย่างเย่ฮาน
 ในรัฐฉินเล็กๆแห่งนี้ เพียงแค่ตำแหน่งเซียนโอสถที่เป็นจุดสูงสุดและยังเป็นที่เคารพนับถือของผู้คนมากหน้าหลายตา ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งเซียนโอสถของเย่ฮาน หอโอสถแห่งนี้จึงจัดเป็นสถานที่สำคัญแห่งหนึ่ง
 ในรัฐฉินแห่งนี้ หากตำแหน่งเซียนโอสถเปรียบดั่งป้ายทองคำ หอโอสถแห่งนี้ก็เปรียบได้กับชื่อเสียงของตระกูลเย่และเป็นที่ทราบกันดีว่าเย่ฮานมิได้เข้าไปทำหน้าที่วินิจฉัยโรคให้กับผู้คน แต่อำนาจอิทธิพลของหอโอสถแห่งนี้ก็มิได้เสื่อมคลายลงอันใด หอโอสถสาขาใหญ่นั้นตั้งอยู่ใจกลางตัวเมืองและมีนักหลอมโอสถคอยเป็นผู้ตรวจวินิจฉัยโรคให้กับผู้คนทุกวัน หากไร้ซึ่งขุมพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่จริง เรื่องราวเช่นนี้คงเกิดขึ้นไม่มีทางเกิดขึ้นได้
 เย่หยวนพาลู่เอ๋อเข้าไปด้านในของหอโอสถและก็มีสายตาหลายคู่เหลือบมองอยู่
 เย่หยวนพลันเห็นเงาสะท้อนออกจากสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกลัว เกลียดชังและดูถูกเหยียดจากเหล่าผู้ใต้บัญชาหรือก็คือลูกน้องของท่านพ่อเขา และนั่นทำให้เย่หยวนถึงกับส่ายหัวเบาๆ พลางคิดในใจว่า ‘เจ้าของร่างเดิมนี้น่าจะเลวร้ายมากทีเดียวที่สร้างปัญหาให้แม้แต่กับคนบริสุทธิ์พวกนี้!’
 ปกติแล้วเย่หยวนจะไม่ข้องแวะกับเหล่าผู้ใต้บัญชาพวกนี้ เขาเดินตรงไปที่โต๊ะและบอกกับเด็กฝึกงานว่า
 “ขอกระดาษและพู่กัน”
 เด็กฝึกงานนี้รู้จักสถานะของเย่หยวนเป็นอย่างดีและไม่รอช้า เขารีบนำกระดาษและพู่กันไปวางไว้ด้านหน้าของเย่หยวนด้วยท่าทางเคารพนอบน้อม เย่หยวนเขียนรายการสมุนไพรที่เขาต้องการอย่างรวดเร็ว ก่อนยื่นให้กับเด็กฝึกงาน
 เย่หยวนไม่สาธยายอะไรยืดยาว เขาออกคำสั่ง
 “ไปนำยาสมุนไพรเหล่านี้มาให้ข้า ถ้ามีปัญหาอะไร ให้ไปถามท่านพ่อของข้า”
 เด็กฝึกงานกวาดสายตามองรายการสมุนไพรทั้งหมดและรู้สึกโล่งอกที่สมุนไพรเหล่านั้นมูลค่าไม่สูงมากนัก เขาเดินออกไป เพื่อจัดเตรียมสมุนไพรดังกล่าว
 สมุนไพรเหล่านั้น เป็นสมุนไพรพื้นๆ แต่ใบสั่งยากลับไม่ใช่
 เมื่อชาติที่แล้วของเขา เย่หยวนเป็นถึงจักรพรรดิโอสถ เขาศึกษาและจำสูตรยาได้ทุกชนิด ความรู้ของเขาในเรื่องยาสมุนไพร และผลข้างเคียงของมันนั้น อยู่ในระดับที่ล้ำลึก ด้วยเหตุนี้ เขาจึงได้ฉายาว่าอัจฉริยะและเกือบจะถูกขนานนามว่า จักรพรรดิโอสถแล้ว
 เด็กฝึกงานนี้ ไม่รู้ถึงความตั้งใจของเย่หยวน เขาเพียงแค่คิดว่า คุณชายจากตระกูลสูงส่งผู้นี้ เพียงแค่อยากเปลี่ยนมาหาเรื่องสนุกจากสมุนไพร ก็เท่านั้น
 ในขณะที่เด็กฝึกงานกำลังจัดสมุนไพร เย่ หยวน ก็นำลู่เอ๋อมาคอยที่ห้องตรวจของหอโอสถ ได้มีนักหลอมโอสถที่ทำหน้าที่อยู่ เหลือบมองเย่หยวนด้วยสายตารังเกียจ แล้วจึงกลับมาทำการรักษาคนไข้ต่อ
 นักหลอมโอสถที่ทำการรักษาอยู่ที่นี่ ล้วนอยู่ในระดับนักหลอมโอสถมืออาชีพทั้งสิ้น บางท่านเป็นผู้ติดตามที่เย่ฮานเชิญมาและพวกเขาล้วนมีตำแหน่งหน้าตาในรัฐฉินทั้งสิ้น
 ผู้คนที่เข้ารับการรักษาล้วนแต่ป่วยเป็นโรคพิสดาร ที่คนธรรมดาไม่สามารถวินิจฉัยได้ หลังจากสังเกตเห็นการวินิจฉัยโรคของนักหลอมโอสถผู้นี้แล้ว เย่หยวนก็ได้แต่ส่ายหัวเงียบๆ
 หากเย่หยวนทำการรักษาด้วยตัวเอง เขาคงออกใบสั่งโอสถที่เหนือล้ำกว่านี้มาก เพียงแต่หากทำเช่นนั้น ทุกคนคงประหลาดใจเกินเชื่อถือ แต่ถึงอย่างไรสูตรโอสถที่นักหลอมโอสถผู้นั้นให้ ก็น่าจะได้ผลเช่นกัน ดังนั้นเย่หยวนจึงไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวอันใด
 “คนต่อไป...” ผู้ช่วยนักหลอมโอสถส่งเสียงเรียกอย่างไร้ชีวิตชีวา
 ชายร่างกำยำเดินตรงเข้ามา แต่ท่าทางของดูไม่ดีเลย ใบหน้าสีม่วงคล้ำของเขา มีพลังปราณที่อ่อนแอหมุนวนอยู่รอบหน้าผาก ยิ่งกว่านั้น เขาก็ไอไม่หยุดเสียด้วย ชัดเจนว่า…นั่นคืออาการของคนถูกพิษมา
 นักหลอมโอสถผู้นั้นจับชีพจรอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกระดกลิ้นจนเกิดเสียง เขาคิ้วขมวดเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า
 “พลังปราณในร่างกายของเจ้านั้นอ่อนแอมาก แม้พลังจะอยู่ในระดับแปด แต่เจ้าคงเข้าไปในป่าปลิดชีพมาใช่หรือไม่? เจ้าคงจะชอบพิษของงูเจ็ดปีศาจกระมัง?”
 ชายร่างกำยำไม่ได้รู้สึกโกรธท่านหมอที่ประชดประชันเขาแม้แต่น้อย ในตรงกันข้าม เขากลับแสดงความชื่นชมอย่างออกหน้าออกตา พร้อมกับยิ้มให้กับท่านหมอ
 “ท่านอาจารย์ช่างเก่งกาจ ข้าไร้ซึ่งหนทางและต้องเลี้ยงดูครอบครัว จึงต้องกลายมาเป็นนักล่าสัตว์อสูร ในอดีตข้าและพรรคพวกก็เพียงแค่เข้าสำรวจอยู่รอบนอกของป่าปลิดชีพเท่านั้น แต่ใครจะไปคาดคิดว่า ครั้งนี้จะไปเจอกับสัตว์อสูรอย่างงูเจ็ดปีศาจเข้า? นี่ข้ายังโชคดีเหลือเกิน ที่มีชีวิตรอดกลับมาได้ พรรคพวกของข้าอีกสองคน ตายคาปากของมันเลยทีเดียว”
 หลังจากอธิบาย ชายร่างกำยำก็มีอาการเศร้าสร้อย แน่นอน เรื่องราวเหล่านั้นย้ำเตือนความทุกข์ใจที่เคยมี
 งูเจ็ดปีศาจจัดเป็นสัตว์อสูรระดับสอง ทัดเทียมได้กับระดับอาณาจักรหลอมรวมวิญญาณของมนุษย์ ยิ่งไปกว่านั้นสัตว์อสูรเหล่านี้ยังมีพลังการต่อสู้เหนือกว่ามนุษย์อีกด้วย ชายร่างกำยำผู้นี้มีพลังอยู่ที่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับแปดและดูเหมือนว่าพรรคพวกของเขาก็คงไม่ต่างกันนัก แล้วจะไปสู้กับมันได้อย่างไรกัน? เขาคิดถูกแล้ว ที่หนีเอาตัวรอดออกมาในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสุดท้าย
 นักหลอมโอสถผู้นั้นพยักหน้าแล้วพูดว่า
 “เจ้าโชคดีเป็นอย่างมาก งูเจ็ดปีศาจนี้ทั้งแข็งแรงและโหดเหี้ยม การที่เจ้าเอาชีวิตรอดออกมาได้ก็ถือว่าโชคดีอย่างมากแล้วจริงๆ หากเป็นที่อื่นคงไม่สามารถรักษาพิษของมันได้ แต่ที่นี่คือหอโอสถย่อมหาใช่ปัญหาไม่! แต่กระนั้นเอง...ราคาโอสถค่อนข้างสูง เจ้าคงทราบดีกระมัง?”
 เมื่อชายร่างกำยำได้ยินเช่นนั้น ก็ยินดีเป็นอย่างมาก เขาเดินทางไปตามร้านขายโอสถมามากมาย แต่ละที่ล้วนบอกว่าสิ้นหวัง ไม่สามารถรักษาได้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ทราบอยู่แล้วว่า ค่ารักษาที่หอโอสถแห่งนี้ค่อนข้างสูง แต่หากเขามีทางเลือกอื่นคงไม่มาที่นี่เช่นกัน แต่เพราะเขารู้ดีว่าพิษนี้ได้กระจายไปทั่วร่างแล้ว หากเขาไม่ได้รับการรักษาโดยเร็ว เขาคงมีชีวิตได้อีกไม่เกินสองถึงสามวันนี้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องเดินทางมายังหอโอสถและเขาเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า นักหลอมโอสถของที่นี่เก่งกาจซะจนปราดตามองก็สามารถวินิจฉัยโรคของเขาได้
 “อย่ากังวลไปเลยท่านอาจารย์ ข้าเก็บเงินมาหลายปีและจะนำมันมาเป็นค่ารักษาครั้งนี้ เพราะหากข้าเป็นอะไรไปล่ะก็ ครอบครัวของข้าคงต้องอยู่อย่างลำบาก หากท่านหมอรักษาพิษของงูเจ็ดปีศาจให้ข้าได้ ข้ายินดีจ่ายค่ารักษาทั้งหมดให้แก่ท่าน” ชายร่างกำยำไอไปพูดไป
 ความมั่งคั่งและโอกาสมักมาพร้อมกับอันตราย ชีวิตของคนนักล่าปีศาจล้วนเต็มไปด้วยอันตราย
 ความจริงแล้ว…โอสถต้านพิษที่เย่ฮานปรุงขึ้นมาค่อนข้างได้ผลดี แต่อาการของเขาค่อนข้างหนัก การใช้โอสถถอนพิษเม็ดนั้นจึงไม่ค่อยเกิดประโยชน์อันใด ปกติแล้วเขาจะมีปฏิสัมพันธ์อันดีเฉพาะกับคนในตระกูลเท่านั้นและค่ารักษาที่เก็บในหอโอสถก็ค่อนข้างโหดร้ายไม่น้อย โอสถต้านพิษในระดับนั้น ชายร่างกำยำคนนี้ไม่มีทางจ่ายไหวแน่
 เมื่อได้ยินเช่นนั้น นักหลอมโอสถผู้นั้นก็ไม่รอช้า รีบสั่งผู้ช่วยให้ไปเตรียมสมุนไพรเพื่อรอหลอมกลั่นโอสถทันที
 “หญ้าเขียวหกชั่ง โสมทับทิมแดงหกชั่ง เครื่องในนกอินทรีเก้าชั่งและผสมดอกจันขาวลงไปด้วย หลังจากต้มจนเดือดแล้ว นำมาให้ชายผู้นี้ดื่ม จากนั้นก็เตรียมโอสถอีกสองชุดให้เขานำกลับบ้าน”
 ผู้ช่วยนักหลอมโอสถรับคำสั่งและนำใบสั่งยานั้นส่งต่อไป เมื่อกลับมา เขากำลังจะเรียกคนไข้รายต่อไป แต่กลับมีใครบางคนยกมือหยุดเขาไว้ก่อน
...............................


ตอนที่ 4 การซักถาม
 คนที่โบกมือขัดคือชายหนุ่มผู้เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ตลอด
 เมื่อสังเกตเห็นว่าคนที่มาโบกมือขัดคือเย่หยวน ผู้ช่วยนักหลอมโอสถเริ่มลังเลเนื่องจากนายน้อยเย่นั้นเป็นบุตรชายเจ้าของหอโอสถที่นี่ แถมเขาเองก็ยังเคยได้ยินวีรกรรมแย่ๆของนายน้อยเย่หยวนมาก็เยอะ เขาจึงไม่กล้าขัดแต่อย่างใด
 “ท่านลุงเฉิน สูตรโอสถนี้ไม่ถูกต้อง...มันอาจจะฆ่าเขาได้เลย”
 เย่หยวนได้เดินเข้าไปใกล้ๆและกระซิบ
 เย่หยวน ในตอนนี้นั้นไม่ใช่เย่หยวนผู้ไร้ค่าดุจเศษสวะอย่างแต่ก่อนแล้ว ท่านลุงเฉินได้ชื่อว่าเป็น นักหลอมโอสถแห่งหอโอสถแห่งนี้ก็แสดงว่าพวกเขาคือฝ่ายเดียวกัน ดังนั้นเย่หยวนจึงต้องกระซิบเพื่อมิให้คนอื่นได้ยิน
 นักหลอมโอสถผู้นี้นามว่า เฉินเหมียว เป็นนักหลอมโอสถอยู่ในตระกูลเย่มาเป็นเวลาหลายปี เขาจึงเป็นคนที่ดูน่าเชื่อถืออย่างมาก...ถึงแม้ว่าฝีมือในด้านการหลอมโอสถ เขามิอาจทัดเทียมได้กับเย่ฮานก็จริง แต่เขาก็มีฝีมือที่ไม่ธรรมดาเช่นกัน หลังจากที่ได้ฟังเรื่องไร้สาระจากนายน้อยเย่ เขาก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันที
 “นายน้อยเย่ ท่านกล่าวอันใดออกมารู้ตัวหรือไม่? ท่านกำลังทำให้คนรอบข้างตื่นตระหนก แถมการที่ท่านมาพูดแบบนี้มันมิใช่การทำร้ายธุรกิจของพ่อท่านทางอ้อมรึ? และหากเป็นแบบนั้น… พ่อของท่านคงไม่ใจอ่อนอย่างทุกทีแน่นอน!”
 “ท่านจำต้องหมั่นศึกษาเล่าเรียนในวิชาโอสถให้มาก ไม่ใช่เพียงเพื่ออวดไปวันๆ แต่เพื่อตำแหน่งผู้นำตระกูลในอนาคต!”
 “เหล่านักหลอมโอสถอย่างเรานั้นต้องสั่งสมประสบการณ์มากมายจนฝังลึกถึงกระดูกดำ เอาล่ะ...เจ้ากลับไปเถอะ ยังมีผู้ป่วยอีกมากที่กำลังรอการรักษา”
 ความหมายในคำกล่าวของเฉินเหมียวชัดแจ้งเด่นชัดว่า ต้องการให้เย่หยวนออกไปจากหอโอสถ เขาเองก็เป็นคนที่ไม่ค่อยมีความอดทนเท่าไหร่นักกับเย่หยวน พ่อของเขาเป็นเสือหาใช่สุนัขไม่ ถึงแบบนั้น ไฉนเด็กคนนี้กลับเป็นลูกสุนัขชัดๆ หลายต่อหลายครั้งแล้วที่ เฉินเหมียวจำต้องผิดหวังในตัวเย่ฮานในฐานะผู้เป็นพ่อ
 ในวันนี้ เศษสวะตระกูลเย่เดินสี่ขาคลานไปรอบๆพร้อมเชิดหน้าชูคอ อวดฉลาดอย่างโง่เขลา ไฉนเขายังเอาแต่ลูบศีรษะอีกฝ่ายเสมือนรักใครได้ลง? หากมิใช่เพราะเศษสวะตระกูลเย่คนนี้มิใช่บุตรชายของเย่ฮาน เขาคงตบปากฉีกไปแล้ว
 หลังจากที่เย่หยวนสังเกตเห็นปฏิกิริยาของเฉินเหมียว เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายหาได้สนใจคำพูดของเขาไม่ เนื่องจากสูตรโอสถนี้ใช้กันอย่างแพร่หลายจากรุ่นสู่รุ่น ดังนั้นมันไม่มีทางผิดพลาดได้เลย
 หากการวินิจฉัยอาการในครั้งนี้ของเฉินเหมียว มิได้กระทบต่อชื่อเสียงของหอโอสถโดยตรงล่ะก็ เย่หยวนเองก็ไม่คิดที่จะไปขัดเช่นกัน
 แต่หากเฉินเหมียวยังคงสั่งโอสถชนิดนี้อยู่ คนร่างกำยำที่อยู่ตรงหน้านี้จะไม่เพียงรักษามิหาย แต่นั่นยังส่งผลให้พิษทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก และในท้ายที่สุดชายร่างกำยำผู้นี้อาจถึงแก่ความตาย
 สำหรับผู้ป่วยในหอโอสถแห่งนี้ โดยส่วนใหญ่ล้วนเป็นนักล่าสัตว์อสูรและเนื่องด้วยนักล่าสัตว์อสูรเหล่านี้ต้องนำชีวิตไปเสี่ยงอันตรายอยู่ตลอดเวลา ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงบาดแผลตามร่างกายเลย แม้กระทั่งบาดแผลฉกรรจ์ลึกก็ยังมีให้เห็นเป็นอาจิน
 เมื่อเขาพลาดท่าไปโดนพิษของสัตว์อสูรเข้า พวกเขาจำเป็นจะต้องไปรักษา…ดังนั้นนักล่าสัตว์อสูรเหล่านี้จึงเป็นแหล่งรายได้หลักของหอโอสถแห่งนี้
 และหากชายคนนี้ได้ตายไปในฐานะคนไข้ของหอโอสถ มันจะทำให้ตระกูลเย่ของเขาเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างยิ่งยวด จวบจนกระทั่งอาจเป็นการเปิดโอกาสให้คู่แข่งบางรายได้มาชักจูงคนไข้กลุ่มนี้ออกไปก็เป็นได้ ดังนั้น… เย่หยวนมิอาจอยู่เฉยได้เลย
 หลังจากพินิจอย่างถี่ถ้วนแล้ว เย่หยวนก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยืนสังเกตการณ์วินิจฉัยที่ผิดพลาดนี้ของเฉินเหมียว
 เย่หยวนยืนนิ่งเฝ้าพินิจวิเคราะห์อย่างเงียบๆไม่กล่าวอันใดสักคำ ปล่อยให้อีกฝ่ายสาดวาจาหยามเหยียดใส่ จนลู่เอ๋อมิอาจทานทนได้อีกต่อไป นางโกรธอย่างมากและหันไปกล่าวกับเฉินเหมียวว่า
 “นายน้อยมิได้พูดจาไร้สาระ! เขาจะต้องมีเหตุผลแน่นอน!”
 เย่หยวนพลันเหลือบมองไปยังลู่เอ๋อเล็กน้อยด้วยอย่างประหลาดใจ พลางคิดในใจว่า เด็กสาวคนนี้เชื่อมั่นในตัวเขาขนาดนั้นเลยรึ?
 ทั้งๆที่ตัวเขาในอดีตนั้นชอบกลั่นแกล้งนางมาตลอด กระทั่งว่าทำร้ายจิตใจนางจนร้องไห้มาแล้วก็มี แต่ไฉนลู่เอ๋อก็ยังเชื่อมั่นในตัวเขาอยู่ล่ะ?
 นางเชื่อใจในตัวข้ามาก แต่เย่หยวนเองก็ทราบ วาจาคำกล่าวลอยๆเช่นนี้ของลู่เอ๋อ รั้นแต่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง ผู้เชี่ยวชาญด้านโอสถอย่างเฉินเหมียวเป็นคนที่ชอบอยู่เงียบๆถือตนทระนงในศักดิ์ศรี มิต้องกล่าวถึงเลยว่า หากเขาโดนเซ้าซี้บ่อยเข้าจะเกิดอันใดขึ้น?
 ในตอนนี้ สีหน้าของเฉินเหมียวเสมือนดูหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ เขากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเย็นว่า
 “เจ้าหนู...ฟ้าต่ำแผ่นดินสูงยังหารู้ยังไม่ด้วยซ้ำ เหตุใด...พวกเจ้าถึงไม่ลองอธิบายล่ะ ว่าข้าผิดพลาดตรงไหน?”
 “สำหรับพิษงูเจ็ดปีศาจนั้น หากเย่ฮานอยู่ที่นี่ล่ะก็ เขาก็ควรทำหลอมกลั่นโอสถสูตรเดียวกับข้า แล้วเจ้าเป็นเพียง...บุตรชายของเขา ไฉนยังกล้ามีปัญหากับใบสั่งโอสถของข้าอีก?”
 “ถ้าเจ้าอธิบายด้วยตัวเองไม่ได้ล่ะก็ วันนี้กลับไป...เจ้ารอโดนตีได้เลย!”
 โดยปกติแล้ว เฉินเหมียวไม่เคยใช้วิธีแบบนี้กับนายน้อยของเขาเลย ซึ่งเขาเองก็มิได้มีเจตนาร้ายอันใดต่อเย่หยวนจริงๆ แต่วันนี้พวกเขาทั้งสองได้เข้ามายุ่มย่ามกับเรื่องการงาน รวมไปถึงชีวิตของผู้ป่วยอีกด้วย ดังนั้นหากเขาไม่พูดแบบนี้…สถานการณ์อาจยิ่งเลวร้ายลง และเขาอาจจะไม่เหลือที่ยืนในตระกูลเย่อีกต่อไป
 ชายร่างกำยำตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ามาก เขาไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ตอนมาหอโอสถ… เขาได้แต่ยืนตะลึงงันนิ่งๆอยู่แบบนั้น
 เขาได้แต่สงสัยว่าทำไมเด็กเหลือขอตรงหน้าถึงยังกล้าเถียงไปแบบนั้น?
 แม้ชื่อเสียงของเฉินเหมียวจะมิสามารถเทียบเทียมได้กับเย่ฮาน แต่เขาก็ยังเป็นที่เคารพนับถือในฐานะนักหลอมโอสถแห่งหอโอสถ แถมรองจากเย่ฮานแล้ว ก็เป็นเขาที่ทรงอำนาจที่สุด ณ แห่งนี้
 นอกจากความสามารถในด้านศาสตร์แห่งโอสถแล้ว เขาก็ยังมีชื่อเสียงเลื่องลือในด้านอื่นๆเช่นกัน นับภาษาอะไรกับเด็กน้อยคนหนึ่ง...แม้แต่คนโง่ก็ยังสามารถตอบได้ว่าควรเชื่อใครมากกว่ากัน
 ในทีแรก ชายกำยำผู้นี้ไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้คือใคร แต่เมื่อได้ยินที่เฉินเหมียวเรียกว่า “นายน้อย” ทันทีทันใดเขาก็ทราบทันทีว่า...เด็กหนุ่มคนนี้คือ นายน้อยเศษสวะผู้ไร้ซึ่งความสามารถ
 ในฐานะที่เป็นนักล่าสัตว์อสูรและเขาเองก็ไม่ได้โง่เกินไป เขารู้จักเย่หยวนจากชื่อเสียงและวีรกรรมยอดแย่ที่ทำไว้ในรัฐฉินดี นามขานเย่หยวน ช่างเลื่องชื่ออย่างมากจริงๆ
 เมื่อคิดแบบนี้ ชายร่างกำยำพลันหัวเสียขึ้นในทันที เขาไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับใคร แต่ไฉนเด็กหนุ่มผู้นี้ถึงคิดจะฆ่าเขาแบบนี้กัน เด็กหนุ่มคนนี้มิได้เป็นเพียงเศษสวะ แต่กลับยังมีจิตใจอันแสนโหดร้าย!
 “น้องชาย...ท่านอาจารย์เฉินกำลังวินิจฉัยอาการของข้าอยู่ ได้โปรดอย่าพึ่งมาขัดจังหวะเลย”
 ชายร่างกำยำได้กล่าวขึ้นด้วยเสียงที่ต่ำทุ้ม แม้วาจาคำกล่าวจะดูสุภาพ แต่เห็นได้ชัดว่า… เขากำลังไล่เย่หยวนให้ออกไปไกลๆอยู่
 ถ้าหากคนที่มาขัดขว้างเขามิใช่คนตระกูลเย่ คนอย่างเขาคงไม่กล่าวลั่นวาจาสุภาพเช่นนี้แน่นอน
 “ท่านนักล่า โปรดใจเย็นลงก่อน ข้าขอเวลาเพียงครู่เดียวเท่านั้น”
 “เฉินเหมียวผู้นี้...ใช้ชีวิตก็อยู่กับแต่เรื่องสมุนไพรและการหลอมโอสถ รักษาคนมาตั้งมากมาย รวมไปถึงเหล่านักล่าสัตว์อสูรเหล่านี้ก็เช่นกัน ไม่เคยถูกกล่าวหาว่า...การวินิจฉัยของตนนั้นจะเป็นอันตรายถึงขั้นคร่าชีวิตใคร เย่หยวน...ไหนเจ้าลองพูดมาสิว่าข้าผิดพลาดตรงไหน?!”
 เพลิงโทสะภายในใจเฉินเหมียวยิ่งโหมทวีรุนแรงยิ่งขึ้น เขาถึงขั้นโพล่งลุกขึ้นยืน จากนั้นพลันจ้องเขม็งใส่เย่หยวน หวังเพื่อสั่งสอนบทเรียนให้แก่เจ้าเด็กคนนี้ ก่อนที่จะไล่ออกไป
 “นี่...ท่านอาจารย์เฉิน พิษที่ข้าผู้นี้ได้รับไปนั้นอันตรายอย่างมากหากปล่อยไว้เป็นระยะเวลานานอาจกำเริบหนัก โปรดระงับโทสะและรักษาข้าก่อนดีกว่าหรือไม่? พวกเขาทั้งสองเป็นเพียงเยาวชนหนุ่มสาว หาได้รู้จักหนังสือไม่และเอาแต่เที่ยวเตร่ไปวันๆเท่านั้น”
 ชายร่างกำยำได้กล่าวขึ้น โดยไม่คิดว่าเฉินเหมียวจะโกรธเกรี้ยวขนาดนี้จริงๆ
 เมื่อเฉินเหมียว ได้ยินดังนั้นเขาก็โบกมือทันที
 “ไม่ต้องกังวลไป ข้าแค่ต้องสั่งสอนบทเรียนให้สักหน่อย ไม่ได้ใช้เวลามากมายนักหรอก ข้าผู้นี้ให้คำสัตย์ถือหลักประกันได้เลยว่า เจ้ายังไม่ตายแน่นอนในเวลาอันสั้น หากวันนี้มิอาจชี้แจงในเรื่องศาสตร์แห่งโอสถของข้าให้กระจ่างชัด วันหน้าข้ายังจะไปมีหน้ารักษาใครได้อีก?”
 เมื่อพูดเสร็จ เขาก็หันมาถามนายน้อยเย่ของเขาต่อ
 “ว่าไง...ไฉนไม่พูดล่ะ?! หากเจ้าไม่สามารถอธิบายด้วยตัวเองได้ว่า ข้าผิดพลาดตรงไหน… วันหลังเจ้าก็อย่ากล่าวหาคนอื่นอีกรู้ไหม? โดยเฉพาะผู้ที่อาวุโสกว่า ข้าจะไปรายงานเรื่องนี้กับพ่อของเจ้า”
 เย่หยวนยืนอยู่ข้างๆโดยไม่พูดอะไรใดๆ จนเมื่อเฉินเหมียวได้ถามเขาขึ้น เขาจึงเปิดปากและพูดว่า
“พิษที่ท่านนักล่าผู้นี้ได้รับ หาใช่พิษของงูเจ็ดปีศาจไม่”
 “สหายของข้าที่ตายไปต่างสิ้นใจลงด้วยเขี้ยวของงูเจ็ดปีศาจชัดๆ อย่ามากล่าวหาว่าข้าจำชนิดงูผิดเลย ข้าเป็นนักล่าสัตว์อสูรมาไม่รู้นานเท่าไหร่แล้วมีหรือจะไม่ทราบ? แต่เหตุใดเจ้าถึงอยากให้ข้าตายนัก? ”
นักล่าสัตว์ได้กล่าวแทรกขึ้นมาก่อนที่เย่หยวนจะกล่าวจบ
 “ฮ่าๆ...” เฉินเหมียวได้ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที ก่อนที่จะพูดว่า
 “เจ้าคงได้ยินแล้ว เลิกก่อร่างสร้างปัญหาให้คนอื่นได้แล้ว ข้าจะเรียกคนนำตัวเจ้าออกไป!”
 เฉินเหมียวสามารถระบุพิษของนักล่าสัตว์ได้อย่างรวดเร็ว เมื่อนักล่าได้เล่าเหตุการณ์ให้ฟัง ดังนั้นเขาจะวินิจฉัยผิดพลาดได้อย่างไร?
 นักล่าสัตว์อสูรผู้นี้เจนจัดมากประสบการณ์ เรียกได้ว่าตระกูลของเขาเป็นนักล่าสัตว์อสูรสืบทอดกันมาจากรู้สู่รุ่น จึงแทบเป็นไปไม่ได้เลยว่า ชายร่างกำยำผู้นี้จะระบุงูผิดชนิด
 “ท่านไปเถอะ...ปล่อยให้ท่านอาจารย์เฉินรักษาข้าต่อ!”
 “เจ้าชักจะซนเกินไปแล้ว! หากเป็นแบบนี้ต่อไป ธุรกิจของพ่อเจ้าอาจต้องพังเพราะเจ้า!”
 “หากข้าให้กำเนิดบุตรชายนิสัยแบบนี้ ข้าก็ขอตายดีกว่า!”
 ในเวลานั้นเอง เหล่าผู้คนที่อยู่รอบตัวเย่หยวนต่างรุมประณามหยามเหยียดเขา ทุกคนต่างเชื่อว่าเย่หยวนกุเรื่องขึ้นเพื่อให้คนอื่นๆหันมาสนใจ จึงเริ่มกล่าวไล่เย่หยวนไปในที่สุด
 ในขณะเดียวกัน ลู่เอ๋อกลับมิเคยรู้สึกไม่มั่นใจขนาดนี้มาก่อน นางได้แต่ดึงแขนเสื้อของเย่หยวนเพื่อให้เขาถอยกลับไปในทันที แต่เย่หยวนกลับไม่ยอมขยับไปไหนเลย นางกลัวอย่างยิ่งว่าคนพวกนี้จะยิ่งทำให้เย่หยวนเป็นคนก้าวร้าวมากยิ่งขึ้นในอนาคต
 หัวใจของเย่หยวนสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงนั้นได้ แต่เขาก็ยังส่ายหัวและตอบอย่างสงบเสงี่ยมว่า
 “สิ่งที่เห็นด้วยตาอาจมิใช่สิ่งที่คิดเสมอไป ท่านนักล่า...ท่านมิได้โดนพิษของงูเจ็ดปีศาจ แต่ท่านน่ะ...โดนพิษของงูเมฆาเจ็ดสีต่างหากล่ะ!”
.................................


ตอนที่ 5 กระอักเลือด
 “เจ้าไม่รู้หรอกว่าพวกข้ากำลังพูดถึงอะไรอยู่! และงูเมฆาเจ็ดสีอะไรกัน? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน! นี่เจ้าคิดจะสร้างสัตว์ปีศาจมาหลอกลวงพวกเราอย่างนั้นหรือ?”
 เฉินเหมียว ผู้แตกฉานในศาสตร์แห่งโอสถจากแคว้นฉิน และเขาเคยค้นคว้าเกี่ยวกับสัตว์อสูรเหล่านี้มาก่อน ซึ่งเขาเองก็ไม่เคยได้ยินชื่องูเมฆาเจ็ดสีมาก่อนเช่นกัน!
  และถ้าคนอย่างเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนจริงๆ ก็ลืมคนที่ไม่เอาถ่านอย่างเย่หยวนไปได้เลย
 “นายน้อยเย่ ท่านไม่เพียงดูหมิ่นท่านอาจารย์เฉินและข้า แต่ท่านยังดูหมิ่นพวกเราที่เป็นนักล่าสัตว์อสูรในที่นี้อีกด้วย! พวกเราในฐานะนักล่าสัตว์อสูร ใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตดำรงอาศัยภายใต้กรงเล็บของพวกมัน ก็ยังไม่เคยได้ยินชื่องูเมฆาเจ็ดสีมาก่อน ”
 มาถึงตอนนี้ ชายร่างกำยำยิ่งรู้สึกว่า เย่หยวนมาที่นี่เพียงต้องการสร้างปัญหา ไร้ซึ่งอื่นใด เย่หยวนแค่ต้องการให้เขาได้รับอันตรายถึงชีวิต ดังนั้น เขาจึงไม่จำเป็นต้องมีมารยาทกับเย่หยวนอีกต่อไป และต้องการรู้เพียงว่า เย่หยวนมีเจตนาอันใดซ่อนอยู่กันแน่
  ต่างคนต่างมีวิถีชีวิตของตนเอง แม้ว่าชายร่างกำยำจะดูไม่เป็นมิตรอยู่ตลอดเวลา แต่ความจริงแล้ว เขาค่อนข้างฉลาดหัวไวในบางเรื่อง เขาเชื่อว่า เฉินเหมียวจะสามารถช่วยชีวิตเขาได้ เขาจึงไม่พยายามเป็นปฏิปักษ์กับเฉินเหมียว และเลือกที่จะอยู่ฝ่ายเดียวของเฉินเหมียว ยิ่งไปกว่านั้น เขายังกล่าวอ้างไปถึงกลุ่มนักล่าสัตว์อสูร ทั้งนี้ก็เพื่อทำให้เย่หยวนจำต้องเผชิญพบกับสถานการณ์ที่ลำบากใจยิ่งขึ้น
 แม้ว่าเย่หยวนจะไม่ยอมอ่อนข้อ ถอยให้กับคำกล่าวอ้างของเหล่านักล่าสัตว์อสูรก็ตาม แต่ตระกูลเย่คงไม่ยอมเป็นปฏิปักษ์กับเหล่านักล่าสัตว์อสูรเป็นแน่ในท้ายที่สุด
 ผู้คนที่อยู่ที่นี่ ล้วนเป็นเหล่านักล่าสัตว์อสูรทั้งสิ้น หลังจากได้ยินการสนทนาพวกนี้ ความวุ่นวายจึงเกิดขึ้นทันที
 “ถูกต้อง! งูเมฆาเจ็ดสีอะไรกัน! พวกข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน!”
 “เป็นถึงทายาทรุ่นที่สองของตระกูล แต่กลับสร้างความขายหน้าให้กับท่านเซียนโอสถเย่ฮานยิ่ง เหอะ นายน้อยเย่! ดูเหมือนว่า ความรุ่งโรจน์ของตระกูลท่าน จำต้องถึงจุดสิ้นสุดในรุ่นนี้เสียแล้ว  งูเมฆาเจ็ดสีอะไรกัน?! ข้าบุกสำรวจทั่วป่าปลิดชีพมากว่าสามสิบปี แต่ก็ยังไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจะมีสัตว์อสูรชนิดนี้มาก่อน ”
  “พอกันที พอกันที พวกเราไปที่คฤหาสน์ดวงดาวกันดีกว่า หอโอสถที่เลื่องชื่อแห่งนี้คงจะต้องแปดเปื้อนมลทิน เพราะทายาทรุ่นสองคนนี้เสียแล้ว”
  เย่หยวนยังคงยืนนิ่งเงียบ ไม่คิดว่าเฉินเหมียวจะรู้จักเขาดีเช่นนี้  นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจ้าตัวแสบเย่หยวนคงพังร้านไปนานแล้ว ทว่าตอนนี้ เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักนิด ราวกับว่าคนไข้พวกนี้ไม่ได้กำลังก่นด่าว่าร้ายเขา
 อย่างไรก็ตาม เย่หยวนหาได้ใส่ใจกับผู้คนมากมายที่พบเจอในวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นเฉินเหมียวที่มีสีหน้าคมคาย ที่มักอ้างเหตุผลและไม่เกรงกลัวสิ่งใด เขาควรปล่อยให้คนดื้อรั้นเช่นนี้ ต้องพบเจอกับสถานการณ์ที่ยากลำบากจึงจะดีที่สุด แต่หากปล่อยให้เรื่องดำเนินต่อไปโดยไม่ลงมือแก้ไขธุรกิจของตระกูลเย่คงต้องถูกทำลายด้วยน้ำมือคนหัวรั้นคนนี้แน่นอน
 เย่หยวนกวาดตามองไปยังฝูงชนที่กำลังส่งเสียงโห่ร้องดังสนั่น ก่อนชะงักหยุดอยู่ที่กลุ่มคนที่กำลังโห่ร้องดีใจ  ทีแรก คนพวกนั้นก็โห่ร้องยินดี แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เมื่อประสบพบสายตาของเย่หยวนที่เข้าจับจ้อง พวกเขากลับรู้สึกเย็นสะท้านขวัญขึ้นมาทันที
  ในที่สุด สายตาของเย่หยวนก็ไปหยุดอยู่ที่บุคคลคนหนึ่งที่เป็นคนปลุกปั่นผู้คนให้ไปที่คฤหาสน์ดวงดาว ชายคนนั้นกำลังยืนยิ้มกริ่มหลังเกิดเหตุการณ์วุ่นวาย  ใบหน้าของเขาเปี่ยมล้นจิตสังหารหอบหนึ่ง สีหน้าเยือกเย็น น่าสะพรึงอย่างบอกไม่ถูก
 เขาเป็นชายในวัยกลางคนผู้ดูเฉลียวฉลาด แต่งกายในชุดอาภรณ์เฉกเช่นเดียวกับนักล่าสัตว์อสูรคนอื่นๆ
  ผู้คนรู้จักเขาในนามว่า หลิวอัน แต่กลับไม่มีใครรู้เลยว่า เขาคือไส้ศึกที่ทางคฤหาสน์ดวงดาวส่งเข้าไปแฝงตัวในกลุ่มนักล่าสัตว์อสูร ทุกครั้งที่มีนักล่าสัตว์อสูรพบเจอสิ่งล้ำค่าที่ป่าปลิดชีพ เขามักจะฆ่าและปล้นคนผู้นั้นทันที ก่อนจะส่งสิ่งของมีค่าเหล่านั้นไปยังคฤหาสน์ดวงดาว
 ในรัฐฉินนี้ คฤหาสน์ดวงดาว ถือได้ว่าเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวของหอโอสถ
 แต่จู่ๆ เสียงที่ดังสนั่นอยู่ๆก็เงียบลงในทันที ดั่งเสียงน้ำตกที่จู่ๆน้ำก็หยุดไหลไปซะอย่างนั้น ในขณะนี้ห้องโถงตกอยู่ในความเงียบ จนแม้เข็มสักเล่มตกก็คงได้ยิน ความเงียบช่างน่าสะพรึงกลัว
  หลิวอันที่ตอนนี้ถูกเย่หยวนจับจ้องอยู่ เขาถึงกับขนลุกไปทั่วร่าง ในใจพลางคิดว่า
 ‘เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เป็นที่รู้กันไปทั่วว่า ไอ้สวะเย่หยวนนั้น มีพลังปราณเพียงแค่ระดับหนึ่ง และคนที่มีพลังปราณระดับแปดอย่างตน สามารถฆ่าสวะอย่างเย่หยวนให้ตายได้ในฝ่ามือเดียวแท้ๆ แล้วเหตุใดกัน...เขาถึงรู้สึกเกริ่นกลัวขนาดนี้ได้ แม้ยามนี้ยังแทบไม่กล้าหายใจเสียงดังด้วยซ้ำ  ความรู้สึกนี้ราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้สุดน่าสะพรึง?’
  แรงกดดันสุดน่าสะพรึงหอบใหญ่ที่ปลดปล่อยออกจากกายเย่หยวน เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาผู้คน นอกจากผู้คนที่อยู่ในห้องโถงนี้แล้ว เกือบทั้งหมดล้วนสัมผัสได้ถึงรัศมีแรงกดดันนี้ที่แผ่ออกมา นี่เป็นไปได้อย่างไร? ทั้งๆที่สวะเย่อ่อนแอเช่นนี้ เหตุใดจึงสามารถปลดปล่อยแรงกดดันที่รุนแรงมหาศาลเพียงนี้ได้?
 หลิวอันรู้สึกราวกับเห็นภาพหลอน ความเงียบที่ยังคงครอบงำห้องโถงแห่งนี้ ย้ำเตือนให้เขาต้องทำอะไรสักอย่าง
  รังสีฉาบเย็นของเย่หยวนที่แผ่สะพัดออกมาทำให้เขารู้สึกอึดอัดเจือนหายใจไม่ออก เขาต้องการออกจากสถานการณ์นี้โดยเร็วที่สุด ด้วยพลังอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับแปดของหลิวอัน กลับถูกข่มด้วยพลังอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งจริงๆอย่างนั้นรึ? ช่างน่าขันสิ้นดี!
  หลิวอันตัดสินใจทำลายบรรยากาศบ้าๆเช่นนี้ลงทันที เร่งระดมรวบรวมพลังปราณทั้งหมดในร่าง แต่ขณะที่กำลังจะอ้าปาก เขากลับเผลอไปสบตากับเย่หยวนเสียก่อน...ทันใดนั้น!
 ฟึบ!!
 แรงกดดันสุดน่าสะพรึงขุมใหญ่ของเย่หยวน ทะลวงแทรกขึ้นผ่านดวงตาของเขาในทันที
 ฝูงชนหันไปตามที่มาของเสียงนั่น และพบว่ามันดังออกมาจากทางหลิวอัน ในเวลานั้น ธารเลือดกระอักพ่นคำโตออกจากปากเขาฉับพลัน ร่างมิอาจทรงตัวจนกระเด็นไปถูกผู้คนจำนวนหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง
  เขาพยายามรวบรวมพลังปราณอีกครั้งเพื่อจะเอ่ยปากพูด แต่เย่หยวนก็ได้บีบเคล้นแรงกดดันอีกหอบหนึ่งจู่โจมผ่านทางสายตา และซัดเข้าไปที่ร่างเขาอีกระลอก และนั่นทำให้หลิวอันรู้สึกราวกับว่า หน้าอกของเขากำลังถูกทุบด้วยค้อนขนาดใหญ่ อีกทั้งร่างกายของเขายังได้รับบาดเจ็บมาก่อนด้วย เขากระอักเลือดสดอีกหลายคำไม่หยุดหย่อน และดูเหมือนตอนนี้เขาจะได้รับบาดเจ็บหนักกว่าเดิมอีกด้วย
  “นายน้อย ท่านผู้นี้ดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บสาหัส ไยท่านไม่ให้ท่านอาจารย์เฉินรักษาเขาก่อนล่ะ?”
 ลู่เอ๋อดึงแขนเสื้อของเย่หยวน และพูดด้วยความสงสาร
  เย่หยวนคลี่สีหน้าสงสัยทันใด แต่อีกด้านก็รู้สึกดีใจ พลางคิดกับตนเองไปว่า สาวน้อยนางนี้ช่างเฉลียวฉลาดนัก
  ‘ยืมมือฆ่าคนอย่างนั้นรึ?’
 เย่หยวนคิดในใจ ก่อนเอ่ยปากขึ้นกล่าวว่า
 “อาจดูคล้ายอาการสาหัส แต่แท้จริงแล้ว นักล่าท่านนี้เพียงบาดเจ็บภายในเล็กน้อย ที่หอโอสถของเรามีโอสถบำรุงหัวใจอันเลื่องชื่ออยู่ ให้เขากินโอสถนั่นก็จะดีขึ้นเอง”
 รอยยิ้มประดับใบหน้าของเย่หยวนช่างแสนสดใส ขณะจับจ้องไปที่หลิวอัน
  ลู่เอ๋อเห็นสภาพที่สยดสยองของหลิวอัน  ยังไม่ทันที่เย่หยวนจะสั่งจบ นางก็รีบออกจากห้องเพื่อไปเอายา แต่หลิวอัน กลับรู้สึกตกใจสุดขีด
  “ม-ไม่ต้อง มีคนไข้คนอื่นรอก่อนหน้าข้า ให้ข้ารักษาก่อน ดูจะไม่เป็นการสมควรนัก”
 หลิวอันกล่าวตอบอย่างรู้สึกผิด
  “นั่นหาใช่เหตุผลไม่ ข้ารู้ว่าท่านไม่เชื่อถือข้า ท่านกล่าวเองมิใช่หรือ ว่าท่านไม่เชื่อถือในคำร่ำลือของหอโอสถแห่งนี้? ข้าเชื่อว่า ทุกคนในที่นี้ ย่อมตระหนักดีว่า โอสถบำรุงหัวใจของหอโอสถแห่งนี้นั้น เลื่องชื่อเพียงใด หากใช้โอสถนี้รักษาอาการบาดเจ็บของท่าน มันต้องได้ผลอย่างแน่นอน”
 เย่หยวนกล่าวด้วยความห่วงใย
  เมื่อเขาพูดจบ แม้แต่เฉินเหมียวก็ยังพยักหน้าเห็นด้วย
 “ถูกต้องแล้ว คราวนี้นายน้อยเย่กล่าวถูกต้อง แม้ว่าอาการบาดเจ็บของท่านไม่รุนแรงนัก แต่คงไม่ดี หากปล่อยไว้แบบนี้ โอสถบำรุงหัวใจจะช่วยให้อาการของท่านหายดีอย่างแน่นอน”
 เย่หยวนกวาดตามองคนอีกสองสามคน แล้วก็ไปหยุดอยู่ที่ร่างของหลิวอัน คนอื่นไม่รู้ว่าเขารู้สึกอะไร พวกเขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นว่า มีบางอย่างผิดปกติกับหลิวอัน
  ตอนนี้ เย่หยวนแสร้งแสดงรู้สึกเป็นห่วงหลิวอันมาก แม้จะไม่มีใครรู้ว่า ในน้ำเต้าที่เขาถืออยู่นั้นคือยาอะไร แต่การช่วยเหลือชีวิตคนเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
 ก่อนที่บทสนทนาจะเริ่มขึ้น ลู่เอ๋อก็วิ่งกลับมาพร้อมกับโอสถบำรุงหัวใจ
 “นี่ค่ะ… นายน้อย”
 ลู่เอ๋อส่งโอสถให้กับเย่หยวนราวกับอยากได้หน้า
 เย่หยวนหันกลับมารับโอสถเม็ดนั้นจากมือลู่เอ๋อ แล้วลูบหัวนาง ยิ้มและพูดว่า
 “ลำบากเจ้าแล้วสินะ”
 “ไม่ลำบากเลยนายน้อย...”
 ลู่เอ๋อส่ายหัวด้วยความเขิน
 แล้วเย่หยวน ก็หันไปทางฝูงคน และไม่มีใครเห็น มือที่เคลื่อนไหวของเขา แม้แต่ลู่เอ๋อ
 หากมีใครสังเกตมือของเย่หยวน จะพบว่า ยานั่นไม่ได้อยู่ในมือเขา แต่อยู่ด้านบนของฝ่ามือ และในขณะเดียวกัน นิ้วของเย่หยวนก็ขยับด้วยความรวดเร็ว
 หลังจากที่พูดคุยกับลู่เอ๋อ เย่หยวนก็เดินตรงไปที่หลิวอัน และส่งโอสถเม็ดหนึ่งให้แก่เขา
 “นี่โอสถ… กลืนเข้าไปเร็วๆ”
 หลิวอันรับโอสถเม็ดนั้นมา สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
 ‘ไอ้เด็กเหลือขอนี่ มันรู้อะไรมากันแน่? มันไม่เคยเมตตาใครเลย แต่ไฉนจู่ๆก็รู้จักเป็นห่วงเป็นใยผู้อื่น’
 หลิวอัน รู้สึกกระวนกระวาย และไม่สบายใจ เขากวาดตามองไปรอบๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ท่านอาจารย์เฉินที่ยืนอยู่ข้างเขา เขารีบลุกขึ้น และพูดว่า
 “ท่านอาจารย์เฉิน ข้ามิใช่คนใจแคบ แต่ชื่อเสียงของนายน้อยเย่ไม่ค่อยจะดีนัก ข้าขอบอกจากใจว่า ข้ารู้สึกกังวลยิ่งนัก ท่านอาจารย์เฉิน ได้โปรดตัดสินใจแทนข้าด้วยเถิด!”
  เมื่อเขาพูดเช่นนี้ ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย แต่ลู่เอ๋อทนอยู่เฉยๆ ไม่ได้
 “เจ้านี่ช่างอกตัญญูนัก! นายน้อยตระกูลเย่ ตั้งใจจะช่วยชีวิตเจ้า แต่เจ้ากลับคลางแคลงใจ สงสัยในตัวนายน้อย!”
  “เอิ่ม… ทุกคนรู้ดีว่า นายน้อยของเจ้าเป็นคนอย่างไร ไม่น่าแปลก หากจะสงสัยในตัวเขา?”
 ตอนนี้ หลิวอันรีบปฏิเสธที่จะกินโอสถทันที
  เฉินเหมียวหันมองไปที่เย่หยวน ก่อนค้นพบว่าอีกฝ่ายดูนิ่งสงบเป็นอย่างมาก หาได้หัวเสียกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างใด นี่ทำให้เขารู้สึกฉงนใจนัก
 พินิจมองไปที่โอสถในมือหลิวอัน เฉินเหมียวหยิบโอสถเม็ดนั้นขึ้นมาพิจารณาและดมกลิ่นเล็กน้อย แล้วพูดว่า
 “นี่คือโอสถบำรุงหัวใจจริงๆ เจ้าไม่ต้องสงสัย กลิ่นของมันจะหอมเป็นพิเศษ ประสิทธิภาพของมันควรดีกว่าทั่วไปไม่น้อย หาใช่ว่าข้าต้องการบังคับให้เจ้ากิน แต่อาการบาดเจ็บของเจ้าตอนนี้ไม่เบาเลย หากไม่ระมัดระวัง มันจะมีผลต่อพลังปราณของเจ้าในอนาคต ข้าเพียงแนะนำให้กินโอสถเม็ดนี้ซะ”
 หลิวอันงุนงงหนัก เป็นไปได้หรือไม่ว่า หลังจากที่เจ้าเด็กแสบนี่เพิ่งรอดตายมา ตอนนี้นิสัยก็พลันเปลี่ยนไปด้วย?
 ‘ท่านอาจารย์เฉิน ข้าเองก็รู้จักเขามานาน ท่านเป็นคนมีเกียรติ ไม่มีทางกล้าหลอกลวงข้าแน่’
 เมื่อคิดเช่นนั้นหลิวอันจึงกล่าวขอบคุณและตบโอสถบำรุงหัวใจเม็ดนั่นเข้าปากทันที
........................................


 ตอนที่ 6 ปรับสูตรโอสถ
 ทันทีที่โอสถตกถึงท้อง เขาก็มีสีหน้าที่ดีขึ้น ราวกับว่าอาการทั่วร่างได้ผ่อนคลายไม่น้อย
 ประสิทธิภาพของโอสถตัวนี้ได้ผล!
 ท่าทางที่ดีขึ้นของเขา ทำให้เย่หยวนรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนั้น เมื่อเขาได้กลืนโอสถบำรุงหัวใจระดับสูงลงไป เย่หยวนก็ทำการจับชีพจรของเขาต่อทันที
 “ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?”
 เย่หยวนถามด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
  “ขอบคุณท่านมาก นายน้อยเย่...ข้าต้องขอโทษจริงๆ ที่ข้ากล่าวเช่นนั้นไป โปรดมองข้ามสิ่งที่ข้ากล่าวเมื่อครู่นี้ไปด้วยเถิด อย่างไรก็ตาม...ข้าไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินท่านแต่อย่างใด แต่ข้าไม่เคยได้ยินสัตว์อสูรชื่องูเมฆาเจ็ดสีมาก่อนเลย”
 หลิวอันยังไม่ลืมภารกิจที่ต้องทำ ดังนั้นเมื่อดีขึ้น เขาจึงถามต่อในทันที
 หลังจากความสนใจของทุกคนได้เปลี่ยนเป็นเรื่องอาการของหลิวอัน ทำให้ลืมเรื่องของเย่หยวนไปในทันที แต่เมื่อเขาเริ่มถามเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของทุกคนที่จับจ้องไปยังเย่หยวนด้วยสายตาแสนดูถูก
  เย่หยวนยิ้มพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ
 “อันที่จริง งูเมฆาเจ็ดสีนั้น เป็นชนิดงูที่กลายพันธุ์มาจากงูเจ็ดปีศาจ เพียงแค่ว่างูเจ็ดปีศาจนั้นสามารถพบเจอได้ตามปกติ ในขณะที่งูเมฆาเจ็ดสีจะพบได้ยากกว่ามาก งูพวกนั้นจะมีคุณสมบัติธาตุหยิน ดังนั้นพิษงูส่วนใหญ่จึงเป็นธาตุหยิน แต่ก็ยังมีงูบางชนิดที่มีพิษธาตุหยาง และสิ่งที่นักล่าสัตว์อสูรผู้นี้พบคืองูเมฆาเจ็ดสีที่เป็นธาตุหยาง ลักษณะของงูเมฆาเจ็ดสีนั้นแทบไม่แตกต่างจากงูเจ็ดปีศาจเลย แต่อย่างไรก็ตาม...ที่มันได้ชื่อว่า เมฆาเจ็ดสีเพราะลายผิวหนังของมันจะมีลายคล้ายๆเมฆาเจ็ดสีตามชื่อ”
 เนื่องจากสัตว์ปีศาจตัวนี้มีขนาดที่ใหญ่ ดังนั้นนายพรานจึงไม่มีทางสังเกตได้อย่างละเอียดว่า… รอบตัวของงูมันมี ลายเมฆาเจ็ดสีจริงหรือไม่ เมื่อเป็นเช่นนี้...เขาจึงแยกไม่สามารถออกระหว่าง งูเมฆาเจ็ดสี กับ งูเจ็ดปีศาจ ได้นั้นเอง
 “สัตว์อสูรทั้งสองตัวนี้มีธาตุที่ต่างกัน ดังนั้นหากพวกเราใช้โอสถแก้พิษธาตุหยางเพื่อไปล้างพิษหยางล่ะก็ นายพรานผู้นี้ถึงแก่ความตายแน่นอน”
  เมื่อเย่หยวนพูดเสร็จ เขาก็สังเกตทางทีของเฉินเหมียวคล้ายฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้
 สิ่งที่เย่หยวนพูดมานั้นฟังดูน่าเชื่อถืออย่างไม่มีข้อสงสัยใด ถ้าคนๆนี้กำลังทรมานอยู่ด้วยพิษธาตุหยางจริงๆ แล้วเขาให้โอสถแก้พิษธาตุหยางซ้ำไป มันจะเป็นอันตรายต่อเขาถึงชีวิต
  อย่างไรก็ตาม เขาทั้งประหลาดใจและงงงวยกับเหตุการณ์ตอนนี้มาก นายน้อยเย่สามารถวินิจฉัยพิษนี้ได้อย่างไร? แม้สัตว์อสูรที่เย่หยวนกล่าวขึ้น เขาจะไม่รู้จักมาก่อนก็ตาม แต่นายน้อยเย่รู้ได้อย่างไรว่า พิษชนิดนี้มันแตกต่างกับพิษของงูเจ็ดปีศาจ?
  “แม้ว่าสัตว์อสูรที่เจ้าเรียกว่า งูเมฆาเจ็ดสี นั้นจะมีอยู่จริง แล้วเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่า นักล่าสัตว์อสูรท่านนี้โดนพิษของงูเมฆาเจ็ดสีจริงๆ?”
 เฉินเหมียวเอ่ยถามอย่างเยือกเย็น
  เย่หยวนยิ้มและตอบกลับว่า
 “มันจะยากอันใด? เพราะงูเมฆาเจ็ดสีและงูเจ็ดปีศาจจะมีบรรพบุรุษเป็นสายพันธุ์เดียวกัน ดังนั้นอาการเมื่อโดนพิษจึงคล้ายกัน แต่ก็ไม่เหมือนกันทั้งหมด… ท่านลองกดจุดใต้รักแร้ของนักล่าท่านนี้ดู จุดที่ว่าห่างจากรักแร้เจ็ดนิ้วลงมา”
  ชายร่างกำยำงงงวยเป็นอย่างมากในตอนนี้ เมื่อเฉินเหมียวพยักหน้าและได้ทำตามนายน้อยเย่กล่าว เขาวัดช่วงเจ็ดนิ้วใต้รักแร้ลงมาและลองกดทันที
 แม้แรงที่กดไปจะไม่แรงมากนัก แต่นายพรานคนนี้แสดงสีหน้าที่เจ็บปวดอย่างมากออกมาชัดเจน
 หลังจากนั้นเขาก็กระอักเลือดออกมา
 เลือดที่กระอักพ่นออกมาจากปากนั้นกระเด็นเลอะทั่วพื้นพร้อมส่งกลิ่นเหม็นออกมา  คนที่สูดดมกลิ่นนี้เขาไป ต่างวิงเวียนศีรษะ...เห็นได้ชัดว่า พิษนี้ร้ายแรงแค่ไหน
  “นี่มัน...”
 เฉินเหมียวประหลาดใจอย่างมาก นักล่าสัตว์อสูรส่วนใหญ่มักจะโดนพิษของงูเจ็ดปีศาจ ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะด่วนสรุปว่า นักล่าสัตว์อสูรคนนี้ก็โดนพิษชนิดนี้เช่นกัน  แต่อย่างไรก็ตาม เขารู้ดีว่าลักษณะของพิษงูเจ็ดปีศาจเป็นอย่างไร ดังนั้นสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้ามันทำให้เขารู้ว่าไม่ใช่
  แม้พิษของงูเจ็ดปีศาจจะมีฤทธิ์รุนแรงขนาดไหน แต่ก็ยังห่างไกลกับพิษที่อยู่ตรงหน้านี้มาก
  เมื่อเขาเห็นภาพฉากที่ปรากฏ เขาก็ยอมรับผิดทันทีว่า การวินิจฉัยของเขาผิดพลาดจริงๆ แต่การที่จะกล่าวขอโทษเย่หยวนต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้คงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงกล่าวสนทนากับเย่หยวนด้วยถ้อยคำที่อ่อนลงคล้ายมีอะไรซ่อนอยู่
 นอกจากนี้ลักษณะคำพูดระหว่างกล่าวกับเย่หยวนก็ยังเปลี่ยนอีกด้วย จากเรียกเย่หยวนกลับกลายมาเป็นหยวนเอ๋อแทน เพราะตอนนี้เขาดูจะเอ็นดูเย่หยวนเป็นอย่างมาก โดยธรรมชาติ ด้วยสถานะของเฉินเหมียว เขาย่อมสามารถเรียกอีกฝ่ายว่า หยวนเอ๋อได้
  อย่างไรก็ตามคำถามเหล่านี้ก็ยังทำให้คนรอบบริเวณฉงนใจยิ่งยวด
 “หากได้รับพิษธาตุหยินจำต้องรักษาด้วยธาตุหยาง และหากได้รับพิษธาตุหยางก็ต้องรักษาด้วยธาตุหยิน ท่านลุงเฉิน ท่านเองก็มีความเข้าใจต่อศาสตร์แห่งโอสถลึกซึ้งยิ่ง ดังนั้นใบสั่งโอสถอันล่าสุดนี้ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้ว ก็แค่สับเปลี่ยนสมุนไพรบางตัวที่มีธาตุหยางให้เป็นยาธาตุหยิน ในส่วนของหญ้าเขียวกับโสมทับทิมแดงไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน เนื่องจากทั้งคู่เป็นเพียงสมุนไพรธาตุกลางทั่วไป แต่แกนอสูรนกอินทรีนั้นเป็นยาธาตุหยาง แม้แกนอสูรอินทรีที่มีฤทธิ์พิฆาตพิษงูเจ็ดปีศาจเป็นอย่างดีก็เถิด แต่พิษนี้มันก็มิใช่ของงูเจ็ดปีศาจ ดังนั้นควรเปลี่ยนจากแกนอสูรนกอินทรี เป็นแกนอสูรพังพอนลายอัสนี เท่านี้ก็ทำให้อาการทุเลาลงได้ แต่เนื่องจากพิษงูเมฆาเจ็ดสีนั้นมีฤทธิ์เผาไหม้อย่างรุนแรง...ดังนั้นจึงเป็นการดีที่สุดที่จะเพิ่ม ดอกลำโพงแกะสลักซึ่งอุดมไปด้วยธาตุหยินลงไปด้วยจะดีที่สุด”
  เย่หยวนร่ายอธิบายได้อย่างคล่องแคล่วราวกับผู้ที่แตกฉานในด้านโอสถอย่างแท้จริง แต่อย่างไรก็ตาม...สิ่งที่เขาพูดออกมาทั้งหมดนั้นล้วนเป็นศัพท์ที่มีแต่ผู้เชี่ยวชาญด้านโอสถเท่านั้นที่จะเข้าใจ ดังนั้นคนรอบข้างที่ได้ฟังจึงไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย
  ลู่เอ๋อมองไปยังนายหนุ่มของเขาและรู้สึกว่า...ไฉนวันนี้เขาช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน
  “ทะ-ท่านอาจารย์ฉิน...สิ่งที่เขาพูดมันเป็นความจริงหรือไม่?”
 ชายร่างกำยำถามอย่างลังเล
  เฉินเหมียวเหลือบมองชายร่างกำยำ พร้อมส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มที่ขมขื่นและกล่าวว่า
 “ด้วยความสัตย์จริง ข้าปราศจากมั่นใจยิ่งในตอนนี้...แต่สิ่งที่ข้าการันตีได้เลยก็คือ เลือดที่จะกระอักพ่นออกมานั้น เมื่อพินิจดูแล้ว...มันไม่ใช่พิษของงูเจ็ดปีศาจแน่นอน”
  “ตะ-แต่ท่าน...แม้แต่ท่านก็มิอาจมั่นใจได้ว่าสูตรโอสถของเขาจะปลอดภัยใช่ไหม? แล้วข้าจะทำอย่างไร!?”
 ไม่ว่าชายผู้นี้จะศรัทธาในหอโอสถแค่ไหน แต่ชื่อเสียงที่แย่ๆของเย่หยวน มันก็เกินกว่าที่เขาจะเชื่อได้จริงๆ เนื่องด้วยความอคตินี้จึงทำให้เขาไม่สามารถไว้วางใจเย่หยวนลงได้
  พิษที่อยู่ในร่างกายของชายผู้นี้ที่ได้รับการวินิจฉัยโดยเย่หยวน อาจเป็นเพียงเรื่องที่กุขึ้นทั้งหมด… ไม่มีใครสามารถพิสูจน์ได้ว่ามันเป็นความจริงหรือไม่ ดังนั้นเขาจะมั่นใจได้อย่างไร?
  เฉินเหมียวพร้อมยกยิ้มและกล่าวว่า
 “ข้าเองก็มิทราบว่าวิธีที่หยวนเอ๋อกล่าวไปจะรักษาได้จริงหรือไม่ แต่...ข้ารู้สึกได้ว่าวิธีที่เขากล่าวมานั้น มันสามารถรักษาเจ้าได้จริง”
 “สิ่งที่ท่านไม่อาจยืนยันได้ว่าปลอดภัย แต่ท่านก็จะให้ผู้เคราะห์ร้ายอย่างข้าทานอีกรึ?”
 ในขณะที่มีเสียงถกเถียงกันอย่างดังสนั่น จู่ๆสายตาฝูงชนต่างจับจ้องไปยังประตูและได้เห็นชายผู้หยาบคายเดินมาอย่างรวดเร็ว
  “ทะ-ท่านผู้นำตระกูล” ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆเฉินเหมียวรู้ดีว่า บุคคลที่เพิ่งมาถึงเป็นใคร จึงรับถอยออกมาทันที
 ผู้ชายคนนั้นคือ เย่ฮาน
  “ท่านพ่อ?”
 “ท่านผู้นำ”
 เย่หยวนและเฉินเหมียวได้กล่าวออกมาพร้อมกันทันทีที่เห็นเย่ฮาน
 เย่ฮานหยุดอยู่ตรงหน้าเย่หยวนพร้อมพยักหน้าเบาๆอย่างเห็นชอบและโล่งใจ ได้เห็นลูกของตนอธิบายแบบนั้นประจักษ์ต่อสายตาเขา
 “ท่านนักล่าสัตว์อสูร แท้จริงแล้ว ท่านถูกพิษของงูเมฆาเจ็ดสีเข้าต่างหาก และมันก็หาใช่พิษของงูเจ็ดปีศาจแต่อย่างใด เนื่องจากวิธีแยกแยะพิษงูทั้งสองชนิดนี้เป็นเรื่องยากมากจึงทำให้อาจารย์เฉินวินิจฉัยผิดพลาด ข้าต้องขออภัยสำหรับเรื่องนี้จริงๆ”
 “แล้วก็...ใบสั่งโอสถที่ลูกข้ากล่าวมานั้น มันไม่ผิดเพี้ยนแต่อย่างใด ท่านสามารถทานมันได้แน่นอน หากเกิดอะไรขึ้น...ทางหอโอสถจะรับผิดชอบทั้งหมดเอง ท่านคิดเห็นอย่างไรบ้าง?”
  เย่ฮานนั้นเป็นคนที่มีตำแหน่งสูงในรัฐฉิน ปกติแล้วมันเป็นไปไม่ได้เลยที่สามารถพบเขาได้ที่นี่ แถมเขาก็ออกปากเองขนาดนี้ ดังนั้นยังจะมีเหตุผลอะไรที่ทำให้เขาลังเลอีก?
 ดูเหมือนว่าเรื่อง นายน้อยตระกูลเย่ผู้ไร้ความสามารถ นั้นเป็นเพียงคำนินทาเกินจริง หรือบางทีมันอาจเป็นเพียงข่าวลือเท่านั้น แท้จริงแล้ว… เขาอาจจะมีความสามารถที่แท้จริงซ่อนแฝงอยู่
............................


ตอนที่ 11 จงเงียบไว้
 หวังตงหยางไม่เคยเห็นพี่ใหญ่ของตนกระวนกระวายเช่นนี้มาก่อน ยามนี้ไม่กล้ารีรอและรีบไปเอาโอสถถอนพิษระดับสามขั้นสูงสุดมา
 โอสถถอนพิษชนิดนี้เป็นชนิดที่ใช้ถอนพิษได้ทั่วไป นั่นหมายความว่า สามารถรักษาอาการบาดเจ็บจากพิษได้ทุกชนิด แต่ผลของโอสถก็ขึ้นอยู่กับว่าคนผู้นั้นถูกพิษชนิดใดมา
  ซึ่งโอสถถอนพิษนี้สามารถรักษาได้เฉพาะพิษธรรมดาทั่วไปเท่านั้น เพราะเหตุนี้มันจึงเป็นที่นิยมใช้กันในวงกว้าง และเป็นชนิดที่ใช้ค่อนข้างได้ผลมากที่สุด
  แต่ในสายตาของเย่หยวน โอสถถอนพิษชนิดนี้ จัดว่าเป็นยาถอนพิษที่ใช้สำหรับพิษที่มีความรุนแรงไม่มาก และมันน่าจะใช้รักษาพิษที่มีความรุนแรงเพียงระดับหนึ่งหรือสองเท่านั้น
 ระดับของโอสถถอนพิษมีสูงถึงระดับห้า และเมื่อใดก็ตามที่ถูกพิษที่มีความรุนแรงเหนือระดับห้าขึ้นไป แน่นอนว่า โอสถถอนพิษย่อมช่วยอะไรพวกเขาไม่ได้นัก นั่นเพราะว่าพิษที่มีความรุนแรงเหนือระดับห้าขึ้นไปจัดว่าเป็นพิษชนิดพิเศษที่พบได้น้อยมาก โอสถถอนพิษจึงใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป
 โอสถถอนพิษชนิดนี้หลอมขึ้นมาโดยหวังตงไห่ และในรัฐฉินนี้ก็จัดว่ามิใช่โอสถถอนพิษธรรมดา ชั่วชีวิตที่เป็นนักหลอมโอสถของเขา… นี่คือโอสถถอนพิษระดับสามคุณภาพสูงอันดับต้นๆที่เขาเคยหลอมกลั่นขึ้นมา แม้เต่เย่ฮานเอง… ก็ยังไม่สามารถปรุงโอสถแก้พิษคุณภาพสูงเช่นนี้ได้
 แม้ว่าทั้งคู่จะเป็นเซียนโอสถ แต่ทั้งสองคนต่างก็มีความชำนาญเฉพาะด้านของตน เย่ฮานนั้นด้อยกว่าในด้านการจัดการกับพิษ ซึ่งนี่คือเหตุผลว่า ทำไมเย่ฮานจึงให้เย่หยวนกินโอสถถอนพิษระดับสามที่คุณภาพต่ำเช่นนั้นไป ในขณะที่หวังตงไห่กลับสามารถปรุงยาถอนพิษระดับสามได้ดีกว่า
 โอสถถอนพิษนี้บ่งบอกถึงความเชี่ยวชาญที่หาผู้ใดเปรียบไม่ในรัฐฉินนี้  แม้แต่ท่านลุงเฉินก็มิอาจเทียบความสามารถด้านนี้กับหวังตงไห่ได้
 เมื่อหวังตงหยาง ยื่นโอสถเม็ดนี้ให้กับหวังตงไห่ ใบหน้าเขาก็กระตุกอย่างแรง จะให้โอสถคุณภาพดีแบบนี้กับขี้ข้าอย่างหลิวอัน ช่างเสียของโดยแท้...
 หวังตงไห่รับโอสถเม็ดนั้นไว้ ก่อนเหลียวจับจ้องไปที่เย่หยวนพลางส่งเสียงพึมพำในลำคอ โดยไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ในวันนี้ เขาได้พ่ายแพ้ให้แก่เจ้าหนุ่มน้อยเสียแล้ว
 เย่หยวนยืนนิ่งไม่ไหวติงมองหวังตงไห่ด้วยสีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ใดปรากฏ
 หวังตงไห่พับแขนเสื้อของเขาขึ้น พร้อมเข้าประคองร่างหลิวอันลุกขึ้นนั่งอย่างไม่เต็มใจ ดัชนีหวังตงไห่จี้จุดไปที่ร่างหลิวอันอย่างรวดเร็ว ฝูงชนยังคงเห็นภาพนิ้ว ก่อนจะตามมาด้วยเสียงสูดไอเย็นอีกระลอก
 แต่ละดัชนีของหวังตงไห่ที่จี้สกัดจุดลงไปบนร่างของหลิวอัน  เขาก็ร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด  และเมื่อนิ้วสุดท้ายจี้สกัดลงไป หลิวอันพลันอ้าปากกว้างกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หวังตงไห่หาได้ลังเลและรีบนำโอสถถอนพิษกรอกเข้าปากของหลิวอันทันที
 หลังจากที่หลิวอันกลืนโอสถเม็ดนั้นลงไปแล้ว หวังตงไห่ก็หยุดการเคลื่อนไหวของเขาทันที หลิวอันที่ตอนนี้สูญเสียการทรงตัว ได้ทรุดฮวบลงไปอีกครั้งหนึ่ง
 แปะ…แปะ…แปะ…
 ณ เวลานี้ เสียงปรบมือเสียงชื่นชมดังไปทั่ว เย่หยวนถอนหายใจและยิ้มออกมา
 “ข้าได้ยินนามขาน ดัชนีล่องหนของท่านเจ้าสำนักหวังมานานแล้ว ร่ำลือกันว่า ดัชนีล่องหนนี้ช่างล้ำเลิศ สามารถปลุกคนตายให้คืนชีพ และสามารถทำให้ผู้คนมีชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าตายก็ได้ ได้พบเห็นในวันนี้ ถือว่าเป็นบุญตาของข้าจริงๆ ช่างน่าเหลือเชื่อนัก!!”
 หวังตงไห่หอบเล็กน้อยตระหนี่เป็นจังหวะ แน่ชัดแล้วว่าการสำแดงใช้กระบวนท่านี้มิใช่เรื่องง่าย เมื่อได้ยินคำชื่นชมที่แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันของเย่หยวนแล้ว ทำให้เขาแทบอยากจะฆ่าคนด้วยมือเปล่า
 “อื้ม! โดยไม่ต้องสนใจว่าเป็นพิษอะไร ด้วยดัชนีล่องหนนี้และโอสถถอนพิษที่ข้าหลอมขึ้นมา เขาจะดีขึ้นราวกับเป็นคนละคนเลยทีเดียว”
 ไม่ใช่เพราะว่าหวังตงไห่เป็นคนโอ้อวด แต่ในรัฐฉินนี้เขายังไม่เคยเผชิญหน้ากับปัญหาใด แล้วเขาไม่สามารถแก้ไขได้
 “นั่นเป็นเรื่องที่น่ายินดี คราวนี้ก็รอดูว่า…อาการของชายผู้นี้จะเป็นเช่นไร และข้าหวังว่าเขาจะปลอดภัย”
เย่หยวนถอนหายใจ
 น้ำเสียงของเย่หยวนช่างดูจริงใจราวกับว่าหลิวอันเป็นสหายเก่าแก่ของเขามานานหลายปี แต่สำหรับหวังตงไห่แล้ว คำพูดนั้นฟังราวกับเป็นคำเตือนล่วงหน้า
 และราวกับจะยืนยันความคิดของหวังตงไห่ได้ทันทีที่เย่หยวนพูดจบ ทันใดนั้นหลิวอันก็กระอักเลือดออกมาเต็มปาก
 หน้าของหวังตงไห่ซีดลงทันที  เขารีบเข้าไปประคองหลิวอัน และถามว่า
 “เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง?”
 “ทะ-ท่านผู้นำ ข้าเจ็บ...อ๊าก…ข้าเจ็บเจียนตายแล้ว!”
 อาการที่ค่อยๆทุเลาลงของหลิวอันกลับปะทุขึ้นมาอีก เขาเจ็บปวดมาก จนนอนกลิ้งตกจากเตียงมาที่พื้น
 เป็นที่แน่ชัดแล้วว่า…การรักษาเมื่อครู่ของหวังตงไห่มันไม่ได้ผล สิ่งนี้มิได้ช่วยถอนพิษออกจากร่างกาย แต่กลับไปกระตุ้นพิษในร่างกายของหลิวอันทำให้ยิ่งกำเริบแรงขึ้น
 “ทำไม…ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?”
 หวังตงไห่สับสนอย่างมาก แม้ว่าผลการรักษาในตอนนี้จะไม่เป็นที่พอใจนัก แต่เขาก็ทำสุดความสามารถแล้ว ไม่มีใครคาดคิดว่า พิษในตัวของหลินอันจะไม่ได้รับการถอน แต่กลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น
 หลิวอันนอนกลิ้งไปมากับพื้นด้วยความเจ็บปวด และยังคงไม่มีใครเข้ามาช่วยเหลือเขา
 “โอ้ว…แย่แล้ว?? ท่านผู้นำหวังดูเหมือนว่าดัชนีล่องหนกับโอสถถอนพิษของท่านใช้ไม่ได้ผล ซ้ำยังทำให้อาการของชายผู้นี้แย่ลงอีกด้วย ท่านดูสิ…อาการพิษของเขากำเริบหนักกว่าก่อนหน้านัก ข้าทนดูไม่ได้แล้ว หรือเป็นไปได้ไหมว่า…ท่านผู้นำหวังจะไม่มีวิธีอื่นสำหรับรักษาเขาแล้ว? คฤหาสน์ดวงดาวแห่งนี้ร่ำลือกันว่าเป็นอันดับหนึ่งในเมืองนี้มิใช่หรือ!”
 เย่หยวนตั้งคำถามเพื่อปลุกระดมฝูงชนโดยรอบทันที
 หวังตงไห่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป เขาชี้หน้าเย่หยวนพร้อมตะโกนว่า
 “ไอ้สารเลว! เจ้าเอาอะไรให้เขากิน? เจ้าคิดจะใส่ความคฤหาสน์ดวงดาวของพวกเรารึ? อย่างเจ้าหรือจะมีคุณสมบัตินั้น!”
 เย่หยวนแสร้งทำเป็นตกใจและตอบว่า
 “เหตุใดท่านจึงพูดเช่นนั้นเล่าท่านผู้นำหวัง? ดังคำกล่าวว่า สร้างเจดีย์เจ็ดชั้นหรือจะสู้การช่วยหนึ่งชีวิต แล้วเหตุใด… ท่านจึงพูดกับข้าเช่นนี้? ชายผู้นี้กำลังทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวด ข้าจะทนนิ่งดูดายได้อย่างไร? หรือว่าคฤหาสน์ดวงดาวนี้หาได้เก่งกาจสมดังคำร่ำลือ จึงไม่สามารถรักษาอาการถูกพิษของชายท่านนี้ได้”
 “เจ้า!!”
 นี่หากไม่ใช่เพราะประโยคสุดท้ายของเย่หยวน หวังตงไห่คงกระทืบเท้าออกไปจากที่นี่ทันที
 ขณะที่เย่หยวนจ้องมองร่างที่เจ็บปวดอยู่นั้น เขาก็เอนตัวลงไปพูดกับหลิวอัน ว่า
 “พี่ชายท่านนี้… ข้าได้พยายามอย่างดีที่สุดแล้ว เสาะหาทั่วทั้งเมือง หากแม้แต่คฤหาสน์ดวงดาวก็ยังไม่สามารถช่วยชีวิตของท่านได้ ข้าก็คงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว เมื่อท่านไปสู่ปรภพก็อย่าได้ตำหนิข้าเลย”
 หลิวอันที่ตอนนี้ไม่ต่างกับคนที่ตายไปแล้วครึ่งตัว เมื่อได้ยินคำพูดของเย่หยวนก็กลับพยายามฮึดขึ้นมา ใบหน้าที่หมองคล้ำ สายตาที่ไร้ชีวิตชีวา กลับมาเป็นประกายอีกครั้ง...
 “ทะ-ท่านผู้นำหวัง! ได้โปรด ชะ-ช่วยชีวิตข้าด้วยเถิด ข้าช่วยท่าน ขะ-ขาย…”
หลิวอันทรมานกับความเจ็บปวดอย่างมาก เขาฝืนตัวเองให้พูดออกมาได้เพียงสองสามคำ
 มาถึงตอนนี้…หลิวอันถูกเย่หยวนกระตุ้นให้คิดเพียงเรื่องจะเอาชีวิตรอดเท่านั้น  คำพูดในประโยคที่สองของเขา ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาใส่หวังตงไห่ แท้ที่จริงแล้วหวังตงไห่กำลังโกรธเย่หยวนสุดหัวใจ แต่ตอนนี้… เหงื่อเย็นกลับไหลบ่าท่วมร่างของเขาแทน
 หวังตงไห่ไม่ปลอยให้หลิวอันพูดจนจบ เขารีบเอนตัวลงกล่าวตอบหลิวอันว่า
 “อย่าได้กังวลไปเลย ข้าต้องรักษาเจ้าให้ได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”
 ดวงตาของหวังตงไห่เต็มไปด้วยความจริงใจ ต่างจากความจริงใจที่เสแสร้งของเย่หยวน ความรู้สึกที่เขามีให้กับหลิวอัน ราวกับว่าพวกเขาเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายกันมา
 ณ เวลานี้…ความอึดอัดไม่สบายใจที่ถูกเย่หยวนปลุกปั่นนั้น กลับค่อยๆสงบลงและแทนที่ด้วยความสงบเยือกเย็น
 “ทะ-ท่าน จะ-เจ้านั่น…บอกกับข้าว่า พิษ…นั้นเรียกว่า พิษทะลวงเครื่องใน”
 หลังจากพูดจบ หลิวอันก็นิ่งเงียบไป
 “พิษทะลวงเครื่องใน…พิษทะลวงเครื่องในงั้นหรือ…” หวังตงไห่ พึมพำชื่อนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก ในขณะที่คิ้วก็ขมวดเข้าหากันมากขึ้น
 ยิ่งเขาพูดชื่อนั้นซ้ำไปซ้ำมามากเท่าไหร่ เขายิ่งรู้สึกราวกับเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนมาก่อน
 “พิษทะลวงเครื่องในอย่างนั้นรึ? พิษทะลวง…เครื่องใน?! ใช่แล้ว…พิษทะลวงเครื่องใน?! แต่...แต่จะ-เจ้าขยะนั่นรู้จักพิษทะลวงเครื่องในได้อย่างไรกัน?”
 นัยน์ตาของหวังตงไห่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
 หวังตงไห่พยายามรื้อฟื้นความทรงจำขึ้นทันที เขาเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน น่าจะเป็นเมื่อหลายปีก่อนนี้  ตอนที่อาจารย์ของเขาพูดถึงชื่อนี้!
 เมื่อนึกย้อนกลับไปตอนนั้น…อาจารย์ของเขาเคยบอกไว้ว่า พิษชนิดนี้เป็นพิษร้ายแรงมากและไม่สามารถรักษาได้  พิษทะลวงเครื่องในนี้ แม้มิใช่พิษขั้นสูงอะไร ซึ่งความจริงแล้ว…มันเป็นเพียงพิษที่ค่อนข้างรุนแรงในบรรดาพิษระดับหนึ่งเท่านั้น ทว่านั้นกลับไม่มีวิธีรักษาที่ถูกต้องปรากฏเด่นชัด และท่านอาจารย์ของเขาผู้เป็นถึงราชันโอสถเสมือนก็บอกไว้เองว่า พิษชนิดนี้ไม่มีทางรักษาได้ ณ ปัจจุบันก็เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาแล้วว่า พิษชนิดนี้ร้ายกาจเพียงใด
 แต่...เย่หยวนจะหลอมโอสถพิษที่ร้ายแรงเช่นนี้ได้อย่างไรกัน? เว้นแต่จะเป็นฝีมือของเย่ฮาน?
 ตอนนี้…หวังตงไห่ไม่อยากคิดถึงเรื่องนั้นอีก หลังจากนิ่งเงียบไปชั่วครู่ เขารู้ดีว่าไม่ว่าเขาจะทำเช่นไรก็ไม่มีทางช่วยชีวิตหลิวอันไว้ได้แน่
 เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ เขาจำต้องเสียสละชีวิตของหลิวอัน!
 ชื่อเสียงของเขาสำคัญกว่ามากนัก แต่หากเรื่องไส้ศึกในหมู่นักล่า ได้ถูกเปิดเผยออกไป ผลกระทบที่มีต่อคฤหาสน์ดวงดาวจะยิ่งมีเพิ่มมากขึ้น จากคำพูดของหลิวอัน ที่ยังพูดไม่จบประโยคเมื่อครู่นี้  เป็นที่ชัดเจนแล้วว่า หากหวังตงไห่ไม่สามารถช่วยชีวิตเขาไว้ได้ เขาจะต้องเปิดเผยด้านมืดของคฤหาสน์ดวงดาวต่อหน้าผู้คนอย่างแน่นอน  หากปล่อยให้เป็นเช่นนั้นผลที่ตามมาก็คงจะคาดเดาได้ยาก
 หวังตงไห่สูดลมหายใจลึก และถอนหายใจ…“พิษชนิดนี้แพร่ลึกเข้าสู่ภายในมากแล้ว ข้าคงไร้ความสามารถแล้วตอนนี้เหลือเพียงหนทางสุดท้าย”
 เมื่อพูดจบ…เขาก็สั่งให้คนจับหลิวอันขึ้นนั่ง สองมือยกขึ้นพับแขนเสื้อของตนอีกครั้ง และเริ่มใช้ดัชนีล่องหนเป็นคำรบสอง ทว่าคราวนี้กลับรุนแรงกว่าคราก่อนหน้ามาก
 รอบตัวหลิวอันสว่างจ้า ทำให้เขาเห็นภาพลวงตา หวังตงไห่รมดลพลังปราณสร้างก่อลมพายุรอบตัวรุนแรง จนผู้คนไม่สามารถลืมตาได้
 ขณะที่เย่หยวนยังคงจ้องมองพฤติกรรมของหวังตงไห่ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าของเขา ดัชนีล่องหนนี้ อาจเป็นหนึ่งในวรยุทธสำหรับการต่อสู้ แต่ก็สามารถนำมาประยุกต์ใช้กับการรักษาได้เช่นกัน ในคัมภีร์ศาสตร์โอสถแห่งเต๋าเคยกล่าวไว้ ในความคิดของเย่หยวน มันช่างเชื่องช้า แต่ก็ทำให้เขาเข้าใจกระบวนดัชนีได้มากขึ้น
 กระบวนดัชนีนี้สามารถช่วยชีวิตก็ได้หรือทำร้ายผู้อื่นก็ดีเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น หากตัดสินใจใช้ทำร้ายผู้อื่นมันก็นับเป็นวิธีสังหารชีวิตที่โหดร้ายเหลือเกิน กระบวนดัชนีนี้ใช้จี้สกัดจุดต่างๆบนร่างกายเช่นเดียวกับการฝังเข็ม แต่ตอนนี้ บริเวณที่หวังตงไห่จี้สกัดใส่นั้นล้วนเป็นจุดตายหมายเอาชีวิตอย่างชัดแจ้ง
 ถึงกระนั้น…เย่หยวนก็ไม่คิดเปิดโปงเจตนาของหวังตงไห่  ในเมื่อเขาต้องการทำลายคนของเขาเอง เย่หยวนย่อมสงเคราะห์ให้ ยิ่งไปกว่านั้นด้วยความแข็งแกร่งของเย่หยวนในตอนนี้ ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาชนะหวังตงไห่ เพราะตอนนี้กลับอ่อนแอเกินไป
 ทันที่หวังตงไห่หยุดใช้ดัชนีล่องหน ร่างของหลิวอันก็หยุดหายใจทันทีและค่อยๆทรุดลงกับพื้น
 “ช่างน่าทึ่งมาก…ท่านผู้นำหวัง! ท่านสำแดงใช้กระบวนดัชนีอันเลื่องลือ แล้วสามารถรักษาเขาจนตายได้! ช่างน่าประทับใจยิ่งนัก! ช่างน่าประทับใจยิ่งนัก!”
 เย่หยวนร้องอุทานขึ้นพร้อมยิ้มบางเช่นเดิม
…………………………….


ตอนที่ 10 ท้าทายด้วยพิษ
 ในตอนนี้หวังตงไห่เจ็บใจอย่างมากที่ไม่ยอมส่งคนไปตรวจสอบที่หอโอสถเพิ่ม เขาได้แต่อดทนอดกลั้นต่อสถานการณ์ที่ไม่ชัดเจนแบบนี้ เขาได้แต่ภาวนาว่า...หลิวอันจะยังคงปกปิดความลับไว้ได้อยู่
 “ทะ-ท่าน...ชะ-ช่วยข้า...ดะ-ด้วย”
 หลิวอันได้แต่ร้องคร่ำครวญด้วยความทรมานพร้อมกับหมดสภาพอยู่บนพื้น
 คำพูดของหลิวอันราวกับว่าเขารู้จักกับหวังตงไห่มาก่อน เมื่อหวังตกไห่ได้ยินเขาก็คิ้วขมวดขรึมยิ่งขึ้นไปอีก
 “หืมมม? ท่านผู้นำหวัง ชายผู้นี้รู้จักกับท่านอย่างนั้นรึ?”
 เย่หยวนเอ่ยถามแสร้งราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรมาก่อนเลย
 เขาตั้งใจจะพูดคำเหล่านี้ให้เสียงดังเพื่อให้ทุกคนได้ยิน ถึงแม้นคนอื่นๆที่ได้ฟังจะไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อคำพูดเหล่านี้เข้าหูหวังตงไห่มันกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
 ในใจหวังตงไห่เปี่ยมล้นความเกลียดชังสุดหัวใจยิ่งในตอนนี้ แต่ท่าทีที่แสดงออกมาก็ยังไม่กระโตกกระตากแต่อย่างใด
 “เกรงว่าหลานชายกล่าวไปเรื่อยแล้ว ตระกูลหวังของข้ามีชื่อเสียงโด่งดังในรัฐฉิน มีนักล่าสัตว์อสูรมากมายที่เคยมารักษาในคฤหาสน์ดวงดาวแห่งนี้ ดังนั้นก็มิใช่เรื่องแปลกเลยที่เขาจะรู้จักข้า”
 เย่หยวนปั้นหน้าเสมือนเข้าใจทันทีที่ได้ฟังและพูดว่า
 “เป็นเช่นนี้นี่เอง แต่ว่า...ข้ายังไม่ได้กล่าวเลยว่าชายผู้นี้เป็นนักล่าสัตว์อสูร ท่านผู้นำหวัง…ท่านรู้ได้อย่างไร? หลานตัวน้อยๆผู้นี้รู้สึกศรัทธาในสายตาอันแหล่มคมของท่านยิ่งนัก”
 ในทีแรก ผู้คนก็ยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่หลังจากที่เย่หยวนกล่าวแบบนั้นไป ทุกคนก็เริ่มเข้าใจกับเหตุการณ์มากขึ้นจนส่งผลให้บรรยากาศในตอนนี้มันอึดอัดยิ่งขึ้น
 หลิวอันเป็นเพียงนักล่าสัตว์อสูรที่มีพลังอยู่ที่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับแปด จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะเคยได้ยินชื่อเสียงอันลือเลื่องของหวังตงไห่ แต่สำหรับหวังตงไห่ กลับเป็นเรื่องแปลกที่จะรู้ว่าหลิวอันเป็นนักล่าสัตว์อสูร
อย่างไรก็ตามมันก็มิได้หมายความว่า หวังตงไห่จะไม่สามารถทำความรู้จักกับนักล่าสัตว์อสูรได้เลยสักคน ในทางตรงข้าม เขานั้นรู้จักนักล่ามากมาย และนักล่าเหล่านั้นล้วนอยู่ในระดับที่ไม่ต่ำกว่าอาณาจักรหลอมรวมวิญญาณทั้งสิ้น แต่เขาดันรู้จักนักล่าระดับปลายแถวอย่างหลิวอัน นี่เป็นไปได้อย่างไร?
 ไม่มีผืนแผ่นดินใดไร้ซึ่งรอยแตก มีข่าวลือเกี่ยวกับคฤหาสน์ดวงดาวว่าได้แอบส่งคนไปแฝงตัวกับกลุ่มนักล่าสัตว์อสูร แถมยังลอบฆ่าพวกเขาเพื่อชุบมือแย่งชิงสมบัติ แต่มันก็เป็นเพียงข่าวลือเพราะไม่พบหลักฐานใดเลย...นอกจากนี้คฤหาสน์ดวงดาวยังมีอำนาจอย่างมากและยังหนุนหลังพวกนักล่าสัตว์อสูรอีกหลายคน  แต่ทั้งหมดก็ยังคงเป็นข่าวลือและคำบอกเล่าต่อๆกันมาเท่านั้น
 เย่หยวนจงใจพูดหลอกล่อหวังตงไห่และสร้างคำถามเหล่านี้ให้แก่ผู้คนที่ได้ยินโดยรอบ ผู้คนที่ได้ยินต่างจินตนาการไปต่างๆนานาโดยความคิดของแต่ละคนว่า...แท้จริงแล้วหวังตงไห่มีอะไรปิดบังกันแน่
 เมื่อมาถึงจุดนี้หวังตงไห่รู้สึกราวกับว่ามีม้าจำนวนนับหมื่นมาวิ่งกระหน่ำอยู่บนหัวใจ แต่เขาก็ไม่สามารถหยุดเย่หยวนได้เลยเช่นกัน อีกฝ่ายจงใจสร้างภาระก้อนนี้เอาไว้เพื่อให้หวังตงไห่มาเก็บกวาดด้วยตนเอง
 “ฮ่าๆๆ หลานชายข้า...เจ้าคงไม่เข้าใจสถานการณ์นี้ดีพอ เพียงแค่มองก็รู้แล้วว่าชายผู้นี้มีความสามารถบางอย่างผนวกกับเขายังได้รับพิษที่แปลกประหลาดเยี่ยงนี้อีก ดังนั้นจึงมีโอกาสสูงมากที่เขาจะเป็นนักล่าสัตว์อสูร”
 หวังตงไห่ได้อธิบายพร้อมกับฝืนหัวเราะ
 ยามนี้เป้าหมายของเย่หยวนได้สำเร็จไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะไม่ต่อความยาวสาวความยืดเรื่องนี้ แต่เขายังคงทิ้งคำถามให้แก่ผู้คนได้จินตนาการไปต่างๆนานาต่ออยู่ดี
  “อย่างนั้นเองรึท่านผู้นำหวัง ข้าต้องขออภัยในความไม่รู้ของหลานตัวน้อยๆผู้นี้จริงๆ ข้าเองก็พึ่งถูกวางยาและเกือบตายเช่นกัน ดังนั้นข้าคงคิดมากจนเกินไป หลังจากเรื่องทั้งหมดนี้ มันทำให้ข้ารู้ว่าข่าวลือพวกนั้นมันช่างไร้สาระสิ้นดี”
 “โอ้ พวกเราคุยกันจนลืมชายผู้นี้ไปสนิทเลย แต่พินิจดูจากสายตาของชายผู้นี้ที่มองยังท่าน...อย่างกับมองคนสนิทอย่างไรไม่รู้ ข้ารู้สึกได้...อ่า! ข้าพูดจาไร้สาระไปอีกแล้ว! ขะ-ข้าหมายถึง...เขามองท่านอย่างกับท่านเป็นผู้ช่วยชีวิตของเขาต่างหาก”
  เย่หยวนเผยสีหน้าเสมือนรู้สึกผิดที่กล่าวอะไรพล่อยๆออกไป พร้อมกับก้มดูหลิวอันด้วยความเป็นห่วง
ไม่ว่าจะกรณีใดก็ตาม หาใช่ว่าต้องเย่หยวนจะเอาหวังตงไห่ให้ถึงตายด้วยคำพูดเหล่านี้ เขาพูดโจมตีหวังตงไห่น้อยมาก เพียงพูดจี้เฉพาะบางจุดเพื่อให้ผู้คนฉุกคิดขึ้นมาเฉยๆ
 ในขณะนี้หวังตงไห่ไม่สามารถโต้แย้งใดๆได้เลย เพราะเย่หยวนไม่ยอมเปิดโอกาสเลยแม้แต่น้อย
 หวังตงไห่ได้ขมวดคิ้วขณะที่มองหลิวอันที่นอนอยู่บนพื้นพร้อมสั่งคนใช้ว่า
  “นำร่างชายคนนี้ไป...นำไปไว้ด้านหลังคฤหาสน์ สักครู่หนึ่งข้าจะตามไปวินิจฉัยเขาเอง”
 ทันทีที่หวัง ตงไห่กล่าวเสร็จเย่หยวนก็ได้พูดแทรกขึ้น
 “ท่านผู้นำหวัง ไม่ทราบว่าข้าและเหล่ามิตรสหายโดยรอบจะขอดูการรักษาของท่านได้หรือไม่? พวกเราต่างอยากจะเป็นสักขีพยานว่าฝีมืออันสุดยอดของผู้นำหวังจะยอดเยี่ยมเพียงใดกัน"
 “ข้าทนไม่ได้เมื่อได้ยินคำนินทาต่างๆนานาเกี่ยวกับฝีมือท่าน ดังนั้นโอกาสนี้แหละที่ท่านจะได้พิสูจน์ฝีมือให้ประจักษ์แก่ทุกคน ใช่หรือไม่…พวกท่าน?”
 เย่หยวนได้หันไปหาทางผู้คนพร้อมถามออกมา
 ผู้คนต่างสนใจอย่างมากเมื่อได้ยิน โดยปกติโอกาสที่จะได้เห็นเจ้าสำนักหวังแสดงฝีมือต่อหน้าแบบนี้แทบเป็นไปไม่ได้เลย ดังนั้นทุกคนจึงได้ตะโกนสนับสนุนความคิดของเย่หยวนกลับไปในทันที
 ตอนนี้หวังตงไห่ตระหนักได้ว่าเขากำลังอยู่บนหลังเสือและยากที่จะลงมาได้  เขาเหลือบมองไปที่เย่หยวนพร้อมสายตาเจืออาฆาตดั่งต้องการสับอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ แม้ตอนนี้เขาจะเป็นถึงเซียนโอสถ แต่ใครจะไปคิดว่า ตนกลับถูกบีบให้ทำการรักษาต่อหน้าฝูงชนโดยเด็กหนุ่มเพียงคนเดียว?
 ‘ได้! ในเมื่อเจ้าอยากเห็น ข้าก็จะถอนพิษให้เจ้าดู! ไม่มีพิษชนิดใดที่เขาไม่สามารถถอนได้ในรัฐฉินแห่งนี้ พิษที่ขยะอย่างเจ้าปรุงขึ้นมาเองยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย’
 หวังตงไห่รู้จักเย่ฮานดี และเรื่องนี้ไม่ใช่แผนของเจ้าเย่ฮานอย่างแน่นอน
 เย่ฮานที่เขารู้จักมักจะแข่งกันซึ่งๆหน้าอย่างมีเกียรติ แม้เขาจะอยู่ในสภาวะขำขันแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางส่งลูกชายของตนมาแบบนี้แน่นอน ดังนั้นเรื่องทั้งหมดจะต้องเป็นความคิดของเย่หยวนอย่างแน่นอน
 ก็แค่สวะคนหนึ่ง ทว่าหวังจะทัดเทียมสวรรค์เลยอย่างนั้นรึ?
 คงไม่มีอะไรดีใจไปกว่าการได้ตบสั่งสอนเจ้าขยะนี้ แม้จะทำไม่ได้ แต่เจ้านั้นก็เหมือนตบหน้าตัวเอง ตั้งแต่ก้าวเท้ามายังที่แห่งนี้แล้ว
 หวังตงไห่ชูมือและตะโกนไปว่า
 “เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันดีที่ทุกคนต่างอยู่กันพร้อมหน้า ข้าจะแสดงฝีมือรักษาชายผู้นี้ต่อหน้าพวกท่าน พวกเจ้า...วางชายผู้นี้ลงซะ”
 เมื่อผู้คนได้ยินดังนั้น มันก็ยิ่งกระตุ้นพวกเขาให้อยากดูเข้าไปใหญ่ พวกเขาอยากจะเห็นว่า...เย่หยวนผู้สร้างเรื่องมานับไม่ถ้วนจะสามารถท้าทายท่านผู้นำหวังแห่งคฤหาสน์ดวงดาวได้ซักกี่น้ำ
 จนถึงตอนนี้แม้แต่คนโง่ก็ยังไม่เชื่อว่า เย่หยวนบังเอิญเจอชายผู้นี้ข้างทางจริงๆ และพิษที่ชายผู้นี้โดนเข้าก็น่าจะถูกปรุงโดยเย่หยวนแน่นอน
 สำหรับชายที่โดนยาพิษผู้นี้ แม้จะไม่เหมือนตามข่าวลือก็ตาม แต่เขาก็มีอะไรบางอย่างกับคฤหาสน์ดวงดาวอย่างแน่นอน
 หลายคนที่อยู่ตรงนี้ต่างเป็นผู้คนแถวนี้ทั้งนั้น และพวกเขาก็ต่างรู้ดีกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนเช้าในหอโอสถ พวกเขาต่างปะติดปะต่อเหตุการณ์ต่างๆจากสิ่งที่เขาเห็นและต่างเดาไปต่างๆนานา แต่ส่วนใหญ่ก็ต่างเดาว่า ที่เย่หยวนมายังที่แห่งนี้ก็เพื่อใช้ยาพิษที่ตนปรุงขึ้นท้าทายท่านผู้นำหวัง
 หวังตงไห่ก้มมองไปที่หลิวอันที่มีสภาพกึ่งเป็นกึ่งตาย ซึ่งเขาเองก็ยังไม่สามารถฆ่าเจ้านี้ได้ด้วย เจ้าหลิวอันไม่เพียงแค่ไร้ประโยชน์เท่านั้น แต่หากการถอนพิษครั้งนี้ล้มเหลว มันยังสร้างปัญหาอีกมากมายให้แก่เขาเช่นกัน
 ในตอนนี้หลิวอันชักดิ้นชักงอไปมาด้วยความเจ็บปวด เสมือนกับปลาที่กำลังจะตาย
 หวังตงไห่ไม่ต้องการที่จะหักหน้าตนเอง ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรักษาหลิวอัน
 หวังตงไห่ได้เปิดเปลือกตาของหลิวอันพร้อมกับวัดชีพจรของเขา จากนั้นก็ถอนเสื้อของเขาออกเพื่อตรวจร่างกายอย่างละเอียด จนเวลาผ่านไปครึ่งวัน...สถานการณ์ของเขาก็ค่อยๆมืดแปดด้าน หัวคิ้วแทบขมวดจนชนกันแล้วในตอนนี้
เขาไม่สามารถเสาะหาร่องรอยเพื่อรักษาใดๆได้เลย!
 ระดับเซียนโอสถไม่สามารถวินิจฉัยชายผู้นี้ได้เลยว่าพิษที่เขาโดนคือพิษชนิดใด นี่เป็นเรื่องเกินความคาดหมายไปมาก ในความเป็นจริง...หลิวอันอาจร่วมมือกับเย่หยวนในการจัดฉากเรื่องนี้ขึ้นมา ทั้งนี้เพื่อหักหน้าหวังตงไห่
 “พี่ใหญ่ อาการเป็นไงบ้าง?”
 หวังตงหยางกล่าวด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก ยามเห็นสีหน้าของผู้เป็นพี่
 “เอาโอสถถอนพิษระดับสูงสุดมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ไป!”
 หวังตงไห่เอ่ยปากตะโกนสั่งขณะที่ตบมือเข้าหากัน ราวกับว่าเขาสามารถวินิจฉัยแถลงอาการได้แล้ว
  “อะไรนะ?! โอสถถอนพิษระดับสูงสุด! นี่… นี่เป็นสิ่งที่ท่านพี่ทุ่มเทความพยายามอย่างมากในหลอมมันมิใช่รึ?  มันมีไว้สำหรับท่านจักรพรรดิ แต่พี่จะใช้มันกับเขา?”
 “ทำตามที่ข้าสั่งซะ! จะมัวยืนพูดไร้สาระอะไรอยู่ล่ะ?”
 ความอดทนของหวังตงไห่ได้หมดลงแล้ว ในตอนนี้เขากลายเป็นคนหงุดหงิดขึ้นมาทันที
……………………………..


ตอนที่ 12 เส้นโลหิตเก้าทมิฬ
 ณ ตำหนักตระกูลเย่
 ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรที่ตั้งอยู่มุมห้อง
 “นายน้อย ท่านคงดีใจอย่างมากกับเรื่องในคฤหาสน์ดวงดาว เจ้าสำนักหวังผู้ซึ่งแม้แต่นายท่านยังไม่สามารถรับมือได้ แต่ก็เสียท่าให้กับนายน้อย” ลู่เอ๋อกล่าวขึ้นขณะกำลังใช้พัดรูปใบไม้พัดอยู่
 อ่างน้ำสมุนไพรที่เย่หยวนแช่นั้นมีขนาดมหึมา มันตั้งอยู่บนกองไฟที่ลู่เอ๋อกำลังพัดอยู่
 วันนี้ที่คฤหาสน์ดวงดาวหวังตงไห่ได้รักษาหลิวอันจนถึงแก่ความตายนั้นทำให้ทุกคนตกตะลึงเป็นอย่างมาก นี่ถือเป็นข่าวใหญ่ที่ว่าคฤหาสน์ดวงดาวผู้มักโอ้อวดว่าตนคืออันดับหนึ่งแห่งรัฐฉินเสมอ แต่ในวันนี้ได้มีใครบางคนก้าวเท้าเข้าประตูแห่งนี้เพื่อมาตบหน้าพวกเขา ไม่ว่าผิวหน้าของหวังตงไห่จะหนาเพียงใด แต่ในท้ายที่สุดก็ถูกทำลายอย่างย่อยยับ
หลังจากการตายของหลิวอัน หวังตงไห่ก็ตัดสินใจปิดร้านในวันนั้นพร้อมกับไล่ทุกคนออกไปเพื่อหลีกเลี่ยงความลำบากใจเช่นนี้
 ทุกคนในตอนนี้ได้รู้เรื่องของเขา ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ทราบว่ามันคือยาพิษทะลวงลำไส้ แต่พวกเขาก็พอจะเดาได้ว่ามันคือโอสถที่เย่หยวนหลอมขึ้น ทุกคนต่างรู้สึกว่าผืนแผ่นดินแห่งนี้ช่างเปลี่ยนไปไวนัก ก่อนหน้านี้เย่หยวนยังเป็นแค่สวะไร้ค่าคนหนึ่ง แต่ในตอนนี้เขาสามารถล้มเซียนโอสถแห่งยุคได้อย่างราบคาบ ทุกคนต่างรู้ว่าเมื่อวานนี้เย่หยวนกำลังจะตายเพราะพิษแท้ๆ หรือว่าแท้ที่จริงแล้ว ยาพิษนั้นจะเป็นโอสถวิเศษกันแน่?
 แน่นอนว่าก็ยังมีอีกบางกลุ่มที่ไม่เชื่อว่าเย่หยวนจะลงมือทำด้วยตนเอง แต่เชื่อว่าผู้อยู่เบื้องหลังคือเย่ฮาน เพื่อต้องการจะล้มคฤหาสน์ดวงดาวเขาจึงยืมมือของลูกชายในการทำให้แผนสำเร็จ
 แต่เมื่อคิดดีๆแล้วสำหรับเรื่องนี้ กลับทำให้พวกเขารู้สึกว่ามันไม่ใช่เลย
 หากเย่ฮานมีความสามารถขนาดที่จะล้มได้จริงๆ พวกเขาคงไม่สู้กันยาวนานขนาดนี้หรอก?
 การแข่งขันระหว่างสองตระกูลคงไม่ยาวนานแบบนี้แน่นอน ฉะนั้นข้อสันนิษฐานนี้จึงตกไป
 แต่ทฤษฎีนี้ก็ยังคงเป็นข้อถกเถียงกันในโรงเตี๊ยมเมื่อผู้คนมาพบปะกันภายในรัฐฉิน
 แต่เดิมเย่หยวนก็เป็นที่รู้จักของผู้คนอยู่แล้ว และตอนนี้ก็กลายเป็นว่าเขายิ่งดังเข้าไปใหญ่
 “ฮ่าๆๆ...เป็นการเอาคืนนี่สนุกจริงๆ แม้เหตุการณ์ในวันนี้จะส่งผลอย่างมากต่อคฤหาสน์ดวงดาว แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงขนาดนั้น เจ้าสองพ่อลูกตระกูลหวังจะต้องมาแก้แค้นในไม่ช้าก็เร็ว เมื่อถึงตอนนั้นข้าจะทำให้พวกนั้นรู้ว่าการเอาคืนที่แท้จริงเป็นเช่นไร”
 เสียงอันเยือกเย็นของเย่หยวนดังขึ้นในทันใดเมื่อกล่าวถึงพวกเขา
 หลังจากที่ได้ร่างกายนี้มา ฉิงหยุนซียังมีหน้าที่จักต้องแก้แค้นให้แก่พ่อของเขาและยังต้องช่วยกำจัดตระกูลคู่อริรายนี้อีกด้วย นอกจากนี้การกระทำของคู่พ่อลูกตระกูลหวังมันก็ทำให้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก
 ในตอนนี้ความแข็งแกร่งของเย่หยวนยังอ่อนแอเกินไป อย่างมากก็ทำได้แค่ก่อกวนหวังตงไห่เล็กๆน้อยๆ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านั้น ในอนาคตเมื่อเขาแข็งแกร่งพอเขาจะกำจัดพ่อลูกคู่นี้ทิ้งซะ
 ถ้าสำหรับคนอื่นอาจเป็นไปไม่ได้ แต่สำหรับเย่หยวนนั้นสองพ่อลูกตระกูลหวังก็เป็นแค่เพียงเศษฝุ่นบนเส้นทางแห่งการแก้แค้นที่แสนไร้ค่า เพียงว่าเขาจะต้องใช้เวลานิดหน่อย
 “นั้นสินายน้อย หวังตงไห่คงโกรธแค้นท่านอย่างมากและต้องมาแก้แค้นในสักวันหนึ่ง ดังนั้นนายน้อย...ท่านจะต้องฝึกปรือให้หนักและข้าก็เชื่อว่าท่านต้องทำได้แน่นอน”
 ลู่เอ๋อศรัทธาในตัวเย่หยวนอย่างไร้ข้อกังขาใดๆ
 “ฮ่าๆ นายน้อยของเจ้าจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน โอ้…ใช่แล้วลู่เอ๋อ ดูทรงเจ้าแล้วก็ไม่เลวเลย ไฉนไม่มาลองฝึกศิลปะการต่อสู้ดูล่ะ?”
 หลังจากที่อยู่ในห้องมาตลอดทั้งวัน จนในที่สุดก็มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันกับลู่เอ๋อ และในที่สุดเขาก็ค้นพบว่าพลังปราณในร่างกายของลู่เอ๋อนั้นแทบไม่มีเลย หรือเรียกอีกอย่างว่า ลู่เอ๋อเป็นเพียงคนธรรมดาๆคนหนึ่งก็ได้ แต่เย่หยวนยังคงรู้สึกได้ถึงพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมที่เร้นแฝงอยู่ในตัวลู่เอ๋อ
 เมื่อนางได้ยินคำถามของเย่หยวน การแสดงออกของนางก็ดูเศร้าสร้อยลงทันที
 “นายท่านเคยกล่าวว่า ลู่เอ๋อมีเส้นโลหิตเก้าทมิฬอยู่ภายในร่างกายและไม่สามารถฝึกฝนได้ มิเช่นนั้นหากข้าก้าวข้ามขีดจำกัดไปยังอาณาจักรที่สูงขึ้นในอนาคต ลู่เอ๋อจะตายทันที”
 “เส้นโลหิตเก้าทมิฬ?”
 เย่หยวนถามซ้ำอีกทีเพื่อความแน่ใจ ก่อนที่จะคว้าข้อมือของนางมาทันที
 ตอนนี้มือของนางถูกเย่หยวนกุมไว้อยู่ จึงทำให้หัวใจนางเต้นแรงจนไม่เป็นจังหวะพร้อมกับใบหน้าของนางได้เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที ในหัวของนางไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการได้อยู่กับนายน้อยของนางแบบนี้ไปนานๆก็พอแล้ว
 เย่ฮานตระหนักดีถึงอนาคตของลูกตนดี เขาจึงไม่ได้หวังอะไรในตัวลูกชายเขานัก ทว่าตั้งแต่ที่ลูกของเขาโดนวางยาพิษในครั้งนั้น ทุกสิ่งอย่างก็เปลี่ยนไป ลูกของตนมีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น และยังกลายเป็นคนที่คอยห่วงใยคนรอบข้าง
 เย่หยวนได้จับชีพจรตรงข้อมือลู่เอ๋อสักพักหนึ่งจนคิ้วของเขาได้กระตุกขึ้น พร้อมกับค่อยๆคลายมือออกจากนางแช่มช้า
 “เอ่อ…นายน้อย ทั้งนายท่านและนายหญิงต่างปฏิบัติต่อลู่เอ๋อเฉกเช่นลูกสาวคนหนึ่งของพวกท่าน ถ้าลู่เอ๋อสามารถฝึกฝนได้พวกท่านคงสอนข้าไปนานแล้ว”
 ที่ลู่เอ๋อพูดแบบนี้ออกไป เพราะกลัวว่าเย่หยวนจะเข้าใจเย่ฮานในเรื่องนี้ผิดไป
 เย่หยวนค่อยๆวางมือลู่เอ๋อลงพร้อมยิ้มให้
 “ลู่เอ๋อผู้ไร้เดียงสาของข้า เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว…แน่นอน พ่อข้าไม่โกหกเจ้า แต่เขาก็วินิจฉัยเจ้าพลาดไป ลู่เอ๋อ...บอกนายน้อยของเจ้ามาสิว่า เจ้าอยากฝึกฝนศิลปะการต่อสู้หรือไม่?”
 “แน่นอนสินายน้อย!”
 ลู่เอ๋อกล่าวตอบโดยไม่คิดเลย
 “ดี! ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป...เจ้าจะต้องฝึกฝนร่วมกับข้า ข้าจะสอนวรยุทธบ่มเพาะพลังที่เหมาะกับความสามารถเจ้า และยังเป็นวรยุทธที่หาฝึกไม่ได้จากรัฐเล็กๆอีกด้วย”
 เย่หยวนพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น
  “นะ-นายน้อย ท่านพูดจริงเหรอ?”
 เมื่อลู่เอ๋อได้ฟังดังนั้นนางก็ดีใจอย่างมาก แต่ก่อนที่จะพูดอะไรไปมากกว่านั้น จู่ๆนางก็กลับมาเศร้าสร้อยอีกครั้ง
 “นายน้อยไม่ต้องมาพูดปลอบลู่เอ๋อหรอก แม้นายท่านเป็นถึงเซียนโอสถก็ยังบอกว่าไม่มีทางเลย”
 “ดังนั้นลู่เอ๋อจะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้อย่างไร? แม้ว่าลู่เอ๋ออยากจะฝึกฝนแค่ไหน...แต่ลู่เอ๋อก็ไม่อยากตาย...ลู่เอ๋อยังอยากดูแลและอยู่เคียงข้างนายน้อยแบบนี้ต่อไป”
  ความรู้สึกของนางได้ถูกส่งผ่านมายังหัวใจเย่หยวนโดยตรง เขาจึงยกมือและลูบศีรษะของลู่เอ๋อเบาๆและยิ้มให้
 “ทำไมนายน้อยของเจ้าจะต้องโกหกล่ะ? พลังปราณในร่างกายเจ้าเป็นอะไรที่แตกต่างแต่พิเศษ แม้เส้นโลหิตเก้าทมิฬของเจ้าจะไม่สมบูรณ์...แต่ก็นับว่าหายากมาก ในการมีเส้นโลหิตเก้าทมิฬในร่างกายแบบนี้”
 “ร่างกายนี้ไม่เพียงแค่สามารถเพาะปลูกพลังได้ ไม่ทางกลับกัน...หากเพาะปลูกพลังในร่างกายนี้ มันจะยิ่งทำให้พลังปราณของเจ้าก้าวล้ำกว่าผู้อื่นมาก หากสำนักอื่นๆรู้เขา...พวกเขาจะต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงตัวเจ้ากันเลยทีเดียว”
 มิใช่ว่าเย่ฮานไม่ต้องการให้ลู่เอ๋อฝึกฝน แต่เป็นเพราะความรู้ของเย่ฮานนั้นไม่สามารถเทียบกับเย่หยวนได้เลย และในความเป็นจริง เส้นโลหิตเก้าทมิฬนั้นเป็นตัวแปรสำคัญในการฝึกวรยุทธ นอกจากนี้คนที่มีมันเรียกได้ว่าน้อยมาก
 เส้นโลหิตเก้าทมิฬที่เย่หยวนรู้จักมันแตกต่างจากที่เย่ฮานเข้าใจโดยสิ้นเชิง การที่ในร่างกายมนุษย์ได้มีเส้นโลหิตเก้าทมิฬอยู่ในร่างกายไม่ได้แปลว่าคนๆนั้นจะฝึกฝนไม่ได้ แต่เป็นเพราะพลังปราณชนิดนี้จะต้องอาศัยวรยุทธเฉพาะทางในการบ่มเพาะและเนื่องด้วยสภาพภูมิศาสตร์ที่อาศัยกันอยู่นั้นขาดแคลนทรัพยากรต่างๆที่จำเป็นอย่างมาก ดังนั้นคนในแถบนี้จึงไม่มีใครที่มีเส้นโลหิตเก้าทมิฬสามารถเพาะปลูกพลังได้เลยสักคน
 หากปราศจากวรยุทธการเพาะปลูกที่เหมาะสม เส้นโลหิตเก้าทมิฬก็เป็นเพียงพลังปราศขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น
แท้จริงแล้วร่างกายของผู้มีเส้นโลหิตเก้าทมิฬมันจะจุติบนดินแดนศักดิ์สิทธิ์
 และบังเอิญว่าในความทรงจำของเย่หยวนก็ยังมีวรยุทธที่เหมาะสมกับลู่เอ๋ออยู่
 มันคือวรยุทธการบ่มเพาะของจอมราชันเหมันต์ เพราะภายในกายจอมราชันเหมันต์ก็มีเส้นโลหิตเก้าทมิฬเหมือนกับลู่เอ๋อเช่นกัน
 ในขณะนี้ลู่เอ๋อมองอย่างไม่เชื่อเท่าไหร่
 “นายน้อย...สิ่งที่ท่านกล่าวไปเป็นความจริงอย่างนั้นรึ? ท่านไม่ได้โกหกลู่เอ๋อใช่ไหม?”
 “แน่นอน เส้นโลหิตเก้าทมิฬเป็นสิ่งที่หายากยิ่ง และหากมีวรยุทธที่เหมาะสมกับมันมันจะยิ่งทวีความเร็วในการพัฒนาขึ้นไปอีก ข้าจะสอนวรยุทธปราณเหมันต์ลวงสวรรค์ และหากนำมาผนวกเข้ากับความเฉลียวฉลาดของเจ้า ลู่เอ๋อ...ในอนาคตเจ้าจะเหนือยิ่งกว่าข้าซะอีก”
 เย่หยวนกล่าวอย่างนุ่มนวล
 หลังจากที่ลู่เอ๋อได้ยินดังนั้น สีหน้าของนางก็ยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาในทันที
 “ฮิๆ ข้าไม่ได้ต้องการเหนือไปกว่านายน้อยเลยสักนิด ขอเพียงมีพลังมากพอที่จะอยู่เคียงข้างท่านได้ก็พอแล้ว ในอดีต...ท่านมักถูกกลั่นแกล้งอยู่บ่อยๆ เพื่อที่จะปกป้องจากคนพวกนั้นได้ ดังนั้นนี่เป็นเหตุผลว่าทำไมลู่เอ๋อถึงอยากจะฝึกฝน แต่ลู่เอ๋อกลัวว่าการที่ท่านมาฝึกให้ข้าแบบนี้… และข้าอาจไม่มีอะไรคืบหน้าเลย ลู่เอ๋อกลัวว่าจะเป็นภาระให้นายน้อย...”
 เมื่อเย่หยวนรู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของลู่เอ๋อ ว่านางต้องหารฝึกฝนเพื่อปกป้องตัวเขาเอง เขาก็รู้สึกว่าตนเองช่างอ่อนแอ เย่หยวนได้ปฎิญาณกับตนเองว่า…จะต้องแข็งแกร่งขึ้นภายในระยะเวลาเร็วที่สุด แม้ในชีวิตก่อนหน้าเขาจะไม่สามารถปกป้องคนที่เขารักได้ แต่ในครั้งนี้จะต่างออกไป!
 “เอาล่ะ…ลู่เอ๋อของข้า น้ำร้อนได้ที่แล้ว เจ้าออกไปก่อนเถอะ...ข้าขอเวลาแช่อ่างสมุนไพรนี้สักหน่อย”
เย่หยวนกล่าว
 เมื่อลู่เอ๋อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความสงสัย
 “นายน้อย…หากท่านอาบคนเดียวมันอาจจะเกิดเหตุการณ์ไฟไหม้แบบในอดีตอีก ตั้งแต่ตอนนั้นพวกเราก็แช่อ่างสมุนไพรด้วยกันตลอดมิใช่รึ? ทำไมจู่ๆวันนี้ท่านถึงกลายเป็นคนขี้อายไปได้?”
  หัวใจของเย่หยวนเต้นแรงขึ้นๆ  แท้ที่จริงแล้วเย่หยวนไม่ต้องการให้หญิงสาวมาแช่น้ำร่วมอ่างเดียวกับเขา แต่หากเขายังปฏิเสธอยู่แบบนี้...ลู่เอ๋ออาจจะสงสัยก็เป็นได้
 “ขะ-เข้าใจแล้ว งั้น...เข้ามาด้วยกันสิ...” เย่หยวนพูดออกไปอย่างเขินๆ
 เมื่อลู่เอ๋อได้ยินดังนั้น นางก็ดีใจอย่างมากพร้อมปลดเสื้อผ้าแพรพรรณออก
……………………………