ผมพยักหน้า ก่อนจะใช้การ์ดคาแรคเตอร์เพิ่ม สี่คนที่ถูกเรียกมาเพิ่มไม่ใช่กำลังรบที่ดีเลิศ แต่วินาทีนี้ไม่ว่ามีอะไรเหลือก็จำเป็นต้องใช้แล้ว
ทั้งสี่ไม่ใช่คาแรคเตอร์ไร้ประโยชน์ ผมแค่คิดว่าพวกเขาไม่เหมาะกับการต่อสู้จึงเรียกใช้เฉพาะยามจำเป็นอย่างในเวลานี้
จากเท่าที่เห็น ผมเชื่อว่าจำนวนสมาชิกโบนไรเดอร์สมีเหลือไม่เยอะแล้ว สิ่งที่ผมกังวลมีเพียงแค่ว่าในพวกนั้นจะมีคาแรคเตอร์แฝงตัวอยู่อีก
ทั้งที่ฝ่ายเราเหลือคนที่สู้ได้อย่างจริงจังแค่ไม่กี่คน แต่คงเป็นเพราะเรื่องความต่างของเลเวล ศัตรูจึงเป็นฝ่ายเสียเปรียบ พวกเขามีแต่จะล้มลง ยิ่งพวกเขาถอย พวกเขาก็ยิ่งพลาด
แทนที่จะพยายามหนีออกไปข้างนอก พวกโบนไรเดอร์กลับหนีลงชั้นใต้ดิน
[สมาชิกกลุ่มโบนไรเดอร์สถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
"ถอย" ใครบางคนตะโกน
[สมาชิกกลุ่มโบนไรเดอร์ถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
"ปล่อยไอ้พวกนั้นออกมา"
"ปล่อยออกมา พวกเราก็ตายด้วยน่ะสิ อุ๊ปปป"
[สมาชิกกลุ่มโบนไรเดอร์ถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
"ข้าจะไม่ยอมตายไปมือเปล่าหรอก ข้าจะเอาพวกมันทั้งหมดไปด้วยกับข้า"
ประตูลูกกรงถูกเปิดออกกรงแล้วกรงเล่า จากนั้นซอมบีจำนวนมหาศาลที่ถูกขังไว้ในคุกใต้ดินก็เริ่มกรูกันออกมา ผมชะงักไปหลายวินาทีเพราะมัวแต่ประหลาดใจว่าทำไมพวกโบนไรเดอร์สขังซอมบีไว้ที่ใต้ฐานทัพของตัวเอง แต่เรื่องนั้นคงไม่มีทางได้คำตอบแล้วเพราะคนสุดท้ายของกลุ่มเพิ่งถูกซอมบีที่ตัวเองปล่อยออกมาปลิดชีวิตไปต่อหน้าต่อตา
[มิชชัน: กวาดล้างสามแก๊งใหญ่ในเดิร์กลิน (3/3)]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[รางวัล (เลือก 1 อย่าง): ดาบราชาจากต่างโลก (SSR สเปเชียลซุปเปอร์แรร์), สุ่มการ์ดระดับซุปเปอร์แรร์ขึ้นไปจากแพ็คที่ยังไม่มี, ชุดโซลาร์เซลพร้อมแบตเตอร์รีคุณภาพสูง (R แรร์)]
ข้อมูลแจ้งเตือนว่ามิชชันจบแล้ว ทำให้ยิ่งมั่นใจว่าคนที่ตายไปล่าสุดคือคนสุดท้าย แต่ผมไม่มีเวลาพักสบาย ๆ ฉลองความสำเร็จ เพราะซอมบีกำลังแห่เข้ามาราวกับคลื่นโถมใส่
[ซอมบีอ่อนแอถูกกำจัด คุณได้รับ 1 คะแนน]
[ซอมบีถูกกำจัด คุณได้รับ 3 คะแนน]
[ซอมบีแข็งแรงพิเศษถูกกำจัด คุณได้รับ 5 คะแนน]
พวกเราสู้พลางถอยพลาง ยิงพวกมันล้มลง ปืนลูกซองของแอนช่วยผลักพวกมันบางส่วนให้ถอยไป แต่การกระทำของพวกเราก็ถือเป็นแค่การถ่วงเวลาเพื่อหาทางหนีเท่านั้น เพราะจำนวนต่างกันมาก แล้วความซวยก็ปรากฏ พวกเราพลาดปล่อยให้ซอมบีปิดทางออกเดิมโดยไม่รู้ตัว
จอนเอาตัวเข้าแลกเพื่อเปิดทาง เขารู้ตัวว่าขาตัวเองไม่สามารถวิ่งไปได้เร็วและไกลนัก แต่เขาวิ่งชาร์จเข้าใส่ซอมบีโดยหวังว่าต่อให้ตายก็ต้องช่วยให้คนอื่นรอดไปได้
เหตุการณ์แบบเดียวกันเกิดขึ้น นักมวยประจำกลุ่มตัดสินใจทำแบบเดียวกันหลังเขาพลาดถูกกัดและรู้ตัวว่ายังไงก็ไม่รอด ร่างของจอนยังไงก็ต้องสลายเป็นละอองแสงแทนที่จะเปลี่ยนสภาพ เขาตั้งใจล่อซอมบีให้วิ่งไปหาตนเองที่วิ่งแยกออกไป
พวกเราที่เหลือออกวิ่ง จนมาถึงประตูที่ขวางระหว่างชั้นหนึ่งและชั้นใต้ดิน พอพวกเราพ้นประตูไป ผมรีบสละขวานด้ามหนึ่งเพื่อกั้นประตูเอาไว้ แต่จากสภาพประตูแล้ว แม้จะมีขวานช่วยเสริม มันก็คงขวางกั้นซอมบีไว้ได้ไม่นาน
พวกเราวิ่งหนีต่ออย่างไม่คิดหยุดพัก ซอมบีใช้เวลาหลังจากนั้นไม่นานก็พังประตูออกมาได้ เหมือนกับที่ผมคาดเอาไว้ก่อนแล้ว
แต่พวกเราก็ทิ้งระยะห่างออกมามาก เมื่อเหลียวหลังไป ผมเห็นพวกมันลิบ ๆ ดูเหมือนพวกมันไม่มีทางตามหลังเราได้ทันแน่ ๆ
ลองคะเนดู มันนานมากแล้วที่ผมไม่ได้รู้สึกเสียวสันหลังเพราะพวกซอมบี
ตอนนี้ผมมั่นใจแล้วว่าพวกเราปลอดภัย แต่ผมก็ไม่อยากหยุดรีรออยู่แถวฐานของโบนไรเดอร์ จึงตัดสินวิ่งนำทุกคน ตั้งใจจะหยุดวิ่งต่อเมื่อไม่เห็นสถานที่ที่เพิ่งหนีออกมาอยู่ในระยะสายตา
"มีซอมบีที่เร็วกว่าปกติด้วย"
ผมพยักหน้าขณะที่ยังจ้ำไปข้างหน้าไม่หยุด แอนไม่ได้คิดไปเอง ผมเห็นจากรายงานของระบบก่อนหน้านี้แล้วด้วย ในกลุ่มนั้นมีซอมบีที่ทั้งเร็วและแข็งแกร่งกว่าปกติ ระบบยังให้คะแนนค่าหัวพวกนั้นสูงกว่าซอมบีทั่วไปด้วย
ในมิชชันที่เพิ่งจบไป ปริศนากวนใจผมเพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว เรื่องเกี่ยวกับคอลเลคเตอร์และคาแรคเตอร์ที่ยังมืดแปดด้าน เรื่องเกี่ยวกับซอมบีชนิดพิเศษ
ผมอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ว่ามีอะไรบางอย่าง หรือเหตุการ์บางอย่างที่ผมไม่รู้จักกำลังเคลื่อนไหวหรือถูกขับเคลื่อนอยู่
ผมได้แต่หวังว่ามิชชันหรือเหตุการณ์ต่อ ๆ ไป จะไม่เลวร้ายมากไปกว่าความกังวลของผม


"ทำไมเรอะ"
"ยังจะถามอีก" มายาชี้ไปที่ค่าเลเวลและค่าสถานะของเธอ "ไม่เห็นเหรอว่ามันเต็มแล้ว"
"เห็นแล้ว" ผมตอบห้วน ๆ
"เห็นแล้วก็อัพเกรดสิ การ์ดซ้ำก็มีแล้วด้วย"
"กำลังคิดอยู่ว่าจะรอให้น้อง ๆ ของเธอเลเวลเท่ากันแล้วค่อยอัพเกรดทีเดียวเลยดีไหม"
"เพื่อ!!"
"เป็นแฝด ถ้าเลเวลเท่ากันหมดมันก็ดูสวยงามดีใช่ไหมล่ะ ความจริงอยากให้ทุกคนในกลุ่มเลเวลเท่ากันด้วยซ้ำ แต่ทำไม่ได้เพราะว่าดันเริ่มไม่เท่ากันทุกคนนี่สิ แต่ถ้ารออัพเกรดพร้อมกันก็จะเลเวลเท่ากันหมดไง"
ไม่ใช่แค่มายาหรือน้อง ๆ ด้านแอนและคาแรคเตอร์ทุกคนต่างแสดงสีหน้าประหลาดออกมา ก็เข้าใจหรอกว่านิสัยอย่างนี้ประหลาด แต่พอเห็นอะไรที่มันไม่สมบูรณ์ ไม่เท่ากัน มันก็จะรู้สึกขัดใจ ทุกคนไม่เป็นกันบ้างเหรอ
"คุณคามิลคะ" แอนพยายามเข้ามาช่วยเกลี้ยกล่อม "ฉันเข้าใจว่าคุณหงุดหงิดเวลาเห็นอะไรแบบนี้ แต่ไม่คิดเหรอคะว่ามันน่าเสียดาย"
ผมเข้าใจเรื่องนั้น เหมือนกับเกมที่บังคับว่าถ้าตัวละครเลเวลถึงจุดหนึ่งแล้วต้องเปลี่ยนเป็นอาชีพระดับสูง ไม่เช่นนั้นจะเก็บเลเวลต่อไม่ได้ ยิ่งมัวแต่รีรอ ค่าประสบการณ์ที่ได้มาระหว่างนั้นก็ยิ่งเสียเปล่า
"ไม่ว่ายังไง สุดท้ายเลเวลของมายาก็จะเต็มเข้าสักวันอยู่ดี อัพเกรดเธอตอนนี้น่าจะทำให้เธอเป็นกำลังให้เราได้มากขึ้นไม่ใช่เหรอคะ"
"ใช่แล้ว ยอม ๆ เถอะพี่ ฉันอยากเก่งขึ้นแม้จะอีกนิดก็ยังดี"
"พี่คามิลยังไม่เคยอัพเกรดพวกเราด้วย ถือว่าเป็นการทดสอบที่ดีออก" เมย์เข้ามาเสริมอีกคน
สุดท้ายผมก็ต้องยอมใจอ่อน ผมเปลี่ยนมายากลับเป็นการ์ด เปิดเมนูเกี่ยวกับการอัพเกรดการ์ดที่ไม่เคยใช้มาก่อนขึ้นมา จากนั้นก็นำวัตถุดิบทุกอย่างที่จำเป็นใส่ลงไปในช่องที่ถูกเตรียมไว้
การ์ดแฝดสาม #1: สาวซามูไรใบหลักที่มีเลเวลเต็มแล้วหนึ่งใบ การ์ดแบบเดียวกันอีกสามใบ เมื่อใส่ลงไปจนครบปุ่มที่เขียนว่า 'ยืนยัน' ก็เปลี่ยนจากสีเทากลายเป็นสีเขียวพร้อมใช้งาน
ผมกดยืนยัน จากนั้นก็แค่รอเล็กน้อย มีภาพของการ์ดทั้งสี่ใบลอยหมุนคว้างอยู่กลางอากาศก่อนที่มันจะถูกดูดมารวมกันที่แสงสว่างตรงจุดศูนย์กลาง
เมื่อแสงจางลง การ์ดใบใหม่ก็ปรากฏขึ้น ชื่อการ์ดยังเหมือนเดิม ที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคืออาร์ตเวิร์กที่สวยงามขึ้น เป็นรูปของมายาที่ดูโตกว่าเดิมเล็กน้อยและเครื่องแบบที่เปลี่ยนจากมัธยมต้นเป็นเด็กมัธยมปลาย
อีกจุดที่เห็นได้ชัดถึงความเปลี่ยนแปลงคือสัญลักษณ์บอกความหายาก แรริตีของเธอเดิมคือ SR (ซุปเปอร์แรร์) ตอนนี้มันกลายเป็น SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์) ไปซะแล้ว
ผมเรียกเธอออกมาเพื่อยืนยันความเปลี่ยนแปลงให้เห็นกับตา
"โอ้วววววว" มายาแหกปากร้องทันทีที่ปรากฏตัวอีกครั้ง
"เฮ้ย แหกปากร้องทำไม" จอนรีบห้ามปราม ที่เราอยู่ด้วยกัน ตรงนี้ไม่ได้ห่างจากฐานของโบนไรเดอร์สเลย
"พลัง! ฉันรู้สึกได้ถึงพลังที่พลุ่งพล่านขึ้นมา นี่มัน… ร่างกายนี่มัน แล้วยังดาบนี่อีก"
เรื่องพลังอะไรนั่น มายามโนไปเองอย่างแน่นอน เลเวลสูงสุดของเธอเพิ่มจาก 50 เป็น 70 แต่เลเวลปัจจุบันก็ยัง 50 เหมือนกับเมื่อครู่ก่อน ค่าสถานะเองก็เท่าเดิมเป๊ะ จนกว่าเธอจะเลเวลอัพหลังจากนี้นั่นแหละเธอถึงจะแข็งแกร่งขึ้น
ยกเว้นอยู่อย่างเดียวที่เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ สกิลของมายา 'ฟรีคาตานะขั้นสูง' มันทำได้ดาบที่ติดตัวเธอกลายเป็นของมีคุณภาพขึ้นจากดาบก่อนหน้านี้
[ข้อมูลไอเท็ม]
[ชื่อ: ดาบนิทรา]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[รายละเอียด: ดาบคาตานะคุณภาพเยี่ยม เคลือบใบดาบด้วยยาสลบสูตรลับ เพียงแค่รอยบาดเล็กน้อยก็สามารถทำให้มนุษย์หมดสติได้ไม่ต่างจากปืนยาสลบ ข้อควรระวังคือยาที่เคลือบไว้จะเสื่อมคุณภาพอย่างรวดเร็วหลังชักออกจากฝัก]
คุณสมบัติของอาวุธไม่ได้ยอดเยี่ยมเพราะถูกจำกัดการใช้งาน เพียงการใช้มันไม่กี่ครั้งตัวยาที่เคลือบดาบไว้ก็จะหมดฤทธิ์จนไม่ต่างจากดาบธรรมดา แต่เพราะมันเป็นอาวุธมาจากสกิลของมายา ทุกครั้งที่ผมเรียกใช้เธอ ดาบเล่มนี้ก็อยู่ในสภาพพร้อมใช้งานทุกครั้ง
ที่น่าตกใจคือ มายาเก่งขึ้นกว่าเดิมอย่างที่เธอคุยโม้ไว้ อาจเป็นเพราะร่างกายที่สูงใหญ่ขึ้นหรือจะเป็นเพราะความมั่นใจเหลือล้นในการเปลี่ยนแปลงไปของตัวเธอเองก็ไม่สามารถยืนยันได้
ในการช่วยผมถล่มฐานทัพของโบนไรเดอร์ส มายากับน้อง ๆ มีบทบาทอย่างมาก
[สมาชิกกลุ่มโบนไรเดอร์สถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
[สมาชิกกลุ่มโบนไรเดอร์สถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
[คาแรคเตอร์ไม่ระบุฝ่ายถูกกำจัด คุณได้รับ 3 คะแนน]
ข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เมื่อครู่ ส่วนใหญ่คือข้อความที่บอกว่าเป้าหมายมิชชันอย่างพวกโบนไรเดอร์สถูกฝ่ายเราจัดการ แต่บางครั้งก็จะมีข้อความแปลก ๆ แทรกขึ้นมาด้วย
ผมเผื่อใจไว้แล้วว่าต้องมีการสูญเสีย ตอนที่จัดการกับศัตรูไปได้ราวแปดในสิบ ผมก็พบว่าฝ่ายเราเหลือกันเพียงแค่ ผม แอน มายาและจอนเท่านั้น
"บ้าจริง! เกือบจะไปได้สวยแล้วเชียว" จอนบ่นอย่างหัวเสีย
ผมเข้าใจว่าทำไมจอนถึงหงุดหงิด เราเสียอลิซาเบธที่เป็นมือดีที่สุดในกลุ่มจากการปะทะกับคาแรคเตอร์ที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่ม พวกนั้นเก่งกว่าคนทั่วไปมาก แม้ว่าอลิซาเบธจะเหนือกว่าเล็กน้อยแต่เมื่อถูกรุมเล่นงาน คนอย่างเธอก็ยังพลาดได้
"เจ็บใจนัก… เมย์กับไมรา"
มายาเองก็โกรธที่เห็นน้อง ๆ ถูกเล่นงานต่อหน้าต่อตา แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าผมสามารถเรียกทั้งสองมาใหม่ได้ภายหลัง แต่ภาพของน้อง ๆ ที่ตายในอ้อมแขนตนเองก็ยังยากที่จะทำใจให้เคยชิน
ทั้งสองคนที่เหลือยังใจสู้ดี แต่ร่างกายกลับไม่ไหวแล้ว จอนถูกยิงที่เข่าจนแค่ยืนก็ยังทำไม่ได้ ส่วนมายาก็เหลือเรี่ยวแรงอีกไม่มาก คนที่ยังดูสมบูรณ์จึงเหลือแค่ผมกับแอน
"ถึงเวลาที่จะเอาคนที่เหลือออกมาแล้วละค่ะ"
[นักกายกรรมหนุ่ม หมอทหารติดบุหรี่ นักมวยเมาหมัดและนักเบสบอลขาเสียเตรียมตัวพร้อมแล้ว]


เรดสคาร์ฟ ฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส สองแก๊งใหญ่ที่คอยสร้างความเดือดร้อนให้กับผู้รอดชีวิตในเมืองถูกจัดการไปแล้ว เป้าหมายสุดท้ายที่เหลือจึงมีเพียงแค่โบนไรเดอร์สเท่านั้น ผมควรจะกังวลใจเกี่ยวกับกลุ่มนี้แต่ในหัวกลับไม่สามารถหยุดคิดเรื่องที่ว่าอาจมีคอลเลคเตอร์คนอื่น
ประมาทเกินไปอีกแล้ว แค่เพราะว่าไม่เคยเจอคอลเลคเตอร์อื่นนอกจากตัวเอง ทำไมถึงได้หลงคิดไปได้ว่านี่คือความสามารถที่มีเฉพาะตน ถ้าผมมีได้ทำไมจะมีคนอื่นมีมันไม่ได้ล่ะ
แต่ถึงรับรู้ความจริงก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้มาก ผมเตือนตัวเองว่าควรจะทุ่มความสนใจไปที่โบนไรเดอร์สก่อน
"ปราบโบนไรเดอร์สแล้วอาจจะเจอคาแรคเตอร์อื่นอีกก็ได้นะคะ"
"นั่นสินะ ไม่เจอคอลเลคเตอร์ที่ใช้อลิซาเบธด้วย บางทีคน ๆ นั้นอาจจะอยู่ในกลุ่มโบนไรเดอร์สก็ได้"
"หรือไม่ก็อาจจะเห็นคาแรคเตอร์อื่นที่แฝงตัวอยู่ในโบนไรเดอร์สค่ะ"
แผนที่ผมตั้งใจจะใช้กับโบนไรเดอร์สคือการขึงลวดในซอยขนาดเล็ก ฟังดูโหดร้าย แต่วิธีแบบนี้มีประสิทธิภาพกับพวกแก๊งซิ่งป่วนเมืองเป็นอย่างดี ตอนที่ขับรถบึ่งมาด้วยความเร็วสูงมันยากที่มองเห็นเส้นลวดที่ถูกขึงอยู่
แต่แอนห้ามผมเอาไว้ เธอยืนกรานว่าวิธีแบบนี้มีโอกาสที่จะทำให้คนไม่เกี่ยวข้องถูกลูกหลง
ผมไม่เข้าใจว่าใครจะถูกลูกหลงไปได้ แถวนี้ไม่มีใครอื่นที่ขับมอเตอร์ไซค์นอกจากพวกโบนไรเดอร์ส แล้วต่อให้มีใครหลงมา พวกเขาก็คงไม่แคล้วถูกเจ้าพวกนี้ดักฆ่าชิงรถอยู่ดี
ผมยอมทำตามใจแอน พวกเราใช้วิธีที่คล้ายกับวิธีที่เล่นงานฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส ดักเล่นงานพวกมันคนหนึ่ง ชิงรถมา แล้วก็ใช้รถนั้นเป็นนกต่อล่อพวกมันที่เหลือมาติดกับ
ง่ายดายเหลือเกิน พวกเราจัดการกับหน่วยลาดตระเวนไปได้สามกลุ่มในระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ นั่นทำให้จำนวนของโบนฮันเตอร์หายไปราว ๆ หนึ่งในสาม
พวกเราเจอคาแรคเตอร์หนึ่งรายแฝงตัวอยู่ในนั้น บิลลีที่เป็นพวกพ้องของผมกำลังยืนจ้องมองบิลลีฝ่ายศัตรูที่ถูกพวกเราจับตัวไว้ได้
"รู้สึกประหลาดจังครับ" บิลลีพูดด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน
[แฝดสาม #3: สาวยิวยิตสูพูดไม่ออก]
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรเข้าใจความรู้สึกของบิลลี]
[แฝดสาม #2: สาวคาราเต้รู้สึกโชคดีที่เธอไม่ได้ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน]
เชลยไม่ยอมปริปากแม้แต่คำเดียว นอกจากนั้นก็ไม่มีท่าทีเกรงกลัวว่าจะถูกฆ่าหรือถูกทรมาน เป็นลักษณะนิสัยที่ไม่เหมือนบิลลีที่ผมรู้จักเลยสักนิด
ผมลองใช้การตรวจสอบสถานะของระบบ มันขึ้นไม่แตกต่างจากบิลลีฝ่ายเรา นอกเสียจากค่าสถานะที่ด้อยกว่าซึ่งเดาได้ว่าเกิดจากเลเวลที่แตกต่างกัน
"บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่ ช่างประปาร่างใหญ่เป็นการ์ดที่มีอยู่ทั้งในมิสเซลเลเนียสและเซอร์ไววัลแพ็ควัน ถ้าคอลเลคเตอร์ทุกคนมีแพ็คเริ่มต้นเหมือนกัน ก็ไม่น่าแปลกที่พวกเขาจะมีคาแรคเตอร์สองคนนี้" ผมให้ข้อมูลกับแอนเพิ่ม
"คอลเลคเตอร์คนอื่นคงไม่กระหน่ำเปิดมิสเซลเลเนียสแพ็คเหมือนคุณคามิลหรอกค่ะ เดาได้เลยว่าเขาอาจจะมีคาแรคเตอร์ที่ฝ่ายเราไม่รู้จักด้วย"
"เป็นไปได้ แล้วก็มีโอกาสสูงด้วยว่าอาจได้เจอคาแรคเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่าฝ่ายเรา"
"หะ หวังว่าจะไม่มีพวกที่มีพลังแฟนตาซีเกินไปนะคะ"
ผมไม่กล้าพูดว่าจะไม่มี คาแรคเตอร์แต่ละรายที่ผมมีล้วนแต่เป็นคนที่เกิดในยุคปัจจุบัน แต่พวกเขาส่วนใหญ่มีสกิลเหนือมนุษย์ อย่างได้กระสุนฟรีวันละนัด มาพร้อมกับดาบ อุปกรณ์ช่าง หรือแม้แต่ทักษะที่เกือบจะเหมือนเวทมนตร์ ผมจะแน่ใจได้อย่างไรว่าในแพ็คอื่นจะไม่มีคาแรคเตอร์ที่ประหลาดมหัศจรรย์ยิ่งกว่านี้
"อาจจะได้เวลาที่คุณคามิลจะเลิกเปิดมิสเซล…"
"ไม่ครับ จนกว่าจะมันขึ้นว่าเปิดครบ 100%" ผมยืนยันอย่างหนักแน่น
ระหว่างที่ถกเถียงกันแบบกึ่งจริงกึ่งเล่น รู้ตัวอีกทีพวกเราก็เข้าใกล้ฐานทัพของโบนไรเดอร์สแล้ว
"พร้อมกันแล้วใช่ไหมคะ" แอนถามตอนที่เห็นผมเรียกคาแรคเตอร์ที่ผ่านการต่อสู้ด้วยกันมาแล้วออกมาจนครบ
มายายกมือขึ้นห้าม "เดี๋ยวก่อนค่ะ"
"อะไรล่ะพี่ หรือว่าอยากให้พี่คามิลเรียกคนออกมาเพิ่มอีก"
"พี่คามิลเหลือคนไว้ใช้กรณีฉุกเฉิน ฉันรู้น่า! ไม่ได้จะพูดเรื่องนั้นสักหน่อย แค่อยากจะให้ดูไอ้นี่มากกว่า"
[ข้อมูลคาแรคเตอร์ (แบบย่อ)]
[ชื่อ: มายา วอร์ฟิลด์]
[ฉายา: แฝดสาม #1: สาวซามูไร]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[เลเวล: 50/50]
[ค่าสถานะ: พละกำลัง 13 ความทนทาน 10 ความว่องไว 17 ไหวพริบ 10]


[แฝดสาม #1: สาวซามูไรสนใจฟังคำตอบของคุณ]
"ไม่เห็นต้องถาม เพราะเห็นว่าเธอน่าจะช่วยได้"
[หมอทหารติดบุหรี่หัวเราะออกมาเบา ๆ]
[นักสืบตาเดียวเชื่อว่าคุณน่าจะแค่อยากเก็บเลเวลทีละคน]
ผมไม่ได้โกหกที่อยากให้ยูโกะอยู่เพราะเชื่อในตัวเธอและพลังที่ติดมากับเธอ แต่ที่จอนเดาก็ไม่ได้ผิดเช่นกัน ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่เก็บเลเวล โดยเฉพาะในเมืองที่มีซอมบีมากมายขนาดนี้
เพียงไม่กี่ก้าวที่เข้ามาในเมือง พวกเราก็เจอกับซอมบีกลุ่มใหญ่ ด้วยจำนวนคนที่ลดลง กระสุนที่เหลือไม่มากและไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ในเมืองนี้นานแค่ไหน แม้จะเสียดายคะแนนแค่ไหนแต่ผมก็ตัดสินใจว่าคราวนี้พวกเราควรเลี่ยงการปะทะ
ผมตรวจสอบแผนที่จากระบบอยู่เป็นระยะจนแน่ใจว่า 'คนที่ต้องตามหา' ยังอยู่ในเมืองนี้
ที่ได้ข้อสรุปแบบนั้นก็เพราะเห็นว่าในบรรดาคนที่เป็นเป้าหมายทั้งสามคน อีกสองตำแหน่งไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว ดังนั้นคนที่ยังขึ้นตำแหน่งล่าสุดว่าอยู่ในแรทฟอร์ตก็คงยังไม่ได้ไปไหน
น่าตกใจที่เขาหรือเธอเอาตัวรอดอยู่ในเมืองแบบนี้ได้นาน เมืองที่เต็มไปด้วยซอมบีและแก๊สพิษแบบนี้ไม่ใช่สถานที่ที่อยู่สบายเลย
เคยคิดด้วยซ้ำว่านอกจากคนที่ตามหาแล้ว ถ้าไม่เหลือมนุษย์ตัวเป็น ๆ ให้เห็นก็ไม่แปลก
แต่มันมีคนอยู่… หลังจากเดินสำรวจอยู่ราว ๆ ครึ่งวัน กลุ่มของเราเจอกับมนุษย์กลุ่มแรก โชคดีที่พวกเราหลบซ่อนทัน อีกฝ่ายจึงไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกจับตามอง
"คาแรคเตอร์ค่ะ" แอนกระซิบอยู่ข้าง ๆ
ผมขมวดคิ้ว คิดเผื่อไว้ว่าอาจจะเจอคาแรคเตอร์ที่นี่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้เจอจริง ๆ ที่รู้ได้ทันทีว่ากลุ่มที่กำลังเดินอยู่ในเมืองไม่ใช่คนธรรมดา ก็เพราะว่าสองในสามของพวกเขามีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับจอนและหมอสตีฟ
"มีคนได้มิชชันแบบเดียวกับคุณคามิลรึเปล่าคะ"
"เป็นไปได้"
"คนสุดท้ายเป็นคนหรือคาแรคเตอร์กันนะ"
พวกเราจับตาดูกลุ่มสามคนนั้นไม่นานก็ได้ข้อมูลเพิ่ม พวกเขาถูกซอมบีกลุ่มใหญ่จู่โจม แต่ละคนรับมือด้วยทักษะที่เหนือมนุษย์ มีภาพหนึ่งผมจำได้อย่างแม่นยำคือ เจ้าคนที่สามถีบรถเปิดประทุนพลิกคว่ำไปทับซอมบี
มีแค่คอลเลคเตอร์และคาแรคเตอร์เท่านั้นที่สามารถมีพละกำลังขนาดนี้
บอกไม่ได้ชัดว่าคนพวกนี้เป็นมิตรหรือศัตรู แต่ผมกับแอนตัดสินใจกันว่าจะพยายามหลีกเลี่ยงพวกเขา
อาจเพราะแรทฟอร์ตเล็กกว่าที่คิดไว้ พวกเราออกค้นหาโดยระวังกลุ่มหนึ่งแต่กลับเจออีกกลุ่มในระยะที่หลบไม่พ้น
กลุ่มนี้มีชาร์ลี กับชายหญิงอีกคู่ที่ผมรู้ว่าเป็นคาแรคเตอร์เช่นกัน พวกเขาเหมือนคาแรคเตอร์ที่ผมทิ้งไว้เพื่อทำหน้าที่สะสมคะแนนในสถานที่อื่น ๆ ที่ห่างไกลออกไป
"ใจเย็น ๆ พวกเราไม่จำเป็นต้องสู้กัน"
ต่างฝ่ายต่างไม่กล้าลดปืนลง โดยเฉพาะแอน เธอสัมผัสได้ว่าคาแรคเตอร์อีกฝ่ายไม่เหมือนกับคาแรคเตอร์ที่เป็นพวกพ้องของผม แววตาของทั้งสามเหมือนแววตาของคนที่ถูกควบคุมเอาไว้
"พวกเรามีมากกว่า… อย่าพยายามสู้ดีกว่าค่ะ ถ้าจะถอย พวกเราก็ไม่ตาม" แอนขู่ทั้งที่กลัวจนแทบลมจับ
พริบตาต่อมา ทำให้ผมรู้สึกเสียใจที่คิดว่าสามารถเจรจากันได้ เจ้าพวกนี้เหมือนเครื่องจักรมากกว่ามนุษย์ ชาร์ลีของฝ่ายตรงกันข้ามหันปากกระบอกปืนไปทางแอน ก่อนที่เขาจะลั่นไกสำเร็จ อลิซาเบธที่เร็วกว่ายิงสวนออกไป จากนั้นทุกอย่างก็เละเทะไปหมด
แอนรอดกระสุนมาได้ก็เพราะยูโกะตะครุบตัวเธอเอาไว้ อลิซาเบธถูกยิงทะลุหน้ากากกันแก๊สหลังจากที่เธอเก็บศัตรูไปได้อีกหนึ่งคน คนสุดท้ายของฝ่ายศัตรูถูกลูกซองของแอนยิงจนล้มแล้วถูกผมยิงซ้ำ
แม้จะกำจัดคาแรคเตอร์ที่ไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของไปได้สามคน แต่เราเสียอลิซาเบธที่เป็นมือดีที่สุดไปด้วย
"บ้าจริง ยังเริ่มสำรวจได้ไม่เท่าไหร่แท้ ๆ ดันเสียมือดีไปแล้ว"
"ขอโทษนะคะ ถ้าไม่พยายามช่วยฉัน…"
"ผมไม่ได้จะพูดแบบนั้น อลิซาเบธเป็นพวกพ้องคนสำคัญแต่อย่างที่คุณรู้ เธอสามารถคืนชีพได้ แต่ผมกับคุณไม่ใช่ โชคดีแล้วละที่คุณมีแค่แผลถลอก"
"มองในแง่ดี" มายาที่เพิ่งถูกเรียกเปิดปากพูดกับแอน "เราเสียหน้ากากกันแก๊สไปหนึ่ง แต่ได้เพิ่มมาอีกสามอันจากศัตรู ฉัน เมย์ และไมราก็เลยถูกเรียกออกมาเพิ่มได้ไง"
"ถ้าไม่สามารถเลี่ยงการปะทะได้ อย่างน้อยกำจัดไปแล้วสามคนย่อมดีกว่าปล่อยให้พวกนั้นรวมกลุ่มกันได้นะคะ" เมย์เสริม
"พวกนั้นจะรู้แล้วรึยังคะว่าโดนเล่นงาน" แอนสีหน้าไม่สู้ดี
"คอลเลคเตอร์ต้องรู้แน่นอน อย่างน้อยก็ต้องเห็นว่ามีการ์ดที่อยู่ในหมวดรอคืนชีพเพิ่มขึ้นมา แต่คาแรคเตอร์ด้วยกันถ้าไม่มีวิธีสื่อสารก็คงไม่รู้ตัวหรอก" ผมตอบไมรา
"ตอนนี้เป็นจังหวะดีที่จะเก็บที่เหลือสินะ" มายาพึมพำ
ผมไม่สามารถยืนยันได้ว่าคาแรคเตอร์กลุ่มที่เจอก่อนหน้านี้สังกัดคอลเลคเตอร์คนเดียวกับที่เพิ่งจู่โจมเราไป แต่พวกเราตัดสินใจจะไม่เสี่ยงในการเข้าใกล้แบบครั้งก่อน การเจรจาไม่จำเป็น ถ้าเจอคาแลคเตอร์อีก พวกเราจะจู่โจมในทันที
เราเจอกลุ่มแบบเดิมอีกสามกลุ่มแต่ละกลุ่มมีคาแรคเตอร์สามคน รู้สึกตัวอีกทีเราก็มีหน้ากากกันแก๊สเพียงพอสำหรับคนทุกคนในกลุ่ม
น่าเสียดายที่เราไม่ได้เบาะแสของคนที่ต้องตามหาเพิ่มเลยสักนิด เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ผมถือโอกาสนี้ล่าซอมบีเพื่อเก็บคะแนน ในขณะเดียวกันก็เริ่มทำมิชชันที่สามไปด้วยพร้อมกัน
"ไม่เสี่ยงเกินไปหน่อยเหรอคะ ใช้เฟิร์สเพอร์เซินวิวในเมืองที่อันตรายแบบนี้ รอจบเรื่องตรงนี้แล้วค่อยไปหาที่เงียบ ๆ ทดลองไม่ปลอดภัยกว่าเหรอคะ" มายาขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น
"ใช้เฟิร์สเพอร์เซินตั้งแต่ในนี้ เราเสี่ยงขึ้นอีกนิด" ผมหันไปยอมรับแบบตรงไปตรงมา "แต่ตอนนี้พวกเราแน่ใจแล้วว่ามีคอลเลคเตอร์ที่พร้อมจะเล่นงานเราเมื่อเจอหน้า พวกเราต้องเก่งขึ้นกว่านี้"
"ถ้าตายตอนอยู่ในร่างคาแรคเตอร์ก็คือตายจริงเลยนะ ห่างไกลกับประโยคที่ว่าเสี่ยงขึ้นอีกนิดเยอะเลย"
"เป็นห่วงเหรอ" ผมหัวเราะพร้อมกับยกมือขึ้นจะลูบหัวมายา
เธอรีบปัดมือผมออก เสมองไปอีกทางและกัดฟันพูด "ไม่ได้เป็นห่วงสักนิด"
เฟิร์สเพอร์เซินวิวคือสกิลเข้าสิงคาแรคเตอร์ที่อยู่ในสังกัด ผมตัดสินใจใช้มันครั้งแรกกับคนที่น่าจะเอาตัวรอดได้ดีอย่างบิลลี
จุดอ่อนของบิลลีคือจิตใจ ดังนั้นหากร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาถูกควบคุมโดยผม ไม่ว่าจะมีมิชชันแบบไหนขึ้นมาให้ทำมันก็ควรจะง่ายดาย
ผมประเมินพลาดไปเล็กน้อย ตอนที่อยู่ในร่างของบิลลี ความนึกคิด ประสบการณ์ อุปนิสัยของเจ้าตัวส่งผลกระทบมาถึงผมด้วย


[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: บรูโน นาวาโร]
[ฉายา: นักเลงกระจอก]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: นักเลงข้างถนนอายุ 17 ปี ถูกยั่วยุได้ง่าย ไม่มีใครรู้ประวัติของเขาชัดเจน ลือกันว่าเขาใช้ชีวิตเข้า ๆ ออก ๆ ในสถานพินิจตั้งแต่อายุ 13 ปี เป็นคนที่หากอยู่ตามลำพังจะดูกวนประสาทจนเกือบบ้า ๆ บอ ๆ แต่หากอยู่รวมกันกับกลุ่มแก๊งก็จะกลายเป็นคนมุทะลุกล้าได้กล้าเสีย]
[สกิล: ฟรีแจ็คไนฟ์, แพ็คฮันเตอร์]
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: ยูโกะ ยามานาชิ]
[ฉายา: สาวแกลติดสมาร์ตโฟน]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: เด็กสาวลูกครึ่งญี่ปุ่นและไอริช แต่กลับไม่มีความเหมือนกับทั้งสองชาติ ติดโทรศัพท์สมาร์ตโฟนจนแทบจะไม่เงยหน้าขึ้นมาจากจอ ที่น่าประหลาดก็คือแม้จะเป็นโลกที่ไม่มีอินเทอร์เน็ตหรือเครือข่ายโทรศัพท์ให้ใช้ เธอก็ยังสามารถใช้งานสมาร์ตโฟนได้อย่างไม่มีปัญหา]
[สกิล: ฟรีสมาร์ตโฟน, ลิฟวิงฮอตสปอต, คลีนนิง, คุกกิง]
แอนถือวิสาสะตรวจสอบข้อมูลของคาแรคเตอร์ใหม่ทั้งสอง เดี๋ยวก่อนสิ เธอทำแบบนั้นได้ยังไง
"โห สองคนนี้เก่งดีนะคะ คนแรกมีมีดพับฟรี แถมยังมีสกิลคล้าย ๆ กับของมายา เมย์และไมรา ถ้าอยู่กับพวกเดียวกันก็จะเก่งขึ้นได้ด้วย"
"นี่! ทำไมเธอเปิดดูข้อมูลได้ล่ะ"
แอนไม่ได้สนใจที่ผมขัดคอ เธอยังตื่นเต้นกับคาแรคเตอร์ใหม่ราวกับเป็นเจ้าของเอง
"เด็กคนนี้น่าสนใจนะคะ หน้าตาสะสวย อายุน่าจะราว ๆ เพิ่งจบมัธยมปลาย มีสมาร์ตโฟนมาด้วย ว้าว ลิฟวิงฮอตสปอตนี่คือทำให้ทุกคนรอบ ๆ ตัวใช้อินเทอร์เน็ตได้ใช่ไหมคะเนี่ย"
เพื่อให้รู้ว่าแอนเดาถูกหรือไม่ ผมตัดสินใจเรียกใช้งานทั้งคู่ เริ่มจากเจ้าหนุ่มที่ย้อมผมสีเทา ใบหน้าและท่าทางยียวนกวนประสาท
"โอ๊สสส หวาดเด ลูกเพร่ ได้รู้เรื่องราวคร่าว ๆ แล้ว ต่อไปก็ขอฝากเนื้อฝากตัวและหัวใจด้วยนะฮาฟฟ"
เส้นเลือดข้างขมับผมปูดโปนขึ้นทันทีที่ได้ยินภาษาวิบัติ ถ้าไม่ติดที่เจ้าหนุ่มนี่คือคาแรคเตอร์ที่เรียกออกมาเอง ก็อยากจะเข้าไปตบใส่หัวฉาดใหญ่ฐานใช้ภาษาน่าขัดใจ
"ส่วนทางนี้คือเถ้าแก่เนี้ยสินะฮาฟฟ ขอฝากตัวด้วยเช่นกันนะฮาฟฟ" บรูโนหันไปทักแอนบ้าง วิธีการพูดการจาของเขามันทำให้ผมสับสนว่าหมอนี่เป็นคนชาติไหนกันแน่
…ใจเย็น ๆ อย่าเพิ่งไปโกรธมัน เดี๋ยวมันก็โดนซอมบีเชือดทิ้งแล้ว เย็นไว้ เย็นไว้…
คาแรคเตอร์อีกรายถูกเรียกออกมา คุณสมบัติของเธอตรงตามที่แอนบรรยายเอาไว้ เธอมีลักษณะรูปลักษณ์ที่ค่อนข้างโดดเด่นจากการย้อมผมสีทองตัดผิวสีแทนที่เกิดจากการใช้เครื่องสำอาง
ยูโกะสนใจแต่สมาร์ตโฟนจนเกือบไม่ได้มองผมที่เป็นคนเรียกเธอออกมา
คาแรคเตอร์ในเซอร์ไววัลแพ็คควรจะเป็นธีมของ 'ผู้รอดชีวิต' ต่อให้มีจุดอ่อนติดตัว พวกเขาก็มักจะมีทักษะบางอย่างที่ช่วยให้เอาตัวรอดในโลกที่โหดร้ายได้ แต่ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ายูโกะคนนี้จะเป็นแบบนั้น เธอจะอยู่รอดในโลกที่มีแต่ซอมบีโดยเอาแต่จ้องหน้าจอได้ยังไง
"เอ่อ… ยามานาชิซัง"
"จะเรียกยูโกะก็ได้ ฉันไม่ถือเรื่องเรียกชื่อทั้งที่ยังไม่สนิทหรอก" เธอตอบแอน แต่ตาก็ยังจ้องจอไม่เลิก ไม่รู้ว่ากำลังเล่นเกมหรืออ่านอะไรอยู่
ไม่มีใครไม่มีประโยชน์ ผมเชื่อแบบนั้น ตัวอย่างที่เห็นชัด ๆ ก็มีมาแล้วหลายคน บิลลีที่กลัวความมืดและถ้าอยู่คนเดียวจะไม่ได้งานเลย มายาเด็กสาวนิสัยเพี้ยนผู้อยากจะเป็นซามูไร หมอสตีฟที่ติดนิโคตินขั้นหนัก และอีกหลาย ๆ คนที่เคยสงสัยว่ามีประโยชน์จริงหรือไม่ ตอนนี้พวกเขาได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าหากอยู่ถูกที่ถูกเวลาพวกเขาต่างก็เป็นกำลังสำคัญให้กับกลุ่ม
บรูโนและยูโกะไม่ต่างกัน สองคนนี้แค่รอเวลาที่จะได้เติบโตขึ้น
หลังจากเข้าโจมตีและถูกกดดันจนต้องถอยมาตั้งหลักครั้งหนึ่ง ในที่สุดพวกเราก็สามารถผ่านอุโมงค์ไปได้สำเร็จ นี่คือครั้งแรกที่พวกเราได้เหยียบเข้ามาในเมืองแรทฟอร์ตแล้วมันก็เกือบจะเป็นหนสุดท้าย
"กลิ่นแรงจังเลยนะคะ"
"ไม่ใช่แค่เรื่องกลิ่นแรงแล้ว นี่มันเมืองแก๊สพิษชัด ๆ"
ก่อนที่จะไปต่อ ผมตัดสินใจใช้เครื่องวัดแก๊สตรวจสอบ ปริมาณของแก๊สไม่ถึงขั้นที่ทำให้เป็นอันตรายในทันทีทันใด แต่ก็พูดได้เต็มปากว่าคงยากที่จะไปต่อได้หากไม่มีการป้องกัน
โชคดีที่ผมมีหน้ากากกันแก๊สติดตัวอยู่หลายอันจากความพยายามเปิดแพ็คทั้งสอง แต่ไม่มากพอสำหรับทุกคน ผมจำเป็นต้องเรียกบางคนกลับเป็นการ์ดเพื่อให้หน้ากากพอดีกับจำนวนคนที่เหลือ
แรทฟอร์ตถูกโอบล้อมด้วยเทือกเขาสูงทั้งสี่ด้าน เมืองนี้มีปัญหาเรื่องอากาศถ่ายเทไม่สะดวกมาแต่ดั้งเดิม นอกจากนั้นก็ยังมีปัญหาเรื้อรังจากการรั่วไหลของแก๊สไข่เน่าจากระบบท่อน้ำทิ้งที่ขาดประสิทธิภาพ การมาของยุคซอมบีที่ทำให้เมืองทั้งเมืองเต็มไปด้วยศพเน่าเหม็น ทำให้ปัญหาเรื่องกลิ่นที่เลวร้ายอยู่แล้วหนักข้อขึ้นยิ่งกว่าเดิม
"แก๊สพวกนี้ไม่ได้เบากว่าอากาศเหรอคะ"
"ไม่ใช่ทุกชนิดที่จะลอยขึ้นไปหมดหรอก ไฮโดรเจนซัลไฟด์หนักกว่าอากาศ"
ผมไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องแก๊ส ที่รู้จักก็เป็นแค่ข้อมูลผิวเผินที่รู้มาจากการดูสารคดีที่จำชื่อไม่ได้แล้ว โชคดีที่สมาร์ตโฟนของยูโกะให้ข้อมูลส่วนนี้เพิ่มได้พอดี เธอลองค้นข้อมูลเพิ่มจนเราแน่ใจว่าดีแล้วที่ไม่ได้ประมาทเจ้าแก๊สไข่เน่านี้และนำหน้ากากมาใส่กันทุกคน
"มือถือนี่สะดวกดีจังเลย โห แก๊สนี่ติดไฟได้ด้วยเหรอคะ อันตรายจัง" แอนพยายามมองหน้าจอโทรศัพท์ของยูโกะ แม้จะลำบากเล็กน้อยเพราะหน้ากากกันแก๊สทำให้ทัศนวิสัยแคบลง
"เอาคนออกมาได้จำกัดไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเลือกฉันอยู่ล่ะ" ยูโกะหันมาถามผม


เอมมาเป็นรายสุดท้ายจากสี่คนที่ผมเรียกมาช่วยในครั้งนี้ ผมไม่รู้ว่าอาการของเธอเกิดจากการผ่าตัดที่ไม่สำเร็จหรือเป็นผลกระทบทางจิตใจตามประวัติที่เขียนเอาไว้ แต่ที่ผ่านมาผมต้องบอกตามตรงว่าผมกังวลว่าเธอจะทำให้ทุกคนช้าลงทุกครั้งที่เรียกเธอออกมา
"ไม่ต้องเก็บบางคนเอาไว้เป็นไพ่ตายเหรอคะ"
"ไม่ต้องแซวเลย ก่อนหน้านี้ผมเปิดแต่มิสเซลเลเนียสซึ่งมีการ์ดคละตั้งแต่คอมมอน แต่เซอร์ไววัลที่เปิดอยู่ตอนนี้มีตั้งแต่แรร์ขึ้นไป…"
"ไม่ต้องกังวลเรื่องชุบชีวิตแล้วสินะคะ"
"มาดูกันว่าซอมบีกลุ่มนี้จะหมดก่อน หรือผมจะอัพเกรดคาแรคเตอร์ได้ครบก่อนกัน"
"ขนาดนั้นเลย มะ…ไม่น่าไหวนะคะ อ๊ะ…"
"อะไรเหรอ"
แอนกระพริบตาปริบ ๆ "ปะ เปล่าค่ะ"
แอนดูมีท่าทีเหมือนมีเรื่องต้องคิด แต่ในการต่อสู้เธอไม่ได้แสดงจุดอ่อนออกมา ยังคงสู้ได้ดี ทำให้ผมไม่คิดซักไซ้กับท่าทีแปลก ๆ ที่สังเกตเห็นได้ถี่ขึ้น เธอดูเหมือนมองหาบางอย่าง แต่ถ้าเธอไม่เล่า ผมจะยังไม่เสียเวลาถาม เพราะคิดว่าข้อมูลที่ได้มาอาจไม่มีประโยชน์กับผมก็ได้
ผมชอบข้อมูลจนยอมซื้อมาได้ถ้าระบบไม่มีข้อมูลให้ แต่ไม่ใช่ว่าจะเสพข้อมูลทุกอย่าง เวลาที่เสียไปกับการรับรู้หรือต้องฟังเรื่องไร้สาระไม่สามารถเรียกคืนได้ จะถือว่าผมเสียมากกว่าได้
ซอมบีกลุ่มแรกที่น่าจะมีจำนวนมากกว่าร้อยตัวซึ่งเราพบถูกจัดการไปจนหมดในที่สุด แต่ยังไม่ทันที่พวกเราได้พักหายใจ ซอมบีกลุ่มใหม่กลับเคลื่อนที่โอบล้อมเข้ามาเพราะถูกเสียงปืนดึงดูด
ถ้าเป็นคนทั่วไป คงจะเริ่มคิดเรื่องหนีแล้ว แต่…
"ใช้ 500 คะแนน เปิดเซอร์ไววัลแพ็ควัน 10 แพ็ค"
[500 คะแนนถูกใช้แลกเซอร์ไววัลแพ็ค วัน x 10]
[คุณได้รับการ์ดนักมวยเมาหมัด ระดับ R (แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดเต็นท์สนามขนาดกลาง ระดับ R (แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดลุงยามวัยดึก ระดับ R (แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดแฝดสาม #2: สาวคาราเต้ ระดับ SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดยาปฏิชีวนะ ระดับ R (แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดโดรนขนาดเล็ก ระดับ R (แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดแฝดสาม #3: สาวยิวยิตสู ระดับ SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดวิทยุสื่อสาร ระดับ R (แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดกล่องกระสุน 9 มม. ระดับ R (แรร์) x 3]
"โห ไม่เลวเลยนี่คะ ได้คาแรคเตอร์มาตั้งสี่ห้าใบ"
"แต่แพงกว่าแพ็คเดิมตั้งห้าเท่า…"
ตั้งใจว่าจะไม่บ่นแล้ว แต่ผมก็เผลอเอามันไปเทียบกับมิสเซลเลเนียสจนได้
"ใช้อีก 200 คะแนนแล้วกัน"
"ดะ เดี๋ยวสิคะ นี่จะเปิดเซอร์ไววัลแพ็ควันให้ครบเลยเหรอ"
"ถ้าทำได้ก็อยากทำอยู่หรอก แต่กระสุนของเรากับซอมบีแถว ๆ นี้คงไม่พอ"
ผมได้การ์ดที่มีประโยชน์มาเพิ่มอีกมากมาย บางใบคงไม่ได้ใช้ตอนนี้แต่ก็ไม่มีปัญหา ยังไงเป้าหมายหลักของการเปิดก็คือการ์ดคาแรคเตอร์และการ์ดใบใหม่ ๆ ที่ยังไม่เคยได้มาก่อน
ผลประกอบการในครั้งนี้คงต้องเรียกว่าทะลุเป้า แม้พวกเราเสียกระสุนไปราว ๆ ครึ่งหนึ่ง ซึ่งถือว่าหนักหนาอยู่เพราะกระสุนทุกนัดอันมีค่าได้มาจากการถล่มแก๊งใหญ่ไปถึงสามแก๊ง แต่ผลตอบแทนก็สูงมากเช่นกัน
ตอนนี้การ์ดคาแรคเตอร์ทุกใบที่เป็นแรร์ได้รับการอัพเกรดจนหมดแล้ว ไม่มีใครที่ได้สกิลใหม่จากการอัพเกรดแต่ผมรู้สึกได้ว่ามันมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปนอกจากการแต่งตัวที่ดูมีราคาขึ้น
จอน แฮมเมอร์เดิมเป็นคาแรคเตอร์ระดับแรร์ (R) ที่แทบไม่มีจุดอ่อนนอกจากตาที่เสียไปข้างหนึ่ง เขาครบครันจนถ้าระบบจัดว่าเป็นระดับซุปเปอร์แรร์ก็ไม่แปลกเลย ผมมาพบความจริงที่ซุกซ่อนอยู่ในภายหลัง จอนมีข้อเสียเกี่ยวกับการเติบโต ในเลเวลตั้งแต่หนึ่งจนถึงสามสิบ จอนเก่งขึ้นเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับน้องชายของเขา
และโดยไม่มีหลักฐาน แต่ผมเชื่อว่าเมื่อเขากลายเป็นซุปเปอร์แรร์แล้วข้อเสียที่ว่าอาจจะลดลง ซึ่งมันไม่ได้เป็นเฉพาะกับจอนเท่านั้น ผมเห็นจุดเล็ก ๆ ที่เปลี่ยนไปในคาแรคเตอร์อื่น ๆ ก่อนหน้านี้
บิลลีดูกล้าหาญขึ้น แต่เดิมผมคิดว่าช่างประปาร่างใหญ่คนนี้ค่อนข้างเสียของ แต่เขามีทักษะและมีเรี่ยวแรงที่นอกจากงานช่างแล้วก็ยังสามารถเปลี่ยนสายไปช่วยบู๊ได้ ยิ่งเมื่อเลเวลอัพขึ้น พละกำลังของเขาก็ยิ่งสูงโดดเด่น บิลลีมีแรงมากขึ้นขนาดที่ผู้ชายตัวใหญ่สามสี่คนเอาเขาไม่ลง
ข้อเสียคือจิตใจของบิลลี เขากลัวที่มืดและไม่กล้าทำอะไรตามลำพัง แต่ตอนนี้เมื่ออัพเกรดแล้วดูเหมือนจะดีขึ้น ผมไม่มั่นใจในสิ่งที่เชื่อถึงร้อยเปอเซ็นต์หรอก แต่คิดว่าน่าจะใช่แหละ
ลุงบันหรือคริสโตเฟอร์ บัน หนุ่มขึ้นเล็กน้อยหลังการกลายเป็น SR (ซุปเปอร์แรร์) จากสภาพลุงยามอายุ 79 ปี ผมคิดว่าเขาหนุ่มขึ้นจนดูเหมือนคนเพิ่งเกษียณอายุมาไม่เกินสองสามปี ลุงบันมีสกิลฟรีบุลเล็ตที่ยิ่งเลเวลสกิลสูงก็ยิ่งลดเวลาที่จะได้กระสุนฟรี ต่อให้เขาจะไม่ได้หนุ่มขึ้นตอนยกระดับแรริตี เขาก็ยังเป็นคาแรคเตอร์ที่ผมหวังพึ่งพาได้เสมอ
อดีตแชมเปียนมวยสากล แซม คล็อกเกอร์ และ อดีตนักเบสบอลหญิง เอมมา ลาเวนเดอร์ มีพัฒนาการแบบเดียวกับลุงบัน คนแรกแสดงออกว่าอาการเมาหมัดตลอดเวลาของเขาดีขึ้น ในบางเวลาเขาดูเกือบจะไม่ต่างจากคนปกติเลย ส่วนเอมมาเองเธอก็ยืนยันว่าอาการเจ็บขาของเธอทุเลาขึ้นเมื่อกลายเป็นซุปเปอร์แรร์
มันทำให้ผมคิดขึ้นมาได้ว่า นี่อาจจะกลายเป็นแนวทางหลักของการพัฒนาก็ได้ คาแรคเตอร์ที่มีจุดอ่อนจะมีจุดอ่อนน้อยลงทุกครั้งที่ยกระดับ
แล้วถ้าเป็นพวกที่ไม่มีจุดอ่อนอย่างชัดเจนตั้งแต่แรกล่ะ
อย่างแฝดสามทุกคนก็เปลี่ยนระดับจากซุปเปอร์แร์เป็นสเปเชียลซุปเปอร์แรร์กันถ้วนหน้า จากเด็กมัธยมต้นจึงกลายเป็นสามสาวมัธยมปลายไปแล้วเรียบร้อย
ไม่สิ กรณีนี้จากวัยรุ่นตอนต้นเข้าสู่วัยก่อนเป็นผู้ใหญ่ อาจถือว่าเป็นการลดจุดอ่อนได้เหมือนกันมั้ง
คนที่ผมลุ้นกับพัฒนาการมากที่สุดคงหนีไม่พ้นอลิซาเบธ สเตรน เธอเป็นคาแรคเตอร์เพียงใบเดียวที่เริ่มต้นจากแรริตีระดับ SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์) อลิซาเบธไม่มีจุดอ่อนชัดเจนเหมือนกับคาแรคเตอร์รายอื่น อาการคิดมากของเธอ แม้จะเสียเวลา แต่ผลลัพธ์มักจะดีเสมอ ผมจึงมีความหวังว่าการอัพเกรดเธอจะยิ่งเสริมจุดเด่นของเธอ
แม้จะแอบหวั่นใจอยู่บ้าง ห่วงว่าการอัพเกรดจะไปเพิ่ม 'ความเซ็กซี่' ของเธอแทนก็เถอะ
ในส่วนของการ์ดอีกหลายใบที่ระดับสูงกว่าแรร์ อย่างเช่น ชาร์ลีเป็นซุปเปอร์แรร์มาแต่เดิม หรือหมอสตีฟ กลุ่มนี้มีทั้งคนที่เลเวลยังขาดไปอีกนิดและการ์ดซ้ำยังไม่ครบจำนวน พวกเขาคงจะต้องรอต่อไปอีก เพราะซอมบีบริเวณนี้แทบไม่เหลือให้กำจัดเก็บแต้มอีกแล้ว
"ไปกันต่อเลยไหมคะ"
ผมพยักหน้าและกระตุกมุมปากยิ้มตอบแอน


ซอมบีล้มลงเกลื่อนกลาดราวกับใบไม้ร่วงจากต้นไม้ที่ถูกเขย่า แต่กระนั้น ใบไม้ที่ยังเหลืออยู่บนต้นไม้มักไม่มีท่าทีว่าจะร่วงหล่นหมดง่าย ๆ เช่นเดียวกับพวกซอมบีที่ยังกรูกันออกมาเรื่อย ๆ ไม่มีท่าทีว่าวาระที่จะกำจัดพวกมันได้หมดจะมาถึงในเร็ว ๆ นี้
กลุ่มของเราสู้พลางถอยพลางอย่างช้า ๆ กระสุนที่เตรียมมาอย่างมากมายลดลงอย่างต่อเนื่อง แต่นาทีนี้ไม่มีใครเสียดายกระสุน ทุกคนรู้ดีว่าหากปล่อยให้ฝูงซอมบีเข้าประชิด พวกเราจะถูกฆ่า
ผมมองดูคะแนนที่ไหลเข้ามาอย่างกับสายน้ำ ซอมบีธรรมดาหนึ่งตัวได้สามคะแนน เซอร์ไววัลแพ็ควันต้องใช้ห้าสิบคะแนนหรือห้าเท่าของมิสเซลเลเนียส มันน่าเหลือเชื่อที่ตอนนี้ผมได้คะแนนมามากพอจะเปิดมันได้แบบต่อเนื่อง แน่นอนว่าผมถือโอกาสนี้เปิดแพ็คนี้ให้เต็มที่
น่าเสียดายที่คาแรคเตอร์ส่วนใหญ่ในแพ็คนี้ซ้ำกับคาแรคเตอร์ที่ได้มาจากมิสเซลเลเนียส แต่นั่นกลับกลายเป็นข้อดีอีกอย่าง มันจะได้ทำให้ผมได้โอกาสยกระดับคุณภาพของคาแรคเตอร์ไปพร้อมกับการสะสมการ์ดให้ครบทุกแบบ
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: ร.ท. สตีฟ ลอว์เธอร์]
[ฉายา: หมอทหารติดบุหรี่]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: หมอทหาร ชายร่างสูง ผมสีน้ำตาล นอกจากทักษะด้านการทหารที่ได้รับการฝึกฝนมา เขาเป็นหมอที่มีความรู้ความสามารถเป็นอย่างดี มีทักษะพิเศษในการรักษาที่ใกล้เคียงกับพลังพิเศษ นอกจากนั้นยังมาพร้อมกับอุปกรณ์ทางการแพทย์ จุดอ่อนร้ายแรงคือเขาติดนิโคตินขั้นรุนแรง ถ้าวันไหนไม่ได้สูบบุหรี่จะมือสั่นจนทำงานไม่ได้]
[สกิล: เคียว, ฟรีเมดิคัลทูลแบค]
ผมได้การ์ดของสตีฟมาซ้ำจนถึงจุดที่สามารถอัพเกรดเขาได้ น่าเสียดายที่สตีฟเป็นคาแรคเตอร์ที่ผมเรียกใช้ไม่บ่อยพอ เขายังต้องใช้ค่าประสบการณ์อีกมาก กว่าที่เลเวลจะถึงจุดให้อัพเกรดได้
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: ชาร์ลี แฮมเมอร์]
[ฉายา: นักกายกรรมหนุ่ม]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: เด็กหนุ่มอายุสิบห้าที่มีร่างกายยืดหยุ่นทำให้สามารถมุดเข้าไปในสถานที่ที่แม้แต่เด็กยังเข้าไปได้ยาก แม้จะมีปัญหาด้านการได้ยินทำให้ไม่สามารถพูดได้ด้วย แต่เขามีทักษะพิเศษที่ทำให้สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอากาศ]
[สกิล: คอนทอร์ชัน, เทรเมอร์เซนส์]
ชาร์ลีเป็นลูกพี่ลูกน้องของจอนและบิลลี ผมไม่ค่อยได้เก็บเลเวลให้เด็กหนุ่มนิสัยดีคนนี้ด้วยเหตุผลเดียวคือจอนและบิลลีอยากให้ญาติผู้น้องคนนี้อยู่ห่างไกลจากการต่อสู้
คงเป็นเพราะศึกกับพวกโบนไรเดอร์สที่แม้แต่ผมเองก็รอดมาได้อย่างฉิวเฉียด เห็นได้ชัดว่าเราต้องการกำลังเสริม ทางสองพี่น้องจึงไม่สามารถพูดเรื่องกันชาร์ลีออกไปจากการต่อสู้ได้ คงรู้สึกเหมือนน้ำท่วมปาก ตอนนี้พวกเราจำเป็นต้องใช้ทุกทรัพยากรที่มีอย่างคุ้มค่าที่สุด
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: แซม คล็อกเกอร์]
[ฉายา: นักมวยเมาหมัด]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: อดีตนักมวยแชมป์โลกรุ่นซุปเปอร์มิดเดิลเวท ต้องสละเข็มขัดก่อนเวลาเพราะมีอาการของโรคเมาหมัด เป็นคนมีปัญหาด้านการควบคุมอารมณ์ เคลื่อนไหวช้า พูดไม่ชัด โรคนี้ไม่เพียงแต่ทำลายอาชีพและความฝันของเขา มันยังทำให้เขามีปัญหากับคนรอบข้าง จนต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวตามลำพัง]
[สกิล: แอดวานซ์บ็อกซิง, เอนดูแรนซ์]
แซมไม่มีทักษะด้านการยิงปืนหรืออาวุธระยะไกลชนิดอื่น นอกจากนั้นอาการเมาหมัดของเขายังส่งผลต่อการต่อสู้ในระยะใกล้อีกด้วย เหตุผลที่ผมยังดันทุรังใช้งานเขาต่อมีเพียงความหวังว่าหากเขาเลเวลสูงขึ้นหรือได้รับการอัพเกรดจนสูงพอ บางทีโรคที่เขาเป็นอยู่อาจจะดีขึ้น
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: เอมมา ลาเวนเดอร์]
[ฉายา: นักเบสบอลขาเสีย]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: อดีตนักเบสบอลหญิงจากทีมที่อยู่ในลีคระดับโลก เธอประสบอุบัติเหตุทำให้ต้องได้รับการผ่าตัดที่ขา แม้ว่าจะได้รับการยืนยันจากแพทย์ว่าหายดีแล้ว แต่เธอก็ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย มีทักษะการขว้างที่ยอดเยี่ยมและมีสายตาที่ดี]
[สกิล: โฟกัส, โธรววิง]


เบาะแสแรกที่เราได้มาคือเมือง 'แรทฟอร์ต' เมืองทางทิศเหนือจากเดิร์กลิน
แรทฟอร์ตคือเมืองขนาดเล็กที่ถูกโอบรอบด้วยเทือกเขาเกือบทุกด้าน สาเหตุเดียวที่ทำให้ผมและแอนต้องดั้นด้นมาจนถึงเมืองที่อยู่ห่างไกลขนาดนี้ก็เพราะระบบแผนที่ของมิชชันแรกชี้เป้ามานั่นเอง
ถึงมีแผนที่และข้อมูลให้ก็ใช่ว่าการตามหาคนจะง่ายดาย ตำแหน่งที่ระบบชี้บอกเป็นเพียงแค่ตำแหน่งคร่าว ๆ เท่านั้น อีกทั้งระบบไม่ได้แสดงตำแหน่งในปัจจุบันเหมือนกับเครื่องติดตาม รายละเอียดของมิชชันบอกว่าตำแหน่งเป้าหมายที่สามารถตรวจหาบนแผนที่จะถูกอัพเดตเป็นระยะ ดังนั้นที่แจ้งอยู่ว่าคนที่ตามหาอยู่ในเมืองนี้อาจจะเป็นข้อมูลของเมื่อหลายวันก่อนก็เป็นได้
"จะเข้าเมืองทางนี้จริงเหรอคะ" แอนถามผมตอนที่พวกเราเหลืออีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงอุโมงค์ยักษ์ที่เป็นทางเข้าออกสำคัญของเมือง
"กังวลอะไรขึ้นมาเหรอ"
"ไม่เห็นต้องถามเลย เราต้องเดินทะลุอุโมงค์ที่เต็มไปด้วยซอมบีนี่คะ"
"ช่วยไม่ได้นี่นา ทางเข้าออกเมืองนี้มีทางเดียว ตอนที่เชื้อซอมบีระบาด ทุกคนพยายามหนีจากเมืองแล้วก็มาตายกันที่ปากทางเข้านี่แหละ มีซอมบีเยอะก็ช่วยไม่ได้หรอก"
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรส่ายหน้า]
[นักสืบตาเดียวสงสัยเรื่องที่เมืองมีทางเข้าออกเดียวจริงหรือไม่]
[ช่างประปาร่างใหญ่มองอุโมงค์มืดมิดด้วยความหวาดกลัว]
"หา! อะไร! มีปัญหาอะไรเหรอ"
ผมโวยวายใส่มายา จอนและบิลลีซึ่งไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ บางทีผมรู้สึกเบื่อระบบตรงนี้แหละ ถึงจะไม่เรียกคาแรคเตอร์ออกมาเลยแม้แต่คนเดียว พวกนั้นก็ยังจับตาดูอยู่ แถมระบบยังปล่อยให้ข้อความแซวแบบไม่มีประโยชน์ปรากฏขึ้นมาได้เสมอ
ความจริงมีวิธีการที่ทำให้ปิดการมองเห็นของพวกคาแรคเตอร์ได้อยู่หรอก แต่ผมจงใจเปิดเอาไว้ ยกเว้นแค่เวลาทำธุระส่วนตัว เหตุผลก็เพื่อให้ทุกคนรับรู้สถานการณ์ปัจจุบันตลอดเวลา เมื่อใดก็ตามที่ต้องขอแรงพวกเขาให้ช่วย ทุกคนก็จะเข้าใจได้ในทันทีว่าต้องทำอะไรโดยไม่จำเป็นต้องออกคำสั่งหรือชี้แจง
"มาลุยกันเถอะ" ผมพูดปลุกใจก่อนที่จะเริ่มเรียกทุกคนออกมา
ซอมบีที่อยู่ในอุโมงค์น่าจะมีถึงหลักพัน ผมไม่แน่ใจเรื่องจำนวนแน่นอน แม้ตอนหลังจะลองคำนวณจากคะแนนก็คิดว่าเลขที่ได้ไม่ใช่จำนวนที่แท้จริง เพราะซอมบีสามารถให้คะแนนสูงผิดปกติปะปนอยู่กับพวกที่อ่อนแอ ผมไม่สามารถนำคะแนนที่ได้มาคำนวณย้อนกลับอย่างตรงไปตรงมาได้เลย
ถ้าเทียบระหว่างการปะทะกับซอมบีในเมืองทั้งใหญ่และเล็ก กับการปะทะกับซอมบีในอุโมงค์ ถือว่าประสบการณ์ในอุโมงค์ยุ่งยากน้อยกว่าในเมืองเล็กน้อย อุโมงค์มีข้อเสียเรื่องของความมืดและพื้นที่จำกัดทำให้เลี่ยงไม่ได้ที่ต้องย่ำไปบนศพที่ถูกจัดการไปแล้ว แต่มันก็มีข้อดีตรงที่เราสามารถบีบให้ศัตรูส่วนใหญ่ต้องมาจากทิศเดียวกัน
โชคดีที่คราวก่อนยอมเสียเวลาไปกับการอัพเกรดและเลเวลอัพคาแรคเตอร์มาเยอะ
อลิซาเบธแข็งแกร่งจนน่าขนลุก ไม่ว่าจะปืนหรือการต่อสู้ประชิด เธอก็ทำได้อย่างยอดเยี่ยม ไม่มีอะไรน่าอุ่นใจไปกว่าการรู้ว่ามีหัวหอกแบบเธออยู่ข้างหน้าสุดในกำลังคนที่ต่อสู้อยู่
ค่าสถานะของจอนเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องหลังจากอัพเกรด เป็นไปตามที่ผมคาดเอาไว้ เขาเปลี่ยนจากนักสืบมาดดุที่ยังสู้ได้ไม่เต็มที่มาเป็นสายบู๊แบบเต็มขั้นเมื่อไม่นานมานี้เอง ยิ่งเมื่อให้เขาทำงานคู่กับน้องชายอย่างบิลลีและญาติผู้น้องแบบชาร์ลี สามคนนี้ที่เข้าขากันดีก็เป็นกำลังสำคัญที่ผมไว้ใจให้อยู่ด้านหน้าสุด
"นี่ไม่ได้ทำเพราะอยากช่วยนักหรอก" มายาสะบัดเสียงใส่ผม
"พี่มายาตั้งใจจะบอกว่า พวกเราสามพี่น้องจะช่วยดูด้านหลังให้เอง" เมย์ขยายความสิ่งที่มายาบอก
ผมปล่อยให้มายา เมย์และไมราค่อยระวังหลังให้ ไม่รู้ว่าทำไมหลังจากมายากลายเป็นสาวขึ้นจากการอัพเกรด เธอก็ยิ่งแสดงท่าทีต่อต้านการทำในสิ่งที่ผมบอก หรือพูดกำกวมคล้ายกำลังประชดประชัน แบบนี้หรือเปล่านะที่เขาเรียกกันว่าซึนเดเระ แต่ถึงนิสัยจะน่าปวดหัวมากขึ้น แต่ในเรื่องการต่อสู้ ทั้งสามก็เก่งกาจและแข็งแกร่งขึ้นอย่างแท้จริง
แฝดสามยิงปืนไม่แม่นยำเท่าอลิซาเบธ แต่ในแง่การต่อสู้ระยะประชิด ทั้งสามนี้แทบไม่ได้แตกต่างจากบอดีการ์ดมืออาชีพ โดยเฉพาะ มายา ขณะที่เมย์และไมราซึ่งโตขึ้นอีกจากการอัพเกรดแล้ว พวกเธอเก่งกาจจนคนทั่วไปเทียบไม่ติด
คะแนนกำลังไหลเข้ามา มากขึ้น มากขึ้นและมากขึ้นในทุกที
ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เวลาที่เหมาะเท่าไรนัก แต่ก็ตัดสินใจเปิดเซอร์ไววัลแพ็ควันไปด้วยระหว่างที่เราถอยมาตั้งหลักที่ด้านหน้าอุโมงค์
[คุณได้รับการ์ดนักเลงกระจอก ระดับ R (แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดสาวแกลติดสมาร์ตโฟน ระดับ R (แรร์)]
"เยี่ยม!"
"ว้าว คาแรคเตอร์ใหม่ตั้งสองคน"
ยอมรับว่าเห่ออยากลองของใหม่ ผมตัดสินใจเรียกทั้งคู่ออกมาแม้จะไม่ได้คาดหวังเรื่องกำลังรบ
"ขอดูหน่อยนะคะ" แอนยื่นหน้าเข้ามาใกล้
"เฮ้ย"


"มิชชันตามหาคนน่าสนใจ รางวัลสูงพอตัว ไม่มีข้อเสียอะไรเป็นพิเศษนอกจากเป้าหมายอาจจะตายไปก่อนที่พวกเราจะหาตัวเจอ"
"แล้วทำไมมันขึ้นว่าสำเร็จไปแล้วหนึ่งล่ะคะ"
คุณคามิลเปิดหน้าต่างอีกหน้าขึ้นมา มันเป็นรายงานความคืบหน้ามิชชันแบบละเอียดขึ้น หัวข้อคือรายชื่อคนที่หาพบ ซึ่งในสี่หัวข้อ มีเพียงข้อหนึ่งเท่านั้นที่มีรายละเอียด
"1. แอนนาเบลลา โฮปส์… ชื่อฉัน"
"ไม่เข้าใจว่าระบบต้องการอะไร แต่ดูเหมือนว่าผมจะทำข้อแรกสำเร็จไปแบบไม่รู้ตัวอีกแล้ว"
ฉันยอมรับว่ารู้สึกกังวล ระบบอยากให้คุณคามิลค้นหาฉันโดยเหตุผลบางอย่าง หรือว่ามันเป็นแค่การสุ่มแล้วฉันก็บังเอิญเป็นคนที่ยังมีชีวิตในเมืองนี้
"อีกสามคนอยู่ไกล… ถ้าจะเลือกมิชชันนี้เราคงต้องเตรียมตัวกันก่อน ส่วนอีกสองมิชชัน อืมม"
คุณคามิลเปิดดูข้อมูลอีกสองมิชชันเพิ่ม เขาพยักหน้าหลายครั้งระหว่างที่อ่านข้อมูลด้วยความเร็วสูง พอเห็นแบบนั้นฉันเลยรอให้เขาอ่านจบแล้วสรุปทุกอย่างให้ฟังอีกที
"มิชชันที่สองคือมิชชันสร้างอาวุธ ดูรายชื่อของที่ต้องใช้ มันมาจากมิสเซลเลเนียสแพ็คทั้งนั้น"
[แฝดสาม #3: สาวยิวยิตสูเชื่อว่ามันไม่ง่ายแม้จะมีของครบ]
[ช่างประปาร่างใหญ่คิดว่างานนี้เขาอาจจะช่วยได้]
"ดังนั้น คุณคามิลก็มีครบหมดแล้วสินะ"
"ใช่ ของน่ะมีครบแล้ว แต่ดูเหมือนว่าผมจะยังไม่มีใครที่เหมาะน่ะสิ"
คุณคามิลเหลือบมองหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งแสงที่โผล่ขึ้นมา นอกจากบิลลีแล้วก็ยังมีอีกหลายคนที่เสนอตัวช่วย แต่เขาอยากแน่ใจว่าคนที่จะประกอบมันควรมีสกิลสายงานประดิษฐ์
"จนกว่าจะได้คนที่เหมาะ รอไปอีกนิดก็ได้ อย่างที่พูดไว้ในตอนแรก มิชชันนี้ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน"
ฉันไม่ได้โต้แย้ง การรอจนกว่าจะแน่ใจว่าทุกอย่างจะไร้ที่ติ เป็นสไตล์ของคุณคามิล ถ้าอะไรที่เขาอยากรอ ฉันก็จะไม่ห้าม ยกเว้นเพียงเรื่องที่รอไม่ได้
"มิชชันสุดท้ายล่ะคะ"
คุณคามิลถอนหายใจและหยุดไปเล็กน้อย "สกิลนี้น่าสนใจ… แต่มันมีข้อเสียอยู่ด้วย เมื่อใช้สกิลนี้จะมีโอกาสที่ได้มิชชันพิเศษที่เกี่ยวข้องกับคาแรคเตอร์คนนั้นแต่ถ้ายังจบมิชชันไม่ได้ก็จะไม่ได้กลับคืนร่าง"
"ฮ๊าาา"
"น่าสนใจแต่ก็มีความเสี่ยง"
"ถึงจะเสี่ยง คุณคามิลคงทำอยู่ดีแหละค่ะ"
"อย่าพูดเหมือนรู้จักผมดีสิ"
ไม่ต้องซักถามมากกว่านี้ก็เดาได้ คนอย่างคุณคามิลไม่มีทางปล่อยรางวัลให้หลุดมือไป เขาจะต้องหาวิธีการบางอย่างที่ช่วยเพิ่มโอกาสสำเร็จแล้วจึงค่อยลงมือ
รูปการณ์ออกมาแบบนี้ก็เท่ากับว่ามิชชันเดียวที่ต้องรีบทำมีเพียงแค่มิชชันแรกเท่านั้น การตามหาคน ที่เราไม่รู้เลยว่าด้วยเหตุผลใดฉันถึงได้กลายเป็นหนึ่งในคนที่ต้องตามหาไปด้วย
"แต่ก่อนอื่น…"
"อยากลองใช้อาวุธใหม่ที่ได้มาใช่ไหมคะ แล้วก็จะได้ถือโอกาสเก็บคะแนนเพิ่มด้วย"
"อาา… บอกแล้วว่าอย่าพูดเหมือนรู้จักผมดีสิ ถึงจะเดาถูกก็เถอะ"
"ช่วยไม่ได้นี่คะ คุณคามิลอ่านง่ายจะตาย"
เป้าหมายที่อยู่ใกล้ที่สุดอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจากเดิร์กลิน พวกเราตกลงกันว่าจะมุ่งหน้าไปทางนั้นในขณะที่เก็บกวาดซอมบีและเก็บทรัพยากรเพิ่มไปด้วย
เคยคิดว่ากวาดล้างซอมบีในเมืองนี้ไปได้เยอะแล้ว แต่ยิ่งสำรวจเมืองเพิ่มก็ยิ่งพบว่าพวกนั้นเป็นแค่ส่วนเล็ก ๆ ที่ถูกกำจัดไป
"ไม่ไหวค่ะ ถนนข้างหน้ามีเป็นร้อย ๆ เลย พวกเราควรจะอ้อม…"
"ไหวอยู่นะ"
ทำไมซื้อหวยไม่เคยถูกแบบนี้เนี่ย คนอื่นเห็นซอมบียืนออเต็มถนนคงเลี่ยงไปทางอื่น แต่ตรรกะแบบนั้นใช้ไม่ได้กับคุณคามิล เขามองเห็นซอมบีกระหายเลือดเป็นแค่คะแนนที่ขยับได้
โดยเฉพาะเมื่อวันนี้เป็นวันพิเศษกว่าวันอื่น
คาแรคเตอร์ที่เสียชีวิต สามารถคืนชีพได้ด้วยสองกรณี อย่างแรกคือการรอให้ 'คูลดาวน์' หลังเสียชีวิตหมดลง ซึ่งการ์ดแต่ละใบจะมีคูลดาวน์ที่ว่าแตกต่างกันตามระดับของความหายาก
ระดับ R (แรร์) ใช้เวลา 168 ชั่วโมงหรือหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ
ระดับ SR (ซุปเปอร์แรร์) ใช้เวลา 336 ชั่วโมงหรือสองสัปดาห์
ระดับ SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์) ใช้เวลา 720 ชั่วโมง หรือหนึ่งเดือนโดยประมาณ
ระดับ MR (มิทธิคอลแรร์) ใช้เวลา 4380 ชั่วโมง หรือราวครึ่งปี
จากการปะทะครั้งก่อน ฝ่ายเราเสียคนไปเกือบทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นคุณจอน (R) คุณอลิซาเบธ (SSR) น้องเมย์ (SR) หรือน้องไมรา (SR) ไม่ว่าจะคิดอย่างไรพวกเราต้องรอขั้นต่ำอย่างน้อยหนึ่งเดือน
แต่เพราะมันมีวิธีคืนชีพแบบอื่นอยู่ด้วย หากคอลเลคเตอร์ทำการสละการ์ดแบบเดียวกันหนึ่งใบที่ซ้ำอยู่ก็จะช่วยให้คืนชีพทันทีเช่นกัน ซึ่งแน่นอนว่าการคืนชีพแบบที่ต้องเสียการ์ดที่กว่าจะเปิดหาเจอก็ยากเย็น คนที่ไม่ยอมขาดทุนแบบคุณคามิลไม่มีทางเลือกทำ แต่ระบบก็กลับยืดหยุ่นให้ด้วยอีกทางเลือก คืออัพเกรดคาแรคเตอร์ได้ในครั้งเดียวกับการคืนชีพ
"สุดยอดเลยนะคะ ใช้การ์ดในโควต้าของการอัพเกรดและทำการคืนชีพให้ในคราวเดียวได้ด้วย" แอนเอ่ยอย่างทึ่งจัด
"นี่คือเหตุผลที่ผมไม่อยากอัพเกรดมายาตอนปกติ เพราะทำแบบนั้นก็ขาดทุนน่ะสิ ผมใช้การ์ดแบบเดียวกันคืนชีพให้เธอได้แบบเร่งด่วนตั้งสามครั้ง"
"แต่ถ้าเลือกได้ก็ไม่ได้อยากให้เธอต้องตายไม่ใช่เหรอคะ"
เขาพยักหน้า
คาแรคเตอร์ทุกคนถูกชุบชีวิตขึ้นมาด้วยวิธีดังกล่าว จากคนแค่สองคนคือฉันและคุณคามิลในตอนแรก กลายเป็นกลุ่มคนที่มีกันถึงสิบสามคน
ด้วยจำนวนขนาดนี้ ไม่ง่ายที่จะซ่อนตัวอีกต่อไป ซอมบีบางตัวมองเห็นพวกเรา หลังจากที่มันกรีดร้อง ซอมบีตัวที่เหลือก็รู้ตัวด้วยเช่นกัน
ซอมบีที่เร็วเป็นพิเศษสามตัววิ่งทะลุกลุ่มออกมาก่อน ตัวแรกถูกกระสุนของลุงบันเข้าที่หัวและล้มลงในทันที อีกสองตัวถูกกระสุนของคุณอลิซาเบธและคุณจอนเข้าไปอีกหลายนัดแล้วล้มตามไป
ฉันไม่ได้รัวยิงไปพร้อมกับคนอื่น ปืนลูกซองรุ่นที่ฉันใช้มีระยะหวังผลประมาณสามสิบเมตร แต่นั่นคือการใช้กับมนุษย์ด้วยกัน เพื่อให้มีประสิทธิภาพในการจัดการกับซอมบี ฉันรอให้พวกมันเข้ามาในระยะใกล้ขึ้นอีกเท่าตัวก่อนที่จะยิงใส่อย่างประณีต
[คอนเซนเทรต Lv. 4 -> คอนเซนเทรต Lv. 5]
"หืมม"
ฉันขยี้ตา อาจจะแค่ตาฝาด ฉันแน่ใจว่าฉันเห็นหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งแสงโผล่ขึ้นมา ซึ่งจากมุมนี้มันไม่ควรจะเป็นหน้าต่างข้อมูลของคุณคามิล
…มันหมายความว่ายังไงกัน…


เมื่องานเลี้ยงเล็ก ๆ จบลง แคทเธอรีนกลายมาเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของกลุ่มเรา พวกเราจึงไม่มีธุระกับเมืองแรทฟอร์ตอีกต่อไป เราตกลงกันว่าจะออกจากเมืองนี้ก่อนที่จะสรุปกันอีกครั้งว่าจะไปไหนต่อหลังจากนี้
การออกจากเมืองมันไม่ได้ง่าย ที่ปากอุโมงค์ที่เป็นทางเข้าออกเพียงทางเดียว คาแรคเตอร์ที่พวกเราเคยจัดการไปแล้วมารวมตัวกันที่นั่นพร้อมกับชายที่น่าจะเป็นคอลเลคเตอร์
"มาดักพวกเราที่ทางออกจริง ๆ ด้วย" แคทเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้นมา
"ค่อยยังชั่ว" ผมเผลอพึมพำออกไป
"ค่อยยังชั่วตรงไหนคะเนี่ย"
"คุณคามิลกลัวว่าพวกเขาจะระเบิดอุโมงค์ขังเราไว้ในเมือง พอเห็นว่าแค่มาดักอยู่ตรงนี้เลยโล่งใจ" แคทเฉลยสิ่งที่ผมคิดทั้งที่ไม่เคยคุยกันเรื่องนี้
คาแรคเตอร์ที่เราจัดการไปกลับมาไม่ครบ ผมเดาว่าคอลเลคเตอร์ผู้เป็นเจ้าของน่าจะเหลือการ์ดซ้ำไม่พอเพื่อใช้คืนชีพ หรือเขาคงประเมินแล้วว่าพวกนั้นไม่จำเป็น
"แกใช่ไหม คอลเลคเตอร์ที่เล่นงานลูกน้องของข้า"
ชายที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดตะโกนมา ไม่เพียงแค่มีอาวุธครบมือ เขายังมีทั้งโล่ปราบจราจลที่น่าจะทำจากโพลีคาร์บอเนตและชุดเกราะกันกระสุน ด้วยชุดเครื่องป้องกันที่มิดชิดกับหน้ากากกันแก๊ส มันทำให้ผมมองไม่เห็นลักษณะของเขาอย่างชัดเจน แต่บอกได้ว่าเขาเป็นผู้ชายร่างสูง และจากเสียง อย่างน้อยก็น่าจะวัยทำงานแล้ว
"ไม่ได้อยากมีเรื่อง แต่คาแรคเตอร์ของนายจู่โจมฝ่ายเราก่อน"
"เออ ข้าสั่งเองแหละ ถ้าเจออีกฝ่ายมีอาวุธก็ยิงได้เลย กะว่าถ้ารอดก็ค่อยจับตัว แกเองก็คงจะได้มิชชันตามหาคนเหมือนกันใช่ไหมล่ะ"
ผมหันไปมองแอนแล้วก็หันไปทางแคทเธอรีนอีกที ดูเหมือนว่าการปิดบังไปก็ไม่ช่วยอะไร เพราะอีกฝ่ายกำลังเปิดหน้าต่างรายละเอียดมิชชันขึ้นมาดู
"แคทเธอรีน เคน อ๊ะ อีกคนก็ใช่ด้วยนี่ แอนนาเบลลา โฮปส์"
"ยินดีด้วยที่มิชชันคืบหน้าแล้ว เปิดทางให้เราได้รึยัง "
"มันไม่ง่ายแบบนั้นน่ะสิ" เขาหัวเราะผ่านหน้ากากกันแก๊สก่อนที่จะชี้นิ้วไปทางแคทและแอน "ส่งสองคนนั้นมา แล้วจะปล่อยให้ผ่านไปก็ได้"
"ว่าไงนะคะ"
"เข้าใจยากไปเหรอ ผู้หญิงสองคนมาทางนี้ แล้วข้าจะปล่อยผู้ชายไป"
ผมถอนหายใจเบา ๆ "คุยกันไม่รู้เรื่องแน่"
"จะสู้ใช่ไหมคะ" แคทถามพร้อมกับมองผมอย่างไม่ไว้ใจ
ไม่แปลกที่เธอเกิดสงสัยในทักษะความสามารถของผม เพราะเราก็เพิ่งเจอหน้ากันไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ แต่มันน่าโมโหนิดหน่อยที่แอนก็หันมามองผมด้วยสายตาแบบเดียวกัน นี่พวกเธอคิดว่าผมจะรับมือไม่ไหวหรือไงนะ
"ว่าไง จะสู้เหรอ" คอลเลคเตอร์อีกคนเปิดปากพูดต่อ "ขอเตือนไว้ก่อนนะว่า ฝ่ายแกไม่มีทางชนะหรอก ไม่เห็นความต่างของกำลังรบรึไง"
"พูดอะไรกันคะ ฝ่ายเรามีเยอะกว่าตั้งหลายคน"
"ถ้าเฉพาะจำนวนก็คงใช่ ข้าจะใจดีบอกข้อมูลให้นิดหน่อยก็ได้" พูดจบเขาก็ส่งสัญญาณให้คาแรคเตอร์สามคนขึ้นมายืนอยู่ด้านหน้า
ทั้งสามแต่งกายด้วยชุดไม่แตกต่างจากคอลเลคเตอร์ นอกจากสวมหน้ากากกันแก๊สจนไม่เห็นหน้าชัด แต่ละรายยังสวมใส่ชุดเกราะกันกระสุนอย่างดี
ผมไม่ได้ห่วงเรื่องอุปกรณ์เพราะคาดว่ามันน่าจะเป็นอุปกรณ์ที่คอลเลคเตอร์มอบให้ แต่ความรู้สึกไม่สบายใจนี่มันอะไรกัน
"ทางซ้ายสุดฉันรู้จักค่ะ เป็นคนในวงการเดียวกัน เคยเป็นทั้งทหารรับจ้างและบอดีการ์ด ช่วงหลังเขาเปิดหน้าตัวเองและกลายเป็นคนดัง"


ผมให้คนอื่นนอกจากผมและแอนรอห่างออกไป เพราะถ้าอีกฝ่ายเห็นว่าพวกเรายกโขยงกันมาเป็นสิบคน ผมว่าแค่เปิดบทสนทนาแบบที่เกิดขึ้นเมื่อครู่คงยาก เธออาจจะรีบหนีไปก่อน หรือไม่ก็เปิดฉากโจมตีใส่
"เธออยู่คนเดียว คงไม่ไว้ใจพวกเราง่าย ๆ หรอกค่ะ" แอนกระซิบหลังจากพวกเราล่าถอยออกมาข้างนอกอาคาร
"ไม่แปลก เป็นผมเองก็คงไม่ไว้ใจหรอก ที่ไม่โดนยิงใส่ตั้งแต่พ้นประตูเข้าไปเมื่อครู่ก็ถือว่าโชคดีแล้ว"
ผมไม่พูดเซ้าซี้ต่อ แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ยอมแพ้และทิ้งเป้าหมายไปง่าย ๆ
หลังจากตรวจสอบเครื่องวัดระดับแก๊สอีกรอบ ผมก็ตัดสินใจถอดหน้ากากออก
"แบบนี้ค่อยหายใจโล่งหน่อย"
แอนเห็นก็ทำตามทันที "งั้นฉันถอดออกบ้างดีกว่า"
ผมเรียกเมย์ออกมาช่วย จากนั้นก็ยึดเอาที่ตรงหน้าบ้านของเป้าหมายเป็นที่พักชั่วคราว พื้นดินถูกปูด้วยผ้ารอง โต๊ะ ข้าวของถูกนำออกมาจัดวางจนเต็มพื้นที่ เครื่องครัว จานชามหลายใบ และวัตถุดิบถูกเรียกออกมาจากการ์ด
แอนน่าจะเดาออกว่าผมจะทำอะไรแต่เธอก็ยังมีทีท่าประหลาดใจ ผมกำลังจัดเตรียมอาหารชุดใหญ่เพื่อทำให้ผู้จะกลายเป็นเพื่อนใหม่ของเราประทับใจ
ความจริงคือผมมีการ์ดอาหารที่พร้อมกินได้ทันที มีหลายใบในนั้นเป็นอาหารหรูที่ยุ่งยากในการจัดเตรียม แต่การนำอาหารออกมาแบบนั้นมันไม่น่าดึงดูดเท่ากับการทำอาหารให้ดูต่อหน้าที่จะส่งกลิ่นและเสียงไปถึงเป้าหมายได้อย่างแน่นอน
ดูเหมือนแผนจะได้ผล แค่ตอนที่ผม เมย์และแอนเตรียมวัตถุดิบ อีกฝ่ายก็แอบแง้มหน้าต่างออกมาดูเป็นระยะ
ว่ากันตามตรง ผมไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายชอบหรือไม่ชอบอะไร
ตัวผมเคยร่ำเรียนการทำอาหารมาบ้างแต่นับว่ายังเป็นแค่มือสมัครเล่นเท่านั้นเพราะการจัดลำดับความสำคัญให้ทักษะการทำอาหารของผมในช่วงก่อนหน้ามาถึงโลกนี้ค่อนข้างต่ำ อีกทั้งการเปิดหาอาหารจากการ์ดหรือให้คนอื่นทำอาหารให้ในโลกนี้ก็สะดวกสบายกว่า ผมจึงไม่ได้พัฒนาทักษะการทำอาหารเพิ่มขึ้นสักเท่าไร แต่เพื่อเรียกร้องความสนใจจากผู้ที่เป็นเป้าหมาย ผมตั้งใจทำอาหารที่ผมว่าจะกินเองต่อจากนี้
ออร์เดิร์ฟที่ผมเลือกคือเนคทารีนและชีสย่างครอสตินี เนคทารีนคือผลไม้ตระกูลเดียวกับลูกพีซ รสชาติหวานอมเปรี้ยว ส่วนครอสตินีคือชื่ออาหารเรียกน้ำย่อยแบบอิตาเลียน โดยการนำเอาของหลายอย่างเช่นชีสย่าง เนื้อ หรือผักมาใช้เป็นท็อปปิงของขนมปังย่าง ซึ่งสำหรับกรณีนี้ผมเลือกใช้ชีสจากนมแพะ ผลเนคทารีน และเสริมด้วยใบโหระพาอีกเล็กน้อย
"ทำอะไรกันน่ะ" เสียงตะโกนออกมาจากช่องหน้าต่างที่เปิดแบบแง้ม ๆ เอาไว้
คิดอยู่แล้วว่าน่าจะเรียกความสนใจได้ แต่ก็ไม่ได้หวังว่าตั้งแต่เมนูแรกมันจะได้ผล
"พวกเราแค่ทำอาหารค่ะ" เมย์อธิบาย
"ฉันตาไม่ได้บอดนะ เห็นแล้วว่ากำลังทำอาหาร แต่สงสัยว่าทำไมต้องมาทำกันหน้าบ้านคนอื่น อยากถูกยิงใส้แตกใช่ไหม"
ไม่ได้พูดขู่ธรรมดา เธอยื่นปืนออกมาจากหน้าต่างให้เห็นจะ ๆ
แอนทำใจดีสู้เสือ เธอพูดโดยพยายามไม่มองไปทางปืนที่ไม่ได้เล็งมาอย่างเฉพาะเจาะจง "เอ่อ ขอโทษนะคะ มีแค่เนินแถว ๆ นี้เท่านั้นที่ไม่มีกลิ่นแก๊ส แล้วก็เผื่อว่าคุณอาจเปลี่ยนใจอยากออกมานั่งกินด้วยกัน จะได้มั่นใจว่าพวกเราไม่ได้ใส่ของแปลก ๆ ลงไป"
"บอกแล้วไงว่าไม่ออกไปคุยด้วยหรอก ว่าแต่ เอ๊ะ… เธอหน้าคุ้น ๆ นะ"
"ฉะ ฉันเหรอคะ" แอนหันหน้าไปทางผู้ถือปืนด้วยอาการเกร็ง
"เธอ… เธอก็มาจากอีกโลกใช่ไหม อย่าบอกนะว่าเป็นนักร้อง"
"อ๊ะ ค่ะ แอนค่ะ นักร้อง.."
"แอนนี แอนนีจากวงเกิร์ลส์รีโวลูชัน!" เธอเผลอร้องออกมาเสียงดัง
"เอ่อ… ใช่ค่ะ"
แล้วบทสนทนาก็หยุดไป ฟังจากน้ำเสียงที่ตื่นเต้นจนเกือบลืมตัว ผมเดาว่าเธอคนนี้น่าจะเป็นแฟนคลับของแอนอย่างแน่นอน และเธอต้องเป็นคนที่ระวังตัวมากถึงขนาดที่แม้จะอยากออกมาคุยด้วยก็ยังเลือกระวังตัวแจ
ผมเชื่อว่าการดึงดูดเธอมาเข้าพวกใกล้จะสำเร็จแล้ว ต้องรออีกนิดเดียวเท่านั้น ผมและแอนตัดสินใจกินออเดิร์ฟกันอย่างเอร็ดอร่อยก่อนที่จะคุยกันอย่างออกรสว่าอยากกินอะไรกันต่อ


ไม่เพียงแค่อลิซาเบธที่รู้จักคาแรคเตอร์ตัวนั้น คาแรคเตอร์ส่วนใหญ่ต่างก็รู้จักคนดังที่ว่านี้ เมย์และไมราเล่าว่าเธอเคยดูคลิปสอนศิลปะการต่อสู้ของเขา ชายคนนี้ใกล้เคียงกับยอดมนุษย์ตั้งแต่ก่อนที่เขาจะมีระบบเลเวลมาเกื้อหนุนในฐานะคาแร็คเตอร์
"หมอนี่คนเดียวก็เก่งกว่าคาแรคเตอร์ทั้งหมดของแกรวมกันแล้ว"
"มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ" แคทพูดสวนกลับอย่างเหลืออดกับความอวดดีของอีกฝ่าย
"มั่นใจสิ" เขาหัวเราะ "ข้าขอถามกลับหน่อยว่าพวกแกน่ะเปิดเซอร์ไววัลแพ็คไปถึงระดับที่เท่าไหร่แล้ว ถ้าให้เดาน่าจะไม่เกินสองใช่ไหม"
เขาเดาถูก ผมสามารถใช้คะแนนแลกเซอร์ไววัลแพ็คทูได้แล้ว ผมได้มันมาตอนที่เปิดเซอร์ไววัลแพ็ควันไปได้ราว ๆ 60%
"ได้ถึงสอง แต่อย่างคุณคามิล เขาไม่มีทางยอมเปิดแพ็คใหม่จนกว่าแพ็คเก่าจะคอมพลีท"
รู้สึกอยากเขกหัวแอนขึ้นมาทันใด จำเป็นด้วยเหรอที่ต้องไปบอกศัตรูเรื่องแบบนั้น
"มีนิสัยประหลาดนี่เอง ถึงได้เก็บสะสมไม่ถึงไหน ขอบอกไว้ก่อนนะ ไม้เด็ดของข้าน่ะคือสเปเชียลซุปเปอร์แรร์จากเซอร์ไววัลแพ็คโฟร์โว้ย"
มิสเซลเลเนียสและเซอร์ไววัลแพ็ควันอาจถือได้ว่ามีระดับไม่แตกต่างกันมากแม้ว่าราคาจะต่างกันถึงห้าเท่า อันหนึ่งดีตรงมีข้าวของหลากหลาย ส่วนอีกอันก็แพงเพราะการันตีว่าได้ของหายาก แต่โดยรวมแล้วถ้าเป็นแรร์ระดับเดียวกันก็แทบไม่มีใครเหนือกว่า
ทว่า หากนำทั้งสองแพ็คไปเปรียบเทียบกับแพ็คที่หายากขึ้น คาแรคเตอร์จากแพ็คโฟร์ที่อีกฝ่ายมั่นใจนักมั่นใจหนาก็น่าจะแข็งแกร่งจริง
การจะเปิดเซอร์ไววัลแพ็คทูได้ ต้องเปิดแพ็ควันให้ได้ราว 60% ผมยังไม่มีเซอร์ไววัลแพ็คทรี แต่คาดว่าน่าจะต้องใช้กฏเดียวกัน
"สองคนนั้นน่าจะเป็นพี่ชายของเรา" มายาพูดเสียงเครียด เมยและไมราผงกศีรษะ พวกเธอรู้จักคาแรคเตอร์อีกสองรายแม้จะยังปิดหน้าค่าตาอยู่ก็ตาม
"หา… ไม่เห็นรู้มาก่อนเลยว่ามีพี่"
"พวกเรามีพี่ชายอีกสามคน มีพี่ใหญ่ที่ไม่น่าจะอยู่ตรงนี้ แล้วก็มีอีกสองคนที่เป็นคู่แฝดค่ะ" ไมราอธิบายเพิ่ม
"บ้านวอร์ฟิลด์ของเราคลั่งศิลปะการต่อสู้ค่ะ พี่ชายแฝดของเราคนนึงฝึกปาจี๋ ส่วนอีกคนก็ฝึกมวยหย่งชุน"
"เก่งใช่ไหม" ถามแบบมีความหวังเล็ก ๆ ว่าสามสาวจะตอบกลับมาว่าไม่มากมาย
"โคตรเก่งค่ะ" ทั้งสามดับความหวังของผมด้วยการประสานเสียง
แทนที่จะมากังวลในฝีมือของฝ่ายตรงกันข้ามที่ยังไม่ได้เห็นกับตา ผมตัดสินใจเดินหน้าต่อแล้วค่อยปรับแผนเอาทีหลัง
ผมลอบส่งสัญญาณให้กับแอน แคทและพรรคพวกทุกคน พวกเราตัดสินใจลงมือก่อน ขณะที่อีกฝ่ายยังมัวแต่คุยโม้เรื่องความได้เปรียบของตนเอง
เป็นวิธีการที่เหมือนเล่นทีเผลอซึ่งไม่ได้ขาวสะอาดนัก แต่ลงมือก่อนย่อมได้เปรียบแน่นอน นอกจากนี้ฝ่ายเราก็มีจำนวนคนมากกว่าและหมายถึงจำนวนปืนที่มากกว่าด้วย
ถึงสวมชุดเกราะกันกระสุนก็ไม่ใช่ว่าจะรับมือกับความเจ็บปวดจากการถูกยิงได้ แม้ไม่อันตรายจนถึงระดับเสียชีวิตแล้วก็ตาม แต่แรงกระแทกยังเจ็บอยู่ ผลจากการโดนยิงอาจรุนแรงจนถึงขั้นทำซี่โครงหักได้ ทว่าความกลัวเจ็บไม่ได้มีอยู่ในสามัญสำนึกของพวกคาแรคเตอร์โดยทั่วไป ผมเคยพิสูจน์มาแล้วว่าค่าสถานะที่ชื่อ 'ความทนทาน' นั้นมีประสิทธิภาพขนาดไหน ถ้ามีค่านี้สูงเกินไปและอีกฝ่ายที่ออกแรงโจมตีเข้าใส่ไม่มีค่าสถานะ 'พละกำลัง' มากพอ การจะฟันหรือแทงให้เข้าเนื้อของคาแร็คเตอร์ที่สวมเสื้อเกราะยังเป็นไปแทบไม่ได้
กระสุนทำอะไรคาแรคเตอร์ทั้งสามคนกับคอลเลคเตอร์ไม่ได้เลย
แต่อย่างน้อยการฉวยโอกาสยิงก่อนก็ทำให้คาแรคเตอร์รายอื่นถูกเก็บเรียบภายในเวลาแค่ไม่กี่วินาทีหลังจากกระสุนนัดแรกได้ลั่นออกจากปากกระบอกปืน
"ไอ้เวรนี่ กล้ายิงระหว่างที่ข้ากำลังพูดอยู่เรอะ"
เข้าใจความโกรธนี่ดีเลย แต่ไม่ขอหยุดหรือขอโทษที่เล่นทีเผลอหรอกนะ
สี่คนที่เหลือถูกกระหน่ำยิงอย่างต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าว่าคนใดคนหนึ่งจะล้มลง พวกเขาแค่ถูกแรงปะทะดันให้ถอยไปข้างหลัง
เหล่าคาแรคเตอร์ทั้งสิบสามคน แอนและแคทไม่ได้ยั้งมือ แอนที่มักพยายามเลี่ยงการยิงใส่คนใช้ปืนลูกซองยิงใส่อกของศัตรูอย่างไม่ปรานี ส่วนแคท เธอใช้ปืนไรเฟิลเล็งให้โดนเฉพาะหัว ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่สัตว์ประหลาดในร่างมนุษย์พวกเขาคงต้องตายจากน้ำมือของสองสาวแล้ว
"บ้าจริง ยิงไม่ตาย"
"อึดยิ่งกว่าซอมบีอีกค่ะ"
เจ้าตัวคอลเลคเตอร์น่าจะมีเลเวลสูงพอสมควร แต่ที่ทำให้ผมหนักใจจริง ๆ คือคาแรคเตอร์สามคนข้างหน้า สัญชาตญาณของผมร้องเตือนว่าอย่าให้ทั้งสามมีโอกาสลงมือเพราะการต่อสู้นี้อาจจะจบลงในพริบตา
"ขอโทษนะพี่ แต่ช่วยตาย ๆ ไปซะทีเถอะ" มายาร้องตะโกน
ศัตรูพยายามเรียกคาแรคเตอร์ออกมาเพิ่ม เขาเปิดเซอร์ไววัลแพ็คไปจนถึงแพ็คที่สี่ แน่นอนว่าจำนวนคาแรคเตอร์ที่เขาครอบครองอยู่จริง ๆ คงมีมากกว่าผมด้วยซ้ำ เขาดูเหมือนตั้งใจเรียกคาแรคเตอร์เหล่านั้นออกมาเพิ่มเพื่อมาเป็นโล่
คาแรคเตอร์รายแล้วรายเล่าปรากฏขึ้น ก่อนจะถูกยิงจนพรุนและสลายไป แผนของศัตรูดูเหมือนเป็นการซื้อเวลาเพื่อให้คาแรคเตอร์หลักสามคนสามารถวิ่งทะลวงผ่ากระสุนเข้ามาหาถึงตัวเราได้
ฝ่ายของเราทำงานประสานกันได้อย่างงดงาม มีจังหวะผลัดกันยิงหรือช่วยกันยิง มีจังหวะเว้นเพื่อช่วยกันบรรจุกระสุนเพิ่ม มีทั้งคนที่ทำหน้าที่หยิบกระสุนแจกจ่าย ยังไม่นับคนที่ผลัดกันเปิดและปิดสกิลเพื่อใช้สนับสนุนพรรคพวก
"กระสุนพวกมันใกล้หมดแล้ว" อดีตทหารรับจ้างชื่อดังเริ่มเดินสวนเข้ามาได้เพราะกระสุนที่คอยปะทะร่างราวห่าฝนลดจำนวนจนน้อยลงกว่าครู่ก่อน
"ไม่หมดง่าย ๆ หรอก"


[มิชชันพิเศษ: เผชิญหน้ากับความมืดตามลำพัง (0/1)]
[รายละเอียด: บิลลีมีปมเกี่ยวกับความมืดตั้งแต่เด็กเพราะเขาเคยถูกทำโทษด้วยการขังในโรงเก็บของมืด ๆ ไม่ใช่ความคิดที่ดีที่จะจับคนที่กลัวอะไรสักอย่างไปอยู่ในสถานการณ์ที่เขาหวาดกลัว แต่สำหรับกรณีของบิลลีบางทีสถานการณ์แบบนั้นอาจจะเป็นยาดีก็เป็นได้]
[รางวัล: สกิลโลว์ไลท์วิชัน]
วินาทีที่เข้าควบคุมร่างบิลลี ผมก็ได้มิชชันสิ้นคิดในทันที เป็นไปตามที่คิดเอาไว้ว่ามิชชันจะเล่นตลกกับจุดอ่อนของตัวละคร มันไม่เข้าท่าเลยที่ให้คนกลัวความมืดอย่างบิลลี เผชิญหน้ากับความมืดโดยไม่มีผู้เชี่ยวชาญให้คำแนะนำ ของแบบนี้ถ้าทำแบบไม่ระวังมันมีแต่จะทำให้อาการแย่ลงไม่ใช่เหรอ
แต่รางวัลนั้นดึงดูดใจใช้ได้ ดูมีประโยชน์ดี
โลว์ไลท์วิชันคือสกิลที่ทำให้มองเห็นในที่ที่มีแสงน้อย ผมไม่รู้หรอกว่าถ้าพัฒนาถึงเลเวลสิบสกิลนี้จะได้ผลขนาดไหน แต่ที่มั่นใจได้ก็คือยิ่งเลเวลของสกิลสูงขึ้นก็ยิ่งเพิ่มประสิทธิภาพในการมองเห็น
ผมพาตัวเองในร่างบิลลีไปอยู่ในห้องใต้ดินที่มืดสนิท แอบมองโลกในแง่ดีว่ามันจะไม่น่ากลัวนัก หรือบางทีแค่เหยียบเข้าไปไม่กี่ก้าวมิชชันก็จะจบ แต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
บิลลีเชื่อเรื่องผีสาง ยิ่งเขารู้ว่าซอมบีมีอยู่จริง ความเชื่อว่าวิญญาณอาจมีอยู่จริงก็ยิ่งรุนแรง ผมกำลังถูกจินตนาการพวกนั้นจู่โจมเข้ามาเป็นระลอก
…ผีมีจริงที่ไหนเล่า… ผมตะโกนอยู่ในใจ
รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังกลัว รู้สึกได้เลยว่าในความมืดมีบางอย่างกำลังจ้องอยู่ ห้องนี้ไม่น่าจะมีแม้แต่หนูสักตัวแต่กลับได้ยินเสียงบางอย่างขยับในระยะที่เอื้อมถึง
ผมเหลือบมองหน้าต่างแสดงข้อมูลของระบบ มันคือสิ่งเดียวที่มองเห็นได้ในห้องที่ไร้แสง ไม่มีข้อความที่เตือนว่ามิชชันเสร็จสิ้นกระเด้งขึ้นมา แม้แต่ข้อความแซวจากคาแรคเตอร์อื่นก็ไม่ทำงานระหว่างที่ใช้งานเฟิร์สเพอร์เซินวิว
…ต้องทำใจให้สงบ…
ไม่ได้มีคำใบ้เพิ่ม ผมแค่คิดว่าควรเป็นแบบนั้น ผมสูดหายใจลึก พยายามตัดความคิดอื่น ๆ ออกไปให้หมด
การพูดปลอบตัวเองก็ง่าย แต่การควบคุมจิตใจให้คล้อยตามยังยาก ภาพความทรงจำเก่า ๆ ของบิลลีผุดขึ้นมาไม่จบไม่สิ้น เขาถูกพ่อเลี้ยงจับโยนเข้าไปในห้องมืด เขานึกถึงเรื่องที่เล่าลือกันว่าเจ้าของบ้านคนเก่าตายในห้องนั้น
เกือบครึ่งชั่วโมงที่ทนอยู่ในห้องใต้ดินที่ไม่มีแม้แต่ช่องระบายอากาศ วิงเวียนคลื่นเหียนกับความกลัวที่กระตุ้นให้ร่างกายตึงเครียด แต่ผมกำกับร่างของบิลลีว่าเขาจะวิ่งหนีจากสถานการณ์ที่ผมนำมาเผชิญไม่ได้โดยเด็ดขาด ในที่สุดจุดจบที่รอคอยก็มาถึงจนได้
[มิชชันพิเศษ: เผชิญหน้ากับความมืดตามลำพัง (1/1)]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[คุณได้รับสกิลโลว์ไลท์วิชัน]
[มิชชันพิเศษ: ทำมิชชันสำหรับคาแรคเตอร์สำเร็จ (1/4)]
[มิชชันบังคับจบสิ้น ต้องการยกเลิกสกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิวหรือไม่]
"ยกเลิกสกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิว" ผมพึมพำ
การรับรู้ถึงจิตใจของบิลลีสิ้นสุดลงหลังจากยกเลิกสกิล ผมรู้สึกตัวอีกครั้งก็กลับมาอยู่ในร่างเดิมของตนเองแล้ว ส่วนบิลลีกลับขึ้นมาจากห้องใต้ดินได้เอง เขาคงได้สติกลับมาในเวลาไล่เลี่ยกับที่ผมรู้สึกถึงตัวตนของตนในร่างของตัวเอง
การบรรลุมิชชันพิเศษครั้งนี้ผมเรียนรู้แล้วว่ามิชชันพิเศษของคาแรคเตอร์อันตรายกว่าที่คิดไว้มาก ถ้าผิดพลาด ผมอาจจะติดอยู่ในคาแรคเตอร์นั้นไปจนกว่าจะตายก็เป็นไปได้ ดูเหมือนไม่มีเวลาจำกัดเพื่อบรรลุเป้าหมาย ทุกอย่างอยู่ที่คาแร็คเตอร์ล้วน ๆ ว่าพวกเขาบรรลุตามเงื่อนไขที่มีแต่พวกเขาเองที่ตระหนักดีในการพัฒนาตนเองหรือไม่ การเผชิญหน้ากับความอ่อนแอเป็นจุดอ่อนของมนุษย์ ถ้าคุณเป็นมนุษย์ มีด้านต่าง ๆ มีสิ่งต่าง ๆ หรือเหตุการณ์ที่คุณอยากวิ่งหนี ซึ่งการบีบให้เผชิญหน้า คุณอาจทำเรื่องโง่ ๆ การที่ผมใช้เฟิร์สเพอร์เซินวิว คือผมพยายามกำจัดจุดอ่อนของทุกคน
ขอย้ำอีกครั้ง ในระบบมีเขียนคำเตือนเอาไว้ชัดเจน ถ้าพลั้งเผลอตายในตอนที่สิงอยู่ในร่างคาแรคเตอร์ ทุกอย่างคือจบสิ้น ไม่มีการกลับร่างเดิม ไม่มีรอเกิดใหม่ ตายก็คือตาย


จานต่อไปคือซุป ผมเองไม่ได้สนใจเรื่องของความเข้ากันของแต่ละเมนูนัก สิ่งที่เลือกมาเป็นแค่สิ่งที่ผมหรือไม่ก็แอนอยากกิน
ผมทำซุปครีมหอยลายสำหรับสี่ที่ คุณแม่ของผมเคยบอกว่านี่คือซุปที่พ่อผู้ซึ่งผมไม่เคยเจอหน้าสักครั้งชอบเหมือนกัน
นึกถึงชายคนนั้นแล้วรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ตั้งแต่เด็ก พอผมถามเรื่องเกี่ยวกับพ่อ คุณแม่ก็จะเล่าเรื่องพิสดารเหลือเชื่อให้ฟัง บอกว่าพ่อเป็นนักเดินทางข้ามเวลาบ้างละ บอกว่าเดินทางมาจากโลกที่อยู่ไกลแสนไกลบ้างละ เป็นมนุษย์ที่ถูกดัดแปลงบ้างละ
น่าจะเป็นแค่เรื่องโกหกไร้สาระที่คุณแม่สร้างขึ้นมาเพื่อหลอกไม่ให้ผมเศร้าที่ถูกเขาทอดทิ้ง คิดแบบนั้นมาตลอด ทว่าในตอนนี้เมื่อตนเองมาอยู่ในโลกอื่น แถมยังมีพลังพิเศษที่ได้จากระบบ มันอดคิดไม่ได้ว่าไม่ว่าจะเป็นเรื่องบ้าบอแค่ไหนก็อาจเป็นจริงได้
ระหว่างที่คิดนอกเรื่อง ซุปที่ผม แอน และเมย์ช่วยกันทำก็เสร็จพอดี พวกเราจัดที่เพิ่มขึ้นอีกที่
"ฉันไม่กินของที่ไม่น่าไว้ใจหรอกนะ" เธอตัดสินใจออกมาข้างนอก แล้วมาพูดแบบนั้นต่อหน้าเรา
ผมเพิ่งได้เห็นหน้าตาเธอชัด ๆ เป็นครั้งแรก หญิงสาวคนนี้มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับแอน นอกจากนั้นเธอยังดูดีไม่น้อยไปกว่ากัน ผมบ็อบสีดำของเธอยาวประบ่า ใบหน้าดูมีเสน่ห์เย้ายวนแบบผู้ใหญ่ในขณะเดียวกันก็มีดวงตาซุกซนชวนให้คิดถึงตาแมว รูปร่างเองก็มีส่วนโค้งส่วนเว้าที่ลงตัวไม่ผอมหรือหนาจนเกินไป
สวยดูดีจนเกือบจะเท่ากับแอน แต่ที่แพ้ไปฉิวเฉียดก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลย ว่ากันตามตรงผมคิดว่าแอนนั้นดูสมบูรณ์แบบจนเกินไปต่างหาก
ชื่อของเธอคือ 'แคทเธอรีน เคน' หลังจากหญิงสาวยอมออกมาจากบ้าน ไม่นานนักเธอก็เริ่มเปิดปากเรื่องของตนเอง
[มิชชัน: ตามหาคน (2/4)]
[1. แอนนาเบลลา โฮปส์]
[2. แคทเธอรีน เคน]
มิชชันคืบหน้าไปอีกนิด นอกจากนั้นผมได้ข้อสรุปมาเพิ่มคือมิชชันนี้ต้องให้ผมเป็นผู้เจอกับเป้าหมายเท่านั้น เหตุผลที่ผมรู้ก็เพราะว่าจอนเคยเผชิญหน้ากับแคทเธอรีนระหว่างที่เขาแยกออกมาสืบค้น
จอนเคยถึงกับสะกดรอยตามเธอในระยะใกล้มาแล้ว ตอนนั้นความคืบหน้าของมิชชันไม่เปลี่ยนแปลง
เรื่องนี้ทำให้ผมหวั่นใจ สมมติว่าคอลเลคเตอร์อื่นได้รับมิชชันแบบเดียวกันจริง การจะจบมิชชันนี้ได้คอลเลคเตอร์จะต้องอยู่ในเมืองนี้ด้วยเช่นเดียวกับผม
อยากมองโลกในแง่ดีว่าคอลเลคเตอร์อีกคนอาจไม่คิดแบบนั้นหรือรู้ข้อเท็จจริงของมิชชันมาก่อน แต่การได้เห็นคาแรคเตอร์ที่เคยจัดการไปแล้วปรากฏตัวขึ้นได้ และยังลาดตระเวนอยู่ในเมือง ก็ทำให้ฉุกใจคิดว่าคอลเลคเตอร์อีกคนน่าจะอยู่ในเมืองนี้เช่นกัน
"ขอเรียกคุณแคทเธอรีนว่าแคทได้ไหมคะ"
"อื้มม งั้นฉันจะเรียกเธอว่าแอนก็แล้วกัน ได้ใช่ไหม"
"ส่วนผม คามิล เรียกคามิลนั่นแหละ"
แคทเธอรีนยังดูไม่ไว้ใจพวกเรา นอกจากยังไม่ยอมกินซุปที่พวกเราทำเสร็จและเริ่มกินไปก่อน เธอเริ่มยิ่งคำถามมากมายใส่ พวกเราตัดสินใจแล้วว่าจะตอบทุกอย่างอย่างไม่ปิดบังก่อนเธอจะออกมา ไม่ว่าจะเรื่องเกี่ยวกับระบบ เรื่องเกี่ยวกับการ์ดต่าง ๆ รวมทั้งมิชชันที่ให้ตามหาคนซึ่งคืบหน้าไปแล้ว พวกเราบอกกับเธอไปตามตรง
เหตุผลสำคัญที่ผมคิดว่าควรอธิบายก็เพราะแคทเธอรีนมองเห็นหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งใสที่ลอยอยู่กลางอากาศเช่นเดียวกับแอน การอธิบายกับเธออย่างตรงไปตรงมาน่าจะทำให้เธอเชื่อใจมากขึ้น
แล้วสุดท้าย แคทเธอรีนหรือ 'แคท' ที่ผมถือวิสาสะเรียกทั้งที่เธอยังไม่อนุญาตก็นั่งร่วมโต๊ะกับพวกเราในตอนที่เมนูเมนดิชเสร็จเรียบร้อยเป็นจานถัดไป
"ฉันอธิบายเร็วไปรึเปล่าคะ" แอนแสดงความใส่ใจสมาชิกใหม่ของทีม
"ไม่นะ ชัดเจนดี ถึงจะฟังดูเหลือเชื่อไปหน่อยก็เถอะ ระบบเอย การ์ดเอย คาแรคเตอร์เอย ขนาดเห็นกับตาแล้วก็ยังไม่อยากเชื่อว่าเป็นจริงเลยแหละ อ้อ แต่ยังมีเรื่องที่สงสัยอีกอย่าง"
"ถามมาได้เลย"
"มิชชันของนายคนนั้นเสร็จสิ้นตั้งแต่เจอหน้าฉันแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเธอถึงยังอยากชวนคุยต่อล่ะ"
"จริงด้วย" แอนสะดุ้งเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรหลุดขำดังก๊าก]
[บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่อมยิ้มให้กับความเปิ่นของแอน]
"นี่เธอลืมจริง ๆ เหรอเนี่ย"
"ลืมจริง ๆ ค่ะ ไม่ทันนึกเลย แต่ก็คิดว่าโชคดีแล้วที่ได้มาเปิดอกคุยกับคุณแคท พวกเราเลยได้เป็นเพื่อนกันยังไงล่ะคะ"
"เพื่อน…" แคทหัวเราะเบา ๆ
"ฉะ ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอคะ" แอนเหลือบตามามองผม "เราจะเดินทางไปด้วยกันต่อ ถ้าคุณไม่ติดขัดอะไรค่ะ"
แคทไม่ได้ปฏิเสธหรือตอบรับคำชวนของแอน พวกเราคุยกันอีกหลายเรื่อง ส่วนใหญ่เป็นเรื่องชีวิตก่อนหน้าที่ต้องมาอยู่ในโลกนี้ กับความยากลำบากของเธอในการเอาตัวรอดในแรทฟอร์ตที่มีสภาพไม่ต่างจากเมืองที่ตายไปแล้ว
"ตอนออกไปได้ ทำไมถึงไม่ออกไปล่ะคะ"
"ฉันไม่รู้จะไปที่ไหนน่ะสิ แรทฟอร์ตคือที่แรกที่ฉันมาถึง ฉันเคยมีเพื่อนที่นี่ ตอนนั้นเมืองยังไม่ย่ำแย่ขนาดนี้"
"ตอนนี้มันไม่เหมือนตอนนั้นแล้วนี่"
"อืมม"
"อย่าหาว่าก้าวก่ายเลย เธออยู่ได้ด้วยอาหารกระป๋องใช่ไหมล่ะ เหลือไม่เยอะแล้วใช่ไหม"
"ไม่ต้องมายุ่งเลย ถ้าจะอยู่ต่อแล้วอาหารพวกนั้นหมด อย่างมากฉันก็จะไปค้นเอาที่เมือง"
ผมและแอนมองหน้ากัน เราต่างรู้อยู่แก่ใจว่าร้านค้าในเมืองถูกปล้นชิงของไปแทบจะหมดแล้ว ต่อให้ค้นทุกซอกทุกมุม ผมก็คิดว่าเธอน่าจะหาเสบียงเพิ่มได้ไม่มาก ยังไม่นับเรื่องที่ว่าเมืองนี้ยังเหลือซอมบีเดินเพ่นพ่านอยู่อีกพอสมควร
"ไปกับเราเถอะนะคะ" แอนชวนอย่างตรงไปตรงมา "อย่างน้อยเรื่องอาหารการกินก็ไม่ขาดแน่ แล้วคุณคามิลก็แข็งแกร่งมาก ๆ ด้วย พวกเราสามารถช่วยดูแลกันและกันได้นะ"
"นายน่ะเก่งแน่ใช่ไหม"
แคทมองชุดที่ผมใส่แบบไม่ค่อยไว้ใจ คงมองชุดสูทสีขาวแบบนี้แล้วคิดว่าผมพิลึกสินะ
"พอ ๆ กับทหารสักกองร้อยนึงได้ล่ะมั้ง ไม่สิ นั่นมากไปหน่อย สักครึ่งกองร้อยน่าจะไหว"
[บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่ปลื้มในความอวดดีของคุณ]
[ลุงยามวัยดึกสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง]
[ช่างประปาร่างใหญ่กลัวว่าคุณเชื่อมั่นในตัวเขามากเกินไป]
เธอได้ยินคำพูดและเห็นข้อความก็หลุดหัวเราะออกมา "โห สุดยอดเลยนะเนี่ย"
"จะถามครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ถ้าคำตอบยังคงเป็น 'ไม่' พวกเราก็จะไม่มากวนใจอีก อยากจะมากับพวกเราไหม"
เธอหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองบ้านและเมืองที่มีทิวทัศน์ไม่น่ามองซะเลย "ขอบอกไว้ก่อน ฉันน่ะเอาแต่ใจใช้ได้เลยนะ"
"ถ้ามันไม่มากไปก็จะพยายามตามใจก็แล้วกัน"
"เอ๋ ทำไมทีกับฉันไม่เห็นคุณคามิลพูดแบบนี้บ้างล่ะ" แอนส่งเสียงแหลมเพราะความคาดไม่ถึงแบบใสซื่อ ผมหัวเราะขำในใจแต่ไม่ได้พูดให้มากความกับเธอ


รู้ว่าไม่ควรเสี่ยงไปมากกว่านี้ แต่ความอยากรู้อยากเห็นมีมากกว่าความกลัวตาย อีกอย่างผมเชื่ออยู่ลึก ๆ ว่าตัวเองเข้มแข็งพอจะก้าวข้ามจุดอ่อนของคาแร็คเตอร์ทั้งหลายที่สังเกตมาได้จากการอยู่ร่วมกันมาตลอด ดังนั้นผมจึงตัดสินใจใช้สกิลกับคาแรคเตอร์อย่างน้อยคนละครั้ง
สิ่งที่ได้รู้มาเพิ่มคือ 'ปัญหา' ของแต่ละคนมีความหนักเบาไม่เท่ากัน และมิชชันที่ต้องรับมือหลายครั้งอยู่ในรูปแบบของความทรงจำในอดีต
ของมายา เป็นแค่สิ่งที่ติดอยู่ในใจของเธอ นอกจากคลั่งซามูไรและดาบแล้ว เธอก็ยังแอบเป็นแฟนเกมสวมบทบาทเป็นมาเฟียด้วย มายามักจะคิดอยู่เสมอว่าถ้าเธอไม่ได้ฝึกฝนในเกมบูชิโดเบลดมาสเตอร์จนคว้าอันดับหนึ่งของโลกมาได้ แต่หันไปเล่นเกมวอร์ออฟมาเฟียแทน เธอจะเปลี่ยนไปหรือไม่
ผมยืนยันได้ตั้งแต่ยังไม่ได้รับมิชชัน เธอจะไม่ได้เปลี่ยนอะไรไปมากหรอก ก็แค่จากพวกคลั่งดาบ เปลี่ยนมาเป็นพวกคลั่งปืนแทน
อยากพูดเหมือนกันว่าการบ้าปืนน่าจะมีประโยชน์ในโลกซอมบีแบบนี้ แต่หลายครั้งหลายหนผมรอดมาได้เพราะดาบของมายา ดังนั้นก็คงไม่พูดหรอกว่าทักษะของเธอไร้ประโยชน์
ในความทรงจำของมายา ผมย้อนเวลากลับไปเป็นเธอ มายาเริ่มเล่นเกมวีอาร์ที่ชื่อวอร์ออฟมาเฟียแทนเกมเดิมที่เธอเล่นทุกวัน ผมไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่าปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ สวมบทเป็นเธอ เล่นเกมทุกเมื่อที่ว่างจากการเรียน รู้ตัวอีกครั้งทักษะปืนก็พัฒนาขึ้นแล้ว
[มิชชันพิเศษ: ฝึกฝนเกมวอร์ออฟมาเฟียในความทรงจำของมายา (1/1)]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[คุณได้รับสกิลชูตติง]
ชูตติงคือสกิลที่ด้อยกว่าแอดวานซ์ชูตติงที่อลิซาเบธมี แต่ถึงจะเป็นสกิลระดับต่ำกว่ามันก็ช่วยในการยิงปืนไม่น้อย เมื่อมายามีสกิลนี้ ต่อไปผมก็จะยิ่งฝากผีฝากไข้กับเธอได้มากขึ้น
สกิลของบางคนไม่ได้มีประโยชน์โดยตรงในการต่อสู้ แต่ผมไม่ปฏิเสธการไขว่คว้ามาครอบครอง เพราะมันทำให้การใช้ชีวิตในโลกนี้ง่ายขึ้น เมย์ที่มีสกิล 'คุกกิง' อยู่แล้ว เธอได้ 'แอดวานซ์คุกกิง' มา ทำให้ฝีมือการทำอาหารของเธอกลายเป็นได้อาหารระดับเดียวกับในภัตตาคาร ด้วยทักษะระดับนี้ผมจึงมอบหมายการทำอาหารเกือบทุกมื้อให้กับเธอได้
บางคนได้สกิลที่ดูไม่เกี่ยวกับความสามารถดั้งเดิมของตน ตอนที่สวมบทเป็นจอน ผมเห็นอดีตของเขาสมัยที่ยังเป็นอัยการ จอนเจอกับคดีหนึ่งที่เขามั่นใจว่าจำเลยคือผู้กระทำผิดจริงแต่หลักฐานที่เขามีเป็นหลักฐานปลอม จอนแกล้งทำเป็นไม่รับรู้และใช้หลักฐานนั้นจนกระทั่งเขาถูกจับได้และไม่สามารถทำงานเดิมได้อีก
ไม่รู้เหมือนกันว่าระบบใช้ตรรกะแบบไหนตัดสิน จอนได้สกิล 'พาวเวอร์บูสท์' ขึ้นมาเฉย ๆ พวกเวอร์บูสท์ช่วยเพิ่มพละกำลังให้จอนโดยตรง มันอาจจะเหมาะกับเขาที่ค่าสถานะไม่เพิ่มขึ้นจากก่อนเพิ่มระดับแรร์ริตี แต่ก็ทำให้ข้องใจอยู่ดีว่ามันเกี่ยวกับอดีตที่อุตส่าห์ย้อนมาให้ดูตรงไหน
ชาร์ลีและไมราได้ 'สปีดบูสท์' สกิลสายเดียวกับพาวเวอร์บูสท์ที่ไปเพิ่มค่าความว่องไว นอกจากได้สกิลเดียวกันมิชชันของทั้งคู่ก็เหมือนกันด้วย ผมแค่ต้องวิ่งให้เร็วถึงจุดหนึ่งเพื่อจบมิชชัน
ในระหว่างที่เก็บสกิลให้คาแรคเตอร์อย่างเมามัน
[มิชชันพิเศษ: ทำมิชชันสำหรับคาแรคเตอร์สำเร็จ (4/4)]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[รางวัล: 500 คะแนน]
รางวัล 500 คะแนนคุ้มค่า และยิ่งคุ้มมากขึ้นไปอีกเพราะเมื่อทำครบแล้วก็มีมิชชันพิเศษอันใหม่ขึ้นมา
[มิชชันพิเศษ: ทำมิชชันสำหรับคาแรคเตอร์สำเร็จ (0/4)]
[รายละเอียด: ใช้สกิล 'เฟิร์สเพอร์เซินวิว' ควบคุมคาแรคเตอร์ที่คุณมี หากเงื่อนไขครบถ้วนคุณจะได้รับมิชชันพิเศษที่เกี่ยวข้องกับคาแรคเตอร์คนนั้น คำเตือน อ่านรายละเอียดก่อน (ดูรายละเอียดสกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิว)]
[รางวัล: 250 คะแนน]
มิชชันขึ้นมาเกือบจะเหมือนเดิมทุกประการ ยกเว้นเพียงรางวัลที่เหลือแค่ครึ่งเดียว แน่นอนว่าถึงจะแค่ครึ่งผมก็ไม่ปล่อยทิ้งไว้ มิชชันพิเศษของคาแรคเตอร์ถูกจัดการทีละอันจนกระทั่งผมได้รางวัล 250 คะแนน แล้วหลังจากนั้นผมดำเนินการทำมิชชันไปซ้ำ ๆ อีกหลายชุด หลายรอบ แต่ละรอบรางวัลที่เป็นคะแนนจะมีแต้มลดลง จนคะแนนลงลดมาเหลือแค่ 50 คะแนน
"ยังจะต่ออีกเหรอคะ"
"ขอโทษที ติดลมไปหน่อย" ผมชะงักมือที่กำลังจะกดรับมิชชันพิเศษอีกครั้ง
"อืม แต่ก็บ่นไม่ได้หรอกค่ะ พอได้สกิลใหม่ ๆ มาทุกคนก็เก่งขึ้นอีกเยอะ"
แอนเหลือบมองไปที่อลิซาเบธที่ผมยอมใช้การ์ดหนึ่งชุบชีวิตกลับมาและยังทำมิชชันของเธอสำเร็จ เธอได้สกิล 'โฟกัส' แบบเดียวกับเอมมา เมื่อนำมันมาใช้ร่วมกับ 'แอดวานซ์ชูตติง' อลิซาเบธก็ยิ่งแข็งแกร่งราวกับตัวเอกที่หลุดมาจากหนังแอคชันจริง ๆ
"นี่ถ้าเพิ่มระดับแรริตีให้คุณอลิซาเบธได้ด้วยล่ะก็…"
"อย่าพูดเหมือนง่ายสิ สเปเชียลซุปเปอร์แรร์ โอกาสได้น้อยแค่ไหนรู้ไหม ที่สำคัญคือต่อให้ได้มาจริงก็อัพเกรดไม่ได้หรอก" ผมเปิดหน้าต่างอื่นของระบบขึ้นมาดูเรื่อยเปื่อยหลังปิดหน้าต่างมิชชันพิเศษลงไป
"เอ๋ ทำไมล่ะค่ะ หรือว่าเกี่ยวกับเลเวล"
"เลเวลสักวันก็ต้องเต็ม"
"จริงสิ มันต้องใช้การ์ดพิเศษด้วยในการอัพเกรดขั้นสุดท้าย" แอนเพิ่งนึกได้ว่าผมเคยอธิบายไปแล้ว
"ไม่รู้ว่าไอ้การ์ดพิเศษที่ว่ามันอยู่ในแพ็คไหน จนกว่าจะได้มันมา ก็ไม่มีความจำเป็นต้องรีบร้อนเก็บเลเวลหรือหาการ์ดซ้ำให้ครบหรอก"
แอนกุมคางครุ่นคิดบางอย่าง ก่อนที่เธอจะพูดต่อ "นี่เป็นแค่การคาดเดานะคะ แต่ฉันมีข้อสงสัยค่ะ"
"กำลังนึกถึงเรื่องเดียวกับผมรึเปล่านะ"
"ฉันสงสัยมิชชันพิเศษของคาแรคเตอร์ค่ะ" เธอตอบ "คุณคามิลลองแล้วนี่คะ คุณสามารถใช้เฟิร์สเพอร์เซินวิวซ้ำกับคาแรคเตอร์คนเดิมได้ ถ้าเราวนทำแบบนี้ถึงจุดหนึ่ง ไม่แน่ว่ารางวัลอาจจะเปลี่ยนจากสกิล เป็นการ์ดที่ใช้เพื่อปลดล็อกขั้นสุดท้ายก็ได้นะคะ"
บางครั้งแอนดูเป็นคนใสซื่อ แต่เธอไม่ใช่คนโง่เลย ข้อสันนิษฐานของเธอตรงกับสิ่งที่ผมอยากทดสอบให้รู้ผล แม้ว่าผมยังไม่กล้าฟันธงว่า 'วัตถุดิบการอัพเกรด' จะเป็นรางวัลจริง ๆ ด้วยหรือไม่ แต่อย่างน้อยก็มั่นใจว่ามันต้องมีรางวัลใหญ่รออยู่ในตอนท้ายของมิชชันสกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิวอย่างแน่นอน
น่าเสียดายที่ผมต้องพักเรื่องการทดลองไปเรื่อย ๆ ไว้ก่อนจริง ๆ หลังจากความคิดว่าน่าจะลองดำเนินมิชชันพิเศษต่ออีกสักรอบหนึ่งผุดขึ้นมา แต่หนึ่งในสกิลใหม่ของจอน 'ดีเทคทีฟอินสติงต์' ดันยืนยันว่าพบกับบริเวณที่มีแก๊สเบาบางกว่าที่อื่น และที่นั่นคือที่ที่มีมนุษย์จริง ๆ ซ่อนตัวอยู่ด้วย พวกเราสงสัยว่าเป็นคนซึ่งพวกเรากำลังตามหาอยู่
สถานที่ซึ่งพวกเราบุกเข้าไปเป็นอาคารเก่า ๆ หลังหนึ่ง บริเวณนี้ของเมืองอยู่สูงกว่าจุดอื่นเล็กน้อย ผมลองใช้เครื่องวัดระดับแก๊สดูแล้วจึงแน่ใจว่าแถวนี้ปลอดภัย
จากร่องรอยก่อนหน้านี้ที่จอนพบ หลังผมส่งเขาออกไปทดสอบสกิล จอนวิเคราะห์เสร็จสิ้น อีกฝ่ายที่อยู่ที่นี่เป็นผู้หญิง เธอน่าจะอยู่ตามลำพัง
"อย่าเข้ามา ฉันมีอาวุธนะ" เธอตะโกนออกมาจากที่ซ่อนตัวเมื่อเราบุกเข้าไป
ผมมองหน้าต่างมิชชันตามหาคน ความคืบหน้าของภารกิจยังไม่เปลี่ยนจากเดิม มันมีได้สองกรณีคือผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เป้าหมายที่เราต้องตามหา หรือไม่อย่างนั้น การพูดคุยแบบไม่เห็นหน้าอาจไม่เพียงพอต่อการทำให้มิชชันสมบูรณ์
"เราแค่อยากถามอะไรสักสองสามคำถาม คุณช่วยออกมาคุยก่อนได้ไหม"
"แต่ฉันไม่มีเรื่องอยากคุยด้วย มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย"


ระหว่างการเดินทาง นอกจากพวกเราได้การ์ดของเชนมาเพิ่ม คาแรคเตอร์รายอื่นมีการอัพเกรดเพิ่มขึ้นอีกหลายราย น่าเสียดายที่ เชน บรูโนและยูโกะยังต้องรออีกนิดเพื่อให้ผมเก็บการ์ดซ้ำรวมทั้งสะสมเลเวลจนเต็มเสียก่อนจึงจะผ่านการอัพเกรดตามไปด้วยได้
ไม่นานในเส้นทางการเดินทาง พวกเราก็กลับมาถึงเดิร์กลิน เมืองใหญ่ที่ผมและแอนได้เจอกันเป็นครั้งแรก
"จำได้ใช่ไหม ผมไม่ช่วยคุยนะ"
"ค่าา ปล่อยฉันจัดการเอง แต่ถ้าจะให้ดี ตั้งแต่นี้คุณคามิลเรียกคาแรคเตอร์ทั้งหมดออกมาก่อนเถอะค่ะ"
"อาา ยุ่งยากจัง"
"ช่วยไม่ได้นี่คะ คุณคามิลไม่อยากเปิดเผยพลัง ถ้าทุกคนเห็นว่าอยู่ ๆ ก็มีคนเพิ่มขึ้นมาระหว่างทางคงได้ตกใจแน่ ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือ เปลี่ยนทุกคนจากการ์ดเป็นคนให้หมดค่ะ"
"อาา แต่เอาออกมาก็เปลียงเสบียงแย่"
"จะเรียกทุกคนตอนที่ไปถึงฐานก็ได้นะ" แคทเสนอ "ทำเป็นว่ามีอีกกลุ่มรออยู่ที่นั่นอยู่แล้ว"
"แบบนั้นถ้าเจอซอมบีหรือพวกล่ามนุษย์ระหว่างทางก็ลำบากละนะ"
ผมตัดสินใจใช้ทางเลือกกึ่งกลาง เน้นเรียกออกมาเฉพาะคนที่จำเป็นต้องเก็บเลเวลอย่างพวกหน้าใหม่สามคน คนที่มีทักษะการต่อสู้สูงอย่างชัดเจนอย่างอลิซาเบธ คนแก่สักคนอย่างลุงบันเพื่อทำให้รู้สึกว่ากลุ่มนี้ไม่ได้มีแต่เด็กหรือวัยรุ่น และบิลลี ช่างประปาร่างใหญ่ที่ทำให้กลุ่มของเราดูพึ่งพาได้มากขึ้นอีกนิด
ไม่ได้ตั้งใจจะไปเผชิญหน้ากับคอลเลคเตอร์หรือฝูงซอมบีที่ไหน ดังนั้นเอาออกมาแค่นี้คงพอ แล้วถ้าเกิดคับขันขึ้นมาจริง ๆ ก็คงต้องเรียกที่เหลือออกมาช่วยโดยไม่สนใจว่าความจะแตกกับพวกเพื่อนของแอนหรือไม่
บางทีอาจกังวลมากไปด้วยซ้ำ ยังไม่รู้เลยว่าแอนจะเจรจากับพวกนั้นเป็นยังไงบ้าง
เท่าที่ผมจำได้ กลุ่มของแอนมี 'เบนจามิน สตรอง' คนบ้ากล้าม โผงผาง ชอบวางอำนาจ หมอนี่ดูท่าทางไม่ถูกชะตากับผมเท่าไหร่ บางทีอาจจะไม่มาด้วยก็ได้
'เจนนา รีชเชอร์' เธอนี้มีโอกาสมาด้วยสูง แอนเล่าว่าเธอรู้จักสาวใหญ่คนนี้มาตั้งแต่โลกเดิม แต่ทั้งสองเพิ่งจะมาสนิทกันหลังจากร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาในโลกนี้ ผมเดาว่าเจนนาอยากตามมาด้วยตั้งแต่ครั้งก่อน แต่สุดท้ายเธอก็ทิ้งพรรคพวกที่เหลือไปไม่ได้ ไม่แน่ว่าคราวนี้แอนอาจทำให้เธอเปลี่ยนใจ
'จิมมี บาวเดอร์' เป็นอดีตแฟนคลับของแอน ผมเคยคุยกับเขาแค่ไม่กี่ประโยคตอนที่เจรจาแลกเปลี่ยนของ แม้ท่าทางจะดูแปลกไม่น่าไว้ใจ แต่แอนยืนกรานว่าจิมมีคนนี้เป็นคนที่เชื่อใจได้
สามคนนี้คือคนที่ผมเคยเจอมาแล้ว แต่แอนบอกว่ากลุ่มของเธอมีคนอีกสี่คน ผมไม่ได้ถามไถ่ชื่อเสียงเอาไว้เพราะไม่รู้ว่าเธอจะชวนใครมากับเราได้บ้าง
ราวครึ่งชั่วโมงที่ผมปล่อยให้แอนไปพบกับเพื่อน เธอกลับมาอีกครั้งพร้อมกับคนที่เคยเห็นหน้าเห็นตาดีแล้วทั้งสามคน
"สวัสดี"
ผมและแคทพยักหน้า เจนนาทักทายพวกเราแบบชัดถ้อยชัดคำ ผิดกับจิมมีที่พึมพำกับตัวเองจนดูไม่ออกว่านั่นคือคำทักทายหรือเขากำลังบ่นอะไรอยู่ ส่วนเบนจามินก็ชัดเจนกว่าจิมมีว่าเขาไม่อยากทักทาย เขาพูดทักแต่แกล้งหันไปทางอื่นตอนที่ผมทักทายกลับ
ผมแกล้งไม่สนใจท่าทีของอีกสองคนหลัง หันไปถามแอน "ไม่ได้มีคนมากกว่านี้เหรอ"
"อื้อ" แอนตอบกลับด้วยรอยยิ้มเศร้า ๆ
ผมไม่จำเป็นต้องถามต่อมากมาย โลกนี้มันโหดร้ายขนาดที่ทุกวันต้องเตรียมใจเผื่อว่าจะเสียใครไป การอยู่กับ 'ระบบ' ที่ทำให้ได้รับพลังเหนือมนุษย์ บางครั้งก็ทำให้ผมเกือบลืมข้อเท็จจริงนั้นไป
พวกเราเริ่มออกเดินทาง ทั้งสามคนดูไม่ได้สนใจผม แต่อยากจะตามแอนที่เชื่อมั่นในตัวผมมามากกว่า
ผมไม่ได้คิดว่าสามารถญาติดีกับเบนจามินได้เร็ว ๆ นี้ แต่อย่างน้อยระหว่างที่เดินทางสู่ซานเชวิลล์ เขาไม่ได้ก่อกวนอะไรมากมายไปกว่าพูดเหน็บแนมผมทุกครั้งที่มีโอกาส
"ทำไมต้องให้หมอนั่นเป็นคนตัดสินใจ"
ประโยคแบบเดียวกันนี้ได้ยินมาแล้วหลายครั้ง ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรก็ตามที่พวกเราต้องประชุม คนส่วนใหญ่จะเชื่อที่ผมบอก มันทำให้เขาหงุดหงิดเสมอ
ผมไม่มีทางแพ้คะแนนโหวตแน่นอน คาแรคเตอร์ทุกคนถึงแม้จะมีบุคลิกเป็นของตนเอง แต่ไม่ว่าคนไหนต่างก็เคลื่อนไหวโดยมีผมเป็นศูนย์กลาง ถ้าไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับความเป็นตายของผม พวกเขาไม่มีทางเห็นตรงกันข้าม
ซานเชวิลล์คือเมืองขนาดเล็กที่เป็นเป้าหมายการเดินทางของกลุ่มเรา แวดล้อมไปด้วยผืนป่าขนาดยักษ์ ภูเขา แม่น้ำ และยังมีทางออกทะเล ซึ่งไม่รู้ว่าทำไมในโลกที่เมืองใหญ่ขยายขอบเขตกินพื้นที่ไปทั่ว เมืองเล็ก ๆ ที่อุดมสมบูรณ์ด้วยธรรมชาติเช่นนี้จึงหลงเหลือโดยไม่ถูกกลืนกินหรือเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย
ถ้าจะให้นึกภาพความแปลกของซานเชวิลล์ได้ชัดขึ้น ก็ต้องเล่าจนจินตนาการถึงได้ว่า บริเวณนี้มีเมืองใหญ่ที่มีความเจริญระดับเมืองหลวงของโลกอยู่ติด ๆ กัน เต็มไปด้วยอารยธรรมก่อสร้างของพวกมนุษย์ แต่ซานเชวิลล์นั้นกลับกัน
นอกจากนี้ มีปริศนามากมายเกี่ยวกับซานเชวิลล์ แต่เรื่องรายละเอียดยิบย่อยผมไม่ได้ใส่ใจ ตราบใดที่มันเป็นเมืองที่มีทรัพยากรอย่างอุดมสมบูรณ์ มีประชากรทั้งมนุษย์และซอมบีเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับพื้นที่อื่นในทวีปนี้ มีผืนป่าดงดิบขนาดราว ๆ ป่าอเมซอนที่เป็นเสมือนกำแพงกั้นทางธรรมชาติ ซานเชวิลล์ก็เหมาะจะเป็นบ้านยิ่งกว่าที่ไหนในโลก
"เราจะทะลุผ่านป่าไปเหรอ" เจนนาถามอย่างเป็นกังวล
"มีอุโมงค์ใต้ดินข้างหน้า จากทางนั้นสามารถตรงดิ่งไปถึงตัวเมืองได้เลย"
"พิลึกจัง"
"ประเทศนี้พื้นที่ส่วนใหญ่คือป่า พวกเขาเลยพยายามอยู่ร่วมกับธรรมชาติ เห็นว่าถนนของเดิมรบกวนสัตว์ป่าเลยย้ายทุกอย่างลงใต้ดิน"
"อุโมงค์ใต้ดิน… แล้วมันจะปลอดภัยเหรอคะ"
"ใช่ แล้วจะให้เดินเท้าในที่มืด ๆ แบบนั้นเป็นสิบ ๆ กิโลเมตรเนี่ยนะ" เบนจามินเห็นโอกาสก็รีบโวยวาย
"อุโมงค์ค่อนข้างปลอดภัย บอกแล้วนี่ ประเทศนี้ประชากรน้อยมาก เมื่อตอนเกิดเรื่องคนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้พยายามหนีออกจากเมืองด้วยซ้ำ นอกจากนั้นผมก็เข้าออกหลายทีแล้ว ซอมบีที่เหลือก็น่าจะถูกจัดการหมดแล้วมั้ง"
พวกเราพยายามหารถสักคันที่ยังวิ่งได้และมีน้ำมันเหลือ โชคไม่ดีที่ของแบบนั้นไม่ได้หากันได้ง่าย ๆ คันที่พอใช้การได้ถูกคนอื่นเอาไปจนหมดแล้ว รถที่เหลือแถว ๆ นี้บางคันเหลือแค่โครงภายนอกด้วยซ้ำ ส่วนคันที่ยังดูค่อนข้างสมบูรณ์ก็พังในระดับที่คนมีความรู้เรื่องรถยนต์เพียงพื้นฐานแบบผมทำอะไรไม่ได้มาก
…ถ้าผมมีคาแรคเตอร์ที่มีสกิลสายช่างเครื่องยนต์คงจะดี…


ผม แอน และแคทตกลงกันว่าจะทำมิชชัน 'ตามหาคน' ของผมต่อให้จบ
ความจริงพวกเราไม่ได้เห็นพ้องกันอย่างเป็นเอกฉันท์ แอนบอกอย่างตรงไปตรงมาว่าเธอเหนื่อยที่จะรบเร้าผมให้หยุดพักหรือปฏิเสธมิชชันไปซะ ส่วนแคทถึงสีหน้าจะดูไม่เต็มใจ แต่เธอก็ยอม ๆ ให้ผมอย่างเสียไม่ได้ ซึ่งหมายถึงการตกกระไดพลอยโจนต้องไปในทิศทางที่ผมต้องการด้วยกัน เพื่อ 'ตามหาคน' ต่อ ให้สำเร็จมิชชัน
"สัญญาไว้แล้วว่าจะดูแลฉัน คงไม่ลืมใช่ไหม" แคททวงคำสัญญาในช่วงเริ่มต้นออกเดินทาง
"ไม่ลืมหรอก ถ้าอยู่ด้วยกัน ก็จะดูแลได้ไง" ผมยืนยันให้เธอรู้ตัวว่าผมจะรักษาคำพูด และเธอเลือกถูกแล้วที่ตามผมมา
พวกเราสามคนมุ่งหน้าไปด้วยกันยังทิศตะวันออกตามพิกัดที่ระบบแจ้งไว้
กลุ่มของเราพบเจอกับซอมบีตลอดจนการเดินทางไม่คืบหน้า แอนและแคทโทษว่าเพราะผมไม่ยอมหลบเลี่ยงแต่เลือกใช้การเข้าปะทะทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ผมมีเหตุผลที่ทำแบบนั้น พวกเราเสียกระสุนไปจนเกือบเกลี้ยงจากศึกในแรทฟอร์ต ถ้าไม่หาคะแนนมาเปิดแพ็คเพิ่มจากพวกซอมบี ในศึกใหญ่ครั้งต่อไปคงยิ่งลำบากกว่านี้
ลำบากก่อน สบายทีหลัง แต่จริง ๆ แล้วก็ไม่ลำบากมากหรอกนะ แค่เสียเวลาในการจัดการซอมบีพวกนั้น
นอกจากผมจะได้กระสุนแล้ว ผมยังได้การ์ดใหม่ ๆ เพิ่มด้วย กำไรเห็น ๆ
"เอ่อ กล่องนี่มีอะไรเหรอคะ"
แอนถามเพราะเคยเห็นเจ้ากล่องใบเล็กที่สุดมาแล้ว แต่ที่ผมอยากให้ดูไม่ใช่กล่องขนาดเล็ก (R) ที่มีความจุเพียง 10 ลิตร แต่เป็นกล่องขนาดกลางความจุ 30 ลิตร (SR) และกล่องขนาดใหญ่ความจุ 200 ลิตร (SSR)
แค่กล่องเก็บของ อย่างมากก็น่าจะเป็นไอเท็มแค่ระดับคอมมอน (C) หรือ อันคอมมอน (U) เท่านั้น แต่กล่องพวกนี้ไม่ใช่กล่องปกติ ทั้งสามชนิดคือกล่องที่มีคุณสมบัติ 'เก็บกลับเป็นการ์ด' ได้ ซึ่งเป็นหนึ่งในความสามารถสุดโกงของระบบ
ผมเคยพูดไปแล้วว่าการเก็บกลับเป็นการ์ดมันดีอย่างไร มันทำให้ข้าวของที่ชำรุดกลับไปอยู่ในสภาพใหม่เอี่ยมเมื่อถูกเรียกกลับออกมาอีกครั้ง นั่นคือกรณีที่เกิดไอเท็มทั่วไปเช่น รองเท้าหนังเทพอวยพรที่ผมไม่เคยต้องห่วงว่ามันจะพังเสียหายหรือแม้แต่สกปรกแค่ไหน แค่เอากลับเป็นการ์ดแล้วเรียกออกมา มันจะกลายเป็นของใหม่แกะกล่องทันที
"คุณคามิลใส่ของลงไปในกล่องก่อนจะเปลี่ยนเป็นการ์ดใช่ไหมล่ะคะ เรื่องแบบนั้นก็ทำให้เห็นมาตั้งนานแล้วนี่"
"ฟังดูสะดวกดีนะ ไม่ต้องแบกของหนัก ๆ" แคทดูชอบใจ เธอเพิ่งได้เห็นความสามารถนี้ของผมกับตา
"ไม่ใช่แค่เรื่องของการพกพาหรอก ความสุดยอดของมันอยู่ที่ระหว่างที่กลายเป็นการ์ด เวลาของสิ่งของที่อยู่ในนั้นจะหยุดนิ่งด้วย สมมติว่าทำอาหารเสร็จ เก็บลงกล่องแล้วเปลี่ยนกล่องเป็นการ์ด ไม่ว่าจะนานแค่ไหน อาหารก็จะไม่เน่าไม่เสียและยังอุ่นเหมือนตอนที่เพิ่งเอาเก็บเข้ากล่อง"
แอนและแคทพยักหน้าหงึกหงัก เธอไม่ได้ตื่นเต้นอะไรนักเพราะการ์ดอาหารเองก็ให้ผลคล้าย ๆ กัน เมื่อใช้งานมันจะกลายสภาพจากการ์ดเป็นอาหารที่เพิ่งปรุงสุกใหม่ ๆ
"แต่ที่จะให้ดูไม่ใช่เรื่องนั้น จะบอกว่าตอนนี้ผมไม่ได้มีแค่เจ้ากล่องเล็กแล้วนะ ดูสิกล่องขนาดกลางและกล่องใหญ่ก็มีด้วย"
"อืมม"
"หมายความว่าต่อแต่นี้พวกเราจะเก็บทุกอย่างได้มากเท่าที่อยากเก็บแล้ว แม้แต่ปืนหรืออุปกรณ์ขนาดใหญ่ก็ทำได้ ไม่แน่ว่าในอนาคตอาจจะมีที่ใหญ่พอจะเก็บรถเข้าไปทั้งคันเลย"
"ก็ดีแหละค่ะ" แอนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"กล่องใหญ่น่าจะเก็บคนตัวเล็ก ๆ ได้เลยใช่ไหม ถ้าจะลักพาตัวใครนี่คงง่ายเลย" ส่วนแคทก็มาพร้อมกับไอเดียน่าขนลุก เธอล้อเล่นหรือพูดจริงจังผมไม่กล้ายืนยัน
ผมชวนทุกคนคุยเรื่องกล่องเพราะอยากบอกทุกคนว่าตอนนี้ผมเปิดเซอร์ไววัลแพ็ควันไปจนคอมพลีท ก็คือเปิดจนได้การ์ดครบแล้ว เพราะแบบนั้นถึงได้กล่องที่ใหญ่ขึ้นมานั่นด้วย แต่การโดนขัดคอ สุดท้ายผมก็เลยลืมพูดส่วนนั้นไปสนิท แล้วเริ่มคิดถึงการ์ดในเซอร์ไววัลแพ็คทูแทน
พอผมนึกออกว่ายังไม่ได้บอกพวกเธอ ผมก็คิดว่าเดี๋ยวเอาไว้ค่อยบอกอีกทีก็ได้
เซอร์ไววัลแพ็คทูยังคงเป็นแพ็คที่อุดมไปด้วยอุปกรณ์ในการเอาชีวิตรอด บางอย่างเป็นของที่เหมือนกับในเซอร์ไววัลแพ็ควันแต่เป็นของคุณภาพสูงกว่า และบางส่วนก็เปลี่ยนชนิดไปเลยเพื่อให้เหมาะกับการใช้งานที่หลากหลายมากขึ้น
น่าเสียดายที่ในแพ็คนี้ผมยังเปิดไม่เจอคาแรคเตอร์ใหม่เลย บางทีอาจเพราะว่าแพ็คนี้มีไอเท็มมากกว่า หรือไม่ก็เป็นเพราะแค่ดวงผมไม่ดีแม้จะมีสกิลอันเบรคเอเบิลเสริมโอกาสให้แล้วก็ตาม
ความอับโชคในการเปิดหาการ์ดเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ก่อนที่พวกเราจะถึงเมืองพาว์นเบิร์กที่อยู่ทางทิศตะวันออก ผมได้พบเจอกับประสบการณ์เลวร้ายยิ่งกว่าการได้เห็นพื้นที่ถูกปูกระเบื้องผิดด้าน
[คุณทำมิชชันล้มเหลว]
"อะไรกันคะเนี่ย" แอนหลุดร้องเสียงดังเพราะเห็นว่าผมกำลังช็อคจนยืนตัวแข็ง
"เกิดอะไรขึ้น" แคทก็จ้องข้อความตาแทบไม่กระพริบ
พูดถึงเรื่องนี้แล้วนึกขึ้นได้ แคทเองก็มองเห็นหน้าต่างของระบบเช่นกัน ผมและแอนสังเกตมาสักพักแล้วว่าแคทมองเห็นเจ้าหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งแสงนี่ จนเมื่อวันก่อนก็ได้รับการยืนยันแน่ชัด เธอเห็นข้อความที่พวกคาแรคเตอร์แสดงออกมาแล้วหลุดขำ พอถูกพวกเราคาดคั้นก็เลยบอกความจริงว่าเธอเห็นมันมาสักพักแล้ว


บางทีแอนและแคทอาจจะมีพลังแบบเดียวกันกับผมซุกซ่อนอยู่ พวกเธออาจจะกลายเป็นคอลเลคเตอร์ได้ในสักวัน
เรื่องพรรณ์นั้น ช่างมันก่อนเถอะ ตอนนี้ไม่มีอะไรกวนใจผมได้มากกว่าเรื่องที่มิชชันล้มเหลวแล้ว
"มิชชันไหนเหรอคะ" แอนถามย้ำ
ผมไม่มีอารมณ์ตอบหรือแสดงข้อมูลอะไรให้ดูเพิ่ม แอนถือวิสาสะจิ้มไปที่หน้าต่างเพื่อดูรายละเอียดเพิ่มจนรู้ว่ามันคือมิชชันแรกที่เกี่ยวข้องกับการตามหาคนนั่นเอง ระบบอธิบายไว้อย่างชัดเจนว่ามิชชันล้มเหลวเพราะหนึ่งใน 'คนที่ต้องตามหา' ได้เสียชีวิตไปแล้ว
"เฮงซวยเอ๊ย" ผมสบถเสียงดังแบบไม่หวั่นว่าแถวนั้นจะมีซอมบีหรือคนร้ายอยู่หรือไม่
พวกเราช้าเกินไปงั้นเหรอ อาจมีส่วน ผมยอมรับว่านิสัยเสียที่ไม่ให้ศัตรูหลุดมือไปทำให้การเดินทางของเราช้าลง แต่มั่นใจว่ามันไม่ได้เสียเวลามากมายขนาดที่เท่ากับปล่อยให้คนสักคนไปรนหาที่ตายได้สำเร็จเสียก่อน จากการได้พบแอนและแคท ผมไม่เชื่อว่าคนที่กำลังจะไปหาเป็นผู้อ่อนแอจนตายได้ง่าย ๆ น่าจะมีทักษะการเอาตัวรอดอยู่บ้าง
ทั้งนี้ทั้งนั้นการต้องตามหาคนที่อยู่ห่างกันหลายสิบหลายร้อยกิโลเมตร มันก็ไม่มีทางทำได้เร็วกว่านี้หรอก ต่อให้พวกเราจะเลือกวิธีการที่เสี่ยงและเตะตาอย่างการขับรถข้ามเมืองก็ตาม
"เอ่อ แบบนี้ยังต้องตามหาคนสุดท้ายไหมคะ"
"หาเพื่ออะไร มิชชันล่มไปแล้ว"
"แต่อาจจะได้เจอกับคนที่มองเห็นระบบแบบฉันหรือคุณแคทก็ได้นะคะ"
"นั่นสิ ถ้าคนสุดท้ายเป็นคอลเลคเตอร์ พวกเราอาจได้พรรคพวกใหม่ที่มีประโยชน์นะ" แคทเข้ามาสนับสนุน
"ไม่ล่ะ" ผมส่ายหน้า "ตอนที่รู้ว่าแคทมองเห็นระบบ ผมก็คิดแล้วว่ามิชชันนี้มันเสี่ยงเกินไป จำที่เราถูกเล่นงานที่แรทฟอร์ตไม่ได้เหรอ เจ้าคนสุดท้ายอาจจะเป็นตัวอันตรายเหมือนกันก็ได้"
"ไม่มีหลักฐานสักหน่อยนี่คะ"
"ไม่มีหลักฐานว่าเจ้านั่นจะน่าคบหาด้วย"
"นั่นสินะ เป็นไปได้ว่าอาจเจอคนที่นิสัยแย่กว่าคามิลอีก" แอนพึมพำ
"ฟังดูน่ากลัวจริง ๆ ด้วยค่ะ" แคทรับลูกบ่น
"เฮ้ พวกเธอสองคน…"
มิชชันแรกพลาดไป มิชชันสามที่ให้ใช้เฟิร์สเพอร์เซินวิวลุล่วงไปก่อนหน้านี้ ผมเหลือแค่มิชชันสองที่เกี่ยวกับการประกอบอาวุธเท่านั้น
ผมตั้งใจว่าจะทำมิชชันประกอบอาวุธในระหว่างเดินทาง แต่ก่อนอื่นพวกเราต้องกำหนดเป้าหมายให้ได้ว่าจะไปพักที่ไหนก่อนเพื่อความปลอดภัยหลังจากเอาแต่ต่อสู้ต่อเนื่องมาไม่ได้หยุด
"ผมมีบ้านพักอยู่ที่เมืองซานเชวิลล์"
"อะไรนะคะ"
"จำที่เคยเล่าไม่ได้เหรอ ที่บอกว่ามีฐานทัพเล็ก ๆ อยู่น่ะ พวกเราจะไปที่นั่นกัน ถ้าไม่มีคนไหนคิดอยากจะแยกวงน่ะนะ"
"ฐานทัพเหรอ ทำไมถึงมาชวนเอาป่านนี้ล่ะ" แคทโวยวาย ดูหงุดหงิด บางทีเธออาจจะอยากอยู่ในที่ที่สงบและได้อาบน้ำดี ๆ กับนอนอิ่ม ๆ ซะหน่อย
"คุณคามิลไม่ได้มีฐานทัพไว้อยู่กับนอนน่ะสิคะ เขาเรียกว่าไงนะ อ้อ เอาไว้ฟาร์มคะแนนใช่ไหม" แอนระลึกได้ว่าผมบอกเรื่องนี้กับเธอไปบ้างแล้ว
"จะว่าแบบนั้นก็ไม่ผิด แต่ฐานทัพก็คือฐานทัพ อย่างน้อยที่นั่นก็มีคาแรคเตอร์ที่ผมทิ้งไว้ให้ดูแล แล้วมันก็สะดวกสบายกว่าตะลอน ๆ อยู่ข้างนอกแน่"
"มีไฟฟ้ารึเปล่าคะ"
"มีเครื่องปั่นไฟจากแม่น้ำ มีระบบประปา มีปศุสัตว์เล็ก ๆ มีที่ดินที่ปลูกพืชอีกหลายชนิด"
"ว้าว ฟังดูใหญ่กว่าที่คิดนะคะ"
"ใหญ่พอสมควร ซอมบีบริเวณใกล้เคียงน่าจะถูกพวกนั้นเก็บกวาดจนแทบไม่เหลือแล้วด้วย แล้วก็เพราะมันอยู่ห่างออกมาจากชุมชน ก็ยิ่งทำให้ไม่ค่อยเจอคนอื่นเข้ามารบกวน ตอนนี้ผมเหลือมิชชันเดียวและสามารถทำมันในระหว่างเดินทางหรือที่นั่นก็ได้ เลยอยากถามความเห็นทุกคน"
"ถึงพูดว่าถามความเห็น แต่คุณคามิลก็ตั้งใจจะกลับไปแม้ว่าพวกเราจะไม่ไปด้วยใช่ไหมล่ะคะ"
"คงงั้นแหละ"
"ยะ ยอมรับซะงั้น"
"ก็บอกไปแล้วไงว่าพวกเราจะไปที่นั่น ถ้าไม่มีคนไหนอยากแยกวง" ผมทวนสิ่งที่ผมพูดไปแล้ว แต่เดิมผมเดินทางคนเดียวพร้อมกับคาแร็คเตอร์มาตลอด เพราะฉะนั้นคงไม่บังคับพวกเธอให้ไปกับผมต่อ
"ฐานทัพที่ว่ามีน้ำร้อนให้อาบ มีเตียงดี ๆ ให้นอน คงไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธละนะ โดนมัดมือชกนี่น่าโมโห" แคทพูดเหมือนผมบังคับ
ผมขำไม่ออก ผมคิดว่าที่พูดกับพวกเธอคือการเชื้อเชิญ
"แล้วเธอล่ะแอน" ผมอดห่วงแอนไม่ได้
ถ้าแคทแยกไป ผมมองว่าแอนคงไปด้วย แต่ถ้าแคทมากับผม และแอนแยกไป เธอต้องเดินทางคนเดียว
"ฉันไม่มีทางเลือกไม่ใช่เหรอคะ แต่ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากขอร้องอะไรอย่างหนึ่งค่ะ"
"..." แน่นอนว่าผมอยากปฏิเสธตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าเรื่องอะไร สังหรณ์มันบอกว่าน่าจะเป็นเรื่องยุ่งยาก
"เบนจี คุณเจนนา จิมมี คุณคามิลจำได้ใช่ไหมคะ ฉันอยากลองชวนเพื่อน ๆ ของฉันให้ไปอยู่กับคุณด้วยค่ะ"
"อาาา" ผมเผลอส่งเสียงร้องออกมาเพราะความรำคาญ
ผมตั้งใจชวนแค่เธอ แต่เธอกำลังคิดเผื่อคนอื่น คนที่เคยเป็นพวกพ้องของเธอ
"พวกเราต้องผ่านเมืองเดิร์นลินอีกทีอยู่แล้วใช่ไหมคะ ถ้าคุณไม่มีปัญหาอะไร ฉันอยากชวนพวกนั้นไปกับเราค่ะ"
"นึกยังไงถึงอยากให้พวกนั้นไปด้วยล่ะ" แคทถามแทรก
"ตอนนั้นฉันยังไม่รู้จักคุณคามิลดีด้วย ที่ติดตามคุณมาก็เป็นความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองล้วน ๆ แต่ตอนนี้ฉันแน่ใจแล้วว่าไม่มีที่ไหนในโลกที่จะปลอดภัยเท่ากับการอยู่ในกลุ่มนี้ค่ะ"
ผมนิ่งไปครู่ใหญ่ ไม่ได้หลงคารมไปกับคำป้อยอของแอนหรอกนะ ที่กำลังไตร่ตรองก็คือการมีพรรคพวกเพิ่มขึ้นเป็นเรื่องดีหรือร้าย


ผมใช้การ์ดกระสุนอีกหลายชนิดเพิ่ม มันแค่การถ่วงเวลาเท่านั้น ไม่ช้าก็เร็วกระสุนของพวกเราจะต้องหมด
อดีตทหารรับจ้างเป็นคนแรกที่ทะลวงฝ่ามาได้สำเร็จ ลูกเตะที่คมราวกับมีดโกนตวัดใส่คอของจอนในทันทีที่เข้าถึงระยะความยาวขา
อลิซาเบธ บิลลี และอีกหลายคนพยายามหยุดเขาไว้ก่อนจะเตะโดนจอน ซึ่งด้วยความเร็วและความแรงแบบนั้น คอของจอนจะหลุดกระเด็นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก คนที่ทำได้สำเร็จกลายเป็นคนที่ไม่ได้เร็วที่สุดแต่เป็นคนที่พร้อมจะยอมตายแทนพี่ชายอย่างบิลลี ลูกเตะที่ทรงพลังเหนือมนุษย์ของอดีตทหารรับจ้างจบลงด้วยชีวิตของช่างประชาร่างใหญ่
บิลลีซี่โครงแตกยับ อวัยวะสำคัญในช่วงอกโดยเฉพาะปอดและหัวใจแหลกเหลว เขากำลังจะสลายกลายเป็นละอองแสง
แต่มันก็กลายเป็นโอกาสเช่นกัน ผมใช้การ์ดซ้ำของบิลลีคืนชีพเขากลับมาในเสี้ยววินาทีที่บิลลีกำลังจะหายไป ร่างของเขากลับมาใหม่พร้อมกับมือที่คว้าหน้ากากกันแก๊สของอดีตทหารรับจ้างคนดังไว้พอดี อีกฝ่ายมีปฏิกิริยาตอบสนองในเสี้ยวพริบตา เขาพยายามปัดป้องแต่อลิซาเบธกับจอนที่อยู่ตรงนั้นลงมือตอนนั้นเอง พวกเขาช่วยกันรุมหยุดอีกฝ่ายก่อนที่จะคว้าแขนบิลลีไว้ได้
หน้ากากของเจ้าทหารรับจ้างถูกถอดออก เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นใบหน้าของเขา แต่ผมไม่ได้สนใจมองเพราะช่วงเวลาเดียวกัน อีกมุมของการต่อสู้ก็กำลังเกิดเรื่องแบบเดียวกัน หน้ากากของเจ้าคอลเลคเตอร์ถูกยิงใส่จนพลาสติคใสแตกกระจาย
ศัตรูแทบไม่เหลือหน้ากากอีก ผมแน่ใจแบบนั้นเพราะตั้งแต่ตอนที่เขาปล่อยให้คาแรคเตอร์ลาดตระเวนอยู่ในเมือง หน้ากากกันแก๊สของพวกเขาก็ถูกเราชิงมาจนแทบไม่เหลือ อย่างตอนที่เขาพยายามเรียกคาแรคเตอร์ออกมาเป็นโล่เขาก็ไม่ได้มอบหน้ากากให้กับพวกนั้น เต็มที่อย่างมากที่สุด เขาก็น่าจะเหลือหน้ากากกันแก๊สสำรองไว้อีกแค่อันหรือสองอัน
แก๊สบริเวณอุโมงค์ไม่ได้เข้มข้นเท่ากับใจกลางเมือง แถว ๆ ในเมืองนั้นถ้าไม่มีหน้ากากก็อาจจะทำให้เสียชีวิตได้ภายในเวลาไม่กี่วินาที แต่แม้ว่าบริเวณอุโมงค์นี้แก๊สจะมีความเข้มข้นเบาบางกว่ามาก มันก็ยังเป็นอันตราย
แก๊สไฮโดรเจนซัลไฟด์ส่งผลยับยั้งการทำงานของเอนไซม์ชื่อไซโตโครมส์ ออกซิเดส ถ้าให้อธิบายแบบเข้าใจง่าย ๆ มันคือการทำให้เกิดภาวะขาดออกซิเจน ยิ่งพยายามสูดหายใจเข้าไปเพิ่มมันก็จะยิ่งแย่
ผมไม่สามารถตอบได้ว่าคาแรคเตอร์ทั้งหลายมีระบบเมตาบอลิซึมเหมือนมนุษย์หรือไม่ แต่คอลเลคเตอร์ยังไงก็เป็นมนุษย์ ไม่ว่าเขาจะเก่งกาจแค่ไหน ไม่ว่าจะมีค่าสเตตัสเกื้อหนุนขนาดไหนก็ตาม หากขาดอากาศหายใจก็สามารถตายได้ง่าย ๆ
คอลเลคเตอร์ฝ่ายศัตรูกำลังตกอยู่ในสภาพนั้น ดูจากที่พยายามเก็บหน้ากากที่ลูกน้องทำตกไว้ มันยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่าเขาไม่มีหน้ากากกันแก๊สเหลืออีกแล้ว
ไร้ประโยชน์ ผมกำชับให้ทุกคนเน้นทำลายหน้ากาก ไอ้ที่หล่นอยู่ตรงนั้นมีแต่ของที่ชำรุด
การแย่งจากศัตรูคือหนทางที่ดีที่สุดที่ฝ่ายนั้นจะแก้ไขปัญหาของตัวเอง แต่แน่นอนว่าฝ่ายเราไม่ยอมให้ทำแบบนั้นสำเร็จได้ง่าย ๆ ทางเลือกของหมอนั่นจึงเหลือแค่เอามาจากพวกเดียวกันเอง เขาตัดสินใจคว้าหน้ากากกันแก๊สออกมาจากหนึ่งในแฝดนรก
หากสงบใจคิดสักหน่อย เขาควรจะเปลี่ยนหนึ่งในนั้นให้เป็นการ์ดแทน อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องทำให้พวกเดียวกันเองต้องพบกับความเจ็บปวดทรมาน การไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดีเลยกลายเป็นว่าไม่เพียงแค่ทำให้เจ้าแฝดคนน้องอยู่ในสภาพต่อสู้ไม่ได้เพราะการขาดอากาศหายใจ แฝดคนพี่ยังต้องเข้ามาดูอาการของน้องชายด้วย
กำลังรบของศัตรูล้มหายไปจนเกือบหมด เซเลปอดีตทหารรับจ้างเท่านั้นที่กำลังยื้อยุดสู้แรงกับบิลลี อลิซาเบธและจอน สองพี่น้องสุดโหดกำลังช่วยเหลือกัน ส่วนเจ้าตัวคอลเลคเตอร์ก็กำลังตื่นตระหนกเพราะแม้จะได้หน้ากากมาแล้วแต่ตนเองเผลอสูดแก๊สเข้าไปไม่น้อย คงรู้สึกไม่ดีอยู่มาก
พวกเราฉวยโอกาสนั้นโจมตีตัวคอลเลคเตอร์ กระหน่ำยิงเข้าไป หน้ากากที่คอลเลคเตอร์ได้มาจึงถูกยิงพัง มายา เมย์ และไมราเข้าโจมตีพี่ชายฝาแฝดของพวกเธอ หลาย ๆ คนวิ่งกรูเข้าไปเพื่อปลดอาวุธของคอลเลคเตอร์โดยมีผม แอนและแคทอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
คอลเลคเตอร์ศัตรูดิ้นรนเอาตัวรอดอย่างสุดกำลัง เขาใช้ทั้งปืนทั้งมือเปล่าจัดการลุงบัน หมอสตีฟและเจ้านักเลงในเวลาแค่อึดใจ แต่เขาหยุดชะงักไปตอนที่คิดขึ้นได้ว่าควรจะฉวยหน้ากากของพวกนั้นเอาไว้ ซึ่งในจังหวะที่ไม่น่าเชื่อ แคทที่อยู่ตรงนั้นก็เหวี่ยงเข็มฉีดยาออกไป
ไม่รู้ว่าเธอทำได้อย่างไรและไปเอาของแบบนั้นมาจากไหน ร่างกายที่แม้แต่กระสุนยังยิงไม่เข้า ถูกเข็มปักเข้าที่ตาอย่างจัง
…โหดชะมัด… ถึงเข็มฉีดยาจะไม่โดนเข้าลูกตาโดยตรง เพียงแทงเข้าตรงช่องที่หัวตาก็ตาม แต่ผมมั่นใจว่ามันต้องเจ็บ แค่เห็นภาพผมก็ปวดมวลท้องแล้ว
แคทจู่โจมและถอยกลับออกมาอย่างรวดเร็ว เธอใช้ยาอะไรสักอย่างฉีดเข้าไปในตัวอีกฝ่าย ดูจากสภาพทุรนทุรายของคอลเลคเตอร์ปรปักษ์ ถึงไม่ถามต่อ พวกเราทุกคนก็รู้ได้ว่ายาที่เธอใช้ต้องเป็นของอันตราย
"อ้ากกก แก ยายบ้า ตาข้า แก… ฉีดอะไรเข้ามา"
"อยากดูถูกผู้หญิงดีนักใช่ไหม"
"อึกก แม้แต่ข้ายังสู้ยากเย็นแบบนี้ ถ้าได้เจอกับไอ้หมอนั่น พวกแกไม่รอดแน่" ท่าทางหายใจยังยากลำบากแต่อีกฝ่ายก็ยังฝืนพูดออกมาจนจบประโยค
ไม่กี่อึดใจหลังจากนั้นคาแรคเตอร์ของศัตรูหายไปจนหมด พวกเขาไม่ได้ถูกคนฝ่ายเราจัดการ ในทางตรงกันข้ามหากยื้อนานกว่านี้อีกไม่กี่วินาทีพวกเราที่เหลือเองนี่แหละที่จะแพ้ ต้นเหตุที่คาแรคเตอร์หายไปก็คือสติของคอลเลคเตอร์ผู้ควบคุมที่วูบดับไป
"รู้ใช่ไหมว่าเมืองนี้มีโรงงานหลายแห่ง ผลิตของหลายอย่าง จะหาสารพิษอย่างไซยาไนด์มันไม่ได้ยากเลย"
"อา… งั้นเหรอคะ"
แอนไม่ได้ใส่ใจเรื่องยาของแคทนัก เธอยังจ้องร่างที่แน่นิ่งขณะที่เผลอจินตนาการถึงอีกฝ่ายว่าจะลุกขึ้นมาอีกเหมือนที่มักเกิดขึ้นในหนังสยองขวัญ แต่มันก็ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรแบบนั้นขึ้น คอลเลคเตอร์ที่พวกเราไม่รู้แม้แต่ชื่อถึงฆาตไปแล้ว
พวกเราตัดสินใจว่าจะไม่สืบสาวเรื่องราวของเขาต่อ หมอนั่นเป็นใครมาจากไหน คนที่เขาพูดถึงว่าเป็นตัวอันตรายยิ่งกว่าเขาคือใคร เรื่องแบบนั้นเราจะทิ้งไว้ให้ตายไปพร้อมกับเมืองที่ไม่มีอนาคตนี้
"ไปกันได้แล้วมั้งคะ"
ผมหันไปมองอุโมงค์ลอดที่พวกเราเพิ่งเดินทะลุมา คงเป็นการได้เห็นมันเป็นครั้งสุดท้าย ใจยังรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้จำกัดซอมบีหรือยกเค้ากวาดของทั้งเมืองจนเรียบ
"เอาเถอะ ยังมีอีกหลายเมืองข้างหน้า" ผมพึมพำกับตัวเอง


ยิ่งคนเยอะ ปัญหาก็ยิ่งเยอะ ผมจึงพยายามหลีกเลี่ยงผู้คนมาตลอด จะมีก็เพียงแค่คาแรคเตอร์ที่เหมือนกับส่วนหนึ่งของตัวเองที่ผมมอบความไว้วางใจให้ แต่ช่วงหลังความเชื่อนั้นสั่นคลอนลง ก็เพราะยอมรับว่าการมีแอนและแคทที่สามารถพูดคุยปรึกษาเกี่ยวกับระบบได้ถือว่าไม่เลวนัก
เคยมีช่วงเวลาที่ผมกังวลว่าคาแรคเตอร์และระบบจะเป็นสิ่งที่ผมจินตนาการขึ้นมาเอง และผมเป็นแค่คนเสียสติคนหนึ่ง ซึ่งพอคิดไปแบบนั้น ผมจะประสาทเสีย ไม่อยากเชื่อว่าตนเองจะเพี้ยนไปจริง ๆ แต่ทั้งสองทำให้ผมมั่นใจว่าตนเองไม่ได้เสียสติไปแล้ว
อยู่กับพวกเธอแล้วผมอุ่นใจขึ้น ถึงจะน่ารำคาญที่ต้องมาฟังพวกเธอบ่นนั่นบ่นนี่แต่ก็อุ่นใจขึ้นจริง ๆ
"นะคะ ถ้ามีคนเพิ่มพวกเราก็จะทำอะไรได้มากขึ้น ส่วนเรื่องระบบ ถ้าคุณคามิลยังไม่ไว้ใจ เราก็จะไม่เล่าให้พวกเขาฟัง"
"อืมมม"
"คงไม่ใช่ว่ากำลังเสียดายเพราะจะไม่ได้อยู่กับสาวสวยแบบฉันและแอนโดยไม่มีก้างขวางคอนะ" แอนพูดดัก
[นักเลงกระจอกเข้าใจความรู้สึกของคุณ]
[คาแรคเตอร์สาว ๆ หลายคนมองคุณด้วยสายตาขยะแขยง]
"จะใช่ได้ยังไงเล่า" ผมโวยวาย
แอนดูเหมือนรู้จักผมดี แต่ครั้งนี้เธอคิดแบบหลงตัวเองไปสักหน่อย ผมไม่ได้หลงใหลสาว ๆ จนอยากคิดจะเก็บพวกเธอเอาไว้กับตัว แต่ยอมรับว่ารู้สึกต่อต้านนิด ๆ ที่จะมีคนอื่นมาอยู่ด้วยนอกเหนือจากพวกเธอ เพราะพวกเขาไม่ใช่ว่าจะคุยเรื่องระบบได้เหมือนกับแอนหรือแคท อีกทั้งผมไม่มีประสบการณ์ร่วมกับพวกเขามาก่อน กำแพงที่ผมมักสร้างขวางตนเองกับผู้อื่นจึงไม่สามารถถูกลดระดับลงให้กับพวกเขาได้ในตอนนี้
"แหม แต่ฉันน่ะเสียดายนิด ๆ นะ" แคททำหน้าทะเล้นแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ผมไม่รู้เลยว่าเธอมีด้านชอบเย้าแหย่แบบนี้อยู่ด้วย
"บอกไว้ก่อนนะ พวกเราแค่แวะเดิร์กลิน ส่วนหน้าที่เจรจากับเพื่อนคุณเนี่ย ผมไม่เกี่ยว"
หลังจากเถียงกันพอหอมปากหอมคอ คนสามคนกับคาแรคเตอร์อีกสิบสามชีวิตก็เดินทางต่ออย่างไม่เร่งรีบ
พวกเราหยุดพักบ้างเป็นระยะ แวะเก็บเสบียงเพิ่มหรือหยุดสู้กับซอมบี และนาน ๆ ครั้งก็ถูกพวกโจรดักเล่นงานบ้าง แต่ทุกอย่างก็ราบรื่นเป็นอย่างดี ทุกคนไม่เคยมีบาดแผล ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน
ผมสลับคาแรคเตอร์ออกมาใช้เพื่อเก็บเลเวลของพวกเขา ระบบไม่ได้อธิบายไว้ชัดเจน แต่เท่าที่สังเกตดูผมแน่ใจว่ายิ่งเอาคนออกมาเยอะค่าประสบการณ์ที่ได้ก็จะยิ่งถูกหาร ถ้าอยากให้ใครคนหนึ่งเก่งขึ้น วิธีที่เร็วที่สุดคือให้เขาได้สู้บ่อย ๆ โดยใช้คนจำนวนน้อยที่สุดเข้าสู้ด้วยแค่ระดับที่ทำให้ควบคุมสถานการณ์ได้ดี
แน่นอนว่าผมเปิดซองเซอร์ไววัลแพ็คทูไปด้วยในระหว่างทาง แล้วก็เพิ่งรู้ว่าคาแรคเตอร์หลายใบในนั้นมีซ้ำกับที่เปิดได้จากในมิสเซลเลเนียสแพ็ค
รู้สึกเจ็บใจเล็กน้อย บางทีถ้ามาเปิดเซอร์ไววัลแพ็คทูที่มีการการันตีว่าจะได้การ์ดระดับแรร์ขึ้นไปก่อนที่จะตั้งหน้าตั้งตาเปิดเฉพาะมิสเซลเลเนียส อาจทำให้แพ็คแรกสุดสมบูรณ์เร็วกว่าเดิมก็ได้ แต่เรื่องที่ไม่รู้ในตอนนั้นมานั่งบ่นเอาเวลานี้ก็คงไม่มีประโยชน์
"เอาล่ะ ได้เวลาโชว์ของใหม่แล้ว"
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: เชน แฮมเมอร์]
[ฉายา: ลูกพี่นักเลง]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: นักเลงที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีในเมือง เคยก่อคดีน้อยใหญ่ไว้มากมายแม้แต่ในหมู่นักเลงด้วยกัน ถึงจะเป็นพวกอันธพาลแต่ก็ไม่ได้ถูกรังเกียจจากคนทั่วไปนัก แก๊งที่เขาสังกัดขึ้นชื่อเรื่องการไม่ทำร้ายเด็ก ผู้หญิง รวมถึงมีกฎว่าห้ามสมาชิกข้องเกี่ยวกับยาเสพติด]
[สกิล: ชูตติง, สตรีทไฟติง]
การ์ดคาแรคเตอร์ใบนี้เป็นการ์ดใบใหม่ที่ไม่เคยเปิดได้มาก่อนในแพ็คไหน ผมไม่ได้แปลกใจกับรูปร่างหน้าตาของการ์ดใบนี้นักเพราะว่าเป็นหนึ่งในการ์ดที่เจ้าคอลเลคเตอร์ในแรทฟอร์ตใช้แบบไม่ได้หวังผลอะไรมาก ผมเห็นหน้าเขาผ่านตามาแล้ว แต่ที่แปลกใจเล็กน้อยก็คือการ์ดใบนี้ คาแร็คเตอร์ค่อนข้างเก่งพอตัวเมื่อนำมาใช้งานจริง
ลูกพี่นักเลงคล้ายกับเจ้านักเลงกระจอกก่อนหน้านี้ พอปล่อยให้คาแรคเตอร์ทั้งสองมาเจอกันก็พบว่าทั้งคู่รู้จักกันเป็นอย่างดีด้วย
"หืม แฮมเมอร์เหรอคะ" แอนทักเพราะเธอรู้สึกคุ้นกับนามสกุลของสมาชิกใหม่
ผมคิดว่าอาจแค่บังเอิญ แต่ก็ลองเรียก จอน บิลลีกับชาร์ลีออกมา
"เชน" จอนถอนหายใจหลังจากเรียกชื่ออีกฝ่าย
"พยายามเลี่ยงงานรวมญาติแล้ว แต่หนีไม่พ้นจริง ๆ สินะ" เชนพูดกลับ
บิลลีกับชาร์ลีทักทายเชนด้วยการโบกมือให้เล็กน้อยเหมือนกับกลัวว่าจะถูกจอนเห็น เป็นท่าทางที่เดาได้ไม่ยากว่าความสัมพันธ์ระหว่างแฮมเมอร์และจอนไม่ได้ดีนัก
เชนเป็นลูกพี่ลูกน้องกับอีกสามหนุ่มคาแร็คเตอร์ จากความทรงจำตอนที่เข้าไปสิงร่าง ทำให้ผมรู้ว่าปู่ของจอนมีลูกถึงห้าคน พ่อของจอนและบิลลีเป็นลูกชายคนโต พ่อของเชนเป็นลูกชายคนรอง และพ่อของชาร์ลีเป็นลูกชายคนเล็ก
น่าเสียดายที่ผมไม่ได้เห็นความทรงจำทุกอย่างจึงไม่รู้ว่าพวกเขามีปัญหาอะไรกันในครอบครัว เท่าที่ผมมองออกจากการสังเกตเบื้องต้น พวกเขาอาจไม่ลงรอยกันแต่ก็ห่างไกลจากคำว่าเกลียดชัง
…ถ้าผมลองจับเชนกับบรูโนที่เป็นลูกน้องมาทำงานกับกลุ่มจอนน่าจะไม่เลว…


พวกเราเดินทางในอุโมงค์อย่างไม่รีบร้อน
เบนจามิน เจนนา และจิมมีสบายใจขึ้นเมื่อพบว่าถนนใต้ดินโล่ง จุดต่าง ๆ เท่าที่ไฟฉายจะส่องไปถึงตลอดทางเมื่อเริ่มเดินเข้ามาก็ไม่มีกองศพซอมบี ศพมนุษย์ หรือสิ่งที่เป็นอันตราย
ตอนแรกพวกเขาจินตนาการไปก่อนแล้ว นึกว่าอุโมงค์นี้จะมีสภาพคล้ายกับอุโมงค์ที่เคยเห็นในเมืองใหญ่ เต็มไปด้วยรถซึ่งถูกจอดทิ้งระเกะระกะหรือชนอัดกันเป็นปลากระป๋อง พื้นอุโมงค์เต็มไปด้วยซอมบีและซากศพ
"บอกแล้วว่าทางโล่ง แล้วก็ไม่ได้มืดตลอดทั้งเส้นทางด้วย เพดานบางส่วนเป็นกระจกเลยมีแสงสว่างจากข้างบนส่องลงมาบางช่วง"
"ขอให้โล่งไปตลอดทางจริง ๆ เถอะ" เจ้าบ้ากล้ามบ่น แต่ก็ก้าวตามหลังทุกคนมา
พวกเราใช้เวลาเดินเท้าอยู่ประมาณครึ่งวันจึงหยุดพัก เช่นเดียวกับการพักก่อนหน้านี้ ผมกำลังถูกเพื่อนใหม่จ้องจับผิด
"หมอนั่นทำอะไรบ้าง"
"หมายถึงอะไรเหรอ"
"เจ้าคามิลน่ะสิ เดินทางกันมาหลายวันแล้ว ไม่เคยเห็นหมอนั่นทำอะไรเลย หาฟืน สำรวจ ตั้งเต็นท์ ทำอาหาร มันปล่อยให้คนอื่นจัดการหมด"
"เขาก็ช่วยสู้ไม่ใช่เหรอ"
"เฮอะ! ช่วยนิด ๆ หน่อย ๆ เอง ช่วยแค่นั้นอย่าไปนับเลย"
เสียงนินทาลอยมาจากกลุ่มของเบนจามิน ผมไม่รู้ว่าพวกเขาตั้งใจคุยกันให้ได้ยินหรือบังเอิญผมหูดีเกินไป สถานการณ์ก้ำกึ่งแบบนี้ทำให้ไม่รู้ว่าควรจะเดินเข้าไปอธิบายเพิ่ม แก้ตัว หรือปล่อยเลยตามเลยดีกว่า เพราะแบบนั้นผมก็เลยปล่อยเลยตามเลย เพราะทางเลือกอื่นดูไม่ได้เกิดประโยชน์ขึ้นมากกว่า
หลังจากพักกันจนหายเหนื่อย พวกเราก็เดินทางกันต่อ
เคยได้ยินมาว่าแอ่งอเมซอนมีพื้นที่ประมาณ 7 ล้านตารางกิโลเมตร เฉพาะส่วนของป่ามีพื้นที่ราว ๆ 5.5 ล้านตารางกิโลเมตร หากว่าป่าซานเชฟอร์เรสมีขนาดเท่า ๆ กัน มันมีความเป็นไปได้ที่มันอาจมีรัศมีเกินกว่าสองพันกิโลเมตร โชคดีที่รูปร่างของป่าเป็นผลให้เส้นทางที่พวกเราต้องเดินมีเพียงแค่ราว 200 กิโลเมตร ถ้ากลุ่มเราเดินได้เฉลี่ยวันละ 70-100 กิโลเมตรต่อวัน ภายใน 3-4 วันก็ควรจะถึงที่หมาย
แน่นอนว่าถ้ามีพาหนะ ทุกอย่างคงยิ่งง่ายขึ้น จากสามสี่วันน่าจะเหลือแค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่ก็อย่างที่เคยพูดไปแล้วหลายครั้ง ของที่ไม่มี บ่นไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรขึ้นมา
แล้วพวกเราก็มาถึงทางออก เช่นเดียวกับทางเข้าที่เป็นอุโมงค์ทางลาดลง และมีบันไดสำหรับทางเดินข้าง ๆ ทางออกก็มีบันไดขึ้นไปเชื่อมต่อกับสถานีรถไฟฟ้า
ซานเชวิลล์เป็นเมืองที่มีความเจริญกระจุกอยู่แค่ใจกลางเมืองเท่านั้น บริเวณนี้เท่านั้นที่มีตึกขนาดใหญ่ สถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน และความเจริญไม่แตกต่างจากเมืองชั้นนำของโลก แต่เพียงแค่พ้นจากพื้นที่ใจกลางเมืองไป แค่การเดินทางไปอีกไม่กี่สิบก้าวออกจากพื้นที่นี้ จะพบว่าคุณเหมือนอยู่กันคนละโลกทันที
"เมืองนี้แปลกจริง ๆ ด้วยค่ะ"
"นั่นสิ จะบอกว่าพ้นจากศูนย์กลางแล้ว ไม่มีการพัฒนาหรือเสื่อมโทรมลงก็ไม่เชิง" เจนนาพยายามนึกคำมาอธิบาย "มันกลายเป็นบ้านป่าเลยนะเนี่ย"
"เพราะเป็นแบบนั้นที่นี่เลยมีซอมบีน้อยมากไง ประชากรน้อย บ้านเรือนอยู่ห่างกัน แล้วเห็นว่าตอนเกิดเรื่องภาครัฐก็รับมือได้รวดเร็วราวกับรู้ว่ามันจะเกิดขึ้นมาก่อน"
"แปลว่ายังมีคนเหลืออยู่อีกเยอะเหรอ" แคทถามอย่างหวั่นใจ เธอกังวลกับมนุษย์มากยิ่งกว่ากังวลกับพวกซอมบี
"ส่วนใหญ่ถูกพาไปที่หลบภัยหมดแล้ว เห็นประกาศไว้ว่าให้ไปรวมตัวกันที่พื้นที่ส่วนตัวของผู้นำ อ้อ แต่ก็ไม่ได้ไปกันหมดหรอกนะ มีคนเหลืออยู่บ้าง พวกเขามีแปลงเกษตรที่ทำให้อยู่ได้แบบพอเพียง ถ้าพวกเราไม่ไปยุ่งกับพวกเขา พวกเขาก็ไม่มายุ่งกับเราหรอก"
เดินไปคุยไปอยู่ได้พักใหญ่จนออกห่างจากสิ่งก่อสร้างของชุมชนบ้านป่ามากขึ้น ๆ แล้วในที่สุดผมก็พาทุกคนไปถึงสถานที่ที่เป็นเป้าหมายการเดินทางครั้งนี้
สิ่งที่พบเป็นอย่างแรกคือรั้วขนาดใหญ่ อยากทำรั้วให้แข็งแรงกว่านี้ แต่เพราะเนื้อที่ของเราค่อนข้างกว้างจึงทำได้แค่ติดตั้งรั้วตาข่ายถัก
"ปลูกอะไรบ้างเนี่ย"
"ไม่รู้เหมือนกัน ก็ปลูกไปเรื่อย"
ไม่ได้ตอบแบบเลี่ยงหรือตั้งใจกวนประสาท ผมไม่รู้จักพืชพันธุ์ของโลกนี้ดีพอ จึงตัดสินใจให้คาแรคเตอร์ที่ถูกทิ้งไว้ที่นี่ตัดสินใจเรื่องนั้นแทนทั้งหมด ไม่ว่าจะปลูกพืชชนิดใด ใช้พื้นที่ขนาดไหน ต้องดูแลอย่างไรบ้าง
"นี่มันข้าวโพดใช่ไหมเนี่ย" แคทมือไวกว่าคำพูด เธอเด็ดมันออกมาจากลำต้น จากนั้นจึงเริ่มลอกเปลือกมันออก
ผมอยากดุไปว่า ถ้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร รวมทั้งไม่รู้ว่ามันถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้วหรือยัง ก็ไม่ควรมือบอนไปเด็ดมันออกมา แต่ตอนที่เธอลอกจนถึงจุดที่มองเห็นเมล็ดสีสันสดใสข้างใน ผมก็แน่ใจว่ามันสุกดีแล้ว
"มาไม่บอกไม่กล่าวกันเลยนะครับ" ชายคนหนึ่งตะโกน เขาเดินมาพร้อมโบกไม้โบกมือให้


[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: พอล เจฟเฟอร์สัน]
[ฉายา: พนักงานขายตามบ้าน]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: หนุ่มพนักงานขายของตามบ้าน หน้าตาค่อนข้างดี อัธยาศัยยอดเยี่ยม ชอบแต่งตัวภูมิฐาน เป็นคนเจรจาโน้มน้าวเก่ง มีทักษะการต่อสู้ป้องกันตัวอยู่บ้างเล็กน้อยเพราะอยากสร้างความมั่นใจให้ตัวเองเวลาไปขายของในพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคย แม้จะไม่มีจุดอ่อนเป็นพิเศษแต่เขาก็เกือบไม่มีจุดเด่นอะไรเป็นพิเศษเช่นกัน]
[สกิล: เนโกชิเอท, บ็อกซิง]
ผมเปิดดูสถานะของพอลเพื่อตรวจสอบเบื้องต้น นอกจากเลเวลของเขาที่เพิ่มขึ้นกว่าเดิมแล้ว สิ่งที่สะดุดตาผมมากที่สุดคือเขาเปลี่ยนจาก R (แรร์) เป็นซุปเปอร์แรร์ (SR) ไปแล้ว ซึ่งคนที่จะทำแบบนั้นได้คงต้องเป็นฝีมือของ 'หมอนั่น' แน่นอน
อดีตเซลล์แมนหนุ่มตกใจเล็กน้อยตอนที่เห็นว่าผมไม่ได้มาคนเดียว เขาใช้เวลาไม่นานแยกแยะกลุ่มคนที่ติดตามมาด้วยจนมั่นใจว่ามีทั้งคาแรคเตอร์และมนุษย์
ผมคิดว่าต้องหาเวลาเตี้ยมอีกนิดเพื่อไม่ให้พอลหลุดปากพูดเรื่องไม่ควรพูด แต่ดูเหมือนว่าผมกังวลจนเกินไป เขาฉลาดพอที่จะประเมินเอาเองว่าควรพูดมากหรือน้อยแค่ไหน
พอลทักทายแอน แคทและพวกเบนจามินพร้อมกับเก็บข้อมูลคนทั้งห้าไปด้วย เขาชวนคุยเปิดประเด็นโดยที่แทบไม่เผยข้อมูลของตนจนเกินไป จากนั้นก่อนที่จะความแตก พอลก็หาเรื่องแยกตัวจากไป
"โอ๊ะ เดี๋ยวคนอื่นจะตกใจกัน ผมว่าผมคงต้องไปบอกทุกคนก่อนว่าคุณคามิลกลับมาแล้วพร้อมกับเพื่อน ๆ ระหว่างนี้คุณคามิลลองพาทุกคนเดินรอบ ๆ ก่อนดีไหมครับ"
"พวกเราเดินทางกันมาไกล เรื่องเดินชมสวนอะไรเนี่ย เอาไว้ทีหลังได้ไหม"
พอถูกเบนจามินพูดใส่แบบนั้น ผมเลยไม่มีข้ออ้างเหลือ ได้แต่หวังว่าคาแรคเตอร์คนอื่นนอกจากพอลจะไม่ทำให้เกิดคำถามยุ่งยากขึ้นมาภายหลัง
มันเกือบเกิดเรื่องขึ้นตอนที่พวกเราเหยียบขึ้นไปบนบ้าน เบนจามินเกือบกระโดดถอยหลังเมื่อเห็นว่าคนสองคนที่ยืนรออยู่กำลังเล็งปืนลูกซองมาตรงทางเข้า
"นี่ผมเอง คามิล" ผมตะโกนสวนไป
"ห๊ะ คุณคามิล เอ… แต่ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คาแรคเตอร์ไม่ใช่เหรอ"
[นักสืบตาเดียวยกมือขึ้นจุปาก]
ทั้งสองเห็นข้อความแล้วถึงเพิ่งเข้าใจว่าไม่ควรพูดอะไรมากไปกว่านี้ พวกเขามองหน้ากัน พยักหน้า ก่อนจะลดปากกระบอกปืนลูกซองลง
"เอ่ออ เพื่อนน่ะ เรื่องมันยาว ไว้จะอธิบายอีกที"
"คาแรคเตอร์" นึกว่าเบนจามินจะไม่ได้ยินคำนี้เสียอีก
ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องด้วยการแนะนำตัวคนทั้งสองแทน ในขณะเดียวกันก็เปิดหน้าต่างข้อมูลของทั้งคู่ให้แอนและแคทที่ตามมาติด ๆ ได้ทำความเข้าใจไปด้วย
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: เจสซิกา สเตรน]
[ฉายา: นักบัญชีสุดเนี้ยบ]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: สาวแว่น เนี้ยบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า คิดเลขเร็ว เป็นคนมีระเบียบ ไหวพริบปฏิภาณในการแก้ปัญหาดี จุดอ่อนคือกรีดร้องโวยวายเก่ง ขี้ตกใจ ขาดสัญชาตญาณในการต่อสู้ และมีมนุษยสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานไม่ดีนัก]
[สกิล: แอคเคาท์บุ๊ค, แคลคูเลท, ฟรีแคลคูเลเตอร์]
เจสซิกา สเตรนคือน้องสาวต่างแม่ของอลิซาเบธ ถึงจะมีแม่คนละคนแต่ทั้งสองพี่น้องก็สวยโดดเด่นไม่แพ้กัน ทั้งสองถอดแบบตามกันมาในหลาย ๆ อย่าง
เจสซิกามีทักษะที่โดดเด่นอย่างแอคเคาท์บุ๊คที่ช่วยให้การเก็บคะแนนได้โบนัสเพิ่มขึ้น เป็นทักษะที่มีประโยชน์มากจนผมอยากพาเธอติดไปด้วยทุกที่ แต่เนื่องจากเจสซิกาไร้ทักษะด้านการต่อสู้ ทั้งยังตื่นตกใจง่าย ผมจึงคิดว่าน่าจะดีกว่าหากมีเวลาให้เธอได้ค่อย ๆ ฝีกฝนอยู่ที่นี่
เมื่อมองจากผลลัพธ์ที่เธอกลายเป็นคาแรเคเตอร์ระดับ SR (ซุปเปอร์แร์) ไปแล้ว การตัดสินใจที่ว่าคงเป็นความคิดที่ถูกต้อง
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: เจมส์ ลาเวนเดอร์]
[ฉายา: นักชำแหละจอมอู้]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: ชายเจ้าเนื้อ ใจเสาะ ขี้เกียจและค่อนข้างเชื่องช้าในทุกเรื่อง สืบทอดอาชีพแล่เนื้อจากครอบครัวแม้ว่าจะไม่ชอบงานนี้ อย่างเดียวที่เขาพอใจกับงานนี้คือมันไม่ต้องพูดคุยกับคนอื่น]
[สกิล: ดิสเมนเทิล, คุกกิง, ฟรีช็อปปิงไนฟ์]
เจมส์คือพี่ชายของ 'เอมมา ลาเวนเดอร์' ผมกับเจมส์มีโอกาสได้คุยกันไม่มาก เพราะตั้งแต่ได้การ์ดมา ผมก็มอบหมายให้เจมส์ทำงานที่นี่ เรื่องที่ผมรู้เกี่ยวกับเจมส์จึงเป็นเรื่องจากปากของเอมมาแทบทั้งนั้น
เอมมาเล่าว่าคนส่วนใหญ่มักจะมองเจมส์เป็นคนขี้เกียจ หากไม่ใช่เพราะรับสืบทอดกิจการจากที่บ้านมาเขาก็คงอดตายไปนานแล้ว แต่เอมมายืนยันว่าความจริงไม่ได้เป็นแบบที่คนเขาลือกัน ที่เอมมาได้เรียนสูงกว่าคนอื่นในครอบครัว ที่เธอได้เลือกเส้นทางอาชีพสายกีฬาที่คนอื่นไม่สนับสนุน คุณความดีทั้งหมดเกิดจากพี่ชายที่ยอมแบกรับทุกอย่างไว้แทน
เพราะเอมมาเชื่อใจเขา ผมจึงอยากเชื่อใจเขาด้วยเช่นกัน
พวกเราพักผ่อนอยู่ที่นั่นจนกระทั่งถึงช่วงเย็น ผมคิดว่าอีกไม่นานจะถึงเวลาแนะนำตัวคาแรคเตอร์อีกสามราย แต่ดูเหมือนแผนการนั้นคงต้องพับไว้ก่อน นั่นก็เพราะ…
[ผู้จัดการเบ็ดเตล็ดถูกกำจัด]
[นักดนตรีเปิดหมวกถูกกำจัด]
[หมอดูไพ่ยิปซีถูกกำจัด]
"เวร.. แล้วไง"


แมดส์คือคาแรคเตอร์เลเวลสูงที่สุดที่ฉันมีในขณะนี้ ตั้งแต่ตอนที่เขาเป็นแค่ระดับ R (แรร์) แมดส์ก็เป็นคาแรคเตอร์ที่อันตรายจนคาแรคเตอร์จากเซอร์ไววัลแพ็คแรก ๆ เทียบไม่ติด ยิ่งเมื่อถูกอัพเกรด แถมด้วยขวานระดับ SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์) ที่ฉันมอบให้ เขาก็ยิ่งเป็นตัวอันตราย
คอลเลคเตอร์ B จ้องมองแมดส์อย่างเป็นกังวล เขามองไม่เห็นค่าสถานะของคนของฉัน แต่คงเป็นสัญชาตญาณที่บอกให้เขาต้องจับตามอง
น่าเสียดายที่แม้จะระวังตัวแล้วแต่เขาก็ยังช้าเกินไป แมดส์พุ่งเข้าใส่ B ราวกับนักล่าผู้หิวกระหาย เขาเงื้อขวานและฟันลงมาด้วยความเร็วที่มองตามเกือบไม่ทัน
B ไม่ได้มัวแต่ยืนอึ้ง เขามีสกิลที่สามารถสวนกลับการโจมตีแบบประชิดอัตโนมัติ ด้วยสกิลนี้ต่อให้อีกฝ่ายรวดเร็วขนาดไหนก็ยากจะหลบหนี B กระหน่ำปืนคู่ของเขาใส่แมดส์ในระยะเผาขน
คามิลมองผลลัพธ์ด้วยความวิตก เขาคงเห็นภาพตัวเองพรุนเป็นรังผึ้งหากเลือกเป้าหมายผิด โชคดีเหลือเกินที่เขาเลือกเล่นงาน A แทนที่จะเป็น B
ฉัวะ!
เสียงขวานของแมดส์ดังชัดเต็มหู แม้จะบาดเจ็บหนักจากกระสุนที่ผ่านการเสริมสกิลความรุนแรง แต่มันก็ยังหยุดเขาไม่ได้อย่างชะงัด ขวานเล่มโตของเขาสับลงกลางหัวของ B แบบพอดิบพอดี
ลองสับเข้าไปได้แบบนั้น อีกฝ่ายจะมีสกิลหรืออุปกรณ์ใด ๆ ช่วยก็คงไร้ประโยชน์ ร่างของ B ทรุดลงกับพื้นราวกับหุ่นเชิดที่ถูกตัดสายทิ้ง
ฉันเห็นแอนถอยหลังไปหลายก้าว โทษเธอไม่ได้หากจะรู้สึกกลัว ไม่ใช่แค่ภาพของคนถูกสับหัวเท่านั้น ภาพของแมดส์ที่แม้จะถูกยิงทะลุไปตั้งหลายนัดแต่เขายังพุ่งตรงไปที่ A ก็น่าหวาดกลัวเช่นกัน
คาแรคเตอร์ฝ่ายตรงข้ามหลาย ๆ คนที่ยังต่อสู้อยู่พยายามหยุดแมดส์ มีทั้งคนที่กระหน่ำยิงใส่ซ้ำ คนที่เห็นว่าปืนทำอะไรไม่ได้มากจึงพยายามเข้ามาใช้แรงยื้ดยุดฉุดกระชาก แต่ไม่ว่าหน้าไหนก็ขวางไพ่ใบเด็ดของฉันไม่อยู่
คิดว่าฉันต้องทุ่มเทมากมายแค่ไหนกว่าที่แมดส์จะแข็งแกร่งขนาดนี้ คาแรคเตอร์ทั่วไปมีเหรอจะหยุดเขาได้ ยิ่งเมื่อจำนวนของพวกมันลดลงไปครึ่งหนึ่งเพราะ B ถูกฆ่า มันเป็นไปไม่ได้เลย
คนอย่างคามิลไม่ยอมปล่อยให้คะแนนหลุดมือไป เขาไม่รอให้แมดส์ปิดงานให้จบ เจ้าบ้านั่นอ้อมไปด้านหลังของ A ในช่วงจังหวะที่อีกฝ่ายคลาดสายตาไปจากตน ดาบที่ทุ่มแรงใส่จนสุดของเขาแทงทะลุผ่านท้ายทอยจนถึงคอหอย
"อย่าละสายตาจากศัตรูสิ"
ผมกำลังจ้องหน้าแคทเธอรีน เคนอย่างเอาเรื่อง มีเรื่องที่ผมอยากถามเธอมากมาย แต่จังหวะไม่ดีเอาเสียเลยเพราะทันทีที่การต่อสู้จบลง พวกเบนจามินก็เริ่มยิงคำถามมาชุดใหญ่
"มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย ทำไมอยู่ ๆ ก็มีคนเพิ่ม อยู่ ๆ ก็สลายหายไป อธิบายทุกอย่างมาเดี๋ยวนี้เลยนะ" เบนจามินโวยวายกับผม
พิลึกเกินไปแล้ว เมื่อครู่ยังยืนตัวแข็งอยู่ข้างหลังไม่ได้ทำอะไรสักนิด พอการต่อสู้จบ ความกล้าที่หายไปเลยเพิ่งกลับมาหรือไงกันนะ
"ใจเย็นก่อน ให้คามิลเขาได้พูดก่อนสิ" เจนนาพยายามเข้ามาไกล่เกลี่ย
ผมอยากผลักภาระให้แอนช่วยอธิบายแทน แต่ผมรู้ว่าเรื่องแบบนี้เลี่ยงไปไม่ได้ตลอด ผมเริ่มอธิบายทุกอย่างอย่างละเอียด ตั้งแต่จุดที่มาถึงโลกนี้และรู้ตัวว่ามีระบบ
"เหมือนกับไลท์โนเวลที่เคยอ่าน มีบางเรื่องพอไปเกิดใหม่ก็จะมีระบบคล้าย ๆ กับเกม สามารถเก็บเลเวล รวมถึงใช้เวทมนตร์ได้" จิมมีช่วยอธิบายเสริม โชคดีที่เขาเคยอ่านอะไรแบบนั้นมาไม่น้อย
"มันไม่ถึงกับใช้เวทมนตร์ได้หรอก แต่ใช่แล้วล่ะ โดยรวมแล้วก็เหมือนกับเกม"
"ไม่เหมือนตรงไหน… เปลี่ยนการ์ดให้กลายเป็นคนหรือสิ่งของ เรื่องเหนือจินตนาการแบบนั้นดูยังไงก็เหมือนเวทมนตร์"
ผมสังเกตเห็นความไม่พอใจในน้ำเสียงของเบนจามิน เขาน่าจะเชื่อเรื่องที่ผมบอก แต่ก็ยังรู้สึกต่อต้านเพราะตนมองไม่เห็นหน้าต่างระบบ
น่าเสียดาย แต่เจ้ากล้ามเบนจามิน เจนนา และจิมมี ทั้งสามคนไม่เหมือนกับผม พวกเขาไม่ได้มีพลังพิเศษจากระบบหรือแม้แต่มองเห็นการทำงานของมันเหมือนกับแอน
"งั้นก็จบเรื่องแล้ว" แคทเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสกว่าปกติ
"ไม่ต้องมาทำเป็นเนียนเลย เรามีเรื่องต้องคุยกันอีก"
"จริงด้วยค่ะ คุณแคทใช้พลังของระบบได้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"
"เอ่อ เพิ่งไม่นานมานี้เอง ฉันคิดว่ากำลังจะบอกอยู่แต่มันดันเกิดเรื่องซะก่อน"
"ไม่นานมานี้… แต่มีคาแรคเตอร์ที่ผมไม่มีด้วยเนี่ยนะ"
แคทยกยิ้มมุมปากก่อนจะตอบ "แหม เหมือนมิชชันไง แต่ละคนยังได้ไม่เหมือนกัน ฉันก็แค่บังเอิญไปทำตรงตามเงื่อนไขบางอย่างโดยไม่รู้ตัว"
"งั้นเหรอ"
"ฉันแค่บอกช้าไปนิด ไม่ได้คิดจะปิดบังเลย ส่วนเงื่อนไขเนี่ยอยากบอกแต่ก็จนใจจริง ๆ นะ"