ก้านสืบเท้าเข้าหาธีรพลอย่างสุขุม ลดระยะห่างจากทั้งสองให้หดแคบลงจนอยู่ห่างจากกันเพียงระยะไม่เกินสองก้าว ทั้งสองขยับคืบซ้ายทีขวาที ยืนคุมเชิงจดจ้องมองหาช่องว่างของอีกฝ่ายให้ฉกฉวย
 ทึบ!
 เท้าขวาอันว่องไวของก้านพลันเตะกวาดออกอย่างไร้วี่แวว
 ด้านธีรพลแม้จะสามารถป้องกันท่าเท้าที่แทบจะมองตามแทบไม่ทันนี้ไว้ได้ แต่ก็เพราะก้านนั้นว่องไวเกินไป หลังจากกระทบถูกร่างก็พลันถอยห่างไปในทันใด ดังนั้นการตอบโต้โดยใช้วิชาประจำกายขุนยักษ์จับลิงของธีรพล จึงไม่สามารถนำออกมาใช้ตีโต้ได้
 ทึบ!
 กำปั้นซ้ายเร็วถูกปลดปล่อยออกพุ่งเข้าที่ใบหน้าธีรพล
 แม้จะเป็นอีกครั้งที่ธีรพลสามารถสกัดยับยั้งท่าดังกล่าวไว้ได้ แต่แขนซ้ายอันว่องไวของก้านก็พลันดึงกลับไปพร้อมร่างที่ถอยห่าง จนไม่อาจตีโต้ได้อีกเช่นเคย
 "ว่องไวจริงๆ"
 แม้จะเคยสังเกตวิเคราะห์การต่อสู้ของก้านจากการต่อสู้ในรอบที่ผ่านๆมาแล้วก็ตาม แต่ในยามนี้ที่ได้มาเผชิญหน้ากันเข้าจริงๆแล้ว ความว่องไวของก้านที่เข้ารุกไวและถอยจากไวนั้น ได้สร้างปัญหาให้กับธีรพลมากกว่าที่คาดคิดไว้
 ทึบ! ทึบ! ทึบ!
 ดูเหมือนก้านนักสู้ตัวแทนจากเวียงโกศัยที่อบอุ่นร่างกายจนได้ที่ดีแล้ว จึงได้ออกอาวุธต่อเนื่องชุดหนึ่งอย่างไว พยายามฝ่าแนวป้องกันของธีรพลที่ก็ยังยอดเยี่ยมยิ่งที่สามารถตามติดความเร็วของก้านได้ทัน
 "ใช้ได้ ถ้าอย่างนั้นลองนี่ดู"
 ก้านพลันเร่งเร้าพลังชีวิตภายในกาย ปล่อยหมัดขว้างเท้าเป็นชุดต่อเนื่องออก ผนวกเข้ากับท่าออกอาวุธรุกไล่ที่เป็นเอกลักษณ์ของมวยท่าเสา
 เปรี้ยง!
 ท่าเท้าอันหนักหน่วงจากก้านเตะฟาดเข้าที่ท่อนแขนข้างหนึ่งของธีรพลที่ยกขึ้นป้องกันอย่างถนัดถนี่ พลังอันแกร่งกร้าวสายหนึ่งที่แฝงมาก็กระแทกส่งร่างของธีรพลจนต้องถอยกายไปสามก้าวเพื่อสลายพลังอันแหลมคมสายนั้น
 ท่ามกลางเสียงฮือฮาซูดปากหวาดเสียวจากผู้ชม ธีรพลรีบสะบัดแขนที่ชาหนึบอย่างไว รีบตั้งท่าป้องกันรอรับท่าต่อยพิฆาตจากก้านที่ไม่ปล่อยให้ธีรพลได้พักหอบหายใจ
 หมัดข้างดังกล่าวที่ดูทื่อด้านพลันเปลี่ยนทิศทางแง่มุมสารพัน กำปั้นจากเดิมเคลื่อนเป็นเส้นโค้งกลับเปลี่ยนแปลงเป็นแนวตรง พุ่งอย่างไวส่งตรงเข้าที่อกของธีรพลอย่างฉับพลัน
 นับตั้งแต่เริ่มจนถึงบัดนี้ ธีรพลได้ตกเป็นผู้ตั้งรับอยู่ถ่ายเดียวมาโดยตลอด แม้จะไม่เพลี่ยงพล้ำบาดเจ็บร้ายแรงจนส่งผลทำให้เสียเปรียบ แต่ผู้ชมทั้งสนามก็ต่างรู้สึกเช่นเดียวกันว่า ด้านฝีมือหมัดมวย ธีรพลนั้นตกเป็นรองก้านอยู่มากโข การจะเปลี่ยนพลิกสถานการณ์ เขาคงต้องหวังพึ่งปาฏิหาริย์เท่านั้นจึงจะพลิกกลับเป็นฝ่ายชนะได้
 และก็เหมือนปาฏิหาริย์ที่หวังไว้นั้นจะไม่มีจริง หมัดที่พุ่งตรงเข้าที่อกจากก้านแทนที่จะถูกปัดป้องได้หมดจดทันเวลา แต่ธีรพลก็กลับเชื่องช้าติดขัดลงอย่างสังเกตเห็นได้ชัด กำปั้นข้างดังกล่าวของก้านจึงแฉลบท่อนแขนข้างขวากระแทกเข้าที่หัวไหล่ของธีรพลอย่างจัง
 โครม!
 ธีรพลล้มลงตามแรงอันแกร่งกร้าวสายนั้น ร่างครูดพื้นไถลจนแทบจวนเจียนจะตกถึงชายขอบของเวทีรูปวงกลม ซึ่งนั่นก็ทำให้ผู้ชมที่ถือหางฝั่งธีรพลถึงกับส่งเสียงร้องโอดครวญออกมาด้วยความเสียวไส้
 "ไอ้ธี ลุกขึ้น" สิงห์ป้องปากตะโกนร้องเรียกสติเกลอรักที่ยังคงก้มหน้ากุมหัวไหล่อย่างเจ็บปวดอยู่
 "โธ่เอ๊ย กำปั้นไฟเอ็งไปอยู่ที่ใด เอาออกมาใช้ได้แล้ว" เฮียจวงที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักสบถขึ้นด้วยความกังวลใจ
 "ดูเหมือนนักสู้ของเฮียจวงจะมาไกลได้เท่านี้" เฮียสมบัติหัวเราะร่า เอ่ยกล่าวอย่างมั่นใจราวกับการประลองได้จบสิ้นลงแล้ว
 ตัดกลับลงมาที่เวทีประลอง ก้านที่ยิ่งสู้ยิ่งมีจิตใจฮึกเหิม เมื่อเห็นธีรพลไม่สามารถจะตีโต้เค้าได้แม้สักเพียงครึ่งท่า ตัวเขาจึงเริ่มมีความมั่นใจขึ้นมากโข เพราะด้วยสภาพธีรพลในตอนนี้ เขาคิดว่าตัวคู่ต่อสู้ของเขาจะต้องประสบกับปัญหาพลังงานชีวิตร่อยหรอเป็นแน่ การบังคับใช้ท่าร่างจึงไม่ราบรื่นเคลื่อนติดตามกัน
 เมื่อเป็นดังนั้น ก้านก็เริ่มรู้สึกย่ามใจไม่รีบเร่งเข้าเผด็จศึก ร่างกลับเปลี่ยนเป็นชูมือทั้งสองขึ้น ร้องเรียกเสียงสนับสนุนอันกึกก้องจากผู้ชมคนดูอย่างสบายใจ แล้วจึงค่อยเปลี่ยนเป็นเคลื่อนเข้าหาธีรพลอย่างช้าๆ
 "ไอ้น้อง หากเอ็งหมดพลังแล้ว ก็จงอย่าขัดขืนจนเป็นผลทำให้ต้องเจ็บหนักโดยใช่เหตุ อีกเดี๋ยวข้าจะรักษาศักดิ์ศรีของเอ็งไว้ ส่งให้เอ็งตกน้ำไปอย่างหมดจดในท่าเดียว" ก้านเอ่ยขึ้นขณะก้าวย่างอย่างมั่นคงตรงเข้าหาธีรพลที่กำลังพยุงตัวลุกยืนขึ้นอย่างยากลำบาก
 โดยไม่รั้งรอให้ธีรพลตอบรับ ก้านที่ตอนนี้ที่ความมั่นใจได้เพิ่มสูงขึ้นจนถึงขีดสุดแล้ว ร่างพลันรีดเร้นพลังชีวิตก้าวข้ามพื้นที่กว่าหนึ่งวาในพริบตา สองแขนผนึกเป็นกำปั้นคู่ผลักส่งเข้าที่ทรวงอกของธีรพลอย่างอหังการ และก็ดูเหมือนกับว่ากำปั้นทั้งสองข้างนั้นจะกระแทกเข้าร่างของธีรพลอย่างเต็มรัก
 "ติดกับแล้ว"
 ขณะที่กำปั้นอยู่ห่างจากตัวธีรพลเพียงหนึ่งศอก เขาก็พลันรีดเร้นพลังงานชีวิตบังคับร่างกระโดดข้ามหัวพลิกกายเป็นเส้นโค้งอย่างสวยงาม ข้ามผ่านตัวก้านตกลงยังเบื้องหลังไปอย่างพอดิบพอดีเป็นที่สุด
 ย้อนกลับไปเมื่อคืนวานนี้ หลังจากธีรพลพูดคุยปรึกษากับสุบรรณจนแล้วเสร็จ เขาก็นำพาร่างตนหลบหลีกสายตาของเวรยามสองจุด กระโดดกลับเข้าไปยังเขตที่พักของนักสู้อย่างปลอดภัย
 จากนั้นไม่นานนัก มื้ออาหารก็ถูกจัดส่งเข้ามาโดยมีชายตัวผอมบางผู้หนึ่งเดินหอบถาดข้าวปลาอาหารเข้ามาส่งให้ถึงกระโจม แน่นอนว่าผู้ที่นำอาหารมาให้ก็ไม่ใช่ผู้อื่นผู้ใด หรือก็คือไอ้ดีที่ก้านจ้างวานมาให้วางยาธีรพลนั่นเอง
 แม้ท่าทางของไอ้ดีจะดูงกๆเงิ่นๆไปบ้างก็ตาม แต่หากธีรพลไม่ได้รับฟังเรื่องราวมาก่อนแล้วละก็ เขาก็ยอมว่าไม่อาจจับสังเกตพิรุธสายสนกลในนี้ออกได้
 ใจคิดไปพลาง แต่ภายนอกธีรพลก็รับถาดอาหารมาอย่างเป็นธรรมชาติ อีกทั้งยังยิ้มแย้มทักทาย ชวนไอ้ดีคุยสัพเพเหระจนอีกฝ่ายคลายความวิตกกังวลลง ซึ่งนี้ก็ถือเป็นก้าวแรกของการเริ่มต้นแผนตลบหลังอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน
 ครึ่งชั่วโมงให้หลัง ไอ้ดีก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งพร้อมร้อยยิ้ม เพราะธีรพลได้ยื่นส่งถาดอาหารที่แทบจะหมดเกลี้ยงให้กับเขา ซึ่งหลังจากพูดคุยอย่างสบายใจอยู่ครู่หนึ่งก็ขอตัวเดินปลิวจากไป โดยขากลับก็ตั้งใจที่จะเดินเฉียดผ่านกระโจมของก้านเพื่อรายงานผลแสดงถาดอาหารเป็นหลักฐานของความสำเร็จ ซึ่งจากขั้นตอนนี้ก็เป็นอันเสร็จสิ้นแผนการตลบหลังครึ่งแรกของธีรพล
 หลังจากทนอดข้าวท้องกิ่วอยู่คืนหนึ่ง ในที่สุดหลังจากผ่านการต่อสู้สองรอบ เวลาแห่งการเก็บเกี่ยวผลก็มาถึง เมื่อก้านที่เชื่ออย่างสนิทใจว่าธีรพลเกิดพลังงานชีวิตเหือดแห้ง ธีรพลจึงได้มีโอกาสตลบหลังรุกไล่ก้านในขณะที่อีกฝ่ายลดความระแวดระวังจนถึงจุดต่ำสุด


"ขอบน้ำใจเจ้ามาก ที่มีประสงค์ดีต่อกิจการพวกเรา" เหล่าแปะเอ่ยขึ้น หลังจากได้รับฟังเรื่องราวการติดตามตัวโจรชุดดำจากธีรพล
 "เมื่อสามารถกระทำได้ ย่อมต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลือ"
 แน่นอนว่าเรื่องที่ธีรพลแจงรายละเอียดเหตุการณ์ให้ฟังนั้นบอกเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบจริง แต่ยกเว้นบทสนทนาและข้อมูลของสาวชุดดำนั้นไว้
 "โชคยังดีที่เราไหวตัวทัน นำสินค้าไปจัดเก็บไว้อีกสถานที่หนึ่งได้ทันการณ์ ไม่เช่นนั้นหากถูกขโมยไปได้ เราคงโดนเฮียสามลงโทษสถานหนักเป็นแน่" เหล่าแปะทอดถอนใจอย่างโล่งอก เผลอเอ่ยปรับทุกข์ให้ธีรพลฟัง
 "แปลกจริงที่โจรชุดดำนั่นไม่ได้ขโมยสินค้าใดไปสักชิ้น หรือนี่แสดงว่ามันต้องการสิ่งหนึ่งสิ่งใดโดยเฉพาะใช่หรือไม่?" ธีรพลโยนหินถามทางเอ่ยอย่างชวนให้ครุ่นคิด
 "ไม่ใช่หรอก น้องเราคิดมากไปแล้ว มันก็คงเป็นเพียงโจรทั่วไปเท่านั้น" เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพูดเปิดเผยเรื่องราวภายในต่อหน้าบุคคลภายนอกมากไป เหล่าแปะจึงชิงตัดบทโบกมือให้ยุติบทสนทนาไว้เพียงเท่านี้
 "เอาอย่างนี้ เพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจ น้องเราต้องการไหว้วานสิ่งใด หากไม่เกินความสามารถ น้องเราบอกกล่าวได้อย่างเต็มที่" เหล่าแปะพลันหันเหหัวเรื่อง ยกมือขึ้นตบอก กล่าวหยิบยื่นผลประโยชน์ซื้อใจอีกฝ่าย
 "จริงๆ ก็มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ใคร่ขอให้เหล่าแปะเสาะหาข่าวให้" ทันทีที่อีกฝ่ายเสนอ ธีรพลก็นึกถึงผลผลึกพลังงานธาตุที่สูญหายไปของสุบรรณในทันที ภายนอกจึงรีบบอกเล่ารายละเอียดลักษณะของก้อนพลังงานผลึกสีแดงเพลิงปนเขียวขนาดราวผลแตง ซึ่งเขาสอบถามจากสุบรรณให้เหล่าแปะได้จดจำ
 "รูปทรงสีสันดั่งอัญมณี แต่แข็งแกร่งจนไม่อาจมีสิ่งใดทำให้แตกหักได้" เหล่าแปะทวนคำบอกเล่าของธีรพลช้าๆ
 "ดูของที่น้องเราต้องการให้สืบหา จะมีราคาค่างวดไม่ใช่น้อย แต่เอาเถอะ หากเป็นเพียงการหาเบาะแส เราย่อมมีหนทางกระทำให้ได้" เหล่าแปะแย้มยิ้ม ตบไหล่บอกให้ธีรพลวางใจ
 "ขอบคุณเหล่าแปะล่วงหน้า" ธีรพลโค้งกายคำนับ ก่อนจะขอตัวกล่าวอำลา ซึ่งเหล่าแปะก็จัดหารถม้าส่งตัวเขากลับบ้านพักไป
 วันรุ่งขึ้น เมื่อธีรพลตื่นจากหลับใหล รถม้าหลายคันก็เตรียมพร้อมนำทั้งคณะออกจากบ้านพักไปยังสนามพรรคม้าเหล็กตามคำนัดหมายระหว่างเฮียจวงและเฮียสมบัติ ซึ่งทั้งหมดก็ต้องใช้เวลากว่าเกือบชั่วโมงครึ่ง จึงมาถึงยังทะเลสาบขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ที่ซึ่งมีหาดทรายกว้างขวางทอดยาวนับสองกิโลเมตรตั้งอยู่
 บนผืนทรายแถบหนึ่ง มีกระโจมสีขาวตั้งเรียงรายครอบคลุมพื้นที่ริมทะเลสาบ หนึ่งกระโจมใหญ่ตั้งอยู่ริมน้ำสร้างขึ้นเป็นสนามวัวชน อีกสองกระโจมขนาดกลางสร้างลดหลั่นถัดกันเข้ามายังพื้นที่ด้านนอกเป็นสนามไก่ชน ซึ่งทั้งสามแห่งปลูกสร้างไว้ด้วยอัฒจันทร์ปูพื้นไม้ล้อมรอบใช้สำหรับเป็นที่นั่งของผู้เข้าชม กึ่งกลางกระโจมเปิดโล่งให้แสงจากธรรมชาติส่องสว่างให้เห็นทั่วทั้งลานประลอง ส่วนกระโจมขนาดเล็กที่รอบข้างอีกมากมาย ฟากหนึ่งมีไว้สำหรับใช้เป็นสถานที่พักผ่อนของแขกกิตติมศักดิ์และนักสู้ ส่วนอีกฟากหนึ่งที่ห่างออกไปเป็นสถานที่ใช้กักเก็บตัวสัตว์ที่จะนำออกมาใช้ต่อสู้กันโดยเฉพาะ
 แต่ที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นกระโจมใหญ่ที่ลอยโดดเดี่ยวอยู่กลางน้ำ มีไว้ใช้สำหรับเป็นสนามประลองของมนุษย์ กึ่งกลางเป็นลานไม้รูปทรงกลมกว้างยาวห้าวาล้อมรอบไว้ด้วยผืนน้ำ ส่วนพื้นที่ที่ถัดออกมาเป็นอัฒจันทร์ยกสูงจากลานประลองแบ่งแยกออกเป็นสองฟากฝั่ง ขั้นไว้ด้วยสะพานไม้กว้างสามวาผืนหนึ่งใช้สำหรับเชื่อมต่อกับชายฝั่ง
 สำหรับการรักษาความปลอดภัยของสถานที่นี้ก็เข้มงวดยิ่ง เนื่องจากภายนอกล้อมรอบไว้ด้วยรั้วไม้หยาบใหญ่สูงเกือบสองวา จากภายนอกจึงไม่สามารถเห็นมาตรการภายในได้ถนัดตา ส่วนบุคคลที่จะเข้าไปในพื้นที่ก็ต้องผ่านการตรวจอาวุธอย่างละเอียด ดังนั้นทุกที่ทางเข้าออกจึงมีเวรยามคอยรักษาความปลอดภัยอยู่โดยตลอด หากจะพูดเปรียบว่าสนามพรรคม้าเหล็กนี้เป็นดั่งป้อมปราการทางทหารขนาดย่อมก็ไม่ผิดเพี้ยนแต่อย่างใด
 หลังจากผ่านการตรวจสอบที่ประตูใหญ่ พนักงานของพรรคม้าเหล็กก็เข้ามารับหน้าเฮียจวงนำทั้งคณะเดินไปยังลานกว้างจุดรวมตัวประจำสถานที่ ซึ่งที่แห่งนี้เป็นจุดที่จะสามารถใช้แยกเดินต่อไปยังลานต่อสู้หลักทั้งสี่ได้ อีกทั้งที่มุมหนึ่งยังได้จัดสร้างกระดานไม้แผ่นใหญ่ใช้เขียนกำหนดการลงสังเวียนแต่ละสนามไว้ตั้งแต่ช่วงสายยันช่วงค่ำ ให้แขกผู้มาสามารถเลือกเข้าชมตามสถานที่ได้ตามต้องการ
 "เฮียจวงทางนี้" เฮียสมบัติหัวเราะร่า โบกมือร้องเรียกอีกฝ่าย
 "เฮียสมบัติ" เฮียจวงเอ่ยทักพลางพยักหน้าเล็กน้อย
 "เตรียมตัวพร้อมจะเสียเงินหรือยัง เฮียจวง" เฮียสมบัติยิ้มทักเอ่ยถากถาง
 "ครั้งนี้คงไม่โชคดีเหมือนคราที่แล้ว วันนี้เตรียมตัวเสียเงินก้อนโตได้เลย" เฮียจวงที่ก็ไม่ยอมให้อีกฝ่ายเสียดสีอยู่ถ่ายเดียว จึงได้โต้คารมกลับอย่างทันควันเช่นกัน
 "วันนี้มีหลายคู่ที่น่าสนใจไม่น้อย คู่เอกคงหนีไม่พ้นวัวจากเวียงพิงค์พบวัวจากเวียงโกศัยในช่วงบ่ายแก่ อย่างไรพวกเราเริ่มจากไก่ชนก่อนดีหรือไม่?" เฮียสมบัติกล่าวเสนอ
 "ย่อมได้ เชิญ" เฮียจวงตอบพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญอีกฝ่าย ก่อนที่ทั้งหมดจะเดินไปยังสนามไก่ชนที่อยู่ใกล้ที่สุดในทันที
 หลังจากหาที่นั่งที่เหมาะสมลงได้แล้ว เฮียจวงและเฮียสมบัติก็ไม่เสียเวลาเริ่มพนันขันต่อกัน โดยใช้กฎกติกาที่ง่ายดายยิ่งคือ เลือกฝ่ายที่ตนพึงใจอยากถือหาง จากนั้นลงเงินในอัตราที่เท่าเทียมกันเข้าสู่กองกลาง และเมื่อผลแพ้ชนะปรากฏ ผู้ที่ลงขันในฝ่ายที่มีชัยก็จะกินรวบเงินกองกลางจากทั้งสองฝั่งกลับเข้าเป็นของตนเองได้ทั้งหมด ซึ่งในกรณีนี้พรรคม้าเหล็กจะจัดเก็บเงินค่าอำนวยความสะดวกในลักษณะเหมารวมจำนวนห้าบาทต่อหัว และหากในกรณีที่มีข้อพิพาทใดเกิดขึ้น ทางพรรคก็จะสามารถทำหน้าที่เป็นคนกลางจัดการปัญหานั้นให้ได้
 แต่สำหรับในกรณีของบุคคลทั่วไปนั้น หากไม่มีเงินทุนให้นำออกมาใช้มากมายนัก ก็สามารถเลือกพนันกับทางพรรคม้าเหล็กได้โดยตรง โดยทางพรรคจะมีอัตราการต่อรองไว้มาคอยล่อใจให้ผีพนันทั้งหลายเลือกทุ่มแทงในฝ่ายที่ตนคาดว่าจะได้ชัย ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นจริงก็จะได้เงินตอบแทนตามอัตราต่อรองที่ประกาศไว้ แต่ถ้าทุ่มแทงในฝ่ายที่พ่ายแพ้เงินทั้งหมดก็จะถูกริบเข้าเป็นของเจ้ามือ ส่วนถ้าเป็นในกรณีที่เจ้าของสัตว์ต้องการที่จะพนันขันต่อกันเอง ทางพรรคก็จะจัดเก็บเป็นเงินค่าต๋งในอัตราได้สิบจ่ายสองเป็นค่าทดแทนในการใช้สถานที่
 จริงๆแล้วธีรพลไม่มีความสนใจในด้านนี้เท่าใดนัก เมื่อสอบถามกฎกติกาการชนไก่และวิธีการพนันจากสิงห์ผู้ที่มีความสันทัดจัดเจนมากกว่าจนเข้าใจอย่างโดยตลอดดีแล้ว เขาก็ไม่ให้ความสนใจในด้านนี้อีก เวลาว่างที่มีจึงทุ่มเทไปกับการหลับตานั่งทำสมาธิบังคับขับเคลื่อนพลังงานชีวิตภายในร่างให้เป็นไปตามจิตสั่ง ซึ่งทางด้านสิงห์เกลอรักก็เพียงนึกไปว่าธีรพลคงอยากจะงีบหลับเนื่องจากเมื่อคืนกลับเข้าที่พักเสียดึกดื่น เขาจึงไม่รบกวนใดๆอีก
 เมื่อสมาธิจิตเคลื่อนเข้าสู่ขอบเขตสมดุล ธีรพลก็เริ่มบังคับพลังงานชีวิตจากบ่อกำเนิดพลังผ่านเส้นลมปราณจากแกนกลางกระจายออกสู่แขนขา ก่อนจะวกเป็นวงกลับสู่บ่อกำเนิดพลังตามเดิม แม้ในครั้งแรกๆจะยังมีสะดุดติดขัดเหมือนครั้งเหตุการณ์กระโดดข้ามกำแพงเมื่อคืนวานอยู่ แต่หลังจากทำซ้ำวนอยู่หลายเที่ยวก็ทำให้การเคลื่อนตัวของพลังงานราบรื่นติดตามกันได้อย่างต่อเนื่อง
 กระนั้นแม้จะสามารถฝึกฝนได้ผลเป็นที่น่าพอใจแล้วก็ตาม แต่ธีรพลก็ยังไม่หยุดการฝึกไว้เพียงเท่านี้ เพราะตัวเขารู้ดีว่าในยามที่เหตุการณ์ขับขันจวนเจียน ยิ่งการตอบสนองบังคับพลังงานรวดเร็วถูกจุดมากเท่าใด โอกาสที่จะแก้ไขหรือกระทั่งเปลี่ยนพลิกสถานการณ์ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นการบังคับเคลื่อนพลังงานชีวิตไม่ใช่เป็นเพียงการบังคับหล่อเลี้ยงให้มีปริมาณที่สม่ำเสมอคงที่เพียงอย่างเดียว แต่ต้องตอบสนองอย่างรวดเร็วฉับไวไม่แพ้กัน
 เมื่อคิดได้ดังนั้น ธีรพลก็พลันจำลองเหตุการณ์ในห้วงความคิดดู ยามใดที่ตั้งรับกระแสพลังก็จะวิ่งไปรั้งรวมในตำแหน่งที่ถูกศัตรูทางความคิดเข้าจู่โจม ยามใดที่รุกไล่พลังงานชีวิตก็จะไปหล่อเลี้ยงแขนขาข้างที่เข้าปะทะ และยิ่งผ่านการฝึกฝนมากเท่าใด ความรวดเร็วในการตอบสนองก็แทบจะเชื่อมต่อแนบสนิทระหว่างจิตสั่งการ และการเคลื่อนของพลังชีวิต จะคงเหลือก็เพียงแต่การนำไปปฏิบัติใช้ในสถานการณ์จริงเท่านั้น
 ธีรพลลืมตาขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเหงื่อเม็ดโป้งที่พร่างพรมทั่วร่าง แม้จะแทบไม่ได้ขยับตัวใดๆ แต่การฝึกฝนในครานี้ก็ทำให้ร่างกายของเขาเกิดความเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย หากพิจารณาดูให้ละเอียดจะพบว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างถึงกับแปรเปลี่ยนเป็นแข็งแกร่งขึ้นทันตา เส้นสายลายกล้ามเนื้อนูนเด่นได้รูปขึ้นอย่างชัดเจน เนื่องจากได้รับพลังงานชีวิตอันโอฬารเข้าหล่อเลี้ยง ในตอนนี้ร่างกายของเขาสามารถพูดได้ว่ามีความเด่นล้ำเหนือปุถุชนทั่วไปก็ไม่ผิดเพี้ยนแต่อย่างใด
 และพร้อมๆกับการตื่นขึ้นจากสมาธิจิตในครานี้ สถานการณ์ที่เบื้องนอกก็ถึงจุดตัดสินระหว่างวัวชนคู่เอกจากสองแห่งที่สู้กันจนสะบักสะบอมเลือดอาบไหลรินอยู่ทั่วร่าง และก็ดูเหมือนจะไม่มีตัวใดคิดยอมแพ้หวงแหนชีวิตแต่อย่างใด
 "ดูท่าจะถึงจุดตัดสินผู้ชนะในวันนี้แล้ว เฮียจวง" เฮียสมบัติที่ในขณะนี้ดูจะเคร่งครึมตึงเครียดกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เอ่ยกล่าวขึ้น
 "วันนี้ชัยชนะจะอยู่กับผู้ใด คงแล้วแต่โชคชะตาจะตัดสิน" เฮียจวงเอ่ยตอบกลับ ขณะที่มือทั้งสองกำประสานแน่น เนื่องจากกังวลว่าจะพ่ายแพ้ให้กับเฮียสมบัติติดต่อกันเป็นครั้งที่สอง
 "เริ่มแล้ว"
 หลังจากพักเหนื่อยรีดเร้นกำลังเฮือกสุดท้าย วัวชนตัวสีขาวปลอดจากเวียงพิงค์ก็ก้าวถอยห่างออกจากตำแหน่งเดิมสองสามก้าว ก่อนจะตะกุยขาหน้า พ่นลมหายใจดังครืดคราด หัวส่ายไปมาส่งสัญญาณให้กับวัวชนตัวสีน้ำตาลแดงจากเวียงโกศัยให้พุ่งเข้าปะทะตัดสินผลแพ้ชนะกัน
 เมื่อนั้นผู้ชมทั้งสนามต่างรู้ว่าอุบัติการณ์ขั้นตัดสินกำลังจะปรากฏขึ้น ทั้งสนามจึงพลันลุกขึ้นพึ่บพั่บอย่างไม่ได้นัดหมาย ต่างฝ่ายต่างส่งเสียงตะโกนโห่ร้องให้กำลังใจฝ่ายที่ตนพนันถือหางอยู่อย่างเนืองแน่น ไม่เว้นแม้แต่ธีรพลยังถูกความคึกคักระบาดใส่ จนทำให้ตื่นเต้นนั่งไม่ติดลุ้นดูการต่อสู้อย่างจดจ่อ
 วัวชนทั้งสองตะกุยขาทั้งสี่พุ่งร่างออกด้วยความเร็วสูงสุดแทบจะพร้อมเพรียงกัน เพียงชั่วลมหายใจเข้าออกไม่กี่ครา ร่างมหึมาทั้งสองก็อยู่ห่างจากกันเพียงวาเศษ
 ทันใดนั้นวัวชนสีขาวปลอดก็พลันกระทืบขาหน้า กระโจนตัวจนร่างสูงขึ้นจากพื้นเกือบศอก ก่อนจะกดหัวลงต่ำใช้เขาปลายแหลมทั้งสองเล็งที่หัวอีกฝ่าย
 แครก!
 เสียงทุ้มต่ำดังกังวานขึ้นทันทีที่วัวชนทั้งสองเข้าปะทะกัน พร้อมๆกันนั้นเขาข้างหนึ่งของวัวชนสีน้ำตาลแดงก็พลันแตกหักจนเหลือค้างไว้เพียงแต่ตอ
 โครม!
 หลังจากร่างส่ายโงนเงนขาปัดป่ายดั่งคนเมาสุราอยู่ครู่หนึ่ง วัวชนสีน้ำตาลแดงก็พลันล้มพับลง น้ำลายฟูมปากร่างสั่นกระตุกขาแข็งเกร็ง ก่อนจะแน่นิ่งสิ้นใจตายไปในที่สุด
 เย้!
 ทั่วทั้งสนามส่งเสียงโห่ร้องสรรเสริญให้กับวัวชนสีขาวปลอดจากเวียงพิงค์ซึ่งยังคงยืนหยัดอยู่ได้หลังการปะทะ แต่ยังไม่ทันไรวัวตัวดังกล่าวก็พลันทรุดขาหน้าร่างล้มลง ซึ่งก็ได้เผยให้เห็นถึงเขาวัวข้างหนึ่งที่แทงเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ตรงลำคอจนแทบมิดด้าม เลือดไหลปรี่ออกอย่างทะลักทลาย
 "เสมอ"
 เฮียสมบัติถอนหายใจอย่างโล่งอก ครู่หนึ่งเขานึกว่าตนจะต้องแพ้พนันให้กับเฮียจวงเพราะถือหางวัวชนจากเวียงโกศัยที่ล้มพับลงไปก่อน แต่เนื่องจากท้ายที่สุดทั้งสองฝ่ายไม่มีตัวใดที่สามารถรอดชีวิตออกจากสนามไปได้ การพนันในครั้งนี้จึงถือได้ว่าเสมอตัวกันไป
 "เจ็บใจจริงๆ เกือบได้ชัยอยู่แล้วเชียว" เฮียจวงกระทืบเท้าด้วยความโมโห ก่อนจะสบถออกมาชุดใหญ่ระบายความอัดอั้นที่สุมอยู่แน่นอก
 "การพนันตัดสินคู่สุดท้ายได้ผลเสมอ วันนี้เราคงจะหาผู้ชนะเบ็ดเสร็จเด็ดขาดไม่ได้ แต่ดูท่าเฮียจวงจะไม่อาจกล้ำกลืนอยู่กับผลลัพธ์ครึ่งๆกลางๆเช่นนี้ อย่างไรยังเหลือรายการใหญ่อีกหนึ่งรายการในวันพรุ่งนี้ เฮียจวง สนใจอยากวางเดิมพันกันอีกสักคราหรือไม่?" เฮียสมบัติเอ่ยเสนอ


รถม้ากลุ่มหนึ่งแล่นผ่านดงไผ่โดยมีแสงจันทร์สีเหลืองนวลคอยส่องนำทาง ชี้ให้เห็นหนทางที่คดเคี้ยวสายหนึ่งมุ่งตรงไปยังโกดังไม้หลังใหญ่ที่ปลูกอิงคลองซึ่งไหลไปบรรจบยังแม่น้ำวัง
 แม้ดวงอาทิตย์จะลาลับเส้นขอบฟ้าไปได้ไม่นาน แต่ในเวลานี้ทุกที่ทางก็ผันเปลี่ยนเป็นเงียบสงัด ท่ามกลางนาข้าวและชายป่าผืนใหญ่ จะมีก็เพียงแต่แสงจากคบเพลิงที่พอจะแสดงให้รู้ว่าในสถานที่แห่งนี้ยังคงมีมนุษย์อาศัยอยู่
 ทันทีที่รถม้าจอดสนิท ธีรพลและสิงห์ก็เดินตามกลุ่มของเฮียจวงมาพักยังเรือนไม้รับรองหลังหนึ่งที่หันหน้าเข้าหาชายป่า ซึ่งจะใช้สำหรับเป็นที่ค้างคืนของพวกเขาก่อนเดินทางกลับเวียงพิงค์โดยรถไฟในช่วงเช้ามืดของวันพรุ่งนี้
 "เฮียว่าน่าแปลกใจหรือไม่ เหตุใดเฮียสามจึงได้เปลี่ยนสถานที่จัดงานประมูลอย่างกะทันหันเช่นนี้" ไอ้ใหญ่ทำสีหน้าครุ่นคิดเอ่ยถามเฮียจวงผู้เป็นเจ้านาย
 "คงจะไม่อยากให้เกิดความอึกทึกวุ่นวายจนดึงดูดความสนใจมากไป เพราะดูเหมือนครานี้จะมีผู้ที่สนใจของที่จะนำมาให้ประมูลทั้งห้าชิ้นอยู่ไม่น้อยทีเดียว" เฮียจวงวิเคราะห์ขึ้น
 "ถึงว่า ในลานกว้างจึงได้มีรถม้ามากมายก่ายกองออกปานนั้น" ลูกน้องคนหนึ่งของเฮียจวงเอ่ยเสริมขึ้น
 "เวรยามก็ดูมากผิดปกติด้วยเช่นกัน" ไอ้ใหญ่แสดงท่าทีครุ่นคิด
 "ยังไงพวกเอ็งก็ระวังไว้ด้วย อย่าได้ไปเดินเที่ยวเล่นเพ่นพ่านจนเกิดการเข้าใจผิดเข้า" เฮียจวงเอ่ยกำชับลูกน้องทุกคน ซึ่งทั้งหมดก็ดูจะเข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดีว่าควรประพฤติตัวอย่างไร
 "ธี นี่คือเงินค่าจ้างของเอ็ง ตามที่เฮียสัญญาไว้" ทันทีที่พูดกับลูกน้องจบความ เฮียจวงก็เดินเข้าไปหาธีรพลที่อาการยังไม่ทุเลาหายดี นั่งพักอยู่บนแคร่ไม้ แล้วจึงยื่นธนบัตรใบละหนึ่งร้อยบาทจำนวนห้าใบส่งให้ธีรพล
 "ระหว่างเราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้วนะเฮียจวง" ธีรพลเอ่ยขณะที่ยื่นมือรับเงินจำนวนดังกล่าวมา
 "อืม" เฮียจวงพยักหน้ารับสั้นๆพลางตบไหล่ธีรพลเบาๆเพื่อแสดงมิตรภาพระหว่างกัน ซึ่งด้านธีรพลก็ยิ้มตอบรับอีกฝ่ายกลับเช่นกัน
 หลังจากพักผ่อนอยู่อีกครู่หนึ่ง พนักงานในชุดเรียบร้อยผู้หนึ่งก็ได้เดินเข้ามาเชื้อเชิญเฮียจวงและผู้ติดตามให้ไปยังสถานที่ที่จัดเตรียมไว้สำหรับการประมูล ซึ่งนอกจากธีรพลที่อาการยังไม่บรรเทาหายดี ต้องการขอตัวพักผ่อนแล้ว เฮียจวงและลูกน้องรวมไปถึงสิงห์ที่อยากจะเข้าไปชมบรรยากาศการประมูลดูสักคราก็พากันติดตามพนักงานคนดังกล่าวเข้างานไปในทันที
 "สงสัยจะฝืนตัวเองมากเกินไปจริงๆ" ธีรพลร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด เอ่ยรำพันขึ้นเมื่อทุกคนออกจากเรือนรับรองไปแล้วจนหมดสิ้น
 "เราเตือนเจ้าแล้วว่าร่างกายมนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับพลังงานธาตุเข้มข้น นี่ยังดีที่เราจำกัดปริมาณให้เจ้าใช้เพียงหนึ่งในสี่ส่วน ไม่เช่นนั้นเส้นลมปราณเจ้าคงแตกสลายไม่มีชิ้นดี" สุบรรณทอดถอนใจ
 "ข้าเข้าใจความผิดแล้ว ต่อไปเมื่อใดที่ข้าทุเลาหายดี ข้าจะเร่งกรุยทางเปิดเส้นลมปราณพิเศษเพื่อให้ปลดปล่อยพลังงานธาตุได้อย่างวางใจ เมื่อถึงเวลานั้นหากจะต้องต่อสู้ยืดเยื้อคงจะไม่ต้องเจ็บหนักเช่นนี้" ธีรพลคอตกเอ่ยเสียงอ่อย
 "จะว่าไป เมื่อตอนที่ประลองกับคุณชายเหลียนนั่น ข้าไม่เข้าจริงๆว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงมีท่าร่างที่รวดเร็วและมีการโจมตีที่รุนแรงออกได้ปานนั้น ทั้งๆที่แหล่งกำเนิดพลังก็ไม่น่าจะแตกต่างกันมาก" ธีรพลเปลี่ยนหัวเรื่องเอ่ยปรึกษาข้อสงสัยกับสุบรรณ
 "สำหรับเรื่องนี้เราก็ไม่อาจเข้าใจถึงร่างกายของมนุษย์ได้กระจ่างนัก เพียงแต่เราสามารถจับกระแสพลังงานภายในกายของอีกฝ่ายได้ว่ามีมวลของพลังงานค่อนข้างหนาแน่นกว่าในตัวเจ้า ส่วนสายสนกลในที่ทำให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร เจ้าคงต้องไปเสาะหาคำตอบด้วยตนเอง" สุบรรณค่อยๆลำดับความคิดเอ่ยขึ้น
 "ลุงทองใบก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี่เสียด้วย" ธีรพลแสดงสีหน้าครุ่นคิด
 "ช่างเถอะ ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นเรื่องของอนาคตไป เรามาพูดถึงลูกไฟที่น่ากลัวดวงนั้นกันดีกว่า" ธีรพลสะบัดหน้าขจัดความคิดที่ยิ่งมายิ่งยุ่งเหยิง เปลี่ยนมาวิเคราะห์กระบวนท่าสุดท้ายอันอหังการของเหลียนที่ไม่ได้ถูกใช้ออกแทน
 "สิ่งที่อีกฝ่ายใช้ออกนั้นสำหรับมนุษย์จะเรียกว่า เคล็ดวิชาธาตุ ซึ่งเคล็ดวิชาที่ว่านี้เองเป็นสิ่งที่มนุษย์และอัตลักษณ์พลังได้ช่วยกันคิดค้นขึ้นเพื่อเสริมสร้างอานุภาพพลังงานที่นำออกมาใช้ให้มีประสิทธิภาพสูงสุด และที่สำคัญก็คือหลังจากยุคที่มนุษย์เริ่มล่าอัตลักษณ์พลังเป็นต้นมา เคล็ดวิชาที่ตกทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่นก็ยิ่งลดน้อยถอยลง จนในปัจจุบันน่าจะมีเหลือไม่มากแล้ว" สุบรรณเล่า
 "มนุษย์และอัตลักษณ์พลังช่วยกันคิด เคล็ดวิชาธาตุ? มนุษย์ล่าอัตลักษณ์พลัง?" ธีรพลส่ายหน้าบ่นพึมพำ เนื่องจากไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าระหว่างมนุษย์และอัตลักษณ์พลังจะมีประวัติศาสตร์ร่วมกันมาอย่างยาวนานเช่นนี้ ดังนั้นเมื่อได้ทราบเกร็ดเรื่องราวจากสุบรรณแล้ว ในห้วงความคิดของธีรพลจึงเกิดคำถามมากมายที่ไม่รู้จบ
 "ไม่ต้องกังวลใจไป เรายังต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน เอาไว้ถ้ามีเวลาว่างเราจะเล่าประวัติศาสตร์ระหว่างมนุษย์และอัตลักษณ์พลังให้ฟัง" สุบรรณกล่าว
 "แล้วที่บอกว่าสำหรับมนุษย์เรียกว่า เคล็ดวิชาธาตุ เช่นนั้นอัตลักษณ์พลังก็มีเคล็ดวิชาที่ว่านี้เหมือนกันหรือ?" ธีรพลเอ่ยถาม
 "ใช่ เพียงแต่พวกเราเหล่าอัตลักษณ์พลังจะเรียกสิ่งนี้กันว่า ทักษะยุทธ์ ก็คงจะคล้ายคลึงกับวิชาหมัดมวยที่มนุษย์จำเป็นต้องมีติดตัว เราก็ใช้ ทักษะยุทธ์ ไว้เพื่อต่อสู้ป้องกันตัวเช่นกัน" สุบรรณอธิบาย
 "เราก็ไม่คาดคิดว่าเจ้าจะมาพบเจอเข้ากับผู้ที่มี เคล็ดวิชาธาตุ ติดตัวรวดเร็วปานนี้ ต่อไปเราคงต้องสอน ทักษะยุทธ์ ประจำกายเราให้เจ้าได้ฝึกฝนไว้บ้าง เมื่อถึงเวลาจะได้มีอาวุธพิฆาตไว้ใช้สักท่าสองท่า" สุบรรณกล่าวต่อ
 "อืม" ธีรพลยิ้มพยักหน้าตอบรับงึกๆอย่างกระตือรือร้น
 "แต่ตอนนี้เราว่าเจ้าควรโคจรพลังงานชีวิตรักษาอาการบาดเจ็บก่อนเถิด เรื่องอื่นค่อยว่ากล่าวกันในภายหลัง" สุบรรณแนะ
 หลังจากนั้นธีรพลก็ทำตามคำแนะนำของสุบรรณ เขานั่งสมาธิตั้งจิตเข้าสู่ขอบเขตว่างเปล่าหลับตาโคจรพลังอย่างเงียบเชียบ ซึ่งในรอบแรกๆเมื่อบังคับพลังงานชีวิตให้ไหลเวียนผ่านขาทั้งสอง ตัวเขาก็ต้องประสบกับความเจ็บปวดแสนสาหัสจนแทบจะครองสติไว้ไม่อยู่ แต่ยังดีที่มีสุบรรณคอยช่วยย้ำให้ตั้งมั่น ธีรพลจึงกัดฟันทนโคจรพลังต่อจนได้ครบสิบสี่รอบ ร่างจึงค่อยๆผ่อนคลายลง อาการเจ็บปวดที่ประสบอยู่ก็บรรเทาเบาบางลงไปได้เกินกว่าครึ่ง จนเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าใดก็ไม่ทราบ ตัวเขาก็ผล็อยหลับไปในที่สุด
 โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!
 เสียงสุนัขเห่าสะท้อนเข้าสู่โสตประสาทของธีรพล ปลุกเขาให้ตื่นตัวขึ้นอย่างฉับพลัน
 แม้สำหรับคนธรรมดาทั่วไปจะคิดว่านี่คงเป็นเสียงของสุนัขที่เห่ากรรโชกขึ้นตามธรรมชาติ แต่แปลกตรงที่ธีรพลนั้นกลับรู้สึกว่าเสียงที่สุนัขเห่านี้เป็นการส่งสัญญาณว่า มันกำลังได้กลิ่นจางๆของผู้บุกรุก
 ซึ่งเหตุผลที่ธีรพลรู้สึกแบบนั้นก็เป็นเพราะร่างกายของเขาเริ่มยกระดับปรับตัวเข้ากับพลังงานชีวิตได้อย่างกลมกลืนยิ่งขึ้น สัญชาตญาณจึงเปลี่ยนเป็นละเอียดแหลมคมขึ้นโดยปริยาย
 ด้วยความสงสัยใคร่รู้ อีกทั้งตัวเขาก็ยังมีความเชื่อมั่นอยู่กว่าเจ็ดแปดส่วนว่าเรื่องราวจะต้องเกี่ยวข้องกับหญิงสาวชุดดำปริศนาที่ประมือกันเมื่อสามวันก่อน ดังนั้นธีรพลจึงตัดสินใจเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบออกจากเรือนไม้ และพุ่งตรงเข้าหาต้นตอเสียงในทันที
 เวลานี้ร่างกายของเขาค่อนข้างกระปรี้กระเปร่าเข้าที่เข้าทางดี อาการบาดเจ็บที่คงค้างอยู่ก็แทบมลายหายสิ้น ท่าร่างจึงเคลื่อนบ้างสูงบ้างต่ำลัดเลาะผ่านดงไม้อย่างว่องไวจนกระทั่งตามมาถึงชายป่าด้านทิศเหนือ ห่างจากโกดังไม้หลังใหญ่ออกมาราวยี่สิบเส้น[1]
 "เอ๊ะ!"
 ธีรพลชะงักเท้าลงเมื่อสังเกตเห็นร่างของเวรยามจำนวนสี่คนนอนสลบไสลไม่ได้สติฟุบร่างอยู่บนพื้นพร้อมอาวุธประจำกายที่ร่วงหล่นห่างออกไปไม่ไกลนัก
 เขาเดินเข้าไปตรวจสอบเส้นชีพจรของคนผู้หนึ่งจนทำให้รู้ว่า เวรยามเหล่านี้ยังคงมีลมหายใจสม่ำเสมอดีอยู่ เพียงแต่ก่อนหน้าเมื่อไม่นานมานี้คงถูกผู้มีฝีมือสยบลงจนเกิดเป็นสภาพดั่งที่เห็น
 ท่ามกลางรอยเท้าที่สับสนปนเป ธีรพลก็ได้สังเกตเห็นชุดรอยเท้าชุดหนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นของผู้บุกรุกซึ่งประกอบด้วยหนึ่งหญิงหนึ่งชาย กำลังมุ่งหน้าไปทางโกดังไม้
 ดังนั้นเมื่อจับเส้นทางได้ ธีรพลก็พลันเคลื่อนที่ติดตามรอยอย่างเงียบเชียบจนกระทั่งอยู่ห่างจากโกดังไม่เกินห้าเส้น แต่ทันใดนั้นเองเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดและเสียงการต่อสู้ก็พลันดังลอดขึ้นจากพื้นที่ภายในของโกดัง
 และก็แทบจะเป็นเวลาเดียวกันที่ธีรพลได้ยินเสียงตีระฆังเตือนภัยดังระงมขึ้น พร้อมๆกับความสับสนอลหม่านของการเรียกระดมพลเข้าจัดการกับผู้บุกรุก ซึ่งนั่นก็ทำให้ธีรพลต้องตัดสินใจพุ่งตัวเข้าซ่อนในดงไม้รกทึบแถบหนึ่ง เพื่อป้องกันความเข้าใจผิดที่อาจจะเกิดขึ้น
คำอธิบาย
[1] 1 เส้น มีความยาวเท่ากับ 40 เมตร


"แย่แล้ว!"
 ก้านที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองหลงกล แม้จะชักช้าไปอยู่จังหวะหนึ่ง แต่ด้วยความว่องไวที่โดดเด่นเฉพาะตัว เขาจึงสามารถพลิกหันกลับมาเผชิญหน้ากับธีรพลได้แทบจะใกล้เคียงกับเวลาที่ธีรพลทิ้งตัวลงพื้นตั้งหลักมั่น
 แต่เพียงชั่วพริบตาของช่องว่างจุดอ่อนที่เผยออก ธีรพลก็พลันปลดปล่อยกำปั้นขวาที่แฝงด้วยพลังอันแกร่งกร้าวรุนแรงขุมหนึ่งคุกคามเข้าที่ท้องน้อยของก้านอย่างรวดเร็ว
 วืด!
 เนื่องจากไม่สามารถตั้งท่ารับอาวุธของธีรพลได้ทันการณ์ ก้านจึงตัดสินใจหงายตัวก้นจ้ำเบ้าลง หลบกำปั้นของธีรพลอย่างทุลักทุเล แต่ผลก็ทำให้หมัดข้างนั้นเฉียดผ่านร่างของเขาไปอย่างหวุดหวิด หลบรอดหมัดพิฆาตที่สามารถทำให้ลำต้นกล้วยหักกลางลงได้
 ทันทีที่เห็นก้านเริ่มมีเค้าลางความเพลี่ยงพล้ำ ธีรพลก็ไม่ปล่อยโอกาสทองให้หลุดลอยไป เขารีบตามติดร่างของก้านดุจเงาตามตัว กำปั้นซ้ายพลันถูกง้างและปลดปล่อยออกเล็งเข้าทรวงอกของก้านมาแต่ไกล
 แต่ขณะอยู่ห่างจากก้านเพียงไม่เกินศอก หมัดข้างซ้ายอันดุร้ายนั้นจู่ๆก็พลันผลุบหายไปอย่างไร้ร่องลอย ปล่อยให้ก้านที่ลุกยืนทรงกายขึ้นอย่างยากลำบากนั้น ยกแขนทั้งสองขวางค้างกันไว้ที่หน้าอก
 "หิรัญม้วนแผ่นดิน"
 อาวุธประจำกายท่าใหม่ของธีรพลปรากฏขึ้นอีกครา ศอกขวาวกกลับหลังเป็นเส้นโค้งอย่างรวดเร็ว เหวี่ยงกระแทกเข้าใส่ท่อนแขนของก้านที่ยกขึ้นมาปิดบังใบหน้าข้างซ้ายไว้ได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด
 เปรี้ยง!
 แรงปะทะอันหนักหน่วงจากพลังอันแกร่งกร้าวกระแทกร่างของก้านให้ลอยกลับหลังไปจนเกือบตกขอบเวทีฝั่งหนึ่ง พร้อมกับเสียงร้องดังระงมด้วยความหวาดเสียวจากฝูงชนที่ยืนลุ้นผลการต่อสู้คู่นี้ด้วยจิตใจจดจ่อ
 "ไอ้ก้าน ข้าจ้างเอ็งด้วยเงินไม่น้อย เอ็งจะมาแพ้แบบนี้ไม่ได้" ถึงคราที่เฮียสมบัตินั่งไม่ติด ร้อนใจรีบป้องปากตะโกนอย่างมีน้ำโหสั่งให้นักสู้ที่ตนพนันเข้าข้างกลับมาฮึดสู้แต่โดยไว
 "ไอ้ธี รีบเผด็จศึกเร็ว!" เมื่อเห็นก้านใกล้จะตกขอบเวทีไป ทั้งสิงห์และเฮียจวงพร้อมด้วยลูกน้องทั้งหมดจึงแสดงท่าทางกวักแขนร้องตะโกนบอกให้ธีรพลรีบเข้าจัดการปิดบัญชีศัตรู
 แม้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าในขณะนี้เป็นเวลาที่ธีรพลสามารถพลิกจังหวะกลับมามีโอกาสชนะอย่างงดงามได้แล้ว ซึ่งด้านธีรพลก็ไม่ปลดปล่อยให้ก้านได้มีโอกาสพลิกฟื้นคืนเช่นกัน
 ธีรพลเร่งเร้าพลังชีวิตภายในกายถึงขีดสุด ร่างพลันเคลื่อนเป็นเส้นตรงอย่างรวดเร็ว ขยับลดช่องว่างกว่าหนึ่งวาในพริบตา แขนซ้ายถูกเหวี่ยงออกง้างกำปั้นเล็งเข้าที่ทรวงอกของก้านอีกครั้ง
 เมื่อเห็นดังนั้นก้านก็ตัดสินใจที่จะสู้ตาย ใช้ความว่องไวรวมรั้งพลังชีวิตในกายทั้งหมดไปยังเท้าซ้าย หมายใช้อาวุธออกทีหลังบรรลุถึงก่อน แก้พลิกสถานการณ์จากร้ายกลายเป็นดี
 "ขุนยักษ์จับลิง"
 แทนที่ธีรพลจะเคลื่อนที่ต่อในลักษณะเดิม แต่ก็กลับเปลี่ยนจังหวะละทิ้งหมัดซ้าย สะอึกเข้าหาท่าเตะของก้านตามเคล็ดวิชา เกร็งพลังยกท่อนแขนขวาขึ้นรับท่าเตะอันรุนแรง ยับยั้งการตอบโต้เฮือกสุดท้ายของก้านไว้อย่างมั่นคง
 ตามติดกันนั้น ธีรพลสะบัดแขนขวาที่ชาหนึบ ก้าวสืบเท้าซ้ายสั้นๆ ร่างย่อลงพร้อมกำหมัดประสานแขนทั้งสองข้างประกบติดกัน พลังชีวิตถูกรีดจากบ่อกำเนิดผลักส่งกำลังจากแกนกลางส่งกำปั้นคู่ชกเสยขึ้นไป
 "หนุมานถวายแหวน"
 กระบวนท่าที่สองจากสามท่าที่ธีรพลเรียนรู้จากลุงทองใบถูกปลดปล่อยออกใช้ในยามที่เหมาะเจาะเป็นที่สุด หมัดคู่เสยเข้าที่กรามของก้านอย่างถนัดถนี่ ส่งให้ร่างลอยลิ่วตกน้ำไปในที่สุด
 "ไอ้ธี สุดยอด" สิงห์เฮลั่นสุดเสียง กระโดดตัวโยนท่ามกลางฝูงชนรอบข้างที่บ้างก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ บ้างก็กุมขมับด้วยความผิดหวัง มีอารมณ์ความรู้สึกที่ผสมปนเปกันไป
 "เราได้ผู้ที่ผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศเป็นที่เรียบร้อยแล้ว การแข่งขันรอบสุดท้ายจะมีขึ้นในอีกหนึ่งชั่วโมงจากนี้" กรรมการผู้ควบคุมงานประลองหลังจากสั่งให้พนักงานพรรคเข้าช่วยเหลือก้านที่ตกลงน้ำไปแล้ว เขาก็ก้าวเดินขึ้นสู่เวที ก่อนประกาศข้อความด้วยเสียงอันดังต่อผู้เข้าชมทั้งหมด
 "เจ้าไปพักก่อนเถิด อีกประเดี๋ยวข้าจะให้คนไปตามเมื่อถึงเวลา" กรรมการคนดังกล่าวหันมากล่าวกับธีรพล ก่อนจะใช้สายตาส่งให้อีกฝ่ายเดินกลับไปยังกระโจมที่พักตน
 "มวยท่าเสาร้ายกาจจริงๆ ลำพังหากไม่มีอุบายทำให้อีกฝ่ายชะล้าใจ การแข่งขันครั้งนี้คงจะยุ่งยากไม่น้อย" ธีรพลเอ่ยขึ้นขณะที่นั่งเหยียดแขนพักขาอยู่ภายในกระโจม
 "วิชาหมัดมวยมีอานุภาพร้ายแรงไม่ต่างกัน พลังชีวิตก็ตั้งอยู่ในระดับเดียวกัน ความว่องไวก็กินกันไม่ขาด หากสู้กันอย่างไม่มีอุบาย การต่อสู้ครั้งนี้คงจะยืดเยื้อยาวนานไม่เบา สุดท้ายคงต้องวัดกันว่าผู้ใดพลังชีวิตหมดสิ้นก่อนคงต้องพ่ายแพ้ไป" สุบรรณวิเคราะห์
 "โชคดีที่แผนตลบหลังสำเร็จได้ด้วยดี การต่อสู้ครั้งนี้เลยได้ชัย ที่สำคัญที่สุดคือสามารถปลดหนี้ให้กับไอ้สิงห์มันได้สำเร็จแล้ว ต่อไปคงไม่ต้องมาทนถูกข่มเหงรังแกอีก" ธีรพลเอ่ยขึ้นอย่างโล่งใจ เปลี่ยนท่าเป็นนอนเหยียดยาวด้วยความเกียจคร้าน
 "เราดีใจด้วยที่เจ้าช่วยเกลอเจ้าไว้ได้ ว่าแต่ในรอบชิงชนะเลิศเล่าเจ้าวางแผนไว้เช่นไร?" สุบรรณเอ่ยถาม
 "ตลอดชีวิตที่ผ่านมามีเพียงวิชาบู๊เท่านั้นที่ทำให้ข้าก้าวผ่านฝันร้ายในอดีตมาได้ ข้าอยากจะปกป้องทุกคนที่ข้ารักให้ได้ ดังนั้นการพัฒนาฝีมือจึงเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ข้าเก่งกาจขึ้น เพราะฉะนั้นคำตอบของข้าก็คือ ข้าจะพยายามสู้อย่างสุดกำลังเพื่อที่จะก้าวขึ้นสู่จุดที่สูงขึ้นในมรรคาวิชาบู๊" ธีรพลขมวดคิ้วเอ่ยตอบความรู้สึกที่ซ่อนเร้นในใจออกอย่างจริงจัง
 "คู่ต่อสู้ของเจ้าในครั้งนี้นั้นต่างจากที่เคยผ่านมา หากไม่นับหญิงสาวชุดดำที่บังเอิญไปพบเจอเข้า คุณชายผู้นี้ฝีมือเฉพาะตัวเก่งกาจกว่าเจ้าหลายขั้นนัก การจะเอาชนะคงจะไม่ง่ายดาย" สุบรรณแยกแยะ
 "คุณชายนั่นคงถึงขั้นใช้พลังงานธาตุได้แล้วใช่หรือไหม?" ธีรพลถามขึ้นด้วยความกังวลใจ เพราะหากว่าเขาต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่สามารถใช้พลังงานธาตุได้ ผลสุดท้ายแล้วคงเป็นตัวเขาเองที่เป็นผู้ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว
 "ยากที่จะคาดเดาขอบเขตสูงสุดที่สามารถกระทำได้ แต่จากการพิเคราะห์จับกระแสพลังเท่าที่ผ่านมา เราคาดว่าน่าจะไม่ผิดเพี้ยน เขาสามารถบังคับใช้พลังงานธาตุได้แล้ว อีกทั้งยังเป็นธาตุไฟเช่นเดียวกับตัวเจ้าและเราด้วย" สุบรรณเอ่ยตอบ
 "แล้วเราจะทำอย่างไรกันดี?" ธีรพลถามขึ้นด้วยความกลัดกลุ้มใจ
 "หากอีกฝ่ายไม่ใช้พลังงานธาตุเข้าสู้ ก็ถือว่าโชคดีไป แต่ถ้าหากเลือกใช้ขึ้นมา เจ้าก็ไม่มีหนทางอื่นนอกจากหยิบยืมใช้พลังงานธาตุของเราเข้าต่อกร แต่จงจดจำไว้ ร่างกายของเจ้ามีขีดจำกัดไม่อาจรองรับพลังงานธาตุเข้มข้นมากไป ไม่เช่นนั้นเจ้าอาจจะบาดเจ็บทุกข์ทรมานแสนสาหัสเลยทีเดียว" สุบรรณกล่าวก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเคร่งขรึมในตอนท้าย
 "เจ็บใจจริงๆที่ยังฝึกไปยังขั้นสูงๆไม่ได้" ธีรพลลุกขึ้นนั่งเอ่ยขึ้นด้วยความเสียดาย เพราะหากเขาสามารถฝึกฝนฝีมือเฉพาะตัวจนสามารถอยู่ในระดับที่สูงขึ้นได้แล้ว คงไม่ต้องมานั่งคับข้องใจอยู่เช่นนี้
 "ใจเย็นๆเถิด เจ้าเพียงรู้จักใช้พลังงานชีวิตมาเพียงไม่กี่วันเท่านั้น จะให้เก่งกาจขึ้นทันตานั้นคงเป็นไปไม่ได้ และเท่าที่เจ้าทำมาก็เพียงพอกับการใช้คำว่า มีพรสวรรค์ ได้แล้ว อีกทั้งนี่ก็เป็นเพียงการประลองเท่านั้น ใช่ว่าจะตัดสินความเป็นความตายกัน" สุบรรณเอ่ยคลายความกังวลให้กับธีรพล
 "ถึงอย่างนั้นก็เถอะ สำหรับความรู้สึกของการเป็นเบี้ยล่างนั้นมันชวนให้อึดอัดขับข้องใจเหลือเกิน ต่อจากนี้หากมีเวลาว่างเมื่อใด ข้าจะเร่งฝึกฝนนำพลังงานธาตุมาใช้ให้ได้" ธีรพลแสดงสีหน้าอันเด็ดเดี่ยวเอ่ยปฏิญาณขึ้นอย่างมุ่งมั่นตั้งใจ
 "คิดได้เช่นนั้นก็ดี หนทางในภายภาคหน้าคงจะขรุขระเสียมากกว่าราบเรียบ เมื่อเวลานั้นมาถึงเจ้าจะได้มีทุนรอนไว้ใช้ในยามขับขันจำเป็น" สุบรรณเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ยกย่องในวิธีการคิดของอีกฝ่ายจากใจจริง
 "มีสิ่งหนึ่งที่ข้ายังไม่กระจ่าง ข้าเพียงรู้จากลุงทองใบมาว่าในร่างกายมนุษย์ประกอบไปด้วยพลังงานสองประเภท คือพลังงานชีวิตและพลังงานธาตุ ซึ่งสำหรับพลังงานชีวิตนั้นข้าพอที่จะเข้าใจมาบ้างแล้ว แต่กับพลังงานธาตุนั้นข้ากลับไม่เข้าใจเลยสักนิด อีกทั้งยังไม่สามารถรับรู้ได้ด้วยซ้ำว่ามีพลังงานนี้อยู่ภายในร่าง" ธีรพลขมวดคิ้วถามสิ่งที่เขาสงสัยมาได้สักพักหนึ่งแล้วต่อสุบรรณ
 "ไม่แปลกที่เจ้าจะไม่สามารถสังเกตพบได้ เพราะพลังงานธาตุก็คือพลังงานที่ผูกติดกับจิตวิญญาณของเจ้ามาตั้งแต่กำเนิด และยังคงไหลเวียนอยู่ในกายเจ้าเสมอมา เพียงแต่มันเป็นเรื่องปกติเสียจนเจ้าไม่คาดคิดว่ามีอยู่เท่านั้น" สุบรรณเอ่ยตอบก่อนจะอธิบายต่อไป
 "พลังงานธาตุสามารถแบ่งออกได้เป็นสองกลุ่ม คือหนึ่งธาตุร้อนและหนึ่งธาตุเย็น ซึ่งในแต่ละกลุ่มจะมีธาตุย่อยรวมสี่สัณฐาน รวมทั้งสองกลุ่มเป็นแปดสัณฐาน ได้แก่ ดิน น้ำ ลม ไฟ ไม้ พิษ สายฟ้า น้ำแข็ง ซึ่งไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรืออัตลักษณ์พลังก็ล้วนแล้วแต่มีลิขิตฟ้าเท่านั้นเป็นผู้กำหนดให้ แต่ความแตกต่างระหว่างมนุษย์และอัตลักษณ์พลังนั้นอยู่ตรงที่ มนุษย์ไม่สามารถที่จะเพิ่มขีดจำกัดพลังงานธาตุในกายได้ แต่สำหรับอัตลักษณ์พลังนั้นสามารถที่จะดูดรับพลังงานธาตุจากภายนอกมาเพิ่มขีดจำกัดได้โดยไม่มีจุดสิ้นสุด" สุบรรณอธิบาย
 "แล้วเมื่อมนุษย์ใช้พลังงานธาตุออกไปเล่า จะดูดซับกลับคืนได้จากที่ใด?" ธีรพลถามต่อด้วยความฉงน
 "พลังงานธาตุไม่จำเป็นต้องดูดซับดั่งเช่นพลังงานชีวิต เมื่อใช้จนหมดสิ้นแล้วก็จะมีผลเพียงชั่วคราวเท่านั้น หากยังมีชีวิตอยู่พลังงานธาตุก็จะเพิ่มปริมาณขึ้นตามธรรมชาติอย่างรวดเร็ว แต่ทั้งนี้ก็จะเพิ่มขึ้นถึงเพียงจุดสมดุลเดิมที่ร่างกายพึงมีเท่านั้น ซึ่งสำหรับอัตลักษณ์พลังนั้นก็ไม่ได้แตกต่างกัน" สุบรรณเอ่ยตอบอธิบาย
 "ถ้าเช่นนั้นในกายของมนุษย์หรือแม้กระทั่งอัตลักษณ์พลังก็มีพลังงานธาตุเพียงสัณฐานเดียวใช่หรือไม่?" ธีรพลเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
 "โดยปกติทั่วไป ใช่ ดั่งเช่นลุงทองใบของเจ้า และอัตลักษณ์พลังมหิงสานั่น แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อยกเว้น ผู้ที่มีพลังงานธาตุในกายมากกว่าหนึ่งสัณฐาน ก็เช่นเจ้ากับข้าอย่างไรเล่า"
 "ข้าหรือ!" ธีรพลอุทานตกใจเสียงดังด้วยความตื่นเต้น ชี้นิ้วเข้าที่ตนเองถามไถ่ขึ้น
 "ไม่ผิด" สุบรรณตอบกลับสั้นๆ


"แล้วข้ากับท่านมีพลังงานธาตุใดอีกนอกเหนือจากธาตุไฟ?" หลังจากนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเสียงดังมากไป หากมีผู้อื่นมาพบเห็นเข้าเกรงว่าจะโดนกล่าวหาว่าเป็นคนบ้าเพราะพูดคุยโต้ตอบอยู่เพียงลำพัง ดังนั้นขณะถามต่อ ธีรพลจึงระงับความลิงโลดไว้ก่อนบังคับเส้นเสียงให้ลดเบาลง
 "ธาตุลมอย่างไรเล่า" สุบรรณตอบ
 "ข้ามี ธาตุไฟ และ ธาตุลม ไหลในกายหรือนี่!"
 ธีรพลหงายมือทั้งสองขึ้นจ้องดูราวกับสามารถมองทะลุกายเนื้อเห็นพลังงานธาตุที่หมุนเวียนอยู่ภายใน
 "รอให้เจ้าฝึกฝนได้มากขึ้นก่อนเถิด เจ้าจะสามารถสัมผัสได้เอง เอาละ ไหนๆก็พูดถึงธาตุลมแล้ว ในการประลองครั้งนี้ เจ้าอาจจะต้องได้ใช้พลังงานธาตุนี้เข้าหลบหลีกคู่มือ แต่จงระวังไว้ให้ดี เนื่องจากเจ้ายังไม่เคยได้สัมผัสใช้ธาตุนี้มาก่อน แม้พื้นฐานของทั้งสองธาตุในกายเจ้าจะมาจากกลุ่มธาตุร้อนเช่นเดียวกันก็ตาม แต่ลักษณะการใช้งานนั้นแตกต่างกัน คงต้องใช้เวลาในการปรับตัวอยู่พอสมควร" สุบรรณแนะนำ
 "อืม" ธีรพลพยักหน้ารับอย่างมั่นใจ ในขณะนี้แม้จะทราบว่าคู่ต่อสู้ที่กำลังจะเผชิญหน้ามีฝีมือเก่งกาจมากซึ่งอาจถึงขั้นเทียบได้ว่าห่างชั้นเลยก็ตาม แต่เมื่อได้รู้ความพิเศษอันน่าตระหนกของตนแล้ว ความมั่นใจจากเดิมที่มีอยู่ไม่มากก็เริ่มมีแสงแห่งความหวังส่องสว่างขึ้นรำไร
 หลังจากนั้นธีรพลและสุบรรณก็ยังปรึกษากันต่อถึงเรื่องการปรากฏกายของสุบรรณเมื่อหยิบยืมใช้พลังงานธาตุ ซึ่งธีรพลรู้สึกว่าหากมีผู้คนพบเห็นเข้าคงจะเกิดเหตุการณ์โกลาหลแตกตื่นกันยกใหญ่ ดังนั้นจึงได้ขอให้สุบรรณอำพรางเงาร่างของตนไว้ ซึ่งทางด้านสุบรรณก็เข้าใจและสามารถกระทำตามได้โดยมีข้อแม้แต่เพียงว่า พลังงานธาตุที่หยิบยืมใช้ไปจะต้องอยู่ในขอบเขตที่ไม่มากไป เขาถึงจะสามารถอำพรางเงาร่างได้อย่างสมบูรณ์
 "เฮียสมบัติ ขอบใจมากที่ช่วยอุดหนุนเงินที่จะนำไปประมูลซื้อพระพุทธรูปในค่ำวันนี้" เฮียจวงหัวเราะร่าด้วยความสะใจเอ่ยกล่าวต่อเฮียสมบัติผู้แพ้พนันที่ตอนนี้ทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่
 "ไอ้ก้าน เอ็งนี่เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ" เฮียจวงที่ตอนนี้หน้าแดงกล่ำไปด้วยความโมโหโกรธา ยกมือขึ้นตบหน้าขาตัวเองดังฉาดใหญ่ สบถด่านักสู้ที่ตนพนันเข้าข้างในลำคอทดแทนการต่อปากต่อคำกับเฮียจวง
 "ผลการพนันขันต่อของเราสิ้นสุดลงแล้ว ในครานี้ข้าขอรับชัยชนะกลับไปเลยแล้วกัน" หลังจากต้องทนรับคำถากถางจากเฮียสมบัติอยู่เนืองๆมาโดยตลอด ขณะนี้เฮียจวงที่กำลังดีใจเป็นที่สุดจึงอดไม่ได้ที่จะกล่าววาจาข่มอีกฝ่าย เพื่อระบายความขับแค้นใจในอดีต
 "ครานี้เฮียจวงเพียงโชคดีเท่านั้น เจอกันครั้งหน้า หวังว่าเฮียจวงจะไม่หลบลี้หนีหน้าเรา" แม้จะฉุนจัดก็ตาม แต่เฮียสมบัติก็ยังกัดฟันพูดจาเป็นปกติเอ่ยกลับไป
 "ข้าพร้อมเสมอ" เฮียจวงตอบสั้นๆอย่างหนักแน่น
 "วันนี้ไม่มีเหตุจำเป็นใดต้องรั้งอยู่อีก ข้าขอตัวกลับก่อน สวัสดี" เมื่อกล่าวเสร็จ เฮียสมบัติที่ไม่แม้แต่จะรอให้เฮียจวงเอ่ยล่ำลา ก็พุดลุกขึ้นและเดินจากไปในบัดดล
 "ข้ามีความสุขจริงๆโว้ย ไอ้สิงห์ เพื่อนเอ็งนี่มันแน่จริงๆ ทั้งๆที่รูปมวยเป็นรองอยู่แท้ๆ" เฮียจวงยิ้มปริ่มหันกลับมากล่าวกับสิงห์ที่นั่งอยู่ในชั้นถัดลงมา
 "ข้ารู้อยู่แล้วว่ามันต้องทำสำเร็จ" สิงห์ที่ก็ยิ้มกว้างไม่แพ้กันเอ่ยกลับ
 "เอาละ เพราะธีมันทำให้ข้าชนะพนันได้ ดังนั้นต่อจากนี้ไป หนี้ระหว่างเอ็งกับเฮียถือเป็นอันจบสิ้นกัน ความบาดหมางใดๆในอดีตก็ลืมมันไปเสีย" เฮียจวงหัวเราะร่าขึ้นอีกครั้ง ยื่นมือออกตบไหล่สิงห์ราวฉันมิตร ซึ่งก็ทำให้บรรยากาศของทั้งสองฝ่ายกลับกลายเป็นผ่อนคลาย โทสะใดๆที่เคยค้างคาใจกันก็ล้วนถูกลืมเลือนจนจางหายมลายสิ้น
 "เออ แล้วในรอบต่อไป เกลอของเอ็งมีอัตราต่อรองอยู่เท่าใด?" เฮียจวงเอ่ยถามขึ้น
 "เป็นรองอยู่หนึ่งต่อสี่" ทันทีที่ถามถึงหัวข้อนี้ สิงห์จากเดิมที่เคยยิ้มแย้มก็กลายเป็นเคร่งเครียดขึ้นทันตา
 "สงสัยเกลอเอ็งจะเจอตอไม้ใหญ่เข้าให้แล้ว" เฮียจวงถอนหายใจเฮือกใหญ่ กังวลใจแทนธีรพลที่ต้องพบเจอคู่มือที่มีฝีมือเหนือกว่าหลายขั้น
 "ต่อจากนี้จะเป็นการประลองนัดสุดท้ายเพื่อตัดสินผู้ชนะเลิศของงานประลองประจำปีของพรรคม้าเหล็กเรา ระหว่างผู้ชนะจากสายบน เหลียนจากโพธิ์ท่าอิฐ" ฉานหัวหน้าพรรคม้าเหล็กปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ยืนตระหง่านที่กึ่งกลางเวทีประกาศขึ้น พร้อมกับผายมือไปยังคุณชายนักสู้ที่ยืนเตรียมพร้อมอยู่เบื้องล่าง
 "และผู้ชนะจากสายล่าง ธีรพลจากเวียงพิงค์ ขอเชิญนักสู้ทั้งสองขึ้นบนเวที" ฉานเอ่ยต่อพร้อมผายมือไปยังธีรพล แล้วจึงเชื้อเชิญให้ผู้ชมบนอัฒจันทร์ลุกขึ้นยืนปรบมือต้อนรับนักสู้ผู้กล้าทั้งสองอย่างสมเกียรติ
 ด้านธีรพลและเหลียนเมื่อได้รับสัญญาณก็พากันเดินเคียงคู่ขึ้นไปบนเวทีรูปวงกลมกลางน้ำ ตรงไปยังตำแหน่งที่ฉานยืนอยู่ ก่อนแยกย้ายกันไปคนละฝากฝั่ง ยืนประกบฝ่ายหลังไว้ยังกึ่งกลาง
 "เรื่องกฎกติกาคงไม่จำเป็นจะต้องเอ่ยย้ำอีก ข้าขอให้เจ้าทั้งสองสู้อย่างสุดความสามารถ สำหรับผู้ชนะจะได้รางวัลตามที่ได้ประกาศไว้ เริ่มประลองได้เมื่อพวกเจ้าพร้อม" ฉานหันมากล่าวกับทั้งสองครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินลงจากเวที เปิดพื้นที่ให้นักสู้ทั้งสองได้เตรียมความพร้อมก่อนการประมือ
 "สวัสดีพี่ชาย" ตั้งแต่เมื่อวานเป็นต้นมาจนกระทั่งบัดนี้ ธีรพลและเหลียนเพิ่งจะมีโอกาสได้พูดคุยกัน ดังนั้นธีรพลที่อายุน้อยกว่าอีกฝ่ายจึงเอ่ยทักขึ้นตามมารยาท
 "ไม่ต้องมากธรรมเนียม ข้าในเวลานี้ไม่อยู่ในอารมณ์ที่อยากจะเจรจาพาที เจ้าพร้อมเมื่อใดก็เข้ามาได้เลย" เหลียนตัดบทอย่างรำคาญ ซึ่งทันทีที่กล่าวจบพลังชีวิตอันหนาหนักก็พลันแผ่กำจายออกจากร่างในบัดดล และแม้จะอยู่ในท่วงท่าที่ดูปลอดโปร่งเป็นที่สุด แต่แรงกดดันอันไร้สภาพของเขาก็พุ่งเข้าจู่โจมธีรพลจนทำให้แทบขยับกายได้ไม่สะดวก
 "น่ากลัวจริงๆ ชายคนนี้"
 ธีรพลคิดขึ้นในใจ แต่ภายนอกก็ยังคงรักษามารยาทโค้งคำนับอีกฝ่ายก่อนตั้งท่ามวยลพบุรีเตรียมพร้อมเข้าประมือ
 "พี่ชาย ออมมือด้วย" ธีรพลเอ่ยก่อนหลอมรวมจิตสมาธิเป็นหนึ่งปล่อยใจให้ว่างเปล่า รับรู้กระแสพลังงานชีวิตในกายของตนและการเคลื่อนของกระแสพลังจากอีกฝ่าย
 เขาเร่งเร้าหมุนเคลื่อนพลังงานชีวิตในกายอย่างเร็วรี่ ร่างพลันพุ่งทะยานเข้าหาเหลียนด้วยความรวดเร็ว ย่นระยะห่างกว่าสามวาเพียงชั่วหายใจเข้าออกไม่กี่ครา
 หมัดซ้ายหลอกพลันถูกปลดปล่อยออก ซึ่งเมื่อกำปั้นซ้ายถูกดึงให้วกกลับ ศอกขวาที่หมุนคว้างเป็นวงกลับหลังก็ถูกซัดออกอย่างว่องไว
 "หิรัญม้วนแผ่นดิน"
 ราวกับจะตรงเข้าที่ใบหน้าเหลียนอย่างถนัดถนี่ แต่ศอกข้างดังกล่าวของธีรพลกลับลอยผ่านเป้าหมายไปอย่างเฉียดฉิว
 แม้จะคลาดเป้าไปแต่ธีรพลที่คาดการณ์ไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า การจะโจมตีรุกไล่เหลียนคงจะไม่ง่ายดายนัก ดังนั้นแทนที่จะกลับไปตั้งท่าใหม่ ธีรพลกลับดึงรั้งศอกขวา ชักประกบแขนทั้งสองข้างมาเข้าคู่กัน เล็งเสยเข้าที่ปลายคางอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่อง
 "หนุมานถวายแหวน"
 และก็เป็นอีกครั้งที่เกือบจะถูกเป้าหมาย แต่หมัดคู่ของธีรพลก็ลอยเฉียดผ่านหน้าอีกฝ่ายไปเพียงไม่กี่นิ้วอย่างน่าเสียดาย
 "ดี สมใจข้ายิ่ง เช่นนี้สิถึงเรียกว่าต่อสู้" เหลียนเอ่ยขึ้นขณะที่ร่างพลันเร่งความเร็วถอยห่างทิ้งระยะจากธีรพลออกมากว่าห้าก้าว ตั้งท่าจะเปลี่ยนจังหวะชิงเข้าจู่โจม
 "ถึงตาข้าบ้าง ดูสิว่าเจ้าจะตามความเร็วของข้าทันหรือไม่" ทันทีที่จบประโยค เหลียนก็พลันพุ่งเข้าหาธีรพลด้วยความเร็วที่แทบจะมองตามไม่ทัน ซึ่งหากจะเปรียบเทียบดูแล้ว เหลียนนั้นยังเร็วกว่าไอ้ก้านถึงกว่าเท่าตัวเลยทีเดียว
 "เร็วมาก!"
 ธีรพลยกมือทั้งสองขึ้นปกป้องใบหน้าตามสัญชาตญาณ ปรากฏว่าหมัดขวาจากเหลียนที่เหวี่ยงขวางเข้าหาก็กระทบถูกแขนข้างหนึ่งอย่างถนัดถนี่ พร้อมๆกันนั้นพลังแกร่งกร้าวสายหนึ่งก็ทะลักทลายดั่งน้ำป่ากระแทกทำนบ ส่งร่างธีรพลไถลขวางออกไปไกลกว่าสามวาในบัดดล
 "แย่แล้ว สุบรรณ" ธีรพลคิดขึ้นอย่างไว
 "ด้วยระดับพลังชีวิตของเจ้าไม่อาจสู้ความเร็วของอีกฝ่ายได้แน่ เจ้าต้องยืมพลังงานธาตุจากเราแล้ว" สุบรรณแนะนำ
 "ขอเพียงตามความเร็วของอีกฝ่ายทัน ยังไงเสียก็ยังดีกว่าเดาสุ่มรับการโจมตีอยู่แบบนี้" ธีรพลผ่อนลมหายใจ พยุงตัวยืนขึ้นพลางนวดเฟ้นบรรเทาแขนข้างที่ปวดหนึบจนสลายคลาย
 "ธาตุลม นั้นยากแก่การควบคุม ระวังด้วย!" สุบรรณเตือน
 "มาแล้ว!"
 ทันทีที่ได้รับพลังงานธาตุจากสุบรรณ เหลียนก็พลันเคลื่อนประชิดเข้ามาในระยะสองก้าว หมัดทั้งสองข้างพลันแยกย้ายเป็นหนึ่งบนหนึ่งล่างพุ่งเข้าที่ทรวงอกและท้องน้อย
 กำปั้นที่ยังไม่ทันได้เคลื่อนที่ถึง ไอร้อนที่แฝงมากับตัวหมัดก็แผ่คลื่นความร้อนอันน่าตระหนกออกมา จนทำให้ห้วงอากาศรอบข้างร้อนอบอ้าวขึ้นในทันตา
 และขณะที่หมัดอยู่ห่างจากธีรพลราวหนึ่งศอก ร่างของธีรพลก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง เสื้อผ้าพลันพัดพลิ้วเป็นริ้วขึ้นโดยปราศจากแรงลมใดๆ ซึ่งทันใดนั้นเองร่างของเขาก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นเคลื่อนขวางออกซ้าย เขยิบห่างจากวงต่อสู้ออกไปเกือบวาในชั่วพริบตาเดียว
 โครม!
 อาจจะเป็นเพราะเพิ่งได้เคยสัมผัสธาตุลมเป็นครั้งแรก แม้จะสามารถหลบรอดจากท่าโจมตีอันรวดเร็วของเหลียนมาได้ แต่ขณะที่ต้องการหยุดยั้งตัว ร่างของธีรพลก็กลับล้มคว่ำคะมำหงายลงอย่างไม่อาจยับยั้งเนื่องจากใช้พลังงานธาตุออกมามากจนเกินไป
 "ธาตุลมอย่างนั้นหรือ!"
 เหลียนคิดขึ้นขณะที่ร่างตามติดเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วที่สูงขึ้นกว่าเดิมอีกเป็นเท่าตัว
 วืด!
 กรงเล็บของเหลียนคลาดจากการตะปบหัวไหล่ของธีรพลไปเพียงไม่กี่นิ้ว แต่ก็เพียงพอที่จะส่งให้ร่างธีรพลที่หลบหลีกอย่างยากลำบาก ล้มก้นจ้ำเบ้าลงพื้นไปอีกครา
 แต่พอเมื่อผ่านไปอีกหลายกระบวนท่า นอกจากเหลียนจะไม่สามารถรุกเข้าทำร้ายธีรพลได้แล้ว การเคลื่อนไหวท่าร่างของธีรพลยิ่งนานก็ยิ่งราบรื่นปราศจากเค้าลางความทุลักทุเลดั่งเช่นที่เคยผ่านมา
 แต่แทนที่เหลียนจะหัวเสียที่ไม่สามารถจัดการกับธีรพลได้ ทั้งๆที่ตนเองเป็นต่ออีกฝ่ายอยู่หลายขุมก็ตาม แต่ตอนนี้เขากลับยิ่งรู้สึกสะใจที่ได้ใช้พลังออกอย่างเต็มที่ เสมือนกับว่าได้ปลดปล่อยความอัดอั้นบางอย่างออกมา
 "ข้าชักเริ่มชอบเอ็งขึ้นมาแล้ว อย่ารีบยอมแพ้ไปเสียก่อนเชียว" เหลียนเปล่งเสียงเอ่ยกับธีรพลพร้อมกับพุ่งตัวเข้าหาอีกครั้ง เพียงแต่ครานี้กำปั้นจากที่เคยให้ความรู้สึกร้อนลวกกลับปรากฏสะเก็ดไฟกระจัดกระจายขึ้น
 จนกระทั่งในขณะที่อยู่ห่างไม่เกินศอก กำปั้นข้างนั้นก็พลันเกิดเป็นสะเก็ดไฟแตกดังเพี้ยพะ ก่อนเปลวไฟสีส้มจะลุกขึ้นอย่างอัศจรรย์
 พรึบ!
 ท่อนแขนทั้งข้างกลับกลายเป็นเส้นเพลิงอันงดงาม กำปั้นกวาดเป็นเส้นโค้งผ่านหน้าธีรพลไปอย่างหวุดหวิด แต่กระนั้นด้วยความร้อนอันน่าตระหนกก็ทำให้ปลายเส้นผมของธีรพลบางส่วนถูกเผาทำลายลงจนหงิกงอ


ท่ามกลางบรรยากาศที่ชวนให้ตื่นตะลึง ผู้ชมทั้งสนามหลังจากเงียบเสียงด้วยความตกใจไปครู่หนึ่ง ก็พลันระเบิดเสียงโห่ร้องอย่างกึกก้องขึ้นอีกครั้ง
 "ตั้งแต่เกิดจากท้องพ่อท้องแม่มายังไม่เคยเห็นผู้ใด ปลดปล่อยไฟได้เช่นนี้มาก่อน" ผู้ชมคนหนึ่งรำพึงขึ้น
 "แล้วไอ้หนุ่มจากเวียงพิงค์นั่นจะสู้ได้อย่างไร" ผู้ชมอีกฝั่งที่ดูเหมือนจะพนันฝั่งธีรพลไว้จึงเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล
 "ไอ้ธี เอ็งมีท่าไม้ตายใดเก็บไว้ ก็รีบเอาออกมาใช้ได้แล้ว" สิงห์ที่ก็ดูกังวลใจอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นท่าว่าเกลอรักจะตกเป็นรอง จึงได้รีบป้องปากตะโกนร้องเตือน
 เหลียนยังคงบุกกระหน่ำจู่โจมอย่างบ้าคลั่งอยู่พักใหญ่ ซึ่งธีรพลที่รับรู้พิษสงของเพลิงสีส้มเป็นอย่างดี ดังนั้นเขาจึงตั้งใจถอยห่างหลีกหนีจากอาวุธพิฆาตของอีกฝ่ายไปเท่านั้น
 แต่หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง ผลของการจู่โจมไม่รู้จักหยุดจักหย่อนของเหลียนก็เริ่มแสดงผล เพราะดูเหมือนการจู่โจมด้วยเปลวเพลิงนั่นจะผลาญพลังงานชีวิตและพลังงานธาตุไปไม่น้อย เหลียนที่ร่างเปียกโชกไปด้วยเหงื่อในที่สุดก็ตกอยู่ในสภาวะพลังงานขาดห้วงท่าร่างเชื่องช้าลงวูบหนึ่ง
 เมื่อเห็นว่ามีจังหวะโอกาสให้ฉกฉวย ธีรพลแม้ในขณะนี้เส้นลมปราณในขาทั้งสองข้างจะเจ็บปวดเกินทานทนเพราะรับพลังงานธาตุอันเข้มข้นต่อเนื่องนานจนเกินไป แต่เขาก็ยังกัดฟันทนฝืนความเจ็บปวดบังคับหยิบยืมใช้พลังงานธาตุลมอีกครา
 เขาก้าวเท้าซ้ายเฉียงหลบจากหมัดเพลิงอันเกรี้ยวกราดของเหลียนอย่างรวดเร็ว ลมหมุนลูกย่อมๆพลันปรากฏขึ้นบนแข้งซ้าย พลิกส่งให้ร่างของเขาหมุนเกลียว เพิ่มแรงที่ปลายเท้าขวาให้กวาดจากล่างขึ้นบนวกอ้อมเป็นเส้นโค้งกลับหลังส่งฟาดเข้าที่ก้านคอของเหลียน
 "จระเข้ฟาดหาง"
 ท่าไม้ตายสุดท้ายที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากทองใบถูกปลดปล่อยด้วยความรวดเร็วปานฟ้าแลบ
 เปรี้ยง!
 พลังลมอันแหลมคมจากธีรพลกระแทกเข้ากับกำแพงเพลิงของเหลียนที่สามารถยกขึ้นปกป้องร่างกายท่อนบนไว้ได้อย่างทันการณ์
 ตูม!
 ราวกับเติมเชื้อไฟในกองอัคคี ทันทีที่พลังลมอันแกร่งกร้าวปะทะเข้ากับเพลิงสีส้มแล้ว ห้วงอากาศก็พลันบิดเบี้ยวโย้เย้ก่อนแตกระเบิดกำจายออก ส่งเปลวไฟสีส้มให้แลบลามออกไปไกลถึงกว่าสามวา พื้นเวทีบางส่วนก็เกิดรอยไหม้ลากยาวเสียหายไปแถบหนึ่ง
 ไอความร้อนอันน่าสยดสยองพลันแผ่รังสีออกเป็นระลอกคลื่นจากจุดศูนย์กลาง ซึ่งแม้จะอยู่ห่างไปถึงอัฒจันทร์แต่ผู้ชมที่นั่งบนแถวหน้าสุดก็ยังรู้สึกได้ถึงคลื่นความร้อนอันน่าตระหนกนี้
 ท่ามกลางเสียงอื้ออึงของผู้ชมทั้งสนาม ร่างของธีรพลและเหลียนก็ปรากฏขึ้นแก่สายตาฝูงชนอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งทางด้านของธีรพลนอกจากรอยไหม้เล็กน้อยบนเสื้อผ้าแล้ว ภายนอกก็ดูปราศจากอาการบาดเจ็บใดๆให้เห็น ผิดกับเหลียนที่เสื้อผ้าบางส่วนกลับขาดวิ่น เนื้อตัวมอมแมมหน้าตาหม่นหมองจนผิดวิสัย
 "ไม่ไหวแล้ว ขยับขาไม่ได้เลย!"
 ธีรพลยื่นมือยึดกุมหัวเข่าทั้งสองข้างไว้พยายามบังคับขาของเขาไม่ให้สั่นเทา พลางข่มกลั้นความเจ็บปวดที่แล่นผ่านครึ่งท่อนล่างของตน
 แม้ภายนอกจะดูปกติดี แต่หลังจากฝืนใช้พลังงานธาตุอันเข้มข้นที่ปกติเส้นลมปราณของมนุษย์ยากจะทนทานรับได้ติดต่อกัน ในที่สุดร่างกายของธีรพลก็เดินมาถึงขีดจำกัด ไม่อาจใช้พลังธาตุกับขาทั้งสองได้อีก
 และสถานการณ์ก็ดูจะเลวร้ายลงไป เมื่อเหลียนจู่ๆก็ตั้งท่ายกแขนประกบมือทั้งสองขึ้น ไอร้อนอันหนาหนักพร้อมสะเก็ดไฟจำนวนมากพลันแผ่พุ่งออกจากฝ่ามือทั้งสองอย่างทะลักทลาย
 ดวงไฟสีส้มสองลูกค่อยๆประสานตัว ก่อนที่จะดูดกลืนหลอมรวมเข้าหากันจนกลายเป็นลูกไฟสีส้มปนเหลืองดวงหนึ่งที่ปลดปล่อยพลังงานความร้อนอันน่าสยดสยองออกมา
 "เคล็ดวิชาทะลายหยก ไอ้หนุ่มนี่มันเป็นผู้ใดกัน! เหตุใดจึงใช้วิชาของพรรคบัวมารมรกตได้" ฉานผู้นำพรรคม้าเหล็กฉุกคิดขึ้นในใจทันทีที่เห็นเหลียนใช้เคล็ดวิชานี้ขึ้น
 "ไม่ได้การ หากปล่อยให้ใช้ออกได้ มีหวังคนดูได้โดนลูกหลง เวทีได้พังทลายย่อยยับเป็นแน่" ฉานนึกขึ้นพลางเกร็งกำลังจนไอเย็นพลันแผ่ซ่านออกจากร่าง เตรียมพร้อมกระโดดลงเวทีเข้าสกัดยังยั้งท่าพิฆาตของเหลียนในบัดดล
 ด้านธีรพลเมื่อรู้ว่าตัวเองตกเป็นเป้านิ่งได้แต่รอรับการโจมตีของอีกฝ่าย แต่กระนั้นสภาพจิตใจก็ยังคงกล้าหาญเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมจำนนต่อเหตุการณ์โดยง่าย จิตจึงสื่อสารไปยังสุบรรณร้องขอหยิบยืมพลังงานธาตุจากพญาครุฑอีกครั้ง
 "เจ้าแน่ใจแล้วหรือ? ถ้าใช้ธาตุไฟครั้งนี้ไป ทั้งแขนและขาของเจ้าจะเจ็บปวดจนขยับไม่ได้ไปอีกพักใหญ่เชียวนะ" สุบรรณถามย้ำ
 "สู้มาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้มายอมแพ้ทั้งๆที่ยังพอมีทางสู้ได้อยู่อย่างนั้นหรือ ให้ข้าลองเสี่ยงดวงดูสักคราเถิด หลังจากนี้ถ้าอีกฝ่ายยังไม่ล้มลง ข้าจะเอ่ยขอยอมแพ้เอง" ธีรพลแสดงสีหน้าอันเด็ดเดี่ยวกัดฟันฝืนทนความเจ็บปวดพลางเอ่ยขึ้น
 "เจ้านี่มันรั้นจริงๆ เอาเถิดจากนี้ถ้าต้องนอนเป็นผักปลาก็อย่ามาโทษว่าเราก็แล้วกัน" สุบรรณเอ่ย
 "เอ๊ะ!"
 ท่ามกลางบรรยากาศอันตึงเครียดก่อนการห้ำหั่นขั้นตัดสินกำลังจะอุบัติขึ้น จู่ๆเหลียนจากที่ตั้งหน้าตั้งตาจะปลดปล่อยระเบิดลูกย่อมๆเข้าปะทะกับธีรพลก็พลันสลายพลังหยุดชะงักท่าร่างลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
 "ท่านหัวหน้าพรรค ข้าได้รับบาดเจ็บบอบช้ำภายในไม่อาจสู้ได้สืบไป ดังนั้น ข้าขอยอมแพ้ถอนตัวออกจากการแข่งขัน" เหลียนหันมาโค้งคำนับเอ่ยกล่าวกับฉานอย่างนอบน้อม
 "ยังสู้ไม่จบเลย ยอมแพ้ได้อย่างไร" เสียงผู้ชมคนหนึ่งเอ่ยแทรกขึ้น
 "เอ็งจะล้มมวยอย่างนั้นหรือ" เสียงตะโกนที่ดังมาจากฝูงชนอีกกลุ่มหนึ่งพลันดังขึ้น ซึ่งนั่นก็เป็นเหมือนการจุดชนวนประเด็นอันร้อนแรงขึ้น
 หลังจากหันไปพูดคุยปรึกษากับกรรมการผู้ควบคุมงานประลองอยู่ครู่หนึ่ง ฉานก็พลันลุกขึ้นยืนชูมือห้ามปรามเสียงดังเซ็งแซ่วิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชมไว้ ก่อนเอ่ยประกาศด้วยเสียงอันดังขึ้น "ทุกท่านโปรดอยู่ในความสงบ เรื่องนี้ต้องได้รับการตรวจสอบให้กระจ่างเสียก่อน"
 แต่ก่อนที่กรรมการผู้ที่มีหน้าที่จะลงไปตรวจสอบร่างกาย เหลียนก็ชิงยกมือขึ้นห้ามปรามไว้ และยืนยันที่จะให้ความร่วมมือตรวจสอบร่างกายโดยฉานหัวหน้าพรรคม้าเหล็กแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ซึ่งนั้นก็ทำให้ฉานไม่มีทางเลือกอื่นนอกเสียจากยินยอมปฏิบัติตาม แต่ทั้งนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไว้วางใจอีกฝ่าย ตรงกันข้ามกลับเพิ่มมาตรการป้องกัน ระดมชายฉกรรจ์กำชับอาวุธเป็นจำนวนมากเข้ารุมล้อมเวทีไว้เป็นชั้นๆ ซึ่งหากเกิดเหตุเปลี่ยนแปลงใดขึ้น แม้เหลียนจะมีปีกโบยบินก็ยากที่จะรอดพ้นจากชะตากรรมถูกคร่ากุมไปได้
 เมื่อวางแผนมาตรการความปลอดภัยแล้วเสร็จ ฉานก็พลันเกร็งกำลังกล้ามเนื้อปูดโปนกระโดดจากอัฒจันทร์ข้ามผืนน้ำกว่าสองวาทิ้งตัวลงบนเวทีอย่างมั่นคง
 เขาก้าวย่างตรงเข้าหาเหลียนอย่างผ่าเผย ยื่นมือเข้าจับชีพจรตรวจสอบอาการดูอย่างละเอียด ซึ่งในระหว่างนั้นทั้งสองก็ได้พูดคุยสนทนากันอย่างลับๆ แต่กระนั้นก็ยังไม่พ้นการผนึกพลังชีวิตรับฟังจากธีรพลที่อยู่ใกล้เหตุการณ์ที่สุดไปได้
 "ท่านหัวหน้าพรรค ข้าต้องขออภัยที่ต้องหยุดการประลองเอาไว้กลางคันเช่นนี้" เหลียนเอ่ยขึ้น
 "เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บ!" ทันทีที่ฉานส่งพลังชีวิตของตนเข้าตรวจสอบสภาพในกายของเหลียนดูก็ทราบว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ จึงรีบโคจรพลังชีวิตป้องกันจุดสำคัญบนร่าง
 "ช้าก่อน ข้าไม่ได้ต้องการทำร้ายท่าน ข้าคือประมุขน้อยพรรคบัวมารมรกตแห่งหอบูรพา" เหลียนกล่าวพร้อมดึงหยกประดับทองชิ้นหนึ่งออกจากอกเสื้อ แสดงให้ฉานดูแต่เพียงผู้เดียว
 "คุณชาย เราขออภัย" เมื่อได้เห็นตราหยกซึ่งเปรียบเสมือนหลักฐานยืนยันที่หนักแน่นที่สุด ฉานก็ทำท่าจะคุกเข่าลงทำความเคารพในทันใด แต่อาการดังกล่าวก็ต้องชะงักค้างไว้เพราะถูกเหลียนดึงรั้งทัดทาน
 "ข้าไม่ได้มาปฏิบัติงานตามคำสั่งของท่านปู่ ข้ามาด้วยเรื่องส่วนตัว ต้องการที่จะเข้ามาสืบข่าวตามหาคนผู้หนึ่งเท่านั้น" เหลียนเอ่ยต่อ
 "เหตุใดคุณชายจึงไม่เข้ามาขอความช่วยเหลือจากเราโดยตรง?" ฉานเอ่ยถามอย่างพินอบพิเทา
 "เหตุการณ์ค่อนข้างยุ่งเหยิงติดพัน จึงจำใจต้องเข้ามาในลักษณะนี้ แต่ตอนนี้ข้าเหมือนจะเห็นคนที่ตามหาแล้ว จึงใคร่ขอปลีกตัวจากไป" แม้จะมีศักดิ์ฐานะที่ใหญ่โตกว่า แต่ในขณะที่กล่าวขอร้องเหลียนก็ยังเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนอบน้อมไม่แสดงอำนาจบาตรใหญ่
 "คุณชายเกรงใจเราเกินไปแล้ว ด้วยเรื่องเพียงเท่านี้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด" ฉานยิ้มประจบ
 "ต้องขออภัยอีกครา ที่ทำให้กิจการวุ่นวาย" เหลียนก้มหัวคำนับ
 "ไม่มีเรื่องใดให้ต้องกังวล ที่แท้เหตุการณ์เป็นแบบนี้ เราต่างหากที่ต้องขอบใจคุณชาย แล้วคุณชายจะรั้งอยู่ต่อหรือไม่? ถ้าเป็นเช่นนั้นเราจะได้จัดสถานที่ที่ดีที่สุดให้ หรือหากต้องการจะให้เรากระทำสิ่งใด? ก็บอกเรามาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ" ฉานที่เหมือนต้องการที่จะประจบเอาใจเหลียนเป็นที่สุด จึงรีบตบอกขันอาสาสร้างบุญคุณเผื่อว่าในอนาคต หากเหลียนได้ขึ้นเป็นประมุขจะได้ส่งเสริมพรรคของเขาให้เจริญรุ่งเรืองมั่งคั่งกว่านี้
 "ไม่เป็นไร ข้าจะรีบไปในบัดดล แจ้งผลออกไปก็พอ" เนื่องจากกลัวว่าจะคลาดกับคนที่ตามหาอีกครา เหลียนจึงรีบตัดบทเร่งให้ฉานประกาศคำตัดสินออกไปแต่โดยไว
 หลังจากที่ฉานประกาศผลว่าเหลียนไม่สามารถสู้ต่อไปได้ แม้จะจำใจรับคำตัดสินของทางพรรคก็ตาม แต่ก็มีฝูงชนจำนวนไม่น้อยที่แสดงอาการไม่พอใจ พยายามลุกขึ้นประท้วงขอเงินที่พนันไปคืน ซึ่งก็ทำให้ทางพรรคต้องเร่งเข้าเจรจาควบคุมสถานการณ์ และในช่วงจังหวะชุลมุนนี้เอง เหลียนก็ได้เร้นตัวหลบออกจากสถานที่ไปอย่างไร้ร่องรอย
 "ไอ้ธี เรารวยแล้ว" สิงห์ที่ขณะนี้ประพฤติตัวเหมือนคนบ้า มัวแต่ร้องรำทำเพลงเต้นแร้งเต้นกาโดยไม่สนใจว่าธีรพลกำลังพยายามประคองตัวเดินออกจากสนามไปอย่างยากลำบาก
 "เอ็งสติหลุดหรือไร? เอ็งมีเวลาไปเอาเงินมาจากที่ใดกัน?" ธีรพลถามขึ้นด้วยหน้าตาที่เหยเกเพราะความเจ็บปวด
 "ก็เงินพนันอย่างไรเล่า ข้าได้เท่าใดกันนะ ยี่สิบ สามสิบ สี่สิบ" สิงห์ที่แทบจะพูดจาไม่เป็นภาษาเพราะความตื่นเต้น เอ่ยระรัวขึ้นจนธีรพลต้องทักให้เกลอรักใจเย็นลง และค่อยๆเล่าเหตุการณ์มา
 "จริงๆสองรอบแรกข้าก็ไม่กล้าพนันหรอก แต่พอเห็นเอ็งผ่านเข้ารอบตัดเชือกได้ ข้าก็เลยพนันข้างเอ็งไป รวมถึงรอบชิงด้วย" สิงห์เริ่มเล่า
 "แล้วรอบตัดเชือกเอ็งได้มาเท่าใด?" ธีรพลถามขึ้น
 "อัตราต่อรองเอ็งแทงหนึ่งจ่ายหนึ่ง ข้าแทงไปทั้งหมดห้าบาท ได้กลับคืนมาเป็นสิบบาท" สิงห์ทำท่าครุ่นคิด
 "ห้าบาท! นี่อย่าบอกนะว่าเอ็งเอาเงินที่ข้าให้เอ็งไว้ติดตัวมาพนัน" ทันที่ที่นึกเชื่อมโยงขึ้นได้ ธีรพลก็หันมาชี้หน้าสิงห์เพื่อคาดคั้นหาความจริง
 "ใช่" สิงห์ยิ้มแห้งหน้าเจื่อนตอบรับ
 "เอ็งนี่มัน" โดยความโมโหที่สิงห์ไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลังให้รอบคอบนำเงินไปเล่นพนัน ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่มีเงินเก็บสำรองไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน ธีรพลจึงคิดจะง้างเท้าเตะสั่งสอนเกลอรักสักหนึ่งเท้า แต่ก็ติดตรงที่ขาทั้งสองยังไม่ทุเลาหายดี จึงทำได้แค่ชี้หน้าต่อว่าไปเท่านั้น
 "ใจเย็นๆก่อนไอ้ธี เรื่องมันผ่านไปแล้ว และตอนนี้ข้าก็ได้เงินก้อนมาถึงห้าสิบบาทเชียว เอ็งต้องดีใจกับข้าถึงจะถูก" สิงห์ยิ้มประจบพลางนับนิ้วเอ่ยเงินที่ได้จากการพนันอย่างตื่นเต้น
 "นี่ข้าตกเป็นรองถึงสี่ต่อเชียวหรือ?" ธีรพลหยุดเดินและหันมาถามสิงห์ด้วยหน้าตาขึงขังจริงจัง
 "ใช่ และที่สำคัญก็คือคนกว่าแปดเก้าส่วนพนันเข้าข้างคุณชายหน้าขาวนั่นทั้งสิ้น" สิงห์เอ่ยตอบ
 "นั่นก็จริงอยู่ หากฝั่งตรงข้ามไม่เลิกล้มความคิดต่อสู้ อย่างไรท้ายที่สุดข้าก็อาจจะต้องแพ้อยู่ดี" ธีรพลทำหน้าห่อเหี่ยวส่งเสียงแผ่วกล่าวขึ้น
 "เอ็งก็อย่าเศร้าไปเลย แม้คุณชายนั่นจะเก่งกาจ แต่เอ็งก็ยังสู้อีกฝ่ายได้อย่างสูสี ใครจะรู้ว่าหากพบกันครั้งหน้า เอ็งอาจจะเป็นต่อก็ได้" สิงห์ตบไหล่ธีรพลเอ่ยกล่าวปลอบใจอยู่พักใหญ่จนทั้งสองขึ้นรถม้าออกจากสนามพรรคม้าเหล็กกลับเข้าตัวเมืองเขลางค์นครไป


หกเดือนก่อนหน้า
ชายชุดนักเรียนยืนอยู่นอกรั้วบ้านของตัวเอง บริเวณทางเท้าข้างหน้า แขนทั้งสองข้างของเขาถือกล่องกระดาษลัง ข้างในปริมาตรพื้นที่สีน้ำตาลมีอัลบั้มฟิล์ม กล้องวิดีโอ กล้องฟิล์ม ถ้วยรางวัลชีวโอลิมปิกนานาชาติจากเยอรมัน ม้วนเทปคาสเซ็ทเพลงเก่าที่เคยอยู่ในบ้าน ของขวัญวันเกิดตอนเด็ก กับ แจกันสีเทาที่พ่อซื้อให้แม่ เขาใช้ปลายนิ้วดันกล่องเทปคาสเซ็ทเทปเพลงให้เรียงระนาบเท่ากัน พัฒน์เงยหน้าดูพนักงานธนาคารที่มายึดบ้าน กับคนขับรถ ทั้งสองกำลังยกโซฟารูปตัวแอลอย่างทุลักทุเล ขึ้นไปบนรถขนบรรทุก นั้นเป็นของชิ้นสุดท้าย ที่พอจะขายในตลาดผ่านธนาคารได้ ทั้งสองคนวางมันลงประกบกับโต๊ะทำงาน มันแค่เอียงจากระนาบนิดหน่อย ในการขนของจากบ้านทั้งหมดเหมือนเกมเตตริส (Tertis) ถ้าทุกอย่างบนรถแล้วมันเข้ากันได้ ทุกอย่างจะหายไป พัฒน์ค่อย ๆ วางกล่องลงกับพื้นริมทาง ยกตัวขึ้นไปด้านหลังรถบรรทุกช่วยจัดกับนพรุธกับคนขับ เมื่อทุกอย่างสมบูรณ์แล้ว เป็นระบบมันกำลังจะหายไป พวกเขาทั้งสามลงจากด้านหลังรถ คนขับรถปิดประตูรถด้านหลัง ปึง! ปึง! ประตูรถปิดลงทีละด้าน
นพรุธ พนักงานธนาคาร ยื่นเอกสารหนีบบนคลิปบอร์ด พัฒน์ต้องเซ็นลงชื่อมอบอำนาจให้บ้านเป็นทรัพย์สินคืนกลับเป็นของธนาคาร พัฒน์เซ็นชื่อลงบนกระดาษซ้อนบนคลิปบอร์ด หลังจากเขียนเสร็จก็ส่งคืนให้เขา พัฒน์มองดูนพรุธหยิบป้ายบอร์ดพลาสติก "ขายบ้านหลังนี้ ติดต่อ 08x-xxx-xxx" ป้ายนั้นถูกผูกกับรั้ว พัฒน์เอียงคออ่านนิดหน่อยตามความเอียงของป้าย นพรุธกับคนขับขึ้นไปนั่งด้านหน้ารถด้วยกัน การจากลาระหว่างคนของพัฒน์ กับพัฒน์และสิ่งของจากบ้านจบลง ล้อยางกำลังหมุนออกห่าง รถแล่นออกไปเรื่อย ๆ ระยะห่างระหว่างพัฒน์กับสิ่งของครอบครัวกำลังมากขึ้นจนลับสายตาพัฒน์ มีแค่ของในลังกระดาษที่ยังเป็นหลักฐานการมีอยู่ของตัวเขา
กลางเดือนมิถุนายน หลังจากเปิดเทอมได้สองสัปดาห์ที่พัฒน์ผ่านขึ้นมาเรียนชั้นมัธยมศึกษาที่ห้า เขาเดินเข้ามาโรงเรียน มาถึงอาคารเรียน เดินขึ้นบันไดเดินขึ้นมาถึงชั้นเรียนตัวเอง มาที่หน้าห้องเรียน เดินเอากล่องไปไว้ข้างโต๊ะของพัฒน์ เขานั่งที่ริมหน้าต่าง จะมีช่องว่างระหว่างโต๊ะกับผนังมากกว่าคนอื่น พัฒน์ชอบดูท้องฟ้าด้านนอกระเบียง แม่ให้พัฒน์มาเรียน ที่โรงเรียนนี้อยู่เพราะอยู่ใกล้ทะเล ในเวลาเรียนนอกจากการจ้องมองสีฟ้าที่ว่างเปล่าเป็นสิ่งที่น่าสนใจที่สุดในโรงเรียน ที่เหลือหลังจากนี้เป็นความน่าเบื่อสำหรับพัฒน์
พัฒน์เรียกโรงเรียนว่า "วัฒนธรรมกระดาษ"
เพราะตอนเช้าพวกเราจะต้องส่ง งานการบ้านที่รับไปเมื่อวาน ส่วนตอนเย็นวันนี้ จะได้รับกระดาษแผ่นใหม่ ที่ต้องส่งอีกทีวันพรุ่งนี้ อีกเหตุผลที่น่าเบื่ออีกข้อหนึ่ง คือ ชั่วโมงการเรียนทั้งมีปริมาณมากแต่ความรู้ไม่สามารถนำมาใช้ต่อความต้องการส่วนบุคคลได้ การสอบทำให้ พวกเราแทบไม่จำเป็นต้องเรียนในโรงเรียน เนื้อหาบางวิชาสามารถหาอ่านย่อจากโรงเรียนสอนพิเศษหรืออินเทอร์เน็ต
อีกอย่างระบบการศึกษามีปัญหาในการวัดผล การกดดันทางความรู้ ตัวระบบแข่งขันสูงทำให้ลดความมั่นใจ ความคาดหวังต่อสังคมที่จะเป็นได้ ทั้งหมดดูเหมือนจะเป็นลูกศร "ความหวัง" จากครอบครัว ครู สังคม ญาติ ทะลุผ่านไปมาในตัวผม จนทำให้ข้างในตัวตนมันกลวงและว่างเปล่า อีกทั้งอาชีพในประเทศนี้ไม่ได้เปิดกว้าง แพทย์ ครู ตำรวจ ที่เหลือ ก็เป็นได้แต่ไม่มีสหภาพแรงงานคุ้มครองรายได้ขั้นต่ำ ไม่มีสวัสดิการ การประกันสังคม หรือสิทธิ์การรักษาที่ดีพอจะมีชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี
อันที่จริงพัฒน์รู้ตัวว่าตัวเองไม่เหมาะกับประเทศที่ล้าหลัง คนที่ยังไม่อิ่มท้อง ความสร้างสรรค์ทางวิชาการก็เติบโตยากอาชีพนักคิด นักวิทยาศาสตร์ สถาปนิก นักสร้างสรรค์ ถูกกดค่าแรงจากระบบรัฐและเอกชน พวกเราต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบต่างประเทศ ทั้ง เอสเอที (SAT) โทอิค (TOEIC) และ ไอเอล (IELTS) ตั้งแต่ มัธยมต้น พัฒน์มีไอคิวร้อยยี่สิบสองมันไม่ได้บอกว่าเขาเป็นคนฉลาด มันเป็นแค่ใบผ่านทางที่จะทำให้เขาได้อยู่ในห้องเด็กความสามารถสูง (gifted) อย่างน้อยห้องนี้ ก็ไม่ได้คุยเรื่องกินข้าวอะไรมา หรือ ดูหนังเรื่องล่าสุดสนุกมั้ย นักเรียนในห้องนี้ บางคนเป็นประธานชมรมเตรียมแพทย์ ชมรมชีวะ ชมรมหุ่นยนต์
คนที่นั่งข้าง ๆ พัฒน์ชื่อพลอย เธอเป็นประธานชมรมเตรียมแพทย์ กับเจนที่เป็นหัวหน้าชมรมวิชาการ อย่างน้อยเขาก็มีคนที่สามารถคุยเรื่องระบบการศึกษากันได้
อาจารย์ประจำวิชากำลังเช็คชื่อ "พะพาย"
"มาครับ"
"พลอย"
"มาค่ะ"
 "พัฒน์"
พัฒน์นิ่งไปครู่หนึ่งระหว่าง เขามองท้องฟ้าข้างนอก อาจารย์เรียกซ้ำ "พัฒน์"
"มาครับ" พัฒน์ขานรับ
ในระหว่างที่อาจารย์กำลังเช็คชื่ออยู่ พลอยชวนเขาคุย
เธอถาม "กล่องที่อยู่ใต้โต๊ะคืออะไรเหรอ"
"ของจากที่บ้าน" พัฒน์กระซิบตอบเธอ
"จริงเหรอ ๆ ขอดูได้มั้ย" พลอยซักถามเพิ่ม
พัฒน์ส่ายหน้าช้า ๆ ไปมา กล่าวคำเสียงเบา "เดี๋ยวอาจารย์ว่า เรียนแล้ว"
เจนที่นั่งด้านหน้า หันมาเตือนพัฒน์ "บอกทำความเคารพได้แล้ว"
อาจารย์ชนกกำลังมองมาทางพัฒน์อยู่
"นักเรียนทั้งหมด พนมมือ กราบ" พัฒน์พูดนำ
"สวัสดีครับ/ค่ะ อาจารย์" นักเรียนทั้งหมดในห้องพูดตาม การทักทายเป็นพิธีของโรงเรียนที่มีทุกคาบ แสดงถึงผู้ใหญ่ต้องการความเคารพจากนักเรียนในห้อง
"วันนี้เรียนเรื่องการโครโมโซม และการเกิดอวัยวะ ไซโกทเป็นที่มาของชีวิต โครโมโซมทำให้ร่างกายและอวัยวะภายในเราไม่เหมือนใคร ความจริงอีกอย่างคือ เราทุกคนไม่ได้แตกต่างกันแค่หน้าตาอย่างเดียว หรือต่อให้คุณเป็นฝาแฝด คำที่บอกว่า 'เหมือน' จะเป็นคำว่า 'คล้าย' แทน เพราะแม้แต่อวัยวะภายในทุกคนก็ต่างกัน มีอะไรอีกที่ทุกคนต่างกัน"
นวพลที่นั่งหน้าห้องยกมือตอบ "หมู่เลือด"
"ใช่ นั้นก็เป็นส่วนหนึ่งของโครโมโซม" ชนกชี้แจง "งั้นถ้าวันหนึ่งอวัยวะเราหายไป เราจะสามารถเปลี่ยนกับคนอื่นได้มั้ย"
พลอยยกมือพร้อมคำตอบ "ยากค่ะ เพราะมีหลายปัจจัย"
"ถูกต้อง" ชนกอธิบาย "ทั้งปัจจัยของผู้บริจาคและเงื่อนไขต่าง ๆ เทคโนโลยีการทำโมเดลจำลองเลยเข้ามาแก้ไขเรื่องนั้น ทั้งการพิมพ์ กระจกตา ใบหู หลอดเลือดหัวใจ ลิ้นหัวใจ และ ในวงการสินค้าความงาม ใช้การพิมพ์ผิวหนังมนุษย์เพื่อ จำลองแทนการใช้ผิวหนังสัตว์ ในการทดลองใช้สินค้า"
ในความคิดของพัฒน์เรื่องพวกนี้ดูไกลตัวสำหรับเขา เขามีเป้าหมายที่จะเรียนต่อสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ เมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา
ต่อให้ที่ที่พัฒน์เรียนอยู่เป็นห้องเด็กความสามารถสูง (Gifted) ในโรงเรียนรัฐ พัฒน์ยังไม่สามารถคุยเรื่องกระสวยโดรน ของเทสล่า (tesla) การกระจายค่าของอนุพันธ์ หรือแรงโน้มถ่วงในหลุมดำได้ เพราะเมืองที่เขาอยู่ไม่มีพื้นที่สาธารณะเพื่อให้เข้าถึงความรู้ที่หลากหลาย ส่วนความหลากหลายในประกอบอาชีพ และการตั้งคำถามยังไม่ถูกพูดถึงในระบบแบบนี้ ทุกพักเที่ยง บ่อยครั้งจะพาตัวเองไปอยู่ดาดฟ้า หรือห้องสมุดเป็นศูนย์รวมตัวอักษร แล้วไปทานข้าวกลางวันที่โรงอาหารโรงเรียนหลังจากทุกคนรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ การคุยเรื่องเดิม ๆ บนโต๊ะรับประทานอาหารในโรงเรียนมันเป็นเรื่องน่าเบื่อ วิดีโอเกม สื่อลามก กีฬาฟุตบอล การ์ตูน ความรับผิดชอบ หน้าที่ ตัวตน เป็นเรื่องที่พัฒน์ไม่เคยได้คำตอบจากโรงเรียน
ความใส่ใจในตัวเด็กของครูผู้สอนจะมากในวัยเด็กแล้วก็ลดไปเรื่อยตอนนักเรียนโตขึ้น อาจารย์ก็ไม่ได้ใส่ใจตัวนักเรียน พัฒน์ได้รับจดหมายเรียนเชิญผู้ปกครอง ทั้ง ๆ ที่พัฒน์ไม่มีผู้ปกครอง อาจารย์ก็ยังคงให้จดหมายอยู่ ยื่นให้ด้วยรอยยิ้มราวกับว่าแม่หรือพ่อพัฒน์จะตอบได้ทันที อาจารย์หน้าห้องก็แค่แจกกระดาษ ทดสอบ และ วัดผล นักเรียนแบบพัฒน์เองพวกเขาไม่รู้สึกถึงตัวเองในการศึกษาเลย หมดหน้าที่นักเรียนของทุกวันตอนสี่โมงครึ่ง
พัฒน์ต้องไปทำงานพิเศษที่ร้านไก่ทอด ชานเมืองภูเก็ต
วีรพงษ์ เป็นน้าชายญาติฝั่งแม่ และเป็นผู้จัดการร้านอาหารฟาสฟู้ด วัย 42 ปี ตัวใหญ่ แต่งงานแล้ว เขาไม่มีลูก มีหน้าที่ดูแลมาตรฐานการทำงานของพนักงานทั้งหมด ด้วยความกดดันในหน้าที่ผู้จัดการ คอยดูแลสายสัมพันธ์คนในองค์กร เขามักจะให้พัฒน์ทำบัญชีแทนช่วงใกล้เวลาเลิกงาน วีรพงษ์จะรีบไปคาราโอเกะก่อนกลับบ้านก่อนจะกลับไปหาภรรยาที่บ้านของเขา
แม่พัฒน์เคยฝากพัฒน์ไว้กับน้าก่อนอุบัติเหตุเกิดขึ้น วีรพงษ์เลยเข้ามาช่วยด้วยความเกรงใจ พอมาถึงจุดหนึ่ง ทุกสายสัมพันธ์ที่เข้ามาช่วยเหลือก็จะเบื่อและไม่อยากคุย น้าเขาไม่ชอบที่พัฒน์ได้การศึกษาและเรียนเก่ง พัฒน์สมัครมาทำงานในครัว เขาไม่ได้ชอบทำงานพิเศษ แต่มันก็ได้เงินพอที่จะจ่ายค่าที่พักกับค่ากินอยู่บางส่วนได้ โดยไม่ต้องติดต่อกับญาติไกล ๆ หรือน้าวีรพงษ์ เพื่อขอเงิน และก็เรียนรู้ที่จะรับผิดชอบตัวเองเงินที่อยู่ในบัญชีมีแค่เงินประกันอุบัติเหตุจากเหตุการณ์เมื่อสองปีที่แล้ว
วันศุกร์เย็น ทั้งลูกค้าหน้าร้านที่มายืนรอหน้าเคาน์เตอร์ และสั่งผ่านการโทรเข้ามาสั่งมากขึ้น พัฒน์กำลังนั่งเคลียร์บัญชีของเมื่อวาน ในห้องครัวร้านอาหาร วีรพงษ์กำลังยุ่งอยู่กับเมนูอาหารที่ถูกสั่งเข้ามาตรงหน้าสายตาที่ตรวจดูเมนูใบเสร็จอาหารเปลี่ยนกลับมาจับจ้องที่คนที่นั่งอยู่ในครัว สายตาคู่นั้นมองมาทางพัฒน์ วีรพงษ์ใช้ไหล่หนีบโทรศัพท์ และมีท่าทีเป็นกังวล ท่าทางอารมณ์หงุดหงิด ก่อนจะวางสายแล้วเดินตรงมาหาพัฒน์ เขายืนภายหน้าพัฒน์
เขาจ้องหน้าพัฒน์พร้อมออกคำสั่ง "ไปถูพื้นแทนพี่ขวัญหน่อย แกพึ่งลาออก"
พัฒน์ไม่พอใจกับคำสั่งแต่ก็ไม่อยากเถียงกับผู้ใหญ่ "เราเคยคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ" แค่ทำหน้าที่อย่างเต็มที่ก็น่าเบื่อมากพอแล้ว "ผมสมัครมาทำงานครัว บิลเมื่อวานผมยังทำไม่เสร็จเลยนะ" พัฒน์พยายามอธิบาย
"ไม่เป็นไร ไว้ค่อยมาทำต่อ"
"ผมบอกว่าแล้ว ว่าผมสมัครมาทำงานครัว ที่พี่ให้ผมทำบัญชีให้ก็เกินหน้าที่" พัฒน์ตอบกลับ
"จะให้พี่ทำไง!!" วีรพงษ์ตะคอก "ก็คนมันขาด น้องก็เห็นอยู่ คิดว่าพี่เป็นพระเจ้า แล้วเสกคนมาได้เหรอ!" ตะโกนเสียงดัง บรรยากาศความกดดันคลุมทั้งร้าน ลูกค้า พนักงานร้าน
ท้ายที่สุด พัฒน์หยิบไม้ถูพื้น ถังน้ำเดินออกมา ถูพื้นตามจุดต่าง ๆ ในร้าน เสียงมือถือรุ่นใหม่สภาพดีกล้องหลังคมชัด "แชะ!" ถ่ายรูปพัฒน์ตอนกำลังถูพื้นอยู่
ศิวัฒน์เป็นนักเรียนรุ่นน้องโรงเรียนเดียวกัน มาเดทกับนิชาแฟนสาว "นั้นพัฒน์ใช่มั้ย?" ศิวัฒน์ทักทายพร้อมยิ้มชอบใจ ขณะมองดูพัฒน์ในชุดนักเรียนถูพื้น
เขายังคงก้มหน้าถูพื้นต่อ พัฒน์อึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัด
"เฮ้ย! นั้นพัฒน์จริง ๆ ด้วย โคตรเจ๋งเลยเธอ" นิชาพูด "ขอถ่ายไปลงเรื่องราวน่าตื่นเต้นของวันนี้หน่อยนะ"
พัฒน์อัดอั้นใจ ไม่พอใจ แต่ยังถูพื้นต่อ ไม่มีแม้แต่คำบ่นจากปากของเขา "ตรึ๊ง!!" เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงเขาดังขึ้น พัฒน์หยิบมือถือนั้นขึ้นมาดู ข้อความนั้นเป็นรูปภาพพัฒน์กำลังถูพื้นอยู่ถูกส่งเข้าไปในบทสนทนาออนไลน์ในกลุ่มสนทนาของห้องเรียน เขาจ้องมองภาพที่ตัวเองถูกถ่าย พร้อมข้อความวิจารณ์ถึงตัวเอง พร้อมด้วยเสียงหัวเราะชอบใจของทั้งศิวัฒน์และนิชา
เขาไม่ได้เกลียดการถูพื้น ในหัวพัฒน์ไม่พอใจในการไม่ได้รับเกียรติ เขาอยากออกจากตรงนี้ อยากหายไปในทันที
สามชั่วโมงถัดมา พัฒน์ตอกบัตรออกจากงาน เรียกรถยนต์รับจ้าง พาตัวเขาตรงดิ่งไปรับเค้กวันเกิดที่ร้านขนมใกล้ทะเล จากนั้นมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลจังหวัด พัฒน์ใช้เวลาที่เหลือกับแม่ที่โรงพยาบาล "เจ้าหญิงนิทรา" "ผู้ป่วยไม่ได้สติ" คำเรียกอาการหลับชั่วคราวของแม่ ก่อนหน้านั้นหนึ่งปี แม่ประสบอุบัติเหตุรถยนต์ วันนั้นพ่อโดยสารไปด้วย คนขับรถบรรทุกหลับในตอนเลี้ยวโค้ง ในขณะที่รถอีกคันกำลังเลี้ยวออกมาจากถนนอีกฝั่ง รถเก๋งของพ่อแม่อยู่ตรงกลางเลนถนนประสานงาโดยมีรถของพวกเขาทั้งคู่อยู่ตรงกลาง พ่อเสียชีวิตทันที วันนั้นเป็นวันเกิดพัฒน์และเขาก็ไม่ได้คุยกับแม่อีกเลย
พัฒน์ยังคงเก็บความรู้สึกผิด ก้อนความผิดหวังในตัวเองเป็นเหมือนก้อนหินที่ใส่กระเป๋าความคิดตัวเองหนักขึ้นและหนักขึ้น การโทษตัวเองอยู่ทุกวันทำให้การคงอยู่ของตัวเองท่วมท้นต่อความเศร้ามากขึ้น การมาเจอแม่ที่โรงพยาบาลทุกวันของเขาเป็นทั้งดูแลสายสัมพันธ์ของคนในครอบครัวและอีกความหมายหนึ่งคือการไถ่บาปของตัวเอง รอวันที่จะได้คุยกับแม่อีกครั้ง ในมือทั้งสองของพัฒน์เป็นกล่องเค้กเนยนมสองปอนด์ หน้าเค้กมีเลข "42" สีชมพู เขาหยิบมันออกมาจากนั้นปักเทียนลงบนหน้าเค้ก จุดเทียน แสงไฟบนเทียนปรากฏ ปากขยับร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์เพียงคนเดียว จากนั้นเป่าเทียนแสงเทียนดับลงควันอื้อนเอ่ยท่าทางขยับตัวในอากาศ บนเก้าอี้ในห้องผู้ป่วยนั้นมีแค่พัฒน์เคลื่อนไหว ทั้งความเงียบในโรงพยาบาลกับพื้นหลังกระเบื้องสีเขียว กับแสงไฟสีขาว พวกเขาทั้งสองนั่งดูซีดีแผ่นต่าง ๆ เกี่ยวกับครอบครัวและตัวพัฒน์เอง ราวกับถ้าไม่มีเรื่องราวที่บันทึกเก็บไว้ พัฒน์คงไม่มีตัวตนให้ถักทอที่ไหนอีก ของขวัญวันเกิดของเขาเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว พ่อกับแม่เตรียมไว้ให้วันเกิดพัฒน์ เป็นซองกระดาษใส่แผ่นซีดีหนึ่งแผ่น ห่อด้วยริบบิ้นผูกรอบซองกระดาษ เขียนว่า "ก้าวกระโดดที่ยิ่งใหญ่" พัฒน์จะรอเปิดพร้อมกับแม่ ตอนที่แม่ตื่นขึ้นมา
โน๊ตนิดหนึ่ง
ตอนเด็กพัฒน์เคยเรียกซีดีว่า ก้าวกระโดดที่ยิ่งใหญ่ (quantum jump) เป็นคำมาจาก เอ็ดวิน แลนด์ ที่นิยามเหตุการณ์ การสแกนฟิล์ม เป็นเทคโนโลยีดิจิทัลที่ใช้การได้ผ่านการสนับสนุนของรัฐ และสามารถใช้การได้ โดยสามารถลงบันทึกรูปภาพจำนวนมากลงซีดีได้ และเรียกรูปถ่ายฟิล์ม ว่า ความจำทางเคมี (chemical memory) เพราะเวลาอนุภาคแสงที่เรียกว่า โฟตอน (photon) กระทบฟิล์มทำให้เกิดร่องรอยขนาดจิ๋ว คือความจำเคมี เมื่อนำฟิล์มตุ่มลงน้ำยาฟิล์ม ร่องรอยพวกนี้จะชัดเจนขึ้นเป็นพัน ๆ ล้านเท่า เพื่อได้ฟิล์มเนกาทีฟ แล้วไปสู่การได้ภาพการแปลงสีฟิล์ม ที่เกี่ยวกับทฤษฎีการมองภาพสี เรียกว่าทฤษฎีความคงที่ของสี (color constancy) ที่ช่วยอธิบายเรื่องทำไมแอปเปิลจึงเป็นสีแดง แต่แม่ยังคงให้พัฒน์เรียกว่าซีดี หลังจากนั้นเขาก็เรียกว่าซีดี
พัฒน์เริ่มหยิบของในกล่องที่นำมาจากบ้านวันนี้ นำของแต่ละชิ้นมาจัดวางในห้อง ขณะที่หน้าจอไฟสีฟ้าเล่นวิดีโอเขาวันเกิดอายุเจ็ดขวบอยู่ปลายเตียง ในมือของพัฒน์ตั้งรูปครอบครัวบนโต๊ะข้างเตียงให้อยู่ใล้แม่ที่สุด อัลบั้มรูป ฟิล์มเนกาทีฟ เทปคาสเซ็ทเพลง ซีดีก็ถูกนำไปวางในลิ้นชักหัวเตียงนั้นด้วย แจกันก็เอาไปใส่ดอกไม้ที่อยู่ในห้อง
"ก๊อก ๆ" เสียงเคาะประตูห้อง หมายเลขที่ 633
จากนั้นชายมีอายุหัวล้านเปิดประตูเข้ามา ชายคนนั้นใส่สูทสีเทาถือกระเป๋าเอกสาร เนกไทลายปักสีแดง มืออีกข้างถือกาแฟ มีท่าทีจะมิตรแนะนำตัวเองว่าชื่อชัยพลเป็นทนายของแม่พัฒน์ มาทักทาย "ผมมาดูว่า ดอกไม้ ส่งมาให้มาถึงมั้ย" ชี้นิ้วไปที่ดอกไม้ในแจกัน พัฒน์หันหน้ามองและรับรู้ถึงการมีอยู่ของดอกไม้นั้น
"ขอบคุณครับ" พัฒน์พยักหน้าพร้อมกับลุกขึ้นตัดเค้กแบ่งใส่จานให้เขา แล้วยื่นให้
ชัยพลรับจาน กล่าว "ขอบคุณมากพัฒน์" กินอยู่เพียงแค่สองสามคำ จากนั้นเขาหยิบนามบัตรจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้พัฒน์ "นี่นามบัตรน้านะ" พัฒน์รับนามบัตรของเขา ก่อนจะเก็บกระเป๋าเสื้อ "เป็นไงบ้างพัฒน์ เรียนจบหรือยัง" เขาถาม
สายตาพัฒน์ยังมองหน้าจอโทรทัศน์และตอบคำถาม "ยังครับ"
"เงินประกันได้ครบแล้วใช่มั้ย?" เขาหันหน้ามองพัฒน์กับคำถาม
พัฒน์พยักหน้า เขายังคงสนใจเรื่องราววัยเด็กกับพ่อแม่ที่ยังมีชีวิตในวิดีโอบนหน้าจอทีวี เขานึกในใจว่าทำไมคำถามทั่วไปพวกนี้ บางทีคำตอบก็มาจากสภาพการแต่งตัว หรือทรงผมอยู่แล้ว น่าจะชวนคุยเรื่องที่มันคริเช่ อย่างตัวตนหรือความหมายในชีวิตเวลาเจอหน้ากัน พัฒน์เงียบไประยะเวลาหนึ่งก่อนจะตอบ "ได้แล้วครับ อยู่มัธยมที่ห้า กำลังดูมหาลัยอยู่ครับ"
"หืม ดีนี่พัฒน์ เรียนเก่งอยู่แล้ว น้าขับรถผ่านโรงเรียน เห็นรูปพัฒน์รอบรั้วบ่อย ๆ แล้วอยากเข้าที่ไหนหล่ะ คงมีทุนดีๆให้อยู่แล้ว" ชัยพลเข้ามาตบไหล่ ท่าทางภูมิใจกับเขาไปด้วย
พัฒน์ยิ้มแห้ง ๆ ที่มุมปากกลับไป
พัฒน์เบื่อเรื่องรูปภาพการสรรเสริญตัวบุคคลและผลการเรียนมาก แถมยังมักจะเลือกรูปติดบัตรหน้าตรงไปเป็นรูปที่ใช้บนป้าย การมีรูปตัวเองใหญ่ ๆ ให้คนอื่นเห็นมาก ๆ มันสวนทางกับการยอมรับในตัวเองเสมอ
"คงกรุงเทพ ฯ แหละครับ ตอนนี้ก็ทำงานพิเศษไปด้วย" เขาตอบ
หนึ่งท่าทางพยายามจะพูดเรื่องตัวเอง "น้าว่าความให้โรงพยาบาลที่นี่ ถ้าพัฒน์มาช่วยอีกแรงน่าจะดีนะ" ทนายเสนอ
สายตาคู่นั้นยังอยู่ทางหน้าจอโทรทัศน์ พัฒน์เข้าใจที่ทนายชวนทำงาน จากนั้นชัยพลก้มมองนาฬิกาข้อมือ สายตาสาดส่องหารีโมท เขาหยิบ และกดเปลี่ยนช่องทันที "แย่ล่ะ ขอน้าดูข่าวช่องสามหน่อย" เขาบอกหลังจากกดเปลี่ยนช่องไปแล้ว
พัฒน์รู้สึกไม่ชอบใจกับการกระทำแบบนี้ แต่ไม่อยากบ่นอะไร สำหรับเขา นึกในใจว่าเรื่องช่องว่างทางวัย (generation gap) คงทำให้ผู้ใหญ่แบบนี้ไม่รู้จักมารยาท คงคิดว่าตัวเองเป็นใหญ่เป็นการแสดงความสนิท หรือละลายพฤติกรรม เพราะรู้ว่าคนที่อายุน้อยกว่าจะไม่หักหน้าคนอายุมากกว่า ถ้าเขาเตือนก็จะบอกว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน "ใช่ดิ ดูแม่ผมดิ" พัฒน์ได้แค่คิดแต่ไม่ได้พูดออกไป
ช่องโทรทัศน์ท้องถิ่น มีข่าวพูดถึงการจับกุมกลุ่มค้าอวัยวะ ขณะกำลังสัมภาษณ์ตำรวจอธิบายเรื่องวิธีการ และเครือข่ายการทำงาน ของพนักงานประกันที่ทำเอกสารในโรงพยาบาลขนาดเล็ก
"ฮ่าฮ่าฮ่า อ้วนชะมัด นั้นคนรู้จักน้า" ทนายหัวเราะเสริมกับชี้คนในจอโทรทัศน์ "ทำงานข้าราชการก็ดีนะ" เขาดูมีท่าทางภูมิใจกับการรู้จักคนทำงานข้าราชการ ก็เป็นปกติของที่กระจายอำนาจข้าราชการ เพื่อให้ทำงานช้าลง พัฒน์ไม่เคยอยากทำงานข้าราชการเลย ถึงแม้แม่เขาจะเคยทำก็ตาม สุดท้ายแม่ออกมาเป็นนายหน้าอสังหาริมทรัพย์
สายเข้าจากโทรศัพท์ของทนาย ระหว่างที่ข่าวในทีวี พูดถึงการจับกุมและผู้ต้องหาสามคน "ตรู๊ด ๆ ตรู๊ด ๆ" เขาพึมพำขณะล้วงโทรศัพท์ออกมา "แกออกทีวีแล้วอ้วนขึ้นเป็น สิบโลเลย" เขาหยอกล้อกับปลายสาย ตามมาด้วย เสียงขำของทั้งฝั่ง พัฒน์ดูข่าวอยู่ ทนายหันมามองทางพัฒน์ แสดงความเกรงใจจากเสียงหัวเราะนิดหน่อย พยายามเอามือป้องปากตัวเอง พูดเบาลง และกดวางไป "ขอโทษทีนะ"
ภาพหลักฐาน เป็นแบงก์พันม้วนถูกมัดด้วยหนังยางเต็มลังเจ็ดถึงแปดลังได้ เครือข่ายเงินหมุนของกลุ่มค้าอวัยวะรายใหญ่ได้ พัฒน์สนใจข่าวในโทรทัศน์อยู่หันหน้าถามทนาย "น้าครับ เงินของกลางประมาณเท่าไหร่เหรอครับ"
"ล่าสุดประมาณ 20 ล้านบาทได้ หมอนั้นโม้ใหญ่เลยหล่ะ บอกว่าไม่เคยเจอเงินเยอะเท่านี้มาก่อน"
"แต่เงินพวกนี้มันผิดกฎหมาย ใช่มั้ยครับ"
"ใช่ น้าเคยเห็นข่าวที่เยอะกว่านี้นะ มันหาง่ายนะ เดี๋ยวคงมีอีกแหละ" ทนายตอบ ก้มมองดูนาฬิกาข้อมือ ถอนหายใจอีกครั้ง เขาหนักใจกับเอกสารที่ต้องทำ "จะได้ฝึกงานไปด้วย หาอะไรทำจะได้ไม่น่าเบื่อ" เขาเอ่ยชวนพัฒน์อีกครั้ง
"ไว้ถ้ามีโอกาสนะครับ" พัฒน์ตอบ กับยกมือไหว้ ทนายออกจากห้องไป บรรยากาศห้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม
จากนั้นพัฒน์ถึงห้องพักของตัวเองเกือบเที่ยงคืน เขาวางกล่องเค้กไว้บนโต๊ะ ด้วยความเพลียเขาฟุบหลับบนเตียง "น่าเบื่อคับแคบ อึดอัด ทุกวันผมยังคงเป็นเหมือนเดิม" คือสิ่งที่เขานึกในใจ
เย็นวันถัดมา โรงพยาบาล
วันนี้ร่างกายเพลียตั้งแต่เช้า รู้สึกคลื่นไส้ ปวดหัว อยากอ้วก พัฒน์วิ่งไปห้องน้ำก่อนมาติดต่อเคาน์เตอร์พยาบาลยื่นทิชชูให้พัฒน์ พยาบาลหญิงสื่อสารทำท่าบอกว่ามีอะไรติดใต้จมูกพัฒน์ นิ้วมือเขาแตะบริเวณใต้จมูก เห็นเลือดกำเดาอยู่ปลายนิ้วมือ ภาพรอบตัวเขาเหมือนโดนเขย่า สั่นและซ้อนทับกัน ภาพทั้งหมดเบลอ พัฒน์สลบตรงหน้าเคาน์เตอร์
แสงจากหลอดไฟบนเพดาน ร่างกายเขาอยู่บนเตียงถูกเข็นไปที่ห้องตรวจ ภาพในวัยเด็กของผมซ้อนทับกับความจริงไปมา การใช้เวลาที่โรงเรียน สายสัมพันธ์ ความทรงจำที่เกิดขึ้นผ่านไปภายในชั่วพริบตา ราวกับว่าทุกอย่างเกิดขึ้นอีกรอบ พัฒน์ต้องนอนเฉยๆ ในเครื่องอุโมงค์เอ็มอาร์ไอ (MRI) การตรวจจับการเคลื่อนของโปรตอนในน้ำที่อยู่ในร่างกาย การเคลื่อนที่ของน้ำที่ได้ออกมาเป็นภาพเป็นข้อมูลในการวินิจฉัย เวลาอยู่ในอุโมงค์นั้นเหมือนจะช้าลงกว่าที่คิด
สามสิบนาทีถัดมา พัฒน์นั่งเก้าอี้แถวยาวในแผนกอายุรกรรมของโรงพยาบาล หมอชนันเรียกคิวถัดไป ขานชื่อพัฒน์ เขาลุกจากเก้าอี้ มือขวาเปิดประตูในชุดผู้ป่วย "พัฒน์ ณ อยุธยา เชิญด้านใน"
พัฒน์เข้ามานั่งเก้าอี้ตรงข้ามบุรุษชุดขาวในห้องวินิจฉัย "ผลตรวจออกมาแล้ว" ชนันกล่าว เริ่มอธิบายอาการกับโรคของพัฒน์
สำหรับพัฒน์ เขาได้ยินแค่คำต้น ๆ เหงื่อออก ร้อนไปทั้งตัวทั้ง ๆ เสียงวิ้งดังในหู พัฒน์มองปากหมอขยับไปมา กับหนังสือบนชั้นวางด้านหลังไม่ได้ไล่ตามความสูงของสันปก ปากกาหมึกซึมที่กระเป๋าเสื้อหมอมันเลอะ กำลังกระจายเป็นดวงใหญ่ หมออธิบายเสร็จ เขาเรียกซ้ำ เพื่อดึงสติจากสายตาเหม่อลอยของพัฒน์ "น้องพัฒน์ครับ ๆ"
"ครับ" เขาเอ่ยเสียง เรียกสติตัวเองกลับมา
"เข้าใจที่หมออธิบายใช่มั้ยครับ" เขาถามอีกครั้ง
"ครับ"
"เนื้องอกในสมอง ระยะแรก สามารถกลายเป็นมะเร็งได้ ต้องผ่าตัดและทำเคมีบำบัด เพื่อพยุงอาการ" พัฒน์ตอบในสิ่งที่เขาพึ่งได้ยิน สายตาพัฒน์ยังคงมองที่หมึกสีฟ้าบนกระเป๋าเสื้อฝั่งตรงข้าม
"หมอเสียใจด้วยนะครับ หมอแค่อยากรู้ว่าน้องเข้าใจสถานการณ์ได้มากเท่าไหน"
"ทำเคมีบำบัดควบด้วย อาจจะอยู่ได้สองถึงสามปี แย่สุดอยู่ได้แค่ปีครึ่ง"
พัฒน์ตอบ "เอ่อ… หมอตรงเสื้อหมอมีคราบปากกา" ชี้ปกเสื้อของตัวเอง แล้วค่อยลุกชี้ที่ปกเสื้อหมอ "จริงนะครับ หมอลองดู" หมอคนนั้นก้มดูเสื้อตัวเองและตกใจ เขาเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ด ชนันเงยหน้าขึ้นมามองเห็นบนเก้าอี้ตรงข้ามควรจะเป็นผู้ป่วยเนื้องอกในสมอง ตรงนั้นกับว่างเปล่า ประตูห้องเปิดอยู่
พัฒน์กำลังวิ่งอยู่ ไม่รู้ว่าร่างกายเขาจะพาไปที่ไหน เวลารอบตัวถูกยืดออกไปสำหรับเขา พัฒน์ได้แต่สังเกตภาพรอบตัวเป็นภาพที่เร็วและช้าพร้อมกัน เป็นแค่เขาที่เร็วแล้วคนอื่นช้าหรือตัวเองช้าแล้วคนอื่นเร็วกันแน่ ตอนรู้ว่าตัวเองจะตาย ต้องรู้สึกอะไรแบบนี้จริง ๆ เหรอพัฒน์คิดแบบนั้น พื้นหลังของตัวตนเป็นทางเดินในโรงพยาบาล กำลังเดินผ่านคนมากมาย ทางเดินที่แออัด ทุกคนมาที่นี่เพื่อที่ต้องการจะมีชีวิตอยู่ต่อ ตอนนี้ถูกปฏิเสธอยู่คนเดียว คนอื่นมีโลกของความเป็นไปได้ เขาอยู่ในโลกของความเป็นไปไม่ได้ คนรอบข้างถูกเบลอ ราวกับว่ามีแค่ลมหายใจหอบของเขาเป็นตัวละครหลัก
ตัวเขาถูกดึงเข้าหาคนคนหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ลมหายใจหอบอยู่หน้าห้องหมายเลข 633 มือขวาของพัฒน์ในชุดผู้ป่วยสีเขียวอ่อน ค่อย ๆ เปิดประตูเลื่อนออก คนตรงหน้าทื่นอนบนเตียง ตาหลับสนิทอยู่
แม่ไม่รับรู้ถึงความทุกข์จำนวนมากในตัวพัฒน์บรรยากาศรอบตัวพัฒน์ มืดเงียบและไม่ได้รู้สึกถึงการมีอยู่ของคนรอบตัวเลย ตอนนี้สิ่งที่พัฒน์ต้องการที่สุดจากคนในห้องนี้ คือแค่ไม่กี่ประโยค อยากจะย้อนเวลากลับไปก่อนที่แม่จะไม่สื่อสารได้ ตอนที่ทั้งสองสามารถที่จะคุยกันได้ไม่เหมือนปัจจุบัน
"พัฒน์เป็นอะไรลูก แม่อยู่ตรงนี้นะ"
"เกิดอะไรขึ้น มากอดแม่นะ"
"เดี๋ยวทุกอย่างจะหายเลยลูก ไม่เป็นไรนะคนเก่ง"
แววตาของแม่กับการกางแขนและเขาเข้าไปกอด หลังจากประตูเปิดออก ตรงหน้าของพัฒน์เป็นความมืดของห้องไร้แสงให้ยึดเหนี่ยว มีแค่แสงสีฟ้าจากจอของเครื่องวัดชีพจร แม่ที่หลับตานอนอยู่เต็มไปด้วยท่อระโยงระยางไปมากับเสียงชีพจร ความจริงตรงหน้าลบกับความหวังผลลัพธ์เป็นการผลักพัฒน์จากด้านหลังเดินเข้าไปสู่ความจริงที่อยู่บนเตียงผู้ป่วย เขานั่งบนเก้าอี้และเลื่อนมานั่งข้างเตียงแม่
มีแค่แสงหน้าจอเท่านั้นที่สะท้อนสีเนื้อบนใบหน้าพัฒน์ เขาต้องใช้ความพยายามมากมายเพื่อจะกอบกู้ชิ้นส่วนที่แตกสลายตัวตนกับสถานการณ์นี้ ความจริงมันเศร้าเกินที่จะแบกรับไหวคนเดียว ความว่างเปล่าของชีวิต มีเพียงเสียงจากหน้าจอชีพจรเคล้าคลอเคลีย กลบเสียงสะอื้น น้ำตากำลังออกเดินทางจากความเศร้าบนแก้มของใบหน้าไปสู่ท้ายสุดของเนื้อหนังในการแสดงอารมย์ คางเป็นจุดสุดท้ายบนผิวหน้า
ทุกอย่างในหัว ความหวัง ความรู้สึก การถูกตัดขาดจากสายสัมพันธ์ผ่านอุบัติเหตุ ถูกแปลออกมาเป็นความสับสน ทุกข์ทน กับการโทษตัวเอง พัฒน์เหมือนถูกบังคับให้นั่งฟังเสียงหัวใจของแม่ เป็นเสียง "ปิ๊บ ๆ ปิ๊บ ๆ" การเดินทางของน้ำตาจำนวนมากย้ำเตือนทำให้ตัวเขารู้สึกอ่อนแอมากขึ้น และมากขึ้นเรื่อย ๆ บรรยากาศความเงียบในโรงพยาบาลตอนกลางคืนกับห้องของผู้ป่วยเป็นลานโหมโรงดนตรีคลาสสิค ทำให้จังหวะของหยดน้ำตา กลายเป็นเพลงเต้นรำของความเศร้า
"แม่เคยรู้บ้างมั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผมบ้าง แม่ตื่นมาได้มั้ย แม่ตื่นมาได้มั้ย!" พัฒน์ตะโกนใส่หน้าแม่ด้วยน้ำเสียงโมโหพร้อมทั้งน้ำตา
แม่ของพัฒน์น้ำตาไหล เหมือนโต้ตอบกับตัวเขาอยู่ ความเป็นปกติของผู้ป่วยนิทราที่จะน้ำตาไหล "แม่ช่วยพัฒน์หน่อย ไม่อยากอยู่คนเดียวแล้ว" มีตัวเขาคนเดียวกำลังพายเรือในน้ำตาแห่งความคาดหวัง เขาไม่รู้ว่าฝั่งออยู่ทางไหน สวดภาวนาก็ไม่พบทิศทาง น้ำกำลังเข้าเรือ และทำให้เขาจม จมไปพร้อมกับความคาดหวังที่จะช่วยเหลือตนเองและแม่
ห้องหมายเลขที่ 633 เปลี่ยนเป็นพื้นที่สารภาพความรู้สึกกับการยอมรับตัวตน
ค่ำคืนของน้ำตาแห่งความคาดหวังสู่ความผิดหวังบนใบหน้า เหือดแห้ง โดดเดี่ยว เขาอยากให้เวลาผ่านไปเร็วกว่านี้แต่ทุกอย่างกลับช้าราวกับโดนลงโทษ พัฒน์ฟุบหน้าลงกับเตียงแล้วหลับไปพร้อมความมืดบอดทางความรู้สึกทั้งภายในและภายนอก


สองสัปดาห์ผ่านมา
ชีวิตพัฒน์ช่วงนี้ทำให้ ตัวเขาเองมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง เขาเอาเงินที่ได้มา เลือกที่จะเก็บซ่อนไว้ที่ฝ้าในห้องผู้ป่วยห้อง 633 ตอนนี้เงินที่อยู่ในฝ้ามีประมาณ ยี่สิบสองล้านบาทได้ เงินนั้นมีความหมายเป็นการปลูกดอกไม้ของความหวังให้กับตัวเขาเอง
ในขณะที่พัฒน์ออกจากเรือตอนห้าทุ่ม แยกกับเบน นั่งรถแท็กซี่ตรงมาหาแม่ที่โรงพยาบาล
ห้องผู้ป่วยที่ฉากหลังกระเบื้องสีเขียว
พร้อมกับช่องหน้าต่างบรรยากาศข้างนอกสีดำ
มีกุหลาบแห้ง ๆ สีเหลือง ในแจกันสีเทา วางอยู่ริมระเบียงพัฒน์คิดถึงสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้น
การเปิดประตูห้องในวันนั้นเปลี่ยนทุกอย่างไป
มีจุดเด่นของห้องครั้งนี้อยู่ที่ชายใส่สูทตัวใหญ่
ชาตินั่งบนเตียงหันหลังก้มดูของในลิ้นชัก เขาค่อย ๆ เอียงตัวหันหน้ามามองพัฒน์ใบหน้าที่ไม่ให้อยากเห็นที่สุดกลับอยู่ตรงหน้า พัฒน์จ้องหน้าและชายตาสังเกตช่องลิ้นชักเปิดอยู่ ชาติน่าจะรู้เรื่องที่เกี่ยวกับพัฒน์ทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ชาติกล่าวทักทายเริ่มต้นบทสนทนาด้วยความสบายใจ "ว่าไงพัฒน์"
"สวัสดีครับ" พัฒน์ตกใจรีบตอบไปอย่างตื่นเต้น
ชาติดูนาฬิกาข้อมือ และเงยหน้าขึ้นมาคุยกับผม ในมือของชาติถืออยู่คือรูปภาพครอบครัวพัฒน์
"พัฒน์นี่เรียนเก่งนะ ถ้าแม่ยังอยู่คงภูมิใจในตัวพัฒน์มาก" ชาติวางรูปลงในลิ้นชัก ค่อย ๆ หันหน้ามาคุยกับพัฒน์
"น้าต้องการอะไร?!"
"มาทำงานกับฉันแทนมั้ย บางทีฉันหาทางรักษาให้แม่ฟื้นได้นะ ฉันรู้จักหมอเก่ง ๆ เยอะนะ"
"น้าพูดเรื่องอะไร ผมไม่รู้เรื่อง"
"พยายามได้ดีนะพัฒน์ พัฒน์ได้ลูกค้าจากน้า ทำตลาดเสียทั้งหมด ทุกคนอยากได้ความปลอดภัยในการปลูกถ่ายอวัยวะ พวกเขาโหยหาแต่มันการมีชีวิตรอดโดยไม่ถูกครอบครัวอื่นทวงบุญคุณ การผลิตอวัยวะมันมากกว่าการรับมาจากร่างกายคนอื่น แน่นอนเรื่องจริยธรรม อันนี้ชั้นให้คะแนน เต็มสิบ …พัฒน์นี่อัจฉริยะเลยนะ" ชาติปรบมือให้ สายตาชื่นชม แล้วหันตัวเดินออกไปยืนมองริมหน้าต่าง
"ตอนนี้ฉันรู้วิธีการทำ และได้ซื้อไฟล์ในการพิมพ์ตับจากผู้อำนวยการ กับจ้างนักวิชาการจากกรุงเทพ มาอีกสองโหลมาทำ ยังไงฉันก็จะต้องเป็นคนได้ตลาดนี้ไป" ชาติยังสนใจในตัวพัฒน์อยู่ เขาหันหน้าไปยังทางทะเลนอกหน้าต่าง
"วิชาการตลาดหนึ่งศูนย์หนึ่ง ต้องผูกขาดเท่านั้นพัฒน์ ถึงจะชนะ" ชาติกลับมองหน้าพัฒน์ พัฒน์เต็มไปด้วยแววตาของความโกรธ ที่ชาติมีโอกาสมากกว่า มีเงิน ต้นทุนในชีวิต ชาติก้มดูนาฬิกาอีกครั้ง กวักมือเรียกพัฒน์มาที่ระเบียง
"มาเถอะ มีอะไรให้ดู พรุ่งนี้วันเกิดไม่ใช่เหรอ ฉันเตรียมพลุไว้ให้"
พัฒน์ไม่ได้พูดอะไร เขาน่าจะรู้จากการดูอัลบั้มฟิล์มที่แม่เขียนโน้ตตอนเด็ก ๆ ไว้ พัฒน์ยืนห่างจากเขามองออกไปทางหน้าต่าง วิวทั้งหมดจะเห็นท่าเทียบเรืออยู่ฝั่งขวา ปลายท่าเทียบเรือคือ เรือห้องวิจัยที่เบนอยู่เฝ้าวันนี้บรรยากาศชายหาดตอนกลางคืนเงียบและไม่มีคน มีเรือประมงประปรายไกลออกไป
ตัวสั่นโกรธ รุ่มร้อนกระวนกระวายมองไปที่ชาติ
"สิบ… เก้า… แปด… เจ็ด… ...สาม …สอง …หนึ่ง" ชาติพูดพร้อมกับมองนาฬิกาและมองไปที่ท่าเรือทางขวา
ตู้มมมมม!!!! เสียงระเบิดดัง
แสงไฟพวยพุ่งท่วมเรือ เสาไม้กระเด็น เกิดเป็นลูกบอลไฟขนาดใหญ่บนน้ำ
"พัฒน์ไม่ได้เกี่ยวข้องนี่ นั้นคู่แข่ง…"
ผัวะ!! พัฒน์ต่อยไปบนแก้มขวาของชาติ ชาติถอยหลังไปติดที่เตียงของผู้ป่วย ความรุนแรงที่คนนี้ควรได้รับในกระทำต่อชีวิตที่เขารู้จัก ชาติถอยหลังไปชนกับแจกัน แจกันแตกลงบนพื้น เพล้ง!!
ชาติทักทายพัฒน์อีกครั้ง พัฒน์ในรูปแบบที่โมโหและเต็มไปด้วยความเดือดดาล
"สวัสดีพัฒน์ พัฒน์แย่งลูกค้าน้านี่ น่าจะเข้าใจนะ" ชาติยังดูใจเย็นเอามือเช็ดเลือดที่มุมปาก พัฒน์กำลังพุ่งตัวเข้าไปแต่ถูกหยุดด้วยปืนพกที่ถูกคว้าจากในเสื้อสูท เพียงพริบตาปลายของกระบอกปืนชี้มาทางพัฒน์ "ก่อนน้าจะไป ขอบคุณมากที่ยังเก็บความลับธุรกิจน้า ไม่ได้บอกลูกสาว สายสัมพันธ์ในครอบครัวต้องรักษาไว้นะ" ชาติหันหน้าไปมองแม่ ชาติฉุกคิดขึ้นได้ "เอ่อ… พัฒน์รู้มั้ยว่าแม่เขาพยายามอะไรให้แกบ้าง" ชาติจับชายเสื้อแม่ "ขออนุญาตนะ" ชายตาหันมาทางพัฒน์พร้อมกับปืนที่จ่ออยู่ ชาติเปิดชายเสื้อของแม่
รอยผ่าตัด ยาวประมาณแปดเซนติเมตรเฉียง อยู่ใกล้สีข้างของแม่ พัฒน์ไม่เคยรู้มาก่อน
"แม่แกก็ยังเป็นลูกค้าฉันเลยนะ"
"แกคิดว่าเงินประกันมาจากไหนกันหล่ะ"
"แม่แกขายให้ฉัน"
สามประโยค กำลังแล่นไปทั่วความคิด ขุ่นเคืองอัดแน่นจิตใจ พร้อมปะทุระหว่างที่ชายสวมสูทกำลังพล่ามไม่รู้จักจบ
"รู้มั้ย ผู้บริจาคที่มีภาวะสมองตาย ขายดีมากเลยนะ เหมือนเรื่องราวของคนมีปัญหากลุ่มนี้แล้วยังอยากขาย เติมเต็มการเห็นคุณค่าของพวกคนมีเงินได้เหมือนทำบุญไถ่ชีวิตและยังได้อยู่บนโลกต่อด้วย อย่าลืมสิคนเรายังชอบ ดราม่า" ชาติผายปืนไปมาตอนอธิบาย
"ทีมแกชื่ออะไรนะ…?"
พัฒน์ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ไม่มีอะไรทำร้ายพัฒน์ได้อีกแล้ว เสียงของความคิดทำให้พัฒน์พุ่งตัวก้มหยิบเศษแจกัน
ปัง!!!
ลูกกระสุนปืน เฉี่ยวศีรษะด้านซ้าย มือขวาพัฒน์หยิบเศษแจกันปักไปที่คอของชาติ ในช่วงของเสี้ยวเวลามือซ้ายพัฒน์จับแน่นไปที่ปืนของชาติ ยื้อยุดออกแรงดันออกจากทิศทางกระสุน พัฒน์กับชาติขับสู้กัน เลือดท่วมบนใบหน้าของพัฒน์ ความโมโหและสัญชาตญาณบอกให้สู้สุดตัว
ปัง!!!
กระสุนได้เอาบางส่วนของหูซ้ายพัฒน์ไป
เสียงวิ้งยาวในหู ความเจ็บปวดกระจายก้องไปทั่วกรามซ้าย
เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายพัฒน์บอกตัวเองว่าต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ กล้ามเนื้อมือที่กำเศษแจกันคงเกร็งแน่น
จ้วงแทงกระหน่ำไปทีลำตัวของชาติ เลือดชาติไหลเกลื่อนกลาดทั่วทุกที่ราวกับฝนแดงบนผืนผ้าใบสีขาวในที่สุดเข่าของชาติทรุดลง สีหน้าว่างเปล่าของพัฒน์เปื้อนฝนสีแดง ร่างของชาติล้มนอนข้างเตียง ชายร่างใหญ่ในชุดสูทนอนบนพื้น พัฒน์ยืนเหนือเขาจ้องมองตาสีดำเทา
แววตาคู่ของชายที่หลังติดพื้นนั้นมองขึ้นไปที่ฝ้า แววตาว่างเปล่า ชาติกำลังทิ้งเรื่องไว้ข้างหลัง อยู่ในช่วงเวลาโรยรา ล้อมรอบด้วยดอกไม้แห้งที่ใกล้ตาย กับเศษแจกันสีเทาชิ้นเล็ก ชิ้นน้อย แตกร้าวกระจายอยู่บนพื้น
สีแดงเข้มที่ออกจากตัวชาติเริ่มขยายวงใหญ่ขึ้น ไปกับลมหายใจของพัฒน์ที่ตื่นเต้นกับโมโห ในหัวของพัฒน์โล่งไร้คำของเหตุผล มีแต่อารมณ์กับการเอาชีวิตรอด ครู่เดียวจากการหายใจถี่ พัฒน์รีบตัดสินใจกดปุ่มเรียกฉุกเฉินที่อยู่ข้างเตียงแม่ พัฒน์คว้าปืน ปีนออกไปทางระเบียง วิ่งออกไปที่เรือ แสงไฟยามค่ำคืนนั้น
ภาพตัดกลับมาที่ปัจจุบัน ก้อนบอลแสงไฟ สีส้มขาวบนเรือกำลังสู้กับแสงดาวบนท้องฟ้า ใบหน้าของพัฒน์เต็มไปด้วยเลือด ของความรู้สึกผิดในความโกรธ ทั้งตัวมีกางเกงในตัวเดียว
ในอุ้งมือทั้งสอง กำด้ามปืนแน่น กำลังชี้ไปทาง เสียงดังหวอ ๆ รถตำรวจกำลังมุ่งมาทางพวกเขาทั้งสองคน
พัฒน์ยอมรับกับตัวเอง ผมตอบตัวเองว่าผมน่าจะไม่กล้าพอ เรื่องแย่ ๆ ทั้งหมดอาจเป็นเพราะผมเองที่ต้องทำให้คนอื่นตาย ถ้าผมตายคนอื่นอาจมีชีวิตที่ดีกว่านี้ผมหันปากกระบอกปืนเข้าปากของตัวเอง หลับตาพบกับความมืดของความรู้สึกผิด พัฒน์คิดแบบนั้น น้ำตาโปร่งแสงปนกับเลือดทึบสีไหลรวมกันร่วมเดินทางผ่านแก้มบนใบหน้า
"กริ๊ก" เสียงกระสุนไม่ออกจากรังปืนหลังจากเหนี่ยวไก
เขาพรากลมหายใจตัวเองไม่สำเร็จ พัฒน์เอาปลายปืนออกจากปากและถอนหายใจ เฉียงปลายปืนสายตาสังเกตที่กระบอกปืน นิ้วมือข้างซ้ายปลดเซฟตี้ล็อกที่ข้างปืน ปังงง!!! กระสุนปืนพึ่งเฉียดหน้าด้านซ้ายเขาครั้งที่สองของวันนี้
กระสุนยิงออกไปทางอื่น ส่วนเสียงดังหวอ ๆ ตรงที่ใกล้เข้ามา ก็ไม่ใช่รถตำรวจแต่เป็นรถดับเพลิง พนักงานดับเพลิงเริ่มลงจากรถในระยะสายตา พัฒน์เลือกที่จะปาปืนไปที่ทะเลสุดกำลัง เบนตื่นสภาพมอมแมมจากควันและกลิ่นไหม้ เดินมาจากทางด้านหลังพัฒน์ เข้ามาแตะไหล่ ดูสภาพพัฒน์กับเรือที่กำลังไหม้ "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
ใบหน้าอาบเลือดมองไปที่เบน พัฒน์อธิบาย"เส้นเลือดใหญ่ที่คอขาด เสียเลือดเกินร้อยซีซี ถ้าไม่ได้รับเลือดภายใน เจ็ดนาทีอาจเสียชีวิต อวัยวะล้มเหลว" แล้วพัฒน์ก็ไปอ้วกริมคอนกรีตลงทะเล


กลางเดือนธันวาคม
เปิดเทอมที่สอง ช่วงเวลาพักกลางวัน พัฒน์ยืนดูบอร์ดชมรมอยู่ เขายังไม่รู้ตัวว่าพลอยมายืนอยู่ข้าง ๆ
"พัฒน์สนใจจะเข้าชมรมเหรอ?" พลอยถาม
พัฒน์ตกใจเอิ่กอั่ก เขารีบตอบไป "ใช่ ๆ" เขาไม่คิดจะเข้าชมรม แค่คิดจะยืนอ่านสิ่งที่นักเรียนสามารถทำในระบบการศึกษาได้
"เราเป็นประธานชมรมเตรียมแพทย์นะ สนใจสมัครได้นะ" พลอยบอกเรื่องที่พัฒน์รู้อยู่แล้ว
"ไม่เป็นไรก็ได้ ตอนนี้เราทำกิจกรรมอื่นอยู่ด้วย" พัฒน์เดินออกมา แต่พลอยเดินตาม
"ทำอะไรเหรอ บอกได้มั้ย?"
"ก็เขียนโปรแกรมทั่วไปอะ กับคนรู้จัก" พัฒน์ไม่ได้อยากบอกมากไปกว่านี้
"ใครเหรอ ใช่คนแถวนี้มั้ย?" พลอยยังคงสนใจ แววตาใส ๆ ทำให้พัฒน์ไม่กล้าที่จะปฏิเสธการตอบ
"ใช่ ๆ ชื่อเบน เป็นพี่ที่เจอกันตั้งแต่เด็ก ๆ"
"ถ้างั้นมีอะไรให้ช่วยบอกนะ ขอให้แม่หายไว ๆ นะ" พลอยพูดส่งท้ายโบกมือลา พร้อมเดินไปกินข้าวกับเพื่อนที่พึ่งเดินมาเมื่อครู่ สำหรับพัฒน์พลอยยังคงเป็นคนหนึ่งในโรงเรียน ที่ไม่ได้ล้อพัฒน์เรื่องแม่ พัฒน์ยกมือโบกลาตามท่าทางที่พลอยทำ
ทุกเย็นพวกเรามาทำงานกันที่เรือใช้เวลาเกินหนึ่งเดือนได้แล้ว สินค้าคนที่สิบสอง จะส่งวันพรุ่งนี้ โชยังดูแลกระบวนการผลิตได้ดี เบนจะเป็นคนจัดการข้อมูลผู้บริจาค สร้างตัวตนปลอมเลขประกันสังคม ส่งอวัยวะให้โรงพยาบาล กับการเงินทุกครั้งที่ลูกค้า ตอนนี้ทุกคนได้เงินคนละประมาณสิบห้าล้านแล้ว สำหรับพัฒน์ ตัวเลขนี้น่าจะพอเผื่อแม่ตื่นสักห้าปีใช้แบบประหยัด ๆ บวกกับค่ารักษาผมอีก ประมาณหนึ่งล้านสองแสนบาท
เย็นวันนี้ นักเรียนต่างเดินทางกลับบ้าน พัฒน์อยู่หน้าโรงเรียน รอรถแท็กซี่เพื่อจะเดินทางไปที่ท่าเรือ ในหัวเขาคิดเรื่องการปลูกถ่ายและการคำนวณแฟ้มเอกสารข้อมูลผู้ซื้ออยู่ในกระเป๋า พัฒน์หยิบเอกสารพวกนี้มาอ่านที่โรงเรียนไม่ได้
"พัฒน์ ไปไหนต่อ" พลอยทักเขาจากด้านหลัง เราบังเอิญเจอพลอยอีกแล้ว
"ไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล"
"ตรงข้าม สถานีตำรวจใช่มั้ย"
"ใช่ ๆ"
"ให้เราไปส่งได้นะ วันนี้พ่อเรามารับ"
รถเก๋งสีดำคันหนึ่งจอดหน้าเราสองคน พัฒน์ยืนนิ่งเกร็ง ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี "…."
พลอยก้มตัวลงคุยกับพ่อผ่านกระจก "พ่อวันนี้พัฒน์ไปด้วยได้มั้ย ไปส่งข้างหน้าโรงพยาบาล" พลอยขอร้อง พัฒน์เอียงตัว ดูตามที่พลอยก้มตัวลงคุยกับคนในรถ พัฒน์ยังไม่เห็นหน้าพ่อพลอย
พ่อเธอบอกว่า "ขึ้นมาได้เลย เดี๋ยวไปส่ง พ่อต้องไปทำธุระแถวนั้น"
เขาพูดขอบคุณเข้ามานั่งบนรถกับพลอยด้านหลัง พัฒน์สะดุ้งเฮือก ตกใจกับของพ่อพลอย คนที่กำลังนั่งหันหลังคุมพวงมาลัยรถคือ "ชาติ" พัฒน์หน้าซีดเป็นไก่ต้ม เขาอึกอัก สายตาที่สบตากับชาติผ่านกระจกมองหลังพัฒน์กำลังจ้องสายตาคู่นั้นตื่นกลัวพร้อมกับขนลุก สายตาของชาติเหมือนกำลังสำรวจพัฒน์ได้ทุกอย่าง ชาติคุมเกมนี้อยู่ ตาพัฒน์ยังคงจ้องตาชาติ ท่าทีและน้ำเสียงใหญ่ที่ใจเย็นนั้นไม่ได้ทำให้พัฒน์รู้สึกปลอดภัยแต่น้อย
"ว่าไงพัฒน์ เรียนเป็นไงบ้าง" ชาติถาม ขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ทั้งรถยนต์และบทสนทนานี้ถูกชาติเข้ามาควบคุม
"ดะ… ดี ครับ" ร่างกายพัฒน์เกร็ง ทำตัวไม่ถูก คอยแต่สังเกตท่าทีของ ในขณะที่พลอยก็เล่นมือถือ และหยิบนมเปรี้ยวในรถที่ชาติเตรียมไว้ให้ ขึ้นมากิน พลอยยื่นอีกขวดหนึ่งมาให้พัฒน์ เขารับไว้
"สบายดีมั้ยพัฒน์" ชาติหยิบมีดพับขึ้นมาให้พลอย พลอยยังไม่เห็นในทันที เป็นเรื่องปกติที่ถ้าพลอยเปิดไม่ได้ เค้าจะส่งมีดพับให้ สำหรับสายตาของพัฒน์ ใบมีดจากมีดพับนั้น ดูคมกว่าคมมีด ความเงาของใบมีดที่พร้อมทำร้ายใครก็ได้ ในมือของชาติมันดูน่ากลัวมากกว่าเป็นมีด พัฒน์ตระหนักรู้ว่าเขาต้องระมัดระวังคำพูดของตัวเองมากขึ้น
"คะ… ครับ" ประโยคถูกทิ้งช่วง
ผ่านสายตาของชาติที่สำรวจพัฒน์ไปทั่ว ชาติปรับกระจกมองหลังสายตานั้นเห็นพัฒน์ชัดขึ้น
"เพราะลูกดูหน้าซีดมากเลยนะ อยากช่วยเปิดฝาให้พลอยหน่อยมั้ย?"
"พ่ออย่ากดดันเขา" พลอยเตือนพ่อ และรับมีดพับที่ส่งให้ เอามาเปิดของตัวเอง ฝาขวดของตัวเอง
"พ่อแค่ชวนคุย" ชาติตอบ "แล้วพัฒน์จะทำอะไรต่อ"
"อะไรนะครับ" พัฒน์จ้องมองใบหน้าที่ถามนั้น
"วางแผนไว้ว่าไงบ้างลูกเรื่องเรียน แล้วจะเข้ามหาลัยที่ไหน"
"เอ่อ ยังไม่แน่ใจเลยครับ ผมกำลังตัดสินใจอยู่ครับ"
"พัฒน์ เขาทำโปรแกรมกับรุ่นพี่ชื่อเบน" พลอยบอกข้อมูลที่พัฒน์ไม่อยากให้ชาติรู้มากที่สุดออกไปแล้ว พัฒน์วิตกกังวล เหงื่อออกข้างในชุดนักเรียน
ชาติแปลกใจ เขากำลังสงสัย ถามพัฒน์ "จริงเหรอพัฒน์ แล้วเบนกับพัฒน์ต้องทำอะไรบ้างหล่ะ"
"จริง ๆ แล้วผมไม่ค่อยได้ทำอะไรแล้ว" พัฒน์ระวังตัวทุกประโยค
"ใช่เหรอ?" พลอยถาม
"อื้อ มันค่อนข้าง น่าเบื่อน่ะครับ" เสียงสั่นกลัวของพัฒน์ เขาพยายามหลบตาทั้งพลอยและชาติ
พลอยชี้แจงจากหน้าที่ก้มเล่นมือถือหันมาพูดกับพัฒน์ "น่าเบื่อเหรอ เธอคิปค์ทีมมีแต่เด็กเก่ง ๆ ไม่ใช่เหรอ"
"คิปป์ทีม! ใช่เหรอ เหมือนพ่อเคยได้ยินนะ เป็นไงบ้างล่ะ" ชาติสนใจซักไซ้ถามเพิ่ม
"สนุกดีครับ ทุกคนเก่ง" ดูเหมือนชาติจะยังไม่รู้ว่าผมกับเบนเป็นคนแย่งรายชื่อของเขา พัฒน์คิดเสียงดังในหัว
"ดูสิ อันนี้น่ารักมากเลย" พลอยยื่นมือถือให้ดู "แล้ววันนี้พ่อทำงานเป็นไงบ้าง"
"แย่นิดหน่อย มีหน้าใหม่เข้ามาแข่งในตลาด พ่อว่าพ่อต้องทำอะไรบางอย่าง"
พัฒน์ยิ้มเจื่อน ๆ มองหน้าพลอย อย่างกังวล สายตาผมกับชาติยังคงประชันกันด้วยความจริงที่เบาบาง เพื่อไม่ให้อีกฝั่งรู้ว่าทำอะไรกันแน่และดูเหมือนพลอยก็ไม่รู้ว่าพ่อของเธอทำอาชีพอะไรอยู่ รถที่แล่นตัวอยู่ชะลอนิ่งตัวบนท้องถนนกำลังจอดอยู่ระหว่างรอไฟเขียว
"พวกเราเคยเจอกันมาก่อนที่ไหนมั้ยลูก หน้าลูกดูกังวล" ชาติเปิดคำถามด้วยความสงสัย ถึงสายตาที่คอยจับจ้องเขา
พลอยตอบคำถามแทนพัฒน์ "พัฒน์เคยไปแข่งชีวโอลิมปิกที่เยอรมนี ที่โรงเรียนเคยติดโปสเตอร์รูปเขาใหญ่ ๆ เขาเป็นหัวหน้าห้อง แม่เขานอนอยู่โรงพยาบาลประจำจังหวัดที่พ่อไปบ่อยๆ" เธอช่วยตอบแต่ก็ไม่ได้ดึงให้สถานการณ์ที่ดูดีขึ้น ชาติรู้ข้อมูลเขาเพิ่มขึ้น พัฒน์แทบไม่รู้เลยว่าต้องจัดการยังไงกับชาติ ตอนนี้ชาติยังไม่รู้ว่าพัฒน์คือหน้าใหม่ที่เขาตามหาอยู่
"ใช่ครับ แม่ผมป่วย เราอาจเดินสวนกันที่โรงพยาบาลก็ได้ครับ" คำตอบกลบเกลื่อน
"ล่าสุดพ่อไปหาทนายคนหนึ่งมาชื่อชัยพล ตอนนี้นอนโคม่าอยู่โรงพยาบาลในคุก ลูกรู้จักมั้ย"
"เขาเคยเป็นทนายของแม่ผมตอนอุบัติเหตุน่ะครับ ทำไมเขาถึงบาดเจ็บหล่ะครับ"
"ก็ในคุกอะนะ พัฒน์กลัวมั้ย" ชาติพูดและรอดูคำตอบจากพัฒน์ผ่านกระจก ชาติเข้าใจว่าการบาดเจ็บเป็นเรื่องปกติของกระบวนการ
พัฒน์ตอบ "ผมไม่แน่ใจเหมือนกันครับ"
"พัฒน์นี่เก่งมาก ๆ เลยนะ นี่ขนาดโตคนเดียว ยังทำได้ขนาดนี้ ดูลูกพ่อสิ" สายตาที่จ้องมาทางพัฒน์อย่างกับอ่านใจได้ ชาติอยากรู้ว่าพัฒน์เกี่ยวข้องมั้ย เขาตั้งใจกับคำถามเพื่อหาความเกี่ยวข้องกัน เสียงแตรรถยนต์ด้านหลังบีบไล่หลัง ชาติสนใจและคิดพร้อมกับจ้องมองหน้าพัฒน์ไปด้วย
"พ่อไฟเขียวแล้ว!" พลอยเตือนพ่อ สำหรับชาติ พัฒน์เป็นเด็กที่น่าสนใจ และเป็นเพื่อนลูก ในที่สุดชั่วเวลาที่น่าอึดอัดก็ใกล้จะจบเมื่อมี เขาเห็นโรงพยาบาล รถค่อยๆชะลอมาจอดที่หน้าอาคารโรงพยาบาล
"ถึงแล้วพัฒน์" สายตาชาติผ่านกระจกมองหลัง
"ขอบคุณมากครับ" พัฒน์ตอบ เอากระเป๋าเป้คล้องแขน มือขวาของเขาเอื้อมเตรียมเปิดประตูรถ
ชาติหันตัวมา แขนก่ายเบาะที่นั่ง หันหลังมามองหน้าพัฒน์ "ไว้เจอกันนะพัฒน์"
พัฒน์ลงจากรถ ปิดประตูรถยืนหน้าโรงพยาบาลมองกระป๋องเหล็กหมุนด้วยเครื่องจักรหมุนล้อ พาความกลัวและความตื่นเต้นแล่นออกไป
พัฒน์ตรงกลับมาที่ท่าเทียบเรือ
พัฒน์เดินผ่านคอนกรีตยาวสีเทา ตรงไปที่เรือสีส้มปลายท่า เขารีบเข้ามาในเรือ วันนี้มีแค่โชกลับไปแล้วมีแค่เบนที่อยู่ เดินตรงไปหาเบน ร้อนรน กระวนกระวายใจและสับสน รีบเรียกเบนมาคุย ว่าเจอชาติแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าพัฒน์เป็นใคร หรืออาจรู้แล้ว พัฒน์กังวลเรื่องแม่ เขาพูดถึงความอันตรายทั้งหมดอย่างร้อนรนกับเบน เขาอยากยกเลิกการทำของวันพรุ่งนี้กับมะรืนนี้ เขาอยากจะล้มเลิก เบนหยิบซองสีน้ำตาลเงินสีน้ำตาลปามาทางพัฒน์ แบงก์พันเต็มซองไปหมดในนั้นมีมากกว่าสี่ล้านบาท
"นายดูในมือดิ จะเลิกได้ไง" เบนตอบกลับมา
"แล้วแม่ผมหล่ะ พี่เคยห่วงบ้างมั้ย" พัฒน์ตะคอก
"ทะเลตั้งกว้าง คิดว่ามันจะหาเจอเหรอ" เบนแย้ง
พัฒน์นิ่งเงียบใคร่ครวญ "งั้นต้องไม่มีใครตายเข้าใจมั้ย"
"แล้วจะทำไงต่อ"
พัฒน์นิ่งคิดจู่ ๆ โพร่งขึ้นเสนอว่า "เปลี่ยนจุดเทียบเรือใหม่ทุกวัน ทั้งเวลาแล้วก็ตอนรับสินค้า"
เบนไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม พวกเขาทั้งสองได้ผลการตัดสินใจและแบ่งเวรนอนเฝ้าเรือตอนกลางคืนเพื่อกันไม่ให้ของหายและโดนทำลาย


ความสนุกอีกอย่างแน่นอนคือการขโมย
แบตเตอรี่รถยนต์คือของสิ่งแรกที่พัฒน์เคยขโมยในวัยเด็ก เพื่อทำเตาปฏิกรณ์วิจัย สิ่งนั้นกระจายความร้อนมากไป สารหล่อเย็นน้ำมวลหนักก็กระจายออก คราวนี้"แรมคอมพิวเตอร์เป็นชิ้นที่สอง" พัฒน์ใช้ไขควงแกะส่วนประกอบของซีพียู ในห้องเรียนคอมพิวเตอร์ แกะอุปกรณ์ แรมคอมการ์ด ทีละตัวทุกตัว ตัวทำความเย็น รวมถึงเครื่องพิมพ์สามมิติใส่กล่องกระดาษลูกฟูกลังใบใหญ่เต็มแขนทั้งสองข้างเขาถือออกนอกโรงเรียนอย่างทุลักทุเล เขาเรียกรถแท็กซี่และขนของมาไว้ที่บ้านเบน
เบนนั่งกินเบียร์กับเบอร์เกอร์อยู่หน้าบ้านตัวเอง เขาไม่ได้คาดหวังมากอะไร
เบนเห็นพัฒน์ถือกล่องกระดาษอันใหญ่เขาใส่ชุดนักเรียน เบนถอนหายใจ วางกระป๋องเบียร์ แล้วเข้ามาช่วยเขาถือของ พัฒน์เอาของไว้ที่กระบะใส่ของในรถเบน เบนเดินตามมาดูที่พวกของในกล่องต่าง ๆ "นี่คือเครื่องพิมพ์สามมิติ โคตรเจ๋ง RS PRO iTX PC 3D Printer อันนี้แรมการ์ด ทั้งหมด ช่วยเพิ่มการประมวลผล 3,245 ข้อมูล ในหนึ่งวินาที" พัฒน์อธิบาย
เบนเบื่อดูไม่เข้าใจสิ่งที่พัฒน์จะทำอย่างเห็นได้ชัด เขาชี้ของต่าง ๆ เบนถาม "จะใช้คอมพิวเตอร์พวกนี้หาข้อมูลเหรอ"
"ไม่ดิ ของพวกนี้มีไว้พิมพ์การวางตัวเซลล์อวัยวะ เรากำลังจะพิมพ์อวัยวะกัน" พัฒน์ชี้แจง
"เชี่ย นายรู้ปะ ว่าโค้ดอวัยวะ กับแหล่งที่มาโปรตีนในการทำแพงกว่า" เบนย้ำ "แล้วไหนจะเคสที่ปลูกถ่ายไม่สำเร็จอีก"
"ไม่ ไม่ ไม่พี่ต้องช่วยผมคิดสมการในการวางเซลล์แนวตั้ง"
"นายคิดว่ามันทำได้จริง ๆ เหรอ" เบนไม่เชื่อว่ามันจะทำได้จริง "กับการรันข้อมูลผ่านของพวกนี้เนี่ยนะ"
"มันทำได้เว้ย! แค่เขียนคนเดียวใช้เวลาเป็นเดือนแน่" พัฒน์ตอบด้วยความมั่นใจ
"รู้ว่ามันทำได้ แต่ฉันเขียนเป็นแค่ภาษาซี นายจำไม่ได้เหรอ กลุ่มคิปป์มันแยกกันตอนเกิดระเบิด" เบนพูด
"ใช่! อันนั้นพี่ก็ช่วยทำ ภูมิใจหน่อยดิ!" พัฒน์ยอมรับเรื่องที่เคยเกิดขึ้น
"นายก็รู้ว่า การพิมพ์อวัยวะไม่ใช่ง่าย ๆ ไหนจะกลุ่มลูกค้าอีก ระยะเวลาการปลูกถ่ายก็มีผล การปฏิเสธอวัยวะจากร่างกาย ทำไมไม่ไปคุยกับคนที่เขาอยากขายให้มันจบ ๆ เราช่วยโลกอยู่นะเว้ย ไม่ใช่เวลามาสร้างสรรค์นวัตกรรมการพิมพ์อวัยวะ ฉันขายเพื่อเอาเงินไปให้คนจนแล้วให้คนรวยจ่ายเงินผ่านฉัน" เบนพยายามพูดถึงด้านดีในสิ่งที่ตัวเองทำ
"พี่ก็แค่เอาอวัยวะไปให้คนที่มีเงิน ไม่ได้เห็นจะสร้างสรรค์ตรงไหนเลย ที่ผ่าตัด ความสะอาด ผลข้างเคียงของคนที่ขายให้พี่หล่ะ ผมก็ไม่ได้เห็นว่าพี่จะแคร์คนตรงไหนเลย" พัฒน์เถียง "พี่กับผมจะไม่มีทางเอาอวัยวะจากคนมาขาย!"
โน๊ตระหว่างบทสนทนา
คิปป์ทีม **(KIPP Team) ก่อตั้งขึ้นโดย พัฒน์ และ เบน คิปป์ (KIPP) ย่อมาจากหลักสูตรความรู้คือพลัง (Knowledge is power program) เกิดจากกลุ่มเด็กแถวบ้านวัยเด็กที่ไม่ชอบความรุนแรงและสนใจความรู้ เพื่อตอบสนองความเป็นปัจเจกทางด้านความคิด เป็นกลุ่มที่มีองค์ความรู้ วัฒนธรรมองค์กรและมีงานอดิเรกที่ต่างจากเด็กทั่วไปเพราะเบื่อการเรียนในห้องเรียนเลยเอา หลักสูตรมหาลัยมาเปิดดูกันเองทั้งการแข่งอ่านหนังสือให้หมดทั้งห้องสมุด การดูวิดีโอริชาร์ด ฟิลลิป ไฟน์แมน (Richard Phillips Feynman) นักฟิสิกส์รางวัลโนเบล มีการตั้งคำถามถึงอนุพันธ์การกระจายของสสาร เริ่มการเรียนรู้ บทเรียนของมหาลัยทำให้เกิดปรากฏการณ์พิกเมเรี่ยน จึงส่งผลให้เด็กพวกนี้มีไอคิวสูงกว่าวัยเดียวกัน การทดลองแต่ละครั้งจะมีผลกระทบทั้งระเบิดหรือเสียงดัง ไฟดับ ทั้งมีเรื่องร้องเรียนและพวกเขาก็เคยลงข่าวกันตอนเด็ก
"เราจะพิมพ์อวัยวะที่สะอาด ข้อมูลตรงกับดีเอ็เอ (Dna) หาทางให้ร่างกายรับได้มากที่สุดนั้นคือจุดขาย และก็ไม่มีโรคติดต่อ ไม่เอาอวัยวะจากคนในสลัมและทำตัวเป็นพ่อพระ" พัฒน์ตอบเสียงหนักแน่น
เบนพยายามอธิบาย "นายก็รู้ว่าความน่าสงสารของเรื่องเล่าจากคนบริจาคมันช่วยเพิ่มราคาสินค้า เรื่องราวคือราคา"
"ไม่ ไม่ พอเลยพี่" เขาปฏิเสธการเอาอวัยวะมาขาย
เบนหน้านิ่ว เบื่อที่จะเถียง "ได้ ๆ ไว้มาคอยดูกัน"
มือพัฒน์หยิบรูปมาจากแฟ้ม ด้านในรถเบน รูปถ่ายของชายวัยหกสิบกว่า ตัวใหญ่ ใส่สูทสีดำ เสื้อเชิ้ตขาวเนคไทสีดำยืนอยู่ริมถนน พัฒน์ถามด้วยความสงสัย "อันนี้ รูปใคร"
"ชาติ… เป็นพ่อค้าที่อยู่มาก่อน เขาทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อวัยวะ" เบนอธิบายทุกอย่างเพื่อกระชับที่สุด "เขาใกล้เคียงกับคำว่าอำนาจมากที่สุดล่ะ" เบนหยิบรูปและปาเข้าไปในกล่อง เรื่องนี้ไกลตัวสำหรับพัฒน์ เขาคิดแบบนั้น เบนใช้พลาสติกทึบกางคลุมรถยนต์ทั้งหมด "นายเอาของพวกนี้อยู่ได้แค่วันนี้วันเดียวนะ" เบนเตือน
"อะไรกัน ผมนึกว่าเราจะทำงานที่นี่"
"ไม่! ไม่ใช่ที่นี่ นี่มันบ้านฉัน จะให้คนมาเจอ แล้วคิดว่าคนเขาจะพูดว่า ว้าว!! ทำอวัยวะกันเหรอ ประเสริฐจังอย่างงี้เหรอ นายฟังนะ เราจะไม่ทำงานกันที่บ้าน"
"แล้วเราจะทำที่ไหน" พัฒน์ถาม
เบนพูดประชดว่า "นายก็คิดดิ นายชวนฉันทำ นายก็ทำบ้านนายดิ" พัฒน์คิดและส่ายหน้า "ใช่ ๆ ใครจะทำ นายก็รู้"
พัฒน์เสนอไอเดีย "เอางี้ พวกโกดังเก็บของใหญ่ ๆ แถวท่าเรือที่เหมือนโรงรถได้มั้ย" พัฒน์ถาม
"ไม่ ทำไม่ได้ หลักฐานก็ทิ้งยาก สัญญาณการใช้ข้อมูลก็ตรวจสอบได้" เบนคิดวิธีและพูดด้วยความมั่นใจ "เรือ! ฉันว่าเรือเท่านั้น"
"พวกเรือท่องเที่ยวงี้เหรอ" พัฒน์ถาม
"ใช่ ๆ ฉันรู้จักคนที่ขายอยู่ แลปพิมพ์อวัยวะลอยน้ำ โคตรเจ๋ง แล่นไปที่ไหนก็ได้ น่านน้ำสากล ตำรวจก็ขอตรวจค้นไม่ได้" เบนพูดด้วยความภูมิใจกับไอเดียที่เสนอ ถึงโปรเจคนี้ทั้งสองคนจะทำด้วยกัน แน่นอนว่า มันมีราคาการลงทุน ซึ่งพัฒน์เป็นคนเริ่ม เขาต้องเป็นคนออกเงินตั้งต้น
หน้าธนาคาร
ในมือของพัฒน์ถือเงินเก็บตัวเองทั้งหมดที่พึ่งถอนออกมาจากบัญชีธนาคารส่วนตัว พัฒน์รู้อยู่ในใจว่าต่อให้มีแค่นี้ก็ไม่พอค่ารักษา ถึงจะเก็บต่อก็เอามาจ่ายค่ารักษาแม่โดยไม่มีตัวพัฒน์ จากการคำนวณอยู่ได้มากสุดก็สองถึงสามปี ถ้าแม่เขาตื่นหลังจากนั้นก็เท่ากับว่าแม่ต้องตายก่อน พัฒน์เดินตรงไปที่เบนที่ยืนอยู่ข้างรถตัวเอง เขายื่นซองกระดาษสีน้ำตาลข้างในเต็มไปด้วยปึกเงิน เบนรับซองนั้นและนับธนบัตรที่อยู่ในนั้น
"นี่ไม่ถึง ห้าแสน เลยด้วยซ้ำ เขาอยากได้ เจ็ดแสน" เบนไม่พอใจ มองหน้าพัฒน์
"แค่นี้ก็เงินทั้งชีวิตผมแล้ว พี่คิดว่าเด็กมัธยมมีเงินเท่าไหร่กัน! พี่ขายเก่งก็ต่อราคาเอาดิ"
เบนนิ่งคิดและดูท่าทีที่พัฒน์โมโห "นายไม่เหมือนกับตอนเด็ก ๆ เลยนะ อย่างกับคนละคน"
พัฒน์มองนาฬิกาข้อมือตัวเอง "ผมต้องไปเรียนแล้ว" กำลังจะเดินออกไปเรียกรถที่ถนน
"แป๊บนะ" เบนพูดแล้วก็ยังไม่ยอมบอก ทำให้พัฒน์สงสัยหันกลับมา เบนโยนเงินเข้าไปในรถ
"อะไร!!"
"อยากรู้เหตุผล" เบนถาม
พัฒน์ถอนหายใจ เขาไม่ค่อยอยากตอบ มองไปทางอื่น
"อย่าบอกทำเพื่อเงิน ตอบมา ทำไม มันแปลก มันฟังไม่ขึ้น นายยังมีอนาคตอีกยาวนะเว้ย เข้ามหาลัยใช้ชีวิต ทำงานประจำ"
เขาคิดว่าเบนไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แค่ตอบให้จบ ๆ เบนไม่น่าเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น
พัฒน์ตอบ "ไม่ทำได้ไง พี่คิดว่ามหาลัยระดับโลกจะใช้ผลงาน กีฬาสีโรงเรียนหรือการแข่งขันตอบปัญหาในประเทศ แล้วเขาจะรับเข้าเหรอ" เบนยักไหล่ เป็นเหตุผลที่เข้าใจได้ แต่ก็ฟังไม่ขึ้น "เพราะความรู้เอาชนะได้ทุกอย่างไง ต่อให้พี่จบไอวี่ลีก (ivy league) พี่ก็ต้องทำงานเอกชนเงินเดือนน้อยกว่าค่าครองชีพ เพราะสหภาพแรงงานไม่มีรายได้ขั้นต่ำรองรับ ยกเว้นพี่จะทำนวัตกรรมใหม่ ๆ ขายคนมีเงินถึงจะรวยได้"
เบนส่ายหน้าก่อนจะพูด "ฝึกพูดมาเหรอ"
พัฒน์ขี้เกียจจะอธิบาย "ผมพึ่งตาสว่าง! โอเคนะ"
"อะไรนะ!"
พัฒน์เดินจากไปโบกรถแท็กซี่และชี้นิ้วไปที่เบน "ไปซื้อเรือมา เราจะเริ่มกันพรุ่งนี้" พัฒน์ขึ้นรถแท็กซี่กลับไป
บ่ายวันถัดมา
มีเรือลำเดียวเทียบท่าอยู่ท่าเรือ เรือประมงสภาพเก่าสองชั้น มีหลังคา สำหรับท่องเที่ยว สีส้มที่ทารอบเรือสีลอกไปบ้าง เบนเดินไปหาลุงจันทร์คนดูแลเรือ เขาพาเบนเข้าไปสำรวจภายในเรือ ดูแต่ละจุดต่าง ๆ ด้วยตัวเองทั้งสำรวจในท้องเรือ ท้ายเรือ หางเสือ รอบ ๆ เรือ ลุงเป็นคนขายเรือให้พี่ผู้จัดการท่า เขาเดินตามเงียบและเล่าว่าเจ้าของเรือเก่าเป็นหนี้ท่าเรือ เลยเอามาขายต่อในราคาถูก ลุงจันทร์ยังเป็นหนี้สมาคมประมงท้องถิ่น ที่มีปัญหากับน่านน้ำในการจับปลาแข่งกับเรือใหญ่ของนายทุน น้ำเสียงเหนื่อยล้า เขาแค่อยากทำเรื่องนี้ให้จบ
ลุงจันทร์ถาม "น้องเบนถามหน่อย คนเยอะรึเปล่า จะทำธุรกิจท่องเที่ยวเหรอ เพราะพี่ต้องเอาเรื่องไปคุยกับเจ้านาย"
เบนสนใจแต่เรือ ไม่ได้หันหน้าไปตอบ "พี่ทรง" เบนพูด
"ไม่ใช่พี่ทรง คนเจ้าของอู่ต่อเรือ เอ่อ… ไม่ใช่ แต่พี่ทรง พี่ผู้จัดการท่าเขาชื่อทรงเหมือนกัน เขาบอกว่าสิ่งที่น้องทำอยู่ ยินดีช่วยนะเพื่ออนาคตของน้อง และเขาจะได้ยกเว้นภาษีถ้ามันเกี่ยวกับการศึกษา" ลุงจันทร์ตั้งใจโน้มน้าวแต่ก็พูดไม่เก่งคอยได้แต่เดินตามเบนไปแต่ละจุดในเรือ ท้ายที่สุดลุงจันทร์สะกิดเบนให้หันหลังกลับมาคุย "มันก็แย่แหละน้อง ท่าเรือเขาอยากขายทิ้ง แต่พี่ให้น้องได้แค่หกแสนบาทนะ"
เบนกอดอกรับคำตอบเอียงหันหน้าดูทะเลรอบ ๆ เรือ คิ้วขมวดตอนกลับมามองหน้าลุงจันทร์ ลุงจันทร์ตัดสินใจตอบตามใจเบน "โธ่น้องเบน งั้นห้าแสนก็ได้"
เบนพยักหน้าเอามือแตะไหล่ลุงจันทร์เดินผ่านร่างกายสูงวัย เดินออกจากเรือในมือหยิบซองเงินจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ลุงจันทร์
ขณะนั้นเป็นเวลาห้าโมงเย็น
พัฒน์ก้าวเท้าลงจากรถโดยสารเช่าส่วนบุคคล เบนยืนกินแฮมเบอร์เกอร์อยู่ทางเข้าท่าเรือ ระหว่างรอพัฒน์ในชุดนักเรียนมัธยมสะพายกระเป๋าเป้ เบนขยำกระดาษห่อเบอร์เกอร์ทิ้งลงถังขยะทางเข้าสะพานปลา "หวังว่าจะเวิร์คนะ" เบนทักทายพัฒน์
พัฒน์พยักหน้าเอามือตบไหล่เบน "อาจารย์ที่โรงเรียนฝากทักทาย" เขาเดินนำเบนเดินตาม ทั้งสองเดินตรงไปที่เรือ เมื่อเดินมาถึงปลายท่าเรือ มีเรือเก่า ๆ ลำเดียวจอดอยู่ สภาพเหมือนเศษไม้ลอยได้ พัฒน์ถอนหายใจผิดหวังกับสภาพเรือประมงที่ได้มา
พัฒน์ถามกึ่งประชด "เงินครึ่งล้าน พี่ได้เศษไม้กับกลิ่นคาวปลามานี่นะ" หันหน้าไปที่เบน
เบนพยักหน้ามั่นใจตอบ "เขาแถมปลาสดมาให้อีกสี่ตัว" เบนชี้ไปทางท้ายเรือ
พัฒน์ถาม "อยู่ตรงไหน" คำพูดมากับการพร้อมก้าวเดินสำรวจรอบ ๆ เรือ
"อยู่ถังน้ำแข็งท้ายเรือ ตัวยาวประมาณฟุตหนึ่งได้" เบนมั่นใจกับเรือที่ได้มา พวกเขาเดินท้ายไปเปิดกระติกท้ายเรือพร้อมกัน อย่างน้อยก็ดีใจที่มีอะไรไว้กินได้
พัฒน์กับเบนเริ่มขนของที่เอามาลงเรือ ทั้งแรม เครื่องพิมพ์ คอมพิวเตอร์ พัฒน์เป็นคนประกอบ เบนเป็นคนคอยช่วย หลังจากประกอบเครื่องพิมพ์เสร็จ พวกเขาต้องเรียนวิธีการขียนออนไลน์ของมหาลัยฮาวาร์ดกับ มหาวิทยาลัยยูซีแอลเอ แคลิฟอร์เนียประเทศสหรัฐอเมริกา วิธีการใช้เวลาทั้งหมดหกสัปดาห์ หลังเลิกเรียนทุกวันหลังเลิกเรียนตั้งแต่หกโมงเย็นถึงเที่ยงคืนทุกวัน วันละหกชั่วโมง สี่สิบห้าวัน เท่ากับว่าแต่ละคนเรียนไป 270 ชั่วโมง รวมกัน จะได้ 540 ชั่วโมงของการเรียนรู้ และการวิพากษ์กันเรื่องทฤษฎี หาความเป็นไปได้ทั้งเครื่องพิมพ์ วิธีการวางเซลล์ ลักษณะเซลล์ ไปจนถึงความเป็นไปได้ของการเปลี่ยนถ่ายอวัยวะ ทำยังไงให้ร่างกายไม่ต่อต้านอวัยวะที่สร้างขึ้นมา จากรูปแบบโครโมโซมที่นำมาใช้ ทั้งงานวิจัยต่างประเทศ และกระบวนดูแลหลังจากเปลี่ยนถ่ายระยะหนึ่งปีห้าปีและทศวรรษ
ในระหว่างนั้น ทุกวันอาทิตย์ตอนกลางวัน พัฒน์จะมาเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล
วันนี้พัฒน์นั่งอยู่บนเก้าอี้ ข้างเตียงคอยดูพยาบาลตรวจสอบอุปกรณ์ที่ช่วยให้ชีวิตแม่ยังคงดำเนินในทริปท่องเที่ยวในการหลับใหล พัฒน์รู้สึกถึงบางอย่าง มีบางอย่างผิดปกติแน่
"ฟืด ๆ" เสียงหายใจเข้าของพัฒน์พยายามดมกลิ่นไหม้
กลิ่นควันลอยเข้ามาจากด้านนอกหน้าต่าง เข้ามาในห้องผู้ป่วยเลขที่ 633
'กลิ่นบุหรี่' พัฒน์รับรู้ได้เขาเดินที่ระเบียง ยื่นตัวออกไปนอกหน้าต่าง เพื่อจะดูว่ากลิ่นควันบุหรี่มาจากทางไหน ซ้ายหรือขวา พัฒน์เห็นมือที่คีบบุหรี่ออกมานอกหน้าต่างทางด้านขวา พร้อมกับควันที่ออกมาเรื่อยๆ คนสูบบุหรี่อยู่ห้องด้านขวา เขาเอนตัวกลับเข้ามาในห้องหันมาถามพยาบาลในขณะกำลังเช็ดตัวอารยาอยู่
พัฒน์พูดขึ้น "ห้องข้าง ๆ สูบบุหรี่อะครับ" พร้อมกับนิ้วชี้ไปทางด้านห้องนั้น
พยาบาลตามพัฒน์มาดูที่ระเบียง เธอเดินออกจากห้องนี้ไปสู่ห้องกลิ่นควัน เขามองหน้าแม่ด้วยความเป็นห่วง เขาตัดสินใจเดินเข้าห้องน้ำ ในขณะเดียวกัน ห้องข้าง ๆ นครชายวัยกลางคนชุดคนไข้ยืนสูบบุหรี่ ชลน้องชายอายุสิบหกปีที่กำลังนั่งเปิดนิตยสารอยู่บนโซฟา พยาบาลเดินเข้ามาในห้องอย่างเป็นมิตรแจ้งให้นครทราบ
"ที่นี่เป็นเขตห้ามสูบบุหรี่นะคะ คนไข้ รบกวน…" พยาบาลกล่าวเตือน
ทันใดนั้น…
พัฒน์วิ่งเข้ามาในห้อง ในมือทั้งสองจับเก้าอี้พับถือสูงเหนือหัว พุ่งตรงไปหานครด้วยความเร็ว พัฒน์กระหน่ำฟาดไปที่ชายคนนั้น รัวฟาดด้วยเก้าอี้ไม่หยุดมือ นครร้อง "โอ๊ย! โอ๊ย! โอ๊ย!" จนล้มลงหลังแตะพื้นห้อง
พัฒน์ตะโกนถาม "ไอ้หัวขวด!! สูบไปกี่มวนแล้ว ตอบมาดิ" แขนยังเหวี่ยงเก้าอี้ไปตามลำตัวนคร
"มวนเดียว! มวนเดียว!" นครตอบ
พัฒน์หยุดฟาดเก้าอี้หายใจหอบ นครลุกขึ้นแบบทุลักทุเล จับแขนเสื้อเช็ดเลือดที่ปาก "นายเจอดีแน่" นครท้าทายพัฒน์ ในขณะที่ชลอยู่หลบอยู่ด้านหลังนครด้วยความกลัว
"เอาดิ อยากโดนตีแล้วร้องเป็นเด็กต่อหน้าน้องชาย ก็มาเลย! มาดิ! ดูไม่น่าเป็นไรแล้วนี่ กลับไปได้แล้ว อยากนอนโรงพยาบาลเพิ่มอีกเหรอ มาสิ! มาสิ! เอาเลย! เอาเลย!" พัฒน์ตื่นเต้น เขาแทบไม่รับรู้สึกถึงความกลัวเขากำลังถูกครอบคลุมด้วยความโกรธ
พยาบาลดูตกใจกับเหตุการณ์ ที่เขาทำ พัฒน์ทำท่าเงื้อเก้าอี้ฟาดอีก
ทั้งคู่ตกใจ ถอยไปข้างหลัง "พี่เรากลับกันดีกว่า" ชลจับแขนของนคร ทั้งสองพี่น้อง รีบถอยกรูด กลัวลนลาน
"ไอ้โรคจิต!!" นครด่าก่อนออกจากห้อง
เขาทำท่าทีที่จะวิ่งเข้าไป ให้พวกนั้นตกใจรีบหันหลังออกจากห้องไป พัฒน์ตื่นเต้นรู้สึกมีชีวิต เขาวางเก้าอี้ลงมองหน้าพยาบาลที่ตื่นกลัวก่อนที่จะเดินกลับไปห้องที่ 633 เขานั่งลง เฝ้ารอการตื่นมาของแม่ต่อไป
เข้าสัปดาห์ที่ เจ็ด ของการเขียนข้อมูลการวางเซลล์อวัยวะตับและไต บนเรือกลางทะเลฝั่งอันดามันออกจากฝั่งภูเก็ตไป 30 กิโล เบนกินไก่ทอดพร้อมกับเอากล้องส่องทางไกลส่องไปรอบ ๆ จากชั้นบนของเรือ
"เยี่ยม มีแต่ปลาวาฬ"
พัฒน์คิ้วขมวด หันไปทางเบน "วาฬ" เขาพูดเตือน
"ใช่ ๆ ทางนี้ มาดูดิ แล้วก็แถวนี้ไม่ค่อยมีเรือมานะ เขาบอกว่าแถวนี้มีสถานีวาฬด้วย"
"สถานีวาฬเหรอ" พัฒน์ทวนตอบ
"ใช่ มันอยู่ทางนี่ไง" เบนชี้ไปทางทะเล
พัฒน์ถอนหายใจ กวักมือ ให้เบนลงมาทำงานในเรือต่อ "โอเค มาพิมพ์อวัยวะกันดีกว่า" เบนปีนลงมาจากหลังคาเรือ
พัฒน์พูดกับตัวเองเบา ๆ "สถานีวาฬเหรอ" เขาตลกกับตัวเองที่ต้องทำงานกับเบน เรื่องราวธรรมชาติวัยเด็กเราตื่นเต้นกับสิ่งนั้นเสมอ
พวกเขาเริ่มร่างโปรแกรมการวางข้อมูลทางชีวภาพ โครงสร้างเส้นเลือด แดง ในตับ ใช้เซลล์ตัวอย่างจากตับเปลี่ยนเป็นข้อมูลเพื่อหา วิธีการขยายเซลล์หลัง ยังต้องเขียนวิธีการดูดซึมโปรตีนและสารอาหาร ขนาด รูปทรงอวัยวะใหม่ ผ่านโปรแกรมจำลองสามมิติ ยังมีเรื่องการปลูกถ่ายที่ต้องคิด พวกเขาเขียนไฟล์ตับเสร็จใน สี่สัปดาห์ พร้อมกับการพิมพ์ โมเดลต้นแบบโดยใช้เรซิ่นเพื่อดูโครงสร้าง อวัยวะตับกับไต สุดท้ายก็สามารถได้ไฟล์ที่พิมพ์ได้ทั้งสองอวัยวะ เขาบันทึกแยกทรัมไดรฟ์
"ตับ" "ไต" และพวกเขาเริ่มพิมพ์โมเดลต้นแบบ
พัฒน์ถอนหายใจเมื่อทั้งสองอย่างเสร็จแล้ว เขาเอนตัวลงบนเก้าอี้พับในเรือ ต้องการการพักผ่อน หันไปทางหน้าต่างนอกเรือ ท้องฟ้ากับทะเลตอนนี้ดีกว่าวันไหน ๆ
"เยี่ยม! นี่พัฒน์พระเจ้าชัด ๆ นายทำแบบนี้ให้ตรงกับดีเอ็นเอได้โดยที่ร่างกายไม่ปฏิเสธ นี่มันเปลี่ยนโลกได้เลยนะเว้ย เป็นดอกเตอร์ ยื่นจบเฉพาะทางได้เลยนะ พระเจ้า!! ไอ้พัฒน์" น้ำเสียงตื่นเต้นของเบน ไม่ได้ทำให้พัฒน์รู้สึกตื่นเต้นไปด้วยเท่าไหร่
พัฒน์ยอมรับคำชมด้วยน้ำเสียงเหนื่อย "จริง ๆ แล้วมันก็แค่การเรียงตัวของชีวพื้นฐาน ขอบใจมาก ที่โอเคกับที่ผมทำ"
"โอเคเหรอ นายแม่งอัจฉริยะ ลูกค้าทุกคนต้องอยากได้สินค้านี้"
"แล้วทีนี้เอาไง จะทำยังไงต่อ" พัฒน์ถามด้วยความอยากรู้
เบนอธิบายแผนการ "เราจะขายการไฟล์ และโปรแกรมของตับ และทำตลาดไต ตลาดไตกว้างกว่า เราต้องเอาเงินไปซื้อเครื่องพิมพ์ชีวภาพในระหว่างนั้น เราต้องการคนเพิ่ม"
พัฒน์พยักหน้าเข้าใจ เช็ดเหงื่อ ท้องปั่นป่วน เขาคลื่นไส้ถึงกับต้องวิ่งไปอ้วกบริเวณขอบเรือ เบนตามมาใบหน้าสงสัยในอาการเมาเรือที่พึ่งออกอาการ กับยื่นน้ำให้ พัฒน์เอามือเช็ดเศษอ้วกที่มุมปาก ดื่มน้ำ "แล้วจะหาจากไหนกัน" พัฒน์ถาม
เบนยื่นกระดาษ กางกระดาษยื่นมาทางพัฒน์ "คิปป์ทีม" พัฒน์ทวนกับรายชื่อที่เห็นบนกระดาษโน๊ต
เบนมั่นใจในรายชื่อทั้งหกคน ความทรงจำเกี่ยวกับแต่ละคนเต็มไปด้วยความสนุกในการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ แน่นอนว่าพัฒน์ไม่ได้รู้จักทุกคน
"ต้องทุกคนเลยเหรอ"
เบนพูดยิ้ม ๆ ว่า "ที่ขึ้นมาทันทีแค่ 'โช' กับ 'ไมล์' ก็พอล่ะ แทบไม่ต้องถึงหมายเลขสี่"
โน๊ต(คิปป์ทีม)
1.ฟามิเนะ ไดโตะ โช
2. โทนี่ ยามาซากิ
3.พอล ไมล์
4.เอก
5.คิม ยอง ซู
6.ลิน ลาพาธี