บุญกุศลส่งมาแด่เทวา
ผิวกายาอิ่มเอิบหน้าเด้งสดใส
ลดความกร้านทำเอาดูเยาว์วัย
รับบุญไซร้เปล่งปลั่งเช่นนี้เอง
รับศิลรับพรจากพระสงฆ์แล้วผิวกายเปล่งปลั่งราวกับได้คอลลาเจนชั้นดีที่เห็นผลได้ในพริบตายิ่งพอเทวดารูปหล่อที่อยู่ข้างๆ ยิ่งเพิ่มประกายวาววับจับผิวจนอยากจะหาแว่นกันแดดมาใส่ลดแสงจ้านี่ถ้าไม่เห็นกับตาคงไม่คิดว่ารับบุญแล้วผิวกายจะสดใสได้ขนาดนี้
"กลับได้แล้ว" หันไปบอกทาวิน
"กลับได้แล้วเหรอ เย้ แต่ว่าไอ้นั่นมันอะไรเหรอ" มองไปที่ห่อผ้าเหมือนที่อาบังแบกเดินผ่านหน้าโรงงานทุกวันสมัยอยู่โลกมนุษย์ อาบังชอบเอาเสื้อผ้ามุ้งผ้าห่มมาให้ชาวโรงงานผ่อน ซึ่งทาวินไม่ใช่คนงกที่จะไม่แจกของใช้ให้พนักงานแต่พวกเขาชอบผ่อนเจ้าของโรงงานอย่างธาวินไม่เข้าใจ ที่สุดยอดที่สุดของโรงงานคือการแจกแป้งเย็นให้ใช้เดือนละกิโล อากาศร้อนตับแลบราวกับตั้งอยู่บนพื้นผิวดวงอาทิตย์อย่างประเทศไทยแป้งเย็นนี่มันเดอะเบสแล้ว
"ของกินของใช้ เจ้ามาช่วยเราแบบกลับไปวิมานด้วย" วัชเรนทร์เอ่ยบอก
"ห๋า ยังต้องแบกไปด้วยเหรอ" ธาวินเกาหัวแกรก ลำพังที่ไปขนมาจากในห้องก็หนักแล้วยังจะแบกนี่ไปอีก
"เร็วเรามีงานจะต้องทำอีก" วัชเรนทร์ยกห่อผ้าขึ้นหลังสองแขนหิ้วอีกข้างละห่อ นานๆ ที่จะมีคนใจปั้มถวายของเทวดาขนาดนี้จะให้ทิ้งไว้ได้ยังไงกัน
"ก็ได้ๆ" แบกห่อผ้าขึ้นหลังโหยยย หนักโคตรไม่สิเทวดาต้องไม่พูดคำหยาบ
"มันหนักกี่กิโลเนี่ย" รีบวิ่งตามเอ้ยเหาะตามเทวดาพี่เลี้ยงก่อนที่จะตามไม่ทัน
ยังไงวัชเรนทร์เทวดาก็ยังอยู่ในชั้นเทวดาที่ยังมีกามกิเลสต่างๆ อยู่ดังนั้นเรื่องแบบนี้ถือว่าเป็นธรรมดา ถึงแม้จะไม่ต้องกินต้องใช้มากมายเหมือนมนุษย์แต่ต้องเก็บสะสมเอาไว้เพราะใช่ว่าจะได้รับการถวายของมากมายอย่างนี้บ่อยๆ บางครั้งสามสี่ปีถึงจะมีทีแล้วจะพลาดได้ยังไง คนเอ้ยเทวดาที่ได้มารับบุญที่โลกมนุษย์มีน้อยมากหากไม่ถูกเชิญมาก็มาไม่ได้ ผิดกับพวกรุกขเทวดาหรือพระภูมิที่ได้บุญง่ายกว่า การสะสมบุญจนสิ้นอายุขัยเป็นสิ่งที่ควรทำเมื่ออยู่ในชั้นนี้การเวียนว่ายตายเกิดเหมือนมนุษย์เป็นเรื่องปกติเพียงแต่วัฏจักรยาวนานกว่าแค่นั้นแล้วพิเศษตรงที่ว่าถ้าสะสมบุญได้มากอาจจะเลื่อนไปอยู่ชั้นเทวดาที่สูงกว่ากามกิเลสต่าง ๆ ก็ลดน้อยลงยิ่งสูงบุญยิ่งมากกิเลสยิ่งน้อยและหายไปที่สุด จนสุดท้ายอิ่มทิพย์ไม่เสาะแสวงหาสิ่งใดและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขปราศจากกิเลสตัณหา
จะว่าไปแล้ววัชเรนทร์เทวาไม่ได้มารับบุญแบบนี้เกือบสิบปีของโลกมนุษย์แล้ว เทวดาที่เกิดมาเป็นเทวดาไม่มีใครรู้จักไม่มีบุญแบ่งให้ไม่มีใครถวายบุญให้ต้องรอคนใจดีเอ่ยถวายโดยไม่ระบุที่สำคัญต้องตามคิวกว่าจะถึงคิวตัวเองก็ลืมไปแล้วว่ามีบุญถวายให้
"หนักชะมัด" ธาวินเอ่ย กว่าจะแบกกลับมาที่วิมานได้เล่นเอาหอบ
"ไม่เห็นจะต้องแบกมามาก หมดเมื่อไหร่ค่อยไปเอาก็ได้" ธาวินยอกแขนเสื้อปาดเหงื่อเม็ดโต
"ได้ที่ไหนกัน ถ้าไม่มีคนถวายให้เจ้าก็หยิบฉวยเอามาไม่ได้" วัชเรนทร์เสียงขุ่น
"เรายังเอามาแล้วเลย" ชี้ไปที่ของของตัวเอง
"นั่นเพราะเจ้าเพิ่งตายและกลายเป็นเทวดาถึงหยิบฉวยของตัวเองเอามาได้ แต่จากนี้เจ้าไปเอามาไม่ได้แล้วเพราะครบเวลามันจะกลายเป็นของคนอื่น" เห็นหน้าตาโง่ ๆ เลยอธิบายให้ฟังเสียหน่อย
"จริงดิ่ โธ่เอ้ยรู้แบบนี้เอามาเยอะ ๆ ก็ดี ทำไมท่านไม่บอกเรา" บึนปากใส่เทวดาพี่เลี้ยงงอน ๆ
"เจ้าหายไปไหนเรายังไม่รู้เลย แล้วจะให้เราไปตามมันใช่ธุระของเราหรือไม่" วัชเรนทร์เบ้ปาก
"แต่ท่านต้องดูแลเราไม่ใช่เหรอ" ธาวินยิ้มหวาน
"ดูแล ไม่ได้หมายความว่าต้องตามไปทุกที่ เจ้าเอาส่วนของเจ้ากลับวิมานได้แล้วเราก็จะเอาส่วนของเรากลับไปไว้เหมือนกัน" แบกของที่ได้มากลับวิมานตัวเอง ธาวินแบกของกลับศาลาท่าน้ำของตัวเองผ้าม่านหมอนผ้าห่มจิ๊กมาจากที่บ้านวางเป็นระเบียบแค่นี้ก็สมเป็นเตียงนอนหน่อย ข้าวของอื่น ๆ ของกินอะไรต่าง ๆ ถูกจัดวางไว้เป็นระเบียบเห็นแบบนี้ธาวินเป็นคนเจ้าระเบียบคนหนึ่งเชียว
ตั้งแต่เป็นเทวดามาไม่รู้สึกหิวสักนิด ตอนนี้ยิ่งอิ่มจนแน่นท้องคงเป็นอย่างที่เทวดาพี่เลี้ยงบอกเทวดาอิ่มบุญจากผู้อื่นแบ่งให้ ว่าแต่ของมากมายขนาดนี้เอาไปแลกบุญเพิ่มได้ไหมนะ
"เจ้าเก็บของแล้วใช่หรือไม่" วัชเรนทร์เทวาเดินเข้ามาหาสองมือไพล่หลังเอาไว้
"เรียบร้อยแล้ว มีอะไรจะใช้เรา" หันมามองมาแบบนี้ทีไรต้องมีเรื่องสั่งสอนหรือใช้งานทุกที
"เราจะพาเจ้าไปที่สโมสรเทวดา" เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เปิดโลกเทวดาให้กับธาวินอีกหนึ่งเรื่องแบบนี้ต้องไปดูเสียหน่อยแล้ว
"ไปเลย รออะไร" ทำตัวดี้ด้าหน้าบานทันใด
"ตามเรามา" ช่วงนี้เห็นจนชิน ถ้าเป็นแรก ๆ คงจะต่อว่านิสัยไม่สำรวมไปแล้ว ตอนนี้ธาวินรับปากแล้วว่าจะไม่ทำให้ตนเดือดร้อนดังนั้นจึงไม่อยากสนใจมากนัก ทำหน้าที่เทวดาพี่เลี้ยงในขอบเขตที่ควรจะเป็นก็พอ
ธาวินเหาะตามวัชเรนทร์เทวาไปไกล เขาเพิ่งรู้ว่าวิมานที่อาศัยอยู่กับวัชเรนทร์นั้นอยู่ห่างไกลวิมานอื่น ๆ โขปุยเมฆขาวสุดลูกหูลูกตา จนกระทั่งเห็นสวนดอกไม้ลอยอยู่ลิบ ๆ
"โอ๊ะ ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่" ธาวินตกใจ จำได้ว่าตอนเขาไปขอดอกไม้มันอยู่แถวๆ หลังวิมานเขา
"สวนสวรรค์ลอยไปลอยมาไม่มีจุดหมาย" วัชเรนทร์ตอบสั้น ๆ
"เอ๋อ ลอยตามลมนี่เอง" ธาวินพยักหน้า
"มีลมที่ไหนกัน เจ้านี่ก็พูดไปเรื่อย" วัชเรนทร์บ่น เพราะสวรรค์อยู่เหนือปรากฏการณ์ธรรมชาติทั้งหลายแหล่
"อึ่ม ๆ แต่ก็มีแดดร้อน ๆ ใช่หรือไม่" ยังอุตส่าห์เอ่ยขึ้นมาอีก
"ถึงแล้ว" ศาลาไม่สิอุโบสถไม่รู้เรียกว่าอะไรแต่ใหญ่เหมือนวัดพระแก้วเลย มีคนเดินเข้าเดินออกตลอด พอมายืนตรงประตูก็มีเทวดาท่าทางน่ากลัวยืนอยู่
"ท่านวัชเรนทร์วันนี้ก็มาอีกแล้วหรือขอรับ" เทวดาผู้นั้นทักทาย
"พาเทวดาใหม่มา" ชี้ไปที่ธาวิน
"โอ๊ะ งั้นมาลงทะเบียนตรงนี้เลย" ลากธาวินไปที่จุดลงทะเบียนเทวดา
"สมถวิลเทวดาชั้นล่างระดับหนึ่ง" คนพาไปเอ่ยปากบอกเสียงดัง
"ธาวิน เราชื่อธาวิน ทำไมไม่จำกันเสียที" เส้นเลือดผุดบนหน้าผาก
"ก็ชื่อบนหัวเจ้ามัน"
"ปล่อยไปเถอะท่านตายตอนแปดสิบคนเบื่อชื่อ" วัชเรนทร์กระซิบ
"ขอรับ" กลั้นหัวเราะแทบแย่ก่อนจะหันไปหาธาวิน
"ชื่ออะไรนะ ทา ทา"
"ธาวิน" บอกเสียงดังฟังชัด
"ธาวิน" ส่ายหน้าขำ ๆ วัชเรนทร์เทวารีบลากเข้าไปด้านในก่อนที่จะเกิดเรื่องวุ่นวาย
สโมสรเทวดาที่ธาวินมาเหมือนห้างสพรรสินค้าไม่มีผิดมีข้าวของมากมายทั้งของกินของใช้ระดับล่างยันหรูหราอู้ฟู่จนอยากได้กลับไปที่วิมาน
"เราอยากได้จัง" กระซิบบอกธาวิน
"เจ้ามีบุญแลกเหรอ" วัชเรนทร์หันมามองด้วยหางตา
"อะไรนะ ต้องใช้บุญแล้ว" เปิดโลกอีกแล้ว
"ก็ใช่น่ะสิ"
"เอาเถอะดูไว้ก่อนก็ได้" ถอนหายใจเฮือกโต
"โอโหน้ำทิพย์ อร่อยไหม เราอยากชิม" หันมาทำตาอ้อนกับเทวดาพี่เลี้ยง เรื่องอ้อนเนี่ยธาวินไม่เคยเป็นรองใครขนาดนั่งอ้อนให้แม่ไก่ออกไข่ให้ได้นี่ถือว่าสุดยอดแล้ว ทำตาปิ้ง ๆ วิ้ งๆ เหมือนโลลิต้าที่เคยดูกับหลานชายตอนอายุสี่สิบธาวินยังจำได้แม่นเหมือนเปิดสมองแล้วยัดเอาไว้
"อะไรของเจ้า" ส่ายหน้าทำท่าหน่าย ๆ
"เราอยากชิมน้ำทิพย์ พี่เทวดาสุดหล่อ กล้ามใหญ่ใจดีได้โปรดซื้อเอ้ยแลกให้เราชิมหน่อยเถอะ" ทำเสียงออดอ้อนประหนึ่งสาวเชียร์เบียร์โน้มน้าวลูกค้าให้เปย์เบียร์
"ก็แลกเองสิ" แต้มบุญหาได้ง่ายที่ไหนกัน
"งั้นเรายืมก่อน เดี๋ยวเรามีบุญแล้วจะคืนให้" เมื่อขอไม่ได้ยืมก็ได้ฟระ
"งั้นทำสัญญา" ล้วงหยิบกระดาษเอสี่ออกมา (จากไหนมองไม่ทัน) พร้อมปากกาขนนก ธาวินรับกระดาษมาอ่าน
"สัญญายืมแต้มบุญ
ระยะเวลายืม 1 ปีทิพย์
อัตราดอกเบี้ย 0.1 แต้มต่อปี
จำนวนที่ยืม________
ผู้ยืม ธาวิน (สมถวิล)
ลายเซ็น_______
ผู้ให้ยืม วัชเรนทร์
ลายเซ็น__________"
"โหต้องขนาดนี้เลย" ธาวินทำตาโตร้องเสียงดัง
"ไม่งั้นเดี๋ยวเลื่อนตำแหน่งหรือไม่ได้เจอกันแล้วกลับมาทวงไม่ได้" วัชเรนทร์บอกน้ำเสียงจริงจัง
"โหมีเยอะแล้วไม่เห็นต้องทวง" ธาวินบ่นในลำคอ
"ถ้าไม่ทวงมันจะเป็นเรื่องติดค้างของเจ้าทำให้เจ้าไม่สะดวกต่างหาก ไม่งั้นเขาจะขออโหสิกรรมกันตอนตายเหรอ เพื่อจะไม่ให้ติดค้างต่างหาก" วัชเรนทร์อธิบาย
"แล้วไอ้ดอกเบี้ยนี่ล่ะ" แค่นี้ยังจะคิดอีก
"ก็เหมือนฝากบุญก็ต้องมีกำไรให้คนฝากบ้างสิ" เออจริงฝากไปทำบุญคนรับฝากยังได้บุญด้วยเลย
"ยืมหรือไม่ ไม่ยืมเราจะได้พาไปดูชั้นอื่น" วัชเรนทร์อยากพาเดินให้เสร็จๆ จะได้กลับไปนอน
"ยืมสิ เรายืมสองไม่สิ ห้าแต้ม เผื่อเจอของที่อยากได้" น้ำทิพย์หนึ่งกระบวยแก้วใช้แต้มบุญ 1.5 แต้มที่เหลือเก็บไว้สำรองเผื่อจะใช้ หลังจากกรอกเอกสารก็ส่งคืนให้
"ยื่นมือมา" วัชเรนทร์เทวาเอ่ย
"หา" ทำหน้างงๆ แต่ก็ยื่นมือให้แต่โดยดี วัชเรนทร์เทวาพึมพำอะไรบางอย่างปลายนิ้วสว่างวาบเขียนเลขบนฝ่ามือจากนั้นพอธาวินยกมือขึ้นมาก็เห็นแว๊บนึงแล้วหายไป
"เราเอาน้ำทิพย์" ธาวินหน้าบานรีบเดินไปแลกน้ำทิพย์มา น้ำทิพย์สีรุ้งอยู่ในกระบวยแก้วสวยมากเห็นรู้สึกเสียดายถ้าจะดื่มเข้าไปแต่ว่าไหนๆ ก็ไหนๆ ยกกระบวยขึ้นจรดปากดื่มน้ำทิพย์ ความหอมหวานนุ่มละมุนลิ้นสดชื่นชุ่มคอจนบรรยายไม่ถูกเกิดมาพึ่งจะเคยดื่มน้ำที่อร่อยขนาดนี้
"นี่ของท่าน" คนแลกแต้มบุญ เอาน้ำทิพย์ขวดเล็กส่งให้วัชเรนทร์เทวา
"โอ๊ะทำไมท่านได้ด้วย" ธาวินถามเสียงขุ่น
"คนที่นำลูกค้าเอ้ยเทวดามาจะได้รับน้ำทิพย์หนึ่งขวดเล็กขอรับ" หนึ่งขวดเล็กประมาณห้าซีซีเห็นจะได้ หน็อยได้น้ำทิพย์โดยไม่ต้องจ่ายตังค์เชอะ
หลังจากนั้นวัชเรนทร์ก็พาธาวินเดินจนทั่วเล่นเอาแทบจะแขวนขาไว้บนคอ พอเห็นอะไรก็อยากได้ไปเสียหมดจนวัชเรนทร์ต้องรีบลากกลับไม่งั้นธาวินต้องกู้แต้มบุญตัวเองเพิ่มแน่ๆ เทวดาพี่เลี้ยงของวัชเรนทร์หน่อยยิ่งกว่าเหนื่อยเสียอีก


กลิ่นดอกไม้หอมฟุ้งจรุงใจ
บำบัดให้หัวใจได้คลายเหงา
ท่ามกลางหมู่เมฆาสีขาวที่บางเบา
เจ้ากับเรามาหรรษาไปด้วยกัน
พรสวรรค์อย่างหนึ่งของธาวินก็คือการขยายแปลงดอกไม้แปลงเดียวให้เป็นสวนได้ เพราะความชำนาญจากการทดลองและสั่งสมประสบการณ์สมัยที่ยังเป็นมนุษย์ การทำแป้งจำเป็นต้องใช้กลิ่นหอมของดอกไม้แน่นอนตามความคิดของธาวินการปลูกดอกไม้หลายๆ ชนิดเอามาผสมกันนั้นยิ่งทำให้ได้กลิ่นแปลกใหม่ เขาหลงใหลความหอมของกลิ่นดอกไม้ในขณะเดียวกันต้องทำเงินให้ได้ด้วยเขาพยายามวันแล้ววันเล่าจนมีกิจการใหญ่โตน่าเชื่อถือแนะคนนิยมซื้อหา เมื่อมาอยู่ตรงนี้เหมือนเขากลับไปสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง ดอกไม้ที่ไปขอ (ขโมย) มาไม่นานนักก็ออกดอกเต็มไปหมดส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ววิมาน
กลิ่นดอกไม้เป็นกลิ่นของบุปผานางฟ้าแล้ววัชเรนทร์เทวาหรือจะชอบไม่มีทางเสียล่ะ แค่กลิ่นลอยมาก็ทำให้วิงเวียนศีรษะแล้วแม้จะเนรมิตรม่านบางๆ กางกั้นแต่ก็ยังมีเล็ดลอดเข้ามาเส้นเลือดที่หน้าผากผุดอยู่ทุกวันคิดหาวิธีให้เทวดาฝึกหัดผู้นั้นย้ายไปเสียให้ไกลๆ แต่ผลตอบแทนในการดูแลมันสูงจนเขาปฏิเสธไม่ได้ เกิดมาเป็นเทวดาต้องสะสมบุญเพื่อไปยังชั้นสูงกว่า ตอนนี้เขาเป็นเพียงเทวดาที่ยังอยู่ในชั้นฉกามาพจรที่ยังคงตัดเกิศกามไม่หมด ยังมีรักโลภโกรธหลงอยู่มาก ทั้งที่ทำใจเย็นเสียหลายวันสุดท้ายเหมือนเส้นด้ายที่ขาดผึงออกจากกัน
"เราจะทดสอบกฎสวรรค์ของเจ้า" เสียงดังราวฟ้าผ่า ทำเอาสมถวิลเอ้ยทองธาวินสะดุ้งโหยงลุกจากที่นอนที่ปูด้วยปุยเมฆแทบไม่ทัน
"เมื่อวานท่านก็ทดสอบเราแล้ว" ปิดปากหาวบิดขี้เกียจ ตื่นเข้ามาดูแลดอกไม้กว่าจะเสร็จกว่าจะได้นอนพักก็โดนเทวดามาปลุกเสียแล้ว
"เรามีสิทธิ์ทดสอบเจ้าได้ทุกวัน" วัชเรนทร์ยกยิ้มอย่างสะใจคงคิดในใจว่าเถียงมาสิถ้าแน่จริง โธ่เอ้ยมากกว่านี้ธาวินก็เจอมาแล้วการได้เป็นเจ้าของบริษัทแป้งเย็นชื่อดังไม่ใช่เพราะโชคช่วยความสามารถตัวเองล้วนๆ ต่างหาก
"เอากระดาษมาเราพร้อม" ลุกขึ้นมานั่งกะอีแค่กฎเทวา สูตรผลิตแป้งเย็นที่มีเป็นร้อยเป็นพันสูตรเขายังจำได้ หนังสือที่นอนหนุนหัวอยู่ทุกวันทำไมจะจำไม่ได้ กระดาษข้อสอบวางตรงหน้าคราวนี้มากกว่าเดิมอีกสองเท่า ไอ้เทวาเจ้าคิดเจ้าแค้นแบบนี้ต่อให้มากเป็นสิบเท่าก็บ่ยั่น
"ยิ้มอะไร" วัชเรนทร์เอ่ยปาก
"เปล่า" ก้มหน้าก้มตาเขียนอยู่พักใหญ่ส่งคืนให้ คนรับไปอ่านแทบจะฉีกทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด ความจำจะดีอะไรขนาดนั้น ขนาดเขาเกิดเป็นเทวดายังใช้เวลาตั้งเกือบสองปีกว่าจะจำได้หมดทุกข้อ
"ต่อไปก็เลิกเขากฎมาทดสอบเราได้แล้ว เราเบื่อ เราไม่เคยไปยุ่งกับท่าน ทำไมท่านต้องมายุ่งกับเรา" ธาวินเหลือบมองแบบไม่สบอารมณ์
"กลิ่นดอกไม้มันรบกวนเรา" บอกไปตามตรง
"กลิ่นดอกไม้หอมๆ ท่านไม่ชอบหรือ" ธาวินเอ่ยถาม
"มันเป็นกลิ่นของสตรีและกลิ่นของบุปผานางฟ้า เทวดาอย่างเราจะไปชอบได้อย่างไร" วัชเรนทร์ส่ายหน้า
"ท่านนี่เกิดยุคไหนกันเนี่ย รู้ไหมกลิ่นดอกไม้หอมๆ แพงๆ สกัดออกมาเป็นน้ำหอมขวดหนึ่งตั้งแพง แถมยังนิยมใช้กันด้วย ไหนดูซิ" พูดจบก็ลุกไปใกล้ๆ ทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่น
"เจ้าจะทำอะไร" รีบถอยทันใด
"ดมกลิ่นท่านยังไง" ตอนแรกคิดว่าจะได้กลิ่นเหงื่อหรือกลิ่นผู้ชายแต่ทำไมถึงได้เป็นกลิ่นแป้งเด็กไปได้
"หยุดนะ เจ้าเป็นหมาหรืออย่างไร" ไม่สนใจที่พูดด้วยซ้ำขยับเข้ามาใกล้ๆ หอมชมัดเป็นกลิ่นแป้งเด็กที่หอมสุดๆ
"หอมมาก" ทำตาเยิ้มยิ้มเหมือนตาแก่ลามกยังไงยังงั้น เทวดาหนุ่มถอยไปสามก้าวเห็นจะได้
"เอามาทำแป้งหอมได้เลย" ยิ้มอย่างดีใจ
"เจ้าล้อเราเล่นหรือ" ถามเสียงขุ่น
"พูดจริงต่างห่าง ท่านลองคิดสิเกิดมาทั้งทีเอาแต่นั่งๆ นอนๆ ในวิมานมันสนุกเสียที่ไหน เราอ่านกฎแล้วเทวดาก็มีหมดอายุขัยเหมือนกัน แล้วท่านไม่ลองมาใช้ชีวิตให้มันมีสีสันหน่อยเหรอ" ธาวินชวน อย่างน้อยถ้าได้เทวดาพี่เลี้ยงมาอยู่ข้างตัวเองทำอะไรสะดวกได้ในระดับหนึ่ง
"สีสันอะไรของเจ้า สงสัยอยู่โลกมนุษย์มากไปเลยไม่ยอมละเลิก" วัชเรนทร์ยิ้มเยาะ
"เพราะรู้การใช้ชีวิตต่างหาก ท่านคิดดูนะไอ้กฎเล่มเท่าบ้านนั้นไม่ได้บอกสักหน่อยว่าห้ามทำ เราอ่านมาสามรอบแล้วยังไม่เห็นจะมีตรงไหนห้ามเลย มีแต่ห้ามเรื่องพื้นฐานที่รู้กันอยู่แล้ว" ธาวินยิ้มกว้าง
"เจ้าอย่ามาทำเป็นรู้ดี" แม้ใจหนึ่งก็อยากจะรู้ว่าหมอนี่จะทำอะไรแต่อีกใจก็ไว้เชิงว่าตัวเองเป็นเทวดาดูแล
"ท่านไม่ชอบก็อยู่เฉยๆ ไม่ต้องมาค้านเรา เราจะทำอะไรท่านก็ไม่ต้องยุ่ง รับรองเราไม่ทำให้ท่านเดือดร้อนหรอก ว่าแต่ท่านหอมมากๆ ข้าชอบกลิ่นของท่าน" ธาวินยิ้มหวานจ๋อยทำเอาวัชเรนทร์เทวดาขนลุกซู่
"เจ้ารับปากเราแล้วนะ ว่าจะไม่ทำให้เราเดือดร้อน" ย้ำอีกครั้ง
"แน่นอน คำไหนคำนั้น" พยักหน้ามั่นใจ ค่อยรู้สึกสบายใจหน่อย เดินกลับวิมานตัวเองกลิ่นบุปผาพอดมนานๆ ก็หอมดีเหมือนกัน
ธาวินรู้สึกว่าเจ้าปุยเมฆนี่มันทำให้ต้นไม้งอกงามได้ดีกว่าดินเสียอีก ขนาดไม่ใส่ปุ๋ยยังงามได้ขนาดนี้ นี่โตกว่านี้อีกสักหน่อยคงรวบรวมมาทำกลิ่นได้แล้ว กลิ่นดอกไม้หอมๆ แบบนี้ถ้าใช้ทำแป้งหอมคงดังระเบิดระเบ้อเสียดายมาตายกลายเป็นเทวดาเสียแล้ว ถ้ายังไม่ตายก็ไม่สามารถปลูกดอกไม้พวกนี้อยู่ดี ชื่อว่าบุปผาสวรรค์ก็ต้องอยู่บนสวรรค์สินะ
เดี๋ยวดอกไม้แก่เต็มที่เอามาตากแห้งใส่โถเก็บไว้ ตอนนี้ต่อเติมวิมานออกมาให้สามารถทำอะไรต่อมิอะไรได้ ข้อดีของการอยู่บนสวรรค์ก็คือไม่มีฝนตกทำอะไรต่อมิอะไรกลางแจ้งได้สบาย ข้าวของที่ได้มาก็ตีสนิทกับพวกนางฟ้าจนเขาให้มาฟรีๆ พูดถึงเรื่องเข้าหาคนเก่งต้องยกให้ธาวินแต่ทำไมกับเทวดาพี่เลี้ยงองค์นั้นถึงไม่เข้าหน้ากันไม่ค่อยติดก็ไม่รู้
หลังจากเลือกเอาดอกไม้ที่มีตำหนิออกเหลือแต่ดอกสวยๆ บนแปลง เอาเศษที่เหลือไปใส่กล่องไว้สำหรับเป็นปุ๋ย แน่นอนเป็นปุ๋ยเพราะไม่รู้จะเอาไปทิ้งที่ไหน
"วันนี้เจ้าต้องไปกับข้า" วัชเรนทร์เดินมาบอก ขณะที่ธาวินกำลังง่วนอยู่กับแปลงดอกไม้
"จะไปไหนเหรอ" เอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ตามมาเดี๋ยวก็รู้เอง" เดินนำออกไปจากวิมาน ธาวินเดินตามไปติดๆ
"เฮ้ย ว๊ากกกก ช่วยด้วย ว๊ากกกกกกกกกก" เสียงแหกปากตะโกนร้องดังลั่น หลังจากที่ผลุบลงมาจากปุยเมฆ
"เจ้าจะแหกปากทำไม เหาะก็เหาะได้" วัชเรนทร์ส่ายหน้า
"เหาะได้จริงเหรอ จริงนะ ว๊ากกก" ถามเสียงตื่น
"จริง ก็ยืนดีๆ จะเอาหัวลงไปทำไม" ค่อยหมุนตัวยืนอย่างที่วัชเรนทร์บอก เออยืนได้จริงๆ แฮะ
"เจ๋งอะ เย้วๆๆๆ" กระโดดไปกระโดดมาด้วยความดีใจ
"ระวังตกหลุมอากาศ"
"ว๊ากกกกก" พูดไม่ทันขาดคำ เอาหัวดิ่งจะลงไปโม่งโลกอีกแล้ว เอาเหอะปล่อยไปเดี๋ยวก็เป็นปกติเอง
พอเห็นวัชเรนทร์ไม่ช่วยเลยตะเกียกตะกายขึ้นมาเอง หน้าตาดีกลิ่นหอมแต่ใจดำชะมัด อย่ามาร้องขอให้ช่วยบ้างก็แล้วกัน รีบเหาะตามหลังก่อนที่จะตามไม่ทัน ธาวินพึ่งรู้ว่าจริงๆ แล้วตอนเหาะเนี่ยต้องระวังตกหลุมอากาศเหมือนกัน
"โอ๊ะ" ธาวินหยุดอยู่ข้างเมื่อวัชเรนทร์มาหยุดที่บ้านหลังหนึ่ง ไม่ใช่บ้านใครที่ไหนบ้านของเขานั่นเอง
"เข้าไปสิ" เอ่ยบอกกับธาวิน
"ทำไมเราต้องเข้าไป" ตายไปแล้วจะเข้าไปทำไม
"เขาเชิญเจ้ามา เจ้าก็ต้องมาสิ" วัชเรนทร์เอ่ยบอก ธาวินหน้ามุ่ยเดินเข้าไปในบ้านแต่โดยดี พระภูมิที่นั่งอยู่พอเห็นวัชเรนทร์ก็รีบเข้ามาทักทาย
"มาถึงที่นี่คงเหนื่อยแย่ เชิญนั่งก่อนเถอะขอรับ" เชื้อเชิญเข้าไปด้านใน เสียงบทสวดทั้งก้องไปทั้งบ้าน วัชเรนทร์หาที่นั่งเหมาะๆ สดับรับฟังบทสวดก่อนที่ วันนี้บ้านธาวินทำบุญบ้านจึงอัญเชิญเทพเทวามาร่วมงามด้วยแน่นอนตัวธาวินด้วยเมื่อผู้ที่มีสายสัมพันธ์เครือญาติกล่าวอัญเชิญจึงต้องพามา แต่เจ้าเทวดาใหม่นั่นพอเข้าบ้านมาก็หายแว๊บไปไหนไม่รู้ ครั้นจะไปตามหาก็ไม่ใช่บ้านของตัวเอง คงได้แต่นั่งรออยู่ตรงนี้
ฝ่ายธาวินไหนๆ ก็เขามาในบ้านแล้ว อะไรที่อยากได้ก็ต้องแวะไปเอาเสียหน่อย ของของตัวเองคงไม่เรียกว่าขโมยหรอก ตำราที่จัดรายละเอียดต่างๆ เอาไว้กองอยู่ที่พื้นไม่เห็นมีใครสนใจ คิดแล้วมันน่าเจ็บใจชะมัด หนังสืออุปกรณ์ต่างๆ ที่จำเป็นต้องใช้ เป็นเทวดามันสะดวกอย่างนี้นี่เองอยากได้อะไรก็หยิบใส่กระเป๋า นอกจากตำราเครื่องมือแล้วยังมีหนังสืออีกสองสามเล่มเอาไปอ่านแต่เบื่อแทนหนังสือกฎเล่มเท่าบ้านเล่มนั้น ออกจากห้องตัวเองแวะไปเอาข้าวสารมาถุงใหญ่ ยังไงก็ต้องใช้ขาดไม่ได้เด็ดขาด เสียงบทสวดชุมนุมเทวดาทำให้เขาเดินต่อไปไม่ได้ต้องรีบกลับมาที่โถงบ้านที่มีวัชเรนทร์นั่งอยู่ ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใดทำไมเขาถึงกลับมาที่ห้องโถงทั้งๆ ที่ยังอยากเดินดูของอื่นๆ ในบ้านเพื่อเอากลับไปใช้งาน
"กลับมาแล้วเหรอ" เอ่ยถามเสียงไม่สบอารมณ์
"กลับที่ไหน โดนลากให้กลับมาต่างหาก" ธาวินอารมณ์เสีย พูดก็พูดเถอะบ้านหลังนี้มาจากน้ำพักน้ำแรงของเขาที่ทำงานมาทั้งชีวิต แล้วดูตอนนี้สิคนมาอยู่กลับไม่ใช่เขา เป็นลูกหลานและคนแปลกหน้าทั้งนั้น
"เจ้าไม่รับบุญ จะแย่เอานะ" วัชเรนทร์เตือน จริงด้วยสิเขาต้องสะสมบุญเพื่อเอาไปไว้ใช้งาน หากไม่มีบุญก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เป็นแค่เทวดาไร้ตัวตนบนสวรรค์ ไม่เอาเด็ดขาดคนอย่างธาวินไม่ว่าอยู่ที่ไหนจะต้องดัง
"สวดยาวเหยียดแบบนี้จะได้บุญมากขนาดไหน" ยิ้มร่างพนมมือรับบุญ
"ประมาณสองหยดน้ำ" วัชเรนทร์เอ่ย
"เดี๋ยวสิ สองหยดน้ำอะไร เขานับกับแบบนั้นเหรอ" ธาวินทำหน้าตกใจ
"เปรียบเทียบต่างหาก สวดยาวเหยียดใช่ว่าจะได้บุญตามนั้น ในเมื่อเจ้ายังดุ๊กดิ๊กอยู่ไม่เป็นสุข แถมแทนที่จะรับบุญเจ้ากลับนั่งอยู่เฉยๆ"
"อ้าวท่านรู้แล้วทำไมไม่บอก" ธาวินฉุนกึ๋ก
"ก็เจ้าไม่ถาม" วัชเรนทร์บอกหน้าตาเฉย
"หน็อย ไอ้คุณพี่เลี้ยงนอกจากจะพูดจาไม่เข้าหูแล้วนิสัยยังควรแก้นิสัยเสีย" ไม่รู้จะด่ายังไงให้เจ็บ
"ถ้าเจ้ายังมัวโวยวายยิ่งไม่ได้บุญนะ" ชำเลืองไปมองพระภูมิที่นั่งฟังอย่างสงบ ธาวินถอนหายใจค่อยๆ นั่งรับบุญจากบทสวดที่พระกำลังสวดอยู่
ร่างกายที่หนักอึ้งเบาหวิวลงทันตา วัชเรนทร์ยกยิ้มคิดในใจว่าเอาจริงๆ เจ้าเทวดาใหม่นี่ก็คุยรู้เรื่องเหมือนกัน
(ท้ายๆ ฝากเรื่องผีๆด้วยคับ https://www.readawrite.com/a/bd7edef5810f631b99828a7b18e1d346)


สายน้ำไหลจากบนสู่ล่าง
ชำระล้างกายาให้ผ่องใส
เสียงคำรามซู่ๆ ดังทั่วไพร
เทวดาน้อยใหญ่ต่างยินดี
ธาวินยืนมองวัชเรนทร์ที่เอาเท้าแตะน้ำแล้วสะดุ้งเฮือกๆ อย่างกับพวกสาวน้อยเจอแสงแดดในยามสายยืนมองอยู่นานคิดในใจว่าเทวดาผู้นี้ที่ผ่านมาใช้ชีวิตแบบไหนกันถึงได้เหมือนละอ่อนที่เพิ่งมาดูโลก็มิปาน
"ท่านเทวดา" เดินเข้ามาจนชิด วัชเรนทร์เทวาผู้ยืนหมิ่นเหม่อยู่บนหินพอโดนชนเข้าก็ถึงกับเซ
"เฮ้ย เว้ย"
"ตูม!!!" วัชเรนทร์เทวาลอยละลิ่วลงไปในแอ่งน้ำใหญ่ทำเอาเหล่าเทวาที่เล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานตกอกตกใจไปตามกัน
"อะโย้วโหยว เราไม่ได้ตั้งใจ" ปิดปากกั้นขำอยู่บนหินใหญ่ หมวกทรงสูงเอียงกระเท่เร่เสื้อคลุมเปียกแนบเนื้อจนเห็นกล้ามเนื้อได้อย่างชัดเจนรองเท้าลอยไปติดอยู่ที่แหง่งหิน
"เจ้า!!!" เสียงดังอย่างกับฟ้าผ่า เส้นเลือดผุดตรงหน้าผาก ถอดหมวกที่เปียกน้ำเขวี้ยงลงพื้นอย่างหัวเสีย
"ซวยแล้ว" ธาวินพึมพำ ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อยทำไมถึงได้โกรธกันขนาดนี้ด้วย
"เราไม่ได้ตั้งใจ เราขอโทษ" ยื่นมือจะดึงขึ้นจากน้ำกลับถูกปัดจนเจ็บมือ
"ไปให้พ้น" บอกน้ำเสียงเกรี้ยวกราด วัชเรนทร์เทวาผู้ได้ชื่อว่าเย็นชาอันดับหนึ่งในสวรรค์ไม่ยินดียินร้ายอะไรกับใครแต่คราวนี้กลับโกรธจนหน้าแดง พอขึ้นจากน้ำได้ก็เหาะกลับวิมานด้วยความโมโหปล่อยธาวินยืนมองตามตาปริบๆ
ตะวันคล้อยต่ำเหล่าเทวดาต่างพากันกลับที่พัก ได้เวลาที่ธาวินจะกลับวิมานแต่ทว่าเทวดาใหม่หากไม่มีเทพวาพี่เลี้ยงพากลับก็คงเหาะไปถึงวิมานไม่ได้เหาะลอยไปลอยมาอยู่นานก็ยังไม่สามารถขึ้นไปถึงวิมานได้จึงเหาะกลับมาที่น้ำตกที่เดิม
ตะวันลับฟ้าหิ่งห้อยเริ่มบินอวดแสงระยิบระยับงดงามเทวดาใหม่อย่างธาวินนั่งกอดเขาอยู่บนหินก้อนเดิมนี่เขาถูกทิ้งเสียงแล้วหรือครั้งจะตามหารุกขาเทวที่รู้จักก็ไม่รู้ว่าสถิตอยู่ที่ต้นไหนเงยหน้ามองห้าเห็นเพียงดวงดาวระยิบระยับอยู่บนฟ้าไกลแสนไกล
ยามค่ำคืนมันช่างน่าใจหายได้ยินเพียงเสียงน้ำตกกับเสียงสัตว์ขนาดเล็กร้องระงมทั่วป่า ธาวินกอดตัวเองเอาไว้เพิ่งรู้ว่ากลางคืนมันน่ากลัวและก็เงียบเหงาได้ขนาดนี้ เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังมาเมื่อยามดึก สายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้างยิ่งอยู่กลางป่าแบบนี้ยิ่งเห็นสายฟ้าได้อย่างชัดเจน สายฝนโปรยปรายลงมาเขารีบหลบฝนไปยังต้นไม้ใหญ่ เสียงหินกระทบกันดังเป็นระยะสายฝนกระหน่ำจนตอนนี้เทวดาเปียกปอนไปหมดแล้ว
"เราทำอะไรผิด ทำไมต้องทิ้งเราด้วย" ธาวินน้ำตาหยดแหมะ
"กึกๆๆๆ" เสียงดังสนั่นทั่วป่าทึบ ก่อนที่ก้อนน้ำมหึมาจะร่วงลงมาจากหน้าผาเบื้องหน้าพร้อมหินก้อนใหญ่ตกโครมครามลงมา น้ำเริ่มเอ่อล้นจนที่ธาวินยืนอยู่มีน้ำขึ้นมาถึงเข่า ธาวินตั้งสติได้รีบปีนต้นไม้ด้วยความรวดเร็วก่อนที่มวลน้ำก้อนใหญ่จะไหลมาจนถึงกิ่งด้านบน ต้นไม้ใหญ่สั่นสะเทือนเพราะแรงน้ำธาวินนั่งกอดกิ่งไม้หอบแฮ่ก ๆ ด้วยความเหนื่อยเทวดาใหม่ผู้นี้คงลืมไปแล้วว่าตัวเองเหาะได้ใช้สองแขนสองขาตะกายปีนต้นไม้จนหอบขนาดนี้
น้ำขุ่นสีแดงโคลนไหลกระหน่ำพัดพาก้อนหินกระทบต้นไม้จนสั่นไหวไปทั้งต้น ธาวินหน้าซีดเกิดมาไม่เคยเจออะไรที่น่ากลัวขนาดนี้ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัวและหนาวเพราะเปียกชุ่มไปทั้งตัว ตอนนี้เทวดาใหม่ไม่เหลือมาดเทวดาผู้ผ่านโลกมาแปดสิบปีอีกแล้ว เขาร้องไห้ซิกๆ ราวกับเด็กก็ไม่ปาน
ข้างฝ่ายเทวดาพี่เลี้ยง กลับมาถึงวิมานด้วยร่างกายสะบักสะบอมเจ้าเทวดาใหม่นั่นมันทำเอาโกรธจนควันออกหูรีบจัดการเปลี่ยนเอาชุดที่เปียกชุ่มออกชำระกายอีกครั้งให้สะอาดขึ้น จากนั้นจึงเปลี่ยนใส่ชุดใหม่แล้วนอนพักด้วยความเหนื่อยล้า
"ครึน ๆๆๆ " เสียงฟ้าร้องอยู่ใต้วิมาน พระพิรุณคงโปรยปรายตามฤดูกาล จะว่าไปเป็นพระพิรุณนี่ก็เหนื่อยเหมือนกันต้องโปรยฝนให้กับมนุษย์โลกผู้ไม่รู้จักพอช่างเถอะวันนี้เหนื่อยมามากแล้วไม่อยากคิดอะไรให้เปลืองสมองค่อยๆ หลับตาลงอย่างอ่อนล้า
อาทิตย์ส่องแสงที่ขอบฟ้าผืนป่าสงบเงียบ ได้ยินเพียงเสียงนกร้องยามเช้าราวกับว่าเมื่อคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร่องน้ำใหญ่กว่าเมื่อวานตอนนี้ตอนไม้ที่ธาวินนั่งอยู่ติดน้ำเสียแล้วมองไปรอบๆ มีหินก้อนใหญ่มากองกันอยู่ ธาวินถอนหายใจในที่สุดก็รอดตายนึกว่าเพิ่งตายกลายเป็นเทวดามาหยกๆ จะมาตายรอบสองอีกครั้ง ค่อยๆ ปีนกลับลงมาจากต้นไม้ เช้าแล้วเทวดาที่อยู่แถวนี้ไปที่ไหนกันหมดไม่เห็นแม้เงาเดินไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นขึ้น ป่าทั้งป่าเงียบจนวังเวงค่อยเหาะขึ้นไปด้านบน ได้ยืนเสียงสวดอยูลิบๆ ถ้าไม่ที่นั่นคงมีอะไรดีๆ สินะสัญชาตญาณเทวดาบอกเอาไว้แบบนั้น รีบตรงรี่ไปตามเสียงสวดวัดเล็กๆ ที่อยู่ชายป่ามีรุกขเทวดานางไม้สัมภเวสีรอกันสลอนวันนี้วันพระนั่นเอง เข้าไปใกล้ๆ หามุมสงบนั่งรอบุญแม้กลับวิมานไม่ได้อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่ต้องอดตายรับบุญเล็กๆ เอาไว้ประทังชีวิตยามยากเช่นนี้
วัชเรนทร์เทวดาเดินไปที่วิมานของธาวินกลับไม่เห็นแม่แต่เงาของเทวดาผู้นั้นเดินไปที่สวนดอกไม้ก็ไม่เจอนึกในใจว่าหายไปไหนแต่เช้าจะชวนไปรับบุญเพราะวันนี้วันพระ กำลังจะกลับวิมานความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในสมอง
"หรือว่ากลับมาไม่ได้" หน้าซีดเหงื่อตกเขาทิ้งเอาไว้ที่น้ำตกนี่นา รีบรุดบินตรงไปที่น้ำตกทันใด
เมื่อมาถึงยังจุดหมายเหงื่อเย็นผุดขึ้นระลอกสองคงไม่ใช่โดนน้ำพัดหรือโดนสัตว์ป่าลากไปกินเสียแล้วกระมังถ้าเกิดเป็นเช่นนั้นจริงอย่างว่าแต่ตำแหน่งเทวดาแม้แต่ชีวิตก็มิอาจรักษาไว้ได้ แถมแถวนี้ยังโดนน้ำพัดพาให้เปลี่ยนไปขนาดนี้เทวดาที่เคยมาเล่นน้ำคงย้ายหนีไปหมดแล้ว แบบนี้ไปถามใครที่ไหนคงไม่ได้ใช้สมองคิดหาวิธีไม่ว่าอย่างไรก็ขอให้ได้เห็นศพหรือเศษซากหากตายไปจริง ๆ ถึงตอนนั้นจะยอมรับผลกรรมแต่โดยดี
เสียงบทสวดเรียกชุมนุมเทวดาทำให้วัชเรนทร์เทวาหูผึ่งรีบเหาะไปตามเสียงนั้น บางทีอาจเจอเทวดาใหม่ผู้นั้นก็ได้ เสียงกังวานก้องไปทั่วชายป่าเชิญเทวดาทุกสารทิศมารับบุญวันพระ ข้าวปลาอาหารมากมายถูกตระเตรียมเอาไว้ เทวดาอยู่แถวหน้ารอรับผลบุญด้วยสีหน้าแช่มชื่น ธาวินมองดูอาหารที่นำมาถวายตรงหน้าแม้จะเป็นอาหารพื้นๆ แต่ก็ทำให้เทวดาอย่างเขายิ้มออกมาได้
หิ้วถุงของเดินออกมาแม้ไม่มีเทวดาพี่เลี้ยงก็ไม่อดตาย สมัยเป็นมนุษย์ลำบากกว่านี้ตั้งหลายสิบเท่ายังอยู่ได้อยู่ให้เป็นนั่นคือคติของธาวิน
"เจ้า ทำไมมาอยู่ที่นี่" วัชเรนทร์เทวาเดินมาหาด้วยความดีใจ เทวดาใหม่ยังมีชีวิตอยู่
"ท่านเป็นใคร" มองตั้งแต่หัวจรดเท้า
"เราเองไง วัชเรนทร์ อย่าบอกว่าเจ้าโดนน้ำพัดจนสติเลอะเลือน" ธาวินกัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บไปหมดทั้งโมโหระคนกับน้อยใจเทวดาพี่เลี้ยงอะไรกันมาทิ้งกันง่ายๆ แบบนี้แย่จริงๆ
"กลับสวรรค์กัน เจ้าหายไปเราเป็นห่วงแทบแย่" วัชเรนทร์บอกธาวิน เทวดาใหม่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้งนี่พูดเล่นหรือพูดจริง
"ทิ้งเราแล้วยังจะบอกว่าห่วง" เสียงขุ่น
"ก็ตอนนั้นเจ้าทำเราตกน้ำ" ดูเหมือนว่าจะยังโกรธอยู่เหมือนกัน
"ก็บอกว่าเราไม่ได้ตั้งใจ" ธาวินรีบบอก
"ช่างเถอะถือว่าต่างคนต่างผิด กลับวิมานกันเจ้ามอมแมมแบบนี้ไม่เหมือนเทวดาสักนิด" วัชเรนทร์ส่ายหน้า
"ก็เพราะใครกันล่ะ เราต้องปีนต้นไม้หนีตายเพราะน้ำหลาก ตอนอยู่บนต้นไม้ก้อนหินกระทบจนต้นไม้สั่นไปหมดเรานึกว่าจะไม่รอดแล้ว" ธาวินบอกวัชเรนทร์น้ำตาคลอมันน่ากลัวจริงๆ
"เจ้าจะปีนทำไมในเมื่อเจ้าก็เหาะได้" วัชเรนทร์ส่ายหน้า
"โอ๊ะจริงสิ แต่ตอนนั้นเราตกใจมากนี่นา" ยกแขนเสื้อยับยู้ยี้เช็ดน้ำตา
"เอาล่ะกลับวิมานกันเดี๋ยวเราซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เปลี่ยน" พอเห็นแบบนี้ก็อยากจะรับผิดชอบอยู่เหมือนกัน จูงแขนเทวดาใหม่หน้าเปื้อนน้ำตาเหาะกลับวิมานนี่ถ้าหากคนไม่รู้คงคิดว่าวัชเรนทร์เทวดาผู้เย็นชากำลังแกล้งเทวดาใหม่อยู่แน่ๆ แต่ช่างเถอะปากหอยปากปูปากเทวดามีไว้เมาส์อยู่แล้วใครจะไปห้ามได้
แวะหาชุดใหม่ให้ก่อนจะพากลับไปที่วิมาน พอเห็นศาลาท่าน้ำเล็กๆ ของตัวเองธาวินถึงกลับปล่อยโฮต่อให้เล็กยังไงก็ยังดีกว่าไประหกระเหินอยู่กลางป่ากลางเขาแบบนั้น
"อันนี้เราให้เจ้า" ส่งน้ำทิพย์ให้ขวดหนึ่ง
"ฮืออออ" รับมาด้วยความตื้นตันใจ วันนี้วัชเรนทร์กลายเป็นพ่อบุญทุ่มไปเสียแล้ว
"หยุดร้องได้แล้ว" พอร้องไม่หยุดก็ชักรำคาญ
"ก็เราดีใจนี่นาที่ได้กลับมา ท่านคงไม่รู้ใช่ไหมว่ามันน่ากลัวขนาดไหน ฝนตกเอยฟ้าร้องเอง ทั้งมืดทั้งเงียบแถมยังฟ้าผ่าเปรี้ยง ๆ ไม่หยุด" ธาวินเช็ดน้ำตาเปิดขวดน้ำทิยพ์ยกขึ้นดื่ม
"วันหลังก็ระวังอย่าให้พลัดหลงกันอีก" วัชเรนทร์บอกเสียงอ่อน
"พลัดหลงกันที่ไหนท่านจงใจทิ้งเราต่างหาก" บอกเสียงขุ่นมองตาเขียว
"เจ้าเห็นเราเหาะกลับทำไมไม่เหาะตาม" ชักจะมากไปแล้วยอมรับผิดเสียบ้างสิ
"ใครจะไปรู้ว่าท่านจะกลับแถมยังไม่รู้ด้วยว่ากลับเองไม่ได้" ธาวินบ่น
"ไหนบอกว่าอ่านกฏครบหมดแล้ว" วัชเรนทร์ย้อนถาม
"อ่านแล้ว" รีบปรี่ไปเปิดหนังสืออ่านอีกครั้ง
"นี่มันอะไร หมายเหตุตัวเท่ามดใครจะไปเห็น" ธาวินชี้ไปที่เชิงอรรถด้านล่างตัวเล็กกว่ามดเสียด้วยซ้ำใครจะไปอ่านกัน
"ไหนว่าอ่านหมด"
"ก็อ่านหมดแล้ว ท่านหาเรื่องเราเหรอ" ขมวดคิ้วบึนปาก
"เปล่า ก็เห็นว่าอ่านหมดแล้ว" ป้องปากหัวเราะหึในลำคอ
"กลับวิมานท่านไปเลย น่ารำคาญเราจะนอน" ดุนหลังให้กลับไป
หลังจากที่เมื่อคืนแทบไม่ได้หลับเลย ธาวินกระโดดขึ้นที่นอนตัวเองที่อยู่ในศาลาท่าน้ำนั่นยังไงปุยนุ่นนิ่มๆ นี้ก็ดีกว่าไอ้กิ่งไม้แข็งๆ เมื่อคืนนั่น เสื้อผ้าชุดใหม่นี่ก็ใส่สบายชะมัดเฮ้อวันนี้ไม่อยากทำอะไรเลยนอนพักให้หนำใจดีกว่าเดี๋ยวตื่นขึ้นมาค่อยไปดูแลต้นไม้ กลิ่นดอกไม้หอมอ่อนๆ ทำให้ง่วงมากขึ้นกว่าเดิม
"ได้ข่าวว่าทิ้งเทวดาใหม่ไว้ข้างล่างเหรอ" ทันทีที่โผล่หน้าเข้าสโมสรมาเทวดาร่วมก๊วนก็เอ่ยปากถาม
"ไม่ได้ทิ้ง แค่หลงกัน" รีบแก้ตัวทันใด
"ท่านวัชเรนทร์ ระวังๆ หน่อยก็แล้วกัน คนรักเท่าผืนหนังคนชังเท่าผืนเสื่อ เราเตือนด้วยความเป็นห่วง" เพื่อนเทวดาตบไหล่
"นั่นสิ วันหลังท่านก็สอนวิธีเอาตัวรอดด้วยก็แล้วกัน เทวดาใหม่ใช่ว่าฉลาดกันทุกคน" อีกคนหนึ่งเอ่ย
"รู้แล้วน่า" หันไปสั่งเครื่องดื่มจากบริกรเทวดา
"ทำไมเรื่องนี้มันถึงแพร่เร็วนัก" วัชเรนทร์เกาหัวแกรก สองเพื่อนเทวดาหันมามองหน้ากันทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ สังคมเทวดามันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากสังคมมนุษย์หรอกนะวัชเรนทร์เอ๋ย


เกิดเป็นเทวดานั้นแสนเหนื่อย
จะนอนเลื้อยให้สบายก็โดนด่า
ถากถางเอื้อนเอ่ยด้วยวาจา
ทำอุราขื่นขมระบมใจ
ธาวินมองดูเรือนพักที่เหมือนศาลาท่าน้ำบ้านสวนที่เขาเคยทำเอาไว้ ดูยังไงไม่เหมือนที่ที่จะนอนได้ ที่นอนก็ไม่มีหมอนก็ไม่มี ผ้าห่มโอ๊ยมันไม่มีอะไรสักอย่างแบบนี้จะนอนได้ยังไง โยนหนังสือเล่มโตเอาไว้บนศาลาเอาเถอะไม่มีหมอนไอ้หนังสือกฎนี่ก็พอจะหนุนหัวกล้อมแกล้มได้อยู่ เดินออกมานอกศาลาเห็นแค่ปุยเมฆขาวๆ ตอนอยู่ข้างล่างมองไกลๆ ไม่ค่อยเห็นรายละเอียดพอมามองใกล้ๆ แบบนี้เหมือนใยสังเคราะห์ไม่มีผิด ลองดึงๆ มาดูฟูๆ นุ่มๆ แบบนี้เอาไปปูนอนก็ได้นี่หว่าคิดแล้วรีบโกยปุยเมฆเอาไปปูเป็นที่นอนเด้งๆ บนศาลาแค่นี้ก็ได้ที่นอนนุ่ม ๆ แล้วเอาหนังสือกฎมาหนุนหัวให้มันซึมเข้าไปในหัวจะได้ไม่ต้องอ่าน ตั้งแต่ขึ้นมาก็เจอแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้ตอนนี้ไม่ไหวขอนอนเอาแรงก่อนดีกว่า นอนไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ทำงานมาทั้งชีวิตได้นอนพักเสียทีต่อไปไม่มีใครมาเรียกให้ทำอะไรอีกแล้ว
"เจ้าอ่านกฎจบหรือยังถึงได้นอนเอกเขนกอยู่แบบนั้น" เสียงที่จำฝังแน่นอยู่ในสมอง พึ่งมาถึงจะไม่ให้พักเลยหรือยังไง พลังงานเหลือเฟือไปหรือเปล่านะ
"อ่านแล้ว กำลังอ่านอยู่ในฝัน" ผงกหัวมายิ้มหวานให้ ดูๆ ไปเทวดาพี่เลี้ยงนี่ก็หล่อไม่ใช่เล่น เสียอย่างเดียวขี้บ่นไปไหน
"ถ้าเจ้าจำกฎไม่ได้ แล้วโดนทำโทษอย่าหาว่าเราไม่เตือน อีกอย่างถ้าเจ้าไม่ทำงานเจ้าก็จะไม่มีแต้มไปแลกบุญ" ยืนทำหน้าตาอ่อนใจอยู่แบบนั้นมันผิดนะ!
"เดี๋ยวสิ มีทำงานเอาแต้มไปแลกบุญด้วยเหรอ เกิดมาพึ่งเคยได้ยิน" ธาวินลุกขึ้นนั่ง
"ก็เจ้าพึ่งเป็นเทวดา จะได้ยินได้อย่างไร" ตอบแบบซื่อๆ เออมันก็จริงเกิดมาไม่เคยเป็นเทวดาและพึ่งเป็นวันแรกนี่แหละ
"ว่าแต่คุณพี่เป็นเทวดามานานแล้วเหรอ" ยิ้มหวานจ๋อยเตรียมอ่อยเทวดา
"เราเป็นเทวดามาตั้งแต่เกิด" อุบ๊ะเทวดาตัวจริงเสียงเว้ยเฮ้ย
"งั้นก็ไม่เคยเป็นมนุษย์มาก่อน"
"ก็เราเกิดมาเป็นเทวดา" ส่ายหัวไม่รู้ว่าเจ้าเทวดาใหม่จะถามไปทำไม
"งั้นก็ขอถามเลย คือแบบสงสัยอะนะ ทำไมบนนี้ถึงไม่มีต้นไม้ล่ะ" มีแค่ที่โล่งๆ แล้วก็ปุยขาวๆ สุดลูกหูลูกตา
"ก็ไม่มีใครปลูก" เออจริงไม่มีใครปลูกมันจะมีต้นไม้ได้ยังไง
"พอไม่มีต้นไม้มันก็ร้อนใช่มั้ยล่ะ เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเทวดาถึงชอบไปสิงอยู่ตามต้นไม้ แบบนี้นี่เอง" ธาวินพึมพำ
"เจ้าว่าอะไร เราไม่เห็นเข้าใจ" วัชเรนทร์ขมวดคิ้ว
"ก็เราเคยได้ยินว่าเทวดาขอบสิงสถิตอยู่ตามต้นไม้ในป่าอะไรแบบนี้ ตอนแรกเราก็สงสัยว่าทำไมถึงได้ไปสิง ตอนนี้เรารู้แล้วเป็นเรา เราก็อยากอยู่ที่เย็นๆ ร้อนๆ โล่งๆ แบบนี้ไม่ไหวหรอก" ธาวินส่ายหน้า เหลืออีกนิดเดียวก็จะถอดชุดที่ใส่นอนแก้ผ้าอยู่แล้วเนี่ย
"ใครบอกเจ้าว่าเทวดาชอบสิงสถิตอยู่ในต้นไม้" วัชเรนทร์ ย้อนถาม
"ก็เขาเล่ามา" ธาวินยักไหล่
"เขาคนไหน"
"เขาก็คือเขา"
"ก็นั่นแหละคนไหน"
"ไอ้เขาที่บอกต่อ ๆ กันมาไง ท่านโง่หรือเปล่า" วัชเรนทร์ฉุนกึ๋กจู่ๆ มาโดนเทวดาใหม่ด่าว่าโง่ อยากจะปราดเข้าไปจับทุ่มสักหนึ่งทีแต่ไม่ได้เด็ดขาดถึงจะเป็นเทวดาชั้นฉกามาพจรก็ยังต้องสำรวมอาการ
"เอาล่ะ เราจะอธิบายให้เทวดาฉลาดอย่างเจ้าฟัง" วัชเรนทร์ส่งเสียงกึ่งๆ โมโหออกไป
"โอเค ว่ามา" ตั้งหน้าตั้งตาฟัง
"เทวดาอย่างเราลำดับชั้นเหนือกว่าเทวดาที่ไปสถิตอยู่ตามต้นไม้ พวกเราเรียกว่ารุกขเทวดา ไม่มีที่อยู่บนวิมานจึงต้องอาศัยตามต้นไม้ใหญ่ที่มีอายุมาก" พอเห็นธาวินตั้งใจฟังก็ใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย
"อ้อ แล้วมีรุกขเทวดาอย่างเดียวเหรอที่อยู่ในโลกมนุษย์" ย้อนถามด้วยความสนใจ
"มีเทวดาที่อยู่ตามบ้านเรียกว่าพระภูมิ"
"อีกหน่อยรุกขเทวดาคงต้องเปลี่ยนไปเป็นพระภูมิมากขึ้น" ธาวินถอนหายใจ
"เพราะอะไร" วัชเรนทร์ทำหน้าสงสัย
"ก็ต้นไม้น้อยลงเรื่อยๆ ใช่มั้ย พอไม่มีต้นไม้ก็ไปอยู่ตามบ้านแทน เปลี่ยนจากรุกขเทวดาไปเป็นพระภูมิ ดีที่เราอยู่บนวิมาน" ธาวินเริ่มเข้าใจมากขึ้น
"เอาล่ะ นอกเรื่องมากมาแล้ว เจ้าท่องกฎให้ขึ้นใจ เพราะถ้าเจ้าท่องไม่ได้หากถูกถามเราจะโดนทำโทษไปด้วย" วัชเรนทร์เอ่ยบอก
"โอ๊ะ โดนทำโทษด้วยเหรอ" พอเป็นเรื่องที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนธาวินเริ่มร้อนรน เพราะตัวเองไม่ชอบทำให้คนอื่นเดือดร้อนอยู่แล้ว
"เจ้าคิดดูว่าถ้าจำกฎไม่ได้ ทุกคนทำอะไรตามใจตัวเอง มนุษย์มีกฎหมายทำไมเทวดาจะมีกฎไม่ได้"
"อึ่ม งั้นเราจะอ่านแต่ตอนนี้ขอเรานอนก่อน เราพึ่งมาถึงเหนื่อยนิดหน่อยแถมความร้อนทำให้เราง่วง" ปิดปากหาวหวอดๆ
"งั้นเรากลับมาอีกทีเจ้าต้องตอบกฎที่เราถามได้" วัชเรนทร์ยื่นข้อเสนอ
"ก็ได้ๆ" รับปากแบบขอไปที วัชเรนทร์พยักหน้ายอมกลับแต่โดยดี
ธาวินเป็นพวกแพ้แดด เวลาอยู่กับแดดมักง่วงเหงาหาวนอนบ่อยๆ แล้วตอนนี้ไม่มีอะไรมาบังแดดรอบๆ สักอย่างจะไม่ให้ง่วงได้ยังไงต่อให้ฝืนสักพักก็ล้มตึงเพราะเผลอหลับอยู่ดี
หากเป็นโลกมนุษย์คงเป็นการสวดชุมนุมเทวดาเพื่อเรียกเทวดามารวมกันแต่สำหรับสวรรค์พอถึงเวลาก็มาจับกลุ่มชุมนุมพูดคุยสัพเพเหระเหมือนในโลกมนุษย์นั่นแหละ สภากาแฟเทวดาเริ่มขึ้นในช่วงบ่ายหลังจากที่ทุกคนทำหน้าที่กันเสร็จหมดแล้ว ต่างมาชุมนุมเพื่อพูดคุยกันถือว่าเป็นการระบายความเครียดได้อย่างหนึ่งโดยเฉพาะวัชเรนทร์ถ้าไม่ได้บ่นคงอกแตกตายแน่
"คิ้วเจ้าแทบจะผูกกันได้แล้ว" เพื่อนเทวดาเอ่ยทัก
"จะไม่ให้ปวดหัวได้ยังไงได้เทวดาใหม่มาดูแล ไม่สนใจอะไรสักอย่าง" วัชเรนทร์ยกแก้วน้ำทิพย์ขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมด
"ไปคลายเครียดกันไหม" เพื่อนเทวดาเอ่ยถาม
"มีนางฟ้า บุปผางามให้เจ้าชื่นชม ถ้าเป็นเจ้าคงมีแต่คนต้อนรับ"
"ไม่มีอารมณ์" วัชเรนทร์ส่ายหน้า
"ตอนนี้ไม่มี เดี๋ยวไปถึงก็มีเอง" ลากวัชเรนทร์เหาะขึ้นฟ้าไปหานางฟ้าบุปผาสวรรค์ ที่ที่จะหาความสำราญได้ยามที่หดหู่ใจหรือไร้เรี่ยวแรงจะทำงาน
ตอนไปถึงที่นั่นมีเทวดามากมายที่ยืนรอคิวอยู่ คงเพราะช่วงนี้มีเรื่องวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวันจึงทำให้เกิดความเครียดสะสมจนต้องหาที่ระบาย แค่เห็นคิววัชเรนทร์ก็อยากจะกลับวิมานของตัวเองแล้ว
"เรากลับดีกว่า พวกเจ้ารอไปเถอะ" ทำหน้าเบื่อหน่าย
"แต่เรามาถึงแล้วนะ" เพื่อนเทวดาทำท่าไม่อยากให้กลับ
"เอาเถอะน่า เราไม่เป็นอะไร เดี๋ยวก็ดีเอง เชิญพวกเจ้าตามสบาย" หันมายิ้มให้เล็กน้อยแล้วเหาะกลับวิมานของตน
กลิ่นหอมๆ ลอยฟุ้งไปทั่วทำให้วัชเรนทร์แปลกใจไม่น้อยปกติแล้วกลิ่นแบบนี้มีแต่บุปผานางฟ้าเท่านั้นแต่ตอนนี้กลับ ไม่สิหรือว่าเทวดาใหม่นั่นรีบก้าวขาฉับๆ ตรงไปยังวิมานเล็ก
"เจ้าไปเอาดอกไม้มาจากไหน" วัชเรนทร์ถามเสียงดัง
"อุ้ย ตกใจหมด เราไปขอเขามา" ธาวินยิ้มหวานจ๋อย
"ขอใคร" วัชเรนทร์เดินเข้ามาใกล้ๆ
"ขอที่สวน"
"ที่สวน" วัชเรนทร์ย้ำ
"ใช่ที่สวน" ธาวินพยักหน้า
"เจ้าขออย่างไรถึงได้มา"
"เราไปที่สวนเห็นดอกไม้สวยมากเลย เราก็เลยเดินหาเจ้าของแต่ไม่เจอ เราก็เลยตะโกนไปว่า เราขอดอกไม้ไปปลูกหน่อยนะ เอ้อเอาไปได้เลย" เราก็เลยเอามา
"เดี๋ยวนะ เจ้าตะโกนเองตอบเอง" วัชเรนทร์กำหมัด
"เจ้าไม่เคยใช้เหรอ ตอนเราอยู่ที่โลกมนุษย์ทำบ่อยเลยเวลาไปต่างจังหวัดเห็นมะม่วงแล้วอยากกินก็จะตะโกนไปว่า ขอมะม่วงหน่อยนะ เอ้อเอาไปได้เลย ผีบ้านผีเรือนตอบมาเราไม่ได้ยิน เราก็ตอบตัวเองให้ได้ยิน" ธาวินยิ้มหวาน
"นั่นเขาเรียกว่าขโมย" วัชเรนทร์กัดฟัน
"ไม่ใช่เสียหน่อย ไม่ได้ขโมยเราขอแล้ว คนอื่นๆ ก็ทำกันแบบนั้น" ธาวินยืนยัน
"อย่ามาเฉไฉ" วัชเรนทร์เจ้าเทวดาใหม่นี่หาทางเอาตัวรอดชัดๆ
"เจ้าไม่เชื่อเราเหรอ" ธาวินทำเสียงอ่อน
"ไม่เชื่อ" วัชเรนทร์ยืนยัน
"งั้นพาเราไปที่โลกมนุษย์สิ เราจะพาไปดู"
"ได้" วัชเรนทร์อยากจะให้เจ้าหมอนี่ยอมรับความผิดของตัวเอง ยังไงมันก็ขโมยชัดๆ เลยพาลงไปที่โลกมนุษย์อีกครั้ง
พวกเขามาปรากฏกายอยู่ที่บ้านหลังหนึ่งแถบชนบท รอบๆ บ้านมีผักผลไม้ขึ้นงานเต็มไปหมด รวมถึงดอกไม้ต่างๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ยืนอยู่พักใหญ่ๆ ก็มีชายแก่เดินเข้ามาหาทั้งคู่
"ท่านเทวดาเหตุใดถึงมาที่นี่ได้" ชายแก่คนนั้นเอ่ยถาม
"เราแวะมาเยี่ยมเยี่ยน แล้วท่านสบายดีเหรอ" เอ่ยถามชายแก่ผู้นั้น
"สบายดี" ขณะที่คุยกันอยู่ก็มีคนเดินมาที่รั้วบ้านชะโงกมองเข้าไปในบ้านอยู่นาน ยืนเกาหัวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก
"ขอยอดกระถินหน่อยเน้อ" แล้วก็ยืนนิ่งอยู่พักใหญ่
"เอาไปเถอะ" ชายแก่บอก
"เอ้อเอาไปเถอะ" ชายที่ตะโกนถามบอกตัวเอง จากนั้นจึงเริ่มเก็บกระถินได้กำใหญ่ กำลังจะเดินออกจากรัวไปเจ้าของบ้านก็กลับมาพอดี
"เอายอดกระถินไปกินกับน้ำพริก เห็นไม่อยู่เลยขอกับผีบ้านผีเรือนไปแล้ว" เขาบอกเสียงดัง
"เอาไปเถอะ มีเยอะ" เจ้าของบ้านยิ้มแล้วเดินเข้าบ้านไป
"เห็นไหมเราบอกเจ้าแล้ว" ธาวินยิ้มกว้าง
"ผีบ้านผีเรือนท่านกลับไปเถอะ" หันไปบอกชายแก่ ตอนนี้เส้นเลือดผุดอยู่ที่หน้าผากวัชเรนทร์ ลากธาวินเทวดาใหม่กลับขึ้นไปวิมาน
"เราบอกเจ้าแล้วว่าไม่ได้ขโมย" ยิ้มกว้างอย่างมีชัย ทำเอาวัชเรนทร์อยากจะลาออกจากการเป็นเทวดาผู้ดูแลตั้งแต่วันแรกนอกจากจะเรื่องมากกวนประสาทยังขี้ขโมยอีกขึ้นสวรรค์มาได้ยังไงกันวะเนี่ย


แจ็คร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด สมองมึนงงไม่อาจแยกแยะว่าอะไรเป็นอะไร เหมือนกับแวบหนึ่งเขาเพิ่งเห็นแสงไฟเจิดจ้าจาก ...รถบรรทุกหรือเปล่านะ จากนั้นเสียงเปรี้ยงปร้างแบบกระสุนระเบิดจากรังเพลิงต่อเนื่องก็ดังสนั่นหวั่นไหว ไม่ใช่แบบสิ มันเป็นเสียงปืนจริง ๆ เลยต่างหาก ประกายไฟปะทุแปลบปลาบยามวัตถุขนาดจิ๋วพลังทำลายล้างสูงกระทบโครงเหล็กกระเด็นกระดอนไปมารอบตัวเขาโดยไม่มีทีท่าจะหยุดลงง่าย ๆ
เลือด... ต้นตอความเจ็บปวดนั้นอยู่ที่หน้าท้อง ตำแหน่งเหนือสะดือขึ้นมาสักหนึ่งนิ้วได้ เลือดสีเข้มทะลักจากรูโหว่เล็ก ๆ นั่น เขาที่ยังคิดไม่ออกด้วยซ้ำว่าควรทำอะไรกับสถานการณ์นี้ดีก็ใช้มือไปกดบาดแผลไว้ ความเจ็บปวดระลอกใหม่ผุดขึ้นมาจนร่างกายเกร็งกระตุกกระทั่งลมหายใจก็หายไปชั่วขณะ
[ติดสถานะเลือดไหล พลังชีวิตลดลง 0.5% ทุก 2 วินาที]
"อะไรวะ!" แจ็คตะโกนแข่งกับเสียงสาดกระสุน ดูเหมือนเขากำลังติดอยู่ท่ามกลางสงครามหรืออะไรสักอย่าง โดยที่ข่าวร้ายก็คือเป้าหมายการสังหารได้แก่ตัวเขานี่แหละ
ข้อความสีแดงกะพริบอยู่ตรงหน้าประหนึ่งภาพโฮโลแกรมที่เกิดขึ้นแค่เฉพาะในหัวของเขา ซึ่งไม่ว่าจะหันไปทางไหน ข้อความนั้นก็จะลอยตามไปเสมอ จากนั้นความแปลกประหลาดยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น เมื่อทัศนวิสัยส่วนหนึ่งจู่ ๆ ก็ถูกบดบังด้วยเฮดอัพ ดิสเพลย์(HUD) เป็นภาพกราฟิกราวกับเป็นหน้าจอในเกมยิงแบบบุคคลที่หนึ่งยังไงยังงั้น กล่าวคือตรงมุมบนซ้ายของลานสายตาปรากฏแท่งสี่เหลี่ยมผืนผ้าแนวนอนสีเหลืองซึ่งแสดงระดับพลังชีวิตของเขา ใต้แท่งพลังชีวิตเป็นแท่งสีม่วงที่มีความกว้างน้อยกว่าครึ่งหนึ่งอีกแท่งที่ไม่รู้ว่ามันแสดงถึงอะไรกันแน่ ทางด้านมุมบนขวามีไอคอนสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ จำนวนสามอันเรียงกันในแนวตั้ง
แจ็คเข้าใจทันทีว่าสิ่งที่ตนเห็นตอนนี้คืออะไร ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นหน้าจอเกมสักเกม เพียงแต่เวลานี้เขาไม่ได้กำลังสวมแว่นวีอาร์หรืออย่างน้อยที่สุดก็นั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊คตัวเองด้วยซ้ำ ทว่าเฮดอัพ ดิสเพลย์กลับแสดงอยู่ในดวงตาของเขาเลยต่างหาก
เขารู้ตัวว่าไม่ได้ฝันไป ด้วยความเจ็บปวดตอนนี้จริงยิ่งกว่าจริงเสียอีก
แถบพลังชีวิตของเขาค่อย ๆ ลดลงเรื่อย ๆ
เสียงปืนหยุดลงกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณบอกล่วงหน้าใด ๆ แล้วเสียงผู้ชายดุดันก็ตะโกนขึ้นมา "ยอมมอบตัวดี ๆ ซะเถอะ จะได้ไม่ยุ่งยากกับทั้งเอ็งแล้วก็พวกข้า ไอ้ฆาตกร ถ้าแกว่าง่าย ๆ ละก็ ข้าสัญญาว่ามันจะเป็นการตายที่รวดเร็วและไม่ทรมาน แต่ถ้ายังงี่เง่าอยู่ละก็..."
แจ็คเข้าใจความหมายของหมอนั่นเป็นอย่างดี แต่ที่เขางงก็คือ เพราะเหตุใดฝ่ายนั้นถึงเรียกเขาว่าฆาตกรล่ะ เขาเนี่ยนะฆ่าใคร แค่คิดก็อยากจะหัวเราะแล้ว(ถ้าไม่ได้กำลังนอนท้องเป็นรูอยู่ก็นะ) ตลอดชีวิตของเขา แค่จะเตะแมวสักตัวก็ยังไม่กล้าเลย ไม่งั้นเขาจะยอมโดนหัวหน้ากับเพื่อนร่วมงานเอาเปรียบมาตลอดแปดปีที่ผ่านมาได้ยังไงกัน ที่สำคัญเขาก็จำไม่ได้ด้วยว่าเคยไปทำร้ายใครด้วย
กระนั้นก็เห็นได้ชัดว่าพวกนั้นไม่ได้เข้าใจแบบเดียวกัน สังเกตจากจำนวนกระสุนที่จัดเต็มก่อนหน้านี้
แทนที่จะยอมแพ้อย่างที่ชายคนนั้นบอก แจ็คกลับเลือกมองหาวิธีเอาตัวรอด ถ้าเขาไม่ได้เสียสติและเห็นภาพหลอนไปเองนะ ในเมื่อมันมีหน้าจอเฮดอัพ ดิสเพลย์แสดงอยู่แล้วแบบนี้ ก็เป็นไปได้ว่า...
ทันทีที่เขาโบกมือขวา ฉับพลันตารางโปร่งแสงขนาดหกคูณหกก็ปรากฏขึ้นแทนแถบพลังชีวิตและกล่องไอคอนตรงมุมขวา ข้อความเหนือตารางบอกว่านี่เป็นที่เก็บไอเทม
ถึงอย่างนั้นในที่เก็บไอเทมกลับมีเพียงไอคอนเล็ก ๆ ที่มองออกว่าเป็นรูปแผ่นกระดาษหนึ่งแผ่น
"บ้าเอ๊ย!" แจ็คสบถ "ไม่มีอะไรใช้ได้เลยเรอะ! โอ๊ย!!!" เขาสำลัก เลือดทะลักผ่านร่องนิ้วมือซ้ายเหนือบาดแผลหน้าท้อง
"เอ็งจะเอายังไง จะออกมาดี ๆ หรือเปล่า" เสียงชายคนเดิมดังข่มขู่ "ข้าจะนับถึงสามเท่านั้น"
แจ็คโบกมือตั้งใจจะปิดตารางที่เก็บไอเทม กลับกลายเป็นว่าไอคอนรูปกระดาษพลันขยายออกกลายมาเป็นแผ่นกระดาษจริง ๆ แทรกเข้ามาอยู่ในฝ่ามือ "ไม่ใช่สิ!"
"หนึ่ง!" เสียงคำรามของชายคนนั้นดังก้องในสถานที่โทรม ๆ ที่แม้จะสว่างไสวด้วยแสงไฟทว่ากลับให้บรรยากาศมืดสลัวแห่งนี้
'ตามหาคาร์ล พราโซซินให้พบและฆ่าเขาเสีย' ลายมือหวัดในกระดาษเขียนไว้เช่นนั้น
"สอง!"
แจ็คเริ่มโบกไม้โบกมือเปะปะ ไม่สนที่จะปิดแผลอีกต่อไป ตารางแสดงที่เก็บไอเทมสลับอันตรธานแทนที่กลับมาด้วยแถบพลังชีวิตแล้วก็ข้อความโปร่งแสงยาวพรืดกะพริบโผล่ ๆ หาย ๆ ถึงอย่างนั้นก็ยังคงไม่มีวิธีเอาตัวรอดใดเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง
"สาม!!!"
แวบหนึ่งเหมือนแจ็คจะเห็นกล่องป๊อบอัพสี่เหลี่ยมมีปุ่มตกลงกับยกเลิกผุดขึ้นมา เขาไม่มีเวลาอ่านด้วยซ้ำตอนที่วัตถุบางอย่างลอยผ่านหน้าต่างมาตกไม่ไกลจากปลายเท้า
บัดซบ! นั่นมันระเบิด!?!
แจ็คลุกพรวดโดยสัญชาตญาณ หัวใจสูบฉีดอะดรีนาลีนไปทั่วร่างทำเอาลืมความเจ็บปวดทั้งหมดทั้งมวลไปเสียสนิท วินาทีนั้นเป็นไปได้ว่ามือที่โบกได้ไปกระตุ้นถูกปุ่มตกลงเข้า ฉับพลันเมฆหมอกดำปรากฎจากความว่างเปล่าขึ้นมาตรงหน้า บดบังสายตาประหนึ่งตัดฉากมายังคืนเดือนมืดที่ไร้แสงไฟ มืดบอดกระทั่งไม่เห็นอะไรเลย
แจ็คร้องลั่น ความหวาดกลัวทะยานพรวดสวนทางกับห้วงเวลาที่หดสั้นลงแทบไม่มีเหลือ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขารู้สึกราวกับระเบิดทำงานขึ้นมาแบบสโลว์โมชั่น รับรู้ความร้อนระอุอาบผิวกายไม่ต่างจากถูกขังในเตาเผาของแม่มดใจร้าย ชายวัยสามสิบต้นวิ่งสะเปะสะปะชนกำแพงเหล็ก เซแซดกำลังจะล้ม ทว่าด้วยพลังเฮือกสุดท้ายทำให้เขาฝืนสู้กับอาการเสียหลักออกวิ่งต่อทั้งที่ลำตัวส่ายโอนเอนอย่างบ้าคลั่ง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามุ่งหน้าไปไหน รวมถึงการดิ้นรนหนีอย่างสิ้นคิดเช่นนี้จะช่วยให้รอดจากรัศมีระเบิดได้ยังไง
แล้วสะโพกของเขาก็ชนกับกำแพงเตี้ย ๆ ก่อนที่ร่างกายจะสัมผัสกับความเวิ้งว้าง
เวรละ! เขาเพิ่งร่วงตกจากหน้าต่าง
พร้อมกันนั้นเอง ระเบิดลูกนั้นก็ทำงานขึ้นมาจริง ๆ พลังทำลายปะทุกระจายไล่ตามแจ็คที่ยังลอยไม่พ้นจากขอบหน้าต่างเท่าไหร่ เขาได้ยินเสียงคำรามเลื่อนลั่น คลื่นคลั่งกระแทกแจ็คพุ่งฉิวปลิวไปชนผิวแข็ง ๆ ของโลหะอะไรสักอย่างที่มีขนาดใหญ่จากนั้นตีลังกาลงมาอัดกับโต๊ะเหล็กพอดิบพอดี ขาโต๊ะด้านหนึ่งหักทันทีและปล่อยเขากลิ้งลงมากองแผ่พังพาบกับพื้น
หมอกดำปริศนาอันตรธานวับไปเฉกเช่นที่มันปรากฏขึ้น สมองซึ่งยังคงมึนงงรับรู้ภาพปากกระบอกปืนกลหน้าตาโบราณสามกระบอกกับรองเท้าหนังส่วนหัวเป็นโลหะมันวับอีกสามคู่ที่ขยับมาหาราวกับภาพช้า


แจ็ครู้สึกตัวขึ้นพร้อมกับอาการปวดหัวเหมือนมีใครคอยเอาค้อนทุบอยู่ข้างในซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลังจากดิ้นรนสู้กับร่างกายหนักอึ้งเหมือนถูกสาปเป็นหินกับความงุนงงถึงขั้นแทบนึกว่าตัวเองเป็นใครไม่ออกในทีแรก ในที่สุดแจ็คก็ดึงตัวเองหลุดจากภาวะคล้ายกึ่งหลับกึ่งตื่นมาสู่ความเป็นจริงจนได้ จากนั้นก็ใช้เวลาอีกสักครู่เพื่อจะพบว่าตนถูกใส่กุญแจมือล็อคแขนซ้ายติดกับโครงเหล็กหัวเตียง
"บ้าอะไรเนี่ย!" เขาสบถ
"กรุณาพูดชื่อด้วย" เสียงแตกพร่าเหมือนผ่านตัวกลางห่วย ๆ ดังจากโทรโข่งหยากไย่จับตรงมุมห้องเหนือหัวแจ็ค
"อะ อะไรนะ"
"ชื่อ พูดชื่อของนาย" เสียงผู้ชายแหลม ๆ ฟังดูเบื่อหน่ายดังจากลำโพงอีกครั้ง
"เอ่อ" แจ็คยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นสักเท่าไหร่ "ผม..."
"ชื่อของแกน่ะ! แค่พูดชื่อตัวเองก็เท่านั้น! ให้ทำแค่นี้มันยากตรงไหนยะ!" คราวนี้เป็นเสียงผู้หญิงตวาดลั่นจนโทรโขงหน้าตาเก่ากึ๊กถึงกับหวีดโหยหวนออกมาพร้อมฝุ่นกองใหญ่กับซากแมงมุมร่วงกราว ถ้าแจ็คเข้าใจไม่ผิด ซึ่งก็ไม่น่าเข้าใจผิดหรอก เขามั่นใจว่าเสียงนี้เป็นของหญิงสาวผู้สามารถปล่อยสายฟ้าที่ทั้งช็อตแล้วก็เตะเขาจนหมดสติก่อนหน้านี้นั่นเอง
"คุณ-"
"ชื่อของแก!" หญิงสาวตวาด แต่แล้วจู่ ๆ ก็เปลี่ยนมาพูดเสียงนุ่มและแผ่วเบาให้ความรู้สึกอันตรายยิ่งกว่าตอนเกรี้ยวกราดเสียอีก "ไม่เป็นไรหรอก ในเมื่อปากแข็งนัก ถ้าฉันจะช่วยงัดปากด้วยไฟฟ้าแรงสูงสักหน่อยก็คงดีไม่น้อย"
"แจ็ค เวลลิงตัน" แจ็ครีบพูดทันที "ชื่อของผมคือแจ็ค เวลลิงตัน เป็นแค่พนักงานบริษัทไอทีธรรมดา ๆ คนหนึ่ง-"
"เป็นไงบ้าง" หญิงสาวเอ่ยตัดบทเขา
"เขาพูดความจริง ซี" เสียงผู้ชายตอนแรกสุดตอบ บทสนทนาสั้น ๆ นั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นการโต้ตอบกันเองระหว่างพวกเขาทั้งคู่
"หรือไม่มันก็กล่อมตัวเองจนเชื่อว่าเป็นแบบนั้น" หญิงสาวผู้ถูกเรียกว่า ซี แย้ง
"ก็อาจจะ" เสียงผู้ชายดังตอบ จากนั้นประโยคถัดมาก็เป็นการพูดกับแจ็คอีกครั้ง "เอาล่ะ แจ็ค เวลลิงตัน ถ้าจะกรุณา ช่วยนอนหงายเงยหน้าขึ้นตรง ๆ แล้วตอบผมทีว่ารู้จักกับคนตรงหน้าหรือไม่"
แจ็คไม่มีทางเลือกจำต้องทำตามโดยไม่อาจโต้แย้ง เขาพลิกตัวนอนหงาย เบือนหน้าจากโทรโข่งติดผนังที่เขาโต้ตอบกับมันราวเป็นคู่สนทนามาตั้งแต่แรกไปพบกับกระจกเงาสูงเท่าตัวคนบานหนึ่ง บานกระจกเก่าแก่โสโครกเช่นเดียวกับโทรโข่งและกำแพงคอนกรีตกระดำกระด่างรอบด้าน ทว่านั่นหาใช่ประเด็นสำคัญไม่ ภาพที่สะท้อนบนนั้นต่างหากที่สร้างความสับสนยิ่งยวดให้กับแจ็ค ครู่ใหญ่ ๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังมองอะไรอยู่
มันคือกระจก เขาย้ำกับตัวเองกระทั่งความหมายของมันซึมเข้าสู่หน่วยประมวลผลในสมอง ในเมื่อนี่คือกระจก งั้นคนที่จ้องกลับมาก็ชัดอยู่แล้วว่าต้องเป็นตัวเขา แต่ปัญหาก็คือ แจ็คดันไม่รู้จักคนที่เป็นเงาสะท้อนตรงหน้าตอนนี้น่ะสิ!?!
เด็กหนุ่มอายุอานามสักวัยรุ่นตอนปลาย ผิวซีดเซียวเหมือนขาดเลือด(ซึ่งก็เข้าใจได้เนื่องจากเขาเกือบตายเพราะสถานะเลือดไหลมาแล้วนี่นะ) ใบหน้าตอบ ขอบตาดำลึกโหล โดยเมื่อรวมกับผมดำสนิททรงคล้ายจอห์นนี่ เดปป์ในหนังเรื่องดาร์ค ชาโดวส์แล้ว หมอนี่น่ะผีดูดเลือดชัด ๆ แถมยังสูทสีดำที่ทั้งขาดแล้วก็เปรอะฝุ่นขาว ๆ เทา ๆ ด้วยอีก หากจะบอกว่าเด็กหนุ่มคนนี้เพิ่งลุกจากโลงหลังผ่านงานศพมานานสักครึ่งศตวรรษก็ไม่น่าแปลกใจสักนิด
แจ็คลองยกมือขวาที่ไม่โดนใส่กุญแจมือขึ้นโบก น่าแปลกที่เด็กหนุ่มมาดศพไร้เลือดก็โบกตอบกลับมาด้วยมือข้างเดียวกัน
เขาใช้มือข้างเดิมแตะปลายจมูก ลูบใบหน้า จากนั้นก็หยิกแก้ม ซึ่งก็แน่นอนว่าเด็กหนุ่มในกระจกเองก็เลียนแบบเขาไม่มีผิดเพี้ยน
"นี่มันบ้า-" แจ็คอ้าปาก ตอนที่เริ่มเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
"แจ็ค เวลลิงตัน นายรู้จักกับคนตรงหน้าหรือไม่" เสียงผู้ชายถามอีกครั้ง "กรุณาตอบคำถามด้วย"
"มะ ไม่ ไม่ ผมไม่... รู้จัก..." เขาพึมพำ ความคิดสับสนกระทั่งยากจะบอกว่าเวลานั้นเขากำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่
"เขาพูดความจริง" ชายที่พูดผ่านโทรโข่งมุมห้องเอ่ยกับหญิงสาวนามว่าซี
"นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน มัน... มัน... เกิดบ้าอะไรเนี่ย! ทำไมผมถึงได้-"
"แกรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับหน้าจอควบคุม" ซีถาม
"นั่นไม่ใช่ตัวผม!" แจ็คร้อง มือขวาที่เป็นอิสระจิกใบหน้าตัวเองราวกับต้องการให้แน่ใจว่าไม่ได้ถูกจับสวมหน้ากากเอาไว้อะไรทำนองนั้น "นั่นไม่ใช่ตัวผม!" เขาตะโกนดังกว่าเดิม อาการตื่นตกใจทำให้แจ็คกระชากกุญแจมือที่แขนซ้ายอย่างบ้าคลั่ง จากการกระทำนั้น เขาพลันพบว่าไม่ใช่แค่ข้อมือเท่านั้นที่ถูกพันธนาการ ทว่าขาซ้ายยังถูกล่ามโซ่ยึดกับปลายเตียงแน่นหนาอีกด้วย "พวกคุณทำอะไรผม! ปล่อย! ปล่อยนะ!!!"
ทันใดนั้น กระแสไฟฟ้ารุนแรงไม่ถึงตายแต่ก็สร้างความเจ็บปวดเหมือนเข็มทิ่มแทงอวัยวะภายในก็แล่นปราดไปทั้งร่าง แจ็คชักกระตุกตัวเกร็ง ดิ้นพราด ๆ แทบหายใจไม่ออกชั่วขณะ
"แกรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับหน้าจอควบคุม" เสียงหญิงสาวดังอีกครั้ง
"ผม -ไม่- ไม่... ไม่รู้... อะไร -ทั้งนั้นแหละ!" แจ็คกัดฟันข่มความเจ็บปวด กลัวว่าหากตอบช้าเกินไปก็อาจถูกช็อตอีกครั้ง ว่าแต่หล่อนทำได้ยังไง ทั้งที่ตัวก็ไม่ได้อยู่ในห้องนี้ด้วยซ้ำ "ตอนที่ผม... รู้สึกตัว... ผมก็เห็นมันแล้ว..."
"แล้วกระดาษใบนั้น ใช่ของแกหรือเปล่า" ซีถามต่อ
"ไม่- ผมไม่รู้" แจ็คตอบ อาการเจ็บปวดจางหายไปกว่าครึ่ง "แต่ผมหยิบมันออกมาจาก... ที่เก็บไอเทมหรือไงนี่แหละ"
"ผมคิดว่าเขาเป็นของจริงนะ" เสียงผู้ชายคนแรกดังเหมือนคุยกับซี
"ก็อาจจะ แต่ก็นั่นแหละ ข้อมูลพวกนี้มันปลอมกันได้" ซีตอบ
"งั้นก็เริ่มการทดสอบสุดท้ายเลยแล้วกัน" ชายคนนั้นพูด แจ็คสามารถจินตนาการเห็นชายไร้หน้าสักคนผงกศีรษะอย่างกระตือรือร้นพร้อมรอยยิ้มโรคจิตได้ชัดเจนทีเดียว
"ทดสอบ? ทดสอบอะไร!" แจ็คร้องถาม "พวกคุณต้องการอะไรจากผมกันแน่!"
"แกมีเวลาสามนาที..." ซีไม่สนใจตอบคำถามเขาแม้แต่น้อย ทันทีที่กำหนดเวลาถูกประกาศผ่านโทรโข่งบนเพดาน ทันใดนั้นมอนิเตอร์ดำสนิทเหนือประตูตรงปลายเตียงก็สว่างขึ้นเป็นชุดตัวเลขสี่ตัวสีฟ้าอ่อนเกือบขาวได้แก่ 03:00 "...ที่จะหนีออกจากห้องนี้ แกเห็นกล่องโลหะตรงเพดานห้องทั้งสี่มุมหรือเปล่า ข้างในนั้นน่ะบรรจุแก๊สมัสตาร์ดเอาไว้จนเต็ม แกรู้จักแก๊สมัสตาร์ดหรือเปล่า มันคือแก๊สพิษร้ายแรงที่จะรับประกันการตายอย่างทรมาน หรือต่อให้รอดมาได้ก็ต้องพิการเสียโฉมไปตลอดชีวิต"
"แต่เพราะฉันไม่ใช่คนใจร้าย ฉันเลยทิ้งหนทางที่จะช่วยให้แกเอาตัวรอดได้โดยครบสามสิบสองหากว่าแกเป็นของจริง ...ไว้ที่ตู้ข้างเตียง" ซีว่าต่อ "รอดมาให้ได้ แล้วฉันจะตอบข้อสงสัยทั้งหมดของแก"
สิ้นเสียง เวลาในจอมอนิเตอร์ก็เริ่มต้นนับถอยหลัง พร้อมเสียงดังตึงเบา ๆ
02:59
02:58


เรื่องรสชาติน่ะแย่มาก แต่ที่โหดจริง ๆ อยู่ที่ผลกระทบหลังจากไหลมาอยู่ในกระเพาะแล้วต่างหาก
ความเจ็บปวดประหนึ่งเซลล์ทุกเซลล์พยายามแยกจากกันยังไงยังงั้น ความทรมานจากการฉีดขาดเกิดขึ้นในทุกอณู ฉีกขาด จากนั้นเย็บตัวมันเองกลับเข้าไปใหม่ในชั่วพริบตา แจ็คไม่รู้ว่าเป็นเพราะคลื่นความรวดร้าวที่ระเบิดออกอย่างเฉียบพลันทับโถมลงมามากเกินไปหรือไม่ เขาถึงเห็นสิ่งที่อาจเรียกได้ว่าเป็นภาพลวงตาวินาทีที่ตัวเขาสลายเป็นกองของเหลวเละ ๆ บนเตียงเน่า ๆ นี่ก่อนจะกลับคืนเป็นเด็กหนุ่มมาดผีดูดเลือดอีกครั้ง เท่าที่รู้ก็คือ เขากะพริบตาปริบ ความเจ็บปวดทิ้งร่างเงาของมันไว้ประหนึ่งรอยประทับบนผืนทราย ไม่ได้หายไปดื้อ ๆ ทว่าก็หลงเหลือเพียงน้อยนิดเหลือเชื่อตรงข้ามกับตอนที่มันมาเยือน
เหนือขึ้นไปในบานกระจก เดิมก็ว่าซีดเซียวหนักแล้วนะ เด็กหนุ่มผมดำที่จ้องตอบกลับมาดูราวกับจะจางหายไปยังไงยังงั้น ร่างกายชุ่มเหงื่ออย่างกับเพิ่งวิ่งไกลสัก 10 กิโลเมตรมาหมาด ๆ ก็ไม่ปาน ทำเอาผ้าคลุมเตียงสีสกปรกถึงกับเปียกโชกเลยทีเดียว
[เรียนรู้สกิลใหม่ – สกิลติดตัว มินิแฮกเกอร์]
ข้อความข้างต้นกะพริบตรงหน้าครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นภาพตัวล็อคแม่กุญแจเปิดอ้าอยู่ข้าง ๆ หน้ากากกับหมวกที่ชวนให้นึกถึงหัวขโมยในการ์ตูนเก่า ๆ กับข้อความแสดงรายละเอียดความสามารถ
[มินิแฮกเกอร์(สกิลติดตัว) – โอกาสปลดล็อคโดยไม่ต้องใช้ลูกกุญแจ 25% อัตราความสำเร็จแปรผกผันกับความซับซ้อนของตัวล็อค]
ในเมื่อเป็นสกิลติดตัวก็แปลว่ามันทำงานตลอดเวลา พูดง่าย ๆ ก็ทุกครั้งที่เขาพยายามจะปลดล็อคอะไรสักอย่างนั่นแหละ แจ็คหันไปคว้ากุญแจมือเขย่า กระนั้นก็กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
บัดซบ...
เวลาที่เหลือ 00:42
ตอนนั้นเอง แจ็คพลันคิดบางอย่างออก เขาหยิบไม้จิ้มฟันบนตู้หัวเตียงทางขวามาทั้งกำ พวกมันถูกนำมาไว้ที่นี่ก็ด้วยเหตุผลบางอย่างเหมือนของชิ้นอื่นอย่างเลื่อยกับของเหลวเรืองแสงในตลับบุบบี้นั่นแหละ ต่างมีบทบาทในเกมวิปริตนี่ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง คำพูดของซีแวบเข้ามาในความคิดชั่วขณะหนึ่ง หล่อนบอกว่าได้ทิ้งหนทางที่เขาจะรอดออกจากห้องนี่โดยครบสามสิบสองไว้ที่ตู้ข้างเตียง
หวังว่าจะใช่นะ
แจ็คแหย่ปลายไม้จิ้มฟันแท่งหนึ่งลงในช่องเสียบกุญแจ ซึ่งความจริงเขาก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเหมือนกัน ทว่าทันทีที่ปลายแท่งไม้สัมผัสกับกลไกโลหะด้านใน ประกายไฟก็ปะทุขึ้นฉับพลันพร้อมกับไม้จิ้มฟันในมือแตกเป็นผุยผง วินาทีเดียวกันนั้นเขาเห็นตัวเลขสีแดงปรากฏขึ้นแวบหนึ่งก่อนจะหายไป
13%
ด้วยความมั่นใจว่ามาถูกทางแล้ว แจ็คต้องคุมมือที่สั่นเทาด้วยความลิงโลดระคนหวาดหวั่นหยิบไม้จิ้มฟันแท่งใหม่ขึ้นมาเสียบลงในรูกุญแจมือ ประกายไฟสว่างวาบขึ้นอีก
17%... 24%... 2%... 11%... 75%...
เสียงกริ๊กดังขึ้นทันทีที่ตัวเลขเป็นสีเขียว ตัวล็อคกุญแจมือกระเด้งเปิดออกทั้งสองข้างปลดปล่อยแขนซ้ายให้เป็นอิสระราวกับปาฏิหาริย์ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ทำมากไปกว่าใช้ไม้แตะกลไกข้างในเท่านั้น แจ็คลุกขึ้นนั่ง กระชากเทปกาวที่เชื่อมสายไฟอะไรสักอย่างจากหัวเตียงมาติดข้อมือออก มองข้ามอาการเจ็บปวดบริเวณท้องเอนตัวไปหาพันธนาการที่ยังเหลืออยู่อีกแห่งตรงข้อเท้า เขาเหลือเวลาไม่ถึง 20 วินาทีที่จะปลดกุญแจมือที่ล่ามข้อเท้าอยู่
ไม้จิ้มฟันที่เหลือทั้งหมดไม่มีแท่งไหนเลยที่ทำเปอร์เซ็นต์สำเร็จสูงเพียงพอ เวลานับถอยหลังกระทั่งเหลือแค่ 15 วินาทีตอนที่แท่งไม้เล็ก ๆ แท่งสุดท้ายสลายเป็นฝุ่น แจ็คพยายามค้นหาของที่พอมาใช้แทนกันได้ทว่าก็ไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง เขาถึงกับลองแหย่เล็บตัวเองเข้าไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนส่วนหนึ่งของร่างกายตัวเองจะไม่เข้าเงื่อนไขการใช้สกิลอัตโนมัตินี้
งั้นเสื้อผ้าล่ะ ...ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อเขาพับชายเสื้อเสียบลงในรูกุญแจ
"โอเค อย่าเพิ่งสติแตกไป" แจ็คบอกตัวเอง บางทีสกิลนี้อาจต้องการวัตถุลักษณะเป็นของแข็ง ถ้าไม่ใช่ไม้จิ้มฟัน ที่นี่เขายังเหลืออะไรอีก
เจ็ดวินาที...
เลื่อย! ไม่แน่ว่าเขาอาจถอดใบเลื่อยออกมา... แจ็คล้มหงายหลัง เอี้ยวตัวกลับไปคว้าเลื่อย ตั้งใจจะถอดใบลักษณะเป็นแผ่นแบนยาวซึ่งน่าจะแหย่ส่วนปลายเข้าไปแตะแท่งกลไกในรูกุญแจมือได้
หกวินาที...
กลับกลายเป็นว่าเขาไม่สามารถถอดใบเลื่อยออกจากเหล็กยึดได้อย่างน้อยก็ภายในไม่กี่วินาทีข้างหน้า
ห้าวินาที...
เขารู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย แม้จะตั้งใจไม่สนใจเวลาเพื่อคงสติเอาไว้ กระนั้นราวกับตัวเลขนับถอยหลังที่ก่อนหน้านี้เงียบกริบจู่ ๆ ก็ส่งเสียงดัง 'ตึง' ทุกครั้งที่เลขหลักสุดท้ายเกิดการเปลี่ยนแปลง
"บ้าชะมัด!" เขาร้อง สิ้นหวังจนมือไม้สั่นไม่หยุด วูบหนึ่งที่ความโกรธทำให้เขาหยุดพยายามในสิ่งที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แจ็คร้องลั่น ทุบด้ามเลื่อยกับกุญแจมือสุดแรง ครั้งแรกนั้นเกิดตัวเลข 10% ขึ้นทว่าเขาไม่สนใจ แต่แล้วครั้งต่อมา เลข 26% สีเขียวก็กระพริบพร้อมกุญแจมือที่ข้อเท้าปลดตัวมันเองออก
อย่างนี้ก็ได้ด้วยเรอะ
กระนั้นแจ็คก็ไม่เหลือเวลาไม่ว่าจะสำหรับความประหลาดใจ ดีใจหรือโล่งอก นาฬิกานับถอยหลังมาถึง 2 วินาที เขากระโจนลงจากเตียงพุ่งไปยังประตูโดยหวังว่าคงไม่ต้องใช้สกิลมินิแฮกเกอร์อีก ซึ่งก็โชคดีที่เขาสามารถจับลูกบิดกระชากเปิดได้เลย แจ็คปิดประตูโครมวินาทีเดียวกับที่เวลาหมดลงพอดิบพอดีก่อนจะเสียหลักล้มใส่ผนังคอนกรีตสกปรก
แจ็คพบว่าตัวเองมาอยู่บนทางแคบ ๆ มีหน้าต่างเรียงเป็นตับตลอดแนวกำแพงด้านหนึ่ง พื้นกระเบื้องยางลายตารางหมากรุกสีเขียวซีดกับดำปกคลุมด้วยเศษปูน ก้อนหิน ขยะจำพวกขวดแก้ว กล่องโฟมบรรจุอาหารแล้วก็เข็มฉีดยาใช้แล้ว เศษกระจกกระจายเกลื่อนจากหน้าต่างซึ่งไม่มีบานใดอยู่ในสภาพดีเลย ฝ้าเพดานทะลุหายไปบ้าง เผยท่อขึ้นสนิมไม่น้อยกว่า 10 สายทอดเรียงแผ่เป็นแพ ถ้าให้บรรยายละก็ ทางเดินนี้เหมือนกับเส้นทางในอาคารร้างตามหนังสยองขวัญจำพวกโรงพยาบาลไม่ก็อพาร์ทเม้นท์ราคาถูกยังไงยังงั้น ดีที่ตอนนี้เป็นเวลากลางวันเลยไม่ค่อยชวนสะพรึงเท่าไหร่
ไม่มีทางหนีอื่นนอกจากตรงไปข้างหน้าเท่านั้น สุดทางด้านหนึ่งเป็นประตูบานใหญ่คล้องโซ่เส้นหนา หน้าต่างแต่ละบานติดเหล็กดัดที่แม้จะเก่าแต่ก็ยังดูแข็งแรง แจ็คก้มลงหยิบท่อนเหล็กซึ่งเคยเป็นขาเก้าอี้มาก่อนมาถือให้อุ่นใจ รอยสีน้ำตาลแห้งติดพื้นเป็นทางราวกับเคยมีใครลากบางสิ่งเปียกชุ่มผ่านทางเดินนี้ไปนับครั้งไม่ถ้วนดูเป็นลางร้ายชอบกล
แจ็คนึกถึงสกิลสารพัดอาวุธของตน และหวังว่ามันจะมากพอช่วยให้สามารถใช้ท่อนเหล็กต่างอาวุธได้จริง ๆ เพราะหากจะให้พูดละก็ ตลอดชีวิตที่ผ่านมานั้น เขาไม่เคยมีเรื่องกับใครเลยสักครั้ง ต่อให้ย้อนกลับไปสมัยเรียนไฮสคูลที่รอบตัวมีแต่พวกเด็กเดนเหลือขอก็เถอะ
แจ็คค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้ายังประตูสุดทางตรงข้ามกับบานที่ถูกปิดตาย เส้นทางบังคับให้ต้องเลี้ยวและมุ่งตรงไปเรื่อย ๆ จากนั้นไม่นานนัก เขาก็มาจนถึงห้องกว้างขวางสว่างไสวจากแสงแดด ที่ซึ่งมีใครบางคนกำลังรอเขาอยู่


เสียงร้องลั่นดังทะลุประตูหนีไฟเป็นอย่างแรก ตามด้วยเสียงฝีเท้าดังราวกับเจ้าตัวกำลังหวาดกลัวเต็มที่ แน่นอนว่านี่เป็นเสียงของแจ็คผู้อยู่ริมขอบของอาการสติแตก เขาวิ่งสลับกระโดดข้ามบันไดทีละสามสี่ขั้น ปาฏิหาริย์ชัด ๆ ที่เขายังไม่สะดุดล้มหน้าทิ่มคอหักตายไปซะก่อน หนุ่มวัยสามสิบต้นไม่เบรกสักนิดตอนผ่านหัวเลี้ยวชานพักพุ่งชนกำแพงเข้าไปเต็มแรง กระนั้นกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดมากนัก
ไม่ว่าเจ้านั่นเป็นตัวอะไร มันก็เกือบได้ตัวเขาแล้ว การเปิดปิดไฟถี่ ๆ ก่อนหน้านี้อนุญาตให้มันขยับมาใกล้กระทั่งแค่เอื้อมอีกนิดก็คว้าคอเขาได้ ต่อให้ในยามที่กำลังหัวซุกหัวซุนอยู่ในแสงสว่างของบันไดหนีไฟนี้ แจ็คก็ยังคงรู้สึกถึงความเย็นเยียบของกรงเล็บแถว ๆ คอหอยได้อย่างชัดเจน ในหูก้องเสียงหัวเราะแหบแห้งราวกับสะท้อนมาจากที่ไหนสักแห่งไกลแสนไกล อาการขนลุกซู่ไล่จากหัวไปถึงปลายเท้าครั้งแล้วครั้งเล่า เขาพยายามไม่คิดถึงเหตุการณ์หวุดหวิดเมื่อไม่กี่นาทีก่อนแต่ก็ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง นับว่าเป็นอภิมหาโชคดีที่สุดที่นิ้วของเขาเกิดหยุดตอนกดเปิดไฟพอดี และก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันที่เขาเลือกจะวิ่งหนีตอนที่พื้นที่ชั้นเจ็ดส่วนใหญ่สว่างไสวพุ่งลงบันไดหนีไฟมา คงเป็นความสามารถแฝงในการเอาตัวรอดของมนุษย์ละมั้ง
แจ็คพรวดพราดออกจากประตูทางหนีไฟชั้นหนึ่งหลังจากพยายามกระชากมันผิดด้านอยู่พักใหญ่ เสียงร้องหลงของเขาก้องทั่วโถงทางเข้าอาคารเรียกความสนใจพนักงานรักษาความปลอดภัยกะกลางคืนจำนวนสองนายให้รี่มาหา ในตอนที่สองคนนั่นมาพบเข้า แจ็คก็กำลังล้มลุกคลุกคลานอยู่บนพื้นกระเบื้องหินอ่อนลื่น ๆ ที่ร้อยวันพันปีที่ผ่านมาก็ไม่เคยหน้าทิ่มเลยสักครั้ง
"แจ็คกี้! เป็นอะไรของนายน่ะ" รปภ.นายหนึ่งร้องถามแข่งกับเสียงของเขา
"ผะ ผี! ผี! ผีหลอก!!!" ทันทีที่ได้เห็นคนที่พอจะคุ้นหน้าคุ้นตากัน แจ็คก็ไม่เสียเวลาเข้าไปคว้าเสื้อฝ่ายนั้นทันที
"สงสัยทำงานหนักจนสติแตกแน่เลย" รปภ.อีกนายพูดบ้าง
"ผี! มีผี! ผี!!!" สมองเขาติดอยู่ในลูปของความหวาดกลัวจนไม่อาจสร้างแม้แต่รูปประโยคง่าย ๆ ได้
"เอาล่ะ นายไม่เป็นไรแล้ว ใจเย็น ๆ ค่อย ๆ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วผ่อนยาว ทำตามผมนะ หายใจเข้า แล้วก็หายใจออก นั่นแหละ อย่างนั้น"
แจ็คทำตามโดยไม่โต้แย้งใด ๆ มือยังคงเกาะอีกฝ่ายแน่น
"เอาล่ะ เกิดอะไรขึ้น" รปภ.เจ้าของเสื้อที่ถูกขยุ้มอยู่ถาม ชั่วขณะหนึ่งเขาทำท่าราวกับอยากจะดึงมือแจ๊คออก แต่แล้วก็ถอนหายใจ สบตากับเพื่อนร่วมงานอีกคนก่อนกลอกตาจากนั้นปล่อยเลยตามเลย "ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม"
แจ็คกัดฟัน ท้องไส้ปั่นป่วนพะอืดพะอม นานพอสมควรกว่าเขาจะสงบสติอารมณ์จนพอเรียบเรียงความคิดเป็นภาษามนุษย์ได้บ้าง
ทว่าตอนที่เขาอ้าปากจะตอบ สายตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบเห็นบางสิ่งเข้าเสียก่อน
ใบหน้านั้นดำสนิท เท่าที่เห็นจากด้านหน้ามีดวงตาน่าจะมากกว่าสิบดวงกระจายตั้งแต่กระหม่อมล้านเลี่ยนปราศจากเส้นผม หน้าผาก แทนที่จมูก แก้มตอบทั้งสองข้างลงมาถึงคาง มันไม่มีใบหู จมูกและปาก ร่างกายตั้งแต่ลำคอลงมาเต็มไปด้วยหนามเล่มบางแบบผิวหอยเม่น สิ่งลี้ลับน่าสะพรึงดั่งภูตผีนั่นปรากฏตัวประชิดหลังรปภ.คนที่อยู่ห่างออกไปพลางใช้เล็บยาว ๆ จากมือที่มีถึงเจ็ดนิ้วล้วงผ่านสาบเสื้อชุดยูนิฟอร์ม มีเสียงสวบน่าสะอิดสะเอียนดังขึ้น แล้วเล็บบางยาวน่ากลัวจะหักถ้าใส่แรงมากเกินไปก็ดึงเอาลำไส้ชายเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นออกมา
เลือดซึมผ่านเครื่องแบบก่อนกระจายวงกว้างอย่างรวดเร็ว ตัวประหลาดอ้าปาก... จะเรียกว่าอ้าปากก็ดูจะผิดจากความเป็นจริงไปเสียมากโขทีเดียว ที่เจ้านั่นทำก็คือใช้มืออีกข้างยกส่วนบนของศีรษะขึ้นเหมือนเปิดฝา เผยให้เห็นสมองเรืองแสงสีชมพูกำลังเต้นตุบ ๆ อยู่หลังใบหน้าโปร่งแสงมีลักษณะเป็นแผ่นแบนแบบหน้ากากที่รูปลักษณ์ชวนให้นึกถึงตัวร้ายจากซีรีส์มาสเตอร์ ออฟ เดอะ ยูนิเวิร์สอย่างสเกเลทอร์ยังไงยังงั้น
เจ้าตัวประหลาดใส่ลำไส้ยาว ๆ ชุ่มฉ่ำด้วยน้ำเลือดและไขมันลงในหัวของมัน ซึ่งมีหนวดเส้นเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนเหมือนฝูงพยาธิเลื้อยขึ้นมารับเครื่องในชิ้นนั้นแทบจะทันที พวกมันเจาะผ่านเนื้อเยื่อดูอ่อนนุ่มเข้าไปชอนไชอย่างกระตือรือร้น
กระทั่งตอนที่เปลือกศีรษะเปิดอ้าอยู่ บรรดาลูกตาทั้งหลายบนนั้นก็ยังกลิ้งหมุนหันรูม่านตาเข้าด้านในเพื่อตามมาจับจ้องเขม็งที่แจ็คเป็นจุดเดียวอยู่นั่นเอง
'แจ็คคค...' เสียงแหบพร่าดังจากไหนสักแห่ง น่ากลัวว่าจะมาจากฐานกะโหลกของเขาเอง '…แจ็คคค'
"อ๊าคคคคคคค! ผี! ผี! ผีหลอกกกกกกกก!!!" แจ็คกรีดร้องสุดเสียง รีบผละจากรปภ.ที่เกาะอยู่ราวกับจับถูกเหล็กร้อนจัด เขาหมุนตัวล้มไถลกับพื้นพยายามตะเกียกตะกายวิ่งไปข้างหน้า เจ้าหน้าที่กะกลางคืนทั้งสองก้าวตามหนุ่มพนักงานออฟฟิศด้วยความเป็นห่วง โดยเฉพาะพ่อหนุ่มคนที่ถูกควักไส้นั้นยังมีท่าทางปกติอยู่เลยแม้เลือดจะซึมผ่านกางเกงหยดถึงพื้นแล้วก็ตาม ระหว่างนั้นตัวประหลาดร่างหนามก็ยังคงดูดลำไส้ชายคนนั้นเข้าในหัวที่เปิดต่อไปอย่างตะกละตะกลาม มันเกาะติดเหยื่อด้วยการแทงหนามเข้าไปในร่าง "อย่าเข้ามานะ!!! ผี!!! ปีศาจ!!!"
ทันทีที่ทรงตัวขึ้นมาได้บ้าง แจ็คก็วิ่งสุดกำลังตรงหาประตูทางออก ฉับพลันประตูหน้าที่จริง ๆ แล้วต้องถูกปิดล็อคตั้งแต่หนึ่งทุ่มครึ่งกลับกระเด้งเปิดทั้งที่ไม่ทันมีใครผลักถูกมันด้วยซ้ำ โชคร้ายที่เขามัวแต่สติแตกกระทั่งไม่ทันสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่
อากาศด้านนอกเย็นเยียบ เป็นความเย็นในแบบที่จะรู้สึกได้ในห้องดับจิตเงียบ ๆ หาใช่ความหนาวเหน็บจากสายลมกลางคืน
ออกมาได้ไม่กี่ก้าว แจ็คก็หันไปมองเพื่อดูว่าเจ้าตัวประหลาดตามออกมาหรือไม่ และเขาก็เห็นว่ามันอยู่กับรปภ.ทั้งสองที่ยืนมองเขานิ่ง ๆ จากในอาคาร ไม่ได้มีทีท่าว่าจะไล่ล่าเขาต่อแต่อย่างใด
ถึงอย่างนั้นแจ็คก็ไม่วางใจ จนกว่าจะไปให้ไกลจากตึกเวรนี่ให้ไกลที่สุด เขาจะไม่มีทาง...
จังหวะที่เขาหันกลับจะวิ่งต่อนั้น หางตาก็เหลือบไปเห็นร่างดำทะมึนถลันพรวดเข้าประชิดจากทางซ้ายมือของตน ซึ่งต่อให้ไม่ได้เห็นจัง ๆ เขาก็มั่นใจว่าสิ่งนี้จะต้องชั่วร้ายและสยองขวัญเช่นเดียวกับเจ้าตัวที่ปรากฏให้เห็นในตึกอย่างไม่ต้องสงสัย
ปฏิกิริยาตอบสนองซึ่งครอบงำด้วยความกลัวสั่งเขาให้กระโจนหลบไปอีกทาง แต่ที่แจ็คไม่รู้เลยก็คือ วินาทีทีเขาก้าวลงถนนที่ว่างเปล่าและเงียบงันนั้น แสงไฟจ้ากลับสว่างไสวขึ้นเวลาเดียวกับด้านหน้ารถบรรทุกโผล่วาบมาต่อหน้าต่อตา เขาไม่ทันได้ตกใจก็โดนเสยเข้าอย่างจังร่างแหลกยับในชั่วพริบตา
จากนั้นรถบรรทุกที่วิ่งโครมครามไปได้อีกหน่อยก็จางหายไป ละลายเป็นเนื้อเดียวกับม่านหมอกแห่งรัตติกาลราวกับว่าไม่เคยมีอยู่มาก่อน ทิ้งไว้แต่ร่างบิดเบี้ยวจมกองเลือดลมหายใจรวยรินของแจ็คเท่านั้น
'แจ็คคค... โลกกำลังจะสิ้นสุดลงนะ แจ็คคค' เสียงแหบลึกบาดหูเป็นเสียงสุดท้ายที่แจ็คจะมีโอกาสได้ยินบนโลกเน่า ๆ ใบนี้ 'เพื่อการนั้นคาร์ล พราโซซินจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้'


ปืนกลสามกระบอกเลื่อนขึ้นมายังจุดหมายเดียวกันที่ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าที่ใด เหล่าชายชุดสูทสวมหมวกฟีโดราตั้งใจจะเป้าสมองไม่ก็ตั้งใจทำลายหลักฐานการยืนยันตัวตนของเขาอย่างใบหน้า! ฉิบหายละ! ฉิบหายละ! ฉิบหายแล้ว! แจ็คได้แต่คิดอย่างบ้าคลั่งขณะร่างกายแข็งทื่อจากความกลัวที่แล่นกระจายทั่ว
เฮดอัพ ดิสเพลย์แสดงระดับพลังชีวิตที่ยังคงลดต่อเนื่องจากสถานะเลือดไหลกระทั่งเหลือราวหนึ่งในสามของความยาวหลอดทั้งหมด ในตอนนั้นพลันปรากฏข้อความข้างใต้ว่า 'โอกาสตาย = 100' กะพริบถี่ ๆ
ไม่ต้องบอกก็รู้แล้วเฟ้ย!
ในตอนที่ความสิ้นหวังพุ่งสู่ระดับสูงสุดจนไม่แน่ใจว่าเขาอาจหัวใจวายตายไปก่อนเสียด้วยซ้ำ วินาทีนั้นเอง แจ็คพลันสัมผัสกระแสลมกระโชกพร้อมกลิ่นราวกับพายุฝนกำลังจะมา ไกลออกไป ร่างมีลำแสงสีน้ำเงินวูบวาบวิ่งรอบตัวนั่งยอง ๆ บนราวจับทางเดินเหนือเครื่องจักรขนาดใหญ่เหมือนจะกระโดดลงมา เสียงกริ๊กยามกลไกในกระบอกปืนเสียดสีกันจากแรงกดที่เพิ่มขึ้นบนไก ทว่าชั่วพริบตาที่การปรากฏตัวอันเหลือเชื่อเกิดขึ้น ปืนทุกกระบอกก็เบี่ยงจากจุดหมายของพวกมันไปที่แม้จะเล็กน้อยแต่ก็เพียงพอให้แจ็คได้สติและดึงตัวลงแนบกับพื้นโดยสัญชาตญาณ
กระสุนชุดแรกระเบิดออกมา ที่น่าเหลือเชื่อก็คือมันพลาดจากแจ็คชนิดเส้นยาแดงผ่าแปดเลยทีเดียว เขาตะโกนร้องไม่เป็นภาษาแข่งกับเสียงปืนสามกระบอกที่ดังเป็นตับ พยายามหนีด้วยการกลิ้งหลุน ๆ ออกห่างจากสถานการณ์นี้ให้มากที่สุด นี่เขาโดนยิงหรือเปล่า ไม่หรอกมั้ง ก็ไม่เห็นจะรู้สึกเลย แต่ว่า...
จังหวะที่แจ็คกลิ้งมานอนคว่ำสายตามองตรงไปยังชายสวมสูทหน้าตาท่าทางอย่างกับมาเฟียยุคอัล คาโปนยังไงยังงั้น เขาทันเห็นปืนทั้งหมดเปลี่ยนเป้าหมายไปยังมนุษย์เปล่งแสงผู้นั้น ทว่าไม่ทันที่วิถีกระสุนจะเลื่อนไปถึงร่างอัดแน่นด้วยกระแสพลังงานดูอันตรายที่เพิ่งทิ้งตัวลงจากราวจับเหล็ก กำปั้นขวาของฝ่ายนั้นก็ชกใส่พื้น ก็ไม่ถึงกับสัมผัสถูกพื้นจริง ๆ หรอก เมื่อกำปั้นขยับใกล้กับผิวคอนกรีตมากพอ พลังงานทั้งหมดที่โอบล้อมอยู่ก็ถูกดึงมาออกันที่หมัดแล้วจึงปลดปล่อยออกมาทั้งหมดในเสี้ยววินาที
พลังนั้นอยู่ในรูปสายฟ้าเส้นเบ้อเริ่มเห็นชัดเจนด้วยตาเปล่า แจ็คก้มหลบทันตอนที่มันสว่างเจิดจ้าฟาดใส่ชายชุดสูททั้งสาม เสียงเปรี้ยงสนั่นหวั่นไหวแทบหูดับ เขาฝืนความรู้สึกของร่างกายทุกส่วนเงยหน้าขึ้นมองผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ในทัศนวิสัยมัวซัวคล้ายปกคลุมด้วยม่านหมอกสีขาวเรืองรอง เขาเห็นผู้ชายเหล่านั้นกระเด็นไปนอนควันโขมงไกลออกไปอย่างน้อยสองเมตร
แจ็คสะบัดศีรษะ พยายามลุกขึ้นนั่ง สถานะเลือดไหลทำให้เขาย่ำแย่ลงกว่าเดิมขนาดที่ว่าไม่จำเป็นต้องถูกกระสุน แค่ปล่อยเฉย ๆ อีกสักพักก็ตายได้แล้ว
เจ้าของพลังสายฟ้าเป็นหญิงสาวผมน้ำตาลเข้มเกล้ามวยสูง แจ็คไม่อาจเห็นรายละเอียดใบหน้าของหล่อนอย่างชัดเจนเนื่องจากนัยน์ตายังคงพร่ามัวจากปรากฏการณ์ประหลาดเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ถึงอย่างนั้นเขาก็พอบอกได้ว่าฝ่ายนั้นค่อนข้างสะสวยจากลักษณะโครงหน้ากับตำแหน่งต่าง ๆ บนนั้น
หญิงสาวเดินดุ่ม ๆ ตรงมาหา แจ็คไม่ทันได้ตัดสินใจเลือกระหว่างซาบซึ้งหรือนึกระแวงการที่หล่อนช่วยเขาจากนักเลงสไตล์โบราณด้วยซ้ำตอนที่กระแสไฟฟ้าขนาดเล็กกว่าสายหนึ่งพุ่งจากมือขวาทาเล็บสีแดงทุกนิ้วมาปะทะกับหน้าท้องตรงบาดแผลพอดิบพอดี แรงกระแทกอัดแจ็คปลิวไปหลายตลบ รู้สึกราวกับเลือดในกายแปรสภาพเป็นเปลวเพลิงยังไงยังงั้น ปวดแสบปวดร้อนไปทั้งร่าง โดยเฉพาะจุดที่เป็นประหนึ่งทางเข้าของพลังงานนั้นดูจะเลวร้ายที่สุด
"โอ ไม่ ๆ ๆ ครั้งนี้อย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้เลย" น้ำเสียงหวาน ๆ หาได้ลดทอนความดุดันน่ากลัวของหล่อนลงแม้เพียงนิด "ไอ้ฆาตกร!"
ถึงจะเจ็บปวดแทบขาดใจตายเสียให้ได้ กระนั้นแจ็คกลับพบว่าห้วงความคิดของตนในยามนี้กระจ่างแจ้งยิ่ง เขารับรู้ได้ว่าค่าพลังชีวิตที่เหลือของตนเพิ่งลดฮวบหายไปเกือบทั้งหมด ประมาณว่าถ้าเป็นเกมอาร์พีจีละก็ แค่ถูกมอนสเตอร์สไลม์โง่ ๆ ตัวเดียวพุ่งชนก็คงเอาชีวิตเขาได้เลย
แจ็คไม่เห็นข้อความสถานะเลือดไหลรวมถึงผลลัพธ์ของมันอีกต่อไป แท่งพลังชีวิตที่เหลือน้อยนิดและเป็นสีแดงเข้มน่ากลัวหยุดหดสั้นลงในทุกสองวินาที เป็นไปได้ว่าสายฟ้าเมื่อกี๊บังเอิญช่วยหยุดเลือดพอดี
บังเอิญงั้นหรือ แจ็คสงสัย ด้วยตำแหน่งแม่นยำขนาดนี้เห็นจะเกินกว่าคำว่าบังเอิญไปแล้ว ยิ่งกว่านั้นเขายังไม่หมดสติ ต่างจากนักเลงสวมสูทสามคนนั่น เห็นทีว่าอีกฝ่ายจะต้องมีจุดประสงค์บางอย่าง-
ฆาตกร?
"ผม... ไม่ใช่... ฆาตกร-" แจ็คกัดฟัน ขัดขืนอาการชักเกร็งพูดออกมา ฆาตกร? เขาน่ะหรือ เขาที่ขนาดหนูท่อสกปรกยังตัดใจฆ่าไม่ลงเนี่ยนะ
หญิงสาวกระแทกพื้นรองเท้าลงมาบนยอดอกเขา แข็งขนาดนี้ดูท่าคงเป็นรองเท้าคอมแบทละมั้ง "น้อย ๆ หน่อย นี่น่ะหรือคำแก้ตัวของฆาตกรเจ้าคารมที่ชอบทิ้งคำใบ้อวดดีท้าให้ไล่จับบนศพเหยื่อน่ะ ผมไม่ใช่ฆาตกร แกทำฉันผิดหวังนะ เจอโรม อย่างน้อยก็น่าจะเหลือความหยิ่งผยองไว้สักหน่อยตอนถูกจับยัดคุกขังลืมนะ"
"มะ ไม่- ผมไม่ใช่- ผม แจ็ค- ไม่ใช่ เจอโรม..." กว่าจะหลุดออกมาได้สักคำนั้นสร้างความทรมานยิ่ง "แจ็ค... เวลลิงตัน"
"ตลกน่า" หญิงสาวแค่นหัวเราะราวกับจะบอกว่า นี่แกเห็นฉันปัญญาอ่อนเรอะ!
แจ็คสั่นหัวอย่างเอาเป็นเอาตาย ลมหายใจเหลือน้อยเกินกว่าจะเปล่งออกมาเป็นคำพูดได้อีก มือที่ขยับสะเปะสะปะวินาทีนั้นเหมือนจะคว้าบางอย่างมีลักษณะเป็นแผ่นบางได้ แต่แล้วทันใดนั้น เท้าอีกข้างก็กระทืบหลังมือ ขัดขวางเขาไว้เสียก่อน
"อ๊ะ ๆ คิดจะทำอะไร" หล่อนทำเสียงจุ๊ ๆ ๆ แล้วกระดาษแข็งแผ่นนั้นก็ถูกดึงไปจากมือเขา "นี่มัน? แกไปได้กระดาษนี่มาจากไหน!"
กระดาษ? กระดาษอะไร... พริบตานั้นแจ็คหวนนึกถึงกระดาษแข็งที่เขาดึงออกมาจากช่องตารางเก็บไอเทมราวกับปาฏิหาริย์ ก็ไม่รู้นะว่าเขาเข้าใจตรงกับหญิงสาวหรือเปล่า ทว่ากระดาษเพียงอย่างเดียวที่เขาคิดออกในเวลานี้ได้แก่คำสั่งฆ่าคาร์ล พราโซซินเท่านั้น
"ผม... เอาออกมาจาก... ช่องเก็บไอเทม..." เขาสูดอากาศเข้าเฮือกใหญ่เมื่อน้ำหนักเท้าที่กดบนอกถูกผ่อนลง
"แกพูดว่าอะไรนะ!?!"
พอตระหนักได้ถึงความตระหนกและแปลกใจอย่างยิ่งในน้ำเสียงอีกฝ่าย แจ็คก็ไม่แน่ใจแล้วว่าเขาตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่ตอบไปเช่นนั้น "...ช่องเก็บไอเทม" เขากระซิบ ส่วนหนึ่งเพราะยังคงหายใจไม่สะดวกนัก แต่ที่มากกว่านั้นคือความหวาดกลัว ถ้าหล่อนรู้จักกับคาร์ล พราโซซินล่ะ แบบเป็นพรรคพวกกันอะไรเทือกนั้น ถ้าเขาไม่ถูกเก็บตรงนี้เลย เห็นทีคงหนีไม่พ้นต้องถูกจับไปทรมานคาดคั้นคำตอบที่แม้แต่เขาเองก็ไม่รู้แหง
"แกบอกว่าแกชื่ออะไรนะ" หล่อนถาม
"แจ็ค... แจ็ค เวลลิงตัน"
"เอาล่ะ แจ็ค เวลลิงตัน ดูเหมือนแกจะเรียกความสนใจจากฉันสำเร็จ" หญิงสาวว่า จากนั้นส้นรองเท้าก็ย้ายจากกลางอกเขามาซัดเข้าที่ขมับแรง ๆ ทีเดียวภาพตัดวูบ


"แจ็ค วันนี้ก็อยู่ดึกอีกหรือ" เสียงหวาน ๆ คุ้นหูดังขึ้น ดึงความสนใจจากชายวัย 33 จากหน้าจอโน้ตบุ๊ค
เขาเงยหน้าหันไปพบกับหญิงสาวหน้าตาสะสวย ดวงตากลมโต ปากนิดจมูกหน่อย แก้มสีชมพูระเรื่อแต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบา ด้วยสีผิวสว่าง ดวงหน้าเรียวรวมถึงริมฝีปากอิ่มสีพีชฉ่ำทำให้หล่อนดูไม่ต่างจากเน็ตไอดอลยุคปัจจุบันยังไงยังงั้น ทว่าแจ็คก็รู้ดีว่าหล่อนหาใช่คนเด่นคนดังจากอินเตอร์เน็ตอย่างใด นั่นก็เพราะสถานที่ที่หล่อนเป็นประหนึ่งนางพญานั้นได้แก่บริษัทที่เขาทำงานอยู่ตอนนี้นั่นเอง
เฟลิซิตี้ ฟอกซ์... แค่คิดถึงชื่อเสียงเรียงนามก็ทำเอาใจสั่นได้แล้ว
"ก็... นิดหน่อยน่ะ ...คือ จริง ๆ ก็กำลังจะกลับแล้วละ" แจ็คตอบ การถูกนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นจับจ้องตรง ๆ เช่นนี้สร้างความว้าวุ่นให้เขาไม่น้อย ไหนจะกลิ่นมะลิผสมวานิลลาที่โอบล้อมอยู่นั่นอีก ราวกับการทำงานทั้งวันไม่ได้ส่งผลกระทบใด ๆ ต่อหล่อนเลยสักนิด จู่ ๆ เขาก็อดรู้สึกอับอายไม่ได้ที่ตัวเขานั้นเต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อจากช่วง 11 โมงที่ต้องวิ่งตากแดดไปซื้อของกินตอนพักกลางวันให้หัวหน้า
ให้ตายสิ เขาไม่เคยมั่นใจในตัวเองต่อหน้าเฟลิซิตี้เลยสักครั้ง อันที่จริงก็ผู้หญิงในบริษัททั้งหมดนั่นแหละ เขารู้ดีว่าตนเป็นคนเหงื่อออกง่ายมาก ยิ่งตื่นเต้นก็ยิ่งเลวร้าย แล้วยังมีลักษณะที่ใครต่อใครต่างเห็นพ้องต้องกันว่า 'เห่ย' 'ไร้รสนิยม' ขนาดสูททำงานเขายังสวมแล้วออกมาดูย้วย ๆ หลวมโพรกเลย ตั้งแต่ตอนเรียนมหาลัยแล้วที่แจ็คคอยหากางเกงคับ ๆ มาสวมแบบเพื่อน ๆ ทว่าเอาเข้าจริงเหมือนทรงขาของเขาจะไม่เหมาะกับอะไรแบบนั้น เพราะนอกจากจะใส่ไม่สบายแล้ว มันยังดูแย่กว่ากางเกงหลวม ๆ เสียอีก
"ว่าแต่..." เช่นเดียวกับทุกครั้งที่มีโอกาสได้พูดคุยกับเฟลิซิตี้(ซึ่งแม้จะน้อยนิดก็ตาม) แจ็คก็จะดึงความกล้าทั้งหมดในตัวออกมาพยายามชวนเธอไปดื่มกาแฟที่คาเฟ่ใต้อาคารด้วยกันสักครั้ง
ถึงอย่างนั้น...
"แจ๊คจ๋า ฉันมีเรื่องอยากขอร้องสักหน่อยน่ะ" หญิงสาวพูดเสียงออดอ้อน มือเอื้อมข้ามฉากกันคอกที่นั่งทำงานของพนักงานออฟฟิศระดับล่างมาลูบไล้ต้นแขนเขา "พอดีวันนี้ป้าของฉันไม่สบาย เมื่อกี๊เพิ่งโทรมาว่าเข้าแอดมิทโรงพยาบาลไปแล้ว"
"อ๊ะ อ๋อ ...แย่จังเลย คุณป้าเป็นอะไรมากไหมครับ" แจ็คชะงัก พอคาดเดาบทสนทนาต่อไปได้
"ไม่เป็นไรมากหรอกจ้ะ" เฟลิซิตี้โบกมือราวกับเรื่องที่เพิ่งพูดมานั้นไม่ได้ร้ายแรงอะไรนัก "ถึงมือหมอก็น่าจะโอเคแล้วละ เพียงแต่ฉันน่ะสิ วันนี้ไม่น่าจะไปเยี่ยมคุณป้าทันแน่เลย"
"ทำไมหรือครับ" ทั้งที่รู้ดีว่าไม่ควรต่อบทสนทนานี้ กระนั้นเขาก็ไม่สามารถยั้งปากตัวเองทัน ยิ่งเป็นหล่อนก็เรียกว่าเป็นไปไม่ได้เลย
"คือ... ก็งานส่วนของวันนี้น่ะสิ หัวหน้าให้มาซะเยอะเลย จะเอาให้ได้ในวันนี้ แต่ดูยังไงก็ไม่น่าจะเสร็จทันแน่ ๆ " หญิงสาวเล่า "ฉันเป็นห่วงคุณป้ามาก ๆ พอได้ยินข่าวปุ๊บก็ไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรสักอย่าง คิดอย่างเดียวแค่ว่าอยากจะตรงไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลทันที ได้เห็นคุณป้าปลอดภัยดีด้วยตาตัวเอง"
แจ็คอ้าปากทว่าไม่มีเสียงใดออกมา รู้ดีว่าคราวนี้ควรต้องปฏิเสธหล่อนให้จงได้ด้วยคืนนี้ตัวเขาเองก็ติดธุระเช่นกัน
- 1 -
สามชั่วโมงต่อมา แจ็คยังคงนั่งอยู่ที่นั่น ภายในออฟฟิศชั้น 7 ร้างคนไปตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนแล้ว เขาเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนังทั้งที่จริง ๆ ก็สามารถดูทางสมาร์ทโฟนที่ใช้สำหรับทดสอบแอพพลิเคชั่นในมือก็ได้ สี่ทุ่มเจ็ดนาที เขาถอนหายใจ หมดกันนัดหมายของเขา แจ็คลุกจากที่นั่งหลังจากตรวจสอบว่าได้ส่งอีเมลแจ้งผลการทดสอบไปยังหัวหน้าแล้วเรียบร้อย
หัวหน้าของเฟลิซิตี้...
คำนี้ทิ้งรสชาติขมฝาดในลำคอ ทั้งหมดนี่ไม่ใช่งานของเขาด้วยซ้ำ แจ็ครู้ว่ามันคืองานของหล่อนที่ดองไว้ทั้งอาทิตย์เพื่อหาเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายสักคน ซึ่งคน ๆ นั้นดันซวยมาเป็นเขานั่นเอง
ความจริงต่อให้ไม่มีหลักฐาน แจ็คก็รู้ดีแก่ใจว่ามันไม่มีหรอก คุณป้าล่องหนอะไรนั่น เฟลิซิตี้ใช้ข้ออ้างนั้นกับไอ้หนุ่มอ้วนแผนกบัญชีไปแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน(เขาบังเอิญผ่านไปเจอพอดี) ประเด็นก็คือ เขาไม่คาดคิดว่าจะเจอข้ออ้างเดียวกันแถมยังพลาดตกหลุมทั้งที่รู้ชัด ๆ ด้วยซ้ำว่าเป็นแผนการ กรณีนี้ต้องบอกว่าเป็นการตั้งใจกระโดดลงไปเลยต่างหากล่ะ
แต่สิ่งเลวร้ายที่สุดในประสบการณ์ครั้งนี้ได้แก่การที่เขาได้ยินกับหูตัวเองเลยว่า เขาเป็นแค่ไอ้เห่ยหน้าโง่สักคนที่หล่อนสามารถหลอกสำเร็จ ถูกแล้ว ไอ้ป้าเข้าโรงพยาบาลนั่นก็แค่เรื่องที่กุขึ้นมาเพื่อไว้โยนงานให้ไอ้โง่บัดซบอย่างเขาเท่านั้น จากนั้นหล่อนกับเพื่อนสารเลวก็จะไปสนุกกับปาร์ตี้คืนวันศุกร์ที่ผับไหนสักผับ ตอนที่แจ็คได้ยินหล่อนหัวเราะคิกคักกับเพื่อนผู้หญิงอีกสองคนของหล่อน(ที่นิสัยโขกกันมาพิมพ์เดียวเป๊ะ ๆ )ในห้องครัวก่อนจะนวยนาดออกจากออฟฟิศไป เขาที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟก็ตั้งใจจะทิ้งงานแล้วหนีไปเช่นกัน กระนั้นความรับผิดชอบที่มีมากเกินไปทำให้เขาไม่อาจทำเช่นนั้นได้ เขาคิด(เอาเองว่า)งานทุกชิ้นล้วนมีความสำคัญ และการที่มันถูกทิ้งไว้จนเกินเส้นตายก็อาจก่อความเสียหายให้กับบริษัทได้ไม่มากก็น้อย
สุดท้ายเขาเลยต้องนั่งปั่นงานจนเสร็จอยู่คนเดียวนี่แหละ ...บัดซบ
แจ็คกล้ำกลืนความโกรธเกรี้ยวกลับลงไป มาโวยวายเอาป่านนี้ก็สายไปเสียแล้ว ที่ทำได้ก็แค่ก้มหน้ายอมรับผลของการตัดสินใจโง่ ๆ ครั้งนี้ไปซะ และที่น่าเจ็บใจคืออะไรรู้ไหม เขาคิดว่าต่อให้คราวหน้าเฟลิซิตี้เข้าหาเขาด้วยข้ออ้างไม่น่าเชื่อเช่นนี้ ปากเจ้ากรรมของเขาก็คงยังตอบตกลงหล่อนอีกอยู่ดี
แจ็คเดินไปยังแผงสวิตช์ไฟหน้าห้องน้ำ แต่มือยังไม่ทันสัมผัสสักปุ่ม จู่ ๆ ไฟบริเวณเหนือที่นั่งของเขาก็กะพริบครั้งหนึ่งและดับไป
โซนออฟฟิศทั้งชั้นยกเว้นบริเวณโถงหน้าลิฟท์ตกอยู่ในความมืดในทันใด นี่เป็นปัญหาที่มีเพียงพนักงานชั้นผู้น้อยจำนวนไม่มากนักที่จะรู้ ได้แก่ตำแหน่งของสวิตช์ไฟทั้งชั้นแทนที่จะอยู่ในจุดสะดวกสบายสำหรับคนที่มาถึงออฟฟิศตอนเช้าตรู่หรือกลับช้าเป็นคนสุดท้ายอย่างตรงโถงทางเข้าหลังออกจากลิฟท์ กลับกลายเป็นว่าพวกมันดันอยู่ในส่วนที่ไกลจากทางออกที่สุดแทน ซึ่งก็หมายความว่าหลังจากปิดไฟแล้ว เขาจะต้องเดินฝ่าความมืดโดยอาศัยแสงไฟอีกด้านของโซนออฟฟิศเพื่อไปยังลิฟท์นั่นเอง
เพียงทว่าครั้งนี้เขายังไม่ทันได้ 'ปิด' ไฟจริง ๆ เสียด้วยซ้ำ แจ็คชะงักตอนที่แสงสีแดงของไฟสำรองซึ่งก็ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่สว่างขึ้นพร้อมเสียงดังตึง เขามั่นใจว่านี่ไม่ใช่สถานการณ์ไฟดับตามปกติเนื่องจากดวงไฟหน้าประตูลิฟท์ยังคงปกติอยู่ แต่ขณะที่เขากำลังแปลกใจอยู่นั่นเอง หลอดไฟที่ดับสนิทก็พร้อมใจกันติดขึ้นมาอีกครั้ง
"อะไรกัน แค่ไฟตกงั้นหรือ" เขาพูดกับตัวเอง
ตอนที่ยกมือขึ้นจะกดปิดไฟเป็นครั้งที่สอง ฉับพลันไฟโซนออฟฟิศก็ชิงดับเสียก่อน
คราวนี้แจ็คเห็นใครบางคนยืนอยู่กลางโซนที่นั่งซึ่งอาบไล้ด้วยแสงสีแดงหม่น เงาดำทะมึนคล้ายปกคลุมด้วยกลุ่มหมอก โครงร่างของมันมีลักษณะของมนุษย์ทว่าส่วนสูงกับแขนขาล้วนไม่สัมพันธ์กัน แขนลีบผอมคู่นั้นยาวถึงหน้าแข้ง ซึ่งเมื่อรวมกับนิ้วยาวราวกิ่งไม้แล้วก็แทบทำให้สัมผัสถึงพื้นได้เลยทีเดียว
ด้วยความตกใจ แจ็คที่แข้งขาแข็งได้แต่ยืนทื่อกดสวิตช์รัว ๆ โดยสัญชาตญาณ ไฟที่กลับมาสว่างเพียงชั่วคราวแสดงให้เห็นชั้นทำงานที่ว่างเปล่า ทว่าทันทีที่ความมืดสลัวสีแดงกลับคืนมาแม้จะเพียงชั่ววินาทีกลับเปิดเผยร่างลี้ลับของผู้มาเยือนที่ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นความจริงหรือแค่จินตนาการจากความหวาดกลัวกันแน่
ที่สำคัญเจ้าเงานั่นยังขยับใกล้เข้ามาหาเขาทุกครั้งที่ไฟดับอีกด้วย!


แจ็คตะลึงอยู่ไม่นานก็ได้สติรีบพลิกตัวนอนคว่ำเอื้อมไปกระชากประตูตู้สนิมเขรอะทางซ้ายมือเปิดออก ทว่าสิ่งที่อยู่ภายในนั้นคือเลื่อยตัดเหล็กใบแหว่งวิ่น เขาหยิบขึ้นมามองอย่างไม่เชื่อสายตา สภาพของเลื่อยเกินกว่าจะใช้หั่นโซ่กุญแจมือได้แน่ ๆ
แต่ถ้าไม่ใช่โซ่กุญแจมือละก็ไม่แน่ว่า...
แจ็คจ้องข้อมือซ้ายของตนด้วยความหวาดหวั่นก่อนจะส่ายศีรษะ ไม่ ๆ ๆ ไม่น่าจะใช่แล้ว เรื่องนี้คงไม่แย่ขนาดนั้นหรอกมั้ง ...หรือเปล่านะ เขาเหลือบมองนาฬิกานับถอยหลังซึ่งบัดนี้อยู่ที่ 02:33 จากนั้นก็อดไม่ได้ต้องชำเลืองยังกล่องโลหะสีเหลืองทองเปรอะคราบหมองแห่งกาลเวลาบนเพดานที่อ้างว่าบรรจุสารพิษรุนแรงเอาไว้
ไม่ มันแย่อย่างที่คิดนั่นแหละ แย่ แย่มาก ๆ ด้วย แจ็คปัดคำปลอบใจก่อนหน้าทิ้งไป นี่ไม่ใช่เวลาจะมาเหลาะแหละ สมมติว่าเรื่องเหล่านี้เป็นความจริง ซึ่งก็เป็นไปได้มากว่าจะเป็นเช่นนั้น อาการเจ็บแปลบที่หน้าท้องบ่งบอกว่าเหตุการณ์ระทึกที่เขาเกือบโดนชายมาดมาเฟียทั้งสามฆ่าตายกระทั่งจบลงที่ทั้งหมดถูกจัดการเสียหมดเท่าโดยซี หญิงสาวผู้มีอำนาจไฟฟ้าหาใช่เพียงความฝันไม่ก็อาการประสาทหลอนไปเอง ไม่จำเป็นต้องถลกเสื้อขึ้นดูเขาก็มั่นใจว่าข้างใต้นั่นต้องมีร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์ประดับอยู่แน่
ในเมื่อก่อนหน้ายังเล่นเขาซะเกือบตาย ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกันนักหรอก เขาต้องไม่คิดว่าซีช่วยตนจากนักเลงถือปืนกลพวกนั้นเพราะความเมตตาหรืออะไรก็ตามในแง่ดี เห็นได้ชัดว่าหล่อนก็มีเป้าหมายที่ชีวิตของเขาไม่ต่างจากคนพวกนั้น เผลอ ๆ อาจเลวร้ายกว่าด้วยซ้ำ คนดี ๆ ที่ไหนจับคนมาล่ามติดเตียงแล้วยังขู่จะปล่อยแก๊สพิษใส่กันล่ะ แถมยังทำราวกับว่าเป็นเกมอีกต่างหาก
แต่การตัดข้อมือตัวเองด้วยเลื่อยทื่อ ๆ สนิมเขรอะนี่มัน...
แจ็คตัดสินใจวางเลื่อยไว้บนตู้ที่หยิบออกมานั่นแหละ ยังเร็วไปที่จะใช้มาตรการสิ้นคิดแบบนั้น เขานึกถึงหน้าจอควบคุมเฮดอัพ ดิสเพลย์โดยไม่ได้ตั้งใจระหว่างค้นหาวิธีการเอาตัวรอดอย่างสร้างสรรค์ในหัวอันมึนงง ทันทีที่ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัว ภาพกราฟิกแสดงค่าพลังชีวิตกับแถบอะไรสักอย่างตรงมุมบนซ้ายของสายตาก็ปรากฏขึ้นให้แจ็คเห็นในชั่วพริบตา แท่งพลังชีวิตซึ่งก่อนหน้านี้ลดจากสีเหลืองเป็นสีแดงบัดนี้เขียวสดใสชวนให้โล่งใจอย่างยิ่ง
การที่เฮดอัพ ดิสเพลย์ที่หายไปตั้งแต่รู้สึกตัวขึ้นและโผล่มาเมื่อนึกถึงมันทำให้แจ็คคิดบางอย่างออก ชายวัยสามสิบต้นในร่างหนุ่มวัยรุ่นพยายามสงบสติอารมณ์ที่กระเจิดกระเจิงจากสถานการณ์ปัจจุบัน เขาจำเป็นต้องตรวจสอบบางอย่าง และ...
วินาทีที่เขาต้องการให้มันหายไป เฮดอัพ ดิสเพลย์ก็อันตรธานไปจากลานสายตาประหนึ่งว่าไม่เคยมีอยู่มาก่อน
ใช่แล้ว ดูเหมือนเจ้าปรากฎการณ์ประหลาดนี่จะสามารถควบคุมได้ด้วยความคิดนั่นเอง
เมื่อตระหนักรู้ที่มาที่ไปแล้ว แจ็คก็เรียกเฮดอัพ ดิสเพลย์กลับมา เขาเริ่มต้นที่การตรวจสอบช่องเก็บไอเทมอันว่างเปล่า ก็ไม่ได้คาดหวังกับส่วนนี้อยู่แล้ว จากนั้นก็ปิดตารางแสดงช่องเก็บไอเทม แล้วมาให้ความสนใจกับไอคอนสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็ก ๆ สามอันตรงมุมขวาบนของสายตาแทน
แจ็คพบว่าไอคอนเหล่านี้คือความสามารถพิเศษหรือที่เรียกว่าสกิล ตอนที่เขาต้องการรู้รายละเอียดของสกิลบนสุดซึ่งเป็นรูปกลุ่มก้อนเมฆไม่ก็หมอกควัน ฉับพลัน ไอคอนนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นกระเด้งมาอยู่ตรงกลางกรอบการมองเห็นในสภาพโปร่งแสง และมีข้อความอธิบายสีม่วงเข้มในกรอบสีเทาอ่อนประกบข้างใต้พร้อมกับปุ่ม [ใช้สกิล]
[หมอกอเนกประสงค์(สกิลสำหรับเรียกใช้งาน) – สร้างหมอกดำลดประสิทธิภาพการมองเห็นของเป้าหมายลง 75%]
ถัดจากสกิลหมอกอเนกประสงค์ก็เป็นสกิล [แม่นยำ] ซึ่งไอคอนเป็นรูปเป้ายิงวงกลม แล้วก็สกิล [สารพัดอาวุธ] เป็นไอคอนรูปกระทะมีด้ามจับ ที่เย็บกระดาษกับสิ่ว โดยความสามารถพิเศษสองอย่างหลังเป็นสกิลแบบติดตัว ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิดพวกมันก็น่าจะเป็นสกิลที่ทำงานตลอดเวลาด้วยตัวเองแบบที่เขาไม่จำเป็นต้องเรียกใช้ สังเกตจากรายละเอียดของทั้งสองสกิลนี้ไม่มีปุ่ม [ใช้สกิล] พ่วงมาด้วยดังเช่นสกิลหมอกอเนกประสงค์
[แม่นยำ(สกิลติดตัว) – เพิ่มความแม่นยำให้กับการขว้าง 50%]
[สารพัดอาวุธ(สกิลติดตัว) – สามารถใช้เครื่องใช้ทั่วไปแทนอาวุธได้ แต่ความรุนแรงจะขึ้นกับชนิดและวัสดุ]
บ้าชะมัด! ใช้ไม่ได้สักอย่างเลย! แจ็คตระหนักอย่างสิ้นหวัง ขณะที่เวลา ณ ขณะนั้นเหลือ 02:10
หรือเขาจะต้องตัดแขนตัดขาตัวเองกัน
เดี๋ยวก่อนนะ แจ็คหันไปทางขวาและพบกับตู้เหล็กข้างหัวเตียงอีกตู้ พื้นที่ฝุ่นจับด้านบนมีตลับสีเงินด้านสภาพบุบบี้เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนเหมือนผ่านการใช้งานมาอย่างสมบุกสมบันวางอยู่ ฝาปิดเสียหายทำให้ของข้างในหลุดกระเด็นออกมาบนตัวเขาโดยไม่ต้องพยายามเปิดเลย
ภายในตลับได้แก่ขวดแก้วขนาดเท่านิ้วก้อยบรรจุของเหลวใสสีเหลืองเจือจางแทบกลายเป็นสีขาว กระทั่งในห้องที่สว่างไสวด้วยแสงหลอดดวงเทียน แจ็คก็ยังเห็นว่าของเหลวนั้นเปล่งรัศมีเรืองรองออกมาอย่างชัดเจนเหมือนแท่งไฟทำนองนั้น
เขาค้นหาอีกสักพักเพื่อที่ตนจะไม่พลาดอะไรไป แต่นอกจากเลื่อยสนิมเขรอะกับขวดของเหลวเรืองแสงแล้วก็ไม่มีอะไรอีก อ้อ นอกจากไม้จิ้มฟันสิบกว่าแท่งนั่นแหละ ถึงตอนนี้แจ็คก็แน่ใจแล้วว่าตนมีตัวเลือกเพียงสองทางเท่านั้น ได้แก่การใช้เลื่อยตัดอวัยวะตัวเอง หรือไม่ก็ใช้ของเหลวน่าสงสัยนี่
แล้วมันใช้ยังไงล่ะ ให้หยดลงโซ่กุญแจมือหรือว่า...
"เหลืออีกหนึ่งนาที" เสียงซีดังจากลำโพง เขาสาบานว่ารู้สึกถึงความสะใจในน้ำเสียงหล่อนด้วยซ้ำ
แจ็คตาแทบถลน เนื่องจากเวลาที่เดิมเหลือ 01:37 พลันเปลี่ยนเป็น 01:00 ทันทีที่สิ้นเสียงหญิงสาว "เฮ้ย! ได้ยังไง!!!"
"ชักช้าน่ารำคาญ" ซีพูดต่อ
"ผมมีเวลาสามนาทีนี่นา!" แจ็คตะโกนลั่น เกือบเผลอบีบขวดแก้วเล็ก ๆ นั่นแตกคามือเลยทีเดียว
"ใครเป็นคนออกกฎกันแน่ ฉันหรือว่าแก?" หล่อนว่า
"นายต้องดื่มมันลงไป" เสียงผู้ชายดังขึ้นบ้าง
"ไม่ต้องไปช่วยมันหรอกน่า" ซีพูด
แจ็คมองขวดเรืองแสงอย่างระแวง จากนั้นก็ตัดสินใจได้เมื่อมองเลยไปยังเวลานับถอยหลัง เอาวะ ถ้ามัวรอจนหมดเวลาก็ตายอยู่ดี อย่างน้อยหากนี่ไม่ใช่ยาพิษละก็ เขาก็ยังมีโอกาสรอดอยู่
แจ็คกัดฝาดึงออก เขาไม่รอพิสูจน์กลิ่นว่ามันหอมหวนหรืออันตรายขนาดไหนรีบกระดกลงคอทันทีด้วยกลัวว่าหากชักช้ากำลังใจของตนอาจลดลงจนไม่กล้าดื่มอีก
จากนั้นบางสิ่งก็เกิดขึ้นกับร่างกายของเขา


Pig love
00
"ตุบ! อ๊ะ!"
"โทษที เป็นอะไรมั้ยครับ?"
คนวิ่งชนรีบหยุดเท้าแล้วนั่งลงตรงหน้าคนล้มทันที เมื่อเขานั้นวิ่งลงมาจากชั้นสองของตึกเรียน โดยไม่ทันได้มองทางให้ดีก่อนว่ามีคนกำลังจะขึ้นบันไดคณะฯ มา หยิบกระเป๋าที่กระเด็นออกจากตัวคนล้มขึ้นมาถือให้ แล้วยื่นแขนไปช่วยจับพยุงร่างอ้วนท่วมที่ล้มหงายหลังอยู่กับพื้นขึ้นมาช้าๆ อย่างเบามือ
"โอ๊ย! เดี๋ยวๆ เบาๆ"
ร่างอวบอ้วนร้องโอดโอยเมื่อคนพยุงพาเขาเดินออกจากหน้าบันได เนื่องจากขวางทางคนอื่นที่เดินตามลงมาทีหลังรีบเดินมากเกินไป ทำให้ร่างสูงใหญ่ของคนพยุงต้องหยุดเดินก้มหน้าลงมามองเท้าของคนตัวอ้วนทันที แล้วถามขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล
"เจ็บเท้าเหรอ?"
คนถูกถามพยักหน้ารับเบาๆ หลายครั้งด้วยไปหน้าที่บิดเบี้ยวเหยเกน้ำตาคลอเบ้าเพราะความเจ็บปวด เห็นอย่างนั้นคนถามจึงเปลี่ยนมาย่อตัวหันหลังให้คนเจ็บแทน โดยที่บนไหล่มีกระเป๋าสะพายของคนอ้วนอยู่ด้วย ก่อนจะหันหน้าไปพยักพเยิดเป็นเชิงบอกให้อีกคนขึ้นหลังมา
แต่คนเจ็บกลับส่ายหน้าปฏิเสธระรัว เพราะรู้ดีว่าน้ำหนักตัวของเขามันเยอะขนาดไหน และอีกอย่างเขาไม่อยากเป็นเป้าสายตาให้คนทั้งคณะนิเทศศาสตร์เพ่งเล็ง เพียงเพราะเขาที่ตัวอ้วนเหมือนหมูไม่มีอะไรน่าสนใจ กำลังมายุ่งเกี่ยวข้องแวะกับหนุ่มหล่อประจำคณะนิเทศศาสตร์ ที่หากถ้าเจ้าตัวลงประกวดดาวเดือนเมื่อปีที่แล้วก็คงจะได้เป็นเดือนมหาวิทยาลัยได้ไม่ยาก
"ไม่เป็นไร เดินเองได้"
"อย่ามาดื้อนะ น้ำตาคลอขนาดนั้น"
ร่างหนาที่ย่อตัวรอรับร่างอ้วนท่ามกลางสายตาของชาวคณะว่าขึ้นเสียงดุ ทำเอาคนฟังต้องมองค้อนใส่ทันที พร้อมกับทิ้งตัวลงไปบนหลังหนาอย่างแรงหมายจะให้คนช่างดุหน้าทิ้มดิน แต่กลับกลายเป็นว่าคนรอรับไม่ได้สะดุ้งสะเทือนอะไรเลย หนำซ้ำยังรับน้ำหนักตัวเก้าสิบกิโลกรัมของเขาได้สบายๆ
"เฮ้ย! ยูตัสจะไปไหนวะนั่น"
"นั่นดิ ไหนบอกมีธุระด่วนไง"
โค้ก และ แสน เพื่อนร่วมคณะของยูตัสที่เดินลงมาจากชั้นบนของตึกเรียน แล้วเห็นเพื่อนกำลังแบกร่างอ้วนๆ หน้าตาธรรมดาๆของใครก็ไม่รู้อยู่บนหลัง ก็เอ่ยปากทักถามอย่างสงสัยทันที
"เรื่องของกูน่า วุ่นวายจริงๆ เลยพวกมึงเนี่ย"
ยูตัสหันไปมองหน้าคนถาม แล้วถอนหายใจบอกกลับด้วยเสียงระอา พลางส่ายหน้าไปมาเบาๆ ไม่ว่าเขาจะทำอะไร จะไปที่ไหนมันก็จะมีพวกที่คอยช่างถาม และอยากรู้อยากเห็นเรื่องของเขาไปเสียหมดเขาเองก็รำคาญใจ แต่ก็ไม่อยากว่าให้เพื่อนเสียความรู้สึก เลยเลือกที่จะบอกปัดว่าไปทำธุระทุกครั้ง ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วเขาไม่ได้มีธุระอะไรเลย
อย่างครั้งนี้ที่เขาแค่ต้องการจะหนีจากคำชวนของเพื่อน ที่ชวนกันไปดื่มเหล้าเย็นนี้เท่านั้นเอง เลยรีบไปหน่อยจนไม่ระวังอย่างที่เห็น
หลังจากที่พูดจบยูตัสก็ก้าวเท้าออกเดิน พาคนบนหลังที่น้ำหนักตัวไม่เบานักไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ข้างๆ คณะ อาจจะเพราะเป็นเวลาเย็นย่ำทำให้บรรยากาศมันร่มรื่นเย็นสะบาย เขาค่อยๆ วางคนบนหลังลงกับเก้าอี้ ก่อนจะว่างกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะแล้วย่อตัวลงไปนั่งตรงหน้าคนเจ็บทันที
"เจ็บข้างไหนครับ?"
"ข้างขวา"
คนถูกถามตอบหน้านิ่ง มองตามคนที่กำลังยกเท้าของเขาขึ้นมาวางบนหน้าขา แล้วถอดรองเท้าออก ไล่สายตาดูข้อเท้าให้อย่างพินิจพิจารณา
"โห ท่าจะหนักสงสัยคงต้องไปหาหมอแล้วล่ะ"
ยูตัสพูดขึ้นพลางเงยหน้าขึ้นมามองคนอ้วน ที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไร เมื่อไล่สายตาดูข้อเท้าให้แล้วพบว่ามันแดงจนเริ่มจะบวมขึ้นมาให้เห็นแล้ว คนถูกมองก็พยักหน้ารับคำอย่างเดียวราวกับคนพูดน้อย หรือไม่อยากจะสนทนาด้วย ยิ่งทำให้ยูตัสสนใจในท่าทีอันน่าค้นหาของคนอ้วนมากขึ้น จึงได้เอ่ยปากพูดต่อ
"เราชื่อยูตัสนะ เรียนมัลฯปีสอง นายล่ะ?"
"น้ำข้าว บริหารฯ ปีสอง"
"หือ? บริหารมาทำอะไรอยู่ตึกนิเทศฯ"
ยูตัสเลิกคิ้วถามทันทีอย่างสงสัย จะบอกว่ามีเรียนที่ตึกก็ไม่ใช่ เพราะตึกของนิเทศฯ ไม่ได้เปิดสอนร่วมกับวิชานอกแต่อย่างใด
"มาหาเพื่อนน่ะ"
"อ่อ เพื่อนของข้าวชื่ออะไรหรอ?"
"ชื่อดินสอ ถามทำไม"
น้ำข้าวเลิกคิ้วถามกลับอย่างไม่เข้าใจเมื่อ คนตรงหน้าถามถึงชื่อเพื่อนของตัวเอง
"อ่อ ดินสอเองหรอ มีนัดไปไหนกันมั้ยโทรเรียกดินสอมาได้หรือเปล่า ตัสจะได้พาข้าวไปหาหมอ"
"ได้"
น้ำข้าวพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย ยิ่งทำให้ยูตัสเอ็นดูหนักกว่าเดิม นั่งยิ้มกว้างมองคนอ้วนหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดโทรออกหาเพื่อน เขานั่งมองสำรวจคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า หัวใจก็เริ่มเต้นตึกตักขึ้นมาด้วยความประหม่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
คนอ้วนตรงหน้าสูงแค่ไหล่ของเขาที่สูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร ถ้าหากมองจากที่เดินพยุงกันมาก่อนหน้า แต่น้ำหนักตัวอาจจะเกือบร้อยหลังจากที่ได้แบกมา น้ำข้าวไว้ผมยาวประบ่าที่ดูยังไงๆ มันก็ไม่เข้ากับเจ้าตัวสักนิด และไม่เข้ากับคณะที่เจ้าตัวเรียนด้วย คิ้วเรียวสวยปากนิดจมูกหน่อย ดวงตาคมรีไร้อารมณ์แต่น่าค้นหาสุดๆ
อา อาการแบบนี้ไม่โสดแล้วนะ เป็นแน่แท้
แม้ตอนนี้ตัวของยูตัสยังไม่มีใคร แต่กลับรู้สึกว่าความรู้สึกของเขากำลังจะสลัดความโสดออกไปเสียแล้ว เพราะมันไม่ปกติเลยสักนิดสำหรับยูตัส เขาไม่เคยรู้สึกประหม่า และตื่นเต้นแบบนี้มาก่อนเลยเวลามองใคร
เขาที่เป็นโสดมาตลอดอายุสิบเก้าปีไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลยสักคน แม้ว่าจะมีคนชอบเขามากมายก็ตาม แต่กับคนตรงหน้าที่มองรวมๆ แล้วก็ไม่ได้มีอะไรเด่นเลยสักอย่างทั้งรูปร่าง ผิวสีแทนแต่เนียน รวมไปถึงหน้าตา แต่ทำไมมันกลับดึงดูดเขาได้มากขนาดนี้กันนะ
ว้าว~ ยิ่งมองเขาก็ยิ่งหลงจนไม่อาจละสายตาได้เลย
#ลูกหมูของยูตัส
Twitter : https://twitter.com/dao_25?s=09

ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ หวังว่านิยายของเราจะทำให้นักอ่านทุกคนมีความสุขได้บ้างไม่มากก็น้อยนะคะ


Pig love
01
"ฮัลโหลดินสอ"
น้ำข้าวเอ่ยทักเมื่อปลายสายกดรับสายของเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบปนเบื่อหน่าย ปลายสายจึงรับคำแล้วถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะพอใจตอบกลับทันที
(เออ เมื่อไหร่มึงจะมาเนี่ยกูรอนานแล้วนะ)
"มีอุบัติเหตุนิดหน่อยว่ะ มึงลงมาเลยได้ปะ"
(เออๆได้ ว่าแต่เป็นอะไรวะ?)
ดินสอที่ได้ยินเพื่อนพูดถึงอุบัติเหตุก็รีบหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งดุ่มๆ ออกจากกลุ่มเพื่อนในห้องเรียนทันทีโดยไม่มีการเอ่ยปากร่ำลาใดๆ จนเพื่อนในกลุ่มอีกสามคนต่างมองตามด้วยสีหน้างงงวย แต่ครั่นจะอ้าปากถาม เพื่อนก็วิ่งพ้นประตูห้องเรียนออกไปเสียแล้ว
"ชนกันเข้าน่ะ ดูเหมือนข้อเท้าจะแพลงเขาก็เลยจะพาไปหาหมอ"
น้ำข้าวที่ทอดสายตามองไปยังตึกเรียนของเพื่อนในทีแรก หันกลับมามองคนที่เอาแต่จ้องหน้าเขาด้วยรอยยิ้มบางไม่วางตาอยู่นาน ก่อนจะตอบเพื่อนไปพลางคิดในใจว่า
จะจ้องอะไรขนาดนั้นกันนะหมอนี่
(แล้วตอนนี้มึงอยู่ตรงไหน?)
"อยู่ร่มไม้ใหญ่ข้างตึก ลงจากบันไดมาเลี้ยวซ้าย"
น้ำข้าวพูดบอกเพื่อนในขณะที่เขาเองก็ยังคงสบตากับคนที่นั่งยองๆ ยกขาของเขาวางไว้บนตักตรงหน้านิ่งอย่างไม่คิดจะหลบ
และดูเหมือนว่ายูตัสเองก็เช่น เพราะเมื่อได้สบตากับคนตัวอ้วนตรงหน้าแล้วมันก็ทำให้เขาหัวใจเต้นถี่ระรัวมากกว่าเดิม ในเวลาเดียวกันก็ถูกดวงตาเรียวรีน่าค้นหาคู่นั้นดึงดูด จนเขาไม่อาจละสายตาออกจากดวงตาของคนตรงหน้าได้เลยแม้เพียงเสี้ยวินาที
"จ้องอะไรขนาดนั้น มีอะไรให้น่ามองนัก"
คนโดนจ้องเลิกคิ้วมองด้วยสีหน้าเป็นคำถาม ก่อนจะเอ่ยปากถามเมื่อวางสายเพื่อนไป ทำให้คนถูกถามยิ้มกว้างออกมาด้วยท่าทีดีใจระคนเอ็นดูตอบกลับ
"ในที่สุดก็พูดสักทีนะ ตัสก็นึกว่าข้าวจะเอาแต่เงียบใส่ซะอีก"
"ห๊ะ?"
น้ำข้าวถึงกับขมวดคิ้วทำหน้างง เพราะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่คนตรงหน้าจะสื่อนัก
ทำไมเขาต้องเอาแต่เงียบใส่เจ้าตัวด้วย?
"ช่างมันเถอะ ดินสอกำลังจะลงมาใช่มั้ย?"
ยูตัสยิ้มเอ็นดูพลางบอกปัด ก่อนจะถามต่อถึงเพื่อนของเจ้าตัวที่โทรไปคุยกันเมื่อครู่ แต่ยังไม่ทันที่คนถูกถามจะได้ตอบอะไรคนที่เจ้าตัวโทรตามเมื่อครู่ก็ตะโกนเรียกเสียก่อน
"ไอ้ข้าว!"
"เออ! มึงจะเสียงดังทำไมเนี่ยกูยิ่งไม่ใช่คนในคณะนี้อยู่"
คนถูกเรียกชื่อเสียงดังจนคนในบริเวรหันมามอง ละสายตาออกจากหน้าของยูตัสขึ้นไปมองตามเสียงเรียกแล้วอ้าปากรับคำเพื่อน ก่อนจะบ่นใส่ด้วยสีหน้าดุๆ ทันที
"แฮ่กๆ เป็นอะไร อึก มากปะ"
ดินสอที่รีบวิ่งมาหาเพื่อนสุดชีวิต วิ่งเข้ามาหยุดยืนหอบหายใจแฮ่กจนลิ้นห้อยเป็นน้องหมา อยู่ข้างๆ ยูตัสที่นั่งยองๆ อยู่พร้อมกับอ้าปากถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง แต่แทนที่คนเจ็บจะตอบคำถามเพื่อน กลับยกมือขึ้นมาตบหัวเพื่อนที่ก้มหน้าหอบเต็มแรงแล้วพูดด่า
"เพลี๊ยะ! เพราะมึงเลยไอ้ห่าให้แต่กูขึ้นไปหา เรียนเสร็จแล้วแทนที่จะลงมารอกูข้างล่างกลับชอบให้กูหอบสังขารขึ้นไป แล้วค่อยเดินกลับลงมาอีกหน เพื่ออะไรวะไอ้เวร"
"โอ๊ย! เชี่ยข้าวกูเจ็บ"
ดินสอที่โดนเพื่อนตบหัวจนหน้าทิ่มพูดบอก พลางยกมือขึ้นมาลูบหัวตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองคนทำด้วยสายตาเคียดแค้น รอวันเอาคืนแล้วพูดตอบ
"มึงจะได้ออกกำลกายไปด้วยไง"
"คือมันยังไม่ถึงเวลาไงมึง ไอ้สากนี่"
เพื่อนสนิทสองคนพูดโต้เถียงกันไปมา ราวกับลืมสิ้นไปเลยว่าอีกฝ้ายกำลังได้รับบาดเจ็บอยู่
ทางด้านของยูตัสที่เห็นดินสอเพื่อนร่วมคณะถูก คนตัวอ้วนตบหัวจนหน้าทิ่มดินก็ถึงกับชะงักไป ก่อนจะหลุดยิ้มขำออกมานั่งมองสองเพื่อนซี้เถียงกันไปมาเงียบๆ พลางคิดในใจว่า
ใช่เลย คนนี้แหละที่เหมาะกับเขา คนนี้แหละที่เขามองหา
"อ่าว ไอ้ตัสมึงเองหรอที่ทำเพื่อนกูเจ็บ"
ดินสอที่ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากข้างๆ ก็ละสายตาที่มองเพื่อนอย่างคาดโทษหลังจากเถียงกันจบแล้ว ก็เอ่ยทักขึ้นมาเมื่อหันไปมองแล้วเห็นว่าเป็นเพื่อนเรียนห้องเดียวกัน
"อา โทษทีนะเราไม่ทันมองน่ะ"
ยูตัสพยักหน้ารับคำทักทายของเพื่อนร่วมคณะ แล้วพูดบอกตามความจริง ที่เขาไม่ระมัดระวังเองจนทำให้เกิดอุบัติเหตุแบบนี้ ดินสอที่ได้ยินอย่างนั้นก็ครางงึมงำออกมาแล้วบ่นใส่เพื่อนร่วมคณะทันที
"หืม~ รีบไปตายที่ไหนวะนั่น ตัวไอ้ข้าวก็ออกจะใหญ่มึงก็ยังวิ่งชนมันเข้าไปได้"
"บางทีมึงไม่ต้องพูดเหน็บกูตลอดก็ได้นะดินสอ"
น้ำข้าวที่โดนดินสอด่าทางอ้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็น พลางมองคนพูดตาขวาง
มันทุกทีเลยสิน่าชอบเหน็บชอบแซะรูปร่างเขาตลอดเลย อย่าให้เขาได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมนะ จะได้กลับไปรู้ว่าชีวิตที่ไม่สงบสุขเหมือนตอนนี้ มันแย่แค่ไหนอีกครั้ง
"พอดีว่าหนีจากไอ้พวกนั้นน่ะ ก็เลยรีบไปหน่อย"
"อ่อ พวกไอ้แสนกะไอ้โค้กอะนะ"
"อื้ม"
ยูตัสพยักหน้ารับแล้วจัดการวางเท้าที่เริ่มช้ำของคนตัวอ้วนลงกับพื้นเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับเก็บรองเท้าและถุงเท้าที่ถอดออกมาวางบนโต๊ะด้วย
"หนีทำไมวะ?"
ดินสอที่เห็นท่าทีเบื่อหน่ายปนเอือมระอาของเพื่อนร่วมคณะ ก็เลิกคิ้วพูดถามขึ้นอย่างสงสัย
เพราะเขาก็เห็นว่าปกติยูตัสก็ไปไหนมาไหนกับกลุ่มเพื่อนพวกนั้นตลอด แถมคนยังรู้จักทั้งคณะอีกมีคนชวนไปนั่นนี่อยู่เรื่อยๆ ก็ไม่ยักจะเห็นเจ้าตัวปฏิเสธ หรืออาจจะมีแต่เขาไม่เห็นก็ได้
"ก็แค่ไม่อยากไป..."
คนถูกถามตอบเสียงเรียบ ดินสอเลยยักไหล่ใส่ไม่คิดจะถามอะไรต่อ
"แล้วจะไปหาหมอได้ยัง? ปวดนะเนี่ย"
คนเจ็บที่นั่งฟังมานานพูดขึ้นมาด้วยท่าทีเบื่อหน่าย หน้าเบ้เพราะความเจ็บเมื่อแค่ลองวางเท้าลงกับพื้นเบาๆ มันก็เจ็บปวดรวดร้าวจนเขาต้องยกขาขึ้นเหนือพื้นเอาไว้ตลอดเวลา
"เออ โทษทีกูลืมเลย"
ดินสอยิ้มแหย่ว่าตอบ เลยเกือบโดนน้ำข้าวที่ทำหน้ายักษ์มองตาขวางใส่ตบเขาให้อีกรอบ หากว่าเจ้าตัวไม่เอี่ยวตัวหนีเสียก่อน พอหลบพ้นก็ทำปากยู่พูดบ่นใส่เพื่อนทันที
"ไรว้า~ เอะอะเป็นตบเอะอะเป็นตี คิดว่ามือมึงเบาเหมือนปุยนุ่นหรือไงห๊ะ"
"ถ้ามึงยังไม่หุบปากแล้วพากูไปหาหมอ กูจะตบให้อีกทีนะไอ้ดินสอ"
"จ้าๆ หุบแล้วจ้า แหมโหดจริงๆ เลยเพื่อนกูเนี่ย จะหาใครโหดเท่าไอ้หมูกูไม่มีอีกแล้ว"
ดินสอยิ้มขำกับท่าทีกระฟัดกระเฟียดของเพื่อนสนิท พร้อมกับพูดแซะพูดแซว ก่อนจะเข้าไปช่วยพยุงเพื่อนให้ลุกขึ้นยืนหากแต่มันก็ยกขึ้นไม่ไหว
"โอ๊ยหนักสุดอะไรสุด กูบอกให้ลดน้ำหนักทำไมไม่ลดสักทีวะ พอเกิดอุบัติเหตุมาแบบนี้มันลำบากกูนะเว้ย"
ดินสอพูดบ่นละมือออกจากแขนเพื่อนมาเท้าสะเอวมองหน้าน้ำข้าวอย่างไม่สบอารมณ์ จนน้ำข้าวต้องเหลือบตาไปมองแล้วพูดสวนกลับ
"ต้องให้กูพูดกี่ทีว่ามันยังไม่ถึงเวลาน่ะห๊ะ มึงนี่มันคนยังไงวะชอบให้พูดจาซ้ำซากอยูได้"
"แล้วเวลาของมึงคือเมื่อไหร่อ่ะ"
"มึงอยากจะวุ่นวายชีวิตอยู่ไม่สงบสุขเหมือนก่อนหน้าเหรอเอาดี"
"..."
ดินสอเงียบไปเมื่อถูกเพื่อนพูดถามให้ได้คิด ให้ได้นึกย้อนกลับไปถึงอดีตที่ผ่านมาหลายปี
"คิดสิคิด มึงเป็นคนบ่นกูเองว่าให้กูทำอะไรสักอย่างในตอนนั้น แต่พอกูทำตอนนี้มึงก็มาบ่นใส่กูอีก สรุปจะเอาไงห๊ะ?"
น้ำข้าวพูดพร่ำพร้อมกับจ้องหน้าเพื่อนเขม็งอย่างคนเหนื่อยหน่ายใจ เขาไม่เข้าใจเลยว่าเพื่อนมันต้องการให้เขาทำแบบไหนกันแน่
"จ้า ขอโทษจ้า กูผิดไปแล้วจ้า ยกโทษให้กูด้วยจ้า"
ดินสอที่นิ่งไปนั่งลงคุกเข่ากับพื้นแล้วยกมือขึ้นมากุมกันไว้ที่อก คลานเข่าเข้าไปหาน้ำข้าวก่อนจะพร่ำบอกอย่างคนรู้สึกผิดระคนแกล้งเล่น จนน้ำข้าวต้องถอนหายใจใส่ให้กับความกวนสนเท้าของเพื่อน
ยูตัสที่ยืนมองอยู่ก็ได้แต่มองด้วยสีหน้าอ่อนใจระคนเอ็นดู ก่อนจะพูดขึ้น
"เดี๋ยวเราแบกข้าวเอง ดินสอก็ช่วยถือรองเท้ากับกระเป๋าสะพายของข้าวเดินตามมาที่รถแล้วกัน"
"อาเค ห๊ะ! มึงว่าอะไรนะตัส มึงจะแบกไอ้ข้าว?"
ดินสอที่พยักหน้ารับในทีแรกอย่างคนเพลอตัว ก่อนจะร้องอุทานถามอย่างตกใจเมื่อสมองประมวลผลทัน
ไอ้ข้าวมันไม่ใช่น้ำหนักน้อยๆ เลยนะจะไปแบกไหวได้ไงวะ
"อื้ม ก่อนหน้านี้ก็แบกมาแล้ว"
ยูตัสพยักหน้ารับหน้าตาย พลางพูดย้อนไปถึงก่อนหน้าที่แบกพาคนอ้วนมานั่งตรงนี้
"อะไรไอ้ดินสอกูหนักแค่เก้าสิบเองเหอะ ที่กูอ้วนเพราะกูตัวเตี้ยเฉยๆ หรอก"
น้ำข้าวกรอกตามองเพื่อนที่ทำหน้าโอเวอร์ด้วยสีหน้าหมั่นไส้ แล้วพูดบอกด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
ก็เขามันสูงแค่ร้อยหกสิบสองเซนติเมตรเอง แต่น้ำหนักเก้าสิบจะอ้วนมันก็ไม่เห็นจะแปลก ถ้าลองได้ตัวสูงเหมือนคนที่แบกเขาล่ะก็น้ำหนักแค่นี้คงไม่อ้วนหรอกน่า มากสุดก็แค่ร่างหนาเท่านั้นแหละ
"จ้าพ่อ กูล่ะเบื่อความมั่นเกินร้อยของมึงจริงๆ เลย ทำตัวเองแท้ๆ"
ดินสอพูดบ่นใส่อย่างคนอ่อนอกอ่นใจ  แล้วหยิบกระเป๋าสะพายของเพื่อน กับร้องเท้าและถุงเท้าบนโต๊ะขึ้นมาถือ
ยูตัสเลยเดินไปย่อตัวลงตรงหน้าคนเจ็บอีกครั้ง เพื่อให้คนเจ็บได้กลับขึ้นมาบนหลังอีกหน เขาแบกคนอ้วนขึ้นหลังมาได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินนำดินสอไปก่อน
ในขณะเดียวกันน้ำข้าวก็ส่งแขนอวบอ้วนผิวสีแทนของตัวเอง ไปกอกรอบคอคนแบกเอาไว้แน่นเพราะกลัวหล่น แต่ยูตัสก็สร้างความไว้ใจให้คนบนหลัง ด้วยการส่งแขนแกร่งไปรองไว้ที่ก้นให้กันตก
"คนแรกเลยนะที่แบกได้"
น้ำข้าวพูดลอยๆ ขึ้นมาเพราะไม่อยากให้มันเงียบจนเกินไป และไม่อยากให้คนตัวโตพูดใส่ด้วยว่าเขาเอาแต่เงียบใส่
"ดีใจนะเนี่ยที่ได้เป็นคนแรก"
ยูตัสหันมามองคนที่วางคางไว้ข้างแก้มแล้วพูดตอบด้วยรอยยิ้มทั้งตาและปาก พร้อมๆ กับหัวใจที่เต้นถี่อย่างตื่นเต้นดีใจ เพียงเพราะได้ยินคนตัวอ้วนเอ่ยปากชวนสนทนา
"ห๊ะ? ดีใจทำไมอ่ะแค่เป็นคนแรกที่แบกเราไหวเองนะ"
"ก็ดีใจที่ไม่มีใครได้แบกข้าวได้นอกจากเราไง"
จบคำพูดของยูตัสพลันหัวใจดวงน้อยของน้ำข้าว ที่มันตายด้านไม่เคยเปิดรับใครมานานก็เต้นแรงขึ้นมา จนทำให้น้ำข้าวชะงักไปเพราะตกใจตัวเอง ก่อนจะพ้นคำด่าเป็นภาษาญี่ปุ่นใส่ พลางลอบอมยิ้มออกมา
"...บา~กะ (บ้า/คนบ้า/บ้าบอ มาจากภาษาญี่ปุ่น)"
"แปลว่าอะไรอ่ะ"
ยูตัสถามขึ้นด้วยรอยยิ้มขบขันอย่างเย้าแหย่ เพราะตัวเองรู้คำตอบดีอยู่แล้วว่ามันหมายความว่าอย่างไร เนื่องจากเขาเองก็ดูอนิเมะญี่ปุ่นมาพอประมาณเหมือนกัน
"บ้า"
คนอ้วนบนหลังตอบทันควันพลางย่นจมูกใส่อย่างคนหมั่นไส้ พลอยทำให้คนฟังหลุดหัวเราะชอบใจออกมาอีกระลอก
ดินสอที่เดินตามหลังสองหนุ่มมาเงียบๆ ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่เข้าก็เลิกคิ้วขึ้นมาอย่างแปลกใจ พลางคิดในใจว่า
ไม่ใช่แล้วไอ้สองคนนี้...ไม่ใช่ธรรมดาๆ แล้ว
#ลูกหมูของยูตัส
Twitter :
https://twitter.com/dao_25?s=09


Pig love
04
"ขอบใจ"
"ไหวแน่นะ?"
"ไหวน้า อย่าห่วงไม่เข้าเรื่องสิ รีบไปเรียนได้แล้ว"
น้ำข้าวที่มีไม้ค้ำช่วยพยุงตัว ยืนอยู่หน้าห้องเรียนของคณะตัวเอง ขมวดคิ้วพูดไล่ยูตัส ที่เอาแต่ทำสีหน้าเป็นห่วงเป็นกังวลเขาไม่เลิกอย่างอ่อนใจ
หลังจากที่แต่งตัวกันเรียบร้อยเมื่อเช้า  ยูตัสก็พยุงพาเขาเดินลงจากหอมาขึ้นรถ แล้วขับรถมาส่งเขาถึงคณะ แต่แทนที่จะจบแค่หน้าคณะ กลับกลายเป็นว่ายูตัสดันเดินมาส่งเขาถึงหน้าห้องเรียนเลยทีเดียว
"จะไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไง ก็ตัสเป็นคนทำข้าวเจ็บ"
ยูตัสที่เกิดอาการเป็นห่วงขึ้นมาทันทีที่พาคนอ้วนมาส่งที่คณะพูดบอกเสียงเครียด และเหตุผลที่มันทำให้เขาเป็นห่วงน้ำข้าว คงเพราะว่าน้ำข้าวดูเหมือนจะไม่ค่อยมีเพื่อนที่พอจะสนิทในคณะเลย แล้วสภาพยังมาเป็นแบบนี้ก็ดูจะลำบากมากในการเดินไปไหนมาไหน เขาเลยอดที่จะเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้
"นี่...บอกว่าไม่เป็นอะไรก็ไม่เป็นอะไรสิ อย่าคิดมากได้มั้ย"
"แต่ข้าว..."
"ไม่ต้องมาแต่ข้าว ไปเรียนได้แล้วเดี๋ยวมันจะสาย"
น้ำข้าวถอนหายใจใส่ พลางหันหลังให้ยูตัสแล้วเดินซวนเซขากะเผลกเข้าห้องเรียน ที่มีนักศึกษาคณะบริหารอยู่กันเกือบเต็มห้อง อย่างไม่สนใจสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมา เพื่อเป็นการตัดบทสนทนากับคนช่างกังวลอย่างยูตัสไป
"งั้นพักเที่ยงแล้วตัสจะโทรหานะ ข้าวรอรับสายตัสด้วยนะ!"
ยูตัสที่ยังคงมีท่าทีกังวลพูดตะโกนบอก เรียกสายตาของคนภายในห้องให้หันมามองกันถ้วนทั่ว แต่เจ้าของเสียงก็ไม่ได้สนใจ เพราะเขานั้นใช้สายตามองแค่แผ่นหลังหนาของคนตัวอวบอ้วน ที่กำลังเดินเข้าไปนั่งในพื้นที่ว่าคนเดียวเท่านั้น
และเมื่อเห็นว่าน้ำข้าวยกมือขึ้นมาทำท่าโอเค ยูตัสก็ยิ้มออกมาก่อนจะเดินกลับลงไปขึ้นรถของตัวเองที่จอดอยู่หน้าคณะบริหาร แล้วขับรถวนกลับไปยังตึกเรียนของคณะตัวเอง
"ไอ้ข้าวเป็นไงมั้ง?"
ดินสอที่ไม่เคยมีความคิดจะทักทาย หรือพูดคุยกับยูตัสในเมื่อก่อน เดินเข้ามาทักทันทีที่เห็นว่ายูตัสกำลังจะเดินเข้าห้องเรียนอย่างรีบร้อน
"ก็โอเคขึ้นแล้วแหละ แต่..."
ยูตัสที่กำลังจะเดินเข้าห้องเรียนไปหยุดชะงัก แล้วหันกลับไปมองทางต้นเสียง ก็เห็นว่าเป็นดินสอที่เอ่ยปากถามขึ้น โดยมีกลุ่มเพื่อนของดินสองอีกสามคนอยู่ด้วย เอ่ยปากตอบเสียงเรียบหากแต่น้ำเสียงกลับเป็นกังวลจนคนฟังรับรู้ได้
"ไม่ต้องห่วงมันขนาดนั้นหรอกน้า ไอ้น้ำข้าวมันไม่เป็นอะไรหรอก"
ดินสอพูดบอกเสียงเรียบ ด้วยท่าทีสบายๆ เพราะเขาเป็นเพื่อนกับน้ำข้าวมานานเขาจึงรู้ดีที่สุดว่าน้ำข้าวมันแกร่งขนาดไหน
"แต่เราก็ยังเป็นห่วงข้าวอยู่ดี...ดูเหมือนข้าวจะไม่ค่อยมีเพื่อนในคณะเลยด้วย"
ยูตัสพูดขึ้นพลางเดินเข้าห้องเรียนไปพร้อมๆ กับดินสอและกลุ่มเพื่อนของดิน
"มันเป็นความผิดกูเองแหละ"
ดินสอที่ได้ฟังยูตัสพูดก็ถึงกับถอนหายใจหนักๆ ออกมาแล้วพูดขึ้นเสียงอ่อน เขารู้สึกผิดจับใจเลยที่เป็นต้นเหตุให้น้ำข้าวโตมาเป็นคนอย่างทุกวันนี้
"...หมายความว่าไง?"
ยูตัสหันมามองคนพูดแล้วเลิกคิ้วถามทันที เขาไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่ดินสอพูดเท่าไรนัก แล้วก็อยากจะรู้คำตอบมากๆ ด้วยว่าน้ำข้าวคนก่อนที่ดินสอพูดถึงเป็นคนแบบไหน
"เพิ่งรู้จักกันเล่าได้ด้วยหรอวะ?"
ดินสอหันไปมองเพื่อนใหม่แล้วเลิกคิ้วว่ากลับ ทำให้เพื่อนเกลอร่วมคณะในรั่วมหาวิทยาลัยสามคนของเขาว่าสวนตอบแทนยูตัสทันที
"ได้สิวะ!"
ควิก เอ็ก และตรีมพูดส่วนขึ้นมาทำให้ดินสอต้องละสายตาจากยูตัสไปมองหน้าเพื่อนด้วยสีหน้าเป็นเชิงบอกว่าเสือกไปในตัว
"กูพูดจริงๆ นะ ถึงไม่สนิทก็พูดได้ถ้ามึงไว้ใจมันมากพอ"
ตรีม เด็กหนุ่มหุ่นล้ำผิวสองสีร่างกายสมส่วน หน้าตาธรรมดาๆ ที่เดินอยู่ข้างหน้ายูตัสหันกลับมาพูดบอกด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งด้านในสุดของโต๊ะ
"เออ กูก็เห็นด้วยกับไปตรีม เพราะกูเองก็เป็นคนแบบนั้น แต่ถ้าอะไรที่มันไม่จำเป็นกูก็จะไม่พูด"
ควิก ผู้ชายตัวสูงสวมแว่นสายตา ร่างกายผอมบางไม่มีอะไรเด่นเป็นพิเศษว่าสมทบ แล้วเดินเข้าไปนั่งต่อจากตรีม
"ส่วนกู กูคิดว่าแล้วแต่ความจำเป็นวะ แต่เรื่องนี้มันก็แล้วแต่มึงอีกนั้นแหละ ขนาดพวกกูรู้จักมึงกับข้าวมาเป็นปีแล้ว กูยังไม่ค่อยจะรู้อะไรเกี่ยวกับพวกมึงสองคนเท่าไหร่เลย แต่ก็อย่างที่ว่ามันก็แล้วแต่นิสัยของคนว่าชอบแสดงด้านไหนให้ใครเห็น หรืออยากให้ใครเห็นด้านไหน"
เอ็กหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารัก และนิสัยกลับแสบ และซี๊ดยิ่งกว่าอะไรเอวตัวมามองดินสอพลางพูดบอกด้วยท่าทีนักเลง หากแต่คนมองอย่างดินสอนั้นรู้ดีว่ามันเป็นบุคลิกของเพื่อนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร
"จุ๊ๆๆ กูเพิ่งจะเห็นพวกมึงพูดดีก็คราวนี้แหละ"
ดินสอยิ้มขำทำเสียงจุปาก พูดแซะเพื่อนทันที เมื่อได้ยินคำพูดที่สุดแสนจะเท่ของกลุ่มเพื่อน ที่วันๆ นอกจากจะไม่มีสาระ แล้วยังจะทำตัวไร้สาระด้วยความชื่นชม
"อ๊ะไอ้นี่ มึงเห็นพวกกูเป็นคนแบบไหนเนี่ย"
เอ็กหน้ายู่ถามเพื่นกลับเสียงเข้มด้วยท่าทีไม่จริงจังนัก หากแต่คนตอบกลับไม่คิดจะรักษาหน้าให้เพื่อนสักนิด
"พวกไร้สาระ เอาแต่บ้าหมีไปวันๆ"
"โอบ๊ะ! อย่ารวมผมผมเป็นเด็กเรียน แล้วผมก็ชอบผู้ชายด้วยไม่ได้บ้าหมีครับ"
ควิกพูดขึ้นอย่างไม่อายปาก เพราะเขากล้าพูดได้เต็มปากเลยว่าเขาชอบเพศไหน และเป็นเพศไหน ซึ่งเพื่อนๆ ที่รู้จักเขาทุกคนก็รู้ว่าเขาชอบผู้ชาย
"อะๆ นอกเรื่องแล้วพวกมึงวนกลีบเข้ามาเรื่องไอ้ข้าวก่อน"
ตรีมที่นั่งขำกับคำพูดของควิกพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนเริ่มออกนอกทะเลกันไปไกล บวกกับหนุ่มหล่อของคณะอย่างยูตัสที่เริ่มจะมีท่าทีกระวนกระวายแล้ว
"งั้นมึงมานั่งกูจะเล่าให้ฟัง เพราะยังไงมันก็ไม่ได้เป็นความลับอะไรอยู่แล้ว"
ดินสอกลับเข้าเรื่องอีกครั้ง แล้วนั่งลงตามเอ็ก พร้อมกับหันมาชักชวนยูตัสให้นั่งลงที่เก้าอี้ว่างอีกตัวข้างๆ ด้วย ที่เขาจะเล่าให้ฟังไม่ใช่อะไร เขาแค่คิดว่าไอ้น้ำข้าวเพื่อนสนิทของเขามันดูสนใจยูตัาเฉย เพราะตั้งแต่เกิดเหตุการณ์วันนั้นน้ำข้าวก็ไม่มีท่าทีว่าจะสนใจใครเลย จนกระทั้งเมื่อวานนี้ที่เขาได้เห็นเพื่อนสนิทพูดคุยกับคนอื่นด้วยท่าทีสบายๆ นอกจากตัวเขา และเพื่อนในกลุ่มของเขา
"แต่ก่อนที่ไอ้สอจะเล่านายมีอะไรอยากจะบอกพวกเราก่อนมั๊ยวะ?"
ตรีมพูดขึ้นเสียงเรียบหลังจากที่ลองมองตามสัญชาตญาณความรู้สึกของคนถูกจ้อง แล้วสบเขากับสายตาของเพื่อนกลุ่มใหญ่ภายในห้องที่มองมา
"นั้นดิ กูก็ว่าอยู่ว่าทำไมรู้สึกเหมือนถูกจ้อง"
เอ็กพูดขึ้นหลังจากที่จ้องมองไปด้านหน้าของตัวเอง แล้วเห็นว่าเพื่อนร่วมห้องกลุ่มใหญ่ที่เคยอยู่กับคนหล่อของคณะอย่างยูตัสมาตั้งแต่เข้าเรียนมหา'ลัย กำลังจ้องมองมาทางพวกเขาไม่วางตา
"อ่า...ไอ้สัดจิตสังหารแรงฉิบหาย อะไรทันจะติดมึงกันขนาดนั้นวะ?"
ดินสอพูดขึ้นบ้างเมื่อได้ลองมองตามสายตาของเพื่อนในกลุ่มไป
"ผิดใจกันนะสิ"
ยูตัสพูดขึ้นก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ แต่เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเลิกนิสัยตามคนอื่น
"ห๊า? มึงเนี่ยนะผิดใจกับพวกมัน"
ดินสอหันมามองแล้วเลิกคิ้วถาทอย่างคนเหลือเชื่อทันที ไม่ต่างตากเอ็ก ตรีม และคลิกที่หันมาองมองหนุ่หล่อด้วยสายตาและสีหน้าสงสัย
"คือเมื่อวานเย็นลงไปซื้อของข้างหอข้าวแล้วไปเจอพวกนั้นเขา มันบอกให้เราไปส่งแต่เราปฏิเสธไปน่ะ"
"ก็เลยไม่พอใจมึงว่างั้น?"
ดินสอเลิกคิ้วถามด้วยท่าทีระอาใจ ปนเวทนา เพราะมันเป็นอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิดเลยว่า คนพวกนั้นมันแค่หวังจะกอบโกยผลประโยชน์ใส่ตัวเองเท่านั้น มันไม้ได้เห็นใครเป็นเพท่อนหรอกถ้าหากว่าไม่มีประโยชน์กับพวกมัน
"กูว่าไม่ใช่แค่ไม่พอใจหรอก มันคงจะเหม็นขี้หน้าไปแล้ว แต่ติดที่ว่านายยังมีประโยชน์กับพวกมันพวกมันก็เลยไม่ทำอะไรนาย"
ควิกกอดอกพูดบอกด้วยท่าทีเรียบเฉย หากแต่นัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นกลับเต็มไปด้วยความเวทนา และเย้ยหยันอยู่เต็มดวงตา เขามันเป็นพวกคนชั่งน้ำหน้าพวกเห็นแกตัวสุดๆ เพราะเขามีแม่แท้ๆ ของตัวเองเป็นตัวอย่างคนที่เห็นแก ตัวยอมละทิ้งครอบครัวของตัวเองไปมีสามีใหม่โดยที่ทิ้งเขากับพ่อเอาไว้กับหนี้กองโตที่เธอสร้างขึ้นเพียงสองคน
"มึงก็ไม่ต้องไปสนใจมันนักหรอก พวกเห็นแกตัวแบบนั้นน่ะ"
ดินสอหันมามองหน้าเพื่อนใหม่ แล้วพูดบอกเสียงเรียบในคำพูดไม่ได้แฝงความยุยง หรือส่งเสริมใดๆ นอกจากเป็นถอยคำพูดธรรมดาๆ ที่เอ่ยออกมาบอกตามประสบการณ์ของตัวเอง
"ข้าวก็พูดแบบนี้ แล้วเราก็ไม่ได้คิดจะสนใจแล้วและ เหนื่อยมากเลยกับการเป็นคนที่ต้องเป็นคนให้อยู่ฝ่ายเดียว ตอนนี้ก็เลยคิดว่าจะหยุดแล้ว"
ยูตัสหันไปมองหน้าเพื่อนร่วมห้องที่อยู่เรียนด้วยกันมานาน แต่ไม่เคยที่จะทักทายกันด้วยสายตาขอบคุณ ทำให้คนที่พูดบอกพยักหน้าส่งให้เป็นเชิงว่าไม่เป็นไร
"เออ ยังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยนี่ไอ้เอ็ก ไอ้ควิก แล้วก็ไอ้ตรีม ส่วนมึงไม่ต้องแนะนำตัวหรอก เขารู้จักมึงกันทั้งคณะแล้ว"
ดินสอพูดแนะนำตัวเพื่อนเกลอให้ยูตัสรู้จัก โดยที่ทุกคนต่างพากันเมินสายตาที่มองมาทางพวกทิ้งไปอย่างไม่คิดจะสนใจ
ยูตัสที่ได้รู้จักเพื่อนใหม่ก็พยักหน้าทักทายกับกลุ่มเพื่อนของดินสอกลับพอเป็นพิธี เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาจึงหันไปมองดินสออีกครั้งเพื่อรอให้เจ้าตัวเริ่มเล่าความเป็นมาของน้ำข้าวเสียที
อาจเป็นเพราะเขาสนใจในตัวของน้ำข้าว มันเลยทำให้เขาอยากจะรู้ทุกๆ เรื่องของน้ำข้าวไปโดยปริยายแบบนี้
"เมื่อก่อนข้าวไม่ได้อ้วน ไม่ได้เป็นคนไม่มีเพื่อน และปิดกั้นคนอื่นแบบนี้ ไอ้ข้าวเป็นคนใจดีแล้วก็ใส่ใจความรู้สึกคนรอบข้างก่อนเสมอ มันใจดีกับทุกคนที่เข้าหามัน เหมือนมึงเลย แต่ก็เพราะว่ามันเป็นคนแบบนั้นมันโดนเพื่อนที่อยู่รอบๆ ตัวเอาเปรียบเสมอ ยิ่งเวลาที่กูอยู่กับมันนะกูนี่โคตรเหนื่อยใจเลย เอะอะก็ข้าวช่วยหน่อย ขอดูด้วย ขอลอกอัน ขอยืมอันนี้ ฝากซื้อนู้นนี้แต่ไม่ยอมจ่ายคืนค่าของคืน เอาเปรียบมันทุกๆอย่าง"
"..."
"และที่เจ็บปวดที่สุดคงเป็นเรื่องที่แฟนคนแรกของมันนอกใจไปคบกับเพื่อนอีกคนของมันนั้นแหละ เป็นผู้ชายหน้าตาดีปากหวานแต่สันดานแย่ฉิบหาย มาลอกคบกับไอ้ข้าวทั้งๆ ที่มันไม่ได้ชอบผู้ชายสักนิด เห๊อะนึกถึงแล้วกูอยากจะย้อนเวลากลับไปตั้นหน้ามันอีกสักครั้งจังเลยไอ้เวรเอ้ย"
ดินสอพูดเล่าด้วยสีหน้าโมโหจัด ราวกับว่าอยากจะทำอย่างที่ปากพูดจริงๆ หากว่าย้อนกลับไปได้ ในตอนที่เขารู้วันนั้นเขาหัวเสียจนตามรุ่นพี่คนนั้นไปถึงบ้าน แล้วก็ชกหน้าไปทีจนคนโดนสลบเหมือด ต้องไปเสียค่าปรับอยู่โรงพักข้อหาทำร้ายร่างกายปผลายบาท หากแต่พ่อแม่ไม่ได้ดุด่าอะไรเพราะรู้ดีว่าเขาเป็นคนที่ว่า ถ้าไม่โกรธหรือเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ เขาจะไม่ทำอะไรแบบนั้นเลย
"เพราะแบบนั่นสินะถึงได้เข้าใจความรู้สึกเรากัน"
ยูตัสพยักหน้ารับทันที เขากระจ่างแจ้งแล้วว่าทำไมคำพูด และคำแนะนำของน้ำข้าวมันถึงได้ดูเข้าอกเข้าใจเขานัก
"แล้วไอ้ที่ว่าข้าวไม่ใช่คนอ้วนนี่..."
เอ็กที่ข้องใจกับรูปร่างของน้ำข้าวที่ดินสอได้พูดบอกว่า เมื่อก่อนข้าวไม่ใช่คนอ้วนก็เอ่ยปากเลิกคิ้วมองหน้าเพื่อนเกลอทันทีอย่างสงสัย โดยที่ตรีมเองก็เท้าคางรอฟังคำตอยอยู่เช่นกัน
"ก็เพราะกูนี่แหละ"
"ยังไง?"
คลิกเลิกคิ้วมองคนพูดด้วยสีหน้าเป็นคำถาม คนอื่นๆที่รอฟังก็ทำหน้าไม่ต่างกัน
"ก็กูเป็นคนบอกมห้มันไปทำอะไรก็ได้ที่มันทำให้คนอื่นเลิกมาวุ่นวายกับชีวิตเราสักที"
ดินสองพูดบอกเสียงอ่อนอก พลางส่ายหน้าไปมาอย่างคนอ่อนใจ เขามันผิดเองที่พูดอะไรไม่เจาะจงแบบนั้นจนเพื่อนโตมาเป็นอย่างทุกวันนี้
"ข้าวก็เลยเพิ่มน้ำหนักตัวน่ะหรอ?"
ยูตัสพูดถามขึ้นเมื่อเริ่มจะเข้าใจที่มาที่ไปของน้ำหนักตัวของคนอ้วนแล้ว
"ใช่ ไม่ใช่แค่เพิ่มน้ำหนักตัวนะมันยังเพิ่มนิสัยปิดกั้นไม่เอาใครเข้ามาด้วย ทำให้ตอนที่เรียนมอ.ปลายอยู่มันมีแค่กูเป็นเพื่อนอยู่คนเดียวไง"
พูดจบดินสอก็ถอนหายใจออกมา เพราะรู้สึกผิดมากกับความคิดของตัวเองในตอนนั้น ตอนนี้ก็ทำได้แค่สั่งไอ้หมูอ้วนให้มันลดน้ำหนักเท่านั้น แต่ก็อย่างที่เห็นว่ามันคัดค้านเขาหัวชนฝา และยังเอาแต่บอกเขาว่า 'รอให้มันได้เจอคนที่ชอบมันในแบบที่ตัวมันเป็นก่อน' อีก
คิดแล้วก็เพลียใจ
"โคตรเหี้ย"
 เอ็กพูดขึ้นพลางส่ายหน้าไปมาเบาๆ
"ใคร? แฟนเก่ามันหรอ?"
ดินสอหันไปมองหน้าคนพูด แล้วเลิกคิ้วถามขึ้น
"ไม่ มึงอ่ะเหี้ย"
ตรีมตอบกลับแทนพลางส่ายหน้าระอาใส่ ไม่ใช่ว่าแฟนเก่ามันไม่เหี้ยนะ แต่เพื่อนเขามันก็เหี้ยเหมือนกันที่ทำให้คนๆ หนึ่งกลายร่างมาได้ขนาดนี้ เป็นคำพูดที่ส่งผลกับจิตใจโดยตรงเลยที่ทำให้คนฟังรับมาทำตามได้
"เออ ทุกวันนี้กูยังรู้สึกผิดกับตัวเองเลยที่ทำให้คนน่ารักแบบมันกลายมาเป็นคนแบบนี้"
ดินสอไม่คิดจะคัดค้านคำด่าของเพื่อน เพราะเขาเองก็รู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นเพื่อนที่แย่ขนาดไหน เขาถึงได้พยามหาทางอ้อมลดน้ำหนักให้มันไปในตัวอย่างการเดินมาเขาที่คณะทุกเย็นจนมันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้นเมื่อวานนี่แหละ
ยูตัสที่ได้รับรู้เรื่องราวฝังใจของน้ำข้าวก็ยิ่งสนใจเขาไปใหญ่ เพราะมันกำลังจะเป็นแบบอย่างให้เขาได้ก้าวเดินต่อไปได้โดยที่ตัวเองไม่จำเป็นต้องฝืนอย่างทุกวันนี้
"โคตรชอบเลยว่ะ..."
#ลูกหมูของยูตัส
Twitter :
https://twitter.com/dao_25?s=09


Pig love
03
"ข้าวพอจะมีชุดให้ตัสยืมเปลี่ยนบ้างมั้ย?"
"ทำไมอ่ะ จะนอนนี่หรอ?"
คนอ้วนเจ้าของห้องที่เนื้อตัวมีกลิ่นหวานๆ จากครีมอาบน้ำยี่ห้อดังหอมตลบอบอวลไปทั้งตัว หันไปมองคนตัวสูงที่นั่งข้างกายบนโซฟาแล้วถามขึ้น
หลังจากซัดอาหารเย็นมื้อใหญ่หมดน้ำข้าวก็เข้าไปอาบน้ำ โดยมียูตัสเป็นคนพยุงพาไปส่งถึงหน้าห้องน้ำ พร้อมกับรอรับเขาแล้วพากลับมานั่งที่โซฟาอีกด้วย
"ครับ...ตัสนอนได้หรือเปล่า? หรือถ้าไม่ได้เดี๋ยวตัสกลับห้องก็ได้ แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยมารับข้าวไปมอ."
ยูตัสที่นั่งสูดดมกลิ่นหอมหวานมานานสองนาน พูดตอบด้วยรอยยิ้มบางไม่มีท่าทีไม่พอใจ หรือคุกคามใดๆ แม้ว่าหัวใจจะเต้นไม่เป็นส่ำในสมองเอาแต่ฉุกคิดอกุศล ตั้งแต่ที่ได้นั่งมองน้ำข้าวทานมื้อเย็นแล้วก็ตาม
คนอะไรกินได้น่าอร่อยจังเลย ตัวก็หอมด้วย
"ก็ได้ ไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่ไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเอาเองนะ"
น้ำข้าวทำหน้าครุ่นคิดแล้วพูดบอกด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อน เพราะเขาไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการให้คนที่เพิ่งรู้จักกันมานอนด้วย แล้วยิ่งเป็นคนที่เขาอ่านสายตาออกง่ายอย่างยูตัส เขายิ่งไม่กังวลเข้าไปใหญ่
ดูเผิ่นๆ ยูตัสดูเป็นคนร่าเริงยิ้มง่าย แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าเหงาหงอย ยิ่งพอได้เห็นแววตาเปล่งประกายในตอนที่เจ้าตัวนั่งมองเขากินหมูย่างเมื่อก่อนหน้าแล้ว น้ำข้าวยิ่งพอใจเพราะเขาชอบคนที่รับเขาในแบบที่เขาเป็นได้ นี่ขนาดว่าเขาสองคนยังไม่ได้รู้จักกันดีด้วยซ้ำำ แต่กลับต่างคนต่างพอใจกันได้ขนาดนี้
"ครับ งั้นตัสจะลงไปซื้อของใช้ที่ร้านสะดวกซื้อข้างล่าง ข้าวจะเอาอะไรมั้ย?"
"ทำไมขุนกันจังอ่ะ เพิ่งจะกินหมูย่างหมดไปหลายโลเมื่อกี้นี้เอง นี่ก็ถามอีกแล้วว่าจะเอาอะไรมั้ย?"
น้ำข้าวมองตามเพื่อนตัวสูงที่ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าพออกพอใจ พูดบอกเสียงกลั้วหัวเราะทำให้คนฟังอย่างยูตัสยิ้มขำตาม
"ตัสชอบเวลาข้าวกินอ่ะ มันดูน่ารักดี"
ยูตัสพูดบอกตามตรงอย่างไม่คิดจะปิดบัง เพราะเขาไม่ใช่คนมีความลับอะไร แต่ก็เลือกที่จะพูดตามความรู้สึกเฉพาะกับคนที่เขาคิดว่าคนฟังจะรับได้เท่านั้น ซึ่งน้ำข้าวเป็นคนแรกที่ทำให้ยูตัส กล้าที่จะพูดบอกความรู้สึกของตัวเองอย่างตรงไปตรงมาได้
"...หยอดกันหรอ"
น้ำข้าวที่วางขาพาดไว้บนโต๊ะหน้าโซฟา โดยมีหมอนใบนิ่มรองอยู่หรี่ตามองคนพูดอย่างพิจารณา แล้วเอ่ยปากถามขึ้นอย่างไม่จริงจังนัก
หากแต่ยูตัสก็ทำเพียงแค่ยิ้มบางมองหน้าคนตัวเล็กกว่าโดยไม่ละสายตาไปไหน พลางพูดถามกลับแทนคำตอบ
"แล้วข้าวคิดว่าไงอ่ะ?"
"โห่ ยอกย้อนเก่งว่ะ ไปๆ รีบไปซื้อจะได้รีบกลับมาอาบน้ำ"
น้ำข้าวที่รู้สึกว่าหัวใจสั่น เต้นแรงขึ้นมาจากสายตา และคำพูดของยูตัส ก็ออกปากไล่แก้เขินทันที เพราะมันนานมากๆ แล้วที่ไม่มีใครมาพูดจาหยอดใส่เขาแบบนี้ มันเริ่มมาตั้งแต่ตอนที่เขาเพิ่มน้ำหนักขึ้นมาล่ะมั้ง
"หึๆ ตกลงจะเอาอะไรหรือเปล่าครับ?"
ยูตัสหัวเราะหึๆ ในลำคอให้กับท่าทีสุดแสนจะน่าเอ็นดูของอีกฝ้าย แล้วถามต่อ
"คิดว่าชอบกินอะไรก็ซื้ออันนั้นมา"
"แล้วถ้าตัสไม่รู้ล่ะ?"
"ก็ไม่ต้องซื้อ ไม่ได้มีปัญหากับของกินสักหน่อย"
น้ำข้าวพูดบอกพร้อมกับยักไหล่ส่งให้ เพราะเขารู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ ในเมื่อขนมนมเนยมันก็เต็มห้องเขาไปหมดอยู่แล้ว ถ้ายูตัสไม่ซื้อมาเขาก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร
"โอเคครับ งั้นเดี๋ยวตัสมานะ"
ยูตัสพยักหน้ารับพลางพูดบอก น้ำข้าวเลยพยักหน้ารับคำ ยูตัสจึงได้เดินไปเปิดประตูออกจากห้องไป เจ้าของห้องเลยหันกลับมาดูอนิเมชั่นญี่ปุ่นที่เปิดเอาไว้ต่อ
ยูตัสเดินออกจากหอพักนักศึกษาสุดหรูของน้ำข้าว ไปยังร้านสะดวกซื้อข้างๆ อย่างรวดเร็วเพราะช่วงขาที่ยาว หากแต่เพราะความบังเอิญทำให้เขาเดินมาเจอเพื่อนร่วมคณะ ระหว่างทางไปร้านสะดวกซื้อพอดิบพอดีโดยไม่ได้คาดคิด
"อ้าว ไอ้ตัสมาทำอะไรแถวนี้?"
แสนที่เป็นคนเห็นคนแรกเลิกคิ้วถามขึ้น ทำให้โค้ก และเพื่อนชายหญิงคนอื่นๆ อีกหลายคนหันมามองตาม
"ไหนบอกว่ามีธุระ? มีธุระที่หอนี้หรอ"
โค้กที่หันมาเห็นก็ถามขึ้นอีกคนด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะพอใจนัก เพราะเขานั้นชวนเพื่อนมาเพื่อจะเลี้ยงเหล้า หมายจะให้ยูตัสเป็นคนจ่ายอย่างทุกที
แต่เป็นเพราะโดนยูตัสปฏิเสธทำให้เขาต้องเสียเงินเอง จนเงินของเดือนนี้ที่แม่โอนมาให้ใช้แทบเกลี้ยงกระเป๋า จะยกเลิกนัดก็กลัวจะเสียหน้าเพราะชวนไปแล้ว และอีกอย่างเขาไม่คาดคิดด้วยว่ายูตัสจะปฏิเสธ เพราะทุกครั้งที่ชวนยูตัสก็มักจะไปกับพวกเขาเสมอ
"อื้ม พอดีต้องมาดูแลคนเจ็บน่ะ"
ยูตัสพยักหน้ารับคำด้วยสีหน้าคิดหนัก ระคนหนักใจ ยิ่งโดนโค้กมองหน้าด้วยสายตาไม่พอใจมันก็ยิ่งทำให้เขาอึดอัดใจยิ่งขึ้น
ทำไมถึงมาเจอแถวนี้ได้กันนะ?
"ไอ้อ้วนที่มึงแบกมันขึ้นหลังเมื่อเย็นอ่ะหรอ?"
แสนทำหน้าครุ่นคิดแล้วถามขึ้น เมื่อเหตุการณ์เมื่อเย็นมันแวบเข้ามาในหัว
"อืม แล้วมาทำอะไรกันแถวนี้?"
ยูตัสรับคำเสียงเรียบขรึมขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินคำพูดดูถูกคนอื่นของเพื่อนร่วมคณะ เขาไม่ได้สนิทกับใครเป็นพิเศษ กับสองคนนี้ก็แค่ชวนเขาไปกินเหล้าบ่อยๆ เม่านั้น แต่ชอบเมามายกันหมดแล้วให้เขาเป็นคนจ่ายเงินทุกครั้งไป
เรื่องเงินมันไม่ใช่ปัญหาสำหรับยูตัส หากแต่เป็นความรู่สึกมากกว่า ที่มันทำให้ยูตัสเริ่มไม่อยากจะเข้าใกล้คนพวกนี้ และอยากจะถอยห่างให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
"กำลังจะกลับห้องกันอ่ะ แต่เพื่อนที่ขับรถพามามันกลับไปก่อน ก็เลยไม่มีรถกลับอ่ะดิ"
แสนพูดบอกด้วยสีหน้าสุดเซ็งหมายจะให้เพื่อนร่วมคณะอย่างยูตัสเห็นใจ พาพวกเขาไปส่งที่ห้อง แต่ยูตัสกลับทำเพียงแค่พยักหน้ารับคำ แล้วขอตัวเท่านั้น
"อ่อ งั้นขอตัวนะ"
"เห้ย! เดี๋ยวดิวะ ไม่คิดจะไปส่งพวกกูหน่อยหรอ?"
โค้กเอ่ยปากเรียกรั้งด้วยสีหน้าไม่คอยสบอารมณ์มากกว่าเดิม แล้วพ้นคำพูดเห็นแก่ตัวออกมา จนยูตัสที่กำลังจะเดินเข้าร้านสะดวกซื้อไปเอียงหน้าไปมอง
"ทำไมกูต้องไปส่ง?"
"..."
"มาก็มาเอง ทำไมต้องทำให้มันลำบากคนอื่น?"
คำพูดกับสีหน้าเรียบตึงที่ยูตัสไม่เคยทำมาก่อน ทำให้คนฟังอย่างโค้ก และแสนนิ่งไป ยูตัสจึงเบือนหน้ากลับมาแล้วกรอกตาเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าร้านสะดวกซื้อไปอย่างไม่สนใจ
แม่งโคตรเห็นแก่ตัวเลย
เมื่อซื้อของเสร็จยูตัสก็เดินกลับออกจากร้านสะดวกซื้อมา แล้วก็พบว่ากลุ่มเพื่อนยังคงยืนรอรถกันอยู่ เพียงแต่จำนวนคนมันน้อยลงเท่านั้น และคนที่เหลืออยู่เขาก็แค่คุ้นหน้าคุ้นตาเท่านั้น ไม่เคยพูดคุยอะไรกัน ยูตัสเลยเดินหอบของผ่านไปเฉยๆ อย่างไม่คิดจะสนใจ
แกร๊ก!
ยูตัสที่หอบของกิน และของใช้ตัวเองมาเต็มมือแตะการ์ดแล้วเปิดประตูเข้ามา ทำให้คนที่นีงั่งดูอนิเมชั่นญี่ปุ่นอยู่หันกลับมามอง แล้วขมวดคิ้วถามขึ้น
"ทำไมช้าจังอ่ะ?"
ร้านค้าก็อยู่ข้างๆ หอนี่เองนะ
"...พอดีเจอเพื่อนน่ะ"
"ไอ้พวกเมื่อตอนเย็นน่ะหรอ?"
ยูตัสพยักหน้ารับคำเบาๆ พลางเดินเอาของมาวางลงที่พื้นข้างๆ โต๊ะหน้าโซฟาแล้วกลับลงไปนั่งที่เดิมอีกครั้ง แล้วหันไปมองหน้าคนตัวอ้วน ก่อนจะถามขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล
"ข้าวว่าตัสจะโดนเกลียดขี้หน้ามั้ย?"
"ทำไมอ่ะ?"
น้ำข้าวที่เหลือบมองถุงขนมสารพัดจนตาวาว ละสายตาออกมามองหน้าคนพูด ก่อนจะเลิกคิ้วถามกลับอย่างสงสัย
"พวกนั้นบอกให้ตัสไปส่งอ่ะ แล้วตัสก็เลยพูดไปว่า 'ทำไมกูต้องไปส่ง มาก็มาเองทำไมต้องทำให้มันลำบากคนอื่น' แบบนี้อ่ะ"
ยูตัสเล่าให้ฟังตามคำพูดที่ตัวเองได้เอ่ยพูดกับเพื่อนไปก่อนหน้า เพราะตอนนั้นเขาไม่พอใจจริงๆ จนมันเก็บอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่
"จะให้พูดอ้อมๆ หรือเอาตรงๆ ดีอ่ะ?"
น้ำข้าวพูดถามพร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างคนพึงพอใจ เพราะเขาไม่คาดคิดว่าเพียงแค่คำพูดไม่กี่คำของเขา จะทำให้ยูตัสกล้าขึ้นขนาดนี้
"โดนเกลียดแล้วใช่มั้ย?"
ยูตัสย่นคิ้วว่าด้วยสีหน้าเป็นกังวล
"ก็ธรรมดา นายไปขัดใจพวกมันนิจะโดนเกลียดก็ไม่เห็นแปลก"
น้ำข้าวยักไหล่บอกด้วยท่าทีไม่เดือดร้อน เพราะเขาผ่านมันมาก่อนยูตัสแล้ว เขาถึงรู้ว่ามันจะเป็นยังไงต่อไปหลังจากนี้
"แต่ว่านะ ไม่ต้องไปซีเรียสกับมันหรอก คนเห็นแก่ตัวแบบพวกมันไม่คู่ควรที่เราจะต้องเอามาใส่ใจ"
คนอ้วนพูดต่อพลางจ้องหน้ายูตัสด้วยสายตาเอ็นดู หากแต่ก็ไม่ได้แสดงออกขนาดที่ว่าจะทำให้ยูตัสรู้ตัวได้
ผิดกับยูตัสที่ตอนนี้ตาเป็นประกายวิบวับ อย่างคนสะกดอารมณ์ความรู้สึกดีเอาไว้ไม่อยู่จนต้องหันหน้าหนี หลบสายตาน้ำข้าวไป
"ขอบคุณนะ งั้นตัสเอาของไปเก็บให้นะ แล้วก็จะไปอาบน้ำต่อเลยด้วย"
ยูตัสพูดบอกโดยไม่ได้หันมามองคนอ้วนสักนิด ก้มหน้าก้มตาหยิบของขึ้นมาถืออย่างเก้ๆ กังๆ เพราะเสียอาการจนประหม่าระคนหวั่นไหวกับคำพูด และสายตาของน้ำข้าวไปหมด
"อะ—โอเค"
น้ำข้าวที่เห็นท่าทีเงอะงะของยูตัสก็เกือบจะหลุดขำออกมา หากแต่ก็ต้องฝืนเอาไว้เพราะไม่อยากให้ยูตัสเสียอาการไปมากกว่านี้
ทำไมคนเรามันน่าเอ็นดูได้ขนาดนี้วะ
#ลูกหมูของยูตัส
Twitter : https://twitter.com/dao_25?s=09