เสียงกลองยาวดังขึ้นรัวๆ ก่อนจะตามมาด้วยการแผดเสียงของเพลงที่มีเนื้อร้องและทำนองอันคุ้นหูของทุกคน
"ฝนเทลงมา เทลงมา เทลงมา ให้นาตูโฮ่ง นาตูโฮ่ง นาตูโฮ่ง
ให้โส่งตูเปียก โส่งตูเปียก โส่งตูเปียก ให้เสื้อตูเปียก เสื้อตูเปียกเสื้อตูเปียก
แมงตับเต่า ออกลูกต่างหลัง...…เป็นแมงอีหยัง....
โอ้แมงอีฮูม แมงอีฮูม แมงอีฮูม ใต้ต้นหมากเขียบ ต้นหมากเขียบ ต้นหมากเขียบ"
สิปรางค์มองภาพความรื่นเริงตรงหน้าอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจ นี่มันเพลงเชียร์กีฬาแน่หรือ หญิงสาวคิดว่าหล่อนเคยได้ยินเพลงนี้มาตั้งแต่เด็ก มันไม่เห็นจะมีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับการกีฬาตรงไหน และภาพการเอาจริงเอาจังกับการยักย้ายส่ายสะโพกเต้นระบำรำฟ้อนปนกันสะเปะสะปะของชาวโรงงาน ก็ยิ่งทำให้หล่อนงงงวยว่าวันนี้มันงานแข่งกีฬาสีหรืองานร้องรำทำเพลงประจำปีกันแน่
วันนี้บรรดากองเชียร์และนักกีฬาต่างพากันมารื่นเริงด้วยชุดม่อฮ่อม นี่เป็นประเพณีอันเก่าแก่ของโรงงานแห่งนี้ พวกเขาจะแข่งกีฬากันด้วยชุดม่อฮ่อม
และปีนี้ก็เป็นเหมือนอย่างเช่นทุกปี คือจะไม่มีการแบ่งฝ่ายเชียร์ เพราะถึงแบ่งไปก็ไม่มีใครสนใจ กองเชียร์มีอยู่กองเดียว และชาวโรงงานก็จะเชียร์นักกีฬาอย่างเท่าเทียมกันทุกคน เสียงเชียร์หรืออีกนัยหนึ่งคือเสียงร้องเพลงจะดังกระหึ่มอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าขณะนั้นจะมีกีฬาแข่งอยู่หรือไม่
"เอ้า ขะใจ๋ ขะใจ๋ ป้อจาย แม่ญิง ป้ออุ้ย แม่อุ้ย มาตังหน้าเวทีฮื้อไวเลยเจ้า มาม่วนอกม่วนใจโตยกั๋น ข้าเจ้าไค้หันป้าฟองเต้นขนาด เอ้า น้องปัณณ์ ตั๋วๆ มาทางเพ่ มาอยู่ใกล้ๆอ้าย"
ดนัยผู้เป็นโฆษกของงานนี้ถือโอกาสยึดไมค์เชิญชวนเหล่าชาวโรงงานอย่างเริงร่าอยู่ข้างสนามบอล วันนี้เขามาด้วยเสื้อม่อฮ่อมเหมือนคนอื่นๆ
แต่ดนัยก็คือดนัย ผู้นำเทรนด์แฟชั่นของโรงงานอย่างเขานั้นเสื้อม่อฮ่อมต้องไม่ธรรมดา เขาแทรกโบว์สีรุ้งขนาดใหญ่เข้าไปขณะจับชายเสื้อม่อฮ่อมทั้งสองข้างมาผูกไว้ด้วยกัน เพียงเท่านี้ม่อฮ่อมคอจีนของเขาก็ดูโดดเด่นเหนือใคร มันเป็นเรื่องสำคัญที่จะต้องแต่งตัวให้เริ่ดหรูเข้าไว้ เนื่องจากตัวเขาต้องเป็นผู้ที่รับภารกิจที่หนักที่สุดในวันนี้ เขาทั้งเป็นผู้ดำเนินรายการ เป็นนักกีฬา เป็นผู้นำเชียร์ เป็นนักร้อง และแน่นอน เป็นแดนซ์เซอร์
"ต่อไปจะเป็นการแข่งขันชักเย่อเจ้า สองทีมแรกที่จะมาแข่งกัน คือทีมโม่กาแฟสดและทีมตากกาแฟกะลาเจ้า"
ในขณะที่เสียงของโฆษกแผดดังอย่างไม่เกรงใจใคร แต่เสียงของน้องเอื้องคำกลับนุ่มนวลน่ารัก
"อ้ายปัณณ์เก่งขนาดเลยเจ้า ข้าเจ้าผ่อตอนอ้ายแย่งเก้าอี้มาจากอ้ายอู๊ดแล้ว ข้าเจ้าสงสารอ้ายอู๊ดเปิ้นขนาด"
คำชมของสาวน้อยที่วันนี้ก็มาในชุดเสื้อม่อฮ่อมกางเกงยีนทำเอาปัณณ์ยิ้มแทบไม่หุบ ผมมวยที่ปักดอกไม้เอาไว้ทำให้สาวน้อยดูอ่อนหวานยิ่งขึ้นๆไปอีก
ปัณณ์พยายามจะเข้าร่วมการแข่งขันทุกชนิด เขาอยากทำให้คนน่ารักคนนี้ประทับใจเขา แล้วก็ดูเหมือนเอื้องคำจะชื่นชมเขาไม่หยุดจริงๆ
"น้องเอื้องคำก็งามมากๆเหมือนกันฮะวันนี้" หนุ่มน้อยชมคนตรงหน้ากลับคืนบ้าง
"เขาอู้ว่า งามนักๆ เจ้า" สาวเหนือพยายามจะสอนคำเมืองให้แก่เขา
"ครับ น้องเอื้องคำงามนักๆเลยเจ้า" ปัณณ์พยายามจะเอาใจเอื้องคำอย่างที่สุด เขาลงทุนไปซื้อหนังสือสอนพูดคำเมืองมาด้วย
"แฟน ภาษาอังกฤษ แปลว่า พัดลม ส่วนแฟน ภาษาผม แปลว่า ตั๋ว เน้อ.." เขากลั้นใจปล่อยมุขออกไป แต่สิ่งที่ได้รับกลับคืนมาคือสีหน้างงงวยของเอื้องคำ
อ้ายปันเปิ้นอู้อะหยังของเปิ้น?
….
"ไอ่โต้ง ฮาว่าฮาจะแทบบ่ไหวแล้วนา อิหยังวันนี้มาฮ้อนจะอี๊วะ" ช่างอู๊ดเดินเหนื่อยหอบเข้ามานั่งข้างรุ่นน้องคู่ใจ เขาเพิ่งกลับมาจากการไปเต้นประชันเพลงแมงอีฮูมกับดนัย นายช่างรุ่นใหญ่คว้าแก้วน้ำพลาสติกที่อยู่แถวนั้นยกขึ้นมาดื่ม
"ถุ๊ย! น้ำอะหยังวะ เค็มขนาด!" แล้วเขาก็บ้วนทิ้งแทบจะไม่ทัน ก่อนจะหันไปคาดคั้นเอากับช่างโต้ง
"อ่อ ของไอ่คุณน้องปัณณ์เขา เขาว่ามันคือเครื่องดื่มเกลือแร่จำเป็น"
"แล้วคุณน้องเขาไปไผครับ กระผมบ่หันมาน้องเขาตั้งแต่แข่งเก้าอี้ดนตรีเสร็จละ" นายช่างเหลียวหาหนุ่มน้อยหน้าใสประจำแผนก เดี๋ยวทีมของเขาต้องเตรียมตัวไปแข่งชักเย่ออีก ปัณณ์หายไปไหนนี่ พลันสายตาเขาก็เหลือบไปเห็นราณีกำลังยืนถ่ายรูปอยู่กับบรรดาชาวโรงงาน
"โค๊ะ คิงว่าก่อ น้องเบลล่าวันนี้น่าฮักขนาด ฮาไปถ่ายรูปกะน้องเขาพ่องดีกว่า" แล้วช่างอู๊ดก็รีบวิ่งออกไปทันที เขาลืมที่จะตามหาน้องปัณณ์ไปเสียสนิท…
วันนี้ราณีนั้นก็มาพร้อมกับเสื้อม่อฮ่อมและกระโปรงชาวเขา หญิงสาวปล่อยผมยาวสลวยและมีดอกไม้ทัดหู ทำให้หล่อนดูน่ารักโดดเด่นขึ้นมากว่าสาวๆในโรงงานคนอื่นๆ วันนี้ราณีไม่ได้ลงแข่งขันอะไรเลย หล่อนไม่ชอบเล่นกีฬา แค่หญิงสาวมีชายหนุ่มน้อยใหญ่ในโรงงานที่พากันมาขอถ่ายรูปเซลฟี่กับหล่อน แค่นี้ก็ไม่มีเวลาจะไปแข่งอะไรกับใครที่ไหนแล้ว ซึ่งหญิงสาวก็เต็มใจให้ทุกๆคนถ่ายรูปกับตนเองเป็นอย่างดี
หล่อนชอบความรู้สึกที่ตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจ และอีกอย่าง คุณณัฐก็คงจะเห็นแล้วว่า หล่อนป๊อปปูล่าร์ในโรงงานนี้เพียงใด หญิงสาวคิดแล้วก็มีความสุข วันนี้คุณณัฐอยู่ข้างๆหล่อนทั้งวัน เขาสังกัดทีมบัญชีของโรงงาน ยามที่แข่งกีฬาแต่ละประเภทเสร็จ ชายหนุ่มก็จะเดินยิ้มเข้ามารับขวดน้ำที่หญิงสาวคอยส่งอยู่ให้เสมอ…
วิชิตยืนมองชาวโรงงานเชียร์กีฬาและถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน ชายสูงวัยถอนหายใจยาวๆ ภาพบรรยากาศแบบนี้มันคงจะมีเป็นครั้งสุดท้ายแล้วสินะ เมื่อนึกย้อนไปถึงบทสนทนากับสิปรางค์เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เขาไม่คิดว่าหญิงสาวจะทำได้ แค่พยายามเกลี้ยกล่อมให้ปกป้องยอมรับความคิดอันนี้ ก็ไม่น่าจะง่ายแล้ว หลานสาวของเพื่อนรักเขาคนนี้พยายามจะช่วยโรงงานของเขาจริงๆหรือ จะยอมเหนื่อยเพื่ออะไรกัน จะว่าเพื่อเหตุผลทางธุรกิจล้วนๆก็ไม่น่าจะใช่ ทำไมหญิงสาวถึงเปลี่ยนใจ
ภาพความสนิทสนมระหว่างวินและสิปรางค์ตรงหน้า ทำเอาวิชิตต้องแอบมองชายหนุ่มนายช่างคู่ใจของเขาด้วยสายตาเป็นห่วง ผู้สูงวัยนึกย้อนไปถึงวันที่เขาได้รู้จักช่างวินเป็นวันแรก ตอนนั้นช่างวินอายุเพียงแค่สิบหก หนุ่มน้อยตัวคนเดียววิ่งหนีแก๊งคู่อริที่กำลังวิ่งไล่ตามมาเป็นฝูงเข้ามาในโรงงาน โชคดีที่คำตั๋นสามารถสกัดกั้นกองทัพที่อยู่ต่างวิทยาลัยของช่างวินออกไปได้ จากวันนั้นมาถึงวันนี้ หนุ่มน้อยเกเรคนนั้นก็ได้กลายมาเป็นนายช่างหนุ่มขวัญใจของชาวโรงงาน วิชิตรู้ว่าช่างวินของเขารักโรงงานแห่งนี้มากเพียงไร
แล้วถ้าช่างวินรู้ว่าคุณสิปรางค์มาทำอะไรที่นี่ เขาจะรู้สึกอย่างไร วิชิตได้แต่ถอนหายใจ…
"มะปรางแน่ใจนะครับ ว่าจะลงแข่งแชร์บอลจริงๆ"
"โอ้โห คุณช่างวิน นี่ถามอย่างนี้แปลว่าอะไรคะ คุณก็น่าจะเดาออกว่าดิฉันน่าจะเป็นคนที่มีความสามารถทางด้านกีฬาอย่างสูง นี่ ฮึบ ฮึบ อย่างนี้" หญิงสาวทำท่าแข็งขันโชว์การชู้ตลูกบอลในอากาศไปมา
ชายหนุ่มแอบทำสายตามองบนแล้วส่ายหน้าในความขี้โม้ของหญิงสาว แต่เขาก็ให้อภัย เพราะวันนี้มะปรางของเขามาในเสื้อม่อฮ่อม ซึ่งดูไม่เข้ากันกับหญิงสาวเอาเสียเลย เป็นครั้งแรกที่วินเห็นคนสวยใส่เสื้อพื้นเมืองเช่นนี้ แต่สำหรับเขาแล้ว ด้วยความที่มันเป็นเสื้อม่อฮ่อมแบบธรรมดา มันจึงทำให้คนใส่ดูน่ารักเป็นพิเศษ
"ทำเป็นเก่ง แล้วเมื่อเช้าใครบ่นปวดหัว"
"อ๋อ หายแล้วค่ะ" สิปรางค์ยิ้มกว้างทำหน้าหน้าแป้นแล้นใส่ชายหนุ่ม
"ไหน ตัวร้อนหรือเปล่า แล้วนี่ยังเวียนหัวอยู่ไหมครับ บอกแล้วว่าไม่ให้ลงแข่งเก้าอี้ดนตรี มันจะเดินกลมๆเป็นวงๆรอบๆ" คนตัวสูงอดไม่ได้ที่จะเอามือมาอังที่หน้าผากของคนหน้าใสข้างๆ ระยะหลังๆนี่สิปรางค์บ่นเวียนหัวอยู่บ่อยๆ เขาคิดว่าหล่อนคงจะทำงานหนักเกินไป หญิงสาวพักผ่อนน้อยและแทบไม่ได้ออกกำลังกาย
"แต่มันก็เป็นวงกลมๆรอบใหญ่ๆ ไม่เวียนหัวหรอก" คนหน้าใสพยายามเถียง
"แต่ถ้ามันเป็นรอบท้ายๆ วงมันก็จะเล็กลง มันก็จะต้องเดินวนๆรอบเล็กๆหลายๆรอบ"
"แต่เพลงมันหยุดเร็ว เดินไม่หลายรอบหรอก"
"แต่บางเพลงเขาก็แกล้งเปิดนานๆ จะได้เผลอ" วินไม่คิดว่าในชีวิตเขาจะต้องมาต่อล้อต่อเถียงอะไรไร้สาระแบบนี้ แต่เขาก็รู้ดีว่าสิปรางค์ชอบและเพลิดเพลินกันการต่อปากต่อคำแบบไม่มีที่สิ้นสุดเช่นนี้
"อื้อ ก็รอบสุดท้ายเราเผลอเวียนหัว ก็เลยแพ้ไง" แม้จะยอมรับ แต่ก็ยังหาเหตุผลที่ตัวเองแพ้
"วินไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เราไม่เป็นอะไร" หญิงสาวรีบพูดต่อ พลางยิ้มหน้าแป้นแล้นใส่ชายหนุ่มอีกรอบ
สิปรางค์ทำท่าร่าเริงไปอย่างนั้นเอง อันที่จริงหล่อนเวียนหัวตั้งแต่รอบแรกแล้ว แต่หล่อนเห็นทุกคนกำลังอยู่ในบรรยากาศอันรื่นเริง หญิงสาวจึงไม่อยากให้ใครๆต้องมาเป็นห่วง แค่เมื่อเช้าหล่อนเผลอบ่นกับนายช่างหนุ่มว่าหล่อนปวดหัว เขาก็มีท่าทีเป็นห่วงและเป็นกังวลมากมายเกินไปแล้ว…
หญิงสาวมองไปรอบๆ รู้สึกใจหายเมื่อเห็นความตื่นเต้นสนุกสนานของทุกคน หล่อนนึกไปถึงตอนที่คุยกับคุณวิชิตเมื่ออาทิตย์ก่อนเรื่องการเตรียมงานการจัดกีฬาสี ในตอนนั้นหล่อนไม่เห็นด้วย โรงงานจะถูกปิดอยู่แล้ว แต่ทุกคนยังไม่รู้ตัว และยังจะมาเล่นสนุกอะไรกันอยู่
แต่คุณวิชิตก็โน้มน้าวใจหล่อนว่างานกีฬานี้มีค่าใช้จ่ายไม่มาก และปีนี้ก็คงจะเป็นปีสุดท้ายที่ทุกคนจะได้มาสนุกสนานร่วมกันเช่นนี้ ในที่สุดสิปรางค์ก็ยอมตกลง และหล่อนก็แทบจะลืมเรื่องนี้ไปเลย จนกระทั่งเมื่อสองวันก่อน อยู่ดีๆหล่อนก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเมื่อได้มีโอกาสคุยกับปกป้อง
"ถ้าพี่ป้องแพ้ พี่ป้องต้องยอมให้เวลาปรางแก้ไขรายงานที่จะนำส่งผู้ถือหุ้น"
หญิงสาวยื่นข้อเสนอให้กับญาติผู้พี่
สิปรางค์รู้ว่าพี่ชายของหล่อนชอบเล่นกีฬามาก และเป็นคนที่เล่นกีฬาเก่งเป็นที่สุด ปกป้องชอบเล่นกีฬาทุกประเภท เขาเป็นนักกีฬาของโรงเรียนและของมหาวิทยาลัยมาโดยตลอด
งานอดิเรกอย่างเดียวของปกป้องนอกเหนือไปจากการทำงานก็เห็นจะเป็นการเล่นกีฬา ซึ่งชีวิตประจำวันอันยุ่งเหยิงของเขาเวลานี้ทำให้เขาแทบไม่มีโอกาสได้เล่นกีฬาบ่อยนัก ที่พอจะทำได้ก็เห็นจะเป็นการเข้าฟิตเนสเป็นบางเวลาหลังเลิกงานก็แค่นั้น
ปกป้องเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูงมาก และไม่ชอบให้ใครมาท้า ยิ่งถ้าเป็นเรื่องของกีฬาแล้ว สิปรางค์คิดว่ายังไงเสียพี่ชายของหล่อนก็ต้องยอมรับคำท้า
ในตอนรับคำท้านั้นชายหนุ่มยืนกอดอกจ้องมองน้องสาวสุดที่รัก เขารู้ดีว่าสิปรางค์ไม่มีวันเลิกล้มความตั้งใจที่จะแก้ไขรายงาน สิ่งนี้เองที่ทำให้เขากลัวใจหล่อน ปกติน้องสาวของเขาเป็นคนไม่เคยเปลี่ยนใจอะไรง่ายๆ เมื่อหญิงสาวมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองคิดแล้ว ก็จะดึงดันทำให้ถึงที่สุด
การทำงานกับสิปรางค์จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก ที่ง่ายก็คือ ถ้าหล่อนเห็นตรงกับเขา ปกป้องก็จะวางใจได้เลย ว่างานจะออกมาสำเร็จเกินเป้าหมายที่เขาตั้งไว้แน่ๆ แต่ที่ยากก็คือ ถ้าเกิดเขาและหญิงสาวมีความเห็นที่ไม่ตรงกัน ชายหนุ่มก็จะต้องพยายามหาเหตุผลร้อยแปดประการเพื่อมาคัดง้างความคิดของหล่อน
"ได้ครับ เรามาแข่งกัน ถ้าพี่ชนะ ปรางต้องทำงานที่เราตกลงกันไว้ให้จบ"
อันที่จริงเขาก็กำลังลังเลสองจิตสองใจอยู่ ว่าจะให้สิปรางค์ลองแก้ไขรายงานดูก่อนดีไหม คำพูดของทาคายามะเรื่องตลาดของกาแฟอาราบิก้ายังคงรบกวนจิตใจเขา และสิ่งที่หญิงสาวเสนอมา ฟังดูก็เป็นไปได้สำหรับอีกหนึ่งทางเลือกทางธุรกิจ เพียงแต่เขาไม่ได้อยากจะเลือกทางเลือกนี้ตั้งแต่ต้น ก็เท่านั้นเอง
แต่ในเมื่อน้องสาวคนนี้มีความมุ่งมั่นมาก ถึงขนาดมาท้าทายเขาแข่งกีฬา ทั้งๆที่รู้ว่าเขาเล่นกีฬาเก่งขนาดไหน ชายหนุ่มก็อยากจะลองแกล้งคนมั่นใจในตัวเองคนนี้ดูบ้าง ว่าหากสิปรางค์แพ้ หญิงสาวจะทำอย่างไร แต่หากถึงหญิงสาวชนะ ได้เข้าไปเสนอความคิดใหม่ให้กับผู้ถือหุ้น ก็ใช่ว่าผู้ถือหุ้นจะยินยอม ท้ายสุดแล้ว การตัดสินใจที่จะปิดโรงงานหรือไม่ ก็ต้องมาจากคณะกรรมการผู้ถือหุ้นใหญ่อยู่ดี
"แต่พี่ขออย่างนึง อย่าบอกกับคนงานว่าพี่เป็นใคร แค่บอกว่าพี่เป็นแขกมาจากกรุงเทพก็พอ"…
กว่าการแข่งขันเก้าอี้ดนตรี เป่าแป้ง หลับตาตีกระป๋อง และชักเย่อจะสิ้นสุดลง ก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว เสียงประกาศก้องจากดนัยก็ดังขึ้นอีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่ในวันนี้ก็ไม่สามารถจะนับได้ หากแต่การประกาศครั้งนี้ดูจริงจังน่าเกรงขามกว่าครั้งอื่นๆ
"และแล้วก็ได้เวลาที่ทุกคนรอคอย รายการซึ่งเป็นไฮไลท์ของวันนี้ การแข่งขันแชร์บอลกระชับมิตรระหว่างนายช่างฝ่ายผลิต และนายช่างฝ่ายซ่อมบำรุง ณ บัดนี้ ขอเชิญนักกีฬาลงสนามได้… นะฮ้าาาาา"
เสียงกรี๊ดดังกึกก้องในขณะที่นักกีฬาของทั้งสองทีมต่างพากันวิ่งลงสนาม และไปยืนเรียงแถวประจันหน้ากันกลางสนาม กองเชียร์ที่แต่เดิมดูเหมือนจะไม่ฝักใฝ่่ฝ่ายใด ในตอนนี้กลับแบ่งแยกเป็นสองฝ่าย แยกย้ายกันไปตามกลุ่มแฟนคลับของใครของมัน
"และตามกฎกติกาที่ไม่เป็นสากลของเรา ทีมที่มีจำนวนผู้เล่นเจ็ดคนนั้น จะต้องประกอบไปด้วยผู้เล่นซึ่งเป็นผู้หญิงสามคน โดยสองในสามต้องเป็นผู้สูงวัยอายุเกินหกสิบปี การแข่งขันจะมีรอบเดียว กินเวลายี่สิบนาที ทีมที่จะชนะจะได้รับถ้วยกาแฟทองขนาดใหญ่ที่สุดในโลกจากคุณวิชิตฮ้าาาาาา"
สิ้นเสียงประกาศ นายช่างใหญ่แห่งโรงซ่อมบำรุงก็หันมามองดูสมาชิกในทีมของตนเอง เขาได้วางตำแหน่งผู้เล่นสำคัญไว้หมดแล้ว แดนหน้าจะประกอบไปด้วยตัวเขาเอง ช่างอู๊ด และช่างโต้ง ส่วนแดนหลังประกอบไปด้วยสิปรางค์ ป้าฟอง และป้าสร้อย ส่วนปัณณ์จะทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตู
วินสบตากับมะปรางของเขา เขาเห็นหล่อนจ้องมองมาที่เขาเขม็ง และทำท่าพูดกับเขาด้วยปากที่ไม่มีเสียงว่า
วินต้องชนะให้ได้นะ วันนี้เราต้องชนะเท่านั้น
ชายหนุ่มไม่ได้นึกแปลกใจอะไรกับความเอาจริงเอาจังของสิปรางค์ หญิงสาวชอบเอาชนะเป็นปกติวิสัยอยู่แล้ว นายช่างหนุ่มหันไปใส่ใจผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม เขามองทีมฝ่ายผลิตด้วยสายตาคาดคะเน ช่างวุฒิ ช่างอ๊อด และคุณปกป้องเป็นแดนหน้า อือม์ น่าเกรงขาม ส่วนแดนหลัง น้องนวล ป้าแดง และป้าจิน ส่วนนี้ไม่น่ากลัวเท่าไหร่
ในขณะที่วินกำลังวางกลยุทธ์ให้กับทีมของเขานั้น วุฒิชัยยังคงแอบมองเจ้านายใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆเขาด้วยความประหลาดใจ เขาไม่รู้มาก่อนว่าปกป้องมาที่นี่ช่วงเวลานี้ ครั้งสุดท้ายที่เขาเจอลูกชายของเจ้าของโรงงานก็หลายปีมาแล้ว ปกป้องไม่เคยมาดูงานที่นี่อย่างเป็นทางการ ดังนั้นชาวโรงงานส่วนใหญ่แทบจะไม่มีใครเคยรู้จักปกป้อง จะมีก็แต่ฝ่ายบริหารบางคนเท่านั้นอย่างเช่น เขา ช่างวิน และคุณวิชิตเท่านั้น
ส่วนคุณปราณผู้ซึ่งเป็นบิดา อาจจะมาเยี่ยมเยียนโรงงานอยู่บ้าง ซึ่งก็นานๆจะมาทีเหมือนกัน แต่มาทีไร คุณปราณก็จะแวะเวียนเข้ามาทักทายชาวโรงงานเกือบจะทุกคนเสมอ คุณสิปรางค์มาคุยกับเขาเมื่อเช้านี้ถึงการขอเปลี่ยนตัวให้ปกป้องได้ลงแข่งขัน เขาเองไม่ได้ติดใจอะไรเรื่องกีฬาเพราะเขาก็ไม่ได้จริงจังอยู่แล้ว เจ้าของโรงงานคนใหม่ปรากฏตัวก่อนเวลาที่จะแข่งขันไม่นาน แต่ที่น่าสงสัยคือ คุณปกป้องมีธุระอะไรสำคัญกับโรงงานนี้หรือเปล่า แค่มาเยี่ยมเยียนเฉยๆเท่านั้นจริงๆหรือ…
"ปี๊ด" เสียงนกหวีดดังขึ้นกลบความคิดของวุฒิชัย ผู้เล่นในแดนหน้าของทั้งสองฝ่ายต่างวิ่งเข้าหาลูกบอล
"อ้ายวินสู้สู้! ช่างวินสู้สู้!"
"อ้ายวุฒิสู้สู้! ช่างวุฒิสู้สู้!"
เสียงเชียร์จากบรรดาสาวๆแฟนคลับของทั้งสองหัวหน้าช่างดังแข่งสลับกันไปมา เกมดำเนินไปอย่างดุเดือด และก็เป็นที่แน่นอนที่ตลอดทั้งเกมลูกบอลแทบจะอยู่ในครอบครองของแดนหน้าจากทั้งสองทีมเท่านั้น ส่วนแดนหลังเหมือนจะแค่เป็นตัวประกอบวิ่งไปวิ่งมาให้เหนื่อยเล่น
เมื่อเหลือเวลาอีกเพียงห้านาทีของการแข่งขัน ขณะนี้ทีมของฝ่ายซ่อมบำรุงกำลังมีแต้มนำอยู่หนึ่งแต้ม แต่ทีมฝ่ายผลิตกำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบ ปกป้องมีลูกบอลอยู่ในมือและกำลังจะทำท่าจะชู้ตเข้าตะกร้า สิปรางค์รีบพยายามเข้าขัดขวางปกป้องอย่างสิ้นหวัง ญาติผู้พี่คนนี้ตัวสูงกว่าหล่อนมากมายนัก มือน้อยๆของหล่อนปัดได้อยู่แค่แถวบริเวณรักแร้ของเขา
พี่ป้องต้องชู้ตลงตะกร้าแน่ๆ ไม่นะ เราจะแพ้ไม่ได้ วินอยู่ไหน ทำยังไงดี หรือเราจะแกล้งขัดขาดี หรือจะผลัก โอ้ย ทำไงดี ทำไงดี
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียงเชียร์แบบซื่อๆที่ดังกระหึ่มของชาวโรงงาน หรือเป็นเพราะคำพูดของทาคายามะที่ยังดังก้องอยู่ในหูของเขา หรือเป็นเพราะแววตามุ่งมั่นตั้งใจจริงของน้องสาวสุดที่รักยามเมื่อพูดถึงโรงงานแห่งนี้ ทำให้ปกป้องตัดสินใจในวินาทีสุดท้ายที่จะจงใจชู้ตลูกบอลให้เป๋ตัดขอบตะกร้าออกไป
"ปี๊ด" เสียงนกหวีดหมดเวลาการแข่งขัน มาพร้อมกับเสียงเฮดีใจลั่นดังกึกก้องจากกองเชียร์ของฝั่งช่างซ่อมบำรุง
"วิน เราชนะแล้ว!"
สิปรางค์ดีใจสุดชีวิต หญิงสาวลืมตัววิ่งเข้าไปกอดนายช่างหนุ่มแน่น ท่ามกลางความตกตะลึงของชาวโรงงาน
คุณสิปรางค์กอดช่างวิน! กลางสนามบอล!
"เราชนะแล้ว เรามีหวังแล้ว"
คนสวยของช่างวินตะโกนละล่ำละลัก หากคนร่างสูงกำลังอึ้งและมึนงงในการกระทำของหญิงสาว ทำไมมะปรางต้องดีใจขนาดนี้ แค่เล่นแชร์บอลชนะเนี่ยนะ? จะจริงจังเว่อร์อะไรขนาดนั้น?
ในขณะที่ทุกคนกำลังนิ่งงันอยู่นั้น สิปรางค์เริ่มรู้สึกนัยน์ตาพร่ามัว และก่อนที่หล่อนจะหมดสติไปนั้น หญิงสาวก็ได้ยินเสียงร้องเรียกอย่างตกใจ ร่างสูงๆนั้นพยายามอย่างยิ่งที่จะโอบอุ้มหล่อนเอาไว้ไม่ให้ทรุดตัวลงไปกับพื้นสนาม
"มะปราง!"
…


วิชิตเลี้ยวโค้งเข้าถนนลาดยางสายเล็กที่นำไปสู่รีสอร์ตซึ่งแฝงตัวอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ แม้เขาจะไม่ได้มาเยี่ยมเยียนที่นี่บ่อยนัก แต่เขาก็ยังจำเส้นทางเข้ามาที่รีสอร์ตแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี ในตอนนั้นที่ได้รับรู้ว่ารีสอร์ตของหลานสาวของเพื่อนรักจะมาตั้งอยู่แถวนี้ วิชิตยังประหลาดใจกับความบังเอิญที่ที่ตั้งของรีสอร์ตเผอิญไปอยู่ติดกับสวนของนายช่างคนสนิทของเขา
เสียงจากโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นเมื่อเช้า ปลุกวันอาทิตย์ที่ควรจะหลับใหลของเขาวันนี้ให้ตื่นขึ้นน้ำเสียงร้อนรนจากหลานสาวของเพื่อนรักที่ทำให้เขาต้องรีบขับรถมารีสอร์ตตามที่หญิงสาวขอร้องในทันที ครั้งนี้เขามาด้วยความเต็มใจ เพราะเนื่องจากปกติแล้วสิปรางค์จะไม่เคยรบกวนวันพักผ่อนเสาร์อาทิตย์ของเขา
ผู้จัดการโรงงานสูงวัยดับเครื่องยนต์ที่หน้าเรือนต้อนรับหลังใหญ่ของรีสอร์ต สิปรางค์ยืนรอเขาอยู่แล้วด้วยท่าทางร้อนรนกระวนกระวน หญิงสาวพาเขาเข้าไปที่ห้องอ่านหนังสือของเรือนต้อนรับในทันที…
สิปรางค์กระวนกระวายใจตั้งแต่เมื่อคืน หญิงสาวอยากจะเจอผู้จัดการโรงงานสูงอายุคนนี้ให้เร็วที่สุด เมื่อคืนนี้หลังจากกลับจากลอยกระทงกับวิน หล่อนไม่สามารถจะข่มตาลงให้นอนหลับได้เพราะมัวแต่ครุ่นคิดถึงวิธีการที่จะพูดกับปกป้อง หล่อนอยากให้เขายอมให้เวลาในการที่จะแก้ไขรายงานสถานการณ์การเงินของโรงงานที่แม่ริมแห่งนี้ หญิงสาวใช้เวลาเกือบทั้งคืนศึกษารายงานอย่างละเอียด กว่าจะได้นอนก็เกือบรุ่งสาง
และเมื่อนอนหลับไปได้ไม่กี่ชั่วโมง สิปรางค์ก็รีบตื่นขึ้นมาเพื่อที่โทรศัพท์ถึงคุณวิชิต หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวเล็กน้อย แม้พักหลังๆมานี้จะรู้สึกปวดหัวถี่ๆขึ้น แต่หล่อนก็ไม่ได้สนใจอะไร อาจเป็นเพราะทำงานหนักไป และครั้งนี้ก็คิดว่าคงเพราะไปตากน้ำค้างจากงานลอยกระทงมาเมื่อคืน หญิงสาวจึงแค่ระงับอาการปวดหัวด้วยยาพาราเซตามอล แล้วรีบตรงมารอคอยการมาของคุณวิชิตที่เรือนรับรองใหญ่…
"ดิฉันต้องขอโทษด้วยจริงๆที่ต้องเชิญคุณวิชิตมาคุยงานกันที่นี่ คือเรื่องนี้คงจะคุยกันที่โรงงานไม่ได้น่ะค่ะ" สิปรางค์เอ่ยอย่างเกรงใจผู้สูงวัย หล่อนรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันอาทิตย์ เป็นวันหยุดพักผ่อนของเขา
แต่หล่อนใจร้อน เรื่องนี้คอยไม่ได้…
"ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ เห็นคุณสิปรางค์บอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับรายงานส่วนบัญชีของคุณณัฐ ผมเองก็สนใจ"
วิชิตไม่ติดขัดอะไรเรื่องที่เขาต้องมาคุยงานกับหญิงสาวที่รีสอร์ต เขาคิดว่าดีเสียอีกที่จะได้ไม่ต้องกลัวเรื่องนี้จะรั่วไหลไปถึงหูของบรรดาคนงานที่โรงงาน
"ทีแรกว่าจะรอให้คุณวิชิตอ่านรายงานดูก่อน เพราะคุณณัฐเพิ่งจะเอามาให้เมื่อวันศุกร์ แต่เผอิญพี่ป้องขึ้นมาเชียงใหม่ช่วงนี้พอดี ดิฉันเลยอยากจะขอคำปรึกษา"
ผู้จัดการโรงงานสูงวัยมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างใคร่รู้ หล่อนมีอะไรจะปรึกษาเขาอย่างเร่งด่วนอย่างนั้นหรือ ช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาแทบจะไม่ค่อยได้คุยกับสิปรางค์ถึงเรื่องนี้นัก เขาอยากจะเปิดโอกาสให้คนของปกป้องทำงานกันอย่างเต็มที่ และเขาควรมีหน้าที่แค่คอยอำนวยความสะดวกเท่านั้น
"ผมก็พอจะรู้ผลสรุปของรายงานอยู่บ้างแล้วนะครับ ไม่น่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงนัก"
"ใช่ค่ะ รายงานก็ออกมาอย่างที่เราคิดกันไว้" หญิงสาวยอมรับ "แต่เอ่อ… คือ… ดิฉันกำลังเริ่มดูๆอยู่น่ะค่ะ ว่าอาจจะพอมีหนทางที่เราจะไม่ต้องปิดโรงงาน"
"คุณสิปรางค์!"
วิชิตไม่เคยคิดว่าเขาจะได้ยินความคิดนี้ออกมาจากหลานสาวของเพื่อน เขาคิดมาตลอดว่าหญิงสาวผู้นี้ไม่เคยสนใจอะไรนอกเหนือไปจากการทำหน้าที่ของหล่อนที่ได้รับมอบหมายมาจากสำนักงานใหญ่ในกรุงเทพให้เสร็จโดยไว หรือเขาจะมองหล่อนผิดไป อะไรทำให้สิปรางค์เกิดเปลี่ยนใจ
"ดิฉันอยากเพิ่มเติมข้อเสนอแนะบางส่วนเข้าไปในรายงาน ดิฉันมั่นใจว่าเราต้องมีหนทาง" สิปรางค์พูดต่อด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น หลังจากที่หล่อนได้ศึกษารายละเอียดของโรงงานมาทั้งคืน หญิงสาวแน่ใจว่าหล่อนต้องทำได้
"ผมไม่คิดว่าปกป้องเค้าจะยอมง่ายๆนะครับ เรื่องนี้ผมกับปราณเองก็คุยกันมาหลายหนแล้ว ลำพังผมเองก็แก่แล้ว ถ้าจะให้ลุกขึ้นสู้อีกครั้ง ก็ไม่คิดว่าจะไหว" ผู้สูงวัยกว่ายังไม่เห็นว่าเรื่องนี้จะเป็นไปได้
"นี่แหละที่เราคงจะต้องร่วมมือกัน ดิฉันก็เลยอยากจะขอคำปรึกษาจากคุณวิชิต"
เมื่อเห็นชายสูงวัยยังนั่งฟังอยู่นิ่งๆ หญิงสาวจึงรีบพูดต่อโดยเร็ว
"ดิฉันได้อ่านรายงานของคุณณัฐอย่างละเอียด โรงงานของเราอาจจะมีขนาดใหญ่เทอะทะเกินไป ดิฉันกำลังคิดว่าถ้าเราตัดขั้นตอนการแปรรูปกาแฟสดออกไป แล้วรับซื้อเฉพาะกาแฟกะลาจากชาวบ้านโดยตรง ก็จะเป็นการลดขนาดโรงงานลง เพราะเราไม่ต้องใช้พื้นที่ในการตากแล้ว จากนั้นเราก็ตัดแบ่งพื้นที่โรงงานบางส่วนออกขาย จะได้ทุนมาปรับปรุงเครื่องสีกาแฟกับเครื่องคั่วกาแฟ และที่สำคัญเรายังมีขั้นตอนที่ให้คนงานคัดเมล็ดกาแฟด้วยมืออยู่เหมือนเดิมด้วยนะคะ"
วิชิตมองหญิงสาวด้วยสายตาทึ่งระคนเห็นใจ หญิงสาวดูมีความเชื่อมั่นมาก แต่ใช่ว่าผู้จัดการอย่างเขาจะไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน ปัญหามันอยู่ที่ว่าโรงงานนี้ไม่ใช่ของเขา และตัวปกป้องเองก็ไม่อยากจะเก็บโรงงานนี้ไว้แล้ว ชายหนุ่มอยากจะมุ่งตรงไปยังผลิตภัณฑ์กาแฟสำเร็จรูปชนิดโรบัสต้าแต่เพียงอย่างเดียว
การบริหารแห่งโรงงานนี้ยังเป็นลักษณะแบบธุรกิจครอบครัวที่มีแค่เจ้าของและลูกจ้าง แม้จะเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งและเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการขยายโรงงานจนมาถึงทุกวันนี้ แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้ออกเงินทุน และแม้เขาจะได้เงินเดือนสูงมากในฐานะผู้จัดการโรงงาน แต่เขาก็เป็นแค่ลูกจ้าง ที่ผ่านมาก็นับว่าเขาได้รับความไว้วางใจจากเพื่อนรักให้ทำตามใจตนเองในหลายๆอย่างแล้ว แต่จะให้เขามาคัดค้านลูกชายของเพื่อนในครั้งนี้อีก ผู้ดูแลโรงงานคนนี้ก็ไม่อยากจะทำ…
ณ ปางช้างแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกมาไม่ไกลจากรีสอร์ตนัก
"ปกติผมไม่เคยตื่นเช้าขนาดนี้นะเนี่ย แต่ถ้าเป็นคุณเบลล่าปลุกผมก็ยินดี ยิ่งถ้าปลุกผมได้ทุกวันตอนเช้าก็ยิ่งดีมาก"
ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัยมองไปที่หญิงสาวที่กำลังยื่นอ้อยให้กับเจ้าช้างตัวน้อยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ราณีหันมายิ้มให้และสบตาเขาอย่างเขินๆ
วันนี้ณัฐไปรับหญิงสาวที่หอพักของหล่อนมาตั้งแต่เช้าตรู่ เขาเกือบจะตื่นไม่ทันถ้าราณีไม่โทรไปปลุก ชายหนุ่มใช้ยามค่ำคืนของวันเสาร์ให้หมดไปกับแสงสียามราตรีของเชียงใหม่เหมือนเช่นเคย เขากลับที่พักมาเอาตอนดึกมากแล้ว และยังง่วงอยู่มากมายยามเมื่อหญิงสาวโทรไปปลุก เช้าวันอาทิตย์ที่อากาศเย็นสบายเช่นนี้ เขายังอยากจะนอนต่อให้เต็มอิ่ม แต่ในเมื่อเป็นการนัดกับหญิงสาวสวยที่เอ่ยปากชวนเขาไว้นานแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่อาจที่จะปฏิเสธได้
ณัฐใช้เวลาขับรถจากที่พักของราณีในตัวอำเภอแม่ริมไม่นานนักก็ขึ้นมาถึงปางช้างซึ่งอยู่ในหุบเขาใจกลางธรรมชาติ ปกติเขาไม่ค่อยสนใจจะมาเที่ยวเดินเล่นในสถานที่ท่องเที่ยวแนวธรรมชาติเช่นนี้ แต่เพียงเพราะอยากใกล้ชิดเอาใจราณี เขาจึงจำใจมา และอีกอย่าง แถวนี้อาจมีร้านกาแฟบรรยากาศดีๆที่น่าสนใจก็ได้
แต่เมื่อชายหนุ่มได้ก้าวเท้าเข้ามาสัมผัสกับความร่มรื่นของบริเวณขุนเขาที่เป็นที่พำนักของเจ้าช้างน้อยแล้ว เขาก็รู้สึกว่าคิดไม่ผิดที่ตกลงรับปากพาหญิงสาวคนสวยมาเที่ยวที่แห่งนี้
"ผมว่าเจ้าตัวเล็กนั้นฉลาดที่สุด นี่ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะว่าช้างจะวาดรูปดอกไม้ได้ คุณเบลล่าดูสิครับ มันเลือกใช้พู่กันเองใช้สีเองอีกต่างหาก สุดยอด!"
ณัฐหัวเราะเริงร่าไปกับเจ้าช้างน้อยตัวหนึ่งซึ่งพอวาดรูปเสร็จก็คว้าอุปกรณ์สะบัดก้นหนีเลย เขาคิดว่าเจ้าช้างน้อยมันคงกำลังคิดว่า เบื่อจัง วันละสามรอบ ให้วาดอยู่นั่นแหละ
ราณีมองคนรูปหล่อข้างๆที่กำลังเพลิดเพลินกับการแสดงโชว์วาดรูปของบรรดาช้างน้อยอย่างหลงใหล คุณณัฐช่างเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์อย่างหาตัวจับยาก นอกจากจะรูปร่างหน้าตาดีแล้ว คุณณัฐยังอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลาด้วย เป็นผู้ชายที่สนุกสนานร่าเริง ใครอยู่ใกล้ชิดก็คงอดใจไม่ได้ที่จะรัก และที่สำคัญชายหนุ่มเจ้าสำราญคนนี้ยังทำให้ราณีเคลิบเคลิ้มไปกับคำหวานที่เขามีให้หล่อนอยู่บ่อยๆ
หญิงสาวเคยมาที่นี่บ่อยครั้งแล้วกับชายหนุ่มคนอื่นๆ ราณีรู้ว่าผู้ชายส่วนใหญ่มักจะชอบผู้หญิงที่รักธรรมชาติและรักสัตว์ เมื่อผู้ชายคนไหนขอหล่อนออกเดต ราณีก็จะเสนอให้มาที่ปางช้างนี้เกือบจะทุกครั้ง และหลังจากนั้นก็เป็นไปตามที่หล่อนคาด ผู้ชายเกือบทุกคนประทับใจในความอ่อนโยนของหล่อนที่มีต่อเจ้าสัตว์ตัวใหญ่พวกนี้
"ว้าย น่ารักจังเลย แหม เจ้าช้างน้อยแสนรู้ เตะบอลเก่งไม่แพ้คนเลย"
หญิงสาวแสร้งทำเสียงตื่นเต้นน่ารักยามที่เจ้าช้างหลอกล่อให้มนุษย์ที่เป็นผู้รักษาประตูหลงกลวิ่งไปอีกทาง ก่อนที่เจ้าช้างจะถือโอกาสยิงลูกบอลลูกใหญ่เข้าไปทางอีกฝั่งของประตู
ณัฐมองราณีด้วยสายตาชื่นชม เขาชอบผู้หญิงเหนือเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว สาวๆแถวนี้ผิวพรรณเนียนขาวดีกว่าสาวกรุงเทพ และเขาก็ชอบท่าทางๆซื่อๆใสๆของพวกหล่อนด้วย
แล้วทัวร์ปางช้างในเช้าวันอาทิตย์นั้นก็จบลงด้วยการที่ทั้งคู่นั่งไปบนหลังช้างท่องไปตามทางเดินขรุขระที่เลี้ยวลดคดเคี้ยวในป่า ชายหนุ่มถือโอกาสนั่งพิงพนักและโอบแขนวางขนานไปกับที่นั่งบนหลังช้าง
"โอ๊ย!" ณัฐร้องขึ้นมาเบาๆ ยกมืออีกข้างขึ้นบังตา แล้วถือโอกาสเอียงตัวมาซบหญิงสาว
"เป็นอะไรคะคุณณัฐ มีตัวแมลงอะไรเข้าตาหรือเปล่า" ราณีรีบหันมาหาชายหนุ่มอย่างตกใจ
"เปล่าหรอกครับ แค่…แสงแดดมันแยงตา แต่ที่เธอส่งยิ้มมามันโดนใจ" แววตาที่ส่งนั้นกรุ้มกริ่ม
"อุ้ย คุณณัฐเนี่ย มุขสามบาทห้าบาทก็เอามาเล่น" คนสวยหยิกเขาที่แขนอย่างเขินๆ
ณัฐหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข มาเชียงใหม่รอบนี้สนุกกว่าที่เขาคิด!…
"ผมออกรอบกับคุณทาคายามะทีไร ก็แพ้คุณทุกที"
ปกป้องก้าวเข้าไปจับมือแสดงความยินดีกับชายหนุ่มวัยเดียวกันหากแต่ต่างชาติต่างภาษากัน
"คุณปกป้องคงจะไม่ค่อยได้ออกรอบเท่าไหร่กระมังครับ ผมเห็นคุณไม่ค่อยจะมีเวลาว่าง" ทว่าผู้เป็นฝ่ายชนะพยายามหาข้อแก้ตัวให้ชายหนุ่มตรงหน้า
"แหม นักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงอย่างคุณทาคายามะก็น่าจะยุ่งน่าดูเหมือนกันนะครับ"
พูดแล้วหนุ่มเจ้าของโรงงานก็พาเพื่อนร่วมออกรอบขึ้นนั่งรถกอล์ฟเพื่อกลับไปยังส่วนที่เป็นห้องกาแฟของสปอร์ตคลับ อากาศเย็นๆของเชียงใหม่ในเช้าวันอาทิตย์เช่นนี้ทำให้ชายหนุ่มทั้งสองอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
"ของผมขอเป็นเอสเพรสโซ่ครับ ส่วนของคุณผู้ชายท่านนี้ก็เอสเพรสโซ่เหมือนกันครับ" ปกป้องหันไปบอกความต้องการของเขาและของชายหนุ่มตรงหน้ากับพนักงาน
"ขอบคุณมากครับ คุณนี่ความจำดีจริงๆ ผมล่ะชื่นชม"
ทาคายามะหมายความเช่นนั้นจริงๆ เขาไม่ได้เจอปกป้องมาหลายเดือน แต่ชายหนุ่มก็ยังจำได้ว่าเขาชอบดื่มกาแฟแบบไหน
"อ้าว แน่นอนสิครับ พวกเราส่วนใหญ่ที่อยู่ในธุรกิจกาแฟก็คงดื่มแต่เอสเพรสโซ่กันทั้งนั้น เพียวๆแบบไม่มีเจือปนครับ" ปกป้องหัวเราะ แม้โรงงานเขาจะมุ่งเน้นไปที่กาแฟสำเร็จรูป แต่รสนิยมส่วนตัวเขาก็ยังชอบดื่มกาแฟสดอยู่ดี
ทาคายามะพลอยหัวเราะไปด้วย เขายอมรับว่าจริง คอกาแฟเกือบทุกคนนิยมดื่มเอสเพรสโซ่ เพราะจะได้รสชาติของกาแฟที่เข้มข้นกว่า
"ว่าแต่คุณทาคายามะมาเชียงใหม่ครั้งนี้มีอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ หรือมาแค่พักผ่อนออกรอบกอล์ฟอย่างเดียว"
ปกป้องเริ่มตรงเข้าประเด็น เขาพอจะรู้ว่ามีคนญี่ปุ่นมากมายที่มาเชียงใหม่ในระยะสั้นๆเพียงเพื่อจะมาเล่นกอล์ฟ เนื่องจากญี่ปุ่นเป็นประเทศมีพื้นที่จำกัด ปริมาณสนามกอล์ฟที่มีอยู่จึงไม่มากนักและคิดค่าใช้บริการสูงลิบลิ่ว ดังนั้นสนามกอล์ฟในสถานที่ที่มีบรรยากาศดีๆแบบที่เชียงใหม่ในราคาที่ย่อมเยากว่าจึงเป็นอีกหนึ่งทางเลือกของชาวญี่ปุ่น
"ก็ไม่เชิงครับ เผอิญผมได้ยินมาว่า เดี๋ยวนี้เชียงใหม่มีร้านกาแฟดีๆเยอะมาก ทั้งเรื่องการตกแต่ง และเรื่องของรสชาติกาแฟ ก็เลยอยากมาลองสำรวจดู"
ทาคายามะพูดก่อนที่จะยกแก้วเอสเพรสโซ่ที่พนักงานเพิ่งจะนำมาเสิร์ฟขึ้นมาดื่มหมดภายในช็อตเดียว เขายังไม่ได้กลืนกาแฟลงไป หากอมไว้ในกระพุ้งแก้มก่อนสักครู่ ก่อนจะค่อยๆกลืนลงท้อง ซึ่งกลิ่นกาแฟและรสชาติกาแฟช็อตนี้ที่ยังคงอยู่ในปากทำให้เขาต้องทำท่าครุ่นคิด
"รสชาติกาแฟดีๆ ก็อย่างเช่นเอสเพรสโซ่ช็อตนี้ใช่ไหมครับ" ปกป้องยิ้มเดาใจคนตรงหน้า
ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าทาคายามะจะต้องประทับใจกาแฟช็อตนี้ ก็รสชาติแบบนี้มันคือกาแฟของโรงงานเขาเอง ชายหนุ่มรู้มาก่อนแล้วว่าที่สนามกอล์ฟแห่งนี้เสิร์ฟกาแฟของเขา
หนุ่มญี่ปุ่นวัยเข้ากลางคนพยักหน้า เอสเพรสโซ่ช็อตนี้มีรสชาติกลมกล่อมที่รู้สึกได้ตั้งแต่น้ำกาแฟไหลผ่านปลายลิ้นลงสู่ลำคอ เขาคิดว่าเขาตัดสินใจถูกที่มาสำรวจตลาดกาแฟสดในเชียงใหม่ครั้งนี้
"ผมกำลังอยากจะลองเปิดร้านกาแฟดูครับคุณปกป้อง ผมฝันอยากจะให้ร้านกาแฟของญี่ปุ่นได้ไปทั่วโลกอย่างสตาร์บัคบ้าง แต่มันก็ยังเป็นแค่ไอเดียเล่นๆในหัวน่ะครับ"
"คุณทาคายามะคิดว่า ตลาดกาแฟอาราบิก้านี่น่าสนใจหรือครับ"
"ตอนนี้ตลาดกาแฟสดในญี่ปุ่นเริ่มน่าสนใจมากขึ้นกว่าแต่ก่อนแล้วครับ มันคงเป็นเทรนด์ของคนรุ่นใหม่ ที่ชอบใช้เวลาให้หมดไปกับการนั่งจิบกาแฟตามร้านเก๋ๆ เนี่ยแค่ลำพังในจังหวัดเชียงใหม่เอง ตามที่ผมได้ยินมาก็มีร้านกาแฟอยู่ซักพันกว่าร้านได้แล้วกระมังครับ "
ปกป้องนิ่งฟังอย่างสนใจ คุณทาคายามะเป็นลูกค้าคนสำคัญ หนุ่มนักธุรกิจคนนี้เป็นผู้นำเข้ากาแฟสำเร็จรูปรายใหญ่จากบริษัทเขา และนี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ปกป้องขึ้นมาเชียงใหม่ นอกเหนือไปจากการมาเยี่ยมเยียนโรงงานแล้วชายหนุ่มยังต้องการที่จะมาพบปะพูดคุยกับทาคายามะเรื่องการสั่งซื้อกาแฟในปีหน้าด้วย
แต่สิ่งใหม่ที่ได้ฟังจากหนุ่มคู่ค้าญี่ปุ่นนี้ทำให้ปกป้องถึงกับต้องนิ่งคิด กาแฟอาราบิก้าน่าสนใจสำหรับตลาดญี่ปุ่นงั้นหรือ เขาไม่เคยสนใจตลาดอาราบิก้ามาก่อน อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาทุ่มเทให้กับโรงงานที่ฉะเชิงเทราแต่เพียงแห่งเดียว
รสชาติของกาแฟที่มาจากโรงงานที่แม่ริมของเขานี้ทำให้ปกป้องต้องทบทวนความคิดของตนเองอีกครั้ง
หรือเราควรจะให้โอกาสน้องปราง---


"พี่ว่าปรางเค้าเปลี่ยนไปนะครับน้องปริม"
ปกป้องชวนญาติผู้น้องสนทนาขณะกำลังนั่งจิบกาแฟยามเช้าท่ามกลางแมกไม้อยู่ในสวนของรีสอร์ต เขากำลังนั่งรอสิปรางค์และปัณณ์มาร่วมรับประทานอาหารเช้า ปริมเป็นคนจัดการนัดบรรดาพี่น้องให้มารวมตัวในโอกาสที่พี่ชายใหญ่ขึ้นมาเยือนเชียงใหม่
ชายหนุ่มรู้สึกสดชื่นไปกับบรรยากาศที่เขาไม่ได้พบเจอบ่อยนัก นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ไปท่องเที่ยวที่ไหน หลังจากกลับมาจากอเมริกาเพื่อมารับช่วงธุรกิจผลิตกาแฟของครอบครัว ปกป้องก็แทบไม่ได้มีเวลาพักผ่อนส่วนตัว ด้วยความที่เป็นคนหนุ่มไฟแรง เขาจึงทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการทำงาน
ปกป้องต้องการจะปลุกปั้นบริษัทให้เป็นที่รู้จักระดับนานาชาติและเป็นอันดับหนึ่งของตลาดกาแฟสำเร็จรูปในเมืองไทย และชายหนุ่มก็ใกล้จะทำสำเร็จไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว บริษัทของครอบครัวเขากำลังจะเข้าตลาดหุ้น ปกป้องรู้ดีว่าเรื่องนี้ทำให้พ่อของเขาภาคภูมิใจในตัวเขามากเพียงไร
"เปลี่ยนยังไงหรือคะ" ปริมถามญาติผู้พี่อย่างไม่จริงจัง
หญิงสาวกำลังรับถาดขนมปังหลากชนิดมาจากแม่บ้านของรีสอร์ต หล่อนตั้งใจจัดโต๊ะอาหารเช้าอย่างสุดฝีมือ วันนี้หล่อนเตรียมอาหารเช้าสไตล์อเมริกันเอาไว้ เพราะรู้ว่าเป็นอาหารโปรดของทั้งปกป้องและสิปรางค์ พี่ชายคนนี้เป็นคนเนี้ยบ เขาชอบความมีพิธีรีตองและความเป็นระเบียบ ปริมอยากเอาใจญาติผู้พี่ที่นานๆจะได้เจอกันทีด้วยการเตรียมมื้ออาหารเช้าสุดหรูให้เขา
"ก็…ไม่รู้สิ พี่อธิบายไม่ถูก นี่เค้าเปลี่ยนใจไม่อยากให้พี่ปิดโรงงานแล้วนะ"
"หา จริงเหรอคะ เกิดอะไรขึ้นคะนี่ นี่ปริมกลับมาจากยุโรป ก็ยังไม่ได้เจอพี่ปรางเลยนะคะ วันนี้ได้โอกาสพี่ป้องมาพอดี"
น้องสาวคนเล็กของครอบครัวเพิ่งกลับมาจากทัวร์ยุโรปกับสามีและลูกสาวตัวน้อย คราวนี้หล่อนถือโอกาสไปค่อนข้างนาน เพราะตั้งใจจะไปตระเวนดูแบบอย่างของรีสอร์ตตามที่เล่นสกีบริเวณเทือกเขาแอลป์
"เค้าดื้อดึงจะหาหนทางยื้อโรงงานไว้" คนเป็นพี่ส่ายหน้ากลุ้มใจ "พี่ก็แปลกใจเหมือนกันนะ มาอยู่แค่เดือนเดียว ทำไมเค้าถึงเปลี่ยนใจได้"
ปริมนึกไปถึงคำบอกเล่าของแม่บ้านรีสอร์ต เมื่อหล่อนถามถึงความเป็นอยู่ของสิปรางค์หลังจากกลับมาจากทริปยุโรป
คุณวินแกมารับคุณปรางไปทำงานบ่อยๆค่ะ ป้าเห็นเพราะคุณปรางแกซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของคุณวินเข้ามาจอดขอกาแฟที่ห้องอาหารตอนเช้าๆน่ะค่ะ
แต่ผู้เป็นน้องสาวก็ไม่คิดติดใจอะไร หล่อนเดาไปเองว่าสิปรางค์อาจจะสนิทสนมกับวินเพราะต้องพูดคุยกันเรื่องการซื้อขายที่ดินริมน้ำ เอ แต่หรือว่ามันจะมีอะไรพิเศษไปกว่านั้น หญิงสาวหันไปทางปกป้อง
"ไม่น่าเชื่อ ปกติพี่ปรางเป็นคนเด็ดขาด เมื่อตัดสินใจแล้วก็ไม่เคยเปลี่ยนใจอะไรง่ายๆ"
"พี่ล่ะกลัวใจเค้าจริงๆ เวลาเค้าเกิดไม่ยอมแพ้ขึ้นมา"
ทั้งสองพี่น้องสบตากันอย่างหนักใจ ปกป้องถอนหายใจอีกรอบ ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ
"อื้อ กาแฟนี่รสชาติดีนะ หอมดีด้วย ยี่ห้ออะไรเนี่ย ของคู่แข่งเราล่ะสิ"
"อะไรกันพี่ป้อง นี่กาแฟของพี่ป้องเองนะคะ พี่ป้องจำรสชาติกาแฟของโรงงานแม่ริมไม่ได้หรือคะ" ปริมหัวเราะกับความไม่รู้ของพี่ชาย ปกป้องคงจะดื่มแต่กาแฟสำเร็จรูปจากโรงงานใหญ่ล่ะสิท่า
"เอ๊ะ กาแฟของพี่เหรอ กาแฟของโรงงานเรารสชาติดีขนาดนี้เลยหรือ"
"แหม พี่ป้อง กาแฟมิตรแท้ของเราน่ะเป็นที่นิยมมากนะคะ ใครมาเที่ยวเชียงใหม่ก็ต้องซื้อติดไม้ติดมือกลับไป"
"อ้าว เหรอ นี่พี่ไม่เคยสนใจกาแฟที่โรงงานนี้เลยนะเนี่ย"
ปกป้องพลิกถ้วยกาแฟไปมาด้วยสีหน้าครุ่นคิด ชายหนุ่มไม่เคยคิดจะสนใจโรงงานที่เชียงใหม่มาก่อนเลย เขาสละความใส่ใจและเวลาทั้งหมดให้กับโรงงานกาแฟใหญ่ที่ฉะเชิงเทรา ด้วยคิดว่ากาแฟโรบัสต้ามีโวลุ่มทางการตลาดมากกว่า คุ้มค่ากับการลงทุนสำหรับบริษัทเขา แต่รสชาติกาแฟสดของโรงงานที่แม่แตงนี้ มันทำให้เขาสะดุดใจ
"โอ้โห รู้เลย มื้อนี้เอาใจพี่ป้องกะพี่ปราง"
เสียงใสๆของหนุ่มปัณณ์ทำให้ความคิดของปกป้องชะงักไป ญาติผู้น้องอีกคนของเขามาถึงแล้ว หนุ่มน้อยกำลังมองโต๊ะอาหารเช้าตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น
"หวัดดีครับ พี่ป้อง พี่ปริม" เขายกมือไหว้ญาติผู้พี่ทั้งสอง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแผ่นขนมปังแล้วนั่งลงข้างๆปกป้อง
"เดี่ยว รอพี่ปรางก่อน" ปริมเอื้อมไปตีมือน้องชายเบาๆอย่างอารมณ์ดี นานแค่ไหนแล้วที่พี่ๆน้องๆไม่ได้มานั่งกันครบทีมขนาดนี้
"ว่าไงเรา ได้ข่าวว่าหนีคุณหญิงอามาถึงโรงงานที่นี่"
ปกป้องนั่งไขว่ห้างมองดูลูกพี่ลูกน้องคนสุดท้องอย่างเอ็นดู แต่ด้วยความที่เขาอายุห่างจากญาติผู้น้องคนนี้พอสมควร เขาจึงไม่ได้มีความสนิทสนมอะไรกับเด็กหนุ่มเป็นพิเศษนัก ขนาดปัณณ์แอบมาฝึกงานที่โรงงานของเขาเอง ชายหนุ่มยังไม่รู้เรื่องเลย จนปริมบอก เขาถึงเพิ่งจะรู้
"โรงงานใหญ่ของเราที่ฉะเชิงเทรามีอยู่ก็ไม่ไป เครื่องมือเครื่องจักรก็ทันสมัยกว่าแถวนี้แยะ มาทำงานที่นี่จะได้เรื่องได้ราวอะไร เสียเวลาเปล่าๆ" ชายหนุ่มไม่เข้าใจความคิดของวัยรุ่นคนนี้เอาซะเลย
ปัณณ์ยิ้มเจื่อนๆ ถึงจะอธิบายไปปกป้องก็คงไม่เข้าใจ พี่ใหญ่คนนี้จริงจังกับทุกเรื่องเสมอ พอๆกับพี่ปรางนั่นแหละ ทุกอย่างต้องเป็นเหตุเป็นผล เวลาต้องเป็นเงินเป็นทอง
"สงสัยอยากจะหนีจากคุณหญิงอา" ปริมเย้าน้องชาย "อ้าว พี่ปรางมาพอดี"
สิปรางค์เดินเข้ามาด้วยชุดอยู่บ้านสบายๆ อันที่จริงวันนี้หล่อนอยากจะนอนตื่นสายๆสักหน่อย แต่ปริมโทรนัดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนให้มาร่วมโต๊ะอาหารเช้าด้วยกัน ซึ่งถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงไม่เป็นปัญหาสำหรับหญิงสาวเลย เพราะปกติก็เป็นคนตื่นเช้ามากเป็นนิสัยอยู่แล้ว
แต่มาหลังๆนี้ เหมือนจังหวะชีวิตหล่อนจะเดินช้าลงมาก หล่อนตื่นสายขึ้นเรื่อยๆ…
"พี่ป้องตื่นแต่เช้าเลยนะคะ" หญิงสาวหันไปทักทายพี่ชายคนโต
"ก็ธรรมดาหรือเปล่าครับน้องปราง ปกติพี่ก็เห็นเราตื่นเช้ากว่าพี่อีกนี่นา"
ปกป้องพยายามจ้องหน้าน้องสาวคนสนิท เขาอยากจะสังเกตความเปลี่ยนแปลงของคนตรงหน้าให้ได้มากที่สุด ชายหนุ่มยังไม่ได้ตกลงกับสิปรางค์อย่างชัดเจนเรื่องของโรงงาน มันนอกเหนือจากความคาดหมายเกินไปหน่อย เขาคงจะต้องการเวลาคิดทบทวน
สิปรางค์เสไปมองโต๊ะอาหารเช้าตรงหน้า ถาดเซรามิกเนื้อดีถูกวางเรียงรายไว้ด้วยแพนเค้กกับวาฟเฟิล ขวดโหลเล็กๆบรรจุน้ำผึ้งและแยมหลากหลายชนิดวางเป็นแถวเป็นแนวกันอยู่ข้างๆบรรดาโหลแก้วที่เต็มไปด้วยซีเรียลและธัญพืชต่างๆหลากสี กาแฟร้อนๆหอมกรุ่นถูกเสิร์ฟด้วยชุดถ้วยกาแฟลายดอกไม้จากอังกฤษ
นานเท่าไหร่แล้วที่หล่อนไม่ได้รับประทานอาหารเช้าแบบอลังการเช่นนี้ สมัยอยู่กรุงเทพ บ้านของหล่อนก็จะทานอาหารเช้าร่วมกันอย่างเป็นทางการแบบนี้เสมอ ครั้นมาอยู่เชียงใหม่ วิถีชีวิตประจำวันของหล่อนก็รวนเรไป
ในบางวันที่วินมารับหล่อนไปทำงาน บางทีเขาก็พาหล่อนไปทานโจ๊กง่ายๆที่ร้านข้างทาง หรือไม่ก็แวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งเพื่อไปทานเป็นอาหารเช้าที่ออฟฟิศ แรกๆหญิงสาวก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจ หล่อนไม่ค่อยชอบทำอะไรแบบมักง่ายเช่นนี้นัก แต่นานวันเข้า สิปรางค์กลับรู้สึกว่ามันก็ไม่ยุ่งยากดี แถมประหยัดเวลาไปเสียอีก…
"ว่าจะถามพี่ปรางเลยค่ะ ว่าเรื่องติดต่อซื้อที่ดินจากคุณวินไปถึงไหนแล้ว เค้ามีท่าทางจะยอมขายบ้างไหมคะ"
ปริมเอ่ยขึ้นในระหว่างมื้ออาหาร หล่อนพูดเหมือนกับไม่ได้จริงจัง แต่ในขณะเดียวกันก็แอบลอบมองปฏิกิริยาของหญิงสาวผู้เป็นพี่
"เอ่อ ก็กำลังคุยๆอยู่นะ"
สิปรางค์อึกอัก อันที่จริงหล่อนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท หลังๆมานี้หญิงสาวไม่เคยได้เอ่ยปากเรื่องนี้กับชายหนุ่มเจ้าของสวนอีกเลย
ผู้เป็นน้องเริ่มจะจับความผิดปกติของพี่สาวได้ พี่ปรางเปลี่ยนไปจริงๆด้วย พี่สาวหล่อนไม่เคยจะตอบอะไรแบบไม่แน่ใจ สิปรางค์มีความคิดของตนเอง และมั่นอกมั่นใจอยู่เสมอ
"อ้อ ช่วงนี้วันลอยกระทง เชียงใหม่เค้ามีจัดประเพณียี่เป็งกันอยู่นะคะ"
ปริมเปลี่ยนเรื่อง หล่อนไม่อยากจะคาดคั้นอะไรมากนักจากพี่สาว อันที่จริงหล่อนก็ไม่เคยคาดหวังเรื่องที่ดินริมน้ำนี้ตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว
"เหรอ อืมม์ น่าสนใจนะ พี่ยังไม่เคยมาเชียงใหม่ช่วงนี้ซักที"
สิปรางค์แอบโล่งใจที่ปริมไม่ได้ซักไซ้เรื่องของหล่อนกับวินต่อ หล่อนจึงหันมาถามน้องสาวอย่างกระตือรือร้นเรื่องของงานยี่เป็ง หล่อนไม่ได้ลอยกระทงมานานแล้ว หญิงสาวเคยได้ยินชื่อเสียงประเพณีนี้ของเชียงใหม่มาบ้าง แต่ยังไม่เคยมาเห็นกับตาของตนเอง
"ปริมว่า พี่ปรางต้องไปดูที่วัดพันเตานะคะ สวยที่สุดแล้ว พี่ป้องไปกับพี่ปรางกับปัณณ์สิคะ ปริมคงไปด้วยไม่ได้ ช่วงนี้อยากอยู่ดูแลยัยชมพู่มากกว่าค่ะ" ลูกสาวตัวน้อยของหล่อนมีอาการไข้อ่อนๆตั้งแต่เมื่อคืน หล่อนอยากให้ลูกสาวได้นอนเต็มที่ จึงเป็นสาเหตุที่มาร่วมวงอาหารเช้าในวันนี้กับคุณลุงคุณป้าและคุณอาไม่ได้
"พี่ป้องไปด้วยกันสิคะ ปรางอยากไปเห็นประเพณีนี้" สิปรางค์หันมาทางพี่ชาย
"พี่คงขอตัวล่ะ นัดกินข้าวกับลูกค้าเอาไว้" ปกป้องไม่ค่อยสนใจนัก เขาไม่ชอบไปเดินปะปนกับคนเยอะๆ
แต่ชายหนุ่มกำลังประหลาดใจกับสิปรางค์ น้องสาวคนสนิทของเขาคนนี้เคยสนใจประเพณีอะไรพวกนี้ด้วยหรือ
"ผมก็ไม่ว่างครับ นัดเพื่อนเอาไว้" ปัณณ์รีบบอก
วันนี้หนุ่มน้อยของพี่ๆมีนัดกับเอื้องคำเสียแล้ว เขาชวนสาวน้อยไปเดินเที่ยวชมบรรยากาศงานลอยกระทงในตัวเมืองเชียงใหม่ และคนน่ารักก็ตอบรับคำเขาอย่างรวดเร็ว หลังๆนี้เขาได้คุยกับเอื้องคำบ่อยขึ้น และสาวน้อยมีทีท่าที่จะเปิดใจให้เขา แค่คิดปัณณ์ก็มีความสุขแล้ว
สิปรางค์มองญาติพี่น้องของหล่อนอย่างขัดใจ ไม่มีใครมีเวลาให้หล่อนเลย หล่อนอยากจะไปดูงานลอยกระทงของเชียงใหม่จริงๆ
แต่แล้วหญิงสาวก็แอบยิ้มในใจ หล่อนรู้ว่า มีใครบางคนพาหล่อนไปได้แน่ๆ…
ฝนที่ตกเมื่อตอนบ่ายแก่ๆนั้นทำให้อากาศที่ท่าน้ำเย็นชื้นขึ้น กีตาร์โปร่งวางสงบนิ่งรอการบรรเลงจากเจ้าของ แต่เห็นทีเจ้ากีตาร์จะต้องรอเก้อ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงนั้นไม่มีท่าทีว่าจะหยิบมันขึ้นมาเล่นแต่อย่างใด เขาจุดบุหรี่มวนที่สองพร้อมกับปล่อยอารมณ์ให้ไหลไปตามสายน้ำ
"อ้ายวิน ป้อฮื้อมาตามไปกิ๋นข้าว"
เด็กชายตัวอ้วนกลมยืนตะโกนบอกเขาอยู่ไกลๆ เด็กน้อยเห็นชายหนุ่มสูบบุหรี่อยู่จึงไม่เข้ามาใกล้ เนื่องจากอ้ายวินเคยสั่งห้ามเด็กน้อยไม่ให้เข้าใกล้เวลาที่เขากำลังสูบบุหรี่
วินโบกมือไล่เด็กน้อยให้กลับไปโดยไม่หันไปมอง ชายหนุ่มยังคงนั่งกอดเข่าสูบบุหรี่อยู่ที่ขั้นบันได ก่อให้เกิดความสงสัยแก่ลุงแปงซึ่งกำลังยืนมองชายหนุ่มอยู่ไม่ไกลจากเด็กชายตัวอ้วนนัก คุณวินนั่งเฉยๆอยู่ตรงนั้นมานานพอควร เหมือนกำลังคิดอะไรในใจอยู่ ลุงแปงไม่เห็นเจ้านายของเขามีอาการแบบนี้มานานแล้ว
กึ๊ดจะเด็ดดอกฟ้ากาช่างวิน บ่ะเดียวเขาปิ๊กกรุงเทพ เขาก็ลืมเฮาแล้วก้า
คำพูดของช่างรุ่นพี่ในโรงงานเมื่อสิบกว่าปีก่อนย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำเขาอีกครั้ง ภาพสาวน้อยผู้หนึ่งผุดซ้อนขึ้นมาในความทรงจำอย่างรางๆ เสียงหัวเราะสดใส เสียงเรียกชื่อเขาดังก้องแทรกขึ้นมา
วินสะบัดหัวไปมา อดีตอันเลือนรางนั้นจะย้อนกลับมาซ้ำรอยอีกครั้งหรือ เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ความรู้สึกที่รู้ว่าไม่มีหวัง แต่เขาก็ห้ามใจไม่ได้
"วิน…"
แล้วเสียงที่ชายหนุ่มไม่อยากจะได้ยินก็ปลุกภวังค์เขา หากในความผลักไสนั้นก็มีความอยากพบอยากเจอเจือปนอยู่
"ใจลอยอยู่นะเรา เรียกตั้งหลายครั้งแล้ว" คนที่เขาทั้งอยากเจอและไม่อยากเจอก้าวมายืนตรงหน้า
วินเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยๆนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย นี่เขาโกรธอะไรหล่อน ไม่รู้สิ เขาเองก็ตอบตัวเองไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ชายหนุ่มหันไปดับบุหรี่ แล้วก็หันกลับมาจ้องมองคนตัวเล็กตรงหน้าต่อไป
"งอนเราอยู่เหรอ" หญิงสาวกอดอก ทำหน้าซื่อจ้องเขาเขม็ง
นายช่างหนุ่มไม่ตอบ หากยังคงจ้องมองหล่อนเงียบๆอยู่อย่างนั้น
"เราอยากไปวัดพันเตา อยากเห็นผางประทีปว่ามันจะสวยขนาดไหน" แล้วคนตรงหน้าก็ทำเสียงตื่นเต้นทำหน้าสนใจใคร่รู้ โดยไม่สนใจอาการเงียบเฉยของเขา
"วินพาเราไปนะ"
สายตาอันออดอ้อนนั้นทำเอาเขาเกือบจะใจอ่อน แต่แล้วชายหนุ่มก็กลั้นใจตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
"ไม่!"
…
แสงประทีปที่ส่องสว่างท่ามกลางบรรยากาศแบบล้านนาทั่ววัดพันเตายามค่ำคืนนี้ สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับหญิงสาวเป็นอย่างมาก เบื้องหน้าของสิปรางค์คือความสวยงามอย่างที่หล่อนไม่สามารถจะบรรยายได้
"เชียงใหม่จะสวยกว่านี้ได้อีกไหมนะ" หญิงสาวอุทาน
นานแค่ไหนแล้วที่หล่อนไม่ได้เห็นบรรยากาศแบบนี้ สิปรางค์ไปอยู่ต่างประเทศมาเสียนานจนทำให้ลืมเลือนเทศกาลต่างๆในเมืองไทยไปแล้ว
เชียงใหม่ไม่สวยไปกว่าได้แล้วล่ะ ทุกความสวยมันมาหยุดอยู่ที่ตรงหน้าผมแล้ว
แสงสีส้มอ่อนนับร้อยแสงในยามนี้ส่งให้ใบหน้าสวยที่อยู่ชิดเขาแค่คืบนั้นสวยผุดผาดยิ่งขึ้นไปอีก เสี้ยวหน้าคมนั่นงามหวานจับใจ ปอยผมเส้นเล็กที่กำลังลูบไล้แก้มนวลนั่นช่างมีเสน่ห์เย้ายวนเหลือเกิน
"แล้วไหนล่ะที่เรียกว่าผางประทีป" แต่จู่ๆใบหน้าสวยนั่นก็หันมาหาแบบไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัว
คนร่างสูงสะดุ้ง สีหน้าเก้อเขินไปเล็กน้อย
"นั่นไงครับ ผางประทีป" วินชี้ไปบริเวณพื้นวัดที่เรียงรายไปด้วยต้นเทียนที่ทำมาจากดินเผานับร้อยนับพันต้น เหล่าผางประทีปกำลังแข่งกันโชนแสงเสมือนประหนึ่งว่ายามค่ำคืนนี้จะไม่มีวันมืดมิด
"ส่วนโคมแบบนั้น เค้าเรียกว่าโคมยี่เป็ง" ชายหนุ่มหันไปบริเวณวัดที่ถูกประดับประดาไปด้วยโคมไฟล้านนาแบบต่างๆอย่างตระการตา
"ทำไมวัดนี้ถึงชื่อว่าวัดพันเตาล่ะ แต่ก่อนวัดนี้มีเตาเผาเยอะ อย่างนี้เหรอ"
"ก็ใช่ครับ ผมก็เคยได้ยินมาว่า เมื่อก่อนวัดแห่งนี้เป็นสถานที่สร้างเตาหล่อพระนับร้อยนับพันเตา จึงได้ชื่อว่า วัดพันเตา"
วินคะเนว่า สิปรางค์ต้องทำหน้าภาคภูมิใจที่รู้ว่าหล่อนเดาถูก แล้วก็จริง…
"แต่เค้าก็เล่ากันมาหลายแบบนะครับ แต่ก่อนคนเชียงใหม่จะเรียกวัดแห่งนี้ว่า วัดปันเต้า หรือ พันเท่า ซึ่งหมายถึงทำบุญเพียงหนึ่ง แต่จะได้บุญกลับไปถึงพันเท่า"
"อือม์ ก็น่าสนใจ แต่เราว่าสมมุติฐานของเราดูจะมีเหตุผลกว่านะ"
"อื้อ ตามใจมะปรางเลยครับ เอาที่สบายใจ" ชายหนุ่มเลิกถือสาหาความกับอาการไม่ยอมแพ้ของคนตัวเล็กข้างๆมานานแล้ว
"อุ้ย!" สิปรางค์เซเข้ามาหาเขา หล่อนถูกกลุ่มนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่เบียดมาจากทางข้างหลัง
ทุกคนกำลังมุ่งตรงไปชมความอลังการของพิธีจุดผางประทีปเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา หญิงสาวมองเห็นพระภิกษุสามเณรกำลังเดินเท้าออกมาจากพระวิหารหอคำหลวง และข้ามสะพานไม้ไผ่ไปสู่ลานต้นโพเพื่อทำพิธีสวดมนต์และทำพิธีลอยประทีปใต้ต้นไม้
ความขลังของบรรยากาศเบื้องหน้าบวกกับอากาศที่เย็นสบายทำเอาสิปรางค์ตกอยู่ในห้วงภวังค์พักใหญ่ จนกระทั่งได้ยินเสียงวินกระซิบที่ข้างหู
"ไปหาที่ลอยกระทงกันเถอะครับ"…
ความเงียบสงบที่ศาลาท่าน้ำของวัดริมน้ำเล็กๆอย่างนี้ช่างแตกต่างจากบรรยากาศในเมืองที่หล่อนจากมาอย่างสิ้นเชิง วินพาหญิงสาวแวะซื้อกระทงเล็กๆที่ทำจากใบตองจากร้านข้างทางระหว่างทางมาวัด เป็นกระทงที่ทำง่ายๆแต่ก็น่ารักจับใจ
ทั้งสองคุกเข่าลงที่บันไดท่าน้ำ พากันตั้งจิตอธิษฐานก่อนที่จะปล่อยกระทงลงแม่น้ำไป หนุ่มสาวทั้งคู่มองตามกระทงที่กำลังลอยไปในสายน้ำที่ประปรายไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ
"วินอธิษฐานอะไรน่ะ บอกหน่อย" สิปรางค์หันขวับมาจ้องหน้าเขา สีหน้าแววตาจริงจังใคร่รู้
"เฮ้ย…" เขาทำท่าผงะออก แล้วแสร้งทำหน้าเหนื่อยหน่าย "ใครเค้าบอกกันล่ะครับ มันเป็นความลับ"
"อย่าบอกนะ ว่าอธิษฐานขอให้โลกนี้สงบสุข" คนสวยคาดคั้น
วินหัวเราะน้อยๆ เขาหันมาช่วยสิปรางค์ให้ลุกยืนขึ้น ก่อนจะถามหล่อนบ้างด้วยแววตาหยอกเย้า
"แล้วมะปรางล่ะ อธิษฐานว่าอะไรครับ"
สิปรางค์ถอนหายใจ นึกถึงสิ่งที่หล่อนเพิ่งอธิษฐานขอต่อพระแม่คงคาไป
ขอให้พระแม่ดลใจให้ลูกหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับโรงงานแห่งนี้ด้วย
แต่คำอธิษฐานนี้หล่อนคงบอกชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้สินะ
"เราก็เม้าท์มอยอะไรนิดหน่อยกับเจ้าแม่คงคาน่ะ" หล่อนทำน้ำเสียงไม่ใส่ใจ เหม่อมองไปยังสายน้ำ ไม่กล้าสบตาชายหนุ่มร่างสูงข้างๆ
วินหันมามองสิปรางค์อย่างเต็มตา ใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่ฉาบไปด้วยแสงเรืองรองจากแม่น้ำนั้นแม้จะดูเศร้าสร้อย แต่ก็อ่อนหวานเหลือเกิน ไรผมที่ตกระมาที่ต้นคอนั้นปลิวไปตามลมอ่อนๆที่พัดพามาจากแม่น้ำ แล้วเสียงอธิษฐานของเขาก็ดังก้องขึ้นมาในหัว
พระแม่คงคา ช่วยลูกด้วย ใจลูกเต้นแรงทุกครั้ง ที่อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้…


เย็นวันนั้นหลังจากที่วินส่งชาวคณะที่รีสอร์ตเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็ขอตัวกลับแทบจะในทันที มิไยที่ปกป้องจะเอ่ยปากชวนรับประทานอาหารค่ำร่วมกันเพื่อเป็นการขอบคุณ นายช่างหนุ่มก็ได้แต่ปฏิเสธ
ค่ำนั้นปริมได้เตรียมรายการอาหารเมนูดังของรีสอร์ตไว้ต้อนรับแฟนสาวของญาติผู้พี่ ธนาสามีของปริมได้เปิดห้องเก็บไวน์ที่สะสมไว้เพื่อให้ปกป้องได้เลือกสรรไวน์ดีๆโดยเฉพาะ สิปรางค์จำเป็นต้องเข้าร่วมโต๊ะอาหารไปโดยปริยายเพื่อรักษาบรรยากาศ ทั้งๆที่จริงๆแล้วหญิงสาวรู้สึกอึดอัดใจไม่อยากจะเผชิญหน้ากับคุณแป้ง โดยที่ตัวหล่อนเองก็ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใด
หลังจากที่ได้ฟังบทสนทนานั้น ตลอดทั้งบ่ายสิปรางค์ไม่สามารถทำใจให้เพลิดเพลินไปกับสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆที่วินพาแวะไปเที่ยวได้ อยู่ๆหล่อนมีความรู้สึกหน่วงๆในใจอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวพยายามสังเกตอากัปกิริยาระหว่างวินและคุณแป้งมาตลอดทาง แต่ทั้งสองก็ไม่ได้แสดงอาการผิดปกติใดๆต่อกันอีก วินยังคงเงียบขรึมและพูดน้อยเท่าที่จำเป็น ส่วนคุณแป้งก็ยังคงร่าเริงพูดคุยหยอกล้อกับปกป้องเกือบจะตลอดเวลา…
หลังอาหารค่ำ สิปรางค์จึงรีบขอตัวกลับที่พักทันที อ้างว่าหล่อนรู้สึกมึนศีรษะเล็กน้อย คำอ้างนี้ทำเอาทุกคนรีบไล่ให้หญิงสาวกลับไปพักผ่อนตามที่หล่อนต้องการ
ขณะที่สิปรางค์เดินกลับมาถึงเรือนพัก หล่อนอดไม่ได้ที่จะชะเง้อมองไปที่บ้านสวน ตัวบ้านยังปิดไฟเงียบ นี่เจ้าของบ้านเค้าอยู่บ้านหรือเปล่านะ แต่แล้วหญิงสาวก็สังเกตเห็นว่า บริเวณที่ควรจะเป็นท่าน้ำนั้นดูเหมือนจะมีแสงไฟสว่างอยู่สลัวๆ ในใจของคนตัวเล็กนึกเป็นห่วงความรู้สึกคนตัวสูงคนนั้นอยู่ครามครัน สิปรางค์จึงคิดว่าหล่อนควรจะเดินไปดูเขาเสียหน่อยจะดีกว่า…
และเมื่อมาถึงที่ลานท่าน้ำ หญิงสาวก็เห็นภาพที่เคยเห็นจนเจนตา วินนั่งอยู่ที่ท่าน้ำจริงๆอย่างที่หล่อนคิด ชายหนุ่มนั่งอยู่ที่ตรงหัวบันไดเหมือนอย่างเคย ในอ้อมแขนของเขายังมีกีตาร์คู่ใจกอดอยู่อย่างหลวมๆ ส่วนตัวเจ้าของกีตาร์นั้นก็กำลังสูบบุหรี่และนัยน์ตาเหม่อลอยไปไกล
สิปรางค์ตามไปนั่งลงข้างๆชายหนุ่มเจ้าของบ้าน คนตัวสูงยังคงสูบบุหรี่และเหม่อมองไปยังแม่น้ำ หญิงสาวไม่คาดหวังถึงคำทักทาย เพราะเขาไม่แม้แต่จะหันมามองหล่อน สิปรางค์ชินเสียแล้วกับท่าทางแบบนี้ของวิน หล่อนก็แค่ทำเฉยๆ หญิงสาวรู้ว่า ในที่สุดแล้วชายหนุ่มก็จะเป็นฝ่ายหันมาหาหล่อนเอง
แม้จะยังไม่หันหน้ามาโดยทันที แต่คนข้างๆก็แสดงถึงการต้อนรับการมาของหล่อนโดยการดับบุหรี่ทั้งๆที่เขายังสูบไม่หมดมวน ตั้งแต่วินรู้ว่าหญิงสาวแพ้บุหรี่ในครั้งแรกที่รู้จักกัน เขาก็พยายามจะไม่สูบบุหรี่ในระยะใกล้ชิดหล่อนอีก
แล้วสิปรางค์ก็ได้ยินเสียงแผ่วพลิ้วจากกีตาร์ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงแหบๆจากคนข้างๆ
"กาลเวลาทำให้เราต้องจากกัน ความผูกพันไม่เคยจางหาย…
…ได้แต่ฝากไว้ผ่านสายลมความห่วงใย ช่วยส่งถึงเธอ..."
น้ำเสียงนั้นเศร้าสร้อยเหลือเกิน นี่คงเป็นอีกมุมของเขาที่คงไม่ค่อยจะมีใครได้เห็นสินะ สิปรางค์มองชายหนุ่มด้วยสายตาที่สงสารระคนห่วงใย หล่อนฟังเขาร้องเพลงอย่างตั้งใจ หญิงสาวจำได้ว่าตอนที่หล่อนเจอเขาครั้งแรก ครั้งนั้นเขาก็กำลังร้องเพลงนี้อยู่
"กอดแน่นแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องปล่อย ฝันดีแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องตื่น
กอดเก็บเรื่องราวที่ไม่อาจจะย้อนคืนฉันคงต้องเข้าใจ…"
ไม่รู้ว่าทำไมหญิงสาวอดน้ำตารื้นไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงแหบทุ้มเศร้าๆนั่น ในตอนแรกที่หล่อนรับรู้ได้ว่าเขาและคุณแป้งเคยคบกัน หญิงสาวรู้สึกถึงความคุกรุ่นในจิตใจของตนเอง แต่เมื่อมาเห็นเขาเศร้า หล่อนก็อดไม่ได้ที่จะมีความรู้สึกเศร้าไปกับเขา สิปรางค์สงสารคนข้างๆหล่อนจับใจ
เมื่อประโยคสุดท้ายของเพลงได้จบลง วินจึงหันหน้ามามองหญิงสาวข้างๆอย่างช้าๆ ชายหนุ่มแปลกใจที่เห็นหญิงสาวน้ำตาคลอ ดวงตาคู่สวยนั่นจ้องมองเขากลับแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา วินขมวดคิ้ว แต่มือของเขากลับเอื้อมไปซับน้ำตาให้หญิงสาวอย่างแผ่วเบา เขาและหล่อนจ้องมองกันเงียบๆอย่างนั้นชั่วครู่ แล้ววินก็เอ่ยขึ้นเสียงอ่อนโยนว่า
"มะปรางเป็นอะไรครับ ปวดหัวเหรอ วันนี้เหนื่อยมากไปหรือเปล่า"
สิปรางค์ส่ายหน้า มันเป็นความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจ หล่อนจะบอกเขาได้อย่างไรว่าแท้จริงแล้วหล่อนกำลังงอนเขาอยู่ที่วันนี้เขาเงียบขรึมกว่าปกติ แต่ในขณะเดียวหล่อนก็กำลังสงสารชายหนุ่มที่เขาถูกคุณแป้งทิ้งด้วย
"คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง มะปรางอยากนั่งเรือเล่นดูแม่น้ำตอนกลางคืนบ้างไหมครับ" จู่ๆนายช่างหนุ่มก็ถามหญิงสาวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
เมื่อเห็นหล่อนยังนั่งนิ่ง ชายหนุ่มจึงเอ่ยต่อ
"หิ่งห้อยสวยด้วยนะ"
หญิงสาวพยักหน้าตกปากรับคำไปพายเรือกับเขาอย่างง่ายดาย หล่อนสังเกตเห็นว่าแววตาเขายังคงเศร้าอยู่ สิปรางค์คิดว่าเข้าใจอารมณ์ของเขาดี ชายหนุ่มคงไม่รู้ว่าหล่อนแอบสังเกตเขาและคุณแป้งมาตลอดทั้งวัน…
คืนนี้พระจันทร์ดวงกลมโตไร้เมฆมาบัง ทั่วคุ้งน้ำสว่างไสวด้วยแสงนวลจากจันทร์นั้น สวยจริงๆอย่างที่วินบอก สิปรางค์นั่งอยู่ที่หัวเรือและหันหน้ามาทางร่างสูงนั้น หญิงสาวเอามือวักน้ำข้างกราบเรือเล่นไปเรื่อยเปื่อย รู้สึกสดชื่นกับลมแม่น้ำที่โชยมาเบาๆ ตอนนี้น้ำตาหล่อนแห้งสนิทแล้ว แต่ความเงียบระหว่างหญิงสาวและคนอาสาพายเรือยังคงมีอยู่
"วินไม่เคยคิดอยากเป็นนักดนตรีแบบจริงจังบ้างเหรอ" ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมจู่ๆหล่อนก็ถามเขาเรื่องนี้ขึ้นมา
"ตอนนี้ก็จริงจังอยู่ครับ" คนตัวสูงตอบสั้นๆตามเคย พลางพายเรือไปอย่างช้าๆ
"เราหมายถึง เล่นดนตรีอย่างเดียวเลย ไม่ต้องทำงานโรงงาน"
สิปรางค์จ้องหน้าเขา หล่อนอยากรู้ความคิดความรู้สึกของผู้ชายคนนี้บ้าง วินเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดถึงเรื่องของตัวเอง หญิงสาวเห็นเขาสนใจแต่ความทุกข์ร้อนของคนอื่น
"ฝีมือบวกหน้าตาอย่างวิน ออกยูทูปคงมีสาวๆตามเป็นล้าน"
"เฮ้ย ผมแก่ไปแล้วมั้ง" ชายหนุ่มอดที่จะหัวเราะกับจินตนาการของคนสวยตรงหน้าไม่ได้
แต่แล้วจู่ๆเจ้าของเรือก็หยุดพายเรือ ทำท่านึกสักครู่ก่อนจะให้คำตอบกับคนถาม
"อันที่จริงตอนเด็กๆก็เคยคิดนะ แต่พ่อไม่ยอม"
"แล้วหลังจากพ่อไม่อยู่แล้วล่ะ" สิปรางค์ถามต่อ
วินเคยเล่าให้หล่อนฟังสั้นๆบ้างเกี่ยวกับครอบครัวของเขา พ่อของเขาเสียชีวิตไปนานแล้ว ชายหนุ่มเหลือแค่ลุงแปงและสมเพชรเป็นเสมือนครอบครัวตลอดมา หญิงสาวสงสัยว่าถ้าชายหนุ่มรักดนตรีขนาดนี้ ทำไมเขาจึงยังทำงานที่โรงงานอยู่ พูดถึงเงินเดือนที่โรงงานก็ไม่น่าจะมากมายอะไร ฝีมือดนตรีระดับเขาน่าจะเอาดีทางด้านดนตรีได้ไม่ยาก ถ้างานดนตรีที่เชียงใหม่ไม่มี หากเข้ากรุงเทพก็น่าจะมีโอกาสมากกว่านี้
"ไม่รู้สิ ผมก็พอใจชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้"
และเมื่อเห็นหญิงสาวยังตั้งใจฟัง ชายหนุ่มจึงพูดต่อ
"อยู่ที่โรงงานก็สนุกดี ก็ไม่รู้จะออกมาทำไม ถ้าออกมาแล้วคงคิดถึงพวกป้าๆน่าดู"
หล่อนเห็นแววตาเขาเป็นประกายแจ่มใสขึ้นมายามเมื่อพูดถึงโรงงานอันเป็นที่รัก คนที่นั่นเค้าผูกพันกันขนาดนี้เชียวหรือ
"น่าอิจฉานะ วินเป็นคนมีความสามารถหลายอย่าง ส่วนเรา ชีวิตมีแต่งาน งาน และงาน"
"ก็ถ้ามะปรางทำงานแล้วสนุก ก็ไม่เป็นไรนี่ครับ"
สิปรางค์ถอนหายใจ หล่อนชันเข่าทั้งสองข้างขึ้น เอาคางเกยไว้เหนือเข่า ในขณะที่มือหนึ่งกอดเข่าคู่นั้นไว้ อีกมือนึงก็ยังคงเรี่ยน้ำเล่น หญิงสาวเหม่อมองไปยังความมืดสลัวของแม่น้ำ
เมื่อก่อนหล่อนเคยรู้สึกว่า ชีวิตที่ประสบความสำเร็จคือชีวิตที่การงานดีเยี่ยม มีสถานะที่เป็นที่ยอมรับทางสังคม หล่อนต้องเหนือกว่าใครหล่อนถึงจะพอใจ แต่ไม่น่าเชื่อว่าชั่วเวลาเพียงไม่กี่เดือนที่เชียงใหม่จะทำให้ความคิดแบบนี้ของหล่อนเริ่มจะเจือจางไป
"เราก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าลึกๆแล้วชีวิตเรามีความสุขหรือเปล่า" หญิงสาวรำพันออกมาเบาๆ
"มีสิ ทุกคนก็มีมุมที่มีความสุขแหละ" วินพูดกับมะปรางของเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แล้วเขาก็ถามหล่อนต่อไปอย่างอ่อนหวาน
"เช่นมะปรางมานั่งเรือกับผม มะปรางก็มีความสุขใช่ไหมครับ"
เขาจ้องมองมาที่ใบหน้าสวยของคนตรงข้าม ในขณะที่มือก็ยังทำหน้าที่พายเรือไป
แทนคำตอบ สิปรางค์หันหน้ามาจ้องมองตาของชายหนุ่มบ้าง หล่อนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่กำลังเปล่งเสียงอยู่ข้างในใจว่า เราเข้าใจกัน…
ดวงตาเรียวคมคู่นี้ที่หล่อนมักจะแอบมอง วินมีดวงตาที่ระยิบระยับเป็นประกายอยู่เสมอ แม้ในยามนี้ ในยามที่ใบหน้าเขากำลังเศร้าจากการเจอคนรักเก่า ดวงตาเขาที่จ้องมองหล่อนก็ยังดูสดใส นัยน์ตาคู่นี้เองที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้หล่อนเสมอมา
สิปรางค์มีความรู้สึกว่าวินเป็นคนที่เข้าใจหล่อนมากกว่าใคร เขาเป็นผู้ชายที่หล่อนสามารถไว้ใจและพึ่งพาได้ หญิงสาวรู้สึกเป็นตัวของตัวเองเสมอยามที่อยู่กับเขา หล่อนรู้ว่าวินเป็นห่วงความรู้สึกของหล่อน และหล่อนก็เป็นห่วงความรู้สึกของเขาเช่นกัน
คนขี้สงสารจึงอดไม่ได้ที่จะพูดความในใจของหล่อนออกไป ในเวลานี้หล่อนอยากปลอบใจเขาเรื่องคุณแป้ง
"วิน ถึงพี่ป้องเค้าจะเป็นคนหล่อ เก่ง เท่ หุ่นดี พูดเพราะ บ้านรวย การศึกษาสูง เพอร์เฟค แต่เราว่า… วินน่ารักกว่าพี่ป้องอยู่นะ"
หล่อนพูดจากใจจริง ผู้ชายบางคนอาจไม่ต้องเพอร์เฟค แค่น่ารักก็กินขาดแล้ว วินก็เป็นหนึ่งในนั้น
มือที่กำลังพายเรือนั้นถึงกับชะงักไป ชายหนุ่มผู้ถูกกล่าวพาดพิงวางไม้พายพาดขวางลำเรือไว้ แล้วเขาก็เอียงคอจ้องมองหล่อนตรงๆ มะปรางของเขายังคงทำหน้าจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความเห็นใจ มันทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
วินรู้สึกเอ็นดูในความเป็นคนตรงไปตรงมาของสิปรางค์ คงเป็นตรงนี้เองที่ทำให้หล่อนมีเสน่ห์กว่าผู้หญิงคนอื่นๆที่เขาเคยเจอมา การพูดตรงๆของหล่อนบางครั้งเหมือนจะเสียดแทงใจดำใครหลายคน แต่หลายครั้งมันก็ทำให้คนฟังอดที่จะยิ้มไม่ได้
"พูดซะผมจมมิดแม่น้ำเลย" เขาจ้องมองคนสวยด้วยหน้าตาขึงขัง
"ชมว่าผมเป็นผู้ชายน่ารักแค่นั้นก็พอแล้วมั้ง จะอ้างอิงเปรียบเทียบกับคุณปกป้องเพื่อ?"
"โทษที ตรงอย่างใจคิดไปหน่อย" หญิงสาวหลบสายตาเขา ท่าพึมพำแบบเขินๆนั้นทำให้ชายหนุ่มอดอมยิ้มไม่ได้
"แต่ช่างคุณแป้งเค้าเถอะนะวิน เค้าอาจจะชอบคนเพอร์เฟคแบบนั้น แต่ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่จะชอบผู้ชายแบบพี่ป้องนะ วินอย่าเสียใจไปเลย"
สิปรางค์เงยหน้าขึ้นมาแล้วตรงเข้าประเด็นอีกที หญิงสาวยังมีความพยายามที่จะปลอบใจเขาไม่ให้คิดมากเรื่องคุณแป้ง อย่างน้อยวินก็ยิ้มออกมาแล้ว เป็นยิ้มแรกของวันนี้ที่หล่อนได้เห็น ดีใจจัง
แต่แล้ววินของหล่อนก็หยุดยิ้ม ชายหนุ่มขมวดคิ้วแทนคำถาม หญิงสาวพยักหน้าให้เขาเป็นทำนองว่า หล่อนรู้เรื่องของเขาดี
"ผมไม่ได้สนใจคุณแป้งแล้ว เรื่องมันนานมาแล้ว"
คราวนี้คนตัวสูงพูดอย่างจริงจังโดยไม่ยิ้ม แต่หากจ้องตาคนตัวเล็กด้วยประกายตาวิบวับกว่าเดิม
"อ้าว ก็เห็นร้องเพลงซะซึ้ง แถมชวนมาพายเรืออีก เราก็นึกว่าวินอยากเป็นพระเอกมิวสิควิดีโอ แล้วนี่วินไม่ได้เศร้าเรื่องคุณแป้งอยู่เหรอเนี่ย"
นี่หล่อนงงมาก
"ก้อ... บรรยากาศมันพาไปเฉยๆ"
ท่าทางกวนๆกลับมาอีกครั้ง หลังจากที่สิปรางค์ไม่ได้เห็นท่าทางแบบนี้ตลอดทั้งวันที่ผ่านมา
"ความจริงแล้วผมก็แค่อยากมาพายเรือเล่นกับมะปราง ก็เท่านั้น…"
ชายหนุ่มเริ่มยิ้มน้อยๆเหมือนเคย สายตากรุ้มกริ่มเริ่มกลับมาแล้ว วันนี้เขายอมรับว่าเขารู้สึกใจหายนิดหน่อยตอนเจอหน้าคุณแป้งมาพร้อมกับคุณปกป้อง เขาเคยคิดว่าเขาไม่ได้คิดถึงหญิงสาวเหมือนเดิมแล้ว
ทว่าพอเจอหน้าเข้าจริงๆ ภาพเก่าๆมันกลับย้อนขึ้นมาอีกครา ความสดใสน่ารักเหมือนในอดีตของคุณแป้งทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงช่วงเวลาดีๆที่เขาและคุณแป้งเคยมีด้วยกัน
เมื่อสิบกว่าปีที่แล้วขณะที่คุณแป้งเป็นนักศึกษาสาวน้อยจากรุงเทพมาฝึกงานแผนกบัญชีที่โรงงาน หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ในโรงงานรวมถึงเขาด้วยต่างพากันแวะเวียนไปที่ตึกสำนักงานบ่อยๆ เพื่อไปแอบดูสาวน้อยคนนี้
ในเวลานั้นคุณแป้งพกพาความน่ารักสดใสมาสู่โรงงานและมาให้ชีวิตเขา ด้วยความที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ทำให้เขาได้มีโอกาสได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับคุณแป้งมากกว่าคนอื่น นำมาซึ่งความอิจฉาของหนุ่มๆทั้งโรงงาน
เราสัญญานะ ว่าเรากลับกรุงเทพแล้ว เราจะไม่ลืมวิน
คุณแป้งสัญญากับเขาก่อนที่จะกลับกรุงเทพหลังจากการฝึกงานได้เสร็จสิ้นลง มิไยที่เขาจะเฝ้าติดต่อหล่อนไป ทั้งโทรศัพท์และจดหมาย แต่ชายหนุ่มก็ได้แต่เฝ้ารอ คุณแป้งไม่เคยติดต่อเขากลับมาอีกเลย
รักแรกของเขาก็จบลงโดยที่เขายังไม่มีโอกาสได้บอกความในใจ มันคงจะเป็นความรู้สึกติดค้างในใจที่เขาแทบจะลืมเลือนไปตามกาลเวลาแล้วหากวันนี้เขาไม่ได้เจอหน้าคุณแป้งอีกครั้ง ภาพการแสดงความรักต่อกันของคุณปกป้องและคุณแป้งตลอดทั้งวันทำเอาเขารู้สึกปั่นป่วนในใจอย่างบอกไม่ถูก…
ทว่าเมื่อตอนค่ำที่สิปรางค์มาหาเขาที่ท่าน้ำ ชายหนุ่มก็สลัดภาพคุณแป้งทิ้งไปได้ในทันที วินรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้เจอมะปรางของเขา หลายๆคนอาจจะรำคาญความเกรียนพูดตรงของหญิงสาว แต่สำหรับเขาแล้ว มันคือความตรงไปตรงมาและความกระตือรือร้นที่เขาชอบ อาจเป็นเพราะว่าชีวิตเขาค่อนข้างจะเรื่อยๆ หรืออาจจะเรียกได้ว่าเฉื่อย
แต่พอเจอสิปรางค์ทีไร เขารู้สึกเหมือนได้รับพลัง และก็ยิ่งอารมณ์ดีขึ้นไปอีกจากการต่อล้อต่อเถียงกับคนสวย เขาอยากกวนประสาทหล่อน ไม่รู้ว่าเขาจะคิดไปเองหรือเปล่า แต่วินมีความรู้สึกหลายต่อหลายครั้งแล้วว่าทั้งเขาและสิปรางค์ต่างสามารถเข้าใจกันได้โดยที่บางครั้งไม่ต้องเอ่ยอะไรออกมา
"เฮอะ อะไรเนี่ย" แต่ตอนนี้มะปรางของเขากำลังหมั่นไส้เขาเหลือทน
"ไอ้เราก็นึกว่าเค้าเศร้า ทำให้เราพลอยเศร้าไปด้วย แหม อุตส่าห์จะมาปลอบใจ" คนสวยบ่นพึมพำอย่างขัดใจ เสมองไปที่แม่น้ำ
"คุณแป้งเค้าจะชอบผู้ชายแบบไหนผมไม่สนใจ ผมแค่รู้ว่า ปรางชอบผู้ชายน่ารัก ผมก็ดีใจแล้ว" ชายหนุ่มจ้องมองหล่อนอย่างจริงจัง สายตาเขาเป็นประกายวิบวับที่สุดแล้วตั้งแต่มันเคยวิบวับมา
เดี๋ยวนะ นี่เรียกว่าหยอดหรือเปล่าเนี่ย ช่างกล้า
ใจนึงสิปรางค์ก็นึกแค้น คนตรงหน้าปล่อยให้หล่อนเข้าใจผิดเรื่องว่าเขาเศร้าเรื่องคุณแป้ง แต่อีกใจนึงหล่อนกลับรู้สึกหวั่นไหวกับสายตาอันคมกริบของเขา
ไม่นะ เราเป็นอะไรไป ทำไมหน้าเราร้อนผ่าว ไม่เอานะ
"เดี๋ยวนะ เราแค่บอกว่า วินเป็นผู้ชายที่น่ารัก แต่เรายังไม่ได้บอกว่าเราชอบผู้ชายน่ารักเลยนะ เราอาจจะชอบผู้ชายเพอร์เฟคเหมือนพี่ป้องก็ได้ หรือไม่เราก็อาจชอบผู้ชายแบบแบดบอย"
สิปรางค์หันมาประจันหน้ากับชายหนุ่มแบบตรงๆ พยายามข่มสีหน้าลอยหน้าลอยตาให้ดูขึงขัง หญิงสาวไม่อยากให้ผู้ชายตรงหน้ารู้ว่าหล่อนกำลังเขิน
"อย่าเลย ผู้ชายเพอร์เฟคน่ะ น่าเบื่อนะ"
วินโน้มตัวเข้ามาใกล้หญิงสาว ยังคงจ้องมองหล่อนด้วยนัยน์ตาที่มีความหมาย สิปรางค์กลั้นหายใจ แต่แล้วชายหนุ่มก็เอื้อมมือไปหยิบไม้พายมาพายเรือต่อไป วินอมยิ้มนิดๆ เขาแอบเห็นคนสวยกำลังหน้าแดง
"ตอนนี้อาจยังไม่ชอบ… ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้…"
คราวนี้ชายหนุ่มพูดต่อโดยไม่มองหน้าหล่อนแล้ว เขาเสมองไปทางอื่น ทำทีเป็นสนอกสนใจกับการพายเรือ
สิปรางค์นิ่งอึ้งไปกับคำพูดของผู้ชายพายเรือตรงหน้า หล่อนคิดว่าตนเองไม่ได้หูฝาด แม้บางครั้งวินจะชอบเย้าหล่อนเล่น แต่หญิงสาวคิดว่าคำพูดว่า ผมรอได้ จากปากของวินเมื่อกี้ ชายหนุ่มไม่ได้พูดเล่น
บางครั้งสิปรางค์ก็รู้สึกเหมือนว่าหล่อนกำลังรอคอยคำพูดเช่นนี้จากวิน
แต่เมื่อมันเกิดขึ้นจริงๆ หญิงสาวกลับรู้สึกไม่สบายใจ
นี่วินจีบเราหรือ อย่านะวิน…


"ผมขอขอบคุณทุกๆคน สำหรับสิ่งที่พวกเราตั้งใจทำกันมาตลอดทั้งปี คืนนี้ขอให้ทุกคนสนุกกันให้เต็มที่"
วิชิตพยายามกล่าวเปิดงานเลี้ยงปีใหม่ประจำปีให้สั้นที่สุด ผู้สูงวัยรู้สึกสะท้อนใจลึกๆ เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่สิปรางค์ได้พยายามทำในหลายอาทิตย์ที่ผ่านมาจะประสบความสำเร็จ แต่เขาได้ให้ความช่วยเหลือสนับสนุนหญิงสาวอย่างดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้แล้ว วิชิตรู้สึกผิดในใจอย่างยากที่จะลบเลือน ส่วนหนึ่งมันคงเป็นเพราะตัวเขาเองที่เป็นคนทำให้โรงงานต้องมาถึงจุดจุดนี้
งานปีใหม่ในค่ำคืนนี้ถูกจัดขึ้นที่บริเวณถนนลานกว้างด้านหน้าของอาคารสำนักงาน เวทีไม้ยกพื้นขึ้นสูงพอสมควรถูกสร้างขึ้นอย่างมั่นคงแข็งแรงโดยหันหน้าออกไปด้านตรงข้ามซึ่งเป็นบริเวณโรงจอดรถริมแม่น้ำ หน้าเวทีถูกเว้นระยะห่างเอาไว้สำหรับนักเต้นเท้าไฟทั้งหลาย สำรับอาหารบุฟเฟต์คาวหวานวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะด้านข้าง โต๊ะไม้ยาวจากโรงอาหารถูกนำลำเลียงมาให้ชาวโรงงานได้มีที่นั่งร่วมงานเลี้ยงอาหารเย็นด้วยกัน และก็แน่นอน ทุกคนมาร่วมงานด้วยความรื่นเริงในชุดเสื้อม่อฮ่อม
งานเลี้ยงครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ที่ผู้จัดการโรงงานแก่ๆคนนี้จะมีโอกาสได้ทำให้พนักงานที่รักของเขามีความสุข
"และงานนี้ถือเป็นการเลี้ยงส่งคุณณัฐด้วยนะพวกเรา คุณณัฐจะอยู่กับเราวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว ขอเชิญคุณณัฐขึ้นมากล่าวอำลากับพวกเราหน่อยครับ"
แล้ววิชิตก็ผายมือไปทางนักบัญชีหนุ่มซึ่งกำลังยืนอยู่ด้านล่างข้างๆของเวที ทุกคนต่างมองด้วยความแปลกใจมาที่ชายหนุ่มเป็นจุดเดียว ข่าวนี้เป็นข่าวใหม่ที่ชาวโรงงานกาแฟมิตรแท้เพิ่งจะได้รับรู้พร้อมๆกัน
ณัฐหันหน้ามามองสิปรางค์ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ หญิงสาวยิ้มน้อยๆพยักหน้าให้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินนิ่งๆขึ้นไปบนเวที
"ผมขอบคุณทุกๆคนมากที่ให้ความร่วมมือในการทำงานกับผม"
ชายหนุ่มผู้มาจากกรุงเทพเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พยายามสะกดอารมณ์ให้เป็นปกติ แม้เขาจะคุ้นเคยกับการไปทำงานกับลูกค้าตามที่ต่างๆเป็นระยะเวลานานๆ แต่ที่นี่ก็ไม่เหมือนที่อื่นๆ ด้วยบรรยากาศที่เป็นกันเองและความมีมิตรไมตรีของที่แห่งนี้ มันทำให้เขาเกิดความรู้สึกผูกพันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ณัฐรู้สึกเศร้าใจผสมกับความรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยเมื่อคิดถึงหน้าที่ของเขาในช่วงเวลาที่ผ่านมา เพราะท้ายที่สุดแล้วมันก็คือการทำร้ายทุกคนนั่นเอง
"ผมอยากจะบอกว่า..."
ณัฐหยุดไปชั่วครู่ มองไปที่บรรดาชาวกาแฟที่ยืนกันอยู่สลอนข้างล่างเวที ทุกคนมีใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มและกำลังตั้งใจฟังเขาพูด ชายหนุ่มรู้สึกแปลกๆในใจอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนกับว่าเขากำลังหักหลังคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้านี้ทุกคน
"ผมขอให้ทุกคนโชคดี ขอบคุณครับ" แล้วชายหนุ่มส่งไมค์คืนให้คุณวิชิต ก่อนจะรีบเดินลงจากเวทีตรงเข้าไปยังที่หญิงสาวรุ่นพี่ยืนอยู่ทันที
"ขอบคุณคุณณัฐมากครับ เอ้า! พวกเราเต็มที่เลย! ขอเสียงหน่อย!"
คุณวิชิตนำเปิดงานพร้อมๆกับเสียงโห่ร้องด้วยความสนุกสนานของชาวโรงงาน
"ไชโย! ไชโย! ไชโย!"
สิปรางค์มองไปรอบๆด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เมื่อได้เห็นบรรยากาศความรื่นเริงของชาวโรงงานในวันนี้แล้ว หญิงสาวก็ได้แต่สะท้อนใจ เฉกเช่นเดียวกับหนุ่มรุ่นน้อง
"ทำใจยากว่ะพี่ เหมือนหักหลังพวกเค้ายังไงไม่รู้" เขาพูดก่อนจะยกแก้วเบียร์ที่รับมาจากคนงานคนหนึ่งขึ้นดื่มอึกใหญ่ เมาๆไปเสียเลยดีไหมวะวันนี้ จะได้ไม่ต้องรู้สึกแย่อย่างนี้
"ก็หวังว่าพวกผู้ถือหุ้นเค้าจะฟังเราบ้างนะ" หญิงสาวเองก็มีสีหน้าหนักใจไม่น้อย
"ผมขอโทษด้วยจริงๆพี่ ที่ไม่สามารถอยู่ช่วยพี่ได้จนถึงวันสุดท้าย" ชายหนุ่มหันมามองสิปรางค์ด้วยสายตาเสียใจ ก่อนจะหัวเราะแค่นๆ "ผมว่านะที่คุณป้องแกรีบเรียกผมกลับ แกอาจจะกลัวว่าถ้าผมยังอยู่ เดี๋ยวผมเกิดจะไปขัดขวางอะไรแกอีก"
"ไม่หรอก พี่ป้องแกแค่อยากให้เธอไปช่วยดูปิดบัญชีก่อนสิ้นปีก็แค่นั้นเอง" คนเป็นรุ่นพี่พูดเหมือนไม่อยากให้รุ่นน้องคิดมาก ทั้งๆที่ในใจก็แอบคิดเช่นนั้นไม่ได้ ปกป้องเรียกตัวณัฐกลับบริษัทใหญ่ที่กรุงเทพทันทีหลังจากชายหนุ่มส่งรายงานบัญชีของโรงงานนี้เรียบร้อย ส่วนสิปรางค์นั้นจะอยู่ต่อจนกระทั่งปิดโรงงานวันสุดท้าย
"แล้วพี่จะลงกรุงเทพเมื่อไหร่ครับ"
"ก็อาทิตย์หน้าเลย หลังวันหยุดปีใหม่"
"แต่จะว่าไปนะ คิดอีกที ผมว่าผมโคตรโชคดีเลยที่บริษัทเค้าเรียกตัวผมกลับก่อน ไม่ต้องอยู่จนถึงวันปิดโรงงาน ผมไม่รู้จะทำหน้ายังไงเลยถ้าพวกเค้ารู้ความจริง"
ชายหนุ่มถอนหายใจและหัวเราะแค่นๆกับตัวเอง สิปรางค์หันหน้ามามองเพื่อนร่วมงานรุ่นน้อง หล่อนไม่เคยเห็นอารมณ์หม่นหมองอย่างนี้ของณัฐมาก่อน หนุ่มหล่อผู้ไม่เคยยี่หระกับอะไรทั้งสิ้น ณัฐไม่ใช่คนที่จะมาใส่ใจความรู้สึกของใครง่ายๆ
"มันก็เป็นแค่เรื่องของหน้าที่การงาน อย่าคิดมากเลย"
สิปรางค์ก็ปลอบใจเพื่อนรุ่นน้องไปเช่นนั้นเอง ในขณะที่ตัวรุ่นพี่เองก็รู้สึกผิดไม่ต่างกัน และที่หนักกว่าก็คือหญิงสาวรู้ดีว่าความรู้สึกนี้คงจะตามหลอกหลอนหล่อนไปอีกตราบนานเท่านาน
"ว่าแต่เรื่องของเธอเหอะ นี่เคลียร์ตัวเองเรียบร้อยรึยัง" หญิงสาวเปลี่ยนเรื่อง หล่อนเเอื้อมมือไปตบไหล่ชายหนุ่ม รู้ว่าเขารู้ว่าหล่อนหมายถึงเรื่องอะไร "คุยกับเค้าให้รู้เรื่องนะ อย่าหายไปเฉยๆ เห็นใจผู้หญิงบ้าง"
ในฐานะเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่หล่อนคงเตือนเขาได้เพียงเท่านี้ หญิงสาวไม่ใช่คนที่มีนิสัยชอบยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของใคร ณัฐหันมามองหล่อนด้วยสายตาประหลาดใจ สิปรางค์รู้เรื่องเขากับราณีด้วยหรือนี่ ชายหนุ่มทำได้แต่ส่งยิ้มแหยๆให้กับเพื่อนสาวรุ่นพี่อย่างยอมจำนน…
หลังจากที่ทุกคนอิ่มหนำจากอาหารเย็นกันแล้ว ก็ได้เวลาของความบันเทิงอันเป็นจุดประสงค์หลักของงานนี้ บรรดาโต๊ะไม้บางส่วนถูกยกออกไป เพื่อขยายลานหน้าเวทีให้กว้างขึ้น แล้วดนัยจึงก้าวขึ้นบนเวที เขามาด้วยแฟชั่นชุดเดิม คือเสื้อม่อฮ่อมคอจีน ถูกผูกปลายด้วยโบว์ขนาดใหญ่สีรุ้ง และกางเกงทรงเลสีครามปลายบานกว่าปกติ
"และเพื่อเป็นการอำลาส่งท้ายให้คุณณัฐนะฮ้า กลุ่มสาวน้อยในโรงงานของเราจึงขอมอบการแสดงสุดพิเศษนี้ให้กับคุณณัฐคนดียวเลยฮ้า และณ บัดนี้ ขอเชิญทุกท่านพบกับสาวๆเกิร์ลกรุ๊ปBNK68 ที่จะมาในเพลงของลำไยไหทองคำฮ้า"
"ซอมเบิ่งอยู่เด้อ ถ้าหากว่าเธอ นั้นเลิกกันกับเขา เรื่องของสองเฮาสิเป็นไปได้บ่….
ฟ่าวเลิกกันแหน่เถาะ ผู้สาวขาเลาะ อยากเป็นผู้สาวอ้าย…"
แม้เพลงที่คัดเลือกมานั้นจะมาจากนักร้องสาวอีสาน แต่ความต่างของวัฒนธรรมภาษานั้นก็หาได้เป็นอุปสรรคต่อความครื้นเครงของเหล่าบรรดาชาวโรงงานไม่ จะอีสานหรือเหนือ เราก็เว้าก็อู้กันรู้เรื่อง อาจจะเป็นด้วยแรงเชียร์จากบรรดาชาวโรงงานข้างล่างเวที ทำให้สาวน้อยบนเวทียักย้ายส่ายสะโพกกันเต็มที่อย่างพร้อมเพรียงตามที่ซ้อมมา แม้อายุอานามส่วนใหญ่จะอยู่ในวัยเกินหกสิบปีแล้ว…
"ผมว่าคุณคงเข้าใจ ชีวิตผมไม่ได้อยู่ที่นี่"
เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มนักรักอย่างณัฐต้องพูดอย่างกระอักกระอ่วนใจเมื่อเขาต้องการตัดความสัมพันธ์กับผู้หญิง ชายหนุ่มต้องรวบรวมความกล้าอยู่นานพอควรที่จะตัดสินใจบอกยุติความสัมพันธ์ของเขากับราณี
และเขาคิดว่า ในงานปีใหม่นี้ล่ะที่เหมาะที่สุดที่จะดำเนินการ ในบรรยากาศที่อึกทึกครึกโครมแบบนี้ เขาน่าจะจบเรื่องได้เร็ว และราณีก็ไม่น่าจะมีโอกาสได้ยืดเยื้อมาก เขารู้นิสัยของผู้หญิงคนนี้ดี หล่อนห่วงภาพลักษณ์ของตนเองมาก และจะไม่มีวันทำเรื่องที่จะให้ตนเองได้เสียหน้าเป็นอันขาด
แม้ชายหนุ่มจะชอบคนสวยคนนี้เอามากๆ แต่ชีวิตของเขาก็อยู่ที่กรุงเทพ ที่นั่นมีทั้งหน้าที่การงาน ครอบครัว และแฟนสาวที่น่ารักเพียบพร้อมและเหมาะสมกับเขารอคอยเขาอยู่
เพียงแต่ว่าทุกครั้งที่ผ่านมามันไม่ได้ยากเหมือนครั้งนี้…
ครั้งนี้ชายหนุ่มรู้สึกผิดมากอย่างที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน อาจเนื่องด้วยเขารู้ว่าตนเองกำลังทำร้ายราณีสองต่อ ทั้งเรื่องปิดโรงงานและเรื่องของความรัก แต่ณัฐก็รักตัวเองเกินกว่าที่จะจริงจังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้
"เราจบกันด้วยดีเถอะนะครับ ผมจะกลับกรุงเทพมะรืนนี้แล้ว"
ณัฐเลือกมุมสงบบริเวณริมแม่น้ำไกลออกมาจากโรงจอดรถเล็กน้อยเป็นสถานที่บอกตัดความสัมพันธ์ ราณีน้ำตาไหลอาบแก้ม หญิงสาวเม้มปากแน่น ได้แต่มองหนุ่มรูปหล่อตรงหน้าด้วยแววตาเจ็บช้ำ ถึงแม้ว่าหล่อนจะรู้อยู่เต็มอกว่าอย่างไรเสียวันนี้ก็ต้องมาถึง วันที่เขาจะบอกลาหล่อน แต่เมื่อเวลานั้นมันมาถึงจริงๆ มันก็ไม่ง่ายเลยที่จะทำใจ
ทำไมราณีจะไม่เคยสังเกตเห็นว่าหนุ่มกรุงเทพคนนี้ไม่เคยคิดจะจริงจังกับหล่อน คุณณัฐเองก็เคยบอกตรงๆกับหล่อนว่าเขามีแฟนแล้ว หากแต่หญิงสาวเผลอใจปล่อยกายให้กับเขาเพราะหล่อนรักเขามาก คุณณัฐเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบที่ราณีหาได้ไม่ง่ายนักในโลกรอบๆตัวหล่อน
"ผมขอโทษจริงๆ แต่ยังไงเรื่องของเราก็คงไปต่อไม่ได้"
ณัฐมองหน้าหญิงสาวสวยตรงหน้าด้วยความรู้สึกสงสารหล่อนจับใจ ดวงตาแสนสวยคู่นั้นบ่งบอกความเจ็บช้ำอย่างเหลือประมาณ เขาไม่ได้คิดมาก่อนว่าราณีจะเสียใจมากมาย เคยคิดแค่ว่าราณีคงเป็นผู้หญิงที่ใจง่าย รักสนุก ก็แค่นั้น
ชายหนุ่มเอื้อมมือออกไปหมายจะไปป้ายน้ำตาบนใบหน้าขาวสวยนั้น แต่ราณีกลับเบือนหน้าหนีทั้งๆที่น้ำตาไหลอาบแก้ม
และแล้วหญิงสาวก็เชิดหน้าขึ้นแม้น้ำตาจะคงไหลอาบแก้ม ใช่ว่ามันจะคือความผิดของเขาแต่เพียงผู้เดียว หล่อนต่างหากที่เดินเข้ากองไฟนี้เองตั้งแต่ในตอนแรก
"ช่างมันเถอะค่ะ มันก็แค่ความรักของผู้หญิงใจง่ายคนนึง"
ความรักมันเป็นเช่นนี้เอง มันทำร้ายหล่อน ทำให้หล่อนเจ็บปวดจนแทบขาดใจ หล่อนผิดเองที่ปล่อยให้มันทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"เบลล่า ผมขอโทษ…"
ณัฐพึมพำไม่กล้าสู้ตาของหญิงสาว ชายหนุ่มไม่รู้จะพูดอะไรดี ถ้าราณีจะเป็นแบบผู้หญิงคนอื่นที่โวยวายด่าทอเมื่อเขาบอกลา เขาคงจะไม่รู้สึกแย่เช่นนี้
"โชคดีนะคะ เบลล่าดีใจค่ะที่ได้รู้จักกับคุณค่ะ"
ราณียิ้มให้เขาทั้งน้ำตา แล้วหล่อนก็หันหลังให้เขาง่ายๆอย่างนั้นเอง ณัฐเอื้อมมือจะไปดึงแขนกลมกลึงนั่นเอาไว้ แต่หญิงสาวก็เดินจากเขาไปอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มทิ้งแขนลงข้างตัวอย่างหมดแรง มองตามหลังหญิงสาวไปด้วยสายตาที่รู้สึกเสียใจในสิ่งที่ได้ทำลงไป การจากลาแบบง่ายดายอย่างนี้ไม่ใช่หรือที่เขาหวังเอาไว้
แต่ทำไมเมื่อถึงเวลาที่มันเกิดขึ้นจริง เขากลับรู้สึกแย่มากขนาดนี้…
"รอนแรมมาเนิ่นนาน เพียงหนึ่งใจ กับทางที่โรยเอาไว้ด้วยขวากหนาม…
แต่หัวใจของคน ยังยืนยันจะไม่ถอดใจ..."
ชายหนุ่มนายช่างใหญ่มาในชุดเครื่องแบบเสื้อยืดกางเกงยีนอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา วินเปิดวงดนตรีด้วยเพลงฮึกเหิมให้กำลังใจของพี่ตูน เรียกเสียงกรี๊ดจากชาวโรงงานถ้วนหน้า และก็ถึงคราวของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ด้านล่างเวทีที่ต่างลุกขึ้นมาโชว์สเต็ปกันตามถนัดของแต่ละคน
"ในค่ำคืนที่ฟ้านั้นไม่มีดาว อยู่ตรงนี้ ฉันยังคงก้าวไป…
ตราบใดที่ปลายท้องฟ้ามีแสงรำไรจะไปจนถึงแสงสุดท้าย..."
สิปรางค์น้ำตารื้นขณะยืนดูบรรยากาศที่สนุกสนานสุดเหวี่ยงนั้น บรรยากาศแบบนี้อาจจะไม่มีให้ได้เห็นอีกแล้ว ภาพต่างๆในอดีตทยอยกันผ่านเข้ามาในความทรงจำของหญิงสาว ตั้งแต่ภาพชาวไร่บนดอยเก็บเมล็ดเชอรี่ของกาแฟ ภาพรถสองแถวกำลังทยอยเข้ามาส่งชาวโรงงานในยามเช้า ภาพกลุ่มแม่บ้านหยอกเอินกันขณะกำลังนั่งคัดเมล็ดกาแฟ และภาพของนายช่างหนุ่มแห่งโรงซ่อมบำรุงกำลังใจจดใจจ่อกับการทดลองพัฒนาเครื่องคั่วกาแฟสูตรใหม่ๆ
"คุณสิปรางค์ฮ้า งานนี้จะยืนนิ่งเดี่ยวไม่ด้ายนะฮ้า ขอดูสเต็ปเทพๆหน่อยฮ้า"
ดนัยปราดเข้ามาฉุดแขนหญิงสาวให้เข้าไปหน้าเวที สิปรางค์แอบยกมือขึ้นเบือนหน้าหนีไปเช็ดน้ำตาด้วยความรวดเร็ว แล้วก็หันกลับมาหาเลขาหนุ่มใหญ่ด้วยรอยยิ้มที่ร่าเริง
แม้ในใจจะกำลังเศร้าสร้อยมากมาย หากสิปรางค์ก็พยายามร่วมวงร้องเล่นเต้นระบำไปกับบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ชาวโรงงานอย่างสนุกสนานครื้นเครงเต็มที่
หากคืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายที่เราจะได้สนุกด้วยกัน ก็ขอให้เป็นค่ำคืนที่สนุกที่สุด…
หัวหน้าช่างซ่อมบำรุงถือโอกาสลงจากเวทีเมื่อเขาเปิดนำไปได้สองสามเพลง ชายหนุ่มปล่อยให้เป็นหน้าที่ของชาวโรงงานคนอื่นๆได้แสดงฝีมือกันต่อไป เรื่องร้องรำทำเพลงเป็นสิ่งถนัดของชาวโรงงานกาแฟมิตรแท้อยู่แล้ว เขาหลบออกมาสูบบุหรี่กับคำตั๋นที่ป้อมยาม
"ช่างวินเป็นผู้ชายที่น่ารักใช่ไหมฮะ"
สิปรางค์ได้ยินเสียงดนัยดังขึ้นที่ข้างหู ขณะที่หล่อนกำลังยืนดูวินนั่งยองๆคุยกับคำตั๋นอยู่ไกลๆ ยามสูงวัยนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หัวกลมข้างนอกป้อมยาม เขากำลังแลกเปลี่ยนบุหรี่สูบกันกับนายช่างวิน หญิงสาวยกมือขึ้นโบกไม้โบกมือให้นายช่างหนุ่มซึ่งบังเอิญหันมาทางหล่อนพอดี ชายหนุ่มยิ้มกว้างโบกมือกลับก่อนจะหันไปคุยกับคำตั๋นต่อไป
คนสวยของช่างวินจึงหันมากลับทางดนัย หล่อนพบแววตาอมยิ้มรู้ทันของเลขาคนสนิทรออยู่ก่อนแล้ว สิปรางค์คิดว่าดนัยรู้ดีเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับวิน หล่อนคงไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีกต่อไป
"ค่ะ น่ารักมาก"
หญิงสาวยอมรับตรงๆอย่างเปิดเผย พร้อมกับปรายตามองที่คนน่ารักคนนั้นอีกครั้ง วินกำลังคุยอยู่กับคำตั๋นอย่างออกรส อยากจะรู้นักว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน ปกติวินเป็นคนพูดน้อย แต่ทำไมเวลาอยู่กับคำตั๋นชายหนุ่มจึงหัวเราะเฮฮาได้ปานนั้น
แต่แล้วสิปรางค์ก็กลับรู้สึกรันทดใจขึ้นมาขณะจ้องมองภาพนั้น หล่อนเข้ามาที่นี่ เพื่อที่จะจากไปในวันหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่หล่อนต้องทิ้งหัวใจไว้กับคนร่างสูงที่กำลังนั่งยองๆหัวเราะกว้างคนนั้น
"พวกเราทุกคนรักช่างวิน" คราวนี้ดนัยหันหน้ามาทางคุณคนสวยโดยตรง
"ถ้าคุณคิดจะมาล้อเล่นกับหัวใจของหนุ่มเชียงใหม่คนนี้ล่ะก็ ดาน่าขอร้องล่ะฮ่ะ อย่าทำ"
คำพูดนั้นออกมาจากปากของดนัยอย่างช้าๆชัดถ้อยชัดคำ เป็นคำพูดจริงจังในแบบที่คนที่กำลังตั้งใจฟังไม่เคยได้ยินจากปากของเลขาคนนี้มาก่อน
สิปรางค์หัวใจแทบสลาย หล่อนไม่เคยคิดจะล้อเล่นกับความรู้สึกใคร หล่อนมาที่นี่เพื่อมาทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมา แต่หัวใจที่ดื้อด้านดวงนี้มันกลับไม่เชื่อฟังเจ้าของ หล่อนผิดเองที่ปล่อยปละหัวใจให้โบยบินไปตามปรารถนาครั้งแล้วครั้งเล่า
ช่างวินคงจะเป็นเหมือนสายลมสมกับชื่อ ที่พัดผ่านเอาความสดชื่นเข้ามาให้หญิงสาวชั่วขณะ
และเพียงเพื่อรอเวลาที่จะพัดออกไป…


เสียงเอะอะที่ประตูหน้าห้องทำงานทำให้วินต้องเงยหน้าขึ้นจากกองแบบร่างของเครื่องจักรที่ดูอยู่ ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนที่จะชอบอยู่กับเอกสารนัก แต่เมื่อสิปรางค์ก้าวเข้ามาในโรงงานแห่งนี้ ทุกแผนกต้องเอาใจใส่กับความชัดเจนและความเป็นระบบของเอกสารเกี่ยวกับงานที่มีอยู่ให้มากขึ้น
หลังจากที่ปกป้องกลับกรุงเทพไป หญิงสาวมาขอร้องเขาให้ทำแบบดรออิ้งของเครื่องจักรที่เขาปรับปรุงพัฒนาขึ้นมาเองให้ละเอียดมากยิ่งขึ้น หญิงสาวแสดงความประทับใจในเครื่องจักรที่ไม่สมบูรณ์แบบเหล่านั้นอย่างออกนอกหน้า ซึ่งชายหนุ่มเองก็แปลกใจ ทั้งๆที่ในตอนที่หญิงสาวมาถึงที่โรงงานใหม่ๆ หล่อนเป็นคนบอกเองด้วยซ้ำว่ามันไม่ทันสมัย
วินไม่รู้ว่าสิปรางค์กำลังคิดจะทำอะไรอยู่ แต่ชายหนุ่มก็ยินดีทำให้ตามที่หญิงสาวร้องขอ อันที่จริงเขาเองก็คิดว่าจะวาดแบบเครื่องจักรที่เขาวาดมือเอาไว้คร่าวๆนี้ลงในโปรแกรมวาดแบบในคอมพิวเตอร์มานานแล้ว แต่ติดอยู่ที่เขามักจะลืมและสนใจไปทำอย่างอื่นมากกว่าอยู่เสมอๆ หรือเห็นทีต้องอาศัยน้องปัณณ์มาช่วยซะแล้ว เด็กรุ่นใหม่ๆน่าจะถนัดด้านคอมพิวเตอร์มากกว่าเขา
ชายหนุ่มนายช่างใหญ่ไม่ชอบทำงานที่ต้องนั่งโต๊ะนานๆแบบนี้นัก เขาถนัดที่จะอยู่ในโรงงานและทดลองทำโน่นทำนี่กับเครื่องจักรมากกว่า จะเรียกว่าเขาเป็นฝ่ายปฏิบัติมากกว่าเป็นฝ่ายบริหารก็ว่าได้ ดังนั้นเมื่อได้ยินเสียงโหวกเหวกหน้าห้องทำงาน ชายหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารเกือบจะในทันที
"ช่างวิน จ้วยอ้ายอ๊อดโตยเจ้า" หญิงสาววัยพอๆกับเขาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาเขาถึงที่โต๊ะทำงาน ข้างหลังนั่นมีช่างอู๊ดและช่างโต้งเดินตามเข้ามาอย่างร้อนรนด้วย
"อ้าว จันติ๊บ มีอะหยัง มาตึงโรงงานนี่"
วินประหลาดใจที่เห็นภรรยาของช่างอ๊อดที่นี่ เขารู้จักครอบครัวนี้เป็นอย่างดี แม้ช่างอ๊อดจะทำงานอยู่กับวุฒิชัย แต่นายช่างฝ่ายผลิตคนนี้ก็มาเล่นฟุตบอลกับก๊วนของช่างซ่อมบำรุงอยู่บ่อยๆ ส่วนจันติ๊บนั้นวินรู้จักเพราะเขาจ้างให้มาช่วยงานลุงแปงในสวนเป็นครั้งคราว ซึ่งก็เป็นโอกาสอันดีที่จะได้เอาลูกชายมาเล่นกับสมเพชรด้วย ภรรยาของช่างอ๊อดไม่ได้มีงานการทำเป็นหลักแหล่ง หล่อนรับจ้างทำงานทั่วไปแล้วแต่ใครจะจ้าง บ้านของทั้งคู่อยู่ไม่ไกลจากสวนของเขานัก
"ช่างวุฒิเขาเอาตำรวจจะมายับอ้ายอ๊อด" จันติ๊บน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้
"หา อะหยังนะ" วินตกใจไม่น้อย นี่มีเรื่องมีราวอะไรกัน ถึงขนาดต้องมีตำรวจมาเกี่ยวข้อง…
สิปรางค์กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่โรงเก็บกาแฟกะลาพร้อมกับดนัย หล่อนได้รับรู้เรื่องราวจากคนงานคนนึงที่วิ่งมาตามคุณวิชิต แต่วันนี้ผู้จัดการสูงวัยไม่อยู่ที่สำนักงาน เขากำลังขึ้นดอยไปเยี่ยมเยียนพูดคุยกับชาวไร่กาแฟ ช่วงนี้วิชิตออกพื้นที่บ่อย เขาต้องการประเมินสถานการณ์ความเป็นอยู่ของชาวบ้านเกษตรกร หากโรงงานของเขาต้องปิดจริง ชาวไร่ก็ต้องหาแหล่งขายเมล็ดเชอรี่ของกาแฟแหล่งใหม่
เมื่อหญิงสาวไปถึงที่เกิดเหตุ ก็เห็นคนงานจำนวนไม่น้อยกำลังยืนออกันอยู่ที่หน้าประตูโรงเก็บเมล็ด หลังจากคนงานบางคนเผอิญหันมาเห็นหล่อน จึงพยักพเยิดพากันบอกต่อๆให้เปิดทางให้คุณสิปรางค์เข้าไปข้างใน
ในโรงเก็บกาแฟกะลาที่เต็มไปด้วยกระสอบบรรจุเมล็ดกาแฟกะลาเรียงรายกันสูงท่วมหัวนั้น สิปรางค์เห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายกำลังยืนพูดคุยกับช่างวุฒิอยู่ ข้างๆมีเติ้ดหนุ่มไอทียืนกระวนกระวายเหลียวซ้ายแลขวา ส่วนถัดไปเป็นช่างอ๊อดซึ่งสิปรางค์จำได้ว่าเป็นช่างฝ่ายผลิตมือขวาของช่างวุฒิ และคนงานสองสามคนยืนหน้าเสียก้มหน้ามือประสานกันส่วน จันติ๊บภรรยาของช่างอ๊อดยืนร้องไห้อยู่ไม่ห่าง วินก็อยู่ที่นั่นแล้ว เขายืนเว้นระยะออกมาพร้อมกับนายช่างคนอื่นๆ
"สวัสดีค่ะคุณตำรวจ แล้วนี่มันเรื่องอะไรกันหรือคะช่างวุฒิ" สิปรางค์ก้าวเข้าไปยกมือไหว้ทักทายตำรวจสองนายนั้น ก่อนจะหันไปถามนายช่างใหญ่อย่างร้อนรน
"เติ้ดจับได้ว่าช่างอ๊อดกับคนงานแอบลักลอบขโมยเมล็ดกาแฟกะลากันเมื่อคืนครับ" ช่างวุฒิกล่าวเสียงเรียบ
"ผมมีหลักฐานนะครับคุณสิปรางค์ ผมแอบถ่ายคลิปไว้" เติ้ดรีบก้าวเข้ามาหาหล่อน พร้อมโชว์หลักฐานในมือให้ดู
เมื่อคืนเขาเผอิญต้องอัปเดตโปรแกรมเขียนแบบเวอร์ชั่นใหม่ให้กับช่างวิน ซึ่งงานนี้กินเวลานานกว่าที่คิด ชายหนุ่มจึงถือโอกาสระหว่างรอเข้าร่วมกลุ่มออนไลน์เล่นเกมคอมพิวเตอร์เกมโปรด เขาเล่นอย่างต่อเนื่องติดพันจนลืมเวลา เงยหน้าขึ้นอีกทีก็ถึงดึกดื่นเลยเที่ยงคืนแล้ว
และเมื่อออกจากสำนักงานมา ขณะที่เดินไปเอารถมอเตอร์ไซค์ที่โรงจอดรถริมแม่น้ำบริเวณด้านหลังของโรงงาน หนุ่มไอทีก็บังเอิญสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของอะไรบางอย่างอยู่ไกลๆในความมืดที่ริมแม่น้ำ ด้วยความสงสัยชายหนุ่มจึงได้เดินย่องแอบเข้าไปดูใกล้ๆ แม้จะเห็นเหตุการณ์ได้ไม่ชัด แต่ชายหนุ่มก็ติดตามอัดคลิปเอาไว้ทันที
สิปรางค์รับโทรศัพท์มือถือมาเปิดดูคลิปวิดีโอที่เติ้ดถ่ายไว้ได้ ในคลิปเห็นตั้งแต่การลักลอบขนย้ายกระสอบจากในโรงเก็บกระสอบกาแฟกะลาที่อยู่ติดแม่น้ำ ไปจนถึงการนำเอากระสอบลงเรือที่จอดรออยู่ในแม่น้ำ
หญิงสาวถอนหายใจ หล่อนเห็นมานานแล้วว่าการรักษาความปลอดภัยของโรงงานนี้หละหลวมมาก บริเวณฝั่งแม่น้ำหลังโรงจอดรถนั้นไม่มีรั้วกั้นบริเวณของโรงงานออกจากแม่น้ำเลย
"แล้วเรื่องมันต้องถึงกับตำรวจเชียวหรือคะ แค่ลงโทษทางวินัยอย่างเดียวไม่พอหรือ" หญิงสาวหันไปทางช่างวุฒิ พยายามผ่อนหนักเป็นเบา หล่อนรู้ว่าคดีลักทรัพย์ของทางบริษัทเช่นนี้เจ้าทุกข์สามารถยอมความได้ ไม่ต้องเป็นคดีอาญา
"ครั้งนี้คงจะไม่ได้ครับ เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งนึง ผมเคยคาดโทษเอาไว้แล้ว" ช่างวุฒิยังคงมีสีหน้าเคร่งขรึม ท่าทางเอาจริง
"ไอ่อ๊อด ฮาบอกคิงแล้ว ว่าให้เลิกการพนันเสีย อิหยังคิงมายะจะอี๊แหม" ลุงคำคนงานเก่าแก่ของโรงงานปราดเข้ามาชี้หน้าช่างอ๊อดด้วยความโกรธ
"ไอ่อ๊อด คิงเล่นพนันบอลแหมแล้วก่า แล้วลูกเมียคิงจะยะหยังใดเนี่ย!"
"ไอ่ห่าอ๊อด คิงจะทำหมู่เฮาเดือดร้อน!"
คราวนี้เสียงเริ่มดังเซ็งแซ่ดังมาจากกลุ่มคนงาน ต่างคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น
"เงียบครับ เงียบ!" นายช่างใหญ่ประจำฝ่ายผลิตตะโกนเสียงเฉียบขึ้นมา ทำใหัทุกคนในที่นั้นเงียบเสียงลงโดยทันใด
"คุณ คุณจ้วยอ้ายอ๊อดโตยเจ้า ถ้าอ้ายเขาเข้าคุก ข้าเจ้ากับลูกอยู่บ่ได้แน่ๆ" จันติ๊บวิ่งเข้ามาจับแขนสิปรางค์เขย่า ระล่ำระลักขอร้องพลางร่ำไห้สะอึกสะอื้น หญิงสาวหันไปมองภรรยาของช่างอ๊อดอย่างเห็นใจ
"งั้นรอคุณวิชิตกลับมาก่อนได้ไหมคะ เผื่อคุณวิชิตจะมีทางออกที่ดีกว่านี้" แม้จะรู้ว่าตนเองไม่ควรยุ่งเรื่องการบริหารงานของโรงงานนี้ แต่สิปรางค์ก็พยายามยื้อเวลาให้ถึงที่สุด
"ไม่ได้ครับ คุณวิชิตแกไปหลายวัน ผมรอไม่ได้"
วุฒิชัยถือได้ว่าเป็นผู้บริหารโรงงานอันดับสองรองจากคุณวิชิต หากคราใดที่ผู้จัดการสูงวัยไม่ได้อยู่ที่โรงงาน ชายหนุ่มมีสิทธิ์เต็มที่ในความรับผิดชอบและการตัดสินใจแทน ทุกคนในโรงงานรู้เรื่องนี้ดี
"ช่างวิน ช่วยพูดหน่อยสิคะ" คราวนี้หญิงสาวหันมาทางคนคุ้นเคยอย่างมีความหวัง ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะไม่ตามใจหล่อน
นายช่างซ่อมบำรุงถอนหายใจ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากช่วย ช่างอ๊อดสนิทสนมกับเขามาก ก่อนที่ตำรวจและสิปรางค์จะมาถึงชายหนุ่มก็ได้คุยขอร้องวุฒิชัยแล้วอยู่ครู่ใหญ่ แต่นายช่างใหญ่ฝ่ายผลิตยังคงยืนกราน วินก็ต้องเคารพการตัดสินใจของคนตรงหน้า และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีนี้ ช่างอ๊อดเป็นคนภายใต้การดูแลโดยตรงของวุฒิชัย เขายิ่งไม่มีสิทธิ์จะไปก้าวก่าย และที่สำคัญที่สุด… ช่างอ๊อดเคยทำเรื่องแบบนี้มาแล้วครั้งนึง
"ช่างวุฒิมีสิทธิ์ตัดสินใจเด็ดขาดครับ คุณวิชิตไม่อยู่" วินเอ่ยออกมาสั้นๆเรียบๆกับหญิงสาว
สิปรางค์มองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ผิดหวัง วินเคยต้องต่อสู้เพื่ออะไรบ้างไหม เห็นทีไรก็ยอมใครต่อใครทุกที ตอนนั้นที่มีเรื่องกับนักเลงที่โต๊ะสนุ้กก็ยอมเค้า
วุฒิชัยก้าวออกมายืนต่อหน้าคนงาน เขาจะต้องแสดงความเด็ดขาดให้คนงานได้เห็น ชายหนุ่มกวาดสายตาที่คมกริบไปรอบๆ ก่อนจะพูดขึ้นอย่างช้าๆและเสียงดังฟังชัด
"ทุกคนฟังไว้ ผมเคยเตือนทุกคนแล้ว ว่าโรงงานของเรามีกฎระเบียบที่เข้มงวดเรื่องนี้ ผมเอาจริง ผมไม่ชอบเห็นใครเกี่ยวข้องกับการพนัน แล้วโดยเฉพาะอย่างยิ่งการมาขโมยทรัพย์สินของโรงงานไปใช้หนี้พนัน ผมไม่สามารถยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้ได้ ขอให้ทุกคนดูไว้เป็นเยี่ยงอย่าง ถ้าใครทำผิดแบบนี้ ไม่ใช่แค่ถูกลงโทษไล่ออก แต่ต้องถูกฟ้องเป็นคดีอาญา เหมือนกับที่ช่างอ๊อดโดนด้วย"
บรรดาคนงานต่างมองหน้ากันไป ทั้งโรงงานต่างเงียบกริบ สิปรางค์ยืนนิ่งงันอย่างสะเทือนใจ…
คนตัวเล็กถอยหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างอ่อนใจ รู้สึกหมดสมาธิในการทำงาน ภาพของจันติ๊บที่เขย่าแขนหล่อนพร้อมน้ำตานองหน้ายังตามมารบกวนจิตใจตลอดทั้งวัน แม้ตอนนี้เวลาเพิ่งจะล่วงเข้าบ่ายแก่ๆ หากสิปรางค์กลับรู้สึกอ่อนล้าและเหน็ดเหนื่อยเต็มกำลัง
หญิงสาวกำลังแก้ไขรายงานสถานะการเงินของโรงงาน หล่อนพยายามเสนอแนวทางเลือกที่จะให้โรงงานยังสามารถดำเนินการต่อได้โดยมีกำไรที่เพิ่มมากขึ้น แต่การรวบรวมข้อมูลที่กระจัดกระจายของโรงงานนี้ว่ายากแล้ว การพยายามหาทางปรับปรุงโรงงานนี้ยิ่งยากกว่า ไม่ว่าจะโฟกัสไปที่จุดไหน หล่อนก็พบแต่ข้อผิดพลาดเกินจะเยียวยาไปเสียทุกจุด
สิปรางค์ก้มมองดูนาฬิกา บางทีถ้าได้กลับบ้านเร็วเสียหน่อย ได้อาบน้ำอาบท่า หล่อนอาจจะรู้สึกสดชื่นขึ้นมา โชคดีที่ช่วงนี้อาการปวดหัวหายไปแล้ว หล่อนอาจจะสามารถทำงานต่อได้อีกยาวตลอดทั้งคืนนี้ หญิงสาวตัดสินใจปิดโน้ตบุ๊ก เก็บรวบรวมเอกสารกลับไปทำงานต่อที่เรือนพัก…
และเมื่อลงมาถึงหน้าสำนักงาน ขณะที่กำลังจะเดินตรงไปยังที่จอดรถฝั่งตรงข้าม หญิงสาวก็เห็นแผ่นหลังกว้างของร่างสูงๆที่คุ้นเคยกำลังขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าหล่อนไป เอ เขาจะไปไหนของเขานะ นี่มันเพิ่งจะบ่ายสาม
"วิน!" สิปรางค์ร้องเรียกเขาไว้ ก่อนจะวิ่งเข้าไปขวางข้างหน้ารถ
มอเตอร์ไซค์คันนั้นหยุดกึก ชายหนุ่มยกกะบังหน้าหมวกกันน็อคขึ้นแล้วเลิกคิ้วใส่หล่อน
"มีอะไรครับ กำลังจะรีบไป" ท่าทางเขารีบจริงๆ
"ยังไม่ได้คุยกันเรื่องเมื่อเช้าเลย วินใจร้าย ไม่ยอมช่วยช่างอ๊อด เราไม่เข้าใจวินจริงๆ" หญิงสาวไม่รอช้าที่รีบจะต่อว่าชายหนุ่ม หล่อนสะสมความไม่พอใจในตัวเขาเอาไว้ทั้งวัน
"เอ้า งั้นไปด้วยกันเลยครับ ไปคุยกันในรถ เอารถมะปรางไปแล้วกัน"
วินกวาดสายตาอย่างรวดเร็วเห็นหญิงสาวถือกระเป๋าเอกสารพะรุงพะรัง มะปรางคงจะเอางานไปทำที่บ้านเป็นแน่ ว่าแล้วเขาก็ขี่รถมอเตอร์ไซค์เลี้ยวไปจอดไว้ที่โรงจอดรถข้างๆรถของสิปรางค์อย่างรวดเร็ว
"อ้าว เดี๋ยว จะไปไหน" หญิงสาววิ่งตามไป บางครั้งหล่อนก็ขัดใจอาการพูดน้อยของเขาเหลือเกิน
"รีบขึ้นรถละกันครับ เดี๋ยวจะไม่ทัน ขอกุญแจรถด้วยครับ"
ท่าทางร้อนรนของวินนั้นเป็นสิ่งที่หล่อนไม่ค่อยจะได้เห็น คนตัวเล็กจึงรีบส่งกุญแจรถยนต์ให้คนตัวสูงโดยทันที…
ถนนคดเคี้ยวสายแคบๆนั้นตัดผ่านชุมชนเล็กๆหลายชุมชน ในที่สุดวินก็ขับรถพาหญิงสาวมาถึงบ้านปูนชั้นเดียวหลังเล็กๆหลังหนึ่งซึ่งปลูกอยู่ติดชิดขอบถนนแคบๆนั้น ชายหนุ่มจอดรถตรงหน้าประตูบ้านพอดิบพอดี
จันติ๊บยืนรออยู่หน้าบ้านแล้ว มือหนึ่งก็อุ้มบุตรชาย ส่วนอีกมือหนึ่งก็ถือถุงข้าวของเครื่องใช้ หล่อนกำลังยืนจ้องมองรถหรูที่เข้ามาเทียบจอดหน้าบ้าน
"รีบขึ้นมาเลยจ้า เดี๋ยวไม่ทันเวลาเยี่ยม" สิปรางค์เปิดกระจกหน้าต่างรถ โผล่หน้าออกไปร้องเรียก
ภรรยาของช่างอ๊อดชะงักแปลกใจที่พาหนะไม่เหมือนที่หล่อนคาดไว้ จันติ๊บนัดหมายกับวินเอาไว้ว่าชายหนุ่มจะขี่มอเตอร์ไซค์มารับหล่อนกับลูกชายที่บ้าน แต่ไหงกลายเป็นรถหรูหราขนาดนี้ แล้วคุณผู้หญิงคนนี้มาด้วยทำไม
ระยะทางระหว่างบ้านของจันติ๊บและโรงงานไกลกันพอสมควร วินจึงมีเวลาที่จะคุยกับมะปรางของเขาในรถถึงเรื่องที่เกิดขึ้นขณะขับรถออกจากโรงงานไปรับจันติ๊บด้วยกัน
"มะปรางจะให้ผมหักหน้าช่างวุฒิงั้นหรือ ผมทำไม่ได้หรอก วันนี้เขาเป็นตัวแทนของคุณวิชิต" ชายหนุ่มพยายามจะอธิบาย
"ไม่ใช่ให้หักหน้า ให้ขอร้อง วินก็เป็นช่างใหญ่เหมือนกัน น่าจะคุยกันได้" หญิงสาวยังไม่เข้าใจเหตุผลของชายหนุ่ม ถ้าหล่อนเป็นวินนะ ช่างอ๊อดจะไม่มีทางต้องติดคุก
"ผมคุยแล้ว แต่ท้ายสุดช่างวุฒิเค้าจะตัดสินใจยังไง ผมก็ต้องยอมรับ"
"ทำไมวินยอมแพ้อะไรง่ายๆอย่างนี้นะ" สิปรางค์ยังคงขัดใจ หล่อนจึงพูดเสียงดังออกมาโดยไม่ทันคิด
แต่เมื่อสัมผัสได้ว่า คนข้างๆเงียบไป หล่อนจึงรู้สึกตัว…
"เฮ้อ เราขอโทษ" คนตัวเล็กถอนหายใจ แต่ก็เอ่ยปากขอโทษแบบไม่เต็มใจ
วินเลิกคิดที่จะต่อล้อต่อเถียงกับหญิงสาว เรื่องมันจบไปแล้ว ช่างอ๊อดก็ทำผิดร้ายแรงจริงๆ และก็ไม่ใช่ความผิดครั้งแรกเสียด้วย ชายหนุ่มคิดว่าช่างวุฒิก็ไม่ได้ทำเกินเลยไปนัก หากเป็นเขา จะใจแข็งทำได้อย่างช่างวุฒิหรือเปล่าก็ไม่รู้ ทุกคนในโรงงานรู้ดีว่าเขาใจดีและใจอ่อนมาก นี่เองคงเป็นสาเหตุที่ไม่ว่าใครมีเรื่องทุกข์ร้อนอะไร ก็ต้องวิ่งมาหาเขา อย่างเช่นในวันนี้ ช่างอ๊อดได้ขอร้องเขาไว้ก่อนจะถูกควบคุมตัวไป ฝากให้เขาดูแลจันติ๊บและลูกชายให้ด้วย…
สิปรางค์ยืนดูภาพตรงหน้าอย่างสลดใจ เป็นครั้งแรกที่หล่อนได้มีโอกาสเข้ามาถึงส่วนที่เป็นห้องขังบนโรงพักตำรวจ ชีวิตหล่อนไม่เคยต้องข้องแวะกับเรื่องแบบนี้ ครั้งสุดท้ายที่หล่อนขึ้นโรงพักที่กรุงเทพ ก็คือไปจ่ายค่าปรับในข้อหาขับรถเร็ว แต่เรื่องของคุกของตารางนั้น นี่เป็นครั้งแรกจริงๆที่หล่อนเคยได้สัมผัส
"อ้ายไปยะจะอั๊นได้ไง แล้วข้าเจ้าจะยะจ๊ะได แล้วนี่ก่อตกงานแฮม"
จันติ๊บร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าเวทนา ที่ผ่านมาช่างอ๊อดเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการหาเลี้ยงครอบครัว หล่อนก็ได้แต่รับจ้างเล็กๆน้อยๆ แล้วนี่ลูกก็ยังเล็ก ไม่น่าเลย แล้วหล่อนจะทำอย่างไรต่อไป
"ผมล่ะแค้นมันนัก อ้ายวิน" ช่างอ๊อดระบายออกมากับนายช่างต่างแผนก "แค้นตึงกู่ ทั้งไอ่เติ้ด ทั้งช่างวุฒิ ผมก่อแค่จะยืมไปก่อน แค่ไม่กี่กระสอบ แล้วกำเดียวจะไปหาซื้อจากชาวบ้านมาคืนฮื้อ แต่มันยับเอาผมเข้าตะรางเลย"
วินฟังด้วยความรู้สึกลำบากใจ เขารู้จักนิสัยช่างอ๊อดดีเนื่องจากสนิทสนมกันมานาน เล่นฟุตบอลด้วยกันมาเสมอ แถมบ้านก็อยู่ไม่ไกลกันมาก นอกจากนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นแล้ว นายช่างลูกน้องของช่างวุฒิคนนี้ยังติดการพนันมาโดยตลอด ซึ่งชายหนุ่มเองก็พยายามเตือนหลายครั้งหลายหนแล้ว และเรื่องการยักยอกทรัพย์สินของโรงงานก็เป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าที่จะหยวนๆกันได้
"ฮาก่อเตือนคิงหลายครั้งแล้วนาเรื่องพนันบอล ว่าอย่าไปยุ่ง คิงบ่เคยเจื้อฮาเลย" วินถอนหายใจ "เอาเต๊อะ ฮาว่าช่างวุฒิเขาบ่ฮื้อคิงติดตะรางนานหรอก เขาคงแค่อยากสั่งสอนคิง ฮาจ้วยคิงบ่ได้แต๊ว่ะ"
"ผมก็บ่ได้ว่าอะหยังอ้าย แค่อ้ายไปฮับอีจันติ๊บกะลูกมาหาผม แล้วก่อจ้วยเงินผม ผมก่อยินดีจ๊าดนักแล้วคับ" ช่างอ๊อดจับมือชายหนุ่มไว้อย่างขอบคุณ
สิปรางค์มองภาพความสัมพันธ์ระหว่างวินและนายช่างผู้นี้ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ใจหนึ่งก็นึกซึ้งใจถึงมิตรภาพที่ช่างวินคนนี้มีให้กับทุกคนรอบข้าง แต่อีกใจก็ยังนึกเคืองไม่หายกับความไม่ยอมปะทะกับใครของชายหนุ่ม…
หลังจากส่งจันติ๊บและลูกชายที่บ้านเรียบร้อยแล้ว วินก็ขับรถเงียบๆกลับมาตลอดทาง เขากำลังไม่สบายใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ใจนึงก็สงสารคนสนิทชิดเชื้อ อีกใจนึงก็ต้องยอมรับในกฎระเบียบ
"น่าสงสารจันติ๊บ สามีตกงานแถมอยู่ในคุกอีก พวกหัวหน้าที่นี่ใจร้ายกันทุกคนเลย " สิปรางค์ยังไม่หยุดค่อนขอดชายหนุ่มคนข้างๆ
"มะปรางไม่รู้จักคนงานที่นี่ดี ถ้าเราไม่เด็ดขาด พวกเค้าก็จะได้ใจและทำผิดอยู่เรื่อยๆ มันก็จะมีปัญหาตามมามากกว่านี้" คนที่กำลังขับรถพูดช้าๆแต่จริงจัง
"แต่ก็ไม่ถึงกับต้องทำกันขนาดนี้หรือเปล่า แค่ไล่ออกก็พอแล้ว และอีกอย่างนะ ถ้าช่างอ๊อดออกจากคุกมา ใครเค้าจะรับเข้าทำงาน" หญิงสาวยังไม่ยอมแพ้ ทำไมต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ทีเรื่องอื่นๆล่ะก็เห็นหยวนๆกันแทบทุกเรื่อง ตัวโรงงานเองก็เละเทะจะตายอยู่ละ
คราวนี้วินไม่พูดอะไรอีก เขารู้ปัญหานี้ดี แต่ไม่ชอบอธิบายอะไรซ้ำๆซากๆ หญิงสาวอยากจะเข้าใจอย่างไรก็ช่าง ชายหนุ่มปวดหัวมากพอแล้ววันนี้ เขาอยากใช้เวลาเงียบๆคิดเรื่องจะช่วยเหลือช่างอ๊อดอย่างไรดีเมื่อออกจากคุกมา
อาการนิ่งเงียบของวินทำให้สิปรางค์รู้ว่าไม่ควรเซ้าซี้เขาอีก หญิงสาวเลยนั่งเงียบๆมาตลอดทาง…
"ขอบคุณมากครับที่ไปด้วยกันวันนี้"
เมื่อชายหนุ่มขับรถกลับมาส่งสิปรางค์ที่รีสอร์ตเรียบร้อย แล้วก็ขอตัวกลับบ้านไปอย่างรวดเร็วและเฉยชา
หญิงสาวรับรู้ถึงอาการมึนตึงระหว่างเขาและหล่อนตลอดทางที่ขับรถกลับมาแล้ว หากหล่อนก็ยังคิดว่าเป็นความผิดของคนตัวสูงอยู่นั่นเอง
ช่วยไม่ได้นี่นา ก็วินไม่ได้พยายามจะช่วยช่างอ๊อดจริงๆนี่ เฮอะ อะไรกัน ทำไมต้องยอมช่างวุฒิง่ายๆอย่างนั้นด้วย วินนี่ไม่ได้เรื่องจริงๆ…


"ผมว่าพี่ดูสีหน้าไม่ค่อยดีนะ วันนี้กลับก่อนดีกว่าไหมครับ ฟ้าครึ้มๆ ดูเหมือนฝนใกล้จะตกหนักด้วยนะพี่"
หนุ่มผู้ร่วมงานรุ่นน้องกล่าวเตือนสิปรางค์อย่างห่วงใย ณัฐเฝ้าสังเกตหญิงสาวทำงานหนักดึกๆดื่นๆทุกคืน เขาได้พยายามช่วยอย่างเต็มความสามารถในส่วนของเขาแล้ว แต่รุ่นพี่คนนี้ต้องการทำรายงานฉบับนี้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด ชายหนุ่มรู้ว่ามันเป็นไปได้ยากในเวลาจำกัดเช่นนี้ แต่พี่ปรางยังไม่ยอมแพ้ ต้องการจะทำให้ดีที่สุด
"มันใกล้จะเสร็จแล้วณัฐ คืนนี้ยังไงพี่ก็ต้องทำให้เสร็จดราฟต์แรกแล้วส่งให้พี่ป้องตรวจทานเลย เราไม่เหลือเวลาอีกต่อไปแล้ว"
รุ่นน้องก้มลงมองดูนาฬิกาข้อมือ นี่ก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว วันนี้เขาช่วยงานคนตรงหน้านี้มาทั้งวัน เขาเองก็รู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที
"ณัฐกลับได้แล้วนะ ส่วนของณัฐเรียบร้อยแล้ว พี่เหลือปรับส่วนภาษาอีกนิดหน่อย เดี๋ยวพี่ก็จะกลับแล้วเหมือนกัน" สิปรางค์พูดโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมาจากจอสี่เหลี่ยมตรงหน้า อีกนิดก็ใกล้จะเสร็จแล้ว หล่อนไม่คิดว่าณัฐจะต้องอยู่คอยแต่อย่างใด
"หรือรอกลับพร้อมกันดีพี่" ชายหนุ่มเกิดนึกลังเล มองไปข้างนอกหน้าต่างเห็นฝนเริ่มจะโปรยปรายมาบ้างแล้ว และทำท่าจะมีพายุเข้า หรือเขาควรจะขับรถไปส่งหญิงสาวให้ถึงรีสอร์ตจะดีกว่า ท่าทางของสิปรางค์วันนี้ดูอ่อนล้าพิกล
"ไม่ต้อง ไม่ต้อง กลับไปเถอะ เรื่องตรวจภาษาพี่ต้องใช้สมาธินิดนึง" สิปรางค์หมายความอย่างที่ว่าจริงๆ หล่อนจะรู้สึกไม่มีสมาธิหากต้องมีคนมานั่งคอยขณะหล่อนทำงาน
"ไปได้แล้ว พี่จะทำงานให้เสร็จ" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาโบกมือไล่เมื่อเห็นรุ่นน้องยังยืนละล้าละลังอยู่ตรงนั้น
"โอเค งั้นพี่อย่ากลับดึกมากนะ เดี๋ยวฝนตกหนักจะขับรถกลับลำบาก" ในที่สุดณัฐก็ตัดสินใจกลับ เขารู้นิสัยผู้ร่วมงานรุ่นพี่คนดีว่าดื้อแค่ไหน ก็ขอให้ฝนไม่ตกหนักอย่างที่เขากังวลก็แล้วกัน….
แต่กว่าสิปรางค์จะส่งอีเมลรายงานฉบับร่างไปให้ปกป้องได้ก็เกือบเที่ยงคืน ฝนกำลังตกหนักทีเดียวขณะที่หล่อนขับรถออกมาจากโรงงาน แต่หญิงสาวคอยให้ฝนซาไม่ไหวแล้ว หล่อนรู้สึกปวดหัวตุ๊บๆ อ่อนเพลียและหมดสิ้นเรี่ยวแรง คงจะเป็นเพราะเครียดและใช้สมองอย่างหนักตลอดระยะเวลาหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา แถมวันนี้ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย นอกจากกาแฟถ้วยเดียวเมื่อตอนสายๆ
หญิงสาวพยายามขับรถอย่างช้าๆเพื่อฝ่าสายฝนที่ตกหนักมากขึ้นเรื่อยๆ ข้างทางเต็มไปด้วยกิ่งไม้ระเกะระกะที่หักโค่นลงมาเนื่องจากแรงพายุ และเมื่อรถเลี้ยวโค้งจากถนนใหญ่เข้าสู่ถนนสายเล็กที่ปะปนกันไปทั้งป่าโปร่ง ทุ่งนา และไร่ของชาวบ้าน สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น รถของหล่อนเกิดกระตุกและดับไปเฉยๆอย่างนั้น
โอ๊ย! อะไรกันเนี่ย! รถจะมาเสียอะไรกันตอนนี้
แล้วสิปรางค์ก็ต้องโกรธตนเองเมื่อเห็นไฟแดงกะพริบบอกว่า น้ำมันได้หมดลงเกลี้ยงถัง ความจริงหล่อนก็เห็นไฟนี้กะพริบๆเตือนมาเป็นอาทิตย์แล้ว แต่หล่อนได้แต่ผัดวันประกันพรุ่งเพิกเฉยมันเสีย คิดว่าจะหาเวลาไปเติมน้ำมันเมื่อวันนี้ออกจากที่ทำงานเร็วหน่อย แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้มีวันไหนที่หล่อนได้ออกจากที่ทำงานเร็วกว่าสามทุ่มเลย
เฮ้ย นี่เราปล่อยให้น้ำมันจนเกลี้ยงหมดถังได้อย่างไรหนอ แย่ชะมัด
หญิงสาวควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพาย เพื่อที่จะพบในเวลาต่อมาว่าแบตเตอรี่มือถือก็หมดเกลี้ยงเช่นกัน แถมแบตสำรองก็ถูกลืมไว้ที่ทำงาน หล่อนเริ่มอารมณ์เสียจัด
โอ๊ย! วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย! เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว
สิปรางค์ซบหน้าลงกับพวงมาลัย น้ำตาจะไหลออกมาให้ได้ หล่อนเหนื่อย หล่อนหิว หล่อนปวดหัว หล่อนหมดเรี่ยวแรง แล้วหญิงสาวก็คิดถึงใครคนหนึ่งแทบขาดใจ
คิดไปถึงครั้งแรกที่รถมาเสียที่ถนนสายนี้ ตอนนั้นคนตัวสูงเผอิญผ่านมาได้ยังไงก็ไม่รู้ในช่วงเวลาอันพอดิบพอดี สิปรางค์เผลอยิ้มอย่างเศร้าๆออกมาเมื่อนึกถึงผู้ชายใจดีคนนั้น ตอนนี้เค้าจะอยู่ไหนนะ วินคงจะโกรธมากที่หล่อนไปพูดอย่างนั้นกับเขาเมื่อครั้งที่แล้วที่เจอกัน ทำไมอะไรๆมันก็ผิดพลาดไปหมดหนอ… หญิงสาวเริ่มมีความรู้สึกเหมือนสติใกล้จะหลุดลอย
และแล้วสายตาของสิปรางค์ก็มองไปที่กระจกมองหลังโดยบังเอิญ หล่อนเห็นแสงไฟหน้ารถที่คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นไฟหน้าของรถมอเตอร์ไซค์กำลังสาดส่องมาจากด้านหลัง
หรือจะเป็นเขาที่เผอิญผ่านมาเหมือนครั้งที่แล้ว!
หญิงสาวมีความหวังขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม หล่อนใช้เรี่ยวแรงที่มีเหลืออยู่ทั้งหมดรีบเปิดประตูรถออกไปในทันที น้ำฝนจากด้านนอกสาดเข้ามาโครมใหญ่ทันที นี่หล่อนไร้สติจนลืมไปว่าฝนกำลังตกหนักอยู่เลยหรือ
แสงไฟนั้นสาดใส่เข้าหน้าสิปรางค์อย่างเต็มๆจนหญิงสาวต้องยกมือขึ้นป้องใบหน้า แล้วหล่อนก็ได้ยินเสียงผู้ชายสองคนพูดขึ้น
"ไผมาจอดรถอยู่แถวนี้วะ" เสียงแรกนั้นมีความมึนเมาอยู่ไม่น้อย
"โห รถงามขนาด สัส รถคนรวยแต้ๆเลยว่ะ" และเสียงที่สองก็มึนเมาไม่ต่างกัน
แล้วก็ไม่ใช่เสียงของคนที่หล่อนกำลังโหยหา…
มอเตอร์ไซค์คันนั้นหยุดอยู่ที่ข้างๆรถคันหรูนั้น ไฟหน้าของรถมอเตอร์ไซค์ยังสาดส่องอยู่ที่พื้นถนน ชายคนที่นั่งซ้อนท้ายลงจากรถแล้วปราดเข้ามาหาหล่อน
ไม่ใช่ทั้งวิน และไม่ใช่คนของที่โรงงาน!
ถ้าเป็นในยามปกติหญิงสาวคงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด และหล่อนก็คงมีสติพอที่จะป้องกันตนเองได้ แต่ในยามนี้ ยามที่ฝนกำลังตกหนัก และหล่อนกำลังจะหมดแรง สิ่งที่สิปรางค์ทำได้ก็เพียงพยายามจะร้องออกมาให้เสียงดังที่สุด
"จะทำอะไร ออกไป๊!" หล่อนจับประขอบประตูรถไว้แน่น
"ขอดูในรถน่อยลอ มีอะหยังฮื้อเอาไปได้พ่อง" ชายคนนั้นผลักหล่อนออก พยายามจะเข้าไปค้นข้างในรถ สิปรางค์พยายามยื้อยุดฉุดกระชากชายคนนั้นด้วยกำลังที่มีอยู่ทั้งหมด หล่อนไม่ยอมหรอก หญิงสาวจะไม่ยอมให้ใครมารังแกกันง่ายๆ
เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเจ้าของรถทำตัวเป็นอุปสรรคต่อการค้นหาทรัพย์สินในรถ ชายคนดังกล่าวจึงหันมาจับไหล่บางๆนั้นแล้วเหวี่ยงออกไปอย่างแรง สิปรางค์รู้ตัวดีว่าหล่อนแทบไม่สามารถจะประคองตัวเองไว้ได้แล้ว ฝนยังคงตกหนักอย่างต่อเนื่อง เนื้อตัวของหล่อนเปียกปอนไปหมด อาการปวดหัวก็รุนแรงมากขึ้นตามลำดับ และสติของหล่อนก็กำลังเลือนรางเต็มทน
แต่ก่อนที่ร่างบางจะปล่อยตัวเองให้ล้มลงไปนอนกับพื้นถนน พลันก็มีแขนของใครคนหนึ่งมาอุ้มหล่อนไว้ เขาประคองหล่อนให้ไปนั่งพิงอยู่ที่ด้านข้างของรถอย่างรวดเร็ว แล้วตัวเขาเองก็รีบเข้าไปฉุดตัวของชายแปลกหน้าที่กำลังพยายามจะมุดเข้าไปรื้อค้นรถของหญิงสาว
สิปรางค์พยายามเพ่งตามดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ หญิงสาวจำแผ่นหลังกว้างของผู้ชายคนนี้ได้แม่นยำ คนตัวสูงกำลังกระชากชายแปลกหน้าคนนั้นออกมาจากรถของหล่อน ก่อนที่จะชกเข้าที่หน้าคนบุกรุกโดยไม่ยั้ง จนกระทั่งชายคนนั้นทรุดลงไปกองอยู่กับพื้นถนน
แล้วชายหนุ่มคนคุ้นเคยของสิปรางค์ก็ลากคนที่ถูกชกจนอาการป้อแป้นั้นออกมาให้ห่างจากตัวรถ เขาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดไปยังชายอีกคนที่ยังอยู่บนมอเตอร์ไซค์ และกำลังตกอกตกใจกับสิ่งที่เห็นจนแทบจะหายเมาเป็นปลิดทิ้ง
"มาเก็บเอาเพื่อนมึงกลับไปด้วย!"
ชายบนรถมอเตอร์ไซค์รีบลนลานลงจากรถเข้ามาหาอีกคนที่นอนหมอบอยู่กับพื้น
สิปรางค์ยิ้มหวานเมื่อชายหนุ่มคนที่หล่อนกำลังโหยหาถึงกำลังปราดเข้ามาหาหล่อน หญิงสาวพูดด้วยเสียงอ่อนหวานที่สุดเท่าที่หล่อนเคยพูดมา
"วินเท่สุดๆเลย"
ก่อนจะหมดสติไป…
วินมองหน้าหญิงสาวที่นอนสะลึมสะลืออยู่บนเตียงอย่างกังวลใจ ชายหนุ่มกำลังนั่งเช็ดตัวให้หล่อนอยู่ไม่ห่าง สิปรางค์ตัวร้อนจัดและนอนกระสับกระส่ายมาเป็นชั่วโมงแล้ว
หลังจากกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านของตนเองแล้ว ชายหนุ่มก็กลับมานั่งเฝ้ามะปรางของเขา เขายังคงใช้ผ้าขนหนูเนื้อนุ่มบางเบาเช็ดตามหน้าตาเนื้อตัวให้หล่อนอยู่เรื่อยๆ ตั้งใจว่าหากสิปรางค์ยังคงตัวร้อนจัด อาการไข้ไม่ลด เขาก็พร้อมที่จะพาหล่อนไปโรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด
นึกไปถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อครู่แล้วก็นึกใจหาย นี่ถ้าเขามาไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น วันนี้เขาเผอิญไปซ้อมดนตรีที่ผับในตัวเมืองจนถึงดึกดื่น ชายหนุ่มพยายามจะใช้ดนตรีเป็นเครื่องบำบัดความรู้สึกเจ็บปวดจากคำพูดของสิปรางค์เมื่อครั้งนั้น วินคิดว่า หากเขาห่างหายไปจากหญิงสาวสักพัก เขาอาจจะตัดใจจากหล่อนได้
และชายหนุ่มก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้… เขายังตัดใจจากมะปรางของเขาไม่ได้…
วินจำรถคันหรูของหญิงสาวได้ในทันทีแม้จะเห็นมาจากไกลๆในขณะที่ฝนกำลังตกหนัก เขานึกขอบคุณตัวเองที่ได้พยายามที่จะขี่รถฝ่าสายฝนกลับบ้าน เมื่อตอนเขาออกมาจากผับนั้นฝนยังแค่ตกปรอยๆ และมาตกหนักเมื่อเขาขี่รถมาได้ครึ่งทางแล้ว ตอนนั้นเขายังลังเลอยู่เลยว่าจะหาที่หลบฝนแถวนั้นก่อนดีไหม แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจขี่รถต่อมา จนกระทั่งได้มาเจอกับเหตุการณ์เมื่อครู่
ชายหนุ่มหันไปเห็นยาแก้ไข้ที่วางอยู่ที่หัวเตียงแล้วเขาก็รู้สึกเป็นห่วงหล่อนจับใจ
นี่คงปวดหัวบ่อยๆสินะ ถึงได้มียาพาราติดไว้ที่หัวเตียง
เป็นครั้งที่สองแล้วที่สิปรางค์หมดสติต่อหน้าเขา ชายหนุ่มลังเลอยู่ชั่วขณะที่กำลังอุ้มหญิงสาวขึ้นรถของรีสอร์ตที่เขาโทรถึงปริมขอให้มารับ เขาควรจะพาหล่อนตรงไปโรงพยาบาลเลยดีไหม แต่ด้วยฝนที่ตกหนักและการขับขี่ที่ต้องระมัดระวัง กว่าจะขับรถไปถึงโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดก็อาจต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าชั่วโมง ในขณะที่หากขับรถกลับรีสอร์ตเลยก็จะใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจพาหล่อนกลับมาที่นี่ เขากลัวว่าหล่อนจะมีอาการปอดบวมไปเสียก่อนหากเนื้อตัวเปียกโชกแบบนี้นานเกินไป
"วิน… ยกโทษให้เรานะ เราไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น" หญิงสาวพึมพำเพ้อถึงสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจ หากดวงตายังปิดสนิท มือไม้ป่ายไปมาเปะปะในอากาศเหมือนกำลังพยายามจะไขว่คว้าสิ่งใด
ชายหนุ่มรีบรวยมือทั้งสองของหล่อนไว้แล้วนำมาแนบแก้ม มือน้อยๆทั้งสองนั้นยังคงร้อนผ่าว แต่ก็ไม่เท่าเมื่อตอนมาถึงรีสอร์ตใหม่ๆ นี่ไข้คงจะลดไปบ้างแล้ว เขาค่อยโล่งอก
วินมองใบหน้านวลขาวนั้นด้วยความสงสารจับใจ
"ไม่เป็นไรแล้วครับมะปราง ผมอยู่นี่แล้ว ผมอยู่ข้างๆมะปรางแล้ว"…
"วิน… เราหิวน้ำ"
คนเฝ้าไข้ลืมตาขึ้นมาทันทีที่ได้ยินหญิงสาวพึมพำชื่อเขาด้วยเสียงแหบแห้ง เขาเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ชายหนุ่มขยี้ตามองลอดผ้าม่านออกไปนอกเรือนพัก
กี่โมงกันแล้วนี่ น่าจะสายแล้ว แดดจ้าเชียว
"มะปรางเป็นไงบ้างครับ" เขารีบลุกขึ้นเอามือไปอังหน้าผากหล่อน ตัวไม่ร้อนจัดแล้ว ค่อยยังชั่ว
"หิวน้ำ…" เสียงนั้นดังออกมาแผ่วๆ คนหน้าสวยตอนนี้กลับกลายเป็นหน้าซีดเซียว นัยน์ตาคมสวยที่กำลังมองมายังเขานั้นยังปรือๆกึ่งหลับกึ่งตื่น
"วิน… วินยกโทษให้เรานะ"
ชายหนุ่มรีบยกแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมาจ่อไปที่ปากของหญิงสาว "โอย เรื่องนั้นช่างมันเถอะครับ มะปรางกินน้ำก่อนนะ"
หากสิปรางค์กลับเม้มปากแน่นพลางส่ายหน้า "ถ้าวินไม่ยกโทษให้เรา เราก็จะไม่กินน้ำ"
"อ้าว แล้วบอกว่าหิวน้ำ" ชายหนุ่มอมยิ้ม อาการดื้อของคนตัวเล็กข้างหน้าเริ่มกลับมาแล้ว แสดงว่ายังไม่เข้าขั้นป่วยหนัก เขาค่อยโล่งใจหน่อย
"ไม่ วินต้องยกโทษให้เราก่อน" แม้น้ำเสียงจะยังคงอ่อนละโหยแหบแห้ง แต่คนป่วยก็คงยังมุ่งมั่น
"โอเคครับ งั้นก็ไม่ต้องกิน" วินหัวเราะเบาๆ หันไปวางแก้วน้ำลงที่ข้างโต๊ะหัวเตียง ก่อนจะหันหน้ามาจ้องมองหญิงสาวด้วยสีหน้ายิ้มๆแววตาอ่อนโยน
สิปรางค์ยิ้มอ่อนตอบกลับ มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาอ้อนวอนและสำนึกผิดเหลือหลาย
วินจ้องเด็กดื้อตรงหน้าด้วยอารมณ์ตัดพ้อ เขาจะทำอย่างไรกับหล่อนดี ความรู้สึกสับสนพลุ่งพล่านในใจ รู้ตัวดีว่ายังไงเขาก็ต้องยอมหล่อน
แม้ชายหนุ่มจะรู้สึกโกรธหญิงสาวมากในวันนั้น ผิดหวังระคนน้อยเนื้อต่ำใจจนไม่อยากที่จะเจอหล่อนอีก แต่ขณะที่เขาขับมอเตอร์ไซค์ตามรถของรีสอร์ตที่มารับสิปรางค์กลับมาบ้านขณะที่หล่อนไม่ได้สติ เขากลับรู้สึกเป็นห่วงหล่อนจับใจ ชายหนุ่มไม่อยากจะอยู่ห่างจากหญิงสาวเลยแม้แต่วินาทีเดียว
"วิน…" หญิงสาวเอื้อมมือมายังของเตียง หล่อนจับมือเรียวเขาทั้งสองข้างไปแนบแก้มตนเองเอาไว้
"เราเสียใจจริงๆที่พูดกับวินอย่างนั้น เราปากไม่ดีเอง วินเป็นผู้ชายที่เจ๋งที่สุดแล้ว เราเองที่ห่วย เราเหนื่อย เราเครียด ความจริงแล้วมันไม่เกี่ยวกับวินเลย วินอย่าเข้าใจผิดนะ วินอย่าเกลียดเรานะ"
น้ำเสียงอ่อนแรงที่รีบพูดประโยคยาวเหยียดนั้นทำเอาชายหนุ่มใจอ่อนยวบ นี่แน่ใจนะว่าป่วยอยู่ พูดยาวเหมือนยามปกติเลย เขากุมมือหล่อนเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำมาจ่อที่ปากหญิงสาวอีกครั้ง
"กินน้ำก่อนครับ เดี๋ยวเสียงไม่หวาน" ชายหนุ่มยิ้มทั้งตาและปากอีกแล้ว
หลังจากที่หญิงสาวยอมดื่มน้ำแต่โดยดี เขาจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาบ้าง
"มะปรางก็รู้… ว่าผมไม่มีวันเกลียดมะปราง"
วินมองสิปรางค์ด้วยสายตาอ่อนหวาน เขายอมแพ้หล่อนอย่างศิโรราบ อันที่จริงเขาก็ไม่ใช่คนที่จะคิดผูกใจเจ็บกับใครง่ายๆอยู่แล้ว ชีวิตที่ต้องต่อสู้มาเพียงลำพังบ่มเพาะความมั่นใจในตัวเองให้ชายหนุ่มพอควร จริงอยู่ที่สถานะทางสังคมเขาอาจด้อยกว่าหญิงสาวตรงหน้า แต่ลึกๆในใจแล้วเขาไม่เคยสนใจเรื่องพวกนั้น เขามีวิถีชีวิตของเขาเอง
คนตัวสูงเอื้อมมือไปปัดผมที่ระอยู่บนหน้าผากของคนตัวเล็กบนเตียง ก่อนจะอังมือที่ผิวเนียนนุ่มนั้น
"ค่อยยังชั่ว ตัวไม่ร้อนเท่าเมื่อคืนแล้ว"
ชายหนุ่มกลับมายิ้มอย่างสดใสเหมือนเช่นเคย สิปรางค์น้ำตารื้น หญิงสาวเพิ่งจะรู้ใจตนเองก็คราวนี้ ว่าหล่อนเป็นห่วงความรู้สึกของเขามากแค่ไหน และหล่อนก็ยังรับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่วินมีให้หล่อนเสมอมา แล้วทำไมวันนั้นหล่อนถึงได้พูดจาทำร้ายจิตใจเขาเช่นนั้น
แต่หรือเพราะลึกๆแล้วตัวหล่อนก็ตระหนักดี ว่าอย่างไรก็แล้วแต่ในที่สุดเขาก็จะยอมหล่อน เขายอมหล่อนเสมอมา วินไม่มีวันที่จะโกรธหล่อนได้นานหรอก เขาไม่ใช่ผู้ชายที่คิดผูกใจเจ็บแบบนั้น วินเป็นคนอ่อนโยนและน่ารัก หล่อนรู้ดี
"แต่เดี๋ยวนะ" หากสิปรางค์ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ หญิงสาวก้มลงมองชุดนอนที่หล่อนใส่อยู่ นี่ใครเปลี่ยนชุดให้หล่อนกันนี่
"วิน!" หล่อนหันหน้าไปหาเขา ก็เห็นชายหนุ่มอมยิ้มทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
"ยังไงกัน นี่เห็นหมดเลยเหรอ" หญิงสาวหน้าแดงซ่านขึ้นมา รู้สึกอายจนไม่รู้จะอายยังไง
ตายแล้ว ตายแล้ว โอย อาย จะบ้าตาย วินเห็นเราหมดทุกส่วนเลยจริงๆเหรอนี่
"โอ้ย ทุบผมทำไมเนี่ย อุตส่าห์เปลี่ยนเสื้อผ้าให้" คนตัวสูงร้องเสียงหลง
สิปรางค์แก้เขินด้วยการลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วรวบรวมพลังทั้งหมดทุบไปทั่วตัวของชายหนุ่มเป็นพัลวัน แม้หล่อนจะยังคงไร้เรี่ยวแรง แต่หล่อนยอมไม่ได้ หญิงสาวอายมากจนสุดจะพรรณนา
"โอ้ย เจ็บ กลัวแล้วจ้า ไม่ได้เห็นอะไรเลย หลับตาอยู่ตอนนั้น" เจ้าตัวทำท่าปัดป้องเสมือนประหนึ่งเจ็บมาก แต่หากในเสียงโอดครวญนั้นกลับมีเสียงกลั้วหัวเราะปนอยู่ด้วยชุดใหญ่
"พี่ปราง เป็นยังไงบ้างคะ"
เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับประตูเรือนพักของคนป่วยก็เปิดออก ปริมเดินเข้ามาพร้อมกับคนของรีสอร์ตที่ถือถาดไม้ที่มีถ้วยข้าวต้ม น้ำส้ม ขนมและผลไม้นานาชนิดวางเรียงกัน
"อ้าว ปริม รู้ได้ยังไงว่าพี่ไม่สบาย" สิปรางค์ถอยห่างจากชายหนุ่มข้างเตียง หล่อนพยายามรีบจัดแจงเสื้อผ้าผมเผ้าให้ดูเรียบร้อย
"ก็คุณวินเค้าโทรมาถึงปริมให้ไปรับเมื่อคืนนี้ไงคะ ไม่รู้พี่ปล่อยให้รถน้ำมันหมดถึงขนาดนี้ได้ยังไง นี่มาถึงก็ตัวเปียกปอนกันทั้งคู่เลย ปริมก็เลยมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้พี่ คุณวินเค้าก็กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านเค้า แล้วเค้าก็กลับมาอาสาอยู่เฝ้าพี่ทั้งคืน" ผู้เป็นน้องสาวรายงานอย่างละเอียดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
หญิงสาวคนป่วยหันไปมองชายหนุ่มคนเฝ้าไข้อย่างหมันไส้เป็นที่สุด แววตายิ้มได้คู่นั้นกำลังยิ้มหวานมาก
ว่าแล้ว ว่าทำไมยิ้มไม่หยุด หลอกเราได้สำเร็จนี่เอง…