"แม่มาแบบไม่ให้ผมตั้งตัวเลย"
ปัณณ์ได้รับโทรศัพท์ที่ไม่คาดคิดจากมารดาในตอนบ่ายของวันอาทิตย์ นัดหมายให้มาเจอกันที่ห้องดื่มชาสุดหรูกลางสวนของโรงแรมชื่อดังในตัวจังหวัดเชียงใหม่
"แม่ก็ไม่ได้คิดมาก่อนว่าจะมา เผอิญคุณน้าอรเค้ากลับมาจากอเมริกา คุณน้าอรเพื่อนสนิทแม่ไง จำได้ไหมลูก เนี่ย ลูกชายเค้าจะเปิดตัวห้องอาหารฝรั่งเศสเย็นวันนี้ แม่ก็เลยถือโอกาสบินมาเยี่ยมเยียน"
หนุ่มน้อยมองไปรอบๆสวนสวยของโรงแรมแห่งนี้ เขารู้ว่ามารดาชอบการสังสรรค์และการเข้างานสังคม การบินไปร่วมงานสังสรรค์ที่โน่นที่นี่โดยไม่ได้วางแผนไว้ก่อนล่วงหน้านั้นไม่ใช่ปัญหาใดๆสำหรับมารดาเขา
"งานเลี้ยงคืนนี้น่ะจะมีคนสำคัญๆในวงการโรงแรมของเชียงใหม่มาเยอะแยะแน่นอน แม่ก็ถือโอกาสได้พบปะกับพวกคนในวงการไปด้วยไงลูก แม่ว่าแม่อาจจะมาลงทุนสร้างโรงแรมแถวเชียงใหม่ดูบ้างนะ ตอนนี้ครอบครัวเราก็มีแค่ยัยปริมเท่านั้นที่มีรีสอร์ตอยู่แถวนี้"
"แล้วพ่อล่ะฮะ ทำไมไม่มาด้วยกัน" เขานึกไปถึงบิดาผู้ซึ่งเป็นนายทหารระดับสูงของกองทัพบก
"อุ๊ย พ่อเราน่ะเหรอ ออกไปตีกอล์ฟกับก๊วนนายพลของเค้าตั้งแต่เช้ามืดแล้ว นี่เผอิญวันนี้แม่ไม่มีคิวงานที่ไหน พอเมื่อเช้าแม่โทรคุยกับคุณน้าอรเสร็จ แม่ก็รีบขึ้นเครื่องมาเลยเนี่ย ค้างแค่คืนเดียว เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าก็กลับแล้วล่ะ บ่ายแม่มีประชุมต่อที่บริษัท"
หนุ่มน้อยถอนหายใจ มารดาเขาตัดสินใจเร็ว ยิ่งถ้าเรื่องนั้นอาจเอื้อประโยชน์กับธุรกิจของครอบครัว มารดาของเขาก็จะยิ่งกระตือรือร้นเป็นพิเศษ ต่างไปจากบิดาซึ่งเป็นข้าราชการ รายนั้นเน้นใช้้เวลาสังสรรค์เฮฮากับลูกน้องเพื่อนฝูงซะมากกว่า
แม้จะอยู่บ้านเดียวกันที่กรุงเทพ แต่เขาก็ไม่ค่อยจะได้เจอหน้าหรือพูดคุยกับมารดาบ่อยนัก ปัณณ์ใช้เวลาส่วนใหญ่กับเพื่อนที่มหาวิทยาลัยเสียมากกว่า เขาเป็นคนติดเพื่อน ซึ่งคาดว่านิสัยนี้เขาน่าจะได้มาจากบิดา กว่าหนุ่มน้อยจะกลับเข้าบ้านก็ดึกดื่นเกือบทุกวัน และตัวมารดาของเขาเองก็มีงานสังคมที่ต้องไปออกอยู่ทุกค่ำคืน
"แล้วงานที่โรงงานของพี่ป้องเป็นไงบ้างล่ะลูก นี่ได้เรียนรู้อะไรบ้างหรือเปล่าล่ะเรา" มารดาเขายังติดใจเรื่องที่เขาแอบนี้มาฝึกงานไกลถึงเชียงใหม่
"สนุกดีครับแม่ พี่ๆน่ารักทุกคนเลย" ปัณณ์อมยิ้มเมื่อพูดถึงโรงงานที่แม่ริม
"น่าจะไปที่โรงงานใหญ่ของพี่ป้องเค้ามากกว่า ที่นี่จะไปมีอะไรให้ทำ" คุณหญิงปิ่นอนงค์มีความเห็นเดียวกันกับปกป้องหลานชาย ซึ่งผู้เป็นบุตรลายก็ขี้เกียจจะอธิบาย
"แล้วนี่พี่ปรางเค้าเป็นไงบ้าง ได้เจอกันบ้างหรือเปล่า"
"อ้าว แม่รู้ด้วยหรือครับ ว่าช่วงนี้พี่ปรางเค้ามาทำงานที่นี่น่ะครับ" ปกติมารดาของเขาไม่ใคร่จะมีเวลามาสนใจเรื่องของญาติพี่น้องนัก หล่อนมีธุระยุ่งมากอยู่เสมอ แถมบ้านของเขากับบ้านของพี่ปรางอยู่ห่างกันคนละฝั่งของแม่น้ำ ทำให้ไม่ค่อยได้พบปะกันสักเท่าไหร่
"ก็แม่เจอลุงของปัณณ์ที่งานเปิดตัวคอนโดใหม่ย่านทองหล่อน่ะสิ ลุงปริญบอกว่าช่วงนี้พี่ปรางเค้ามาอยู่ที่นี่ มาจัดการเรื่องปิดโรงงานที่แม่ริมของตาป้องนี่แหละ"
อะไรนะ ปิดโรงงาน! ปิดโรงงานอะไรที่ไหนนะ!
มารดาเขาพูดถึงเรื่องอะไร ทำไมเขาไม่เห็นรู้เรื่อง พี่ปรางก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย
"แม่ก็เลยยิ่งเสียดายแทนปัณณ์ไงลูก โรงงานจะถูกปิดอยู่แล้ว แล้วลูกจะมาเสียเวลาอยู่แถวนี้ทำไม" ผู้เป็นมารดายังคงพูดต่อไปโดยที่ไม่ทันได้สังเกตว่าตัวลูกชายเริ่มจะมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป
"ปิดโรงงานอะไรที่ไหนฮะแม่" ปัณณ์ยังไม่อยากจะเชื่อหูตนเอง
"อ้าว ก็โรงงานกาแฟที่แม่ริมที่ลูกกำลังฝึกงานอยู่ไง ที่นี่เป็นโรงงานเก่าแก่แห่งแรกของลุงปราณเค้า มันไม่ทำกำไรมาหลายปีแล้ว ที่ยังมีอยู่ก็เกรงใจลุงปราณกะเพื่อนเค้านั่นแหละ จนตาป้องเค้าอยากเอาที่ดินมาพัฒนาเป็นอย่างอื่นมากกว่าแล้ว"
และเมื่อเห็นบุตรชายอึ้งไป คุณหญิงปิ่นอนงค์เลยเกิดความสงสัย
"นี่ไม่รู้เรื่องอะไรกะเค้าเลยหรือลูก พี่ปรางเค้าไม่ได้คุยให้ลูกฟังหรือ นี่แม่ก็นึกว่าคุยกันแล้วนะเนี่ย"
หนุ่มน้อยนั่งนิ่งครุ่นคิด ทำไมเขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย พี่ปรางไม่เคยแย้มพรายอะไรให้เขาฟังสักนิด ตอนที่พี่ป้องมาเยี่ยมโรงงานช่วงก่อน พี่ป้องก็ไม่ได้พูดอะไร พี่ปริมก็ด้วย นี่ทุกคนกำลังพร้อมใจปิดบังอะไรเขาอยู่หรือ…
ปัณณ์ร้อนใจจอดรถไว้ที่หน้าประตูทางเข้าสำนักงานแทนที่จะไปจอดไว้ที่โรงจอดรถอีกฝั่งหนึ่งเหมือนเคย เมื่อคืนเขาต้องอยู่ร่วมงานสังสรรค์กับมารดากว่าจะได้กลับที่พักก็ดึกโข เช้านี้หนุ่มน้อยจึงรีบขับรถตรงมาหาสิปรางค์ที่ห้องทำงานของหญิงสาวแต่เช้าตรู่
"อ้าว ปัณณ์ โห มาซะเช้าเลย ไง ฝึกงานเป็นไงบ้าง" สิปรางค์รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ที่วันนี้ญาติผู้น้องของหล่อนเข้ามาหาหล่อนถึงที่ห้องทำงานแต่เช้า ปกติหนุ่มน้อยจะอยู่แต่ที่ส่วนของโรงงาน ไม่ค่อยได้เดินมาแถวนี้เท่าไหร่
ผู้เป็นน้องไม่สนใจคำถามทักทายของญาติผู้พี่ เขาเหลียวซ้ายแลขวาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเดินไปปิดประตูห้องทำงานของผู้เป็นพี่สาว ก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ๆหล่อน
"พี่ปราง เมื่อวานผมเจอแม่ แม่บอกว่าโรงงานนี้จะถูกปิด" หนุ่มน้อยมุ่งเข้าสู่ประเด็นทันที เขาสนใจใคร่รู้เรื่องที่มารดาเล่าให้ฟังมากกว่าว่าจะะมีข้อเท็จจริงเพียงไร เขาอยากฟังจากปากของคนตรงหน้านี่
"อ้าว คุณหญิงอามาเชียงใหม่เหรอนี่ ไม่เห็นบอกกันเลย" สิปรางค์เสไปถามไถ่ถึงเรื่องการมาของมารดาน้องชาย
แต่เมื่อเห็นปัณณ์ไม่ตอบและกลับจ้องหน้าหล่อนเขม็ง หนุ่มน้อยคงกำลังรอคำตอบที่เขาได้ถามหล่อนค้างเอาไว้อย่างใจจดใจจ่อ หญิงสาวจึงได้แต่ถอนหายใจ
"ปัณณ์ เรื่องนี้ซีเรียส เราเอาไว้พูดเรื่องนี้กันที่รีสอร์ตจะได้ไหม" ถึงแม้ว่าห้องทำงานของหล่อนจะปิดประตูสนิทและไม่มีเสียงเล็ดลอดออกไปได้ แต่สิปรางค์ก็ไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนี้ในที่ทำงาน
แต่ในเมื่อปัณณ์เกิดระแคะระคายแล้ว และหนุ่มน้อยก็เป็นคนในครอบครัว ยังไงหล่อนก็คงต้องอธิบายให้น้องฟัง
"งั้นเย็นวันนี้ผมกลับไปที่รีสอร์ตกับพี่ด้วยละกัน ผมอยากรู้เรื่อง" น้ำเสียงนั้นจริงจัง
"พี่ขอร้องนะ อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้ออกไป ที่โรงงานนี้ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย พี่เองก็กำลังพยายามหาทางช่วยอยู่" คนเป็นพี่พยายามบังคับตนเองไม่ให้แสดงอาการสับสนออกไป หล่อนจะอธิบายเรื่องนี้ให้น้องชายเข้าใจอย่างไรดี ในเมื่อตัวหล่อนเองก็ยังไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองกำลังทำ
ปัณณ์มองหน้าญาติสาวผู้พี่อย่างระแวง มีเรื่องอะไรอีกบ้างที่เขายังไม่รู้…
"แล้วทุกคนต้องโดนออกจากงานเหรอพี่"
หนุ่มน้อยตกใจเป็นอย่างมากเมื่อญาติผู้พี่ของเขายอมรับว่าเรื่องที่มารดาเขาพูดมาเป็นความจริง วันนี้หลังจากเลิกงานเขาก็อยู่รอเพื่อจะตามหญิงสาวจากที่โรงงานกลับมาที่รีสอร์ตพร้อมกัน
สิปรางค์พยักหน้า หล่อนคิดว่าหล่อนเข้าใจความรู้สึกของน้องชาย
ปัณณ์ถอนหายใจอย่างอ่อนแรง หน้าเสียโดยไม่รู้ตัว แม้เขาจะเข้ามาทำงานที่นี่ได้ไม่นาน แต่บรรยากาศที่เป็นมิตรและเป็นกันเองที่โรงงานทำให้เขารู้สึกผูกพันอย่างช่วยไม่ได้
"แกจะอินอะไรกับโรงงานนักหนานายปัณณ์ แค่มาฝึกงานแป๊บๆ" ปริมดักคอ หล่อนรู้สึกว่าพี่สาวของหล่อนก็แปลกๆไปคนนึงแล้ว นี่น้องชายก็มาทำท่าแปลกๆไปอีกคน
"ผมใจหายน่ะพี่ ผมมีความรู้สึกว่าโรงงานนี้เหมือนบ้านของพวกเค้า" เด็กหนุ่มพูดไปตามที่ใจคิด เขารู้สึกได้ถึงความรักของบรรดาคนงานที่มีต่อโรงงานแห่งนี้
"ไม่ใช่ว่าตัวเธอเองมาหลงรักสาวโรงงานเข้าหรอกนะ" เจ้าของรีสอร์ตเย้าน้องชายเล่นๆ ขณะกำลังยกถาดผลไม้เข้ามาให้
ปัณณ์สะดุ้งเฮือก หรือพี่ปริมจะรู้เรื่องกับเค้าด้วย เขาหันไปมองพี่ปรางบ้าง ไม่แน่ใจว่าพี่สาวที่ไปทำงานที่โรงงานทุกวันคนนี้รู้เรื่องเขากับเอื้องคำหรือไม่
สิปรางค์ยักคิ้วเหมือนจะบอกน้องชายเป็นนัยๆว่าหล่อนรู้เรื่องดี และหล่อนก็ยังไม่ได้บอกปริม
"อะไรกันพี่ สาวอะไรที่ไหน ไม่มี้" หนุ่มน้อยเลยยังพยายามปฏิเสธหน้าตาย เผื่อว่าพี่ปริมจะยังไม่รู้จริงๆ และเขาเองก็ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องระหว่างเขากับเอื้องคำ ถึงแม้พี่ปรางจะรู้ไปแล้วก็เถอะ
"จ้าพ่อหนุ่ม ให้จริงเถอะ ไม่งั้นคุณหญิงอาเอาเธอตายแน่ ดีไม่ดีพระมารดาเธอหมายตาพวกลูกสาวนายพล หรือลูกสาวนักธุรกิจหมื่นล้านเอาไว้ให้เธอแล้วด้วยมั้ง" ปริมจ้องหน้าญาติผู้น้อง พูดเชิงทีเล่นทีจริง
"อย่างปัณณ์น่ะ สเป็คเค้าต้องประมาณลูกคุณหนูไฮโซเท่านั้น" สิปรางค์ก็เอาด้วย หล่อนหันมายักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียนให้น้องชาย
อันที่จริงเรื่องของปัณณ์กับเอื้องคำก็อยู่ในสายตาของหล่อนมานานแล้ว ทำไมหล่อนจะไม่สังเกตเห็น ก็คนทั้งโรงงานออกจะแซวกันและเอาใจช่วยกันซะขนาดนั้น…
หลังเสร็จจากอาหารเย็นร่วมกับบรรดาญาติพี่ๆ คนงานของรีสอร์ตขับรถกลับมาส่งหนุ่มน้อยที่โรงงาน ปัณณ์ทิ้งรถไว้ที่นี่ตอนออกไปที่รีสอร์ตกับพี่สาว
และขณะที่เด็กหนุ่มกำลังไขกุญแจรถเพื่อเปิดประตูอยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงสรวลเสเฮฮามาจากทางโรงซ่อมบำรุง ปัณณ์อดไม่ได้ที่จะชะเง้อมองไปทางต้นกำเนิดเสียง ตอนนี้ก็สี่ทุ่ม คงจะเลิกงานกะเย็นกันแล้วสินะ ถ้าเสียงดังแบบนี้แสดงว่าวันนี้ช่างวินคงเข้ากะและเลี้ยงเหล้าพวกพี่ๆตามเคย
ปัณณ์ยังรู้สึกเศร้าใจกับสิ่งที่ได้ยินมาจากสิปรางค์ แม้ผู้เป็นพี่สาวจะยังให้ความหวังกับเขาว่ากำลังหาทางช่วยโรงงานไม่ให้ถูกปิดอยู่ แต่เขาก็ยังรู้สึกใจหาย และก่อนที่เขาจะจากมาพี่ปรางก็ยังได้กำชับแล้วกำชับอีกไม่ให้เขาบอกเรื่องนี้กับใคร โดยเฉพาะกับช่างวินหัวหน้าของเขาเองและกับเอื้องคำสาวน้อยที่เขากำลังติดพันอยู่
หนุ่มฝึกงานจากกรุงเทพตัดสินใจเดินไปทางโรงซ่อมบำรุงซึ่งอยู่ด้านที่ติดกับแม่น้ำ และเมื่อไปถึง พบว่าเบื้องหน้าก็เป็นดังที่เขาคาดไว้ ครบทีมเลย ช่างวิน ช่างอู๊ด ช่างโต้ง และคนงานอีกสองคนนั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่หน้าประตูโรงซ่อมบำรุง พวกเขากำลังนั่งดื่มและคุยกันอย่างสนุกสนานครื้นเครง ปัณณ์เดินเข้าไปนั่งร่วมวงด้วย
"อ้าว ปัณณ์ มาจากไหนนี่ มามา ซักแก้วนึง"
วินหันหน้ามาเห็นน้องชายของเจ้าของโรงงานพอดี ชายหนุ่มขยับที่ขยับทางให้หนุ่มน้อยได้นั่งข้างๆตัวเขา แล้วคนงานคนหนึ่งก็ชงเหล้ายื่นมาให้หนุ่มน้อย ปัณณ์รับมาดื่มพรวดเดียวไปหมดแก้ว
"เฮ้ย ปกติไม่ดื่มไม่ใช่เหรอ" ช่างโต้งผู้เป็นเสมือนพี่เลี้ยงของเขาตกใจ เด็กฝึกงานคนนี้ที่เขาปั้นมากับมือปกติเป็นเด็กเรียบร้อย วันนี้เกิดอะไรขึ้น
"อ้าว นี่ดื่มจริงเหรอ" วินเองก็เพิ่งตระหนักได้ ในตอนแรกนั้นเขาก็ชวนปัณณ์ดื่มไปอย่างนั้นเอง เพราะรู้ว่ายังไงปัณณ์ไม่ใช่ก็เด็กดื่มเหล้า เขาแค่คิดว่าเด็กหนุ่มก็คงจะปฏิเสธเหมือนเช่นเคย
"ผมอยากเมาพี่ กลุ้มใจ" หนุ่มน้อยพึมพำพลางยื่นแก้วไปให้คนงานคนนั้นชงเหล้าให้เขาต่อ
ปัณณ์มองรุ่นพี่ทุกๆคนในแผนกแล้วก็เกิดความรู้สึกผิดอย่างมหันต์ เขารู้เรื่องซึ่งเป็นเรื่องคอขาดบาดตายสำหรับทุกคน แต่เขากลับบอกใครไม่ได้เลย หนุ่มน้อยรู้สึกแย่อย่างที่สุด เขาไม่น่าไปรับรู้เรื่องนี้เลย
"เป็นหยังน้อง เรื่องน้องเอื้องคำก่อสำเร็จเสร็จสมประดีไปแล้ว มีเรื่องหยังแหม" ช่างอู๊ดยื่นหน้าเข้ามาทำหน้าล้อเลียนเด็กหนุ่มใกล้ๆ
"ช่างมันเถอะพี่"
ปัณณ์ไม่รู้จะพูดอะไร เขารับแก้วมาจากคนงานแล้วยกขึ้นดื่มอีกรวดเดียวหมดแก้ว พยายามอย่างยิ่งที่จะกลบเกลื่อนนัยน์ตาที่กำลังแดงๆด้วยน้ำตาที่เริ่มจะรื้นขึ้นมา
"ขออีกแก้ว อ้ายต๊ะ" แล้วปัณณ์ก็ยื่นแก้วไปทางคนงานที่มีหน้าที่ชงเหล้าอีกรอบ
เอ๊ะ วันนี้เค้ามาแปลก
วินมองญาติผู้น้องของสิปรางค์อย่างแปลกใจ ปกติปัณณ์จะไม่ค่อยได้มานั่งดื่มกับพวกเขา หรือนานๆทีหากจะมานั่งร่วมวงด้วย ปัณณ์ก็จะดื่มแต่น้ำเปล่าหรือน้ำอัดลม และหนุ่มน้อยคนนี้เองที่จะอาสาเป็นคนขับรถพาพรรคพวกคณะของเขาไปส่งบ้านยามที่แต่ละคนเมามายกันมากเกินขีดจำกัด
"เออ งั้นมาว่าเรื่องของฮากันดีกว่า คือพี่น้องครับ รถเครื่องคันใหม่ที่กระผมเพิ่งถอยมา แฮงมันดีขนาดเลยครับ" นายช่างรุ่นใหญ่เลิกสนใจอาการของเด็กน้อยตรงหน้า แล้วหันมาอวดถึงมอเตอร์ไซค์คันใหม่ที่เขาเพิ่งจะซื้อแทน
"ผมก็ว่านาช่างอู๊ด คันเก่าของช่างน่ะ น่าจะขว้างไปเมินละ" คนงานคนหนึ่งผสมโรง เขาเห็นนายช่างคนนี้ขี่มอเตอร์ไซค์เก่าๆมาหลายปี อาการสามวันดีสี่วันไข้ของมอเตอร์ไซค์คันนั้นมันทำให้เขาอยากจะขโมยไปทิ้งมาก
"นี่ซื้อรถดามหัวใจที่อกหักอ่ะดิ" ช่างโต้งถือโอกาสทับถมเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่
"บ่แม่นเว้ย ฮาก็ซื้อของฮา บ่เกี่ยวกะไผ เอ้า ชน!" แม้จะมีสีหน้าที่สลดไปเล็กน้อยยามที่คิดถึงเรื่องความรักที่ไม่สมหวัง แต่ช่างอู๊ดก็พยายามปัดความรู้สึกนั่นออกไปจากใจ ในเวลานี้เขาควรจะเฮฮาต่อไปกับเพื่อนฝูงมากกว่า
"แล้วซื้อสดเลยกาอ้าย" ช่างโต้งยังคงสนใจมอเตอร์ไซค์คันใหม่ของช่างรุ่นพี่ เขาก็รู้สึกดีใจที่ช่างอู๊ดเปลี่ยนมอเตอร์ไซค์เสียที
"ระดับนี้แล้ว ผ่อนสิคร้าบพี่น้อง เดี๋ยวก็สิ้นปีแล้วคร้าบ เดี๋ยวโบนัสก็ออกแล้วคร้าบ ไชโย!" นายช่างรุ่นใหญ่คิดถึงโบนัสปลายปีที่ได้ประจำกันทุกๆปีก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาทันที
"ไชโย! ไชโย! ไชโย! โรงงานกาแฟมิตรแท้ของเราจงเจริญ!"
ทุกคนต่างร่วมไชโยโห่ร้องกันครื้นเครงอย่างไม่มีเหตุผล ยิ่งปัณณ์เห็นทุกคนกำลังมีความสุขกับโรงงานนี้ เขายิ่งรู้สึกแย่ ค่ำคืนนั้นหนุ่มน้อยจึงจงใจกระดกเหล้าเข้าปากอีกหลายแก้ว…
ตลอดค่ำนั้นวินสังเกตหนุ่มเห็นปัณณ์ดื่มแบบไม่ยั้ง ชายหนุ่มจึงต้องเพลาๆการดื่มของตนเองไปเพราะรู้ว่าเดี๋ยวเขาจะต้องเป็นฝ่ายขับรถพาปัณณ์มาส่ง หากเป็นลูกน้องหรือเด็กฝึกงานคนอื่น เขาก็คงปล่อยให้ต่างคนต่างนอนที่โรงงาน แต่ปัณณ์เป็นถึงน้องชายเจ้าของโรงงาน และที่สำคัญเป็นน้องชายของมะปรางด้วย มะปรางผู้หญิงที่พิเศษที่สุดสำหรับเขา วินจึงอยากดูแลหนุ่มน้อยคนนี้ให้ดีที่สุด
และก็เป็นดังที่ผู้เป็นหัวหน้าคาดการณ์ไว้ ท้ายสุดเมื่อวงเหล้าเลิกลา ปัณณ์เมามากจนแทบเดินไม่ไหว
ชายหนุ่มพยุงเด็กฝึกงานไฮโซมาส่งจนถึงบนห้องพักที่อพาร์ตเมนต์แห่งนึงไม่ไกลจากโรงงานมากนัก เขาเป็นฝ่ายเอากุญแจจากปัณณ์มาไขประตูห้องเสียเอง แล้วจึงประคองพาเด็กหนุ่มไปทิ้งตัวนอนบนเตียง หลังจากนั้นจึงเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศ ก่อนจะกลับมาจัดท่าทางให้หนุ่มน้อยนอนสบายๆ
เด็กอะไรวะเนี่ย นึกจะกินเหล้าก็กินจนเมาเละ พรุ่งนี้จะได้ไปทำงานมั้ย
วินส่ายหน้าพร้อมกับวางกุญแจรถและกุญแจห้องลงบนโต๊ะทำงานตัวเล็กๆที่ตั้งอยู่ข้างเตียง เขาเหลือบไปเห็นสมุดฉีกเล่มเล็ก จึงถือโอกาสเขียนโน้ตทิ้งไว้ให้เด็กหนุ่มที่นอนเมาไม่รู้เรื่องอยู่ใกล้ๆนั้น
"ถ้าตอนเช้าตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกแฮ้งค์ ก็ให้กินนมแก้อาการแฮ้งค์"
แต่แล้ววินก็ได้ยินเสียงตะโกนโวยวายมาจากร่างบนเตียงที่เขานึกว่านอนหลับพับไปแล้ว
"พี่ปรางใจร้าย พี่ป้องใจร้าย แมร่งใจร้ายกันหมดทุกคนเลย!"
ชายหนุ่มสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงปัณณ์เอ่ยถึงมะปรางของเขา
อะไรของมันวะ ไอ่เด็กนี่
และเมื่อเขาหันไปมอง ก็ปรากฏว่าเด็กน้อยเริ่มกรนดังสนั่นแล้ว
หรือว่าจะโดนกีดกันเรื่องความรัก?
วินมองหนุ่มน้อยบนเตียงอย่างขำๆ เขาเองก็นึกเอ็นดูญาติผู้น้องคนนี้ของสิปรางค์เป็นอย่างมาก ปัณณ์เป็นเด็กดี ตั้งอกตั้งใจทำงาน ฉลาดเฉลียวและขยันขันแข็ง คงได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาดี ลูกน้องในแผนกของเขาก็เอ็นดูหนุ่มน้อยคนนี้กันทุกคน
ก่อนจะออกจากห้อง ชายหนุ่มเผอิญสังเกตเห็นว่าคนบนเตียงยังไม่ได้ถอดรองเท้า วินจึงก้มลงไปถอดรองเท้าให้ ความรู้สึกเหมือนได้ดูแลน้องชายทำให้เขารู้สึกดีอย่างแปลกประหลาด การมีพี่น้องมันทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างนี้นี่เอง
คนเป็นพี่ปลอมๆยิ้มน้อยๆ หยิบผ้าห่มมาคลุมให้น้องปลอมๆอย่างหลวมๆ ก่อนที่เดินจะออกจากห้องพักของหนุ่มน้อยไป…
ขณะที่ลิฟต์ที่จะลงไปที่ชั้นล่างนั้นกำลังเปิดรอรับชายหนุ่มให้ก้าวเข้าไปนั้น ประตูลิฟต์ตัวข้างๆก็เปิดออกในจังหวะเดียวกัน หญิงสาวกับชายหนุ่มคู่หนึ่งเดินตระกองกอดกันสวนออกมา ทั้งคู่ไม่ทันเห็นคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงลิฟต์ข้างๆ
"ไม่ยักจะรู้ว่า คุณณัฐเนี่ยนอกจากจะหล่อ แล้วยังร้องเพลงเพราะอีก" เสียงใสๆดังขึ้นอย่างเอาอกเอาใจ
"แต่ก็ยังเพราะน้อยกว่าคุณเบลล่านะครับ" ทั้งคู่เดินไปถึงหน้าห้องพักของฝ่ายหญิงซึ่งอยู่ตรงข้ามกับลิฟต์แล้ว
"คุณณัฐส่งเบลล่าแค่นี้พอแล้วค่ะ" เสียงออดอ้อนนั้นทำเอาฝ่ายชายยิ่งเข้าใกล้ร่างสวยๆนั้นเข้าไปอีก
ณัฐทำท่าเหมือนเมามาก มือไม้ของเขาปั่นป่วนไปที่ตัวของราณี เขาดันหญิงสาวไปติดผนังหน้าห้องนั้น
"คุณสวยมาก" แล้วเขาก็ก้มลงจูบหล่อนเปะปะไปทั่วใบหน้า คนสวยทำท่าเหนียมอาย ปัดป้องน้อยๆ
"อย่าค่ะ คุณณัฐ"
แต่หากหล่อนก็ไม่ได้ผลักไสเขาออก กลับเปิดประตูห้องแล้วดึงเขาเข้าไปด้วยในที่สุด…
ที่หน้าประตูลิฟต์ วินยังคงยืนนิ่ง ในตอนแรกที่โต้งมาเล่าให้ฟังเรื่องของคนทั้งคู่นั้น เขาเองก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แต่วันนี้เขาเห็นกับตาตนเองแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างณัฐและราณีเกินเลยไปไกลกว่าที่เขาคิด ชายหนุ่มนึกไปถึงคำบอกเล่าของสิปรางค์
ณัฐเค้ามีแฟนแล้ว กำลังจะแต่งงานกันด้วย!
…


"อะไรว้า คุยกันแต่เรื่องจัดงานปีใหม่"
วุฒิชัยรำพึงออกมาอย่างหัวเสียหลังจากที่ได้ฟังสิ่งที่ออกมาจากลำโพงเล็กๆนั่น เขาอุตส่าห์เดินมาจากโรงงานเพื่อมาลักลอบนั่งฟังการประชุมของฝ่ายสำนักงานในวันนี้ แต่ก็ไม่ได้เรื่องราวอะไรเลย
"ผมว่านะพี่ คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง เลิกเหอะ" เติ้ดเองก็ส่ายหน้าอย่างผิดหวัง ไมโครโฟนดักฟังตัวจิ๋วที่เขาอุตส่าห์ไปแอบติดตั้งในห้องห้องประชุมใหญ่นั้นไม่ได้ช่วยให้เขากับวุฒิชัยรู้อะไรมากขึ้นเลย
"เออ งั้นก็คอยฟังๆไว้ละกัน ถ้ามีเรื่องอะไรน่าสนใจก็ช่วยเก็บมาบอกพี่ด้วย แต่ก็คงไม่มีอะไรหรอก"
วุฒิชัยเองก็ไม่คิดว่าจะมีสิ่งอะไรผิดปกติเกิดขึ้นหลังจากนี้ เพราะนี่ก็ใกล้เวลาที่คุณสิปรางค์และคุณณัฐจะกลับกรุงเทพตามที่บอกกล่าวกันไว้แต่แรกแล้ว…
งานปีใหม่ประจำปีใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ทุกคนในโรงงานต่างตื่นเต้นและกระตือรือร้นในการตระเตรียมงาน ดนัยได้รับมอบหมายให้เป็นโต้โผในการจัดงานเหมือนอย่างเช่นเคย เขาเรียกประชุมตัวแทนจากแผนกต่างๆเพื่อแบ่งหน้าที่กันในการจัดงาน ที่ประชุมลงมติกันให้ฝ่ายผลิตรับผิดชอบด้านเวที ส่วนฝ่ายช่างซ่อมบำรุงรับผิดชอบด้านวงดนตรีและเครื่องเสียง สาวๆในสำนักงานเตรียมการเรื่องอาหารและเครื่องดื่ม ส่วนสาวน้อยสาวใหญ่ในโรงงานเตรียมจัดแสดงโชว์บนเวที…
หากจะมีก็แต่หญิงสาวผู้มาจากกรุงเทพคนเดียวเท่านั้นที่ยังเก็บตัวเงียบ ระยะหลังนี้นอกจากสิปรางค์จะกลับรีสอร์ตก็เกือบสองสามทุ่มทุกคืน แถมหล่อนยังหอบงานไปทำต่อที่ที่พักด้วย หญิงสาวต้องการจะใช้เวลาทุกนาทีให้คุ้มค่าที่สุด เวลาของหล่อนเหลือน้อยลงเต็มทีแล้ว หล่อนรับปากปกป้องว่าจะนำรายงานฉบับปรับปรุงไปเสนอต่อที่ประชุมผู้ถือหุ้นด้วยตนเองหลังปีใหม่ คงไม่สามารถจะยืดเวลาออกไปได้อีกแล้ว
หลายครั้งที่สิปรางค์ถามตัวเองว่าหล่อนทำไปเพื่ออะไร ทำไมหล่อนต้องมาทุ่มเทมาเหนื่อยมากมายขนาดนี้ ทั้งๆที่งานนี้ควรจะจบไปแล้ว และหล่อนก็ควรจะกลับกรุงเทพไปดำเนินชีวิตตามปกติของหล่อนได้แล้ว หญิงสาวเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยทั้งกายและใจ แต่เมื่อนึกไปถึงใบหน้าของบรรดาชาวโรงงานแล้วก็ล้มเลิกไม่ได้จริงๆ
และที่สำคัญ หล่อนเป็นคนไม่เคยยอมแพ้…
ใช่ นั่นล่ะคือเหตุผลว่าทำไมหล่อนต้องถึงยอมเหนื่อยขนาดนี้ มันคือตัวตนของหล่อนที่จะต้องทำให้ดีที่สุด ทำให้ถึงที่สุด ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ…
จริงหรือ… ด้วยเหตุผลพวกนี้จริงหรือ…
หรือเป็นเพราะชายหนุ่มนัยน์ตายิ้มได้คนนั้นด้วย?
ยอมรับเสียเถิดว่าหล่อนทำเพื่อเขาด้วย หล่อนไม่อยากเห็นโรงงานที่เป็นที่รักของชายหนุ่มคนนี้ต้องถูกปิด หล่อนไม่อยากเห็นเขาเสียใจ…
วันนี้ก็เช่นกัน ก่อนจะหอบแฟ้มงานขึ้นบันไดเรือนพัก สิปรางค์อดไม่ได้ที่จะเหลียวหลังหันไปมองสวนผลไม้ที่อยู่ติดกันนั้น หล่อนหักห้ามใจตนเองไม่ได้จริงๆ ขอเพียงแค่ได้เห็นแสงไฟจากบ้านไม้ตรงโค้งน้ำโน้น ถึงแม้จะเห็นเลือนรางจากไกลๆก็ยังดี หล่อนมองอย่างนี้ของหล่อนทุกวันยามเมื่อกลับมาจากทำงาน
หล่อนไม่ได้เจอเขาหลายวันแล้ว เพราะหลังจากเหตุการณ์ที่ท่าน้ำวันนั้น หล่อนก็พยายามหลีกเลี่ยงที่จะไม่เจอหน้าเพื่อนบ้านคนนี้ หญิงสาวไม่อยากเผลอใจตัวเองไปมากกว่านี้แล้ว
หากสิปรางค์ก็หารู้ไม่ว่า เจ้าของบ้านสวนคนที่หล่อนมักจะนึกถึงเขาในทุกค่ำคืนนั้น เขาก็มักจะมารอคอยหล่อนกลับจากทำงานอยู่เป็นประจำเช่นกัน วินได้แต่ยืนสูบบุหรี่อยู่ในมุมมืดริมน้ำข้างรั้วไม้ไผ่นั่น จนชายหนุ่มเห็นว่าหญิงสาวเข้าประตูห้องพักไปอย่างปลอดภัย เขาจึงจะเดินกลับไปยังบ้านของตนเอง…
"อ้าว ช่างวิน!"
ณัฐทักทายนายช่างใหญ่ด้วยหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสตามเคย เขากับราณีกำลังเดินออกมาจากอาคารสำนักงานด้วยกัน ระยะหลังๆนี้หนุ่มนักการบัญชีไม่สนใจอีกต่อไปแล้วว่าใครจะคิดอย่างไรเรื่องระหว่างเขากับผู้หญิงคนนี้ เวลาเขาเหลืออีกไม่มากแล้ว อีกไม่กี่อาทิตย์เขาก็ต้องกลับกรุงเทพแล้ว เขาอยากใช้เวลาช่วงนี้ให้คุ้มค่าที่สุดกับคนสวยคนนี้
ส่วนชายหนุ่มผู้ถูกเอ่ยทักนั้นก็กำลังจอดมอเตอร์ไซค์ที่หน้าประตูใหญ่ของอาคารนั่น วันนี้วินบังเอิญเห็นมะปรางของเขาจากที่โรงอาหารจากระยะไกลๆ ลักษณะของหญิงสาวที่ดูซูบผอมและเคร่งเครียดทำให้เขาเป็นกังวล วินแทบไม่เจอหล่อนเลยในช่วงเวลาที่ผ่านมา เหตุการณ์ที่ท่าน้ำทำเอาเขาเองก็รู้สึกแปลกๆในใจจนไม่กล้าจะสู้หน้าหญิงสาว ทำได้แค่ในบางเวลาที่เขาคิดถึงหล่อนจนทนไม่ไหว เขาก็จะลงทุนเดินมาจากโรงซ่อมบำรุงเพื่อไปแอบดูหญิงสาวที่ห้องทำงานทั้งๆที่ไม่มีธุระอื่นใด ชายหนุ่มต้องการเพียงแค่จะไปแอบดูว่าหล่อนเป็นอย่างไรบ้าง ก็แค่นั้นเอง
ใบหน้าที่ปราศจากรอยยิ้มของสิปรางค์ที่เขาเห็นปรากฏในห้องทำงานในระยะหลังๆนี้ ทำให้วันนี้วินตัดสินใจจอดรถขณะกำลังขี่ผ่านหน้าสำนักงาน วันนี้หากเขาได้ขึ้นไปทักทายหญิงสาวหน่อยอาจจะทำให้หายอัดอั้นตันใจได้บ้าง
แต่เมื่อชายหนุ่มเห็นณัฐและราณีกำลังเดินออกมาด้วยกันนั้น วินคิดว่าเขาคงมีเรื่องจะต้องทำก่อนที่จะขึ้นไปหามะปรางของเขา
"มาหาพี่ปรางหรือครับ" ชายหนุ่มเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องของสิปรางค์ถามเมื่อเห็นวินจอดมอเตอร์ไซค์เป็นที่เรียบร้อย ณัฐหรี่ตาหยอกเย้านายช่างหนุ่มอย่างเป็นกันเอง
"คุณราณีรีบกลับไหมครับ ผมขอคุยด้วยหน่อย" หากนายช่างใหญ่ไม่ตอบคำถามนั้น เขากลับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังไปที่หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆหนุ่มนักบัญชี
"งั้นเดี๋ยวผมไปเอารถมานะครับคุณเบลล่า คุยกับช่างวินตามสบายครับ" แม้จะสงสัย แต่ณัฐก็รู้ตัวว่าเขาไม่ควรจะอยู่ตรงนี้ ท่าทางของช่างวินนั้นชัดเจนว่าต้องการคุยกับหญิงสาวตามลำพัง ชายหนุ่มจึงถือโอกาสเดินเลี่ยงออกไปเอารถที่โรงจอดรถฝั่งตรงข้ามกับอาคารสำนักงาน
"คุณณัฐเปิ้นมีแฟนแล้ว ฮู้แม่นก่อ"
นายช่างหนุ่มเปิดปากตรงๆกับหญิงสาวตรงหน้าโดยไม่มีการอ้อมค้อมหรือเกริ่นนำอะไรทั้งสิ้น
"ฮู้" ราณีตอบสั้นๆ มองคนตัวสูงอย่างท้าทาย
"อ้อ ฮู้แล้วก่อดีละ" เมื่อจบคำชายหนุ่มก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจหญิงสาวอีก เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมายืนสูบหันหน้าไปอีกทาง อาการเมินเฉยนั้นทำให้ราณีรู้สึกอึดอัดใจมาก หล่อนคาดหวังว่าช่างวินควรจะพูดอะไรมากกว่านี้ หล่อนเกลียดท่าทางแบบนี้ของเขาเหลือเกิน เกลียดมาก
"แล้วจะมาสนใจ๋อิหยัง อ้ายเคยสนใจน้องโตยก๋า" ราณีทำน้ำเสียงประชดประชัน
"บ่ได้สนใจ๋ ก่อแค่ถามดู จั้งเต๊อะ"
คำตอบที่มีมาอย่างลอยๆทำให้หญิงสาวมองคนตรงหน้าด้วยความน้อยใจปนหมันไส้ หล่อนอยากจะปราดเข้าไปผลัก เข้าไปทุบชายหนุ่มให้สมกับความเฉยเมยที่เขาแสดงต่อหล่อนเสมอมา แต่ราณีก็ทำได้แค่เพียงเม้มริมฝีปากด้วยความไม่พอใจ แล้วหันหลังเดินไปขึ้นรถของชายหนุ่มอีกคนที่มาจอดรออยู่ข้างๆ
วินมองตามหลังรถคันหรูที่แล่นออกไป เขาถอนหายใจยาว รู้สึกขัดใจตัวเองเป็นอย่างมากที่ไม่สามารถพูดกับหญิงสาวได้อย่างที่ใจอยากจะพูด
ขณะที่ชายหนุ่มกำลังหัวเสียกับตัวเองอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น
"ว่าจะใดจันติ๊บ หา! อะหยังนะ! ได้ อ้ายจะฟั่งไปกำเดียวนี่"
วินหันหลังกลับขึ้นมอเตอร์ไซค์แล้วขี่ออกไปอย่างรวดเร็วหลังจากได้ฟังน้ำเสียงอันร้อนรนของจันติ๊บภรรยาของช่างอ๊อด ชายหนุ่มลืมความคิดที่กำลังจะขึ้นสำนักงานไปทักทายมะปรางของเขาเสียสนิท…
"อ้าว วิน มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย มารอนานหรือยัง"
เมื่อกลับมาถึงรีสอร์ตด้วยความอ่อนเพลียในตอนค่ำ หญิงสาวก็ต้องแปลกใจที่เห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนนั่งรอหล่อนอยู่ที่ขั้นบันไดทางขึ้นบ้านพัก
ผมเคยบอกแล้วไง ว่านานแค่ไหนก็รอได้
"ทำไมเพิ่งจะกลับ แล้วนี่มะปรางกินอะไรมาหรือยัง" ชายหนุ่มตอบไม่ตรงคำถาม เขาลุกยืนขึ้นเมื่อเห็นหล่อนเดินตรงเข้ามา
สิปรางค์ส่ายหน้าแทนคำตอบ พลางจ้องมองหน้านายช่างหนุ่ม ก่อนจะตระหนักได้ในทันทีว่าหล่อนคิดถึงเขามากแค่ไหน คิดถึงเป็นที่สุด…
ใบหน้าคร้ามแดดนั้นดูอ่อนโยนกับหล่อนเหมือนเช่นเคย ความรู้สึกสันสนประดังประเดขึ้นมาในใจของหญิงสาว หากหล่อนก็ตอบเขากลับไปสั้นๆ
"เราไม่มีเวลาน่ะ"
คำตอบนั้นทำเอาเจ้าของคำถามที่นั่งรออยู่นานถึงกับส่ายหน้า ทำไมมะปรางไม่ห่วงตัวเองบ้างนะ เดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะหรอก แล้วนี่อาการปวดหัวยังมีอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่แม้จะเป็นห่วงหญิงสาวขนาดไหน หากวินก็อดที่จะตำหนิคนตรงหน้าตามสไตล์ขี้เล่นของเขาไม่ได้
"จะทำงานอะไรกันนักกันหนาเนี่ย ไม่รู้จักเวล่ำเวลาเลยนะเรา ไปกันครับ ข้างๆนี้เขามีงานวัด ไปหาของกินกันดีกว่าครับ"
สิปรางค์รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที หากเป็นวันอื่นที่ไม่ใช่วันนี้หญิงสาวคงไม่รู้สึกถือสาและคงออกไปตามคำชวนของชายหนุ่ม แต่ไม่ใช่วันนี้… วันที่หล่อนคร่ำเคร่งมาทั้งวันกับการคิดคำนวณทางรอดของโรงงาน กับการหาข้อมูลจากทุกสารทิศ การตรวจสอบความเป็นไปได้ทุกทางที่โรงงานจะไม่ถูกปิด
หล่อนกำลังเหนื่อยและอ่อนเพลียมาก พลังงานอันมหาศาลถูกนำไปใช้กับการทำงานหมดแล้ว ไม่มีแก่ใจจะมาพูดล้อเล่นอะไรแล้ว
แล้วนี่อะไร ชายหนุ่มตรงหน้ากลับไม่เคยเดือดเนื้อร้อนใจเรื่องอะไรเลย เขายังไม่รู้ตัวสินะว่าที่ผ่านมาพวกเขาทำงานกันสบายแค่ไหน ก็เป็นเพราะพวกเขานั่นแหละ โรงงานถึงไม่มีกำไร!
"วินก็มัวแต่ใช้ชีวิตสนุกไปเรื่อยเปื่อย เคยคิดจะทำอะไรจริงจังบ้างไหม" สิปรางค์พูดออกไปด้วยอารมณ์อันหงุดหงิด หล่อนเหนื่อย!
ชายหนุ่มชะงักไป สีหน้าที่กำลังจะหยอกเย้าหญิงสาวเปลี่ยนไปเป็นนิ่งงัน
"ก็เป็นแบบนี้กันน่ะสิ โรงงานถึงทำรายได้ได้แค่นี้ จะรักสบายกันไปถึงไหน แต่ละคนก็คิดแต่จะทำงานง่ายๆสบายๆ เอาแต่เที่ยวเล่นกินเหล้า" คนตัวเล็กยังพูดต่อโดยไม่สนใจสีหน้าของคนตรงหน้า ความรู้สึกว่าตนเองต้องแบกรับความรับผิดชอบเอาไว้คนเดียว บวกกับอารมณ์เครียดสะสมมาโดยตลอด ทำให้หญิงสาวต้องหาที่ระบาย
วินพูดไม่ออก เขาไม่เข้าใจความหมายที่สิปรางค์พูด เขารู้มะปรางของเขากำลังหงุดหงิดเพราะทำงานเหนื่อย แต่มันเกี่ยวอะไรกับการทำงานของพวกเขา ชายหนุ่มจึงได้แต่ยืนนิ่งเฉย
นั่นยิ่งทำให้หญิงสาวตรงหน้าเขารู้สึกอารมณ์เสียมากขึ้น ก็แหงล่ะ ตัวเองไม่ต้องมารับรู้อะไรนี่นา มีความสุขไปวันๆ แต่ชั้นนี่สิ ทำไมต้องมาแบกอนาคตของพวกเธอเอาไว้คนเดียว
"ตัววินเองก็เถอะ คิดจะมีชีวิตง่ายๆไปวันๆอย่างนี้ไปจนตายเหรอ คิดจะขวนขวายหาลู่ทางให้ชีวิตมันเจริญก้าวหน้ากว่านี้บ้างไหม จะมาจมปลักอะไรอยู่กับโรงงานเก่าๆนี่ เรียนมาก็น้อย แล้วยังไม่คิดจะพัฒนาตัวเองบ้างเลยรึไง!"
สิปรางค์ร่ายยาวเป็นชุดใหญ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว เริ่มพาลไปไกลอย่างกู่ไม่กลับ ด้วยอารมณ์เครียดทุกอย่างจึงพาลดูขวางหูขวางตาไปหมด จนเมื่อพูดจบและเห็นสีหน้าของชายหนุ่มเท่านั้นแหล่ะ หญิงสาวถึงได้ตระหนักว่าหล่อนพลาดไปเสียแล้ว…
วินนิ่งงัน มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาน้อยเนื้อต่ำใจอย่างเหลือประมาณ สิปรางค์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาน้อยใจคู่นั้น หญิงสาวรู้สึกตัวว่าอาจจะพูดเกินเลยไปหน่อย แต่ด้วยความมีทิฐิและอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นอยู่ หล่อนจึงมองตอบเขาด้วยแววตาเย้ยหยันถือดี
ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เบนสายตาไปยังแม่น้ำเหมือนจะพยายามค้นหาคำตอบให้กับตนเองว่าเขาควรจะโต้ตอบหญิงสาวอย่างไรดี
"…"
วินเงียบอยู่ชั่วอึดใจ แล้วก็หันมาพูดกับหญิงสาวด้วยเสียงเรียบและสีหน้าแววตาเฉยเมยว่า
"งั้นผมกลับก่อนนะครับ อย่าลืมหาอะไรกินด้วยล่ะ เดี๋ยวจะเป็นโรคกระเพาะ"
และโดยที่ไม่ฟังรอคำตอบ ชายหนุ่มก็หันหลังแล้วเดินกลับไปทางบ้านสวนอย่างรวดเร็ว
"วิน…" สิปรางค์ร้องเรียกเขาเบาๆ แต่ชายหนุ่มก็ไม่หันกลับมา
หญิงสาวส่ายหน้าด้วยความอัดอั้นตันใจ ความรู้สึกหลายอย่างพุ่งขึ้นมาผสมปนเปประดังประเดกันไปหมด หล่อนทรุดนั่งลงที่ขั้นบันไดขึ้นบ้านพัก รู้สึกหมดเรี่ยวแรงจนต้องเอนตัวพิงพับไปกับเสาบันได สิปรางค์ซบหน้าลงกับฝ่ามือแล้วร่ำไห้สะอื้นออกมาอย่างกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป…
ต่างไปจากคนตัวสูงที่กำลังเดินจากมา วินกัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่น ชายหนุ่มพยายามกลั้นไม่ให้เสียงสะอื้นดังลอดออกมา มีแต่น้ำตาเท่านั้นที่กำลังไหลอาบแก้มด้วยความน้อยใจอย่างแสนสาหัส เขาเคยภาคภูมิใจในตัวเองเสมอมาว่าสามารถเอาตัวรอดเติบโตมาได้ทั้งๆที่มีชีวิตอย่างโดดเดี่ยวมาโดยตลอด
แต่มาวันนี้… คำพูดของผู้หญิงคนที่เขารักได้ทลายความเข้มแข็งทั้งหมดที่เขาได้ใช้เวลาอันยาวนานในการเพียรพยายามสร้างมันขึ้นมา
ชายหนุ่มมีความรู้สึกเหงาลึกจับใจ
ต้องเป็นคนแบบไหน ต้องให้ทำยังไง ถึงจะเรียกว่าดีพอ…


เกือบตลอดทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาสิปรางค์แทบไม่ได้เจอหน้าชายหนุ่มเลย หญิงสาวเห็นเขาบ้างเป็นครั้งคราวในโรงอาหาร แต่กระนั้นวินก็ยังส่งข้อความสั้นๆมาถามไถ่ถึงอาการปวดหัวของหล่อนอยู่เสมอ แม้ว่าหญิงสาวจะงานยุ่งจนไม่อยากจะคิดเรื่องอื่น หากสิปรางค์ก็ต้องยอมรับตัวเองว่ายังรู้สึกคิดถึงชายหนุ่มอยู่บ่อยๆ เพราะหากตัดความรู้สึกสับสนในใจออกไป จะว่าไปวินก็นับได้ว่าเป็นเพื่อนคนแรกของหล่อนในที่แปลกถิ่นแห่งนี้
ไม่นานหลังจากนั้นหญิงสาวก็ได้คุยกับคุณวิชิตถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับช่างอ๊อด หล่อนจึงเข้าใจสถานการณ์ของโรงงานมากขึ้น และรู้สึกเห็นใจสถานะที่น่าลำบากใจของวินขึ้นมาบ้างแล้ว…
"พี่ปรางคะ เดี๋ยวแป๊บนึงค่ะ"
น้องสาวของหล่อนเอ่ยรั้งไว้ ขณะที่สิปรางค์ลุกขึ้นจะกลับที่พักหลังเสร็จจากอาหารเที่ยงของบ่ายวันอาทิตย์ที่รีสอร์ต
"ฝากพี่ปรางเอาขนมไปให้คุณวินหน่อยได้ไหมคะ ที่โรงแรมดาราเทวีเพิ่งจะเอามาส่งน่ะค่ะ คุณแป้งแกโทรไปสั่งไว้ เพื่อเป็นการขอบคุณที่วินพาแกและพี่ป้องไปเที่ยววันนั้นน่ะค่ะ" คนเป็นน้องยื่นกล่องขนมกล่องใหญ่มาตรงหน้า
"ได้สิ" ผู้เป็นพี่มองความหรูหราของกล่องเผินๆก็รู้ว่ามาจากเบเกอรี่ของโรงแรมชื่อดังในเชียงใหม่แน่ๆ
ปริมลอบสังเกตสีหน้าของพี่สาวก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ
"เอ่อ พี่ปรางได้คุยกับคุณวินเรื่องซื้อที่ดินอีกบ้างไหมคะ" เลียบๆเคียงๆถามพี่สาวอีกครั้งถึงเรื่องที่เคยคุยกันไว้ตั้งแต่ครั้งที่สิปรางค์มาถึงที่รีสอร์ตใหม่ๆ
"เอ้อ ไม่ค่อยได้คุยกันเรื่องนี้เลย งานพี่ยุ่งๆ" หญิงสาวตอบคำถามโดยเลี่ยงที่จะไม่สบตากับน้องสาว
ความจริงหล่อนลืมเรื่องนี้ไปนานแล้ว ลืมไปเลยว่าในตอนแรกที่พาตัวเองเข้าไปสนิทสนมกับชายหนุ่มนั้นก็เพราะหล่อนต้องการหว่านล้อมเขาขอซื้อที่ดินตรงบริเวณสวนผลไม้ แต่ไปๆมาๆสิปรางค์กลับลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทใจ แต่ถ้าจะให้ไปพูดเรื่องนี้กับวินในตอนนี้ก็คิดว่าคงไม่มีประโยชน์ จากระยะเวลาที่รู้จักกันมาหล่อนแน่ใจชายหนุ่มจะไม่มีวันขายสวนนี้อย่างแน่นอน…
หลังแยกจากน้องสาว สิปรางค์ก็เดินตรงไปลอดรั้วไม้ไผ่ลัดเลาะมาตามริมน้ำอย่างคุ้นเคย หล่อนเห็นลุงแปงกับสมเพชรกำลังตกแต่งกิ่งไม้ในสวนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากรั้วของรีสอร์ตกันอย่างขะมักเขม้น เมื่อได้ยินเสียงย่ำใบไม้กรอบแกรบอยู่ไม่ไกล คนสวนเก่าแก่จึงหันหน้ามาทางหญิงสาว
"อ้าว คุณสิปรางค์ มาหาคุณวินก่าคับ" ผู้เป็นตาเอ่ยทักขึ้นก่อน แล้วตามด้วยผู้เป็นหลาน "อ้ายวินเปิ้นอยู่ที่ท่าน้ำคับปี้สาวคนงาม"
พี่สาวคนสวยขยี้หัวสมเพชรด้วยความเอ็นดูก่อนจะเดินไปที่ลานท่าน้ำตามคำบอก หากเมื่อหญิงสาวไปถึงยังสถานที่คุ้นเคยแห่งนั้น หล่อนกลับแปลกใจที่มองไม่เห็นวินอยู่บริเวณรอบๆ
เอ๊ะ เค้าอยู่ไหนกันนะ หรือว่าขึ้นบ้านไปแล้ว หญิงสาวหันหน้าไปมองบริเวณบ้านไม้เหนือท่าน้ำก็เห็นปิดเงียบ เอ หรือจะมัวแต่พายเรือเล่น เพราะหล่อนมองไม่เห็นเรือจอดอยู่ที่ท่าเทียบข้างล่างนั่น
ลงไปดูหน่อยดีกว่า
โชคดีวันนี้แดดไม่แรง ฟ้าออกจะครึ้มเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ สิปรางค์วางกล่องขนมลงที่ข้างเสาบันไดท่าน้ำ แล้วก้าวลงตามขั้นไม้นั้นไปยังลานไม้แคบๆที่ใช้สำหรับเป็นท่าเทียบเรือ
"ว้าย!"
แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องร้องอุทานด้วยความตกใจเมื่อมีมือหนึ่งโผล่ขึ้นจากน้ำมาจับข้อเท้าของหล่อนเอาไว้ ทำเอาหล่อนเกือบจะพลัดตกลงไปในน้ำแล้ว ดีที่ทรุดลงนั่งทัน และพลันก็เห็นใบหน้าสดใสยิ้มร่าโผล่ขึ้นมาจากน้ำเบื้องหน้านั่น
"จะบ้าเหรอ เล่นอะไรกันวิน ถ้าเราตกน้ำลงไปจะว่าไง" คนโดนแกล้งต่อว่าต่อขานด้วยสีหน้าจริงจัง
หากใบหน้ากระจ่างตาเปื้อนยิ้มนั้นกลับลอยคอถอยห่างกลับออกไปในแม่น้ำ ท่าทางเขาไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดที่ได้แกล้งหล่อน
"ก็ดีสิคร้าบ จะได้ลงมาว่ายน้ำเล่นกัน" ชายหนุ่มยิ้มกว้างตะโกนกลับมา
"เดี๋ยววิน มาคุยกันก่อน" สิปรางค์ตะโกนกลับไปบ้าง
นี่หรือท่าทางของคนที่กำลังมึนตึงกันอยู่ ครั้งสุดท้ายที่เขากับหล่อนได้คุยกันนั้นก็กำลังขัดแย้งเรื่องช่างอ๊อดกันอยู่ หลังจากนั้นก็แทบจะไม่ได้เจอกันเลยเกือบทั้งอาทิตย์ แต่แล้วชายหนุ่มกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
วินยังคงลอยคอยิ้มเผล่อยู่กลางแม่น้ำ ท่าทางสดชื่นจนหญิงสาวหมั่นไส้ หล่อนตะโกนออกไปอีกครั้งพร้อมกับกวักมือเรียกเขา
"คุณแป้งฝากขนมมาให้ ร้านนี้เป็นร้านดังของเชียงใหม่เลยนะ มากินขนมเร้ว"
ชายหนุ่มโบกไม้โบกมือกลับให้หญิงสาว ก่อนจะว่ายตรงรี่กลับเข้ามาหาหล่อน เขาโหนตัวขึ้นมาจากน้ำ
"วินไปไกลๆหน่อย เราเปียกไปด้วยแล้วเนี่ย" คนตัวเล็กโวยวายพลางเขยิบหนี แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว ร่างสูงเปียกไปทั้งตัวนั้นนั่งลงชิดติดหญิงสาวในทันที
"เปียกก็ดี จะได้ลงไปว่ายด้วยกันเลย" เขาหรี่ตายิ้มอย่างมีเลศนัย "ไหนครับ ขนม"
เขาทำท่ายื่นหน้าเข้ามาหาหล่อน และฉวยจังหวะที่สิปรางค์กำลังจะลุกเดินไปขึ้นบันไดเพื่อไปหยิบกล่องขนม ฉุดแขนหล่อนพาหญิงสาวเหวี่ยงลงไปในน้ำ
"ว้าย!"
คนตัวเล็กร้องเสียงหลงเมื่อตกลงไปในน้ำโดยไม่ทันตั้งตัว หญิงสาวรู้สึกเวียนหัววูบขึ้นมา พร้อมทั้งเกิดอาการเหมือนจะเป็นตะคริวฉับพลัน หล่อนพยายามตะเกียกตะกายหาที่ยึดเหนี่ยว แต่อาการสำลักน้ำนั้นทำให้หล่อนยิ่งทุรนทุรายและเริ่มดำดิ่งลึกลงไปใต้น้ำเรื่อยๆ
และในขณะที่หญิงสาวกำลังเริ่มจะหมดแรง พลันก็มีมือแข็งแรงยื่นเข้ามารวบเอวหล่อนรั้งเอาไว้แน่นแนบตัวแล้วว่ายพาขึ้นเหนือน้ำ
วินใช้มือหนึ่งกอดเอวหญิงสาวไว้ ขณะที่อีกมือหนึ่งเกาะขอบไม้ของท่าเทียบเรือไว้
"มะปรางไหวไหม จับขอบไม้ไว้ก่อนครับ"
และพอเห็นว่าหล่อนใช้สองมือเกาะขอบของลานไม้แคบๆนั้นไว้ได้ ชายหนุ่มก็โหนตัวเองขึ้นไปอยู่ข้างบนลานไม้ แล้วพยายามอุ้มหญิงสาวขึ้นมาอย่างทุลักทุเล
แล้วสิปรางค์ก็นั่งหมอบพิงบันไดสำลักน้ำอย่างหมดเรี่ยวหมดแรงพังพาบอยู่ตรงลานไม้นั้นเอง
"มะปรางเป็นตะคริวเหรอ ผมขอโทษ ผมไม่ทันนึก"
วินมีท่าทางตกใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นหญิงสาวอาการของหญิงสาว แววตาขี้เล่นของเขาหายไปจนสิ้น ชายหนุ่มพยายามลูบหน้าลูบหลังมะปรางของเขาให้หายจากอาการสำลักน้ำ
"เล่นอะไรบ้าๆ!" หญิงสาวพึมพำออกมาด้วยความรู้สึกโกรธ ทำไมเขาเล่นอะไรพิเรนทร์แบบนี้ วินทำให้หล่อนเกือบจมน้ำตาย
"ตอนเราตกลงไปในน้ำ อยู่ๆเราก็ปวดหัว แล้วมันก็เหมือนจะขยับตัวไม่ได้" หล่อนตกใจจนสะอื้นออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ
"ผมขอโทษ ผมขอโทษ" คนตัวสูงละล่ำละลักแสดงความเสียใจ โอบหญิงสาวตัวเปียกปอนเข้ามาหาโดยไม่รู้ตัว สิปรางค์ยังสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขากอดหล่อนแน่นขึ้นเพื่อปลอบขวัญ
"เราว่ายน้ำไม่เป็น" คนตัวเล็กสารภาพออกมาในที่สุด หล่อนเก่งในทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องนี้
"มะปราง… ผมไม่รู้มาก่อน ผมขอโทษจริงๆ" วินยังคงพูดซ้ำไปมา
สิปรางค์เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ ดวงตาซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยทั้งน้ำตาทั้งน้ำในแม่น้ำปะปนกันไปหมด หากแต่เมื่อปะทะเข้ากับแววตาของชายหนุ่มที่กำลังแสดงถึงความสำนึกผิด และสายตานั้นกำลังส่งความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยมาถึงหล่อนอย่างมากมาย หญิงสาวก็ใจอ่อนยวบ วินเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้หล่อนอย่างอ่อนโยน
"มะปรางอย่าร้องไห้นะ ผมใจไม่ดีเลย"
ชายหนุ่มมองสิปรางค์ด้วยความรู้สึกผิดอย่างมากมาย เขาคงทำให้หล่อนตกใจมาก มือแข็งแรงนั้นพยายามลูบน้ำออกจากใบหน้าของหญิงสาว วันนี้มะปรางของเขาไม่ได้มัดผมมา ผมยาวสลวยของหล่อนบัดนี้เปียกโชกยุ่งเหยิง ชายหนุ่มพยายามปัดบรรดาเส้นผมที่ตกมาปกประระใบหน้าของหญิงสาวให้กลับขึ้นไปอยู่ในที่เดิมของมัน
คนตรงหน้าหยุดร้องไห้แล้ว หากแววตาที่มองเขายังแสดงความน้อยใจปนตื่นตระหนก วินมองใบหน้าเปียกน้ำนั้นด้วยความรู้สึกสงสารหล่อนจับใจ ร่างเล็กๆในอ้อมแขนเขานั้นสั่นสะท้าน สองแขนนั้นยังเกาะเขาไว้เหมือนจะยึดเป็นที่พึ่ง
แต่แล้วความรู้สึกที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นในขณะนี้มันก็เกิดขึ้น ปากแดงซีดที่ชุ่มน้ำนั้นมันเย้ายวนใจชายหนุ่มอย่างประหลาด ความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ปะทุขึ้นมาเกินกว่าที่เขาจะหักห้ามใจไว้ได้ วินอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลงจูบที่ปากแดงของหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา
สิปรางค์ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะกล้าจูบหล่อนในสถานการณ์เช่นนี้ หญิงสาวตกใจเล็กน้อยตอนที่เขาก้มหน้าลงมาชิด แต่ความอบอุ่นที่ถ่ายทอดจากริมฝีปากเขามาสู่ริมฝีปากหล่อนทำให้หญิงสาวรู้สึกเคลิ้มไปกับคนคุ้นเคยตรงหน้า หัวใจของดวงน้อยนั้นเต้นแรง ใช่ว่าหล่อนจะไม่เคยถูกจูบมาก่อน แต่ทำไมจูบจากวินในครั้งนี้มันช่างแตกต่างจากที่ผ่านๆมา
และแล้วคนตัวเล็กก็ไม่สามารถรั้งใจตนเองไว้ได้อีกต่อไป หญิงสาวเผยอปากรับลิ้นนุ่มอบอุ่นของชายหนุ่มที่สอดแทรกเข้ามาอย่างเต็มใจ สิปรางค์หลับตาลง รับรู้ถึงความรู้สึกโหยหาที่วินมอบให้ รสหวานซาบซ่านจากปลายลิ้นของเขามันทำให้หล่อนสั่นสะท้านและเสียวซ่านในใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
วินจูบหล่อนเนิ่นนานด้วยความนุ่มนวลโดยไม่มีทีท่าจะถอนริมฝีปากออก แม้หญิงสาวจะพยายามเป็นฝ่ายถอนริมฝีปากออกก่อน แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอม ยังคงพยายามจะตรึงริมฝีปากเขาไว้กับริมฝีปากหล่อน ในที่สุดคนตัวเล็กจึงต้องเป็นฝ่ายผลักร่างสูงนั้นออกไปเต็มแรง
"สภาพเราตอนนี้ดูเซ็กซี่ขนาดนั้นเชียวเหรอ"
หญิงสาวเอ่ยออกมาเบาๆ มองคนตัวเปียกตรงหน้าด้วยความรู้สึกปะปนกันไปหมดทั้งโกรธ ทั้งตกใจ ทั้งเขินอาย และทั้งวาบหวามในใจ แผงอกคร้ามล่ำสันที่มีหยดน้ำเกาะพราวอยู่นั้นทำเอาหล่อนโกรธตัวเองที่อดจะเผลอมองไม่ได้
ชายหนุ่มกำลังจ้องมองมะปรางของเขาด้วยสายตาที่บ่งบอกความในใจทั้งหมดที่เขามี เขาปิดบังความรู้สึกของตนเองไม่ได้อีกแล้ว สิปรางค์ไม่รู้หรอกว่าระยะเวลาเกือบอาทิตย์ที่ผ่านมาที่เขาไม่ได้เจอหล่อน มันทรมานจิตใจเขาแค่ไหน
หากสิปรางค์ยังคงจ้องเขาตอบด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก พลันหญิงสาวก็รู้ตัวว่าหล่อนไม่อยากอยู่ในสถานการณ์แบบนี้นานเกินไป ร่างเล็กๆที่เปียกปอนนั่นพยายามจะยันกายลุกขึ้น แม้ชายหนุ่มจะรีบเข้าช่วยประคอง แต่หล่อนก็พยายามปัดป้องปฏิเสธความช่วยเหลือนั่น และเมื่อเหมือนจะลุกขึ้นยืนทรงตัวได้ หญิงสาวกลับรู้สึกมึนหัวจนเหมือนจะเซถลาลงไปอีก ทว่าคนข้างๆรีบเอื้อมแขนออกรับร่างเล็กๆนั้นไว้ได้ทัน
"เดี๋ยวผมไปส่ง" และโดยไม่รอคำตอบ วินโอบกอดหญิงสาวค่อยๆพาเดินขึ้นบันไดตรงกับที่พักของหล่อนโดยทันที…
สิปรางค์ปล่อยให้ชายหนุ่มเดินประคองมาส่งจนถึงที่พัก ซึ่งในระหว่างทางเดินกลับเขาและหล่อนแทบไม่ได้พูดอะไรกันเลย หญิงสาวไม่อยากจะพูดอะไร หล่อนกำลังเหนื่อยและสับสนเกินไป แม้จะคิดว่าตนเองก็เดินกลับเองได้ แต่หล่อนกลับปล่อยให้ร่างสูงนั้นโอบแนบชิดพาเดินมาตลอดทาง
คนตัวเล็กเกลียดความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกที่หล่อนเผลอรู้สึกอบอุ่นกับอ้อมแขนของคนข้างๆโดยไม่รู้ตัว
และเมื่อชายหนุ่มพาหล่อนขึ้นบันไดเรือนพักมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง หญิงสาวจึงเป็นฝ่ายชิงถอยห่างออกก่อน หล่อนไม่อยากปล่อยใจตนเองไปมากกว่านี้
"เอ้อ… ขอบคุณนะวินที่มาส่ง เราเข้าบ้านก่อนนะ"
หากวินยังคงส่งสายตาเว้าวอนไปที่คนตรงหน้า มีความรู้สึกอยากจะพูดอะไรกับมะปรางของเขามากกว่านี้ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยอะไรออกมาดี เขาเองก็วางตัวไม่ถูก มันเป็นหลายๆความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด หวั่นไหว ไม่แน่ใจ ประหม่า แล้วก็อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
แล้วสิปรางค์ก็เป็นฝ่ายหันตัวไปพยายามจะไขกุญแจประตูห้องพัก
"มะปราง เดี๋ยว…"
ชายหนุ่มตัดสินใจแทรกทั้งตัวของเขาไปพิงประตูเอาไว้และประจันหน้ากับหญิงสาว คนสวยหยุดชะงัก ใบหน้าของวินอยู่แทบจะชิดใบหน้าของหล่อน หญิงสาวรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่ปะทะเข้ากับหน้าผากของหล่อน
"ผม...เอ่อ… ผม…" ร่างสูงนั่นตะกุกตะกัก ดวงตายิ้มได้คู่นั้นตอนนี้กลับมีแต่ความสับสน
สิปรางค์รู้สึกอยากจะหนีไปให้พ้นจากสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้ ตอนนี้หล่อนยังไม่อยากได้ยินอะไรจากเขา
"ช่างมันเถอะวิน" หญิงสาวก้มหน้าหลบสายตาเขา รีบพึมพำออกมา "วินกลับไปเถอะ เราอยากเข้าบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว"
ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่ตัวเปียกโชกด้านหน้าอยู่ครู่หนึ่งด้วยสายตาอาวรณ์ แต่แล้วเขาเบี่ยงตัวออกมา คนตัวเล็กรีบไขกุญแจเปิดประตู ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องโดยไม่หันมามองเขาอีกเลย…
วินยังยืนอยู่หน้าประตูที่เดิม วินาทีนี้ชายหนุ่มแน่ใจตัวเองแล้วว่าเขารู้สึกยังไงกับมะปรางของเขา จูบนั้นที่ท่าน้ำมันไม่ใช่แค่เผลอไผล แต่เขาอยากจะจูบหล่อน อยากจะจูบให้ลึกซึ้งและนานที่สุด ร่างสูงเผลอยกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากของตัวเอง เขาจูบมะปรางเพราะเขาปรารถนาในตัวหล่อน เขาชอบหล่อนมาก
แต่มะปรางล่ะ รู้สึกยังไงกับเขากันแน่…
ชายหนุ่มรู้สึกว่าเขาควรจะบอกความรู้สึกนี้ของตัวเองให้มะปรางของเขาได้รับรู้ มือแข็งแรงเอื้อมออกไปตั้งใจจะเคาะประตู แต่แล้วร่างสูงก็ชะงักมือไว้ ลังเลใจ เขาเพิ่งจะทำหล่อนเกือบจมน้ำตาย มะปรางคงไม่น่าที่จะพร้อมที่จะคุยกับเขาเรื่องนี้ในตอนนี้
อีกครู่ใหญ่ที่ชายหนุ่มยังคงยืนลังเลสับสนอยู่หน้าประตู ใจนึงเขาก็อยากจะบอกความในใจของเขาที่มีต่อหล่อนให้มันชัดเจนรู้แล้วรู้รอดไป แต่อีกใจหนึ่ง เขาก็ยังไม่แน่ใจนักว่าหญิงสาวจะคิดเหมือนเขา
ท้ายสุดวินก็ตัดสินใจเดินจากออกมาเงียบๆ…
ในขณะที่หลังประตูอีกด้านหนึ่ง หญิงสาวตัวเปียกปอนก็ยังคงยืนพิงประตูอยู่หลังจากเข้ามาแล้ว สิปรางค์ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง ความรู้สึกอบอุ่นจากริมฝีปากของเขากลับมาอีกครั้งในความรู้สึก หล่อนกำลังสับสนในใจอย่างเหลือเกิน ไม่อยากให้ความรู้สึกพิเศษนี้เกิดขึ้นเลย
ร่างเล็กๆพร่ำบอกตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มะปราง อย่าใจอ่อน ถ้าวินรู้ว่าเธอตั้งใจจะมาทำอะไรที่นี่ เขาจะไม่ยอมให้อภัยคนที่มาทำลายชีวิตเขาและคนแวดล้อมที่เขารักอย่างแน่นอน
แม้ในตอนนี้หล่อนจะมุ่งมั่นพยายามเต็มที่ที่จะช่วยโรงงานเอาไว้ให้ได้ แต่ลึกๆแล้วหญิงสาวก็รู้ดีว่าโอกาสที่จะสำเร็จนั้นมีน้อยมาก การตัดสินใจไม่ได้อยู่ที่หล่อน แต่อยู่ที่กลุ่มคนที่คำนึงถึงแต่ผลประโยชน์และกำไรพวกนั้น
หล่อนต้องพยายามคิดเสียว่า ชายหนุ่มร่างสูงนัยน์ตายิ้มได้คนนี้ก็แค่ผ่านเข้ามาในชีวิตเหมือนคนอื่นๆ แล้วเขาก็จะเดินออกไปเหมือนคนอื่นๆเช่นกัน แล้วเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นที่นี่มันจะเป็นแค่ความทรงจำในช่วงหนึ่งของชีวิต
สิปรางค์ทรุดนั่งลงพิงประตูน้ำตาไหลพรากอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน…


วินถอนหายใจขณะมองภาพความเสียหายของโรงเก็บเมล็ดกาแฟกะลาเบื้องหน้า แม้ในส่วนของตัวอาคารโกดังเองจะยังไม่ถูกไฟไหม้มากนัก แต่เมล็ดกาแฟกะลาก็เสียหายไปหลายสิบกระสอบ เขานึกถึงคำพูดของคุณวิชิตในเช้าวันนี้ขณะที่ทั้งคู่กำลังสำรวจความเสียหายของโกดังด้วยกัน
"ช่างวุฒิก็บาดเจ็บอยู่ โรงงานเราก็เสียหาย ผมว่าช่างวินควรคิดใหม่อีกทีนะครับว่าต้องการจะให้การประท้วงครั้งนี้มันยืดเยื้อไปอีกหรือ"
เหมือนเรื่องจะเลยเถิดไปกันใหญ่ ในตอนแรกที่วุฒิชัยมาชวนให้เขาร่วมประท้วงนั้น ชายหนุ่มก็ไม่เห็นด้วยนัก แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของคนงานส่วนใหญ่เอง วินก็ย่อมต้องเลือกเข้าข้างคนงาน แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น
วินนึกย้อนไปถึงเมื่อคืนวานตอนที่เขาและคนงานบางส่วนกลับมาพร้อมกับถังดับเพลิงในมือ มีเสียงรายงานเขาว่าวุฒิชัยยังติดอยู่ข้างในโกดังเพียงคนเดียว
ภาพที่เขาเห็นในขณะนั้นคือเติ้ดหนุ่มไอทีกำลังเดินโผเผสำลักควันออกมา พร้อมกับร้องตะโกนด้วยเสียงแหบแห้งว่าช่างวุฒิยังอยู่ข้างใน วินจึงรีบเรียกหากระสอบเปล่าชุบน้ำมาสองผืน ผืนหนึ่งกรีดส่วนท้ายของกระสอบพอดีให้สวมหัวได้แล้วห่มคลุมตัวเองไว้ ส่วนอีกผืนก็ถือเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือก็รับผ้าชุบน้ำจากมือของคนงานใกล้ตัวที่ยื่นมาให้ มาปิดปากปิดจมูก ก่อนจะวิ่งฝ่าเปลวควันเข้าไปในโกดังทันที
ภายในโกดังชายหนุ่มเห็นวุฒิชัยนอนสลบอยู่ไม่ไกลจากประตูหน้านัก ขาทั้งสองของนายช่างใหญ่ถูกทับไว้ด้วยกระสอบบรรจุเมล็ดกาแฟหนาหนักจำนวนหลายกระสอบ และเปลวไฟกำลังลามเลียที่ปลายของบรรดากระสอบบางส่วน วินรีบใช้กระสอบชุบน้ำที่เตรียมมาคลุมร่างวุฒิชัยเอาไว้ ก่อนจะพยายามยกกระสอบที่ทับขาวุฒิชัยอยู่ออกไปให้พ้นทาง
ในที่สุดชายหนุ่มก็สามารถหามวุฒิชัยออกมาจากโกดังได้ทันเวลาก่อนที่เปลวไฟจะทันลุกไหม้มาถึงชายหนุ่มทั้งสอง
เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นทำให้นายช่างหนุ่มตัดสินใจว่าเรื่องทั้งหมดควรจะยุติแต่เพียงเท่านี้ และหนทางเดียวที่เขาจะช่วยคนงานได้ดีที่สุดคือพยายามเจรจาต่อรองเรื่องเงินชดเชยให้ได้มากที่สุด…
"เชียงใหม่ไม่ใช่เมืองอุตสาหกรรมนะครับ การที่พวกคนงานต้องตกงานกะทันหัน มันไม่ง่ายที่จะหางานได้ใหม่ในเร็ววัน ทุกคนมีภาระครอบครัวที่ต้องรับผิดชอบ และหลายคนอยู่กับโรงงานของเรามานาน ที่นี่ไม่ใช่แค่สถานที่ทำงาน แต่ที่นี่คือบ้านของพวกเขา เราควรต้องเห็นใจพวกเขาครับ"
วินพยายามประนีประนอมในห้องประชุม เขาพูดช้าๆและชัดๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง
ปกป้องและบิดาขึ้นมาที่เชียงใหม่ทันทีในวันรุ่งขึ้นหลังเกิดเหตุเพลิงไหม้ เรื่องประท้วงวุ่นวายที่เกิดขึ้นในโรงงานรวมไปถึงความเสียหายของโกดังทำให้เขาในฐานะประธานบริษัทโกรธเกรี้ยวมาก
จากที่เคยคิดว่า โรงงานนี้ควรจะถูกปิดไปแบบง่ายๆ มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไปได้อย่างไร แล้วถ้าข่าวรั่วออกไป บริษัทเขาที่กำลังจะเข้าตลาดหุ้นต้องเสียชื่อเสียงอย่างแน่นอน
ชายหนุ่มญาติผู้พี่ของสิปรางค์ตั้งใจจะเอาผิดทุกคนที่เกี่ยวข้องหากปราณบิดาของเขาไม่ขอร้องเอาไว้ ปกป้องต้องการเรียกทนายมาปรึกษาข้อกฎหมายโดยทันที แต่ปราณไม่ต้องการให้เรื่องราวมันยิ่งบานปลายไปมากกว่านี้ แค่เขาต้องทำร้ายจิตใจคนงานที่นี่โดยการปิดโรงงานที่เขาสร้างมันขึ้นมากับมือ อดีตประธานบริษัทคนนี้ก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว
"ผมคิดว่าหากเราต้องการจะซื้อใจคนงาน เราควรเพิ่มเงินชดเชยให้พวกเค้ามากกว่าตามกฎหมายแรงงานทั่วไป สมทบไปอีกคนละสามเดือน น่าจะทำให้พวกเค้ารู้สึกว่าบริษัทของเราเห็นใจและไม่ได้ทอดทิ้งเค้า" นายช่างหนุ่มของโรงงานยังคงพูดต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าน้ำเสียงนั้นหนักแน่น
เป็นครั้งแรกที่สิปรางค์เห็นชายหนุ่มพูดยาวมากขนาดนี้ แววตาอมยิ้มขี้เล่นนั้นหายไป บัดนี้หญิงสาวเห็นแต่แววตาที่จริงจังและจริงใจ
"พวกคุณลองคำนวณดูก็ได้ครับ เงินเดือนของพนักงานทุกคนที่นี่ไม่ได้มากมายอะไรเลย เงินจำนวนเท่านี้พวกคุณหาใหม่ได้ภายในเวลาไม่กี่วัน แต่ถ้าพวกคุณยอมจ่ายให้พนักงาน อย่างน้อยเสียงของคนงานร้อยกว่าเสียงก็จะยังคงสนับสนุนแบรนด์กาแฟมิตรแท้ต่อไป สำหรับตัวผมเอง ในฐานะที่เป็นผู้รับผิดชอบเหตุการณ์ในครั้งนี้ ผมขอไม่รับเงินชดเชยใดๆเลยครับ"
วิชิตมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความภาคภูมิใจ เขามองชายคนนี้ออกตั้งแต่เมื่อครั้งวินยังเป็นหนุ่มน้อย มิเสียแรงที่เขารักและไว้ใจในตัวนายช่างหนุ่มคนนี้ และเขาก็รู้ด้วยว่าคนงานทั้งโรงงานรักนายช่างคนนี้มากเพียงใด
ปราณเองก็เคยเจอกับช่างวินคนนี้มาก่อนตั้งแต่สมัยชายหนุ่มยังเป็นแค่เด็กเกเรที่มีใจรักในด้านช่างจักรกล เขายังจำท่าทางขี้อายและแววตาใจดีของเด็กหนุ่มคนนั้นได้ และเขาก็รู้ด้วยว่าวิชิตเพื่อนรักของเขาเอ็นดูเด็กหนุ่มคนนี้เหมือนลูกเหมือนหลานของตนเอง ไม่น่าเชื่อว่าหนุ่มน้อยท่าทางนักเลงแต่ขี้อายคนนั้น บัดนี้จะเติบโตกลายมาเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงที่สำคัญของโรงงานแห่งนี้
ปกป้องหันไปมองน้องสาว เขาคิดไม่ผิด ชายหนุ่มเห็นแววตายกย่องชื่นชมนายช่างหนุ่มคนนี้จากสิปรางค์ ญาติผู้น้องของเขาไม่เคยจะยอมให้ใครง่ายๆ เป็นไปได้อย่างไรที่หญิงสาวมาพ่ายแพ้ต่อชายหนุ่มต่างจังหวัดที่ไม่ได้ไฮโปรไฟล์อย่างช่างวินคนนี้
ผู้เป็นประธานบริษัทมองคนตัวสูงที่นั่งตรงกันข้ามอย่างพินิจพิเคราะห์ วินยังคงนั่งนิ่งหลังพูดจบ ดวงตาเรียวนั่นดูหนักแน่น ต้องยอมรับว่าสิ่งที่นายช่างหนุ่มกล่าวออกมานั้นแสดงถึงภาวะความเป็นผู้นำที่ดีทีเดียว ปกป้องถอนหายใจยาว เขาจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี…
"พวกเราฟังอีกครั้งนะครับ โรงงานเราจะชดเชยการเลิกจ้างให้ตามอายุงานนะครับ จำนวนเงินชดเชยที่จะได้ตามกฎหมายแรงงานมีบอกไว้ที่บอร์ดแจ้งข่าวหน้าห้องประชาสัมพันธ์แล้วนะครับ ใครที่ทำงานมานานกว่าก็จะได้รับเงินชดเชยมากกว่า ไม่ต้องกลัวกันไปนะครับ ได้ทุกคนแน่นอน และที่สำคัญบริษัทจะให้เงินชดเชยพิเศษแก่ทุกคนอีกคนละสามเดือนด้วยครับ"
วิชิตเรียกประชุมพนักงานทั้งหมดอีกครั้ง หลังจากที่วินได้นัดคุยกับบรรดาคนงานเพื่อเกลี้ยกล่อมให้ยุติการประท้วง เนื่องจากเหตุการณ์เพลิงไหม้โกดังและการบาดเจ็บของช่างวุฒิ คนงานส่วนใหญ่รักและไว้ใจช่างวินของพวกเขาอยู่แล้ว จึงยอมล่าถอยแต่โดยดี
"จากวันนี้ไปเราจะค่อยๆทยอยปิดส่วนการผลิตทีละส่วนนะครับ และก็อย่างที่ทุกคนรู้ ขณะนี้ช่างวุฒิยังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ช่างวินจึงต้องเป็นตัวแทนทางฝั่งโรงงาน เดี๋ยวผมและช่างวินจะเรียกแต่ละแผนกเข้ามาคุยเพื่อแจ้งแผนงานให้ทราบและเตรียมการกันต่อไป"
วินไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่เขาต้องเป็นผู้ที่ร่วมวางแผนการปิดโรงงานที่เขารักแห่งนี้ โรงงานที่เปรียบเสมือนบ้านหลังที่สองของเขา โรงงานที่เป็นครอบครัวเป็นเพื่อนเป็นพี่น้อง หรือแทบจะเป็นทุกอย่างในชีวิตของชายหนุ่ม
"และก่อนที่พวกเราจะแยกย้าย คุณปราณผู้ก่อตั้งโรงงานแห่งนี้มีอะไรอยากจะพูดคุยกับพวกเราหน่อยครับ" วิชิตหันหน้าไปพยักหน้าให้เพื่อนรัก มีเสียงฮือฮาออกจากกลุ่มของคนงาน เป็นเพราะคนงานส่วนหนึ่งจำชายสูงวัยใจดีคนนี้ได้
ปราณก้าวเข้ามาที่ไมโครโฟนซึ่งตั้งอยู่บนระเบียงของสำนักงาน ชายสูงวัยมองไปรอบๆอาคารซึ่งส่วนหนึ่งถูกใช้เป็นโกดังเพื่อเก็บผลิตภัณฑ์เมล็ดกาแฟที่คั่วแล้วรอการจัดจำหน่าย ที่นี่เปลี่ยนแปลงไปเยอะมากนับตั้งแต่วันแรกที่เขาเริ่มมีเครื่องคั่วเมล็ดกาแฟเครื่องแรก
"ผมต้องขอโทษทุกๆคนด้วยที่ไม่อาจรักษาโรงงานแห่งนี้ไว้ให้พวกเราได้ ผมขอขอบคุณทุกคนที่ได้ร่วมแรงร่วมใจทำให้กาแฟมิตรแท้ของเราเป็นกาแฟที่มีคุณภาพยอดเยี่ยมเสมอมา ขอบคุณทุกคนที่รักและดูแลโรงงานแห่งนี้เสมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน ขอบคุณทุกคนที่ทำให้ผมได้รับรู้ว่าชาวเชียงใหม่มีน้ำใจและโอบอ้อมอารีมากแค่ไหน ผมขอขอบคุณจากใจจริงครับ"
วินมองชายสูงวัยที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าเขาอย่างเข้าใจ แม้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาจะไม่ได้ใกล้ชิดกับบุรุษผู้นี้มากนัก แต่ทุกคราวที่ปราณมาเยือนโรงงานแห่งนี้ วินจะมองเห็นภาพความอบอุ่นแผ่ไปทั่วโรงงาน ปราณจะเดินคุยกับคนงานไปทั่วด้วยความเป็นกันเอง ท่าทางโผงผางกล้าได้กล้าเสียนั้นประทับใจบรรดาคนงาน ซึ่งต่างไปจากคุณวิชิตที่ค่อนข้างจะสุภาพเรียบร้อยและเก็บตัวมากกว่า วินคิดว่าท่านอดีตประธานบริษัทคนนี้คงรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าเขาและคุณวิชิต…
"ไม่น่าเชื่อว่าจะมาถึงวันนี้จนได้" ชายสูงวัยซึ่งบัดนี้แทบจะวางมือทางธุรกิจทั้งหมดแล้ว กำลังยืนมองโกดังที่ถูกเผาไหม้ไปในบางส่วน
ภาพคนงานที่กำลังเข้าเคลียร์พื้นที่ทำเอาเขานึกย้อนไปถึงวันที่เขาและเพื่อนรักเริ่มต้นกิจการโรงงานกาแฟในช่วงแรกๆ ตอนนั้นเขาเริ่มจากการรับซื้อกาแฟกะลาจากชาวบ้านมาทดลองคั่วด้วยเครื่องคั่วกาแฟที่เขาคิดสร้างขึ้นมาเอง
มันแทบจะเป็นความภาคภูมิใจขั้นสูงสุดในชีวิตเขาที่ชายหนุ่มคนหนึ่งสามารถสร้างเครื่องจักรชิ้นหนึ่งได้สำเร็จด้วยตนเอง ซึ่งมันคงยากที่จะเกิดขึ้นในยุคสมัยนี้ ยุคสมัยที่มีเครื่องจักรทันสมัยเกิดขึ้นมากมาย ทุกสิ่งทุกอย่างถูกควบคุมด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์อัตโนมัติ มีความเป็นไปได้ที่วิศวกรยุคปัจจุบันนี้อาจแทบไม่เคยแตะชิ้นส่วนของเครื่องจักรอย่างจริงจังเลย โรงงานกาแฟโรบัสต้าโรงใหม่ของบริษัทเขาที่ฉะเชิงเทรานับเป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัด
"ทำใจยาก แต่กูก็ทำได้เท่านี้ล่ะว่ะเพื่อน กูขอโทษ" วิชิตหันไปมองเพื่อนรักด้วยสายตาเสียใจ
"เฮ้ย กูสิ ต้องขอโทษมึง มึงทำดีที่สุดแล้ว" ปราณตบไหล่เพื่อนรักอย่างเห็นใจ เขารู้ว่าวิชิตรักโรงงานนี้มากเพียงใด หรือมันคือทั้งชีวิตของวิชิตก็ว่าได้ แม้ความใจดีของเพื่อนรักก็ทำให้โรงงานไม่มีอนาคตอีกต่อไป
"แต่กูก็ทำให้โรงงานไม่มีกำไร" บ่อยครั้งที่ผู้จัดการโรงงานยังคงคิดว่าสาเหตุส่วนหนึ่งที่ทำให้โรงงานต้องปิดไป ก็เนื่องจากการบริหารงานที่บกพร่องของเขา
"มึงคิดหรือว่า กูจะปล่อยปละละเลยให้มึงทำตามใจชอบจนโรงงานไม่มีกำไร มันไม่ใช่ความผิดของมึง กูรู้กูเห็นมาตลอดสามสิบกว่าปีที่ผ่านมานี้" เพื่อนรักของวิชิตหันหน้ามามองเขาอย่างตรงๆ ก่อนที่จะพูดอย่างช้าๆต่อไป
"กูอยากจะขอบใจมึงมากกว่า ที่มึงไม่ไหลตามกระแสของผลกำไร จนละเลยความเป็นมนุษย์ มึงก็รู้อยู่เต็มอกว่าโรงงานที่นี่ต่างจากโรงงานอื่นๆแค่ไหน และกูก็พอใจที่จะเห็นมันเป็นอย่างนั้น มันต้องอาศัยความเข้มแข็งขนาดไหนวะ เราถึงจะต้านสิ่งที่โลกข้างนอกกำลังผลักดันเราไว้ได้ โรงงานของเราแม้จะแทบไม่มีผลกำไรด้านตัวเลขของบัญชีในธนาคาร แต่การที่กูเห็นชาวบ้านมีงานทำ และทุกคนที่มีความสุขที่ได้ทำงานที่นี่ สำหรับกูแล้วนั่นคือกำไรอย่างที่ประเมินค่าไม่ได้ว่ะ"
วิชิตรู้ว่าสิ่งที่ปราณพูดออกมาทั้งหมดนั้น มันคือสิ่งที่อยู่ในใจของเพื่อนรักเขามาตลอดสามสิบกว่าปีที่ผ่านมาจริงๆ เป็นสิ่งที่ตัวเขาเองและเพื่อนคิดตรงกันและตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก คือสิ่งที่พวกเขาทั้งสองพยายามยึดถือเป็นแนวทางกันเสมอมา
คิดเรื่องกำไรให้น้อยลง และเพิ่มความเป็นมนุษย์ให้มากขึ้น…
แสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังสอดส่องเข้ามาบริเวณโรงงานนั้นทำเอาหญิงสาวเกิดความรู้สึกใจหาย แม้จะรู้ว่าคนงานส่วนใหญ่ยังคงไม่เข้าใจหล่อน และบางคนอาจจะถึงขั้นเกลียด แต่วันนี้สิปรางค์ก็ยังลงมาจากสำนักงานมาพร้อมคุณวิชิต เพื่อมายืนส่งคนงานทุกคนกลับบ้าน วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ทางฝั่งโรงงานจะปิดทำการถาวร ส่วนทางสำนักงานยังคงต้องอยู่จัดการงานขั้นตอนสุดท้ายอีกสองสามวัน
คุณวิชิตยังคงจัดรถแดงมารับส่งคนงานจวบจนวันสุดท้าย ภาพคนงานทยอยกันเก็บสัมภาระส่วนตัวและร่ำลากัน ทำเอาหญิงสาวน้ำตาซึม วันนี้จะเป็นวันที่พวกเขาขึ้นรถแดงออกจากโรงงานไป และไม่จำเป็นต้องกลับมาโรงงานอีกแล้ว
"ป้าขอฮื้อคุณโชคดีเน้อ บ่ต้องกึ้ดนัก เฮาก็แค่ทำตามหน้าที่เนาะ"
ป้าฟองเดินเข้าามาร่ำลาหล่อน สิปรางค์อดไม่ได้ที่จะก้าวเข้าไปสวมกอดหญิงสูงวัยเอาไว้ หล่อนต้องพยายามข่มน้ำตาให้ไม่ไหลออกมา แม้ป้าฟองจะต้องตกงานแต่คนงานหญิงคนนี้ก็ยังพยายามปลอบใจไม่ให้หล่อนคิดมาก
"กลับกรุงเทพไปก่ออย่าลืมพวกผมนาครับ ว่างๆก่อมาเยี่ยมกันพ่อง" ลุงคำยังคงใจดีเสมอต้นเสมอปลาย
"บ่ต้องเป็นห่วงผมคับ คุณฮั่นล่ะ ถ้าเจ็บหัว บะดีลืมไปโฮงหมอโตยคับ" คำตั๋นยังจำได้ถึงอาการเป็นลมของหล่อนเมื่อครั้งกระโน้น คำเตือนที่ชายชราบอกให้หล่อนไปโรงพยาบาลเมื่อปวดหัวทำให้สิปรางค์แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ หล่อนยืนมองหลังคุ้มงอนั่นค่อยปั่นจักรยานออกประตูโรงงานไปอย่างช้าๆ
"คุณอย่าลืมที่สัญญาเอาไว้นะคะ ว่าถ้าพวกหนูไปสมัครงานที่โรงงานของคุณที่กรุงเทพคุณจะรับพวกหนู" นวลและเพื่อนๆกลุ่มของเธอดูจะไม่ค่อยเดือดร้อน อายุอานามที่ยังน้อยทำให้กลุ่มเด็กสาวเหล่านี้ไม่กลัวอนาคตกันมากนัก
ส่วนช่างอู๊ดและช่างโต้งได้แต่เข้ามาสวัสดีลาหญิงสาวอย่างเงียบๆไร้คำร่ำลา สิปรางค์เข้าใจ เป็นหล่อน หล่อนก็คงไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน
คำตั๋น ป้าฟอง ลุงคำ เอื้องคำ นวล ช่างอู๊ด ช่างโต้ง ทุกๆคน ลาก่อนนะ ขอโทษด้วยจริงๆ ขอโทษ…
หลังจากยืนส่งคนงานส่วนใหญ่กลับไปเรียบร้อยแล้ว สิปรางค์จึงเดินทอดน่องช้าๆเข้าไปยังบริเวณโรงงานอีกครั้ง หญิงสาวมาหยุดยืนนิ่งอยู่ที่ประตูใหญ่ของโรงคั่วกาแฟที่ถูกปิดลงอย่างถาวรในวันนี้ เมื่อมองทะลุเข้าไปหลังประตูเหล็ก หล่อนยังคงมองเห็นบรรยากาศความสนุกสนานในการทำงานของคนงานซึ่งไม่มีวันจะย้อนคืนมาอีกแล้ว
อดไม่ได้ที่จะสะอื้นไห้ออกมาเงียบๆ ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของหล่อน ระยะเวลาเพียงไม่กี่เดือนที่ผ่าน ทำไมมันก่อให้เกิดความระส่ำระส่ายในจิตใจหล่อนมากถึงเพียงนี้ ภาวะแบบนี้มันไม่น่าใช่สิปรางค์ พอแล้ว หล่อนร้องไห้มามากพอแล้ว
แล้วหญิงสาวก็หลับตา สูดหายใจเข้าลึกๆ รีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาก่อนที่มันจะรินไหลออกมามากกว่านี้
เราจะอ่อนแอได้ยังไง มันก็แค่ธุรกิจ ตอนนี้งานของเราก็เสร็จแล้วนี่ เราจะต้องเข้มแข็งเข้าไว้
เมื่อได้พยายามฝืนตนเองให้คิดได้เช่นนั้นแล้ว สิปรางค์ก็รู้สึกได้ว่าหล่อนควรก้าวต่อไปเสียที หล่อนจมอยู่กับความรู้สึกตัวเองมากเกินไปแล้ว
หญิงสาวหันหลังจะเดินกลับไปยังสำนักงาน พลันสายตาก็ไปปะทะกับสายตายาวรีอีกคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองมาทางหล่อนอยู่ สิปรางค์มีความรู้สึกเหมือนว่านัยน์ตาคู่นั้นแอบมองหล่อนอยู่ชั่วขณะหนึ่งแล้ว หากหญิงสาวก็ไม่อาจปิดบังนัยน์ตาที่เหนื่อยล้าและเศร้าสร้อยของตนเองได้
ร่างสูงนั้นมีท่าทางที่เก้อไปเล็กน้อย ด้วยไม่คิดว่าหล่อนจะหันมาสบตาโดยที่ไม่ทันตั้งตัว แล้วเขาก็รีบเดินไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว
วินไม่คาดคิดว่าเขาจะได้เห็นหล่อนร้องไห้ในที่ทำงาน ตั้งแต่เกิดเรื่อง ชายหนุ่มคิดเสมอว่าที่ผ่านมาสิปรางค์ก็แค่เสแสร้ง เขายังปักใจเชื่อว่าหล่อนเป็นคนไม่มีหัวใจ ไม่เคยที่จะคิดถึงเพื่อนมนุษย์คนอื่นๆ แต่มาวันนี้สายตาที่เศร้าสร้อยของหญิงสาวทำเอาเขาสับสนเหลือประมาณ
แม้ภายนอกวินจะดูนิ่งเฉยเหมือนคนเข้มแข็ง เขาพยายามช่วยคุณวิชิตจัดการเรื่องต่างๆอย่างดีที่สุด หากแต่ลึกๆภายในใจ ชายหนุ่มยังทำใจยอมรับกับทุกๆเรื่องที่เพิ่งจะเกิดขึ้นไม่ได้จริงๆ…


"มะปรางอยากเห็นทะเลหมอกไหมครับ"
คำเอ่ยชวนของชายหนุ่มทำให้สิปรางค์ลังเลใจ…
วันนี้เป็นวันสิ้นปี สำหรับหลายๆคนคงเป็นวันพักผ่อนเตรียมการฉลองรับศักราชใหม่ที่กำลังจะมาถึงในวันพรุ่งนี้ แต่สำหรับหญิงสาวแล้ว มันไม่สำคัญว่าจะเป็นวันอะไร หล่อนอยากจะสิงตัวอยู่ที่บ้านมากกว่า หล่อนต้องการจะเตรียมตัวให้พร้อมในการที่จะไปรายงานผลการสำรวจโรงงานกับผู้ถือหุ้น
พรุ่งนี้จะได้เวลาที่หล่อนจะลงกรุงเทพเพื่อไปคุยกับปกป้องถึงรายงานฉบับร่างที่ส่งไปให้เขาก่อนหน้านี้ การประชุมผู้ถือหุ้นจะเกิดขึ้นภายในสองสามวันข้างหน้า แม้ความหวังจะมีน้อยนิด แต่สิปรางค์ก็ยังคงหวังสุดใจ
ตราบใดที่สงครามยังไม่จบ ก็อย่าเพิ่งนับศพทหาร….
ชายหนุ่มยื่นหมวกกันน็อคให้หล่อนโดยไม่ปริปากพูดอะไร เหมือนต้องมนต์สะกด หญิงสาวรับมันมาสวมอย่างว่าง่าย แล้วก็อดที่จะจ้องมองหน้าเขาผ่านหมวกกันน็อคไม่ได้ หล่อนรู้ว่าคนตัวสูงบนมอเตอร์ไซค์กำลังยิ้มสดใส แม้ใบหน้าของเขาจะถูกซ่อนอยู่ภายใต้หมวกกันน็อคแต่ดวงตายิ้มได้ของชายหนุ่มมันฟ้อง หล่อนคิดถึงใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มนี้เหลือเกิน วันนี้วินปล่อยให้หญิงสาวได้ทำงานทั้งวัน ก่อนที่จะมารับหล่อนที่บ้านในตอนหัวค่ำ
"อยากพามะปรางไปเค้าท์ดาวน์บนดอย" คนตัวสูงเค้าว่างั้น
สิปรางค์กอดเอวของชายหนุ่มแน่นขณะที่เขาพาหล่อนลดเลี้ยวไปตามถนนในความมืด หญิงสาวซบตัวลงกับแผ่นหลังกว้างของเขาไปตลอดทาง ไม่ว่าคืนนี้วินจะพาไปขึ้นเขาลงห้วยที่ไหน หล่อนก็เต็มใจจะไปกับเขาทุกที่
รู้ตัวดีว่าเวลาของหล่อนและเขาเหลืออีกไม่มากแล้ว…
ในเมื่อวันนี้มีโอกาส หล่อนก็อยากจะฟังเสียงแหบทุ้มนั่น อยากจะจ้องมองแววตาอมยิ้มได้คู่นั้น อยากจะได้ยินเสียงหัวเราะน้อยๆเบาๆของเขา ขอแค่เวลาที่เหลือนี้ได้อยู่ใกล้ๆคนตัวสูงคนนี้ให้ได้นานที่สุด…
"ดอยม่อนล่อง ชื่อแปลกจังเลยวิน"
"อย่ารู้ความหมายเลยครับ เดี๋ยวมะปรางจะกลัวซะเปล่าๆ"
อากาศหนาวเย็นบนดอยทำให้หญิงสาวที่นอนหนุนแขนชายหนุ่มอยู่ห่อตัวคุดคู้เข้าหาเขา วินเอื้อมมือมาจัดผ้าห่มให้คลุมร่างเล็กๆนั้นให้แน่นหนาขึ้น
"ทำไมเหรอ ม่อนล่อง แปลว่าอะไรเหรอ" คนตัวเล็กถามตาแป๋ว
"เอาไว้พรุ่งนี้ลงดอยไปแล้วผมจะเล่าตำนานให้ฟัง ตอนนี้มะปรางดูดาวก่อนดีไหมครับ ดาวสวยมากเลยนะครับ"
แสงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้าที่ใสกระจ่างปราศจากเมฆในคืนข้างแรมนี้ ทำให้สิปรางค์เบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องความหมายของชื่อดอยไปได้
"วินจำวันที่เรานั่งดูดาวกันที่บ้านของลุงแปงได้ไหม วันนั้นดาวสวยมาก แต่วันนี้ดาวสวยกว่ามากมากมาก มากที่สุด"
น้ำเสียงของหญิงสาวที่ซาบซึ้งกับบรรยากาศตรงหน้าเป็นที่สุดนั้น ทำให้ชายหนุ่มต้องพลิกตัวตะแคงขึ้นมาจ้องมองใบหน้าสวยๆนั้น มะปรางของเขาดูมีความสุขมาก คนตัวเล็กนอนจ้องมองท้องฟ้าตาเป็นประกาย
"ผมจำทุกสิ่งที่เกี่ยวกับมะปรางได้" ท่ามกลางเสียงของความเงียบนั้น หญิงสาวได้ยินเขากระซิบเบาๆ
สิปรางค์หันหน้ามาหาคนตาเชื่อมอย่างช้าๆ หล่อนรู้ว่าวินไม่ได้พูดเล่น
"มะปรางร้องเพลงสาวเชียงใหม่ได้จนจบเพลง ไม่ดื่มกาแฟ ซ้อนมอเตอร์ไซค์ผมเป็นครั้งแรกในชีวิต ชอบกินผัดผักหนาม กินเหล้าไม่เก่ง ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ แต่ก็เล่นสนุกเกอร์แพ้ผม"
คนพูดน้อยเป็นปกติอย่างเขา กลับจำเรื่องของหล่อนได้ยาวเหยียด
ทั้งสองต่างสบตากันนิ่งๆอยู่อย่างนั้น แสงสลัวๆจากตะเกียงส่องให้ใบหน้านวลของหญิงสาวดูมีเสน่ห์เปล่งปลั่งจับใจ วินลูบไล้ใบหน้าสวยหวานนั้นอย่างเบามือ แล้วริมฝีปากอิ่มแดงเรื่อนั้นก็ถูกประกบแนบชิดแผ่วเบาจากริมฝีปากบางของชายหนุ่ม
สิปรางค์หลับตาลง สอดมือโอบรอบลำคอเขาไว้ หล่อนเผยอปากตอบรับความอ่อนโยนของเขาด้วยความเต็มใจ ปล่อยใจให้ลอยละล่องไปกับความสุขสมที่วินบรรจงมอบให้…
หญิงสาวนอนลืมตาร่างกายเปลือยเปล่าอยู่ในวงแขนแข็งแรงท่ามกลางความมืดภายในเต็นท์ วินกำลังจ้องมองมะปรางของเขาด้วยสายตายิ้มๆตามเคย ทว่าคราวนี้คนสวยกลับรู้สึกเขินกับสายตาเปื้อนยิ้มทว่าคมกริบนั่น หล่อนจึงพลิกตัวหันหลังเพื่อหลบซ่อนใบหน้าอันร้อนผะผ่าว ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือมาโอบร่างบางๆจากทางข้างหลัง อากาศหน้าหนาวยามดึกอย่างนี้เป็นใจให้เขาต้องกระชับอ้อมกอดให้แน่นเข้า แล้วก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงสูดกลิ่นหอมของซอกคอขาวผ่องในอ้อมกอดนั้นเข้าฟอดใหญ่ แล้วใบหน้าคร้ามก็เริ่มซุกไซร้อย่างซุกซนไปทั่วผิวกายเนียนละมุมนั่น
ความวาบหวามก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในร่างบาง จนทำให้หล่อนต้องพลิกตัวหันหน้ากลับมาหาชายหนุ่ม พลันดวงตาคู่สวยก็บังเอิญไปสะดุดตาเข้ากับลวดลายของผีเสื้อตัวน้อยที่บนต้นแขนซ้ายที่ล่ำสันนั้น หญิงสาวจำได้ว่าเคยเห็นรอยสักนี้มาแล้วครั้งหนึ่งที่บ้านสวนของวิน นึกแล้วก็เขินที่ตอนนั้นหล่อนตั้งใจแอบดูเขาอาบน้ำ สิปรางค์แก้เขินด้วยการลูบไล้รอยสักบนผิวคร้ามนั้นไปมาเบาๆ
"ตอนสักเจ็บมากมั้ยวิน" หล่อนยื่นหน้าไปจูบลงที่ผีเสื้อสีสวยตัวนั้นด้วยความละมุน ผิวของคนเหนือนี่เค้าเนียนดีจังเลย ถึงแม้ผิวของวินจะคร้ามแดด แต่ก็นับว่าเป็นผู้ชายที่มีผิวเนียนนุ่มไม่เป็นรองใคร
"ก็เหมือนมดกัดนะ" เสียงแหบทุ้มกระซิบตอบเบาๆที่ข้างหูของหล่อน "แต่กัดพันครั้ง"
สิปรางค์อดหัวเราะไม่ได้ มือน้อยๆของหล่อนยังคงวนเวียนไปมาที่รอยสักรูปผีเสื้อนั้น
"แล้วนึกยังไงถึงสัก จะได้เท่ๆแมนๆ แบบเป็นหัวหน้าแก๊งงั้นสิ แล้วไม่กลัวติดเชื้อเหรอเนี่ย แล้วพ่อแม่ว่าไหม แล้ว…"
"พอก่อนครับ ทีละคำถาม" เขามองหล่อนอย่างเอ็นดู เอื้อมมือไปเขี่ยปลายผมของหล่อนเล่น
"งั้นคำถามแรก ทำไมวินถึงอยากจะมีรอยสัก"
"เปล่า ผมไม่เคยนึกจะสักนะ" เขาตอบยิ้มๆ
"อ้าว" หญิงสาวสงสัย ไม่นึกอยากจะสัก แล้วไหงได้ผีเสื้อสวยๆมาหนึ่งตัว
"เผอิญตอนนั้นเพื่อนผมมันอยากจะสัก เลยชวนให้ผมไปเป็นเพื่อนมัน แต่พอไปถึงมันเกิดกลัว มันก็เลยให้ผมสักด้วยกัน"
"ก็เลยสักเป็นเพื่อนเพื่อนงั้นเหรอ โอ้โห รักเพื่อนจังเลย"
"ก็ไม่รู้ สงสารมันมั้ง เห็นมันอยากสักมานานแล้ว เอ้อ รำคาญด้วย สักๆไป จะได้จบๆ กลับๆ"
วินเป็นคนง่ายๆเช่นนี้เอง สิปรางค์ชอบชายหนุ่มก็ตรงนี้ เขาทำให้หล่อนรู้สึกเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้เป็นเรื่องง่ายดายไปหมด หล่อนแทบจะไม่เคยเห็นเขาทุกข์ร้อนใจเรื่องใดเลย เขากินง่าย อยู่ง่าย ดูมีความสุขง่ายๆกับทุกสิ่งรอบๆตัวเสมอ
"แล้วทำไมถึงสักเป็นรูปผีเสื้อล่ะ ไม่สักเป็นรูปยันต์ รูปมังกร หรือรูปปลาตะเพียนแบบยากูซ่าญี่ปุ่นเหรอ"
"เอ้อ ปลาของยากูซ่านั่นไม่ใช่ปลาตะเพียนมั้งครับ ปลาตะเพียนเค้าสานเอาไว้แขวนบนเปลเด็ก ปลาของญี่ปุ่นน่าจะเป็นปลาคาร์ฟมากกว่าครับ"
"อ้าว อือ นั่นสิ เราก็ว่านะ ว่าไม่น่าใช่ปลาตะเพียน"
อาการยอมรับง่ายๆของหญิงสาวทำให้วินหัวเราะเบาๆ ซึ่งก็ไม่รู้เป็นอะไรทุกครั้งที่สิปรางค์ได้ยินเสียงหัวเราะแบบนี้ หล่อนจะรู้สึกอบอุ่นใจและผ่อนคลายเสมอ เหมือนว่าโลกทั้งใบจะมีแต่ความสุขที่มาพร้อมกับเสียงหัวเราะน้อยๆจากคนใจดีคนนี้
"แล้วทำไมเป็นรูปผีเสื้อล่ะ" คนตัวเล็กถามต่อไป หล่อนอยากฟังเสียงของเขาทั้งคืน อยากฟังชายหนุ่มบอกเล่าเรื่องราวชีวิตของตัวเองบ้าง
"ทีแรกผมก็ไม่รู้ว่าจะสักรูปอะไรดี ที่นี้ทางร้านเค้ามีแค็ตตาล็อกรูปรอยสักมาเปิดให้ดู ใต้รูปมันจะมีเขียนความหมายของรอยสักแบบต่างๆอยู่ด้วย ผมเห็นความหมายของผีเสื้อมันดูเท่ดี"
"เหรอ หมายความว่าอะไร เดี๋ยวนะวิน เราขอเดาก่อน อือม์ หมายถึง… ความอิสระหรือเปล่า"
"ในนั้นเค้าเขียนไว้ว่า ผีเสื้อเป็นสัญลักษณ์ของชีวิต จิตวิญญาณ และความฝัน" เขายิ้มน้อยๆให้กับคนสวยในอ้อมกอด ดูเหมือนวันนี้หล่อนจะสนอกสนใจเรื่องของเขาเสียเหลือเกิน
"โอ้โห ทรีอินวันเลย"
"ครับ เห็นมีความหมายเยอะดี ผมก็เลย…เอาผีเสื้อล่ะวะ"
สิปรางค์นิ่งคิดในสิ่งที่ได้ยินจากชายหนุ่ม
ชีวิต จิตวิญญาณ และความฝัน งั้นหรือ
หญิงสาวรู้ว่าวินคงไม่เคยคิดถึงเรื่องความหมายของคำพวกนี้อย่างจริงๆจังๆหรอก หนุ่มชาวเหนือคนนี้ไม่ใช่คนคิดมาก หรือแทบไม่ค่อยคิดอะไรที่มันซับซ้อนเลยมากกว่า
"แล้ว…ชีวิต ของวินคืออะไร"
"ห้ะ อะไรครับ ชีวิตอะไร" คนหล่อข้างกายทำหน้างงงวย
ว่าแล้วไง อย่ามาปรัชญากับพ่อหนุ่มคนนี้
"ก็คำว่าชีวิต ของวินหมายถึงอะไร" แต่หล่อนก็ยังอยากรู้ความคิดของชายหนุ่มคนนี้
"หูย ถามอะไรเนี่ย" เหมือนคนตัวสูงจะยังไม่ยอมตอบ
"เอาน่า ช่วยคิดนิดนึง เราอยากรู้จักวินให้มากขึ้น แบบ อะไรที่วินคิดว่าวินขาดมันไม่ได้ในชีวิตนี้" หญิงสาวทำหน้าตาคาดคั้นจริงจัง
"เอ้อ…" อาการจริงจังของคนตัวเล็กทำให้ชายหนุ่มจึงพยายามต้องนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วในที่สุดเขาก็ตอบออกมาแบบขอไปที
"ก็ดนตรี แล้วก็งานที่โรงงานมั้ง"
สิปรางค์นิ่งอึ้ง แม้หล่อนจะพอเดาคำตอบได้อยู่บ้าง แต่เมื่อได้ฟังจากปากของเขาชัดๆอีกครั้ง หล่อนก็สะท้อนใจ นีเขาคงรักโรงงานนี้จริงๆ
"แล้วจิตวิญญาณของวินล่ะ" หญิงสาวจึงรีบข้ามไปคำถามที่สอง
คราวนี้คนตัวสูงนิ่งไปอีกหนึ่งพักใหญ่ ซึ่งคนตัวเล็กก็พยายามรอด้วยความอดทน ด้วยอยากจะรู้ความคิดที่ซับซ้อนของชายหนุ่มคนนี้บ้าง แต่แล้วในที่สุดคนตัวสูงก็ส่ายหน้า
"โอย ยาก ถามอะไร ไม่รู้เรื่อง"
"โอเค งั้นผ่านข้อนี้ไป มาถึงข้อสุดท้าย ความฝันของวินคืออะไร"
แต่ไม่ว่าจะเป็นคำถามไหน ชายหนุ่มก็นิ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอีกเช่นเคย
"ไม่รู้สิ ไม่เคยฝันอะไร"
หญิงสาวยอมใจคนตรงหน้าเหลือเกิน เหมือนช่างวินจะไม่ยอมคิดอะไรที่มันลึกซึ้งเกินไป
"เช่น ฝันอยากเป็นนักดนตรีไง" หล่อนพยายามช่วย
"ก็เป็นอยู่"
"อ่อ งั้นอยากเป็นเจ้าของโรงงานกาแฟ"
"ไม่อยากเป็น" คำตอบสั้นๆนี้ตอบออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่ต้องคิดนาน
"งั้นอาจจะอยากเป็นเจ้าของไร่กาแฟ" สิปรางค์ยังพยายามต่อไป คนเราต้องมีความฝัน มีจุดมุ่งหมาย มีความทะเยอทะยานสิ ชีวิตต้องไม่ง่ายขนาดนั้น
"ก็ไม่รู้ ช่างเถอะครับ ว่าแต่มะปรางเถอะ ไม่คิดจะไปหาหมอบ้างเหรอ ปวดหัวบ่อยๆอย่างนี้ไม่ดีนะ"
แล้วชายหนุ่มก็เข้าสู่โหมดปกติของเขาอีกครั้ง คือเขาไม่ชอบพูดไม่ชอบคิดอะไรเกี่ยวกับตนเอง หญิงสาวสังเกตได้ว่าผู้ชายคนนี้มักจะใส่ใจความเป็นไปของคนอื่นมากกว่า หลายครั้งที่เขาทำเหมือนกับว่าชีวิตเขาไม่ได้มีความสำคัญอะไร
สิปรางค์ก้มลงจูบที่เจ้าผีเสื้อตัวน้อยบนไหล่เนียนของชายหนุ่มอีกครั้งอย่างรักใคร่ รอยสัมผัสอันนุ่มนวลของคนสวยทำให้วินกอดหล่อนแน่นขึ้น อันที่จริงเขาอยากจะตอบคำถามข้อสุดท้ายของหล่อนว่า
ความฝันของผม ก็คือการที่ได้นอนกอดมะปรางอย่างนี้ไง
หญิงสาวหลับตาลง ปล่อยใจให้กับความหนาวเย็นของอากาศบนดอยสูง ไม่อยากจะให้เวลาผ่านไปแม้แต่เพียงเสี้ยววินาที อ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ทำให้หล่อนรู้สึกอบอุ่นเป็นที่สุด คนตัวสูงนัยน์ตายิ้มได้คนนี้… คนที่ใส่ใจคนอื่นมากกว่าใส่ใจตนเอง
เป็นคืนส่งท้ายปีเก่าคืนแรกในชีวิตของสิปรางค์ที่ไม่ได้ยินเสียงจุดพลุ หากได้ยินแต่เสียงของความสุข…
ริ้วแสงสีแดงเรื่อๆที่ฝ่าทะเลหมอกบนขอบฟ้าด้านตะวันออกนั้น กำลังสลัดความสลัวยามรุ่งอรุณของเช้าวันแรกแห่งปีออกไป หมอกที่เรียงรายกันเหมือนกับคลื่นแห่งท้องทะเลไม่มีผิด แสงอุ่นๆกระจายเต็มทั่วบริเวณ แล้วทอแสงแรกของปีนี้ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีทองจัดจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนพระอาทิตย์ทั้งดวงโผล่พ้นสันเขาที่สูงทะมึนสลับซับซ้อน
"สวยมากกกกกก ก. ไก่ล้านตัว!" สิปรางค์พึมพำอย่างไม่ขาดปาก รู้สึกสดชื่นกับกลิ่นหอมอ่อนๆของอากาศบริสุทธิ์ที่นานๆทีจะได้มีโอกาสสัมผัส
"ขอบคุณนะคะวินที่พาเรามาที่นี่ ขอบคุณจริงๆที่พาเรามาที่นี่" หญิงสาวหันไปจูบแก้มเขาเบาๆ
หล่อนกำลังนั่งชมความงดงามของกลิ่นอายของทะเลหมอกยามเช้าภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับชายหนุ่มตาคมคนนั้น คนที่ทำให้ค่ำคืนที่ผ่านมาของหล่อนเป็นค่ำคืนที่งดงามที่สุดค่ำคืนหนึ่งในชีวิต
"ที่นี่เห็นพระอาทิตย์ขึ้นสวยที่สุดแล้วครับ" ชายหนุ่มอวดอ้างยิ้มๆ
"สวยที่สุดในประเทศไทยเลยเหรอ"
มะปรางของวินไม่ค่อยได้ไปเที่ยวที่ไหนในเมืองไทยนัก หล่อนรู้สึกตื่นเต้นกับการรังสรรค์ของธรรมชาติที่ได้เห็นในเช้านี้มาก
"อ๋อ สวยที่สุดในอำเภอแม่ริมครับ" วินตอบหน้าตาย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ
หญิงสาวอยากจะให้ทุกเช้าเป็นเหมือนเช้าวันนี้ วันที่หล่อนตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ และเริ่มต้นเช้าวันใหม่อย่างสดใสจากการได้เห็นแววตาคู่นั้นยิ้มหวานและได้ยินเสียงหัวเราะน้อยๆของเขา
"ตรงโน้นคืออำเภอแม่ริมไงครับ แล้วรีสอร์ตของมะปรางก็อยู่ตรงนั้น" แล้วเขาก็ชี้ไปที่หุบเขาตรงหน้า
"จริงอะ งั้นก็คือบ้านของวินด้วยสิ" คนสวยของวินเชื่อเขาอย่างสนิทใจ พยายามเพ่งตามองไปยังจุดเล็กๆที่คนขี้เล่นชี้มือไป
"แต่บ้านของเราติดแม่น้ำกันไม่ใช่เหรอ ตรงนั้นมันคือแม่น้ำเหรอวิน ว้า เสียดายไม่ได้มีกล้องส่องทางไกลมาด้วย ถ้าส่องไปจะเห็นสมเพชรไหมน้า" สิปรางค์ทำมือเป็นกล้องส่องทางไกล ท่าทางของหล่อนจริงจังมาก
"อื้อ ครับ บ้านของเราติดแม่น้ำ บ้านของเรา…"
วินพึมพำ มองคนข้างๆด้วยสายตาเอ็นดู ผมเผ้าของหล่อนรุงรังจากการนอนคุดคู้ในเต็นท์มาหลายชั่วโมง
สิปรางค์หันมาสบตากับชายหนุ่มอย่างอาลัยอาวรณ์ อยากจะเก็บความทรงจำที่แสนหวานนี้เอาไว้ให้ลึกสุดขั้วของหัวใจ อยากจะฝังตัวอยู่ในอ้อมกอดของหนุ่มเชียงใหม่คนนี้ให้นานเท่านาน
แต่เมื่อหญิงสาวตระหนักว่ามันเป็นแค่ความปรารถนาที่อาจจะไม่มีวันเป็นไปได้ ถ้าหล่อนทำไม่สำเร็จล่ะ ถ้าโรงงานจะต้องถูกปิดจริงๆ วินคงจะต้องเกลียดหล่อนมากมาย ชายหนุ่มรักโรงงานออกปานนั้น เขาคงจะไม่มีวันเข้าใจการกระทำของหล่อนแน่ๆ
และอีกอย่าง ถึงอย่างไรวันนึงหล่อนก็ต้องกลับกรุงเทพ ชีวิตของหล่อนอยู่ที่นั่น ชีวิตของเขาและหล่อนไม่มีหนทางจะมาบรรจบกัน
เมื่อคิดถึงวันนั้นที่จะเกิดขึ้นในระยะเวลาอันใกล้นี้ น้ำตาของสิปรางค์ก็รื้นขึ้นมาทันที…
และน้ำตาของสาวกรุงเทพก็ไม่รอดพ้นจากการสังเกตของหนุ่มเหนือที่นั่งอยู่ข้างๆ วินคิดไปเองว่ามะปรางของเขาคงกำลังเศร้าเมื่อคิดถึงอนาคตของเขาและหล่อน ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะลงเอยอย่างไร
ชายหนุ่มรู้แต่เพียงว่า ณ วินาทีนี้เขามีความสุขมากมายที่มีคนสวยคนนี้อยู่ในอ้อมกอด วินบอกตัวเองได้ว่าเขารักหล่อน ไม่รู้ว่าทำไมถึงรัก ไม่ใช่เพราะความสวยของหล่อนเพียงอย่างเดียวแน่ๆ เขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน
หรือว่าความรักจะไม่มีเหตุผลจริงๆ…
วินก้มลงจูบซับน้ำตาที่หางตาของมะปรางของเขา หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เขาทั้งน้ำตาก่อนที่จะซุกตัวเข้ากอดเขาแน่นพร้อมสะอื้นฮัก สิปรางค์รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก หล่อนไม่แน่ใจนักว่าจะมีโอกาสเห็นแววตาสดใสคู่นี้อีก
มันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ความสุขแบบนี้จะไม่มีอีกแล้ว…


วินเดินออกมาจากสำนักงานด้วยอาการมึนงง เขายังไม่อยากจะเชื่อเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นกับโรงงานแห่งนี้ โรงงานที่เกือบจะเป็นทั้งหมดของชีวิตเขาและทุกๆคนที่นี่ ชายหนุ่มยังตั้งตัวไม่ติดกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้
และที่สำคัญ ผู้หญิงคนที่เขารัก… มะปรางของเขา หล่อนตั้งใจมาที่นี่เพื่อดำเนินการเรื่องนี้ทั้งหมด หล่อนไม่เคยแพร่งพรายเรื่องนี้ให้เขารู้เลย…
"ผมต้องขอโทษทุกคนด้วย เป็นความผิดของผมเอง ที่ไม่สามารถจะทำให้บ้านของพวกเราคงอยู่ต่อไปได้ ผมขอโทษจากใจจริง"
ผู้จัดการสูงวัยก้มหัวโค้งตัวลงนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ เขายืนอยู่บนระเบียงไม้ซึ่งอยู่ด้านในของอาคารสำนักงาน ระเบียงนี้ที่ใช้เป็นที่ประกาศข่าวของทางโรงงานประจำทุกวันพุธ การกล่าวคำขอโทษปิดท้ายของการประชุมในเช้าวันนั้นของคุณวิชิต เป็นสิ่งที่ไม่มีใครอยากจะรับฟัง ชาวโรงงานทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียดและวิพากษ์วิจารณ์กันเสียงดังขรมหลังจากคุณวิชิตพูดจบ
สิปรางค์ยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆคุณวิชิตตลอดเวลาในการประกาศข่าว เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หล่อนไม่กล้าสู้หน้าใคร ไม่บ่อยครั้งในชีวิตที่หล่อนทำงานพลาด แต่ทุกครั้งที่หล่อนยอมรับผิด หล่อนก็ไม่เคยจะคิดก้มหน้า แต่ครั้งนี้… ที่โรงงานแห่งนี้… หล่อนยอมแพ้จริงๆ ความมั่นใจในตัวเองของหล่อนมลายหายไปสิ้น
แต่กระนั้นหญิงสาวก็ยังพยายามส่งสายตาแห่งความเสียใจและความสำนึกผิดไปยังนายช่างหนุ่มเป็นระยะ แต่นายช่างหนุ่มไม่แม้แต่จะหันมามองหล่อนเลย สีหน้าของเขาเรียบเฉย สายตาของเขาจับอยู่ที่คุณวิชิตแทบจะตลอดเวลา นัยน์ตายิ้มได้คู่นั้นบัดนี้แห้งผากและไร้ซึ่งความรู้สึก ริมฝีปากที่มักจะยิ้มน้อยๆอยู่เสมอนั้นตอนนี้มันถูกเม้มเข้าหากันแน่น
สิปรางค์ไม่อาจจะล่วงรู้ความในใจของชายหนุ่มได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆเรื่องที่หล่อนปิดบังเขาตลอดมา น่าจะเป็นเรื่องหนึ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหล่อนจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป…
วินรีบเดินเลี่ยงจากทุกคนออกมาหลังจากการประกาศของคุณวิชิตจบลง ชายหนุ่มรู้สึกอ่อนล้าจากความเจ็บปวดและความเสียใจที่ประดังเข้ามาโดยแทบไม่ให้เขาได้ตั้งตัว
เขาเดินกะปลกกะเปลี้ยไปที่ห้องน้ำด้านหลังของอาคารสำนักงาน ชายหนุ่มเอามือรองน้ำเย็นที่ไหลผ่านก๊อกน้ำ ก่อนจะยกมือขึ้นวักน้ำใส่หน้า และเมื่อเงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจกก็เห็นภาพสะท้อนถึงผู้ชายที่แววตาเต็มไปด้วยความสับสน มะปรางเห็นเขาเป็นอะไร ความรู้สึกที่โดนหักหลังจากคนที่รักทำเอาเขาเจ็บจนบอกไม่ถูก ความรู้สึกดีๆที่เขาเคยมีให้หล่อน บัดนี้มันกลายเป็นหนามแหลมคมที่ย้อนมาทิ่มแทงเขา
ชายหนุ่มถอยหลังมายืนพิงผนังห้องน้ำอย่างหมดแรง นี่เขาจะจัดการกับความรู้สึกนี้อย่างไรดี…
พลันนายช่างหนุ่มก็ได้ยินเสียงคนอาเจียนอย่างรุนแรง ก่อนที่จะมีเสียงเหมือนคนล้มมาจากห้องน้ำหญิงข้างๆ วินรีบเดินเข้าไปดูอีกฝั่งหนึ่ง ภาพเบื้องหน้าที่เห็นคือภาพของราณีนอนฟุบอยู่ที่พื้นหน้าอ่างล้างมือในห้องน้ำหญิง ชายหนุ่มรีบเข้าไปประคองหล่อนให้ลุกขึ้นนั่ง หญิงสาวยังไม่หมดสติ หล่อนลืมตามาจ้องหน้าเขา น้ำตาคลอเบ้า
"อ้ายวิน..."
วินพาราณีมานั่งที่ม้าหินริมแม่น้ำข้างโรงจอดรถ เขาเองก็นั่งลงข้างๆหล่อนก่อนจะส่งสายตาแห่งความสงสัยไปที่หญิงสาว สายลมอ่อนๆที่พัดมาจากแม่น้ำทำให้ราณีรู้สึกดีขึ้น อาการวิงเวียนหัวลดน้อยลง แต่ความอัดอั้นตันใจที่ต้องเก็บความรู้สึกนี้คนเดียวมาหลายวันทำให้หญิงสาวร้องไห้โฮออกมา ยึดแขนของชายหนุ่มเอาไว้เหมือนจะหาที่พึ่ง
"ฮือ อ้ายวิน น้องกำลังจะมีเด็ก แล้วก่อต้องมาตกงานแหม น้องบ่ฮู้จะยะจะไดแล้ว ฮือ ฮือ"
ราณีพรั่งพรูออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว หล่อนไม่สามารถพูดเรื่องนี้กับใครได้นอกจากชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆตรงนี้ หญิงสาวรู้ดีว่าท้ายสุดแล้วเขาก็สามารถจะเป็นที่พึ่งพาให้หล่อนได้ เหตุการณ์ปิดโรงงานที่หล่อนได้รับฟังมาเมื่อครู่นี้ทำให้หล่อนยิ่งเครียด ไม่รู้จะหันหน้าไปหาใครแล้วนอกจากผู้ชายคนนี้
นายช่างหนุ่มก้มลงมองหญิงสาวด้วยแววตาตกใจระคนเห็นใจ ในใจนึกไปถึงหนุ่มกรุงเทพคนนั้นขึ้นมาทันที แม้เขาจะรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างราณีและณัฐอยู่บ้าง แต่ชายหนุ่มก็ไม่นึกว่าหญิงสาวจะปล่อยให้ความสัมพันธ์เลยเถิดไปถึงขั้นนี้
"กับไผ?" วินกลั้นใจถามหล่อนออกไปทั้งๆที่พอจะเดาคำตอบออก
ราณีส่ายหน้า ละล่ำละลักบอกเขาด้วยเสียงสะอื้น "น้องบอกบ่ได้ น้องบ่อยากทำลายอนาคตเขา"
"อ้ายเตือนน้องแล้วแม่นก่อ" คำปฏิเสธของคนตรงหน้ายิ่งทำให้ชายหนุ่มแน่ใจ
หญิงสาวไม่พูดอะไรเอาแต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนล้า วินถอนหายใจแรง แววตาเจ็บแค้น คนพวกนี้มาสร้างปัญหาให้พวกเขาแล้วก็จากไปกันง่ายๆอย่างนี้หรือ ชายหนุ่มยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้นเมื่อนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่เพิ่งจะเกิดขึ้น
"อ้ายจะอู้กะคุณณัฐเขาเอง อ้ายไปหาเบอร์เขาที่คุณวิชิตก่อได้" เขาจะไม่ยอมให้เรื่องนี้มันจบลงง่ายๆอย่างนี้ ชายหนุ่มทำท่าจะลุกขึ้น
"บ่ต้องอ้าย น้องบ่อยากฮื้อเขาลำบากใจ๋ เขาบ่ได้ฮักน้อง"
ราณีน้ำตาไหลพราก หล่อนกอดแขนชายหนุ่มไว้แน่น
"อ้ายวิน น้องขอ" หญิงสาวสะอื้นฮัก พยายามรั้งเขาไว้ "นะอ้าย นะเจ้า อย่าไปยุ่งกะเขา" และยังคงยึดแขนเขาไว้ไม่ปล่อย
"ฮักเขาขนาดนั้นเชียว" วินอดไม่ได้ที่จะประชดประชัน
"น้องบ่ฮู้จะอู้เรื่องนี้กะแม่ยังไงดี" หญิงสาวยังสับสน ไม่รู้จะทำอย่างไรกับชีวิตของตัวเองต่อไป
"อ้ายช่วยน้องกำเน้อ อ้ายไปอู้กะแม่หื้อน้องได้ก่อ แม่ฟังอ้ายคนเดียว" หล่อนส่งสายตาเว้าวอนมายังเขา
วินมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ
มันคงเป็นความผิดของเขาเองที่ไม่เคยคิดจะดูแลน้องสาวคนนี้เลย!…
ภาพความทรงจำสมัยวัยเยาว์ย้อนเข้ามาย้ำเตือนชายหนุ่ม ขณะนั้นเขากำลังอยู่ประถมต้น วินแอบเห็นแม่ร้องไห้อย่างหนักเมื่อวันหนึ่งพ่อของเขาได้มาสารภาพว่าได้ทำแม่บ้านที่เป็นคนดูแลบ้านของพวกเขาท้อง แม่ของเขาเป็นผู้หญิงใจเด็ดเดี่ยว เมื่อรู้เรื่องก็ขอหย่าขาดจากพ่อของเขาทันที หลังจากนั้นแม่ก็เก็บกระเป๋าและพาเขาไปอยู่ด้วยกันที่บ้านกรุงเทพ ในขณะพ่อรับแม่บ้านคนนั้นเข้ามาอยู่ในบ้าน และลงกรุงเทพไปเยี่ยมลูกชายเป็นครั้งคราว
จนกระทั่งช่วงเขาอยู่ชั้นมัธยมต้น แม่ก็จากไปด้วยโรคมะเร็ง มันเป็นช่วงที่เขากำลังเริ่มติดเพื่อนและเกเรอย่างหนัก พ่อจึงไปรับตัวเขากลับมาอยู่ด้วย อันที่จริงเขาไม่ได้อยากจะกลับขึ้นมาอยู่เชียงใหม่ เด็กหนุ่มไม่อยากอยู่ร่วมบ้านกับแม่เลี้ยงและน้องสาว วินยังคงฝังใจว่าเป็นเพราะแม่เลี้ยงจึงทำให้แม่ของเขาต้องจากไปก่อนเวลาอันควร และแม้แม่เลี้ยงจะดูแลเขาอย่างดี แต่เด็กหนุ่มก็มิวายหาเรื่องทะเลาะกับแม่เลี้ยงเป็นประจำ
และเมื่อความบาดหมางเริ่มหนักขึ้น วินถึงกับไม่ยอมไปเรียนหนังสือ เด็กหนุ่มทะเลาะกับพ่ออย่างหนักเรื่องนี้ เขายื่นคำขาดกับพ่อว่าเขาจะยอมไปเรียน ก็ต่อเมื่อพ่อพาแม่เลี้ยงและน้องสาวไปอยู่ข้างนอก เขาไม่ต้องการเห็นหน้าแม่เลี้ยงและน้องสาวอยู่ร่วมบ้านเดียวกัน และด้วยความรักในตัวลูกชายมาก พ่อของเขาจึงยอมรับปากจะทำตามที่เขาต้องการ วินจึงเลือกที่จะเรียนต่อสายอาชีพด้านช่างกล และพ่อก็พาเขามาฝากคุณวิชิตฝึกงานที่โรงงานแห่งนี้
หลังจากนั้นพ่อของเขาก็ทำตามสัญญาโดยการพาแม่เลี้ยงและน้องสาวย้ายออกไปอยู่ที่อื่น เด็กหนุ่มจึงมีลุงแปงเป็นคนดูแลนับแต่นั้นมา พ่อยังคงมาเยี่ยมเขาที่บ้านสวนอย่างสม่ำเสมอ บางครั้งพ่อก็พาแม่เลี้ยงและน้องสาวมาด้วย แม่เลี้ยงจะมาทำความสะอาดบ้านและดูแลทำอาหารให้ แม้น้องสาวต่างมารดาจะพยายามเข้ามาหามาพูดคุยกับเขา แต่วินก็ไม่เคยคิดจะใส่ใจสองแม่ลูก เด็กหนุ่มยังคงทำเหมือนสองแม่ลูกไม่มีตัวตนในชีวิตเขา เขาเกลียดคนทั้งคู่
หลังจากวินเรียนจบปวชไม่นาน พ่อของเขาก็เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ วินได้มรดกเกือบจะทั้งหมดที่เป็นส่วนของพ่อ มีเพียงบ้านหลังเล็กในอำเภอเมืองและเงินอีกก้อนหนึ่งเท่านั้นที่พ่อยกให้แม่เลี้ยง หลังจากนั้นมาวินก็แทบขาดการติดต่อกับแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดา
"บ่ต้องฮ้อง อ้ายจะไปอู้กับแม่ฮื้อเอง" ชายหนุ่มปลอบหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ราณียกมือขึ้นไหว้พี่ชายต่างมารดา แล้วโผเข้ากอดเขา และเป็นครั้งแรกที่วินกอดหล่อนตอบ หญิงสาวถึงกับร้องไห้โฮขึ้นมาอีกครั้ง
แต่ไหนแต่ไรมา ชายหนุ่มไม่เคยยอมรับเลยว่ามีหล่อนเป็นน้องสาว วินมีน้ำใจให้ผู้คนรอบข้างทุกคนยกเว้นหล่อน มันเป็นสิ่งที่ทำให้ราณีน้อยใจเสมอมา หล่อนพยายามเข้าหาเขาทุกวิถีทาง แม้แต่การเข้าทำงานที่โรงงานแห่งนี้ แต่พี่ชายของหล่อนคนนี้ก็ไม่เคยที่จะสนใจไยดีหล่อนเลย เขามีแต่ท่าทีเมินเฉยและทำเหมือนว่าหล่อนไม่มีตัวตนบนโลกใบนี้ และการที่หญิงสาวเข้าไปสนิทสนมกับณัฐนั้นก็เป็นวิธีการหนึ่งที่หล่อนอยากจะเรียกร้องความสนใจจากพี่ชายคนนี้ แต่แล้วเรื่องมันก็เลยเถิดไปไกลเกินกว่าที่ราณีจะคาดถึง…
"ฮาก็ว่าแล้ว ว่าคุณสิปรางค์เปิ้นมาทำอิหยังแถวนี้ ที่แท้ก็มาปิดโรงงานของหมู่เฮา" ช่างอู๊ดตบเข่าดังฉาด แล้วก็บ่นต่อด้วยความคับแค้นใจ
บรรยากาศยามเย็นของการมารวมตัวกันที่บ้านของลูกพี่ใหญ่ในวันนี้ไม่เหมือนเคย นอกจากช่างอู๊ดและช่างโต้งแล้ว ยังมีคนงานอีกสองสามคนตามมาด้วย ทุกคนมีสีหน้าที่เคร่งเครียด ต่างคนต่างพากันระบายความร้อนอกร้อนใจของตัวเองโดยไม่มีใครฟังใคร
"หน้าตาเปิ้นก็งามดีนา อิหยังมาใจฮ้ายขนาด" คนงานผู้พูดหน้าตาโกรธแค้น
"แล้วพวกผมจะทำจะได จะไปหางานทำตี้ใด ผมก่ออายุมากแล้ว" คนงานคนถัดมารำพึงรำพันไม่หยุด "คุณสิปรางค์เปิ้นบ่หันใจเฮาเลยเนาะ ฮาว่าละ ดูๆไปเหมือนบ่จริงใจ"
"คุณวิชิตแกถ้าจะเสียใจอยู่ แกยะหยังบ่ได้เลยก่า" เสียงคนงานอีกคนแทรกขึ้นมาบ้าง เขาไม่คิดว่าผู้จัดการโรงงานจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
"คุณวิชิตแกจะไปกึ๊ดอะหยัง แหมเตื้อแกก่อเกษียณละ" คนงานคนแรกส่ายหน้า "แล้วเฮาจะยะจะไดดีช่างวิน จะไปหางานตี้ใดเนี่ย ลูกเต้าผมก่อกำลังเรียนหนังสือ"
"ฮาก่อเพิ่งซื้อรถเครื่องมาโตย" คราวนี้ช่างอู๊ดเริ่มหนักใจบ้าง
"จ้างเต๊อะ อู้ไปก็ยะหยังบ่ได้ อ้ายวินเปิ้นท่าจะเป็นหนักกว่าหมู่เฮา" โต้งบ่นอย่างปลงๆพร้อมปรายตามองไปยังลูกพี่ ซึ่งขณะนี้นั่งหน้าตาไร้หัวใจเหม่อมองไปยังแม่น้ำอย่างไร้จุดหมาย
ตั้งแต่พวกเขามาถึง วินยังไม่พูดอะไรเลย ได้แต่บอกให้สมเพชรไปหยิบเหล้ากับน้ำแข็งโซดามาตั้งวงให้ลูกน้อง
"อ้ายวิน ถามน่อย อ้ายบ่ฮู้เรื่องนี้มาก่อนแต๊กา" หลังจากทนอึดอัดมาอีกครู่หนึ่ง โต้งก็โพล่งออกมา
นายช่างใหญ๋ยังคงนั่งนิ่ง ชายหนุ่มเองก็กำลังมีความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย จะให้เขาตอบทุกคนว่าอย่างไร ใช่ เขาสนิทสนมกับสิปรางค์ เขามีใจให้หล่อน แล้วเขาก็โดนหล่อนหักหลัง
คำถามของโต้งทำเอาบรรดาลูกน้องต่างพากันจ้องไปที่ลูกพี่ใหญ่ ทุกคนกำลังรอคอยคำตอบจากเขา
วินหันหน้าจากแม่น้ำเปลี่ยนมามองหน้าลูกน้องแต่ละคน
"แล้วหมู่คิงว่าฮาฮู้ก่อ" เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
"ถ้าฮาฮู้ ฮาก่อคงบ่เจ็บจะอี้หรอก แม่ง โคตรเจ็บ" ในที่สุดชายหนุ่มก็ยอมรับตรงๆกับลูกน้อง นายช่างมือหนึ่งของโรงงานผู้ซึ่งมีนัยน์ตายิ้มได้อยู่เป็นนิตย์ หากบัดนี้มีแต่แววตาเยียบเย็นเฉยเมย
"เอ๊ะๆ เดี๋ยวๆพี่น้อง" ช่างอู๊ดยื่นหน้าเข้าไปสำรวจลูกพี่ใกล้ๆ ชายผู้อาวุโสกว่าใครในแผนกเริ่มตงิดๆใจว่าวินหมายถึงอะไร "หมายความว่าจะไดครับพี่น้อง ช่างวินเจ็บอะหยังครับ"
และแล้วเขาก็ตบเข่าดังฉาด
"หรือว่าคุณสิปรางค์กับช่างวิน…" ช่างอู๊ดพูดค้างไว้อย่างนั้น ก่อนจะหันไปกระซิบกับโต้ง "ฮาว่าแล้ว ก่อสงสัยอยู่ สองคนนี้มีหยังกันแน่ๆ เฮ้อ"
แล้วเขาก็หันกลับไปมองผู้ซึ่งกำลังจะกลายเป็นอดีตหัวหน้าของตนเองอย่างเห็นใจ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เขาก็เข้าใจความรู้สึกของวิน หัวหน้าหนุ่มของเขาน่าจะเจ็บปวดกว่าพวกเขาหลายเท่า ทุกคนในโรงงานนี้รู้ดีว่าวินรักและผูกพันกับโรงงานนี้มากแค่ไหน ชายหนุ่มอยู่โรงงานนี้มานานมาก นานกว่าพวกเขาทั้งนั้น
"ช่างวินปล่อยเขาไปเต๊อะ แม่ญิงใจฮ้ายขนาดนั้น ตั้งใจมาทำลายชีวิตหมู่เฮา" ตอนนี้เหล่าบรรดาคนงานที่เหลือเริ่มจะเข้าใจสถานการณ์อันซับซ้อนของลูกพี่ขึ้นมาบ้างแล้ว
"แม่นแล้วอ้าย ลืมๆเปิ้นไปเต๊อะ เขาบ่ได้เหมาะสมกับเฮา" โต้งไม่อยากเห็นอ้ายวินของเขาต้องเจ็บปวด ผู้หญิงกรุงเทพที่สวยและรวยคนนั้นไม่น่าจะจริงใจกับหนุ่มชาวเหนือธรรมดาๆอย่างลูกพี่ของเขา
วินได้แต่กระดกแก้วเหล้าเข้าปาก เขามองหน้าลูกน้องแต่ละคนแล้วก็ต้องถอนหายใจ เรื่องความรู้สึกของเขานั้นมันไม่สำคัญเท่าเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ของลูกน้องหลังจากนี้ ลำพังตัวเขาเองที่จะต้องตกงานนั้น เขาไม่เป็นกังวลใจเท่าไหร่ อย่างน้อยเขาก็ยังไปเล่นดนตรีได้ ยังมีบ้านอยู่ ไม่มีภาระต้องเลี้ยงดูใคร
แต่พวกคนงานสิ พวกเขาต้องทำมาหาเลี้ยงครอบครัว วินนึกเลยไปถึงบรรดาชาวโรงงานสูงวัยซึ่งมีจำนวนไม่น้อยในโรงงานของเขา อายุอานามปูนนั้นกันแล้ว จะไปหางานที่ใหม่คงไม่ง่ายนัก
"มา วันนี้ยังบ่ต้องกึ้ดอะหยังนัก ฮาเลี้ยงเหล้าเต็มที่ วันพูกค่อยว่ากันใหม่"
ชายหนุ่มทำได้แค่ปลอบใจลูกน้องไปก่อน วันนี้เขายังคิดอะไรไม่ออก เขามีเรื่องที่ต้องให้คิดหลายเรื่องในขณะนี้ ทั้งเรื่องโรงงาน เรื่องราณี และเรื่องของสิปรางค์
ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสิปรางค์เองก็ยังคลุมเครือ สิ่งเดียวที่เขารู้… ก็คือเขารักหล่อน แล้วหล่อนคิดอย่างไรกับเขา เขาก็ยังไม่รู้ อนาคตก็มองไม่เห็นอยู่แล้ว และยิ่งมาเจอเรื่องปิดโรงงานอีก เขายังไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้ ความสับสนในใจมันมีมากเหลือเกิน…
สิปรางค์เผลอเหม่อมองไปยังบ้านสวนไกลๆนั่นเหมือนทุกคราวที่หล่อนกลับมาถึงเรือนพัก ไฟบนบ้านยังมืดสนิท เขาอยู่ที่ไหนหนอ นี่สามทุ่มแล้ว จะยังคงนั่งอยู่ที่ท่าน้ำหรือเปล่านะ เหมือนจะได้ยินเสียงดังมาจากทางนั้น
หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะไปเดินมุดรั้วเข้าไปยังสวนของนายช่างหนุ่ม หล่อนค่อยๆไปแอบยืนอยู่ในเงามืดหลังต้นไม้ต้นใหญ่ริมน้ำนั้น วินอยู่ที่นั่นจริงๆด้วย แต่ชายหนุ่มไม่ได้อยู่คนเดียว หญิงสาวเห็นกลุ่มคนที่ท่าทางคุ้นตาหล่อนนั่งล้อมวงกันอยู่ที่ท่าน้ำนั่น ท่าทางพวกเขาเหมือนนั่งปรับทุกข์กันมากกว่าจะนั่งสังสรรค์กัน แต่ละคนกรอกเจ้าน้ำสีเหลืออำพันนั่นเข้าปากกันไม่หยุด
ถือโอกาสเข้าไปคุยกับทุกคนตอนนี้เลยดีไหมนะ ยังไงเราก็อยากจะขอโทษพวกเขาอยู่แล้ว
แต่ความลังเลนั้นยังเกาะกุมจิตใจของหล่อน หรืออย่าเพิ่งเลยดีกว่า วันนี้พวกเขาคงจะยังสับสนกันอยู่ ความจริงแล้วตัวหล่อนเองก็ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้าใครในตอนนี้ สิปรางค์ถอนหายใจ ทำไมหล่อนกลายมาเป็นคนแบบนี้ไปได้ หญิงสาวผู้ไม่เคยเกรงกลัวอะไร ทำไมหล่อนถึงกลัวที่จะเข้าไปเจอหน้าพวกเค้า
สิปรางค์… เธอเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ
แล้วหญิงสาวก็ตัดสินใจหันหลังเดินกลับไปยังรีสอร์ต…
วินยืนมองบรรดาลูกน้องที่เมาหลับกระจัดกระจายอยู่บนพื้นลานท่าน้ำด้วยความรู้สึกเข้าใจ เขาชินเสียแล้วกับภาพแบบนี้ เพียงแต่ปกติแล้วเวลามากินเหล้ากันที่นี่ หลังเลิกราทุกคนก็จะยังพอมีสติเดินกลับเข้าไปล้มตัวนอนในบ้านกันได้
แต่คืนนี้… แต่ละคนดื่มเหมือนจะไม่มีวันพรุ่งนี้อีกต่อไป เจ้าของบ้านเองก็ไม่ได้คิดจะยับยั้งใดๆ อาจเพราะรู้สึกเห็นใจลูกน้องเอามาก ก็ให้ปลดปล่อยความกังวลกันไปให้เต็มที่วันนี้เลยก็แล้วกัน ชายหนุ่มคิดว่าเขาควรจะไปตามลุงแปงมาช่วยกันหามพวกลูกน้องเข้าบ้านจะดีกว่า ปล่อยไว้อย่างนี้เดี๋ยวยุงจะหามเอา
แต่แทนที่เขาจะเดินตรงไปยังบ้านของลุงแปงที่อยู่ลึกไปในสวน ความคิดถึงใครบางคนที่อยู่ในส่วนลึกของหัวใจก็ผลักไสให้เขาเดินมาทางรีสอร์ตแทน วินหยุดยืนอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ริมน้ำนั้น เขาจุดบุหรี่สูบภายใต้เงามืด ยืนมองบ้านพักหลังเล็กริมน้ำนั้นด้วยความรู้สึกสับสน ความโกรธและความห่วงใยกำลังต่อสู้กันอยู่ภายในใจเขา
แม้เวลานี้จะเป็นเวลาดึกมากแล้ว แต่ไฟบนบ้านพักหลังน้อยนั้นก็ยังคงเปิดอยู่
มะปรางกำลังทำอะไรอยู่นะ…


"ช่างวินจะร่วมมือกับผมไหมครับ"
ไม่บ่อยนักที่วุฒิชัยจะเดินเข้ามาหาชายหนุ่มถึงโต๊ะทำงานในโรงซ่อมบำรุง
วินเงยหน้ามองวิศวกรคนเดียวของโรงงานอย่างสนใจ เรียกได้ว่าช่างวุฒิเป็นคนที่มีความรู้สูงที่สุดในส่วนของโรงงานเลยก็ว่าได้ บรรดานายช่างและคนงานในโรงงานไม่มีใครจบถึงปริญญาตรีเลย จะมีก็แต่วุฒิชัยคนเดียว ดังนั้นเขาจึงได้รับมอบหมายให้ดูแลควบคุมการผลิตเมล็ดกาแฟทั้งหมดตั้งแต่ยังเป็นผลเชอรี่ไปจนถึงเมล็ดที่คั่วเสร็จแล้ว จนกระทั่งพร้อมนำออกจัดจำหน่ายให้ตามร้านกาแฟและร้านค้า คนงานในโรงงานจึงให้ความเคารพและยำเกรงวุฒิชัยมาก
"ผมคุยๆกับคนงานส่วนใหญ่แล้ว ทุกคนก็จะเอาด้วย ว่าไงว่ากัน"
วุฒิชัยกล่าวต่อไป เขายืนกอดอกด้วยท่าทางเอาจริงเอาจังอยู่หน้าโต๊ะทำงานที่รกๆนั่น นัยน์ตาจ้องเขม็งมาทางนายช่างใหญ่แห่งโรงซ่อมบำรุง
"ผมไม่อยากให้คุณวิชิตเดือดร้อน" วินยังแบ่งรับแบ่งสู้ ชายหนุ่มไม่มีปัญหาในการที่จะเรียกร้องความเป็นธรรมให้แก่คนงาน ยินดีด้วยซ้ำ แต่การที่จะทำให้ผู้มีพระคุณอย่างคุณวิชิตลำบากใจ วินยังลังเล
"แล้วช่างวินไม่คิดจะทำอะไรเลยหรือครับ" น้ำเสียงจากวุฒิชัยนั้นแกมเยาะเย้ย
"ผมอยากใช้วิธีการเจรจากับคุณวิชิตเรื่องผลตอบแทนของคนงาน ให้พวกเค้าได้รับมากขึ้นกว่าที่ควรจะได้รับตามกฎหมายแรงงาน" นายช่างซ่อมบำรุงไม่คิดว่าเขาจะสามารถทัดทานเรื่องการปิดโรงงานได้ แต่อย่างน้อยคนงานน่าจะได้เงินชดเชยมากขึ้นอีกหน่อย
"แต่ผมไม่ต้องการให้พวกเค้าปิดโรงงาน มันก็ยังทำกำไรได้ เค้าต้องเห็นใจเราบ้าง ไม่งั้นเราอาจจะต้องใช้วิธีการรุนแรง" นายช่างปริญญาตรียังยืนยันเสียงกร้าว
"วิธีการรุนแรง? เช่น?" วินไม่เข้าใจว่าช่างวุฒิหมายถึงอะไร
"อาจมีข้าวของมันต้องเสียหายกันบ้าง แล้วนี่คนงานหลายคนเค้าก็พร้อมสู้ ยังไงเราก็มีพวกเครื่องจักรพวกเมล็ดกาแฟพวกนี้เป็นตัวประกันอยู่ "
เหมือนขณะนี้วุฒิชัยจะใช้อารมณ์นำไปแล้ว อาจได้แรงยุจากพวกบรรดาคนงาน วินถอนหายใจ
"อย่าให้มันไปถึงขึ้นนั้นเลยครับช่างวุฒิ ยังไงผมก็ไม่คิดว่าเค้าจะยอมเราหรอก"
เขาไม่อยากให้เป็นเรื่องเป็นราว ชายหนุ่มผ่านชีวิตของการเป็นเด็กเกเรตีรันฟันแทงมามากแล้ว เขาไม่เห็นผลดีของการพยายามจะใช้ความรุนแรง เพื่อนเขาหลายคนในอดีตไม่ได้มีโอกาสมีอนาคตที่สวยงามอีกเลย
"อีกอย่าง พวกเค้าน่าจะคิดกันมานานแล้ว ไม่งั้นตอนนั้นคุณปกป้องเค้าไม่ขึ้นมาเชียงใหม่ด้วยตัวเองหรอกครับ ผมว่าเราค่อยๆคุยกับพวกเค้าดีกว่า" วินพยายามประนีประนอม
"ได้ผลหรือไม่ได้ผลเราก็ต้องลองให้ถึงที่สุด พวกเราต้องเป็นฝ่ายเสียงแข็งบ้าง พวกนายทุนมันจ้องจะเอาเปรียบเราอยู่ ถ้าช่างวินไม่เข้าร่วมด้วย ก็ขออย่ามาขัดขวางกัน ขอให้เห็นแก่คนงานบ้าง ช่างวินก็รู้ว่าพวกเค้าเดือดร้อนกันแค่ไหนที่โรงงานต้องปิด"
วุฒิชัยรู้ว่าการจะเกลี้ยกล่อมวินมีหนทางเดียว นั่นคือการนำเรื่องความเดือดร้อนของคนงานเข้ามาอ้าง เขารู้ว่า นายช่างใหญ่แห่งโรงซ่อมบำรุงคนนี้จะยอมทำทุกทางเพื่อคนงานอันเป็นที่รัก…
โกดังโรงใหญ่ซึ่งยามปกติใช้เก็บเมล็ดกาแฟกะลานั้น บัดนี้ถูกปรับเปลี่ยนเป็นแค้มป์คนงานอย่างลวกๆเพื่อใช้ในการเฝ้ายามทั้งวันทั้งคืน หน้าโกดังถูกจัดเป็นเวทีเล็กๆอย่างง่ายๆด้วยแผ่นไม้พาดบนถังน้ำมันพอให้คนสองสามคนยืน จะมีก็แค่เครื่องเสียงและไมโครโฟนเป็นส่วนประกอบหลัก
บ่ายวันนี้เหล่าคนงานต่างนัดหมายกันหยุดทำงานในทุกๆแผนก แล้วมารวมตัวกันหน้าเวทีเพื่อฟังการปราศรัยสลับกับการเป็นแนวร่วมโห่ร้องสนับสนุนเป็นระยะ และแน่นอนเพื่อแสดงความจริงจังเป็นหมู่คณะ พวกเขาพากันมานั่งหน้าเวทีสลอนในชุดม่อฮ่อม
"พวกเราจะไม่ยอมให้โรงงานกาแฟมิตรแท้ของเราถูกปิด!"
"แม่น!" แม้การปราศรัยจะพยายามใช้ภาษากลาง แต่การสนับสนุนยังคงไว้ซึ่งภาษาเหนือ
"พวกเรามีลูกเมียต้องดูแล!" ลุงคำพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นผ่านไมโครโฟน
"โหล โหล" ป้าฟองเคาะไมค์ก่อนจะเอ่ยบ้าง "พวกเรามีคนเฒ่าคนแก่ต้องดูแล"
"แม่น!"
"พวกเราต้องมีเงินไปซื้อข้าวเหนียว แล้วตอนนี้ข้าวเหนียวก่อราคาขึ้นแล้วโตย" ป้าฟองเริ่มเข้าสู่หลักเศรษฐศาสตร์
"แม่น แม่น ไข่ไก่ก็ขึ้นราคา" เสียงสนับสนุนจากข้างล่างเวทีเซ็งแซ่ บรรดาคนงานต่างหันไปปรับทุกข์กันเรื่องข้าวของขึ้นราคา
"พอตกงาน หมู่เฮาก็จะเครียด แล้วก็เป็นภัยต่อสังคม" ป้าฟองเริ่มไปต่อที่หลักจิตวิทยา
"เอ่อ ช่างวุฒิ ผมจะขอร้องเพลงได้ก่อ" หลังจากที่ได้พูดไปสองประโยค ลุงคำก็เกิดติดใจไมโครโฟนเสียแล้ว
"เดี๋ยวก่อนอ้ายคำ อย่าเพิ่งฮ้องเพลง ข้าเจ้ายังอู้บ่แล้วใจ๋" ป้าฟองยังต้องการปราศรัยต่อไปอย่างเข้มข้น
"เฮาต้องการรักษาสิทธิของเฮา" ตอนนี้ป้าฟองเริ่มเข้าเรื่องสิทธิมนุษยชน
"สิทธิอะหยังวะ" ลุงคำเริ่มงง
"และหมู่เฮาก่อต้องการยะก๋านยะงาน ยะก๋านยะงาน!" ป้าฟองไม่สนใจลุงคำ และตะโกนก้องเรียกเสียงสนับสนุน
"ยะก๋านยะงาน ยะก๋านยะงาน!" ลูกคู่หน้าเวทีขานรับโดยพร้อมเพรียงกัน บัดนี้ชาวโรงงานกาแฟมิตรแท้เริ่มมีความฮึกเหิมถึงขีดสุด พวกเขาพร้อมสู้ตายเพื่องานที่พวกเขารัก
"โฮ้ย โฮ้ย โฮ้ยยยย… บนทางเดินที่มีขวากหนาม ถ้าเธอคร้ามถอยไปฉันคงเก้อ
ฉันยังพร้อมช่วยเธอเสมอ เพียงตัวเธอไม่หนีไปเสียก่อน…"
แล้วจู่ๆลุงคำก็ขึ้นเพลงรางวัลแด่คนช่างฝันของจรัล มโนเพชร ทำเอาวิญญาณขาแด๊นซ์เข้าสิงสู่บรรดาชาวโรงงานอย่างฉับพลัน ตอนนี้พวกนักสู้ต่างพากันลุกขึ้นฟ้อนกันตามท่วงทำนองของเพลงอย่างไม่มีใครยอมใคร…
"แกว่ามันจะสำเร็จก่อวะไอ่โต้ง"
ช่างอู๊ดเปรยกับหนุ่มรุ่นน้องอย่างไม่แน่ใจ เขามีหน้าที่ตระเตรียมเครื่องเสียงให้เหล่าผู้ขึ้นเวทีปราศรัย แต่ดูเหมือนแนวทางการประท้วงแบบดุเดือดจะเริ่มออกไปในทางบันเทิงเสียมากกว่าแล้ว
"ก็ดีกว่าบ่ยะอะหยังเลยนาอ้าย ยังไงๆ เขาก็เอาหมู่เฮาออกอยู่แล้ว" โต้งนั่งอยู่ข้างๆเวที ชายหนุ่มรับหน้าที่เป็นยามเฝ้าโกดังด้วย แม้จะหนักใจอยู่เล็กน้อยเมื่อเห็นอาการรำฟ้อนของบรรดานักสู้หน้าเวที แต่เขาก็คงต้องทำใจ
"แล้วถ้าเกิดเขาเอาตำรวจมายับเฮาเข้าตะราง จะว่าใด" ช่างอู๊ดยังมีความกังวลกับสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่ เขาคิดว่าตัวเองอายุมากแล้ว ไม่ควรนำตัวเข้าไปเสี่ยงกับเรื่องที่นำมาซึ่งความเดือดร้อน
"โถ่ อ้ายอู๊ด จะกลัวอะหยัง คุณวิชิตแกบ่ทำงั้นแน่นอน อ้ายวินแกบ่ยอมง่ายๆหรอก แล้วคุณวิชิตแกก่อฮักอ้ายวิน"
โต้งรู้ดีว่าตอนนี้วินอยู่ข้างพวกเขา และลูกพี่ของเขาคนนี้ก็คงจะไม่ยอมให้พวกเขาเดือดร้อนเป็นแน่ ช่างวินจะเป็นผู้ไกล่เกลี่ยเรื่องราวต่างๆได้ในที่สุด โต้งเชื่อมั่นในตัวลูกพี่ของเขา เขามองไปทางที่วินยืนอยู่ ก็เห็นชายหนุ่มกำลังคุยกับวุฒิชัยด้วยท่าทางซีเรียสจริงจัง…
"คุณวิชิตไม่ให้ใครไปเชิญช่างวุฒิกับช่างวินมาคุยหรือคะ" สิปรางค์ถามอย่างสงสัย
หญิงสาวและคุณวิชิตกำลังยืนดูการประท้วงจากไกลๆอยู่หน้าอาคารสำนักงานใหญ่
"สองคนนั้นเค้าหัวแข็งทั้งคู่ ต้องปล่อยให้เค้าทำอย่างที่เค้าอยากจะทำ เดี๋ยวเค้าก็เลิกรากันไปเอง"
สิปรางค์ไม่รู้จักวุฒิชัยดีนัก แต่จากที่เคยเห็นกันมาก็พอจะเดาได้ว่าวุฒิชัยคงเป็นคนเด็ดขาดพอสมควร หากเขาคิดจะทำอะไร ก็คงห้ามอะไรไม่ได้ ส่วนทางพ่อหนุ่มคนคุ้นเคยของหล่อนนั้น เห็นท่าทางเค้ามักจะเฉยๆอย่างนั้น แต่หญิงสาวรู้ดีว่าวินเป็นคนดื้อเงียบ …มาก!
"แล้วถ้าเค้าประท้วงกันยืดเยื้อไปนานๆกว่านี้ล่ะคะ งานของเราก็จะไม่จบเสียทีนะคะ" ตอนนี้หญิงสาวอยากทำงานให้สำเร็จโดยเร็วที่สุดแล้วจะได้รีบกลับกรุงเทพ หล่อนไม่เหลืออะไรอยู่ที่นี่แล้ว ทุกคนเกลียดหล่อน
"ยังไงเราก็คงทำตามข้อเรียกร้องของพวกเค้าไม่ได้ งั้นก็ให้โอกาสพวกเค้าได้ระบายความในใจกันสักพักเถอะครับ"
วิชิตเองก็เห็นใจคนงานอยู่ไม่น้อย เขาจึงไม่อยากจะใช้ไม้แข็งใดๆจัดการกับการประท้วงครั้งนี้ หลังจากได้ประกาศปิดโรงงานออกไป เขาได้พยายามที่จะใช้เวลาออกเดินไปตามแผนกต่างๆเพื่อพบปะทำความเข้าใจกับคนงานทุกๆคนด้วยตนเอง และดูเหมือนว่าคนงานส่วนใหญ่จะรับฟังเขาพูดด้วยดี แต่วิชิตก็รู้ว่าลึกๆแล้วในใจคนงานยังไม่สามารถจะทำใจยอมรับในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้…
"อ้าว ช่างอู๊ดนี่เอง ยินดีจ๊าดนักเจ้า"
หญิงสาวกล่าวขอบคุณผู้ที่ก้าวเข้ามาประคอง ในขณะที่หล่อนกำลังเซถลาจะล้มเนื่องเพราะหน้ามืดจากการแพ้ท้อง ราณีไม่คิดว่าเมื่อเงยหน้ามาแล้วจะพบกับนายช่างรุ่นใหญ่แห่งโรงซ่อมบำรุง
"บ่เป็นหยังคับ" ช่างอู๊ดรู้สึกแปลกใจที่ราณีพูดคำเมืองกับเขา ปกติหญิงสาวไม่เคยจะใช้คำเมืองกับใครในโรงงาน จนทุกคนเกือบจะลืมไปว่าหล่อนเป็นคนเหนือแท้ๆ
ท่ามกลางสถานการณ์การประท้วงของชาวโรงงาน อยู่ๆนายช่างก็รู้สึกนึกเป็นห่วงหญิงสาวขึ้นมา เขาไม่เห็นพนักงานทางฝั่งสำนักงานไปร่วมประท้วงเลย เขาจึงแอบมาดูลาดเลาและเพื่อที่จะได้มาดูว่าราณีเป็นอย่างไรบ้าง
ช่างอู๊ดสังเกตได้ว่า หลังปีใหม่เป็นต้นมาราณีดูเศร้าไปมาก หล่อนไม่ร่าเริงสดชื่นเหมือนเคย ซึ่งทุกคนก็คาดเดากันไปว่าเป็นเพราะหนุ่มณัฐได้ทิ้งหญิงสาวกลับกรุงเทพไปแล้ว หากช่างอู๊ดก็ยังคิดว่าหญิงสาวคนสวยไม่เพียงแต่ดูซึมเศร้าแค่นั้น แต่หล่อนยังดูอ่อนระโหยโรยแรงคล้ายคนไม่สบาย หลายๆครั้งที่เขาได้แต่แอบมองและพยายามทักทายหล่อนตามปกติ แต่หากพ่วงสายตาแห่งความห่วงใยติดไปด้วย ซึ่งเขาไม่รู้ว่าหญิงสาวจะสังเกตเห็นบ้างหรือไม่
นายช่างประคองหญิงสาวนั่งพักลงที่เก้าอี้ของโต๊ะทำงานของหล่อน เขาควานหาแผ่นกระดาษที่แข็งๆหน่อยแถวนั้นมาพัดวีให้ และฉวยหยิบยาดมที่วางอยู่บนโต๊ะมาอังตรงจมูกหล่อนด้วย
"น้องบ่สบายเมินหรือยัง เป็นหยังคับเนี่ย"
เขาถามหญิงสาวด้วยความห่วงใย ช่างอู๊ดยังเชื่อว่าการประท้วงไม่น่าจะสำเร็จ อีกไม่นานโรงงานนี้จะต้องถูกปิดและทุกคนก็จะต้องแยกย้ายกันไป เขาก็คงจะไม่มีโอกาสได้เจอหล่อนอีกแล้ว
ราณีเงยหน้าขึ้นมองชายวัยกลางคนตรงหน้า นี่เขายังไม่รู้เรื่องที่หล่อนตั้งครรภ์หรือ แสดงว่าวินคงไม่คิดจะบอกเรื่องนี้กับใคร แต่หญิงสาวก็คิดไว้แล้วว่าคงเป็นเช่นนั้น
นี่คือนิสัยของพี่ชายต่างมารดาของหล่อน น้อยครั้งที่เขาจะพูดเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง และนี่ก็คงยังไม่มีใครรู้ว่า หล่อนเป็นน้องสาวของช่างวิน หากเป็นเมื่อก่อนราณีคงเจ็บแค้นและน้อยใจในความเมินเฉยของชายหนุ่ม แต่วันนี้หญิงสาวกลับรู้สึกขอบคุณ การปิดบังความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับเขานั้นทำให้เรื่องทั้งหมดมันง่ายขึ้น
ทันใดนั้นราณีก็รู้สึกคลื่นไส้อยากอาเจียน หญิงสาวรีบควานหาถังขยะใต้โต๊ะทำงานออกมาเตรียมรองรับอาเจียน ช่างอู๊ดมองคนสวยตรงหน้าอย่างตกใจ เขางกๆเงิ่นๆทำตัวไม่ถูก ได้แต่รีบหยิบทิชชูบนโต๊ะส่งให้ราณี และมองหาขวดน้ำเพื่อนำมาให้หล่อนจิบ
"อ้ายพาไปหาหมอเอาก่อ ต้ามันบ่ดีนะเนี่ย" นายช่างเริ่มเป็นห่วงหญิงสาวอย่างจริงจัง ที่เขาสังเกตหญิงสาวอยู่ห่างๆและเห็นว่าหล่อนดูไม่ค่อยสบาย ก็คงจะจริง
"ป่ะ อ้ายไปส่ง" ช่างอู๊ดกุลีกุจอลุกขึ้น พลางพยายามจะเข้ามาพยุงตัวราณี หากหญิงสาวขืนตัวไว้ โบกไม้โบกมือ
"บ่ต้องอ้าย น้องบ่เป็นหยัง" ราณีพยายามปฏิเสธ หล่อนไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายกับหล่อนมากไปกว่านี้ แม้ว่าจะเป็นความหวังดีก็เถอะ
คนเอื้อเฟื้อจึงได้แต่มองตามหญิงสาวที่เขาแอบรักด้วยความเป็นห่วงจับใจ…
"จริงเหรอวะจันติ๊บ"
ช่างอ๊อดรับฟังข่าวเรื่องของโรงงานกาแฟมิตรแท้อย่างสะใจ หลังจากเกิดเรื่องขโมยเมล็ดกาแฟกะลาซึ่งทำให้เขาต้องติดคุก ชีวิตเขาก็ยากลำบากในการหางานใหม่ แม้เขาจะอยู่ในคุกไม่กี่วันจริงอย่างที่วินบอก เพราะในที่สุดวุฒิชัยก็ไม่ได้เอาเรื่องเขา แต่กระนั้นเมื่อได้ชื่อว่าเคยติดคุกติดตะราง ดูเหมือนสังคมจะไม่ได้ให้โอกาสเขาง่ายๆ ยังดีที่ได้ช่างวินคอยจุนเจือเขาและครอบครัวด้านอาหารการกินอยู่บ้าง
"แต่แค่ตกงานมันยังน้อยไปมั้ง ไอ้วุฒิมันต้องโดนมากกว่านี้ ไหนๆโรงงานมันก็จะโดนปิดแล้ว มันน่าจะมีอะไรสนุกๆกว่านี้อีกสิวะ"
อดีตนายช่างคู่ใจของวุฒิชัยยิ้มลอดไรฟัน เขายังเก็บความคับแค้นใจนี้ไว้เสมอ รอแค่เวลาที่สมควร วุฒิชัยต้องได้รับการตอบแทนอย่างสาสมที่ทำกับเขาไว้…
เมื่อความมืดได้ย่างกรายเข้ามา บริเวณโรงงานก็เริ่มเข้าสู่บรรยากาศเงียบสงบ เวทีปราศรัยบัดนี้ได้ว่างลง เครื่องเสียงถูกเก็บเข้าไปไว้ในโกดังเพื่อรอการถูกนำมาใช้งานในวันต่อไป คนงานส่วนใหญ่กลับบ้านไปแล้ว เหลือแต่คนงานกลุ่มหนึ่งที่ยังยึดพื้นที่อยู่บริเวณโกดังเก็บกาแฟกะลา
วุฒิชัยเดินตรวจตราบริเวณรอบๆโกดังในตอนกลางดึกคืนนั้น คนงานของเขาจัดเวรยามไว้รอบโกดังอย่างดีแล้ว เขาเดินห่างออกมาจากโกดังเพื่อมาสำรวจดูบริเวณริมแม่น้ำด้วยเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครเข้ามาบริเวณนี้ทั้งสิ้น แผนของเขาคือการยึดผลิตภัณฑ์เมล็ดกาแฟกะลาไว้เป็นตัวประกัน
กาแฟกะลานับได้ว่าเป็นสิ่งสำคัญในการแปรรูปเมล็ดกาแฟของโรงงานเขา เมื่อไม่มีเมล็ดกาแฟกะลา การคั่วกาแฟก็ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ และเมื่อพวกเขายึดเมล็ดกาแฟกะลาไว้อย่างนี้ ทางโรงงานก็ไม่สามารถจะนำเมล็ดกาแฟกะลาออกไปขายโดยตรงได้ และอีกอย่างโกดังนี้อยู่ห่างไกลออกมาจากทางอาคารสำนักงาน หรือจะเรียกได้ว่าอยู่ในบริเวณพื้นที่ปกครองของเขา มันทำให้เขานำคนงานทำการประท้วงได้สะดวกมากขึ้น
นายช่างใหญ่ฝ่ายผลิตยังมีความหวังอยู่ว่าทางสำนักงานใหญ่จะฟังข้อเรียกร้องของเขาบ้าง เขาไม่ต้องการจะให้โรงงานนี้ถูกปิด อาชีพการงานของเขากำลังไปได้ดี หากคุณวิชิตเกษียณไปในไม่ช้า เขาจะต้องได้ขึ้นเป็นผู้จัดการโรงงานคนใหม่แทนคุณวิชิตอย่างแน่นอน ไม่มีใครเหมาะสมเท่าเขาอีกแล้ว
วุฒิชัยไม่เคยมีความกังวลถึงเรื่องคู่แข่ง แม้เขาจะนึกไปถึงคนที่มีโอกาสจะเป็นไปได้อย่างช่างวิน แต่เขาคิดว่าเขารู้จักชายหนุ่มรุ่นน้องคนนี้ดี วินไม่เคยแสดงอาการว่าสนใจตำแหน่งบริหารใดๆ ชายหนุ่มร่างสูงใจดีคนนั้นรักที่จะใกล้ชิดกับเครื่องจักรและคนงานมากกว่ากองเอกสาร…
"ช่างวุฒิ! ไฟไหม้!"
"ช่างวุฒิอยู่ตี้ใด!"
เสียงร้องเรียกตามหาเขาดังขึ้นอลหม่าน วุฒิชัยซึ่งขณะนี้ยังอยู่บริเวณริมแม่น้ำเห็นเปลวเพลิงลุกขึ้นมาบริเวณประตูด้านหลังของโกดัง ไฟยังไม่โหมกระพือถึงด้านบน แต่เปลวควันที่พวยพุ่งออกมานั้นแสดงว่ากระสอบบรรจุเมล็ดกาแฟกะลาต้องถูกเผาไหม้ไปบางส่วนอย่างแน่นอนแล้ว
นายช่างใหญ่รีบวิ่งตรงไปที่โกดังโดยทันที เบื้องหน้าเขาคือความโกลาหลในการพยายามที่จะดับไฟ บริเวณประตูโกดังด้านหลังบัดนี้ถูกเพลิงไฟปิดไว้เรียบร้อย คนงานบางส่วนกำลังลำเลียงน้ำจากในแม่น้ำเพื่อพยายามที่จะดับไฟรอบๆบริเวณ
"ช่างวินกับคนงานกำลังวิ่งไปขนถังดับเพลิงมาจากโรงอื่นๆครับ" คนงานคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามารายงานทันทีเมื่อเห็นเขาวิ่งกระหืดกระหอบมา
"มีใครโทรเรียกรถดับเพลิงหรือยัง" วุฒิชัยตะโกนถามไปด้วยขณะวิ่งตรงไปยังบริเวณประตูด้านหน้าของโกดัง
"ช่างวินโทรเรียกรถดับเพลิงตั้งแต่เห็นเปลวไฟมันลามแล้วครับ น่าจะมาในอีกยี่สิบนาที" เสียงช่างโต้งนายช่างคู่ใจของช่างวินตะโกนกลับมา ชายหนุ่มกำลังช่วยคนงานขนน้ำมาจากแม่น้ำ
"แล้วมีใครติดอยู่ในโกดังอีกหรือเปล่า" วุฒิชัยตะโกนถามเมื่อเห็นคนงานบางคนวิ่งหนีออกจากโกดังมาทางประตูด้านหน้าได้อย่างสะบักสะบอม ประตูด้านหน้าบัดนี้เต็มไปด้วยกลุ่มควันโขมง
"ช่างวุฒิ! ไอ่เติ้ดมันติดอยู่ในนั้น!" คนงานคนหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกเขา
"เฮ้ย! แล้วมันเข้าไปทำอะไรในนั้น!"
เติ้ดไม่มีหน้าที่อะไรที่นี่ แล้วชายหนุ่มเข้าไปในโกดังทำไมกัน
นายช่างใหญ่ของฝ่ายผลิตรีบวิ่งตรงเข้าไปที่ในโกดังทางประตูหน้าทันทีท่ามกลางเสียงห้ามปรามเซ็งแซ่ของบรรดาคนงาน แม้เปลวเพลิงจะร้อนแสบผิวเพียงไร แม้โรงงานจะปิดอยู่รอมร่อแล้ว แต่ถ้าตราบใดที่เขายังทำงานที่นี่อยู่ ตราบนั้นหน้าที่ความรับผิดชอบก็ยังเป็นของเขา คนงานของเขาติดอยู่ข้างในนั้น เขาต้องเข้าไปช่วย
ในโกดังมีควันมากมายคลุ้งไปทั่วกว่าที่วุฒิชัยคาดไว้ เปลวไฟยังคงลามเลียกระสอบเมล็ดกาแฟอยู่หลายส่วน ชายหนุ่มพยายามค่อยๆเดินมองฝ่าควันไปรอบๆ แต่เขาก็มองอะไรแทบไม่เห็น แถมยังรู้สึกแสบหูแสบตาไปหมด
แต่แล้ววุฒิชัยก็เห็นแผ่นหลังของใครคนหนึ่งกำลังคุดคู้อยู่ที่หลังกองกระสอบบริเวนมุมด้านซ้ายอขงโกดัง เขารีบวิ่งไปลากตัวหนุ่มไอทีประจำโรงงานออกมาจากตรงนั้นทันที เติ้ดดูเหมือนว่าจะสะลึมสะลือสำลักควันจึงลุกไม่ขึ้น นายช่างใหญ่ใช้กำลังทั้งหมดที่มีอยู่พยายามจะฉุดตัวชายหนุ่มให้ลุกยืนขึ้น พร้อมกับสอดแขนเข้าไปพยุงเติ้ดพาให้เดินไปยังที่ประตูหน้าของโกดัง
แต่ยังมิทันที่วุฒิชัยและเติ้ดจะเดินไปถึงประตูโกดังนั้น กระสอบบรรจุเมล็ดกาแฟกะลาที่วางซ้อนกันไว้สูงเทียบหลังคากองที่อยู่ติดประตูนั้น ก็โอนเอียงทำท่าจะล้มครืนลงมา วุฒิชัยผลักเติ้ดให้ออกห่างจากตัวเขาไปในทันที!
…


ณ มุมหนึ่งของเชียงใหม่ ภาพของสาวน้อยหน้าใสที่กำลังนั่งใจลอยอยู่ที่ม้าหินริมแม่น้ำบริเวณข้างโรงจอดรถ ทำเอาชาวโรงงานที่บังเอิญเดินผ่านไปมาแปลกใจ วันนี้หล่อนมานั่งทำอะไรคนเดียวอยู่ตรงนี้ ยามปกติหล่อนมักจะไปไหนมาไหนเป็นกลุ่มกับเพื่อนสาวคนอื่นๆมิใช่หรือ
เอื้องคำกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่ปัณณ์พูดกับหล่อน ก่อนที่เขาจะกลับกรุงเทพไปหลังปีใหม่
"เราขอเวลาไม่กี่เดือนนะเอื้อง เอื้องรอเราได้มั้ย"
เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปคว้าเอามือของสาวน้อยมากุมไว้ เขารู้สึกอาลัยอาวรณ์สาวชาวเหนือคนนี้มาก
"ถ้าเราเรียนจบเมื่อไหร่ เราจะขึ้นมาหางานทำที่เชียงใหม่ทันที" ปัณณ์พยายามให้คำมั่นสัญญากับสาวน้อยในดวงใจของเขา
"อ้ายปัณณ์จะปิ๊กมาทำงานที่โฮงงานนี้ก่อเจ้า" สาวน้อยรู้สึกมีความหวังที่รักครั้งแรกของหล่อนกำลังจะเป็นจริง หล่อนเองก็ชอบชายหนุ่มเอามากๆ เขาหล่อและเขาก็ดีกับหล่อนเสมอต้นเสมอปลาย
หากคำถามนี้ของเอื้องคำทำเอาคนตรงหน้าชะงักไป ปัณณ์รู้สึกเป็นห่วงคนตรงหน้าจับใจ หรือเขาควรจะบอกความจริงกับหล่อนออกไปดี ความรักบวกกับความหลงใหลในตัวคนน่ารักคนนี้ทำให้เขารู้สึกลังเล แต่เขาก็ได้สัญญากับสิปรางค์เอาไว้แล้วว่าเขาจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับที่สุด
"เอื้อง เราอยากบอกอะไรเอื้องสักอย่าง แต่เอื้องต้องสัญญานะว่าจะเก็บเป็นความลับ เอื้องห้ามไปบอกใคร"
และในที่สุดปัณณ์ก็พูดออกไป เด็กหนุ่มคิดว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อคนที่เขารัก ผิดหรือที่เขาเป็นห่วงอนาคตของเอื้องคำ เขาไม่อยากให้หล่อนตกงานโดยไม่ทันได้ตั้งตัว แล้วก็อยากให้เอื้องคำได้มั่นใจว่าเขาเห็นเอื้องคำเป็นคนพิเศษกว่าใครๆ คนรักกันก็ย่อมไม่มีอะไรปิดบังกันไม่ใช่หรือ
เอาน่า แค่บอกเอื้องคำคนเดียวคงไม่เป็นไร…
"เอื้องต้องรีบดูงานที่ใหม่เอาไว้นะ โรงงานนี้อาจจะต้องถูกปิด ทุกคนอาจจะต้องตกงาน"
"ตกงาน!"
เอื้องคำรับฟังคำบอกเล่าของคนรักหนุ่มด้วยอาการกลัวจับใจ อ้ายปัณณ์ไม่ได้พูดเล่นแน่ๆ เขาเป็นญาติกับคุณสิปรางค์ เขาต้องรู้เรื่องดี
ตายแล้ว! หล่อนจะต้องหางานใหม่หรือนี่ เด็กสาวจบมอสามอย่างหล่อนจะไปหางานดีๆกว่านี้ได้จากที่ไหนกัน หล่อนไม่อยากไปนั่งล้างจานตามร้านอาหาร ไม่อยากไปยืนเป็นลูกจ้างขายของตามร้านค้า หล่อนชอบงานที่นี่ คุณวิชิตนายจ้างของหล่อนใจดีมาก และป้าๆในโรงงานก็ใจดีกันทุกคน
เฮาจะยะจะไดดี บ่อยากตกงานเลย สงสัยจะต้องไปถามป้าฟองจะดีกว่า…
ณ มุมหนึ่งของกรุงเทพ สิปรางค์ยังคงนั่งอึ้งทอดถอนใจหมดอาลัยอยู่ในห้องประชุมใหญ่ของบริษัท ข้างๆหล่อนเป็นคุณวิชิตซึ่งก็มีสีหน้าไม่สู้ดีเช่นกัน
หล่อนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้!
ไม่เพียงแต่เสียใจที่ความพยายามครั้งนี้ล้มเหลว แต่หญิงสาวกำลังโกรธคนทุกคนที่เพิ่งจะเดินออกจากห้องประชุมไป คำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากบรรดาบุคคลระดับผู้ทรงคุณวุฒิทั้งหลายก่อนหน้านี้นั้นทำให้หล่อนผิดหวังอย่างมากมาย
"คุณจะไปสนใจอะไรกับชาวบ้านระดับนั้น เราให้เท่าไหน เขาก็พอใจเท่านั้นแหละ"
"เราก็ชดเชยให้เค้าครบถ้วนตามกฎหมายแรงงานแล้วไง เราไม่ผิด"
"เดี๋ยวชาวบ้านเค้าก็ไปหางานรับจ้างกันไปวันๆก็ได้ อยู่ต่างจังหวัดสบายจะตายไป ใช้ชีวิตแบบพอเพียงก็พอ"
"สมัยนี้เค้าก็ใช้เครื่องจักรแทนแรงงานคนทั้งนั้น"
"พวกคนที่ไม่รู้จักพัฒนาตัวเอง มันก็ไปไม่รอดหรอก"
"โรงงานเราไม่ใช่โรงทานนะ จะเก็บเอาไว้คอยอุ้มทุกคนไม่ไหวหรอก"
"…"
คำพูดพวกนั้น ครั้งหนึ่งมันก็เคยออกมาจากปากของหล่อนเอง แต่มาวันนี้สิปรางค์กลับรู้สึกชิงชังและขยะแขยงมัน
"มันก็ต้องเป็นไปตามมตินั่นล่ะครับ" คุณวิชิตพยายามที่จะปลอบใจหญิงสาว
ผู้สูงวัยรู้สึกเห็นใจในความพยายามของหลานสาวของเพื่อนรักคนนี้ เขาเห็นหล่อนทำงานหนักมาตลอดในระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา รายงานที่หญิงสาวส่งให้ผู้ถือหุ้นแต่ละคนได้อ่านก็นับว่าเป็นรายงานที่สมบูรณ์แบบมาก และในห้องประชุมวันนี้หล่อนก็กล่าวถึงที่มาที่ไปในการจะแก้ไขปรับปรุงโรงงานและผลสรุปได้อย่างดีเยี่ยม
แต่มติของที่ประชุมก็เป็นไปตามทิศทางที่วิชิตได้คาดไว้ตั้งแต่ต้น ในการทำธุรกิจกำไรต้องมาก่อนเสมอ หากมีหนทางใดที่เป็นโอกาสที่ดีกว่ารออยู่ ก็ควรจะเลือกหนทางนั้นเพื่อผลตอบแทนที่มากกว่า
"ขอบคุณปรางมากนะสำหรับวันนี้ แต่พี่ก็คงช่วยปรางได้แค่นี้ จากนี้ไปเราคงต้องเริ่มเตรียมการเคลียร์โรงงานให้เรียบร้อยภายในเดือนหน้า"
ปกป้องเอ่ยกับน้องสาวคนสนิทเมื่อกลับเข้ามาห้องประชุมอีกครั้ง หลังจากที่ชายหนุ่มเป็นผู้ออกไปส่งผู้ถือหุ้นคนอื่นๆแทนบิดา เขารู้สึกสงสารสิปรางค์ไม่ใช่น้อยขณะเห็นหล่อนหน้าซีด หลังจากที่ที่ประชุมมีมติเป็นเอกฉันท์ยืนยันให้ปิดโรงงานที่เชียงใหม่ตามแผนเดิม แต่มันก็เป็นแค่เรื่องของธุรกิจ หญิงสาวควรจะทำใจและก้าวต่อไปได้แล้ว
"คุณวิชิตคงต้องเป็นผู้แจ้งพนักงานในเร็วๆนี้นะครับ เราต้องแจ้งเค้าล่วงหน้าหนึ่งเดือนตามกฎหมายแรงงาน ปรางไม่ต้องอยู่จนถึงวันสุดท้ายก็ได้นะ จะกลับมากรุงเทพก่อนก็ได้ ที่นี่ก็มีงานรออยู่อีกเยอะ"
หน้าที่ของสิปรางค์ใกล้จบแล้ว ญาติผู้น้องของเขาควรจะกลับมาช่วยงานเขาที่กรุงเทพเสียที…
"ตอนที่ตาป้องบอกว่าปรางพยายามจะช่วยโรงงานเอาไว้ ลุงเองก็ยังแปลกใจเลยนะลูก" บิดาของปกป้องหันมาหาหลานสาว
"ทำไมหนูเกิดเปลี่ยนใจล่ะลูก ทีแรกหนูเองก็เห็นด้วยกับการปิดโรงงานนี่นา"
ปราณอยากจะถามคำถามนี้มานานแล้ว เขายังไม่มีโอกาสได้คุยกับหญิงสาวเลยตั้งแต่สิปรางค์ไปเชียงใหม่ หลังจากนั้นปกป้องก็มาเล่าให้ฟังถึงความพยายามของหล่อนในการจะช่วยกู้ชีวิตโรงงานที่แม่ริม
วันนี้เขาได้เห็นความตั้งใจของหลานสาวคนนี้ในห้องประชุม หล่อนทำให้เขารู้สึกตื้นตันใจปนประหลาดใจ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าสิปรางค์จะเป็นฝ่ายที่จะยืนอยู่ตรงข้ามกับฝั่งผู้ถือหุ้น
อะไรกันที่ทำให้หญิงสาวกล้าที่จะเปลี่ยนใจ?
สิปรางค์ก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างคุณลุงที่หล่อนสนิทสนมมาด้วยแต่เด็ก เบื้องหน้าของคนทั้งคู่เป็นหน้าต่างกระจกภาพวิวมุมกว้างของกรุงเทพมหานครจากตึกทำงานชั้นที่ยี่สิบ หล่อนมองการเบียดเสียดยัดเยียดกันของตึกสูงระฟ้าและรถราบนท้องถนนแล้วพลันก็คิดถึงเชียงใหม่จับใจ
"คงเป็นเพราะเพลงสาวเชียงใหม่ที่คุณลุงเป็นคนเล่นกีตาร์และร้องให้ปรางฟังตั้งแต่เด็กมั้งคะ"
ปราณหันมายิ้มให้กับหลานสาวซึ่งเขารักเหมือนลูกสาวแท้ๆ ชายสูงวัยคิดว่าเขาเข้าใจคำพูดของหญิงสาวดี ไอ้หลานคนนี้มันเหมือนลุงของมันแฮะ
"รวมไปถึงอากาศดีๆที่บนดอยด้วยหรือเปล่าลูก"
คำถามนี้ของผู้เป็นลุงทำเอาหญิงสาวยิ้มอย่างแห้งแล้ง ทำไมคุณลุงช่างอ่านใจหล่อนออก อาการหลงรักจังหวัดเชียงใหม่และคนเชียงใหม่ที่พลุ่งพล่านขึ้นมาทำเอาหล่อนปวดแปลบในใจ
รักที่ไม่มีวันจะสมหวัง…
หญิงสาวนั่งเหม่อมองปล่อยให้เสียงเรียกจากโทรศัพท์มือถือกรีดร้องดังอยู่เช่นนั้น สิปรางค์ไม่คิดจะรับสายของชายหนุ่ม วันนี้หล่อนทำใจคุยกับเขาไม่ได้จริงๆ
หล่อนจะมีหน้าไปคุยกับเขาได้อย่างไรกัน…
วินไม่เคยเซ้าซี้ถามว่าหล่อนมาทำอะไรที่กรุงเทพ หรือจะกลับเชียงใหม่เมื่อไหร่ หรือแม้กระทั่งหล่อนไปทำอะไรที่เชียงใหม่ตั้งแต่แรก ชายหนุ่มคงรู้ว่ามะปรางของเขาไม่ค่อยอยากจะตอบคำถามพวกนี้นัก
นับตั้งแต่หญิงสาวมาถึงกรุงเทพ วินโทรมาถึงหล่อนตรงเวลาก่อนนอนทุกคืน และเขาก็มักจะเป็นผู้ฟังที่ดี ปล่อยให้หล่อนเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อยเปื่อย ก่อนที่จะกำชับให้คนตัวเล็กพักผ่อนเยอะๆ ให้ทานอาหารให้ตรงเวลา
สิปรางค์รู้สึกคิดถึงคนตัวสูงคนนั้นจับใจ…
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ด้วยความที่เป็นคนมีความพยายามและไม่เคยยอมแพ้ ทำให้สิปรางค์แทบจะประสบความสำเร็จกับทุกสิ่งในชีวิต อาจจะมีบ้างในบางครั้งที่ผลลัพธ์ออกมาไม่ได้ดังใจ หากหญิงสาวไม่เคยเก็บเอามาท้อถอย หล่อนไม่แคร์กับสิ่งที่ผ่านไปแล้ว เพราะถือว่าได้ทำดีที่สุดแล้ว ก็แค่เก็บความผิดพลาดมาเป็นประสบการณ์ หล่อนเป็นคนที่ต้องเดินหน้าต่อไปเท่านั้น
แต่หากการพ่ายแพ้ครั้งนี้มันทำเอาหญิงสาวหัวใจแตกสลาย หมดเรี่ยวแรงที่จะทำอะไรต่อไป มันเป็นความผิดของหล่อนเอง หล่อนคงทำได้ไม่ดีพอถึงไม่สามารถจะโน้มน้าวใจผู้ถือหุ้นได้ ในตอนแรกสิปรางค์รู้สึกโกรธ ผิดหวัง เครียด คับแค้นใจ แต่ต่อมาความรู้สึกนั้นได้กลายมาเป็นโศกเศร้าและเสียใจอย่างลึกซึ้ง อารมณ์และความรู้สึกต่างๆที่ประดังประเดเข้ามา ทำให้อาการปวดศีรษะของหญิงสาวกลับมาอีกครั้ง และคราวนี้รุนแรงมากกว่าทุกครั้ง
เราจะกลับไปเจอหน้าทุกคนได้ยังไง เราผิดเอง เราไม่ดีเอง เราไม่เก่งพอ เราช่วยพวกเค้าไว้ไม่ได้…
สายตาของชาวโรงงานที่มองมาอย่างแปลกๆทำให้หญิงสาวรู้สึกว่ามีบางอย่างในโรงงานนี้ที่ผิดปกติไป หล่อนจากไปกรุงเทพแค่อาทิตย์กว่าๆ หากกลับมาคราวนี้แม้แต่คำตั๋นยังมองหล่อนด้วยสายตาของความแคลงใจตั้งแต่หล่อนเลี้ยวรถเข้าประตูโรงงานมาแล้ว
"เนี่ยฮะ ในโรงงานเค้าลือกันว่าอย่างนี้ มันจริงหรือเปล่าฮะคุณสิปรางค์ คุณวิชิต"
ดนัยรีบรายงานหญิงสาวกับผู้จัดการโรงงานทันทีที่ทั้งสองเข้ามาในสำนักงานตอนเช้า เขามองผู้บริหารทั้งสองด้วยสายตาร้อนรน นี่เขาไม่เคยรับรู้อะไรมาก่อนเลยได้อย่างไร
"คุณดนัยครับ ถ้าใครมาถามอะไร ก็ขอให้บอกไปก็แล้วกันครับว่าให้รอฟังผมพรุ่งนี้" วิชิตบอกกับกับเลขาคนสนิทด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนจะหันมาทางสิปรางค์หลังจากที่ดนัยออกไปจากห้อง
"เมื่อข่าวออกไปแล้วอย่างนี้ มันก็คงถึงเวลาที่จะต้องบอกความจริงกับพวกเค้าแล้วล่ะครับ" ผู้สูงวัยถอนหายใจ เขามีลางสังหรณ์ว่าความยุ่งยากบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น
"งั้นที่เราจะรอให้ชาวไร่เก็บเมล็ดกาแฟมาส่งให้ได้มากที่สุดก่อน ก็คงจะรอไม่ได้แล้วสิคะ"
"ก็คงต้องปรับเปลี่ยนแผนกันใหม่ล่ะครับ พรุ่งนี้หลังจากประกาศออกไปแล้วก็คงต้องเชิญบรรดาหัวหน้าแผนกต่างๆมาคุยกัน คุณสิปรางค์มีแผนปิดโรงงานแผนเดิมเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วนี่ครับ"
สิปรางค์ยังตกใจในสิ่งที่ได้ยิน ข่าวนี้รั่วไหลออกไปได้อย่างไร หล่อนรู้ว่ามันไม่ได้มาจากณัฐ หรือคุณวิชิต หรือตัวหล่อนเองอย่างแน่นอน ทีแรกหล่อนยังนึกว่าพอจะมีเวลาได้เตรียมตัวเตรียมใจในการจะแจ้งข่าวกับชาวโรงงานบ้าง แต่เวลานั้นก็มาถึงเร็วกว่าที่คาดไว้…
"ช่างวินว่าจะได คุณสิปรางค์แกบ่เคยเล่าอะหยังฮื้อช่างฟังเลยก่า"
ช่างอู๊ดเอ่ยกับชายหนุ่มด้วยท่าทางใคร่รู้ ขณะนี้ทุกคนในแผนกกำลังรวมตัวกันอยู่ที่ห้องของนายช่างหัวหน้าแผนก
"ผมก่อบ่ฮู้ว่าข่าวมันมาจากตี้ใด ข่าวมันมาเรื่อยๆอ้าย เขาว่าโรงงานจะถูกปิด แล้วเราต้องตกงานกันหมด" หนุ่มโต้งก็สงสัยในข่าวที่เขาได้ยินมาเช่นกัน ข่าวลือนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อโรงงานกลับมาเปิดอีกครั้งหลังหยุดเทศกาลปีใหม่
"เขาว่ากันว่า คุณสิปรางค์เปิ้นมาตี้นี่เพื่อมาปิดโรงงานเฮาโดยเฉพาะ เขายะกะหมู่เฮาจะอี๊ได้จะได" ช่างอู๊ดส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง แม้จะยังไม่รู้ว่าข่าวร้ายนี้จะเป็นจริงหรือไม่ แต่ความรู้สึกดีๆที่เคยมีต่อหญิงสาวเริ่มหายไปแล้ว
"วันนี้คุณสิปรางค์เขากลับมาแล้ว อ้ายถามเขากำลอ ว่ามันแม่นบ่แม่นยังไง" โต้งยังหวังว่าข่าวลือที่ได้ยินมาจะเพียงแค่ข่าวลือ พวกคนงานอาจจะพูดกันไปเรื่อยเปื่อยเพราะเห็นคุณสิปรางค์ไปกรุงเทพนานหลายวันโดยไม่ได้ร่ำลา
วินนิ่งคิด ในช่วงต้นอาทิตย์หลังปีใหม่ที่สิปรางค์ไปกรุงเทพ หล่อนยังคุยโทรศัพท์กับเขาเป็นปกติดี แต่เมื่อสองสามวันมานี้ก่อนที่หล่อนจะกลับมาที่เชียงใหม่ หญิงสาวกลับไม่เคยรับสายเขาอีกเลย ส่งข้อความถามไถ่ไป ก็ไม่เห็นหล่อนเปิดอ่าน ในใจเขานึกเป็นห่วงหล่อนมากมาย เฝ้ารอคอยหล่อนติดต่อกลับมาทุกวัน จนวันนี้ที่ลูกน้องมาบอกว่าหญิงสาวกลับมาถึงแล้ว
ข่าวลือที่เริ่มแพร่สะพัดออกมาเรื่อยๆตอนหลังปีใหม่นี้ทำเอานายช่างใหญ่ไม่สบายใจ อันที่จริงความเงียบสงัดของโรงงานในระยะหลังๆนี้ก็ทำให้เขาอดรู้สึกแปลกๆไม่ได้ พักหลังมานี้โรงงานแทบไม่เปิดการผลิตกะกลางคืน ทั้งๆที่ช่วงนี้เป็นช่วงเก็บเกี่ยวผลเชอรี่ของกาแฟซึ่งปกติแล้วน่าจะเป็นช่วงที่โรงงานยุ่งที่สุด เขากำลังรอคุยกับวิชิตเรื่องนี้อยู่เช่นกัน…
สิปรางค์ปิดโน้ตบุ๊คลง หล่อนเหลือบดูเวลาจากมือถือ สามทุ่มกว่าแล้ว คุณวิชิตเองก็เพิ่งจะกลับไปเมื่อสักครู่หลังจากซักซ้อมทำความเข้าใจกับเรื่องข้อมูลที่จะต้องแจ้งให้พนักงานทุกคนรับทราบในวันพรุ่งนี้
หญิงสาวรู้สึกเหนื่อยใจอย่างบอกไม่ถูก พรุ่งนี้แล้วสินะที่ทุกคนจะต้องรับรู้ความจริง แม้ใจหนึ่งหล่อนจะรู้สึกใจหายและพ่ายแพ้อย่างหมดรูป แต่อีกใจหนึ่งหญิงสาวกลับรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
 มันกำลังจะจบแล้ว ความลับที่ถูกปกปิดมาตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่หล่อนต้องแบกไว้แต่เพียงผู้เดียว มันกำลังจะผ่านไปแล้ว…
เงาตะคุ่มยืนหันหลังสูบบุหรี่อยู่ที่ริมน้ำนั้น มองแค่แผ่นหลังปราดเดียวสิปรางค์ก็รู้ว่าเป็นเขาคนที่หล่อนคิดถึงอยู่ทุกลมหายใจ แต่ยังไม่ทันที่หล่อนจะพูดอะไร ชายหนุ่มก็หันหน้ามาพอดี
และเมื่อเห็นว่าเป็นหล่อน เขาจึงรีบปราดเข้ามาหาทันที
"วิน มารอนานแล้วหรือ" หญิงสาวเอ่ยทักเขาเสียงเรียบๆ
"นานมาก... แต่นานแค่ไหนก็รอได้" เสียงแหบทุ้มนั้นอ่อนหวาน
และสายตาเว้าวอนกระวนกระวายที่ส่งมานั้น ทำเอาสิปรางค์หัวใจแตกสลาย หล่อนสะอื้นอยู่ในอก แม้หญิงสาวจะคิดถึงเขามากเพียงใด แต่หล่อนก็ยังไม่สามารถเผชิญหน้ากับเขาได้ในตอนนี้ หล่อนรู้จุดประสงค์การมาของเขาดี ข่าวลือที่โรงงานคงจะทำให้เขามารอหล่อนอยู่จนดึกดื่นเพียงนี้
"วิน เราขอตัวนะ เรายุ่ง เราเหนื่อย" หญิงสาวต้องแข็งใจพูดออกไป ตั้งท่าจะเดินขึ้นบันไดเรือนพัก
"มะปราง เราต้องคุยกัน"
หากชายหนุ่มปราดเข้ามาคว้าแขนกลมกลึงนั้นไว้ ดึงให้หล่อนหันหน้ามาหาเขา สิปรางค์เงยมองหน้าเขาด้วยสายตาเย็นชา หล่อนต้องมึนตึงเข้าไว้ ต้องใจแข็ง ต้องอดทน
"ทำไมมะปรางหลบหน้าผม ทำไมต้องหายไป แล้วกลับมาจากรุงเทพตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกผมเลย ผมรออยู่ทุกวัน มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าครับ"
น้ำเสียงอ่อนโยนของวินแสดงอาการเป็นห่วงอย่างลึกซึ้ง เป็นอีกครั้งที่ชายหนุ่มพูดยาวกว่าปกติ แสดงถึงความอัดอั้นตันใจของเขาอย่างล้นเหลือ
แต่หญิงสาวไม่สามารถรับความห่วงใยนั้นไว้ได้ ทั้งๆที่ใจอยากจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง แต่ก็ทำไม่ได้ วันนี้ยังไงเรื่องนี้มันก็ยังคงเป็นความลับของบริษัท หล่อนต้องรีบตัดบท แล้วพรุ่งนี้เขาจะรู้เรื่องจากปากของคุณวิชิตเอง
"วิน ขอร้องล่ะ เราอยากพักผ่อน"
สิปรางค์พยายามจะสะบัดแขนให้พ้นจากการเกาะกุมของชายหนุ่มและหันหลังจะขึ้นบันได หากวินไม่ยอม เขากลับดึงหล่อนเข้ามาชิดอีก วงแขนแข็งแรงทั้งสองข้างนั้นสวมกอดหญิงสาวแน่นจากทางด้านหลัง
"รู้ไหม ผมคิดถึงมะปรางมากขนาดไหน" เสียงแหบทุ้มนั่นเจือไว้ด้วยความวาบหวานระโหยหา
คนในอ้อมกอดได้แต่ฝืนตัวไว้ พยายามกลั้นสะอื้นอย่างสุดความสามารถ ทั้งๆที่ในใจส่วนลึกแล้วอยากจะหันหลังกลับไปกอดเขาตอบเป็นที่สุด อยากกอดเขาให้แน่นๆ อยากซบลงกับไหล่กว้างนั่น
แต่หล่อนจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร หล่อนเป็นคนที่ทำลายชีวิตของเขา ทำลายชีวิตของทุกคน…
หญิงสาวกำลังรู้สึกเกลียดตัวเองที่มารับทำงานนี้ตั้งแต่ต้น!
"ผมรักมะปรางนะ…"
วินกระซิบอย่างแผ่วเบาที่ข้างหูของหล่อน เขากอดหล่อนแน่นขึ้น กอดด้วยความรู้สึกรักที่มาจากทั้งหมดของหัวใจ
สิปรางค์ตัวนิ่งงันด้วยความสะท้านใจ คำๆนี้… คำว่ารัก… คำที่ผู้หญิงทุกคนรอคอยและอยากได้ยินจากปากผู้ชายที่ตนเองรัก แต่ทำไม… ทำไมหญิงสาวไม่อยากได้ยินคำนี้ในตอนนี้เลย
เจ็บปวดเหลือเกิน… เจ็บปวดที่สุด ความรักทำให้เจ็บปวดได้ขนาดนี้เชียวหนอ…
แต่ในที่สุดสิปรางค์ตัดสินใจกลั้นใจเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"วิน… ปล่อยเรา ยังไงเรื่องของเรามันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว"
หากหล่อนยังอยู่ในอ้อมกอดเขานานกว่านี้อีกสักวินาทีเดียว หล่อนจะต้องพรั่งพรูทุกสิ่งทุกอย่างออกมาแน่ๆ หญิงสาวจะต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับปกป้อง ตามข้อบังคับของบริษัททุกคนในโรงงานจะต้องรู้เรื่องนี้จากปากคุณวิชิตคนเดียวเท่านั้น ไหนๆหล่อนก็ทรยศกับคนทั้งโรงงานไปแล้ว หล่อนไม่อยากจะทรยศกับครอบครัวอีก
"ไม่ปล่อย บอกผมก่อน มะปรางรักผมบ้างมั้ย"
หากชายหนุ่มกลับกอดหล่อนแน่นขึ้น เขาไม่ได้สนใจเรื่องข่าวลือนั่นแล้ว เขาไม่ได้คิดถึงอนาคตอะไรระหว่างเขาและหญิงสาว ตอนนี้วินแค่อยากได้ยินจากปากของมะปรางของเขา หล่อนคิดยังไงกับเขากันแน่
"วิน ปล่อย!" ทว่าหญิงสาวในอ้อมแขนของเขากลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบและหนักแน่น
นายช่างหนุ่มชะงักไป เขารับรู้ได้ถึงความเฉยชาอย่างผิดปกติของคนตรงหน้า นี่เขาทำอะไรผิดไปหรือเปล่า
แต่แล้วชายหนุ่มก็ตัดสินใจทิ้งแขนที่กำลังกอดหญิงสาวอยู่ลงข้างตัว เขารู้จักผู้หญิงคนนี้ดี หล่อนเป็นคนใจแข็ง
สิปรางค์รีบเดินขึ้นเรือนพักไปโดยไม่หันกลับมามอง วินมองตามหญิงสาวไปอย่างไม่เข้าใจ มะปรางของเขาเป็นอะไรไป นี่หล่อนไม่คิดจะคุยจะอธิบายอะไรให้เขาฟังเลยหรือ ทำไมหล่อนถึงได้เย็นชาขนาดนี้
หรือมันจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับโรงงานจริงๆ!…