ตอนที่ 9 ดัดนิสัยบ่าวจอมโอหัง
 “คุณหนูสาม คุณหนูรองส่งเทียบเชิญนี้ให้คุณหนูด้วยตัวเอง คุณหนูยังจะวางมาดไม่ไปอีกหรือ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนูรองยังเห็นว่าคุณหนูเป็นน้องสาวอีกคน คิดว่าอากาศร้อนเสียขนาดนี้ ข้าจะอยากมาที่นี่งั้นหรือ”
เฟ่ยชุ่ยมีตารูปสามเหลี่ยมเรียวแหลม เมื่อถูกมู่หรงชีชีปฏิเสธซึ่งๆ หน้า นางจึงรู้สึกว่าน่าอับอายยิ่งนัก ตอนนี้นางกำลังโกรธจัดจนตาแดง ยกมือขึ้นเท้าสะเอว ริมฝีปากบางสีแดงของนางก็ด่าหยาบคายไปต่างๆ นานา
“ไม่คิดจะดูตัวเองเลยสินะ คิดว่าสูงส่งมาจากไหนกัน ก็แค่คนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง กล้าอวดดีกับข้างั้นหรือ?”
แต่เดิมเฟ่ยชุ่ยคือบ่าวรับใช้ของมู่หรงชีชี แต่นางกลับดูถูกที่คุณหนูสามไร้ประโยชน์ จึงหันไปพึ่งคุณหนูรองอย่างมู่หรงซินเหลียน จนตอนนี้นางได้กลายเป็นบ่าวคนสนิทของมู่หรงซินเหลียนไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะนางรู้ว่าวันนี้จะต้องให้มู่หรงชีชีไปร่วมงานให้ได้ นางก็คร้านจะพูดกับ “คนไร้ประโยชน์” เช่นนี้
มู่หรงชีชีหรี่ตาลง จ้องปากของเฟ่ยชุ่ยที่กำลังต่อว่าเธออยู่ เรื่องก่อนหน้านี้เธอยังไม่ได้คิดบัญชีกับนางเลย คิดไม่ถึงว่าตอนนี้นางจะเก่งกล้ากว่าเดิมเสียอีก คำก็ “คนไร้ประโยชน์” สองคำก็ “คนไร้ประโยชน์” ยิ่งฟังยิ่งไม่สบอารมณ์
“เจ้าพูดจบหรือยัง” น้ำเสียงของมู่หรงชีชีเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ ซูเหมยกับซู่เยว่ที่รู้จักมู่หรงชีชีเป็นอย่างดีต่างก็รู้ดีว่านางกำลังโกรธ
“ข้าจะพูดไม่ได้เชียวหรือ ในเมืองหลวง มีใครที่ไม่รู้บ้างว่าคุณหนูสามแห่งตระกูลมู่หรงบุ๋นก็ไม่ได้ บู๊ก็ไม่เป็นสัปปะรด นี่ยังจะกลัวคนเขาพูดอีกหรือ คุณหนูซื่อบื้อเช่นนี้ แม้แต่คนรอบข้างคุณหนูก็ดูโง่เง่าไม่ต่างกัน”
เฟ่ยชุ่ยดูเหมือนจะไม่รับรู้ว่าบรรยากาศรอบข้างเริ่มเย็นเยียบ สุดท้ายแม้แต่ซูเหมยกับซู่เยว่ที่อยู่ข้างกายของมู่หรงชีชีก็ยังโดนนางด่าไปด้วย ทนจนสุดจะทน มู่หรงชีชีจึงพูดสั่งขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ตบปาก!”
ยังได้ทันที่เฟ่ยชุ่ยจะฟังได้อย่างชัดเจน ซูเหมยก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้านางเสียแล้ว ตบซ้ายตบขวา “เพี๊ยะๆ” ตบเข้าที่หน้านาง
หลายวันมานี่ซูเหมยทนมามากพอแล้ว ยิ่งมาเห็นเฟ่ยชุ่ย “รังแก” คุณหนูเช่นนี้ นางจึงคันไม้คันมือมานาน เมื่อมู่หรงชีชีมีคำสั่ง ซูเหมยก็เลยตรงเข้าไป ความเร็วของนางนั้น หากเฟ่ยชุ่ยจะหลบกคงหลบไม่ทัน
ซูเหมยมีวรยุทธ์ แรงมือของนางนั้นหนักมาก แค่โดนตบไปสองครั้ง เฟ่ยชุ่ยก็ถึงกับมึน ตามองเห็นดาวไปเลยทีเดียว เลือดกำเดาไหลออกมาเป็นทาง
เมื่อเฟ่ยชุ่ยพอจะยืนได้อย่างมั่นคง ก็มองเห็นซูเหมยยืนยิ้มกริ่มอยู่ตรงหน้า นางลองเอามือไปแตะตรงจมูกดู มือของนางก็เต็มไปด้วยเลือดอุ่นๆ เฟ่ยชุ่ยก็กรีดร้องออกมา “เจ้า! เจ้ากล้าตบข้า!”
“ตบเจ้าแล้วจะเป็นไรไป! สารเลวแบบเจ้ามันสมควรที่จะโดนตบแล้ว” ซูเหมยมองด้วยหางตา ขยับข้อมือไปมา “เจ้านี่มีตาแต่หามีแววไม่ กล้ามารังแกคุณหนูของพวกเรา แค่โดนตบยังถือว่าน้อยไป!”
“กรี๊ดๆ! ข้ากับเจ้าต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!”
ยามปกติเฟ่ยชุ่ยไม่เคยจะถูกกระทำเช่นนี้มาก่อน เมื่อเห็นบ่าวข้างกายมู่หรงชีชี “วางอำนาจ” ใส่นางเช่นนี้ ในหัวของนางก็มีไฟโทสะที่ไม่รู้ว่าผุดมาจากไหน ทำให้นางก้มหน้าก้มตากระโดดพุ่งเข้าใส่ซูเหมย
แต่เฟ่ยชุ่ยไม่ทันได้เข้าใกล้ซูเหมย ซูเยว่ที่อยู่ด้านข้างก็ยกเท้าขึ้นมา ถีบเข้าไปที่หน้าอกของนาง ทำเอาเฟ่ยชุ่ยกระเด็นออกไป
“โครม!” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะซู่เยว่ตั้งใจ หรือเฟ่ยชุ่ยซวยเอง ตอนที่นางตกลงพื้น ท้ายทอยกลับไปโดนเข้ากับก้อนหินที่ประดับอยู่ในสวน นางรู้สึกว่าศีรษะมึนๆ หนักๆ เมื่อยกมือขึ้นไปแตะ ก็มีเลือดติดมาเต็มมือ เฟ่ยชุ่ยก็ร้องไห้เอะอะโวยวายขึ้นมา
“เจ้าข้าเอ้ย จะฆ่าคนแล้วเจ้าคะ รีบมาดูเร็วเข้า! คุณหนูสามจะฆ่าคนแล้ว!”
 เพียงไม่นานเสียงตะโกนของเฟ่ยชุ่ยก็ทำให้มีคนเข้ามามุงดู มู่หรงซินเหลียนเมื่อได้ทราบเรื่องก็รีบร้อนเดินเข้ามาทันที
“เฟ่ยชุ่ย เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” มู่หรงซินเหลียนเห็นว่าเฟ่ยชุ่ยที่แก้มบวมเป่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเลือด จนนางแทบจะจำไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะนางเคยเห็นชุดที่เฟ่ยชุ่ยสวมมาก่อน นางก็คงคิดไม่ถึงว่าคนที่หน้าบวมเป็นหัวหมูอยู่ตอนนี้คือเฟ่ยชุ่ย!
“ฮือๆ คุณหนูรองเจ้าคะ คุณหนูต้องให้ความเป็นธรรมกับบ่าวนะเจ้าคะ บ่าวเอาเทียบเชิญของคุณหนูมาเชิญคุณหนูสามด้วยตนเอง แต่คุณหนูสามไม่พูดพร่ำทำเพลง ก็สั่งให้คนมาตบบ่าวเลยเจ้าคะ บ่าวอุตส่าห์มาด้วยความหวังดี กลับโดนตบเสียขนาดนี้ คุณหนูสามยังพูดอีกว่าจะฆ่าบ่าว คุณหนูรองต้องช่วยบ่าวนะเจ้าคะ!”
เฟ่ยชุ่ยถือเป็นคนที่พูดให้เรื่องราวพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ยอดเยี่ยมมาก วันนี้นางเสียเปรียบให้กับมู่หรงชีชี อย่างไรเสียนางก็จะไม่มีทางกล้ำกลืนอดทนอย่างเด็ดขาด มู่หรงซินเหลียนมาที่นี่พอดี นางก็ถือโอกาสทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ อย่างไรเสียมู่หรงชีชีก็มีแต่ชื่อเสีย เพิ่มมาอีกสักเรื่องหนึ่งก็คงไม่เป็นไร
มู่หรงซินเหลียนเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากเฟ่ยชุ่ยก็เกิดความสงสัยขึ้นมา มู่หรงชีชีมีนิสัยขี้กลัว อะไรก็ไม่กล้ามิใช่หรือ แล้วนางเปลี่ยนมากล้าหาญชาญชัยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แต่ดูลักษณะท่าทางเฟ่ยชุ่ยแล้วก็ไม่เหมือนกับคนที่โกหกสักนิด แผลบนหน้านางก็สามารถเป็นหลักฐานไได้ชัดเจน ดูแล้วน่าจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นจริงๆ
“น้องสาม ที่เฟ่ยชุ่ยพูดมานั้นจริงหรือ เป็นเจ้าที่สั่งคนให้ตบนางจริงๆ งั้นหรือ ข้าบอกให้นางมาเชิญเจ้าไปร่วมชมจันทร์ด้วยกันในค่ำนี้ ต่อให้เจ้าไม่อยากไป แต่เจ้าก็ไม่ควรเอาอารมณ์ไปลงกับบ่าวรับใช้ เฟ่ยชุ่ยทำผิดอะไร เจ้าถึงได้ลงไม้ลงมือกับนางหนักเสียขนาดนี้”
ในจวนอำมาตย์ทุกคนต่างมองมู่หรงซินเหลียนเป็นคนดี รูปลักษณ์ก็งดงาม ใจดีกว่ามู่หรงชิงเหลียนเสียอีก ไม่มีท่าทางวางอำนาจ ด้วยเหตุนี้ผู้คนในจวนอำมาตย์ต่างชื่นชอบในตัวคุณหนูรอง
มาถึงตอนนี้ เมื่อพวกเขาได้ยินมู่หรงซินเหลียนพูดว่ามู่หรงชีชีไม่ฟังอีร้าค่าอีรมก็ลงมือตบเฟ่ยชุ่ย ทุกคนก็เริ่มถกเถียงกันขึ้นมา ต่างก็พูดว่าคุณหนูสามไม่ดีอย่างนั้นไม่ดีอย่างโน้น
ไม่แปลกที่มู่หรงซินเหลียนจะเป็นเจ้าแม่จอมเสเสร้ง มู่หรงชีชีปรบมือให้นางในใจ ดูเหมือนนางจะได้ใจผู้คนในจวนอำมาตย์เสียแล้ว ใครๆ ก็ช่วยนางพูด
“พี่รอง ความจริงแล้วมิได้เป็นเช่นนั้น......” มู่หรงชีชีพูดออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ “เป็นเฟ่ยชุ่ยที่มาว่าข้าว่าเป็นคนไร้ประโยชน์ ไม่คู่ควรที่จะไปชมจันทร์กับพี่รอง นางยังพูดอีกว่าข้าเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ ส่วนพี่รองนั้นคือหงส์ขาวที่งามสง่า แม้แต่ถือรองเท้าให้พี่รองข้ายังไม่คู่ควรเลย”
เมื่อได้ฟังที่มู่หรงชีชีพูดมา มู่หรงซินเหลียนถึงกับอึ้ง นางรู้ดีว่าเฟ่ยชุ่ยเป็นคนแบบไหน คำพูดแบบนี้เป็นไปได้ที่เฟ่ยชุ่ยจะพูดออกมา นางก็เลยเริ่มที่จะเชื่อขึ้นมาแล้ว เพราะปกติแล้วนางก็พูดกับเฟ่ยชุ่ยเช่นนี้
“นางยังขู่บังคับข้า ให้ข้ายกตำแหน่งจิ้งหวางเฟยให้แก่พี่รอง นางพูดว่ามีแค่สตรีที่งดงามอย่างพี่รองเท่านั้นถึงจะคู่ควรกับจิ้งอ๋อง พี่รองกับจิ้งอ๋องนั้นเกิดมาคู่กัน เหมาะสมกันดั่งกิ่งทองใบหยก ส่วนข้านั้นเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ จะบุ๋นจะบู๊ก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง ให้ข้าใสหัวไปไกลเสียดีกว่า อย่าไปขวางทางรักของท่าน”
มู่หรงชีชีสะอึกสะอื้นเบาๆ ไหล่บางสั่นสะท้าน ดวงตาที่มีน้ำตาคลอ ยิ่งมองก็ยิ่งน่างสงสาร ผู้คนที่พูดว่ากล่าวมู่หรงชีชีได้ฟังดังนั้น สายตาที่มองมู่หรงซินเหลียนและเฟ่ยชุ่ยก็เปลี่ยนไป
“ข้าคิดว่าพี่รองออกจะใจดี จะสั่งสอนบ่าวแบบนี้ออกมาได้เช่นไร นี่ถือเป็นการทำลายชื่อเสียงของพี่รองชัดๆ ข้าจึงโกรธจนอดรนทนไม่ไหว เลยว่านางไปสองคำ ตะ...แต่นางตบหน้าตัวเอง จากนั้นก็เอาหัวไปโขกกับก้อนหิน ต่อมาก็เป็นอย่างที่พี่รองเห็นแล้ว......”
“เจ้าโกหก! จริงๆ แล้วเจ้าสั่งให้นางตบข้า พวกเจ้าอย่าไปเชื่อนาง!” เมื่อเห็นว่ามู่หรงชีชีปั้นน้ำเป็นตัวเสียยิ่งกว่านางอีก เฟ่ยชุ่ยก็ร้อนรนจนแทบจะเต้นได้ “หากข้าตบหน้าตัวเอง รอยนิ้วมือเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ พวกเจ้าอย่าไปฟังที่คนไร้ประโยชน์อย่างนางพูด!”


ตอนที่ 13 ยิ้มเยาะโลก
เมื่อเห็นว่าตวนมู่อีอีไม่ยอมลดราวาศอก สุดท้ายมู่หรงชีชีก็เริ่มโกรธขึ้นมาบ้างแล้ว นางทนมานานมากพอแล้ว แต่สตรีคนนี้ก็ยังบีบบังคับนาง เช่นนั้นนางก็ไม่จำเป็นต้องออมมืออีกต่อไป
 “ได้!” มู่หรงชีชีหยิบกล่องใบหนึ่งออกมา เปิดออกและวางไว้ด้านหน้าของทุกคน ในกล่องนั้นมีโอสถสีขาวบริสุทธิ์ประดุจหยกขาววางอยู่เม็ดหนึ่ง ปล่อยกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยออกมา “นี่คือโอสถผิวหิมะ ถ้าหากข้าแพ้ โอสถนี้จะเป็นของเจ้า แต่หากเจ้าแพ้ขึ้นมา เจ้าจะต้องกระโดดลงไปในทะเลสาบเช่นกัน!”
 “โอสถผิวหิมะงั้นหรือ” จากเดิมที่ไม่คิดว่ามู่หรงชีชีจะมีของล้ำค่า แต่คิดไม่ถึงว่าของที่นางเอามาพนันนั้นจะเป็น “โอสถผิวหิมะ” ของคุณชายเหลียน ทำให้ทุกสายตามองนางเปลี่ยนไปอย่างทันที
โอสถผิวหิมะคือเครื่องประทินโฉมชั้นดี ที่ปรุงขึ้นโดยคุณชายเหลียนหมอพิลึก ตามคำร่ำลือนั้นเพียงแค่ได้ทานโอสถนี้ก็สามารถคงความอ่อนเยาว์ ผิวพรรณไม่ย่อนคล้อยตามอายุขัย แต่เหตุใดมู่หรงชีชีจึงมีโอสถนี้ได้
 “แค่เจ้าพูดว่าเป็นโอสถผิวหิมะ แล้วจะเป็นโอสถผิวหิมะจริงๆ เช่นนั้นหรือ ใครจะไปรู้ว่าเจ้าจะเอาอะไรมาแล้วมาบอกว่าเป็นโอสถผิวหิมะ......”
ตวนมู่อีอียังพูดไม่ทันจบ ไป๋มู่เฟยก็หยิบกล่องนั้นขึ้นมามองอย่างพินิจพิจารณา แล้วพูดคำตอบออกมา “เป็นโอสถผิวหิมะจริงๆ ด้วย คุณหนูสามช่างทุ่มทุนเสียจริงๆ”
ทุกคนต่างก็รู้ดีถึง “ความตาถึง” ของไป๋มู่เฟย เมื่อเขามั่นใจว่านี่คือ“โอสถผิวหิมะ” คนอื่นๆ ก็ไม่สามารถโต้เถียงได้อีก
เหตุใดมู่หรงชีชีมีจึงโอสถผิวหิมะได้ หรือว่านางจะรู้จักคุณชายเหลียนหมอพิลึก? ภายในจิตใจของมู่หรงซินเหลียนในตอนนี้ช่างเหมือนกับทำขวดเครื่องปรุงคว่ำ รสชาติมันช่างแปลกประหลาด นางอยากเห็นเรื่องสนุก อยากเห็นตวนมู่อีอีดูถูกเหยียดหยามมู่หรงชีชี แต่ตอนนี้นางก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ถึงได้มีความกังวลผุดขึ้นมาในใจ
สิ่งที่มู่หรงชีชีทำให้มู่หรงซินเหลียนต้องแปลกใจมีมากมายนัก นางยังเป็นมู่หรงชีชีที่น่าสงสารคนเดียวกับตอนบ่ายหรือไม่
ตวนมู่อีอีจับจ้อง “โอสถผิวหิมะ” ด้วยตาเป็นประกาย ถ้านางชนะมู่หรงชีชี โอสถเม็ดนี้ก็จะเป็นของนาง นางจะเอาไปมอบให้ท่านอาตวนมู่ชิง ไม่มีสตรีใดที่ไม่รักสวยรักงาม ยิ่งเป็นสตรีที่สูงส่งที่สุดในฝ่ายใน มู่หรงเสวี่ยเหลียนก็เป็นเพราะหน้าตางดงามมีเสน่ห์ ฮ่องเต้จึงโปรดปรานนาง ถึงได้ขึ้นเป็นกุ้ยเฟยมิใช่หรือ
รอนางถวายโอสถผิวหิมะให้ท่านอา นางจะต้องดีใจมากแน่ๆ และจะต้องมอบของรางวัลให้แก่ข้า เมื่อถึงเวลานั้น ข้าก็จะสามารถเอ่ยปากขอท่านอาเรื่องหลงเจ๋อจิ่งเทียน ตำแหน่งจิ้งหวางเฟยจะต้องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้ให้กับคนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชี
 “มู่หรงชีชี เจ้าไม่สามารถฝึกวรยุทธ์ได้ ข้าก็คงประลองยุทธกับเจ้าไม่ได้ เดี๋ยวจะชนะไม่สมศักดิ์ศรี เช่นนั้นข้าจะแข่งบรรเลงเครื่องสายกับเจ้า ต้องบรรเลงและร้องเพลงไปพร้อมกัน”
ถึงแม้สิ่งที่ตวนมู่อีอีพูดออกมาจะฟังดูดี แต่ใครบ้างที่จะไม่รู้ว่านางนั้นถนัดเล่นบรรเลงเครื่องสาย หากพูดถึงเรื่องการบรรเลงเครื่องสายแล้ว แม้แต่สาวงามที่สุดในเมืองหลวงอย่างมู่หรงซินเหลียนก็ยังต้องยอมแพ้ให้กับนาง อีกทั้งนางยังมีน้ำเสียงไพเราะดั่งเสียงนกขมิ้น เมื่อแข่งกันเช่นนี้ ก็เหมือนกับนางกำลังรังแกมู่หรงชีชีชัดๆ
“ตวนมู่อีอี แข่งแบบนี้มันไม่ยุติธรรมแม้แต่น้อย” ซั่งกวานอู๋จี้อดไม่ได้ที่จะออกมาปกป้องมู่หรงชีชี เขาไม่ชอบท่าทางเอาแต่ใจของตวนมู่อีอี ทั้งๆ ที่มู่หรงชีชีไม่ได้ทำอะไรเลย เหตุใดตวนมู่อีอีจึงจ้องแต่จะหาเรื่องนางเล่า
“ซั่งกวานอู๋จี้ นี่เป็นการพนันระหว่างข้ากับนาง เจ้าไม่มีสิทธิ์มายุ่ง! มู่หรงชีชี หากเจ้ารู้จักที่ต่ำที่สูง ก็ขอยอมแพ้เสียดีๆ แล้วกระโดดลงทะเลสาบไป ไม่แน่ว่า อาจจะมีวีรบุรุษมาช่วยสาวงามก็เป็นได้...... ” ตวนมู่อีอีชำเลืองมองมู่หรงชีชีด้วยสายตาเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบัง
“คุณหนูตวนมู่ ข้าคิดว่าหูของเจ้าคงมีปัญหาแน่ ข้าพูดว่าจะยอมแพ้เสียเมื่อไหร่กัน”
สีหน้าอ่อนโยนของมู่หรงชีชีเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา ซั่งกวานอู๋จี้ปกป้องนางมาหลายครั้ง จนนางคิดว่าเขาคือเพื่อนคนหนึ่ง ตอนนี้แม้แต่เขายังโดนตวนมู่อีอีพูดจาถากถาง ทำให้มู่หรงชีชีอดรู้สึกโมโหขึ้นมาไม่ได้
“เอาเวลาที่มาพูดเหน็บแนมเสียดสีข้าไปคิดดีกว่าว่าจะชนะข้าได้เช่นไร หากคุณหนูตวนมู่พ่ายแพ้แก่คนไร้ประโยชน์อย่างข้า น่ากลัวว่าเจ้าจะอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน......” มู่หรงชีชีฮึดฮัดเบาๆ สายตาของนางแสดงถึงความมั่นใจ จนกลบรัศมีของตวนมู่อีอีไปเสียหมด
 “เจ้า!” ตวนมู่อีอีถูกมู่หรงชีชีขัดคอเสียจนพูดอะไรไม่ออก “มู่หรงชีชีอย่ามาทำปากแข็งเสียเลย พวกเจ้ามานี่สิ ไปเอากู่ฉิน[footnoteRef:2]มาให้ข้า” [2: กู่ฉิน(古琴) : เครื่องสายชนิดหนึ่งของจีน มีเจ็ดสาย]
เครื่องดนตรีของตวนมู่อีอีคือพิณกู่ฉิน มีชื่อว่า “ปี้ล่างฉิน” ดูเหมือนว่านางจะมีการเตรียมตัวมาพร้อม แต่มู่หรงชีชีก็หาได้สนใจไม่ แค่เพียงสั่งให้คนไปหาหลิ่วฉิน[footnoteRef:3]ธรรมดามา ทดลองเสียงเล็กน้อย [3: หลิ่วฉิน(柳琴) : เครื่องสายชนิดหนึ่งของจีน ลักษณะคล้ายผีผา แต่เล็กกว่า ]
เมื่อเห็นพิณหลิวฉินในอ้อมแขนของมู่หรงชีชี ต่วนมู่อีอีก็ดูถูกดูแคน พิณหลิวฉินส่วนใหญ่จะมีเพียงศิลปินชาวบ้านธรรมดาเท่านั้นที่เล่น คุณหนูตระกูลใหญ่ส่วนมากจะเลือกเรียนเครื่องสายที่ดูมีรสนิยมอย่างกู่เจิง กู่ฉิน ไม่มีใครไปบรรเลงเครื่องดนตรีอย่างหลิ่วฉินหรอก แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ตวนมู่อีอีก็รู้สึกว่าตัวเองชนะแล้ว
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น นางก็ยังละเอียดรอบคอบ เพราะนางรู้ดีว่าวันนี้นางจะแพ้ไม่ได้ การแข่งขันครั้งนี้ต้องรู้เขารู้เราถึงจะดี นางจึงเลือกถอยไปยืนด้านข้าง ให้มู่หรงชีชีแสดงก่อน
 “เจ้าแน่ใจแล้วหรือ” มู่หรงชีชีรู้ว่าตวนมู่อีอีคิดอะไรอยู่ในใจ นางก็ดูถูกอยู่ในใจ ถือหลิ่วฉินไปนั่งบนหินก้อนใหญ่ใกล้ๆ ศาลา นิ้วเรียวสวยดีดสายหลิ่วฉิน เพลงยิ้มเยาะโลก[footnoteRef:4]ถูกบรรเลงออกมาผ่านนิ้วมือของนาง [4: เพลงยิ้มเยาะโลก :《笑红尘》เพลงประกอบภาพยนตร์เดชคัมภีร์เทวดาภาค3 ขับร้องโดย陈淑桦]
โลกนี้ช่างน่าขัน
ความลุ่มหลงชวนระอา
ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาก็คงดี
ชีวิตนี้ยังมิสิ้น
แต่ใจข้าไร้สิ่งใดให้ห่วงหา
เพียงแลกครึ่งชีวิตที่เหลือได้เริงรมย์
ยามตื่นแย้มยิ้มกับผู้คน
หลับฝันกลับลืมสิ้น
ทอดถอนใจ ไยนภามืดเร็วนัก
ชาติหน้ามิอาจรู้
รักหรือแค้นล้วนลบเลือน
ชีวิตนั้นสั้นจงเริงรื่น
ตัวข้าเพียงปรารถนาสุขสำราญจนแก่เฒ่า
สายลมเหน็บหนาวเพียงใด ข้าไม่หลีกหนี
บุปผางามเพียงใด ข้ามิปรารถนา
ให้ข้าล่องลอยไป
นภายิ่งสูง ใจยิ่งเล็ก
ไม่ไถ่ถามอันใดให้มากความ
เมามายเพียงลำพัง
วันนี้โศก พรุ่งนี้สุข
ไม่ขอใครเข้าใจข้า
ทะนงในกายา
บทเพลงยังขับขาน เริงระบำรำไป
ราตรีเนิ่นนานมิรู้แจ้ง
เสาะแสวงหาความรื่นรมย์
ภายใต้แสงจันทร์นวลตา ใบหน้าของมู่หรงชีชีที่แสดงถึงความมั่นใจดึงดูดสายตาของทุกคนไว้ หญิงสาวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความมั่นใจนั้นช่างงดงาม ทุกคนต่างมองข้ามใบหน้าธรรมดาของนาง ลืมเลือนข่าว “เสียๆ หายๆ” ทั้งหมดทั้งมวลของนาง
“ทะนงในกายา......” หลี่อวิ๋นชิงหรี่ตามองมู่หรงชีชี จุดที่อ่อนโยนที่สุดภายในใจของเขาถูกเพลงของนางทำให้หวั่นไหว นี่คือตัวตนที่แท้จริงของเจ้าอย่างนั้นหรือ ทะนงตน มั่นใจในตัวเอง สุขใจเมื่อสมปรารถนา ที่แท้นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการ......
นอกจากหลี่อวิ๋นชิง ยังมีซั่งกวานอู๋จี้อีกคนที่จับจ้องมู่หรงชีชีไม่วางตา
ใช่แล้ว นางไม่ได้สวยที่สุด แต่นางนั้นน่าหลงใหลที่สุด
จะสุขจะเศร้าก็งดงามหาใดเปรียบ ซั่งกวานอู๋จี้ไม่เคยรู้มาก่อนว่าสตรีก็สามารถใจกว้างและกล้าหาญได้เช่นกัน ทำให้อดไม่ได้ที่จะค้นหา แต่น่าเสียดาย......สตรีที่ดีงามเช่นนี้กลับมีการหมั้นหมายอยู่ก่อนแล้ว อีกไม่นานนางก็จะแต่งงานแล้ว เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สายตาของซั่งกวานอู๋จี้ก็หม่นหมองลง
สายตาของทุกคนต่างถูกมู่หรงชีชีที่บรรเลงเพลงอยู่บนหินก้อนใหญ่อย่างสง่างามดึงดูด ไม่มีใครสังเกตเห็นแววตาลุ่มลึกที่ซ่อนอยู่ในเงามืด กำลังจับจ้องมู่หรงชีชีดั่งเช่นนักล่าที่มองเห็นเหยื่อ คาดไม่ถึงว่าของล้ำค่าที่ตามหามาเนิ่นนานจะปรากฏตัวในตระกูลมู่หรง แววตาเป็นประกายคู่นั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นแววตาเพ้อฝัน
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้?
ตวนมู่อีอีมองมู่หรงชีชีอย่างไม่เชื่อสายตา มู่หรงชีชีบรรเลงเพลงอย่างสง่างามเป็นธรรมชาติ ต่อให้เป็นตัวนางเองก็ทำไม่ได้ จะทำเช่นไร! ข้าจะทำเช่นไรดี! ตวนมู่อีอีกำแขนเสื้อแน่น แค่ได้ดูสีหน้าของคนอื่นๆ นางก็รู้ว่ามู่หรงชีชีชนะแล้ว ยังไม่ทันได้แข่ง นางก็แพ้อย่างสิ้นเชิง
เพลงจบลง มู่หรงชีชีก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก้มหน้ายิ้มแย้มมองหน้าทุกคน “เป็นเช่นไร ยังพอฟังได้ใช่หรือไม่”


ตอนที่ 12 บีบบังคับ
 “น้องหญิง ข้าพนันว่าเจ้าชนะ” หลี่อวิ๋นชิงพูดขึ้นมาอีกครั้ง หากคำพูดของเขาไม่ทำให้ผู้คนต้องตกใจ เขาก็คงจะไม่หยุดพูด ครั้งนี้ก็เช่นกัน คำพูดของเขาทำให้ทุกคนต่างงงงัน พูดจบเขาก็แกะป้ายประจำตระกูลออกมา โยนขึ้นไปบนโต๊ะ “นี่คือป้ายประจำตระกูลหลี่ ถือว่าเป็นของรางวัลสำหรับผู้ชนะก็แล้วกัน”
 “อวิ๋นชิง เจ้าไม่ได้พูดเล่นใช่หรือไม่” ไป๋มู่เฟยหยิบป้ายนั้นขึ้นมาเพ่งพิศอยู่นาน “หรือว่านี่คือตรามังกรพยัคฆ์ที่เขาร่ำลือกัน ข้าเคยได้ยินมาว่าถ้าหากถือตรานี้ จะให้ประมุขตระกูลหลี่ทำอะไรก็ได้......”
“ใช่ นี่ก็คือตรามังกรพยัคฆ์”
มู่หรงชีชีไม่รู้ว่าตรามังกรพยัคฆ์คืออะไร แต่คนจากอีกสามตระกูลใหญ่ที่เหลือ รวมถึงตระกูลมู่หรง ต่างก็รู้ดีถึงความสำคัญของตรามังกรพยัคฆ์ที่มีต่อตระกูลหลี่ แต่หลี่อวิ๋นชิงกลับไม่สนใจ นำมันมาพนันว่ามู่หรงชีชีจะชนะเสียอย่างนั้น แท้จริงแล้วเขามีจุดประสงค์อะไรกันแน่
 “น้องหญิง ชะตาชีวิตของข้าและตระกูลหลี่อยู่ในมือของเจ้าแล้ว ถ้าหากเจ้าแพ้ขึ้นมา กลับไปข้าคงต้องคุกเข่าต่อหน้าศาลบรรพบุรุษ”
หลี่อวิ๋นชิงยังคงมีท่าทางสุขุมเยือกเย็น ชุดสีเขียวขนนกกระเต็นขับให้เขายิ่งดูมีพลังอำนาจ
เขาเดินไปยืนอยู่ตรงหน้ามู่หรงชีชีอย่างไม่รีบไม่ร้อน ก้มหน้าลงไปมองนาง เหตุใดหลายปีมานี้เขาถึงไม่เคยค้นพบว่านัยน์ตาของนางนั้นช่างแปลกประหลาด? ภายใต้แสงจันทร์นวลผ่อง นัยน์ตาคู่นี้ส่องประกายแวววาว ไม่รู้ว่ายามที่มันส่องประกายที่แท้จริงออกมา จะเจิดจ้าสักเพียงใด
 “ข้ากลับอยากเห็นท่านพี่คุกเข่าหน้าศาลบรรพบุรุษเสียมากกว่า” สำหรับพี่ชายคนนี้ มู่หรงชีชีรู้ดีว่านิสัยของเขาเป็นเช่นไร เขามันคนประเภทยืนดูเรื่องสนุกไม่กลัวปวดเอว ตอนนี้ก็ผลักนางให้ตกที่นั่งลำบาก ส่วนตัวเขาเองก็ยืนดูเรื่องสนุก เขาตั้งใจชัดๆ
 “ฮ่าๆ......”
เมื่อได้ฟังคำที่มู่หรงชีชีพูดออกมา หลี่อวิ๋นชิงก็หัวเราะออกมาเสียงดัง ส่งผลให้ผมดำประบ่าสะบัดพลิ้ว “ได้ยินน้องหญิงพูดเช่นนี้ ข้าก็รู้แล้วว่าจะชนะพนัน!”
หนุ่มหล่อก็คือหนุ่มหล่อ ขยับนิดขยับหน่อย จะหัวเราะจะโมโห ก็ยังคงงดงามดุจภาพวาด
“เด็กผี!”
ครั้งนี้มู่หรงชีชีไม่ได้เห็นความเย็นชาภายใต้รอยยิ้มของหลี่อวิ๋นชิง กลับมองเห็นความอ่อนโยนในแววตาของเขาแทน หรือนางตาฝาดกันแน่
ยังไม่ทันที่มู่หรงชีชีจะดูให้ชัดเจน เขาก็ถอยกลับไปเสียแล้ว หลี่อวิ๋นชิงนั่งพิงพนักอย่างสบายใจ ราวกับมั่นใจว่ามู่หรงชีชีจะชนะตวนมู่อีอีเป็นแน่แท้
“อวิ๋นชิงข้าเชื่อสายตาของเจ้ามาโดยตลอด......” ไป๋มู่เฟยถอดแหวนปลอกมีดหยกดำมาวางไว้ “คุณหนูสาม ถ้าหากเจ้าแพ้ขึ้นมา กลับจวนไปจุดจบของข้าก็คงไม่ต่างกับพี่หลี่ ข้าก็ได้หวังว่าคุณหนูสามจะพยายามให้ชนะ”
แหวนปลอกมีดของไป๋มู่เฟย ก็ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง ใครๆ ก็รู้ว่าตระกูลไป๋คือตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในบรรดาสี่ตระกูล และทุกวันนี้กิจการทั้งหมดของตระกูลไป๋อยู่ภายใต้การดูแลของคุณชายใหญ่คนนี้นี่เอง แล้วแหวนปลอกมีดหยกดำวงนี้ ถือเป็นตราประจำตัวของเขา
“ในเมื่อท่านพี่คิดว่าคุณหนูสามจะชนะ เช่นนั้นข้าก็ลงพนันด้วย” ไป๋อี้เยว่ดึงปิ่นระย้าทองคำหนึ่งอันลงมาจากศีรษะ “ปิ่นอันนี้เป็นปิ่นที่คุณชายกวงหัวออกแบบใหม่ล่าสุด มีชื่อว่าก้าวย่างเกิดปทุม คุณหนูสาม สู้เขา!”
ตวนมู่อีอีไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนตระกูลหลี่และตระกูลไป๋จะพนันฝั่งมู่หรงชีชี จะรังแกกันเกินไปแล้ว!
สิ่งที่สามคนนั้นเอามาพนันนั้น ล้วนแต่เป็นของล้ำค่าทั้งสิ้น เพียงแค่ปิ่นปักผม “ก้าวย่างเกิดปทุม” ที่ไป๋อี้เยว่เอามาพนันนั้น ก็เป็นผลงานของคุณชายกวงหัวแห่งหอทงเป่า พันตำลึงก็ใช่ว่าจะซื้อได้
ในหนึ่งปีคุณชายกวงหัวจะทำเครื่องประดับออกมาเพียงไม่กี่ชิ้น ทุกชิ้นล้วนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แค่เปิดขายก็ถูกแย่งซื้อจนไม่มีเหลือ แม้แต่นางสนมในวังก็ยังคิดว่าการมีเครื่องประดับของคุณชายกวงหัวไว้เป็นของตนเองนั้นถือว่ามีเกียรติ
ปิ่นระย้า “ก้าวย่างเกิดปทุม” อันนี้ ตวนมู่อีอีอยากได้มานานแล้ว สำหรับสตรีแค่มีเครื่องประดับของคุณชายกวงหัวสักอัน ก็อิ่มอกอิ่มใจเป็นที่สุดแล้ว
 “หึ! ถ้าพวกเจ้ามั่นใจในตัวนางขนาดนั้น ถึงเวลาก็อย่ามาเสียใจก็แล้วกัน”
ตวนมู่อีอีกัดฟันพูดออกมา นางไม่เชื่อว่ามู่หรงชีชีที่สู้นางไม่ได้สักอย่าง จะได้รับความสนใจจากคนตระกูลหลี่และตระกูลไป๋ ใช่สิ ไป๋มู่เฟยกับหลี่อวิ๋นชิงสนิทกัน เขาคงต้องให้เกียรติหลี่อวิ๋นชิงถึงพนันฝั่งมู่หรงชีชี ต้องเป็นแบบที่ข้าคิดแน่ๆ
คำพูดของตวนมู่อีอีทำให้ซั่งกวานอู๋จี้ต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง เขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่กลับวางมีดสั้นดำสนิทลงบนโต๊ะ “ข้าพนันคุณหนูสามชนะ!”
เมื่อเทียบกับสามคนก่อนหน้านี้ มีดสั้นของซั่งกวานอู๋จี้กลับดูไม่สะดุดตา แต่มู่หรงชีชีคิดว่ามีดสั้นที่ซั่งกวานอู๋จี้พกติดตัวจะต้องไม่ธรรมดา นางจึงหยิบมีดสั้นนั้นขึ้นมา ดึงออกจากฝัก
 “ชิ้ง......” มีแสงสาดส่องออกมา แสบตาเสียจนทุกคนลืมตาไม่ขึ้น
 “มีดดี!” มู่หรงชีชีพูดออกมาเบาๆ ถึงแม้มีดสั้นเล่มนี้จะดูธรรมดา สีดำสนิททั้งเล่ม ถ้าทิ้งไว้บนพื้นทุกคนก็คงคิดว่าเป็นเพียงมีดสั้นธรรมดาเท่านั้น แต่มู่หรงชีชีที่ฝึกวิทยายุทธ์หลายแขนงกลับรู้ดี มีดสั้นเล่มนี้คือมีดสั้นล้ำค่าในตำนานที่สามารถเฉือนเหล็กได้ดั่งเฉือนก้อนดินก้อนโคลน
เมื่อเห็นว่ามู่หรงชีชีชอบ ซั่งกวานอู๋จี้ก็รู้สึกเหมือนได้เจอคนที่เข้าใจตนเอง ถึงแม้จะเป็นเพียงสาวน้อยอ่อนแอ แต่ความจดจ่อเมื่อได้ถือมีดสั้นของนาง ทำให้ในใจของเขารู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกไป
“คุณหนูสามชอบก็ดีแล้ว!”
“คุณชายซั่งกวาน ถ้าข้าชนะ มีดสั้นเล่มนี้จะเป็นเป็นของข้าจริงๆ หรือ” มู่หรงชีชีชื่นชอบมีดสั้นมาแต่ไหนแต่ไร พกพาสะดวก มิหนำซ้ำมีดสั้นเล่มนี้ยังเป็นสมบัติล้ำค่าหายาก นางถือขึ้นมาแล้วก็แทบจะไม่อยากวางมือ
“แน่นอน!”
“ดี! เพื่อคำๆ นี้ ข้าจะไม่ยอมแพ้แน่นอน!” มู่หรงชีชียังคงถือมีดสั้นไม่ยอมวางมือ ถึงแม้ในสายตาของทุกคนนั้น ของพนันของหลี่อวิ๋นชิงและสองพี่น้องตระกูลไป๋ช่างล่อตาล่อใจ แต่สำหรับนางแล้ว มีดสั้นเล่มนี้เป็นของขวัญที่ถูกใจนางที่สุด
“พี่สาม คิดจะคุยโวอย่างน้อยก็ต้องมีความสามารถนะ!”
มู่หรงชิงเหลียนชอบฝึกวรยุทธ์ นางก็ถูกใจมีดสั้นเล่มนี้เช่นกัน แค่คิดว่ามีดสั้นเล่มนี้จะตกเป็นของมู่หรงชีชี นางก็รู้สึกว่าเป็นการสิ้นเปลืองโดยเปล่าประโยชน์ นางจึงพนันว่าตวนมู่อีอีจะชนะ ถ้าตวนมู่อีอีชนะขึ้นมา นางก็สามารถไปขอมีดสั้นเล่มนี้จากตวนมู่อีอี
“ข้าก็พนันว่าตวนมู่อีอีชนะ!” มู่หรงซินเหลียนก็พนันฝั่งตวนมู่อีอี ส่วนมู่หรงจวิ้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาไม่เคยมีมู่หรงชีชีอยู่ในสายตา มิหนำซ้ำตวนมู่อีอียังเป็นสาวงาม แน่นอนว่าเขาต้องเอาใจสาวงามอยู่แล้ว
สุดท้ายก็เหลือแค่ตวนมู่หงเฉิน เขามองน้องสาวของตัวเองสลับกับมองมู่หรงชีชี จากนั้นจึงส่งรอยยิ้มขอโทษให้กับมู่หรงชีชี นำป้ายหยกไปวางไว้ตรงหน้าตวนมู่อีอี “ขออภัยด้วย คุณหนูสาม”
“ไม่เป็นไร” พี่น้องกันย่อมต้องช่วยเหลือกันเป็นธรรมดา มู่หรงชีชีไม่คิดว่านางกับตวนมู่หงเฉินจะมีความสัมพันธ์ที่ดีขนาดให้เขาทิ้งน้องสาวของตัวเอง แล้วมาพนันนางชนะได้
เมื่อเป็นเช่นนี้ จำนวนคนทั้งสองฝั่งที่พนันก็เท่ากัน แต่สิ่งของพนันทางฝั่งของมู่หรงชีชีนั้นมีค่ามากกว่า ทำให้ตวนมู่อีอีไม่พอใจเป็นอย่างมาก สี่ตระกูลใหญ่ความสัมพันธ์ไม่เลว แต่วันนี้สามตระกูลนั้นเหมือนกินยาผิดเข้าไป ต่างก็พนันมู่หรงชีชีชนะ จะไม่ให้นางโกรธได้เช่นไร
 “มู่หรงชีชี เจ้าจะเอาอะไรมาพนัน นี่เป็นการพนันระหว่างเราสองคน เจ้าก็ควรจะเอาของมาพนันด้วยถึงจะถูก แต่เจ้าดูท่าทางจะขัดสน คงไม่มีของมีค่าอะไร”
ตวนมู่อีอีกัดฟันหยิบไข่มุกทะเลบูรพาขนาดเท่าไข่ไก่ที่พกติดตัวไว้ออกมา “หากเจ้าชนะ ไข่มุกเม็ดนี้จะเป็นของเจ้า แต่ถ้าหากเจ้าแพ้ขึ้นมา......”
ตวนมู่อีอีเหลือบมองผิวน้ำทะเลสาบเวิ้งว้าง เผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา นิ้วขาวเรียวชี้ไปทางทะเลสาบที่มีน้ำใสสะท้อนแสงจันทร์ “เจ้าต้องกระโดดลงไปในทะเลสาบ!”


ตอนที่ 11 คำยั่วยุของคุณหนูตวนมู่
มู่หรงชีชีทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่มู่หรงจวิ้นพูด นางยังคงรักษาภาพลักษณ์แกะน้อยของตัวเองไว้ ปล่อยให้มู่หรงซินเหลียนจูงมือตัวเองเดินเข้าศาลาหูซินอย่างว่าง่าย “คารวะพี่ใหญ่เจ้าค่ะ”
“หึ!” มู่หรงจวิ้นคลี่พัดออก เมินหน้าหนีมู่หรงชีชี ถือเป็นการตอบรับคำทักทายจากนาง “หากข้ารู้ว่ากำลังรอนาง ข้าคงไปหาเสี่ยวเถาหงของข้าที่หออี่หงไปแล้ว เสียเวลาจริงๆ!”
มู่หรงจวิ้นพูดออกมาเช่นนี้ มู่หรงซินเหลียนและมู่หรงชีชีต่างก็ไม่แปลกใจ
ในเมื่อเขาถือเป็นคุณชายจอมเสเพลที่ช่ำชองในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา เขาชื่นชอบสาวงามเป็นที่สุด และสิ่งที่ชอบทำที่สุดก็คือมั่วสุมกับสาวงามเหล่านั้น
ด้วยความที่เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลมู่หรง มู่หรงไท้จึงตามใจบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะไปฉุดคร่าหญิงสาวชาวบ้าน หรือไปพนันจนเป็นหนี้เป็นสิน ไม่ว่าเขาจะทำเรื่องเลวร้ายเพียงใด สุดท้ายแล้วมู่หรงไท้ก็จะคอยตามล้างตามเช็ดให้เขาเอง
ตั้งแต่มู่หรงชีชีกลับมาที่จวนอำมาตย์ ก็ถือเป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับมู่หรงจวิ้น ถึงแม้เขาจะหล่อเหลาไม่ต่างจากมู่หรงไท้สมัยหนุ่มๆ แต่ตาขาวที่มีสีเหลือง ขอบตาที่ดำคล้ำ และรูปร่างผ่ายผอม ต่างก็แสดงให้เห็นถึงความมักมากในกามของเขา
“เอ พี่สาม ท่านนี่ก็ชักช้าเสียจริงนะ” มู่หรงชิงเหลียนชำเลืองมองมู่หรงชีชี
คำว่า “พี่สาม” ที่มู่หรงชิงเหลียนพูดขึ้นมา ทำให้ทุกสายตาหันมาจับจ้องมู่หรงชีชี
สำหรับคุณหนูสามแห่งตระกูลมู่หรง หลายๆ คนได้ยินชื่อนางผ่านคำร่ำลือ แต่ไม่เคยที่จะได้เจอตัวจริงของนางสักครั้ง ในเมื่อไปอยู่สำนักแม่ชีมาห้าปี ไม่เคยปรากฏตัวในเมืองหลวง ด้วยเหตุนี้ในกลุ่มคุณหนูคุณชายบางกลุ่มจึงไม่เคยพบเจอมู่หรงชีชีมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่นางปรากฏตัวหลังจากกลับมาจากสำนักแม่ชี
เพียงแค่นางกลับมาที่เมืองหลวง ที่นี่ก็เต็มไปด้วยข่าวลือของนางเสียแล้ว ตอนนี้ได้เห็นตัวจริง ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะมองนางอย่างละเอียด อยากรู้ว่าหญิงสาวในข่าวลือนั้นรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร
มู่หรงชีชีแค่เพียงถักเปียแบบเรียบง่าย สวมใส่ชุดสีฟ้าอ่อน ศีรษะปักด้วยปิ่นไม้ท้อธรรมดา และประดับประดาด้วยเครื่องประดับรูปดอกไม้เรียบๆ เพียงอันเดียว ถึงแม้หน้าตาจะงดงามสู้มู่หรงซินเหลียนและมู่หรงชิงเหลียนไม่ได้แต่ก็สุภาพเรียบร้อย มองไปก็สดใสดูเป็นธรรมชาติ กลับดูดีกว่าคุณหนูทั้งหลายที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับอัญมณีมากมาย
“ข้าก็นึกว่าใครถึงมีหน้ามีตาขนาดนี้ ที่แท้คือคุณหนูสามนี่เอง!” ขณะนั้นเอง ก็มีน้ำเสียงเสียดสีดังขึ้นมา คนที่พูดขึ้นมาก็คือตวนมู่อีอีแห่งตระกูลตวนมู่
“เจ้านี่คงจะสูงส่งกว่าใครๆ สินะ ถึงให้ทุกคนต้องรอ หรือว่าคุณหนูสามกำลังดูถูกพวกเรา”
ตวนมู่อีอีพูดมาคำแรกก็ไม่คิดจะไว้หน้าใคร แต่ทุกคนกลับรู้ดีว่าเหตุใดนางถึงไม่ชอบหน้ามู่หรงชีชี
ตวนมู่อีอีคลั่งไคล้ในตัวหลงเจ๋อจิ่งเทียน ถึงขนาดที่เคยประกาศว่า “ถ้าจะแต่งงานนางต้องแต่ให้กับจิ้งอ๋อง” วันนี้เมื่อต้องมาเจอมู่หรงชีชีที่สู้นางไม่ได้สักทาง กลับได้เป็นว่าที่จิ้งหวางเฟย เจอกันครั้งแรกนางจึงอยากจะข่มขวัญเสียหน่อยะ
“ข้าผิดเองที่มาช้า ไม่ทราบว่าข้าต้องทำเช่นไรถึงจะทำให้คุณหนูเลิกโกรธแค้นข้าเล่า”
มู่หรงชีชีเพิ่งจะพูดจบ ก็มีคนที่รู้เรื่องทุกอย่างดีหัวเราะขึ้นมา
“โกรธแค้น” คำๆ นี้ถือว่าอธิบายความรู้สึกของตวนมู่อีอีได้ดีทีเดียว ไม่สามารถเป็นจิ้งหวางเฟยได้ นางย่อมโกรธแค้นเป็นธรรมดา ถึงได้หาเรื่องมู่หรงชีชีเช่นนี้ แค่คำว่า “โกรธแค้น” คำเดียว ก็สามารถบรรยายลักษณะ “สตรีถูกทิ้ง” ของตวนมู่อีอีได้อย่างพอเหมาะพอดี
“มู่หรงชีชี!”
ถูกผู้คนหัวเราะเยาะ ตวนมู่อีอีก็โกรธจนหน้าเขียว ในความคิดของนาง มู่หรงชีชีตั้งใจจะพูดเช่นนั้น ตั้งใจจะเสียดสีเหน็บแนมนาง นางเป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลตวนมู่ แต่กลับมาถูกคนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชีเยาะเย้ย มันทำให้นางอับอายจนแทบทนไม่ไหว
“น้องหญิง มานั่งนี่......” ขณะที่ตวนมู่อีอีกำลังจะเอ่ยปากว่ากล่าวมู่หรงชีชี หลี่อวิ๋นชิงที่นั่งเงียบมาโดยตลอดก็ยิ้มให้มู่หรงชีชี ทำท่ายกแก้วสุราขึ้น “ปล่อยให้ข้ารอเสียตั้งนาน ควรถูกลงโทษด้วยการดื่มสามแก้ว เจ้าจะว่าเช่นไร”
หลี่อวิ๋นชิงเอ่ยปากช่วยเหลือ ถือว่าอยู่นอกเหนือความคาดหมายของทุกคน อย่างที่รู้ๆ กันว่าคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลี่คนนี้ดวงตาอยู่บนหน้าผาก ไม่มีใครอยู่ในสายตา คนที่เข้าตาเขาได้นั้นมีน้อยนัก ตอนนี้กลับมาช่วยพูดให้มู่หรงชีชี ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ดีถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
“ปล่อยให้ท่านพี่ต้องรอ ควรที่จะถูกลงโทษแล้ว”
มู่หรงชีชีรู้ว่าหลี่อวิ๋นชิงกำลังช่วยตนเอง นางจึงส่งยิ้มขอบคุณให้เขา จากนั้นก็หยิบกาสุราขึ้นมา เงยหน้าขึ้นริมฝีปากแดงอ้าออกเล็กน้อย เอียงกาปล่อยให้สุราค่อยๆ ไหลเข้าปาก
ยามนี้ แสงจันทร์สีเงินยวงตกระทบเรือนร่างของมู่หรงชีชี ดั่งชั้นหมอกมัวที่ปกคลุมไปทั่วทั้งตัว ช่างงดงามประดุจภาพฝัน ผู้คนรอบข้างเงียบสนิท ได้ยินเพียงแค่เสียงสุราที่ไหลลงคอ สาวงามคู่กับสุราดี แต่เดิมหน้าตาธรรมดาอย่างมู่หรงชีชีภายใต้บรรยากาศเช่นนี้กลับดูงดงามราวกับอยู่ในเทพนิยาย ทำให้ทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์
“คอแข็งไม่เบา!” เมื่อมู่หรงชีชีวางกาลง ซั่งกวานอู๋จี้ก็โห่ร้องออกมาเป็นคนแรก “คิดไม่ถึงว่าคุณหนูสามจะคอแข็งไม่แพ้บุรุษเลย”
ตระกูลซั่งกวานเป็นตระกูลแม่ทัพ นิสัยของซั่งกวานอู๋จี้ก็เลยโผงผางตรงไปตรงมา ดูเป็นคุณชายที่เด็ดเดี่ยวกล้าหาญ
ทหารดื่มสุราแน่นอนว่าชอบคนที่ดื่มแบบเต็มอกเต็มใจ มู่หรงชีชีเป็นเพียงสตรีแต่กลับไม่อิดออด ซั่งกวานอู๋จี้ยิ่งรู้สึกถูกชะตากับนางนัก
เมื่อเห็นว่าซั่งกวานอู๋จี้กล่าวชมมู่หรงชีชี สีหน้าของตวนมู่อีอีก็ยิ่งแย่ลงไปอีก “คอแข็งแล้วเป็นเช่นไร อย่างไรเสียก็เป็นแค่คนไร้ประโยชน์!” ตวนมู่อีอีถือว่ามีท่านอาเป็นตวนมู่ฉิงที่เป็นฮองเฮาคนปัจจุบัน จึงอวดดีกว่าคนอื่นๆ
คำพูดของตวนมู่อีอีทำให้ซั่งกวานอู๋จี้ต้องขมวดคิ้ว “คุณหนูตวนมู่ วิจารณ์คนอื่นซึ่งๆ หน้าเช่นนี้ มิใช่สิ่งที่ผู้ดีเขาทำกันหรอกนะ”
มู่หรงชีชีเมื่อเห็นว่าซั่งกวานอู๋จี้เอ่ยปากช่วยเหลือ นางก็ถึงกับต้องมองเขาในมุมใหม่ นางไม่รู้จักกับเขามาก่อน แต่เมื่อเห็นนางมีปัญหา เขากลับเข้ามาช่วย คนเช่นนี้คู่ควรที่จะคบเป็นมิตรสหาย
“เป็นคนไร้ประโยชน์หรือไม่ แค่ลองดูก็รู้แล้ว!”
ตวนมู่อีอีไม่กล้าเถียงกับซั่งกวานอู๋จี้ ต่อให้ท่านอาของนางเป็นฮองเฮา แต่ในเมื่อยังมีซั่งกวานเฟยเอียนเป็นพระพันปี นางที่เป็นน้องสาวแท้ๆ ของท่านปู่ของซั่งกวานอู๋จี้ เขายังเรียกนางว่า “ท่านย่า” ด้วยซ้ำ พระพันปีทรงรักเและเอ็นดูลูกหลานตระกูลซั่งกวานเป็นอย่างยิ่ง แม้แต่ฮ่องเต้ยังไว้ใจตระกูลซั่งกวานเป็นอย่างมาก
ถึงแม้ตวนมู่ชีชีจะไม่กล้าโต้แย้งกับซั่งกวานอู๋จี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะปล่อยมู่หรงชีชีไปง่ายๆ ลูกพลับให้เลือกขขยี้ลูกที่นิ่ม คนก็เช่นกัน จะหาเรื่องก็ให้เลือกคนที่อ่อนแอกว่า ในสายตาของนาง มู่หรงชีชีก็คือลูกพลับแสนจะนิ่มลูกนั้น “มู่หรงชีชี แน่จริงก็แข่งความสามารถพิเศษกับข้าสิ หากใครแพ้ก็ต้องยอมรับว่าตัวเองเป็นคนไร้ประโยชน์”
“เป็นความคิดที่ดี!” ก็เป็นหลี่อวิ๋นชิงอีกนั่นแหละที่เห็นด้วย “ข้าคนหนึ่งที่เห็นด้วยกับข้อเสนอของคุณหนูตวนมู่ แต่แค่การแข่งขันเพียงอย่างเดียวมันน่าเบื่อ ลงพนันกันหน่อยเป็นอย่างไรเล่า”
คำพูดของหลี่อวิ๋นชิงกระตุ้นให้บรรยากาศคึกคักขึ้นมา
ถึงแม้ตวนมู่อีอีจะเอาแต่ใจ แต่นางก็ถือเป็นหญิงสาวที่เก่งกาจนางหนึ่งในเมืองหลวง นางมีความสามารถ ตอนนี้นางแข่งขันความสามารถพิเศษกับคนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชี แบบนี้ยังจะต้องแข่งกันอีกหรือ ผลจะเป็นเช่นไรแค่ดูก็รู้แล้ว


ตอนที่ 8 แม่ลูกอสรพิษ
ณ เรือนโอ่วเซียง มู่หรงไท้นั่งพุงพลุ้ยพูดปลอบประโลมเจิ้งหมิ่นที่กำลังน้ำตาอาบใบหน้า “หยุดร้องเสียเถิดสุดที่รักของพี่ แค่น้องร้องไห้ ใจของพี่มันก็เจ็บปวดเป็นจะตายเสียให้ได้แล้ว”
 “ท่านพี่ลำเอียง ท่านดูใบหน้าของซินเอ๋อร์สิเจ้าคะ โดนทำร้ายจนเจ็บมากขนาดนี้ อีกหน่อยก็จะถึงเทศกาลชีซี[footnoteRef:2]แล้ว ท่านจะให้ซินเอ๋อร์ทำเยี่ยงไร ก่อนหน้านี้ชายาของท่านอ๋องอันหยางยังพูดชมเชยซินเอ๋อร์เลยว่าฉลาดหลักแหลม ตอนนี้หน้าตาซินเอ๋อร์กลายเป็นแบบนี้ไปเสียแล้ว เมื่อถึงเทศกาลชีซีจะให้นางออกไปพบปะผู้คนได้เช่นไรเจ้าคะ ท่านพี่ หากท่านไม่ลงโทษชิงเอ๋อร์ น้องไม่ยอมจริงๆ ด้วยนะเจ้าคะ” [2: เทศกาลชีซี : เทศกาลวันแห่งความรักของจีน ตรงกับวันที่เจ็ดเดือนเจ็ดตามปฎิทินจันทรคติ ตามนิทานปรำปราคือวันที่หนุ่มเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้าจะได้เจอกัน]
เจิ้งหมิ่นเมื่อเห็นว่ามู่หรงไท้รีบมาหานางก่อน ในใจก็มีความสุขไม่น้อย
มู่หรงชิงเหลียนต่อให้มีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้เพียงใด แต่อย่างไรเสียก็เป็นสตรี สักวันก็ต้องแต่งงานออกไป บุรุษไม่มีทางชื่นชอบสตรีที่เก่งกาจจนเกินไป ตั้งแต่ในอดีตก็มีแต่วีรบุรุษช่วยสาวงาม ยังไม่เคยมีสาวงามช่วยวีรบุรุษเลย แบบนั้นมันสมเหตุสมผลเสียที่ไหนกัน
เจิ้งหมิ่นเชื่อมั่นในตัวบุตรสาวของตนเองเป็นอย่างมาก ในเมื่อมู่หรงเสวี่ยเหลียนยังสามารถเป็นกุ้ยเฟยได้ มู่หรงซินเหลียนบุตรสาวของนางก็งดงามไม่แพ้ผู้ใด ยิ่งตอนนี้ฮูหยินใหญ่หลี่ชิวสุ่ยไปอาศัยอยู่ที่วัด ถือศีลกินเจ ไม่อยากรับรู้เรื่องราวภายนอก แน่นอนว่าจะไม่มาขัดขวางเส้นทางเจริญรุ่งเรืองของบุตรสาวนางแน่
 “พอได้แล้ว ไม่ต้องร้องไห้ไป รักษาใบหน้าของซินเอ๋อร์ให้หายก่อนแล้วค่อยว่ากัน” มู่หรงไท้หยิบยากล่องเล็กๆ กล่องหนึ่งขึ้นมา “นี่คือขี้ผึ้งแก้ว เป็นโอสถที่คุณชายเหลียนปรุงขึ้นมา เสวี่ยเหลียนเป็นคนเอากลับมา เอาไปให้ซินเหลียนใช้ก่อน อย่าปล่อยให้เสียโฉมเสียเล่า มิเช่นนั้นก็คงมีเรื่องวุ่นวายอีก”
เมื่อได้รู้ว่าเป็นขี้ผึ้งแก้วของคุณชายเหลียนหมอพิลึก เจิ้งหมิ่นก็รีบรับมาเปิดกล่องดู กลิ่นหอมรื่นรมย์ก็ลอยออกมา “เป็นยาชั้นดีจริงๆ ด้วย”
 “แน่นอนสิ เสวี่ยเหลียนได้มาแค่สองกล่อง ตอนนี้กล่องนี้ก็ยกให้ซินเหลียนแล้วกัน รักษาแผลบนหน้าให้หายเสีย”
มู่หรงไท้อดทนเอาใจเจิ้งหมิ่นอยู่พักหนึ่ง ก่อนออกไปก็สัมผัสใบหน้านางเป็นการบอกลา จากนั้นเขาก็รีบร้อนเดินไปทางเรือนหลันเซียงซึ่งเป็นเรือนของหลิวเยียนจือ
เมื่อเห็นว่าร่างอ้วนของมู่หรงไท้ได้หายลับไปจากสายตา เจิ้งหมิ่นก็เปล่งเสียงออกมาอย่างฮึดฮัด หยิบเอาขี้ผึ้งแก้วมาทาลงบนใบหน้าของมู่หรงซินเหลียนอย่างระมัดระวัง
 “ท่านแม่ อย่างไรเสียท่านพ่อก็สนใจมู่หรงชิงเหลียนมากกว่าข้า” มู่หรงซินเหลียนก้มหน้าลง ขนตายาวบดบังความรู้สึกในแววตาของนาง
“ซินเอ๋อร์ เจ้าจงจำไว้ให้ดี ไม่ว่าจะน้อยอกน้อยใจเพียงใด เจ้าก็ต้องทนให้ได้ เจ้าฉลาดกว่าชิงเหลียน ยิ่งไปกว่านั้นคือเจ้างดงามกว่านาง ต่อไปเจ้าจะได้สมรสกับบุรุษที่ดีกว่านาง” เจิ้งหมิ่นไม่มีบุตรชาย ที่พึ่งอย่างเดียวของนางคือมู่หรงซินเหลียน เมื่อเห็นบุตรสาวไม่ได้รับความยุติธรรม ใจของนางก็พลอยเจ็บปวดไปด้วย
“ท่านแม่ ข้าอยากเป็นชายาจิ้งอ๋อง ข้าอยากสมรสกับหลงเจ๋อจิ่งเทียน”
ได้ยินเจิ้งหมิ่นพูดถึงเรื่องการสมรส มู่หรงซินเหลียนก็เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาที่มีน้ำตาคลอนั้นสาดแสงบางอย่าง
“เหตุใดคนไร้ประโยชน์ทำอะไรก็ไม่เป็นอย่างมู่หรงชีชี ถึงได้เป็นชายาของจิ้งอ๋อง ข้ารับไม่ได้ ท่านแม่ ข้ายอมรับไม่ได้จริงๆ นะเจ้าคะ นางแค่ฐานะสูงส่งกว่าข้า แต่นางไม่มีความสามารถแม้แต่น้อย” มู่หรงซินเหลียนกำหมัดแน่น
 “ท่านแม่ วันนี้ชิงเหลียนเยาะเย้ยข้าว่าเป็นลูกอนุ ต่อไปก็เป็นได้แค่อนุ ท่านแม่ ท่านไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นข้าอยากจะฆ่านางให้ตายเสียด้วยซ้ำ ข้าแค้นยิ่งนัก!”
เมื่อได้ฟังที่มู่หรงซินเหลียนพูด น้ำตาของเจิ้งหมิ่นก็ไหลออกมา
เพียงไม่มีบุตรชาย นางอยู่ที่จวนแห่งนี้ก็แพ้หลิวเหยียนจือไปหลายขุมแล้ว ยามปกติแล้วหลิวเหยียนจือจะเยาะเย้ยถากถางนางเช่นไรก็ช่าง แต่ตอนนี้มู่หรงชิงเหลียนยังดูถูกดูแคลนบุตรสาวผู้เป็นแก้วตาดวงใจของนางอีก มันทำให้เจิ้งหมิ่นเคียดแค้นจนต้องกัดฟันกรอด
 “ซินเอ๋อร์ แม่จะไม่ให้ลูกต้องทนกับความอยุติธรรมเช่นนี้อีก เจ้าอยากสมรสกับหลงเจ๋อจิ่งเทียนมิใช่หรือ ข้ามีทางให้เจ้าได้เป็นชายาของจิ้งอ๋อง”
คำพูดของเจิ้งหมิ่นทำให้มู่หรงซินเหลียนดีใจขึ้นมาก นางจับมือเจิ้งหมิ่นขึ้นมาเขย่า
 “ท่านแม่ ท่านพูดจริงหรือเจ้าคะ แต่ว่าการหมั้นหมายของจิ้งอ๋องนั้นเป็นราชโองการจากฮ่องเต้เชียวนะ ท่านมีวิธีดีๆ เยี่ยงไรให้จิ้งอ๋องสมรสกับข้า อย่างไรเสียข้าจะไม่ยอมเป็นอนุหรอก หากจะต้องถูกคนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชีรังแก ข้าขอยอมตายเสียดีกว่า ท่านแม่ ถ้าหากข้าได้สมรสกับหลงเจ๋อจิ่งเทียน ได้เป็นหวังเฟย ต่อให้ฝันอยู่ข้าก็คงจะหัวเราะจนตื่น”
เมื่อได้เห็นท่าทางของมู่หรงซินเหลียน เจิ้งหมิ่นก็รับรู้ได้ว่าบุตรสาวของนางมีใจให้หลงเจ๋อจิ่งเทียน
ท่านอ๋องคนนี้เก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊ หน้าตาก็หล่อเหลา อีกทั้งอาจจะได้เป็นองค์รัชทายาท ในอนาคตก็จะกลายเป็นฮ่องเต้ หากหลงเจ๋อจิ่งเทียนได้เป็นฮ่องเต้ มู่หรงซินเหลียนก็จะได้เป็นฮองเฮาผู้เป็นแม่ของแผ่นดิน
แค่คิดถึงอนาคตอันสดใสของมู่หรงซินเหลียน เจิ้งหมิ่นก็กัดฟัน ภายในใจมีแผนร้ายผุดขึ้นมา มู่หรงชีชีในเมื่อเจ้ามาขวางทางสว่างของบุตรสาวข้า ก็อย่าหาว่าข้าใจดำอำมหิตก็แล้วกัน!
เจิ้งหมิ่นกระซิบที่ข้างหูมู่หรงซินเหลียน เมื่อมู่หรงซินเหลียนได้ฟังสิ่งที่มารดาของนางพูด ก็ยกมือขึ้นมาปิดปาก ตะโกนออกมา “ท่านแม่ แน่ใจหรือเจ้าคะ แค่ทำลายชื่อเสียงของมู่หรงชีชี ทำให้นางตกเป็นของชายอื่น จะทำให้ท่านอ๋องถอนหมั้นได้จริงหรือ แต่เราจะไปหาบุรุษมาจากไหนกันเจ้าคะ”
 “บุรุษหรือ? ก็มีอยู่แล้วนี่” ใบหน้าอ่อนโยนของเจิ้งหมิ่นปรากฏความโหดเหี้ยมขึ้นมา
ไม่ใช่เพราะหลิวเหยียนให้กำเนิดมู่หรงจวิ้นบุตรชายคนเดียวของตระกูลมู่หรงหรอกหรือ มู่หรงไท้จึงได้โปรดปรานเป็นนักหนา มิหนำซ้ำยังมักจะเอาเรื่องนี้มาข่มนาง ทำให้นางไม่พอใจอยู่บ่อยครั้ง
หากบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของหลินเหยียนจือมาอยู่บนเตียงของคุณหนูสามอย่างมู่หรงชีชี เรื่องผิดศีลธรรมของสองพี่น้องคู่นี้ ถึงเวลานั้นจะไม่ใช่แค่มู่หรงชีชีคนเดียวที่จะเสียหาย แม้มู่หรงจวิ้นก็ต้องโดนไปด้วย นางอยากจะรู้นักว่าถึงตอนนั้นหลิวเหยียนจือยังจะยิ้มออกอยู่หรือไม่
 “ท่านแม่ แผนนี้ช่างล้ำลึกยิ่งนัก ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว มู่หรงจวิ้นมักจะใช้สายตาหื่นกระหายมองข้า น่าสะอิดสะเอียนจะแย่ หากกำจัดได้ทีเดียวสองคน ก็จะดีทีเดียวเจ้าค่ะ” เมื่อได้รู้ว่าเจิ้งหมิ่นคิดจะทำอะไร มู่หรงซินเหลียนก็ชื่นชมไม่ขาดปาก
มู่หรงชีชี เจ้าลงนรกเสียเถอะ! กล้ามาแย่งชายในฝันของข้า ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าใครมันจะแน่กว่ากัน! ครั้งก่อนไม่ทำให้เจ้าถึงตายนั่นเป็นโชคดีของเจ้า ครั้งนี้ข้าจะทำให้เจ้าตายทั้งเป็น เอาชาติกำเนิดอันสูงส่งของเจ้าลงนรกไปด้วยกัน!
นัยน์ดาดอกท้อน่าดึงดูดคู่นั้นของมู่หรงซินเหลียนเหมือนเจิ้งหมิ่นมารดาของนางไม่มีผิด ในตอนนี้ก็ส่องประกายความโหดเหี้ยมไม่ต่างจากมารดาของนาง ทั้งสองคนเปรียบดั่งอสรพิษดุร้าย มุมปากของพวกนางปรากฏร้อยยิ้มอำมหิต
ณ เรือนหลันเซียง มู่หรงไท้ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ปลอบแม่ลูกคู่นี้ได้สำเร็จ
เดิมทีมู่หรงชิงเหลียนก็มีวรยุทธ์สูงกว่ามู่หรงซินเหลียนอยู่แล้ว อีกทั้งยังบาดเจ็บน้อยกกว่ามู่หรงซินเหลียน ส่วนใหญ่ก็แค่แผลถลอกภายนอก มู่หรงไท้สัญญากับนางว่าจะส่งดาบชั้นดีให้หนึ่งเล่ม นางก็ตอบตกลงเป็นที่เรียนร้อย
ส่วนหลิวเหยียนจือ วิธีที่ปลอบนางได้ดีที่สุดคือบนเตียง มู่หรงไท้เชื่อมาตลอดว่าทะเลาะกันบนหัวเตียง พอถึงปลายเตียงก็ดีกันแล้ว เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่พูดมาก จับมือของหลิวเหยียนจือเข้าห้องทำศึกกันไม่กี่รอบ จนสาวงามหอบกระเซ่าอยู่ในอ้อมแขนของเขา เรื่องวันนี้ก็ถือว่าผ่านไปด้วยดี
หลายวันมานี้ จวนอำมาตย์ก็เงียบสงบมาโดยตลอด มู่หรงชีชีก็ “เชื่อฟัง” เก็บตัวอยู่ในสวนชุ่ยจู๋ “สำนึกผิด” มู่หรงซินเหลียนกับมู่หรงชิงเหลียนก็ไม่ได้ออกไปไหน พักรักษาตัวอยู่ในเรือนของตนเอง
สิบวันให้หลัง เฟ่ยชุ่ยบ่าวรับใช้คนสนิทของมู่หรงซินเหลียนก็มาปรากฏที่สวนชุ่ยจู๋ มาเชิญมู่หรงชีชีไปร่วมชมจันทร์ที่ศาลาหูซิน
 “ชมจันทร์งั้นหรือ ข้าไม่ไป ข้อต้องเก็บตัวสำนึกผิด” แค่กระดิกหัวแม่เท้าก็รู้แล้วว่านางไม่ได้หวังดี ตอนนี้มู่หรงชีชีกำลังยุ่ง ไม่มีเวลามาเล่นเล่ห์เล่นเหลี่ยมกับเด็กน้อยอย่างพวกนาง จึงพูดปฏิเสธเฟ่ยชุ่ยไป


ตอนที่ 15 แผนซ้อนแผน
“ข้า...ข้าเปล่านะ” ดูเหมือนมู่หรงชีชีจะตกใจกับคำพูดของมู่หรงชิงเหลียน ดวงตาของนางมีน้ำตาคลอ “นางกระโดดเข้ามาหาข้าเอง ข้าก็ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้......”
ทุกคนต่างก็เห็นว่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเช่นไร ตอนที่ตวนมู่อีอีถือดาบแทงเข้าหามู่หรงอีอีนั้น มู่หรงชีชีไม่ได้ต่อสู้ใดใดทั้งสิ้น แต่เหตุการณ์หลังจากนั้นเหตุใดถึงกลายเป็นว่าเอ็นข้อมือของตวนมู่อีอีถูกมีดสั้นตัดไปได้ หากไม่เรียกว่าจับพลัดจับผลู ก็ถือเป็นโชคดีของมู่หรงชีชีแล้ว
แต่นั่นเป็นเพราะความโชคดีจริงหรือ? สายตาของหลี่อวิ๋นชิงเริ่มมีความสนุกสนานขึ้นมา น้องสาวคนนี้เปรียบเสมือนขุมสมบัติ ยิ่งเข้าใกล้เท่าไหร่ ก็มีเรื่องให้น่าตกใจมากยิ่งขึ้นเท่านั้น
“คุณหนูสาม เหตุการณ์ที่ผ่านมาพวกข้ารู้ดีว่าเป็นเช่นไร เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า มันเป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้น!” เมื่อเห็นมู่หรงชีชีตกใจเสียขนาดนั้น ซั่งกวานอู๋จี้ก็รีบพูดปลอบประโลมนาง “เจ้าวางใจได้ ต่อให้มีการไต่สวนเกิดขึ้น ข้าจะเป็นพยานให้เจ้าเอง”
“คุณชายซั่งกวาน ขอบคุณท่านมาก”
“น้องสาม ดื่มสุราสักแก้วเถิด จะได้ลดความตกใจ” มู่หรงซินเหลียนรินสุราส่งให้มู่หรงชีชี “พวกข้าเห็นเหตุการณ์กันทุกคน มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า อย่าได้กังวลไปเลย ท่านพ่อเป็นคนมีเหตุมีผล”
“ขอบคุณท่านมาก พี่รอง” มู่หรงชีชีรับแก้วสุรามา ยกขึ้นมาจรดริมฝีปาก แค่สัมผัสรสชาติเพียงเล็กน้อย นางก็รู้ว่าสุรานี้มีปัญหา
หึ ที่แท้ก็วางยาในสุรา นางคิดอยู่แล้วว่าเรื่องราวในวันนี้จะไม่จบง่ายๆ เช่นนี้แน่ รอมาตั้งนาน ในที่สุดมู่หรงซินเหลียนก็ทนไม่ไหว เริ่มลงมือเสียที ดวงตาที่มีขนตาดกดำของมู่หรงชีชีกะพริบเล็กน้อย นางก็ดื่มสุุรารสเลิศลงไปอย่างไม่มีอิดออด
นางโดนพ่อบุญธรรมทิ้งให้แช่อยู่ในน้ำพุแห่งพิษมาสองปี พิษอ่อนๆ แค่นี้ ทำอะไรนางไม่ได้หรอก แต่ในเมื่อมู่หรงซินเหลียนอุตส่าห์วางแผนไว้ เหตุใดข้าจะไม่ใช้แผนซ้อนแผนเสียเล่า
เวลาผ่านไปแค่เพียงไม่นาน มู่หรงชีชีก็เอามือกุมหัว ทำท่าทางราวกับว่าปวดหัว “ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย พวกเจ้าเล่นกันต่อเถอะ ข้าต้องขอตัวกลับก่อน”
เมื่อได้เห็นท่าทางของมู่หรงชีชี มู่หรงซินเหลียนก็รับรู้ได้ว่ายาออกฤทธิ์แล้ว นางพยายามระงับความดีใจ เสแสร้งแกล้งทำเป็นห่วงมู่หรงชีชีขึ้นมา “เหตุใดบ่าวรับใช้เจ้าจึงไม่ติดตามมาด้วยเล่า? ข้าให้บ่าวคนอื่นไปส่งเจ้าดีกว่า หม๋าน่าว ส่งคุณหนููสามกลับสวนชุ่ยจู๋”
“เจ้าค่ะ!” บ่าวรับใช้หน้าตาสะสวยนางหนึ่งรีบเข้ามาประคองมู่หรงชีชีในทันที “คุณหนูสามเจ้าคะ ไปกันเถอะเจ้าค่ะ”
“ช้าก่อน!” มู่หรงชีชีดึงมือออกมา มู่หรงซินเหลียนถึงกับหน้าถอดสี หรือนางจะสงสัยอะไรขึ้นมา?
“ข้าลืมของ ไม่ได้หยิบมาด้วย”
มู่หรงชีชีเดินไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะ หยิบของพนันของทุกคนมาไว้ในอ้อมแขน สุดท้ายก็หยิบ “โอสถผิวหิมะ” ส่งให้ซั่งกวานอู๋จี้ “ข้ากับท่านไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่ท่านกลับออกตัวปกป้องข้า ข้าขอบคุณท่านจากใจจริง โอสถผิวหิมะเม็ดนี้เป็นของขวัญแทนคำขอบคุณของข้า ขอให้คุณชายรับไว้ด้วย”
ไม่ปล่อยให้ซั่งกวานอู๋จี้ได้ปฏิเสธ มู่หรงชีชีก็เอา “โอสถผิวหิมะ” ยัดใส่มือของเขา จากนั้นนางก็หันไปคารวะไป๋มู่เฟยและไป๋อี้เยว่สองพี่น้องตระกูลไป๋ “บุญคุณของท่านทั้งสอง ชีชีขอตอบแทนในวันหน้า”
เมื่อพูดจบ มู่หรงชีชีก็ทำเป็นกุมขมับ ราวกับปวดหัวเป็นอย่างมาก “หม๋าน่าว พาข้ากลับไปที”
เมื่อเห็นว่ามู่หรงชีชีกับหม๋าน่าวเดินออกไปแล้ว มู่หรงซินเหลียนสูดหายใจเข้าลึกๆ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน
เมื่อครู่นี่เอง ที่มู่หรงจวิ้นท้องเสียจนต้องกลับไปก่อน ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่นางวางไว้ อีกไม่นาน ยาที่มู่หรงจวิ้นกินเข้าไปก็จะออกฤทธิ์ เพียงแค่หม๋าน่าวพามู่หรงชีชีไปห้องพักของมู่หรงจวิ้น น้ำมันเจอกับไฟ เดี๋ยวมันก็ต้องลุกโหมกระหน่ำขึ้นมา
อีกฝั่ง หม๋าน่าวพยุงมู่หรงชีชีที่กำลังมึนๆ “คุณหนูสามเจ้าคะ คุณหนูสาม”
เรียกไปสองครั้ง เมื่อเห็นว่ามู่หรงชีชีก็ไม่มีทีท่าที่จะตอบกลับมา หม๋าน่าวก็ทำตามแผน พานางไปยังห้องๆ หนึ่ง จากนั้นก็รีบร้อนออกไป
เมื่อหม๋าน่าวออกไปแล้ว มู่หรงชีชีก็ลืมตาขึ้นมา “คุณหนูเจ้าคะ!” ซูเหมยรีบเข้ามาหานาง
“สืบรู้แน่ชัดแล้วหรือ?” ไม่มีท่าทางมึนงงเช่นก่อนหน้า เนตรงามของมู่หรงชีชีส่องประกายในความมืดมิด
“เจ้าค่ะ” ซูเหมยกระซิบกระซาบข้างหูมู่หรงชีชีเพียงไม่กี่คำ รอยยิ้มมุมปากของมู่หรงชีชีก็ค่อยๆกว้างขึ้น หมาที่กัดคน มักไม่เห่าจริงๆ ด้วย มู่หรงซินเหลียนก็คือสตรีเช่นนั้น อยากทำลายชื่อเสียงของนาง แม้แต่เรื่องผิดศีลธรรมเช่นนี้มู่หรงซินเหลียนยังกล้าทำ
“ข้าน้อยเอาตัวเจิ้งอี๋เหนียง[footnoteRef:2]มาแล้ว คุณหนูคงจะต้องขยับที่เสียหน่อย ยกที่ตรงนี้ให้นาง” ซู่เยว่ปรากฏตัวที่ประตูห้อง แบกสตรีนางหนึ่งไว้บนหลัง [2: อี๋เหนียง(姨娘):คำเรียกอนุภรรยาของผู้มีฐานะของจีนในสมัยก่อน]
เมื่อซู่เยว่และซูเหมยช่วยกันวางเจิ้งหมิ่นลงบนเตียงเสร็จ ทั้งสามคนก็ออกจากห้องไป เพียงไม่นาน หม๋าน่าวก็พยุงคนๆ หนึ่งเข้ามา
“ร้อน! ช่างร้อนเหลือเกิน!” มู่หรงจวิ้นดึงทึ้งเสื้อผ้าของตัวเอง ปีนขึ้นไปบนเตียง สุดท้ายสัมผัสโดนร่างนุ่มร่างหนึ่ง
“คุณชายเจ้าคะ นี่เป็นของขวัญที่คุณหนูรองส่งให้ท่าน ขอให้มีความสุขนะเจ้าคะ” หม๋าน่าวจัดแจงปิดม่านกั้นเตียง มองสองคนบนเตียงอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินออกไปพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน
“เรื่องราวของตัณหาราคะกำลังจะเริ่มแล้ว” มู่หรงชีชีเผยรอยยิ้มออกมา หากนางเดาไม่ผิด อีกไม่นาน มู่หรงซินเหลียนคงจะตามคนมา “จับชู้” สินะ น้องสาวกับพี่ชายแท้ๆ ได้กันเอง เรื่องนี้หากถูกเผยแพร่ออกไป ไม่ใช่แค่นางที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ น่ากลัวว่าชีวิตของมู่หรงจวิ้นก็จะพังไปด้วย
ณ ศาลาหูซิน เมื่อมู่หรงซินเหลียนเห็นว่าหม๋าน่าวกลับมาแล้ว ความตึงเครียดภายในใจก็ค่อยๆหายไป รอยยิ้มของนางก็ยิ่งกว้างขึ้น
“พี่รอง มีเรื่องดีอันใดหรือที่ทำให้ท่านเบิกบานได้เพียงนี้?” มู่หรงชิงเหลียนรับรู้ได้ว่ามู่หรงซินเหลียนแปลกไป จึงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไร” มู่หรงซินเหลียนรีบส่ายหน้าปฏิเสธ ปกปิดความเป็นวัวสันหลังหวะของตนเอง มู่หรงซินเหลียนลุกขึ้นยืน รินสุราให้กับทุกคน “วันนี้ข้าเชิญทุกคนมา แต่ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเช่นนี้ ทำลายความสนุกของทุกท่านเสียหมดแล้ว ข้าต้องขออภัยด้วยจริงๆ สุราแก้วนี้แทนคำขอโทษของข้า”
มู่หรงซินเหลียนไม่ทันจะได้ดื่มสุรา ก็ได้ยินเสียงฝีเท้ารีบร้อนและเสียงคำรามอย่างโกรธจัดของมู่หรงไท้ “นังลูกอกตัญญูนั้นมันอยู่ที่ไหน? มู่หรงชีชี โผล่หน้าออกมาเดี๋ยวนี้!”
ที่แท้ก็เป็นคนของตระกูลตวนมู่ที่ใช้เวลาไม่นานก็มาหามู่หรงไท้บอกเรื่องที่มู่หรงชีชีทำร้ายตวนมู่อีอี มู่หรงไท้เมื่อได้ฟังว่าบุตรสาวไร้ประโยชน์ของตนเองไปทำร้ายหลานสาวของฮองเฮา มิหนำซ้ำเอ็นข้อมือของตวนมืออีอียังถูกตัดขาด ยากที่จะต่อกลับมาได้ มู่หรงไท้ก็โกรธจนแทบเต้น
บุตรสาวไร้ประโยชน์คนนี้ นอกจากมือจะไม่พายแล้ว ยังจะเอาเท้าราน้ำอีก อะไรก็ทำไม่เป็นสักอย่าง ถนัดแต่หาเรื่องเดือดร้อน ได้ยินมาว่านางยังชมจันทร์อยู่ที่ศาลาหูซิน มู่หรงไท้จึงตรงมาที่นี่
“ท่านพ่อ!” เมื่อเห็นมู่หรงไท้เข้ามา มู่หรงซินเหลียนก็ดีใจเป็นพิเศษ
ดีจริงๆ ที่มีมู่หรงไท้ วันนี้มู่หรงชีชีต้องตายแน่ๆ คนที่ห่วงหน้าตาตัวเองอย่างมู่หรงไท้ ถ้าไปเห็นมู่หรงชีชีได้กับพี่ชายแท้ๆ ของตัวเอง ไม่รู้ว่ามู่หรงไท้จะฆ่านางให้ตายคาที่เสียหรือไม่
เมื่อเห็นว่ายังมีคนจากอีกสามตระกูลอยู่ สีหน้าของมู่หรงไท้ก็ดีขึ้นมาเล็กน้อย แต่ภายในใจก็ยังโมโหไม่หาย “มู่หรงชีชีอยู่ที่ไหน?”
“พี่สามไม่สบายตัว กลับไปแล้วเจ้าค่ะ” มู่หรงชิงเหลียนรีบตอบกลับไปอย่างว่องไว
“หึ! ไม่สบายงั้นหรือ? หาเรื่องเดือดร้อนแล้วยังจะมีหน้ามาแกล้งป่วย มันเหมาะสมแล้วหรืออย่างไร!”
เมื่อเห็นว่ามู่หรงไท้กำลังจะเดินออกไป มู่หรงชิงเหลียนที่รู้ว่าเขาจะไปจัดการมู่หรงชีชี ก็เดินเข้าไปหามู่หรงไท้อย่างเบิกบานใจ “ท่านพ่อ ข้าไปด้วย!” เรื่องน่าสนุกเช่นนี้ อีกทั้งยังได้เห็นนังไร้ประโยชน์นั่นโดนตำหนิ สำหรับมู่หรงชิงเหลียนแล้ว มันคือเรื่องที่มีความสุข


ตอนที่ 16 ผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิด
คอยดูเถิด คนยิ่งเยอะยิ่งดี มู่หรงซินเหลียนเผยรอยยิ้มแปลกๆ ออกมาอีกครั้ง “ท่านพ่อ น้องสามไม่ได้ตั้งใจนะเจ้าคะ เป็นคุณหนูตวนมู่ต่างหากที่ทำเกินไป......”
“พี่รอง ไม่ว่าพี่สามจะตั้งใจหรือไม่ แต่ที่นางทำให้คุณหนูตวนมู่บาดเจ็บนั้นเป็นเรื่องจริง ถ้าหากฮองเฮาไต่สวนขึ้นมา ใช่ว่า ‘ไม่ได้ตั้งใจ’ เพียงแค่คำเดียว จะสามารถผลักความรับผิดชอบออกไปได้” เมื่อเห็นมู่หรงซินเหลียนพูดแก้ตัวให้มู่หรงชีชี มู่หรงชิงเหลียนก็ถึงกับเบ้ปากมองบน
ดูเหมือนว่าคนในบ้านนี้ ไม่ว่าจะแก่หรือจะเด็กต่างก็ไม่ต้อนรับมู่หรงชีชีเสียเท่าไหร่
เมื่อได้ฟังคำพูดของมู่หรงชิงเหลียน ซั่งกวานอู๋จี้ก็รู้สึกสงสารมู่หรงชีชีขึ้นมา เกิดมาในตระกูลเช่นนี้ โดนพี่น้องคอยแว้งกัด อีกทั้งยังถูกพ่อแท้ๆ รังเกียจ ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาชีวิตของนางเป็นเช่นไร
“ท่านอำมาตย์ขอรับ เรื่องที่ผ่านมาเมื่อครู่นี้คุณหนูสามไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เป็นคุณหนูตวนมู่ที่รังแกนางก่อน ท่านอำมาตย์อย่าได้โทษว่าเป็นความผิดคุณหนูสามเลย”
มู่หรงไท้ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าซั่งกวานอู๋จี้จะเอ่ยปากช่วยพูดให้มู่หรงชีชี ถึงตอนนี้แล้วไป๋มู่เฟยและไป๋อี้เยว่ก็ยืนขึ้นมาพูดบ้าง “มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ ขอรับ ไม่เกี่ยวกับคุณหนูสาม ท่านอำมาตย์อย่าทำให้คุณหนูสามต้องลำบากใจเลย”
ซั่งกวานอู๋จี้แค่คนเดียวก็ทำให้มู่หรงไท้แปลกใจแล้ว แต่ตอนนี้ยังมีสองพี่น้องตระกูลไป๋ออกมาร้องขออีก ยิ่งทำให้เขาประหลาดเสียกว่าเดิม มู่หรงชีชีเป็นที่ชื่นชอบของผู้คนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? คนจากสองตระกูลใหญ่ถึงกับต้องออกหน้าช่วยนางพูด หรือว่าเรื่องนี้ยังมีอะไรที่เขาไม่รู้อีก?
“ท่านอาเขย เรื่องนี้พวกข้าล้วนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ต่อให้ตระกูลตวนมู่ไปพูดอะไรต่อหน้าฮองเฮา พวกข้าก็เป็นพยานให้น้องหญิงได้ ท่านอาเขยไม่ต้องเป็นกังวล” หลี่อวิ๋นชิงพูดขึ้นมาเป็นคนสุดท้าย ให้คำมั่นกับมู่หรงไท้ ในเมื่อมีคนเป็นพยานให้หลายคนเช่นนี้ เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องห่วงเรื่องของมู่หรงชีชีอีก
เมื่อเห็นว่ามีคนมาช่วยพูดให้มู่หรงชีชี มู่หรงไท้ก็เหมือนว่าจะล้มเลิกความคิดที่จะไปจัดการมู่หรงชีชีแล้ว มู่หรงซินเหลียนจึงเริ่มร้อนรนขึ้นมา “ท่านพ่อเจ้าคะ น้องสามรู้สึกไม่ค่อยสบาย ข้าว่าเราน่าจะไปดูนางเสียหน่อย ไม่รู้ว่านางจะป่วยหรือไม่”
“ป่วยตายไปเสียก็สมควรแล้ว!” เมื่อมู่หรงไท้หลุดคำนี้ออกมา สีหน้าของหลี่อวิ๋นชิงและซั่งกวานอู๋จี้ก็เปลี่ยนไปทันควัน
มู่หรงไท้ราวกับจะรับรู้ได้ว่าคำที่เขาเพิ่งพูดออกไปนั้นดูจะไร้หัวใจจนเกินไป เช่นนั้นจึงฝืนยิ้มออกไป ต่อให้บุตรสาวจะไม่ได้ดั่งใจเพียงใด แต่ยามที่มีคนนอกอยู่เช่นนี้ จะให้คนอื่นมองเขาในทางไม่ดีไม่ได้ “ก็ได้ เช่นนั้นก็ไปดูนางเสียหน่อย ไม่เคยทำให้ข้าสบายใจได้เลยจริงๆ”
“พี่รอง พวกเราก็ไปด้วย” มู่หรงชิงเหลียนดูมีความสุขมาก ในจวนไม่มีเรื่องที่ทำให้นางมีความสุขมานานแล้ว ถึงแม้ก่อนหน้านี้นางกับมู่หรงซินเหลียนจะมีเรื่องทะเลาะกัน แต่การได้รังแกคนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชีนี่สิถึงจะเป็นเรื่องสนุกที่สุดสำหรับนาง
“พวกเราเองก็ไปดูเสียหน่อย......” ซั่งกวานอู๋จี้พูดเสนอขึ้นกับทุกคน เขาเป็นห่วงมู่หรงชีชีเป็นอย่างมาก ยิ่งนึกถึงภาพที่นางน้ำตาคลอเบ้า และยิ่งได้เห็นว่าคนในตระกูลมู่หรงปฏิบัติกับนางเช่นไร ภายในใจของซั่งกวานอู๋จี้ก็เจ็บปวดขึ้นมา
“พี่ใหญ่ ข้าอยากไปดูคุณหนูสาม”
ไป๋อี้เยว่ก็รู้สึกเป็นห่วงสถานการณ์ของมู่หรงชีชีในตอนนี้เช่นกัน ถึงแม้จะเพิ่งรู้จักกัน แต่นางก็ชื่นชอบมู่หรงชีชีจากใจจริง ตอนนี้ยิ่งได้เห็นว่าในจวนอำมาตย์นั้นนางเป็นอยู่อย่างไร ไป๋อี้เฟยก็รู้สึกสงสารมู่หรงชีชีเป็นอย่างมาก
เมื่อมีถึงสองคนที่อยากไป ไป๋มู่เฟยและหลี่อวิ๋นชิงจึงพยักหน้าเห็นด้วย เดินตามมู่หรงไท้ไป
ตอนนี้ในใจของมู่หรงซินเหลียนมีแต่ความเกษมเปรมปรีดิ์ ยิ่งมีคนไปมากเท่าไรยิ่งดี นางกำลังกังวลว่าเรื่องนี้จะไม่ใหญ่โตอยู่พอดี คุณหนูคุณชายจากสามตระกูลใหญ่ก็จะไปเห็นเรื่องเสื่อมเสียของมู่หรงชีชีด้วยตาตัวเองแล้ว พรุ่งนี้เรื่องนี้ก็จะถูกพูดไปทุกหย่อมหญ้าในเมืองหลวง ฮ่าๆ มู่หรงชีชี ครั้งนี้เจ้าตายแน่!
ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามที่มู่หรงซินเหลียนวางไว้ ยิ่งเข้าใกล้ห้องที่นางตระเตรียมไว้เท่าไหร่ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ยิ่งกว้างขึ้น ราวกับนางได้เห็นตำแหน่งจิ้งหวางเฟยที่กำลังกวักมือเรียกนางอยู่ตรงหน้า มากกว่านั้นนางถึงขั้นมองเห็นภาพของหลงเจ๋อจิ่งเทียนที่ส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้กับนาง.......
“อ๊า……ดีจัง......อย่าหยุดนะ......”
ทุกคนกำลังเดินอยู่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงสตรีครวญครางออกมาอย่างสุขสบาย เสียงของนางนั้นช่างคุ้นหูเสียเหลือเกิน ฟังอยู่สักพัก สีหน้าของมู่หรงไท้ก็เปลี่ยนไปทันควัน รีบร้อนเดินตามเสียงนั้นไปจนถึงห้องๆ หนึ่ง
“ท่านพี่ดีจังเลยเจ้าค่ะ...น้องอยากได้อีก......”
“ปึง!” เมื่อได้ยินคำนี้ มู่หรงไท้ก็โกรธจนสมองแทบจะระเบิด เขาถีบประตูให้เปิดออก ไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้วเดินตรงไปที่เตียง ดึงม่านออก เมื่อเขาได้เห็นใบหน้าครึ่งยิ้มครึ่งร้องขอของเจิ้งหมิ่น ก็ราวกับว่าเลือดลมทั่วร่างพลันไหลไปรวมกันที่สมอง “นังแพศยา! เจ้ากล้าสวมหมวกเขียว[footnoteRef:2]ให้ข้า!” [2: สวมหมวกเขียว(戴绿帽子):คำเรียกบุรุษที่ภรรยามีชู้]
“เพียะ!” มู่หรงไท้ตบลงบนใบหน้าของเจิ้งหมิ่น จับนางขึ้นมาแล้วโยนลงไปบนพื้น
มู่หรงซินเหลียนที่ได้ยินเสียงแล้วรู้สึกว่านี่ไม่ถูกนัก จึงรีบสั่งให้คนจุดตะเกียง พอมีไฟสว่างขึ้น นางก็เห็นเจิ้งหมิ่นที่กำลังมึนงง คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสภาพไม่สู้ดีนัก “ท่านแม่ เหตุใดถึงเป็นท่านไปได้?” ภายในใจของมู่หรงซินเหลียนเต็มไปด้วยความตกตะลึง คนที่อยู่ในห้องนี้ควรจะเป็นมู่หรงชีชีมิใช่หรือ? เหตุใดถึงเป็นเจิ้งหมิ่นเล่า?
“นายท่านได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!” บุรุษหลังม่านลุกลี้ลุกลนหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวม รีบลงจากเตียงลงไปนั่งคุกเข่า “นายท่านขอรับ เป็นเจิ้งอี๋เหนียงที่ยั่วยวนข้า ทั้งหมดเป็นเพราะนาง......”
บุรุษคนนั้นยังพูดไม่ทันจบ มู่หรงไท้ก็ชักดาบออกมาฟันคอจนคอขาด
ศีรษะที่เต็มไปด้วยเลือดสดๆ กลิ้งไปหยุดอยู่ตรงหน้าเจิ้งหมิ่น นางก็กรีดร้องออกมา
“นังแพศยา! ยังมีหน้ามาร้องอีกหรือ!” แค่คิดว่ามีคนรุ่นลูกจากสามตระกูลใหญ่มาเห็นเรื่องเสื่อมเสียในตระกูล มิหนำซ้ำตนเองยังถูกสวมหมวกเขียวอีก มู่หรงไท้ก็ทั้งอับอายทั้งโกรธแค้น เรื่องนี้มีคนนอกมาเห็นเข้า แล้วต่อไปเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน! ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ยิ่งคิดไฟโทสะในใจก็ยิ่งโหมกระพือ เขาตัดสินใจเลิกคิดถึงทุกอย่าง แทงดาบไปหาเจิ้งหมิ่นทันที
“ท่านพ่อ! ไม่นะ!” มู่หรงซินเหลียนอยากเข้าไปช่วยเจิ้งหมิ่น แต่กลับถูกมู่หรงชิงเหลียนขัดขาจนล้มลง กว่าที่นางจะลุกขึ้นมาได้ ดาบก็ปักลึกเข้าไปในอกเจิ้งหมิ่นเสียแล้ว หยาดโลหิตไหลย้อมชุดของนางจนกลายเป็นสีแดง
“ไม่……” เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า มู่หรงซินเหลียนก็ร้องออกมา ก่อนที่จะเป็นลมล้มพับไป
เดิมทีจะไปดูมู่หรงชีชี แต่ตอนนี้กลับได้มาเห็นเรื่องเสื่อมเสียของจวนอำมาตย์ หลี่อวิ๋นชิงและคนอื่นๆ ต่างสื่อสารกันทางสายตา จากนั้นก็พากันถอยกันออกไปอย่างเงียบๆ
มู่หรงไท้ก็ไม่มีกะจิตกะใจไปคิดเรื่องมู่หรงชีชี เมื่อเห็นเจิ้งหมิ่นที่ตายแล้วทั้งๆ ที่ยังลืมตาอยู่ สีหน้าบ่งบอกถึงความคาดไม่ถึง เขาก็ยิ่งรู้สึกโกรธแค้น เดินไปหยิบดาบออกมา ใช้เท้าเตะร่างไร้ชีวิตของเจิ้งหมิ่นอีกครั้งหนึ่ง
แคว้นซีฉีมีกฎหมายว่า หากจับได้คาหนังคาเขาว่าภรรยามีชู้ สามารถฆ่าทิ้งได้โดยไม่ผิดกฎหมาย ด้วยเหตุนี้มู่หรงไท้จึงรู้สึกอับอายจนกลายเป็นโกรธแค้น เลยฆ่าเจิ้งหมิ่นทิ้งเสีย
“เจ้าเข้ามา!” มู่หรงไท้เรียกเฉินจงที่เป็นพ่อบ้านเข้ามาด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม “เอาหญิงร้ายชายชั่วคู่นี้ไปทิ้งให้หมามันกินซะ! เรื่องในวันนี้ห้ามให้ใครพูดออกไป ไม่เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”
สายตาโหดเหี้ยมของมู่หรงไท้ทำให้เฉินจงใจสั่นไปด้วยความกลัว อย่างน้อยเจิ้งหมิ่นก็เป็นมารดาของมู่หรงซินเหลียน ยามปกติก็เป็นที่โปรดปรานของมู่หรงไท้ แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น เขากลับฆ่านางโดยที่ไม่เอ่ยถามแม้แต่คำเดียว แม้แต่ร่างของนางก็ไม่ให้เหลือครบทุกส่วน ท่านอำมาตย์คนนี้ช่างไร้หัวใจเสียจริง
เหตุการณ์นี้คนที่ดีใจที่สุดคงไม่พ้นมู่หรงชิงเหลียน เจิ้งหมิ่นตายไปแล้ว ก็มีแค่หลิวเอียนจือคนเดียวที่เป็นที่โปรดปราน อีกทั้งมู่หรงซินเหลียนก็จะต้องทนทุกข์ทรมานถูกเหยียดหยาม ต่อให้นางงดงามเพียงใด ก็ไม่มีบุรุษดีๆ ที่ไหนกล้าแต่งงานกับนางอีก


ตอนที่ 14 ถีบนางลงไป
“แปะๆ แปะๆ” ไป๋มู่เฟยปรบมือขึ้นมา “ไม่ใช่แค่พอฟังได้เท่านั้น เรียกได้ว่าไพเราะดุจเสียงสวรรค์ก็ว่าได้ คำร้องดี บทเพลงเพราะ เสียงไพเราะ ดนตรีเสนาะหู วันนี้มาจวนอำมาตย์ถือว่าไม่เสียเที่ยวจริงๆ”
“ขอบคุณ!” มู่หรงชีชียืนอยู่บนก้อนหินใหญ่ กระโดดลงมายืนตรงหน้าตวนมู่อีอี ชุดของนางพลิ้วไสว งดงามราวกับนางฟ้า “คุณหนูตวนมู่ ถึงตาเจ้าแล้ว”
“ข้า......” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ตวนมู่อีอีรู้สึกเหมือนว่ามู่หรงชีชีนั้นเปลี่ยนไปเป็นคนละคน นางช่างเปล่งประกายเสียจนตาพร่า ทำให้ตวนมู่อีอีเริ่มที่จะตาขาวขึ้นมา
นางจะแพ้ไม่ได้! ตวนมู่อีอีกัดฟันนั่งลงข้างหน้ากู่ฉิน สองมือดีดลงบนสายกู่ฉิน ปลายนิ้วกลับเริ่มสั่นขึ้นมา
เดิมนางคิดว่าให้มู่หรงชีชีบรรเลงก่อน นางจะได้รู้ความสามารถของมู่หรงชีชี จะได้เลือกบรรเลงบทเพลงที่ถนัดให้ทุกคนได้ตกตะลึงในความสามารถของนาง แต่นางกลับคิดไม่ถึงว่ามู่หรงชีชีจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ หากนางพ่ายแพ้ให้แก่คนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชี แล้วต่อไปนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด!
“กึง!” ทันใดนั้นก็มีเสียงแหลมแสบแก้วหูดังขึ้น ใบหน้าของตวนมู่อีอีซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก
“เจ้าแพ้แล้ว!” มู่หรงชีชีมองตวนมู่อีอีด้วยสายตาเย็นชา ดีดกู่ฉินกลับเสียงเพี้ยน ไม่ว่าใครได้มาเห็นก็ต้องพูดเช่นนี้
“เจ้าจะกระโดดลงไปในทะเลสาบเองหรือให้ข้าช่วยส่งเจ้าลงไปดีเล่า”
ดูแล้วสีหน้าของมู่หรงชีชีไม่ได้ล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย ตวนมู่อีอีรู้ดีว่าตัวนางนั้นแพ้แล้ว แต่นางก็คาดไม่ถึงว่ามู่หรงชีชีจะเอ่ยถึงบทลงโทษที่พนันกันไว้ในตอนนี้ จะให้คุณหนูตวนมู่ผู้สูงศักดิ์กระโดดลงทะเลสาบ ฆ่านางให้ตายเสียยังจะดีกว่า
“ท่านพี่......” ตวนมู่อีอีส่งสายตาอ้อนวอนไปให้ตวนมู่หงเฉิน หากวันนี้นางกระโดดลงในทะเลสาบจริงๆ แล้วต่อไปนางจะมีหน้าออกไปเจอผู้คนได้เช่นไร
“เฮ้อ” เมื่อได้เห็นท่าทางน่าสงสารของน้องสาว ตวนมู่หงเฉินก็ถอนหายใจออกมา ถึงแม้วันนี้ตวนมู่อีอีจะทำเกินไป แต่จะให้เขายืนมองน้องสาวกระโดดลงทะเลสาบไปต่อหน้าต่อตา เขาก็ทำไม่ได้ “คุณหนูสาม เห็นแก่หน้าข้าผ่อนปรนแก่นางได้หรือไม่”
ตวนมู่หงเฉินคิดว่าด้วยฐานะของเขาแล้ว อย่างไรก็ตามแต่มู่หรงชีชีจะต้องยอมอ่อนข้อให้แน่ แต่คิดไม่ถึงว่านางจะพูดตอกกลับมา “เราสนิทกันเช่นนั้นหรือ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน แพ้ไม่เป็นก็อย่ามาเล่นเสียสิ”
 หน้าของตวนมู่เฉินเจื่อนลง คุณชายแห่งตระกูลตวนมู่อย่างเขา ยังไม่เคยมีใครที่กล้าหักหน้าเขาเช่นนี้มาก่อน คิ้วทรงดาบเรียวงามขมวดเข้าหากันเป็นปม “ถ้าเช่นนั้นต้องทำเช่นไร คุณหนูสามถึงจะปล่อยนางไป”
“ปล่อยไป?” ราวกับว่ามู่หรงชีชีได้ฟังเรื่องตลกอย่างไรอย่างนั้น “หากวันนี้เป็นข้าที่พ่ายแพ้ แล้วนางจะปล่อยข้าไปหรือ คุณชายตวนมู่จะมาขอร้องอ้อนวอนปกป้องข้าหรือไม่”
เมื่อได้ฟังในสิ่งมู่หรงชีชีถาม ตวนมู่หงเฉินก็ไม่มีอะไรจะโต้แย้ง หากมู่หรงชีชีเป็นคนแพ้ ตามนิสัยไม่ลดราวาศอกของตวนมู่อีอีแล้ว นางคงไม่มีทางที่จะหยุดเพียงเท่านี้แน่ นางจะต้องให้มู่หรงชีชีกระโดดลงทะเลสาบให้จงได้ เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ พูดไปพูดมาก็เป็นตัวตวนมู่อีอีเองที่แกว่งเท้าหาเสี้ยน......
“ชีชี แค่ล้อกันเล่น เจ้าก็จริงจังไปได้!” มู่หรงจวิ้นที่เงียบมานานเริ่มแสดงตัวเป็นพี่ใหญ่ขึ้นมา “เรื่องนี้ก็ให้มันจบกันเท่านี้ เจ้าเป็นคนชนะ ของพนันทุกอย่างก็ตกเป็นของเจ้า เจ้ายังต้องการสิ่งใดอีก”
คำพูดของมู่หรงจวิ้นยิ่งทำให้มู่หรงชีชีหัวเราะเยาะ “พี่ใหญ่ ในที่สุดท่านก็ยอมเอ่ยปากออกมาเสียที แต่ที่ท่านพูดมานี่ ข้านึกว่าท่านสกุลตวนมู่เสียอีก คนอื่นมีปัญหา พี่ชายเขาก็ออกมาปกป้อง แต่ข้าไม่เห็นว่าท่านจะออกหน้าช่วยข้าบ้างเลย”
คำพูดเยาะเย้ยของมู่หรงชีชีทำให้มู่หรงจวิ้นโกรธจนหน้าดำหน้าแดง “มู่หรงชีชี อย่าให้มันมากนัก! เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน เจ้ามันก็แค่คนไร้ประโยชน์......”
คำว่า “คนไร้ประโยชน์” ยังพูดไม่ทันจบ ก็มีแสงสีเขียวแวบขึ้นมา เส้นผมดกดำข้างใบหูของมู่หรงจวิ้นก็ถูกตัดออกร่วงลงสู่พื้น เมื่อมองอีกครั้ง ปรากฏว่าสิ่งที่ตัดผมของมู่หรงจวิ้นให้ขาดร่วงเป็นเพียงแค่ใบหลิวอ่อนบาง คนที่ลงมือก็คือหลี่อวิ๋นชิง
“หลี่อวิ๋นชิง เจ้าทำอะไรของเจ้า!” มู่หรงจวิ้นสะดุ้งจนเด้งตัวขึ้นมา ดีที่ใบหลิวใบนั้นตัดไปเป็นเพียงเส้นผม ถ้าหากใกล้กว่านั้นอีกเพียงเล็กน้อย สิ่งที่ถูกตัดไปจะเป็นเส้นโลหิตที่คอของเขาแทน
หลี่อวิ๋นไม่สนใจมู่หรงจวิ้น เขาหันไปส่งยิ้มให้มู่หรงชีชี รอยยิ้มนี้ส่งเสริมให้หน้าตาที่สมบูรณ์แบบของเขามีเสน่ห์ขึ้นไปอีก “เมื่อครู่น้องหญิงน้อยใจที่ไม่มีพี่ชายคอยปกป้องมิใช่หรือ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปข้าจะปกป้องเจ้าเอง ดีหรือไม่เล่า”
มู่หรงชีชีคิดไม่ถึงว่าหลี่อวิ๋นชิงจะออกมาปกป้องนาง พี่ชายคนนี้ดูเหมือนจะชอบดูเรื่องสนุกเป็นที่สุด แต่ตอนนี้เขากลับช่วยนาง อีกทั้งยังเอ่ยปากสัญญาว่าเขาจะปกป้องนางอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นหากมีใครจะมารังแกนาง ก็คงต้องดูเสียก่อนว่าหลี่อวิ๋นชิงอนุญาตหรือไม่
มีเขาเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้พักพิง มู่หรงชีชีย่อมยินดีเป็นธรรมดา “ท่านพี่ พูดแล้วห้ามคืนคำนะ วันหลังหากมีคนรังแกข้า ข้าก็จะอ้างชื่อท่าน”
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
“ถ้าเช่นนั้น ข้าทำอะไรลงไปเกิดมีปัญหาขึ้นมา ข้าทำผิดเยี่ยงไร ท่านจะรับผิดชอบแทนข้าใช่หรือไม่”
“ไม่มีปัญหา......”
หลี่อวิ๋นชิงยังพูดไม่ทันจบ มู่หรงชีชีก็ไปปรากฏตัวที่ด้านหลังตวนมู่อีอีเสียแล้ว นางยกเท้าขึ้นมาหนึ่งข้าง แล้วถีบตวนมู่อีอีลงไปในทะเลสาบ
“ตู้ม...” ตวนมู่อีอีตกลงไปในน้ำ ทำให้มีน้ำกระเซ็นขึ้นมามากมาย ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเสียจนทุกคนมิอาจฉุดรั้ง กว่าที่ทุกคนจะรู้ตัว ก็ตอนที่ตวนมู่อีอีตะเกียกตะกายไปตะโกนไป “ช่วยด้วย”
“เจ้า!” ตวนมู่หงเฉินถลึงตาใส่มู่หรงชีชีอย่างโกรธแค้น รีบใช้วิชาตัวเบา เดินเหยียบผิวน้ำไปช่วยตวนมู่อีอีขึ้นมา
 “เจ้าเนี่ยนะ......” หลี่อวิ๋นชิงไม่คิดเลยแม้แต่นิดว่าที่มู่หรงชีชีพูดมาเยอะแยะมากมาย สุดท้ายจะมาไม้นี้ แต่ในเมื่อเขาสัญญาไปแล้ว ก็ต้องช่วยนางให้ตลอดรอดฝั่ง
คิดอีกที นางคงจะตั้งใจเพื่อการนี้โดยเฉพาะ “เด็กปีศาจ!” น้ำเสียงของหลี่อวิ๋นชิงกลับแฝงไปด้วยความเอ็นดู
 “กรี๊ด! มู่หรงชีชี ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เป็นถึงคุณหนูแห่งตระกูลตวนมู่ นางไม่เคยถูกเหยียดหยามเช่นวันนี้มาก่อน ตวนมู่อีอีไม่สนใจเรือนร่างอันเปียกปอน นางคว้าดาบของตวนมู่หงเฉินที่เหน็บไว้ที่เอว แทงไปยังมู่หรงชีชี “นังสารเลว! ไปตายซะ!”
“ระวัง!” ซั่งกวานอู๋จี้ร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่เขาอยู่ห่างมู่หรงชีชีเกินไป ไม่มีทางเข้าไปช่วยนางได้
“ช่วยด้วย!”
มู่หรงชีชี “ตกใจกลัว” ไปหยิบมีดสั้นที่ซั่งกวานอู๋จี้เอามาพนัน ดวงตาสองข้างปิดสนิท ปากก็ตะโกนโวยวาย ไม่กล้ามองตวนมู่อีอี
ขณะที่ดาบของตวนมู่อีอีจะปักลงบนอกของมู่หรงชีชีนั้น นางกลับเบี่ยงร่างหลบ ทำให้ดาบแฉลบไปข้างตัวนาง แต่มือขวาของตวนมู่อีอีที่ถือดาบอยู่ กลับบังเอิญโดนมีดสั้นเข้าพอดี “เคร้ง......” ตวนมู่อีอีรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อมือขวา ปรากฏเป็นเลือดไหลออกมา
“อย่าฆ่าข้า! ท่านพี่ช่วยข้าด้วย!” มู่หรงชีชีตะโกนออกมา กระโดดไปหลบด้านหลังของหลี่อวิ๋นชิง ตวนมู่อีอีกลับกุมข้อมือของตัวเองกรีดร้องออกมา “มือข้า......”
“น้องเล็ก!” ตวนมู่หงเฉินรีบร้อนไปตรวจดูตวนมู่อีอี พบว่าเส้นเอ็นข้อมือของนางถูกมีดสั้นตัดขาดพอดิบพอดี เลือดไหลไม่หยุด หากไม่รีบรักษาน่ากลัวว่ามือขวาของนางจะใช้การไม่ได้อีก แม้แต่ยกมือยังยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบรรเลงเครื่องดนตรีหรือฝึกวรยุทธ์
“น้องเล็ก อดทนหน่อย!” ตวนมู่หงเฉินขึงตาใส่มู่หรงชีชีอย่างโกรธแค้น อุ้มตวนมู่อีอีไว้ในอ้อมอก ออกจากศาลาหูซินไปอย่างรวดเร็ว
“พี่สาม ท่านทำเรื่องเข้าแล้ว!” มู่หรงชิงเหลียนที่อยู่ไม่ไกล ยิ้มเยาะอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น “ท่านตัดเส้นเอ็นข้อมือของคุณหนูตวนมู่ ครานี้เป็นเรื่องใหญ่เสียด้วย ตระกูลตวนมู่ไม่มีทางปล่อยท่านไปง่ายๆ แน่”


ตอนที่ 19 “คุณชายเหลียน” ตัวจริงหรือตัวปลอม
“เหนียงเนียงกลัวว่าฮองเฮาจะทำให้คุณหนูสามลำบากใจก็เลยให้บ่าวมาดูเสียหน่อย นางรับสั่งว่าต่อให้ตามหาคุณชายเหลียนไม่เจอก็ไม่เป็นไร มีเหนียงเนียงอยู่ทั้งคน นางจะไม่ปล่อยให้ฮองเฮาทำอะไรคุณหนูได้”
อย่างนั้นหรือ? มู่หรงชีชียืนส่องกระจกทองแดง ใบหน้าเผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา
ตอนที่เจ้าของร่างนี้ถูกมู่หรงซินเหลียนใส่ร้าย ก็ไม่ได้เห็นพี่สาวที่คลานตามกันมาอย่างมู่หรงเสวี่ยเหลียนจะออกหน้าช่วยพูดแต่อย่างใด ตอนนี้กลัวว่าตำแหน่งตนเองจะสั่นคลอน จึงใช้วิธีการเช่นนี้มาซื้อใจนาง คิดว่านางยังเป็นมู่หรงชีชีคนเก่าอย่างนั้นหรือ
“ได้รู้ว่าท่านพี่พูดเช่นนั้น ข้าก็วางใจแล้ว” มู่หรงชีชียิ้มออกมาอย่างจริงใจ “ก่อนหน้านี้ข้าทั้งกังวลทั้งกลัว ตอนนี้มีท่านพี่เป็นที่พึ่ง ข้าก็ไม่กลัวอะไรแล้ว ต่อให้ฮองเฮาเสด็จมาเอง ข้าก็ไม่กลัว!”
เมื่อได้เห็นว่ามู่หรงชีชีกล้าพูดจาเหลวไหลเช่นนี้ออกมา หูผ้อก็ยิ่งมั่นใจว่านอกจากมู่หรงชีชีจะไร้ความสามารถแล้ว นางยังคงไร้สมองอีกด้วย นางจึงพูดพอเป็นพิธีไปอีกไม่กี่คำ ก่อนจะรีบร้อนออกจากจวนอำมาตย์ เพื่อกลับวังหลวง
ณ ตำหนักเพียวเสวี่ย “เป็นเช่นนั้นจริงหรือ?” มู่หรงเสวี่ยเหลียนเมื่อได้ฟังที่หูผ้อเล่ามา นางก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก “เช่นนี้ข้าค่อยวางใจหน่อย แล้วฝั่งตำหนักชิงหลวนเล่ามีข่าวอะไรหรือไม่? ฮองเฮาได้มีรับสั่งไว้หรือไม่ ว่าถ้าหากชีชีเชิญคุณชายเหลียนมาไม่ได้จะถูกลงโทษเช่นไร? ”
“ตามที่บ่าวได้ฟังมา ฮองเฮาจะไม่ให้คุณหนูสามได้เป็นจิ้งหวางเฟยเจ้าค่ะ”
“ฮ่าๆ” เมื่อมู่หรงเสวี่ยเหลียนได้ทราบข่าวนี้ก็ปรบมือชมเชย จนต่างหูทับทิมสั่นไหวตามร่างของนางที่ขยับ
“ผลลัพธ์ช่างสมใจข้านัก! ตอนนี้จิ้งอ๋องเป็นตัวเต็งในการคัดเลือกผู้ที่จะขึ้นมาเป็นองค์รัชทายาท ถ้าหากเขาได้เป็นรัชทายาทขึ้นมา มู่หรงชีชีก็จะได้เป็นพระชายาเอก ในอนาคตก็จะได้ขึ้นเป็นฮองเฮา ข้ายังไม่ได้เป็นฮองเฮาเลย นางก็อย่าได้หวังเสียให้ยาก ตำแหน่งรัชทายาทต้องเป็นของโอรสของข้า ถือว่าฮองเฮาช่วยข้าไว้ได้เยอะทีเดียว”
มู่หรงชีชีพักผ่อนเพียงไม่กี่วัน เดิมทีนางอยากทดสอบความอดทนของตวนมู่ชิงและตวนมู่อีอี แต่คาดไม่ถึงว่าแค่เพียงวันที่ห้าคนของตระกูลตวนมู่ก็มารับนางด้วยตัวเอง พวกเขาบอกกับนางว่าคุณชายเหลียนกำลังที่อยู่จวนตระกูลตวนมู่ แล้วยังต่อเอ็นข้อมือของตวนมู่อีอีเป็นที่เรียบร้อย ตอนนี้คุณชายเหลียนเอ่ยปากว่าอยากพบนาง
“คุณหนูเจ้าคะ เป็นใครกันที่อ้างตัวเป็นคุณหนู”
บนรถม้า คิ้วของซู่เยว่ขมวดหากันแน่น คุณหนูก็คือคุณชายเหลียน เหตุใดยามนี้ถึงมีคุณชายเหลียนโผล่มาอีกคนเล่า ฝั่งนั้นอ้างว่าเป็นคุณหนู ที่แท้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?
เมื่อมู่หรงชีชีเห็นคิ้วสองข้างบนใบหน้ารูปไข่งดงามของซู่เยว่ขมวดเข้าหากัน นางก็ยื่นมืออกไปคลายคิ้วที่ขมวดอยู่นั้น “ใครสนกันว่าเขาเป็นใคร ทหารมาก็เอาขุนพลสู้ น้ำมาก็เอาดินต้าน จะมาไม้ไหนข้าก็เอาอยู่”
“ถ้าหากซูเหมยรู้ว่ามีคนอ้างตัวเป็นคุณหนู นางคงจะสับอีกฝ่ายออกเป็นชิ้นๆ แน่” เมื่อได้ฟังที่มู่หรงชีชีพูดแล้ว ซู่เยว่ก็เผยรอยยิ้มออกมา จนแก้มซ้ายของนางปรากฏเป็นลักยิ้มลางๆ
“ก็ด้วยเหตุนี้ข้าถึงไม่พานางออกมาด้วยอย่างไร นางใจร้อนเกินไป เจ้าสุขุมกว่านางมากนัก ข้ากลัวว่านางจะพังจวนตระกูลตวนมู่ก็เลยสั่งให้นางไปหอทงเป่า จะว่าไปข้าก็แปลกใจกับคุณชายเหลียนคนนี้ อยากเจอเขาเร็วๆ”
“คุณหนูเจ้าคะ นี่เรียกว่า ‘การปะทะของคุณชายเหลียนตัวจริงกับคุณชายเหลียนตัวปลอม’ ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”
“ใช้คำได้ไม่เลว!”
นายบ่าวพูดคุยกันจนถึงจวนตระกูลตวนมู่ พ่อบ้านตระกูลตวนมู่นำทางมู่หรงชีชีด้วยตัวเอง ตลอดทางพ่อบ้านปฏิบัติต่อมู่หรงชีชีอย่างให้เกียรติ เรื่องนี้น่าจะมีสาเหตุมาจากคุณชายเหลียน ทำให้มู่หรงชีชีอยากเจอ ‘คุณชายเหลียน’ คนนี้มากขึ้นไปอีก
“ถึงแล้วขอรับ”
มู่หรงชีชีเพิ่งจะเดินเข้าไปในห้อง สายตาก็เห็นร่างสูงร่างหนึ่ง
“คุณชายเหลียนขอรับ คุณหนูมู่หรงมาถึงแล้ว” น้ำเสียงของพ่อบ้านแสดงความเคารพออกมาอย่างไม่รู้ตัว
“ชีชี เจ้ามาแล้ว......” เมื่อเขาหันกลับมา มู่หรงชีชีถึงได้เห็นใบหน้าของเขา
ชุดสีฟ้าสง่างาม เมื่ออยู่บนร่างของเขากลับดูมีชีวิตชีวา ไพฑูรย์สีเงินบริสุทธิ์ที่ประดับอยู่บนแขนเสื้อและคอเสื้อบ่งบอกถึงความพิถีพิถันของเจ้าของ แค่นับไพฑูรย์ขนาดเท่าถั่วเหลืองไม่กี่เม็ดก็รู้แล้วว่ามีราคาไม่น้อย
คิ้วของเขาเรียวยาวประดุจปีกครุฑ นัยน์ตาที่หรี่ลงเล็กน้อยแฝงไปด้วยความฉลาดหลักแหลมยากเกินจะมองข้าม จมูกโด่งเป็นสัน มุมปากยกขึ้น รอยยิ้มแฝงไปด้วยความเย็นชา
คนๆ นี้เป็นใครกัน? มู่หรงชีชีเริ่มระวังตัวขึ้นมา เหตุใดบุรุษที่ทั้งหล่อเหลาสง่างามทั้งฉลาดหลักแหลมเช่นนี้จึงปลอมตัวมาเป็นคุณชายเหลียน เหตุใดเขาถึงรู้จักนาง? นี่เป็นคำถามที่ผุดขึ้นมาภายในใจของมู่หรงชีชี
โดยเฉพาะน้ำเสียงที่เรียกชื่อ “ชีชี” อย่างอ่อยอิ่งร่ำไรนั่น ยิ่งทำให้มู่หรงชีชีรู้สึกขนลุก
นางมั่นใจว่านางไม่เคยพบเจอบุรุษตรงหน้ามาก่อน แต่คำเรียกสนิทสนมและน้ำเสียงที่ให้ความรู้สึกกำกวม ทำให้ทุกสายตาในที่แห่งนี้มารวมกันที่มู่หรงชีชี หนึ่งในสายตาที่มองมานั้นเป็นสตรีอายุราวสามสิบกว่าปีที่สวมใส่อาภรณ์หรูหรา
“ไม่ได้เจอกันสามปี ชีชียิ่งมีเสน่ห์น่าหลงใหล” มู่หรงชีชียังไม่ทันได้ตั้งตัว คุณชายเหลียนก็มายืนอยู่ตรงหน้าของนางเสียแล้ว นิ้วเรียวที่เย็นเยียบของเขาสัมผัสกับใบหน้าของนาง “เปลี่ยนไปไม่น้อยเลย ทั้งสูงขึ้นและสวยขึ้นมากด้วย”
“เจ้าเป็นใคร?” มู่หรงชีชีหลีกหนีสัมผัสจากเขา ใช้เสียงที่ได้ยินกันแค่สองคนเอ่ยถามออกมา
“ข้าคือเหลียนเช่นไรเล่า เหลียนของเจ้า”
ถ้าไม่ใช่เพราะที่นี่ยังมีคนอื่นอยู่ด้วย มู่หรงชีชีคงกระอักเลือดไปแล้ว นางไปรู้จักบุรุษคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? เขายังมีหน้ามาพูดว่า “เหลียนของเจ้า” อีก หากไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย หมัดของนางคงลอยไปทักทายใบหน้าของเขาแล้ว
“ชีชีอยากต่อยข้าอย่างนั้นหรือ?” ราวกับว่าเขาจะรับรู้ถึงความโกรธในแววตาของมู่หรงชีชีได้ ใบหน้าของคุณชายเหลียนประดับด้วยรอยยิ้ม จับมือที่กำหมัดแน่นของนาง ทั้งสองคนสบสายตากัน มู่หรงชีชีเห็นความรู้สึกสนุกที่แฝงอยู่ในแววตาของเขา
มู่หรงชีชียังไม่ทันได้ขัดขืน คุณชายเหลียนก็จูงมือของนางไปหยุดอยู่ตรงหน้าของสตรีในอาภรณ์หรูหราที่สะดุดตานางตั้งแต่ก่อนหน้านี้ “สิ่งที่รับปากกับเหนียงเนียงไว้ ชีชีก็ทำได้แล้ว หวังว่าเหนียงเนียงคงจะไม่ทำให้นางตกที่นั่งลำบากเพราะเรื่องนี้อีก”
ที่แท้สตรีผู้นี้นี่คือฮองเฮาตวนมู่ชิง มู่หรงชีชีรีบดึงมาออก แล้วทำการคำนับตวนมู่ชิง “หม่อมฉันขอถวายพระพรฮองเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปีพันปีพันๆ ปี”
ท่าทางสำรวมกิริยาของมู่หรงชีชีทำให้ตวนมู่ชิงดูแล้วสบายตา ในวังหลวงนางต้องชิงดีชิงเด่นกับมู่หรงเสวี่ยเหลียน ถึงเวลานี้น้องสาวของนางต้องทำความเคารพตนเอง ทำให้คนที่เย่อหยิ่งอย่างนางรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก
“ลุกขึ้นได้ ไหน มาให้ข้าดูหน่อยสิ” ตวนมู่ชิงจับมือของมู่หรงชีชีแล้วดึงนางขึ้นมา มองดูอย่างพินิจพิเคราะห์ หน้าตาของมู่หรงชีชีแค่สวยพอใช้ได้ ไม่ได้งดงามมีเสน่ห์ดังเช่นมู่หรงเสวี่ยเหลียน ยิ่งทำให้ตวนมู่ชิงพออกพอใจมากยิ่งขึ้น
“หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู มิน่าเล่าคุณชายเหลียนถึงได้ห่วงนักห่วงหนา......”
“เหนียงเนียง!” คุณชายเหลียนดึงมู่หรงชีชีเข้ามาใว้ในอ้อมแขน “สิ่งที่รับปากเหนียงเนียงไว้ ข้าทำได้แน่นอน หวังว่าเหนียงเนียงก็คงไม่ลืมสิ่งที่รับปากข้าเอาไว้ กระหม่อมทูลลา......”
ไม่รอให้ตวนมู่ชิงได้พูดอะไรอีก คุณชายเหลียนก็ลากมู่หรงชีชีออกจากที่นี่ไป
เมื่อเห็นคุณชายเหลียนและมู่หรงชีชีออกไปแล้ว ตวนมู่เหล่ยก็เขาไปหาตวนมู่ชิง “น้องหญิง เจ้าเชื่อเขาหรือ?”
“ท่านพี่ ตอนที่เขารักษาอีอีท่านก็ได้เห็นฝีมือของเขาแล้ว ช่างล้ำเลิศอย่างมิเคยพบเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ข้ารู้สึกว่าเขาจะรักษาข้าให้หายได้ ท่านพี่ ข้าเสวยโอสถมากี่ขนานก็ไร้ผล คุณชายเหลียนเป็นความหวังเดียวของข้า ข้าจะต้องประสูติพระโอรสให้จงได้”
“ถ้าเกิดเขาถูกจูงใจให้อยู่ฝั่งกุ้ยเฟยจะทำเช่นไร? ในเมื่อมู่หรงชีชีเป็นน้องสาวแท้ๆ ของนาง”


ตอนที่ 17 ศัตรูของศัตรูคือมิตร
ร่างของเจิ้งหมิ่นและบุรุษผู้นั้นถูกนำออกไป มู่หรงไท้ก็สะบัดแขนเสื้อเดินออกไป เขาต้องไปให้หลิวเอียนจือปลอบประโลมเสียหน่อย การที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ อย่างไรเสียก็เป็นการเสื่อมเสียเกียรติของลูกผู้ชาย มู่หรงชิงเหลียนมองมู่หรงซินเหลียนที่เป็นลมอยู่บนพื้นด้วยสายตาหัวเราะเยาะ ก่อนที่จะเดินกลับไปยังเรือนหลานเซียง
ผ่านไปสักพัก มู่หรงซินเหลียนถึงค่อยๆ รู้สึกตัวขึ้นมา รอยเลือดที่กลายเป็นสีอมม่วงเตือนให้นางรู้ว่าก่อนหน้านี้ได้เกิดอะไรขึ้น ไม่คิดว่ามู่หรงไท้จะฆ่ามารดาของนางต่อหน้านาง ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่มีวันที่จะทำใจยอมรับได้
“หม๋าน่าว เจ้ามานี่!” มู่หรงซินเหลียนมองไปยังหม๋าน่าวอย่างโหดเหี้ยม “เหตุใดท่านแม่จึงมาอยู่ที่นี่ได้!? แล้วนังสารเลวมู่หรงชีชีไปไหน อีกทั้งไอ้บ้ากามมู่หรงจวิ้นอีก? พวกมันควรอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ!”
“คุณหนูรอง บ่าวไม่รู้เจ้านะเจ้าคะ!” หม๋าน่าวยังคงตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “บ่าวพยุงคุณหนูสามมานอนบนเตียง จากนั้นก็ไปพาคุณชายใหญ่มาที่นี่ แต่เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ บ่าวไม่รู้จริงๆ นะเจ้าคะ!”
มู่หรงซินเหลียนไม่คิดจะฟังคำแก้ตัวของหม๋าน่าว นางแค่อยากระบายความเจ็บปวด ความโกรธแค้นที่อยู่ภายในจิตใจ นางดึงปิ่นปักผมออกมาปักลงบนใบหน้าของหม๋าน่าวอย่างรุนแรง “นังสารเลว! เจ้าทำให้ท่านแม่ต้องตาย! เอาท่านแม่ของข้าคืนมา!”
“คุณหนูไม่นะเจ้าคะ!” หม๋าน่าวยกแขนขึ้นมากันพร้อมกับหลบหลีกไปมา การกระทำของนางยิ่งกระตุ้นให้มู่หรงซินเหลียนโกรธมากขึ้นไปอีก
“หลบข้าหรือ! ข้าให้เจ้าหลบข้าหรือ!” เมื่อมู่หรงซินเหลียนกระชากผมหม๋าน่าวได้ ก็ใช่ปิ่นปักลงไปที่ดวงตาของหมาน่าว แค่ครั้งเดียวยังไม่สาแก่ใจนาง จึงแทงลงไปเป็นสิบครั้ง
“คุณหนูรองไว้ชีวิตบ่าวด้วย! ไว้ชีวิตบ่าวเถอะเจ้าค่ะ!”
บ่าวคนอื่นในเรือนนี้เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาของหม๋าน่าว จึงเดินตามเสียงมา เมื่อได้เห็นท่าทางโหดเหี้ยมของมู่หรงซินเหลียน และใบหน้าของหมาน่าวที่เต็มไปด้วยแผลเล็กแผลน้อย ทุกคนก็ต่างอึ้งในความอำมหิตของมู่หรงซินเหลียน
นี่เป็นคนเดียวกับคุณหนูรองผู้อ่อนโยนจริงๆ หรือ? หรือนี่คือตัวตนที่แท้จริงของนางกันแน่? แค่เสี้ยววินาที ภาพลักษณ์ที่มู่หรงซินเหลียนพยายามสร้างมาตลอดก็พังทลายลง
แต่มู่หรงซินเหลียนในตอนนี้ก็ไม่สนใจอะไรใดๆ ทั้งสิ้น เจิ้งหมิ่นถูกจับได้คาหนังคาเขาว่ามีชู้ คุณหนูรองอย่างนางก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว
ต่อให้มู่หรงไท้สั่งปิดปากคนในจวนอำมาตย์ แต่ก็ใช่จะรับประกันได้ว่าจะไม่มีใครพูดออกไป ดังเช่นคุณหนูคุณชายจากสามตระกูลใหญ่ ตอนนี้หน้านางยังไม่รู้จะเอาไปไว้ที่ไหนเลย แล้วจะสนใจภาพลักษณ์ไปเพื่ออะไรกัน!
ยามนี้มู่หรงซินเหลียนเพียงแต่ต้องการระบายอารมณ์ ระบายความโกรธแค้นภายในใจออกมา จนกระทั่งเฉินจงปรากฏตัวอีกครั้ง มาเอาตัวหม๋าน่าวที่สภาพดูไม่ได้ ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดออกไป มู่หรงซินเหลียน ถึงได้เข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งอยู่บนพื้น
จบแล้ว ทุกอย่างมันจบลงแล้ว เรื่องในวันนี้จำให้นางต้องกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งตระกูลมู่หรง ไม่สิ! ทั้งเมืองหลวงต่างหาก ไม่มีใครที่จะยอมแต่งงานกับนางที่มีมารดาเช่นนี้ อย่าว่าแต่ตำแหน่งจิ้งหวางเฟย แม้แต่เป็นเพียงอนุของหลงเจ๋อจิ่งเทียนยังเป็นไปไม่ได้เลย
มู่หรงซินเหลียนร่ำไห้โศกศัลย์อยู่คนเดียว จนกระทั่งผู้คนที่มามุงดูจากไป เฟ่ยชุ่ยเข้ามาหานาง
“คุณหนูรองเจ้าคะ ทำใจเถอะนะเจ้าคะ” เฟ่ยชุ่ยยื่นผ้าเช็ดหน้าให้มู่หรงซินเหลียน “คุณหนูจะยอมแพ้ไม่ได้นะเจ้าคะ เรื่องในวันนี้จะต้องมีใครที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมทำลายแผนการครั้งนี้ คุณหนูจะต้องเข้มแข็งเข้าไว้นะเจ้าคะ ต้องแก้แค้นให้เจิ้งอี๋เหนียงให้ได้!”
คำพูดของเฟ่ยชุ่ยทำให้มู่หรงซินเหลียนตื่นขึ้นมาจากความโศกเศร้า ใช่! นางจะไม่ทนรับความอยุติธรรมเช่นนี้ เหตุใดเรื่องราวถึงได้กลายเป็นเช่นนี้ นางจะต้องสืบหาต้นตอมาให้ได้ นางจะไม่ให้ท่านแม่ต้องตายเปล่า!
เมื่อเห็นว่ามู่หรงซินเหลียนกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว เฟ่ยชุ่ยก็พยุงนางขึ้นมา เดินกลับเรือนโอ่วเซียงไปด้วยกัน
เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว ที่นี่เหลือเพียงความเงียบสงบ ร่างในชุดดำร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นภายในห้อง ร่างชุดดำลากตัวมู่หรงจวิ้นที่ถูกกดจุดไว้ออกมาจากใต้เตียง แล้วคลายจุดให้เขา “เรื่องราวเป็นมาเช่นไรเจ้าคงรู้ชัดแล้วสินะ”
“ข้ารู้ชัดแล้ว!” มู่หรงจวิ้นพูดลอดไรฟัน มองไปยังทิศทางของเรือนโอ่วเซียงอย่างแค้นเคือง คิดไม่ถึงว่ามู่หรงซินเหลียนจะวางแผนลอบกัดเขากับมู่หรงชีชี อยากให้เขาสองคนพี่น้องเสื่อมเสียชื่อเสียง ผู้หญิงสารเลวคนนี้โหดร้ายจริงๆ!
“เหตุใดเจ้าถึงช่วยข้า?” มู่หรงจวิ้นหันไปมองร่างชุดดำ หากไม่ได้คนๆ นี้ช่วยไว้ ค่ำนี้คนที่จะตายด้วยดาบของมู่หรงไท้ก็คงเป็นตัวเขาเสียเอง
“ก็แค่ไม่ชอบท่าทางอวดดีของนังสารเลวนั่น” ร่างชุดดำทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นี้ ก่อนที่จะสาบสูญไปจากห้อง
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครแล้ว มู่หรงจวิ้นก็รีบร้อนออกจากที่แห่งนี้ รอจนเมื่อเขาออกไปแล้ว ร่างชุดดำก็ไปที่สวนชุ่ยจู๋
“คุณหนูเจ้าคะ จัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” ร่างชุดดำดึงผ้าที่ใช้ปกปิดใบหน้าออก ที่แท้นางก็คือซู่เยว่ นางทำท่า “โอเค” ส่งให้มู่หรงชีชี
“ไม่เลวนี่” มู่หรงชีชีกำลังวาดรูปลงบนกระดาษ ซู่เยว่ขยับเข้าไปใกล้ จึงพบว่ามู่หรงชีชีกำลังออกแบบเครื่องประดับชุดหนึ่ง ทั้งปิ่นปักผม ปิ่นระย้า ต่างหู ตะขอ กำไล แหวน ล้วนแต่เป็นรูปดอกไห่ถาง[footnoteRef:2]ทั้งสิ้น [2: ดอกไห่ถาง(海棠花):ดอกCrab apple เป็นพันธุ์แอปเปิ้ลจิ๋ว]
“คุณหนูเจ้าคะ นี่เป็นของขวัญที่จะส่งให้คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลไป๋หรือเจ้าคะ? ช่างสวยงามจริงๆ อีกทั้งยังเหมาะสมกับคุณหนูไป๋มากเลยเจ้าค่ะ”
“ฉลาดนี่” มู่หรงชีชีพยักหน้าตอบรับ ใช้พู่กันวาดเส้นสุดท้าย ก่อนที่จะวางพู่กันลง เป่าให้น้ำหมึกแห้งอย่างพิถีพิถัน “ซูเหมย พรุ่งนี้เจ้าไปที่หอทงเป่าเสียหน่อย ให้อาจารย์หลี่ใช้หยกขาวชั้นเลิศทำเป็นเครื่องประดับชุดนี้ ยิ่งเร็วได้ยิ่งดี”
“คุณหนูเจ้าคะ เหตุใดถึงช่วยมู่หรงจวิ้นล่ะเจ้าคะ? หากปล่อยให้คนตัณหาจัดเช่นนั้นเสียชื่อเสียงจะไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ?” ซูเหมยไม่เข้าใจ
“ศัตรูของศัตรูก็คือมิตรของเรา มีคนเคียดแค้นมู่หรงซินเหลียนเพิ่มขึ้นมาอีกคน ข้าจะได้มีเวลานอนเยอะขึ้นมิใช่หรือ......”
“ใช่เจ้าค่ะ” ซูเหมยและซู่เยว่สบตากัน ก่อนที่จะยิ้มออกมา คุณหนูก็เป็นเสียอย่างนี้ ถ้าใครดีกับนาง ต่อให้เป็นแค่น้ำเพียงหยดเดียว นางก็จดจำได้ แต่ถ้าใครร้ายกับนาง นางก็ไม่มีวันปล่อยไปอย่างเด็ดขาด
ไป๋อี้เยว่คงนึกไม่ถึงว่าวันนี้ที่นางช่วยมู่หรงชีชีอย่างไม่ได้ตั้งใจ จะได้รับเครื่องประดับครบชุดจาก“คุณชายกวางหวา” หากนางได้รู้ว่าคุณชายกวางหวาที่ผู้คนยกย่องก็คือมู่หรงชีชี ก็ไม่รู้ว่านางจะคิดเช่นไร
ช่วงนี้ตระกูลมู่หรงมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเสียเหลือเกิน
คุณหนูสามอย่างมู่หรงชีชีทำร้ายคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลตวนมู่ ตัดเอ็นข้อมือขวาของนางขาด ถูกตวนมู่เหล่ยนำเรื่องไปฟ้องต่อหน้าพระพักตร์ เจิ้งอี๋เหนียงที่มู่หรงไท้โปรดปรานที่สุดในจวนอำมาตย์จู่ๆ ก็ป่วยตายกะทันหัน คุณหนูรองอย่างมู่หรงซินเหลียนรับไม่ได้ที่มารดามาด่วนจากไป ล้มป่วยจนออกไปไหนไม่ได้......
ณ ตำหนักชิงหลวน ตวนมู่อีอีโถมร่างเข้าสู่อ้อมแขนของฮองเฮาตวนมู่ชิง “ท่านอาเพคะ ท่านอาต้องแก้แค้นให้อีอีนะเพคะ”
ถึงแม้ตวนมู่เหล่ยจะนำเรื่องไปฟ้องต่อหน้าพระพักตร์ บอกว่ามู่หรงไท้ปล่อยให้บุตรสาวทำร้ายผู้อื่น ทำให้มือทั้งสองข้างของมู่หรงชีชีพิการเป็นการชดใช้ แต่จิ้งจอกเฒ่าอย่างมู่หรงไท้กลับยกคุณหนูคุณชายจากสามตระกูลใหญ่มาเป็นพยาน ยืนยันว่าตวนมู่อีอีจะลงมือฆ่ามู่หรงชีชีก่อน และเรื่องราวครั้งนี้ก็เป็นอุบัติเหตุ สุดท้ายคดีทำร้ายผู้อื่นคดีนี้ก็จบไปเช่นนั้น นี่เป็นเหตุที่ทำให้ตวนมู่อีอีรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม
“อีอี เจ้าวางใจเถิด ข้าจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปอย่างแน่นอน!”
ตวนมู่ชิงจับมือขวาที่ใช้การไม่ได้ของหลานสาวด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ จากการตรวจของแพทย์หลวง พบว่ามือขวาของตวนมู่อีอีจะใช้การไม่ได้อีก นอกจากจะหาคุณชายเหลียนหมอพิลึกเจอ มิฉะนั้นก็อย่าว่าแต่บรรงเลงเครื่องสายเลย แค่ตะเกียบก็ยังยกไม่ขึ้น
มู่หรงชีชี เจ้าจะอำมหิตเกินไปแล้ว!
แค่คิดว่าในพระราชวังมีมู่หรงเสวี่ยเหลียนที่แย่งชิงความโปรดปรานของฮ่องเต้จากนางไป ตอนนี้ก็มีมู่หรงชีชียังมาทำร้ายหลานสาวของนางอีก สายตาของตวนมู่ชิงก็โหดเหี้ยมขึ้นอย่างไม่ปิดบัง สตรีจากตระกูลมู่หรงไม่ใช่คนดีสักคน สมควรตาย!
“ท่านอาเพคะ ตอนนี้มู่หรงชีชีต้องกำลังหัวเราะข้าอยู่เป็นแน่ นางจะเสกสมรสกับจิ้งอ๋อง ได้เป็นจิ้งหวางเฟย แต่ข้ากลับเป็นคนพิการ ต่อไปคงไม่มีใครอยากสมรสกับอีอีอีกแล้ว” หยดน้ำตาของตวนมู่อีอีร่วงพรูดุจไข่มุกที่หลุดจากสาย ส่องประกายกระจ่างใส หยดแล้วหยดเล่า หล่นลงบนเสื้อผ้าของนาง “ท่านอา อีอีทนไม่ได้ อีอีรับไม่ได้จริงๆ เพคะ”
เมื่อเห็นตวนมู่อีอีพูดถึงหลงเจ๋อจิ่งเทียน ตวนมู่ชิงก็รู้แล้วว่านางกำลังคิดอะไร


ตอนที่ 18 การดีดลูกคิดรางแก้วของฮองเฮา
ฮ่องเต้หลงเจ๋ออวี่มีพระโอรสสามพระองค์และพระธิดาสองพระองค์ จิ้งอ๋องหลงเจ๋อจิ่งเทียนมีพระชนมายุ 18 พรรษา เป็นโอรสในเสียนเฟยเหอซินเอ๋อร์หนึ่งในพระสนมทั้งสี่ เว่ยอ๋องหลงเจ๋อจิ่งหมิงมีพระชนมายุ 12 พรรษา พระมารดาเป็นเพียงนางกำนัลในพระราชวัง จ้าวอ๋องหลงเจ๋อจิ่งฉีมีพระชนมายุ 9พรรษา เป็นโอรสในเต๋อเฟยไป๋เมิ่งอวี่ พระธิดาคนโตองค์หญิงผิงหยางหลงเจ๋ออวี่เอ๋อร์มีพระชนมายุ 15 พรรษา พระมารดาคือตวนมู่ชิง พระธิดาคนเล็กองค์หญิงซิ่นหยางหลงเจ๋อจิ่นเอ๋อร์มีพระชนมายุเพียง 3 พรรษา เป็นธิดาในกุ้ยเฟยมู่หรงเสวี่ยเหลียน
ตอนที่ตวนมู่ชิงมีพระประสูติกาลองค์หญิงผิงหยางนั้นทรงประสูติยากมาก แม้ว่าจะปลอดภัยทั้งแม่และลูก แต่พระวรกายก็แย่ลง จนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยทรงพระครรภ์อีก การที่ไม่มีพระโอรสถือเป็นสิ่งที่ตวนมู่ชิงเสียใจที่สุด ยามนี้ในราชสำนักมีคนเรียกร้องให้แต่งตั้งหลงเจ๋อจิ่งเทียนขึ้นเป็นรัชทายาทจำนวนมาก นางจึงยิ่งรู้สึกกดดัน
ถึงแม้ตวนมู่ชิงจะคิดว่ามีเพียงโอรสของนางเท่านั้นที่เป็นทายาทสายตรง และมีสิทธิ์สืบทอดราชสมบัติ แต่สิบปีมานี้นางก็ไม่เคยทรงพระครรภ์อีกเลย ไม่ว่าจะเสวยพระโอสถไปเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล
ในยามนี้ฮ่องเต้ทรงหลงใหลในตัวมู่หรงเสวี่ยเหลียนผู้อ่อนโยนดุจสายน้ำ จะมีแค่วันที่หนึ่งและวันที่สิบห้าที่ฮ่องเต้จะปฏิบัติตามจารีตประเพณีเสด็จมาที่ตำหนังชิงหลวน นอกจากเวลานี้พระองค์ก็จะประทับที่ตำหนักเพียวเสวี่ย อยู่กับมู่หรงเสวี่ยเหลียนและธิดาคนเล็กอย่างหลงเจ๋อจิ่นเอ๋อร์
ยามนี้มู่หรงเสวี่ยเหลียนก็ตั้งครรภ์ได้สี่เดือนแล้ว หากเป็นโอรสขึ้นมา ประกอบกับความโปรดปรานของฮ่องเต้ที่มีต่อมู่หรงเสวี่ยเหลียน น่ากลัวว่าตำแหน่งฮองเฮาของนางจะรักษาไว้ลำบาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโอกาสที่นางจะประสูติองค์รัชทายาท
“อีอี เจ้าบอกข้าว่ามู่หรงชีชีมีโอสถผิวหิมะของคุณชายเหลียนใช่หรือไม่? หากข้ามีรับสั่งให้ให้นางตามหาตัวคุณชายเหลียนมารักษามือขวาของเจ้า เจ้าว่าดีหรือไม่?”
ถึงแม้ตวนมู่ชิงจะรู้ดีว่าตวนมู่อีอีชื่นชอบหลงเจ๋อจิ่งเทียน แต่นางก็จะไม่ยอมให้ตวนมู่อีอีเสกสมรสกับหลงเจ๋อจิ่งเทียนเป็นอันขาด
แรกเริ่ม เหอซินเอ๋อร์ได้ประสูติโอรสก่อนหน้านาง เรื่องนี้ยังคงติดอยู่ในใจของนาง ถึงแม้เหอซินเอ๋อร์ได้ตายไปแล้ว แต่ไทเฮาก็ทรงรักและเอ็นดูหลงเจ๋อจิ่งเทียนเป็นอย่างมาก ความโปรดปรานของไทเฮาส่งผลให้ฮ่องเต้ลำเอียงไปด้วย เรื่องราวเช่นนี้ นางยากที่จะรับได้
ยิ่งในตอนนี้ที่ฮ่องเต้ยังอยู่ในวัยฉกรรจ์ นางเองก็มีพระชนมายุแค่เพียง 32 พรรษา ยังมีโอกาสที่จะทรงพระครรภ์ได้ ขอเพียงแค่ฮ่องเต้ยังไม่แต่งตั้งองค์รัชทายาท นางก็จะไม่ยอมแพ้ ต่อให้ฮ่องเต้มีใจอยากแต่งตั้งคนอื่น แต่นางคือฮองเฮา รัชทายาทจะต้องเป็นโอรสของนางเท่านั้น
ตระกูลตวนมู่เป็นครอบครัวของตวนมู่ชิง ควรจะสนับสนุนฮองเฮาอย่างนางให้เต็มความสามารถ ไม่ว่าจะเป็นการสมรสของตวนมู่หงเฉินหรือตวนมู่อีอีจะต้องมีผลประโยชน์กับนาง
ลงเรือลำเดียวกันแล้ว จะดีจะร้ายก็ต้องไปด้วยกัน หากไม่มีตระกูลที่ยิ่งใหญ่พอ ก็ยากจะยืนหยัดอยู่ในวังหลวงได้ สำหรับตระกูลใหญ่แล้ว ต่อให้ยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่ก็ต้องมีคนของตัวเองอยู่ในวังหลวง
ตวนมู่ชิงคิดเอาไว้เรียบร้อยแล้วว่าจะให้ตวนมู่อีอีสมรสกับใคร นางจะให้ตวนมู่อีอีสมรสกับซั่งกวานอู๋จี้ แต่งเข้าตระกูลซั่งกวาน นี่เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เพราะตระกูลซั่งกวานเป็นที่เคารพในกองทัพ เมื่อนางมีพระโอรส แผ่นดินนี้ก็จะต้องตกเป็นของโอรสของนาง
ตวนมู่อีอีไม่รู้แม้แต่น้อยว่าชะตาชีวิตของนางนั้นได้ถูกตวนมู่ชิงกำหนดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ในสมองของนางมีแต่คุณชายเหลียนที่ตวนมู่ชิงพูดถึง
หมอพิลึกอย่างคุณชายเหลียนถูกผู้คนกล่าวขานว่ามีฝีมือการรักษาเป็นเลิศ หากมู่หรงชีชีสามารถเชิญคุณชายเหลียนมาได้ ไม่เพียงแค่มือของนางเท่านั้นที่มีหวังว่าจะกลับมาเหมือนเดิม ไม่แน่อาการของตวนมู่ชิงก็อาจจะรักษาให้หายได้
“ท่านอาเพคะ ถ้ามู่หรงชีชีเชิญคุณชายเหลียนมาไม่ได้จะทำเช่นไรดีเพคะ?”
“เชิญมาไม่ได้งั้นหรือ?” ตวนมู่ชิงเผยรอยยิ้มโหดเหี้ยมออกมา “‘เช่นนั้นข้าก็จะทำให้นางไม่ได้เป็นจิ้งหวางเฟย ยังไม่ทันได้สมรสก็ต้องเป็นม่ายขันหมาก”
“ท่านอาเพคะ......”ตวนมู่อีอีดีใจมากที่ท่านอาไม่ลืมนาง ตวนมู่ชิงจะจัดการมู่หรงชีชีเพื่อแก้แค้นให้นางจริงๆ แต่เมื่อคิดถึงมือขวาของตัวเองแล้ว นางก็มีความรู้สึกขัดแย้งกัน คุณชายเหลียนเป็นความหวังเดียวที่จะทำให้มือขวาของนางกลับมาเป็นเหมือนเดิม นางไม่อยากจะพิการไปตลอดชีวิต
ตวนมู่ชิงราวกับรับรู้ถึงความคิดของตวนมู่อีอี นางจึงตบมือตวนมู่อีอีเบาๆ “อารู้ความในใจของเจ้า เจ้าวางใจได้ อาจะไม่มีวันปล่อยให้มู่หรงชีชีได้เป็นจิ้งหวางเฟยอย่างแน่นอน พวกนางสองคนพี่น้อง คนหนึ่งได้เป็นกุ้ยเฟยไปแล้ว จะให้เป็นจิ้งหวางเฟยอีกคน จะให้สูงส่งโดดเด่นอยู่เพียงตระกูลเดียวได้เช่นไร”
“ท่านอาช่างดีกับข้ามากนักเพคะ” ตวนมู่อีอีเผยรอยยิ้มเย็นออกมา
มู่หรงชีชีอีกไม่นานเจ้าก็จะกลายเป็นม่ายขันหมาก ดูสิว่า เจ้าจะอวดดีไปได้ถึงเมื่อไหร่
ใช้เวลาเพียงไม่นาน คนในตระกูลมู่หรงก็ได้รู้ว่าฮองเฮาทรงมีพระราชเสาวนีย์รับสั่งไว้อย่างชัดเจน โทษตายนั้นละเว้นได้ แต่โทษเป็นละเว้นไม่ได้ มู่หรงชีชีจะต้องชดใช้ความผิด โดยการเชิญคุณชายเหลียนมารักษามือขวาของตวนมู่อีอีให้หายภายในสิบวัน
“คุณหนูเจ้าคะ ฮองเฮากับตวนมู่อีอีกำลังรวมหัวกันชัดๆ” ซูเหมยหั่นลูกท้อรสหวาน ใช้ไม้จิ้มป้อนให้กับมู่หรงชีชี “คุณหนูคิดจะทำเช่นไรเจ้าคะ? จะไปรักษามือให้นางจริงๆ หรือเจ้าคะ? ข้าน้อยว่านะเจ้าคะ นางกล้าหันดาบใส่คุณหนู มือข้างนั้นจะพิการสักสิบรอบก็ยังไม่พอเสียด้วยซ้ำ”
มู่หรงชีชีกินลูกท้อหวานทีละน้อยอย่างเบิกบานใจ นางชอบผลไม้รสหวานมาแต่ไหนแต่ไร
ไม่มีใครรู้ว่าคุณชายเหลียนผู้เลื่องลือก็คือคุณหนูสามแห่งตระกูลมู่หรง ตวนมู่อีอีและตวนมู่ชิงยิ่งคาดคิดไม่ถึงว่าคนที่พวกนางกำลังตามหานั้น กำลังนั่งตากลมกินลูกท้ออย่างสบายอกสบายใจ
“ซูเหมย ช่วยชีวิตคนหนึ่งชีวิตได้บุญเยอะกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้นเสียอีก มือของตวนมู่อีอีข้าต้องรักษาอยู่แล้ว ข้าไม่เพียงแค่จะรักษาตวนมู่อีอี แต่ข้าจะรักษาสาเหตุการไม่ตั้งครรภ์ของตวนมู่ชิงด้วย ให้นางได้ตั้งครรภ์ สมปรารถนาที่นางอยากมีโอรสมานาน รอวันที่นางจะให้กำเนิดโอรสสายตรง เมื่อถึงเวลานั้นแคว้นซีฉีก็จะคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นมา”
แม้รอยยิ้มของมู่หรงชีชีจะหวานหยดย้อย น้ำเสียงอ่อนโยน แต่ซูเหมยก็รับรู้ได้ว่ารอยยิ้มของมู่หรงชีชีนั้นแฝงไปด้วยแผนร้าย
คุณหนูนี่เป็นคนที่กลัวว่าโลกจะไม่วุ่นวาย นางคงคิดเรื่องสนุกอะไรได้อีกแล้ว......ซูเหมยสวดมนต์ขอพรให้คนที่ถูกมู่หรงชีชีกลั่นแกล้งอย่างเงียบๆ อยู่ในใจ
รับสั่งของฮองเฮาไม่ได้ทำใช้มู่หรงชีชีตกใจกลัวแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้มู่หรงเสวี่ยเหลียนที่ประทับอยู่ตำหนักเพียวเสวี่ยรู้สึกกังวลขึ้นมา
มู่หรงเสวี่ยเหลียนรู้ดีว่า ตวนมู่ชิงที่จะรักษาตวนมู่อีอีเป็นเพียงข้ออ้าง นางทำเพื่อตัวเองต่างหาก สตรีผู้นี้อย่างมีโอรสจนใกล้จะบ้าเต็มที แต่คนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชีไปรู้จักคุณชายเหลียนได้เช่นไร? หากคุณชายเหลียนรักษาฮองเฮาจนหายได้จริง แล้วเกิดฮองเฮาทรงพระครรภ์ขึ้นมา นางจะทำเช่นไรดี?
“ไม่ได้! ตำแหน่งองค์รัชทายาทจะต้องเป็นของโอรสของนางเท่านั้น ข้าจะไม่ยอมวางมืออย่างเด็ดขาด” มู่หรงเสวี่ยเหลียนลูบไล้หน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย เรียกหูผ้อบ่าวรับใช้คนสนิทเข้ามา บอกกล่าวไม่กี่คำ จากนั้นก็ให้หูผ้อกลับไปจวนอำมาตย์บอกความต้องการของนาง
“คุณหนูสามเจ้าคะ นี่เป็นเครื่องประดับผมที่เหนียงเนียง[footnoteRef:2]มอบให้คุณหนูเจ้าค่ะ” หูผ้อวางกล่องที่บรรจุเครื่องประดับผมไข่มุกลงตรงหน้ามู่หรงชีชี [2: เหนียงเนียง(娘娘):คำเรียกฮองเฮาหรือกุ้ยเฟย(娘ตัวที่สองไม่ออกเสียง“เหนียง”แต่ให้ออกเสียงเบาแบบไม่มีวรรณยุกต์)]
“สวยจังเลย! ให้ข้าจริงๆ หรือ?” มู่หรงชีชีทำหน้าไม่เชื่อ ลูบไล้ไข่มุกที่มีขนาดแค่เท่าเม็ดถั่วอย่างระมัดระวัง ราวกับว่าเพิ่งได้เห็นของมีค่าเช่นนี้เป็นครั้งแรก ถูกมันดึงดูดสายตาเสียจนละไปไหนไม่ได้
เมื่อเห็นท่าทาง “ไร้ความรู้” ของมู่หรงชีชี หูผ้อก็เบ้ปาก มองนางอย่างดูถูกดูแคลน “คุณหนูสามชอบก็ดีแล้วเจ้าค่ะ ว่าแต่คุณหนูสามไปรู้จักคุณชายเหลียนได้เช่นไรเจ้าคะ?”
“อ้อ รู้จักตอนไปเก็บยาสมุนไพรบนภูเขาน่ะ เหลียนใจดีกับทุกคนเลยนะ” เมื่อเห็นว่าฝั่งตรงข้ามพูดถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมา มู่หรงชีชีก็ยิ้มขึ้นซื่อๆ จนเห็นฟันซี่เล็กขาวสะอาด
“เหลียนหรือเจ้าคะ?” เมื่อเห็นว่ามู่หรงชีชีเรียกคุณชายเหลียนอย่างสนิทสนม หูผ้อก็รู้สึกแปลกใจ แต่สีหน้าของนางก็ไร้ซี่งการเปลี่ยนแปลง “แล้วตอนนี้คุณชายเหลียนอยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ?”
“ไม่รู้สิ” มู่หรงชีชีส่ายหน้า นัยน์ตาเต็มไปด้วยความฉงน “ข้าไม่เจอเขามาสามปีแล้ว”
หูผ้อถอนหายใจออกมาเบาๆ ดูเหมือนมู่หรงชีชีกับคุณชายเหลียนจะไม่ได้ติดต่อกันมานานแล้ว
“พี่หูผ้อ เหตุใดท่านถึงถามข้าเรื่องนี้ล่ะ? ดูนี่สิ ข้าประดับผมด้วยปิ่นมุกสวยหรือไม่?” มู่หรงชีชียืนอยู่หน้าบานกระจกทองแดง หยิบปิ่นมุกมาวางทาบบนศีรษะ
หูผ้อเบ้ปากมองบนอีกครั้ง นางหมดความอดทนในการเอาใจมู่หรงชีชีแล้ว


              จุดเริ่มต้น
  ณ ท้องถนนกลางกรุงสายหนึ่ง รถ 4 คัน วิ่งไล่กวดกันมา เป้าหมายคือรถคันที่ เฉินซีเหยา นักธุรกิจสาวนั่งมาทุกคันสาดกระสุนใส่รถเป้าหมาย ทำให้กระสุนโดนล้อรถ รถพลิกคว่ำไป 3 ตลบทุกคนบาดเจ็บรุนแรง มีเพียง เฉินซีเหยา เพียงคนเดียวที่ เสียชีวิตคาที่ และเธอกำลังดูตัวเองอยู่
ใช่!!! เธอกำลังมองดูร่างของตนเองกระตุกเป็นครั้งสุดท้าย
"นังหนูไปกันเถอะ"เสียงแหบๆดังขึ้นข้างๆตัว
"ไปใหนคะ...แล้วคุณตาเป็นใครคะ"เฉินซีเหยาถามงงๆ
"ไปเข้าร่างใหม่ เร็วเข้าเถอะอีก 2 ชั่วยามเท่านั้นเร็วๆหน่อย"
และแล้วทั้ง 2 ก็ไปปรากฏตัวที่จวนตระกูลหลี่ใน ยามเหม่า(05.00-06.59)
"เด็กคนนี้เป็นอะไรเจ้าคะคุณตา"เฉินซีเหยาถาม
"เด็กคนนี้โดนวางยาตั้งแต่อยู่ในครรภ์จึงอ่อนแอตั้งแต่เล็ก"เทพชะตาเฒ่าอธิบาย
เฉินซีเหยาเธอสงสารเด็กน้อยอายุแค่นี้ก็ต้องมาเจอทั้งพิษและมารดาเลี้ยงกับน้องสาวต่างมารดากลั่นแกล้งยามที่ บิดาและพี่ชายไม่อยู่
"เอาล่ะเตรียมตัวให้ดีเจ้าขอพรข้าได้ 3 ข้อ เร็วๆ"
"งั้นข้อที่ 1 ขอความทรงจำของโลกก่อน
ข้อที่ 2 ขอห้างสรรพสินค้าและร้านเคมีภัณฑ์
 ข้อที่ 3 ขอความสามารถในการมองหาสมุนไพรและรู้สรรพคุณของมัน"
"ได้ ตกลงตามนี้ เมื่อเจ้าเข้าร่างแล้วข้าจะมอบมิติและพลังให้เจ้า เอาล่ะเตรียมตัวให้ดีต้องรีบเข้าร่างแล้ว"
ซักพักดวงวิญญาณเด็กสาวก็มาปรากฏตรงหน้าหญิงสาวเธอเดินเข้าไปกอดเด็กสาวแล้วกระซิบบอกเด็กสาวทำให้เด็กสาวยิ้มออกมาบางๆ
"ไม่ต้องห่วงพี่สาวจะแก้แค้นให้เอง"
ยามเฉิน(07.00-08.59)
"นี่จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนลุกขึ้นมาทำงานได้แล้ว"เสียงแม่เลี้ยงตัวร้ายตวาดดังลั่นห้อง
ร่างเล็กลืมตาขึ้นมองไปยังแม่เลี้ยง
"แล้วทำไมข้าต้องทำในเมื่อข้าเป็นนายของจวนนี้งานพวกนี้ ขี้ข้าอย่างเจ้าสองแม่ลูกต่างหากที่ต้องทำ"เอ่ยเสียงเย็นแฝงไอสังหาร
"นี่เจ้ากล้าดียังไง!!!!!"
"กล้าดีหรือ หึ ทำไมข้าจะไม่กล้าในเมื่อข้าเป็นบุตรที่เกิดจากฮูหยินเอกเพียงหนึ่งเดียว ไม่เหมือนลูกเจ้าที่เกิดจากแม่ชั้นต่ำปีนเตียงเจ้านายเพื่อให้ตนเองสุขสบาย"หลี่เถียนเถียนตวาดกว้าว ระเบิดปราณขั้น 10 ออกมาทำให้แม่เลี้ยงตัวร้ายกระอักเลือดออกมาจนหมดสติไป
"ใครอยู่ข้างนอกเข้ามานี่หน่อย"
ไม่นานก็มีสาวใช้เข้ามา 3 คน
"เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะคุณหนู"
"ลากนางไปโยนไว้หน้าจวนท่านผู้ว่า บอกว่านางพยายามฆ่าคุณหนูตระกูลหลี่ หลี่เถียนเถียน ด้วยยาพิษ"
"เจ้าค่ะคุณหนู แล้วลูกสาวนางเล่าเจ้าคะ"
"ข้าจะจัดการเอง ชิงชิง เจ้าเข้ามาช่วยข้าอาบน้ำแต่งตัว"
"เจ้าค่ะคุณหนู"ชิงชิงพูดขึ้นด้วยความเต็มอกเต็มใจ


       ประกาศศักดา
ศาลาหกเหลี่ยมกลางน้ำ
หลี่ถิงถิงกำลังพูดคุยกับสหายของตนอย่างออกรสออกชาติสหายของนางแต่ละคนล้วนแล้วแต่เป็นผู้ลากมากดี นางบอกใครต่อใครว่ามารดาของนางคือฮูหยินเอกคนไหม่และนางคือคุณหนูใหญ่
"ฮูหยินใหญ่ไปใหนเสียเล่า"สหายคนหนึ่งเอ่ยถาม
"ท่านแม่ไปดูของว่างให้พวกเจ้าอยู่น่ะ"
"แต่มันนานแล้วนะ"
"นั่นซิ...เอ๊ะ นั่นใครน่ะ"
หลี่ถิงถิงหันไปดูแววตาวาวโรจน์
"นังคนชั้นต่ำเจ้ากล้าดียังไงเอาชุดข้ามาใส่"
"ชุดเจ้างั้นรึ"เถียนเถียนแค่นเสียงหัวเราะ
"นี่เจ้าเป็นคนใช้ที่ไม่เจียมตนเลยนะ"
"นั่นซิ แถมยังเอาชุดคุณหนูใหญ่มาใส่อีกด้วย"สหายหลี่ถิงถิงคนหนึ่งพูดเหยียดหยาม
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า คุณหนูใหญ่งั้นเรอะ พวกเจ้าช่างโง่เขลาเสียจริง ถูกหลอกแล้วยังไม่รู้ตัวอีก"
"พูดบ้าอะไรของเจ้า พวกเจ้าอย่าไปฟังนังนี่มันเป็นบ้า อย่าไปถือสามันเลย"
"ฮึ...มีใครอยู่แถวนี้บ้าง ออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้"เถียนเถียนตะโกนเรียกคนงาน
"ขอรับคุณหนูใหญ่"
สหายของหลี่ถิงถิงถึงกับอึ้ง
"ลากนังถิงถิงไปโบยข้อหาแอบอ้างเป็นคุณหนูใหญ่ แห่งจวนแม่ทัพหลี่"
"พ่อบ้านหลี่เจ้ากล้ารวมหัวกับนางกลั่นแกล้งข้ารึ"หลี่ถิงถิงโกรธจนตัวสั่น
"กลั่นแกล้งเจ้างั้นรึ"เสียงหวานใสเอ่ยขึ้น
ทุกคนหันไปมองพบว่าเป็นคุณหนูฟ่าน ฟ่านเหม่ยฮวา
"นางเป็นคุณหนูใหญ่เป็นบุตรีที่ถูกต้องไม่ใช่บุตรีที่มีมารดาปีนเตียงบุรุษเพื่อความสุขสบายเช่นเจ้า"
"คุณหนูฟ่าน ฟ่านเหม่ยฮวา"
"หืมม....บุตรีตระกูลคหบดีที่กำลังโด่งดังอยู่ในตอนนี้น่ะเหรอ"สหายอีกคนถามด้วยความแปลกใจ
"งั้นที่คุณหนูฟ่านก็เป็นเรื่องจริงน่ะซิแต่แม่ของนางเป็นฮูหยินเอกคนใหม่ไม่ใช่เหรอ"
"ฮูหยินเอกมีเพียงท่านแม่ของข้าเท่านั้น"
หลี่ถิงถิงที่ถูกฉีกหน้าก็โกรธหากแต่โกรธมารดาที่ทำตัวต่ำทราม
หลังจากจบเรื่องวุ่นๆ เถียนเถียนก็เตรียมตัวเพื่อเข้าพิธีปักปิ่นในอีก 1เดือน ข้างหน้า
เถียนเถียนสั่งให้ชิงชิง เอาสมบัติทั้งหมดของตนออกมาดูแล้วก็พบว่ามีบางส่วนหายไปจึงให้คนไปค้นเรือนของ จินหวั่นหนิงและเรือนหลี่ถิงถิงจึงได้กลับมาครบแต่ชิงชิงก็เอาของของพวกมันมาด้วยเพื่อเป็นดอกเบี้ยให้คุณหนูของตน
และแล้วจากความทรงจำของร่างเดิมก็พบว่าได้เงินไปฝากไว้ที่ร้านฝากเงินจำนวนมาก จึงชวนชิงชิงไปตรวจสอบดูว่าตอนนี้มีจำนวนเท่าไหร่
ร้านรับฝากเงิน
หญิงสาวส่งป้ายหยกให้กับหลงจู๊พร้อมบอกจุดประสงค์
"มาแล้วขอรับคุณหนู นี่เป็นจำนวนเงินของคุณหนูขอรับ"
"โอ้โฮ้!!!!! 30 ล้านตำลึงทอง สุดยอดมาก ขอบคุณหลงจู๊มากเจ้าค่ะ"พูดจบแล้วก็เดินออกจากร้านรับฝากเงิน
"ชิงชิง ไปจวนท่านผู้ว่ากัน"
"ไปทำไมกันเจ้าคะคุณหนู"
"ไปหาซื้อที่ดินไว้ทำไร่"เถียนเถียนเอ่ยอย่างร่าเริง
ชิงชิงที่เห็นคุณหนูร่าเริงก็ยิ้มตาม
บนชั้นสองของร้านรับฝากเงินมีสายตา สองคู่จ้องมองพวกนางอยู่
"คุนหมิงเจ้าห้ามมองนางนะข้าจองนางไว้เป็นชายาของข้า"
"ฮึ...ฝันไปเถอะพะย่ะค่ะองค์ชาย"
"นี่เจ้าจะแย่งนางกับข้าหรือ"
"บุรุษที่ไม่มีความชัดเจนไม่เอาแน่เอานอนอย่างองค์ชายไม่คู่ควรกับน้องสาวกระหม่อมพะย่ะค่ะ"บุรุษอีกคนเอ่ยเสียงเหี้ยม
"น้องสาวเจ้าหรือคนใหนล่ะ"
"กระหม่อมไม่นับนังเด็กอัปรีย์นั่นเป็นน้องพะย่ะค่ะ"ตอบกลับเสียงเหี้ยม
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
สาเหตุที่น้องมีเงินมากขนาดนั้นเพราะน้องแอบเอาทรัพย์สินของมารดาไปฝากเอาไว้และพ่อน้องส่งเงิไปไว้ให้ที่ร้านรับฝากเงินประกอบกับท่านตาท่านยายส่งเงินทองมาให้หลานสาวใช้เพราเกลัวว่าหลานจะลำบาก
       "ฉลาดมาก!!!!!"


 แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ
คุณชายใหญ่ยังคงสับสนว่าเรื่องใหนจริงเรื่องใหนคือเรื่องล้อเล่น จึงขอให้นางเล่ามาอย่างละเอียด เมื่อรู้ความจริงจึงระบายโทสะกับถิงถิง
ถิงถิงเห็นพี่ชายกำมือจนเส้นเลือดปูดโปนไม่นานนางก็โดนซ้อมปางตาย คุณชายใหญ่สั่งให้จับนางตีตรวนล่ามนางไว้ให้กลางแดดกลางฝนอยู่เป็นเวลา 1 เดือน จนป่วยหนัก
คุณชายใหญ่ขอให้ เถียนเถียนคนใหม่เล่าให้ฟังว่าน้องสาวตนจากไปทรมานหรือเปล่า และบอกคำสัญญาที่ให้ไว้กับน้องสาวเขาเอาไว้ว่าจะแก้แค้นให้ ทำให้น้องสาวของเขามีความสุขมากก่อนจากไป
ถิงถิงหลังจากป่วยหนักก็ไม่มีใครมาดูแลเพราะมีแต่คนรังเกียจ เพราะแม่ของตนทำให้นายหญิงของพวกเขาตาย ทำให้ตระหนักถึงบาปกรรมจึงตั้งจิตอธิษฐานเอาไว้ว่าถ้ารอดตายตนจะเป็นทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของพี่สาวคนนี้ไปจนวันตาย เพราะ ผู้หญิงคนนั้นได้ใช้ร่างของพี่สาวแก้แค้นนางกับแม่ จนแม่ติดคุกรอวันประหาร และตั้งใจว่านับจากนี้ตนจะเปลี่ยนเป็นคนใหม่ ไม่อิจฉา ริษยา ใคร
เฒ่าชะตาเห็นว่าเด็กสาวคนนี้ยังไม่ถึงเวลาตายจึงมาช่วยให้นางรอด
"นังหนู เจ้าพร้อมที่จะเปลี่ยนเป็นคนดีแล้วหรือยัง"เสียงแห็บๆเอ่ยขึ้น
"ท่านเป็นใครเจ้าคะ"
"พี่สาวเจ้ารู้จักข้าดี"
ถิงถิงอึ้ง
"ข้าพร้อมเจ้าค่ะ"นางเอ่ยทั้งน้ำตาที่มาพร้อมกับรอยยิ้ม
"นังหนูเอ้ย!!!! พี่สาวเจ้าคนนี้มีวาสนาจะได้ช่วยแผ่นดินเจ้าจงเป็นกำลังให้กับนางในวันข้างหน้า เมื่อเจ้าคิดดีทำดีเจ้าย่อมได้สิ่งที่ดีๆ จงจำคำข้าไว้นะนังหนู"ว่าจบก็วางมือลงบนศีรษะของนาง
"เจ้าค่ะ"ตอบรับเสร็จนางก็หลับไป
วันต่อมา ยามอิ๋น (03.00-04.59)
ถิงถิงตื่นนอนแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้าไปทำงานในครัวตามคำสั่งของพี่ใหญ่ พี่ใหญ่พูดถูก เมื่อแม่เป็นคนใช้ลูกก็ต้องเป็นคนใช้จะใช้ชีวิตสุขสบายดังเช่นพี่สาวของตนไม่ได้
วันนี้ทั้งวันถิงถิงทำงานอย่างหนักไม่มีบ่นช่วยพ่อครัวแม่ครัวปรุงอาหารแต่ละจานและนางก็ยังอาศัยครูพักลักจำสูตรอาหารไว้ทำให้พวกพี่ๆของตนได้ทานอีกด้วย
คุณชายใหญ่ขอให้เถียนเถียนเล่าให้ฟังว่านางมาจากที่ใดและชื่อว่าอะไร
"ข้าชื่อเฉินซีเหยา อายุ 30 ปี เป็นนักธุรกิจ ทำกิจการโรงแรม ที่พัก ร้านอาหาร โรงเหล้า-ไวน์ และข้าก็ทำบ้านจัดสรรด้วยเจ้าค่ะ"
"โอ้โห้!!!!! เจ้านี่เก่งจังเลยนะ"ชายหนุ่มเอ่ยออกมาแบบทึ่งๆ
"ว่าแต่เราต้องเก็บเป็นความลับนะเจ้าคะ"
"เก็บเป็นความลับแต่เจ้าก็เล่นประกาศต่อหน้านังถิงถิงกับชิงชิงไปแล้วนะ"
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกเจ้าค่ะพี่ใหญ่ข้าไม่บอกใครแน่นอนเจ้าค่ะ"ถิงถิงที่นำน้ำชามาให้เอ่ยคำสัตย์"อ้อ!!! ข้าเจอคนที่ช่วยพี่สาวไว้ด้วยนะเจ้าคะ"
"ห๊ะ!!! เจ้านี่นะเจอท่านเทพชะตา"
"เจ้าค่ะ"เอ่ยยิ้มๆ"งั้นข้าขอตัวไปทำงานก่อนนะเจ้าคะ"
1 เดือน ต่อมา
พิธีปักปิ่นของคุณหนูใหญ่ หลี่เถียนเถียน
ร่างเล็กเดินเข้ามาหาผู้เป็นพ่อ หลี่ต้าเฉิง แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นจ้าว หยิบปิ่นหยกเนื้อดีขึ้นมาเตรียมไว้
เมื่เถียนเถียนมาถึงก็คุกเข่าลงตรงหน้าบิดา เมื่อบิดาปักปิ่นลงบนศีรษะของนางก็เสร็จสิ้น
หลี่ต้าเฉิง ดึงลูกสาวเข้ามากอด
งานเลี้ยง
ในงานเลี้ยง หลี่ถิงถิงได้รับอนุญาตให้มาร่วมโต๊ะกับทุกคน ซึ่งเด็กสาวดีใจไม่น้อย แม้จะเป็นการตอกย้ำว่าตนต่ำกว่าพี่สาวก็ตาม หลังจบมื้ออาหาร เถียนเถียน ก็เอ่ยขออนุญาตบิดาไปดูที่ดินที่ซื้อเอาไว้ แต่บิดาก็อนุญาตเพียงแต่ต้องมีคนไปด้วย ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มี หลี่ถิงถิง อยู่ด้วย
หลี่ถิงถิง แม้รู้ว่าบิดาจงใจให้ตนไปรับใช้พี่สาว แต่หญิงสาวก็เต็มใจทำ
ยามอยู่(11.00-12.59)
เถียนเถียนเริ่มเก็บของเตรียมตัวไปตรวจดูที่และถือโอกาสไปเที่ยวด้วย
ห้องหลี่ถิงถิง
หญิงสาวเก็บของลงหีบเรียบร้อยหญิงสาวเก็บเงินใส่ลงหีบก่อนจะเอาเสื้อผ้าทับเอาไว้ เอาหนังสือใส่อีกหีบเอาไว้ ข้าวของของนางมีเพียง 2 หีบเท่านั้น ก่อนจะเก็บไว้ในแหวนมิติ
ห้องคุณชายใหญ่
หลี่คุนหมิงกำลังเก็บของทั้งหมดใส่ในแหวนมิติ
ยามอุ้ย(13.00-14.59)
เถียนเถียนออกไปหาซื้อสเบียงที่ใช้ในการเดินทาง
"ชิงชิง เราไปซื้อ เนื้อมาทำเนื้อแดดเดียวกันดีกว่า"
"เจ้าค่ะ คุณหนูอย่าลืมซื้อยาด้วยนะเจ้าคะ"
"อืมมม....ก็ดีเหมือนกัน"เถียนเถียนตอบรับ
เมื่อซื้อของครบแล้วจึงกลับจวน


เนื้อแดดเดียวแสนอร่อยและชาติกำเนิด ถิงถิง
เมื่อกลับถึงจวน เถียนเถียน สั่งให้บ่าวในจวนช่วยกันแหล่เนื้อออกให้เป็นชิ้นเล็กๆ ขนาดเท่านิ้วก้อยเท่าๆกัน แล้วนำมาให้นางปรุงด้วยตนเอง หญิงสาวใช้เครื่องปรุงจำพวก เกลือ กระเทียม พริกไทย น้ำตาล งา หญิงสาวสั่งบ่าวให้นำครกหินมาให้นาง
"ท่านพ่อบ้านให้คนเอาครกหินหรือไม่ก็โม่หินมาให้ข้า ข้าจะโขลก กระเทียมกับพริกไทย"เถียนเถียนสั่งพ่อบ้าน
"ขอรับคุณหนู"
ผ่านไป สองเค่อ จึงได้ครกหินมา หญิงสาวเริ่มทันที
"โขลกพริกไทยก่อนนะ"เถียนเถียนสั่ง
"เจ้าค่ะคุณหนู"ทุกคนรับคำ
เมื่อโขลกพริกไทยเสร็จ หญิงสาวจึงให้โขลกกระเทียมต่อทันที เมื่อได้เครื่องปรุงครบหญิงสาวก็เริ่มปรุงทันที เอาทุกอย่างผสมกัน คลุกเคล้าให้เข้ากันแล้วหมักไว้ 2 เค่อ
เมื่อหมักเนื้อเสร็จก็สั่งให้บ่าวเตรียมทำที่ตากเนื้อทันทีผ่านไป 3 เค่อจึงได้ที่ตากเนื้อ ทุกคนจึงช่วยกันนำเนื้อมาตากบนตะแกรงที่ทำจากริ้วไม้ไผ่สานขัดกันเป็นตะแกรงตากแห้ง
ตากเนื้อผ่านไป 3 ชั่วยามจึงช่วยกันพลิกกลับเนื้อให้แห้งเท่าๆกัน
ยามอิ่ว(17.00-18.00)
ทุกคนช่วยกันเก็บเนื้อตากแห้งเสร็จ หญิงสาวลองทอดให้ทุกคนชิม ทุกคนที่ได้ชิมดวงตาเป็นประกาย นึกไม่ถึงว่าคุณหนูจะสามารถทำเนื้อตากแห้งได้อร่อยถึงเพียงนี้
"อร่อยมากเลยขอรับคุณหนู เค็มๆหวานๆ กลมกล่อมกำลังดีเลยขอรับ"พ่อบ้านหลี่ ชื่นชอบเนื้อตากแห้งของคุณหนูมาก
"จริงด้วยขอรับ/เจ้าค่ะ"ทุกคนต่างตอบเป็นเสียงเดียวกัน
"ทอดขึ้นโต๊ะเย็นนี้ ที่เหลือทอดแบ่งกันกินก็แล้วกัน"
"ขอบคุณขอรับคุณหนู"พ่อบ้านหลี่ตอบแทนทุกๆคน
แม่ครัวรีบทำอาหารทันทีและรีบสั่งการให้แต่ละคนทำงานทันที
"เจ้าหุงข้าว"สั่งผู้ช่วย 1
"เจ้าทำน้ำแกง"สั่งผู้ช่วย 2
"เจ้าผัดผัก"สั่งผู้ช่วย 3 จากนั้นหันมาสั่งผู้ช่วยคนที่ 4
"ส่วนเจ้าไปทอดเนื้อแห้ง"
"เจ้าค่ะ"ทุกคนขานรับ
ผ่านไป 2 เค่อ อาหารทุกอย่างก็เสร็จสิ้นจึงรีบตั้งโต๊ะให้เจ้านายทันที พวกที่ไปรับใช้เจ้านายก็ไปทำหน้าที่ ส่วนที่เหลือก็ทำอาหารกินกัน ผ่านไป 2 เค่อ พวกที่ไปรับใช้เจ้านายก็กลับมากินข้าว
ยาม(ซวี(19.00-20.59)
เจ้านายทุกคนเข้านอนแต่พวกบ่าวไพร่ในเรือนยังทำงานอยู่ พวกเขารีบทำงานให้เสร็จ เพื่อจะได้ไม่มีงานค้างในวันต่อไป
"เอาละเสร็จแล้วก็รีบไปนอนกันได้แล้ว"พ่อบ้านหลี่บอกทุกคน
"ขอรับ/เจ้าค่ะ"ทุกคนรับคำ
ยามเหม่า(05.00-06.59)
บ่าวไพร่ทุกคนรีบลุกขึ้นมาทำงาน แม่ครัวรีบหุงข้าวทำอาหาร คนที่มีหน้าที่ ปัด กวาด เช็ด ถู ก็รีบทำให้เสร็จ ผ่านไปจนยามเฉิน(07.00-08.59) ทุกอย่างก็เสร็จสิ้น
เรือนเถียนเถียน
เถียนเถียนลืมตาขึ้นก่อนจะลุกขึ้นเตรียมไปอาบน้ำ ชิงชิงก็เดินเข้ามาพอดี
คุณหนูตื่นแล้ว ชิงชิง เตรียมน้ำไว้ให้คุณหนูอาบแล้วเจ้าค่ะ"
"อืมม....ไปทำอย่างอื่นเถอะเดี๋ยวข้าอาบเอง"
"เจ้าค่ะคุณหนู"พูดจบก็เดินออกไป
พออยู่คนเดียวเถียนเถียนก็รีบอาบน้ำแต่งตัวใหม่ให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไปร่วมรับมื้อเช้ากับครอบครัวพอไปถึงก็พบพี่ชายนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
"มาแล้วหรือเถียนเถียน รอท่านพ่อซักประเดี๋ยวเดียว"คนเป็นพี่ชายเอ่ยทัก
"เจ้าค่ะพี่ใหญ่"
รอไม่นานบิดาก็เดินเข้ามาในห้องกินข้าว
"ท่านพ่อมาแล้ว"เถียนเถียนเดินเข้าไปกอดแขนบิดาเอาแก้มถูต้นแขนบิดาอย่างออดอ้อนจนบิดายิ้มออกมา
"ลูกสาวพ่อนี่ช่างอ้อนนักนะ"ผู้เป็นบิดาลูบผมบุตรสาวด้วยความเอ็นดู
"รีบมากินข้าวเถอะขอรับท่านพ่อ"คุนหมิงรีบชวนทุกคนกินข้าว
ท่านแม่ทัพกับเถียนเถียนสบตากันยิ้มๆ เพราะรู้ว่าคนตรงหน้านั้นกำลังน้อยใจที่เถียนเถียนไม่ออดอ้อนตนเช่นนั้นบ้าง
เช้านี้ถิงถิงกินข้าวที่เรือนของตนกับข้าววันนี้มี ข้าวต้ม 1 ถ้วย ผักดอง 1 ถ้วย ผัดผัก 1 จานเล็ก แม้กับข้าวไม่ได้ดีเท่าบิดาและพี่ชาย พี่สาว แต่ก็ดีแล้วสำหรับวันนี้
"เฮ้อออ!!!! ดีกว่าไม่ได้กินละนะ จำเอาไว้ ถิงถิง เจ้าต้องชดใช้กรรมให้ทุกคน"พูดจบก็ลงมือกินข้าว
"อืมมม....ก็ไม่ได้แย่นะ อร่อยดีด้วย"พูดไปกินไปอย่างมีความสุข
หลังกินข้าวเสร็จ ถิงถิง ก็เก็บเอาถ้วยชามไปล้างเก็บจนเรียบร้อย หลังเก็บเรียบร้อย พ่อบ้านก็มาตามไปพบท่านแม่ทัพหลี่
"อยู่นี่เอง ท่านแม่ทัพต้องการพบเจ้า"
"ท่านพ่อต้องการพบข้าเรื่องอะไรหรือ"ถิงถิงตอบรับอย่างสุภาพ
"ไปถึงก็จะรู้เอง"
"ได้ข้าจะรีบตามไป"
ยามซื่อ(0900-10.59)
ถิงถิงเดินมาถึงห้องหนังสือบ่าวหน้าห้องเข้าไปรายงานท่านแม่ทัพ
"ท่านแม่ทัพ นางมาแล้วขอรับ"
"ให้นางเข้ามา"
หลังจากบ่าวเดินออกไปแม่ทัพหลี่ก็ผละจากหน้าต่างมานั่งตรงโต๊ะทำงาน
ถิงถิงเดินเข้ามาด้านใน
"ถิงถิงคารวะ ท่านพ่อเจ้าค่ะ"เด็กสาวทำความเคารพบิดา
"อืมม  นั่งซิ"
"เจ้าค่ะ"พลางนั่งลง"ท่านพ่อให้ท่านพ่อบ้านตามลูกมาพบเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ"
"เรื่องชาติกำเนิดที่แท้จริงของเจ้า"
เมื่อบิดาเอ่ยปากทำให้เด็กสาวงุนงง
"ชาติกำเนิดของข้าหรือเจ้าคะ"
"ใช่! เจ้าไม่ใช่ลูกของข้า"
"เจ้าคะ"เด็กสาวงุนงง"ท่านพ่อว่าอะไรนะเจ้าคะ"
"เจ้าเป็นลูกพลทหารในกองทัพคนหนึ่ง แม่เจ้าเป็นเมียของเขามาก่อนจะปีนเตียงข้า
"แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ใดเจ้าคะ"
"อยู่ที่หมู่บ้านอู๋หมิง อยู่ทางใต้ ถ้าเจ้าอยากพบเขาข้าจะให้คนพาเจ้าไปพบเขาในเมื่อเจ้าต้องไปทางใต้กับเถียนเอ๋ออยู่แล้ว"
"เจ้าค่ะ ข้าจะไปพบเขา แต่ข้าขอกลับมารับใช้พี่สาวต่อนะเจ้าคะ"
"ทำไมเจ้าไม่ไปอยู่กับพ่อเจ้าล่ะ"
"แม่ข้าทำความผิดเอาไว้ ข้าจึงคิดจะชดใช้ความผิดแทนนางด้วยการอยู่รับใช้พี่สาวเจ้าค่ะ"
"สุดแล้วแต่ใจเจ้าเถิด"
"แต่เมื่อท่านไม่ใช่บิดาของข้าดังนั้น ข้าจึงไม่ควรเรียกท่านว่าท่านพ่ออีก ข้าจะเรียกท่านว่านายท่านนะเจ้าคะ"
"ตามใจเจ้าเถิด"
"งั้นข้าขอตัวไปทำงานก่อนนะเจ้าคะ"ถิงถิงยอบตัวทำความเคารพนายท่าน ก่อนออกไปทำงานของตน
เมื่อก้าวพ้นออกมาจากประตูห้องหนังสือ เด็กสาวก็แหงนหน้ามองท้องฟ้าก่อนจะเอ่ยออกมา
"คงเป็นกรรมเก่าของข้าเอง แต่ข้าจะไม่โทษใคร กรรมใดใครก่อ ผู้นั้นก็ต้องรับผลกรรมนั้นเป็นธรรมดาอยู่แล้ว"
มื้อเที่ยง นั้นถิงถิงช่วยโรงครัวทำงานจนเสร็จสิ้นก่อนจะกลับเรือนไปอ่านหนังสือในยามอุ้ย(13.00-14.59)
ยามอิ๋ว(17.00-18.56)
ทุกคนเตรียมทำมื้อเย็น เร่งให้เสร็จทันยามซวี(19.00-20.59)หลังทุกคนกินข้าวเสร็จก็รีบกลับห้องไปตรวจดูข้าวของว่าครบหรือไม่ในวันเดินทางจะได้ไม่ลืมของอันใด
ห้องเถียนเถียน
เถียนเถียนกำลังดูว่าตนลืมสิ่งใดหรือไม่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเรียกตนเองดังขึ้นใกล้ๆ
"นายหญิงขอรับ"
"ใครน่ะ!!!!"หญิงสาวถาม
"นายหญิงได้ยินข้าน้อยแล้ว"
"แล้วเจ้าเป็นใคร แล้วเจ้าอยู่ที่ไหน"
"ข้าน้อย อยู่ในมิติของนายหญิงขอรับ"
"มิติ!!!!"หญิงสาวตกใจ"แล้วข้าจะเข้าไปได้อย่างไร"
"แค่นายหญิงตั้งจิตก็เข้าได้แล้วขอรับ"
หญิงสาวจึงลองดูปรากฏว่าตนสามารถเข้าได้ ก่อนจะลืมตามองดูถึงกับตกใจ
"กว้างมาก"มีทั้งสมุนไพรหายาก ทั้งน้ำทิพย์
"ขอต้อนรับกลับขอรับนายหญิง"
"ขอต้อนรับกลับหรือ"
"ขอรับ"จิ้งจอกเก้าหางตัวน้อยยิ้มแฉ่ง"เดิมทีท่านเป็นเจ้าของมิตินี้ก่อนตายในชาติก่อนหน้านั้นขอรับ"
"ห๊ะ!!!"หญิงสาวตกใจ"หมายความว่ายังไง"
"ยังไม่ถึงเวลาที่นายหญิงจะต้องรู้ในตอนนี้ขอรับ"
"....."
"ว่าแต่ทำไมพลังนายหญิงถึงได้อ่อนขนาดนี้เนี่ยขอรับ"จิ้งจอกเก้าหางตัวน้อยตกใจ
"ก็พลังของข้าพึ่งตื่นจะเอาอะไรมากมายล่ะ"หญิงสาวตอบเสียงเนือยๆ
"แหะ แหะ แหะ ขอโทษขอรับข้าน้อยก็ลืมคิดไป"จิ้งจอกเก้าหางตัวน้อย หัวเราะเสียงแห้งๆ
"เจ้าชื่ออะไรหรือ"
"ข้าน้อยชื่อ หวงหลง ขอรับ"หวงหลงตอบยิ้มๆ
"เอาละ ข้าจะออกไปแล้ว"
"ข้าน้อยออกไปด้วยนะขอรับ นายหญิง"หวงหลงเข้าไปเอาหัวถูขาของเถียนเถียนอย่างออดอ้อน
"เจ้าจะออกไปได้อย่างไร เดี๋ยวคนเขาก็ตกใจหรอก"
"ข้าแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ขอรับนายหญิง"หวงหลงพูดพลางแปลงกายเป็นหนุ่มน้อยวัย 7 หนาว
"หืมมม.....แล้วข้าจะบอกทุกคนว่าอย่างไรเล่า"
"ลองไปปรึกษาบิดาของนายหญิงดูซิขอรับ"
"เฮ้อออ....ข้าจะลองดูก็แล้วกัน"หญิงสาวถอนหายใจ
หน้าห้องหนังสือ
"ท่านพ่ออยู่ในห้องหนังสือหรือไม่"เถียนเถียนถามบ่าวหน้าห้อง
"อยู่ขอรับคุณหนู"เปิดประตูเข้าไปในห้องไปรายงานท่านแม่ทัพ
"ท่านแม่ทัพขอรับ คุณหนูมาขอพบขอรับ"
"ให้นางเข้ามา"
เมื่อบ่าวออกมาบอกกล่าวเถียนเถียนจึงเดินเข้าไปหาบิดา
"คารวะท่านพ่อ"เถียนเถียนทำความเคารพบิดา
"ว่าอย่างไรลูกพ่อ มีอะไรหรือลูก"
"ท่านพ่อเจ้าขา ข้ามีคนมาแนะนำให้ท่านพ่อรู้จักเจ้าค่ะ"เข้าไปออดอ้อน
"ใครหรือลูก"ผู้เป็นบิดาขมวดคิ้ว
หญิงสาวผละออกจากบิดา
"ออกมาได้"
เพียงครู่เดียวก็ปรากฏเด็กชายวัย 7 หนาว ออกมาก
"คารวะท่านลุงขอรับ"หวงหลงทำความเคารพท่านแม่ทัพหลี่อย่างนอบน้อม
"ใครหรือลูก"ท่านแม่ทัพพอใจในตัวเด็กน้อยมิใช่น้อย
"เขาชื่อ หวงหลง เจ้าค่ะท่านพ่อเขาเป็นจิ้งจอกเก้าหาง เจ้าค่ะ"
"จิ้งจอกอก้าหาง"ท่านแม่ทัพตกใจ"มันจะเป็นไปได้อย่างไรเล่าลูกรัก"
หญิงสาวเข้าใจว่าบิดาคิดเช่นไรจึงหันไปหา หวงหลง
"หวงหลง"
"ขอรับนายหญิง"หวงหลงจึงแปลงกายให้ท่านแม่ทัพหลี่ได้เห็น
"โอ้!!!!! จริงหรือนี่"พูดพลางลุกขึ้นเดินเข้าไปกอดรัด หวงหลง ด้วยความเอ็นดูพร้อมหอมมันด้วยความหมั่นเขี้ยว
"ว่าแต่จะบอกทุกคนว่าอย่างไร"
"ข้ากำลังจะปรึกษาท่านพ่อพอดีเจ้าค่ะ
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
ถิงถิง นั้นนางร้ายไม่สุดเพราะมีนางสำนึกได้ และพร้อมแก้ไขและชดใช้ความผิดแทนผู้เป็นมารดา เมื่อรู้ว่าตนไม่ใช่ลูกท่านแม่ทัพก็ไม่โวยวายก้มหน้าชดใช้ความผิดแทนมารดา


            หวงหลง
หวงหลงได้แต่นั่งฟัง 2 พ่อลูกคุยกันอย่างเรียบร้อยซักพักก็ได้ข้อสรุป
"เอาเป็นว่าข้าจะบอกว่าหวงหลงเป็นญาติมาจากทางเหนือที่ไม่ได้ติดต่อกันนาน ซึ่งทางครอบครัวได้นำมาฝากไว้ก่อนออกเดินทางเพราะกลัวบุตรชายจะเหงา"
"ตกลงเจ้าค่ะ"เถียนเถียนตกลงแล้วหันไปหาหวงหลงพร้อมบอกให้กลายร่างเป็นมนุษย์ได้แล้ว
"นี่ก็ได้เวลามื้อเย็นแล้วเราไปกินข้าวกันดีกว่า ปะ หลงหลงไปกินข้าวกัน"พูดพลางเดินไปจับจูงเด็กน้อยเดินไปห้องอาหาร
"ขอรับท่านลุง"
"เฮ้อออ!!!!! ได้หลานชายคนใหม่ลืมลูกเลยนะเจ้าคะท่านพ่อ"หญิงสาวแสร้งถอนหายใจ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็หวงหลงน่ารักนี่ลูก"ท่านแม่ทัพพูดยิ้มๆรู้ว่าลูกสาวแกล้งพูด
"ฮึ ฮึ ฮึ ว่าแต่หวงหลงอยู่ต่อหน้าทุกคนเจ้าต้องเรียกข้าว่าพี่สาวเข้าใจหรือไม่"
"ขอรับ พี่สาว"
"ดีมากจ๊ะเด็กดี"
ห้องอาหาร
บ่าวไพร่ได้แต่สงสัยว่าคุณชายน้อยรูปงามคนนี้เป็นใคร เมื่อสิ้นสุดมื้ออาหารท่านแม่ทัพประกาศให้ทุกคนทราบ
"นี่คือ หวงหลง บุตรชายญาติห่างๆ ที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานของข้าเขาเอาบุตรชายมาฝากเอาข้าเอาไว้ และอีกไม่นานเขาก็จะตามเถียนเถียนไปท่องเที่ยวด้วย"
หวงหลงลุกขึ้นยืน
"ข้าหวงหลงฝากเนื้อฝากตัวกับทุกๆคนด้วยนะขอรับ"พูดพลางส่งรอยยิ้มน่ารักๆให้ทุกคน
เมื่อทุกคนได้เห็นรอยยิ้มก็ใจละลายทันทีในใจทุกคนนั้นมีเพียง
' โอ๊ย ข้าอยากฟัดแก้มน่ารักๆนั่นจริงๆเล้ยยย '
' น่าร๊ากก '
' ถ้าไม่เกรงใจท่านแม่ทัพข้าจะเข้าไป กอดไปฟัดแล้วทำไมถึงได้น่ารักอะไรอย่างนี้ คุณชายน้อย '
ฝ่ายหวงหลงได้รับรู้ความคิดของทุกคนก็ยินดีเพราะว่ามีแต่คนดีๆทั้งนั้น
ด้านถิงถิงที่ยกน้ำชามาวางให้ทุกคนก็สงสัยว่าเด็กคนนี้เป็นใคร
' เด็กคนนี้ใครกันไม่เคยเห็นหน้าเลย ' ถิงถิงคิดในใจ ' แต่ชั่งเถอะจะเป็นใครก็ช่างทำงานของเราดีกว่า '
หวงหลงได้ยินความคิดของถิงถิงก็ยิ้มให้
ยามซวี(19.00-20.59)
เถียนเถียนกำลังอาบน้ำเตรียมเข้านอนส่วนหวงหลงก็กลับเข้าไปอยู่ในมิติแล้ว เมื่ออาบน้ำออกมาเตรียมจะเข้านอน พลันก็รู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งจ้องมองแต่หญิงสาวก็ไม่สนใจเมื่อไม่มาทำให้ตนเดือดร้อนก็ถือว่าอีกฝ่ายมาเฝ้ายามให้ก็แล้วกัน หญิงสาวยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะหลับไป
ฝ่ายยามจำเป็นจ้องมองหญิงสาวจากบนหลังคาเรือนตรงข้ามเรือนของหญิงสาว จ้องมองทุกอิริยาบถ นั่งจิบชา มองนางในดวงใจนอนหลับพักผ่อนยามค่ำคืน จนหญิงสาวหลับสนิทจึงค่อยกลับไปในยามอิ๋น(03.00-04.59)
ตำหนักคุนหนิง
ฮองเฮากำลังฟังองครักษ์เงารายงานเรื่ององค์ชายจ้าวหนานกงไปเฝ้าลูกสาวแม่ทัพหลี่ถึงในจวน
"บุตรชายข้าถึงกับไปแอบเฝ้าแอบมองสาวเชียวหรือนี่"ฮองเฮาหัวเราะจนน้ำตาไหล
"เห็นทีคราวนี้องค์ชายคงจะมีพระชายาเสียทีนะเพคะ ฮองเฮา"นางกำนัลคนสนิทเอ่ยขึ้น
"ฮึ ฮึ ฮึ ไม่รู้ว่านางจะสนใจองค์ชายหรือไม่ น่ะสิ"ฮองเฮาพูดยิ้มๆ
"แล้วจะทำอย่างไรดีเพคะ"นางกำนัลคนสนิทกลัวองค์ชายไม่สมหวังในรัก
"แต่มันก็ต้องดูด้วยว่าบุตรชายข้าจะหน้าด้านแค่ไหนนะ"ฮองเฮาพูดนัยตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์
"งั้นองค์ชายต้องเพิ่มเติมความตอแหลเข้าไปด้วยเพคะ"นางกำนัลคนสนิทเริ่มคิดตามฮองเฮาทัน ก่อนสบตากับฮองเฮาแล้วยิ้มออกมา
ฝ่ายฮองเฮาเมื่อได้ฟังนางกำนัลคนสนิทพูดก็สบตากับนางกำนัลคนสนิทยิ้มๆ ก่อนจะหันไปสั่งงานองครักษ์เงา
"อาฉาง เจ้าไปจับตาดูองค์ชายเอาไว้ดูว่าองค์ชายทำอะไร คอยรายงานข้าเป็นระยะ"
"พะย่ะค่ะ"อาฉางรับพระบัญชาก่อนเร้นกายหายไปในเงามืด
ตำหนัก องค์ชายจ้าวหนานกง
องค์ชายกำลังบรรทมหลับอยู่บนแท่นบรรทมเพื่อเอาแรงไปเฝ้านางในดวงใจ หลังสั่งงานองครักษ์ให้ไปทำงานให้ ก่อนไปเฝ้านางในดวงใจในเวลาค่ำคืน ' เฝ้านางแต่งานต้องไม่เสีย '
ในเงามืดเงาทั้ง 6 คุยกัน
"พวกเจ้าว่าองค์ชายจะพิชิตใจคุณหนูหลี่ได้หรือไม่"องครักษ์ 1
"ก็ไม่แน่หรอก บางทีองค์ชายอาจจะใช้วิธีหน้าด้านหน้าทน ตอแหล เข้าช่วย ไม่งั้นคงไม่สำเร็จหรอก"องครักษ์2
"หวังว่าพวกเราจะได้คุณหนูหลี่มาเป็นนายของพวกเรา เป็นพระชายาเอกขององค์ชายนะ"องครักษ์3
"ข้าต้องการคนนี้เท่านั้น คนอื่น ไม่เอา"องครักษ์4
"ข้าหวังว่าองค์ชายจะมีคุณหนูหลี่เป็นชายาเพียงคนเดียวนะ มีเยอะวุ่นวาย"องครักษ์5"เจ้าว่าไง"หันไปถามเพื่อนอีกคน
"อืมม....ต้องดูว่าองค์ชายจะตอแหลได้ดีแค่ใหน"องครักษ์6 พูด"ดูเหมือนว่าต่อไปองค์ชายคงมีงานให้เราทำแน่ๆ"
ฝ่ายคนที่ตกอยู่ในหัวข้อสนทนา ลืมตาตื่นขึ้นในยามเซิน(15.00-16.59)หลังจากหลับไปในยามอู(11.00-12.59)ก่อนจะลุกขึ้นไปอ่านรายงานที่ค้างอยู่ให้เสร็จก่อนจะไปเฝ้านางในดวงใจในยามค่ำคืน
จวนแม่ทัพหลี่
ยามซวี(19.00-20.59) หลังจากทุกคนกินข้าวเรียบร้อยแล้วก็รีบอาบน้ำเข้านอน
ห้องท่านแม่ทัพ
ท่านแม่ทัพกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องนอนก่อนจะเข้านอนในยามไฮ่(21.00-22.59)
ห้องหลี่คุนหมิง
ชายหนุ่มกำลังฝึกพลังอยู่ ก่อนจะหยุดการฝึกในยามไฮ่(21.00-22.59)
ห้องหลี่ถิงถิง
หญิงสาวกำลังนั่งปักผ้าเช็ดหน้าอยู่ก่อนจะเสร็จในยามไฮ่(21.00-22.59)เช่นกัน
ห้องหลี่เถียนเถียน
เถียนเถียนอาบน้ำเสร็จแล้วก็รีบเข้านอนซึ่งหวงหลงก็ออกมานอนอยู่บนเตียงกับหญิงสาวด้วย
"หวงหลงมานอนได้แล้วมา"หญิงสาวเรียกหวงหลงให้มานอน
"ขอรับ"หวงหลงกระโดดขึ้นเตียงก่อนจะล้มตัวลงนอน
ซึ่งทุกอย่างอยู่ในสายตาขององค์ชายทั้งหมด องค์ชายกำมือแน่นด้วยความโกรธ ที่มีผู้ชายเข้าไปนอนบนเตียงของหญิงสาว แม้ว่าจะเป็นเด็กวัยเพียง 7-8 หนาวเท่านั้น ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ
ยามเหม่า(05.00-06.59)
ทุกๆคนต่างรีบตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวันของตนเองให้เสร็จ


           ออกเดินทาง
ยามเฉิน(07.00-08.59)
ทุกคนมาส่งเถียนเถียน ขึ้นรถม้าไปดูที่
"คุนหมิงเจ้าดูแลน้องดีๆนะ อย่าให้ผู้ชายคนใหนเข้าใกล้น้องเด็ดขาด"
"ขอรับ ท่านพ่อ"คุนหมิงรับคำบิดา"เอ่ออ...ท่านพ่อถ้าเป็นเอ่ออ.."
อะไรหรือ"ผู้เป็นพ่อสงสัย
"เอ่ออ.....ถ้าเป็นองค์ชายจ้าวหนานกง ท่านพ่อยอมให้เข้าใกล้น้องหรือไม่ขอรับ"คุนหมิงกระซิบกระซาบกับบิดา
ผู้เป็นพ่อเมื่อได้ฟังก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ก่อนจะตำหนิบุตรชายออกไป
"องค์ชายจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร เจ้าอย่าเอาไปพูดมั่วๆนะ องค์ชายไม่เคยเจอน้องเจ้า จะมาตอแยน้องเจ้าได้อย่างไร"
"ใครว่าล่ะขอรับท่านพ่อ น้องไม่เคยเจอองค์ชาย แต่องค์ชายเคยเจอน้องนะขอรับ"
"จริงหรือ"
"องค์ชายคิดจะจีบน้องนะขอรับท่านพ่อ ขอข้าจีบน้องแบบหน้าด้านๆเลยนะขอรับ"
ผู้เป็นพ่อเมื่อได้ฟังถึงกับไปไม่เป็น
"เอ่อ....ถ้างั้นก็ไม่ต้องห้ามแต่เจ้าต้องอยู่กับน้องตลอดเวลา แล้วเวลานอนเจ้าต้องนอนอยู่ห้องข้างๆน้อง อย่าอยู่ห่างน้อง เดี๋ยวองค์ชายจะแอบมากินเต้าหู้น้องเจ้า"สั่งโดยแทบไม่ได้หายใจกันเลยทีเดียว
"คุยอะไรกันอยู่เจ้าคะ ท่านลุง"เหม่ยฮวาเดินเข้ามาทักทายยิ้มแย้ม
"เหม่ยฮวา เจ้าก็ไปด้วยหรือ"ท่านแม่ทัพหลี่ถามสาวน้อยที่เอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลาน
"เจ้าค่ะ ท่านลุงเถียนเถียน นางชวนข้าไปด้วยเจ้าค่ะ"
"อืม เดินทางกันดีๆล่ะ"
ทุกคนรีบขึ้นรถม้า เพื่อออกเดินทาง
คันแรกเป็น ผู้นำทางและคุนหมิงกับหวงหลง
คันที่ 2 เป็นของเถียนเถียน ถิงถิงและชิงชิง นั่งมาด้วยกัน
คันที่ 3 เป็นสัมภาระของทุกคน
บนรถคันที่ 2
เถียนเถียน กำลังเขียนหนังสืออยู่นางกำลังเรียบเรียงสิ่งที่จะทำว่าจะทำอะไรบ้าง
ส่วนถิงถิง นางนั่งปักผ้าอยู่ นางปักเป็นรูปหงษ์สยายปีก
สำหรับชิงชิงนั้นนางกำลังมองหาดอกไม้จากข้างทางเผื่อว่าจะได้เอาดอกไม้ไปทำน้ำหอมให้คุณหนูใช้
รถม้าวิ่งไปหยุดอยู่หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในยามเซิน(15.00-16.59)ทุกคนลงจากรถม้าเข้าพักในโรงเตี๊ยม
"คุณชายเจ้าคะ เราจะพักอยู่ที่นี่กี่วันเจ้าคะ"ชิงชิงถามคุนหมิง
"หืม....ทำไมหรือ"คุนหมิงแปลกใจ
"ข้าอยากหาดอกไม้หอมๆ มาทำน้ำหอมให้คุณหนูเจ้าค่ะ"
"อืมมม... เดี๋ยวข้าให้คนไปหามาให้ เอาเยอะหรือไม่เล่า
"เก็บมาหมดป่าได้ยิ่งดีเจ้าค่ะ"ชิงชิงตอบยิ้มๆ
คุนหมิงอมยิ้มขบขัน
"เจ้านี่อะไรก็เถียนเถียนเนอะ"คุนหมิงสัพยอกสาวใช้ตัวน้อย
"ก็บ่าวรักคุณหนูนี่เจ้าคะ"ชิงชิงงอนแก้มพองลม
ถิงถิงที่ยืนฟังอยู่ก็เอ่ยขึ้น
"เจ้าทำน้ำหอมได้ด้วยหรือ ชิงชิง"
"ข้าทำให้คุณหนูใช้ประจำอยู่แล้ว"ชิงชิงยืดอกพูดด้วยความภาคภูมิใจ
"งั้นเจ้าช่วยสอนข้าทำบ้างได้หรือไม่"ถิงถิงถาม
"อืม...ได้สิถ้าเจ้าอยากทำ"ชิงชิงรับปาก
คุนหมิงที่ปลีกตัวไปสั่งลูกน้องไปเก็บดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมมาให้ชิงชิงก็เดินกลับเข้ามาสมทบ
"ข้าให้คนไปเก็บมาให้เจ้าแล้ว พวกเขาแยกกันไปเก็บตามป่าตามเขาให้เจ้าแล้ว เดี๋ยวก็ได้"
"ขอบคุณเจ้าค่ะคุณชาย"ชิงชิงกล่าวขอบคุณ"ไปกันเถอะถิงถิง"หันกลับมาพูดกับถิงถิง
"อืมม์...ไปกัน"ถิงถิงเดินตามชิงชิงไปเรียนรู้การทำน้ำหอม
ชิงชิงสอนถิงถิงให้รู้เรื่องดอกไม้ที่ต้องทำน้ำหอม ต้องแยกแต่ละกลิ่นให้ชัดเจน เพื่อไม่ให้กลิ่นตีกัน
เถียนเถียนกับหวงหลงเดินเข้าห้อง สำหรับสัมภาระนั้นถิงถิงกับชิงชิงเก็บให้เรียบร้อยแล้ว หวงหลงปีนขึ้นเตียงนอนหลับไปแล้ว เถียนเถียนจึงเข้ามิติเพื่อฝึกฝน
ด้านเหม่ยฮวา เมื่อเข้าห้องไปอาบน้ำ แล้วลงไปสั่งอาหารเอาไว้ก่อนจะไปเรียกหวงหลงมากินข้าว เพราะรู้อยู่แล้วว่าเถียนเถียนจะเข้าไปฝึกในมิติ
ย้อนไปเมื่อ 2 วันก่อน
เถียนเถียนตัดสินใจบอกเรื่องนี้ให้เหม่ยฮวารู้ แต่ไม่ทั้งหมดเรื่องที่เถียนเถียนได้ตายไปแล้ว นางไม่ได้บอกออกไป แต่บอกว่าได้ไปในยุคที่เจริญมากๆ
"เฮ้อ!  เถียนเถียน เจ้านี่มัน ในความโชคร้าย เจ้ายังมีความโชคดีอยู่นะ"เหม่ยฮวาพูด
"อืมม์...คงจะอย่างนั้น หลังจากนั้นข้าก็แข็งแรงขึ้น และท่านก็บอกว่าจะให้ร้านขายพวกอุปกรณ์ทำเครื่องประทินผิวให้แก่ข้าด้วย"
"อืมม์ ถ้าเจ้าจะทำกิจการอันใด ข้าขอร่วมหุ้นด้วยได้หรือไม่"
"อืมม์....ได้ซิ"เถียนเถียนรับปาก
วันนั้นพวกนางอยู่คุยกันจนเย็นโดยไม่ต้องรีบร้อนเพราะจวนอยู่ติดกัน
กลับมาปัจจุบัน
เหม่ยฮวาไปเคาะประตูเรียกหวงหลงออกมากินข้าวเด็กน้อยสะลึมสะลือมาเปิดประตู
"ห้าวว....พี่เหม่ยฮวา มีอะไรหรือขอรับ"หวงหลงอ้าปากหาว
"ไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยมานอน ป่ะ"พูดจบก็คว้ามือเด็กน้อยจูงเดินออกไปจากห้อง
เมื่อวมาถึงด้านล่างก็เจอ ถิงถิงและชิงชิง ก็เลยชวนไปกินข้าวด้วยกัน ซึ่งทุกคนก็ไม่อิดออด เมื่อทุกคนมาถึงโต๊ะก็สั่งอาหารง่ายๆกินกัน
เหม่ยฮวาสั่งข้าวสวย ต้มกระดูกหมู ผัดผักสามสหาย มากินกับหวงหลง
ชิงชิง สั่งข้าวสวย ต้มผักกาดดอง
ถิงถิงสั่งบะหมี่หมูตุ๋น ข้าวผัดหมูมากิน
หลังกินเสร็จทุกคนก็ไปทำธุระของตนให้เสร็จ เพราะคุณชายใหญ่ได้สั่งให้คนมาบอกว่าจะอยู่ที่นี่ 2-3 วันเพื่อเก็บดอกไม้ให้ชิงชิงทำน้ำหอมให้เถียนเถียนใช้ ซึ่งเหม่ยฮวาขอให้ชิงชิงสอนนางด้วยอีกคน ซึ่งชิงชิงก็ยินดีสอนให้ทั้ง 2
เช้าวันต่อมา
พวกทหารที่ตามมาคุ้มกันก็พากันไปเก็บดอกไม้มาให้ชิงชิง ซึ่งชิงชิงก็ขอตามไปด้วย เมื่อเถียนเถียนรู้ว่าชิงชิงตามทหารไปเก็บดอกไม้ป่าก็ชวน ถิงถิง และ เหม่ยฮวาตามไปด้วย เผื่อจะเจอสมุนไพรมาเก็บไว้ทำยา
ทุกคนเดินทางมา 1 ชั่วยาม ทุกคนพบกับดงเหมยกุ้ย(กุหลาบ)ทุกคนช่วยกันเก็บดอกที่บานและเริ่มบานเล็กน้อย จนหมดดง ชิงชิงรีบเก็บเข้าแหวนมิติของตน เพื่อเก็บกลิ่นและความสดก่อนจะเดินไปอีก 1 ชั่วยามก็พบกับหลันฮวา(กล้วยไม้ป่า)จำนวนมาก ทุกคนช่วยกันเก็บจนหมด พวกที่แยกไปอีกทางก่อนออกเดินทางเข้าป่าก็ไปเจอกับ โม่ลี่ฮวา(มะลิ)ก็ช่วยกันเก็บมาจนหมดและยังช่วยกันขุดเอาต้นไปเก็บไว้ในแหวนมิติก่อนจะเอาไปให้ชิงชิงปลูก ซึ่งเถียนเถียนก็ขุดเอาเหมยกุ้ย และหลันฮวาไปปลูกในมิติของตนด้วย
"เฮ้อ!!!! เดินมาตั้งนานยังไม่เจอสมุนไพรซักต้นเลย"เถียนเถียนบ่นเสียงอ่อยๆ