กลางดึกที่นกฮูกร้องออกมา ฉันกลับจากออกกำลังกายก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง
ตั้งแต่ฉันมายังโลกนี้ ฉันพบว่ามันยากที่จะหลับใหล ร่างกายของฉันเหนื่อยล้า แต่ความคิด สุ่มนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในหัวของฉันทำให้ฉันหลับไม่ลง
ฉันจะอยู่รอดในโลกนี้ได้อย่างไร ฉันควรดำเนินการอย่างไร? ควรเป็นลูกน้องที่แอบช่วย พระเอกดีมั้ย? ที่ฉันเคยดู? หรือฉันควรจะเป็นตัวร้ายและจัดการฝ่ายชั่วร้ายจากภายในเหมือนในหนังนัวร์
จากนั้นฉันก็อยากรู้เกี่ยวกับสถานะปัจจุบันของฉัน ฉันมองหาแล็ปท็อปของฉัน
►สถิติ
* สถิติตัวแปร
[ความแรง 1.735]
[ความแข็งแกร่ง 1.845]
[ความเร็ว 2.15]
[การรับรู้ 2.605]
[พลัง 1.65]
[พลังเวทย์ 1.3]
แน่นอนว่าสถิติของฉันกำลังเพิ่มสูงขึ้น ค่าสถานะทั้งหมดนอกเหนือจากพลังเวทย์มนตร์มี มากกว่าผู้ชายทั่วไป (1.5) และการรับรู้ของฉันอาจกล่าวได้ว่าเกินกว่าที่คนธรรมดาทั่วไปจะ มิได้
แต่ผมยังห่างไกลจากความพร้อมในการลงสนาม ฉันต้องการเงิน คงไม่นานจนกว่ากิลด์ Packhorse Master จะเปิดตัวสู่สาธารณะ
ทันใดนั้น ความคิดแวบเข้ามาในหัวของฉัน
อันที่จริง การไปที่สนามเป็นวิธีที่ซื่อสัตย์ที่สุดในการทำเงิน ฉันเลื่อนมันออกไปเพราะค่า สถานะของฉันขาด แต่หลังจากคิดอย่างรอบคอบ มันก็มีทางแก้ไข
ฉันสามารถชดเชยสถิติที่ขาดไปได้โดยใช้แล็ปท็อปเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับอาวุธของ ฉัน เช่นเดียวกับคิมซูโฮที่ใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์เพียงเล่มเดียวฟันภูเขา.....
ดูเหมือนจะเป็นวิธีที่เร็วที่สุดในการแข็งแกร่งขึ้น แต่มันก็เป็นการสูญเสีย SP อย่างมากเช่นกัน
ตอนนี้ฉันมีปืนฝึกหัดจาก Cube และ 380 SP ที่ฉันได้รับจากการทำลายมิตรภาพที่อาจเกิด ขึ้นกับแซนายุน ตอนนี้ สมมติว่าฉันมีปืนพกอันโด่งดัง Desert Eagle ด้วย
แม้ว่าฉันจะลงทุน SP ของฉันทั้งหมดไปกับการเสริมความแข็งแกร่งให้กับปืนฝึกของฉัน แต่ก็ น่าจะเทียบเท่ากับ Desert Eagle เท่านั้น
กล่าวอีกนัยหนึ่ง SP มีประสิทธิภาพมากขึ้นเมื่อดัดแปลงอาวุธด้วยประสิทธิภาพพื้นฐานที่ทรง พลังยิ่งขึ้น
"ทีม..."
เมื่อพูดถึง Desert Eagle ฉันก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาทันที มันเป็นปืนกระบอกเดียวที่ฉันมีในสภาพ แวดล้อมของฉัน
ฉันเปิดสมาร์ทวอทซ์และเข้าเว็บไซต์ขายอาวุธโดยไม่ลุกจากเตียง
คลังแสงที่จำเป็น
มันเป็นคลังแสงที่ดำเนินการโดยกิลด์ Essence of the Strait' เนื่องจากอาวุธที่อยู่เหนือ ระดับสิ่งประดิษฐ์ถูกขายในการประมูล Essential Armory จึงเป็นเว็บไซต์ยอดนิยมสำหรับ อาวุธที่ผลิตในโรงงาน
[ยินดีต้อนรับสู่ Essential Armory]
อย่างที่คาดไว้สำหรับเว็บไซต์ค้าอาวุธยอดนิยม มันได้รับการออกแบบมาอย่างดี หน้าแรก แสดงรายการใหม่ในขณะที่แถบด้านบนมีหมวดหมู่ต่างๆ เช่น ดาบ หอก ธนู และดาบ อาจ เป็นเพราะทหารรับจ้างมักจะใช้เว็บไซต์นี้ จึงมีปืนให้เลือกมากมาย
ฉันคลิกที่ [หมวด - ปืน]
มีปืนประเภทต่างๆ เช่น ปืนพก ไรเฟิลจู่โจม และไรเฟิลซุ่มยิง สำหรับตอนนี้ ปืนพกเหมาะกับ ฉันที่สุดเพราะมันไม่กีดขวางการเคลื่อนไหวของฉัน Desert Eagle ดูเหมือนจะเป็นตัวเลือก ยอดนิยมในหมู่ปืนพก เมื่อฉันพบมันอย่างรวดเร็ว
อินทรีทะเลทราย
- รู้สึกถึงพลังเหนือธรรมชาติ! สร้างขึ้นใน Desert Eagle เป็นอุปกรณ์ขยายสัญญาณเวทย์ มนตร์ที่ช่วยเพิ่มพลังของกระสุนเวทย์มนตร์! เนื่องจากมีแรงถีบกลับมาก Desert Eagle จึง แนะนำสำหรับนักแม่นปืนที่เชี่ยวชาญที่สุดเท่านั้น
*น้ำหนัก: 3.5948 กก. (1.2938 กก. เมื่อเพิ่มเอฟเฟกต์เวทมนต์ลดน้ำหนัก)
*ความยาว : 333 มม
*จำเป็นต้องระบุตัวตนและสัญญาในการซื้อ
อินทรีทะเลทราย. รูปภาพบนเว็บไซต์ดูสวยงามกว่าการออกแบบดั้งเดิมมาก ลำกล้องมีสี แพลตตินัมที่สง่างาม ในขณะที่ด้ามจับมีนกอินทรีคู่บารมีสลักไว้ แม้จะดูเหมือนงานศิลปะ อาวุธชิ้นนี้มีน้ำหนักมากและขนาดเทอะทะ
แค่มองแวบเดียวก็รู้ได้เลยว่ามันทรงพลังขนาดไหน มีเพียงปัญหาเดียว
"แพงมาก."
มันมีราคาแพง ราคาพื้นฐานของมันคือ 20 ล้านวอน และราคาเพิ่มขึ้นสองเท่าเมื่อฉันคลิกที่ ช่องทำเครื่องหมายที่ระบุว่า "ไฟล์แนบแบบเต็ม ฉันต้องการอาวุธเพื่อหาเงิน ดังนั้นการซื้อมัน จึงดูเหมือนเป็นการต่อต้าน
"...อ๊ะ"
ฉันพยายามคิดว่าจะทำอย่างไร แต่สมองของฉันไม่ยอมทำงาน สติของฉันเลือนลางและฉัน รู้สึกง่วงนอน ดูเหมือนว่าการนอนหลับจะมาหาฉันในไม่ช้า
ฉันปิดสมาร์ตวอทช์โดยไม่รีรอและทำตามสัญชาตญาณของตัวเอง การคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ อาจรอจนถึงวันพรุ่งนี้
....เมื่อฉันลืมตาขึ้นมา มันเป็นวันพุธ
แสงยามเข้าส่องผ่านผ้าม่าน
มันเป็นแสงที่ไม่น่ามองไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็ตาม
วันอันแสนเหนื่อยล้าได้เริ่มต้นขึ้นอีกวัน
"ด้าย"
ด้วยการถอนหายใจ ฉันปัดอารมณ์เชิงลบที่มาถึงฉันทุกเข้า หลังจากเดินเข้าห้องน้ำและอาบ น้ำเสร็จ ฉันก็สวมเครื่องแบบและออกจากหอพัก 10 นาทีก็เพียงพอแล้วสำหรับขั้นตอนนี้
เมื่อออกไปข้างนอก ฉันเห็นนักเรียนนายร้อยคนอื่นๆ เตรียมพร้อมสำหรับชั้นเรียน มันยังเข้า อยู่ แต่พวกเขายุ่งอยู่กับการหัวเราะและพูดคุยกัน เมื่อเห็นพวกเขามีความสุขกับชีวิตใน โรงเรียน ฉันเริ่มรู้ว่าทำไมฉันถึงรู้สึกเชื่องซึม
ฉันไม่มีเพื่อนในโลกนี้ ฉันไม่มีใครคุยด้วยด้วยซ้ำ การได้ไปเที่ยวกับเพื่อนเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ โรงเรียนไม่น่าเบื่อ แต่ฉันไม่ได้อยู่ในโลกใบเดิมอีกต่อไป
ฉันควรพยายามมองหาแฟนหรือไม่?
ไม่ ฉันขี้เกียจเกินไปสำหรับเรื่องนั้น ถ้าฉันใช้อารมณ์มากเกินไปกับความสัมพันธ์ของมนุษย์ โดยไม่จำเป็น สภาพของฉันอาจแย่ลงได้
ใช่ ฉันควรจะพอใจกับการตายคนเดียว
พูดจบฉันก็เร่งฝีเท้าไปที่ห้องเรียน
**
"อย่างที่คุณทราบ ฐานข้อมูลของกิลด์มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากมาย แต่ส่วนใหญ่แล้ว คุณ ต้องไปถึงระดับหนึ่งจึงจะเข้าถึงได้
ฉันคิดเกี่ยวกับอาวุธของฉันในขณะที่ฉันตั้งใจฟังการบรรยายของอาจารย์เก่า ร่างของนก อินทรีตระหง่านระยิบระยับต่อหน้าต่อตาข้าพเจ้า
ฉันจะทำเงินเพื่อซื้อได้อย่างไร
สิ่งแรกที่ฉันนึกถึงคือการขายข้อมูล
ฉันออกแบบมอนสเตอร์ส่วนใหญ่ด้วยตัวเอง ดังนั้นฉันจึงรู้จุดสำคัญและคุณสมบัติคร่าวๆ ของพวกมัน เนื่องจากแต่ละกิลด์มีการรวบรวมข้อมูลที่แตกต่างกัน ถ้าฉันขายข้อมูลที่พวก เขาไม่มี...
ไม่ นี่ไม่ใช่ความคิดที่ดีที่สุด
ในตอนแรก โบรกเกอร์ข้อมูลต้องใช้เวลาถึง 5 ปีในการสร้างชื่อเสียงของเขา ดูเหมือนจะ ไม่ใช่ความคิดที่ดีที่จะทำลายความสมดุลของโลกเพียงเพื่อหาเงิน
"...เอาล่ะ เรามาต่อหลังจากพักกันสักหน่อย"
ก่อนที่ฉันจะสังเกตเห็น เวลาพักหมุนไปรอบๆ ฉันเปิดสมาร์ทวอทซ์ทันทีเพื่อเข้าสู่ Essential Armory อีกครั้ง แต่ฉันได้รับข้อความที่ไม่คาดคิด
[ขออนุญาต.]
ฉันคุ้นเคยกับชื่อผู้ส่ง
อันดับ 7 ยู ยอนอา
เนื่องจากสมาร์ทวอทช์ของนักเรียนนายร้อยเชื่อมต่อกับอินทราเน็ตของ Cube จึงเป็นไปได้ที่ จะส่งข้อความถึงนักเรียนนายร้อยคนอื่นๆ โดยไม่ทราบที่อยู่ติดต่อที่แน่นอน นี่เป็นครั้งแรกที่ ฉันใช้คุณสมบัตินี้
ยูยอนอานั่งอยู่แถวหน้า หลังจากเหลือบมองหลังเธออย่างรวดเร็ว ผมก็ตอบกลับข้อความ ของเธอ
[อะไร?]
[คุณคืออะไร?]
นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน?
[คุณหมายความว่าอย่างไร?]
เธอไม่ตอบในขณะที่ ฉันสงสัยว่าสิ่งนี้มาจากไหน จากนั้นจึงนึกถึงสิ่งที่ฉันบอกเธอก่อนหน้านี้ ฉันแอบดูเวลา เวลา 13.00 น. ผมให้ข้อมูลกับเธอไปเมื่อวานและเธอยืนยันแล้วว่าจริงหรือ?
[อ่า เรื่องนั้นน่ะเหรอ? ฉันแปลกใจที่คุณเชื่อฉัน]
[อะไร?]
[ดังนั้น? ฉันพูดไม่ถูกเหรอ]
อันที่จริง ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าการตั้งค่าของ Mountain Tyrant ไม่เปลี่ยนแปลงหรือไม่ หากผู้เขียนร่วมที่ไม่รู้จักคนนี้ต้องการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างที่ฉันรู้ ฉันคงเจอช่วงเวลาที่ยาก ลำบากรออยู่ข้างหน้า
"ใช่"
"ตาย"
โชคดีที่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น ฉันถอนหายใจโล่งอก
[คุณรู้ได้อย่างไร?]
[คุณคิดว่าฉันจะบอกคุณ?]
ไหล่ของ Yoo Yeonha กระตุก หลังจากนั้นเธอก็ตอบกลับมาสั้นๆ
[เลขที่.]
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉัน เมื่อฉันกำลังจะจบการสนทนา ฉันนึกอะไรบางอย่างได้
Desert Eagle นกล่าเหยื่อที่สง่างามและสง่างาม
ฉันเกือบลืมมันไปแล้ว เหตุผลที่ฉันให้ข้อมูลกับเธอสำหรับเวลาเช่นนี้
บังเอิญ Essential Armory ดำเนินการโดยกิลด์ของ Yoo Yeonha, 'Essence of the Strait
[อย่างไรก็ตาม หากคุณได้รับประโยชน์จากข้อมูลที่ฉันให้คุณ ฉันต้องการขอความช่วย เหลือ]
ยูยอนอาหันกลับมาทันที ราวกับว่าเธอจับตาดูที่นั่งของฉัน แต่เธอก็รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน แม้ว่า การจ้องมองของเธอจะยังเฉียบคม แต่ดูเหมือนว่าจะมีน้ำหนักน้อยลง
ฉันจะพูดยังไงดี... ใช่แล้ว เธอดูเหมือนถุงเงินใบใหญ่


การฝึกการต่อสู้ของวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว
แม้ว่าฉันจะเหนื่อย แต่ฉันก็ยังต้องไปที่ชมรมวิชาการ หลังจากนั้นฉันต้องออกกำลังกายทุก วัน เมื่อนึกถึงความทุกข์ทรมานในชีวิตประจำวัน ฉันก็หดหู่ใจ ถ้าฉันรู้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น ฉันจะ ทุ่มเทความพยายามให้มากกว่านี้
...อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ฉันกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องชมรมของชมรมวิชาการ อาจเป็นเพราะนี่คือ เส้นทางปกติที่เธอใช้หรือเพราะเรามีบุคลิกคล้ายกัน ฉันจึงเห็นยูยอนอาอยู่ตรงหน้าฉัน
ยูยอนอาเองก็ไม่เห็นฉันและเดินต่อไป เมื่อเธอมาถึงห้องชมรม เธอยืนอยู่หน้าประตูและหยิบ กระจกส่องมือออกมา เธอตรวจสอบเบา ๆ เพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ในตัวเธอหรือไม่ แต่ในตอนนั้น เองที่สายตาของเธอสบเข้ากับผม
"บังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ"
ยูยอนอาเดินเข้ามาโดยไม่สนใจฉัน ฉันก็ตามไปด้วย ยูยอนอานั่งบนที่นั่งที่มีแสงแดด ส่วน ฉันนั่งมุมมืด
ยุนฮยอก ประธานชมรมยืนอยู่บนโพเดียมแล้ว สวมแว่นตา ดูเหมือนว่าเขากำลังจัดระเบียบ เอกสารประกอบการบรรยายของวันนี้
หลังจากนั้นไม่นาน 43 ปีแรกก็มาถึงพร้อมกับรุ่นพี่ 20 คน ตอนเจ็ดโมง ยุนฮยอกเริ่มบรรยาย ชมรมวิชาการครั้งแรก
"สวัสดีตอนเย็นทุกคน, อากาศเริ่มจะครึ่ม..."
ค่าพูดที่ไร้ประโยชน์ใด ๆ เข้าหูข้างหนึ่งและออกจากหูข้างหนึ่ง
"วันนี้เราจะหารือเกี่ยวกับจุดสำคัญของมอนสเตอร์ อย่างที่ฉันแน่ใจว่าพวกคุณทุกคนรู้ ตำแหน่งจุดสำคัญของสัตว์ประหลาดเป็นข้อมูลสำคัญในการเอาชนะสัตว์ประหลาด คุณ สามารถดูได้ว่าข้อมูลนี้มีความสำคัญเพียงใดโดยดูที่ Seo Youngji ผู้อาวุโส เมื่อถึงจุดสุด ยอดของความสามารถนี้ เธอขึ้นถึง 2,000 อันดับแรกในการจัดอันดับฮีโร่"
ภาพโฮโลแกรมของสเปกของซอ ยองจีปรากฏขึ้นบนหน้าจอฉายภาพ
สเป็คของฮีโร่ถูกสรุปออกเป็นพละกำลัง ความคล่องแคล่ว ความทนทาน สภาพร่างกาย และ พลังเวทย์มนตร์ นอกจากความคล่องแคล่วแล้ว สเป็คของซอ ยองจีอยู่ในระดับกลาง แต่ ความคล่องแคล่วของเธออยู่ในระดับมาสเตอร์ สำหรับบันทึก มีฮีโร่เพียง 300 คนในโลก เท่านั้นที่มีความชำนาญในการจัดอันดับมาสเตอร์
"รุ่นพี่ Seo Youngji ล่ามอนสเตอร์ระดับสูงด้วยตัวเธอเองด้วยซ้ำ"
อย่างที่เขาพูด ซอ ยองจิเป็นตัวละครที่มีชื่อเสียงในโลกนี้ แม้ว่าเธอจะมีบุคลิกที่ชอบเก็บตัว แต่ฉันแน่ใจว่าฉันจะได้พบเธอเพราะเธอมีบทบาทสำคัญในเรื่องนี้
"แต่อย่าคิดว่าจุดสำคัญของสัตว์ประหลาดจะเหมือนกับมนุษย์ สำหรับเรา ดวงตา หัวใจ และ ศีรษะเป็นจุดสำคัญ แต่นั่นไม่ใช่กรณีสำหรับสัตว์ประหลาดเสมอไป"
ยิ่งไปกว่านั้น จุดสำคัญของสัตว์ประหลาดกลายเป็นสิ่งแปลกหน้าเมื่ออยู่ในอันดับที่สูงกว่า
"เอาล่ะ เรามาดูตัวอย่างกัน"
ในพริบตา โฮโลแกรมของสัตว์ประหลาดปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
แม้ว่ามันจะดูคล้ายกับเสือภูเขา แต่ร่างกายที่ใหญ่โต ดวงตาแดงก่ำ และฟันที่ดุร้ายก็แสดงให้ เห็นอย่างชัดเจนว่ามันไม่ใช่เสือธรรมตา
"สัตว์ประหลาดตัวนี้มีชื่อว่า Mountain Tyrant มันสามารถจำแนกได้ทุกที่ตั้งแต่ระดับกลาง ไปจนถึงระดับสูง ในฐานะที่เป็นหนึ่งในสัตว์ประหลาดตัวแรกที่ปรากฏตัวใน Outcall มันเป็น ที่รู้จักมา 50 ปีแล้ว แต่จุดสำคัญของมันยังไม่ถูกค้นพบ
ยุนฮยอกหยุดชั่วคราวและยิ้มอย่างมีความหมาย
*...อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในที่สาธารณะ ในความเป็นจริง แม้ว่าบุคคลหรือกิลด์จะรู้จุด สำคัญของมัน พวกเขาก็จะไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ทำเช่นกัน"
เขาพูดถูก ในโลกนี้ ข้อมูลคืออุตสาหกรรม มีบริษัทขนาดใหญ่ที่มุ่งรวบรวมและค้นคว้าข้อมูล เกี่ยวกับสัตว์ประหลาดเพียงอย่างเดียว และในขนาดที่เล็กกว่านั้น นักสืบเอกชนและหน่วย งานนักสืบจะรวบรวมและขายข้อมูล ดังนั้นการรั่วไหลของข้อมูลดังกล่าวจึงถูกลงโทษอย่าง หนัก
แน่นอนว่าการกำหนดให้ข้อมูลนี้เปิดเผยต่อสาธารณะจะช่วยให้มนุษยชาติต่อสู้กับสัตว์ ประหลาดได้อย่างมาก แต่พลังของระบบทุนนิยมก็ระงับการโต้เถียงใดๆ ในหัวข้อนี้
"ตอนนี้คุณคิดว่าจุดสำคัญของ Mountain Tyrant นี้อยู่ที่ไหน?"
ยุนฮยอกมองยูยอนอาอย่างมีความหมาย จุดสำคัญของ Mountain Tyrant ยูยอนอาน่าจะ ไม่มีเงื่อนง่า แม้แต่ฉันเพิ่งสร้างการตั้งค่าและไม่เคยใช้ ตัวละครหลักไม่มีโอกาสไปล่าเสือ
"..."
อย่างที่ฉันคิด ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ เมื่อเห็นว่าเธอกำลังสางผมและมองไปรอบๆ ดูเหมือนว่า เธอจะละอายใจที่ไม่รู้ค่าตอบ
"มีใครอยากจะเดาไหม"
แน่นอนฉันรู้คำตอบ มันเป็นโอกาสที่ดีที่จะโดดเด่น แต่ฉันไม่ได้ยกมือขึ้น ยุนฮยอกทำตัว เหมือนเขา แม้ว่าใบหน้าเสแสร้งของเขาทำให้ฉันหงุดหงิด แต่ฉันก็อยากจะรู้ว่าเขากำลัง วางแผนอะไรอยู่
"ฉัน...."
ขณะนั้นมีหญิงสาวยกมือขึ้น ฉันรู้สึกประหลาดใจ, ไอ้ห่านั่นใคร?
"จมูกเขาหรือเปล่า"
เธอคาดเตาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
เธอเป็นแค่คนพิเศษที่ตกหลุมรักยุนฮยอก
ชมรมวิชาการดำเนินต่อไปเป็นเวลาสองชั่วโมง มีอะไรให้เรียนรู้มากมายโดยไม่คาดคิด เช่น จุดสำคัญของสัตว์ประหลาด ความเข้ากันได้ระหว่างคุณสมบัติ และความแตกต่างระหว่าง เวทมนตร์และคาถา ฉันเรียนรู้รายละเอียดเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันอธิบายอย่างเกียจคร้านในนิยาย ของฉัน ตลอดเวลาที่ฉันดูนักเรียนนายร้อยหญิงน่ารักคุยกันในหัวข้อนี้
"เรามีแผนจัดงานเลี้ยงหลังเลิกงานในร้านอาหารใกล้ๆ กัน! มันจะดีมากถ้าคุณมา!"
อย่างไรก็ตาม หลังจากคลับจบลง ยุนฮยอกประกาศว่ามีปาร์ตี้หลังเลิกงานในร้านอาหาร ใกล้ๆ
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ยูยอนอาดูสนใจที่จะไป ฉันรู้สึกกังวลเล็กน้อย ฉันเดินตามเธอไป ฉันรู้ ว่าเธอไม่ใช่คนประเภทที่จะมีส่วนร่วมในงานต่างๆ เช่น อาฟเตอร์ปาร์ตี้
"เฮ้ จะไปแล้วเหรอ"
ฉันเข้าไปหาเธออย่างตั้งใจและถาม
เธอไม่ตอบสนอง
คิดว่าเป็นเพราะวิธีการพูดของฉัน ฉันจึงถามอีกครั้ง
"คุณจะไปไหม?"
เธอไม่สนใจฉันอีกครั้ง
คราวนี้ฉันถามด้วยความสุภาพและเหมาะสมยิ่งขึ้น
"คุณจะไปงานอาฟเตอร์ปาร์ตี้ด้วยเหรอ ยอนฮา?"
จากนั้นยูยอนอาก็ตอบรับด้วยการพยักหน้าเล็กน้อย
"ทำไม? ไม่ว่างเหรอ?"
"...จุ้ๆ"
"คนโง่คนนี้"
นั่นคือสิ่งที่ดวงตาของยูยอนอาพูด
"คุณจะไปทำไม"
"คุณไม่สงสัยเกี่ยวกับจุดสำคัญของ Mountain Tyrant เหรอ?"
"...ฮะ?"
โอ้ ฉันเข้าใจแล้ว
ข้อมูลสาธารณะเกี่ยวกับ Mountain Tyrant นั้นน้อยมากที่จะพูดได้ ไม่เพียงแต่ความ แข็งแกร่งของมันจะแตกต่างกันอย่างมากในแต่ละบุคคล มันยังอาศัยอยู่ในสถานที่ห่างไกล มากอีกด้วย แม้ว่าหนังของ Mountain Tyrant จะขายได้ราคาสูง แต่ก็ยากที่จะวางแผนออก ล่าเมื่อไม่มีใครแน่ใจว่าจะนำคนมากี่คน
ยูยอนอาเป็นผู้สืบทอดของกิลด์หลัก
ดังนั้นเหตุผลที่ยุนฮยอกทำราวกับว่าเขารู้ว่าจุดสำคัญของ Mountain Tyrant คือสิ่งนี้ เพราะ ฉันไม่ได้เขียนนิยายจากมุมมองของยูยอนฮา ฉันจึงไม่ได้เขียนชัดเจนว่ายุนฮยอกเกลี้ย กล่อมยูยอนอาได้อย่างไร ดูเหมือนว่า 'กิลด์' จะเป็นคีย์เวิร์ดในการล่อเธอออกไป
ยูยอนอามีสายเลือดของกิลด์ กลุ่มของเธอขึ้นสู่อำนาจในช่วง Outcall เมื่อ 50 ปีที่แล้ว ต้อง ขอบคุณความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของหัวหน้ารุ่นแรกของครอบครัวเธอ
ครอบครัวของเธอยังคงเป็นกลุ่มฮีโร่ที่ประสบความสำเร็จ แต่ยูยอนอามีปมด้อยเล็กน้อย เมื่อ เทียบกับกลุ่มขุนนางที่แท้จริง เธอรู้สึกว่าครอบครัวของเธอขาดแคลน นี่เป็นเหตุผลว่าทำไม เธอถึงเห็นซินจงฮักในเชิงบวก และเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงหมกมุ่นกับใบหน้าและการ ตกแต่งมากเกินไป
"...จุดสำคัญของ Mountain Tyrant?"
นี่เป็นโอกาสที่ดีในการลงทุนหรือไม่? มีมากมายที่จะได้รับประโยชน์จากการรักษาความ สัมพันธ์ที่จริงใจกับยูยอนอา ด้วยความเชี่ยวชาญในการจัดการธุรกิจและการคำนวณผล กำไร เธอถูกกำหนดให้เป็น 'ราชาแห่งโซล' ในอนาคต
"ฉันไม่อยากรู้อยากเห็น ฉันรู้แล้ว"
"อะไร?"
บูยอนอาถามอีกครั้งขณะที่เธอขมวดคิ้ว เธอดูหงุดหงิดอย่างมากจากการไม่เชื่อ
ในขณะนั้นฉันตัดสินใจ การใช้ข้อมูลนี้ที่จะเผยแพร่ในวันหนึ่ง ฉันจะดึงดูดความสนใจของยู ยอนอาและปลูกฝังความรู้สึกลึกลับในตัวเธอ เมื่อพิจารณาถึง SP และผลประโยชน์เพิ่มเติม ที่ฉันจะได้รับจากมันแล้ว มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่ยอมรับได้
ฉันลดเสียงลงเป็นกระซิบและส่งข้อมูลให้เธอด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
"จุดสำคัญของ Mountain Tyrant อยู่ที่ส่วนหลังของมัน"
"คุณเป็นบ้าอะไร..."
"มีเครื่องหมายสีน้ำเงินที่ส้นเท้าหลังของมัน แต่ดีเอ็นเอของมันระบุว่าเป็นขาหลังขวาหรือซ้าย นั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงยังไม่ค้นพบจุดสำคัญของมันจนถึงตอนนี้"
ฉันเป็นคนสร้างฉากสำหรับ Mountain Tyrant ฉันได้แรงบันดาลใจจากเรื่องราวของ Achilles' Heel ตอนที่ฉันสร้างฉาก ไม่น่าเป็นไปได้ที่การตั้งค่านี้จะมีการเปลี่ยนแปลง เนื่องจากรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ดูเหมือนจะไม่ถูกแตะต้อง
"ร่างกายของ Mountain Tyrant นั้นแข็งแกร่ง แต่เครื่องหมายสีน้ำเงินบนส้นเท้านี้เป็นจุด เดียวที่อ่อนนุ่ม นั่นคือจุดสำคัญของ Mountain Tyrant หากคุณวางกลยุทธ์รอบ ๆ ตัวมัน มัน ควรจะง่ายที่จะขโมยสองขาหลังของมัน
มูลค่าของข้อมูลนี้ต้องมีมูลค่าหลายหมื่นล้านวอน แต่เมื่อพิจารณาถึงความน่าเชื่อถือใน ปัจจุบันของฉันแล้ว ไม่น่าจะเกิน 100 วอน
"...นัทเฮด"
ตามที่คาดไว้ ยูยอนอาแสดงท่าทีเหยียดหยามราวกับว่าเธอกำลังมองดูแมลง จากนั้นเธอก็ เริ่มเดินออกไป ฉันเดินตามหลังเธอไป
"มันเป็นความจริง, เชื่อฉัน
"คุณจะเชื่อฉันไหม ถ้าตำแหน่งของเราสลับกัน"
"..."
แน่นอนฉันไม่เชื่อเธอ
"คุณเลือกเองว่าจะเชื่อฉันหรือไม่....
ฉันหวังว่าเธอจะ
"เฮ้!"
ในตอนนั้น จู่ๆ ยุนฮยอกก็เข้ามาขวางระหว่างยูยอนอากับฉัน เขาผลักฉันไปด้านหลังเล็กน้อย เขาถาม
"คุณไม่คิดว่าคุณเร่งเร้าเกินไปเหรอ?"
เพราะไอ้ตัวแสบนี้ตัวสูง ฉันเลยต้องแหงนหน้ามองเขา แต่ฉันหันไปหายูยอนอาแทน
"ฉันรบกวนคุณหรือเปล่า"
"ใช่"
"ฮะ"
เธอตอบอย่างเย็นชา ฉันโกรธที่หัวเราะเยาะเย้ยของยุนฮยอก
"ว่าแต่ คุณมางานอาฟเตอร์ปาร์ตี้ด้วยเหรอ"
เขาพูดอย่างถ่อมตัว ฉันส่ายหัว
"ฉันไม่
"อย่ารบกวนคนอื่นมากเกินไป อืม คุณยอนฮา...?"
อย่างไรก็ตาม ยูยอนอาเริ่มเดินออกไปแล้ว
"ฮะ"
ฉันคืนสิ่งที่ฉันได้รับ ด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว ยุนฮยอกไล่ตามยูยอนอา ในทางกลับกัน ฉันได้ แต่มองดูพวกเขาจากไป
ฉันให้ข้อมูลที่มีค่าแก่ยูยอนอา แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอจะใช้มันหรือลืมมันไป ในกรณีอย่างแรก ฉัน จะได้รับพันธมิตรที่เป็นไปได้ และในกรณีอย่างหลัง... จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไม่ว่าในกรณีใด ฉันไม่มีอะไรจะเสีย
**
ในคืนฤดูหนาวอันมืดมิด ยูยอนอาครุ่นคิดขณะที่เธอใช้ปากกาเคาะโต๊ะ
พรุ่งนี้ ทีมชั้นยอดของกิลด์ 'Essence of the Strait' จะออกไปล่า Mountain Tyrant
พวกเขาแอบซื้อข้อมูลเกี่ยวกับ Mountain Tyrant ตัวเดียวที่อาศัยอยู่ในภูเขา Kumgang และพวกเขาได้ยืนยันขนาดของมันกับหน่วยสอดแนมแล้ว
คาดกันว่าอยู่ในระดับกลางสูงระดับ 1 ความแข็งแกร่งของหนังของมันถึง Promentium ซึ่ง เป็นแร่ที่แข็งแกร่งซึ่งพบหลังจาก Outcall ดังนั้นกิลด์จะได้รับรายได้มหาศาลหากการล่า สำเร็จ
แต่ยูยอนอากังวลเรื่องหนึ่ง มันไม่ได้เพื่อความปลอดภัยของทีมล่าสัตว์ชั้นยอด รองหัวหน้า คนปัจจุบันของ 'Essence of the Strait มีอำนาจมากเกินไป เธอรู้สึกถึงที่นั่งของเธอเมื่อผู้ สืบทอดของกิลด์คุกคาม
ใช่ ยูยอนอากังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพื่อให้กิลด์ประสบความสำเร็จโดยไม่มีปัญหา เธอต้องเริ่ม มีส่วนร่วม
ในที่สุด ยูยอนอาก็เปิดสมาร์ทวอทช์ของเธอ เธอโทรออกโดยใช้ฟังก์ชันการสื่อสาร ในไม่ช้า เครื่องรับก็รับสาย และหน้าจอโฮโลแกรมก็เด้งขึ้นมา
"...เอ่อ ลุง?"
-ใช่ หญิงสาว
บนหน้าจอคือคิมซังโฮ เขาเป็นทหารผ่านศึกในวัยสี่สิบ ซึ่งเป็นแขนขวาที่พ่อของเธอไว้วางใจ มากที่สุด ตั้งแต่เธอยังเด็ก ยูยอนอาปฏิบัติต่อเขาเหมือนลุงแท้ๆ ของเธอ
-มีอะไรผิดปกติ?
แม้ว่าเธอจะโทรมา ยูยอนอาก็อายเกินกว่าจะพูดอะไร
เครื่องหมายสีน้ำเงินที่ส้นเท้า? คุณสามารถปิดการใช้งานขาหลังทั้งสองข้างได้โดยการ โจมตี? ฉันกำลังทำอะไรอยู่ โดนหลอกโดยเรื่องไร้สาระบ้าๆนั่นเหรอ?
"เอ่อ ฉันพูดแบบนี้เผื่อ..."
แต่ความเป็นไปได้นั้นไม่เป็นศูนย์และดูเหมือนว่าจะไม่เสียหายที่จะลอง แม้ว่ามันจะมาจากไอ้ บ้านั้น แต่ก็ต้องมีเหตุผลที่เขามั่นใจมาก ยูยอนอาพยายามกลั้นหายใจ
-ใช่ หญิงสาว?
"อืม ฉันรู้ว่ามันฟังดูบ้า แต่..."
เธอหลับตาและกำหมัดแน่น เธอพูด
"หากสิ่งต่าง ๆ ดูหยาบ ให้ลองดูที่ส้นเท้าของขาหลัง"
-...ส้นเท้าของฮินเลก?
คิม ซังโฮขมวดคิ้ว
ยูยอนอารู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่ถ้าเธอสามารถช่วยได้ และถ้าข้อมูลนี้เป็นความจริง...
"ใช่ ขาหลังของมัน... ส้นสูง ที่ส้นเท้าซ้ายหรือขวา น่าจะมี... อืม ฉันไม่แน่ใจว่าจริงไหม แต่..."
ยูยอนอาพูดต่อในขณะที่เสี่ยงที่จะอาย
"หากมีเครื่องหมายสีน้ำเงินอยู่ตรงนั้น ให้ลองเล็งไปยังสถานที่นั้น"


Tower of Hero ตั้งอยู่ใจกลางกรุงโซล
บนชั้น 103 ของสำนักงานใหญ่สมาคมฮิโร่ ยุนชิงอากำลังอ่านบันทึกเกี่ยวกับเหตุการณ์ ล่าสุดที่ไม่ได้รับอนุญาต วิดีโอที่เธอกำลังดูถ่ายทำโดยกล้องของพิพิธภัณฑ์ โดยธรรมชาติ แล้ว มันมีการต่อสู้ระหว่างนักเรียนนายร้อยของ Cube กับจินน์
แม้ว่าเธอจะลังเลเล็กน้อย แต่รู้ว่าเธออาจมีปัญหาหากถูกพบ คำพูดที่เธอได้ยินจากตัวแทน สมาคมฮีโร่กระตุ้นให้เธอเดินหน้าต่อไป
-พบร่องรอยของมานาธาตุแสงในที่เกิดเหตุ
มานาแอตทริบิวต์แสง ไม่เพียงแปลกเท่านั้น แต่ยังมีค่ามากอีกด้วย วีรบุรุษที่มีธาตุแสงมี บทบาทสำคัญในการปราบปรามจินน์ เนื่องจากจีนน์ส่วนใหญ่มีคุณลักษณะแห่งความมืด
ข้อเท็จจริงที่ตรวจพบธาตุแสงในพิพิธภัณฑ์ย่อมหมายความว่านักเรียนนายร้อยหนึ่งในสาม คนที่เอาชนะจินน์มีธาตุแสง
Yun Seung-Ah ผู้ซึ่งมักเน้นย้ำถึงความสำคัญของคุณสมบัติในทุกที่ที่เธอไป ต้องการรู้จัก เจ้าของมานาหายากนั้น
"แต่คนนี้..."
อันที่จริงมีชายคนหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของเธอ ตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาเป็นคนธรรมดาใน ทุกๆ ด้าน ในวิดีโอ ชายที่มีปัญหากำลังคุยกับคิมซูโฮ เมื่อจินน์ปรากฏตัว เขาหลบอย่างลับๆ และเพียงแค่ดูการต่อสู้
แต่เมื่อเห็นว่าคิมซูโฮถูกผลักกลับ เขาจึงเข้าไปซ่อนตัวและเริ่มทำท่าทางแปลกๆ เขากอดปืน ออก เหลือกระสุนเพียงนัดเดียว จากนั้นเขาก็เริ่มแตะอากาศเบาบาง
หลังจากนั้นประมาณหนึ่งนาที เขาก็บรรจุกระสุนเข้าในปืนและมุ่งหน้าไปยังสนามรบ
สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปนั้นลึกลับยิ่งกว่า
ปืนของเขาระเบิดพร้อมๆ กับที่เขาลั่นไกปืน ในขณะที่แสงสีขาวเจิดจ้าย้อมบริเวณโดยรอบ เนื่องจากแสง กล้องจึงค้างเป็นเวลาสามวินาที เมื่อหน้าจอกลับมาเป็นปกติทุกอย่างก็ เรียบร้อย
"อืม.
คนส่วนใหญ่คิดว่าการโจมตีเป็นของคิมซูโฮ แต่ยุนซึ่งอายังสงสัย ไม่ว่าเธอจะคิดอย่างไร แสงสว่างต้องมาจากการโจมตีของชายคนนั้น แม้แต่คิมซูโฮยังยอมรับในรายงานของเขาว่า "คิมฮาจินคลุมฉัน"
"คิมแฮจิน ฉันจำเขาได้แล้ว เขาเป็นนักเรียนนายร้อยที่เลือกปืน.... ดังนั้นจึงมีเหตุผลที่เขา เลือก"
ดับ!
ในขณะนั้นประตูก็เปิดออก ยุนซึ่งอาตกใจหันไปที่ประตู
ที่นั่นเธอเป็นผู้บริหารของสมาคม Aileen
แม้ว่าเธอจะมีรูปร่างเล็กและสูงเพียง 153 ซม. ยุนซึ่งอาก็รู้ว่ามียักษ์สูง 10 เมตรอยู่ภายในตัว เธอ โชคไม่ดีสำหรับเธอ Aileen จ้องมองเธอด้วยสายตาที่น่าสะพรึงกลัว ใบหน้าของ Yun Seung-Ah ชิดขณะที่เธอกระโดดขึ้นด้วยความสยดสยอง
"อุน ออนนิ?"
"ฉันรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ ออกมา
"อ๊ะ เดี๋ยวก่อน ออนนี่ ฉันอธิบายได้ ฉันสามารถ.....
"หุบปากแล้วตามฉันมา"
ยุนซึ่งอาไม่ต้องการตามเธอออกไปแม้ว่าจะต้องเสียชีวิตก็ตาม แต่ร่างกายของเธอ เคลื่อนไหวได้เอง มันคือ 'Spirit Speech' ของขวัญชิ้นเดียวของ Aileen แน่นอนว่าแม้จะทรง พลังเพียงใด ราคาที่เธอต้องจ่ายก็มากไม่แพ้กัน มีความเสี่ยงสูงที่พลังเวทย์จะถอยกลับ และ ร่างกายที่ด้อยพัฒนาของเธอก็เป็นราคาที่เธอต้องจ่ายเช่นกัน แต่ยังคง....
"พี่คะ หนูก็เป็นฮีโร่เหมือนกัน! ขอหน้าฉันหน่อยสิ!"
ความสามารถของเธอโกงมากเกินไปจริงๆ
"เฉพาะวีรบุรุษของสมาคมเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาที่นี่"
"ฉันรู้! ฉันจะออกไปเอง ปล่อยฉันไป!"
"คุณรีบไปก่อนที่ฉันจะโยนคุณออกไปนอกหน้าต่าง"
ในที่สุด ยุนชิงอาก็ถูกไล่ออกจากห้องบันทึกเสียง
"คุณเมีสองทางเลือก หนึ่ง ถูกลงโทษ สองช่วยฉันด้วยบางสิ่ง"
"ฉันเสียใจ. ได้โปรด ปล่อยฉันไปสักครั้งเถอะ ฉันไม่อยากทำเหมือนกัน"
เหลือแต่วิดีโอที่ยุนซึ่งอากำลังดูอยู่ในห้องว่างๆ
"ช่วยฉัน-!"
[การฝึกการต่อสู้ในวันอังคาร การสำรวจเขาวงกต
ภายในถ้ำมิดที่สร้างโดย Cube ยูยอนอา ฉัน และคนอื่นๆ ในทีม 5 กำลังอยู่ในระหว่างการฝึก การต่อสู้ของเรา
"คุณโฮซอง คุณสาซึกิ คุณเห็นอะไรไหม"
ยูยอนอาถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
เราอยู่ในคุกใต้ดินเทียมที่ออกแบบตามเขาวงกตอันมืดมิด เป้าหมายของการฝึกคือการ ทะลวงผ่านเขาวงกตที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์ผีดิบและไปให้ถึงใจกลางเขาวงกต เนื่องจาก หมอกถูกสร้างขึ้นจากมานาแห่งความมืด แม้แต่ฮีโร่ก็ยังพบว่าเป็นการยากที่จะจุดไฟในถ้ำ
"ไม่ ฉันทำไม่ได้
"ฉันก็ไม่เหมือนกัน...
Jin Hoseung และ Hazuki ตอบ
"...จุ้ๆ"
ยูยอนอาเดาะลิ้นของเธอและไม่ถามอีกต่อไป ฉันยังคงถูกปฏิบัติเหมือนเป็นบุคคลที่มองไม่ เห็น แม้ว่าฉันจะให้โค้กเป็นของขวัญแก่เธอแล้วก็ตาม
ฉันส่ายหัวแล้วพูดว่า "ฉันเห็น"
"ฮะ?"
"จริงหรือ?"
จินโฮซองและฮาซีก็ประหลาดใจ แต่ยูยอนอาไม่สนใจฉัน
"ฉันบอกว่าฉันเห็น"
รำคาญกับท่าทีของเธอ ฉันพูดเสียงดังไปที่ด้านหลังศีรษะของเธอ
"ฉันสามารถมองผ่านความมืดได้
ในตอนนั้น ยูยอนอาหันกลับมาอย่างรวดเร็วด้วยสายตาที่จับจ้อง อย่างไรก็ตาม เธอกำลัง เผชิญหน้ากับจินโฮซอง ไม่ใช่ฉัน
"เลิกล้อเล่นสักที"
เมื่อถูกดูถูก จินโฮซองผงะ ในขณะที่ฉันโต้กลับอย่างตั้งใจ
"ฉันแค่บอกว่าคุณจะล้มถ้าคุณไปทางนั้น"
"ไร้สาระอะไร- จ๊าก!"
ยูยอนอาพลาดท่าในเวลาที่เหมาะสม ขณะที่เธอเริ่มดิ่งลง ผมก็กระโดดเข้าไปจับแขนเธอไว้ ยูยอนอาจับไหล่ของฉันด้วยมือที่สั่นเทา
"คม"
หลังจากปืนกลับขึ้นมาโดยใช้ตัวของฉันเป็นเชือก ยูยอนอาก็ไอแห้งๆ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิด ขึ้น
ดูเหมือนว่าคุณไม่ได้โกหก เห็นได้ยังไง"
"ฉันตาดี"
มันต้องขอบคุณของขวัญของฉัน Thousand-Mile Eyes ไม่ได้ถูกขัดขวางโดยระยะทางหรือ สิ่งกีดขวาง แน่นอนว่ารวมถึงแสงด้วย
*....ดี อย่างน้อยเธอน่าจะทำได้มากขนาดนั้น แล้วเราควรไปที่ไหน?"
"แค่ตามฉันมา"
"โอ้ เชื่อถือได้แค่ไหน~"
จินโฮซองวางมือบนไหล่ของฉันราวกับว่าเราเป็นเพื่อนกัน ฉันสะบัดมือออกแล้วก้าวเดินต่อไป
จากจุดนั้นสิ่งต่าง ๆ ค่อนข้างง่าย
ฉันต้องเดิน หลบสิ่งที่ฉันสามารถหลบได้ และบอกยูยอนอาในสิ่งที่ฉันไม่สามารถหลบได้
หากศัตรูที่หลีกเลี่ยงไม่ได้คือวิญญาณที่มีร่างกายเป็นของเหลว แส้ไร้ความปรานีของยูยอน อาจะจัดการมัน และถ้ามันเป็นอันเตด จินโฮซองและฮาซูกิจะจัดการมัน
ความแข็งแกร่งของฉันเพิ่มขึ้นจากการออกกำลังกาย ดังนั้นจึงไม่มีปัญหา แม้ว่าจะไม่ต้องวิ่ง เป็นส่วนใหญ่ แต่การฝึกเฉพาะนี้เป็นเรื่องง่าย
และตอนนี้ฉันสามารถเห็นผลลัพธ์ด้วยตาของฉันเอง
เราไปถึงใจกลางเขาวงกตจนได้ ที่นั่นเราเห็นเพียง 8 คนเท่านั้น กล่าวอีกนัยหนึ่งเราได้อันดับ ที่สาม
"ยูยอนอา?"
"นี่ จงฮัก"
ขินจงฮักซึ่งนั่งอยู่บนก้อนหินทำตัวเท่โดยไม่จำเป็นเรียกยูยอนอา เธอวิ่งไปหาเขาด้วยรอย ยิ้มที่เป็นมิตร วิธีที่เธอปฏิบัติต่อซินจงฮักนั้นแตกต่างจากวิธีที่เธอปฏิบัติต่อฉันอย่างชัดเจน
"ที่นี่"
คิมซูฮยอกที่กำลังรออยู่ อ่านเวลาของเราโดยไม่สนใจการกลับมาพบกันอีกครั้งของยูยอนอา
"ทีม 5. 48 นาที 10 วินาที อันดับสาม"
ในเวลาเดียวกัน Jin Hoseung และ Hazuki ก็ส่งเสียงเชียร์
"รู้.. ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคุณ คุณมีดวงตาที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ~"
"คุณทำได้ คุณทำได้!"
ตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนพื้นกับพวกเขา ยูยอนอาออกไปหาซินจงฮักแล้ว และคิมซูโฮก็นอนอยู่บน พื้น ดูเหมือนว่าเขายังคงทรมานกับการปลดปล่อยความสามารถของเขาที่พิพิธภัณฑ์
ฉันยังผ่อนคลาย
ประมาณห้านาทีก็มีอีกทีมหนึ่งมาถึง ฉันไม่แปลกใจเลยว่าใคร นักแม่นปืนมักมีสายตาที่ดี
"นี่นายน"
เมื่อเห็นเงาของแชนายุนจากความมืด ยูยอนฮาก็เดินเข้ามาหาโดยแสร้งทำเป็นมีความสุข
ด้วยเหตุผลบางอย่าง แซนายุนถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่น ดูเหมือนว่าเธอตกหลุมพราง เดินตรงมา ทางฉัน เธอพักสายตามาที่ฉันและหยุดชั่วคราว สายตาเย็นชาของเธอดูเหมือนจะแทงทะลุ ฉัน
"....นายุน?"
เธอไม่ตอบรับสายของยูยอนอา โดยไม่สนใจเธอเลย แขนายุนเดินมาหาฉันแล้วถามทันที
"เวลาของคุณคืออะไร"
มันเป็นคำถามสั้นๆ ฉันตอบกลับสั้นๆ
"...48 นาที"
แซนายุนกัดฟันแน่น นักแม่นปืนมักทำหน้าที่เป็นผู้เบิกทางของทีม แชนายุนคิดถูกแล้วว่าฉัน เป็นคนนำทางทีมของฉัน
"ดูเหมือนคุณมีของดีอยู่เหมือนกัน"
เป็นการยั่วยุที่ชัดเจน ฉันลังเลที่จะตอบกลับ ฉันควรจะโต้กลับ?
ฉันมีเหตุผลที่ดีที่จะทำเช่นนั้น
คู่อริของนิยายเริ่มแข็งแกร่งขึ้น ดังนั้นมันจึงจำเป็นสำหรับฝ่ายเรา.... แม้ว่าแซนายอนคน ปัจจุบันอาจจะไม่ได้อยู่ข้างฉัน... อย่างไรก็ตาม มันจำเป็นสำหรับตัวละครหลักที่จะต้อง แข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน
ในการทำเช่นนั้น แขนายุนจำเป็นต้องละทิ้งคันธนูอย่างรวดเร็ว ในโลกนี้ ศักยภาพของเธอ เป็นรองเพียงแค่คิมซูโฮเท่านั้น แต่ด้วยธนู ศักยภาพของเธอจะสูญเปล่า
"ฉันเดาว่าคุณพูดถูก"
แต่ฉันยังไม่พบว่าจำเป็นต้องตอบสนองต่อการยั่วยุของเธอ
ระหว่างแรงจูงใจเชิงลบและแรงจูงใจเชิงบวก แชนายุนได้รับผลกระทบจากอดีตมากกว่า ตามการตั้งค่าของฉัน อย่างไรก็ตามตัวแทนของแรงจูงใจมีความสำคัญ คนอ่อนแออย่างฉัน ยั่วเธอก็คงไม่มีความหมายอะไรมาก
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา นอกจากนี้ ฉันมั่นใจว่าอีกไม่นานฉันจะแซงหน้าแขนายุนในวิชายิงธนู
ฉันต้องรอจนกว่าจะถึงเวลานั้น
"อิ่ม"
แชนายุนดูเบื่อกับการถอยหนีของฉัน ขณะที่เธอกลับมาพร้อมกับเสียงตะคอก
ฉันส่ายหัว
ในขณะนั้น สายตาของฉันก็พบกับยูยอนอา ด้วยเหตุผลบางอย่าง ดวงตาของเธอแสดงความ สนใจเล็กน้อยที่ไม่เคยมีมาก่อน
"ยิ้ม"
....แต่ไม่นานนัก เธอก็เดินจากไปพร้อมกับพูดจาดูถูกเหยียดหยามเช่นเดียวกับแชนายุน


[คุณต้องการอะไร?]
ฉันรู้ว่ายูยอนอาจะเห็นด้วย เธอเป็นประเภทที่ไม่สามารถทนเห็นแก่ฝ่ายเดียวได้
ตอนนี้ฉันสงสัยว่าฉันควรขอ
การขอเงินรู้สึกไม่ถูกต้อง ฉันกำลังพูดถึงยูยอนอา แต่เธอยังเป็นผู้เยาว์ เธอคงไม่สามารถใช้ เงินหลายสิบล้านวอนได้อย่างอิสระ
[มันง่าย ฉันต้องการอาวุธ
หลังจากส่งข้อความข้างต้นให้เธอแล้ว ฉันส่งลิงก์ไปยัง Desert Eagle ของ Essential Armory ให้เธอ
ยูยอนอามองไปที่ลิงก์ที่ฉันส่งให้เธอและหันกลับมามองที่ฉัน ดูเหมือนเธอไม่มีท่าทีเป็นศัตรู
[ฉันคิดว่ามันถูกมากทีเดียว]
[....ฉันเข้าใจ.]
เยี่ยม เธอเห็นด้วย
[เป็นไปได้ไหมที่จะได้ภายในวันพรุ่งนี้?]
ยิ่งเร็วเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งทำเงินได้มากขึ้นเท่านั้น แม้ว่าพรุ่งนี้จะยากเกินไป แต่ฉันหวังว่าจะได้รับ ภายในสิ้นสัปดาห์
[ได้ ฉันจะจัดการให้
น่าแปลกที่เธอตอบโดยไม่ลังเล แม้ว่าพ่อแม่ของเธอจะยังคงรับผิดชอบงานกิลด์อยู่ก็ตาม ฉัน ประทับใจในความเด็ดเดี่ยวของเธอ
"กลับไปที่ที่นั่งของคุณ"
การพักสิ้นสุดลงในเวลาที่เหมาะสม เมื่อศาสตราจารย์ชราเริ่มเข้าชั้นเรียนอีกครั้งหลังจากดื่ม น้ำไปเล็กน้อย
**
ชั้นเรียนทฤษฎีของวันพุธสิ้นสุดลง และเวลา 15.00 น. เริ่มการฝึกต่อต้านบุคคล
ในสนามฝึกที่ค่อนข้างใหญ่ นักเรียนนายร้อยแต่ละคนได้พบกับคนอื่นๆ ที่พวกเขาสัญญาว่า จะต่อสู้ ในขณะเดียวกันฉันก็มองหาผู้สอนอย่างสมเพช
"เฮ้"
เสียงแหลมแทงหูฉันจากด้านหลัง มันต้องโทรหาฉันแน่ๆ ฉันหันกลับมาและตัวแข็งทันที แซ นายุนจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาหวาดกลัว
เธอถามว่า "สปาร์กับฉัน"
ความเป็นปรปักษ์ในน้ำเสียงของเธอล้อมรอบด้วยเจตนาฆ่า
อีก. ฉันกลิ่นน้ำลายเต็มปาก
เช่นเดียวกับคำกล่าวที่ว่า คำพูดทำให้เกิดหนี้มูลค่าหนึ่งพันเหรียญทอง ฉันสร้างศัตรูที่น่าสะ พรึงกลัวด้วยประโยคเดียว อันที่จริง แชนายุนนั้นอันตรายเกินกว่าจะมีใครเป็นศัตรู เพื่อที่จะ มีชีวิตที่สงบสุข ฉันต้องแก้ไขความสัมพันธ์ของเราแม้จะต้องคุกเข่าและขอทาน
แต่เมื่อมองไปที่แซนายุน ฉันตกในความคิด เธอจะยกโทษให้ฉันได้ไหมที่ดูถูกฉันเพียงเพราะ ฉันขอโทษ?
เมื่อเห็นฉันเงียบ แขนาบุนก็ชี้มาที่ปืนของฉันแล้วพูด
"ปืนของคุณ เอามันออก.
ปืนฝึกหัดกระบอกแรกแตกเมื่อฉันต่อสู้กับจีนน์ นี่เป็นอันใหม่ ฉันมองลงไปที่ซองหนังของฉัน แล้วหันกลับไปมองที่แขนายุน
"ฉันไม่ต้องการ"
"...คุณกลัว?"
สองคำนี้ส่งเสียงดังก้องมาก ทำให้สายตาในสนามฝึกจับจ้องมาที่เรา
"อืม..."
ฉันควรทำตัวอย่างไรต่อหน้าแซนายอน?
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า "เหตุการณ์" ที่ฉันไม่รู้นั้นเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่นักเรียนนายร้อยทุกคน คิม ขุนดงคนเติมก็น่าจะรู้เรื่องนี้เช่นกัน ดังนั้น ถ้าฉันขอโทษตอนนี้ มันอาจดูเหมือนเป็นการดูถูก มากกว่า
"เลขที่
.....นอกจากนี้ มันอาจจะดีกว่าสำหรับฉันที่จะเป็นคนเลวสำหรับแชนายุน เป้าหมายแรกและ สำคัญที่สุดของฉันและเหตุผลที่ฉันทำงานหนักโดยไม่ได้พักผ่อน....คือการฆ่าพี่ชายของเธอ ภายในระยะเวลาหนึ่ง
แม้ว่าฉันจะแก้ไขความสัมพันธ์ของฉันกับแชนายุนและกลายเป็นเพื่อนกันไปแล้วก็ตาม การก ระทำของฉันจะทิ้งเธอไว้เพียงความรู้สึกโหดร้ายของการทรยศและความเกลียดชัง
"ฉันเกรงว่าคุณอาจจะได้รับบาดเจ็บ สิ่งนี้ใช้กระสุนจริง คุณเข้าใจไหม"
ทันใดนั้นน้ำหนักของบรรยากาศก็เปลี่ยนไป แขนายุนกำธนูแน่น ฉันสามารถเห็นปริมาณที่ เธอใช้แรงผ่านเส้นเลือดที่โผล่ออกมาจากมือของเธอ
"ฉันไม่คิดว่ากระสุนของคุณจะทำร้ายฉันแม้ว่าจะโดนก็ตาม"
แซนายุนพยายามระงับความโกรธของเธอและตอบโต้ด้วยการเยาะเย้ยอย่างเย็นชา
คำตอบของฉันนั้นเรียบง่าย
"คุณจะไม่ได้รับบาดเจ็บ คุณจะตายแทน"
"....ฮะ พูดแบบนั้นอีกแล้ว พังก์"
แขนายุนเข้ามาใกล้ฉัน เธอดูเหมือนว่าเธอจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ในทางเทคนิคเธอสูง 165 ใน ขณะที่ฉันอายุ 174 แต่เธอดูตัวใหญ่ขึ้นมากด้วยเหตุผลบางอย่าง
"จริงเหรอ คุณคิดว่าคุณเป็นใคร"
บรรยากาศเริ่มแย่ลงและมีผู้ชมจำนวนมากขึ้นเพื่อชมการต่อสู้ ขณะนั้น.....
"แขนายน กลับกันเถอะ"
ผู้สอนก้าวเข้ามา ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขอบคุณที่เธอมาก่อนที่จะสายเกินไป แซ นายุนหันไปทางผู้สอน
"ทำไมฉันต้อง?"
"ก่อนที่เขาจะเอาปืนมาซ้อม ไม่มีใครสามารถซ้อมกับนักเรียนนายร้อยคิมฮาจินได้
"แต่ฉันไม่ถือสา"
"ฉันทำใจ"
"ทำไม"
"ฝ่าฝืนคำสั่งอาจารย์จะถูกลงโทษทางวินัย"
"..."
คำพูดของผู้สอนนั้นเด็ดขาด แชนายุนกัดฟันด้วยท่าทางรู้สึกผิด แต่สุดท้ายเธอก็มองผมเป็น ครั้งสุดท้ายก่อนจะจากไป ผู้ชมก็แยกย้ายกันกลับไปฝึกซ้อม
ทุกอย่างกลับสู่ปกติ
"เอาปืนออกมา"
ผู้สอนพูดขณะที่เธอพันมือด้วยผ้าพันแผล ชื่อของเธอ... พัค ฮยอนอา ใช่ไหม? ฉันถาม อาจารย์
"มีปืนสำหรับซ้อมรบด้วยหรือ?"
"ฉันจะไปรู้ได้ยังไง"
แตกร้าว ผู้สอนทุบข้อนิ้วและคอต่อหน้าฉัน
"เดี๋ยวมา"
จากนั้นเธอแสดงนิ้วด้วยรอยยิ้ม
คนๆ นี้.... เธอชอบมันไหม?
**
วันพฤหัสบดีเป็นการปฐมนิเทศของสโมสรล่าสัตว์ แต่เนื่องจากนักเรียนนายร้อยไม่จำเป็น ต้องไปปฐมนิเทศ ฉันจึงตัดสินใจข้ามไปในสัปดาห์นี้ ส่วนหนึ่งก็เพื่อหลีกเลี่ยงแชนายุน แต่ เหตุผลหลักคือการทดสอบอาวุธที่ฉันจะได้รับโดยเร็วที่สุด
"อ่า ฉันรอไม่ไหวแล้ว"
ตอนนี้ฉันอยู่ที่ Angel Box ร้านกาแฟใกล้กรุงโซล ฉันกำลังรอรายการอยู่ที่นี่ ตามบันทึก นักเรียนนายร้อยสามารถใช้พอร์ทัลได้ 5-6 ครั้งต่อเดือน ตราบเท่าที่พวกเขากรอกแบบ ฟอร์ม
เวลาผ่านไป 5:29:55... 5:29:56... 5:30:00 น.
เมื่อถึงเวลาที่สัญญา ประตูร้านก็เปิดออก
ชายในชุดสูทสีดำและแว่นกันแดดเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าเดินทาง หลังจากมองไปรอบๆ ครู่ หนึ่ง สายตาของเขาก็พบกับฉัน ฉันโบกมืออย่างมีความสุข การแสดงออกของชายคนนั้นไม่ เปลี่ยนแปลง เขาก้าวขายาวก้าวเข้ามาหาฉัน
"คิมฮาจินเหรอ?"
"ใช่นั่นฉันเอง"
ฉันรู้สึกเหมือนรู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร มีเพียงคนเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวของฉันเมื่อฉันคิดถึง คนรับใช้ของยูยอนอา - จิน เซซาน
ขายที่สันนิษฐานว่าเป็นจิน เซซานวางกระเป๋าเดินทางลงบนโต๊ะโดยไม่ได้นั่งลง
"นี่คือรายการ ช่วยดูหน่อย"
"ที่คุณรีบ? นั่งได้"
ฉันชี้ไปที่เก้าอี้ข้างหน้าฉัน ก่อนที่ฉันจะได้รับไอเท็มนี้ ฉันต้องการทำการทดสอบอย่าง รวดเร็ว
"ทีม
เขานั่งลงโดยไม่บ่น
ฉันหยิบแล็ปท็อปที่ซื้อมาจากกระเป๋า เมื่อวานฉันทำการเปลี่ยนแปลงบางอย่างกับแล็ปท็อป เครื่องนี้ ใช่ ฉันสามารถใช้แล็ปท็อปเพื่อดัดแปลงแล็ปท็อปเอง
"คุณกำลังท่าอะไรอยู่หรือเปล่า"
"คุณหมายความว่าอย่างไร?"
ชายคนนั้นเอียงศีรษะ
"คุณแตะแอร์ทำไม"
"คุณไม่เห็นนี่?"
ฉันยกแล็ปท็อปขึ้น
"..."
เขามองฉันราวกับว่าฉันบ้า
ฉันเข้าใจ ฉันมีความสงสัยเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าฉันพูดถูก มีเพียงฉันเท่านั้นที่มองเห็น แล็ปท็อปเครื่องนี้
"ฮ่าๆ ฉันล้อเล่น"
นั่นเป็นสิ่งที่ดีสำหรับฉัน
ฉันเปิดแล็ปท็อป การตั้งค่าเพิ่มเติมที่ฉันใส่ลงในแล็ปท็อปคือสิ่งนี้
(เมื่อคิมฮาจินอยู่ในระยะ 50 เมตรจากเป้าหมายด้วยการตั้งค่าที่เปลี่ยนแปลง เนื้อหาและ ข้อมูลสรุปของการเปลี่ยนแปลงจะถูกส่งไปยังแล็ปท็อปของคิมฮาจิน]
[*ใช้ไม่ได้กับเป้าหมายที่มีความสำคัญเกินระดับหนึ่ง]
เหตุผลที่ฉันเพิ่มการตั้งค่านี้เพราะฉันคิดว่าจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นหากได้รับแจ้งเกี่ยวกับ การเปลี่ยนแปลงผ่านสื่อที่เป็นกลาง แทนที่จะต้องสังเกตและจากนั้นให้ผู้เขียนร่วมบอก
อาจเป็นเพราะผู้เขียนร่วมไม่สนใจหรือเพราะเขาสนับสนุนการแก้ไขที่ฉันทำ ฉันต้องจ่าย เพียง 200 SP
(ตรวจพบการเปลี่ยนแปลงการตั้งค่า)
และในขณะนี้มีการแจ้งเตือนในแล็ปท็อปตามที่คาดไว้
(จิน เซชาน - ความรู้สึกที่เขามีต่อยูยอนอาลึกซึ้งยิ่งขึ้น]
ฉันไม่รังเกียจการเปลี่ยนแปลงนี้
"ยังไงก็ตาม ฉันจะดูเดี๋ยวนี้"
ฉันเปิดกระเป๋าเดินทาง
คลิก. คลิก.
เคสเปิดออกด้วยเสียงอันไพเราะ แสงสว่างเจิดจ้าปะทุขึ้นจากภายใน
"...ว้าว"
บนกำมะหยี่สีแดงแฟนซีมีปืนพกทองคำขาวและนิตยสาร สวยกว่าที่เห็นในรูปอีกค่ะ
"ตามที่สัญญาไว้ มันคือ Desert Eagle พร้อมอุปกรณ์เสริมครบครันและแม็กกาซีนกระสุน เวทมนตร์ระดับสุดยอด 60 นัด"
"ขอบคุณ คุณไปได้แล้ว
ฉันไม่สนใจจินเซซานอีกต่อไป ฉันตรวจสอบการตั้งค่าอาวุธใหม่โดยใช้แล็ปท็อป
[อินทรีทะเลทราย]
[ระดับสูง] [คุณสมบัติโลหะ]
ปืนพกชิ้นเอก มีผลเพิ่มหลายอย่าง
[การเพิ่มพลังโจมตี - 1/10
[เวทลดน้ำหนักอันดับต่ำ
เวทควบคุมการหดตัวระดับกลาง
[Bullet มายากล]
[เกรดพินนาเคิล] [แอตทริบิวต์ Null]
44 Macon กระสุนเหล็กมานาที่มีมานาบริสุทธิ์สูงแบบควบแน่น
[พลังโจมตี - 4/10]
ฉันรู้สึกติขึ้นมากที่สามารถอ่านคำอธิบายของพวกเขาได้
โดยไม่ต้องดัดแปลงปืนหรือกระสุน ฉันรู้สึกเหมือนฉันสามารถฆ่าสัตว์ประหลาดระดับกลาง ต่ำได้อย่างง่ายดาย ฉันน่าจะเอาอีเทอร์จากรังปีศาจในซูวอนได้ด้วย
"งั้นฉันจะไป"
"อา ใช่ ระวังตัวด้วย"
หลังจากส่ง Jin Sechan ออกไป ฉันตรวจสอบจำนวน SP ที่ฉันเหลืออยู่
250.
ตอนนี้ฉันควรใช้จ่ายอย่างไร
**
หลังจากออกจากร้านกาแฟ จินเซซานติดต่อยูยอนอา เธอถามทันทีที่รับสาย
คุณส่งสินค้าหรือไม่?
"ใช่."
-มีอะไรพิเศษเกี่ยวกับเขาไหม?
"นั่นคือ..."
ไม่มีอะไรที่ "พิเศษ" แต่มีบางอย่างที่เขาพบว่าแปลก ไม่ว่าเขาจะคิดถึงเรื่องนี้มากแค่ไหน ท่าทางของชายคนนั้นไม่ใช่สิ่งที่เด็กอายุ 17 ปีควรมี ไม่ต้องพูดถึง มันเกือบจะเหมือนกับว่า เขารู้ว่าจินเซซานคือใคร...
-ใช่?
"...เลขที่. ไม่มีอะไรพิเศษเป็นพิเศษ"
แต่เขาไม่สามารถตัดสินใจได้ด้วยการแลกเปลี่ยนสั้น ๆ นั้น ท้ายที่สุด เขาเป็นนักเรียนนาย ร้อยของ Cube แม้แต่ยูยอนอาก็ยังมีท่าทางที่ดูมีศักดิ์ศรีและไม่เหมาะกับอายุของเธอ
-ใช่ฉันเข้าใจแล้ว. ขอบคุณสำหรับการทำงานของคุณ Sechan-ssi
"ด้วยความยินดี."
จากนั้นการโทรก็สิ้นสุดลง
แม้ว่าเขาอยากจะพูดต่ออีกสักหน่อย แต่เขาก็ตัดสินใจที่จะพอใจ


[เวลาประมาณ 13.00 น. วันนี้ สัตว์ประหลาดกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในกรุงโซล ทำให้มีผู้บาด เจ็บ 500 คน และเสียชีวิต 7 คน)
ผู้ประกาศข่าวคนใหม่กำลังรายงานเหตุการณ์ในวันนี้ ด้วยการถอนหายใจลึก ๆ แขซินฮยอก ลูบผู้ป่วยที่ล้มป่วย ผิวชิดของเธอดูเหมือนจะทิ่มแทงหัวใจพ่อของเธอ แม้ว่าเธอจะเป็นผู้ใหญ่ ที่จะกลายเป็นฮีโร่ในไม่ช้า แต่แขนายุนก็ยังเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ สำหรับแชชินฮยอก
[...จากการสืบสวน กลุ่มมอนสเตอร์ถูกนำโดยมอนสเตอร์ขั้นกลางระดับ 1 "beast inciter สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายตัวแบดเจอร์ขนาดเท่ามนุษย์นี้ไม่เคยปรากฏในเกาหลีมาก่อน สมาคมเชื่อว่าสัตว์ประหลาดถูกนำเข้ามาโดยบุคคลที่สาม และได้ทำการค้นหา]
"...อืม"
ในขณะนั้น แขนายนลืมตาขึ้น แซซินฮยอกลุกขึ้นทันทีและเรียกหมอ
"คุณตื่นแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง"
"...ดี"
แขนายุนยกร่างที่อ่อนแอของเธอขึ้น แพทย์วิ่งเข้ามาเพื่อตรวจชีพจรของเธอ แต่แชนายุน ผลักเขาออกไปด้วยรอยยิ้ม
"ผมสบายดีพ่อ"
"จริงหรือ?"
"แน่นอน ฉันไม่ได้รับบาดเจ็บ หมอไม่ได้บอกเหรอ?"
"ฉัน ฉันทำ"
หมอพูดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ แซ ชินฮยอกเป็นบุคคลที่มีอำนาจซึ่งมีเศรษฐกิจของประเทศอยู่ ในมือของเขา เขารู้ว่าการมีด้านไม่ดีของผู้ชายคนนี้รังแต่จะทำให้ชีวิตของเขายากขึ้น
"...ดูเหมือนเธอจะสบายดี งั้นคุณไปได้แล้ว"
"ครับท่าน"
หมอรีบวิ่งออกไป เมื่อมองไปที่ประตูที่ปิดลง แชนายุนก็พูดสั้นๆ
"...พ่อ."
"ทีม?"
Chae Shinhyuk ตอบกลับอย่างใจดี
"เรื่องโอปป้า"
เสียงทุ้มต่ำของเธอทำให้นึกถึงอดีตอันดำมืดที่เขาอยากจะลืม การระลึกถึงลูกชายของเขา ทําให้เกิดความเจ็บปวดในใจของเขาเสมอ แขชินฮยอกจับมือลูกสาวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
"...มีอะไรเหรอ?"
"ฉันไปหาเขาตอนออกจากโรงพยาบาลได้ไหม? ฉันกำลังลาป่วยอยู่ใช่ไหม"
"แน่นอนคุณสามารถ."
แชชินฮยอกตกลงอย่างง่ายดาย
แซนายุนเอนหัวพิงไหล่พ่อของเธอและนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อน
จินน์จากพิพิธภัณฑ์ มือสีดำที่บีบคอเธอ และเสียงที่กล่าวถึงพี่ชายของเธอ... ณ จุดนั้น ความ โกรธของแซนายุนก็ฟื้นขึ้นมา
"พ่อ ยังไงก็ตาม..."
น้ำเสียงของแชนายุนมืดมน เสียงของเธอมีอารมณ์หนัก แซซินฮยอกถามอย่างเป็นห่วง
"ว่าไง?"
"...ไม่ มันไม่มีอะไร"
ทันใดนั้นเธอเริ่มเกลียดใครบางคนจากกันทิ้งของหัวใจ แต่เธอไม่สามารถบอกพ่อของเธอได้ ว่าเธอรู้สึกอย่างไร
เธอนึกย้อนกลับไปตอนที่ท้องของเธอกำลังเดือดจากการถูกพิษจากพลังเวทย์ของจินน์ แม้ ในขณะที่เธอดิ้นด้วยความเจ็บปวด เธอก็ยังได้ยินเสียงของชายคนนั้นอย่างชัดเจน
-ฉันแน่ใจว่าพี่ชายของเธอจะมาปลอบใจเธอ
ผู้ชายคนนั้นพูดถึงพี่ชายของเธอ เมื่อ 4 ปีที่แล้ว ในวันที่ท้องฟ้าถล่มลงมา ทุกคนในโลกได้ รับรู้ เธอจึงไม่มีเวลามานั่งเสียใจ หลังจากวันนั้น ชื่อของพี่ชายของเธอก็ฝังลึกอยู่ในหัวใจ ของเธอ และเขาก็กลายเป็นเรื่องที่ไม่มีใครแตะต้องได้สำหรับเธอ
ในฐานะนักเรียนนายร้อยของ Hero Academy ผู้ชายคนนั้นควรรู้เกี่ยวกับสถานะของพี่ชาย ของเธอ ถึงกระนั้น เขาก็กล่าวถึงน้องชายของเธอในทำนองนั้น
แชนายุนระงับความโกรธที่พุ่งขึ้นจากใจของเธอและสลักชื่อของชายคนนั้นไว้ในหัวของเธอ
คิม ฮาจีน, คิม ฮาจิน
จากวันนี้ แซนายุนจะไม่ลืมชื่อนี้อีกต่อไป
**
ท้องฟ้าของกรุงโซลถูกย้อมด้วยสีส้ม การเคลื่อนไหวของดวงอาทิตย์ไม่แตกต่างจากปกติ แต่ฉากที่สะท้อนจากดวงอาทิตย์ตกสามารถอธิบายได้ว่าเป็นผี
เศษยางมะตอยเกลื่อนถนน ขณะที่เด็กร้องไห้ใต้เสาโทรศัพท์หักครึ่ง รถพยาบาลเดินทางไป มาโดยบรรทุกคนเจ็บหรือศพ
แม้ว่าสถานการณ์จะได้รับการดูแลโดยผู้กล้าที่ถูกส่งออกไป แต่ผลที่ตามมาจากความ โกลาหลยังคงอยู่
"คิมซูโฮ คิมฮาจิน เราได้ยินเรื่องราวแล้ว"
คิมซูฮยอกกำลังรออยู่ที่ประตูเชื่อมระหว่างโซลกับคิวบ์
"เราจะถามรายละเอียดในภายหลัง ดังนั้นกลับไปพักผ่อนก่อน ตัวแทนจะดูแลส่วนที่เหลือ"
ตามบันทึกแล้ว เจ้าหน้าที่แตกต่างจากฮีโร่ ตัวแทนคือผู้ที่จบการศึกษาจาก Agent Military Academy แต่ไม่ได้เข้า Cube กล่าวอีกนัยหนึ่งพวกเขาไม่ใช่นักสู้ ส่วนใหญ่มีความสามารถที่ เป็นประโยชน์ในชีวิตประจำวัน ตัวอย่างเช่น ฉันเห็นชายคนหนึ่งกำลังซ่อมแอสฟัลต์ที่ฟังด้วย การโบกมือ
"อืม อาจารย์ แชนายุนคือ...."
คิมซูโฮถาม ซึ่งคิมซูฮยอกตอบสั้นๆ
"เธอกำลังลาป่วย ตอนนี้เธออยู่กับครอบครัวของเธอ"
"ครับ เข้าใจแล้ว"
คิมซูโฮไม่ได้ถามคำถามอะไรอีก
"กลับไป."
นักเรียนนายร้อยคนอื่นๆ ดูเหมือนจะช่วยในกรณีฉุกเฉินที่ไม่คาดคิด แม้แต่ยูยอนอาก็ยังดู เหนื่อย
เราเดินไปที่พอร์ทัลทีละคน ความรู้สึกแปลก ๆ ที่ห่อหุ้มร่างกายของฉันรู้สึกไม่น่าสนใจอีกต่อ ไป หลังจากถอนหายใจสั้น ๆ ฉันก็พบว่าตัวเองกลับมาที่ Cube
ไม่มีคำพูดใด ๆ กลุ่มเดินไปที่หอพัก
"...เฮ้"
ระหว่างทางกลับไปที่หอ 1 หลังจากที่สาวๆ เดินนำหน้าไปแล้ว คิมซูโฮก็หยุดฉันไว้
"อะไร"
"ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น?"
"...พูดว่าอะไรนะ?"
"ถึงแซนายุน"
จู่ๆ เขาพูดถึงเรื่องอะไรกันนะ? เมื่อฉันขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ จู่ๆ คิมซูโฮก็กลายเป็น ศัตรูมากขึ้น
"ทำไมคุณถึงเลี้ยงดูพี่ชายของเธอ? ในทางที่เหยียดหยามเช่นนี้ด้วย"
"คุณหมายความว่าอย่างไร? ฉันไม่ได้หมายถึงอะไรมากโดย..."
ทันใดนั้นฉันก็กลืนคำพูดของฉัน
โลกนี้มีผู้เขียนร่วม การตั้งค่าของฉันไม่ใช่การตั้งค่าเดียวในการเล่น
มีบางอย่างต้องเปลี่ยนไป
"...แล้วพี่ชายของเธอล่ะ?"
เมื่อถามคำถามของฉัน คิมซูโฮก็หยุดฝีเท้าของเขา เขากัดฟันจ้องมองมาที่ฉัน
"มันเป็นสิ่งที่นักเรียนนายร้อยทุกคนรู้ แต่คุณจะแสร้งทำเป็นไม่รู้?"
"อะไร? ไม่ ฉันไม่
"อะไรก็ตาม เราสามารถพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ในภายหลัง สำหรับตอนนี้....
คิมซูโฮรีบเดินผ่านฉันไปชั้นลิฟต์ ภายใต้ดวงตาที่จ้องมองของเขามีรอยคล้ำหนา เนื่องจาก เขาใช้ความสามารถ นั้น เขาจึงต้องพัง
เนื่องจากห้องของฉันอยู่ชั้น 1 ฉันจึงไม่ต้องขึ้นลิฟต์
เมื่อฉันนั่งลงบนโซฟาฉันก็เปิดสมาร์ทวอทช์ หน้าต่างอินเทอร์เน็ตปรากฏขึ้นในอากาศ เครื่อง มือค้นหาหลักของโลกนี้คือ Neighbor[1] อินเทอร์เฟซไม่แตกต่างจากที่ฉันคุ้นเคย ดังนั้นการ ทำความคุ้นเคยกับมันจึงไม่มีปัญหา
อันดับแรก ฉันเงยหน้าขึ้นมองแซนายุน
สิ่งที่คิมซูโฮพูดและปฏิกิริยาของแชนายุนนั้นแปลกจริงๆ
[แซ นายอน] (ฮีโร่ นายร้อย)
ครอบครัว - พ่อ: Chae Shinhyuk พี่ชาย: Chae Jinyoon
การศึกษา
-Agent Military Academy อันดับ 4
-กำลังศึกษาอยู่ที่ Hero Military Academy (Cube)
"แล้วมีปัญหาอะไรหรือเปล่า"
แซ จีนยุน มันไม่เหมือนกับว่าเขาตายหรือหายไป แล้วทําไมพวกเขาถึงทำงานหนักขนาดนี้?
แม้ว่าฉันจะเอียงศีรษะ แต่ฉันก็เงยหน้าขึ้นมองแซจินยุน
ในขณะเดียวกันขากรรไกรของฉันก็ลดลง
"...ฮะ?"
[ลูกชายของแขชินฮยอก แซจินยุน อยู่ในสภาพวิกฤตจากการโจมตีของจินน์]
[ปฏิบัติการปราบปรามจินน์ "ไฟร์เฟลค สำเร็จ... อย่างไรก็ตาม ฮีโร่มือใหม่ แช จินยุน ตกอยู่ ในอาการโคม่า]
มีหัวข้อข่าวที่ฉันไม่เข้าใจ
"อะไร?"
ปฏิบัติการปราบจินน์ ไฟร์เฟลค ฉันรู้ว่ามันคืออะไร เป็นการผ่าตัดครั้งแรกที่สร้างชื่อเสียงให้ กับแซจีนยุน
ด้วยการนำปฏิบัติการนี้ไปสู่ความสำเร็จและช่วยเหลือสหายสามคนในกระบวนการนี้ เขาจะ ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นฮีโร่ระดับกลาง แชนายุนซึ่งอายุเพียง 13 ปีในตอนนั้นมักจะคุยโวเกี่ยว กับพี่ชายของเธอที่จู่ๆก็โด่งดังขึ้นมา
ไม่ นั่นเป็นสิ่งที่ควรจะเป็น
"เกิดอะไรขึ้น?"
ไม่สามารถเอาทุกอย่างเข้าไปได้ ฉันหยิบโน้ตบุ๊กออกมา หากมีคำใบ้ แล็ปท็อปก็ต้องมี
[ด้วยความโชคดีของคุณ กระสุนแสงสร้างความเสียหายร้ายแรงต่อ 'Dog of Lucius']
[ขอให้โชคดี ความเข้าใจของคุณเกี่ยวกับคุณสมบัติธาตุแสงจะเพิ่มขึ้น!]
[ด้วยความโชคดี คุณได้ดูดซับพลังเวทย์ส่วนหนึ่งที่ปล่อยออกมาจากกระสุนแสง! พลังเวทย์ ของคุณเพิ่มขึ้น 0.03 แต้ม]
[คุณสร้างความเสียหายร้ายแรงต่อศัตรูที่แข็งแกร่งกว่า เพิ่มทักษะ "นักแม่นปืนแห่งการพลิก กลับ" ในของขวัญ นักแม่นปืนระดับปรมาจารย์ ของคุณ
[Yor SP เพิ่มขึ้น 131]
มีการแจ้งเตือนที่น่าพอใจมากมาย แต่ฉันปิดมันทั้งหมด
ฉันมองหาสมุดการตั้งค่าของฉัน ไม่ ฉันไม่ต้องมองหามัน หนังสือการตั้งค่านี้เป็นสิ่งที่ฉัน เขียน เนื่องจากสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการตั้งค่าของฉัน การมองหาหนังสือ การตั้งค่าของฉันจึงไม่สามารถทำอะไรได้
อย่างไรก็ตาม ฉันได้รับข้อความบนแล็ปท็อปของฉัน
[แซจินยุน - ในเรื่องเดิม เขาเป็นพี่ชายที่ไว้ใจได้ของแขนายุนและเป็นผู้ช่วยที่ไว้ใจได้ของ คิมซูโฮ อย่างไรก็ตาม มีการตัดสินว่าตัวละครหลักมีผู้ช่วยเหลือมากเกินไป ดังนั้นการตั้งค่านี้ จึงเปลี่ยนไป]
[การตั้งค่าที่ปรับเปลี่ยน - ในภารกิจแรกของเขาในฐานะฮีโร่เมื่อสี่ปีก่อน Chae Jinyoon ได้ รับตราปีศาจและตกอยู่ในอาการโคม่า ปัจจุบันเขาเป็นเมล็ดปีศาจ]
(หมายเหตุ: การตั้งค่าที่แก้ไขจะได้รับเป็นข้อความเมื่อเป้าหมาย 'คิมฮาจิน' รู้ตัว]
ฉันจ้องหน้าจอด้วยความงุนงงโดยไม่รู้ตัว
เมื่อน้ำลายของฉันหยดลงบนแล็ปท็อป ฉันแทบจะไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้
"โคตร"
และนั่นคือทั้งหมดที่ฉันสามารถพูดได้
หากข้อความนี้เป็นจริง แสดงว่าเป็นปัญหาร้ายแรงอย่างยิ่ง
Devil's Seed เป็นสิ่งที่ปรากฏในช่วงครึ่งหลังของนวนิยายเท่านั้น ถ้ามันแตกหน่อ คิมซูโฮใน ปัจจุบันก็ไม่มีแรงพอที่จะหยุดมันได้ ฮีโร่ระดับปรมาจารย์จะสามารถหยุดมันได้ แต่ระดับ ปรมาจารย์ส่วนใหญ่ออกจากโลกไปแล้ว
แม้ว่าผู้กล้าระดับสูงจะถูกส่งออกไป แต่พวกเขาบางคนจะต้องถูกสังเวยอย่างแน่นอน
ที่ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ ความแข็งแกร่งของพวกเขาเป็นสิ่งจำเป็นในส่วนหลังของนวนิยาย เรื่องนี้
กล่าวอีกนัยหนึ่ง ทุกอย่างจะผิดพลาดถ้าเมล็ดปีศาจนี้แตกหน่อ แน่นอนว่าสิ่งต่าง ๆ ผิดเพี้ยน ไปแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในระดับที่จัดการได้
แล้วฉันจะทําอย่างไร?
มีเพียงคำตอบเดียว ดังนั้นฉันจึงไม่ต้องคิดนาน
"...เขาต้องตาย"
โชคดีที่เมล็ดปีศาจมีระยะฟักตัว เท่าที่จำได้น่าจะสัก 5-6 ปีได้
สี่ปีผ่านไปแล้ว
ให้เร็วที่สุด ก่อนที่ปีศาจในร่างของแซจินยุนจะตื่นขึ้น แซจินยุนจะต้องถูกฆ่า
ปัญหาคือ ใคร่
ใครควรจะฆ่าเขา?
ฉันไม่สามารถจ้างนักฆ่าได้ แม้ว่าฉันจะเสนอเงินหลายพันล้านวอน แต่ไม่มีทหารรับจ้างคน ไหนบ้าพอที่จะรับภารกิจฆ่ามหาเศรษฐี
ไม่ต้องพูดถึง เนื่องจากเมล็ดปีศาจตรวจไม่พบ จึงไม่มีใครเชื่อฉันแม้ว่าฉันจะพูดความจริง ก็ตาม อันที่จริง ฉันมั่นใจว่าฉันจะถูกมองว่าเป็นคนบ้าแน่ๆ
เขาจำเป็นต้องตาย
มีทางเดียวเท่านั้นที่จะทำได้
"ฉันต้องฆ่าเขา"
ฉันหลับตาลงด้วยการถอนหายใจลึก ๆ
Chae Jinyoon เป็นเพื่อนที่เชื่อถือได้และเป็นผู้ช่วยของ Kim Suho แม้ว่าเขาจะงี่เง่าเมื่อพูด ถึงน้องสาวของเขา แต่ในโลกนี้เขากลายเป็นตัวละครที่ต้องถูกฆ่า แม้ว่าการเปลี่ยนแปลง ทั้งหมดนี้จะน่าตกใจ แต่ฉันก็ไม่สบายใจที่จะต้องตกใจ
ฉันตื่น. ร่างกายของฉันรู้สึกหนักเป็นพิเศษ ความรู้สึกคุ้นเคยที่ฉันรู้สึกต่อโลกที่ฉันสร้างขึ้น เปลี่ยนเป็นความวิตกกังวลมากขึ้น
แต่อาจเป็นเพราะความอุตสาหะอย่างสูงของฉัน ขาของฉันจึงไม่ได้มุ่งไปที่เตียง แต่ไปที่ห้อง ฝึกร่างกาย


ด้วยการเสี่ยงชีวิตของเขาเพื่อปราบจินน์ เขาได้แสดงตัวว่าเป็นพลเมืองต้นแบบ....การ ยกย่องนี้พิสูจน์ให้เห็นถึงการบำเพ็ญประโยชน์อันยอดเยี่ยมของเขาเพื่อประโยชน์ของสังคม และพฤติกรรมที่เป็นแบบอย่างของเขาซึ่งจะจูงใจผู้อื่น นักเรียนนายร้อยคิมซูโฮ"
ยูซีฮยอกมอบใบรับรองการชมเชยให้คิมซูโฮโดยไม่เพิ่มคำบรรยายใด ๆ ที่ไม่จำเป็น คิมซูโฮ จึงรับใบรับรองอย่างมีเกียรติและศักดิ์ศรี
"แซนายุน เหมือนข้างบนเลย"
ถัดมาคือแขนายุน
"คิมแฮจิน เหมือนข้างบนเลย"
แล้วฉัน
"พิธีมอบตัวสิ้นสุดลงแล้ว"
เมื่อพิธีกรประกาศ พิธีมอบก็สิ้นสุดลง การซ้อมหนึ่งชั่วโมงสามสิบนาทีและการรอหนึ่งชั่วโมง ลดลงเหลือเพียงห้านาที มันเร็วมากจนฉันไม่มีเวลารู้สึกผิดด้วยซ้ำ
"อ๋อ ยังไงก็ตาม..."
ยูชีฮยอกที่กำลังจะออกจากสวน จู่ๆ ก็หยุดราวกับว่าเขาจำอะไรบางอย่างได้
"รางวัลสำหรับการปราบปรามจินน์คือ 15 ล้านวอน ฉันเกือบลืมบอกคุณ
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกซาบซึ้งในทุกสิ่ง ถึงเพื่อนร่วมงานของ Cube ที่บังคับให้ฉันลุกจาก เตียงเมื่อเช้านี้ การซ้อม 1 ชั่วโมง 30 นาที และแม้แต่คนที่มาสาย 1 ชั่วโมง
"ขอให้โชคดี. เราจะพบกันใหม่หากโอกาสอ่านวย"
ยูซีฮยอกจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่เบื่อหน่าย
เราเห็นเขาด้วยตาแล้วลงมาจากโพเดียม ก่อนที่เราจะแตะพื้นด้วยซ้ำ สมาชิกกิลด์ก็แห่กัน เข้ามาหาเรา
อย่างไรก็ตาม พวกเขาสนใจแค่คิมซูโฮและแชนายุนเท่านั้น ไม่มีใครเข้าใกล้ฉัน พวกเขามัก จะคิดว่าฉันโชคดีที่ได้อยู่กับพวกเขาในช่วงเวลาที่เกิดเหตุ
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันผิดหวัง นั่นคือชีวิตของคนพิเศษ
แต่ใบหน้าของฉันแดงโดยอัตโนมัติเมื่อถูกขับไล่อย่างชัดเจน ดังนั้นฉันจึงรีบออกจากสถานที่
**
ฉันวิ่งหนีไปที่ร้านกาแฟใกล้ๆ หลังจากสั่งเครื่องดื่มแล้ว ฉันนั่งลงและเปิดแล็ปท็อป
เหตุผลนั้นง่ายมาก ฉันยังไม่ได้ตรวจสอบฟังก์ชันใหม่ของแล็ปท็อป ฉันไม่มีเวลา เมื่อวานนี้ ฉันเป็นลมเพราะความเจ็บปวดที่มาพร้อมกับการอัปเดตที่เสร็จสมบูรณ์ และเมื่อฉันตื่นขึ้น ฉัน ถูกลากไปที่พิธีมอบปริญญาบัตร
[คุณสมบัติที่อัปเดต]
> หนังสือแห่งความจริง' ถูกเพิ่มในของขวัญ | การสังเกตและการอ่าน
> เพิ่มอินเทอร์เน็ตลงในแล็ปท็อปแล้ว
> ความอัปยศ
มีคุณสมบัติใหม่สามประการ สิ่งแรกที่ดึงดูดความสนใจของฉันคือการเพิ่มครั้งที่สอง
เพิ่มอินเทอร์เน็ตในแล็ปท็อปแล้ว
มันดึงดูดความสนใจของฉันเพราะมันธรรมดาเกินไป ท้ายที่สุด ฉันสามารถใช้สมาร์ทวอทช์ เพื่อเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้
แต่ฟีเจอร์ของแล็ปท็อปไม่น่าจะธรรมดาขนาดนั้น
ฉันเปิดอินเทอร์เน็ตบนแล็ปท็อป
"อ้าาา"
ฉันเข้าใจทันทีเมื่อเห็น 'อินเทอร์เน็ต' หน้าต่างอินเทอร์เน็ตมีข้อความน่าเบื่อเรียงเป็นแถว แต่ พวกมันล้วนคุ้นเคยกันดี
[รายชื่อเว็บไซต์ที่เข้าถึงได้ในปัจจุบัน]
> จิตใจชอบธรรม
> งานเลี้ยงสีม่วง
> ตาบแห่งเจเรมี
---
ดูเหมือนว่าอินเทอร์เน็ตของแล็ปท็อปยังอนุญาตให้ฉันเข้าถึงเว็บไซต์ที่ฉันต้องจ่ายเงินเพื่อ เข้า มันเป็นเครื่องมือแช็คในทางหนึ่ง
ในบรรดาเว็บไซต์จำนวนมาก ซื้อเฉพาะที่ดึงดูดความสนใจของฉัน
> งานเลี้ยงสีม่วง
*เว็บไซต์สำหรับซื้อขายข้อมูลที่ไม่เปิดเผย อาวุธ ค่าหัว และค่าคอมมิชชั่น
*SP จําเป็นสำหรับการได้รับ ID: 200
งานเลี้ยงไวโอเล็ต
มันเป็นเว็บไซต์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในดาร์กเว็บ ถึงกระนั้นก็มีสมาชิกมากกว่าล้านคน ไข่มุกแท้ ของ Violet Banquet ไม่ใช่เว็บไซต์ แต่เป็น ผู้ขาย' Violet Banquet เป็นเพียงสถานที่ สำหรับพวกเขาในการรวมตัวกัน
ผู้ขายจำนวนมากแห่กันไปที่เว็บไซต์ข้อมูลนิรนาม อาวุธ ค่าหัว และค่านายหน้า ซึ่งไม่สนใจ กฎหมาย ในขณะที่รัฐบาลรู้เกี่ยวกับตลาดใต้ดินนี้ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องนิ่ง เงียบ เพราะตลาดมิดแห่งนี้มีผู้กล้าเกือบทุกคนแวะเวียนมา พูดเล่นๆ ฮีโร่ไม่เรียกว่าฮีโร่ที่แท้ จริง เว้นแต่จะมีสมาชิก Violet Banquet
ปกติแล้ว คนเราจำเป็นต้องจ่ายเงินจำนวนมหาศาลเพื่อเป็นสมาชิกของ Violet Banquet แต่ฉันต้องการเพียง 200 SP เพื่อขอรับ ID
"อ๊ะ นี่คุณ
ในขณะนั้นเองก็มีเสียงและกลิ่นที่มีเสน่ห์ลอยมาทางฉัน แค่ได้ยินเสียงก็รู้แล้วว่าเป็นใคร ฉัน ยึดหลังตรงทันทีและจดจ่อกับการเคลื่อนไหวที่อยู่ข้างหลังฉัน
แล้วเจ้าของเสียงก็เดินมานั่งลงบนที่นั่งตรงหน้าฉันด้วยท่าทางเรียบเฉย
มันคือยุนซึ่งอา
"คุณรู้จักฉันใช่ไหม"
ดวงตาของเธอโค้งขึ้นขณะที่เธอจ้องมาที่ฉัน
"คุณไม่?"
ยุนชิงอากามอีกครั้ง ฉันส่ายหัว มีไม่กี่คนในโลกนี้ที่ไม่รู้จัก 'รองหัวหน้ายุนซึ่งอา
"ไม่ ฉันรู้
"นั่นเป็นความโล่งใจ ฉันรู้สึกประหลาดใจเพราะจู่ๆคุณก็หายไป มีบางอย่างที่ฉันอยากจะให้ คุณ
ยุนซึ่งอายื่นนามบัตรของเธอซึ่งประดับด้วยทองคำให้ฉัน
[กิลด์, พระคุณอันศักดิ์สิทธิ์ของผู้สร้าง, รองหัวหน้ายุนซึ่งอา]
ขณะที่ฉันนั่งมองนามบัตรโดยไม่พูดอะไร ยุนซึ่งอาก็พูดต่อ
"มีหลายอย่างที่ฉันอยากจะพูดถึง แต่น่าเสียดายที่ฉันมีเวลาไม่พอ ฉันใช้เวลานานเกินไปใน การตามหาคุณ Hajin cadet-nim"
ยุนซึ่งอาแจกนามบัตรของเธอไม่ใช่เรื่องง่าย มันเป็นขั้นตอนแรกของการสรรหาสไตล์ของ Yun Seung-Ah ที่ฉันระบุไว้ในนวนิยายของฉัน
"มีบางอย่างที่ฉันอยากจะถาม ให้ฉัน?"
ฉันจ้องตาของยุนซึ่งอา รูม่านตาสีน้ำตาลสวยของเธอสงบนิ่ง
"เลขที่
"คุณทำลายจิน... ทีม?"
ยุนซึ่งอาอาจดูใจดีและสง่างามเมื่อออกสื่อ แต่ความจริงแล้วเธอมีจิตใจที่เย็นชามาก แม้แต่ พรสวรรค์ที่เธอดึงมาอย่างกระตือรือร้นก็ยังถูกโยนทิ้งไปหากไม่เป็นไปตามความคาดหวัง ของเธอ นำสิ่งที่จำเป็นเข้ามาและทิ้งสิ่งที่ไม่จำเป็น การอยู่รอดของผู้ที่เหมาะสมที่สุดคือ ความคิดที่แท้จริงของ Yun Seung-Ah ซึ่งสือไม่เป็นที่รู้จัก เธอเชื่อว่าคนเกียจคร้านจะยังคง เกียจคร้านต่อไป และคนที่กดถอยก็จะถดถอยต่อไป
"อย่าถาม"
ฉันคืนนามบัตรให้เธอ
"เอ๊ะ? อืม คุณนายร้อยแฮจิน? ฉันคิดว่าคุณกำลังเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง ฉันสนใจคุณใน ฐานะรองหัวหน้ากิลด์อันดับ 1
"ฉันขอบคุณสำหรับความสนใจของคุณ แต่ถ้านั่นเป็นความสนใจจริงๆ เท่านั้น"
ด้วยสิ่งที่ฉันรู้เกี่ยวกับบุคลิกของยุนซึงอา เธอควรจะมาที่นี่เพราะฉันใช้กระสุนคุณสมบัติเบา
ความสนใจที่เธอมีต่อฉันเป็นเพียงความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น ด้วยลมกระโชกเพียงครั้ง เดียว ความสนใจของเธออาจเย็นลง และเธออาจลืมชื่อของฉันด้วยซ้ำ ดังนั้นเพื่อประโยชน์ ของ SP การเล่นอย่างหนักเพื่อให้ได้มาน่าจะน่าจดจำกว่า
"ฉันจะออกไปแล้ว มีหลายอย่างที่ฉันต้องทำ ใกล้จะสอบกลางภาคแล้วสินะ"
ฉันตื่นก่อนยุนซึ่งอา สายตาประหลาดใจของเธอไล่ตามฉันมา
ฉันรีบออกจากร้านกาแฟ
สิ่งที่ Yun Seung-Ah กำลังคิดอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องของฉัน
**
13.00 น.
เงินรางวัลมาถึงตอนที่ฉันกลับมาที่หอพัก เป็นเงิน 15 ล้านวอนที่ไม่ได้รับผลกระทบจากภาษี ชัดเจนว่าฉันต้องทำอย่างไรกับมัน ผมซื้อหุ้นของ Packhorse Master โดยไม่ลังเล ด้วยหุ้น มากกว่า 100,000 ตัว ผมน่าจะเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่
"หุหุ... อ่า ใช่แล้ว"
ทันใดนั้นฉันก็นึกถึงสิ่งที่ฉันยังท่าไม่เสร็จในร้านกาแฟ คุณสมบัติอีกสองอย่างของการ อัพเดท - Book of Truth and Stigma
อันดับแรก ฉันมองไปที่ 'สติกมา
(คุณสามารถใช้พลังเวทย์มนตร์ที่เก็บไว้ในสติกมาได้อย่างอิสระ ซึ่งจะค่อยๆ งอกใหม่ภายใน 24 ชั่วโมงแม้ว่าจะใช้จนหมดก็ตาม]
"...แล้วฉันจะใช้มันยังไง?"
มีบ้านเหมือนรอยสักที่ต้นแขนซ้ายของฉัน แต่นอกจากสติกมาแล้ว ฉันยังใช้พลังเวทใน ร่างกายไม่ได้เลยด้วยซ้า
นอกจากนี้ มีแนวโน้มว่าฉันจะไม่สามารถใช้มันได้ เนื่องจากฉันอธิบายพลังเวทย์มนตร์ใน นวนิยายของฉันว่าเป็น "ความสามารถที่พรสวรรค์โดยกำเนิดและการศึกษาขั้นต้นเป็นสิ่ง สำคัญที่สุด
แต่นี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมผู้เขียนร่วมถึงให้พลังเวทย์มนตร์ที่ผิดปกติเช่นนี้แก่ฉัน
"ฉันสามารถใช้มันได้อย่างอิสระ...?"
เนื่องจากมันบอกว่าฉันสามารถใช้มันได้ 'อิสระ ฉันจึงคิดที่จะใช้มัน
นั่นคือทั้งหมดที่ฉันทำ
ทันใดนั้น พลังเวทย์มนตร์ของสติกมาก็ปลดปล่อยออกมา แสงสีน้ำเงินปะทุออกมาจากสติ กมา ปกคลุมดันแขนของฉัน จากนั้นพลังเวทก็ไหลลงมาตามเส้นเลือดของฉัน มาถึงปลายนิ้ว ของฉันก่อนที่จะยิงออกมาและแสดงเป็นรูปร่าง อย่างแรก มันสร้างเป็นรูปสามเหลี่ยม จาก นั้นก็เป็นวงกลม แล้วก็เป็นใบมีด
ความลึกลับทวีคูณเมื่อฉันคิดถึงหนังสือแห่งความจริง
พลังเวทย์แตกแขนงรวมกันเป็นเล่มเดียว ปกหนังสือโบกสะบัดราวกับว่ามันทำจากน้ำ ฉัน เหลือบมองเส้นเลือดของฉันที่เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน และหนังสือประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอากาศ
ในขณะนั้นเอง เสียงแปลกๆ ดังขึ้นในหูของฉัน
[หนังสือเล่มนี้มีความจริง ถามอะไรก็ได้ มันจะตอบตราบใดที่คุกเมีพลังเวทย์เพียงพอ]
"...นั่นคือวิธีการทํางาน"
คำว่า "ตราบใดที่คุณมีพลังเวทย์มนตร์เพียงพอ" อยู่ในความคิดของฉัน แต่มันเป็นของขวัญที่ ยอดเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย
เมื่อฉันกำลังจะถามอะไรบางอย่างเพื่อเป็นการทดสอบ....
วิง-วัง-วัง-
สัญญาณเตือนฉุกเฉินดังขึ้นบนสมาร์ทวอทซ์ของฉัน
เสียงนั้นคล้ายกับเสียงแจ้งเตือนภัยพิบัติของโทรศัพท์ ไม่อาจเพิกเฉยได้ ฉันปล่อยพลังเวทย์ มนตร์ออกไปและเปิดสมาร์ตวอทซ์
(ตามหาคนสุดท้ายที่ได้เห็น "จีน ฮาจุง' นักเรียนนายร้อยมือใหม่ระดับโลกเป็นครั้งสุดท้าย)
[ตามหาคนสุดท้ายที่ได้เห็น จีน ฮาจุง' นักเรียนนายร้อยมือใหม่ระดับโลกเป็นครั้งสุดท้าย]
ฉันรู้ทันทีว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
โค้งต่อไปได้เริ่มขึ้นแล้ว ชื่อของส่วนโค้งนี้คือ 'Cube's Serial Disappearance Incident' ตาม ที่คำว่า 'ซีเรียล' แนะนำ จะมีเหยื่อหกคนในระหว่างเส้นทางโค้งนี้
ส่วนโค้งนี้มีบทบาทค่อนข้างสำคัญในเรื่อง
เหตุผลเดียวที่ยูยอนอาเป็นเหยื่อรายสุดท้าย นี่เป็นตัวกระตุ้นสำคัญที่จะทำให้ดิมซูโฮและยู ยอนอาใกล้ชิดกันมากขึ้น
[สวัสดี.]
เมื่อพูดถึงปีศาจ จู่ๆ ยูยอนอาก็ส่งข้อความมาหาฉัน
[อะไร?]
[ข้อความเมื่อสักครู่นี้ คุณไม่ได้เป็นคนทำใช่ไหม]
เธอบ้าหรือเปล่า?
[ไม่ทำไม?]
[งั้นก็ไม่เป็นไร]
[ใช้ได้]
[อีกอย่าง ฉันได้ยินมาว่านายสู้กับจินน์เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว]
[...คุณกำลังพยายามจะพูดว่าอะไร?]
เปลี่ยนหัวข้อซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งอีกฝ่ายหยิบยกหัวข้อที่เธอต้องการจะพูดถึง นั่นคือ ความพิเศษของยูยอนอา
(คุณรู้จักทหารบึงยักษ์ไหม)
ฉันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ดูเหมือนว่าเธอต้องการให้ฉันบอกเธอถึงประเด็นสำคัญ
Giant Swamp Soldier เป็นสัตว์ประหลาดระดับสูงที่รู้จักกันในความสูง 30 เมตร เช่นเดียว กับชื่อของมัน มันเป็นภาพที่หาดูได้ยากในเกาหลี เนื่องจากเกาหลีไม่มีหนองน้ำขนาดใหญ่ กิ ลด์ของเธอต้องได้รับข้อมูลเกี่ยวกับตำแหน่งของมันแล้ว
[ฉันจะไม่บอกคุณแม้ว่าฉันจะรู้
ไม่น่าจะมีกิลด์มากมายในประเทศที่รู้เกี่ยวกับจุดสำคัญของทหารบึงยักษ์
(ฉันซื้อข้อมูลได้]
[เลขที่.]
ฉันตัดขาดเธออย่างเด็ดเดี่ยว Mountain Tyrant ก็เพียงพอที่จะทำหน้าที่เป็น 'ความสำเร็จ ของเธอ
[ทำไมจะไม่ล่ะ? ฉันสามารถเสนอได้มากมาย]
เป็นความจริงที่ยูยอนอาจะประสบความสำเร็จในอนาคต แต่บุคลิกของเธอยังคงไม่ เปลี่ยนแปลง ปัจจุบัน เธอไม่ลังเลเลยที่จะฟันศัตรูของเธออย่างไร้ความปราณี ก่อนที่ อิทธิพลที่ถูกต้องจะเปลี่ยนอารมณ์ของเธอ การให้ปีกของเธอนั้นอันตราย
(บอกตามตรงว่าฉันไม่รู้ ฉันจะรู้จุดสำคัญของสัตว์ประหลาดที่ไม่ปรากฏในเกาหลีได้อย่างไร]
และนี่ก็เป็นความจริง แม้ว่าฉันจะเป็นผู้เขียนโลกนี้ แต่ก็มีสิ่งที่ฉันไม่รู้ ในขณะที่ฉันสร้าง Giant Swamp Soldier ฉันแค่ร่างคร่าวๆ เนื่องจากมันเป็นมอนสเตอร์ประเภทโกเลม ฉันคิด แค่ว่าคุณสมบัติที่ต่อต้านหนองน้ำจะทำงานได้ดีกับมัน ฉันไม่เคยเขียนรายละเอียดใด ๆ ลงไป
หลังจากไม่ได้ตอบกลับเป็นเวลานาน ยูยอนอาก็จบการสนทนาด้วยข้อความเดียว
[จากนี้ไปอย่าพูดกับฉันลอยๆ]
"พีทีที"
รอยยิ้มปรากฏขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
อย่างที่ฉันคิด แม้ว่ายูยอนอาจะทำตัวเหมือนผู้ใหญ่...
"...ยังเป็นเด็กมัธยมอยู่เลยฮะ"
เธอยังอายุเพียง 17 ปีเท่านั้น


[กำลังอัปเดต... 79%]
ขณะนี้เป็นเวลา 9.00 น. วันเสาร์
เห็นได้ชัดว่าแล็ปท็อปของฉันยังไม่ทำงาน เพิ่มขึ้นเพียง 79% ในหนึ่ง วัน ฉันสงสัยว่าจะได้รับคุณสมบัติใหม่ที่น่าทึ่งอะไร ในทางกลับกัน ฉันรู้สึกกระวนกระวายใจขณะรอ
ฉันกำลังดูเปอร์เซ็นต์การอัปเดตของแล็ปท็อปเมื่อสมาร์ทวอทช์ของ ฉันดังขึ้น
[บัญชีนายหน้าของคิมฮาจินถูกเปิด]
"โอ้ เสร็จแล้ว!"
ฉันก็กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน มันคงจะง่ายถ้าฉันเป็นผู้ใหญ่ แต่ฉัน ยังเป็นผู้เยาว์ เช่นเดียวกับในโลกที่แล้ว ผู้เยาว์ไม่สามารถเปิดบัญชี ซื้อขายหลักทรัพย์ได้หากไม่ได้รับคำยินยอมจากผู้ปกครอง ถ้าฉันไม่ ได้เป็นนักเรียนนายร้อยที่ Cube มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะเปิดบัญชีซื้อ ขายหลักทรัพย์
ตอนนี้ฉันมีบัญชีแล้ว ฉันเริ่มทำงานทันที
ขั้นแรก ด้วยการใช้สมาร์ทวอทช์ของฉัน ฉันย้ายเงินไปยังบัญชีนาย หน้าซื้อขายหลักทรัพย์ใหม่ของฉัน หนึ่งล้านวอนจากการล่ามอนส เตอร์ครั้งก่อนและสองล้านวอนที่ฉันมี รวมเป็นสามล้าน มันเป็นเงิน ทอนเมื่อเปรียบเทียบกับสิ่งที่ผู้ค้ารายอื่นมี แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ฉัน เริ่มต้นได้ ผมได้เปิดโปรแกรมซื้อขายหุ้น ตลาดหุ้นกิลด์เปิดทำการใน วันหยุดสุดสัปดาห์เพื่อแยกความแตกต่างจากตลาดหุ้นปกติ
[กิลด์ - แพ็กฮอร์ส มาสเตอร์]
สมาคม Packhorse Master ได้รับการจดทะเบียนในการแลกเปลี่ยน
หุ้นแต่ละตัวมีมูลค่า 170 วอน
เนื่องจากฉันไม่มีความรู้เกี่ยวกับเรื่องที่ซับซ้อน เช่น การขายชอร์ตหุ้น การซื้อหุ้นชอร์ต และความผันผวนของราคา ฉันจึงซื้อเท่าที่ทำได้
[ซื้อหุ้น 17,647 หุ้นของกิลด์ 'Packhorse Master']
ใช้เวลาไม่นาน
แต่เนื่องจากรู้สึกแปลกๆ ที่จะออกไป ฉันจึงมองหากระดานสนทนา เกี่ยวกับหุ้น
[รวมพลคนชอบเล่นหุ้น]
ด้วยจำนวนสมาชิก 930,000 คน นี่เป็นฟอรัมที่ใหญ่ที่สุดสำหรับ หัวข้อเกี่ยวกับหุ้น
ฉันตามหาแพ็กฮอร์สมาสเตอร์
[รายชื่อกิลด์ใหม่]
[รายชื่อกิลด์ใหม่]
[ตลาดกิลด์ทุกวันนี้ค่อนข้างยาก ㅜㅜ ไม่มีกิลด์ใหม่ๆ ที่ดูมีแว...]
ไม่มีโพสต์ใดเจาะจงเกี่ยวกับ Packhorse Master โดยกล่าวถึงสั้นๆ เท่านั้น
"ฉันคาดหวังอะไรจากฟอร์มออนไลน์....?"
ฉันแลบลิ้นและปิดสมาร์ตวอทช์ ในโลกนี้ที่ข้อมูลมีค่าเทียบเท่ากับเงิน แม้แต่การมีอยู่ของเว็บไซต์ก็ต้องค้นพบด้วยเงิน ดังนั้น โบรกเกอร์ผู้ เชี่ยวชาญจึงไม่ได้สนใจฟอร์มออนไลน์ที่ใช้งานได้ฟรี
สมาคมข้อมูลมือินทราเน็ตของตัวเองที่สามารถซื้อข้อมูลได้ และผู้ที่ ต้องการเก็บเป็นความลับจะใช้บางอย่างเช่น Violet Banquet...
"โอ้ใช่."
เมื่อพูดถึงการอยู่ในที่ลับ มีกลุ่มหนึ่งอาศัยอยู่ในความมืด
คณะกิ้งก่า.
ครั้งแรกที่เปิดเผยครึ่งเรื่อง คณะกิ้งก่าเป็นแก๊งที่มีอำนาจมากที่สุดใน นิยายของฉัน ซึ่งสมาชิกจะมีบทบาทสำคัญจนถึงช่วงท้ายๆ ของ นิยาย ชื่อของกลุ่มได้มาจากความสามารถในการพรางตัวของกิ้งก่า เช่นเดียวกับที่กิ้งก่าเปลี่ยนสีเพื่อซ่อน คณะกิ้งก่าเป็นกลุ่มลับที่ตัวตน ของสมาชิกยังคงถูกซ่อนไว้อย่างแน่นอน
ณ ตอนนี้ ที่นั่งของ Chameleon Troupe ยังว่างอยู่หนึ่งที่นั่ง ที่นั่งนี้จะ ยังคงเปิดต่อไปอีกปีหรือสองปีและเข้ามามีบทบาทสำคัญในเรื่องราว
ฉันรู้ว่าใครเป็นผู้นำของ Chameleon Troupe และเธอดำเนินการ ที่ไหน นอกจากสมาชิกของ Chameleon Troupe แล้ว ฉันน่าจะเป็น คนเดียวที่รู้ข้อมูลนี้
Chameleon Troupe เป็นแก๊งอาชญากร แต่พวกเขาก็ปฏิเสธจินน์ เช่นกัน และในโลกนี้ Djinns เป็นสิ่งชั่วร้ายอย่างแท้จริง ถ้าฉัน สามารถเป็นสมาชิกของ Chameleon Troupe ได้... นั่นก็ไม่สมจริง เลย ดังนั้นถ้าฉันสามารถเป็นเพื่อนกับหัวหน้ากลุ่มได้ อย่างน้อยฉันก็ อาจจะเปลี่ยนพวกเขาให้เป็นตัวประกอบได้...
ตอนที่ฉันกำลังคิดเรื่องแบบนั้น....
"อีก!"
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงปรากฏขึ้นที่ต้นแขนซ้ายของฉัน
ราวกับว่ามีดร้อนกำลังกรีดผิวหนังของฉัน เลือดพุ่งออกมาจากแขน ของฉัน กระทบดวงตาที่เบิกกว้างของฉัน ฉันรีบดึงแขนเสื้อขึ้น แผล เป็นประหลาดถูกวาดบนต้นแขนของฉัน
"นรก..."
มันเป็นแผลเป็นและความเจ็บปวดที่ยากจะเข้าใจ ฉันกัดฟันและ วางมือลงบนแผลเป็นที่มีเลือดไหล ในเวลาเดียวกัน คลื่นสึนามิของ ข้อมูลก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองของฉัน
[ความอัปยศนี้เป็นหนึ่งในอำนาจของผู้สร้าง มันมีพลังเวทย์มนตร์]
[สติกมา 1 สตรีคจะถูกบันทึกทุกครั้งที่ SP ที่ได้รับทั้งหมดของคุณถึง ระดับหนึ่ง ซึ่งก็คือเมื่อ 'ชื่อเสียง' ของคุณเพิ่มขึ้นตามระดับหนึ่ง]
[คุณสามารถใช้พลังเวทย์มนตร์ที่เก็บไว้ในสติกมาได้อย่างอิสระ ซึ่ง จะค่อยๆ งอกใหม่ภายใน 24 ชั่วโมงแม้ว่าจะใช้จนหมดก็ตาม]
"...อา."
ความเจ็บปวดที่ไม่อาจอธิบายได้ดังขึ้นที่ศีรษะและแขนของฉัน แต่ถึง แม้จะอยู่ในคลื่นแห่งความเจ็บปวดที่ทำให้เป็นอัมพาต ฉันก็ยังมอง เห็นหน้าจอแล็ปท็อปได้อย่างชัดเจน
[รายการอัพเดท]
▷ 'หนังสือแห่งความจริง' ถูกเพิ่มในของขวัญ การสังเกตและการ อ่าน
**
ท้องฟ้าในวันหยุดสุดสัปดาห์สดใสและเป็นสีฟ้า อากาศช่วงต้นฤดู ใบไม้ผลินั้นหนาวเย็น แต่ก็ยังมีความอบอุ่นอยู่บ้าง แต่ฉันไม่สามารถ เพลิดเพลินกับวันที่สวยงามนี้ด้วยตัวเองได้ เนื่องจากฉันถูกเรียกตัว ไปที่ 'Association Tower' ของกรุงโซล
เป็นการยกย่องในการปราบจินน์ในเหตุการณ์ล่าสุด
...จริงเหรอ พวกเขาแค่มาให้เองไม่ได้เหรอ?
พิธีมอบจัดขึ้นที่สวนในอาคาร Association Tower และผู้คนมากมาย ก็มารวมตัวกันตอนที่ฉันไปถึง อย่างไรก็ตาม พิธีพระราชทานปริญญา บัตรดูเหมือนไม่มีที่ใดที่ใกล้จะเริ่มต้น คิมซูโฮ แชนายุน และฉันถูก บังคับให้เข้าร่วมการซ้อมพิธีเพราะเราจะได้รับคำซมเชยจากผู้ทรง เกียรติ แต่ผู้ทรงเกียรติมาสายและเราถูกบังคับให้รอ
เพราะแชนายุนอยู่ข้างๆ ฉัน มันรู้สึกเหมือนฉันกำลังนั่งอยู่บนเข็ม
"...แฮม"
"มีความสุข?"
ครั้งหนึ่ง. ฉันหาวหนึ่งครั้งเพราะรู้สึกเบื่อ แต่แชนายุนซึ่งกำลังหาข้อ อ้างที่จะหาเรื่องชกต่อย สุดท้ายก็ยิงกลับมาที่ฉัน ฉันตอบกลับสั้นๆ
"อะไร."
"คุณยิ้มมานานแล้ว"
"..."
มันไม่ยุติธรรมเลยที่เธอจะดูสวยในขณะที่พูดแบบนี้
ตอนแรกฉันตั้งใจจะอยู่เงียบๆ แต่จู่ๆ ก็นึกถึงเหตุผลที่ฉันมาอยู่ที่นี่
"ไม่ลืมใช่ไหม"
"ลืมอะไร?"
แต่ละคำพูดของเธอเต็มไปด้วยหนาม ฉันพูดในขณะที่ฉันจ้องตาเธอ
"ที่ฉันช่วยคุณไว้"
"..."
เธอยังคงดูโกรธ แต่เธอปิดปากของเธอเมื่อพูดอะไรไม่ออก
"นั่นสินะ และนี่คือ...."
หยุดนะทั้งสองคน"
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แชนายุนก็เปิดปากของเธอเพื่อโต้กลับ เมื่อคิมซูโฮตัดบท
"ว-อะไรนะ"
"แชนายุน สลับที่นั่งกับฉัน"
ตามบันทึกแล้ว ที่นั่งของเราถูกจัดลำดับ: คิมซูโฮ แซนายุน แล้วก็ฉัน
"แล้วถ้าฉันปฏิเสธล่ะ"
"รีบ."
"ไม่ ทำไม ฉันไม่อยาก..."
การได้เห็นพวกเขางอนกันทั้งหมดไม่ได้รู้สึกดีเกินไป
โชคดีที่การตะลุมบอนลามกอนาจาร (?) ของพวกเขาจบลงอย่าง รวดเร็ว และคิมซูโฮก็เปลี่ยนที่นั่งข้างๆ ฉัน
คิมซูโฮมองมาที่ฉันแล้วไอแห้งๆ
"ขอบคุณสำหรับความหลัง"
"...อะไร?"
ฉันตกตะลึงด้วยความประหลาดใจ ฉันอยากอยู่คนเดียว แล้วทำไม เขายังคุยกับฉันอยู่
"กลับไปที่พิพิธภัณฑ์ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ เราคงไม่ชนะ"
"ไม่ คุณจะชนะได้แม้ไม่มีฉัน"
ถ้าฉันไม่อยู่ในตอนนั้น คิมซูโฮอาจปลุกพลังมิติที่สูงกว่านั้น ตัวละคร หลักมักจะแข็งแกร่งผ่านความยากลำบากและอันตราย
"....เลขที่."
ด้วยคำพูดนั้น คิมซูโฮหันกลับไปมอง
ในขณะนั้น พลังเวทย์มนตร์ที่ไม่ธรรมดาก็ดังขึ้น
ในที่สุด 'ผู้มีเกียรติ' ก็มาถึง
"ฮ-เขาอยู่ที่นี่ ทุกคนเตรียมตัว!"
ผมยาวประปาของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย และเขามีหนวดเคราที่จัดแต่ง อย่างดีซึ่งไม่ปกติสำหรับผู้ชายตะวันออก ความสง่างามที่ได้รับจาก รูปลักษณ์ที่ไม่ธรรมดาของเขาไม่ได้จำกัดอยู่แค่ความรู้สึกที่มองไม่ เห็นเท่านั้น ราวกับว่าลมพัด แต่ละย่างก้าวของเขาทำให้เกิดคลื่นพลัง เวทย์มนตร์บางๆ พลังดิบของเขาได้มาถึงขอบเขตที่แม้แต่เขาเองก็ไม่ สามารถควบคุมมันได้อย่างเต็มที่
"...หือ"
เมื่อมองไปรอบ ๆ ห้องด้วยดวงตาที่เหมือนหมาป่าของเขา ยูชีฮยอกผู้ กล้าระดับปรมาจารย์พึมพำอย่างเงียบ ๆ
"ไอ้เหี้ยพวกนี้บอกให้กูทำ...."
มันเงียบมากจนมีเพียงฉันเท่านั้นที่ได้ยินด้วยของขวัญของฉัน ด้วย ความเย่อหยิ่งในระดับปานกลางและท่าทีเชื่องซึม ยูซีฮยอกจึงผลัก แขกที่แห่เข้ามาหาเขา
เขาเดินขึ้นแท่นอย่างมีคำสั่ง ผู้รับใช้ของเขาวิ่งเข้ามาและยื่นกระดาษ ซึ่งระบุลำดับพิธีให้เขา ยูซีฮยอกคลิกลิ้นของเขาแล้วเหลือบมองที่ บุลำาดับพิธีให้เขา กระดาษก่อนที่จะโยนมันทิ้งไป บริวารของเขาหยิบกระดาษทิ้งแล้ววิ่ง ออกไป
-ตอนนี้ พิธีมอบอำนาจจะเริ่มขึ้น
พิธีกรกล่าวเริ่มพิธี
-การยกย่องจะมอบให้โดยเซอร์ ยู ซีฮยอก ฮีโร่อันดับ 37
ขณะที่เราซ้อม คิมซูโฮ แชนายุน และฉันเดินขึ้นไปบนโพเดียม
ยูชีฮยอกยิ้มเยาะทันทีที่เห็นคิมซูโฮ
"คุณคือคิมซูโฮใช่ไหม"
"ใช่"
"อืม ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกนั้นถึงต้องการคุณ"
ความสนใจอย่างมากสะท้อนให้เห็นในดวงตาของยูซีฮยอก ยูซีฮยอก แนะนำคิมซูโฮด้วยความใจดีที่ไม่ธรรมดา
"อย่าเข้าร่วมสมาคม มันอาจจะดีกว่าถ้าเข้าร่วม Vast Expanse และ กลายเป็นนักล่า การเป็นฮีโร่นั้นไม่มีอะไรมากนอกจากภาระความรับ ผิดชอบและความสนุก"
"...ถึงกระนั้น ฮีโร่ก็เหมาะกับบุคลิกของฉันที่สุด"
คิมซูโฮเปิดเผยการปฏิเสธอย่างชัดเจนด้วยรอยยิ้ม ในการตอบสนอง มุมปากของยูซีฮยอกก็บิดขึ้น
"คุณเป็นคนน่าเบื่อ สบายดี... แล้วคุณล่ะ ไม่นานมานี้ใช่ไหม"
คราวนี้เป็นแชนายุน เมื่อสบตากับเขา เธอแสดงสีหน้าขมขื่น
"...สักพักหนึ่ง."
"ฟอของคุณบอกให้ฉันดูแลคุณ แต่ฉันไม่คิดจะทำอย่างนั้น"
"ฉัน... อาจารย์"
"ฉันไม่ใช่เจ้านายของคุณ ผู้ใช้ธนูอย่างเจ้าคิดว่าจะเรียกข้าว่า กข้าว่า อาจารย์ได้หรือไม่? คุณอยากตายไหม"
เมื่อถูกตำหนิอย่างเปิดเผย แชนายุนได้แต่เม้มปากแน่น เมื่อเห็นเธอ อยู่ในสภาพน่าสมเพชเช่นนี้ ฉันก็พยายามกลั้นหัวเราะไว้
"...แล้วคุณเป็นใคร"
"ฉันเป็นนักเรียนนายร้อยคิมฮาจิน"
"ตกลง."
นั่นมันสำหรับฉัน การปฏิบัติที่แตกต่างไปจากที่คิมซูโฮและแชนายุน ได้รับอย่างสิ้นเชิง
ดูเหมือนว่าความเฉยเมยจะเจ็บปวดมากกว่าความเกลียดชังจริงๆ


เช้าวันศุกร์. ฉันลืมตาขึ้นขณะอยู่บนเตียง ร่างกายของฉันเริ่มปวด ทันที
หมูเหล็กกับนกกระทุงดำ... ไม่ว่าฉันจะคิดถึงมันมากแค่ไหน สัตว์ ประหลาดที่ฉันล่าไปเมื่อวานก็หนักเกินไป โซคดีที่ฉันกลับมาก่อน เคอร์ฟิว มิฉะนั้นฉันจะต้องถูกลงโทษทางวินัยนอกเหนือจากคะแนน ลบ
"อ๊าก"
โชคดีที่วันนี้เป็นวันศุกร์ ฉันจึงไม่มีคลาสที่ต้องใช้ร่างกาย ฉันตื่นขึ้น อย่างเหนื่อยล้า ฉันตรวจสอบสมาร์ทวอทช์ของฉันก่อน มีสาม ข้อความที่มองไม่เห็น
[เงินฝาก 810,130 วอน]
[เงินฝาก 450,270 วอน]
[นี่คือค่าตอบแทนสำหรับมอนสเตอร์เมื่อวาน ฉันหวังว่าจะได้ร่วมงาน กับคุณอีกครั้ง หัวหน้าหน่วยงาน SH พัคซูฮยอก]
การชำระเงินเร็วกว่าที่ฉันคาดไว้ ถ้าฉันจำไม่ผิด สัญญาพิเศษจะมีเงิน รายเดือน ของฉันต้องรวดเร็วเพราะเป็นข้อตกลงครั้งเดียว แต่ถึง กระนั้น การดูแลพวกเขาในชั่วข้ามคืน... เขาแน่ใจว่าทำงานได้อย่าง รวดเร็ว ตามที่คาดไว้ของ Park Soohyuk
ขอบคุณ Park Soohyuk ตอนนี้ฉันมีบางอย่างที่ต้องทำสำหรับวันนี้ ตอนนี้ฉันสามารถเปิดบัญชีซื้อขายหลักทรัพย์และซื้อหุ้นของกิลด์ Packhorse Master ได้ หนึ่งล้านวอนดูเหมือนจะเป็นการเริ่มต้นที่ดี
ฉันเดินเข้าไปอาบน้ำด้วยความคิดต่างๆนาๆในหัว
หลังจากล้างความง่วงที่เหลืออยู่ด้วยน้ำเย็นแล้ว ฉันก็เช็ดตัวให้แห้ง สวมเครื่องแบบนักเรียนนายร้อย แล้วออกไปเรียน
*
คาบแรกของวันศุกร์เป็นวิชา 'การวิเคราะห์อาณาจักรปรากฏการณ์ จากสิ่งที่นักเรียนนายร้อยคนอื่นพูด ดูเหมือนว่าเราได้รับมอบหมายให้ เรียนวิชาทฤษฎีที่ยากที่สุดเนื่องจากวันนี้เราไม่ได้ฝึกร่างกาย แน่นอน ว่าสิ่งนี้ใช้ไม่ได้กับฉัน
ฉันนั่งลงบนที่นั่งสุ่มและหยิบแล็ปท็อปออกมา หลังจากพบว่ามีเพียง ฉันเท่านั้นที่มองเห็นมันได้ ฉันจึงเล่นสนุกกับมันอย่างเปิดเผยในชั้น เรียน
> [นักแม่นปืนระดับปรมาจารย์
[ระดับต่ำ-กลาง] [คุณสมบัติวิญญาณ] [วิวัฒนาการ - เกรด 8]
[ประสบการณ์ความชำนาญ 13%]
-การฝึกนักแม่นปืนระดับปรมาจารย์
*ความคุ้นเคยกับอาวุธระยะไกลทั้งหมด
-ดวงตาพันไมล์
*มองเห็นระยะไกลและคาดเดาเส้นทางการเคลื่อนที่ของเป้าหมายได้
*เพิ่มความเร็วและการรับรู้ 0.3 จุด
- เวลากระสุน
*ในการต่อสู้เท่านั้นและทุกๆ 24 ชั่วโมง คุณสามารถใช้เวลา 10 วินาที ใน 'Bullet Time'
-นักแม่นปืนแห่งการพลิกกลับ
*ขึ้นอยู่กับสถานะที่ไม่เปลี่ยนแปลงของคิมฮาจิน 'โชค' คุณสามารถ สร้างโบนัสความเสียหายต่อศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าได้
===
Sharpshooter of Reversal ซึ่งเป็นทักษะระดับต่ำที่ฉันได้รับจากการ เอาชนะ Djinn ค่อนข้างดี นักแม่นปืนระดับปรมาจารย์มีถึงเกรด 8 แน่นอน ความเร็วการเติบโตของมันจะลดลงตามเกรดที่สูงขึ้น
"นั่งลง."
ในขณะที่ฉันกำลังสังเกตการเจริญเติบโตของฉันด้วยความยินดี ศาสตราจารย์ก็เดินเข้ามา
"วันนี้มีสอบข้อเขียนเหมือนที่บอกไปเมื่อกี้"
มีการประกาศการทดสอบออกมา เสียงครวญครางอย่างจริงใจดัง ออกมาจากนักเรียนนายร้อย ดูเหมือนว่าฉันจะไม่ใช่คนเดียวที่ได้ยิน เรื่องนี้
"จริงหรือ? ฉันไม่ได้เรียนเลย!"
ต่อหน้าฉัน แชนายุนพึมพำาด้วยความสิ้นหวัง คิมชูซูโฮซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เธอแสดงโน้ตที่ฉันจดเมื่อวานให้เธอดูทันที แชนายุนไอด้วยความ ลำบากใจ
"เอาล่ะ เงียบเดี๋ยวนี้"
อาจารย์ทำให้นักเรียนนายร้อยเงียบด้วยน้ำเสียงไร้หัวใจก่อนจะแจก ชีทข้อสอบ หลังจากเสียงกระดาษครูดไปสองสามเสียง ฉันก็ได้รับ ชีทสอบด้วย
ปัญหา 1. อธิบายสัตว์ประหลาด 'Pygmalion'
ปัญหาที่ 2 อธิบายความชั่วร้ายทั้งเก้า (Djinns)
ปัญหาที่ 3 ระบุคุณลักษณะที่มนุษย์สามารถแสดงให้เห็นได้ใน อาณาจักรแห่งปรากฏการณ์
ปัญหาที่ 4....
ความยากและความคลุมเครือของปัญหานั้นสูงกว่าที่ฉันคิดไว้ นักเรียนนายร้อยคนอื่น ๆ ก็ถอนหายใจขณะที่พวกเขามองไปที่ ปัญหา แต่ฉันแตกต่างออกไป ฉันมีคำตอบสำหรับปัญหาทั้งหมดบน แล็ปท็อปของฉัน
[Pygmalions เป็นผีที่ร่วงหล่นซึ่งมีความฉลาดเกินกว่ามนุษย์ ไม่ สามารถมองเห็นพวกมันได้ในอาณาจักรแห่งปรากฏการณ์ และพวก มันทำตัวเป็นมนุษย์หลังจากครอบครองพวกมัน เนื่องจากพฤติกรรมนี้ บางคนโต้แย้งว่าพวกเขาควรถูกจัดประเภทเป็นจินน์....]
แน่นอน ฉันจะเข้าใจปัญหาผิดหากการตั้งค่าใดๆ เปลี่ยนไป แต่นั่นดี ยิ่งกว่านั้น หมายความว่าฉันจะได้เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการตั้งค่าที่ เปลี่ยนไป
"...อะไร?"
หลังจากที่ฉันเขียนคำตอบทั้งหมดเกือบเสร็จแล้ว....
"เกิดอะไรขึ้น?"
แล็ปท็อปของฉันปิดลงอย่างกระทันหัน นั่นคือเส้นชีวิตของฉันปิดลง ฉันเริ่มเหงื่อตกจากเหตุการณ์ไม่คาดฝัน และเพราะฉันอยู่ในช่วงสอบ จึงไม่มีอะไรที่ฉันทำได้ จากนั้นคำสีน้ำเงินก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ LCD
[หนึ่งเดือนผ่านไป]
[ฟังก์ชันการทำงานของแล็ปท็อปจะได้รับการอัปเดต]
เป้าหมายการสังเกตการณ์และของขวัญการอ่านของคิมฮาจินจะ แข็งแกร่งขึ้น]
**
มีการประชุมทุกวันศุกร์ที่เป็นเลขคู่ ยูยอนอาเรียกการประชุมผู้นำทาง สังคมนี้ว่า Noble Society
ยูยอนอาต้องการให้ Noble Society เป็นแหล่งเชื่อมต่อที่สำคัญเมื่อ เธอเรียนจบ แต่แชนายุนซึ่งเป็นคอนเนคชันที่สำคัญที่สุดไม่ได้ คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ สำหรับแชนายุนแล้ว Noble Society เป็น เหมือนงานรวมศิษย์เก่า ซึ่งเธอได้พบกับเพื่อนสมัยเด็ก
การประชุม Noble Society วันนี้อยู่ที่ร้านกาแฟในกรุงโซล
"ผลการเรียนของคุณเป็นอย่างไรบ้าง"
"มันดีพอ"
"จงฮักที่ฉันรู้จักจะไม่พอใจจนกว่าเขาจะได้ที่หนึ่ง"
มีเพียงชินจงฮักและยูยอนอาเท่านั้นที่อยู่ในร้านกาแฟ ไม่มีลูกค้าราย อื่นอยู่ มันเป็นร้านกาแฟยอดนิยม แต่ยูยอนอาได้คุยกับเจ้าของเพื่อ เช่าสถานที่
"อย่างที่ฉันบอก ก็ดีพอแล้ว"
"...ใช่โอเค"
เสียงดังกราว-
เสียงกริ่งที่ประตูร้านกาแฟดังขึ้น ยูยอนอาและชินจงฮักหันไปทาง ประตู
แชนายุนสวมเสื้อผ้าเหมือนแชนายุน – กางเกงยีนส์สีน้ำเงินและแจ็ก เก็ตสีดำทับเสื้อเชิ้ตสีขาวซีทรูเล็กน้อย เธอเดินเหมือนผู้ชาย แต่รูป ร่างที่สง่างามของเธอมีเสน่ห์มากกว่าผู้หญิงคนอื่น ๆ
"แชนายุน วันนี้คุณมาไหม"
ชินจงฮักโบกมือทักทาย แชนายุนเดินไปและพูดหลังจากมองไปรอบๆ ร้าน
"เฮ้ พวกสมุนของนายไปไหนกัน"
ในสายตาของแชนายุน ชินจงฮักเป็นคนประเภทที่ชอบพาพวกขี้ข้า ไปด้วย ผู้ติดตามของชินจงฮักเหล่านี้มักเป็นบุตรชายขององค์กร ขนาดใหญ่หรือกิลด์ และแม้ว่าชินจงฮักจะเรียกพวกเขาว่า 'เพื่อน ลำดับชั้นในความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ชัดเจนสำหรับทุกคนที่เห็น
"พวกเขากำลังฝึกซ้อม สอบกลางภาคเร็วๆ นี้"
"โอ้ พวกนั้นเตรียมตัวสอบด้วยเหรอ?"
แชนายุนแสดงความคิดเห็นเชิงประชดประชันและนั่งลง
"ยิ่งไปกว่านั้น คุณเป็นอย่างไรบ้างในการสอบข้อเขียนครั้งล่าสุด"
"คุณกำลังเยาะเย้ยฉันหรือเปล่า"
"เปล่า แค่ถามว่าคนอื่นกำลังเตรียมตัวสอบหรือเปล่า"
"....นั่นต่างหาก ฉันกำลังพูดถึงการสอบการต่อสู้ ใครจะสนใจว่าคุณ
เก่งทฤษฎี....
ไม่เหมือนตอนที่เขาอยู่กับยูยอนอา ชินจงฮักนำหัวข้อสนทนาอย่าง แข็งขัน คำตอบของแชนายุนไม่ต่างจากปกติ
ยูยอนอาเฝ้าดูทั้งสองพูดคุยกันอย่างเงียบๆ เธอไม่ได้คิดมากเรื่องนี้ พวกเขาแค่คุยกันในฐานะเพื่อน แต่การมองใบหน้าของชินจงฮักเมื่อ เขาพูดคุยกับแชนายุน รอยยิ้มที่อ่อนโยนและดวงตาที่ใจดีของเขาไม่ ได้ทำให้ยูยอนอาพอใจเกินไป
ครก.
ยูยอนอากัดฟันเบาๆ และคว้าถ้วยกาแฟที่เธอสั่งให้แชนายุน เพราะ เธอสั่งเมื่อสามสิบนาทีที่แล้ว มันค่อนข้างอุ่น เธอปล่อยพลังเวทย์ของ เธอลงในถ้วย อุ่นกาแฟ
"ยังไงก็ตาม คุณรู้จักคิมแฮจินไหม"
แต่ในขณะนั้น สมาธิของเธอกระจัดกระจายไปหมดและหูของเธอก็ เปิดขึ้น ยูยอนอาเข้าร่วมการสนทนาโดยไม่ได้ตั้งใจ
"คิมแฮจิน?"
"ใช่"
"...แล้วเขาล่ะ?"
ใบหน้าของแชนายุนบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง
"คุณคิดยังไงกับไอ้สารเลวนั่น ยอนฮา"
ยูยอนอารู้สึกว่าหัวใจของเธอหล่นวูบ คิมฮาจิน. โดยปกติแล้ว เธอไม่ ต้องคิดถึงคนอย่างคิมฮาจิน แม้ว่าเธอจะทำแบบนั้น การประเมินของ เธอที่มีต่อเขาก็คงจะเป็น 'ฉันไม่สน' หรือ 'ไอ้โรคจิตบ้าๆ
แต่สถานการณ์ได้เปลี่ยนไป
มีบางอย่างเกี่ยวกับเขา เธอไม่แน่ใจว่าคืออะไร แต่เขาไม่ง่ายอย่างนั้น แต่ยูยอนอาตั้งใจซ่อนความคิดภายในของเธอ
"...คุณหมายความว่าอย่างไร? เขาเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาๆ"
"ไม่ ไม่เป็นไร"
แชนายุนคว้าถ้วยกาแฟของเธออย่างลวกๆ ยูยอนอากลืนน้ำลายกับ ปฏิกิริยาแปลกๆ ของแขนายุน
"ไอ้สารเลวนั่นซ่อนอะไรไว้แน่ๆ"
"โกรธอะไรนักหนา"
คราวนี้ชินจงฮักถาม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ราวกับว่าเขา มีความสุขที่ได้เห็นแซนายุนโกรธ
"คุณไม่รู้เหรอ? มีจินน์อยู่ที่พิพิธภัณฑ์อาวุธแห่งชาติระหว่าง เหตุการณ์สัตว์ประหลาดในกรุงโซลเมื่อไม่นานมานี้ แล้วไอ้เวรนั่น....
ด้วยเหตุนี้ แชนายุนจึงกระดกกาแฟของเธอลงคอ จากนั้นเธอก็พ่นมัน ออกมาทันที
"อ๊าก! เชี่ยเอ้ย มันร้อน! น้ำ! น้ำ!"
เธอหอบมองหาน้ำเย็น ยูยอนอาปลอบเธออย่างระมัดระวัง รู้สึกถึงปม ในใจของเธอที่กำลังคลายออก
"....นายุน นั่นกาแฟนะ ไม่ใช่น้ำเย็น"
"คุณไม่ได้เปลี่ยนไปใช่ไหม"
ชินจงฮักหัวเราะในขณะที่พนักงานวิ่งเอาน้ำเย็นมาราด
"อ-นี่"
แชนายุนรีบคว้ามันไว้และกลืนมันลงไป
"อ๊าก ฉันแสบลิ้นไปหมดแล้ว"
จากนั้นเธอก็สูดลมหายใจก่อนที่จะดำเนินการต่อจากจุดที่ค้างไว้
"อย่างไรก็ตาม จินน์นั้นแข็งแกร่งกว่าคิมซูโฮและฉันก็คิด แม้แต่ฉัน..."
เมื่อถึงจุดนั้น แซนายุนหยุดชั่วคราวอีกครั้งและมองดูผู้ฟังทั้งสองของ เธอ เนื่องจากสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นเป็นเรื่องน่าอาย เธอจึงไม่อยาก พูดถึงรายละเอียด
"....แม้แต่ฉันก็ดิ้นรนเล็กน้อย คิมซูโฮเป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่นักเรียนนาย ร้อยธรรมดาอย่างเขาจะสร้างความเสียหายร้ายแรงต่อจินน์ได้ อย่างไร"
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
"ฉันไม่ต้องการอธิบายรายละเอียด เพิ่งรู้ว่าเขาระเบิดแขนของจินน์ ด้วยปืนนั่น! ปืน! มันสมเหตุสมผลอย่างไร"
ระเบิดแขนของจินน์ด้วยปืน อันที่จริง มันยากที่จะเชื่อหากไม่ได้เห็น ด้วยตัวเอง
ยูยอนอาครุ่นคิดขณะที่เธอลูบคาง เธอเคยเห็นคิมฮาจินต่อสู้ เป็น เรื่องจริงที่เขารวดเร็ว แต่ก็ยากที่จะบอกว่าเขามีพลังโจมตีที่ทำลาย แขนของจินน์ได้
"อา เดี๋ยวก่อน"
ในขณะนั้น แชนายุนก็แสดงน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาของเธอดูประหม่า และดูลังเลที่จะพูด โดยธรรมชาติแล้ว ความสนใจของ Shin Jonghak และ Yoo Yeonha ตกอยู่ที่เธอ
"เป็นไปได้ไหมว่าเขาเป็น...จินน์?"
"...นายุน ถ้าเขาเป็นจินน์ เขาคงไม่ทำร้ายจินน์ด้วยกันหรอก"
แต่ยูยอนอารีบทำลายบรรยากาศด้วยประโยคหนึ่ง
"ฉันเดาว่าคุณพูดถูก อย่างไรก็ตามมีบางอย่างเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น"
"แสดงว่าคุณไม่ชอบเขางั้นเหรอ"
ในขณะนั้นเอง ชินจงฮักซึ่งกำลังฟังอยู่โดยไม่ได้พูดอะไร ทำลาย ความเงียบของเขา แขชนายุนและยูยอนอาต่างก็เข้าใจความหมายที่ ซ่อนอยู่ในคำพูดของเขา
แซนายุนไตร่ตรองว่าจะตอบอย่างไร เธอรู้จักบุคลิกของชินจงฮักดี ขึ้นอยู่กับคำตอบของเธอ อนาคตของผู้ชายคนนั้นจะเปลี่ยนไปอย่าง เห็นได้ชัด
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แชนายุนก็ตอบสั้นๆ
"...ฉันไม่แน่ใจ แต่ก็ประมาณนั้น"


บนสะพานสีขาวทอดยาวหกลี้ บรรดาเทพสวรรค์ชั้นเซียนตำแหน่งน้อยใหญ่ต่างทยอยเดินเท้าบนสะพาน บ้างเดินคุยกัน บ้างเดินชมบรรยากาศ ท่ามกลางวันที่นภาสดใส สองฝั่งสะพานเมฆาสวรรค์แห่งนี้ หากมองทอดไปจะเห็นทะเลเมฆาขาวยาวไกลสุดสายตาทั้งสองฝั่ง หากจังหวะดีๆ จะได้เห็นมัจฉาบรรพกาลแปดครีบสองหางเกล็ดสีเงิน กระโดดเล่นลมเหนือเมฆาขาวให้ความเพลิดเพลินแก่ผู้เดินทางผ่านสะพานเป็นภาพที่สวยงามยิ่งนัก
 เบื้องหน้าทหารเทพเฝ้าประตูทางเข้าตำหนักเทียนจวิน ปรากฎแสงสีทองระยิบระยับ ทหารเทพทั้งสองเห็นเพียงแค่แสงพริบตานั้นโดยมิรอให้ร่างเซียนปรากฎชัดก็รู้ว่าเป็นผู้ใด ทั้งสองดึงหอกศาสตราวุธเทพที่กั้นประตูอยู่เข้าแนบกาย เปิดทางให้เทพที่กำลังปรากฎกายเบื้องหลังแสงพริบตาสีทองนี้ได้เดินผ่านเข้าไปยังตำหนักเทียนจวิน
 "คารวะเซียนอี้ตี้จวิน"
 กลุ่มเทพสวรรค์ที่เดินมาจนถึงหน้าประตูทางเข้าตำหนักเทียนจวินเอ่ยคำทายพร้อมยกมือคำนับเทพที่เพิ่งปรากฎกายอยู่เบื้องหน้า ร่างสูงในอาภรณ์ขาวเกศายาวสีเงินเจ้าของนามเซียนอี้ตี้จวินหันกลับมายิ้มบางทักทายเหล่าเทพสวรรค์ ก่อนจะเดินหน้าเข้าไปยังตำหนัก
 ไท่เซียนอี้ตี้จวิน เป็นหนึ่งในจตุรเทพของแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทร ระหว่างทางเดินเข้าตำหนักเทียนจวินจึงมิมีผู้ใดกล้าเดินนำหน้า ทำได้เพียงเดินตามหลังเว้นระยะสิบก้าวจนกว่าจะถึงตำหนักเท่านั้น
 จากตำหนักไท่เซียนของเซียนอี้ตี้จวินที่ฝั่งบูรพาสวรรค์ หากว่ากันด้วยระยะเดินทางมาตำหนักเทียนจวินก็ใกล้กันมากเพียงพริบตาแสง ทว่าหากปรากฎกายในตำหนักโดยไม่ผ่านทางเข้าประตูให้ทหารเฝ้าเวรยามได้รับรู้การมาถึงของเขาก็ดูจะเป็นการเสียมารยาทอยู่ไม่น้อย ครั้นจะให้เดินทางไกลบนสะพานเมฆาสวรรค์ยาวหกลี้ก็ดูจะเปลืองแรงไร้ประโยชน์ไปสักหน่อย ดังนั้นเขาจึงเลือกปรากฎกายเบื้องหน้าทหารเทพเฝ้าประตูแล้วเดินต่ออีกร้อยก้าวก็ดูจะเข้าท่ากว่าทางอื่น
 "คารวะเซียนอี้ตี้จวิน"
 ประโยคเดิมดังขึ้นอีกครั้งเมื่อร่างสูงเดินเข้ามาถึงภายในตำหนักเทียนจวินอันโอ่อ่า เหล่าเทพสวรรค์ที่มาถึงก่อนกล่าวทักทาย เซียนอี้ยิ้มบางๆ ให้พวกเขา แล้วเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าเทียนจวิน
 "คารวะเทียนจวิน" เซียนอี้ยกมือประกบพร้อมคำนับศีรษะ
 "เชิญตี้จวินนั่งตามสบายเถอะ" เทียนจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสนิทสนมคุ้นเคย เซียนอี้เดินไปนั่งที่ฝั่งซ้ายมือซึ่งเป็นที่ประจำของเขาเอง
 ไม่นานนักเหล่าเทพสวรรค์ก็เดินทางเข้ามาถึงภายในตำหนักกันพร้อมหน้า ทุกที่นั่งภายในโถงใหญ่เต็มไปด้วยเทพในอาภรณ์สวยงาม ใบหน้าทุกคนมีรอยยิ้ม เสียงทักทายพูดคุยกันดังก้องไปทั่วโถงตำหนัก ก่อนจะสงบลงเมื่อเทียนจวินเคาะโต๊ะด้วยก้อนหยกทับกระดาษเป็นสัญญาณว่างานเลี้ยงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น
 ความสงบเงียบทำให้ได้ยินเสียงสะบัดตามลมของธงชนะศึกสีขาวปักขอบทองที่ประดับอยู่รอบบริเวณตำหนัก ทุกสายตาพากันมองมาที่เทียนจวินเป็นจุดเดียว เทียนจวินระบายยิ้มอย่างสบายใจพลางกวาดสายตามองไปทั่วโถงตำหนักที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามเป็นพิเศษในวันนี้
 "เอาล่ะ ก่อนที่พวกเราจะเริ่มฉลองชัยชนะในสงครามที่แดนสวรรค์สามารถปราบเผ่ามารฮุยอินลงได้นั้น ข้าขอประกาศมอบรางวัลให้กับทหารเทพผู้กล้าหาญเสียก่อนเป็นอย่างไรเล่า"
 จบประโยคของเทียนจวิน หวังจิ้น เทพอักษรคนสนิทของเทียนจวินก็ส่งม้วนอักษรผ้าไหมทองให้เทียนจวินเปิดอ่าน
 "ในสงครามเผ่ามารฮุยอินครั้งที่สอง นำทัพสวรรค์โดยเทพสงคราม อวี๋หลี่จวิน มีความสามารถในการสร้างค่ายกลจนนำชัยชนะมาสู่แดนสวรรค์ ข้าขอมอบรางวัลให้ท่านเทพสงครามดังนี้ ไข่มุกราตรีบรรพกาล หลินจือเซียนตงไห่ ปะการังเพลิงสีชาด เกล็ดสีเงินและแปดครีบของมัจฉาบรรพกาล ทั้งหมดนี้ข้าจะให้คนนำไปส่งให้ท่านที่ตำหนักหลังงานเลี้ยง"
 อวี๋หลี่จวิน เทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่เป็นหนึ่งในจตุรเทพของแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทรเช่นเดียวกับเซียนอี้ ร่างสูงในอาภรณ์สีรัตติกาลเกศายาวสีครามลุกจากที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับเซียนอี้ มายืนเบื้องหน้าคำนับเทียนจวินเพื่อรับรางวัลทั้งหมดนั้น
 "ขอบพระทัยเทียนจวิน" เทียนจวินยกมือผายขึ้นเล็กน้อยเป็นการเชิญให้เขากลับไปนั่งที่ได้ ท่ามกลางสายตาชื่นชมของเหล่าเทพสวรรค์
 เซียนอี้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกันพลางนึกชมเทียนจวินอยู่ไม่น้อยในการเลือกของรางวัล อย่างแรกคือไข่มุกราตรีบรรพกาล ยิ่งขนาดใหญ่ยิ่งแสดงถึงอายุหลายแสนปี ไข่มุกที่หลี่จวินได้รับไปอายุคงจะราวสามแสนปีเลยกระมัง ไข่มุกวิเศษตั้งแต่สมัยบรรพกาลนี้ เมื่อนำไปวางไว้ในตำหนักนอกจากจะดูสวยงาม ยามค่ำคืนจะส่องแสงสีครามคล้ายสีนภายามราตรี ทำให้ผู้ที่เป็นเจ้าของเกิดนิมิตที่ดี หรือหากกำลังฝันร้าย ไข่มุกราตรีก็จะทลายฝันร้ายนั้นให้ผู้เป็นเจ้าของฝันดีตลอดไป การที่หลี่จวินเพิ่งกลับมาจากสงคราม ภาพแห่งการสูญเสียพี่น้องทหารเทพย่อมส่งผลต่อจิตใจ หากคืนใดฝันร้ายถึงภาพเหล่านั้นในสงคราม ไข่มุกราตรีบรรพกาลนี้ก็จะช่วยให้เขานอนหลับพักผ่อนไร้กังวลต่อไปได้
 ส่วนหลินจือเซียนตงไห่ เป็นหลินจือที่ช่วยคืนพลังเซียนและปราณที่เสียหายให้คืนกลับมาได้อย่างสมบูรณ์ หลี่จวินเสียพลังเซียนไปมากในสงคราม หากเทพสงครามฟื้นฟูพลังเซียนได้เร็วขึ้นเท่าไหร่ แดนสวรรค์ก็ไร้กังวลเร็วขึ้นเท่านั้น
 สำหรับปะการังเพลิงสีชาด เป็นหนึ่งในส่วนประกอบศาสตราวุธเทพที่ทรงพลังอย่างหนึ่ง หากใช้หลอมทำดาบ เมื่อกวัดแกว่งดาบกลางอากาศจะปรากฎเปลวเพลิงสีชาดน่าเกรงขาม และมิมีสิ่งใดที่คมดาบจากปะการังเพลิงสีชาดจะไม่สามารถเฉือนผ่านไปได้ เหมาะแก่การเป็นศาสตราวุธคู่ใจเทพสงครามแห่งแดนสวรรค์นี้แล้ว
 สุดท้ายคือเกล็ดสีเงินและแปดครีบของมัจฉาบรรพกาล หากได้เดินผ่านสะพานเมฆาสวรรค์แล้วมีโอกาสได้เห็นมัจฉาบรรพกาลกระโดดเล่นลมเหนือเมฆาขาวอย่างเพลิดเพลิน ของรางวัลนี้มิได้แย่งชิงชีวิตของสัตว์เทพบรรพกาลเพื่อได้มาไม่ หากแต่ทุกๆ หมื่นปีจะมีมัจฉาบรรพกาลสิ้นชีวิตลงตามอายุขัย ร่างแปดครีบสองหางเกล็ดสีเงินจะถูกเก็บนำมาเป็นเครื่องบรรณาการให้แก่เทียนจวินเป็นธรรมเนียม โดยจะถูกเก็บรักษาในตำหนักคลังสวรรค์ โดยครานี้สามารถนำเกล็ดสีเงินไปทำเสื้อเกราะอ่อน และใช้แปดครีบหลอมเป็นเสื้อเกราะแข็งด้านนอก ชุดเกราะสีเงินนี้ถือเป็นอาภรณ์ที่สง่างามเหมาะแก่แม่ทัพสวรรค์ที่มีใบหน้างดงามเช่นหลี่จวิน
 "และสำหรับทหารเทพผู้กล้าหาญที่ปกป้องแดนสวรรค์จนได้รับชัยชนะ ข้าขอมอบปราณเซียนจตุรเทพให้แก่ทุกคน"
 เทียนจวินอ่านม้วนอักษรอีกครั้ง ครั้งนี้ได้เสียงฮือฮาด้วยความดีใจและปีติยินดีสำหรับเหล่าบรรดาพี่น้องทหารเทพยิ่งนัก เพราะปราณเซียนจตุรเทพเป็นของวิเศษที่หาได้ยาก คือเป็นปราณเซียนของจตุรเทพทั้งสี่ในแดนสวรรค์ ที่กลั่นร่วมกันทุกหมื่นปีออกมาเป็นไอบรรจุลงในขวดยาขนาดเพียงเท่าครึ่งฝ่ามือ ไอเซียนนี้สามารถชำระไอมาร ฟื้นฟูพลังเซียนได้เจ็ดถึงแปดส่วนเลยทีเดียว สำหรับทหารเทพที่ร่วมรบในสงครามมาอย่างสุดกำลัง การได้ชดเชยไอเซียนจากจตุรเทพแทบจะถือว่าได้รับชีวิตใหม่
 "สุดท้ายสำหรับทหารเทพผู้วายชนม์ ข้าจะขอมอบหอกศาสตราวุธเทพให้แก่ทุกครอบครัว เพื่อเป็นตัวแทนของทหารกล้า คอยปกป้องคุ้มครองครอบครัวของพี่น้องทหารเทพต่อไป"
 "ขอบพระทัยเทียนจวิน ขอเทียนจวินมีพลานามัยแข็งแรงแสนปี แสนแสนปี"
 เสียงกึกก้องจากบรรดาเทพสวรรค์แซ่ซ้องด้วยความปีติและซาบซึ้งในพระทัยของเทียนจวิน โอรสสวรรค์ผู้กล้าหาญ เฉลียวฉลาดและซื่อตรงแห่งแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทร
 "เอาล่ะ เชิญทุกท่านกินอาหาร และร่วมงานฉลองกันให้สำราญเถิด มาๆ ดื่มๆ" เทียนจวินกล่าวอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะยกจอกสุราดอกท้อป่าชูขึ้นแล้วร่วมดื่มกับทุกคนหนึ่งจอกเป็นธรรมเนียม
 ระหว่างที่เทพสวรรค์กำลังนั่งรับประกินอาหารร่วมกันอย่างรื่นเริง นางกำนัลก็ยกพิณผีผาเข้ามาวางใจกลางโถงตำหนักเพื่อเตรียมการแสดงดนตรี ร่างบางระหงในอาภรณ์สีชาดเกศาดำสนิทลุกขึ้นจากที่นั่งสำรับอาหารแล้วคำนับเทียนจวินด้วยท่าทีอ่อนน้อมสวยงามสมเป็นเทพธิดาสวรรค์
 "คารวะเทียนจวิน ฟางเหนียงขออนุญาตบรรเลงเพลงจากพิณผีผาให้ทุกท่านได้ฟังเพคะ"
 ฟางเหนียง เทพธิดาดอกไม้สวรรค์ ผู้มีกิริยาอ่อนช้อยสวยงาม เป็นที่หมายตาของเทพหนุ่มทั้งหลาย ทว่านางมิเคยแสดงความสนใจแก่ชายใด นอกจากเทพสงครามหลี่จวินเจ้าของใบหน้าน้ำแข็งเท่านั้น
 เสียงพิณผีผาเริ่มบรรเลง ดอกไม้ทั้งภายนอกและภายในตำหนัก แม้ในแจกันแก้วก็พากันเบ่งบานตามเสียงเพลงอย่างมหัศจรรย์ กลิ่นเกสรหอมฟุ้งละอองลอยในอากาศระยิบระยับ สร้างบรรยากาศให้งานเลี้ยงดูวิเศษขึ้นอีกสามส่วน สายตาทุกคู่ชื่นชมความสามารถของฟางเหนียงที่โดดเด่นไม่แพ้ใบหน้าสวยหมดจดงดงามของนางเลย
 ระหว่างบรรเลงเพลง สายตาคู่หวานของเทพธิดาพลางปรายตามองหลี่จวิน ชายที่นางหมายปองมาตลอดห้าหมื่นปี ทว่าหลี่จวินไม่ได้สนใจ เขายังคงใบหน้าเรียบนิ่งพูดคุยกับซือมิ่ง เทพลิขิตชะตาอย่างตั้งอกตั้งใจ แม้จะถูกเมินจากชายที่แอบรัก แต่ฟางเหนียงก็คล้ายจะชินเสียแล้ว ขอเพียงแค่ได้พบหน้าของเขาบ้างก็พอใจนางแล้ว
 "ท่านว่าอย่างไรนะซือมิ่ง" หลี่จวินถามซือมิ่งที่นั่งอยู่ข้างกันอีกครั้ง เมื่อซือมิ่งร่ายคาถามือแล้วปรากฎดวงดาวเก้าแฉกขึ้น แสงสว่างของดวงดาวเก้าแฉกส่องขึ้นลอยเหนือฝ่ามือของซือมิ่งจนเทียนจวินสังเกตเห็นและหันมามองอย่างสนใจ ท่ามกลางเสียงเพลงบรรเลงพิณของฟางเหนียง
 "เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือเทพซือมิ่ง" เทียนจวินเอ่ยถาม เมื่อเห็นชัดแล้วว่ามีดาวเก้าแฉกปรากฎแสงสว่างสวยงามเหนือฝ่ามือของเขา
 ซือมิ่งไม่รอช้า รีบลุกจากที่นั่งสำรับอาหารออกมายืนเบื้องหน้าเทียนจวิน ฟางเหนียงเห็นดังนั้นจึงหยุดเล่นพิณลงเสียก่อน แล้วทุกคนจึงหันความสนใจไปยังซือมิ่งที่กำลังจะกล่าวทูลเทียนจวินอยู่เบื้องหน้า
 "ทูลเทียนจวิน ดาวเก้าแฉกปรากฎขึ้นในดาราจักรลิขิตชะตาของข้า คาดว่าอีกไม่เกินสองก้านธูป แดนสวรรค์ของเราจะมีผู้ให้กำเนิดเทพธิดาที่มีพลังปราณเซียนสูงส่งนางหนึ่ง เป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก" เทียนจวินได้ยินดังนั้นก็มองดาวเก้าแฉกที่ลอยเหนือฝ่ามือของเทพซือมิ่งอย่างแปลกใจ ในแดนสวรรค์จะมีเรื่องน่ายินดีถึงสองเรื่องเชียวหรือ
 "ดี! ดีมาก แล้วเทพธิดานางนี้จะเกิดมาเป็นบุตรของใครกันล่ะ ข้าอยากไปรับขวัญด้วยตัวเองจริงๆ วันดีเช่นนี้ ข้าจะพลาดได้อย่างไร" เทียนจวินกล่าวด้วยรอยยิ้มเคล้าเสียงหัวเราะ ท่ามกลางความสนใจของเหล่าเทพสวรรค์ ซือมิ่งนิ่งไปอย่างใช้ความคิด
 "น่าแปลก ที่ข้ามองไม่เห็นที่จุติของนาง" ซือมิ่งขมวดคิ้ว เขาใช้จิตเซียนเพ่งมองดาราจักรลิขิตชะตาในห้วงความคิด แต่กลับมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากแสงสว่างของดวงจิตดาวเก้าแฉกเท่านั้น
 "เป็นไปได้อย่างไร" เทียนจวินถามอีกครั้ง เพราะไม่เคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้บนแดนสวรรค์มาก่อน โดยเฉพาะกับซือมิ่ง เทพลิขิตชะตาด้วยแล้วย่อมเกิดขึ้นได้ยากยิ่ง เพราะหากไม่รู้สถานที่จุติ แล้วจะเขียนชะตาชีวิตของผู้นั้นต่อไปได้อย่างไรเล่า
 ยากที่จะตอบคำถามเทียนจวิน ซือมิ่งคิ้วขมวดแทบจะผูกเป็นปม นี่เป็นครั้งแรกที่เกิดปรากฎการณ์ของการจุติชีวิตใหม่ที่เทพลิขิตชะตาอย่างเขามองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากดวงจิตที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้นเท่านั้น
เทพธิดาน้อยแท้จริงเป็นบุตรสาวของเทพองค์ใดกันแน่!


ณ ตำหนักอักษรสวรรค์ หวังจิ้นกำลังนั่งตวัดพู่กันคัดลอกตำราอยู่อย่างเงียบๆ จนกระทั่งหยู่ถง นกหงส์อัคคีในร่างเซียนรับใช้คู่กายหวังจิ้นเดินเข้ามาแจ้งชื่อผู้มาเยือน
"นายท่าน เซียนอี้ตี้จวินมาขอพบนายท่าน"
"อืม" หวังจิ้นพยักหน้าเล็กน้อย เขาวางพู่กันลงแล้วลุกไปนั่งรอสหายรักคนสนิทที่โต๊ะน้ำชา
"หยู่ถงบอกข้าว่าเจ้ายุ่งอยู่ ข้ามารบกวนหรือไม่"
"โธ่เอ๊ย เจ้าจะเกรงใจอะไรข้ากันเล่า เจ้าเป็นสหายรักของข้า จะมาหาข้าเมื่อใดก็ย่อมได้ มาๆ ดื่มชาๆ" หวังจิ้นรินน้ำชาอย่างคล่องแคล่ว รอยยิ้มอารมณ์ดีไม่เคยเลือนหายไปจากใบหน้างดงามคมคายของเขา แม้งานจะยุ่ง ต้องหมกตัวอยู่กับกองม้วนตำรามากมาย แต่หวังจิ้นก็ยังคงมีอารมณ์ขบขันสร้างบรรยากาศที่ดีให้กับคนรอบข้างอยู่เสมอ
"ข้ามีเรื่องจะขอร้องเจ้าหนึ่งข้อ"
"เจ้าพูดมา ถ้าข้าทำได้ ข้าทำให้เจ้าแน่นอน"
"ข้าอยากขอให้เจ้าช่วยวาดรูปสุนัขให้ข้าสักภาพได้หรือไม่" หวังจิ้นทำหน้าอย่างบอกไม่ถูกทันทีเมื่อได้ยินคำร้องขอนั้นจากเซียนอี้ จริงอยู่ที่ความสามารถในการใช้พู่กันทั้งแดนสวรรค์มีเขาเท่านั้นที่ปราดเปรื่องที่สุด เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจว่าตี้จวินผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนสวรรค์จะต้องการรูปสุนัขไปทำอะไรกัน
"นี่เจ้าอารมณ์ไหนเนี่ย"
"เอาเป็นว่าเจ้าวาดให้ข้าได้หรือไม่"
"วาดได้ ข้าวาดได้ เพียงแต่คำขอของเจ้ามันฟังดูพิลึกไปหน่อย"
"เจ้าวาดให้ข้าก็พอแล้ว ขอบใจเจ้ามาก ข้าขอตัวก่อน"
"นี่เจ้ามาหาข้าเพียงแค่เรื่องนี้งั้นหรือ"
"ถ้าเรื่องนี้เล็กน้อยเกินไป เช่นนั้นเจ้าวาดให้ข้าเพิ่มเป็นสุนัขสิบตัวเลยดีหรือไม่" ประโยคยียวนของเซียนอี้ทำหวังจิ้นถึงกับหน้าเสียรีบส่ายหน้ายกมือปัดขอปฏิเสธรวดเร็วทันควัน
 "เอาเถอะๆ เจ้ารีบไปเถอะ หากข้าวาดเสร็จแล้ว ข้าจะให้หยู่ถงนำไปให้เจ้า"
 "ขอบใจ" เซียนอี้กล่าวสั้นๆ แล้วเดินออกไปพร้อมรอยยิ้มบาง หยู่ถงที่เดินสวนเข้ามาเห็นว่าเซียนอี้กำลังจะกลับ จึงจะเดินออกไปส่ง แต่เซียนอี้ยกมือห้ามไว้ หยู่ถงจึงเพียงคำนับบอกลา
 "ท่านเซียนอี้กลับแล้วหรือขอรับ"
 "เจ้ามาก็ดี ช่วยข้าฝนน้ำหมึกและเตรียมกระดาษแผ่นใหม่ให้ข้าที ข้าจะวาดรูป"
"ได้ขอรับ" หยู่ถงรับคำสั่งแล้วก็ปฏิบัติตามอย่างคล่องแคล่ว
หยู่ถง แท้จริงแล้วเป็นนกหงส์อัคคีจากป่ายงโจว ที่ตั้งชายแดนริมแม่น้ำใกล้เขตเผ่ามารฮุยอิน เมื่อสองแสนปีก่อนหลังสงครามเผ่ามารฮุยอินครั้งที่หนึ่งสงบลง จตุรเทพทั้งสี่ได้ร่วมกันเดินทางไปตรวจสอบความเรียบร้อยภายหลังสงครามและร่วมกันชำระไอมารที่ตกค้างทั้งชายแดน ทั้งยังจัดการช่วยเหลือสัตว์เล็กใหญ่ที่บาดเจ็บในป่ายงโจวที่ได้รับผลกระทบจากสงครามครานั้น ไฟสงครามแผดเผาที่อยู่อาศัยเหล่าสัตว์ป่าจนป่ายงโจวเสียหายไปกว่าครึ่ง รวมไปถึงรังของนกหงส์อัคคีของหยู่ถงก็เสียหายจนสิ้นซาก
หยู่ถงในตอนนั้นเป็นเพียงลูกนกหงส์ขนสีชาด นอนหายใจรวยรินท่ามกลางควันไฟและไอมารแทบจะสิ้นลม หวังจิ้นเห็นดังนั้นจึงรีบเข้าช่วยเหลือและรักษาลูกนกหงส์ให้บรรเทาอาการบาดเจ็บ ทว่าอาการของหยู่ถงนั้นร้ายแรงยากจะรักษา หวังจิ้นจึงนำพาเขามารักษาต่อที่แดนสวรรค์ หยู่ถงได้รับการเอาใจใส่ดูแลจากหวังจิ้นเป็นอย่างดีจนอาการบาดเจ็บหายดี และเติบโตเป็นนกหงส์อัคคีหนุ่มที่สง่างาม
หลังจากนั้นเทียนจวินคิดจะหาของขวัญมอบให้ในวันเกิดหวังจิ้น เทียนจวินเห็นว่าหวังจิ้นรักและเอ็นดูนกหงส์อัคคีนี้มาก จึงร่ายคาถาเสกร่างเซียนให้หยู่ถง และให้หยู่ถงเป็นเซียนรับใช้ข้างกายหวังจิ้นเป็นของขวัญ หยู่ถงดีใจที่ได้กลายร่างเป็นเซียนและยินดีที่จะอยู่รับใช้หวังจิ้นตลอดชีวิตเพื่อทดแทนบุญคุณ นับแต่นั้นมาล่วงสองแสนปีแล้ว หยู่ถงก็ถือเป็นเซียนคนหนึ่งบนแดนสวรรค์เรื่อยมา
จนกระทั่งสงครามเผ่ามารฮุยอินครั้งที่สองเกิดขึ้น หยู่ถงขอร้องหวังจิ้นไปร่วมออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเทพสงครามหลี่จวินจนได้รับชัยชนะกลับมาอีกครา ซึ่งครั้งนี้เซียนอี้ตี้จวิน ซือมิ่งและหวังจิ้นไม่ต้องออกโรงเองเหมือนครั้งแรก เพียงแค่รอเป็นกองทัพเสริมอยู่เบื้องหลัง เพราะหลี่จวินเติบโตอย่างแข็งแกร่งขึ้นกว่าสองแสนปีก่อนมาก ในฐานะเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนสวรรค์ที่อายุยังน้อย แค่มีหลี่จวินเป็นแม่ทัพสวรรค์เพียงคนเดียวก็สามารถคว้าชัยชนะกลับมายังแดนสวรรค์ได้ ส่วนหยู่ถงถือว่าสงครามครั้งนี้เขาได้แก้แค้นเผ่ามารที่ทำลายบ้านเกิดเมื่อสองแสนปีก่อนจนไม่คิดติดค้างอะไรในใจแล้ว
ภายในตำหนักไท่เซียน เซียนอี้จุดกำยานหอมกลิ่นดอกท้อป่าที่โต๊ะทำงาน เขาคลี่ม้วนอักษรออกแล้วหยิบยกพู่กันเตรียมจะเขียน อักษรที่ปรากฎอยู่ในม้วนผ้าไหมทองเป็นกลบทอักษรจีนที่ดูเผินๆ คล้ายจะอ่านง่าย แต่เมื่ออ่านแล้วก็มิอาจจะเข้าใจได้ในทันที ต้องอาศัยทักษะการโยงเส้นเสียงประสมคำที่ชำนาญพอตัว บทกวีอักษรจีนในรูปของกลบทนี้เป็นสิ่งที่เขาชอบเล่นยิ่งนัก ครั้งก่อนเขาส่งโจทย์ให้กับเทียนจวิน ครั้งนี้เป็นเทียนจวินที่ส่งกลบทกลนี้มาให้เขาได้แก้บ้าง นับว่าเป็นความบันเทิงอย่างหนึ่ง และเมื่อกลบทถูกแก้ได้ ความหมายที่แท้จริงของกลบทก็มักจะเกี่ยวข้องกับงานการปกครองแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทรนั่นเอง ยิ่งเรื่องใดที่สำคัญ กลบทก็จะแก้ยากมากขึ้นตามไปเท่านั้น
'ดาวเก้าแฉกปรากฎ ณ ทิศใด ที่สุดแล้ว ก็ไม่มีวันหลบแสงหลีกหนีข้าได้'
กลบทของเทียนจวินถูกแก้ได้ง่ายเพียงพริบตาเดียว แปลว่าเรื่องนี้ไม่ได้เป็นความลับเท่าใดนัก แต่ในข้อความที่ปรากฎกลับเป็นเรื่องของเยว่ซิน จึงทำให้เซียนอี้อดขมวดคิ้วไม่ได้ ความหมายของเทียนจวินในกลบทปรากฏเช่นนี้ หรือจะหมายความว่าเทียนจวินจะรู้แล้วว่าเยว่ซินอยู่ ณ ที่ใด
 ยิ่งคิดได้ดังนั้นภายในใจก็เกิดเป็นกังวล ด้วยนิสัยที่รวบรัดหมดจดของเทียนจวิน หากเทียนจวินรู้แล้วว่าเยว่ซินอยู่ที่ใด เป็นไปได้ว่าเทียนจวินอาจจะกำลังหาทางนำพาตัวนางกลับมายังแดนสวรรค์ และหากเป็นเช่นนั้นจริง ผู้ใดกันเล่าจะแก้ผนึกจิตเทพให้นางได้ นางมิต้องกลายเป็นเด็กหญิงแปลกประหลาดท่ามกลางเทพหรอกหรือ
 'ดวงตะวันสาดแสงส่องทั่วหล้า ทิศทางใด หาได้มีผู้ใดหลบใต้เงาราตรี'
 เซียนอี้ไม่แน่ใจว่าเทียนจวินจะรู้แจ้งแล้วจริงหรือไม่ จึงเขียนกลบทเป็นโจทย์ใหม่ส่งกลับไปเพื่อหยั่งเชิง หากแก้กลบทนี้ได้แล้วเทียนจวินแทนตัวเองเป็นดวงตะวันตอบกลับมา ถึงเวลานั้นจริงเขาคงต้องอาศัยตำแหน่งจตุรเทพตี้จวินออกโรงสักคราอีกแล้วกระมัง
 "คารวะเซียนอี้ตี้จวิน" หยู่ถงที่มาจากตำหนักอักษรสวรรค์กล่าวคำนับเซียนอี้ทำลายความเงียบลง
 "เจ้ามาส่งภาพวาดให้ข้าใช่หรือไม่"
 "ใช่ขอรับ ท่านหวังจิ้นวาดเสร็จก็รีบให้ข้านำมามอบให้ท่านทันที" หยู่ถงยื่นม้วนภาพวาดส่งให้เซียนอี้อย่างนอบน้อม เซียนอี้รับมาแล้วคลี่ม้วนภาพเพื่อตรวจดูทันที
 "หวังจิ้นวาดสวยถูกใจข้ามาก ฝากคำขอบคุณจากข้าไปบอกนายท่านของเจ้าด้วย"
 "ขอรับ หยู่ถงขอตัว" หยู่ถงรับคำสั่งแล้วหันหลังเดินกลับออกไป
 เซียนอี้สะบัดมือเล็กน้อยม้วนอักษรกลบทก็พาหายไปจากโต๊ะทำงานและไปปรากฎอีกที่คือภายในห้องทำงานของตำหนักเทียนจวิน ส่วนม้วนภาพวาดสุนัขที่เพิ่งได้รับมาจากหวังจิ้น เซียนอี้ร่ายคาถามือสองสามกระบวนท่าจนเกิดแสงระยิบระยับสีทองแล้วภาพวาดสุนัขนั้นก็จางหายไปจากม้วนภาพ เหลือเป็นเพียงม้วนกระดาษเปล่าราวกับไม่เคยถูกน้ำหมึกจรดลงมาก่อน
 แสงระยิบระยับนำพาสุนัขน้ำหมึกลงมายังหน้าเรือนไม้ไผ่ที่โลกมนุษย์ก่อนจะค่อยๆ ปรากฎเป็นร่างของสุนัขสีขาวคล้ายกับร่างของเซียนอี้ที่เคยแปลงร่างเซียนมาเมื่อครั้งก่อน เพียงแค่ตัวโตกว่า เป็นสุนัขโตเต็มวัย ขนฟูนุ่มหนาสีขาวราวปุยหิมะในเหมันตฤดู
 มาคราวนี้เยว่ซินเติบโตเป็นสาวแรกรุ่น ร่างของนางสูงโปร่งดูระหงส์เต็มวัย ใบหน้างดงามหมดจดยังคงเคล้าเดิมเมื่อวัยเยาว์ หากแต่แก้มกลมสีชมพูระเรื่อนั้นดูเรียวตอบขึ้นมาหน่อย ดวงตากลมโตขนตางอนยาว จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากเข้ารูป เยว่ซินงดงามราวกับเทพธิดาสวรรค์เหมือนกับแม่ของนางไม่มีผิดเพี้ยน เช่นคำกล่าวที่ว่าเป็นลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้นคงไม่เกินจริง
 เยว่ซินกำลังตากผ้าที่เพิ่งซักเสร็จ นางหันกลับมาก็ตกใจปนดีใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นสุนัขที่หน้าตาคุ้นเคยปรากฎอยู่ตรงหน้า มันนั่งมองนางและกระดิกหางอย่างรู้ความ เยว่ซินเห็นดังนั้นก็คลี่รอยยิ้มกว้างแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาเจ้าลูกหมาของนางทันที
 "เจ้าหมาน้อย เจ้ากลับมาได้เช่นไร ข้านึกว่าเจ้าจากข้าไปไกลแล้วเสียอีก" เยว่ซินอุ้มสุนัขขึ้นมาในท่ายกแขน ก่อนจะหอมฟัดอย่างคิดถึงจนเจ้าสุนัขเริ่มจะทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว
 เซียนอี้เห็นภาพเยว่ซินกำลังหอมเจ้าสุนัขอย่างน่าเอ็นดูผ่านดวงตาของเจ้าสุนัขที่ปรากฎฉายเป็นภาพในม้วนกระดาษเปล่าของหวังจิ้น และเพราะเพียงหนึ่งวันบนแดนสวรรค์จะเท่ากับหนึ่งปีในโลกมนุษย์ จึงไม่แปลกที่เยว่ซินจะโตเป็นสาวน้อยอายุครบยี่สิบปี ในเวลาที่แดนสวรรค์เพิ่งผ่านมาได้เพียงราวๆ สิบวัน เซียนอี้ตั้งใจจะให้สุนัขน้ำหมึกลงไปอยู่เป็นเพื่อนเยว่ซิน และคอยสอดแนมอย่างใกล้ชิดเพื่อคอยดูแลนาง ลึกๆ แล้วเซียนอี้ก็ไม่เข้าใจว่าอะไรดลใจให้เขาอยากคอยดูแลนางขนาดนี้ แต่ก็ไม่ได้สนใจจะหาคำตอบที่แน่ชัดนัก ในตอนนี้เขาเห็นอีกฝ่ายเติบโตมาอย่างดีก็รู้สึกพอใจมากแล้ว
 ทางด้านตำหนักซือมิ่งที่ผ่านมาเกือบยี่สิบวันแล้ว แสงของดาวเก้าแฉกในดาราจักรลิขิตชะตาก็ดูคล้ายจะกำลังจางหายไปเรื่อยๆ ซือมิ่งแทบจะหมดหวังตามแสงที่ใกล้สิ้นของดาวเก้าแฉกลงไปทุกวัน แต่แล้วอยู่ๆ ซือมิ่งที่กำลังจะหมดหวังก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อภาพดาราจักรลิขิตชะตาที่ปรากฎอยู่เบื้องหน้าเกิดการเปลี่ยนแปลงไปอย่างหนึ่ง
 มีดาวเทพสีทองเคลื่อนตัวผ่านดาราจักรแล้วส่องแสงให้ดาวเก้าแฉกที่ใกล้จะหมดแสงกลับมาสว่างขึ้นได้อีกครั้ง เส้นตำแหน่งของดาวเก้าแฉกในดาราจักรลิขิตชะตาที่ไม่มีในตอนแรก เริ่มปรากฎเส้นสีขาวขึ้นพร้อมๆ กับแสงสีทองที่ส่องประกายจนในที่สุดดาวทั้งสองก็เคลื่อนตัวมาชิดกันและส่องสว่างเฉิดฉายจนเป็นภาพดาราจักรที่งดงามจับตาอย่างอัศจรรย์
ภาพดาราจักรของดาวเก้าแฉกเริ่มเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ เหมือนได้รับพลังจากดาวสีทองอย่างเต็มกำลัง ซือมิ่งเปลี่ยนสีหน้าเป็นกังวล เมื่อเริ่มแน่ใจขึ้นมาแล้วว่า ดาวสีทองดวงนั้นคือจิตเทพของไท่เซียนอี้ตี้จวินไม่ผิดแน่
 'เซียนอี้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเจ้ากับเยว่ซินกันแน่'
 ซือมิ่งเกิดคำถามที่ยากจะหาคำตอบขึ้นในใจ เขารีบร่ายคาถามือสองสามกระบวนท่าเพื่อเปิดสมุดลิขิตชะตาของเซียนอี้ แล้วรีบตรวจดูดวงชะตาที่กำลังจะมาถึง
 แล้วซือมิ่งก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อชะตาลิขิตของเซียนอี้คือด่านเคราะห์รัก ว่ากันว่าการเป็นเทพชั้นสูง เมื่อผ่านด่านแปดเคราะห์จบที่การรับอัสนีบาตรหนึ่งพันหนึ่งร้อยแปดสิบสี่สายแล้ว หากรอดชีวิตจะได้เลื่อนขั้นเป็นเทพชั้นสูง ซึ่งทั้งหมดนั้นจตุรเทพเช่นพวกเขาก็ผ่านมาได้แล้ว
แต่กฎของสวรรค์บรรพกาลก็ไม่ได้รับมือง่ายดายเช่นนั้น เพราะด่านเคราะห์ที่เก้าด่านสุดท้ายมีชื่อเรียกกันว่า ด่านเคราะห์รัก จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อพลังเซียนของผู้นั้นใกล้เต็มขีดจำกัด ร่างเซียนจะกลายเป็นอมตะ แต่ก่อนที่หัวใจจะเป็นอมตะได้นั้น ต้องถูกเคราะห์รักมาท้าทายเสียก่อน หากผ่านด่านเคราะห์รักนี้ได้ เทพสวรรค์ผู้นั้นก็มิต้องกลัวเกรงอันตรายใดอีก เพราะทั้งหัวใจและร่างเซียนเป็นอมตะโดยสมบูรณ์แล้ว เพียงแต่เคราะห์รักนี้หากผ่านไปได้ง่ายๆ เช่นนั้น ป่านนี้ทั่วทั้งแดนสวรรค์ก็คงจะมีแต่เทพที่เป็นอมตะจนเต็มเก้าชั้นฟ้าแล้วกระมัง
ซือมิ่งยังคงนั่งตรวจดวงชะตาของเซียนอี้แม้เวลาจะล่วงเลยมาแล้วครึ่งค่อนวัน กฎของเทพลิขิตชะตาคือห้ามบอกชะตาให้แก่เจ้าชะตาได้ล่วงรู้ความเป็นไปล่วงหน้า เพราะไม่ว่าอย่างไรทุกสรรพชีวิตก็ต้องเผชิญกับชะตาชีวิตของตนเอง
แต่ด้วยความสามารถของซือมิ่งผู้เป็นหนึ่งในจตุรเทพ หลังจากที่นั่งคำนวณดาราจักรลิขิตชะตามาทั้งวันแล้ว เขาก็คิดแผนการขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง ในเมื่อไม่สามารถแก้ไขชะตาได้ แต่ก็มิได้มีกฎสวรรค์ข้อใดห้ามไม่ให้เขาใช้แผนการรวบรัดหมดจดให้เจ้าชะตานั้นสำเร็จโดยไวได้ใช่หรือไม่ เช่นนั้นแล้วเหตุใดเขาจะช่วยเหลือสหายรักของเขามิได้เล่า


ซือมิ่งไม่รอช้า เขารีบรุดมาหาเซียนอี้ถึงตำหนักไท่เซียน เซียนอี้เห็นซือมิ่งมีท่าทีร้อนใจเกรงจะมีเรื่องด่วนเป็นแน่ เขาจึงเก็บม้วนอักษรกลบทที่เพิ่งได้รับกลับมาจากเทียนจวิน แล้วเดินไปหาซือมิ่งที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะน้ำชา
"สีหน้าเจ้าดูไม่ค่อยดีเลยซือมิ่ง" เซียนอี้นั่งลงแล้วรินน้ำชาดอกท้อป่าส่งให้ซือมิ่งดื่มสักจอกให้สดชื่นขึ้นเสียหน่อย
"เจ้าพอจะรู้ข่าวของเทพธิดาเยว่ซินบ้างหรือไม่เซียนอี้ ป่านนี้นางเติบโตแล้วเป็นอย่างไร นางสบายดีหรือไม่"
"โตแล้ว เวลานี้น่าจะอายุยี่สิบปีแล้วกระมัง"
"เอ่อ ข้ามีเรื่องอยากจะปรึกษาเจ้า" น้ำเสียงซือมิ่งฟังดูมีบางเรื่องให้กังวลใจจริงๆ เป็นสหายกันมานานหลายแสนปี ความผิดปกติที่ดูออกง่ายเช่นนี้ ไหนเลยเซียนอี้จะไม่รู้
"เจ้าพูดมาเถิด เจ้าเป็นสหายรักของข้า ไม่ต้องเกรงใจ"
"ใจทดสอบหนึ่งห้วงคำนึงหา เป็นนิรันดร์ หนึ่งส่วนกลายเป็นสองสถิตในโลกา" ซือมิ่งใช้กลบทอย่างง่ายเพื่อบอกใบ้แผนการหนึ่งให้แก่เซียนอี้
เซียนอี้ได้ฟังแล้วนิ่งไป เขาสบตากับสหายรักเพื่อให้แน่ใจว่าความหมายของกลบทนี้เขาเข้าใจถูกต้องแล้วหรือไม่ ซือมิ่งผงกศีรษะเล็กน้อยเพื่อเป็นสัญญาณว่าเขาหมายความเช่นนั้นจริงๆ เซียนอี้พยักหน้าช้าๆ เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดซือมิ่งจึงเป็นกังวล
"ข้าเข้าใจแล้ว กลบทกลนี้แก้ง่ายยิ่งนัก คราวหน้าเจ้าต้องคิดกลใหม่ให้ข้าแก้ยากกว่านี้เสียหน่อยแล้ว" เซียนอี้คลี่ยิ้มบางให้ซือมิ่งคลายกังวล
"เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน เจ้าพร้อมจะแก้กลบทใหม่เมื่อไหร่ รีบแจ้งข้าอย่าได้เกรงใจ"
 "อืม ข้าเข้าใจ" เซียนอี้เน้นย้ำอีกครั้ง ซือมิ่งเห็นอย่างนั้นก็สบายใจขึ้นมาบ้าง เขาไม่ได้ทำผิดกฎสวรรค์ข้อใด เขาเพียงแค่มาเล่นสนุกแก้กลบทกับสหายรักเท่านั้น
 หลังจากซือมิ่งกลับไปแล้ว เซียนอี้กลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน แล้วคลี่ม้วนอักษรกลบทที่เพิ่งได้รับจากเทียนจวินกลับมาอีกครั้ง
'ดวงตะวันสาดแสงส่องทั่วหล้า ทิศทางใด หาได้มีผู้ใดหลบใต้เงาราตรี'
นี่คือกลบทที่เขาเขียนส่งให้เทียนจวินในวันนั้น และอักษรแถวต่อมาคือกลบทที่เทียนจวินแก้กลับขึ้นใหม่
'ดวงตะวันมิหลบใต้เงาราตรี ทิศทางใด หาได้มีผู้ใดอยู่เหนือแสงส่องทั่วหล้า'
 ความหมายกลบทนี้ถูกแปลเป็นจริงตามที่เซียนอี้คาดการณ์ไว้ไม่ผิด ในที่สุดเทียนจวินก็รู้แล้วว่าเยว่ซินอยู่ที่ใด ทว่ากลบทของซือมิ่งที่กล่าวกับเขาเมื่อครู่ บางทีก็อาจจะเป็นแผนการที่ดีที่สุดในเวลานี้แล้วกระมัง
'ใจทดสอบหนึ่งห้วงคำนึงหา เป็นนิรันดร์ หนึ่งส่วนกลายเป็นสองสถิตในโลกา'
 เขาเป็นถึงจตุรเทพตี้จวินแห่งแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ไหนเลยจะไม่เข้าความหมายของกลบทง่ายๆ นี้ของสหายคนสนิทเล่า ใจทดสอบหนึ่งห้วงคำนึงหา คงจะหมายถึงเคราะห์รักที่กำลังจะมาทดสอบจิตใจของเขา เพื่อเลื่อนขั้นเซียนเป็นอมตะนิรันดร์แล้วเป็นแน่ และในวรรคหนึ่งส่วนกลายเป็นสองสถิตในโลกา ซือมิ่งคงวางแผนให้เขาแยกจิตเทพครึ่งหนึ่งไปเกิดเป็นมนุษย์เพื่อฝ่าด่านเคราะห์แทนที่จะเป็นเขาลงไปเอง
ทว่าหากทำเช่นนี้ก็ค่อนข้างเสี่ยงอยู่มาก จริงอยู่ที่ใช้จิตเทพฝ่าด่านเคราะห์แทนได้โดยมิต้องอาศัยร่างเซียนที่เป็นกายเนื้อ เพราะอย่างไรด่านเคราะห์สุดท้ายนี้สวรรค์บรรพกาลก็ต้องการทดสอบเพียงจิตใจเท่านั้น แต่หากผ่านด่านเคราะห์รักนี้ไม่สำเร็จ ร่างเซียนที่ขาดจิตเทพไปครึ่งดวงก็จะอ่อนแอลงจนแทบจะไร้ความสามารถได้ ไม่ต่างอะไรจากเทพชั้นผู้น้อยที่ต้องเริ่มฝึกปราณเซียนขึ้นมาใหม่เช่นนั้น
ผิดกลับด่านเคราะห์อัสนีบาตรที่ไม่สามารถใช้ร่างเซียนใดรับสายอัสนีแทนได้ นั่นเพราะสวรรค์บรรพกาลต้องการทดสอบความแข็งแกร่งของร่างเซียนเช่นนั้น
เซียนอี้เก็บม้วนอักษรเข้าที่ เขามองไอควันกำยานกลิ่นดอกท้อป่าที่มุมโต๊ะทำงานพลางครุ่นคิดวางแผนการได้เรื่องหนึ่ง ในเมื่อเยว่ซินคือด่านเคราะห์รักของเขา และเทียนจวินเองก็ต้องการพาเทพธิดาน้อยกลับแดนสวรรค์ เช่นนั้นมิสู้ออกตัวอาสาทำการใหญ่ต่อเทียนจวินเสียเองเป็นอย่างไร
นอกจากจะได้หาทางช่วยเยว่ซินปลดผนึกจิตเทพแล้ว เขาเองก็จะได้ฝ่าด่านเคราะห์สุดท้ายไปพร้อมกัน
แต่สิ่งหนึ่งที่มองข้ามไม่ได้คือการที่ซือมิ่งได้เตือนเขาในกลบทที่ให้แยกจิตเซียนออกเป็นสองดวงนั้น แปลได้อย่างหนึ่งว่าเคราะห์รักด่านสุดท้ายนี้จะเป็นด่านเคราะห์เพื่อประสบทุกข์ที่ยากจนจิตเซียนอาจจะแตกสลาย มิเช่นนั้นก็ไม่มีเหตุผลใดที่จะต้องให้เขาแยกจิตเซียนเพื่อรักษาชีวิตแล้ว
ที่ตำหนักจวินเฟิง เทพสงครามกำลังนั่งแก้หมากล้อมอยู่ในที่ประจำบนลานริมสระดอกปทุม ฟางเหนียงเห็นหลี่จวินนั่งอยู่เพียงลำพังแน่นอนแล้ว จึงค่อยๆ เดินเข้ามาหาเขาช้าๆ อย่างเกรงใจ
"คารวะท่านหลี่จวิน" ฟางเหนียงกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน รอยยิ้มสวยสดงดงามนั้นหากเป็นชายอื่นคงใจอ่อนจนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าหลี่จวินกลับไม่มีท่าทีสนใจนางเช่นนั้น
"เจ้ามีธุระอะไรกับข้า"
"ท่านหลี่จวิน ข้าช่วยเติมน้ำชาให้ท่านดีหรือไม่" มือบางของฟางเหนียงคว้ากาน้ำชายกรินใส่จอกด้วยกิริยานุ่มนวล
"นี่คือธุระของเจ้า" หลี่จวินละสายตาจากกระดานหมาก เขามองหน้าฟางเหนียงพลางเลิกคิ้วเชิงคำถาม
"คือที่จริงแล้ว ข้าได้ยินพวกเหล่าเทพเดินคุยกันบนสะพานเมฆาสวรรค์ ได้ยินว่าเซียนอี้ตี้จวินเข้าพบเทียนจวินเพื่อขอไปจุติที่โลกมนุษย์ เห็นว่าจะไปเพื่อตามหาเทพธิดาน้อยกลับแดนสวรรค์ ข้ารู้ว่าท่านทั้งสองสนิทกันมาก ดังนั้นระหว่างที่ตี้จวินไม่อยู่แล้ว ข้ามาคอยเป็นเพื่อนคุยเล่นกับท่านดีหรือไม่ อย่างน้อยก็อาจช่วยให้ท่านคลายเหงาระหว่างรอตี้จวินกลับมา"
จบประโยคของฟางเหนียง หลี่จวินไม่รู้ว่าจะตกใจกับเรื่องใดก่อนกัน ระหว่างเรื่องที่เทียนจวินรู้ที่จุติของเทพธิดาน้อย หรือเรื่องที่เซียนอี้จะไปจุติยังโลกมนุษย์กันแน่ ทำไมเรื่องสำคัญเช่นนี้เซียนอี้ถึงไม่มาปรึกษากันให้แน่ชัดก่อนเล่า
"ขอบใจสำคัญข่าวของเจ้าฟางเหนียง ข้าขอตัวก่อน" ไม่รอให้ฟางเหนียงเอ่ยวาจาใด หลี่จวินก็สะบัดมือหายวับไปกับแสงพริบตาเสียแล้ว
ภายในโถงตำหนักเทียนจวิน หลี่จวินเดินเข้ามาก็พบว่าสหายจตุรเทพทั้งสามอยู่ที่นี่กันก่อนแล้ว เช่นนี้เกรงว่าข่าวลือที่ฟางเหนียงได้ยินมานั้นจะเป็นเรื่องจริง
"คารวะเทียนจวิน"
"หลี่จวิน เจ้ามาที่นี่เพราะรู้ข่าวของตี้จวินแล้วกระมัง" เทียนจวินเอ่ยอย่างรู้ทัน จตุรเทพทั้งสี่เป็นสหายรักกันมาหลายแสนปี เมื่อเกิดเรื่องกับใครคนใดคนหนึ่ง ไหนเลยทั้งสามจะนิ่งนอนใจอยู่ได้เล่า
"ทูลเทียนจวิน ข้าขอถามก่อนได้หรือไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่"
"หวังจิ้น เจ้าเล่าให้สหายเจ้าฟังก่อนเถิด" เทียนจวินหันไปบอกหวังจิ้น หวังจิ้นพยักหน้ารับ ก่อนจะหันมาอธิบายเรื่องทั้งหมดให้หลี่จวินฟัง
"ก่อนหน้านี้เทียนจวินได้รับแจ้งจากจื่อหยวน เทพอัสนี เมื่อหลายวันก่อนจื่อหยวนส่งสายอัสนีไปยังหมู่บ้านแห่งหนึ่งในชนบทเมืองเฉียวเชียน ระหว่างที่สายอัสนีกำลังลงไปยังทุ่งหญ้า จู่ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ประหลาด เมื่อดอกท้อป่าทั่วทั้งบริเวณปลิดปลิวเป็นคลื่นดอกท้อป่ารวมเป็นม่านกำบังสายฟ้าให้เด็กหญิงคนหนึ่ง ทำให้เด็กคนนั้นรอดจากสายฟ้าอัสนีได้ ซึ่งสรรพชีวิตที่บังเอิญอยู่ในที่โล่งแจ้งมิอาจหลบสายอัสนีของจื่อหยวนได้ง่ายนัก"
 "เช่นนั้นจื่อหยวนจึงคิดว่าเด็กหญิงคนนั้นคือเทพธิดาน้อยอย่างนั้นหรือ แล้วถ้าเป็นแค่เรื่องบังเอิญเล่า"
 "ม่านกำบังดอกท้อป่านั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เพียงแต่เป็นเหล่าภูติดอกท้อป่าที่ต้องการปกป้องเทพธิดาของพวกเขาต่างหาก" หลี่จวินได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ ที่แท้เทพธิดาน้อยก็มีภูติอารักขาอยู่นี่เอง เพราะเหตุนี้แม้เทพธิดาน้อยจะถูกผนึกจิตเทพจนดูไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดา แต่หากเมื่อใดที่จะเกิดภัยอันตราย ก็จะมีเหล่าภูติคอยดูแลอยู่ดี เพราะภูติเหล่านั้นไม่ได้อารักขาผู้ที่มีพลังเซียนไม่ แต่พวกเขาจะอารักขาผู้ที่มีจิตเทพในร่างเซียนต่างหากเล่า
 "เป็นเพราะจื่อหยวนสืบข่าวจากภูติดอกท้อป่านี่เอง"
 "ใช่ อันที่จริงข้าได้บอกข่าวดีนี้ให้กับตี้จวินได้รู้แล้ว เหตุใดพวกเจ้าที่เป็นสหายกันกลับไม่รู้เรื่องอะไรเช่นนี้เล่า" เทียนจวินหันไปทางตี้จวินที่นั่งตีหน้านิ่งอยู่ที่ประจำ เขาอุตส่าห์เขียนกลบทบอกข่าวดีให้ไท่เซียนอี้ตี้จวินรู้ข่าวก่อนใคร และเซียนอี้ยังได้ส่งกลบทกลับมาถามย้ำกับเขาอีกครั้งด้วยซ้ำ ทว่าจตุรเทพอีกสามคนที่เหลือกลับต้องมาฟังเรื่องราวทั้งหมดกับเขาเองในวันนี้ เทียนจวินไม่เข้าใจเลยว่าเซียนอี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่
 เรื่องนี้แทบจะกลายเป็นปมเงื่อนตายย้อนกลับมารัดตัวพวกเขาทั้งสี่ต่อหน้าเทียนจวินเสียแล้ว เพราะความจริงจตุรเทพทั้งสี่คนรู้มาตั้งแต่แรกว่าเยว่ซินจุติอยู่ที่ใด และเซียนอี้ต่างหากที่เจอเยว่ซินเป็นคนแรกก่อนที่จื่อหยวนจะบังเอิญเจอเสียอีก หากไม่เพราะเซียนอี้ต้องการปกป้องเยว่ซินไม่ให้ถูกนำตัวกลับแดนสวรรค์ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ปลดผนึกจิตเทพ มีหรือที่พวกเขาจะปกปิดเรื่องนี้แก่เทียนจวินมาจนถึงบัดนี้ได้
 "ในเมื่อเจอตัวเทพธิดาน้อยแล้ว วันนี้ข้าจึงมาทูลเทียนจวินขออาสาลงไปโลกมนุษย์ เพื่อหาทางช่วยปลดผนึกจิตเทพแก่เทพธิดาน้อย จากนั้นข้าจะเป็นคนพานางกลับแดนสวรรค์ด้วยตัวเอง" ก่อนที่เทียนจวินจะสงสัยในความเงียบนิ่งไปของทั้งสี่คน เซียนอี้จึงเป็นฝ่ายเปิดปากก่อนที่จะพากันฉายพิรุธไปกว่านี้
 "เรื่องนี้ข้ายังไม่ได้รับปากเจ้านะเซียนอี้ตี้จวิน" เทียนจวินรีบปราม
 "แต่ข้าซือมิ่งเห็นด้วยกับเซียนอี้ เทพธิดาน้อยมีพลังเซียนไม่ธรรมดา แม้ตอนนี้ข้าจะไม่รู้ลิขิตชะตาที่แน่ชัดของนาง แต่จากลักษณะดาวเก้าแฉกที่บ่งบอกถึงพลังเซียนพิเศษนั้นยากจะพบได้ง่ายในแดนสวรรค์ และหากเกิดเรื่องผิดพลาดจนทำให้นางไม่สามารถคืนร่างเทพธิดาได้ขึ้นมา สำหรับแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแล้วถือเป็นการสูญเสียที่น่าเสียดายยิ่งนัก ดังนั้นการพาตัวเทพธิดาน้อยกลับแดนสวรรค์ นอกจากจะต้องรวบรัดหมดจดและปลอดภัย หากมิใช่เซียนอี้ตี้จวินแล้ว เทียนจวินจะทรงไว้ใจผู้ใดได้อีกเล่า" ซือมิ่งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเพราะเหตุใดเซียนอี้จึงต้องการจะอาสาลงไปโลกมนุษย์ด้วยตัวเอง เขาจึงช่วยหาเหตุผลมาเสริมให้เทียนจวินทบทวนใหม่อีกครั้ง
 "ขอเทียนจวินอนุญาตด้วยเถอะ" คราวนี้เป็นหวังจิ้นกับหลี่จวินที่ช่วยร้องขอพร้อมกัน
 "เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว พวกท่านสมกับเป็นสหายกันจริงๆ เลยนะ ได้! เช่นนั้นข้าอนุญาต แต่เจ้ารู้ใช่หรือไม่เซียนอี้ตี้จวิน ว่าการลงไปจุติที่โลกมนุษย์นั้นมีกฎอันใด"
 "ลงไปจุติโลกมนุษย์ จะต้องเป็นมนุษย์" เซียนอี้ทั้งเข้าใจและเตรียมใจมาอย่างดีแล้ว
 "ดีมาก เจ้าเข้าใจก็ดี แต่ครั้งนี้ข้าจะละเว้นให้เจ้าหนึ่งอย่าง คือเจ้าไม่ต้องดื่มน้ำลืมเลือน เพราะเจ้าต้องลงไปช่วยเทพธิดาน้อย หากเจ้าลืมว่าเจ้าเป็นตี้จวินแล้วจะทำการสำเร็จได้อย่างไร"
 "ขอบพระทัยเทียนจวิน"
 ซือมิ่งหันมองเซียนอี้อย่างเป็นห่วงเมื่อได้ยินรับสั่งจากเทียนจวินเช่นนั้น หากโดยปกติการลงไปจุติที่โลกมนุษย์เพื่อฝ่าด่านเคราะห์ ก็จะอยู่ในร่างและวิญญาณมนุษย์ที่สมมุติขึ้น จะไม่มีความทรงจำเมื่อครั้งยังเป็นเทพสวรรค์ แต่เมื่อผ่านด่านเคราะห์สำเร็จกลับสู่แดนสวรรค์จะสามารถจำเรื่องราวเมื่อครั้งเป็นมนุษย์ในร่างสมมุติได้ เพื่อใช้ความทรงจำที่แสนยากลำบากนั้นเป็นบทเรียน
 เช่นเดียวกับลี่จิ่นที่ลงไปฝ่าด่านเคราะห์รัก แม้จะใช้ร่างสมมุติลงไปจุติก็ตาม แต่เมื่อกลับมายังแดนสวรรค์แล้วจิตใจเกิดไม่อาจแยกแยะระหว่างจิตของร่างเซียนกับร่างสมมุติได้ จึงขอสละการเป็นเทพลงไปครองรักกับมนุษย์ผู้นั้นจนเรื่องราวส่งผลวุ่นวายถึงตอนนี้
 แล้วยิ่งครั้งนี้เซียนอี้กำลังจะลงไปฝ่าด่านเคราะห์รัก กลับต้องลงไปทั้งๆ ที่รู้ว่าตัวเองเป็นตี้จวินแห่งภพเทพ ขนาดลี่จิ่นยังแยกแยะจิตเซียนกับจิตมนุษย์ไม่ได้ แล้วเซียนอี้ที่ใช้จิตเซียนลงไปเผชิญด่านเคราะห์โดยตรงเช่นนี้ จะไม่น่าเป็นห่วงได้อย่างไร หากเทียนจวินรู้ว่าเซียนอี้กำลังจะลงไปเผชิญด่านเคราะห์รักคงไม่รับสั่งเช่นนี้เป็นแน่ แต่เขาในฐานะซือมิ่งเองก็เอ่ยปากออกไปไม่ได้เช่นกัน นี่สินะที่เรียกว่าลิขิตชะตา อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ยากจะหลีกเลี่ยงเช่นนั้นแล้ว
 และวันที่ไท่เซียนอี้ตี้จวินต้องลงไปจุติยังโลกมนุษย์ก็มาถึง ซือมิ่งเตรียมการที่ลานพิธีไว้อย่างเรียบร้อย เขาหวังว่าก่อนที่เซียนอี้จะมายังลานพิธีจะเตรียมการแยกจิตเทพครึ่งหนึ่งรักษาไว้ที่ตำหนักไท่เซียนตามที่เขาแนะนำไว้ เพราะหากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมากับจิตเทพในโลกมนุษย์ อย่างน้อยก็ยังมีจิตเทพอีกครึ่งดวงที่สามารถจุติขึ้นมาใหม่ เพื่อรักษาตำแหน่งตี้จวินผู้ยิ่งใหญ่แห่งภพเทพเอาไว้ได้
 ไม่นานนักเซียนอี้ในอาภรณ์ขาวสง่างามก็เดินทางมาถึงลานพิธี หวังจิ้น หลี่จวิน หยู่ถงและฟางเหนียงก็มาร่วมส่งเซียนอี้ด้วย เซียนอี้ถอดสายคาดเอวและมอบหยกตราประจำตัวให้ซือมิ่ง เหลือเพียงร่างเซียนภายใต้อาภรณ์ขาวเรียบง่ายเท่านั้น
 ลมในลานพิธีค่อนข้างแรง เกศาสีเงินปลิวไสวตามแรงลม เซียนอี้ตั้งสมาธิและรวบรวมพลังเซียนครั้งสุดท้าย ก่อนจะทิ้งตัวลงไปในสระสลายวิญญาณ เหล่าสหายเทพต่างใจหายเมื่อเห็นเซียนอี้กระโดดลงไปต่อหน้าต่อตา ต่างพากันภาวนาให้เซียนอี้ปลอดภัยในภพหน้า และกลับมาภพเทพได้ในเร็ววัน ส่วนซือมิ่งภาวนาต่างออกไป เขาขอเพียงให้สหายรักของเขากลับมาแดนสวรรค์ด้วยหัวใจดวงเดิมก็พอ
ภายในเบื้องลึกของสระสลายวิญญาณ เซียนอี้ถูกดึงเข้าสู่ห้วงนิทราแทบจะทันที แม้กายเซียนกำลังดำดิ่งสู่เหวลึกด้วยความเร็วระหว่างการเดินทางจากภพเทพไปสู่โลกมนุษย์
 หลังจบพิธีการที่ลานพิธี ซือมิ่งปลีกตัวออกมาโดยลำพังและรีบตรงมายังตำหนักไท่เซียน เขามองหากล่องไม้กฤษณาที่คาดว่าเซียนอี้จะเก็บรักษาจิตเทพอีกครึ่งดวงไว้ในนั้น ไม่นานนักซือมิ่งก็หากล่องไม้กฤษณานั้นเจอ ทว่าเมื่อเปิดออกมาซือมิ่งก็หน้าซีดจนแทบจะหยุดหายใจ เมื่อพบว่าภายในกล่องไม้กฤษณานี้ไม่ได้มีจิตเทพอีกครึ่งดวงบรรจุไว้แต่อย่างใด หากแต่มีเพียงแค่ม้วนกระดาษแผ่นเล็กทิ้งไว้ให้ซือมิ่งเท่านั้น
 'จิตครึ่งดวงตกห้วงคำนึงหา นิรันดร์มา รักคือรักแม้นเพียงครึ่งจิตก็คือความรัก'
 ซือมิ่งหลับตาเพื่อสงบจิตใจเมื่ออ่านกลบทที่เซียนอี้เขียนทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าจนจบ เขาเข้าใจและไม่ควรมองข้ามความเป็นจริงข้อนี้เลย ว่าความรักนั้นคือความรู้สึกที่พิเศษ ต่อให้หัวใจจะเล็กหรือใหญ่แค่ไหนก็ตาม ความรักก็สามารถเกิดขึ้นได้อยู่ดี เช่นนั้นการแบ่งใจไปจะมีประโยชน์อันใด
 ซือมิ่งนำสายคาดเอวและหยกตราประจำตัวของเซียนอี้ใส่ลงไปในกล่องกฤษณารวมกับม้วนกระดาษกลบทนั้น เขาเก็บกล่องไม้ไว้กับตัวเองก่อนจะเดินทางกลับตำหนักซือมิ่งไป
 ตำหนักไท่เซียนที่ไร้เจ้าของเรือนดูช่างเงียบเหงาแม้จะยังไม่พ้นวัน ม่านแสงสีทองจากคาถาเทพที่ถูกร่ายไว้ล่วงหน้าค่อยๆ สาดแสงระยิบระยับมาปิดล้อมรอบตำหนัก เพื่อรักษาเขตแดนนี้ไว้อย่างปลอดภัยรอวันเจ้าของกลับคืน