บทที่ 45 มีก้างขวางคอ (4)
ไม่ได้เข้าเมืองฉางเฟิง แต่ทั้งสามคนกลับมาถ้ำฉางเฟิงเพื่อสืบหาเบาะแสของพรตผีตคนนั้น
นักพรตของถ้ำฉางเฟิงแทบทั้งหมด ออกติดตามสงเซียวไปทำศึก แล้วหลังจากนั้นก็ติดตามสงเซียวไปเขาเส้าไท่ ประมุขถ้ำแต่ละคนของเขาเส้าไท่ก็ยังไม่แน่นอนว่าจะกลับมาหรือไม่ คนของถ้ำฉางเฟิงจึงยังไม่กลับมาก่อนชั่วคราว ขณะนี้มีเพียงพนักพรตหนึ่งคตนอยู่รักษาการณ์ที่ถ้ำนี้อยู่
ได้ยินว่าสงเซียวได้กลายเป็นประมุขแห่งเขาเส้าไท่แล้ว นักพรตอยู่รักษาการณ์ตคนนั้นก็ดีใจมาก ประมุขถ้ำเลื่อนตำแหน่ง แม้ลูกสมุนเก่าจะติดตามไปรับผลประโยชน์กับเขาไม่ได้ครบทุกคน แต่ก็ยังได้อาศัยบารมีอยู่บ้างแน่นอน
หลังจากทุกคนล้อมวงรับประทานอาหารเสร็จแล้ว นักพรตผู้อยู่รักษาการณ์ที่ถ้ำฉางเฟิงก็หยิบเอกสารรายงานที่ส่งจากเมืองฉางเฟิงขึ้นมา ในนั้นรายงานว่าแถบบริเวณ 'เขาพันพุทธะ' เกิดเหตุการณ์พ่อค้าเร่หายตัวไปอย่างประหลาดอีกแล้ว
เหมียวอี้เดิมเป็นคนฉางเฟิง สำหรับ 'เขาพันพุทธะ' ใช่ว่าเขาจะไม่รู้จักสถานที่นี้ มีคำร่ำลือว่าแต่เดิมที่นั่นมีวัดสงฆ์จำนวนมาก ต่อมาที่นี่สั่งห้ามนับถือพุทธ วัดจำนวนมากจึงถูกทำลายจนราบเรียบ
เมื่อก่อนเขาอาจยังไม่รู้ว่าสาเหตุคืออะไร แต่หลังจากกลายเป็นนักพรตแล้ว เหมียวอี้ก็รู้ว่าต้องเกี่ยวกับเรื่องแบ่งแยกอาณาเขตของหกปราชญ์แน่ ปราชญ์เซียนมู่ฝานจวิน ไม่ปรารถนาจะเห็นการเลื่อมใสพร้อมกันสองลัทธิในอาณาเขตของตน หากไม่ยกให้เขาเป็นที่เคารพสูงสุด แล้วจะถือว่าที่นั่นเป็นอาณาเขตของเขาได้อย่างไร? เขาจึงต้องขุดรากถอนโคนเป็นธรรมดา
ม่อเซิ่งถูปิดเอกสารแล้วพูดว่า "เป็นไปได้สูงว่าพรตผีตนคนนั้นจะซ่อนตัวอยู่บริเวณเขาพันพุทธะ"
เหมียวอี้หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "เขาพันพุทธะใหญ่ซะขนาดนั้น แค่ตามหาคนธรรมดายังยากเลย แล้วนี่ต้องตามหาพรตผีเนี่ยนะ เราจะหาเขาเจอได้อย่างไรกัน?"
นักพรตเฝ้าถ้ำตนคนนั้นพูดว่า "ก็ไม่ยากหรอก พวกพ่อค้าเร่ธรรมดาตกใจกลัวจนไม่กล้าเดินผ่านบริเวณเขาพุทธะอีกแล้ว ในเมื่อต้องการล่ามนุษย์เพื่อกินเลือด พอไม่มีคนผ่านไปตรงนั้น นานๆ เข้ามันทนไม่ไหวแน่ พวกเจ้าลองปลอมตัวเป็นพ่อค้าเร่ธรรมดาเดินทางผ่านไปแถวนั้นสิ ข้าว่าเป็นไปได้สูงที่จะดึงดูดให้มันออกมาได้"
"ถ้าอย่างนั้นก็ทำแบบนี้แล้วกัน!" จางซู่เฉิงพยักหน้าแล้วตบที่กระดานเบาๆ แล้วก็มอบหมายงานให้นักพรตเฝ้าถ้ำตนคนนั้นอีก "พวกเราเร่งรีบเดินทางมาหลายวันแล้ว คืนนี้จะพักผ่อนที่นี่ทั้งคืน คืนนี้เจ้าช่วยพวกเราเตรียมของสำหรับปลอมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทางทันที!"
กลางดึกเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงร้องเซ็งแซ่…
เช้าตรู่วันต่อมา อาทิตย์ยามเช้าทางทิศตะวันออก ส่องแสงอรุโณทัยทั่วฟ้า
ม้าธรรมดาสี่ตัว เตรียมพร้อมอยู่ด้านนอกตำหนักใหญ่ฉางเฟิง หนึ่งตัวในนั้นไม่ได้ใส่อาน แต่มันกำลังบรรทุกสัมภาระชิ้นน้อยชิ้นใหญ่อยู่
"นี่คืออะไรเหรอ?"
เหมียวอี้เห็นนักพรตเฝ้าถ้ำหยิบสิ่งของคล้ายๆ กล่องชาดทาแก้มของผู้หญิงออกมา แล้วเปิดออกทาถูที่แท่นจิตตรงหว่างคิ้วของม่อเซิ่งถูและจางซู่เฉิง เขาอดไม่ได้ที่จะถามอย่างประหลาดใจ
"โคลนซ่อนจิต" นักพรตเฝ้าถ้ำตอบ
‘“อ้อ'” เหมียวอี้อุทานตอบ ของสิ่งนี้เขาเคยได้ยินเหยียนซิวพูดถึง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นของจริง
เวลาต้องการจะอำพรางวรยุทธ์ของตน สามารถใช้สิ่งนี้ทาตรงหว่างคิ้ว สามารถปกปิดเงาแสงดอกบัวบานที่แท่นจิตตรงหว่างคิ้วได้
ทั้งสามคนช่วยกันทาถูตรงหว่างคิ้วให้กัน ทาเยอะบ้างน้อยบ้างตามความอ่อนเข้มของสีผิวแต่ละคน เพื่อให้กลมกลืนเป็นสีเดียวกับผิว
พอเตรียมตัวเสร็จ ทั้งสามก็ถืออาวุธปีนขึ้นบนม้า
ขี่อาชามังกรมาจนชินแล้ว จู่ๆ มาขี่ม้าธรรมดาที่ต้องใช้บังเหียนควบขับ จึงรู้สึกว่ายังไม่ชิน
แต่ไม่มีทางเลือก หากสามคนนี้ขี่อาชามังกรออกไป คนอื่นก็จะรู้ว่าเป็นนักพรต คงล่อให้พรตผีตนคนนั้นออกมาไม่ได้
พอนักพรตเฝ้าถ้ำส่งเชือกบังเหียนม้าบรรทุกสัมภาระให้จางซู่เฉิงแล้ว ก็ประสานมือขึ้นคำนับร่ำลา
เขาไม่รู้ว่าการเดินทางของจางซู่เฉิงกับม่อเซิ่งถูครั้งนี้ นอกจากต้องการกำจัดพรตผีตนคนนั้นแล้ว ยังต้องการกำจัดเหมียวอี้ด้วย เรื่องแผนลับของสงเซียว จางซู่เฉิงกับม่อเซิ่งถูไม่อาจเปิดเผยให้คนอื่นรู้ หากเรื่องแบบนี้แพร่ออกไป สงเซียวคงไม่ปล่อยเขาทั้งสองไปแน่
ทั้งสามขี่ม้าออกจากถ้ำฉางเฟิง หลังจากควบม้ามาตามทางได้ สักพักพวกเขาก็มองหน้ากันแล้วยิ้มเจื่อน
ขี่อาชามังกรจนชินแล้ว ตอนนี้มาขี่สัตว์แบบนี้ไม่ใช่แค่รู้สึกเซ็ง ที่สำคัญคือความเร็ว รู้สึกว่าช้าเหมือนหอยทาก ให้เขาทั้งสามลงวิ่งเองยังเร็วกว่า ถ้าเทียบกับความเร็วของอาชามังกรยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันต่างกันราวฟ้ากับดิน
แต่นี่คืออุปกรณ์ในการเล่นละครตบตา จะทิ้งก็ไม่ได้อีก
"ด้วยความเร็วแบบนี้เกรงว่าต้องใช้เวลาสามชั่วยาม จึงจะถึง 'เขาพันพุทธะ'" ม่อเซิ่งถูพูดพลางยิ้มเจื่อน
จางซู่เฉิงมองสีของท้องฟ้าอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ไม่ต้องรีบ ตอนกลางวันพลังหยางโชติช่วงเกินไป แม้พรตผีจะไม่ได้กลัวแสงอาทิตย์เหมือนวิญญาณทั่วไป แต่มันก็ไม่ชอบปรากฏตัวตอนกลางวันแสกๆ หรอก ไปถึงตอนค่ำอาจจะเหมาะกว่า ค่อยๆ ไปเถอะ ไม่เช่นนั้นม้าที่พวกเราขี่มันจะทนเหนื่อยไม่ไหวนะ"
ม่อเซิ่งถูเอียงหัวถาม "เหมียวอี้ เจ้ามีความเห็นอย่างไร?"
"ความเห็นข้าเหรอ?" เหมียวอี้หัวเราะและพูดว่า "ข้าว่าพวกท่านสองคนขี่ม้าออกไปรับมือกับพรตผีนั่นก็เกินพอแล้ว ข้าไปด้วยจะเพิ่มความยุ่งยากเสียเปล่าๆ พี่ม่อ พี่จาง พวกท่านก็รู้ว่าสัตว์พาหนะของข้าอ้วนเหมือนหมู ขี่แล้วนุ่มสบาย พอขี่ม้าผอมแบบนี้ไม่ชินเลย แถมข้ายังเป็นคนซื่อมากด้วย เล่นละครเป็นพ่อค้าเร่ไม่ได้หรอก ให้ท่านสองคนไปแทนไม่ดีกว่าเหรอ ข้าไม่ไปรบกวนพวกท่านแล้วดีกว่า ข้าไปเดินเล่นที่เมืองฉางเฟิงหน่อย พอพวกท่านสังหารพรตผีนั่นได้แล้ว ค่อยมาหาข้าที่เมืองฉางเฟิง ดีมั้ยล่ะ?"
เหมียวอี้ไม่ได้พูดเล่น เขาบังคับม้าให้หยุดขณะที่พูด แล้วทำท่าเหมือนจะเลี้ยวกลับด้วย
"ไม่ได้!"
ม่อเซิ่งถูกับจางซู่เฉิงแทบจะเปล่งเสียงห้ามปรามพร้อมกัน แล้วก็บังคับม้าให้หยุดเหมือนกันด้วย
แต่พอพูดออกมาแบบนั้นแล้ว ทั้งสองก็ชะงักพร้อมกัน สบตากันแวบหนึ่ง พวกเขารู้ตัวว่าพูดเหมือนกันเกินไปหน่อย
หรือว่าจะมีปัญหาจริงๆ? เหมียวอี้แววตาเป็นประกาย แอบเคลือบแคลงในใจ
เขาแค่หยั่งเชิงดูเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าจะเจอเลศนัยในบางอย่าง แต่เขาคิดไม่ออกว่าตนกับสงเซียวจะมีความแค้นอะไรต่อกันได้
ม่อเซิ่งถูรีบเอ่ยคำพูดที่แสดงความจริงใจ "น้องชาย เดิมทีเรื่องนี้มีไว้เพื่อเสริมแต่งให้เจ้าได้ขึ้นตำแหน่งประมุขถ้ำอย่างมีเกียรติ ท่านประมุขจวนพูดคำไหนคำนั้น จุดสำคัญอยู่ที่เจ้า หากเจ้าไม่แม้แต่จะไป หากในอนาคตเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คนอื่นจะนึกว่าพวกเราขี้โกงนะ ถ้าไม่นึกถึงตัวเอง ก็นึกถึงพวกเราหน่อยไม่ได้เหรอ? พวกเราไม่ได้เป็นคนโปรดของท่านประมุขจวนเหมือนเจ้า หากท่านประมุขจวนตำหนิโทษพวกเราขึ้นมา เราสองคนรับผิดชอบไม่ไหวแน่!"
"ฮ่าๆ ไม่ได้ก็ช่างเถอะ คิดเสียว่าข้าไม่เคยพูด" เมียวอี้หัวเราะพลางยักไหล่ ทำทีว่าไม่เป็นอะไร
สำหรับเขา ถึงอย่างไรเขาก็ตามใจพวกนั้น ต่อให้เจอพรตผีตนคนนั้น เขาก็เตรียมจะไม่ลงมือสู้อยู่ดี ให้สองคนนี้ลงมือก็พอแล้ว พอเสร็จเรื่องตนก็เก็บผลงานนี้กลับไปรับตำแหน่งประมุขถ้ำก็พอ หากเกิดเรื่องไม่คาดคิดอะไรขึ้นอีกเขาคงรู้สึกผิดกับตัวเองมากแน่
ถึงอย่างไรเขาก็ระแวดระวังสงเซียวอยู่ คนอื่นมองว่าสงเซียวกำลังช่วยเหลือเขา แต่หากลองมาเป็นเขาแล้วไตร่่ตรองดูบ้างก็จะเข้าใจ
ไอ้ชาติหมาสงเซียว ให้นักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งอย่างข้าไปสู้กับพรตผีที่ฝีมือใกล้เคียงระดับบงกชขาวขั้นสาม นี่เจ้ากำลังช่วยข้างั้นเหรอ? **แม่เจ้าเอ็งสิ!
ทั้งสามคนเดินทางต่อไปแบบไม่รีบ ม่อเซิ่งถูและจางซู่เฉิงถ่อมตัวมาตลอดทาง เล่าเรื่องสนุกในแดนฝึกตนเพื่อเอาอกเอาใจเหมียวอี้ หลักๆ คือกลัวเจ้านี่จะไม่พอใจแล้วหนีไปกลางคัน หันกลับไปเดินเล่นเมืองฉางเฟิง
เดิมทีเตรียมการกันไว้ว่าจะให้ทั้งสามคนผลัดกันจูงม้าบรรทุกสัมภาระ แต่ตอนนี้ไม่รบกวนเหมียวอี้แล้ว
นักพรตบงกชขาวขั้นสาม ต้องมารับใช้นักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่ง พวกเขาทนไม่ได้อีกต่อไป ทั้งคู่มีแรงกระตุ้นอยากจะใช้ทวนแทงเหมียวอี้ให้ตาย
ถึงอย่างไรเหมียวอี้ก็ไม่ใช่คนที่จะถูกรังแกได้ง่ายๆ ความห้าวหาญตอนที่เจ้าหนุ่มนี่ต่อสู้แบบหนึ่งต่อห้าที่ถ้ำล่องนิภา ก็ไม่ใช่เรื่องคุยโม้โอ้อวด สองคนนี้อยากลงมือแต่ก็ไม่มั่นใจ หากเจ้าเด็กนี่หนีไปได้ คงจะยุ่งยากไปกันใหญ่ ต้องหาโอกาสที่เหมาะเจาะ เรื่องนี้จะทำพลาดไม่ได้ ไม่เช่นนั้นสงเซียวไม่เว้นโทษพวกเขาสองคนแน่
…………………………


บทที่ 49 วัดเมี่ยวฝ่า ( 4 )
พอเห็นว่าเรื่องชักจะไปกันใหญ่ จางซู่เฉิงก็ตะโกนเสียงดัง "หยุดนะ!"
รีบเดินเข้าไปไกล่เกลี่ยระหว่างทั้งสองคน เขาผลักม่อเซิงถูออกจากเถ้าแก่เนี้ย ขณะเดียวกันก็ยื่นมือไปกดหัวทวนในมือเหมียวอี้ไว้ "พวกเดียวกันทั้งนั้น อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลย"
จากนั้นเขาก็หันหน้ามายิ้มให้เถ้าแก่เนี้ยพลางพูดว่า "เถ้าแก่เนี้ยโปรดระงับโทสะ เขาไม่ได้มีเจตนาอื่น แค่อยากจะยืมเครื่องครัวท่านไปต้มชาเท่านั้น"
เถ้าแก่เนี้ยพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก "เรื่องเล็กแค่นี้ข้าจะให้พวกท่านลำบากทำเองทำไมกัน พ่อครัว รีบไปต้มชาร้อนๆ มาให้พวกเขาหน่อย"
"ขอรับ!" พ่อครัวตอบรับคำหนึ่ง แต่จางซู่เฉิงยื่นมือขวางไว้ "เมื่อครู่สหายของข้าทำให้ท่านไม่พอใจ ยังไม่ทันจะขอโทษเลย จะไปกล้ารบกวนอีกได้อย่างไร" เขาพูดพลางใช้มือผลักม่อเซิงถู "ยังไม่รีบไปตักน้ำอีก"
ม่อเซิงถูข่มสีหน้าหมองหม่นไว้ สายตาแข็งกร้าว หยิบถังน้ำบนพื้นโดยไม่พูดจาอะไร จากนั้นก้าวยาวออกไปนอกวิหารท่ามกลางพายุฝน
จางซู่เฉิงได้หม้อมาแล้ว ถือโอกาสดึงเหมียวอี้กลับออกไปด้วยกัน จากนั้นวางหม้อเหนือกองไฟ
เถ้าแก่เนี้ยสังเกตได้ถึงสายตาผิดปกติของม่อเซิงถู นางทำทีว่าชินตากับปัญหายุ่งยากของลูกค้าแล้ว ทำเหมือนกับไม่ใส่ใจเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ โยกเอวอ่อนช้อยบิดขี้เกียจหนึ่งที แล้วพูดกับบรรดาลูกน้องของนางด้วยรอยยิ้ม "ทุกคนเก็บข้าวของแล้วรีบนอนเถอะ! พรุ่งนี้ยังต้องรีบเดินทางแต่เช้านะ"
ขณะพูดก็มองพ่อครัวแบบไม่ใส่ใจแวบหนึ่งแล้วยักคิ้วเล็กน้อย พ่อครัวเข้าใจแล้วกะพริบตาตอบ
พวกเขาเชื่อฟัง แล้วเริ่มเก็บข้าวของทันที พ่อครัวถอดเสื้อผ้าที่เปียกฝนตอนตนออกไปล้างชามเมื่อครู่นี้ และเดินไปหลังวิหารเพื่อบิดมันให้แห้ง
เถ้าแก่เนี้ยบิดเอวอ่อนนุ่ม ก่อนจะเอนกายลงบนเตียงเตี้ย ภาพนั้นช่างดึงดูดใจยิ่งนัก แม้แต่จางซู่เฉิงยังอดจ้องมองไม่ได้ น่าเสียดายที่บัณฑิตเข้าไปติดกระดุมมุ้งสีชมพูนั่นในทันที ทิวทัศน์ในฤดูใบไม้ผลิที่น่าล่อใจนั่นถูกบดบังเสียแล้ว กลับเหลือไว้เพียงแต่สิ่งที่ชวนจิตนาการ
นอกตำหนักกำลังมีพายุฝน ข้างบ่อน้ำโบราณที่อยู่ตรงกลางระหว่างต้นฮว๋ายสองต้น ม่อเซิงถูตักน้ำขึ้นมาหนึ่งถัง หลังจากมองซ้ายมองขวาแล้ว ก็รีบหยิบขวดลายครามใบเล็กออกมาจากแขนเสื้อ จากนั้นเปิดฝาแล้วเทผงสีขาวลงไปในถังน้ำ เขาเก็บขวดแล้วนำยาเม็ดสีแดงเม็ดหนึ่งใส่ไว้ในปาก เสร็จแล้วถึงได้รีบร้อนถือถังน้ำกลับไป
แต่ทว่าบนหลังคาของวิหาร ไม่รู้ว่าพ่อครัวไปยืนตากฝนอยู่บนนั้นตั้งแต่เมื่อไร เมื่อเห็นทุกการกระทำของม่อเซิงถูแล้ว ก็รีบออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว
ม่อเซิงถูกลับมาในวิหาร นำน้ำในถังเติมลงในหม้อเหล็ก ก้นหม้อเหล็กร้อนจนแดง พอเทน้ำเย็นลงไปจึงมีเสียงแตกฟู่ขึ้นมา
พ่อครัวก็กลับเข้ามาในวิหารแล้วเช่นกัน เขายกจานชามบนพื้นขึ้นมา ถือโอกาสหยิบขี้เถ้าบนพื้นขึ้นมาเล็กน้อย ขณะที่หันหลังให้เหมียวอี้ เขาหมุนตัวไปทางเตียงเตี้ย แล้วปล่อยขี้เถ้าในมือลงใส่ในชาม แสดงถึงการกระทำของม่อเซิงถูเมื่อครู่นี้อย่างชัดเจน
สายตาของคนอื่นๆ ก็พากันมองไปที่เตียงเตี้ยโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เถ้าแก่เนี้ยที่อยู่ในมุ้งทำเพียงแค่หมุนตัวอย่างเกียจคร้าน โบกมือให้เหมือนกับไม่ใส่ใจ
คนอื่นๆ เข้าใจดีว่านางสื่อถึงอะไร พวกเขาจัดการเก็บข้าวของตัวเองต่อไป
พายุฝนข้างนอกรุนแรงขึ้น ต้นฮว๋ายโบราณในลานวัดส่งเสียงดังกระหน่ำท่ามกลางพายุฝน
ในวิหารใหญ่เงียบสงบ พระพุทธรูปสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนแท่นดอกบัว ปรากฏริบหรี่อยู่ท่ามกลางแสงไฟที่สั่นไหว พระอรหันต์และพระโพธิสัตว์เก่าแก่น้อยใหญ่ทั้งสองด้านที่ชำรุดอยู่นั้น แต่ละองค์แปลกแตกต่างกันไป เงาที่ทอดลงบนผนังกำแพง มีลักษณะเดี๋ยวสั้นเดี๋ยวยาว เดี๋ยวเล็กเดี๋ยวใหญ่ ยากจะคาดเดาราวกับภูติผีปีศาจ
เสียงน้ำต้มเดือดปุดๆ ในหม้อเหล็กบนกองไฟดังขึ้น ม่อเซิงถูหยิบกระบอกใบหนึ่งออกมาจากถุง จากนั้นเปิดแล้วหยิบใบชาออกมากำหนึ่ง แล้วใส่ลงน้ำเดือดในหม้อเหล็ก
จางซู่เฉิงก็อาศัยโอกาสนี้หยิบยาเม็ดสีแดงใส่เข้าปากตนเงียบๆ
ไม่นานนัก กลิ่นชาหอมอ่อนๆ ก็ลอยฟุ้งขึ้นมาจากหม้อเหล็ก จางซู่เฉิงหยิบฟืนท่อนใหญ่ด้านล่างออกจากกองไฟ เหลือเพียงไฟเบาๆ ไว้เพื่อรักษาความอุ่น จากนั้นก็หยิบถ้วยชาออกมาสามใบ
เวลานี้เอง พ่อครัวและบัณฑิตที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็ถือถ้วยวิ่งเข้ามา บัณฑิตโค้งตัวแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "ขอชาสักถ้วยได้หรือไม่?"
จางซู่เฉิงกับม่อเซิงถูมองหน้ากันแวบหนึ่ง คนข้างหน้ายิ้มพลางยื่นมือไปที่หม้อชา "ไม่ต้องเกรงใจ ตามสบายเลย!"
"ขอบคุณมาก!" ทั้งสองคนกล่าวขอบคุณ
ขณะรินชา พ่อครัวก็ยืนอยู่ข้างหน้าเหมียวอี้โดยไม่ได้ตั้งใจ
เหมียวอี้มองด้านหลังของพ่อครัวแล้วอึ้งไปครู่หนึ่ง ตรงด้านหลังเสื้อผ้าที่ยังไม่แห้งของเขา มีอักษรห้าตัวที่เขียนด้วยถ่านอยู่บนนั้น 'มียาพิษอยู่ในชา'!
เหมียวอี้ยักคิ้วเบาๆ แล้วมองหม้อชาที่ตั้งอยู่เหนือกองไฟ หยิบทวนเงินข้างๆ ขึ้นมา เลิกชายเสื้อมาเช็ดหัวทวนช้าๆ แต่เช็ดแรงมาก
เมื่อพ่อครัวกับบัณฑิตตักชาใส่ถ้วยแล้วก็โค้งตัวขอบคุณ จังหวะที่ทั้งสองกำลังจะหมุนตัวกลับ บัณฑิตเหมือนจะกันข้างหลังให้พ่อครัวอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ทั้งสองทำท่าทางว่าชาร้อนมาก รีบร้อนวิ่งกลับไป ใครจะไปรู้ว่าพอกลับไปที่ข้างๆ กองไฟของตน พวกเขาดันไม่ระวังเดินชนกันเสียได้
เพล้ง! ถ้วยชาลายครามสองใบพลั้งมือตกแตก
ทั้งสองที่เพิ่งทำถ้วยชาหลุดมือมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เหมียวอี้ที่เช็ดหัวทวนอยู่ก็ชำเลืองมองแวบหนึ่ง
จางซู่เฉิงทางด้านนี้กลับหัวเราะแล้วพูดว่า "มีชาอีกครึ่งหม้อ เราสามคนดื่มไม่หมดหรอก ถ้าอยากดื่มก็มาเอาไปได้ ไม่ต้องเกรงใจ"
จากนั้นก็นำถ้วยที่รินชาใส่เรียบร้อยแล้วยัดใส่มือม่อเซิงถู ผลักเบาๆ ทีหนึ่ง "เมื่อครู่นี้เจ้าเป็นคนผิด ยังไม่รีบไปขอโทษเหมียวอี้อีก"
ม่อเซิงถูเข้าใจทันที เขารับชามาไว้ในมือแล้วเดินไปข้างๆ เหมียวอี้ พยายามทำหน้าตาจริงใจแล้วพูดว่า "เหมียวอี้ เมื่อครู่นี้ข้าเหมือนผีบ้าเข้าสิง หวังว่าเจ้าจะให้อภัยที่ข้าทำให้ขุ่นเคือง พอดื่มถ้วยนี้แล้ว พวกเราก็ลืมเรื่องนี้ไปเสีย!"
เหมียวอี้ที่เช็ดทวนอยู่ก็ถือทวนแล้วยืนขึ้น มองเขาโดยไม่พูดอะไร
"เมื่อครู่นี้ข้าผิดไปแล้ว" ม่อเซิงถูพูดด้วยท่าทางจริงใจ ส่งถ้วยชาในมือให้เหมียวอี้อีกครั้ง ขอให้เหมียวอี้รับไว้ ช่างดูเป็นการขอโทษที่จริงใจเสียเหลือเกิน
เหมียวอี้ไม่รับ มองไปที่จางซู่เฉิงแล้วถามว่า "เมื่อครู่นี้ข้าก็มีส่วนผิดอยู่เหมือนกัน พี่ม่อถ่อมตนเกินไปหรือเปล่า ข้าจะรับไว้ได้อย่างไรกัน?"
จางซู่เฉิงที่ถือถ้วยชาอยู่ในมือใบหนึ่งเดินเข้ามาทันที เขาทำตัวเป็นคนกลางแล้วพูดว่า "ไม่ว่าใครจะถูกใครจะผิด พอทุกคนดื่มชาถ้วยนี้แล้ว ความแค้นเคืองที่มีต่อกัน ก็ให้เลิกแล้วกันไป!"
"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ต้องรับไว้แล้วล่ะ!" เหมียวอี้ยื่นมือรับชาจากม่อเซิงถู ชูถ้วยให้สองคนนั้น "ร่วมดื่ม!"
"ร่วมดื่ม!" ทั้งสองหัวเราะพลางผงกหัว
ทั้งสามชนถ้วยชาพลางยิ้มให้กัน จากนั้นยกมาไว้ที่ปากแล้วเงยหน้าขึ้นดื่ม
บัณฑิตกับพ่อครัวทางด้านนั้นมองหน้ากันแวบหนึ่งด้วยความลังเล หรือเขาจะมองไม่เห็นสิ่งที่เพิ่งเตือนไป?
ใครจะไปคิดว่าสถานการณ์จะพลิกเพียงชั่วพริบตาเดียว ทำเอาบัณฑิตกับพ่อครัวเบิกตาโพลงทันที!
ซวก!
อาศัยจังหวะที่ม่อเซิงถูกับจางซู่เฉิงกำลังถือถ้วยชาบังหน้า หัวทวนในมือเหมียวอี้ฉายแสงสีเงินวูบหนึ่ง ก่อนจะเสียบเข้าขั้วหัวใจของม่อเซิงถูด้วยความเงียบและเร็วดุจฟ้าผ่า
ไม่ทันรอให้ม่อเซิงถูได้ส่งเสียงโอดโอย หัวทวนติดเลือดที่อยู่ด้านหลังเขา กวาดไปยังจางซู่เฉิงที่อยู่ข้างๆ อย่างไร้ความปรานี
จางซู่เฉิงที่สังเกตได้ถึงความผิดปกติรีบหนีอย่างรวดเร็ว แต่ก็สายไปเสียแล้ว
แขนข้างหนึ่งปลิวหลุดจากร่างในชั่วพริบตาเดียว เนื่องจากหัวทวนที่ติดเลือดกวาดเข้าไปใต้รักแร้เขา
เคราะห์ดีที่เขาเป็นเหยื่อรายที่สอง ยังมีเวลาให้ไหวตัวเล็กน้อย ไม่เช่นนั้นคงโดนฟันหน้าอกขาดกันหมดแน่
…………………………


บทที่ 46 วัดเมี่ยวฝ่า (1)
ตอนพลบค่ำ ทั้งสามคนที่เดินทางผ่านเขตพื้นที่ 'เขาพันพุทธะ' มาแล้ว เตรียมย้อนกลับทางเดิม มุ่งไปในเขตเขาพันพุทธะอีกครั้ง
หวังจะฉวยโอกาสที่ฟ้ามืดนี้ล่อพรตผีออกมา
แต่ทว่า สวรรค์ก็ไม่เป็นใจ สีของท้องฟ้าเปลี่ยนแปลงฉับพลัน
เมฆดำจากที่ไกลๆ เคลื่อนมารวมกันบนฟ้า ลมแรงพัดม้วนฝุ่นจากพื้นดินขึ้นมา ปลิวว่อนตลบฟุ้ง ลมกรรโชกป่าไม้บนเขาสั่นไหวโคลงเคลง
ทั้งสามคนบังคับม้าให้หยุดอยู่บนทาง แล้วมองวนป่ารกร้างและสีของท้องฟ้ารอบๆ
จางซู่เฉิงขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ดูจากสีท้องฟ้า ฝนใกล้จะตกหนักแล้ว ไม่มีหมู่บ้านหรือร้านค้าอยู่แถวนี้เลย ท่าทางพวกเราจะลำบากแล้วล่ะ"
ม่อเซิ่งถูแกว่งแส้ม้าชี้ไปเบื้องหน้า "ตอนที่ผ่านมา ข้าจำได้ว่าข้างหน้ามีถนนพื้นหญ้าสายเล็กๆ ที่มุ่งสู่ภูเขา มันแยกออกมาจากทางสายหลัก บนทางเล็กๆ นั้นเหมือนมีร่องรอยล้อเกวียน ในสถานการณ์ปกติ รถม้าจะเข้าไปในภูเขาได้อย่างไรกัน ข้าว่าในนั้นคงมีบ้านพักหรือไม่ก็สถานที่ให้หยุดพักเหนื่อยแน่ ลองไปดูหน่อยดีกว่า"
จางซู่เฉิงยิ้มให้เหมียวอี้แล้วถามว่า "น้องชายคิดว่าอย่างไรล่ะ"
เหมียวอี้พยักหน้าตอบ "ก็ดี!"
ทั้งสามคนลงความเห็นเหมือนกัน ควบม้าวิ่งมุ่งไปข้างหน้าทันที
วิ่งมาถึงที่ราบช่วงหนึ่งระหว่างภูเขา พวกเขาลดความเร็วลงแล้วมองสำรวจทั้งสองฝั่ง ทางด้านขวาพบทางเล็กสายหนึ่งที่มีร่องรอยบมนุษย์อยู่จริงๆ ด้วย แม้จะถูกหญ้ารกร้างฝังกลบหมดแล้ว แต่ยังสามารถแยกออกได้อย่างง่ายดายว่ามีร่องรอยล้อเกวียนเหยียบผ่าน
พอเห็นท้องฟ้าเป็นเหมือนหลังคาเมฆสีดำ ทั้งสามก็ไม่ลังเลอีก รีบชักหมุนม้าเปลี่ยนทิศทาง แล้ววิ่งไปข้างหน้าตามทางเล็กๆ
ผ่านไปไม่นาน ทั้งสามก็เห็นว่าตรงระหว่างเชิงเขาข้างหน้ามีตึกรามกว้างใหญ่ ดูจากลักษณะน่าจะเป็นวัดแห่งหนึ่ง…
พอวิ่งเข้ามาใกล้ตีนเขา ทั้งสามก็อยู่บนลานแผ่นหินแห่งหนึ่งที่กินพื้นที่สิบกว่าไร่แล้ว
บนลานกว้างปูพื้นเรียบเสมอกัน รอบด้านมีราวจับสลักด้วยหิน พอจะมองเห็นรางๆ ว่าด้านซ้ายและขวามีร่องรอยตึกรามบ้านช่องถล่มลงมา
เตาเก่าแก่ขนาดใหญ่มีคราบรอยสนิมตั้งอยู่ใจกลาง มันคือกระถางธูปนั่นเอง
แม้ตรงร่องพื้นแผ่นหินจะมีหญ้าขึ้นเต็ม ดูรกร้างเปล่าเปลี่ยว แต่ก็มองออกว่าที่นี่เคยเป็นวัดที่เจริญรุ่งเรืองมาก่อน
จู่ๆ ก็ได้เข้ามาอยู่บนลานกว้างราบเรียบท่ามกลางภูเขารกร้างเช่นนี้ ทำให้ทั้งสามคนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย วัดเบื้องหน้าที่สร้างอยู่ชิดภูเข้าก็ให้ความรู้สึกกดดันกับพวกเขา
เมฆบนท้องฟ้าครึ้มเข้ม 'เปรี้ยง!' ทันใดนั้นเสียงฟ้าผ่าก็ดังขึ้น ม้าที่พวกเขาขี่อยู่ตื่นตระหนกจนขยับเดินเข้าหากัน แต่ทั้งสามก็ดึงเชือกบังเหียนไว้ไม่ให้ขยับ
เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังข้ามหัวไปมา ฟ้าผ่าเปรี้ยงปร้างอยู่บนฟ้าตรงวัดเบื้องหน้าหลายครั้ง สีของท้องฟ้าที่แต่เดิมมืดมากอยู่แล้ว สว่างวาบจนเห็นวัดสูงเด่นแห่งนั้นชัดเจนขึ้นมา
อีกาดำฝูงหนึ่งบนต้นไม้เก่าแก่ในกำแพงสูงของวัด ตกใจเสียงฟ้าผ่าจนส่งเสียงร้องแล้วบินขึ้นวนไปมา
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนบ่งบอกว่าที่นี่เป็นวัดร้างไร้ผู้คน
จางซู่เฉิงหันซ้ายหันขวามองอีกสองคน แล้วพูดว่า "ฝนใกล้จะตกแล้ว พวกเราเข้าไปหลบฝนในวัดก่อนเถอะ!"
ระหว่างลานกว้างและวัดที่สร้างอยู่ติดภูเขา มีลำธารเล็กกั้นอยู่ มีก้อนหินสามลูกเรียงเชื่อมต่อกันเป็นสะพานโค้ง จางซู่เฉิงขี่ม้านำไปก่อน โดยเหมียวอี้กับม่อเซิ่งถูที่จูงม้าบรรทุกสัมภาระอยู่ตามไปข้างหลัง เสียงฝีเท้ามาที่ชัดใสกระทบกับแผ่นหินดัง 'กรับๆ' และมีเสียงสะท้อนแว่วออกมา
พอถึงตีนเขา จางซู่เฉิงไม่ได้ลงจากม้า เขาควบม้าขึ้นไปตามขั้นบันไดเลย สองคนที่ตามหลังมาก็ทำเช่นเดียวกัน
 รอบวัดมีต้นฮว๋ายโบราณที่คาดว่าคงอายุกว่าพันปี มันทอดเงารำไรอยู่ใต้กลุ่มเมฆดำที่สว่างวาบเพราะแสงฟ้าแลบ ราวกับสายตาเกรี้ยวโกรธของวานรยักษ์กำลังจ้องพวกเขาอยู่
ทั้งสามคนยืนอยู่ข้างกัน กำลังมองที่อักษรสามตัว 'วัดเมี่ยวฝ่า' ที่อยู่บนประตูวัด มันเป็นลายพร้อยจนเกือบมองไม่ออก ส่วนประตูลานวัดก็ไม่รู้ไม่ไปอยู่ไหนแล้ว อาจจะถูกแดดถูกลมจนผุพังไปแล้วก็ได้
กำแพงลานวัดรอบๆ ก็เก่าจนเกินทน อาจเป็นเพราะต้นฮว๋ายโบราณบดบังแสงแดดให้ บนกำแพงจึงปราศจากพวกเถาวัลย์และต้นหญ้า
จางซู่เฉิงลงจากม้า แล้วจูงมันเดินเข้าข้างในวัด สองคนที่อยู่ข้างหลังก็ทำเช่นเดียวกัน
พอเข้าไปในวัดวัด ทั้งสามคนก็หยุด ในวัดมีต้นฮว๋ายโบราณอยู่หลายต้น เก่าแก่จนทั้งสามคนจับมือกันโอบลำต้นไว้ไม่มิด กิ่งไม้เก่าแก่ดูเกรี้ยวกราดดุร้าย ซ้ายและขวามีสระน้ำใหญ่ขนาดหนึ่งไร่ กลางสระน้ำทั้งสองมีหินสลักพระอรหันต์ตั้งตระหง่านอยู่องค์หนึ่ง รูปสลักองค์ที่อยู่ทางซ้ายไม่รู้เศียรหายไหนแล้ว
พอก้าวเข้าประตูลานวัด ก็รู้สึกได้ถึงความเย็นเยือกที่โผเข้าปะทะข้างหน้า ทำให้รู้สึกขวัญผวา ม้าของทั้งสามคนก็ตื่นตระหนกเช่นกัน
พอมองดูวิหารเก่าชำรุดที่เปิดประตูอ้าอยู่เบื้องหน้า ม่อเซิ่งถูสูดหายใจแล้วพูดว่า "พลังหยินที่นี่แรงมาก"
"ต้นฮว๋ายโบราณกับที่พักอาศัยเก่าๆ เดิมก็สะสมพลังหยินได้ง่ายอยู่แล้ว" จางซู่เฉิงพูดขึ้นมาลอยๆ
แม้จะพูดแบบนี้ แต่ทั้งสามก็ยังแอบปล่อยพลัง พวกเขาใช้ดวงตาอิทธิฤทธิ์มองกวาดไปรอบๆ
ในสถานการณ์ทั่วไป หากที่นี่มีวิญญาณภูติผีปีศาจขึ้นมาจริงๆ มนุษย์ธรรมดามองไม่เห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่สำหรับนักพรตที่มีดวงตาอิทธิฤทธิ์ มันกลับอำพรางตัวจากพวกเขาไม่ได้
เพื่อพิสูจน์ว่าที่จริงแล้วพวกเขาคิดมากเกินไป ดวงตาอิทธิฤทธิ์มองกวาดไปรอบๆ พวกเขาไม่พบภูตผีชั่วร้ายใดๆ
เปรี้ยง! บนฟ้าระเบิดเสียงอัสนีบาตขึ้นอีกครั้ง ใต้ความสว่างวาบของแสงฟ้าผ่า ก็ยิ่งเพิ่มความรู้สึกน่าสะพรึ่งกลัวให้วัดร้างแห่งนี้
ขณะเดียวกัน น้ำฝนเม็ดใหญ่ก็ตกลงมาแล้ว กระทบจนเกิดเสียงเปาะแปะบนพื้น ในสระน้ำด้านซ้ายและขวาเกิดระลอกคลื่นวงกลมสาดกระเซ็น
จางซู่เฉิงยิ้มเล็กน้อยพลางพูดว่า "ตอนนี้ไม่มีที่ที่ดีกว่านี้ให้ไปแล้ว ถูๆ ไถๆ ไปก่อนเถอะ!" เขาเดินจูงม้าเดินนำหน้าไปทางวิหาร
ม่อเซิ่งถูกับเหมียวอี้มองหน้ากันแวบหนึ่ง และทำได้เพียงเดินตามไป ทั้งสามเดินลุยวัชพืชที่อยู่ตามร่องอิฐ เกิดเสียงกรอบแกรบดังขึ้นขณะเหยียบใบไม้แห้ง
พอจูงม้าไปมัดไว้ที่เสาหินใต้ระเบียงวิหารแล้ว จางซู่เฉิงก็เดินไปใต้ต้นฮว๋ายโบราณกลางลานวัด แล้วลากก็ นำกิ่งใหญ่ของมันที่คาดว่าโดนลมพัดหักลากเข้ามาในวัด
ด้านนอกมีฝนตกหนักมาก สีของท้องฟ้าก็มืดสนิทลง แล้วไฟในวิหารก็ถูกจุดขึ้น
อาศัยแสงไฟสามารถมองเห็นว่าบนพื้นมีร่องรอยคนเคยจุดไฟมาก่อน และไม่ใช่เพียงจุดเดียวด้วย ม่อเซิ่งถูหัวเราะแล้วพูดว่า "ดูเหมือนที่นี่จะเป็นสถานที่พักเหนื่อยสำหรับนักเดินทางจริงๆ"
เหมียวอี้ยืนถือทวนเงินอยู่นาน อาศัยแสงไฟเพื่อมองพระพุทธรูปงดงามที่ตั้งสูงอยู่ในวิหาร
ทองคำบนองค์พระพุทธรูปหลุดลอกไปเกือบหมดแล้ว จนไม่เห็นกลิ่นอายของเมตตาธรรม กลับยิ่งเผยให้เห็นหน้าตาอัปลักษณ์ดุร้ายเสียด้วยซ้ำ
จู่ๆ ม่อเซิ่งถูที่นั่งล้อมกองไฟอยู่ก็สะกิดจางซู่เฉิงเบาๆ ทั้งสองคนมองเหมียวอี้แวบหนึ่ง จากนั้นส่งสายตาให้กัน ก่อนจะแอบพยักหน้า
และเวลานี้เอง เหมือนทั้งสามคนจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง จึงหันหน้ามองไปยังด้านนอก
ได้ยินเพียงเสียงตะโกนโหวกเหวกดังมาจากนอกวัด "รีบหลบฝน หลบฝนเร็ว..."
เห็นเพียงคนผู้หนึ่งใช้สองมือชูดันหม้อเหล็กใบใหญ่ไว้บนหัวเพื่อกันฝน บนตัวแบกสิ่งของมากมายกองหนึ่ง รีบร้อนถลันเข้ามาในวัด และอีกอึดใจเดียวก็วิ่งถึงด้านในวิหารแล้ว
บนตัวคนผู้นั้นพะรุงพะรัง สิ่งของจำพวกถ้วยชามรามไหมีครบครัน พอเข้ามาแล้วก็มองทั้งสามคนคร่าวๆแวบหนึ่ง จากนั้นหันไปด้านนอกแล้วตะโกนว่า "ไม่มีอะไรหรอก เข้ามาเถอะ!"
ทั้งสามคนก็มองตามไป เห็นเพียงบัณฑิตวัยกลางคนผู้หนึ่งแบกตะกร้าที่หลังวิ่งเข้ามา เปียกฝนโชกเหมือนไก่ในหม้อน้ำแกง ชุดคลุมเปียกไปทั้งตัว
ผู้ที่รีบตามหลังเขามา เป็นคนงานแข็งแรงบึกบึนสองคน กำลังหามเกี้ยวหนึ่งหลังวิ่งเข้ามา บนเกี้ยวมี ผ้าคลุมบางๆ สีชมพูที่มีเสาค้ำอยู่ พอจะมองเห็นรางๆ ว่ามีผู้หญิงรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นนางหนึ่งนอนเอนกายอยู่ในนั้น
…………………………


บทที่ 47 วัดเมี่ยวฝ่า (2)
เมื่อคนกลุ่มนั้นเข้ามายังวิหาร บัณฑิตผู้นั้นก็ยิ้มให้ทั้งสามอย่างเป็นมิตรแล้วพูดว่า "ที่แท้ก็มีสหายมาถึงก่อนแล้ว ขอรบกวนด้วยนะ"
เขาเดินตรงไปยังที่มืดอีกด้านของวิหารแล้ววางตะกร้าที่อยู่บนหลังลง พลางหันไปตะโกนว่า "พ่อครัว ก่อไฟให้พวกเราหน่อย เร็วเข้า"
"ขอรับ!" ผู้ที่วิ่งนำหน้าเข้ามาขานตอบรับ เริ่มนำสิ่งของพะรุงพะรังออกจากตัว จากนั้นถือมีดอีโต้ออกไปหาไม้ฟืน
เกี้ยวหลังนั้นที่มีผ้าบางคลุมอยู่ก็ถูกหามไปไว้ตรงที่มืดอีกฝั่งเช่นกัน เป็นเกี้ยวไม้อ่อน ที่จริงมันก็คือเตียงเตี้ยน้ำหนักเบาตัวหนึ่ง อาศัยแสงไฟส่องทำให้ทั้งสามคนมองเห็นว่าข้างในมีผู้หญิงคนหนึ่งนอนเอนกายอยู่ ท่าทางผ่อนคลายสบายใจ ส่วนหน้าตาเป็นอย่างไรนั้น มองเห็นไม่ค่อยชัด
เหมียวอี้และนักพรตอีกสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ท่ามกลางวัดร้างในป่าเขาเปล่าเปลี่ยว นึกไม่ถึงว่าจะได้มาเจอกับกลุ่มคนแปลกประหลาดเช่นนี้ พวกเขาดูท่าทางเหมือนพ่อค้า
ไม่นานพ่อครัวคนนั้นก็ลากกิ่งไม้แห้งของต้นฮว๋ายใหญ่เข้ามาสองท่อน พอผ่าเสร็จก็รีบก่อไฟขึ้นมา
บัณฑิตวัยกลางคนตะเบ็งเสียงอีกครั้ง "พ่อครัว รีบทำอาหารเร็ว"
เขาดึงฟืนสองสามท่อนออกมาจากกองไฟ แล้วก่อไฟขึ้นอีกกองหนึ่งข้างกัน ถอดชุดคลุมบนตัวออกมาบิด แล้วนั่งผิงไฟ คนงานแบกเกี้ยวทั้งสองคนก็นั่งล้อมแล้วทำเช่นเดียวกัน
พ่อครัวจัดวางอุปกรณ์ทำครัวพร้อมทั้งเขียงอย่างคล่องแคล่วชำนาญมือ เขาหยิบวัตถุดิบอาหารออกจากกระเป๋าที่แบกมา มีทั้งผักและเนื้อสัตว์ แล้วจึงจัดการหั่นสับวัตถุดิบเสียงก้องวิหาร เหมียวอี้และนักพรตอีกสองคนมองดูอย่างตกตะลึง
จากนั้นพ่อครัวก็ถอดสายคาดเอวออกมา มัดกับถังไม้ ก่อนจะวิ่งฝ่าฝนออกไปข้างนอก แล้วตักน้ำจากบ่อโบราณของวัดกลับมาถังหนึ่ง
คนงานอีกคนก็เข้ามาช่วย ใช้กะละมังรองน้ำ แล้วเทข้าวสารลงไปล้าง จากนั้นหยิบกระบอกไม้ไผ่สดออกมาจากกระเป๋าของพ่อครัว ตัดปากกระบอกแล้วกรอกข้าวสารกับน้ำสะอาดลงไป จากนั้นนำไปเผาในกองไฟข้างๆ
เหมียวอี้และนักพรตอีกสามคนลุ้นจนปวดฟัน ไม่รู้ว่าในกระเป๋าตุงใหญ่ของพ่อครัวนั่นใส่ของอะไรไว้อีก ทำไมรู้สึกว่าเก็บของได้เยอะกว่าแหวนเก็บสมบัติอีก
หลังจากพ่อครัวขัดล้างหม้อเสร็จแล้ว ก็วางหม้อเหนือกองไฟ ใส่น้ำมันงาลงหม้อเกิดเสียงดังเปรี๊ยะๆ เทผักใส่ลงไป แล้วควงทัพพีผัดให้เข้ากัน ไม่นานนักในวิหารก็มีกลิ่นผัดผักลอยหอมฟุ้ง
ไม่ต้องพูดถึงเลย การกระทำแบบนั้นของพวกเขา ทำให้บรรยากาศอึมครึมน่าสะพรึงกลัวในวัดสลายหายไปชั่วขณะ
ไม่นานนัก กับข้าวสี่จานและน้ำแกงอีกถ้วยหนึ่งก็ปรุงเสร็จเรียบร้อย เหมียวอี้และนักพรตทั้งสองเห็นอย่างชัดเจน แน่ใจว่ามันคือเนื้อสองจาน ผักสองจาน และน้ำแกงอีกถ้วยหนึ่ง
ดูเหมือนเป็นอาหารธรรมดา แต่ในสถานที่และสภาพแวดล้อมแบบนี้ ยังสามารถรังสรรค์กับข้าวร้อนๆ ออกมาได้ ขอบรรยายได้คำเดียวว่ามีความสุข
ข้างนอกยังมีฝนตกหนักลมพัดแรง ฟ้าผ่าดังสนั่น พ่อครัวในวิหารกลับคว่ำถังน้ำลง นำแผ่นเขียงวางด้านบน แล้วจัดวางอาหารห้าอย่างลงบนนั้น โต๊ะน้อยๆ อันเรียบง่ายก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว
บัณฑิตเดินไปยังหน้าเตียงเตี้ย ยิ้มและพูดว่า "เถ้าแก่เนี้ย ลุกขึ้นมากินข้าวเถอะขอรับ"
ข้างในมุ้งบางๆ นั้น มีเสียงอู้อี้ที่แสดงถึงความเกียจคร้านดังออกมา เห็นได้รางๆ ว่าคนที่นอนอยู่ในนั้นกำลังบิดขี้เกียจ แล้วจึงประคองตัวขึ้นมาช้าๆ
บัณฑิตยื่นมือไปปลดกระดุมบนมุ้ง แล้วเปิดมุ้งออก รองเท้าลายปักสีเหลืองคู่หนึ่งยื่นออกมา ด้านบนปักลายริ้วเมฆธรรมดา จากนั้นเท้าเล็กที่เปลือยเปล่าคู่หนึ่งก็เหยียบลงบนพื้น สตรีงดงามวิจิตรนางหนึ่งเดินออกมาจากมุ้ง ทำเอาทั้งวิหารที่มืดมิดราวกับสว่างวาบขึ้นทันที
มวยผมดำขลับม้วนขึ้นหลวมๆ ไว้ด้านหลังศีรษะ ข้างหูทั้งสองปล่อยเส้นผมห้อยลงมายังหัวไหล่ ไม่เสริมแต่งเครื่องประดับใดๆ ใบหน้างามราวกับดอกพุดตาน คิ้วเรียวดังต้นหลิว
ท่อนบนของนางมีเสื้อรัดทรงสตรีเพียงตัวเดียว สีแดง อีกทั้งยังบางมาก เกาะอกสูงโค้งข้างในโผล่ออกวับๆ แวมๆ บนหัวไหล่ที่ดูนุ่มลื่นพาดผ้าคลุมสีเขียวอ่อนเอาไว้
เสื้อรัดทรงสตรีนั้นสั้นมาก เอวเรียวที่อยู่ใต้ซี่โครงไม่มีการปิดคลุมใดๆ ทำให้อดคิดอยากจับไม่ได้ สะดือบุ๋มบนหน้าท้องที่เกลี้ยงเกลาที่ลับๆ ล่อๆ อยู่ในผ้าคลุมสีเขียวอ่อน ทำให้ผู้พบเห็นยากจะถอนสายตาออกได้
สะโพกที่งอนขึ้นคลุมด้วยกระโปรงซ้อนจีบสีเขียว ขอบชายกระโปรงไม่เสมอกัน ห้อยด้วยลูกปัดสีทองเม็ดเล็กๆ สะท้อนแวววับอยู่ใต้แสงไฟ น้ำหนักเล็กน้อยของลูกปัดดึงรั้งชายกระโปรงไว้ ยิ่งเผยสะโพกงอนมากขึ้นช่วงที่นางก้าวเท้าเดิน ระหว่างที่เดินก็สะท้อนเค้าโครงต้นขาให้เห็นเช่นกัน
กระโปรงซ้อนจีบสีเขียวทอดยาวถึงน่องขานุ่มลื่นเรียบเนียน กระโปรงเหมือนจะเป็นผ้าบางโปร่งแสงครึ่งท่อน แต่เมื่อเจอกับแสงไฟกลับทำให้มองไม่ชัดว่าข้างในเป็นเช่นไร ท่ามกลางความสลัวยิ่งทำให้จินตนาการไปไกล แต่ก็อดเสียดายไม่ได้เล็กน้อย
รูปร่างอกนูนก้นงอนช่างน่าประทับใจยิ่งนัก เป็นเส้นโค้งเว้าเหมือนงูเลื้อย ส่วนที่ควรจะผอมก็ไม่มีไขมันแม้แต่น้อย ส่วนที่ควรจะอวบอิ่มก็ทำเอาผู้พบเห็นใจเต้นรัว ผิวพรรณละเอียดอ่อนเกลี้ยงเกลา มีสีเหมือนข้าวสาลี เสื้อผ้าวับๆ แวมๆ มีสีสันตัดกันชัดเจน ความห้าวหาญดุร้ายที่แฝงอยู่ในความงามหยาดเยิ้ม ยิ่งให้ความรู้สึกแปลกใหม่มากขึ้นไปอีก
แม้ผู้ที่งดงามที่สุดในความคิดของเหมียวอี้ คือสตรีชุดแดงที่เหาะพลิ้วอยู่บนกำแพงเมืองกู่เฉิงนางนั้น แต่เมื่อเทียบกับผู้หญิงงดงามหลายมิติที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ สตรีชุดแดงนางนั้นออกจะดูเย็นชาไปหน่อย
สัตว์โลกที่เรียกว่าผู้หญิง รูปลักษณ์ภายนอกสามส่วน นิสัยใจคอเจ็ดส่วน ความงามที่แตกต่างกันของผู้หญิงนั้นก็ขึ้นอยู่กับความแตกต่างของนิสัยใจคอ
เหมียวอี้และนักพรตอีกสองคนมองจนอึ้งไป รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ดึงดูดสายตาอย่างที่สุด
คนงานที่หามเกี้ยวสองคนนั้นหยิบกระบอกไม้ไผ่ออกมาจากกองไฟ พอผ่าออก ข้าวสวยกลิ่นหอมอบอวลก็ปรากฏให้เห็นทันที แล้วรีบหยิบถ้วยออกมาอย่างรวดเร็ว
บัณฑิตผู้นั้นก็นำตะกร้าที่ตนแบกอยู่บนหลังวางคว่ำไว้ตรงหน้าโต๊ะเล็กตัวนั้น ด้านบนปูด้วยผ้าหนึ่งผืน พลางชี้ไปที่ตะกร้าแล้วพูดกับผู้หญิงคนนั้นด้วยรอยยิ้มว่า "มีเพียงเท่านี้ เถ้าแก่เนี้ยทนเอาก่อนนะ!"
สตรีนางนั้นใช้สายตาเย้ายวนกวาดมองเบาๆ แล้วพยักหน้า ตอนนางเดินไปตรงหน้าตะกร้าไม้ไผ่แล้วกำลังจะนั่งลง ดวงตาสดใสเหลือบมาเห็นเหมียวอี้และพวก จึงยิ้มบางๆ แล้วยื่นมือออกมาเชิญชวนด้วยความใจกว้าง "สหายทั้งสามท่าน ถ้าหากไม่ถือ มากินด้วยกันก็ได้นะ"
คนกลุ่มนั้นก็พากันหันมองทางพวกเหมียวอี้เช่นกัน
เหมียวอี้และนักพรตอีกสองคนมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น การเชื้อเชิญนี้ดูหวานหยดย้อยไปหน่อย
ม่อเซิ่งถูเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว อาหารนั้นเขาไม่อยากกิน แต่อยากกินผู้หญิงที่กำลังเชื้อเชิญนางนั้นมากกว่า
แม้นักพรตจะไม่ได้รับอนุญาตให้ทำซี้ซั้วกับสาวก แต่ในอาณาเขตถ้ำฉางเฟิง เล่นสนุกกับผู้หญิงบ้านตัวเองแค่ไม่กี่คนก็ไม่ได้สร้างเดือดร้อนใหญ่โตนัก
ตอนที่เขากำลังจะลุกขึ้นสูดกลิ่นหอม กลับได้ยินเสียงจางซู่เฉิงถ่ายทอดมาข้างหูเขา "พี่ม่อ อย่าลืมภารกิจหลัก พอเสร็จเรื่องแล้วท่านจะทำอย่างไรกับผู้หญิงคนนั้นก็ได้ ตอนนี้ถือโอกาสใช้ยามอมเซียนใส่ในหม้อของพวกเขาเถอะ!"
เขากำลังเตือนม่อเซิ่งถูให้ใช้ประโยชน์จากเครื่องครัวของอีกฝ่าย ถือโอกาสวางยาใส่เหมียวอี้
แต่เหมียวอี้ไม่ได้ให้โอกาสพวกเขาทำแบบนั้น ลุกขึ้นยืนพลางหัวเราะอย่างเบิกบาน กุมหมัดคารวะแล้วเดินออกไป ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของนักพรตทั้งสอง เขาพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น ข้าไม่เกรงใจแล้วนะ"
คนหามเกี้ยวทั้งสอง พ่อครัว บัณฑิต รวมทั้งผู้หญิงคนนั้น ทั้งหมดมองเหมียวอี้ที่กำลังเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตะลึงเล็กน้อย
ที่จริงผู้หญิงคนนั้นแค่ชวนตามมารยาท ตามหลักการแล้ว เมื่อเจอคนแปลกหน้าในป่าเขาที่แห้งแล้งแบบนี้ อีกฝ่ายคงไม่กล้าบุ่มบ่ามมากินอาหารของพวกเขาแน่ นี่เป็นสามัญสำนึกเมื่ออยู่นอกบ้าน เพราะนางแค่ชินกับการเป็นเถ้าแก่เนี้ย เคยชินกับการต้อนรับแขกอย่างมีน้ำใจไมตรี ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดขึ้น
แต่เหมียวอี้ก็ใช่ว่าจะออกนอกบ้านบ่อย ความรู้ก็ไม่เยอะ ปัจจุบันยังไม่ถูกขัดเกลานิสัยนี้ ยังมีอีกด้านที่ทำตัวง่ายๆ เหมือนชาวบ้านในตลาด กับข้าวหอมแบบนี้ มีผู้หญิงสวยขนาดนี้มาเชิญชวน จะมัวเขินอายทำไมเล่า?
เรียกได้ว่าไม่มีประสบการณ์ท่องยุทธภพ คนที่เดินทางออกนอกบ้านบ่อยๆ จะไม่ทำเช่นนี้
เหมียวอี้เดินมาถึงตรงหน้าพวกเขา แล้วก็หยุดชะงักด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ทำไมสายตาของคนพวกนี้ถึงมองตนแปลกไป?
เขาจึงทำความเข้าใจความหมายของคนพวกนั้น แล้วก็รู้ทันทีว่าพวกเขาก็แค่สุภาพมีมารยาท แต่ตัวเองดันคิดเป็นจริงเป็นจัง จากนั้นเขาก็เกาหัวด้วยความขัดเขินแล้วพูดว่า "ข้าเป็นคนกินจุ อาหารของพวกท่านเหมือนจะไม่พอน่ะ ไม่รบกวนแล้วดีกว่า"
เขาหันหลังเดินกลับมา พลางแอบคิดในใจว่าหน้าแตกจริงๆ เลย
จางซู่เฉิงกับม่อเซิ่งถูมองดูเหมียวอี้ที่เดินกลับมาแบบเก้อเขิน
พวกเขาหันหน้าหนีขณะที่กลั้นขำจนหน้าแดง ต่างก็คิดว่าเหมียวอี้หาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น พวกเขาพยายามไม่ให้เสียงหัวเราะดังออกมา"
…………………………


บทที่ 44 มีก้างขวางคอ (3)
สุดท้าย หยางชิ่งลุกขึ้นกล่าวเตือน "หลังจากทุกท่านกลับไปแล้ว ต้องจัดการบริเวณนั้นให้เรียบร้อย ใครต้องการจะก่อกวนชีวิตสงบสุขของสาวกหนานเสวียน แล้วเกิดผลกระทบต่อการส่งมอบลูกแก้วพลังปรารถนาตอนปลายปี หากท่านประมุขตำหนักโกรธเคืองจนข้าส่งรายงานผลงานไม่ได้ อย่าโทษว่าข้าไม่เห็นแก่มิตรภาพเก่า!"
"พวกเราจะทำตามกฎฏอย่างรอบคอบ!" ทุกคนรับปากพร้อมเพรียงกัน
การประชุมเสร็จสิ้น ทุกคนต่างก็ได้ไปรับสิ่งที่ตนต้องการ ทุกคนเดินหัวเราะอย่างเบิกบานออกจากตำหนักใหญ่ กุมหมัดขึ้นร่ำลากัน เตรียมตัวไปรับตำแหน่งที่สูงขึ้น ต่างคนต่างรีบกลับไป
ฉินเวยเวยที่เดินมาถึงหน้าประตูตำหนักใหญ่เอียงหัว สายตาไปหยุดอยู่ที่เหมียวอี้ที่เดินอยู่กับเหยียนซิวตรงที่ไกลๆ โค้งงอมุมปากขึ้นเยาะเย้ย ดูเหมือนต่อจากนี้ไปโอกาสทรมานเจ้านั่นจะมีมากขึ้นแล้ว
ถ้าให้เหมียวอี้รู้ว่าฉินเวยเวยกลายเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเขาแล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร…
....................
"พวกเจ้าไม่มีความพยาบาทต่อกัน เขาก็ไม่จำเป็นต้องพุ่งเป้ามาที่เจ้า ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากวรยุทธ์ของเจ้าแล้ว ต้องใช้ข้อตกลงบางอย่างถึงจะทำให้คนจำนวนมากยอมรับนับถือได้ ไม่แน่เขาอาจจะหวังดีกับเจ้าก็ได้นะ"
เหยียนซิวที่เดินอยู่กับเหมียวอี้ หลังจากฟังคำบ่นของเหมียวอี้แล้ว เขาก็ไตร่ตรองแล้วพูดโน้มน้าว
"หวังดีกับข้าเหรอ? ดูไม่ออกเลย ข้าเกิดมาเป็นคนขายหมูอยู่ริมถนน พบเจอคนร้อยพันชนิดมาจนชินตา ข้าเลยรู้สึกว่าสายตาที่เจ้านั่นมองข้ามันแปลกๆ เหมือนสายตาเขาซ่อนอะไรบางอย่างไว้ เอาเป็นว่าข้าดูไม่ออกว่าเขาหวังดีกับข้า ข้าต้องระวังตัวหน่อยแล้ว" เหมียวอี้ทำเสียงฮึฟึดฟัด ความไม่สบายใจยังคงอยู่
อาชีพดั้งเดิมเขาอยู่ที่ตลาด ตอนอายุยังน้อยก็ต้องปกป้องน้องชายกับน้องสาว เพื่อรักษาความปลอดภัยของน้องทั้งสองคน เขาจึงมีนิสัยใจแคบเจ้าคิดเจ้าแค้นอยู่หน่อยๆ เรื่องทรหดใช้กำลังก็ต้องมีไม่ขาด ไม่เช่นนั้นคนอื่นจะมองว่าเจ้าเด็กสามคนนี้ ง่ายต่อการเข้ามารังแก
ตอนที่หลังของเขากำลังแบกน้องสาม แล้วมือหนึ่งจูงน้องรองสอง เผชิญหน้าเพียงลำพังกับพวกผู้ใหญ่ที่ล้อมจะจับน้องๆ เข้า 'จวนฉือย่วน' เขาถูกบังคับจนไร้ทางเลือก จนต้องตัดสินใจใช้มีดแทงต้นขาตัวเอง เหตุการณ์เหล่านั้น ทำให้เขาต้องเข้าใจหลักการแห่งความอยู่รอดของมนุษย์
ภายใต้ความโกรธแค้น ในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งเขากล้าสังหารหวงเฉิงกับจ้าวหังขุย เพื่อที่จะเป็นพันธมิตรกับเยียนเป่ยหงให้เขามาปกป้องตน เขากล้าใช้มีดลอบแทงข้างหลังยอดฝีมืออีกคนที่กำลังสู้กับเยียนเป่ยหง เพื่ออนาคตของน้องชายและน้องสาว เขาสามารถละทิ้งทุกสิ่งได้ เห็นหลัวเจินกับเฉาติ้งเฟิงถูกสังหารต่อหน้าต่อตา เขาโกรธแค้นสุดขีดจนสู้ไม่คิดชีวิต หลังจากโดนฉินเวยเวยเหยียดหยาม เชลยศึกอย่างเขาก็กล้ายุยงให้ 'เฮยทั่น' เตะเศษดินทรายกระเด็นใส่ฉินเวยเวย พอรู้ว่าจี้ซิ่วฟางมีภัย ก็รีบไปช่วยเพื่อตอบแทนบุญคุณทันที
จากที่กล่าวมาก็พอจะรู้ว่าเขาไม่ใช่คนดี และก็ไม่ใช่คนเลวเช่นกัน นิสัยเด่นๆ ของสามัญชนคนธรรมดารวมอยู่ที่ตัวเขา สรุปสั้นๆ หากไปหาเรื่องเขา ก็อย่าให้เขาได้มีโอกาสเอาคืนแล้วกัน!
"เจ้าอาจจะคิดมากไป ด้วยฐานะและวรยุทธ์อย่างเขาไม่จำเป็นต้องเล็งเป้ามาที่เจ้าเลย" เหยียนซิวพูดปลอบ แล้วก็กระแอมกระไอถาม "น้องชาย ถ้าอีกหน่อยเจ้าได้เป็นประมุขถ้ำแล้ว อย่าลืมเอาข้าไปด้วยนะ!"
เหมียวอี้หัวเราะ แล้วรับปากให้ความมั่นใจแก่เขาอีกครั้ง
ในศาลาริมน้ำท่ามกลางทิวทัศน์ภูเขาและทะเลสาบ ชุนเสวี่ยนำนักพรตบงกชขาวขั้นสามจำนวนสองตคนเดินจากระเบียงยาวเข้าไปในนั้น
สงเซียวยืนหันหลังให้ทั้งสามคน เขากำลังหันหน้าเข้าหาสระน้ำ โยนอาหารให้ปลาช้าๆ ทำให้ปลาตัวใหญ่สีแดงในสระแข่งกันแย่งอาหาร
ชุนเสวี่ยยื่นเงียบอยู่ข้างกายเขา นักพรตสองตคนก็กุมหมัดคารวะและพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ยินดีกับท่านประมุขถ้ำที่ได้เลื่อนขึ้นเป็นประมุขเขาเส้าไท่!"
สงเซียวหยุดให้อาหารปลา ปัดไม้ปัดมือ หันกลับมายิ้มแล้วพูดว่า "จางซู่เฉิง ม่อเซิ่งถู ข้ามีเรื่องจะสั่งการให้พวกเจ้าทั้งสองไปทำหน่อย"
ทั้งสอบรีบก้มหัวฟังคำสั่ง "ยินดีฟังคำสั่งท่านประมุขขุนเขา!"
สงเซียวกวักมือเรียก ทั้งสองก็เข้ามาใกล้ทันที สงเซียวกระซิบเบาๆ ข้างหูสองคนนั้น
หลังจากทั้งสองคนได้ฟังก็ตกใจ ม่อเซิ่งถูหน้าเปลี่ยนสีและพูดเสียงเบาว่า "เจ้าเหมียวอี้นั่นเป็นคนโปรดของท่านประมุขจวน"
"อ้อ?" สงเซียวทำเสียงค่อนขอดผ่านรูจมูก เหมือนกำลังถามว่า พวกเจ้าเป็นคนของท่านประมุขจวน หรือว่าเป็นคนของข้า
ม่อเซิ่งถูรีบแก้ไขคำพูด "ท่านประมุขขุนเขา ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น เพียงแต่เจ้าเด็กนั่นเหมือนมีบางอย่างผิดปกติธรรมดา ที่สู้รบกันก่อนหน้านี้ท่านเองก็ได้เห็นแล้ว ห้าคนก็สู้เขาคนเดียวไม่ได้ พวกเราเกรงว่าจะทำภารกิจสำคัญของท่านประมุขขุนเขาไม่สำเร็จ"
สงเซียวชำเลืองมองชุนเสวี่ยแวบหนึ่ง แล้วเอียงหัวเบาๆ เพื่อบอกใบ้
ชุนเสวี่ยคลำขวดหยกใบเล็กออกมาจากแขนเสื้อ พลันยื่นไปข้างหน้าสองคนนั้น
จางซู่เฉิงรับมาไว้ในมือ ถามอย่างลังเลใจ "นี่คือ…"
"ยามอมเซียน!" หลังจากสงเซียวเอ่ย เขาก็อธิบายประเด็นสำคัญด้วยท่าทางสบายๆ "พรตผีร้ายคตนนั้นที่บังอาจมาก่อเรื่องในอาณาเขตของข้า ต้องกำจัดทิ้งแน่ ส่วนเจ้าเด็กนั่น ข้าก็ไม่อยากเห็นเขากลับมาเช่นกัน ข้าไม่อยากให้ท่านประมุขจวนรู้ด้วยว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับข้า พวกเจ้ารู้ใช่มั้ยว่าต้องทำยังไง?"
ม่อเซิ่งถูพูดประจบเอาใจทันที "พวกเราจะผลักความผิดเรื่องที่เหมียวอี้ตายไปให้พรตผีคตนนั้น"
สงเซียวพยักหน้าอย่างพอใจ "ข้าเล็งเห็นความสามารถของพวกเจ้าทั้งสองมาตลอด จัดการให้เรื่องนี้เรียบร้อยสะอาดหน่อยนะ อย่าหลงเหลืออะไรที่จะทำให้เกิดปัญหาตามมาทีหลัง!"
พูดเสร็จเอามือตบหลังแล้วเดินจากไป โดยมีชุนเสวี่ยเดินตามหลังไปอย่างรู้งาน
หลังจางซู่เฉิงกับม่อเซิ่งถูคำนับส่งแล้วยืดตัวขึ้น มองหน้ากันแล้วไม่พูดอะไร
ทั้งสองไม่เข้าใจว่า กับคนธรรมดาอย่างเหมียวอี้ ทำไมประมุขขุนเขาต้องกัดไม่ปล่อย ประเด็นสำคัญคือเจ้านั่นเป็นคนโปรดของท่านประมุขจวน หากเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นมาจริงๆ เขาคงไม่ปล่อยพวกตนไปเช่นกันสินะ?
หลักการเดียวกัน หากสองคนนี้ทำเสียเรื่อง ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย มีทางเดียวคือต้องทำให้สำเร็จ ห้ามทำล้มเหลว…
เหยียนซิวไม่รู้ว่าตัวเองต้องจะไปไหน และก็ไม่มีใครบอกเขาด้วย แต่สรุปว่ายังอยู่ใต้บังคับบัญชาของฉินเวยเวยอยู่ เขาตามฉินเวยเวยออกจากจวนหนานเสวียนเพื่อรับตำแหน่ง
เหมียวอี้ก็ตามหลังกองกำลังของสงเซียว ที่เดินทางไปรับตำแหน่งที่เขาเส้าไท่
สองวันถัดมาเวลาเที่ยงตรง อาชามังกรกลุ่มหนึ่งที่วิ่งห้อตะบึงมาอย่างรวดเร็ว หยุดลงตรงทางแยกหนึ่ง
สงเซียวยิ้มตาหยีพลางเรียกเหมียวอี้มาข้างหน้าแล้วกล่าวโอวาทให้กำลังใจ อวยพรให้หมียวอี้ทำภารกิจครั้งนี้สำเร็จ และให้เหมียวอี้ไปมาหาสู่กับเขาเส้าไท่บ่อยๆ ในภายหลัง ท่าทางอัธยาศัยดีมาก เหมือนกับเห็นแก่หน้าของประมุขจวนหยางชิ่งมาก
ทันทีหลังจากนั้น สงเซียวนำกองกำลังกลุ่มใหญ่มุ่งไปยังเขาเส้าไท่เพื่อรับตำแหน่ง ทิ้งม่อเซิ่งถู จางซู่เฉิงและเหมียวอี้ไว้ด้วยกัน
ตรงปากทางแยก หลังจากที่ทั้งสามคนแนะนำตัวต่อกันจนคุ้ยเคยกันแล้ว ก็วิ่งห้อไปอีกทิศทางหนึ่ง เป็นทิศทางของเมืองฉางเฟิง!
พอได้ยินชื่อ 'เมืองฉางเฟิง' สามคำนี้ เหมียวอี้รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ที่นั่นคือบ้านเกิดเขา คาดไม่ถึงว่าจะมีความรู้สึกอยากกลับบ้านเกิดอยู่รางๆ
สิบกว่าปีแล้ว ตั้งแต่หนีออกจากเมืองฉางเฟิงครั้งนั้น ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านไปสิบปี ทำให้เขาเกิดความรู้สึกมากมายขึ้นในใจขึ้นในใจ อยากกลับไปดูเมืองฉางเฟิงมาก อยากไปดูว่าไอ้ถ่อยสองคนนั้นยังอยู่หรือเปล่า คนที่ขัดขวางตนไม่พบหน้าน้องสามตอนที่จากกันครั้งสุดท้าย
"น้องชาย ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเที่ยวเล่น ภารกิจนี้ได้รับมอบหมายโดยตรงจากท่านประมุขจวน หากทำให้ล่าช้าเสียเวลา ใครก็รับผิดชอบไม่ไหวทั้งนั้น รอหลังจากทำภารกิจเสร็จ โอกาสเที่ยวเล่นก็ยังมีอยู่ "
หนึ่งวันหลังจากนั้น ตรงจุดที่สามารถมองเห็นเมืองฉางเฟิงอยู่ไกลๆ จางซู่เฉิงหยุดยั้งเหมียวอี้ที่ทำท่าเตรียมจะไปเที่ยวเล่นที่เมืองฉางเฟิง
เขาไม่รู้ว่าเหมียวอี้เกี่ยวข้องอะไรกับเมืองฉางเฟิง เหมียวอี้ก็ไม่ได้บอกเหมือนกัน และยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่สงเซียวจะเผยความจริงที่ซ่อนอยู่ให้รู้
"ที่พี่จางพูดก็ถูก ข้าเลอะเลือนสับสนไปชั่วขณะ พวกเรารีบเดินทางต่อเถอะ"
เหมียวอี้ที่นั่งอยู่บนตัวเฮยทั่นหัวเราะเบาๆ พลางประสานมือขอโทษ
ปัจจุบันเฮยทั่นเหมือนจะผอมลงไปนิดหน่อย คาดว่าคงจะเกี่ยวกับที่ช่วงนี้วิ่งไปวิ่งมาไม่หยุด สิ่งนี้ขัดกับความเคยชินในการใช้ชีวิตเป็นหมูอ้วนของมันมาก
ทั้งสามคนเปลี่ยนทิศทาง ขึ้นคร่อมอาชามังกรแล้ววิ่งตะบึงอีกครั้ง
พอถลันขึ้นมาบนเขาลูกหนึ่ง เหมียวอี้หันกลับไปมองเมืองฉางเฟิงที่อยู่ไกลลิบ ในใจคิดว่าจางซู่เฉิงนั่นพูดถูก หากตอนนี้ไปฆ่าไอ้ถ่อยสองคนนั้นคงจะไม่เหมาะ อย่างน้อยรอปลีกตัวออกจากจางซู่เฉิงกับม่อเซิ่งถูก่อนค่อยว่ากัน
…………………………


บทที่ 48 วัดเมี่ยวฝ่า (3)
"น้องชายอย่าเข้าใจผิด!"
สตรีที่มีกลิ่นอายของความดื้อรั้นนางนั้น พอหายตะลึงเสร็จแล้วก็หัวเราะเบาๆ โบกไม้โบกมือใส่บัณฑิตที่อยู่ด้านข้าง
บัณฑิตหัวเราะแล้ววิ่งออกไปทันที ดึงแขนเหมียวอี้อย่างสนิทสนม เชิญเขากลับมาด้วยไมตรีจิต
คนงานก็ย้ายกระเป๋าของพ่อครัวออกไปวางตรงอื่น แล้วผายมือเป็นสัญญาณเชิญให้เหมียวอี้นั่ง
เหมียวอี้ที่กำลังเก้อเขินโบกมือแล้วพูดว่า "ข้านั่งยองๆ ก็ได้"
แต่บัณฑิตกดให้เขานั่งลงไปอย่างกึ่งบังคับ
เหมียวอี้ก็พยายามยอมนั่งลงไปแต่โดยดี หัวเราะอย่างเก้อเขินแล้วพูดว่า "รบกวนพวกท่านแล้ว"
"ไม่เป็นไรหรอก ถือว่าเป็นแขก" สตรีนางนั้นโบกมืออย่างมีมารยาท นางนั่งอยู่ตรงข้ามกับเหมียวอี้
นางใช้สองมือสะบัดกระโปรง สีเนื้อของต้นขาส่วนบนปรากฏให้เห็นแวบหนึ่ง ก่อนนางจะยกขาขึ้นนั่งไขว่ห้างทับไว้ ท่วงท่าของนางเต็มไปด้วยความดิบเถื่อน "ไม่ทราบว่าน้องชายชื่ออะไรเหรอ?"
"เหมียวอี้" พอบอกชื่อเสียงเรียงนาม เหมียวอี้ก็ถามกลับ "ได้ยินพวกเขาเรียกท่านว่าเถ้าแก่เนี้ย ไม่ทราบว่าเถ้าแก่เนี้ยชื่ออะไรเหรอ?"
"ทำมาค้าขายเท่านั้นแหละ ไม่ถึงขั้นต้องเรียกชื่อแซ่กันหรอก เรียกข้าว่าเถ้าแก่เนี้ยก็พอ"
นางหลีกเลี่ยงไม่ตอบคำถาม หันซ้ายหันขวามองลูกน้องแล้วพูดว่า "มัวตกตะลึงอะไรกันล่ะ? กินข้าวเถอะ!"
ทุกคนตอบรับ แล้วชายหามเกี้ยวก็ยกชามข้าวให้เหมียวอี้พลางพูดว่า "ทานให้อร่อยนะขอรับ"
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายของคนรับใช้ในร้านอาหาร เหมือนไม่ได้แสร้งทำ
บัณฑิตเองก็นำชามข้าวส่งให้สตรีนางนั้น คนข้างหลังนั่งไขว่ห้างเย้ายวนมาก นางหยิบตะเกียบที่ปักอยู่ในข้าวสวยขึ้นมา ชี้ไปที่อาหารกับน้ำแกงร้อนๆ แล้วพูดว่า "น้องเหมียวอี้ ไม่ต้องเกรงใจนะ"
บนโต๊ะอาหารที่เรียบง่ายมีกวางตุ้งหนึ่งจาน ถั่วงอกหนึ่งจาน เนื้อเลียงผาย่างหนึ่งจาน ปลานึ่งหนึ่งจาน และยังมีแกงเห็ดชามใหญ่อีกชามหนึ่ง
เถ้าแก่เนี้ยเห็นเหมียวอี้ยังเกรงใจอยู่เล็กน้อย ก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้ นางรู้สึกว่าหนุ่มคนนี้น่าสนใจ
นางยื่นตะเกียบไปคว้านเนื้ออ่อนตรงพุงปลา แล้วคีบใส่ในชามข้าวเหมียวอี้พลางพูดเชิญให้เขากิน จากนั้นนางค่อยเริ่มกินของตัวเอง
ชายหามเกี้ยวทั้งสองนั่งยองๆ อยู่ทางขวา พ่อครัวกับบัณฑิตนั่งยองๆ อยู่ทางซ้าย พวกเขาก็เริ่มขยับปากกินข้าวแล้วเช่นกัน ไม่มีใครสนใจจางซู่เฉิงกับม่อเซิ่งถู
เหมียวอี้หันกลับไปมองสองคนนั้นแวบหนึ่ง เห็นท่าทางพวกเขาไม่สนใจจะมานั่งด้วย ตนจึงไม่สนใจ ประคองชามขึ้นกินข้าวต่อไป
เหมียวอี้หน้าแตกแล้วรอบหนึ่ง ม่อเซิ่งถูกับจางซู่เฉิงย่อมไม่ไปหาเรื่องหน้าแตกอีกเป็นธรรมดา จึงนั่งเงียบๆ อยู่ข้างกองไฟ
"ลองชิมนี่สิ ฝีมือพ่อครัวไม่เลวเลย ลูกค้าที่ร้านพอได้ชิมแล้วชมไม่หยุดปากเลย"
เถ้าแก่เนี้ยคีบอาหารให้เหมียวอี้อย่างมีน้ำใจตลอด เหมียวอี้รีบขอบคุณนาง "เถ้าแก่เนี้ยไม่ต้องมีมารยาทกับข้าขนาดนั้นหรอก ข้าทำเองได้"
พวกเขานั่งล้อมโต๊ะอาหารที่เรียบง่ายนี้แล้วกินกันอย่างออกรสออกชาติ พอเหมียวอี้ได้ลิ้มรสอาหาร ตาก็เป็นประกาย เขารู้สึกว่ามันอร่อยมากจริงๆ ชมฝีมือของพ่อครัวไม่ขาดปาก พอพ่อครัวได้รับคำชมจากเขาก็ดีใจมากเช่นกัน ยิ้มอย่างไร้เดียงสาให้เหมียวอี้
ไหนๆ ก็ได้กินแล้ว เหมียวอี้จึงไม่เกรงใจ อีกทั้งรสชาติก็ไม่เลวด้วย ไม่นานก็กินอย่างตายอดตายอยากจนเกลี้ยงชาม
พ่อครัวคว้าชามเขาออกมาทันที แล้วช่วยตักให้เขาอีกชามหนึ่ง เหมียวอี้พูดขอบคุณแล้วกินต่อไป เขากินอย่างเต็มที่จริงๆ
ที่จริงเถ้าแก่เนี้ยแอบสังเกตสีหน้าของเหมียวอี้อยู่เงียบๆ เห็นว่าเขาดูจริงใจไม่เสแสร้ง และไม่เหมือนผู้ชายทั่วไปที่อยากฉวยโอกาสใกล้ชิดตนด้วย ตาคู่สวยของนางฉายแววชื่นชมเล็กน้อย
เหมียวอี้บังเอิญพบว่าอีกฝ่ายกำลังสังเกตตนอยู่ จึงกลืนอาหารลงไป ยิ้มพลางพูดว่า "เถ้าแก่เนี้ย พวกท่านกล้ามานอนค้างที่วัดร้างกลางภูเขาแบบนี้ ข้าว่าพวกท่านไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไปเลยนะ! ไม่ทราบว่าพวกท่านทำงานอะไรกันเหรอ?" เขาเริ่มสืบที่มาที่ไปของอีกฝ่าย
เถ้าแก่เนี้ยยิ้มเบาๆ อย่างมีมาดผู้ดี "ข้าก็แค่เปิดโรงเตี๊ยมทั่วไปนี่แหละ ท้องฟ้าทำท่าว่าจะมีฝนตกหนัก รู้พอดีว่าที่นี่มีสถานที่ให้หยุดพัก ถ้าไม่เข้ามาที่นี่ จะให้เปียกฝนอยู่ข้างนอกหรือไงกัน? ข้าเห็นพวกเจ้าสามคนพกอาวุธมาด้วย พวกท่านต่างหากล่ะที่ไม่เหมือนคนธรรมดา! ถ้าไม่ใช่จอมยุทธ์ก็คงเป็นคนของทางการใช่มั้ยล่ะ?"
"คนคุ้มกันการส่งสินค้าของหน่วยคุ้มภัยน่ะ" เหมียวอี้ตอบแบบขอไปที
เถ้าแก่เนี้ยหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "ค่อยรู้สึกดีหน่อย พวกเรากลัวอยู่พอดีว่าในป่าเขารกร้างแบบนี้จะไม่ปลอดภัย มีผู้คุ้มกันอย่างพวกท่านค่อยปกป้อง พวกเราก็เบาใจแล้ว"
พายุฝนด้านนอกวิหารยังไม่หยุด ฟ้าแลบฟ้าร้องดังลั่น
หลังจากเหมียวอี้กินอิ่มแล้ว ก็ขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยและคนอื่นๆ แล้วกลับมายังที่เดิมของตัวเอง
พ่อครัวทางนั้นก็เก็บกวาดภาชนะใส่อาหาร ยกไปใต้ชายคาด้านนอก ฝ่าฝนไปตักน้ำเพื่อล้างถ้วยชามข้างนอก
บัณฑิตหยิบหมึกและพู่กันออกจากตะกร้า เขียนร่างสมุดบัญชีอยู่ข้างแสงไฟ แล้วรายงานข้อมูลบางอย่างต่อเถ้าแก่เนี้ยที่อยู่ข้างๆ เป็นระยะ เถ้าแก่เนี้ยวางมาดขรึมนั่งฟัง
ชายหามเกี้ยวทั้งสองก็กำลังเช็ดพื้น เหมือนจะเตรียมไว้สำหรับค้างแรมคืนนี้
เมื่อพ่อครัวล้างถ้วยชามเสร็จ จางซู่เฉิงก็หัวเราะแล้วพูดขึ้นทันที "พี่ม่อ ไม่รู้สึกบ้างเหรอว่านั่งอุดอู้อยู่ในนี้มันน่าเบื่อมาก? ทำไมไม่ขอยืมเครื่องครัวพวกเขามาต้มชาสักถ้วยหนึ่งล่ะ?"
"ก็ดีนะ" ม่อเซิ่งถูแสร้งรับปาก จากนั้นลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปข้างนอก
พอจางซู่เฉิงเห็นดังนั้นก็มีสีหน้าบูดบึ้งเล็กน้อย เขาพบว่าโรคบ้าผู้หญิงของม่อเซิงถูรักษาไม่หาย
เห็นเพียงม่อเซิ่งถูนั่งยองๆ อยู่ข้างเถ้าแก่เนี้ยคนสวยที่กำลังฟังบัณฑิตแจ้งบัญชีอยู่ เลื่อนสายตามองร่างอรชรอ้อนแอ้นของนางอย่างกำเริบเสิบสาน
เห็นได้ชัดว่าใช้ตามองยังไม่ถึงอกถึงใจพอ เขายื่นมือไปจับมือขาวดุจหยกของเถ้าแก่เนี้ยที่วางอยู่บนต้นขา
เพียงครู่เดียวเท่านั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เขา เถ้าแก่เนี้ยเลื่อนสายตาลงต่ำ มองไปที่มือเขา
ม่อเซิ่งถูไม่สนใจสายตาแปลกๆ ของบัณฑิตและคนอื่นๆ เขาจ้องที่เถ้าแก่เนี้ย หัวเราะพลางพูดว่า "เถ้าแก่เนี้ยจ๋า ข้าอยากจะยืมของบางอย่างจากเจ้า"
เถ้าแก่เนี้ยชักมือกลับมา ขมวดคิ้วถาม "ไม่ทราบว่าผู้คุ้มกันจะขอยืมอะไร?"
ใครจะไปคิดว่ามือที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศของม่อเซิ่งถู จู่ๆ ก็กลับลูบคลำไปยังต้นขาอ่อนของเถ้าแก่เนี้ยที่มีกระโปรงบางคลุมอยู่
เถ้าแก่เนี้ยไหวตัวรวดเร็ว เหมือนนางมีประสบการณ์รับมือกับพวกบ้ากามมามาก นางปัดมืออีกฝ่ายออกไป รีบยืนขึ้นแล้วหลบไปอยู่อีกด้าน เอียงหน้าชำเลืองมองพลางพูดว่า "ผู้คุ้มกัน ท่านให้เกียรติข้าหน่อยเถอะ!"
ม่อเซิ่งถูลุกยืนตาม สายตาที่มองรูปร่างอ่อนช้อยของเถ้าแก่เนี้ย มีความกระเหี้ยนกระหือรือ เขาเดินเข้าใกล้นางอีกครั้ง ยื่นมือทำท่าเหมือนจะโอบกอดแล้วพูดว่า "ก็แค่ขอยืมเครื่องครัวเอง เหตุใดเถ้าแก่เนี้ยต้องใจแคบขนาดนี้!"
"ทางที่ดีเก็บมือของท่านไปดีกว่า!"
จู่ๆ น้ำเสียงเย็นชาของเหมียวอี้ก็ดังขึ้น
ทุกคนหันไปมองเหมียวอี้ เห็นมือเขากำลังลากทวน หัวทวนกวาดไปบนพื้นส่งเสียงดังแกร๊ก ยืนหน้านิ่งอยู่ข้างม่อเซิ่งถู
จางซู่เฉิงที่อยู่ด้านนั้นก็ขมวดคิ้วแล้วยืนขึ้นเช่นกัน
เถ้าแก่เนี้ยเอียงหัวมองเหมียวอี้เช่นกัน สายตานางฉายแววนึกสนุกแวบหนึ่ง
ม่อเซิ่งถูที่หมุนตัวมาสีหน้าบูดบึ้งเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเข้ม "เหมียวอี้น้องพี่ เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"
เหมียวอี้ไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย "ไม่มีอะไรหรอก แต่มือไม้ซุกซนของท่าน มันหยาบคายขัดลูกกะตาข้า"
ม่อเซิ่งถูมีสีหน้าโกรธเคืองขึ้นมาทันที "เหมือนเราจะเป็นพวกเดียวกันนะ หรือไม่ใช่?"
"ขออภัยด้วย ข้าเพิ่งกินข้าวของพวกเขาไป เลยอยากตอบแทนน้ำใจน่ะ!" เหมียวอี้พูดอย่างเย็นชา
ม่อเซิ่งถูยิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูดต่อ "คืนนี้ข้านอนกับนางแน่ อยากจะรู้นักว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้!"
พูดจบก็ทำท่าจะยื่นมือไปยังเถ้าแก่เนี้ย
ขวับ! เหมียวอี้สะบัดทวนหนึ่งที หัวทวนที่ติดประกายไฟจากพื้นดินชี้ไปที่ม่อเซิ่งถู "ท่านก็ลองดู!"
…………………………


บทที่ 50 วัดเมี่ยวฝ่า (5)
"อา..."
ตอนนี้เสียงร้องโอดครวญของม่อเซิงถูดังขึ้นแล้ว ถ้วยชายังบีบอยู่ในมือ เห็นได้ว่าการซุ่มโจมตีด้วยทวนของเหมียวอี้นั้นรวดเร็วเพียงใด เขาฉวยโอกาสโจมตีตอนที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว
จางซู่เฉิงที่แขนขาดเลือดไหลทะลัก ขณะที่รีบหนีไปก็กางนิ้วทั้งห้าออก เรียกทวนมาไว้ในมือ
พลั่ก!
เหมียวอี้ที่มีสีหน้าดุร้ายเตะม่อเซิงถูที่ยังร้องโอดครวญอยู่กระเด็น พร้อมทั้งกวาดทวนในแนวนอนหนึ่งที ทวนนั้นตัดโดนหัวม่อเซิงถูขาดกระเด็นไป เลือดสดกระจายพุ่งขึ้นกลางอากาศทันที
ม่อเซิงถูที่ศีรษะกับร่างอยู่คนละแห่งล้มลงบนพื้น ส่งเสียงร้องออกมาไม่ได้อีกแล้ว...
เถ้าแก่เนี้ยนั่งดูเหตุการณ์อยู่บนเตียงเตี้ยในมุ้ง ทั้งคนงาน บัณฑิตและพ่อครัว ต่างก็นึกไม่ถึงว่าเหมียวอี้จะลงมือกะทันหันโดยไม่มีวี่แววสักนิด ทีแรกยังนึกว่าเหมียวอี้มองไม่เห็นคำบอกใบ้เตือนภัยเสียอีก
ตอนนี้พวกเขาเพิ่งจะค้นพบว่า เด็กหนุ่มที่ดูเรียบง่ายจริงใจคนนี้ ก็มีด้านที่โหดเหี้ยมอำมหิตเช่นกัน เล่ห์เหลี่ยมก็มีไม่ขาด ตอนอยู่เฉยดูธรรมดา แต่พอลงมือแล้วรุนแรงถึงชีวิต ทำได้เด็ดขาดทีเดียว!
หากถามว่าคนอย่างเหล่าไป๋ เลือกถ่ายทอดวิชาให้แค่คนดีมีคุณธรรมได้อย่างไร ที่เหล่าไป๋เลือกเหมียวอี้ แน่นอนว่าต้องผ่านการตรวจสอบหลายด้านแล้ว หากไม่มีความสามารถในการรับมือกับเหตุการณ์เฉพาะหน้าและปรับตัวเพื่อความอยู่รอด เช่นนั้นเหล่าไป๋คงเสียแรงเปล่า เหมือนเลือกคนไปตายเท่านั้นเอง
จางซู่เฉิงหน้าขาวซีด เขาใช้พลังอิทธิฤทธิ์ผนึกแขนที่ขาดและบาดแผลลึกใต้รักแร้แล้ว จับทวนชี้ไปที่เหมียวอี้ด้วยแขนข้างเดียว แล้วตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด "ไอ้กระจอก! บังอาจลอบจู่โจมพวกข้า!"
"หากไม่ลอบจู่โจมก็เกรงว่าจะสู้พวกเจ้าไม่ได้น่ะสิ!" เหมียวอี้พูดตรงไม่อ้อมค้อม ราวกับเทพสังหาร ทวนชี้ไปยังจางซู่เฉิง "คาดไม่ถึงเลยว่านักพรตบงกชขาวขั้นสามอย่างพวกเจ้า จะใช้กลอุบายลอบวางยาพิษกับนักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งอย่างข้า ช่างน่าขำที่ต้องมาฆ่าพวกเจ้า! บอกมา! ใครบงการเจ้า?"
เถ้าแก่เนี้ยและลูกน้องมองหน้ากันด้วยความตื่นตะลึง ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าหนุ่มคนนี้ใช้วิธีลอบจู่โจม เป็นแค่นักพรตระดับบงกชขาวขั้นหนึ่ง แต่ความกล้าหาญเยอะใช้ได้ คาดไม่ถึงว่านักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งคนเดียวจะกล้าลงมือลอบโจมตีนักพรตบงกชขาวขั้นสามที่มีกันสองคน กล้าหาญเกินคนธรรมดา!
จางซู่เฉิงมองดูแขนขาดด้วนของตน เขาสูญเสียแขนข้างหนึ่งไปแล้วหรือนี่?
พลันแหงนหน้าขึ้น ตะโกนอย่างโกรธแค้น "ตายซะเถอะ!"
เขาเคลื่อนกายอย่างรวดเร็ว พร้อมแทงทวนพุ่งเข้าหาเหมียวอี้
สิ่งที่ทำให้เถ้าแก่เนี้ยและพรรคพวกตะลึงจนกรามค้างก็คือ เจ้าหนุ่มนักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งนั่นดันไม่หลบหลีก เขาประจันหน้าโต้ตอบนักพรตบงกชขาวขั้นสามตรงๆ!
จางซู่เฉิงเคลื่อนกายเข้ามาอย่างรวดเร็ว เหมียวอี้ไม่หวาดกลัวเขาแม้แต่น้อย พลันก้าวขาออก รวมตัวเป็นหนึ่งเดียวกับทวนขณะกระโจนหนี
เขาลอยขึ้นสูงอยู่ในวิหาร พุ่งทวนออกไปหนึ่งครั้งอย่างรุนแรง พลังอิทธิฤทธิ์เกือบทั้งถูกหมดรวบรวมไว้ที่หัวทวนนั้น ก็เหมือนกับที่เขาฝึกฝนอยู่บนเกาะตอนแรก ต่อให้เจ้าเป็นภูเขาหินลูกใหญ่ ข้าก็จะทำลายล้างเจ้าเสีย
การพยายามรุดหน้าไปอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใดแบบนั้น แม้แต่เถ้าแก่เนี้ยและพรรคพวกยังรู้สึกตกใจ ตอนเผชิญหน้าคู่ต่อสู้ที่เหนือกว่าตนเองสองขั้นยังกล้าทำเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเป็นอาจารย์ท่านใดหรือสำนักใดที่สามารถขัดเกลาลูกศิษย์นิสัยใจคอแบบนี้ออกมาได้!
บึ้ม!
เสียงดังลั่นสะเทือนทั้งวิหาร พลังอิทธิฤทธิ์สั่นสะเทือนไปสี่ทิศ
ภายใต้พลังอิทธิฤทธิ์ที่กำลังหมุนวนและโหมซัดอย่างรุนแรง ทำให้บรรดารูปสลักที่สั่นคลอนอยู่ก่อนแล้วนั้นล้มครืน ทับกองไฟด้านล่างดับจนกลายเป็นเถ้าถ่าน เกิดประกายไฟปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ
กองไฟที่อยู่ตรงเถ้าแก่เนี้ยก็แทบดับเช่นกัน ประกายไฟปลิวว่อน แต่กลับไม่มีประกายไฟสัมผัสโดนมุ้งสีชมพูที่คลุมเตียงเตี้ยของเถ้าแก่เนี้ยได้
ม้าที่อยู่ด้านนอกตกใจจนส่งเสียงร้องออกมา
การจู่โจมแบบใช้กำลังปะทะกำลัง ทำให้ทั้งสองดีดตัวออกจากกัน
ตรงจุดที่แขนขาดรวมทั้งตรงบาดแผลลึกใต้รักแร้ของจางซู่เฉิง ระเบิดออกเป็นหมอกเลือดสองกลุ่ม เมื่อตกลงสู่พื้นแล้วเขาเซไปข้างหลังสองสามก้าว ใช้แขนข้างเดียวจับทวนยันกับพื้นถึงพยุงตัวขึ้นตั้งหลักได้
ส่วนเหมียวอี้ก็โดนกระแทกปลิวออกไปข้างหลังในชั่วพริบตาเดียว
บู้ม! ผนังหินด้านหลังเหมียวอี้โดนกระแทกจนกลายเป็นโพรงใหญ่ และตัวเขาก็หายเข้าไปในโพรงนั้น
ข้างหลังผนังที่ถล่มมีเสียงตกกระทบกันดังลั่น ตามติดด้วยเสียง 'โครม' อีกครั้ง ทำให้วิหารใหญ่ถล่มลงมาเกินครึ่ง ท่ามกลางฝุ่นควันและก้อนหินที่กลิ้งเกลื่อน หัวทวนด้ามหนึ่งยื่นออกมาจากด้านหลังผนังอย่างช้าๆ และเหมียวอี้ที่ถือทวนอยู่ในมือก็ค่อยๆ เดินตามออกมา
เหมียวอี้สภาพยับเยินทั้งตัวยืนอย่างมั่นคงอยู่บนกองหิน ยกมือขึ้นเช็ดเลือดตรงใต้จมูกออก แล้วใช้ทวนชี้จางซู่เฉิงอีกครั้ง "เจ้ามีวรยุทธ์บงกชขาวขั้นสามแล้วยังไงล่ะ? แขนขาดข้างหนึ่งแล้ว หน้าอกก็ถูกฟันไปครึ่งหนึ่ง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะกำจัดเจ้าไม่ได้!"
จางซู่เฉิงนึกไม่ถึงว่าเขาจะกล้าปะทะกับตน แม้การปะทะครั้งนี้จะทำให้เหมียวอี้บาดเจ็บ แต่สภาพของตนก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
เดิมทีจางซู่เฉิงก็ขาดแขนไปข้างหนึ่งอยู่แล้ว ใช้มือเดียวบังคับทวน พลังก็ลดลงไปเยอะ แถมยังต้องใช้พลังอิทธิฤทธิ์จำนวนมาก เพื่อผนึกอาการบาดเจ็บของบาดแผลทั้งสอง รวมทั้งคงสภาพหัวใจที่ได้รับความเสียหายอย่างหนักด้วย
เหมียวอี้มองจุดนี้ออก จึงรวบรวมพลังทั้งหมดโจมตี ผลก็คือสะเทือนจนเลือดเกือบครึ่งหนึ่งในกายจางซู่เฉิงไหลทะลักออกจากบาดแผล
ร่างกายของจางซู่เฉิงโซเซจวนจะล้ม สีหน้ายิ่งซีดขาวลงเรื่อยๆ ไม่ใช่แค่จุดเลือดออกที่เห็นได้จากภายนอก ในช่องอกของเขาก็มีเลือดทะลักออกมากเช่นกัน
เถ้าแก่เนี้ยและพรรคพวกประหลาดใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าขณะที่อยู่ภายใต้ความกดดันจากพลังอิทธิฤทธิ์ของนักพรตบงกชขาวขั้นสาม เหมียวอี้จะสามารถโต้ตอบกลับได้รุนแรงเช่นนี้ โจมตีจนจางซู่เฉิงมีสภาพอย่างที่เห็น
จางซู่เฉิงเองก็นึกเสียใจทีหลัง ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนนั้น แม้แต่นักพรตห้าคนร่วมมือกันต่อสู้ก็ยังเอาชนะเจ้าเด็กนี่ไม่ได้ พลังอิทธิฤทธิ์ที่ตนใช้ระงับเขาไว้ไม่ได้ผลอะไรเลย เกราะพลังอิทธิฤทธิ์ของเหมียวอี้มีวิธีการใช้พลังที่อธิบายได้ยาก ผลก็คือตนปะทะกับเขาอย่างรุนแรงขณะกำลังบาดเจ็บหนัก
"ใครบงการเจ้า?" เหมียวอี้ถือทวนชี้ไปที่จางซู่เฉิง "พูดออกมา แล้วข้าจะละเว้นชีวิตเจ้า!"
เถ้าแก่เนี้ยและคนอื่นๆ อึ้งไป เมื่อเห็นนักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งกำลังใช้อำนาจคุกคามนักพรตบงกชขาวขั้นสาม
ทันใดนั้นจางซู่เฉิงก็โบกทวนกวาดหนึ่งที ให้แผ่นหินบนพื้นปลิวกระแทกไปใส่เหมียวอี้ แล้วตนก็รีบวิ่งหนีไป
เขาไม่คิดหรอกว่าถ้าบอกไปแล้วเหมียวอี้จะปล่อยเขาไป ทางไหนก็ตายอยู่ดี ไม่สู้พยายามดูสักตั้ง
เหมียวอี้ใช้ทวนปัดแผ่นหินที่พุ่งเข้ามา เขาไม่ได้ไล่ตามจางซู่เฉิงที่หนีไปทางประตูใหญ่ เขาใช้ทั้งตัวชนทะลุฝาผนังวัดไปเพื่อประหยัดเวลา ท่ามกลางก้อนหินที่ปลิวว่อน เขาใช้ทวนแทงเฉียงหนึ่งที แม้ตรงหน้าจะพร่ามัวราวกับชมดอกไม้ท่ามกลางหมอกแต่ก็แม่นยำเหมือนตอนที่เขาปิดตาอยู่ใต้น้ำตกที่ไหลแรง แล้วใช้ทวนพุ่งใส่ก้อนหินที่ตกลงมาตามกระแสน้ำครานั้น
จางซู่เฉิงที่เพิ่งหนีออกจากประตูไปตกใจจนขวัญกระเจิง ใช้ทวนปัดเศษหินกำแพงที่กระจายออกมา เขาอยากจะหนีต่อ แต่กลับวิ่งไม่ออก
เขาก้มหัวมองดูช้าๆ เห็นเพียงทวนด้ามหนึ่งแทงทะลุเอวจากด้านข้าง เกราะพลังอิทธิฤทธิ์ของเขาถูกทำลายโดยสิ้นเชิงแล้ว ไม่มีแรงจะรวบรวมพลังนี้ขึ้นมาอีก
กริ๊ง!
ทวนในมือจางซู่เฉิงสิ้นแรงตกลงพื้น เขาอยากยื่นมือไปปิดบาดแผลที่เลือดไหล แต่กลับทำไม่ได้ บาดแผลหลายแห่งบนร่างกาย ใช้มือเดียวจะไปปิดได้อย่างไรกัน ตอนนี้สายตาเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวา
ด้านนอกวิหารยังมีพายุฝนฟ้าคะนอง ละอองฝนปลิวตามลมเข้ามาใต้ชายคาอย่างไม่ขาดสาย
ใต้ความสว่างวาบของแสงฟ้าผ่า อีกคนอยู่ทางซ้าย อีกคนอยู่ทางขวา บนเส้นผมของทั้งคู่เปียกชุ่มไปด้วยสายฝน เมื่ออยู่ใต้แสงฟ้าแลบก็ยิ่งมองเห็นชัด
พระพุทธรูปที่สูงส่งในวิหาร กำลังจ้องมองทั้งคู่อย่างเงียบๆ อีกคนอยู่ตรงประตู ส่วนอีกคนอยู่ในช่องผนังที่พังชำรุด...
…………………………


ตอนที่ 7 ลูกสาวเจ้าปัญหา
พออาจารย์ประจำชั้นพูดจบ ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้อง 3/9
เด็กหนุ่มที่เพิ่งได้ข่าวมานั่งลง หยิบหนังสือออกมา แล้วสะกิดหลังสวีเหยากวง “อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น ยัยนั่นดันได้มาเรียนห้องเราพอดีเลยเหรอเนี่ย”
เด็กท็อปของห้องนั่งกอดอกพิงเก้าอี้
เขาเกิดมาหล่อ เพราะฉะนั้นเวลาเขาขมวดคิ้ว สีหน้าจึงดูไม่สบอารมณ์นัก
 “ทำไมเหรอเฉี่ยวเซิง นายรู้เรื่องเด็กใหม่เหรอ เป็นผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ” เพื่อนโต๊ะข้างๆ ของเด็กหนุ่มกระจอกข่าวเดินมาถามด้วยความสนใจใคร่รู้
ตอนเริ่มปีแรกของมัธยมปลาย บรรดาอาจารย์แต่ละวิชาต่างเอาจริงเอาจริงกับพวกเขามากๆ จนทำให้มีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้นอยู่ไม่กี่เรื่อง
พอได้ยินคำถามนี้ พวกนักเรียนหลังห้องก็รีบกรูกันไปหาเฉี่ยวเซิงและสวีหยางกวงกันเป็นกลุ่มใหญ่
 “เป็นผู้หญิง แต่อย่าไปหวังอะไรกับเด็กนั่นเยอะเลย” เด็กหนุ่มช่างจ้อวางมือเขาบนโต๊ะ แล้วยิ้ม
เขาไม่ได้บอกว่าเพื่อนร่วมห้องคนใหม่นี้คือพี่สาวของฉินอวี่ ฉินอวี่เป็นคนที่อยู่กลุ่มเดียวกันกับพวกเขาจากการชักนำของสวีเหยากวง และเรื่องที่ว่าสวีเหยากวงชอบดาวโรงเรียนคนนั้นก็ไม่ใช่ความลับอะไร
 “ทำไมเหรอ” พอบอกว่าเด็กใหม่เป็นผู้หญิงเท่านั้นแหละ ทุกคนต่างพากันตื่นเต้นยกใหญ่
 “ก็ยัยเด็กใหม่เรียนซ้ำชั้นที่เมืองหนิงไห่น่ะสิ” เด็กหนุ่มช่างจ้อส่ายหน้า “รู้อะไรไหม หนิงไห่น่ะเป็นหนึ่งในเมืองที่ยากจนที่สุดในมณฑลเลยนะ”
หลังจากได้ยินแบบนี้ ความฝันของบรรดาวัยคะนองเหล่านี้ก็พลันหยุดลงทันที
ทันทีทันใด ความคิดของพวกเขากลับเห็นภาพของเด็กตัวผอมกะหร่อง ผิวเหลืองๆ ที่เคยเห็นตามข่าว
จนทำให้ไม่ได้มีความคาดหวังอะไรจากว่าที่เพื่อนร่วมห้องคนใหม่
 “บ้าจริงเฉี่ยวเซิงนี่ ทำไมนายทำแบบนี้ ไม่เหลือที่ให้จินตนาการกันมั่งเลย” วัยรุ่นอีกคนที่อยู่ข้างเขาพูดขึ้น พร้อมเหยียดขาออก
อาจารย์เกากำลังจะพูดบางอย่าง แต่เขาเห็นว่านักเรียนคนใหม่ยังไม่เข้ามาในห้อง เลยพยักหน้า และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฉินหร่าน เข้ามาเร็วๆ”
ฉินหร่านยังคงอยู่นอกห้องเรียน เธอถือชุดเครื่องแบบและหนังสือสองสามเล่มไว้ในมือ
เด็กสาวถือหนังสือไว้ในมือข้างหนึ่ง เครื่องแบบวางอยู่บนหนังสือ
ส่วนมืออีกข้าง เธอถือโทรศัพท์ และกำลังมองมันอยู่
มันเป็นข่าวจากกู้ซีฉือ เด็กสาวคนงามชำเลืองมองก่อนจะรีบยัดมือถือเก็บใส่กระเป๋าด้วยความจำเป็น พอได้ยินเสียงเรียกของอาจารย์ ฉินหร่านก็เดินเข้าห้องพร้อมหนังสือและเครื่องแบบ
เฉี่ยวเซิงลดเสียงลง เขาพูดขึ้นคณะควงปากกาเล่น “นายน้อยสวีคิดว่าเด็กนั่นจะกลัวไหม ผมไปหาข้อมูลมา เจอว่าการศึกษาที่หนิงไห่ห่วยเลยล่ะ เธอต้องกล้ามากนะที่มาเรียนที่โรงเรียนอีจง”
ผู้เป็นเพื่อนก้มมองโทรศัพท์ตัวเอง จากนั้นเขาก็ดึงเก้าอี้ออกเพื่อยืนขึ้น “ฉันจะไปดูคลาสไวโอลินของฉินอวี่ที่หอประชุมสักหน่อย”
เด็กหนุ่มคนเก่งเห็นดาวโรงเรียนครั้งแรกตอนที่เธอขึ้นแสดงไวโอลินตอนพิธีเปิด ฉินอวี่ได้ใจเขาเพราะเสียงไวโอลินอันไพเราะเพราะพริ้งของเธอ
เขาเดินออกทางประตูหลังห้อง
และสวนกับฉินหร่านพอดี
 “หึ้ย ฉันละอิจฉาเขาจริงๆ” หนุ่มช่างจ้อพูด เฉี่ยวเซิงไม่ใจกล้าเท่ากับคุณหนูสวี เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ “ฉันก็อยากดูแม่ดาวโรงเรียนคนสวยสีไวโอลินเหมือนกันน้า เด็กใหม่จะมีอะไรน่าดูกันเล่า”
เขาใช้ขาสะกิดเพื่อนข้างโต๊ะด้วยหวังว่าจะหาคนปรับทุกข์ด้วยเสียหน่อย
แต่เพื่อนที่นั่งข้างกันกลับไม่พูดอะไรสักคำ แถมทั้งห้องก็เงียบแปลกๆ จู่ๆ เสียงกระซิบกระซาบก็เงียบกริบ
ทุกตนต่างพากันจ้องไปที่โพเดียม เสียงที่เงียบกริบนั้นแสดงถึงความทึ่งของนักเรียนในห้อง
 “ฉันชื่อฉินหร่าน” เธอเปลี่ยนไปถือหนังสือด้วยมือขวา แล้วใช้มือซ้ายหยิบชอล์กมาเขียนชื่อบนกระดานดำ
เด็กใหม่คนนี้สุภาพอย่างเห็นได้ชัด
ทว่าก็มีแววของความดื้อดึงที่ถูกซ่อนเอาไว้เป็นอย่างดี
แต่การเคลื่อนไหวตัวที่กระโดกกระเดก สบายๆ นั้น กลับยังให้ความรู้สึกของความป่าเถื่อนส่งออกมาด้วย
ไม่มีใครในห้อง 3/9 พูดอะไรสักคำ
ทุกคนเงียบเป็นเป่าสาก
อาจารย์เกาชี้ไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่ แล้วคลี่ยิ้ม “เธอนั่งตรงนั้นได้เลย หลินซือหราน ช่วยพาเพื่อนใหม่เดินชมรร.หลังเลิกเรียนด้วยนะ”
เด็กผู้หญิงที่รวบผมเป็นหางม้าได้สติอีกครั้ง เธอยืนขึ้นอย่างเขินอาย แล้วนำฉินหร่านไปยังโต๊ะข้างๆ เธอ
เฉี่ยวเซิงกับเด็กหนุ่มอีกสองสามคนที่นั่งหลังห้องไม่ได้คาดหวังอะไรจากนักเรียนใหม่คนนี้ แต่พวกเขาคงจะร่างภาพเธอปักลงกลางใจพวกเขาเรียบร้อยแล้ว
ข่าวบอกมาว่าเด็กใหม่เป็นพวกหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน (บ้านนอก) ผิวพรรณน่าเกลียด กร้านคล้ำ แถมอากัปกิริยาท่าทางไม่มีอะไรเทียบฉินอวี่ติด
แต่ตอนนี้ภาพในหัวของพวกเขาพลิกจากหลังเท้าเป็นหน้ามือเลย
หลังจากทั้งห้องเงียบไปสองนาที ก็มีเสียงสูดหายใจเข้าดังๆ
คำที่อยู่บนกระดานถูกเขียนด้วยเส้นเส้นเดียว มันขยุกขยิกตวัดไปมา แม้ว่าลายมือจะไม่สวย แต่กลับแสดงถึงอุปนิสัยใจคอได้เป็นอย่างดี
เช่นเดียวกันกับเจ้าของลายมือ
ผมเธอยาวปกไหล่ ผิวพรรณขาวผุดผ่อง ลำขาเรียวยาวและตั้งตรง ดวงตาบ๊วยสุกที่หรุบต่ำคู่นั้นมีสีดำ เป็นประกาย
เธอเป็นคนที่เต็มไปด้วยอิสระ
แต่ทว่าก็เยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง
ทุกคนในห้องต่างจ้องเธอเป็นตาเดียว
คิ้วคู่งามดูแสดงถึงแววความร้ายกาจนิดๆ ที่อยู่ระหว่างดวงตาของเด็กสาว มุมปากโค้งได้รูป ที่แน่ๆ เธอเป็นพี่น้องที่น่าประทับใจทีเดียวเชียว
ออร่าของเธอโดดเด่นเตะตา และไม่ว่าจะเดินไปไหน บรรดาหนุ่มๆ ต่างรีบหดขาที่เคยเหยียดขวางทาง
 “คุณพระช่วยกล้วยทอด ยัยนี่ดิบ สวยโหดโคตรๆ เลยว่ะ เฉี่ยวเซิง ข่าวนายไม่เห็นจะจริงเลย!”
 “คนอะไรจะฮอตขนาดนี้ เห็นทีดาวโรงเรียนจะเปลี่ยนไปก็คราวนี้!”
 “...”
หลินซือหรานอยากคุยและพาเพื่อนใหม่คนนี้ไปเดินทัวร์รอบโรงเรียน แต่เธอกลับนั่งลงที่โต๊ะ เอามือเท้าคางแล้วหันหน้าไปทางอื่นเสียแล้ว
หยิ่งชะมัด
เพื่อนคนนี้มีรังสีความเป็นบอสใหญ่จนหลินซือหรานไม่กล้าพูดด้วยสักคำ
หลังจากหมดคาบ ฉินหร่านก็เปลี่ยนไปใส่เครื่องแบบ แล้วขอแบบฟอร์มเข้าพักหอจากอาจารย์ประจำชั้น เธอยังขอลาโรงเรียนด้วย
**
สี่สิบนาทีต่อมา ณ ภายในบ้านตระกูลหลิน
 “ทำไมคุณถึงกลับมาที่บ้านอีกล่ะคะ โรงเรียนยังไม่เลิกไม่ใช่เหรอ” แม่บ้านจางเปิดประตู แล้วทำหน้ามุ่ยเมื่อเห็นแขกที่มาบ้าน เธอมองดูฉินหร่านด้วยสายตาตั้งแง่และตัดสิน
เด็กสาวเลิกคิ้ว แล้วพูดห้วนๆ “ออกไป”
ดวงตาเธอไม่ได้มีแค่สีขาวกับดำ แต่ยังห้อเลือดจางๆ ในนั้น สายตาที่เย็นชาอยู่แล้วจ้องมองไปที่ป้าจางด้วยความดุดันเข้าไปอีก
หัวใจแม่บ้านเต้นตึกตัก จนเธอร่นถอยอย่างไม่รู้ตัว
แล้วฉินหร่านก็รีบเดินตรงขึ้นบันไดไป
แม่บ้านจางกลับมาได้สติในที่สุด แล้วทำท่าเหยียดปาก
ถ้าไม่ใช่เพราะฉินอวี่แล้ว คุณหลินจะยอมตกลงให้รับเด็กคนนี้เข้ามาในตระกูลเหรอ นี่เด็กนั่นคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสขนาดนั้นเลยหรือไง
ข้างบน ฉินหร่านเห็นประตูห้องหนิงฉิง
ประตูอ้าอยู่ครึ่งหนึ่งทำให้ได้ยินเสียงข้างในลอดออกมา
สาวน้อยจึงหยุดเดิน
มันคือน้ำเสียงที่โมโหโกรธาหงุดหงิดของแม่เธอ “แม่หาว่าหนูลำเอียง แต่จะให้หนูทำยังไงล่ะ อีกไม่กี่วัน พวกพี่สะใภ้ตระกูลหลินก็จะมาที่นี่ จะให้หนูอธิบายยังไงถ้าพวกนั้นถาม”
เฉินซูหลานป่วยหนักอยู่จนทำให้เธออ่อนแอมาก “อะไรนะ”
 “แม่จะให้หนูเที่ยวบอกพวกนั้นว่าฉินหร่านดรอปเรียนเพราะความดื้อด้านจนทำให้ต้องมาซ้ำชั้นที่อวิ๋นเฉิงหรือไง” หนิงฉิงพูดด้วยอารมณ์ขุ่น “จะให้บอกว่าลูกคนโตยังเรียนม.ปลายอยู่ทั้งที่อายุสิบเก้าแล้ว และกำลังเรียนชั้นเดียวกับอวี่เอ๋อร์เหรอ หนูจะพูดเรื่องที่น่าอับอายแบบนั้นได้ยังไง พวกบรรดาพี่สะใภ้จากตระกูลหลินก็ไม่ได้ชอบหนูเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แม่คิดว่าการเป็นเมียคนรวยมันง่ายนักหรือไง”
หนิงฉิงยอมรับว่าเธอลำเอียงรักฉินอวี่มากกว่า ก็ลูกคนเล็กของเธอฉลาดเฉลียวตั้งแต่ยังเด็ก แถมยังเป็นหน้าเป็นตาให้เธอได้อีก
ภรรยาคนใหม่ของคุณหลินต้องลำบากลำบนเวลาที่อยู่ในครอบครัวผู้มั่งมีนี้ หลินฉีเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า พวกเขาจะไม่มีลูกด้วยกัน เพราะอย่างนั้น เธอจึงทุ่มเททั้งชีวิตให้แก่ลูกสาวคนเดียวที่มีตอนนั้น
ฉินอวี่เองก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เธอไม่เพียงแค่โดดเด่น แต่ยังเอาชนะใจหลินฉีได้ด้วย
ลูกคนนี้เป็นความหวังของเธอ เพราะฉะนั้นการจะไม่ให้เธอลำเอียงนั้นคงจะเกินจริงไป
ด้านนอกประตูบานนั้น เด็กสาวที่แอบฟังยกเท้าขึ้นถีบประตูเปิดออกเต็มแรงด้วยความไม่สบอารมณ์


ตอนที่ 5 ผลสอบ
หลินฉีตรวจดูประวัติของฉินหร่านมาก่อนหน้านี้แล้ว
เด็กสาวคนนี้เละเทะสุดๆ ผลการเรียนแย่ที่สุดในโรงเรียน ตีรันฟันแทงมานับครั้งไม่ถ้วน แถมช่วงเวลาหนึ่งปีที่ว่างไปก็ไม่ได้มีเหตุอันควร
โรงเรียนอีจงเคร่งครัดกับการสอบเลื่อนชั้นของนักเรียนในโรงเรียนเป็นอย่างมาก ประวัติการเรียนของฉินหร่านมันแย่เกินไปจนผู้อำนวยการติงไม่สามารถรับเธอเข้าเรียนได้
เขารู้ว่าฉินหร่านอาจไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีนัก แต่ก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะแย่ถึงขนาดที่อาจารย์ยังรับไม่ได้
หลินฉีจึงคิดหาโรงเรียนเอกชนที่อื่นให้แทน
แต่ตอนนี้เรื่องชักแปลกๆ
ฉินอวี่พ่นหัวเราะ ขณะที่หันหน้าไปหาพี่สาว “พี่บอกว่า...มีจดหมายรับรองจากอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนงั้นเหรอ”
โรงเรียนอีจงเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงเกียรติประวัติมายาวนาน คนที่สามารถไต่เต้าจนเป็นถึงอาจารย์ใหญ่ได้ ต้องเป็นคนที่มีอำนาจเยอะทีเดียว
แม้แต่หลินฉีเองก็ยังทำได้เพียงติดต่อผู้อำนวยการติง
พื้นเพของฉินหร่านไม่ได้เป็นความลับอะไร เด็กผู้หญิงที่ไม่ได้มีเส้นสายหรือรางวัลอะไรเลยจะรู้จักกับอาจารย์ใหญ่โรงเรียนดังได้อย่างไรกัน
 “ใช่” ฉินหร่านเงยหน้าขึ้นมามองน้อง แล้วตอบห้วนๆ
เธอเอี้ยวตัวไปด้านหลัง แล้วหันไปคว้ากระเป๋าที่ห้อยบนเก้าอี้เพื่อดึงซองจดหมายสีขาวออกมา
 “พอได้แล้ว” หนิงฉิงตบโต๊ะแล้วตะโกนออกมา “ใครสอนให้โกหก ไม่อายตัวเองมั่งหรือไง”
ผู้เป็นแม่ทำให้ตัวเองต้องมาขายหน้าเพราะไปขอร้องสามีให้ช่วยลูกเจ้าปัญหา โดยไม่คิดว่าลูกสาวเธอจะเลวร้ายขนาดนี้
ลูกคนนี้ยังไร้ค่าเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยจริงๆ
 “คุณแม่ ระวังสุขภาพด้วยค่ะ” ลูกสาวคนเล็กหันหน้าไปหน้าไปทางหนิงฉิงและลูบหลังให้ผู้เป็นมารดา เธออึกอักๆก่อนจะพูดขึ้นว่า “บางทีพี่อาจมี....จากอาจารย์ใหญ่”
หนิงฉิงพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “พี่ของลูกทำเรื่องไร้สาระไว้เยอะ อย่ามาแก้ต่างให้สิ”
หญิงผู้นี้ไม่เคยลืมเรื่องที่สามีเก่าเคยขู่ให้รับตัวลูกสาวคนโตมาเลี้ยง
หลินจิ่นเซวียนกลับมาพอดี เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศมาคุรอบๆ ตัว ชายหนุ่มยิ้มก่อนถามขึ้นว่า “มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ”
ฉินอวี่รีบแจ้นไปหาพี่ชายที่แสนดี แล้วเล่าเรื่องให้เขาฟัง
เป็นเรื่องที่ฟังแล้วไม่ค่อยเข้าท่าเลย
ฉินหร่านทานโจ๊กจนหมด แล้วถือจดหมายไว้ในมือ หยิบกระเป๋า จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน “หนูจะไปโรงเรียนแล้ว”
เด็กสาวสวมใส่เสื้อสีขาวเรียบๆ หลวมกว่าขนาดตัว
แล้วเดินออกจากบ้านไปโดยไม่รีบเร่ง
พูดง่ายๆ ว่า สมาชิกใหม่คนนี้ไม่สนใจกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นในบ้านเลย
หนิงฉิงถูกทิ้งให้นั่งหัวเสียอยู่ตรงนั้น
 “พี่เขาจะไปไหนคะ” ฉินอวี่ถาม “ที่จริง แค่ยอมรับผิดก็จบ ไม่ใช่เรื่องญะ-...”
หลินจิ่นเซวียนพูดตัดบทขึ้นมาทันที “พี่เธอไม่ได้โกหกหรอก”
ทั้งหลินฉี ฉินอวี่และคนอื่นๆ ต่างไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด
ชายหนุ่มจำตราประทับที่อยู่บนจดหมายได้ ในขณะที่กำลังนวดขมับตัวเอง “นั่นเป็นตราประทับส่วนตัวของอาจารย์ใหญ่สวีครับ ผมเคยเห็นก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในสภานักเรียน”
ทุกคนต่างเงียบพูดไม่ออก
หลินฉีไม่ได้ปริปากพูดอะไร แต่ในใจเขารู้สึกอึ้งกับเรื่องนี้เช่นกัน
ส่วนหนิงฉิงรู้สึกช็อก เธอกำลังพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่ลูกชายคนโตของบ้านเพิ่งพูดไป
ก่อนที่ภรรยาจะอารมณ์เย็นลง ผู้เป็นสามีถามขึ้น “หร่านหร่านรู้จักกับอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนอีจงด้วยเหรอ”
น้องเล็กของบ้านคว้ากระเป๋า ทำปากมุบมิบๆ ก่อนจะเดินจากบ้านเพื่อไปเรียน ท่าทางของเธออ่านได้ยาก
 **
ณ โรงเรียนอีจง
ในห้องอาจารย์ใหญ่
ชายสูงวัยสวมแว่นคนหนึ่งนั่งอยู่บนโต๊ะ เสื้อผ้าของเขาเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว ภายใต้กรอบแว่นตาคู่นั้นคือดวงตาของชายที่เต็มไปด้วยความสุขุมนุ่มลึก
ผู้หญิงและผู้ชายอีกคนที่ดูมีอายุมากกว่าเธอเล็กน้อยเดินเข้ามาในห้องอาจารย์ใหญ่ ครูหญิงกล่าวทักทายอย่างสุภาพ “อาจารย์ใหญ่สวี”
คิ้วของเธอพันกันยุ่ง แววตานิ่งไร้ความรู้สึก มุมปากตกลงเล็กน้อย หน้าตาของเธอดูบูดบึ้ง และเห็นได้ชัดว่าเธอเป็นคนขวานผ่าซาก
นี่คืออาจารย์ประจำชั้นห้องมัธยมสามทับหนึ่ง อาจารย์หลี่ไอ๋หรง เธอเป็นครูประจำชั้นผู้หญิงคนเดียวในโรงเรียนอีจง
อาจารย์ใหญ่สวีวางปากกาลง แล้วมองไปยังเด็กผู้หญิงที่ชันขาขึ้นมาอย่างไร้มารยาท ซึ่งนั่งอยู่ตรงมุมห้อง “อาจารย์หลี่ เด็กนักเรียนที่นั่งอยู่ตรงโน้นน่ะ ผมอยากให้เธอเข้าเรียนห้องอาจารย์”
ชายอาวุโสกล่าวสั้นๆ
เป็นเรื่องที่พบเห็นได้ยากที่จะเห็นนักเรียนใหม่เข้ามาเรียนชั้นมัธยมสาม
หลี่ไอ๋หรงรับข้อมูลมาสองชุด เธอหรี่ตาลงหลังเห็นประวัติการเรียนของเด็กคนนั้น
 “เด็กคนนั้นจะมาเป็นนักเรียนที่นี่เหรอคะ ผลการเรียนแบบนี้จะปล่อยให้เข้ามาเรียนในระบบเราได้เหรอคะ” อาจารย์หญิงคัดค้านอย่างเต็มที่ “อาจารย์ใหญ่กำลังโยนขี้มาให้ห้องดิฉันอยู่นะคะ แม่เด็กนี่จะพานทำบรรยากาศการเรียนในห้องเสียหมด อาจารย์ใหญ่คงล้อดิฉันเล่นกระมัง”
 “อาจารย์หลี่ เด็กก็นั่งอยู่ตรงนี้ พูดจาระวังคำพูดด้วยครับ” ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างเธอทำหน้าไม่พอใจ
อาจารย์ชายคนนั้นรูปร่างท้วมเล็กน้อย ดวงตาเขามีขนาดเล็ก ใบหน้าเหมือนจะยิ้มอยู่ตลอดเวลา
นี่คืออาจารย์ประจำชั้นห้องมัธยมสามทับเก้า อาจารย์เกาหยาง
อาจารย์ชายรู้แล้วว่าเด็กที่นั่งตรงมุมห้องคงเป็นเด็กที่พวกเขาพูดถึงอยู่เป็นแน่
การถูกเรียกว่า “ขี้” ต่อหน้าไม่ใช่เรื่องดีนัก
 “อาจารย์เกาดูแลเด็กห้องทั่วไปก็พูดง่ายสิคะ ถ้าเราให้เด็กคนนั้นไปเรียนห้องอาจารย์แทน อาจารย์ยังจะนิ่งเฉยอยู่ไหมล่ะคะ ถ้าอาจารย์มีเวลาว่างเยอะนักละก็ เอาเวลาไปคิดว่าทำยังไงนักเรียนอาจารย์ถึงจะเกรดดีขึ้นดีกว่านะคะ”
 ห้องเรียนของเธอเป็นห้องพิเศษเนื่องจากนักเรียนเป็นเด็กท็อปร้อยของโรงเรียน
หลี่ไอ๋หรงอยากได้รับรางวัลหนึ่งใน “ครูดีเด่นสิบคนของมณฑล” และโควตาที่ให้เมืองนี้มีเพียงหนึ่งที่เท่านั้น หากเธอต้องรับเด็กที่เสี่ยงต่อการทำให้ผลการเรียนห้องตกแล้ว นั่นจะทำให้โอกาสได้รางวัลของเธอลดลงไปอีก
 “หากนี่เป็นนักเรียนผม ผมจะดูแลเธอเต็มที่” เกาหยางไม่เคยชอบวิธีแย่ๆ ของเธอที่เลือกที่รักมักที่ชังเด็กเพราะผลการเรียน
อาจารย์ใหญ่ยังคงนั่งนิ่งเงียบ
ชายสูงวัยเหลือบมองไปยังเด็กผู้หญิงที่อยู่ตรงมุม เป็นนัยว่าจะถามความเห็นเธอ
ฉินหร่านมองกลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เธอดูนิ่งมากจนทำให้อ่านไม่ออก ถ้าใครเห็นก็คงไม่รู้ถึงความหัวขบถและดื้อรั้นของเด็กคนนี้
อาจารย์ใหญ่ถอนสายตากลับมา
เขาดันกรอบแว่นขึ้น และทำท่าทางให้อาจารย์หลี่ส่งเอกสารให้อาจารย์ชายแทน “อาจารย์เกาครับ คุณยินดีรับเด็กคนนี้เข้าเรียนไหม”
เกาหยางอ่านประวัติเด็กสาวผ่านๆ อาจารย์ชายรู้สึกถึงประกายภายในตัว
เขาอยากจะช่วยเหลือเด็กน้อยผู้หลงทางคนนี้!
เมื่อเห็นว่าอาจารย์อีกคนตกลง อาจารย์หลี่จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ฉินหร่านหยิบกระเป๋าแล้วเดินตามอาจารย์ชายไป เป็นภาพเงาของเด็กสาวหุ่นเพรียวกับครูหุ่นท้วมนิดๆ ตอนที่ครูถาม เธอเพียงตอบเขาสั้นๆ
น้ำเสียงเธอเรียบนิ่ง
ช่างเป็นนักเรียนที่ว่าง่ายและน่าเอ็นดูอะไรอย่างนี้! อาจารย์ชายคิดในใจ
อาจารย์สาวเดินนำหน้าพวกเขา รองเท้าส้นสูงของเธอส่งเสียงฉับๆ ครูคนนั้นไม่ได้หันกลับมามองเด็กนักเรียนสาว แต่ชำเลืองมองอาจารย์ชาย แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหน้าที่การงานอาจาร์ยเกาถึงไม่ก้าวหน้าทั้งที่ทำงานมายี่สิบปี”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น เกาหยางเพียงส่งยิ้มให้นักเรียนใหม่ “ฉินหร่าน ห้ามยอมแพ้เป็นอันขาด มีเวลาอีกตั้งปี อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น”
นักเรียนสาวพยักหน้ารับ
 “ชิ” อาจารย์สาวปรายตามองเด็กใหม่โดยแทบจะไม่ปิดอาการเย้ยเยาะของเธอแม้แต่น้อย
อาจารย์เกาต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ
เมื่อคิดได้แบบนั้น หลี่ไอ๋หรงก็รีบเดินเชิดสะบัดหน้าไป
 “อาจารย์หลี่ก็เป็นแบบนี้แหละ เธอสอนภาษาอังกฤษให้ชั้นเรียนเราด้วย” เกาหยางขมวดคิ้วมุ่น เขาพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจอาจารย์หญิงจอมเหยียดคนนั้น ในขณะที่พาฉินหร่านไปรับชุดนักเรียนกับหนังสือ
เด็กน้อยถามอาจารย์ประจำชั้นว่าห้องพยาบาลอยู่ที่ไหน
พวกเขาทั้งคู่เดินคุยกันไปตลอดทาง
เกาหยางกังวลใจจริงๆ เพราะผลการเรียนของเด็กคนนี้ต่ำมาก เขานึกไม่ออกเลยว่าจะเริ่มช่วยเธอจากตรงไหนก่อนดี
“เดี๋ยวครับ อาจารย์เกา” เสียงอาจารย์ใหญ่ลอยมาจากด้านหลัง “ผมมีข้อสอบนี่ด้วย คุณช่วยตรวจให้ผมที”


ตอนที่ 3 หวาเหมิง
ฉิงหร่านก้มหน้าก้มตาเคี้ยวกระดูกหมับๆ เธอใจลอยจึงไม่ได้เงยหน้าขึ้น
หนิงฉิงใกล้จะระเบิดลง แต่หลินฉีชำเลืองดูเธอพอดี
เธอจึงพยายามระงับโทสะ แล้วถามซ้ำด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบ
ท่านั่งของฉินหร่านไม่เรียบร้อยแม้แต่น้อย ยกขาชันเข่าขึ้นมา ถือตะเกียบมือเดียว ซ้ำยังเท้าแขนบนโต๊ะด้วย
เด็กสาวดูเหมือนพวกอันธพาลที่โอหังและบ้าดีเดือดไม่มีผิด
ราวกับเธอเพิ่งจะได้ยินคำถามนั้น ฉินหร่านจึงเงยหน้าขึ้น
ตอนที่แม่เลี้ยงเขาพูดขึ้นมาว่าเด็กยียวนคนนี้เคยเรียนไวโอลินมาก่อน หลินจิ่นเซวียนก็จับจ้องไปที่เธอเช่นกัน
เขาได้ยินเธอย้อนถามกลับไปว่า “ไวโอลินเหรอคะ”
เธอเท้าคางยิ้มร่าออกมา ทว่าน้ำเสียงกลับเยือกเย็นเฉยเมย “อ๋อ หนูเล่นไม่เป็นหรอก”
 “เล่นไม่เป็นเหรอ จะเป็นไปได้ยังไง ลูกเริ่มเรียนตั้งแต่เด็กเลย” หนิงฉิงกำตะเกียบในมือเธอไว้แน่น พร้อมกัดฟัน “แม่ให้เงินลูกไปเรียนไวโอลินทุกปีนี่ อาจารย์สวี่ยังชมอยู่เลยว่าลูกมีพรสวรรค์...”
 “อ้อ” ฉินหร่านค่อยๆ แทะซี่โครงช้าๆ “ตั้งแต่หนูตีหัวลูกชายอาจารย์สวี่เขา เราก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีกเลยค่ะ”
แล้วบรรยากาศที่โต๊ะอาหารก็ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบพิกลๆ
ฉินหร่านแค่นหัวเราะออกมา มันเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นชาและร้ายกาจ
คิ้วงามที่โก่งเล็กน้อยของเธอแสดงถึงความยโสของวัยรุ่น หากมองลึกลงไปแล้ว มันยังส่อแววไร้ความปรานีอยู่ในทีด้วย
เหมือนดั่งคำพูดของหนิงฉิงที่ว่าไว้ว่าเธอดูเป็น “อันธพาล” ทั้งดุร้ายป่าเถื่อน ทว่าอันธพาลสาวคนนี้ก็กลับดูสวยบาดตาบาดใจ มีเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน แต่เป็นความงามที่ไม่มีใครอาจเอื้อมแตะต้องได้
สวรรค์หนอ ดูทำหน้าเข้าสิ
แล้วไหนจะน้ำเสียงของเจ้าหล่อนอีก
หนิงฉิงจ้องมองไปที่ลูกสาวคนโต ดวงตาส่อแววโกรธขึ้นมาเล็กน้อย “ฉิงหร่าน!”
โรงเรียนอีจงมีโปรแกรมสายศิลป์ ผู้เป็นมารดาจำได้ว่าลูกสาวคนนี้เคยเรียนไวโอลินตอนที่ยังเด็ก เพราะผลการเรียนไม่ดี จึงเคยหวังว่าเด็กน้อยจะได้หันไปเอาดีทางศิลปะแทน
เธอคาดไม่ถึงว่าลูกผู้ดื้อรั้นจะใช้มันเป็นช่องจัด “เซอร์ไพรส์” ชุดใหญ่ให้เธอแทน
หลินฉีได้เห็นประวัติของฉินหร่านตั้งแต่บ่ายแล้ว เขาตระหนักดีว่าเธอคือตัวปัญหา แต่ไม่คิดว่าจะพิษสงรอบตัวขนาดนี้
ป้าจางนำชาให้หนิงฉิง ผู้เป็นนายหญิงของบ้านถอนหายใจ จิบชา และจบบทสนทนาไว้แค่นั้น แต่แผ่นหลังที่เกร็งตึงบ่งบอกว่าเธอกำลังอารมณ์ไม่ดี
เจ้าของบ้านมัวแต่ยุ่งเรื่องธุรกิจของเขา เพราะฉะนั้นโดยธรรมชาติแล้ว เขาไม่มีเวลาให้กับเฉินซูหลานและฉินหร่านอยู่แล้ว
หรือบางที เขาอาจคิดว่าเป็นเรื่องไม่จำเป็น
หลังจากมื้อเย็น ทุกคนก็ต่างแยกย้าย
พอฉินอวี่เห็นว่าพี่ชายเดินออกไปรับสายข้างนอก เธอจึงพูดกับมารดาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่าจะไปซ้อมไวโอลินข้างบน
ผู้เป็นแม่มองไปยังลูกสาวคนเล็กและคนโต ทั้งสองคนต่างก็เป็นลูกในไส้แท้ๆ ของเธอ แต่ทำไมพวกเขาถึงต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นนี้
“พักกับคุณยายชั่วคราวที่ชั้นสามไปก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวแม่จะให้ป้าจางทำความสะอาดอีกห้องให้ทีหลัง” หนิงฉิงหน้ามุ่ย เอียงคอเล็กน้อย เธอสะกดกลั้นความโกรธไว้ในใจแล้วกดเสียงพูดให้ทุ้มต่ำ “นอกจากห้องน้ำแล้ว ที่ชั้นสองเป็นห้องซ้อมเปียโนของน้อง อย่ามาจุ้นจ้านกับน้องถ้าไม่จำเป็น”
ทันทีที่ฉินอวี่ลับตาไป ความอ่อนโยนที่อยู่บนไปหน้าเธอก็หายไป
ฉินหร่านยืนพิงราวบันได และพยักหน้ารับ ท่าทางของเธอดูเรียบเฉย
เพราะลูกคนโตดูเหมือนจะเชื่อฟังขึ้นมาบ้าง ใบหน้าบูดบึ้งของผู้เป็นแม่จึงค่อยคลายลงบ้าง ท้ายที่สุด เด็กคนนี้ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ และเธอเองก็ยังรู้สึกรักเด็กน้อยอยู่บ้าง
หนิงฉิงพูดคุยกับผู้เป็นแม่อีกสองสามเรื่อง ก่อนจะหันไปเห็นว่าลูกเจ้าปัญหาหยิบมือถือออกมาอีกแล้ว เธอทำหน้านิ่ว และทำท่าจะเทศนาลูกอีกรอบ
แต่บังเอิญว่าห้องเปียโนที่อยู่ชั้นสองนั้นปิดไม่สนิทดีทำให้เสียงไวโอลินอันไพเราะ นุ่มหูลอดออกมาตามอากาศ
หนิงฉิงจึงผ่อนคลายอารมณ์ลง เธอหันไปพูดกับป้าจาง “อีกไม่นาน อวี่เอ๋อร์ก็คงจะเข้าเรียน ม.สี่ แล้วสินะ หร่านหร่านเรียนรู้จากน้องให้มากกว่านี้นะ ย่อมมีจุดเริ่มต้นและจุดจบสำหรับทุกอย่าง”
คำพูดของเธอตั้งใจสั่งสอนฉินหร่านอีกครั้ง
เด็กสาวมองไปยังชั้นสอง พร้อมยกเปลือกตา นัยน์ตาเรียวยาวคู่นั้นอาจจดูร้ายกาจอยู่สักนิด แต่ทว่ามันช่างงดงาม และในขณะเดียวกันก็มีแววของอันธพาลอยู่ในตัว
ฉินหร่านหันหลังเดินขึ้นบันไดไป เผยให้เห็นเรียวขาที่ยาวตรงของเธอ
เธอไม่สนใจผู้เป็นแม่
ใช่แล้ว เด็กคนนี้น่าประทับใจสุดๆ
หนิงฉิงชี้นิ้วไปที่หลังของลูกคนโต หน้าแดงก่ำ เธอกำลังคิดว่าเหมือนถูกลูกคนนี้นำอิฐมาตีหัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า...
เฉินซูหลานหน้ามุ่ย แต่ก็ลังเลที่จะดุหลาน เธอจึงเพียงแค่พูดปลอบให้ลูกสาวเย็นลงแทน
**
ที่ชั้นบน แม่บ้านได้ย้ายข้าวของของเฉินซูหลานไปห้องติดกันเรียบร้อยแล้ว
ฉินหร่านอาบน้ำ และก่อนที่ผมเธอจะแห้งสนิท เธอรีบสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ แล้วเอื้อมมือไปหยิบคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่เอี่ยมออกจากเป้
ถัดจากคอมพิวเตอร์เป็นมือถือหนักๆ เครื่องหนึ่ง ซึ่งต่างจากมือถือที่เธอมักใช้เล่นเกม
เด็กสาวไม่ได้มองมือถือ แค่ซับผ้าขนหนูบนเรือนผม และวางคอมพิวเตอร์ไว้บนโต๊ะ ทันทีที่กดเปิดเครื่อง หน้าจอเดสก์ท็อปก็ปรากฏขึ้นในพริบตา
หน้าจอคอมฯโล่งมาก นอกจากพื้นหลังรูปทะเลทรายแล้ว มีเพียงลูกศรเมาส์สีขาว และไม่มีไอคอนอื่นๆ ปรากฏบนให้เห็นอีก
ภาพทะเลทรายนั้นอบอุ่น แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอึมครึม
ฉินหร่านยื่นมือไปกดปุ่มสองสามปุ่ม แล้วก็ลุกขึ้นเทน้ำ เธอนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมแก้วน้ำ จากนั้นก็มีใบหน้าหนึ่งปรากฏบนหน้าจอ
อีกฝ่ายสวมเสื้อเชิ้ตขาว มือหนึ่งถือโทรศัพท์เคลื่อนที่ ส่วนอีกมือเป็นกล่องเครื่องมือแพทย์
เสื้อสีขาวที่สวมใส่อยู่ขับขนตายาวและผิวขาวผ่องให้เด่นขึ้น พูดได้ว่าเขานับเป็นชายหน้าสวยคนหนึ่ง
 “มีบางคนกำลังสืบเรื่องเธออยู่” ฉินหร่านเอนหลังพิงเก้าอี้ แล้วจิบน้ำ “เป็นคนจากปักกิ่ง ฉันส่งข้อมูลของฝ่ายนั้นให้เธอแล้ว”
ตอนอายุได้หกขวบ เด็กสาวรู้ตัวแล้วว่าเธอแตกต่างจากคนอื่นๆ หลังเรียนจบชั้นประถม
เธอเล่นสนุกกับเพื่อนๆ ไม่ได้ แถมบางโอกาสยังรู้สึกคลั่งขึ้นมาด้วย
เพื่อนบ้านต่างคิดว่าเธอเป็นบ้า และพากันหลบหน้าเด็กน้อย
หนิงฉิงและฉินฮั่นชิวก็มัวแต่ทะเลาะกันทุกวันจนไม่ได้สนใจกับสถานการณ์ของลูกคนโต พวกเขารู้เพียงเธอชอบทะเลาะวิวาท มีปัญหาทางจิต และไม่อยากไปโรงเรียน
ตอนที่สองสามีภรรยาหย่าร้างกัน ทั้งคู่ไม่มีใครอยากรับเธอไปเลี้ยง
ฉินหร่านเรียนเนื้อหาม.ปลายด้วยตัวเองตั้งแต่อายุแปดขวบ
ตอนอายุเก้าขวบ เธอประกอบคอมพิวเตอร์ได้เป็นเครื่องแรกในชีวิต และใช้รหัสเพื่อเจาะเข้าไปที่เว็บของพวกแฮกเกอร์ได้สำเร็จ
ในวิดีโอ ชายหนุ่มผู้คนหรี่ตาที่ดูร้ายกาจของเขาลง จมูกเขาโด่งเป็นสัน หน้าตาหล่อเหลาเอาการ แม้ในต่างประเทศ ผู้คนก็อดไม่ไหวที่จะต้องเหลียวหลังมามองใบหน้าเทพบุตรของหนุ่มผู้นี้
กู้ซีฉือ หมอฝีมือระดับพระกาฬท่าทางแปลกๆ คนนี้ ผู้เดินทางไปทุกเขตแดนในประเทศ เขายังเดินทางไปทั่วโลกเพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้ด้วย
ครั้งนี้ เกิดเหตุก่อการร้ายขึ้นในตะวันออกกลาง หมอหนุ่มจึงรีบแบกกล่องเครื่องมือการแพทย์คู่ใจไปที่นั่นเพื่อพิทักษ์โลก
ฉินหร่านรู้แค่ว่าเขาเป็นหมอในนาม กู้ซีฉือ
ส่วนเขาเองก็รู้แค่ว่าเธอเป็นแฮกเกอร์สาวชื่อฉินหร่าน
ชะตาลิขิตให้ทั้งสองคนต้องมาเจอะเจอกัน แต่พวกเขากลับไม่เคยถามถึงเรื่องส่วนตัวของกันและกัน
 “ฉันสบายดี” กู้ซีฉืองับบุหรี่ไว้ในปาก และหยิบมือถืออีกเครื่องขึ้นมาเพื่อดูอีเมลที่ฉินหร่านส่งให้เขา แล้วพูดอย่างคลุมเครือขึ้นว่า “สาวน้อย ไม่ต้องไปสนเรื่องนี้หรอก เดี๋ยวฉันจะหาคนมาจัดการแก้เอง”
หลังจากที่หมอหนุ่มอ่านข้อมูลเสร็จ เขาก็เก็บมือถือใส่ในกระเป๋าเหมือนเดิม
 “อีกฝ่ายมีเหตุผลงั้นเหรอ” ฉินหร่านวางแก้วลงบนโต๊ะ
เขาพยักหน้าตอบรับช้าๆ
เด็กสาวจับผ้าเช็ดตัวแล้วโยนไปกองที่ด้านหนึ่งของโต๊ะ จากนั้นเธอก็พาพาดขาไปอีกด้าน การเคลื่อนไหวของเธอเบากริบ เนิบนาบ แต่แฝงไว้ด้วยความปราดเปรียว
เธอหวีผมต่อไปแล้วพูดอย่างเนิบนาบ “ช่างเหอะ”
 “อย่าเพิ่งหัวเสียน่า พอเธอโต แล้วเก่งเท่าแฮกเกอร์คิวที่กำลังดังในโลกอินเทอร์เน็ตตอนนี้เมื่อไหร่ ฉันจะพาเธอไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกเอง” กู้ฉีซือพูดให้กำลังใจเธอ


ตอนที่ 4 หนังสือรับรอง
มันคือแฮกเกอร์ผู้มากประสบการณ์ฝีมือขั้นเทพที่ซ่อนตัวอยู่ในความลึกที่ยากจะประมาณ ด้วยนามคิว
 เป็นเพียงนามแฝง แต่ไม่มีใครระบุ เพศ ชื่อจริง อายุ หรือหน้าตาได้
เมื่อสามเดือนที่แล้ว พวกเขาไม่สามารถติดต่อนักเรียนปริญญาตรีเจ็ดคนที่อยู่ต่างประเทศได้ สถานทูตได้ดำเนินการประสานงานกับฝ่ายต่างประเทศก็แล้ว แต่การสืบสวนกลับไม่มีความคืบหน้า เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับดาวเทียมของกองทัพ
 ข่าวนี้ก่อให้เกิดกระแสฮือฮาไปทั่วประเทศ เนื่องจากมหาชนมากมายใช้อินเทอร์เน็ตเป็นกระบอกเสียงระบายความไม่พอใจของพวกเขา
แม้แต่เจ้าหน้าที่สถานทูตเองก็หาทางแก้ไม่ได้ จู่ๆ ก็มีแฮกเกอร์คนหนึ่งปรากฏตัวจากที่ไหนก็ไม่รู้มาปิดระบบดาวเทียมของทัพของประเทศนั้นไปซะดื้อๆ
ข้อมูลของแฮกเกอร์คนนี้ไม่มีใครรู้มากนัก เว้นแต่คนนั้นใช้นามแฝงว่า “คิว”
แล้วแฮกเกอร์บ้านๆ ที่ไม่มีใครในวงการรู้จักมาก่อนก็กลายเป็นคนเด่นคนดังติดอันดับแฮกเกอร์ขั้นเทพ ท็อปห้าขึ้นมา
ตอนนี้ บุคคลปริศนาผู้นี้กำลังถูกจับตามองโดยตำรวจสากล
 ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นามแฝงคิวก็กลายเป็นตัวแทนของความลึกลับ และถูกขนานนามให้เป็นบิดาของการแฮกสมัยใหม่
เพราะสาเหตุนั้นเอง มาตรฐานเข้าเรียนคอร์สคอมพิวเตอร์จึงถูกยกระดับจนสูงลิ่วตั้งแต่นั้นมา
เรื่องราวของแฮกเกอร์คนนี้มีหลากหลายเวอร์ชัน แต่ไม่มีใครเคยเจอร่องรอยเขาผู้นี้แม้แต่น้อย
ฉินหร่านไม่ได้เงยหน้าขึ้น เพราะแถวนั้นไม่มีคนนอกอยู่ด้วย เธอเลยนั่งยกขาขึ้นมา แสงไฟที่ส่องทำให้เห็นมือสีขาวซีดที่กำลังถือผ้าเช็ดตัวอยู่ “วางสายได้แล้ว”
“ทำไมวางเร็วจัง” กู้ซีฉือยิ้มและกล่าวขอบคุณคนเดินผ่านที่นำทางเขา จากนั้นก็หันกลับมามองหน้าจอมือถืออีกครั้ง เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ขณะที่ฉิงหร่านกำลังจะคลิกเปิดลิงก์ ชายหนุ่มก็พูดขึ้นมาว่า “หร่านเอ๋อร์ เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย”
 **
เวลากลางดึก
แสงไฟในห้องพยาบาลของโรงเรียนส่องแสงหรี่นวล
หญิงสาวฟุบแก้มบนมือซ้ายของเธอ ขณะที่นั่งตรงข้ามกับคุณหมอ
 “ยาแก้ปวดจะทุเลาอาการปวดฟันของเธอได้ แต่เธอจะต้องไปโรงพยาบาลพรุ่งนี้ด้วย” หมอหนุ่มพูดขึ้นพร้อมเขียนใบสั่งยาให้ “ยื่นเอกสารนี้ให้อาจารย์เพื่อขอลาป่วยวันพรุ่งนี้”
แสงไฟที่กระทบตุ้มหูให้ความรู้สึกสว่างและเยือกเย็น
ชายหนุ่มคนนั้นมีใบหน้าที่ดูนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยความสุข ผมของเขามีสีเงินแซม
 “ขอบคุณค่ะ” เด็กผู้หญิงโค้งขอบคุณขณะสแกนบัตรนักเรียน ใบหน้าเธอยังฉายแววเหนื่อยล้าจากอาการปวด
หนุ่มคนนั้นโบกมือแสดงท่าทางว่าไม่เป็นไร จากนั้นเขาหันหลังไป “ท่านเจวี้ยนครับ”
ขณะที่เด็กสาวกำลังกลับตัวจะหันหลัง สายตาด้านข้างของเธอเหลือบไปเห็นขอบโซฟา
มีมือข้างหนึ่งวางไว้ข้างโซฟา นิ้วมือที่ยาว เรียว ได้สัดส่วนนั้นห้อยตกลงมาตามธรรมชาติ
ช่างเป็นมือที่งามราวกับงานศิลปะ
ชายหนุ่มแตะตุ้มหูตัวเอง แล้วพูดเบาๆว่า “ตอนนี้สองทุ่มแล้วครับ”
 “งานยากหรือครับครั้งนี้”
เฉิงเจวี้ยนมัวแต่ง่วนกับธุระบางอย่างจนไม่ได้หลับไม่นอนเลยในช่วงสองสามวันนี้ เขาพยักหน้ารับด้วยอาการเหนื่อยล้า
“ไปตามหาตัวเจียงตงเยี่ยมาน่ะ”
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น การเคลื่อนไหวของบุคคลผู้นี้มักถูกเก็บเป็นความลับอยู่เสมอ แม้แต่สำหรับนายใหญ่เฉิงเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจียงตงเยี่ยทำอะไรอยู่
ท่านเฉิงใช้แขนค้ำโซฟาเพื่อดันตัวลุกขึ้น
เขาสวมใส่เสื้อสีดำ แขนเสื้อที่พับทบกันไว้สองสามชั้นเผยให้เห็นข้อมือของเขา
หางตาของชายผู้นี้เย็นชาและห่างเหิน แต่ดวงตาคู่นี้ก็สวยงามซะจนทำให้คนอื่นต้องเสน่ห์ได้ แม้ว่าเจ้าของดวงตาจะไม่ได้ยิ้มก็ตาม
เฉกเช่นกุหลาบช่วงอรุณรุ่ง
ผ่านไปสักครู่ เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ขึ้นมาว่า “กลับบ้านกัน”
ชายหนุ่มรีบเดินนำหน้าเขา แล้วหยุดยืนด้วยความเคารพ
นายใหญ่เจวี้ยนแห่งตระกูลเฉิง ราชาปีศาจแห่งเมืองหลวง
ตอนอายุสิบหก เขาก่อตั้งบริษัทก่อนจะส่งต่อให้พี่สาวบริหารในเวลาต่อมา ตอนนี้บริษัทนี้ติดอันดับบริษัทท็อปห้าของประเทศ
ตอนอายุสิบเจ็ด จู่ๆ เขาก็เกิดมีแรงบันดาลใจที่จะศึกษาค้นคว้าเรื่องหุ่นยนต์กับกลุ่มคนที่มีความสนใจเหมือนกัน และตอนนี้หุ่นยนต์พวกนั้นได้รับการจัดแสดงในระดับสากลแล้ว
 ตอนอายุสิบแปดเขาพยายามจะเป็นตำรวจ
…
ตอนอายุยี่สิบเอ็ดเขากลายเป็นศัลยแพทย์ที่โรงพยาบาล
ทว่าศัลยแพทย์หนุ่มผู้นี้แตกต่างจากแพทย์คนอื่นๆ เขาจะรับเคสผ่าตัดเพียงเดือนละครั้ง และแม้จะเป็นอย่างนั้น บ่อยครั้งโควตานี้ก็ดูจะว่างอยู่
ไม่มีเหตุผลอื่นใดเลยสำหรับเรื่องนี้ นอกจากว่า มือของเขาถูกขนานนามว่า “หัตถ์แห่งพระเจ้า”
คุณหมอเทพบุตรผู้นี้ไม่ยอมอยู่ที่ใดที่หนึ่งนานๆ จนทำให้เขาต้องมาลงเอยที่โรงเรียนธรรมดาแห่งหนึ่ง กลายเป็นหมอในโรงเรียนไป แต่เขาก็ต่างจากหมอในโรงเรียนคนอื่นๆ อีกนั่นแหละ เพราะเขามีผู้ช่วยติดสอยห้อยตามมาด้วย
ผู้ช่วยคนนี้จะทำหน้าที่ประจำวันแทนเขา
หมอหนุ่มที่ไม่ธรรมดาคนนี้เป็นถึงทายาทของตระกูลที่มั่งคั่งร่ำรวยด้วยเงินและอำนาจ แต่ทว่าเขากลับไม่เคยทำงานในกองทัพ ไม่เคยลงเล่นการเมือง และไม่ยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจ...ไม่เคยแม้แต่จะไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยในต่างประเทศ ซึ่งว่ากันตามเทคนิคแล้ว เขาสมัครเรียนไปแล้วด้วยซ้ำ
หนุ่มโปรไฟล์ดีคนนี้แตกต่างและขาดความทะเยอทะยาน ไม่เหมือนกับทายาทคนอื่นๆ ในตระกูลเขาเลย
นายใหญ่เจวี้ยนเป็นคนพิเศษไม่เหมือนใคร และไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อเขา
เพราะเขาเป็นลูกชายของท่านผู้อาวุโสเฉิง และคุณพ่อของเขาก็รักและเอาอกเอาใจลูกชายคนนี้มากๆ
คนในเมืองนี้ หรือแม้แต่ในตระกูลเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้อาวุโสที่ปกติเคร่งครัดเจ้าระเบียบมาทั้งชีวิตถึงได้ตามใจลูกชายไม่เอาถ่านคนนี้นัก
 “แกร๊กกก”
ห้องพยาบาลของโรงเรียนล็อกเรียบร้อยแล้ว
เด็กสาวคนเดิมยังคงถือยาในมือ แล้วยืนอึ้งอยู่
ผ่านไปชั่วครู่ พอร่างทั้งสองลับตาไป เธอก็กลับมาได้สติอีกครั้ง แล้วจับแก้มที่ปวดอยู่
ปวดจัง!
 **
เช้าวันต่อมา
ฉินหร่านเดินลงบันไดมาทานอาหารเช้าอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง
สาวน้อยขอบตาแดงเล็กน้อย ซึ่งน่าจะเป็นเพราะนอนไม่เป็นเวลา หรือไม่ก็นอนไม่พอ
 “อีกเดี๋ยวผู้ช่วยเฉินจะไปส่งลูกที่โรงเรียนอีจงเอง” หนิงฉิงวางตะเกียบลงแล้วเงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะพูดต่อว่า “เดี๋ยวแม่จะพาคุณยายไปหาหมอ”
ตอนที่ฉินอวี่ไปโรงเรียนครั้งแรกนั้น ผู้เป็นแม่ไปส่งลูกสาวด้วยตัวเอง แต่เธอไม่ได้ทำแบบเดียวกันกับลูกคนโต
เธอขบกรามเมื่อคิดถึงเรื่องที่ต้องรับมือกับพวกญาติตระกูลหลินที่ชอบตั้งแง่นินทา
ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของลูกสาวคนโตของเธอที่ทำตัวได้น่าผิดหวัง ถ้าเพียงแต่ฉินหร่านจะดีได้สักเศษหนึ่งส่วนสิบของฉินอวี่ก็คงดี
หลินฉีถือหนังสือพิมพ์ไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือถือโทรศัพท์ไว้ ขณะที่กำลังเดินออกมาจากห้องรับแขกเพื่อตรงมายังสองแม่ลูก
หนิงฉิงถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
สีหน้าสามีเธอไม่สู้ดีนัก “เรื่องหร่านหร่านน่ะ” เขามองไปที่ฉินหร่านด้วยท่าทางขอโทษขอโพย “ลุงขอโทษด้วยนะ แต่ว่าหัวหน้าอาจารย์ติงตอบกลับมาว่า หนูน่าจะเข้าเรียนที่โรงเรียนอีจงไม่ได้แล้ว”
นิ้วมือของหนิงฉิงเริ่มกำแน่นขึ้น คำพูดของหลินฉีทำให้เธอรู้สึกขายหน้า
พอฉินอวี่ดื่มนมเสร็จก็สะพายกระเป๋าที่แม่บ้านจางส่งให้ จากนั้นเด็กสาวลุกขึ้นยืน เธอเอียงคอด้วยความฉงนแล้วมองไปยังพ่อเลี้ยง “คุณพ่อคะ เข้าเรียนที่อีจงไม่เห็นจะยากเลย ทำไมพี่เขาถึงไปเรียนไม่ได้เหรอคะ”
เธอดูสวยและน่าเอ็นดูเวลาที่ถามด้วยความไร้เดียงสาแบบนั้น
มือไม้ของหนิงฉิงสั่นเทา เมื่อเห็นบรรดาแม่บ้านชำเลืองมองมาที่เธอด้วยสายตาแปลกๆ เธอรู้สึกอับอายสุดๆ
 “ลูกไปโรงเรียนก่อนเถอะจ้ะ เดี๋ยวสาย” หลินฉีมองไปที่ฉินอวี่ด้วยท่าทางพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
จากนั้นเขาหันกลับมามองที่ฉินหร่านอีกครั้ง “เป็นความผิดของลุงเอง ครูที่โรงเรียนมัธยมเหวินเต๋อก็คงไม่ต่างจากที่โรงเรียนอีจงนัก จริงไหมอวี่เอ๋อร์”
ฉินอวี่พ่นหัวเราะออกมาเล็กน้อย พยักหน้า กำลังเตรียมตัวจะเดินออกไป
ฉินหร่านยังอยู่ในช่วงอารมณ์บูดตอนเช้า แต่โชคดีที่เธอไม่ใช่คนหัวร้อน
เธอยังคงก้มหน้าเคี้ยวปาท่องโก๋ต่อ ขนตายาวหรุบลงมาปกตาคู่งามของเด็กสาว
 “คือ หนูไม่รบกวนคุณลุงแล้วดีกว่าค่ะ” เด็กสาวเหมือนกำลังสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ แต่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเนิบ “หนูมีหนังสือรับรองจากอาจารย์ใหญ่โรงเรียนอีจงแล้วค่ะ”


ตอนที่ 6 การเผชิญหน้า
เกาหยางเป็นอาจารย์หัวหน้ากลุ่มวิชาคณิตศาสตร์แห่งโรงเรียนอีจง
เขาได้นำนักเรียนชั้นม.สี่ไปสอบแข่งขันคณิตฯเมื่อปีที่แล้ว
“อาจารย์ใหญ่ครับ” เกาหยางผลักประตูให้เปิดออก ใบหน้าพ่วงพีของเขาดูทุลักทะเล ก่อนจะเอ่ยปากถามขึ้นว่า “อาจารย์อยากให้ผมตรวจข้อสอบอะไรเหรอครับ”
อาจารย์ใหญ่สวีเปิดลิ้นชักแรกแล้วหยิบหนังสือออกมาหนึ่งเล่ม
มันคือหนังสือเรื่อง “เด็กเก็บว่าว”
มีรอยเปื้อนสีแดงเลอะอยู่ที่ด้านข้างของหนังสือ ซึ่งดูๆ แล้วเหมือนเป็นรอยเลือดที่แห้งกรัง
ชายผู้สูงวัยเอื้อมมือไปปัดหน้าปก
เขาก้มหน้ามองหนังสือเล็กน้อย นิ้วมือวางอยู่บนหน้าปก แล้วจึงหยิบกระดาษหนึ่งแผ่นออกมาจากเล่มหนังสือ ความรู้สึกอาวรณ์เล็กๆ เหมือนจะฉายแววออกมาจากนิ้วมือของอาจารย์ใหญ่
“ดูนี่สิ” ชายวัยกลางคนส่งกระดาษแผ่นนั้นให้อาจารย์คณิตศาสตร์
ม้วนกระดาษที่สภาพค่อนข้างเก่านี้ถูกพับม้วนไว้เป็นอย่างดี
หลังจากกระดาษถูกคลี่ออกออก รอยย่นเล็กน้อยปรากฏบนพื้นผิวส่วนที่ถูกม้วนไว้ราวกับมันถูกขยำให้เป็นก้อนก่อนหน้านี้
อาจารย์ชายมองดูกระดาษด้วยความรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก
นี่คือข้อสอบโอลิมปิกระหว่างประเทศปีที่แล้ว เกาหยางมีหน้าที่ดูแลเด็กโอลิมปิกคณิตศาสตร์ของปีก่อน และได้ฝึกโจทย์มากมายหลายข้อ เขาต้องทำข้อสอบนี้ถึงสามครั้งกว่าจะหาคำตอบได้
ตอนมองผ่านๆ ครั้งแรก อาจารย์เกาเห็นเพียงตัวอักษรโยเยที่เรียงตัวกันในแนวดิ่ง เส้นหนาบางของหมึกดูไม่เท่ากัน และเส้นของอักษรแม้จะขยุกขยิก แต่เขียนอย่างอิสรเสรี
แสดงถึงความตั้งใจและการปลดปล่อยอารมณ์จากภายในสู่ภายนอก
แค่มองดูจากภายนอก ครูชายก็แทบจะเห็นภาพว่าเจ้าของลายมือนี้จับปากกาอย่างไร คนคนนั้นต้องมีทั้งความเยือกเย็น และความบ้าคลั่งที่ระเบิดออกมา มันเหมือนว่าคนผู้นั้นกำลังส่งยิ้มให้เขาอยู่ห่างๆ
ข้อสอบโอลิมปิกคณิตศาสตร์นี้มาจากการแข่งขันโอลิมปิกระหว่างประเทศเมื่อปีที่แล้ว และหาไม่ได้จากออนไลน์
เขาเองก็ศึกษาหาคำตอบของข้อสอบชุดนี้มาตั้งแต่ปีกลาย เพราะอย่างนั้น เขาจึงดูข้อสอบทั้งชุดได้อย่างรวดเร็ว คำตอบส่วนมากในส่วนแก้โจทย์ต่างจากวิธีแก้ที่ผู้เป็นครูอย่างเขาเคยเห็นมา แต่ทิศทางโดยรวมถือว่ามาถูกทาง
บนข้อสอบมีคำถามอยู่เพียงไม่กี่ข้อ แต่ครูร่างท้วมกลับจ้องมองมันอยู่นานสองนาน
“ผมไม่ค่อยรู้เรื่องการสอบโอลิมปิกวิชาการนัก เลยอยากให้คุณช่วยดูหน่อยว่าเด็กคนนี้หน่วยก้านเป็นไงบ้าง”
อาจารย์ใหญ่รินชาแล้วยื่นถ้วยให้เกาหยาง
เขารับถ้วยมา แต่ยังไม่ได้ดื่มทันที อาจารย์เกายังคงถือชุดข้อสอบในมือ แล้วจ้องต่อไปอีกครู่ใหญ่
“อาจารย์ใหญ่สวีครับ ใครเป็นคนทำข้อสอบชุดนี้กัน เด็กในโรงเรียนเราหรือครับ”
ชายอาวุโสมิได้ตอบ เขาถือถ้วยชาแล้วถามด้วยน้ำเสียงเบาๆ แล้วถอนหายใจ “ทำออกมาได้ดีหรือเปล่าล่ะ”
“ยิ่งกว่าดีซะอีกครับ” เกาหยางตอบด้วยน้ำเสียงใคร่รู้ระคนเสียดาย “นี่ถ้าผมได้เจอตัวเด็กคนนี้สักสองปีก่อนหน้านี้ เหรียญทองต้องตกเป็นของโรงเรียนเราอย่างแน่นอน”
อาจารย์ใหญ่เพียงยิ้มแต่ไม่ได้พูดตอบคำถาม
อาจารย์ชายทนไม่ไหวจนต้องถามขึ้นมาอีกครั้ง “เด็กคนนี้เป็นเด็กในโรงเรียนเราหรือครับ”
นักเรียนที่เก่งคณิตศาสตร์ที่สุดคือ สวีเหยากวง นักเรียนในห้องของเขา อีกคนคือ หลินจิ่นเซวียนที่เรียนจบไปแล้ว แต่สองคนนี้ก็ยังเทียบไม่ได้กับผู้ที่ทำข้อสอบชุดนี้
หากเด็กคนนี้อยู่ในโรงเรียนนี้จริง พวกเขาจะต้องสร้างสถิติใหม่ได้แน่
แต่มันดูจะเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาไม่รู้ว่าบุคคลปริศนานี้คือใคร
**
ณ ห้องพยาบาลของโรงเรียน
กรอบประตูสีเทาล้วนธรรมดาๆ เปิดแง้มอยู่
ห่างไปไม่ไกล กลุ่มวัยรุ่นสาวในชุดพละฯหัวเราะคิกคักไปมา ขณะที่มองมาที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน
ราวกับมีสมบัติอยู่ในนั้น
ลู่จ้าวอิ่งจับตุ้มหูที่ส่องแสงเป็นประกายบนหูด้านซ้าย เขายิ้มพลางไล่เด็กสาวคนที่ยี่สิบสามออกไปช่วงเช้านี้ ก่อนจะหันหน้าไปยิ้มกระตุกปากให้เฉิงเจวี้ยนที่นอนอยู่บนโซฟา “เรตติงคุณยังแรงดีไม่มีตกเลยนะครับเนี่ย...”
ผู้เป็นนายดึงผ้าห่มมาคลุมหน้าไว้
“หุบปาก ห้ามส่งเสียง”
ลูกน้องหนุ่มทำท่ารูดซิปปากตัวเอง
เขาเงยหน้าขึ้นไปดู “เด็กคนนี้สวยดีแฮะ”
ลู่จ้าวอิ่งรีบเปลี่ยนท่า แล้วเก๊กทันที
เขาถือปากกาดำไว้ในมือ ทักทายแบบขอไปที ก่อนทำเป็นถามด้วยเสียงเข้ม “ว่าไงครับคุณ วันนี้ป่วยเป็นไรล่ะ”
ฉินหร่านมองผ่านเขาไปยังยาที่อยู่ในตู้ “มียานอนหลับหรือเปล่า”
น้ำเสียงเด็กสาวไม่ได้เย็นชา แต่ทว่าก็ไม่ได้อบอุ่นเช่นกัน
“ยานอนหลับเหรอ” มีนักเรียนหญิงหลายคนที่ทำมาเป็นขอยาเพราะอยากจะเจอหน้าเฉิงเจวี้ยน แต่เด็กสาวคนนี้เป็นคนแรกที่มาที่นี่เพื่อขอยาจริงๆ
ผู้ช่วยหนุ่มรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่พบได้ยากจริงๆ “ยานอนหลับเป็นยาที่ต้องจ่ายตามคำสั่งแพทย์ ฉันให้เธอไปไม่ได้หรอก...”
จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มต่ำพูดแทรกขึ้น “กี่เม็ด”
ลู่จ้าวอิ่งรีบหันขวับไปดู
นิ้วมือยาว เกลี้ยงเกลาของเจ้านายเขาหยุดอยู่ที่กล่องใส่ยานอนหลับ คุณหมอหันไปมองหน้าเด็กสาว
“สิบเม็ด” เธอมองที่กล่องยา
หมอหน้าหล่อพยักหน้า เขานับยามาสิบเม็ดก่อนจะห่อมันในกระดาษขาว แล้วยื่นให้ฉินหร่าน
เธอรับยามา
คุณหมอหนุ่มไม่คิดว่าการจ่ายยาจะง่ายดายขนาดนี้ เธอถือยาไว้ แล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปที่หมอหน้าหล่ออีกครั้ง “ขอบคุณค่ะ”
เด็กสาวคนสวยค่อยๆเก็บยา ใบหน้าเธอสวยมาก แต่กลับเป็นไร้ความรู้สึกใดๆ คิ้วที่เรียงตัวกันเป็นระเบียบคู่นั้นไม่สามารถปกปิดนิสัยแปลกๆ ของเธอได้
ดวงตาของเธอเหมือนมีสีแดงเหมือนเลือดจางๆ เจออยู่ ที่แน่ๆ มันไม่ใช่สีขาว แม้จะดูนิ่งแต่กลับมีแววของความบ้าคลั่งและดุร้ายอยู่ในตาคู่งามนั้น
เธอสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวธรรมดาเผยให้เห็นไหปลาร้าที่อยู่ใกล้ปกเสื้อ ผิวเธอขาวผ่องเปล่งประกายจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวอมม่วงได้รางๆ
เฉิงเจวี้ยนมองดูใบหน้าสวยๆ นั้นจากด้านข้าง แล้วยิ้มออกมา
“ยินดี รับยาที่มีใบสั่งต้องเซ็นชื่อด้วยนะ” เขาเอ่ยขึ้น
แล้วก็เลื่อนกระดาษให้
เด็กสาวจับปากกาด้วยมือซ้าย แล้วเซ็นชื่อ
หมอหนุ่มก้มลงมองดูชื่อ “ฉินหร่าน”
พอเด็กคนนั้นเดินจากไป ลูกน้องหนุ่มหันกลับมาถาม “รู้จักเธอเหรอครับ”
ผู้เป็นนายหรี่ตาเล็กน้อย ก่อนยิ้มมุมปาก “เอวบางดีแท้”
“อะไรนะครับ”
เฉิงเจวี้ยนไม่ได้พูดอะไรต่อ
“มีอะไรหรือเปล่าเนี่ย” ลู่จ้าวอิ่งลูบคางไปมา พร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์
คุณหมอมองดูลายมือไก่เขี่ยบนใบบันทึกการรับยา แล้วพูดออกมาอย่างสบายใจ “ฉันเป็นหมอของโรงเรียนนี้ นี่เป็นหน้าที่ของฉัน”
ลูกน้องหนุ่ม “...” นี่เพิ่งจะจำได้ว่าตัวเองเป็นหมอที่นี่เหรอเนี่ย
กลุ่มนักเรียนหญิงผลักประตูสีเทาให้เปิดออกเต็มที่
ผู้ช่วยหนุ่มมองหน้าเจ้านายเขา
คุณหมอหันหลังกลับ
แล้วเขาก็พูดออกมาสั้นๆ “ห้ามส่งเสียง”
ลู่จ้าวอิ่ง “…”
เฉิงเจวี้ยนมองตามทิศทางที่ฉินหร่านเดินจากไป นอกจากจะสวยจนเตะตาแล้ว เขามองไม่เห็นอะไรพิเศษเกี่ยวกับเด็กสาวคนนี้ ลายมือเธอขี้เหร่ยังกะไก่เขี่ย แต่มันก็แอบน่ารักเบาๆ
นี่นายน้อยเจวี้ยนคงไม่ทิ้งผู้หญิงเริ่ดๆ ที่คอยไล่ตามเขาในเมืองหลวง เพื่อมาชอบเด็กคนนั้นหรอกนะ
**
ชั้นเรียน 3/9 ทั้งปลาและมังกรมานั่งจับกลุ่มกัน
อยู่ที่โต๊ะหลังห้อง
เด็กหนุ่มคนหนึ่งพิงโต๊ะ แล้วทำท่ากระซิบกระซาบ “นายน้อยสวี ผมไปสืบมาแล้ว ที่คุณดาวโรงเรียนฉินอารมณ์เสียตอนเช้าเพราะเรื่องพี่สาวเธอน่ะครับ ลุงหลินคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ทำไมเขาถึงให้เด็กคนนั้นมาเรียนที่อีจงจนทำให้คุณฉินสุดสวยต้องลำบากใจด้วย” เขาถูคางแล้วพูดต่อ “ผมได้ยินมาว่าเด็กคนนั้นไม่ได้เรียนมาปีหนึ่งเพราะไปก่อเรื่อง ดูสิว่าเธอแย่ขนาดไหน”
โรงเรียนอีจงยังมีกลุ่มนักเรียนหญิงจอมแกล้งด้วย ซึ่งหน้าตาพวกเธอส่วนใหญ่ดุดัน เมื่อเทียบกับความสวยของเด็กหน้าตาดีทั่วไปแล้ว ถือว่าสองกลุ่มนี้ต่างกันมหาศาล
เด็กหนุ่มคนนั้นหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “ดูเหมือนยัยเด็กใหม่จะมาที่อวิ๋นเฉิง และอยากมาเรียนที่อีจงเพราะดาวโรงเรียนฉินคนสวยเท่านั้น”
สวีเหยากวงหยิบสมุดออกมาหนึ่งเล่ม แล้วโยนไปบนโต๊ะจนเสียงดังปัง! เขาพูดเนิบๆ “ภาพวาดของเสือสุดท้ายก็กลายเป็นแค่หมา”
กระดิ่งโรงเรียนยังไม่ดัง
เกาหยางเดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมแผนการสอนล่วงหน้าในมือ เขายิ้มหน้าระรื่น “วันนี้ห้องสามทับเก้าของเราจะมีสมาชิกใหม่มาอยู่ด้วย ทุกคน ต้อนรับเพื่อนใหม่กัน!”


ตอนที่ 2 นี่คือนายใหญ่ของบ้าน
ครอบครัวหลินเป็นตระกูลผู้ดี เป็นที่รู้จักมาแล้วเป็นระยะเวลาสามรุ่นในเมืองอวิ๋นเฉิง
หลินฉีอายุยังไม่ถึงห้าสิบดีในปีนี้ แต่กลับไม่มีรูปร่างอ้วนเผละอย่างที่คนอื่นๆ ในวัยเขามักจะมีกัน ร่องรอยความเป็นหนุ่ม ความอ่อนโยน และความสง่ายังปรากฏให้เห็นอยู่รางๆ สายตาเขาภายใต้กรอบแว่นสีทองแสดงให้เห็นถึงความเฉียบคมที่มีอยู่โดยธรรมชาติ ซึ่งเกิดจากการสั่งสมประสบการณ์การทำธุรกิจมาเป็นระยะเวลาหลายปี
แม้แต่ฉินหร่านเองก็ยังคิดว่าหนิงฉิงโชคดีที่ได้แต่งงานกับหลินฉี
เขากำบุหรี่ที่อยู่ในมือ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงวางบุหรี่ลง “เสี่ยวฉิงบอกผมเรื่องหร่านหร่านแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง ผมส่งคนไปจัดการเรียบร้อยแล้ว ”
เฉินซูหลานมาจากบ้านนอก จึงไม่ค่อยรู้ธรรมเนียมอะไรนัก เธอรู้สึกด้อยค่าและตระหนกที่ต้องมาอยู่ในบ้านผู้รากมากดีแบบนี้เป็นครั้งแรก
แม้ท่าทีของหลินฉีที่มีต่อเธอจะดีก็ตาม แต่เธอก็ยังรู้สึกอึดอัดใจอยู่ดี
ชายเจ้าของบ้านเองก็รู้สึกได้ เขาจึงยิ้มและนั่งดื่มชากับเฉินซูหลานเขาชวนหญิงชราพูดคุยบ้าง เพื่อคลายความกระอักกระอ่วนของหญิงชราลง ระหว่างรอหนิงฉิงกลับมา
ฉินหร่านเอนหลังบนโซฟาอย่างขี้เกียจ ขณะกดมือถือเพื่อเล่นเกม
นิ้วเธอเรียวยาว สวยได้รูป ยิ่งดูขาวขึ้นภายใต้แสงที่สาดส่องมาจากหน้าต่างที่สูงจรดเพดาน
คิ้วของเด็กสาวหรุบต่ำ และจากมุมที่หลินจิ่นเซวียนมอง เขาสามารถมองเห็นขนตายาวเป็นแพของเธอที่กะพริบปริบๆ ได้ถนัดตา
ดูเหมือนเธอจะรู้สึกตัวว่าชายหนุ่มกำลังแอบมอง จึงได้เงยหน้าขึ้น
ดวงตาเธอใสเป็นประกาย แต่ทว่ากลับไม่มีแววของความตื่นตระหนกเหมือนของเฉินซูหลานอยู่ในนั้นเลย
มันสงบราวกับทะเลสาบอันเยือกเย็น มืดมิดและนิ่งลึก
เก้าสิบเปอร์เซ็นต์คือความเย็นชา
ส่วนอีกสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือส่อแววความหัวรั้นและแววอันธพาลที่ฝังลึกถึงแก่นในจนปิดไว้ไม่มิด
มือที่ถือถ้วยชาของหลินจิ่นเซวียนนิ่งไปพักหนึ่ง ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกอายแม้แต่น้อยที่ถูกจับได้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ เขาเพียงแต่ยิ้มอยู่ไกลๆ
ฉินหร่านเบือนหน้าไปทางอื่นอย่างแนบเนียน เธอค่อยๆ เปลี่ยนอิริยาบถ แล้วกลับมากดมือถือต่อ
หลินจิ่นเซวียนผู้ไม่เคยถูกเมิน รู้สึกอึ้งอีกครั้ง
หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็ได้สติ และปิดหน้าจอมือถือที่สว่างจ้าลง จากนั้นก็เอนหลัง พร้อมหัวเราะหึๆ
ชายหนุ่มมีแววของความขี้เล่นปรากฏอยู่บนใบหน้าขรึมที่รูปทรงได้รูปของเขา
แน่นอนว่าคำบอกเล่าของหลินฉีนั่นถูกต้อง เธอคนนี้เป็นตัวปัญหา
เธอถือดีสุดๆ
เฉินซูหลานรู้ว่าหลานสาวรักและชอบเล่นเกมเวลาเบื่อ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากจะอบรมสั่งสอนหลานหรอก แต่ทุกครั้งที่เธอมองไปที่ดวงตาดั่งลูกบ๊วยสุกเหลืองคู่นั้นทีไร จะก็เห็นหางตาเธอพร่าเลือนเสมือนมีม่านหมอก
ใครจะทำลงกัน
แล้วผู้เป็นยายก็จะลืมความโกรธทั้งหมดที่มีไปสิ้น
เธอจะทำอะไรได้อีกเล่า
คงทำได้แต่เพียงคุ้นชินกับมันไป
นี่ยังไม่รวมเรื่องอื่นนอกจากเรื่องเกมอีก แม้ว่าฉินหร่านจะโดดเรียน แต่เธอก็ทำเป็นปิดตาข้างเดียว
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอตามใจลูกหลานขนาดนี้
แต่ตอนนี้ ฉินหร่านถูกไล่ออกมาปีหนึ่งแล้ว ตัวเธอเองก็เพิ่งจะตรวจเจอโรคอีก เพราะฉะนั้นครั้งนี้ ผู้เป็นยายจะต้องลืมความน่ารักน่าเอ็นดูของหลานสาวคนนี้ไป ไม่ว่าจะต้องใช้ไม้ไหน เฉินซูหลานตัดสินใจที่จะให้เด็กคนนี้ได้เรียนที่โรงเรียนในอวิ๋นเฉิงให้ได้
หลินฉี นายใหญ่ของตระกูลหลินก็นั่งอยู่ต่อหน้า หญิงชราจึงอยากให้หลานสาวสร้างความประทับใจดีๆ กับเขาไว้บ้าง เธอเตือนให้หลานสาวหยุดเล่นเกม และทำตัวดีๆ ต่อหน้าเจ้าของบ้านไปมากกว่าหนึ่งหนแล้ว
เธอก็แค่....ใจร้ายกับหลานคนนี้ไม่ลงจริงๆ
หญิงชรากังวลใจ นี่คือนายใหญ่ ใครกันจะคอยดูแลฉินหร่านเมื่อเธอไม่อยู่
ทุกคนที่อยู่ในห้องต่างมีความคิดอยู่ในใจ จึงไม่ได้พูดคุยอะไรกันมาก จนกระทั่งหนิงฉิงกลับมาพร้อมกับฉินอวี่ บรรยากาศก็ค่อยๆ คลายความตึงเครียดลง
หลินฉีมองไปที่ฉินอวี่ที่เดินตามหนิงฉิงมาอย่างเรียบร้อย เขายิ้มให้ลูกเลี้ยงอย่างอบอุ่น
ป้าจางที่เย็นชาใส่ฉินหร่านและเฉินซูหลานมาตลอด รีบเข้าไปรับพวกเขา แล้วรับกระเป๋าโรงเรียนจากมือของเด็กสาวโดยเร็ว เธอทักทายพวกเขาด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “คุณผู้หญิง คุณหนู”
ทุกคนที่นั่งโซฟาอยู่ รวมถึงหลินฉีต่างพากันลุกขึ้นยืน
เพราะสายตาที่จ้องเขม็งของคุณยาย ฉินหร่านจึงค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน เธอยืนเอนพิงโซฟา แล้วจ้องไปที่ฉินอวี่และหนิงฉิงด้วยท่าทีเฉยเมย
เธอทั้งเย็นชาและหยิ่งทะนง
ฉินหร่านชำเลืองมองพวกเขาก่อนจะก้มหน้าดูมือถือต่อ ตอนนี้เธอไม่ได้เล่นเกมแล้ว แต่เหมือนกำลังคุยกับใครสักคนอยู่
ประวัติของลูกคนโตคนนี้แค่เทียบกับคนธรรมดาสามัญก็ถือได้ว่าต่ำต้อยกว่าอยู่แล้ว แล้วนับประสาอะไรเมื่อมาเทียบกับหลินจิ่นเซวียนผู้สูงศักดิ์คนนี้
พอคิดเรื่องนี้ หนิงฉิงก็พานหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย
เธอจะยังมีหน้าพูดถึงลูกสาวคนโตต่อหน้าทายาทของตระกูลหลินอย่างหลินจิ่นเซวียนได้อย่างไรกัน
การพูดถึงลูกคนนี้จะไม่กลายเป็นเรื่องน่าหัวร่อไปหรอกหรือ
ดังนั้น เธอจึงหันไปพูดกับเฉินชูหลานและหลินฉีโดยไม่ทักทายฉินหร่านแม้แต่น้อย
“อวี่เอ๋อร์ซ้อมดนตรีสำหรับงานฉลองของโรงเรียนก็เลยกลับมาช้าน่ะค่ะ” เวลาพูดถึงฉินอวี่ทีไร หนิงฉิงดูจะตื่นเต้นทุกครั้ง
“แสดงไวโอลินเหรอ” เฉินซูหลานก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่น่าทึ่ง เธอมองไปยังฉินอวี่ด้วยความประหลาดใจ
ป้าจางที่กำลังนำชาสองที่มาเสิร์ฟ ยิ้มเมื่อได้ยินคำถามของหญิงชรา “คุณหนูเรียนไวโอลินตั้งแต่เด็กค่ะ พอคุณหนูจบ ม.สาม เมื่อไหร่ โรงเรียนจะเชิญคุณหนูขึ้นแสดงงานจบการศึกษาค่ะ”
ประโยคนี้ทำให้หนิงฉิงรู้สึกภูมิอกภูมิใจ นี่แหละลูกสาวที่เธอเฝ้าอบรมบ่มเพาะปั้นมาด้วยความตั้งใจ
ผู้เป็นยายเองก็รู้สึกยินดี แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อยจากน้ำเสียงที่ตั้งใจเน้นหนักของป้าจาง
ทำให้รอยยิ้มบนในหน้าของเธอเจื่อนลงเล็กน้อย
หลังจากกลับบ้าน ฉินอวี่ก็เดินรี่เข้าไปหาหลินจิ่นเซวียนทันที เธอคล้องแขนเขา แล้วยิ้ม “พี่ชาย ทำไมถึงกลับมาบ้านได้ล่ะคะ”
“พี่มีงานต้องจัดการน่ะ” ผู้พี่หรี่ตาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่หาฟังได้ยาก
ท้ายที่สุด ฉินอวี่ก็เป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนเดียวในบ้านตระกูลหลิน เพราะฉะนั้น เธอจึงได้รับการเอาอกเอาใจเป็นอย่างดี รวมถึงจากหลินจิ่นเซวียนด้วย
ขณะที่คุยกันอยู่ เขาก็แอบมองฉินหร่าน ซึ่งมือหนึ่งกำลังล้วงกระเป๋า ส่วนอีกมือก็เล่นมือถือ ในขณะที่พิงโซฟาอย่างสบายใจ สายตาเธอหรุบต่ำ แต่ความรู้สึกเธอไม่แน่ชัดว่ารู้สึกอะไรอยู่
ฉินอวี่เห็นท่าทีแปลกๆ ของพี่ชายก็เอียงคอโดยไม่รู้ตัว
ระหว่างทางกลับบ้าน คุณแม่บอกเธอล่วงหน้า ผู้เป็นน้องจึงรับรู้ว่าพี่สาวเข้ามาอยู่ที่บ้านเรียบร้อยแล้ว
เธอมองไปที่ฉินหร่านครู่หนึ่ง แล้วก็ค่อยๆ ถอนสายตากลับมา
บรรดาแม่บ้านตระเตรียมอาหารเย็นเสร็จสรรพด้วยความรวดเร็ว
ขณะที่ทานข้าวกันอยู่ หลินฉีชำเลืองมองไปที่ฉินหร่าน หลังจากตรองอยู่พักหนึ่ง เขาจึงพูดขึ้นว่า “ให้เธอไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมอีจงแล้วกัน ทั้งเธอและอวี่เอ๋อร์จะได้ดูแลกัน”
โทนเสียงของเขาราบเรียบ
หลังจากที่หลินฉีพูดเรื่องนี้ บรรยากาศที่โต๊ะอาหารก็เปลี่ยนไป
ฉินอวี่ชะงักตอนที่ได้ยินคำพูดของพ่อเลี้ยง
เธอปรายตามองฉินร่านด้วยท่าทางเรียบเฉย “โรงเรียนอีจง? ชั้นเดียวกับหนูเหรอคะ”
ฉินหร่านอายุมากกว่าฉินอวี่หนึ่งปี
แม้แต่ป้าจางที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะก็ยังปรายตามองฉินหร่านด้วยท่าทางยิ้มเยาะ
จากนั้น น้องคนเล็กก็รีบก้มหน้าลง
เชอะ เธอคิดว่าฉินหร่านจะมานี่เพื่อเรียนมหาวิทยาลัยเสียอีก
หนิงฉิงหน้าตึง เธอไม่เคยรู้สึกอับอายขนาดนี้มาก่อนนับตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลหลินไม่รู้กี่ปีต่อกี่ปี
ข้างๆ เธอ สีหน้าของหลินฉียังคงเรียบนิ่ง เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่ม “พี่สาวของลูกต้องเรียน ม.หก ซ้ำเพราะเหตุผลบางอย่างน่ะ”
ผลการเรียนเธอคงไม่น่าจะดี ถ้าต้องเรียนซ้ำชั้นแบบนี้
“อ๋อค่ะ” ฉินอวี่ยิ้ม
จากนั้นเธอเพียงพยักหน้าและนั่งเงียบ
ทุกคนในตระกูลหลินต่างรู้ดีว่าฉินอวี่ครองตำแหน่งนักเรียนที่มีผลการเรียนดีเด่นติดท็อปห้าของระดับชั้นมาตลอด
สุดท้าย หนิงฉิงก็ตั้งสติได้อีกครั้ง เธอตั้งใจจะให้ฉินหร่านเรียนที่โรงเรียนเอกชน แต่ไม่ได้คาดหวังว่าหลินฉีจะให้ลูกเจ้าปัญหาไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมอีจง
ทุกคนรู้ดีว่าที่นั่นเป็นโรงเรียนอันดับหนึ่งของเมืองอวิ๋นเฉิง
การให้คนแบบฉินหร่านที่มีประวัติด่างพร้อยและผลการเรียนตกต่ำไปเรียนที่โรงเรียนชื่อดังแบบนี้ หมายความว่า หลินฉีคงไม่เพียงต้องเสียเวลาไปมากกับเรื่องนี้ แต่คงต้องติดหนี้บุญคุณอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนด้วยเป็นแน่
โรงเรียนมัธยมอีจงมีแต่เด็กระดับหัวกะทิ นักเรียนแบบฉินหร่านคงไม่เข้ากับที่นั่น
“การจะเข้าเรียนที่นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะคะ” หนิงฉิงเองก็ตระหนักเรื่องนี้ดี จนเธอรู้สึกเครียด และจู่ๆ ก็พานจะกินข้าวไม่ลงเสียอย่างนั้น
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ “หร่านหร่าน แม่จำได้ว่าลูกเคยสมัครเรียนไวโอลินตอนยังเด็กไม่ใช่เหรอ ตอนนี้เรียนถึงระดับไหนแล้วล่ะ”
โรงเรียนอีจงมีโปรแกรมสายศิลป์