จินฟื้นสติจากที่ร่างกายเขาได้รับความเสียหายหนัก ทั้งตัวนั้นเละไม่เป็นชิ้นดี แต่ว่ายังขยับร่างกายไม่ได้มากนัก แถมตอนนี้บริเวณส่วนปากจะยังไม่สามารถฟื้นฟูจนพูดได้เลยด้วยซ้ำ และเหมือนว่าจะไม่มีใครแม้แต่คนเดียวอยู่ในห้องนั้นอีกด้วย
"(อย่างน้อยก็ช่วยหาผ้าห่มให้หน่อยก็ดีนะ หนาวจะตายอยู่แล้ว)" เขาบ่นพึมพำในใจ
เนื่องจากที่ว่างไม่มีอะไรทำนอกจากจะรอให้ร่างกายฟื้นมาเต็มที่ร้อยเปอร์เซ็นต์ ทำให้จินนึกไปถึงตอนนั้นที่เข้าไปช่วยเซร่า
 จะว่าตอนนั้นที่เข้าไปช่วยเซร่า มันเกิดอะไรขึ้นกัน ถ้าคิดตามหลักความเป็นจริงไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามรถเคลื่อนไหวได้ขนาดนั้นแท้ๆ จะว่าไปที่ดีลเลอร์กับโลแกนก็มักจะพูดแบบเดียวกัน
"ถ้ามีความปรารถนาที่แรงกล้า หรือว่าความต้องการต่อบางสิ่งบางอย่างก็สามารถทำให้พลังนั้นตื่นขึ้นมาได้" ถ้าจำไม่ผิดจะพูดไว้อย่างนี้ แสดงว่านี่คือพลังของฉัน ในฐานะของ "นัมเบอร์" แต่ว่าจะตั้งชื่อว่าอะไรดีนะ...เอาเป็นชื่อเท่ๆ หรือจะเอาเป็นพวกดูชั่วร้ายๆดี
ในระหว่างที่จินกำลังคิดเพลินๆอยู่นั้นเองก็มีคนเดินเข้ามาในห้องโถงนั่น เสียงเดินตรงมายังที่จินที่กำลังฟื้นตัวอยู่ เสียงรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามาเสียงดังก้องไปทั่วทั้งห้อง แล้วมาหยุดที่เขา
 จินที่เห็นว่ามีคนเดินมายังที่เขาฟื้นตัวอยู่ก็หลับตาลงทำเป็นเหมือนคนไม่ได้สติ และก็สัมผัสถึงสิ่งที่นุ่มมาคลุมที่ตัวเขา นั่นเป็นผ้าห่มผืนหนึ่ง เมื่อรู้ดังนั้นแล้วเขาก็พยายามแง้มตามองดูว่าเป็นใคร? เห็นเป็นเซร่าที่เป็นคนเข้ามาเอาผ้าห่มมาคลุมที่ตัวของเขา เธอไม่ได้รังเกียจร่างกายที่กำลังฟื้นตัวของจิน ถึงแม้ว่ามันจะน่าสยดสยองก็ตาม แล้วเธอก็เดินไปเลื่อนเก้าอี้อันหนึ่งมาใกล้ร่างกายของจิน นั่งลงบ่นพึมพำกับเขา
 "แปลกคนจัง? ทั้งที่ฉันทำร้ายนายตั้งสองครั้งสองครา อีกทั้งพูดจาดูถูกเหยียดหยามนายไปขนาดนั้นแท้ๆ....ตอนนั้นที่ลูกตุ้มพุ่งเข้ามาหาฉันที่ตกใจทำอะไรไม่ถูก คิดได้แต่เพียงว่า นี่คงเป็นจุดจบของตัวฉัน ในที่สุดก็จะได้ถูกปลดปล่อยจากความรู้สกผิดบาปในใจนี้สักที" เซร่าเอามือเข้ามาใกล้ร่างกายของจินที่ถูกคลุมด้วยผ้าห่ม จับในส่วนหัวที่ถูกฟื้นฟูกลับมา "ดูสภาพนายตอนนี้สิ ขนาดฉันที่มีความเกลียดซังต่อนาย เมื่อเห็นแบบนี้แล้วก็อดสงสารไม่ได้...นี่!แล้วเมื่อไหร่นายจะกลับมาหรอ?" คราวนี้เซร่าตบไปที่หัวของจินอย่างแรง จินที่เจ็บแต่ก็ไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้ ก็รู้สึกแปลกใจบางอย่างเลยเหลือบตามองดูเห็นเธอถือขวดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์กระดกอยู่ต่อหน้าต่อตา "(เดี๋ยวนะ! อย่าบอกนะว่าคุณเธอเมาอยู่นะ?)" จินคิดในใจ
 "ไม่ได้เมาสักหน่อย...ตอนนี้ฉันกำลังบ่นกับนายอยู่นะ" ด้วยสาเหตุอะไรก็ไม่ทราบทำให้เซร่าพูดมาเหมือนได้ยินที่จินสื่อสารออกไป
 "(เมาก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกแต่ว่าอย่างน้อยก็อย่าทำแบบที่ฉันคิดนะ อย่าเชียวนะ!)" ภายในใจของเขาตอนนี้เริ่มกระวนกระวาย
 "นายไม่น่าเข้ามาช่วยฉันเลย!" เสียงพูดของเธอดังก้องไปทั้งห้อง "นายน่าจะปล่อยให้ฉันตายลงไปนะตรงนั้น ถ้าไม่อย่างนั้นฉันก็รู้สึกผิดหนักกว่าเดิมสิ!" เสียงสั่นเครือราวกับร้องไห้ "ฉันเองก็แอบหวังไว้เหมือนกัน ถ้าหากไม่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นซะก่อน พวกเราคงจะสนิทกันอย่างแน่นอน แต่มันคงไม่มีโอกาสนั้นแล้ว เพราะว่านายคงไม่มีทางให้อภัยกับฉันที่ทำแบบนั้นกับนาย...อย่างน้อยตอนนี้ฉันขอร้องสักเรื่องหนึ่ง ให้ฉันได้พูดขอบคุณนายจากใจสักครั้งหนึ่งเถอะ" เซร่าพูดพร้อมกับเอาหัวของเธอมาแนบชิดหัวของจินที่ถูกผ้าคุมอยู่
 จะว่าไปหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น 1 เดือน ฉันที่ใช้ชีวิตรู้สึกผิดต่อการกระทำของตนเอง ต่อจากนั้นชีวิตของฉันก็ตกต่ำลงเรื่อยๆเนื่องจากข่าวมันได้แพร่สะพัดไปเร็วมาก ทำให้ใครหลายคนต่างรู้ว่าชายหนุ่มที่ได้ลงมือฆ่า ชายอีกคนที่เขาจะมาทำร้ายจนเสียชีวิต ในมุมมองหลายคนแค่อาจจะป้องกันตนเองที่เกินกว่าเหตุ แต่อีกหลายคนต่างก็มองเห็นเป็นอีกอย่าง พวกเขาไม่ได้สรรเสริญการกระทำที่เต็มไปด้วยความรุนแรง และนั่นเองก็เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่ไม่มีที่สิ้นสุดของฉัน...แม้แต่ในมหาลัยหลายคนมองฉันด้วยสายตาที่หวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะสบตาด้วยซ้ำ พูดจาให้ร้ายอย่างนั้นอย่างนี้ ดังนั้นทางมหาลัยจึงบอกให้ฉันพักการเรียนไปช่วงระยะเวลาหนึ่ง
 นอกจากการเรียนที่ต้องหยุดชะงักไป แต่ฉันก็ยังคงต้องหาเงินมาเลี้ยงชีพตนเอง พยายามเดินหางานอื่นที่ไม่ใช่นักสู้ใต้ดินอย่างเอาเป็นอาตาย เพราะไม่อยากจะกลับไปที่นั่นอีกแล้ว
 แต่มันก็คว้าน้ำเหลว นายจ้างหลายคนที่ได้ยินเสียงเล่าอ้างที่เกี่ยวกับตัวฉัน เลยปฏิเสธที่จะรับเข้ามาทำงาน
 ฉันที่ไม่มีทางเลือกเลยกลับไปยังที่ๆฉันจากมา สังเวียนใต้ดิน แต่ด้วยรายกายแรงใจไม่ค่อยสู้ดี ทำให้ตัวฉันเองนั้นได้พ่านแพ้ให้กับคู่ต่อสู้นักต่อนักจนเริ่มสูญเสียชื่อเสียงนั้นไป ตกต่ำลงในที่สุด และก็ได้ออกจากวงการในเวลาเพียงไม่นาน ฉันที่เริ่มไม่มีเงินติดตัวแม้แต่แดงเดียวเดินเร่ร่อนไปตามท้องถนนพร้อมกับกระเป๋าใบหนึ่ง
ตนเองไม่มีแม้แต่เงินจะจ่ายค่าเช่าห้อง เลยต้องเดินและนอนตามถนนไปเรื่อยๆ แต่ฉันก็ไม่คิดแม้แต่จะขโมยของคนอื่น อาจจะเป็นเพราะว่าถูกสอนมาโดยลุงที่ฉันเคารพมากที่สุดนี่บางทีคงจะเป็นผลกรรมที่ฉันได้ฝ่าฝืนคำสัญญาที่ให้ไว้ก็ได้...
 จนไปหยุดที่ตรอกซอยแห่งหนึ่ง ด้วยแรงกายไม่เหลือเพียงพอที่แบกร่างกายให้ลุกยืนขึ้นต่อไปได้ "ฉันคงต้องมาตายอยู่ที่นี่" แววตาขอองฉันสิ้นหวังในทุกสิ่งทุกอย่างแล้วก็ค่อยๆปิดลงไป...
 "นี่ๆหนุ่มน้อยมานอนทำอะไรในที่แบบนี้? เดี๋ยวก็เป็นปอดบวมตายหรอก!" เสียงของผู้หญิงที่ไม่คุ้นชินก็ดังขึ้นมา พอลองมองดูแล้วเป็นหญิงสาววัยกลางคนที่เดินถือร่มเข้ามาก้มถามตัวฉันที่กำลังนั่งยอมรับความตายอยู่ตรงนั้น และนั่นก็คือจุดเปลี่ยนของชีวิตฉันหลังจากได้พบกับหัวหน้าเฟย
 ทันใดนั้นเองก็มีสิ่งที่เหมือนของเหลวไหลมากระทบร่างกายของจินที่กำลังฟื้นตัวอยู่ พร้อมกับเสียงร้องทรมานของเซร่า
"โฮก~~! แหวะ!" เธออาเจียนออกมาเนื่องจากอาการเมา
"(อี๋~! ขยะแขยง! มันเข้ามาโดนฉันแล้วเห็นไหมนี่? เฮ้ย! คุณเธอ! ขยับสิร่างกายของฉัน! ขยับสิ! จะมาถึงแล้วมันกำลังไหลมาแล้ว~! อย่าน้า~!!)" เขากรีดร้องภายในใจ ท้ายที่สุดร่างกายของเขาก็เลอะไปด้วยอ้วกของเซร่า...และเธอก็ล้มสลบลงมานอนกองกับพื้น
 หลายวันผ่านไป...เนื่องจากทางอูลและโลแกนได้ทราบความสามารถของจินในฐานะ "นัมเบอร์" แล้ว อูลเลยให้โลแกนเป็นคนจัดการเกี่ยวกับดารฝึกทั้งหมดเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด และจินก็ได้ทำตามอย่างต่อเนื่องโดยที่ไม่ขัดขืนแต่เพียงอย่างใด จนเวลานั้นได้ผ่านไปหลายวัน....เหลือเพียง 7 วันก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม
 วันนี้จินถูกอูลเรียกให้มาหาที่ห้องทำงานของเขา
 "ไม่เจอกันนานเลยนะครับคุณจิน" อูล กล่าวทักทาย
 "เช่นกันครับอูล"
 "ถ้าเช่นนั้นพวกเรามาเริ่มกันเลยไหม? การเตรียมการขั้นสุดท้าย" อูลเชิญให้จินนั่งลงที่โซฟาที่อยู่ในห้องเขา "สิ่งที่คุณต้องการที่จะใช้ในการคัดเลือกในครั้งนี้ คุณต้องการสิ่งใดบ้าง?"
 "ก่อนอื่นเลย...ผมขอน้ำกาแฟสักแก้วได้ไหม?"
สิ่งที่จินได้เอ่ยออกมาทำให้อูลก็อึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนตอบกลับมา "ระ...รับทราบแล้วครับ" แล้วเขาก็ลุกเดินไปชงกาแฟมาให้จิน
"เอ่อ~ ขอแบบเป็นกาแฟดำเข้มๆเลยนะครับ"
 จินนั่งจิบกาแฟไปพลางก็นึกถึงสิ่งที่จำเป็นในการต่อสู้ครั้งนี้ จุดประสงค์ครั้งนี้ก็เพื่อจะดันให้เฮนรี่ขึ้นเป็นราชา งั้นก็... "ผมขอของตามนี้ ได้ไหมครับ?" เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งไปให้อูลในนั้นเขียนของทั้งหมดที่จินต้องการไว้แล้ว
 "แค่นี้จริงๆหรือครับ?" อูลถามด้วยความสงสัย
 "ใช่! แต่มันมีของอีกอย่างที่ไม่รู้ว่าอูลจะไปหามาให้ผมทันอยู่ไหม?"
 "ไม่ว่าอะไรพวกเราก็จะหาให้ครับ เพราะผมได้ตัดสินใจแล้วว่าจะช่วยคุณจิน" อูลแสดงความมั่นใจ "แล้วมันคืออะไรครับ สิ่งที่ผมต้องไปหา?"
 "จะเรียกว่าหาก็ไม่ได้ แต่เป็นสืบมาแทนได้ไหม?"
"สืบ? หรือครับ?"
"ข้อมูลทั้งหมดของ "นัมเบอร์" ไม่ว่าจะเป็นประวัติ อาชีพ สถานะปัจจุบัน และครอบครัวที่มีอยู่ ช่วยหาให้ผมหน่อยได้ไหม?"
อูลทำท่าครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง "ก็ได้อยู่หรอกครับ แต่ว่าหาข้อมูลของนัมเบอร์ อีก 10 คน ก็น่าจะทันเวลาอยู่นะครับ"
 "10 คนหรอ? ไม่ใช่ 11 คนอย่างนั้นหรอ?"
 "ครับ! เพราะว่าถ้าไม่รวมคุณกับเพื่อน ที่เหลือก็ "นัมเบอร์" คนสุดท้าย แต่ว่าทางเราก็ไม่ทราบว่าเขาคือใครเช่นกัน จะเรียกว่าถูกปิดไว้ไม่ให้ใครรู้ก็ไม่ใช่ แต่เหมือนไม่ได้ปิดตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เอาเป็นว่าถ้า 10 คนไม่มีปัญหาครับ"
 "ตกลงตามนั้น แล้วเรื่องแรกที่ผมไหว้วานไปละ ได้หรือยังครับ?"
 "ถ้าสิ่งนั้นพวกเราได้ทำการเตรียมการไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"
หลังจากที่ทั้งสองสนทนากันเสร็จ จินเดินออกมาจากห้องของอูล พบกับโลแกนที่มายืนอยู่หน้าห้องพอดี เลยเอ่ยถามไป.. "คุณเองก็ถูกเรียกตัวมาอย่างนั้นหรอ? ยุ่งหน่อยนะครับ เห็นว่าไม่ค่อยได้นอนพักผ่อนด้วยนิ?"
 "ก็นะ! แต่อย่างน้อยถ้าจบงานนี้ผมว่าจะได้พักงานนี้ยาวๆแล้วละ"
 "จะลาออกหรอครับ? หรือว่าจะเกี่ยวกับปัญหาด้านสุขภาพ?"
 "อาจจะ! แต่มันก็ไม่ทั้งหมด ที่จริงผมเริ่มจะหมดไฟกับการวิจัยแล้วนะ ความรู้ทั้งหมดที่ได้ศึกษาไว้ก็ว่าจะส่งต่อให้คนรุ่นต่อไป พวกเขาน่าจะสามารถต่อยอดสิ่งเหล่านั้นได้ เพราะพวกผมไม่ว่าอย่างไรก็ต้องหายไปแต่ก็ไม่อยากจะให้ความรู้ที่มีหายไปเหมือนตัวตนของผม"
 "ไปเป็นอาจารย์ก็ดีนะครับ อย่างน้อยคนที่มีความรู้อย่างคุณน่าจะสอนคนได้ดี"
 "คนที่มีความรู้ไม่ใช่ว่าจะสามารถสอนใครก็ได้นะครับคุณจิน เพราะสามัญสำนึกของพวกเรามันต่างกันเกินไป อีกอย่างคนอย่างผมไม่มีสิทธิ์ไปสอนใครหรอก..."
 "ถ้าอย่างนั้นไว้จบการคัดเลือกนี้พวกเราไปฉลองกัน" จินกำหมัดพร้อมกับยื่นมือไปทางโลแกน
 "คุณต่างหากที่ต้องรอดด้วยไม่อย่างนั้น ก็ฉลองไม่ได้กันพอดี" เขายื่นกำปั้นมาชนกับกำปั้นของจิน
 แล้วก็มีเสียงอูลเรียกมาจากข้างในห้องให้โลแกนเข้าไปพบ "ดูเหมือนว่าอูลจะเรียกผมแล้ว ถ้าคุณจินไม่ชนะผมก็ไม่สามารถทำงานของผมต่อไป โปรดจำไว้ด้วยนะครับ!"
 "อย่ามากดดันผมอย่างนี้สิ ครับ! ผมจะทำสุดความสามารถเอาให้พวกคุณตกใจจนตาถลนเลย"
 แล้วทั้งสองก็เดินแยกออกมาคนละทาง....
เหลืออีกเพียง 3 วันก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม...
 วันนี้ไม่มีการฝึกแต่อย่างใด โลแกนให้จินไปพักผ่อนร่างกายเพื่อเตรียมตัวต่อการคัดเลือกที่กำลังจะจัดขึ้นใน "เซนเตอร์" ขณะนี้เองจินก็กำลังนอนพักในห้องอย่างสายใจเฉิบ แต่ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากอีกฝั่ง
ก๊อกๆๆ~~
เมือ่เขาเดินไปส่องตาแมวนั้นเองก็เห็นเป็นจิลกับเซร่ายืนอยู่ที่หน้าห้อง เขาเลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจแล้วกลับไปนอนต่อ
ก๊อกๆๆๆ~~~
ไม่เป็นไรถ้าทำเป็นไม่สนใจเดี๋ยวก็หยุด ไม่มีอะไรที่ต้องมาเป็นห่วง
คราวนี้ไม่ใช่เสียงเคาะประตูแต่อย่างใดแต่เป็นเสียงเหมือนไขกลไกบางอย่างอยู่
แล้วทันใดนั้นประตูก็เปิดออกเห็นเป็นจิลเดินเข้ามาดึงคอเสื้อของจินที่นอนอยู่บนเตียง "กล้าดีนะคุณชาย ทำไมถึงไม่ยอมเปิดประตูละ? ไหนลองอธิบายตุผลมาหน่อยสิ?" เธอกำหมักพร้อมที่จะซัดหน้าของจินด้วยความโกรธที่ทำให้พวกเธอยืนโดยไม่มีการตอบรับแต่อย่างใด
 "ใจเย็นสิครับ ผมอธิบายได้นะ" จินยกมือยอมแพ้
"พอเถอะจิล! ไม่ต้องไปรบกวนเขาแล้ว อย่างไงวันนี้หัวหน้าก็บอกให้เขาพักผ่อนเพื่อที่จะเตรียมพร้อมในอีกไม่กี่วันที่จะถึงนี่" เซร่าพูดขึ้นมาแล้วพยายามดึงจิลออกจากตัวของจิน
 "แต่ว่า!"
 "ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่อยากทำให้เขาเกลียดฉันไปมากกว่านี้แล้ว" เธอแสดงสีหน้าเศร้าสร้อยออกมาจนจินเองต่างรู้สึกได้ ว่าจากที่เจอในครั้งแรก เมื่อเห็นดังนั้นแล้วจินก็พูดขึ้นมา...
 "ก็ได้ๆ มีเรื่องอะไรถึงมาเรียกฉันที่ห้อง"
 จิลปล่อยคอเสื้อของจินลงแล้วขอร้องเรื่องหนึ่ง "พอดีเพื่อนนิสัยปากไม่ตรงกับใจของฉันมีที่ๆหนึ่งที่อยากจะไป ช่วยไปเป็นเพื่อนหล่อนหน่อยสิ?"
 "เธอก็ไปแทนได้ไม่ใช่หรอ?"
"วันนี้ฉันไม่ว่างนี่สิ! พอดีหัวหน้าเรียกเข้าให้ไปพบทั้งที่ว่าจะไปด้วยกันแท้ๆ ไอ้หัวหน้าเวร!!!"
แสดงว่าคุณโลแกนน่าจะมีเรื่องเกี่ยวกับที่ตนเองจะลาออกในเวลาไม่นานนี้ เลยอยากจะฝากฝังบางอย่างให้อย่างนั้นหรอ? "ก็ได้! เวลาละ?"
 เซร่าดีใจจนออกนอกหน้าเก็บอาการไม่อยู่ และเมื่อเห็นทั้งสองจ้องมาที่ทางเดียวกันเลยพยายามทำท่าทางกลบเกลื่อน "ถ้างั้น อีก 30 นาทีเจอกันที่หน้าบริษัท โอเค!"
 จินพยักหน้าตอบกลับไป แล้วจิลกับเซร่าก็เดินออกไปที่ห้องของเขา....
 "(ว่าแต่ แล้วพวกเธอเข้ามากันได้อย่างไร?)" ได้นึกสงสัยอยู่ในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป
 หลังจากนั้นไม่นานจินก็ได้แต่งตัวเสร็จด้วยชุดธรรมดา เสื้อยืดคอวีสีดำ กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน เสื้อคลุมแขนยาวสีขาว เดินออกไปที่ห้องโถงแล้วขึ้นลิฟต์ไปยังที่ล๊อบบี้ ระหว่างที่เดินออกไปนั้นเห็นอูลอยู่ตรงนั้นพอดี เขาถามขึ้นมาว่า "จะออกไปเที่ยวเล่นหรอครับ?"
 "ถ้าบอกว่าถูกบังคับให้ไปด้วยอูลจะเชื่อผมไหม?"
 อูลหัวเราะเบาๆ "ก็ดีไม่ใช่หรือไงครับ ไปทำความรู้จักพื้นที่สักหน่อยก็ดีเหมือนกัน" แล้วอูลก็หยิบบัตรสีดำใบหนึ่งมาให้เขา "นี่ไว้ใช้สำหรับในการใช้จ่ายใน "เซนเตอร์" ครับ เชิญใช้ได้ตามสะดวกเลย"
 "นี่มัน!อำนาจเงินของคนรวย ใช้เท่าไหร่ก็ได้หรอ?"
"ตามสะดวกเลยครับ เงินแค่นิดหน่อยไม่ได้ลำบากอะไรมาก" เขาพูดมาอย่างสบายใจ
"ถ้างั้น...ก็ไม่เกรงใจกันละ" จินเก็บบัตรใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกไปข้างนอกเพื่อรอการมาถึงของเซร่า
ไม่นานนัก...เซร่าก็เดินทางมาถึงเธอใส่ชุดง่าย เสื้อยืดสีน้ำตาล กางเกงยีนส์รัดรูป สะพายกระเป๋าเล็กๆ และดูเหมือนว่าจะทำผมมาอีกด้วย
 "ถ้าอย่างนั้นไปกันเลยไหม?" เซร่าพูด...
จินพยักหน้าตอบไป "อา~..."
เซนเตอร์ เป็นเมืองหลวงของใจกลางประเทศนี้ มีแหล่งให้จับจ่ายซื้อ-ขายกันอย่างหนาแน่น ถ้าเป็นช่วงวันหยุดจะเห็นผู้คนพลุกพล่านมากว่านี้ แต่วันนี้คือวันปกติเลยทำให้ไม่ค่อยมีผู้คนมากนัก จุดชมวิวและสถานที่ท่องเที่ยวที่ดูสวยงามถูกตกแต่งอย่างประณีต ทั้งสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ก็ถูกกดูแลเป็นอย่างดี แต่นึกๆในใจก็แอบเสียดายที่ที่นี่ต้องมากลายเป็นสนามรบของพวกฉัน
จินหันกลับไปถามกับเซร่าที่กำลังยืนอยู่เพื่อรอข้ามถนน"แล้วพวกเราจะไปที่ไหนกันล่ะ?"
"นั่นสินะ แล้วนายอยากจะไปที่ไหนก่อน?"
เซร่าถามกลับมาทำให้จินถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก "เดี๋ยวสิ! เธอเป็นคนชวนฉันออกมาบอกว่ามีธุระไม่ใช่หรอ? แล้วไงเป็นฉันเป็นคนที่ต้องตัดสินใจ"
 "มันก็แน่อยู่แล้วสิ ไหนๆมีโอกาสทั้งที เพราะครั้งต่อไปอาจจะไม่มีโอกาสอย่างนี้อีกแล้วนะ" เธอพูดด้วยสีหน้าและแววตาที่เฉยชา
 ตอนนั้นทำให้จินตระหนักได้ว่า...นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายของตนเองได้ที่จะได้มาเที่ยวเล่นแบบนี้ ที่เธอชวนมาข้างนอกอาจจะเพราะเหตุนี้
จินนึกคิดอยู่สักระยะหนึ่ง และพูดขึ้นมา ..."ฉันอยากจะเห็นทุกมุมมองของเซนเตอร์ เธอพอจะช่วยเดินเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?"
 "ด้วยความยินดี" เธอตอบรับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
 ทั้งสองพากันเดินไปทั่วทั้งเมือง แนะนำร้านอาหารที่เซร่ามักจะมาทานบ่อยๆ สถานที่ชอบมานั่งเล่นยามเบื่อ สวนสาธารณะที่มักจะมาวิ่งออกกำลังกาย ห้างสรรพสิ้นค้าที่มาเดินซื้อของกับจิลบ่อยๆ โรงหนังที่มักจะดูในวันหยุด มุมจากที่สูงที่สุดภายในเมืองนี้ ห้องสมุดที่เก็บรวบรวมหนังสือมากมายที่สุดในประเทศนี้และเวลาก็ได้ล่วงเลยไปจนบ่าย...


แล้วหลังจากที่จัดการกับบันเสร็จ จินก็แบกร่างกายที่ยังไม่ได้สติของเขามัดล่ามไว้กับเสาไฟข้างถนน เพื่อไม่ให้เขาหลบหนีได้
 "ใจดีจังนะพี่ชาย" เสียงเด็กสาวที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลังขอจิน โดยที่ตัวเขาเองนั้นแทบไม่รู้สึกตัวเลย...
 "เธอเป็นใครกันแน่" จินถามโดยที่ตั้งท่าเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้
เธอหัวเราะคิกๆแล้ววิ่งหนีไป จินที่เห็นดังนั้นเลยวิ่งตามเธอไป เด็กสาวนั้นวิ่งผ่านที่ถนนไปเรื่อยด้วยตวามเร็วเท่าเดิมตลอดแต่ทำไมจินที่น่าจะขายาวและแรงมากกว่าถึงตามไม่ทัน จู่ขณะที่วิ่งอยู่ตรงหน้าค่อยๆเปลี่ยนทิวทัศน์ไปทุกอย่างเริ่มบิดเบี้ยว ถนนที่ราวกับภาพวาดชื่อดังสีสันสดใส รูปร่างของตัวตึกนั้นก็เปลี่ยนไปราวกับภาพที่ตัวเขาเองเคยวาดใส่กระดาษสมัยที่ยังเด็ก ท้องฟ้าสีแดงฉานราวกับเลือด พระจันทร์มีรอยยิ้มกับดวงตาที่โตราวกับตัวการ์ตูน แล้วก็มีดอกไม้รูปร่างหน้าตาประหลาดขึ้นเติมถนน เมื่อหันกลับไปมองที่เด็กคนนั้นก็ไม่อยู่แล้ว....
 ที่นี่มันที่ไหน? ฉันได้แต่มองไปรอบๆโดยที่ไม่รู้จุดหมายปลายทาง พยายามหยิบวิทยุขึ้นมาติดต่อเฮนรี่ แต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ ฉันวิ่งตรงไปเรื่อยในทิวทัศน์ที่แปลกตา ตอนนี้ทางเดินเริ่มเป็นกระจกรายล้อมระหว่างสองข้างทาง ยิ่งไปไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งดูเหมือนไม่สิ้นสุดสักทีราวกับที่นี่เป็นเขาวงกตอย่างใดอย่างนั้น เมื่อตอนตัดสินใจจะเดินกลับ ก็เห็นเป็นทางที่ขาดข้างล่างราวกับหุบเหวก้นลึกสีดำที่ไม่มีที่สิ้นสุด ในตอนนั้นเองก็มีเด็กสาวคนเดิมเข้ามาอยู่ข้างหลังของฉันโดยที่ไม่รู้ตัว เธอผลักฉันลงไปยังที่หุบเหว ระยะเวลาแค่ชั่วพริบตานั้นเธอได้พูดถ้อยคำบางอย่างมา...
 "คุณยังมีทางเลือกอีกเยอะ ก่อนที่จะสายไป"
ฉันตกลงมาในหุบเหวที่ดูไร้ก้นบึ้งนั้น แล้วตื่นขึ้นมาตัวเองอยู่กลางถนนทั้งสองข้างทางเป็นแสงจากเสาไฟ ท้องฟ้าก็เป็นสีดำแบบเดิมพระจันทร์กลมโตสีเหลืองสวยสง่า รูปร่างตัวตึกนั้นก็เป็นแบบอย่างเคย
 "นี่ฉันกลับมาแล้วหรอ?" เขาพูดพึมพำกับตัวเองเบาๆ
ในตอนที่กำลังเพิ่งจะได้สติกลับมาก็มีสียงเท้ากระทบพื้นอยู่ใกล้ เสียงเดินช้าราวกับขนของที่หนักๆพะรุงพะรังอยู่ จินกวาดตามองไปยังรอบๆแล้วหยิบปืนขึ้นมาชี้ไปที่จุดๆนั้น
 "ใครนะ!?"
 ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาแต่อย่างใด แม้แต่เสียงเดินก็ไม่มีสงสัยจะพยายามหยุดฌเคลื่อนไหวเพื่อไม่ให้เกิดเสียง
 "ฉันจะนับ 1ถึง 3ถามไม่ยอมออกมาฉันยิงแน่!" จินพยายามพูดขู่
"1!...2!..." ในขณะที่กำลังนับถึงสามนั้นก็มีเสียงผู้หญิงตอบกลับมา
"เดี๋ยวสิ! เดี่ยวสิ!" เธอค่อยโผล่ออกมาจากข้างหน้าของจิน จากที่ไม่มีอะไรอยู่ราวกับโปร่งแสงอยู่ "อย่าพึ่งยิงนะ! ขอร้องละ!? ฉันมีข้อตกลง"
 หญิงสาวใส่ชุดที่ดูเทอะทะ ราวกับนักรบสมัยยุคกลางสะพายเป้ขนาดใหญ่ข้างหลัง เธอดูตื่นตระหนกและพยายามห้ามไม่ให้จินยิง
 "ฉันชื่อ "อลิซ" ที่เคยเจอในงานประชุมครั้งนั้นจำไม่ได้หรอ?"
 "อลิซ? แล้วข้อตกลงที่ว่าคืออะไร?" จินถามแล้วยังจ่อปืนมาที่เธออยู่
อลิซดูลนลานแล้วพยายามเบี่ยงปากกระบอกปืนออกห่างจากตน "พวกเรามาร่วมมือกันไหม?"
 "ร่วมมือ? แล้วเธอจะได้อะไร?"
"ที่ฉันต้องการไม่ใช่ตำแหน่งราชาแต่อย่างใด มันคือเงินต่างหาก! ถ้าฉันทำผลงานได้ดีจนเพื่อนของนายเป็นราชาได้ ฉันเองก็จะมีสิทธ์ในการต่อรองเอาผลประโยชน์ด้วย"
"แล้วตัวเธอล่ะ? ยอมได้หรือป่าวที่จะตกเป็นทาสไปตลอดชีวิตนะ?"
"ฉันก็แค่อยากจะมีชีวิตรอดแค่นั้นเอง และตัวฉันเองนั้นก็ไม่อยากจะฆ่าใครอีกด้วย ได้โปรดละขอร้อง..." เธอก้มกราบบนพื้นต่อหน้าของจินที่จ่อปืนมาที่เธอ
แล้วจินที่เห็นแก่ที่เธอยอมทำถึงขนาดนี้เลยลดปปืนลง อลิซที่เห็นว่าจินยอมรับให้เธอเป็นพวกแล้วก็เงยหน้าลุกขึ้นมา...
 "แต่เดี๋ยว! ฉันมีเรื่องที่อยากจะถาม"
"อะไรอีกเล่า! ถ้าเรื่องพลังของฉันมันก็แค่การพลางสายตาแค่นั้นแหละ สิ่งของที่ถูกแตะจะเป็นคล้ายกับสิ่งที่ล่องหน ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นเลย..." เธอเริ่มขึ้นเสียงใส่จินและอธิบายสรรพคุณพลังของเธอจนหมดเปลือก
"ที่จริงแล้วฉันจะถามอีกอย่างต่างหาก แต่ก็ขอบคุณที่บอก เธอได้เห็นเด็กสาวที่สูงประมาณนี้ผมสีขาวเงิน ใส่ชุดเดรสสีขาวเดินผ่านมาแถวนี้บ้างไหม?"
 อลิซถึงกับเสียอาการแล้วพยายามปะคับปะครองสติใหม่อีกรอบ แล้วพุดใส่อารมณ์กับจินออกไป"ฮะ!! บ้าหรือป่าว? ที่นี่มันจะไปมีเด็กแบบนั้นได้อย่างไรเล่า? ที่ฉันเห็นก็คือนายจู่ก็วิ่งมาหยุดที่นี่แล้วทำท่าทางเหม่อลอยก็แค่นั้นแหละ"
 หลังจากนั้นเฮนรี่ก็ได้ติดต่อเข้ามาที่วิทยุ
-ฉันมาถึงที่นายจับคุณลุงนี่ไว้แล้วนะ นายอยู่ไหน?
"โทษทีพอดีว่าจะมากดน้ำดื่มที่ตู้น้ำนะ แล้วก็ดันมาเจอคนที่อยากจะเป็นพวกด้วยเธอชื่ออลิซ"
 -แล้วนายว่าไง?
"เธอก็ไม่ได้ดูมีพิษมีภัยอะไร แถมอีกทั้งถ้ามีคนมาเพิ่มมันก็ย่อมดีกว่าไม่ใช่หรอ?"
-ถ้านายว่าอย่างนั้นฉันก็ไม่คัดค้านอะไร
"ขอบคุณที่เข้าใจ เดี๋ยวเจอกัน"
-โอเค...
แล้วจินก็หันหน้ามาคุยกับอลิซที่กำลังลุ้นอย่างใจจดใจจ่อราวกับตัวเองเป็นลูกหมาน้อย
 "เขาว่าไม่เป็นไรนะ..."
อลิซถอนหายใจเสียงดัง เฮือก!! "งั้นพวกเรารีบไปสมทบกับเพื่อนของนายกัน"
 จินพยักหน้าแล้ววิ่งไปทันที อลิซที่เห็นว่าเขาวิ่งไปโดยที่ไม่บอกไม่กล่าวพยายามเร่งฝีเท้าตามแต่เนื่องจากที่ตัวเธอนั้นพกของไว้มากทำให้ตามจินได้ช้ากว่าที่ควร "รอเดี๋ยวสิ!"


ฉันมันก็แค่พนักงานธรรมดาที่เงินเดือนพอที่จะเลี้ยงปากท้องภรรยากับลูกสาวที่น่ารักของฉันเท่านั้น!!
 "หัวหน้าปีนี้เป็นเพราะฝีมือของคุณแท้ๆ ทำให้บริษัทมีกำไลเข้ามามหาศาลเลย"
"งั้นหรอ? ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น"
"ในเมื่อโอกาสดีๆแบบนี้ พวกเราไปดื่มฉลองกันไหมครับ?"
"โทษที...! พอดีลูกสาวกับภรรยาของฉันรอให้ฉันกลับไปทานข้าวด้วยกัน"
"นานๆทีไม่เห็นจะเป็นไรเลยครับ พวกเขาไม่ว่าอะไรหรอก"
"ฉันไม่ยอมให้ลูกสาวฉันเห็นสภาพที่ตนเองเมาเดินเซ พร้อมกลิ่นเหล้าที่ฟุ้งตามตัวหรอก"
"ครับ....! งั้นเอาไว้คราวหน้าแล้วกัน"
 ตัวฉันเองนั้นก็ไม่ค่อยได้ไปดื่มกับพวกที่ทำงานบ่อยนักเมื่อเลิกงานฉันมักจะรีบตรงดิ่งกลับบ้านทันที ทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตา ใช้เวลาอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข นั่งฟังลูกสาวพูดเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียนอย่างตื่นเต้น ขอมีชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยๆก็พอ
 " ป๊ะป๋า...ช่วงนี้พวกเราไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนด้วยกันเลย"
 "หยุดนะเบล! อย่าพึ่งกวนคุณพ่อได้ไหม?"
"ก็หนูอยากไปเที่ยวด้วยกันกับป๊ะป๋าและมาหม๊านี่"
"ไม่เอาน่า คุณพ่อเองก็ทำงานมาเหนื่อยๆอย่ามาขออะไรที่มันเป็นไปไม่ได้สิ!"
"เพื่อนในห้องของหนูมักจะเล่าว่าพ่อของเธอมักจะพาไปเที่ยวสวนสนุกกันแบบครอบครัวอยู่บ่อยๆ หนูเองก็อยากไปบ้าง"
"เอานี้เป็นไง ในวันหยุดที่จะถึงนี้พวกเราไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกันไหม?"
"เย้!! สวนสนุก!! ได้ไปเที่ยวสวนสนุกกับป๊ะป๋าและมาหม๊าแล้ว..."
"มันจะดีหรือค่ะคุณ? ที่ตามใจเบลอย่างนี้ ราคาตั๋วมันค่อนข้างเอาเรื่องเลยไม่ใช่หรอ?"
"พอดีลูกค้าในครั้งนี้เหมือนจะเป็นคนใหญ่คนโตในนั้นด้วย เลยว่าจะขอร้องเรื่องนั้นดู ไหนแล้วก็อยากจะไปเที่ยวด้วยกันทั้งสามคนนี่"
ในวันนั้นฉันเดินกลับบ้านอย่างร่าเริง ยิ้มจนแก้มปริ ในมือตอนนี้ตั๋วเข้าสวนสนุกอยู่ พวกเราจะได้ไปเที่ยวกันทั้งครอบครัวสักที เบลจะดีใจหรือเปล่านะ..?
กริ๊งงงงงงงงงงง~!!!!
เข่าฉันเทบทรุดเมื่อได้ยินเสียงที่อยู่ปลายสาย ภรรยากับลูกสาวของฉันพวกเธอประสบอุบัติเหตุขณะที่พวกเธอกำลังที่จะข้ามทางม้าลายได้มีรถหรูพุ่งเข้ามาชนด้วยความเร็วสูง ร่างกายทั้งสองกระเด็นกันไปคนละทิศละทาง ตอนนี้อยู่ในห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาลทั้งคู่อาการสาหัส ฉันรีบตรงดิ่งไปยังที่โรงพยาบาลนั้นทันที.....
 หมอนั้นได้ทำการยื้อชีวิตเท่าที่ทำได้แล้ว แต่ท้ายที่สุดภรรยาของฉัน เธอได้เสียชีวิตลง เนื่องจากในตอนที่เกิดเหตุนั้นเธอได้กอดลูกสาวเอาไว้แน่น แต่ลูกสาวนั้นอาการโคม่าไม่ได้สติ นอนเป็นเจ้าหญิงนิทรา
 หลังจากเกิดเหตุการณนั้นทางตำรวจได้เข้ามาพูดเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น พร้อมๆกับพ่อแม่ของผู้ที่ก่อเหตุ พวกเขายื่นเงินก้อนหนึ่งที่หนามากมาให้ฉัน
"ช่วยรับไปได้ไหมครับ? ถือซะว่าเป็นค่าชดใช้ความเสียหายที่เกิดขึ้น แล้วจะได้จบๆกัน" ฉันโกรธมากเลยจับที่คอเสื้อแล้วกระชากเข้ามาอย่างแรง
"ไอ้เงินแค่นี้ฉันจะหาเท่าไหร่ก็ได้ตอนไหนก็ได้ แต่ฉันจะลากคอไอ้หมอนั่นมาขึ้นศาลแล้วรับโทษอย่างสาสม"
 ฉันประกาศสงครามโดยการเอาเงินเก็บเกือบทั้งหมดออกมาจ้างทนายที่มีความเก่งและมีชื่อเสียงมากที่สุด "ผมจะทำให้ดีที่สุดเองไม่ต้องห่วงครับ ผมจะลากคอคนที่กระทำผิดมาเข้าคุกให้ได้"
 ท้ายที่สุดฉันแพ้อย่างราบคราบโดยที่ตนเองไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะว่าตนเองไปไม่ทันเวลาเนื่องจากรถติดเป็นระยะเวลานาน ถึงแม้ว่าฉันจะลงจากรถแล้ววิ่งไปอย่างสุดแรงแล้วก็เถอะแต่มันก็ไม่ทันเวลา ฉันทำได้แต่นั่งเศร้าโทษตัวเองที่ไม่สามารถทำอะไรได้แม้แต่ที่จะเอาพวกคนเหล่านั้นมาลงโทษตามกฎหมายได้
 แต่ทุกอย่างยังต้องดำเนินต่อไป ทุกวันหลังจากที่ฉันเลิกจากการทำงาน ฉันมักจะไปเยี่ยมลูกสาวของฉันอยู่เสมอ นั่งเฝ้าเธอพูดคุยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในแต่ละวันอย่างใจจดใจจ่อ
"นี่! วันนี้พ่อได้ลองทำอาหารเองแล้วนะ กินแทบไม่ได้เลย แต่ว่าพ่อจะพยายามลูกเองก็พยายามเข้านะ ไว้เวลาลูกตื่นขึ้นมาพ่อจะได้เตรียมอาหารอร่อยไว้ให้" ทำแบบนี้อยู่เสมอ "วันนี้พ่อได้เลื่อนขั้นด้วยแหละ! เป็นไง? ภูมิใจในพ่อคนนี้บ้างไหม?" เหมือนคนบ้าไม่มีผิด "เพื่อนๆของลูกเขาส่งจดหมายฝากมาถึงลูกด้วยหละ พวกเขาขอให้ลูกหายไวๆนะ" จะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่?
"วันนี้เป็นวันคริสต์มาส ลูกอยากจะได้อะไรเป็นของขวัญบ้างไหม?" รู้ไหม? มันไร้ความหมาย
"บอกพ่อที...พ่อควรจะทำ...อย่างไรต่อไปดี?" นั่งร้องไห้ฟูมฟายไปก็เท่านั้นมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก.....
 ฉันเดินราวกับคนที่ตายไปแล้ว ไร้ชีวิตชีวา เริ่มมองทุกอย่างบนโลกนี้ไม่มีสีสันเหมือนอย่างเคย ถามกับตัวเองเรื่อยๆเป็นแบบนี้ดีแล้วอย่างนั้นหรอ? แล้วฉันจะทำอะไรให้พวกเขาได้บ้าง เอามือล้วงไปในกระเป๋าพบตั๋วเข้าสวนสนุกที่ยับยู่ยี่ ที่สัญญาไว้ก็ไม่ได้ทำให้ ฉันนี่มันเป็นพ่อที่ใช้ไม่ได้เลย
 "คุณเป็นพ่อที่ยอดเยี่ยมต่างหาก" เสียงชายปริศนาที่พูดขึ้นมาพร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ในนั้นเป็นเบอร์โทรติดต่อของเขา "ถ้าหากคุณปรารถนาที่จะทำเพื่อลูกสาวคุณละก็ โปรดติดต่อผมมา"
ตอนนั้นฉันไม่ลังเลเลย ไม่จำเป็นต้องคิดแต่อย่างใด รีบคว้ามือชายคนนั้นทันที "แล้วผมต้องทำยังไง?"
ชายคนนั้นยิ้มกลับมาแล้วพาฉันไปยังที่ๆหนึ่ง แล้วเอาภาพถ่ายที่เป็นหลักฐานทั้งหมดเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ไม่เพียงแค่ตำรวจที่เห็นด้วย นักข่าว,ผู้พิพากษาและทนายที่ฉันจ้างด้วยก็เช่นกัน พวกเขาโดนคนเหล่านั้นซื้อด้วยเงิน เพื่อให้พวกเขาชนะในครั้งนั้น ตอนนั้นฉันคิในใจถ้าเอาหลักฐานพวกนี้ไปเปิดโปงสู่สังคมละก็... แต่ชายคนนั้นก็พูดว่า "กฎหมายทำอะไรพวกเขาไม่ได้หรอกครับ จนกว่าพวกมันจะรู้ซึ้งด้วยตัวเอง พวกมันไม่มีทางเข้าใจ" แล้วเขาก็ยื่นปืนกระบอกหนึ่งมาให้ พร้อมกับกระซิบข้างๆหู "ทำลายสิ่งที่สำคัญของพวกมันทั้งหมด ให้พวกมันได้รับรู้ความเจ็บปวดของคุณซะ"
"แต่ว่า..."
"ในเมื่อกฎหมายมันไม่ได้เท่าเทียม อีกทั้งคุณเองก็ไม่มีทางเลือกด้วยนี่ครับ นี่เป็นโอกาสเดียวเท่านั้น ถ้าคุณตกลง ผมจะช่วยคุณเอง จนกว่าการล้างแค้นของคุณจะจบลง"
ฉันตอบตกลงคำเชิญชวนของปีศาจนั้นไปแล้วทำการล้างบางพวกมันทั้งหมด ให้พวกมันได้ทรมาน เห็นคนที่ตนเองรักตายต่อหน้าต่อตา ให้มันได้รู้สึกถึงความเจ็บปวด พวกมันทั้งหมด!!! พวกมันทั้งหมด!!!...ทั้งหมด!!!...ทั้งหมด!!! ต้องชดใช้...
 ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาฉันได้ทำการฆ่าคนที่มีส่วนเอี่ยวหรือเห็นด้วยการเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับภรรยาและลูกของฉัน แม้แต่ตัวเองนั้นก็ไม่รู้แล้วว่าตอนนี้ได้กำจัดไอ้สวะแบบนี้ไปกี่คนแล้ว ทำไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่งฉันได้ทำพลาดไป....
"ได้โปรด....อย่าฆ่าลูกผมเลย จะเอาอะไรไปก็ได้แต่ขอแค่เพียงเรื่องนี้เรื่องเดียว"
"ฉันไม่ได้ต้องการสิ่งของ แต่ที่ฉันต้องการคือเห็นพวกแกเจ็บปวด" ฉันเดินเข้าไปหาเขาเอาผ้าปิดตาไว้ เขาพยายามร้องอ้อนวอนร้องไห้ฟูมฟาย แต่ฉันก็ไม่สนแล้วเดินเข้าไปหาเด็งกคนนั้นพร้อมคีมปากนกแก้ว เด็กน้อยคนนั้นเองที่ถูกมัดปิดปากอยู่ ฉันค่อยคลายเชือกออกอย่างใจเย็นแล้วพาเด็กนั่งลงที่เก้าอี้และเอามือพาดบนโต๊ะ ขณะที่กำลังจะถอนเล็บนั้นเด็ก ในตอนนั้นฉันได้มองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ได้เห็นสภาพตัวเองที่ไม่ต่างอะไรกับคนบ้าผมที่รกรุงรัง หนังตาหมองคล้ำ ร่างกายก็ซูบผอม ฉันหยุดการกระทำนั้นลงและปล่อยให้พวกเขารอดชีวิตกลับไป
 ฉันเดินไปในเมืองอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าสิ่งที่จะทำต่อไปคืออะไร? ฉันได้ลืมอะไรบางอย่างไปหรือป่าวนะ?ในตอนนั้นเองก็มีตำรวจเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง พร้อมกับไอ้ทนายเฮงซวยที่ยืนข้างหน้าสะเหร่อ ฉันโดนควบคุมตัวและถูกตัดสินโทษประหารชีวิต ในตอนที่ฉันถูกคุมขังอยู่นั้นก็นึกขึ้นมาได้ ถ้าตัวฉันมีอำนาจมากกว่านี้ละก็ ฉันก็สามารถทำทุกสิ่งทุกอย่างได้ แล้วโอกาสก็มาถึง....
ในเวลา ณ ปัจจุบัน บันตื่นขึ้นมาพบตัวเองถูกล่ามกับเสาไฟข้างถนน โดยที่มีคนสามคนพูดคุยเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ตรงหน้าเขา
 "แล้วเราจะทำอย่างไรกับเขาดี?" อลิซถามกับจินและเฮนรี่
 "ฉันไม่รู้ แล้วนายละ?" เฮนรี่เองก็ไม่รูเลยถามจิน
 "มันมีเรื่องที่ฉันยังคาใจอยู่นะ ว่าจะถามให้มันรู้เรื่อง แล้วค่อยพาเขาไปที่ลี้ภัย" ในระหว่างนั้นเขาสังเกตว่าบันได้สติแล้วเลยย่อตัวลงข้างหน้าเขา "โอ้! ได้สติแล้วสินะ?"
แต่ยังไม่ทันไรบันก็พูดขัดขึ้นมาด้วยอาการโมโห "ฆ่าฉันเลย!" เขาพูดด้วยแววตาที่เอาจริงและแน่วแน่
 "ไม่...! ไม่...! อย่าพึ่ง-"
 "ฆ่าฉันเลย! ฆ่าฉันซะสิ!"
 "เดี๋ย-"
"ฆ่าฉัน...เลยซะสิ!!!"
ไม่ว่าจินจะพยายามถามอะไรไปบันก็ดูเหมือนจะไม่ได้ฟังเขาเลย บันได้แต่พูดด้วยน้ำเสียงกระโซกโหกหากให้ฆ่าตัวเขาซะ จินเริ่มทดไม่ไหวเลยตบหน้าบันอย่างแรงหนึ่งครั้ง
เพียะ!!..... บันที่โดนตบนั้นกลับทวีความรุนแรงด่าด้วยถ้อยคำหยาบโลนต่างๆนาๆ
เพียะ!! ....
"พวกแกมันก็แค่-"
เพียะ...!เพียะ...!
"หนอย...ไอ้เด็ก-"
เพียะ....! เพียะ....! เพียะ....! เพียะ.....! เพียะ.....! จินกระหน่ำตบนับครั้งไม่ถ้วนในตอนที่บันนั้นพยายามจะพูด เขาก็จะโดนจินตบทุกครั้ง จินตบไปเรื่อยๆจนแก้มทั้งสองข้างของบันบวมเป่ง มีรอยฟกช้ำ ตามใบหน้า จนท้ายที่สุดมันก็ได้ทำให้บันหยุดพูดลง
"...."
ในตอนที่จินกำลังตบบันอยู่นั้นอลิซก็ได้ถามกับเฮนรี่อย่างกล้าๆกลัวๆ "ปล่อยให้เพื่อนของนายทำแบบนั้น เดี๋ยวหมอนั่นก็ได้ตายหรอก"
เฮนรี่พูดอย่างใจเย็นกลับมา "ไม่หรอก เขาแทบไม่ได้ออกแรงเลยแม้แต่น้อย"
 "มันจะจริงหรอ? ถ้าทำแบบนั้นกับฉันมีหวังได้ตายแน่!"
"คนอย่างเขาใจดีกว่าผมอีกนะ เขาไม่กล้าลงมือกับคุณแบบเต็มแรงหรอก" เฮนรี่ยิ้มกลับมาอย่างสดใสทำให้อลิซยอมเชื่อที่เขาพูด
ตอนนี้ในทุกครั้งที่จินทำท่าทางจะตบ บันนั้นได้หลับตาลงแล้วพยายามเกร็งหน้าเหมือนกลัวที่จะโดน แล้วจินก็ได้ลดมือลงพูดกับบันไปว่า
 "คุณนี่เป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลยนะ...!"
แค่คำพูดนั้นทำให้บันถึงกับอารมณ์ขึ้น ด้วยความโกรธที่จู่ๆก็มีใครน่าไหนก็ไม่รู้เข้ามาพูดแบบนี้กับเขา "คนอย่างแกจะไปเข้าใจอะไร? ความรู้สึกที่ได้สูญเสียคนที่ตนรักโดยที่ตนเองไม่
สามารถทำอะไรได้ ความรู้สึกที่ตนเองไร้ทั้งอำนาจและพลังแกเคยได้รู้สึกไหม? คนอย่างแกที่ใช้ชีวิตโดยที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไร คนแบบแกนะเคยเสียใจจนน้ำตานั้นแทบไม่เหลือให้ไหลแล้วไหม?" บันร้องไห้ออกมาเสียงดังแต่ในนั้นไม่มีน้ำตาไหลเลยท่ามกลางคนสามคนที่ยืนมองอยู่
จินแตะไปที่ไหล่เบาๆ "ไม่รู้หรอกและก็ไม่ได้อยากจะรับรู้ด้วย แต่ที่ผมสามารถทำได้ตอนนี้คือการเอาพ่อของเด็กที่เคยให้คำสัญญาไว้กลับมา... ครั้งสุดท้ายที่คุณได้ไปเยี่ยมลูกสาวคุณมันเมื่อไหร่กัน?...."
 "เบล? นี่ฉันมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทั้งที่....ทั้งที่ ...ทำไม? ฉันถึงเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องแบบนี้!"
"ลูกสาวของคุณคงจะเหงาน่าดุเลยนะ ถ้าเธอนั้นไม่พบพ่อของเธออยู่ข้างๆ"
อลิซที่เดินเข้ามาเขย่าไหล่ของจินเบาถามด้วยความสงสัย "หมายความว่าไง? เขาเป็นฆาตกรที่โหดร้ายจริงงั้นหรอ? จากที่เห็นไม่เป็นอย่างนั้นเลย..."
 เฮนรี่เลยตอบแทน "เขาก็เป็นแค่ชายที่ทิ้งทุกอย่างเพื่อการล้างแค้น"
อลิซนั่นก็ได้แต่ทำหน้างงๆกับที่พวกเขาพูด "อะไร? เหมือนฉันจะไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียวเลย หรือว่าฉันแค่คนโง่ที่บังเอิญผ่านทางมา"
เฮนรี่ก็พูดด้วยน้ำเสียงที่น่าสมเพช "เฮ้อ~ นี่นายจะเอาคนแบบนี้มาเป็นพวกจริงๆงั้นหรอ?ดูพึ่งไม่ค่อยได้อย่างไรไม่รู้"
 "เอาเถอะน่า...พลังของเธอค่อนข้างมีประโยชน์ อีกทั้งถ้ามีคนเพิ่มมันก็ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว"
แล้วก็หันกลับมาถามบันอีกรอบ "คุณละ? จะเอาอย่างไร?"
"ฉันฆ่าคนไปมาก ถึงแม้จะรอดจากนี้แต่ก็ต้องโดนโทษฐานประหารชีวิตอยู่ดีคงไม่ได้ไปพบกับเธอแล้วแหละ" บันพยายามฝืนยิ้มออกมา
 อลิซพูดออกมาด้วยท่าทีกระวนกระวาย "แล้วพวกเราทำอะไรไม่ได้เลยหรอ?"
 "ทำไมเธอเป็นตัวเธอเองละที่ดูร้อนรนแบบนั้น?"เฮนรี่สงสัยที่เห็นอลิซเป็นแบบนั้น
 "ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจนักหรอก แต่ว่าถ้าเป็นฉันเองโดนแบบนั้นก็ทำแบบเดียวกันละมั้ง?"
บันหัวเราะออกมาเสียงดงก่อนจะพูดกับอลิซว่า "คนอย่างพวกเราไม่มีทางเลือกแบบนั้นหรอก ว่าจะทำหรือไม่ทำ มันต้องทำอยู่แล้วอย่างแน่นอน การที่พวกมันได้รับรู้ความรู้สึกเจ็บปวดก่อนที่จะตาย ซึ่งฉันก็ได้เลือกเส้นทางนั้นโดยที่ตนเองหลงลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉันไป"
 "หลังจากนี้คุณเองอยากจะทำอะไร?" จินพูดอย่างใจเย็น
 "ยังไงฉันก็ต้องตายอยู่แล้ว นายช่วยปิดชีพฉันทีได้ไหม?"
จินที่ได้ยินดังนั้นถึงกับถอนหายใจออกมาเสียงดัง "เฮ้อ~ นอกจากจะเป็นพ่อที่แย่แล้วยังฟังที่คนอื่นพูดไม่รู้เรื่องอีกหรือนี่! ผมถามตัวคุณเองต่างหากว่าหลังจากนี้ตัวคุณต้องการที่จะทำอะไร?"
 สิ่งนั้นทำให้บันคิดอยู่นานในที่สุดตัวเขาเองก็ได้คำตอบ "พอกันทีกับการล้างแค้นบ้าบอนี่ ฉันอยากจะเจอลูกสาวของฉันเป็นครั้งสุดท้าย ไม่ว่าเธอจะฟื้นขึ้นมาหรือไม่ ไม่ว่าตัวเธอนั้นจะฟังสิ่งที่ฉันเล่าไปหรือไม่ ฉันอยากที่จะเจออีกสักครั้ง"
 "ถ้างั้นช่วยถอนตัวจากการคัดเลือกนี่ได้ไหม? เพื่อตัวคุณเองแล้ว ผมจะบอกทางไปยังที่ลี้ภัยให้ ได้ใช่ไหม? เฮนรี่" จินมองไปที่เฮนรี่
 "ก็ได้...ในเมื่อนายขอร้องมาแบบนี้ มันอยู่ห่างจากที่นี่ค่อนข้างไกล ทางทิศเหนือเมืองนอร์ระหว่างสาขาของตระกูลแคนเซิลกับเจมินี่"
 "แล้วก็ผมมีเรื่องอยากที่จะถามคุณอยู่"แล้วจินก็เข้ามากะซิบที่ข้างหูอย่างเบาๆ "คุณเห็นใช่ไหม? เหมือนกับที่ผมเห็น ถ้าคุณเองก็เห็นแค่พยักหน้าก็พอไม่ต้องตอบอะไร"
บันเองที่รู้ว่าสิ่งที่จินถามนั้นคือภาพที่ตนเองได้เห็นตอนที่เจอกันครั้งแรก แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรเหมือนกัน ได้แค่พยักหน้าตามที่จินถามมาเท่านั้น
 เมื่อจินได้คำตอบแล้วก็ค่อยๆถอยห่างออกมา หยิบกุญแจไขไปที่กุญแจมือของบัน
 อลิซเลยพูดขึ้นห้ามทันที "เดี๋ยวก่อน! นายไม่กลัวเขาแว้งกัดเลยหรอ?"
 "เขาไม่ทำแบบนั้นหรอก ตอนนี้เขาเลือกที่จะไปพบลูกสาวเขา ส่วนผมเองก็ทำตามสิ่งที่สัญญากับเด็กคนนั้นไว้ก็เท่านั้น! อีกอย่างตอนนี้เขาก็ไม่สามารถใช้พลังด๊อพเพิลได้อีกด้วย"
 "นายเอาอะไรมามั่นใจ?" อลิซยังคงไม่ไว้ใจอยู่
บันเลยตอบแทนจินที่กำลังวุ่นในการไขกุญแจอยู่ "ถ้ามีคนมองเห็นฉันมันจะไม่สามารถทำงานได้ ที่ฉันใช้ม่านควันนายในตอนแรกก็ด้วยเหตุนี้ จะเรียกว่าจุดอ่อนและก็เป็นจุดแข็งภายในตัวได้อีกด้วย"
 "ก็ตามนั้นแหละ!" แล้วจินก็ทำการไขกุญแจมือที่ใส่บันเสร็จ
 "ขอบใจมากไอ้หนู ที่ฉันทำได้ก็มีแค่นี้ ใจจริงก็อยากจะช่วยพวกนายให้ชนะอยู่หรอกแต่ว่าฉันยังมีลูกสาวที่ยังรอการกลับไปของฉันอยู่"
 จินตอบกลับมาด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม "พูดอะไร ไม่เห็นเข้าใจ ผมแค่ทำตามสัญญาก็เท่านั้น"
"ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องจากลากันแค่นี้ ขอให้โชค-" ขณะที่บันกำลังจะบอกลาอยู่นั้นจู่ๆก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นมาเสียงสนั่นทั่วทั้งเซนเตอร์ ควันดำกลุ่มใหญ่โพยพุ่งขึ้นบนท้องฟ้า สายตาทุกคนต่างก็จับจ้องไปยังสถานที่นั่นเป็นทางเดียวกัน แล้วจู่ๆเสียงนาฬิกาข้อมือของทุกคนก็ดังแจ้งเตือนขึ้น ในตอนนั้นเองร่างของบันก็ค่อยๆร่วงลงกับพื้น....
 -03 โรโบโต้ วิลสัน ถูกกำจัดแล้ว
-07 บัน แฮงค์แมน ถูกกำจัดแล้ว....
ตอนนี้เวลา 00.56 น. นัมเบอร์เหลือรอดอีก 11 คน
ทางฝั่งพวกอูล เมื่อไม่นานมานี้...
 "แหม~ คุณจินนี่ฝีมือไม่เลวนะครับ สามารถจัดการนัมเบอร์ คนอื่นได้อย่างอยู่หมัดเลย" โลแกนพูดอย่างสบายใจขณะที่กำลังจิบกาแฟสบายใจเฉิบ...
 อูลเองก็ทำเช่นเดียวกัน "ยังห่างไกลที่จะวางใจได้ ตอนนี้เหมือนว่าจะเจอของแข็งเข้าแล้ว!"
 จิลที่ทนไม่ไหวกับการกระทำดังกล่าวระเบิดอารมณ์ใส่โลแกนกับอูล "นี่พวกคุณจะใจเย็นเกินไปแล้วนะ…! อย่างน้อยก็น่าจะเป็นห่วงเขาหน่อยก็ยังดี"
 "ห่วงไปก็ไม่ได้อะไร…! ที่พวกเราทำได้ก็ทำไปหมดแล้วที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาเท่านั้น!" โลแกนยังนั่งใจเย็นอยู่
แล้วเซร่าที่เกิดสงสัยขึ้นมาเลยถามโลแกนไปว่า "หัวหน้าคะ! คือเกี่ยวกับจุดอ่อนของเขานะ จะไม่เป็นไรจริงๆหรอ?"
 "อ๋อ~! พลังที่สามารถเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงในระยะ 1-2 เมตรนะหรอ? ถึงแม้จะใช้ต่อเนื่องได้แค่ 3 ครั้ง ก็ตามแต่เขาก็พิสูจน์ให้เราเห็นแล้วว่าสมรรถภาพทางกายเขาสามารถทดแทนส่วนนั้นได้"
 อูลเลยพูดเสริมต่อ "แต่ว่าหลังจากที่ตนเองใช้ 3 ครั้งต่อเนื่องนั่นแล้ว...จะไม่สามารถใช้พลังได้อีก10วินาที ถือว่าเป็นจุดอ่อนที่ร้ายแรงพอตัวเลยนะถ้าอีกฝ่ายรู้เข้า"
 "นายพูดมามันก็ถูก แต่ว่านั่นมันก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาเองจะพลิกแพลงอย่างไรในการต่อสู้"
 "อีกอย่างนะคะหัวหน้า!...แล้วทำไมเขาถึงไปรวมกลุ่มกับเหล่านัมเบอร์ คนอื่นละ?" สิ่งที่เซร่าได้ถามทำให้ทั่วทั้งห้องหยุดชะงัก
อูลกุมขมับแล้วถามโลแกนไปว่า "นายยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับพวกเธอไปอย่างนั้นหรอ?"
 "จะว่าไป...ก็ยังไม่ได้บอก..." โลแกนตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ
ทางด้านดีลเลอร์กำลังรับมือกับกลุ่มคนที่ลงเดิมพันถกเถียงกันเกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น....
-นี่ลางสังหรณ์ของฉันพลาดไปหรือนี่....ไอ้หมอนั่นดันมาตายคนแรกเลย
-ใจเย็นหน่อยคุณลุง เล่นพนันมันก็ต้องมีได้มีเสียเป็นธรรมดา...
-ไม่คิดเลยนะว่า...เริ่มการแข่งขันไม่ถึงชั่วโมงก็ตายไปแล้วสองคน รอบนี้สงสัยพวกเราอาจจะเกิดอะไรที่มันเกินคาดก็ได้
-ผมเองก็หวังไว้อย่างนั้น ถ้าเป็นอย่างครั้งที่แล้วนี่ไม่สนุกเอาซะเลย มีแต่พวกอ่อนหัดเต็มไปหมด
ดีลเลอร์พูดกล่าวปราศรัยอีกครั้ง "กระผมเองก็หวังอย่างนั้นเช่นกัน เอาละหวังว่าท่านที่ได้เสียทองเดิมพันไปแล้วจะอยู่ดูการคัดเลือกครั้งนี้ต่อจนจบ"


อูลที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ในล็อบบี้นั่น กำลังรอให้โลแกนเข้ามาเพื่อที่จะสรุปผลการรายงานในครั้งนี้อย่างใจเย็น แล้วสักพักหนึ่งโลแกนก็เดินมาหา
 "ขอโทษที! ใช้เวลานานกว่าที่คิด" โลแกนพูดขอโทษที่ตนมาช้า
 "ไม่เป็นไรแล้วข้อสรุปในครั้งนี้หละ?"
โลแกนยื่นกระดาษฉบับหนึ่งให้อูล ในนั้นมีผลการทดลองในครั้งนี้อยู่ทุกอย่าง "ร่างกายของเหล่า นัมเบอร์ พิเศษมากเลย ไม่ว่าจะบาดเจ็บหนักอย่างไร ก็สามารถฟื้นฟูได้ แต่ในการฟื้นฟูนั้นเองก็มีลำดับอยู่" พูดไปพร้อมกับหยิบกระดาแผ่นหนึ่งออกมาจากที่มือของอูลแล้วยื่นให้ดู "อวัยวะที่สำคัญที่สุดไปยังอวัยวะที่สำคัญน้อยที่สุด ในกล้องวงจรปิดอีกทีจึงได้เห็นมันแทบทั้งหมด หัวใจ สมอง มีเพียงแค่สองอย่างนี้เท่านั้นที่มีการฟื้นฟูก่อน ต่อไปจะเรียงตามลำดับความจำเป็นของร่างกายนั้นๆ"
 "แสดงว่านี่อาจจะเป็นเหตุผลที่เวลาที่เหล่า "นัมเบอร์" สู้กันทุกรอบต้องมีการเสียบให้ทะลุหัวใจไม่ก็สมองสินะ?"
 "เอาจริงจะทำอะไรก็ได้แค่ให้อีกฝ่ายตายทันทีก็พอ"
 "ช่างเป็นพวกที่ป่าเถื่อนกันเหลือเกิน...แล้วเรื่องที่ฉันให้นายไปสืบล่ะ?"
"เรื่องของ นัมเบอร์ ทั้งหมดสินะ? ราบรื่นดี แต่มีอย่างเดียวที่คาใจฉันตลอด ช่วงนี้มีหนึ่งตระกูลที่มีท่าทีแปลกๆ"
"ท่าทีแปลกๆ?"
 "ในการเลือกผู้สนับสนุนมันมีหนึ่งตระกูลที่ต้องไปช่วย นัมเบอร์คนสุดท้ายอยู่ใช่ไหมละ?"
 "ใช่! ตระกูลเจมินี่สินะ? แล้วว่าท่าทีแปลกไปมันคืออะไร?"
 "ช่วงนี้มักจะเห็นคนของตระกูลเจมินี่ เข้า-ออก ไปๆมาๆกับตระกูลพรีสบ่อยๆ ไม่ใช่ว่ามันลับลมคมในอะไรกันหรือ?"
 "น่าแปลกแฮะ! ตระกูลหนึ่งได้รับให้การสนับสนุน นัมเบอร์ หนึ่งคนเท่านั้น"
 "พวกเขามีโอกาสที่จะทรยศพวกเราป่าว?"
 "เรื่องนี้ฉันเองก็ไม่รู้ แต่อย่างน้อยก็น่าจะบอกคุณจินไว้ก่อนแล้วกัน"
 "ก็ดี! ถือว่าปลอดภัยไว้ก่อนจะได้ไม่กระทบแผนการในอนาคต แต่ว่าวันนี้เขาไปไหนแล้วล่ะ?"
 "เห็นว่าวันนี้ออกไปข้างนอกกับเซร่า"
 สีหน้าของโลแกนเริ่มเปลี่ยนไป เขาเริ่มร้อนรน "ไปที่ไหน!? ตั้งแต่เมื่อไหร่!?"
เมื่อเห็นเขาร้อนรนแบบนั้นอูลเลยบอกให้ใจเย็นก่อน "ใจเย็นก่อน! มีเรื่องอะไร? ปกตินายไม่เป็นแบบนี้นิ?"
โลแกนเริ่มค่อยสงบสติอารมณ์ลง"โทษที เฮ้อ~ แล้วทำไมต้องตอนนี้ด้วย ฉันได้รับรายงานมาว่ามี นัมเบอร์ หลายคนเลยที่มาเที่ยวเล่นภายในเมืองวันนี้ หวังว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรที่มันร้ายแรงก็ดี"
 "นายจะไปกังวลทำไม? ในเมื่อกฎก็มีห้ามไว้ไม่ใช่หรอ? ห้ามต่อสู้กันก่อนที่การคัดเลือกจะเริ่ม"
 "ที่ฉันเป็นห่วงไม่ใช่เขาแต่เป็นเธอต่างหาก ถ้าไปเที่ยวเล่นคนเดียวมันก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก"
ในตอนนี้จินกับเซร่าก็มานั่งพักที่ม้านั่ง บริเวณแถวสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ช่วงบ่ายๆสายลมโชยธรรมชาติที่ค่อยพัดอย่างช้าๆนั้นช่างเย็นและเหมาะต่อการพักผ่อนเสียจริง ในระหว่างนั้นเองก็มีคนเดินเข้ามาหาทั้งสอง นั่นคือเฮนรี่เป็นคนเข้ามาทักจินที่นั่งพักกับเซร่า ดูเหมือนว่าเขาจะแตกต่างจากเดิมนิดหน่อย จากผมที่เคยยาวนั้นกลับถูกตัดให้สั้นลง แล้วดูเหมือนว่าร่างกายจะดูโตขึ้นนิดหน่อย
 "โอ้~! ไม่เจอกันนานเลยนะ มาพักผ่อนอย่างนั้นหรอ?" จินเป็นคนแรกที่ถาม
 "จะว่ายังนั้นก็ได้ พอดีโดนบอกมาแบบนั้นเหมือนกันว่าให้มาพักผ่อน แล้วนายมากับใคร?"เฮนรี่จ้องเขม็งมาที่เซร่าถึงขนดที่ทำให้เธอต้องนั่งก้มหน้าเพื่อหลบสายตาคู่นั้น
 "เธอคือคนที่มาคอยแนะนำสถานที่ต่างภายใน "เซนเตอร์" ชื่อเซร่า"
"อย่างนั้นหรอ? จะว่าอะไรไหม? ถ้าผมขอเดินเที่ยวด้วยคน"
"ก็ไม่ว่าอะไรหรอก"
ในขณะนั้นเองก็มีเสียงดังมาจากโทรศัพท์ของเฮนรี่ กริ๊ง~~! เฮนรี่เขาพยายามทำเป็นไม่สนใจและกำลังที่จะวางสาย แต่จินก็พูดขึ้นมา "ไม่รับ...จะดีหรอ? อาจมีเรื่องที่สำคัญก็ได้"
เมื่อได้ยินที่จินพูดเลยจำใจรับสายนั้น "ว่าไง?...แต่ว่า....เข้าใจแล้ว! ขอโทษนะคงไปเดินเที่ยวด้วยกันไม่ได้แล้ว พอดีมีสายมาจาก เฟริส ให้ไปเข้าพบด่วน"
 "เฟริสหรอ?"
"เธอเป็นหัวหน้าตระกูลพรีสนะ สนับสนุนฉันอยู่"
"ถ้างั้นโชคดี" จินโบกมือในขณะที่นั่งอยู่ที่ม้านั่ง
เฮนรี่ก็โบกมือกลับ"ผมจะตั้งตารอในวันแข่งนะ" แล้วเดินจากไปจนลับสายตาทั้งสอง
แล้วเซร่าก็พูดขึ้นมาอย่างกล้าๆกลัวๆว่า "นั่นเพื่อนของนายหรอ? ดูอันตรายยังไงไม่รู้?" ทั้งตัวของเธอสั่นราวกับตนเองถูกจ้องเอาชีวิต
 "ก็นะ อาจจะกำลังเครียดเรื่องอะไรอยู่ก็ได้ ตอนใกล้สอบหมอนั่นก็เป็นแบบนี้" จินพยายามทำให้เซร่าสบายใจ
 "ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี"
 เมื่อเห็นบรรยากาศมันตึงเครียดจินเลยพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย "จะว่าไปเดือนมิถุนาแล้วปีนี้ไม่เห็นเกิดขึ้นแฮะ ละอองเกสรดอกไม้จากสวนแถบชานเมือง นอร์ "
ในช่วงเดือนมิถุนาของทุกๆปีมักจะมีละอองเกสรดอกไม้ถูกพัดมาจากทางแถบชานเมืองของนอร์ ทำให้เกิดวิกฤติครั้งใหญ่ผู้คนหลายคนมีอาการแพ้ละอองเกสรอย่างหนักนับล้านคน แต่ก็โชคยังดีที่ไม่มีใครเสียชีวิต....
"จะว่าไปเหมือนว่าปีนี้ไม่มีนะ"
"ปกติมันจะเกิดขึ้นแทบทุกปีเลย เล่นเอาฉันนอนโทรมไปหลายวันเลย"
"ขนาดนั้นเลยหรอ สำหรับฉันนี่แทบไม่รู้สึกว่าเป็นอะไรเลย"
"ดีจังน้า~" จินเอนตัวพิงที่ม้านั่ง แล้วหัวแหงนมองไปข้างหลังแบบกลับหัว สังเกตเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งแปะบนต้นไม้ เลยลุกขึ้นไปหยิบมาดู แผ่นกระดาษนั้นดูเก่าแถมตัวอักษรก็เริ่มที่จะจาง อีกทั้งสีก็ซีดเหมือนตากแดดมานาน...
"นายหยิบอะไรมานะ?"
"ไม่รู้เหมือนกัน!"และจินก็เริ่มอ่านข้อความในกระดาษ "เรียกร้องความยุติธรรม การหายตัวไปของคน...อย่างปริศนา โปรดช่วยกันลงชื่อเพื่อให้มีการ....สอบ พวกเราต้องการคำตอบที่ชัดเจน" การอ่านเป็นไปค่อนข้างยากเพราะว่าข้อความมันเลือนราง
"จะว่าไปก็เคยเป็นข่าวเหมือนกัน เรื่องการหายตัวไปอย่างปริศนาของคนไข้ในโรงพยาบาลเมื่อหลายปีก่อน แต่เมื่อลองตรวจสอบตามกล้องวงจรปิดกลับไม่พบอะไรที่ผิดปกติเลยแม้แต่อย่างเดียว ทางผู้เสียหายที่เป็นญาตินั้นพยายามที่จะเรียกร้องความจริงแต่ก็ไม่มีการตอบรับใดๆ ท้ายที่สุดก็ได้รับชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินมหาศาลแทน"
"ค่าปิดปากสินะ!?"
"ใช่! ท้ายที่สุดเรื่องทั้งหมดก็เงียบไปในกลีบเมฆ บ้างก็ว่าพวกคนที่หายไปนั้นถูกจับไปตัดอวัยวะแบ่งขายสู่ตลาดมืด ไม่ก็จับไปทำการทดลองยาแทนสัตว์ในห้องทดลอง แย่ชะมัดเลย สมัยนี้แค่มีเงินกับอำนาจก็ทำได้แทบทุกอย่างแล้ว"
"แล้วเธออยากจะทำยังไรกับคนอย่างนี้ล่ะ?"
"ถ้าจะให้ใช้ด้วยชีวิตมันก็ได้อยู่ แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่พวกมันได้ทำลงไป ก็อยากจะให้พวกมันได้ตายอย่างทรมานมากที่สุดแบบเจ็บจนเจียนตายทั้งๆที่ยังมีลมหายใจอยู่ เพราะว่าคนแบบนี้ความตายมันง่ายไป!"
"เธอนี่โหดเอาเรื่องเหมือนกันนะ แสดงว่าเธอจะฆ่าฉันแบบทรมานสินะ?"
เซร่าหันกลับไปยังจินที่พูดมาแบบนั้น จ้องไปที่ตาของเขา "ไม่เลย ฉันเลิกแล้วละ เพราะว่านายได้เปลี่ยนไปแล้วยังไงล่ะ แล้วฉันเองก็ได้เวลาเปลี่ยนแล้วเช่นกัน" เธอพูดอย่างจริงใจ
 "แน่ใจแล้วหรอ? สำหรับเธอแล้วฉันคือคนที่พรากชีวิตอันแสนสุขของพี่ชายเธอไปนะ"
"เปล่าเลย! นายไม่ได้พรากสิ่งใดจากเขาไปเลย แต่ปกป้องสิ่งที่เขารักมากต่างหาก ตั้งแต่ที่พี่ชายเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับนักสู้ใต้ดิน เขาก็ค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ในตอนที่แพ้นายฉันแอบดีใจเล็กน้อยและได้หวังเพียงเล็กน้อยว่าพี่เขาจะกลับมาเป็นแบบเดิม แต่ไม่เลยมันกลับทำให้เขายึดติดหนักกว่าเดิม ทำร้ายร่างกายของพี่แมรี่ในตอนที่เธอตั้งท้องอยู่ ท้ายที่สุดเขาก็มาตายด้วยน้ำมือของนาย ที่จริงแล้วฉันมีเรื่องที่ต้องพูดกับนายให้ได้"
 จินมองแล้วตั้งใจฟังที่เซร่าพูดอย่างตั้งใจ
"ฉันไม่ได้เกลียดนายหรอก ที่จริงแล้วเรื่องในคืนนั้นฉันเห็นมันหมดทุกอย่าง แต่ว่ามันผิดที่ฉันไม่กล้าเข้าไปห้ามพี่ชายเอง ฉันต้องขอโทษนายจริงๆที่เรื่องทั้งหมดมันเป็นแบบนี้ก็เพราะฉันเอง...." เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีนั้นพูดออกไปด้วยตัวที่สั่นระริก เนื่องจากตื่นเต้นขนาดที่เสียงหัวใจนั้นดังจนจินได้ยิน ตอนนี้เซร่าหวังแค่เพียงอย่างเดียวคือให้เขายกโทษที่เธอนั้นได้ทำสิ่งไม่ดีกับเขาลงไป ด้วยการสำนึกผิดในครั้งนี้ทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตามอง
"เซร่า! เธอไม่ได้ผิดสักหน่อย เพราะฉะนั้นแล้วอย่าได้โทษตัวเองอีกเลย"
คำตอบนั้นที่เซร่าได้ยินถึงกับตกใจ "แสดงว่านายจะรับผิดบาปทั้งหมดไว้ที่ตัวเองอย่างนั้นหรอ!? ทั้งที่นายไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย ทำไม! ทำไมล่ะ!" เธอแสดงความไม่พอใจขึ้นเสียงใส่ และเขย่าที่ตัวจิน
 เมื่อเห็นว่าเซร่าเป็นแบบนั้น จินเลยจับไปที่หัวของเธอแล้วดึงเข้ามาซบที่อกอย่างอ่อนโยนแล้วค่อยๆพูดปลอมเธอ "จากที่ได้ยินมาว่าถ้าทำแบบนี้แล้วเธอจะใจเย็นลง"
"นายรู้เรื่องแบบนี้ได้อย่างไง? คนที่รู้เรื่องนี้มีแต่พี่ชายของฉันเท่านั้น" เซร่าใจเย็นลงกระทั่งเสียงเธอก็เบาลงด้วย เหมือนว่ามันจะได้ผล
"ก็ได้ยินมานะสิ!"
"...."
"ดูท่าแล้วพี่ชายจะเป็นห่วงเธอมากเลยนะ ขนาดก่อนที่เขาจะตายไปยังบอกวิธีทำให้เธอใจเย็นลงกับคุณแมรี่ไว้" จินค่อยลูบหัวจนเซร่าค่อยๆเคลิ้มและเอนหัวลงมานอนที่ตักของเขา
 คุณแมรี่ได้เคยเข้ามาคุยกับฉันแล้วครั้งหนึ่ง หลังจากเกิดเรื่องนั้น ได้เกือบ 5 เดือนเธอมาที่ห้องพักของฉันในปัจจุบันที่แถบชานเมือง พร้อมกับตำรวจนายหนึ่งที่มาคอยกำกับเธอไม่ให้เกิดอาละวาดทำร้ายฉัน เหมือนว่าเธอนั้นจะพึ่งพักฟื้นหลังจากคลอดลูกสาวได้ไม่นานนัก เธอเข้ามาชวนฉันให้ออกไปที่แห่งหนึ่งเพื่อที่จะพูดคุยเรื่องบางอย่าง และฉันเองก็ยินดี จนมาถึงที่สวนสาธารณะใกล้แถวนั้น ที่นั่นไม่ได้ใหญ่มาก และมีเสียงเด็กวิ่งเล่นกันหลายคน เพื่อความเป็นส่วนตัวเธอให้ตำรวจที่มาด้วยนั้นเฝ้ามองเธอจากที่ไกลๆจนแทบจะไม่ได้ยินเสียงที่คุยกัน เมื่อแน่ใจแล้วจึงเริ่มเปิดประเด็นขึ้นมา "ที่ฉันมาในครั้งไม่ได้มาเพื่อแก้แค้นแต่อย่างใด แต่มาเพื่อขอโทษที่สามีของฉันทำให้ตัวคุณนั้นเองเดือดร้อน"
"ไม่ได้เดือดร้อนอะไรมากหรอกครับ! แค่ตอนนี้ลำบากเรื่องเงินนิดหน่อย กับปัญหาสุขภาพจิตที่รุมเร้าอย่างหนักจนแทบเป็นบ้า กินอาหารไม่อร่อยแววตาหมองคล้ำราวกับคนดวงตก ถูกสังคมกีดกันและรังเกียจ ปัญหาเล็กน้อยแค่นี้เองครับ"
 แมรี่ได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไปพักใหญ่แล้วก็ขำออกมา "คิก คิก คิก...ไอ้วิธีการพูดแบบนั้นเหมือนสามีของฉันไม่มีผิดเลย ถ้าไม่ว่าอะไรสนใจมาแม่ม่ายลูกติดไหมคะ?"
"เข้าใจล้อเล่นดีนะครับ...แต่ว่าขอปฏิเสธดีกว่า! ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะเป็นพ่อคนหรอก แถมนี่ยังเป็นคนที่ฆ่าพ่อแท้ๆของคุณหนูนั่นอีก" จินพูดด้วยนำเสียงที่เบื่อหน่าย
"น่าเสียดาย!!"
"แต่ก็แสดงความยินดีด้วยนะครับ ที่คลอดลูกได้อย่างปลอดภัย"
"ขอบคุณนะ"
"ว่าแต่เรื่องที่จะพูดมีอยู่แค่นี้หรอครับ? อุส่าเสียเวลามาหาถึงแถบชานเมืองแบบนี้"
"เปล่าหรอก! ที่จริงยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอร้องเธอ"
"จะทำเท่าที่ทำได้ครับ...ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษที่ได้พรากคนสำคัญของคุณไป"
"หยุดเลยนะ!...อย่ามองว่าตัวเองผิดอยู่คนเดียวสิ" แล้วแมรี่ก็ค่อยก้มหัวลงขอร้องบางอย่างกับจิน "นี่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันขอร้อง ได้โปรดอย่าได้โกรธเกลียดเซร่าได้ไหม?"
"ทำไมล่ะ?"
"เซร่าเองก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายตั้งแต่กำเนิด เพราะมีเพียงแค่เธอกับเขาเท่านั้น แล้วก็เรื่องนี้อย่าไปบอกเธอเด็ดขาดเลยนะ สัญญาได้ไหม?" แมรี่ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ตอนนั้นฉันเองก็ไม่อยากจะสัญญาเท่าไหร่ เพราะว่าตนได้เคยผิดคำสัญญาไปแล้วรอบหนึ่ง แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่จริงจังของเธอแล้วก็เลยเลือกที่จะตอบกลับไป "ครับ!... ผมสัญญา"
"ค่อยยังชั่ว ตอนแรกก็นึกว่าเธอจะเป็นคนโหดร้ายกว่านี้ซะอีก"
"นี่ข่าวลือเกี่ยวกับตัวของผมมันออกทะเลไปถึงไหนแล้วนิ?"
"บ้างก็ว่าเป็นพวกอารมณ์ร้อน ใช้แต่กำลังตัดสินปัญหา และก็เป็นพวกหื่นกามบ้าผู้หญิง"
"โหดร้าย! นี่ผมกลายเป็นอาชญากรไปแล้วหรือนี่!?"
"แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว! เธอก็เป็นเหมือนอย่างทั่วไป" แมรี่พูดอย่างยิ้มแย้ม
"แล้วต่อจากนี้คุณจะทำยังไงต่อ? มันลำบากมากนะครับที่จะเลี้ยงลูกด้วยตัวเพียงคนเดียว"
"นั่นสินะ ในเมื่อเธอไม่ยอมมาเป็นพ่อแทน สุดท้ายแล้วคงต้องไปเป็น ซิสเตอร์ ปกระจำโบสถ์เท่านั้นแหละ เหมือนว่าจะมีคนรวยใจดีท่านหนึ่งเขาอยากทำบุญโดยการเปิดสถานที่รับเลี้ยงกำพร้า และนี่ก็เป็นโอกาสที่ดีด้วยที่ฉันจะได้ทั้งทำงานกับดูแลลูกของฉันไปด้วย อ๋อ! จะว่าไปลืมบอกไปเลยว่าเธอชื่อ "ริเอล" เป็นเด็กผู้หญิงที่ค่อนข้างน่ารักเลยล่ะ"
แล้วเสียงนาฬิกาก็ดังขึ้นมา "ตายแล้ว!นี่มันก็ถึงเวลาแล้วนี่ พูดเพลินไปหน่อย ก่อนที่ฉันจะไปขอบอกวิธีที่ทำให้เซร่าใจเย็นลงแล้วกัน เพื่อในอนาคตพวกเธอสองคนจะคืนดีกัน" แล้วแมรี่ก็เข้ามากระซิบที่ข้างหูของจินเบาๆถึงวิธีการทำให้เซร่าสงบสติลง
 ดีจริงๆที่ได้ผล...หลับไปแล้วงั้นหรอ? ช่วยได้ละนะ! นั่งรอสักประเดี๋ยวให้เธอตื่นแล้วกัน เธอนั้นไม่ได้ทำอะไรผิดไปหรอก เพราะฉันไม่ได้โกรธเธอเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ที่ได้สัญญากับ คุณ- แมรี่ ไว้แล้ว เพียงแต่สิงที่ชายคนนั้นทำให้เธอต้องมาสูญเสียพี่ชายของเธอไป คือ "ราอูล"ถึงแม้จะทำตัวเป็นแมวมองที่คอยจัดหานักสู้เข้าไปในลานประลอง แต่เบื้องหลังหมอนั่นเองที่เป็นคนขายยาเสพติดให้กับคนในบริเวณนั้น ไม่เพียงแต่นักสู้เท่านั้น แต่รวมไปถึงเด็กเล็กน้อยที่มันก็ได้ขายให้ ที่รู้มาเพราะว่าตำรวจคนที่มาด้วยกันในตอนนั้นบอกกับฉัน ผลจากการตรวจร่างกายดูแล้วมีสารเสพติดอยู่ในกระแสเลือด เซร่าน่าจะไม่รู้ว่าพี่เธอใช้ยา และคุณแมรี่เองก็เช่นกัน...แต่ถ้าไม่ได้ใช้ยาที่บ้านแสดงว่าได้รับจากอีกที่หนึ่ง นั่นก็คือ ที่สนามประลอง...
 พอรู้เรื่องทั้งหมดฉันได้ลองติดต่อเบอร์ของ "ราอูล" ไปแต่ไม่มีสายตอบรับแต่อย่างใด ถึงแม้จะมีสนามประลองใต้ดินอยู่แต่ว่าก็แทบไม่มีใครพบเขาเลย มีเพียงแค่คนใหญ่คนโตเท่านั้นที่จะรู้ว่าเขานั้นอยู่ที่ไหน? วิธีสุดท้ายจำเป็นต้องชนะ หอคอยบาเบล นับหลายสมัยจนได้รับความไว้วางใจ แต่ว่าฉันได้สูญเสียสิทธิ์นั้นไปแล้ว ทว่ามันยังไม่จบหรอก ถ้าเกิดว่าฉันได้ให้เฮนรี่ชนะแล้วขึ้นเป็นราชาได้ละก็ เวลานั้นแหละมันจะต้องชดใช้อย่างสาสม "ราอูล"
ไฟแค้นของจินตอนนี้เขาได้ตั้งมั่นปฏิญาณอย่างแรงกล้าว่าจะล้างแค้นแทนพี่ชายของเธอเอง สักพักหนึ่งเหมือนว่าเซร่าเธอจะนอนละเมอ "อย่า...ไปไหนอีกนะ...พี่ชาย"
 ขณะนั้นความแค้นของเขาก็ได้หายไป แล้วเอามือลูบหัวของเซร่าอย่างอ่อนโยนไปเรื่อยๆ จนกว่าเธอจะตื่น....
"ฉันจะปล่อยให้เธอรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด!! ไม่อย่างนั้นชีวิตที่สงบสุขของเธอนั้นจะไม่วันมาถึงขอให้ฉันเป็นคนเดียวที่ทำให้มันจบทีเถอะ"


…ฉันมันก็แค่พนักงานบริษัททั่วๆไป มีเงินเดือนพอเลี้ยงปากท้องครอบครัว วันๆแค่ไปทำงานและกลับบ้านในตอนเย็น ฉันไม่ค่อยได้ไปดื่มกับเพื่อนร่วมงานนักเพราะว่าตัวเองจะรีบกลับบ้านไปเจอหน้าครอบครัว กลัวว่าพวกเขาจะเป็นห่วงและฉันเองก็ยังอยากกลับไปทานอาหารฝีมือภรรยาของฉันด้วย อยากจะใช้ชีวิตที่แสนสงบสุขแบบนี้ตลอดไป ขอแค่นี้ก็เพียงพอ....
จินนั้นวิ่งมาจนถึงที่ตรอกที่ยาวที่สุดในเซนเตอร์ โดยปกตินั้นช่วงเวลาการคืนมีการวางแผงลอยจัดการค้าขายสิ้นค้าราคาย่อมเยาอยู่ มีทั้งอาหาร เสื้อผ้า ไปจนของใช้ทั่วไป คนพื้นที่จะเรียกว่าตลาดกลางคืน แต่ในเวลานี้นั้นมันเป็นเพียงแค่ตรอกยาวๆที่มืดสลัวๆ ร้างไร้ผู้คน มีเพียงแค่จินเท่านั้นที่อยู่ในตรอกนั้นเขาวิ่งหน้าตั้งไปเรื่อยจนเห็นบันอยู่ตรงหน้าเขา แล้วแน่นอนบันไม่รีรอที่จะจ่อปืนมายังที่เขา
 "มันดีแล้วหรอ? เป็นแบบนี้ตัวคุณเองก็จะใช้พลังในการเคลื่อนที่ผ่านมุมอับสายตาไม่ได้ แล้วก็หนีจากผมไม่ได้นะ…" จินพูดมาอย่างใจเย็นพร้อมวิเคราะห์โดยการกวาดสายตาไปยังรอบๆ เขาเองได้ข้อสรุปในการที่บันโจมตีในขณะที่เขากำลังวิ่งอยู่
"รู้ดีนี่! แต่แกก็มาได้แค่นี้แหละ!" พอสิ้นสุดเสียงบันก็ระดมยิงกระสุนนั่นมานับครั้งไม่ถ้วน
 ห่ากระสุนพุ่งตรงมาที่จินอย่างรวดเร็ว จินในเมื่อที่ไม่สามารถหลบได้นั้นเขาสะบัดแขนข้างขวาออกไปข้างอย่างแรง เกิดลมแรงจนพัดกระสุนนั้นกระจัดกระจายไปยังพื้นที่รอบๆข้าง บันที่เห็นถึงกับตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า แล้วเขาก็รีบรีโหลดกระสุนใหม่ทันทีอย่างร้อนรน แต่จินนั้นไม่รอช้าพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว บันเลยจะปาระเบิดควันแต่ว่าจินจับมือไว้ได้ทันแล้วศอกเข้าที่ปลายคางจนหน้าสั่น หลังจากนั้นจินพยายามเผด็จศึกโดยจับแขนทั้งสองข้างของบันแล้วกระโดดเข่าลอยใส่หน้าจนล้มฟุบสลบกลางอากาศ...
 "โทษทีนะ แต่ดูเหมือนว่าโชคจะเข้าข้างผม คุณน่ะแพ้แล้ว!" จินพูดจบแล้วเดินเข้าไปหาบันที่กำลังสลบจากการโจมตีเมื่อตะกี้นี้ แล้วจินก็หยิบกุญแจมือออกมาเพื่อจับกุมบัน แต่ในขณะที่กำลังจะพลิกตัวของบัน จู่ๆบันก็เหมือนจะได้สติกลับคืนมากัดไปที่หูของจินอย่างสุดแรงพร้อมกับเอาเท้าดันกระชากออกจนใบหูส่วนหนึ่งหลุดออก ใบหูของจินนั้นขาดกระจุดออกจากกันเลือดไหลรินซิบๆหยดลงพื้น
 จินที่โดนแบบนั้นเลยกัดฟันไว้แน่นพยายามไม่ให้เสียงร้องนั้นเล็ดรอดดังออกไป เขาหายใจถี่ขึ้นชีพจรเต้นรัว มันเจ็บปวดแสบเหมือนโดนไฟไหม้ที่ปลายหู แต่เขาก็พยามประคองสติของตนเองไว้ และเมื่ออาการเจ็บเริ่มซาลง สายตาของเขาตอนนี้จ้องมองไปที่บันตรงหน้าอย่างไม่ลดละ
 บันนั้นที่กัดหูของจินจนขาดนั้นลุกขึ้นราวกับผีดิบ ริมฝีปากเต็มไปด้วยเลือด ที่ปากนั้นคาบใบหูของจินอยู่แล้วเขาก็ถุยมันออก
 "จะ...ใจร้าย....จัง...นะครับ เนื้อของผมมันไม่ถูกปากหรือไง?" จินเอามือจับทีใบหูและเขาพยายามควบคุมสติไม่ให้ระเบิดออกมา ก่อนจะค่อยลดระดับมือลงเพื่อเป้นการจับจังหวะการหายใจของเขาเอง
 "ฉันเองก็จะมาแพ้ที่ตรงนี้ไม่ได้!!!" บันหยิบมีดขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าแทงจินพยายามหลบแต่เนื่องจากตอนนี้ยังคงสติได้ไม่นิ่งพอเลยโดนแทงไปที่ต้นขาของเขา จินที่เห็นดังนั้นเลยใช้ขาที่ยังไม่ได้รับบาดเจ็บถีบบันออกจากตัวของเขา นั่นเองทำให้ตัวเขาล้มลงไปนอนกับพื้น แต่ยังมีสติอยู่ครบ 32 การเคลื่อนไหวเขาทื่อลงเพราะอาการบาดเจ็บ เขาพยายามลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล
 "ยังไหวน่า...!!!" จินตะโกนเรียกพลังใจอย่างสุดเสียง
 บันที่เห็นดังนั้นเลยจะเผด็จศึกโดยการแทงไปที่หัว จินเอามือทั้งสองข้างรับการโจมตี บันที่เริ่มสู้แรงไม่ไหวเลยเตะที่ต้นขาของจินซ้ำจนแรงของจินนั้นเริ่มอ่อนลง
 จินเริ่มไม่ไหวเลือดก็ไหลออกจากบาดแผลเยอะเกินไป ถึงแม้ว่าจะสามารถฟื้นฟูให้หายได้ แต่มันก็ต้องใช้เวลา เหมือนตอนนี้สติค่อยๆเลือนรางเลย ถ้าเป็นแบบนี้แย่แน่ จินปล่อยแขนทั้งสองข้างที่รับการโจมตีของบันอยู่นั้นทันที แล้วในเสี้ยววินาทีนั้นเขาก็เอนตัวนอนลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว มีดนั้นได้ผ่านหน้าของเขาอย่างเฉียดฉิว และเขาใช้ขาข้างหนึ่งเตะเข้าที่กล่องดวงใจของบันอย่างสุดแรง จนสีหน้าของบันนั้นแสดงถึงความเจ็บปวด ใบหน้าสีเขียวปัด แววตาที่เหลือกจนแทบจะทะลุเพดานแล้วสลบลงไปอีกรอบ
 "แฮ่ก...แฮ่ก... แฮ่ก...." เสียงเหนื่อยหอบราวกับคนที่วิ่งเป็นระยะทางหลายกิโลเมตรด้วยความเร็วที่สูงมาก เขาค่อยๆสูดลมหายใจเข้า-ออกอย่างช้าๆ จนกลับมาเป็นปกติ ตอนนี้เขาแรงก็แทบไม่มีเหลือ เหมือนว่าบาดแผลที่หูนั้นเลือดจะหยุดไหลแล้ว แผลที่โดนแทงที่ขายังไม่หายสนิท แต่ก็ยังพอยืนไหว เขาดันตัวอย่างสุดแรงลุกขึ้นทั้งอย่างนั้นเลยทำให้ในตอนที่กำลังลุกนั้นเขาได้หันหลังให้บัน เพียงแค่ชั่วครู่นั้นบันก็เข้ามาจับตัวของเขาอย่างแน่นหนา
 "ดูเหมือนว่าฉันจะโชคดีกว่าแกนะไอ้หนู!" บันพูดแล้วแสยะยิ้มออกมา
 "คุณก็น่าจะไม่มีแรงเหลือพอจะกำจัดผมแล้วนิ?"
 "ใช่! มันก็เราทั้งคู่แหละ แต่ถ้าเป็นฉันอีกคนนึ่งนะเหลือเฝือ" พอพูดจบก็มีบันอีกคนหนึ่งเดินออกมาจากมุมตึก เขาเหมือนบันทุอย่างแต่กลับกันแค่ถืออาวุธคนละข้าง "พลังของฉันคือ "ด็อพเพิล" สามารถก๊อปปี้ตัวฉันอีกคนหนึ่งออกมาได้ เปรียบเสมือนการสะท้อนภาพตนเองบนกระจก เอาเลยยิงมาเลย!!!" บันทำการสั่งให้ด๊อพเพิลของเขาเล็งปืนกระบอกหนึ่งมาที่จิน
จินที่ได้ยินแล้วถึงกับหลุดขำออกมา"คุณรู้ไหม? ว่าตำนานของด๊อพเพิลคืออะไร?"
"แล้วมันยังไง? ในเมื่อสุดท้ายแกก็ต้องตายอยู่ดี!"
"ถ้ามีใครเกิดพบเห็นด๊อพเพิลของคนนั้น คนที่เป็นเจ้าของจะพบกับความโชคร้าย..."
ปัง!!!!!!!!!
 กระสุนสังหารพระเจ้า มันเป็นสิ่งที่ทางตระกูลแคปริคอนมอบให้ฉันมาก่อนที่งานคัดเลือกจะเริ่ม เห็นว่าเอาไว้รับมือกับเหล่านัมเบอร์โดยเฉพาะ หากโดนเข้าไม่ว่าจะที่ไหนก็ตามบนร่างกายมันจะทำให้นัมเบอร์คนนั้นอ่อนแรงคล้ายกับคนเป็นอัมพาต และผนึกพลังของคนคนนั้นชั่วคราว มีโอกาสเพยงแค่ 3 นัดเท่านั้น!.... ขอโทษด้วยนะไอ้หนู ที่ต้องให้นายมาเป็นบันไดเพื่อความปรารถนาของฉัน....
ในตอนที่ยันมั่นใจว่าตนเองชนะแล้ว! กระสุนก็หยุดกลางอากาศราวกับถูกอะไรบางอย่างมากั้นไว้...
"ทำไม! ทำไม!! ทำไม!!! ไงกระสุนนั่นถึงได้หยุดกลางอากาศได้ละ!!!" บันตะโกนออกมาเสียงดังจนจินนั้นแสบแก้วหู แต่ก็ไม่สามารถปิดหูได้เนื่องจากแขนทั้งสองข้างถูกจับอยู่
"ผมก็บอกไปแล้วว่าระวังจะโชคร้าย คุณลุง..." แล้วจินก็กระแทกหัวไปข้างหลังโดนจมูกของบันจนทำให้เขานั้นหลุดจากการจับล็อคได้
 บันเริ่มส่งเสียงโวยวาย"พลังของแกน่าจะเป็นการสะบัดแขนเพื่อสร้างลมไม่ใช่หรอ!?"
 "เมื่อตอนนั้นนะหรอ? อ๋อ! นั่นไม่ใช่พลังของผมตั้งแต่แรกแล้วละ…"
 "หมายความว่าไง?"
 "แต่เป็นท่านราชาที่เอายอมฟังความเอาแต่ใจของผมต่างหาก" แล้วจินก็ชี้นิ้วไปที่ข้างบนตึกชายรูปร่างบางตัวเล็กยืนอยู่ข้างบนดาดฟ้าของตึกมองลงมาข้างล่าง
 "ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? พวกแกรวมตัวกันตั้งแต่ตอนไหน?"
เฮนรี่ที่ยืนอยู่บนตึกนั้นก็กระโดดลงมาจากบนดาดฟ้า ในขณะที่ร่างกายเขาดิ่งลงอย่างรวดเร็วก็ใช้แขนทั้งสองข้างสะบัดลงข้างล่างเกิดกระแสลมแรงพัดต้านให้เขาได้อย่างปลอดภัย
 "นั่นสินะตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่ารู้สึกเจ็บที่คอจังใช้การดัดเสียงนี่ยากกว่าที่คิดอีกนะ"
 "ตอนนั้นเองสินะ!" บันรู้ได้ทันทีเลยว่าในตอนที่จินวิ่งหนีเขานั้นได้ส่งเสียงระหว่างทางเพื่อให้เพื่อนของเขาได้ยิน
 "ก็ถึงได้บอกไงว่าโชคเข้าข้างผม แล้วไอ้ส่วนเรื่องพลังของคุณนั้นผมเองก็รู้ได้สักพักแล้ว"
 "แสดงว่าแกนั้นจงใจเล่นตามน้ำทั้งอย่างนั้นสินะ"
จินที่ไม่ได้ตอบอะไรมานั้นได้แต่ทำหน้าเหมือนแสดงว่าไม่รู้ไม่ชี้ เฮนรี่ที่เห็นดังนั้นเลยพูดขัดจินว่า "นายนี่เป็นพวกบ้าชอบเล่นอะไรหวาดเสียวอยู่เรื่อยเลย ตอนนั้นนึกว่านายจะตายแล้ววะอีกเกือบเผลอเข้ามาช่วยแล้วไหมละ? ถ้านายไม่ส่งสัญญาณว่ายังไหวฉันคงพุ่งเข้ามาช่วยแบบไม่คิดชีวิตแล้ว"
 "แต่ก็ขอบใจนายนะที่ยอมไว้ใจฉันจนถึงที่สุด" แล้วจินก็ยื่นหมัดออกไปชนกับเฮนรี่
เฮนรี่ก็ชนหมัดกลับมาแล้วทั้งสองก็หันหน้าไปที่บันคนละฝั่งของตนพูดคำหนึ่งขึ้นมา "โทษทีนายคงมาได้แค่นี้แหละ!"
 บันที่เห็นว่าแผนของเขานั้นถูกทำลายลงอีกทั้งยังโดนเหยียดหยามกัดฟันกรอดๆ เขาโมโหจนถึงขีดสุดสั่งให้ด๊อพเพิลของเขาคว้างระเบิดควันลงพื้นพร้อมๆกับเขา และตัวเขาเองจะใช้โอกาสนี้หลบหนีเพื่อเตรียมการรับมือใหม่
 เมื่อควันโพยพุ่งจนมั่นใจว่าหนาพอที่จะแฝงกายหลบหนีได้ แล้วบันก็รีบวิ่งหนีด้วยความรวดเร็วทันที
 ไม่ไหว...ไม่คิดว่าจะโดนซ้อนแผน เอายังไงดี ตอนนี้เหลือระเบิดควันอีกเพียงแค่สองลูก ต้องไปตั้งหลักก่อน ตอนนี้แค่ไอ้หมอนั่นคนเดียวก็แทบแย่แล้ว หวังว่าด๊อพเพิลจะไม่โดนกำจัดไปก่อนนะ
 ในตอนที่บันวิ่งหนีอย่างสุดแรงนั้นหมอกควันที่เขาได้ขว้างทิ้งไว้นั้นก็ได้กระจายตัวออกไปไม่เหลืออะไรเลย หลังจากนั้นเขาก็เห็นจินวิ่งไล่หลังเขามาติดๆ
เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา....
หลังจากที่บันนั้นได้หลบหนีไปได้ไม่นานเนื่องจากเขาคิดแล้วไม่ว่ายังไงก็ยังไม่สามารถเขาชนะพวกจิน
 "อย่างนี้แย่เลยนะ...แล้วจะเอายังไงต่อดี?" เฮนรี่ถามจินขึ้นมา...
 บาดแผลของจินตอนนี้ก็หายแทบสนิทหมดแล้วจนสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างปกติ "แน่นอน! ก็ต้องตามไปอยู่แล้ว"
"ถ้างั้น" แล้วเฮนรี่ก็กางแขนทั้งสองข้างออกสะบัดไปข้างหน้าอย่างรุนเรง สักพักทำให้เกิดลมหมุนพัดควันกระจายหายไปทั้งหมด
"ถ้าอย่างนั้นฉันขอฝากทางฝั่งด๊อพเพิลทีนะ เหมือนว่าต้องกำจัดทั้งสองพร้อมกันไม่อย่างนั้นพลังจะไม่คลายออก"
"รับทราบ แล้วก็อย่าลืมสิ่งนี้ไปด้วย" เฮนรี่ดยนวิทยุมาให้จิน "ก็ว่าจะให้ในวันก่อนการคัดเลือก แต่ดันมีคนมาขัดเสียก่อน"
"ถ้าเกิดจัดการเสร็จแล้วจะรีบติดต่อมา"
ในตอนนี้บันที่วิ่งหนีอย่างสุดชีวิตโดยที่ข้างหลังของเขามีจินวิ่งไล่มาอยู่
 "บ้าเอ้ย!! ไอ้เด็กเวรนั่น มันใช้พลังของมันพัดหมอกวันของฉันหมดเลย"
จินที่วิ่งไล่หลังของบันก็ตะโกนมาว่า "รอก่อน! ยังไม่ได้ขอลายเซ็นเลย....รอเดี๋ยว!"
"ตามตื้อจังวุ้ย!" แล้วบันก็ยิงกระสุนหมุดนับสิบออกมาเพื่อถ่วงเวลา จินที่เห็นดังนั้นเลยกลิ้งหลบไปยังข้างถนนอย่างรวดเร็ว แต่นั่นก็ทำให้บันทิ้งห่างจากเขาไปเรื่อยๆ
"คลังแสงเคลื่อนที่หรือไง!? ยิงใส่ฉันไปตั้งขนาดนั้นยังเหลือกระสุนอีกหรือ?"
... ถ้ายังไม่มั่นใจว่าเอาชนะได้ก็อย่าพึ่งใช้สินะ! ดันพูดอะไรยุ่งยากซะได้ นี่สินะเวลานั้นนะ...!
ตั้งสมาธิที่ลมหายใจ.... ใส่แรงทั้งหมดไปที่ขาทั้งสองข้าง.... ความปรารถนาที่รุนแรงอยากที่จะไล่อีกฝ่ายให้ทัน! แล้วพุ่งไป...
 ร่างกายของจินพุ่งอีกจุดไปยังอีกจุดหนึ่งด้วยความเร็วสูงมาก....
....1 ครั้ง
 พลังของคุณจินคือการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วจนแม้แต่ตาเปล่านั้นไม่สามารถมองเห็นได้ แต่กระนั้นมันก็ใช้ติดต่อกันได้แค่ 3 ครั้งเท่านั้น! อีกทั้งระยะยังสั้นสุดๆ 1-2 เมตรเอง เพราะฉะนั้นแล้วควรใช้ผสมผสานกับการเคลื่อนไหวของตัวคุณเองจะดีมาก
 .....2ครั้ง
 แล้วถ้าเกิดใช้เกินจะเป็นอย่างไร?
 มันก็ไม่เกิดผลอะไรขึ้นทั้งนั้น เพียงแต่....ถ้าเกิดอีกฝ่ายรู้ถึงจุดอ่อนนี้ละก็ตัวคุณเองต่างหากที่จะจบไม่สวย โปรดระวังเรื่องนี้ไว้ด้วย
 3 ครั้งมันน้อยไปไหม?
 ผมบอกว่าคุณใช้ติดต่อกันได้แค่ 3 ครั้งเท่านั้น จริงๆแล้วมีเวลาคูลดาวน์อยู่ อย่างเช่นถ้าคุณใช้ทั้งหมดรวดเดียวจะใช้เวลารีใหม่ทั้งหมด 10 วินาที แต่ถ้าตัวคุณเองใช้แค่ 1 ครั้งแล้วรอใหม่จะใช้เวลาเพียงแค่ 5 วินาทีเท่านั้น!
 แล้วเวลาที่คูลดาวน์มาถึงนั้นจะรู้ได้ไง?
 ตัวคุณต่างหากที่จะรู้ได้ด้วยตัวเอง ถ้าตัวเองไม่รู้ก็อย่าหวังจะเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์คับขันเลย....
บันเองนั้นก็ตกใจที่ในเวลาไม่นานนั้นจินก็สามารถไล่ทันเขาแล้ว บันตัดสินใจสุดท้าย...
 ไม่มีเวลารีดหลดกระสุนใหม่แล้ว กลับกันระยะประชิดนั้นทางนี้เองก็แทบจะไม่ชนะ ถ้าอย่างนั้นก็ในช่วงเวลาที่แกมาใกล้ฉันที่สุดฉันเอามีดเสียบคอหอยของแกซะ!
บันกำมีดไว้ในมือจนแน่นเตรียมพร้อมที่จะแทงจิน
...ยัง
.....อีกนิด
....ตอนนี้แหละ!
ในตอนที่บันกลับหลังหันไปเพื่อที่จะโจมตีจินที่ไล่หลังมานั้น...ว่างเปล่า! ไม่มีใครอยู่ แล้วมันไปไหนแล้ว? บันกรอกตาไปรอบข้างหน้าของตนกลับไม่เห็นใครอยู่เลย ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับมานั้นหมัดตรงก็พุ่งเข้าหน้าของเขา เขาตอบสนองกลับโดยการเหวี่ยงมีดกลับไป...
...ไปไหนแล้ววะ?
จินไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว อีกสักพักก็มีการโจมตีจากทางด้านหลัง จินจับแขนทั้งสองข้างของบันและตีเข่าใส่ข้างหลังอย่างแรง จนทำให้บันหลังแอ่น แล้วจินก้มลงเพื่อหลบการเหวี่ยงมีดของบันอ้อมไปยังด้านหน้าและเผด็จศึกนี้ด้วยหมัดเสยที่ปลายคาง ร่างกายของบันราวกับโดนสิ่งที่แข็งราวกับก้อนเหล็กฟาดเข้าจนสลบกลางอากาศไปในที่สุด....
แล้วจินก็หยิบวิทยุที่เฮนรี่ให้มารายงายกลับไป
 "ทางนี้เรียบร้อย แล้วทางนั้นละ?"
-เช่นกัน ร่างกายของด๊อพเพิลเองก็หายไปแล้ว
 "รับทราบ อีกสักพักเดี๋ยวเจอกัน"
-แต่ว่านายแน่ใจแล้วหรอว่าจะทำแบบนี้จริงๆ อีกฝ่ายจ้องจะเอาชีวิตนายเชียวนะ
 "มันมีบางอย่างที่ยังคาใจฉันอยู่นะ มีแต่ต้องถามกับเจ้าตัวเองเท่านั้น"


-การคัดเลือกราชาจะเริ่มในอีก 5...4... 3...2...1...0
"งานเฉลิมฉลองได้เริ่มขึ้นแล้ว~ แด่การกำเนิดราชาของเราเพียงหนึ่งเดียว!!"
00.00 น
ทั่วทั้ง "เซนเตอร์" ตอนนี้เกิดเสียงเตือนภัยดังสนั่น แม้แต่ภายนอกเมืองนั้นก็ยังได้ยิน สำหรับใครหลายคนเสียงไซเรนนี้อาจจะฟังดูแล้วน่ารำคาญหู แต่สำหรับคนอีกกลุ่มๆหนึ่งเป็นสัญญาณสำหรับเริ่มการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต...
 จินค่อยเดินออกมาจากบริษัทที่ตระกูลอูทูสเป็นเจ้าของ มองดูบนท้องฟ้าที่มืดสนิทและท้องถนนกับตัวเมืองที่เงียบสงัด เหมือนไม่มีร่อยรองใครเหลืออยู่เลยแม้แต่คนเดียว
แต่แปลกใจทั้งที่ไม่น่าจะมีใครเหลืออยู่ใน เซนเตอร์ แล้วแท้ๆแต่กลับมีแสงไฟเปิดอยู่ในอาคารหลายแห่ง จะเรียกว่าเมืองร้างก็ไม่ถูกเสียทีเดียวคงจะต้องเรียกว่า "เมืองที่เคยมีสิ่งมีชีวิตอาศัยแล้วจู่ๆก็ถูกลบหายไป โดยอะไรสักอย่าง"
 ก่อนอื่นก็เรียบเรียงข้อมูลทั้งหมดที่มีก่อน อูลเคยบอกไว้ว่าในเขตซาร์ ทิศทางใต้ของเซนเตอร์ มีพื้นที่ตระกูล ไลบร้า กับแคปริคอนอยู่ เป็นไปได้ตอนนี้ก็อยากจะเลี่ยงการปะทะให้ได้มากที่สุดแล้วรีบไปสมทบกับเฮนรี่ก่อน
เมื่อคิดได้ดังนั้นจินก็รีบวิ่งเพื่อไปสมทบกับเฮนรี่ทันที...ในระหว่างที่วิ่งนั้นเขาก็ได้สอดส่องไปยังบริเวณโดยรอบอย่างระมัดระวัง
 ถ้าจำไม่ผิดแถวๆนี้น่าจะมีฝาท่อระบายน้ำอยู่นี่ ถ้าเราใช้ท่อนั้นเป็นทางลัดจะทำให้สามารถไปหาหมอนั่นได้เร็วขึ้น
ขณะที่จินกำลังเดินทางไปสมทบกับเฮนรี่นั้น ก็บังเอิญพบเด็กสาวคนหนึ่งผมยาวสีเงิน สวมชุดเดรสสีขาวยาว เดินเท้าเปล่าแล้วมาล้มสะดุดต่อหน้าจิน
 เด็ก?....จินเลยเข้าไปหาเด็กสาวนั้นทันที คาดว่าน่าจะเป็นผู้ตกค้างที่อพยพไปไม่ทัน
 "สาวน้อยเป็นอะไรไหม?" เขามองไปที่ร่างกายของเด็กสาวนั้นไม่พบหมายเลขบนมือแต่กลับเห็นรอยแผลถลอกอยู่บนเข่าของเธอ อีกทั้งขาของเธอดูเหมือนจะเคล็ดจากการล้มเมื่อตะกี้นี้ด้วย "รอเดี๋ยวนะ!" แล้วจินก็ทำการหยิบผ้าพันแผลปฐมพยาบาลที่ข้อขา "เรียบร้อย...!"
 "ขอบคุณค่ะ..." เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาจนแทบจะต้องเอาหูไปใกล้เพื่อให้ได้ยิน
 " แล้วทำไมหนูถึงมาอยู่ที่นี่ละ? ตอนนี้ที่นี่มันอันตรายนะ...พลัดหลงกับคุณแม่หรือเปล่า"
สาวน้อยคนนั้นส่ายหน้ามาโดยที่ไม่ได้พูดอะไร จินที่เห็นก็อดสงสารไม่ได้เลยอาสาที่จะพาไปส่งเอง "งั้นเดี๋ยวพี่ชายพาไปสงยังที่ปลอดภัยเอาไหม?" แล้วเขาก็นั่งยองหันหลังให้สาวน้อยนั้นขึ้นไปขี่บนหลัง..
 สาวน้อยคนนั้นค่อยๆไต่ขึ้นมาเนื่องจากอาการบาดเจ็บที่ข้อขาเลยทำให้ช้าไปบ้าง แต่เธอก็ขึ้นมาได้สำเร็จ จินที่เห็นดังนั้นแล้วรีบลุกขึ้นและวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
...ทำไมถึงมีเด็กอยู่ในเซนเตอร์ได้หละ ทั้งที่น่าจะมีการอพยพไปแล้วเรียบร้อยแล้วนิ? ที่แน่ใจคือเธอไม่ใช่นัมเบอร์แน่นอน แต่มันก็น่าแปลกทั้งที่ในเซนเตอร์ไม่มีคนเหลืออยู่แล้วทำไม? ดูเหมือนไม่ได้ตื่นตระหนกกับเหตุการณ์เลย แถมยังไม่กลัวคนแปลกหน้าที่เข้ามาหาอีก เอาเป็นว่าตอนนี้พาเด็กนี่ไปส่งยังที่ลี้ภัยก็พอ....แต่ว่ามันอยู่ที่ไหนกันเนี่ย!
ที่ลี้ภัยในระหว่างกาคัดเลือกนั้นไม่อนุญาตให้นัมเบอร์คนใดก็ตามเข้าไปโดยเด็ดขาด เป็นสถานที่เอาไว้สำหรับผู้ที่ต้องการที่จะยอมแพ้ เสียสละการแย่งชิงราชาเลือกที่จะมีชีวิตรอด แต่จะถูกประทับตราทาสบนตัวสูญเสียอิสรภาพเป็นค่าตอบแทนการมีชีวิต
 ในตอนที่จินวิ่งนั้นเองสาวน้อยคนนั้นก็ได้สะกิดแผ่นหลังของจินเบาๆ "พี่ชายหยุดก่อน!"
"พูดอะไร-" ในขณะนั้นก็มีสิ่งที่คล้ายๆตะปูพุ่งเข้ามาปักที่ต้นขาของจิน ทำให้เข่าทรุดลงไปกับพื้น
"พี่ชายหลบเร็ว!!!" เด็กสาวตะโกนอย่างสุดเสียง
หลังจากนั้นก็มีสิ่งที่คล้ายๆกันออกมาจากมุมมืดของตึกพุ่งมา แต่ว่าจินกลับกอดเด็กสาวนั่นไว้แน่นกันไม่ให้เธอต้องโดนลูกหลง สิ่งนั้นเข้าปักอยู่บนแผ่นหลังของจิน แต่เนื่องจากที่เขานั้นได้สวมชุดเกราะกันกระสุนไว้เลยทำให้ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ ยกเว้นส่วนต้นขา
 เงาชายคนหนึ่งเดินออกมามุมมืดนั้น ชายสวมเสื้อยืดสีดำสนิทนั่นคือ "บัน" เขาจ่อปืนมามายังที่จินแล้วพร้อมยิงอีกรอบ
 จินเลยชูมือขึ้นทั้งสองข้างแล้วพูดออกไปเสียงดัง "อย่าพึ่งยิงนะ! ตรงนี้มีเด็กอยู่...เหมือนว่าจะมีคนตกค้างในการอพยพ ขอเถอะ! ขอให้ฉันพาเธอไปส่งแล้วเราค่อยมาตัดสินกัน!"
 "เด็ก!? ที่นี่มันจะไปมีได้ยังไง?...อย่ามาแหลให้ยาก" บันไม่เชื่อแล้วกำลังจะยิง แต่ในขณะนั้นเองเด็กสาวคนนั้นก็เข้ามาขวางไม่ให้บันได้ยิง เธอเอาตัวเองยืนบังตัวของจินที่นั่งทรุดอยู่...
 "พี่ชายไม่ได้โกหก...อย่ามารังแกเขานะ!!!" ตัวของเธอหลุดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่นั้นจินก็ไม่รู้
สิ่งนั้นทำให้บันตกตะลึงพูดไม่ออก มือทั้งสองข้างสั่นจนอาวุธที่อยู่ในมือจู่ๆก็หลุดออกจากมือ แล้วเขาก็ค่อยๆเดินเข้าหาเด็กสาวนั่นพร้อมด้วยสีหน้าที่ซาบซึ้งจนน้ำตาค่อยๆซึมไหลออกจากตาของเขา "เบล..."
 ในช่วงเวลาที่บันจะถึงเด็กสาวนั่น เสียงระฆังก็จู่ๆดังขึ้นมา เสียงก้องกังวานดังไปทั่วทั้งเซนเตอร์ จนให้สายตาทุกสายตามองไปที่ทางเดียวกัน แต่เมื่อเสียงนั้นค่อยๆแว่วจางหายไป ตอนนั้นทั้งจินและบันต่างก็พยายามมองไปยังรอบๆกลับไม่พบเด็กสาวนั่นอยู่เลย...
 "เมื่อกี้...อะไรนะ?" บันเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย
จินก็ค่อยๆลุกขึ้นมาแล้วดึงหมุดเหล็กที่ปักอยู่ที่ต้นขาออก โดยปกติแล้วถ้าเป็นคนปกติจะไม่ให้ดึงออกเด็ดขาดเพราะอาจจะทำให้หลอดเลือดเสียหายและเสียเลือดหนักกว่าเดิม แต่ร่างกายของเหล่านัมเบอร์ สามารถที่จะฟื้นฟูบาดแผลนั้นได้ตราบโดยที่บาดแผลนั่นไม่สามารถปิดชีพเขาได้ทันที
 หลังจากนั้นเขาก็โยนหมุดนั้นออกจนเกิดเสียงดัง นั่นเองทำให้บันที่กำลังสับสนกับสถานการณ์นั่นตั้งสติได้แล้วหยิบปืนที่เขาทำตก ยิงไปที่จินนับครั้งไม่ถ้วน แต่จินเอาตัวเองพุ่งหลบไปข้างๆอย่างรวดเร็ว บันที่รู้ว่าตอนนี้กระสุนหมดแล้วจำเป็นต้องรีโหลดใหม่ ในช่วงนั้นสบโอกาสจินพุ่งเข้าหาบันอย่างรวดเร็วแล้วง้างหมัดชกไปอย่างรุนแรง
บันจงใจตั้งรับหมัดนั้นด้วยแขนข้างที่ถือปืน เลยทำให้ไม่สามารถรีโหลดกระสุนซองใหม่ได้ทัน เขาแก้สถานการณ์โดยการถีบจินให้ถอยออกไป และรีบปาระเบิดควันเพื่อที่จะบังสายตาของจิน
 ควันสีขาวหนาเตอะโพยพุ่งไปรอบๆบริเวณ จินที่โดนถีบออกมาตั้งท่าพร้อมรับการบุกของบันที่จะมาได้จากทุกทิศทาง ไม่ทันขาดคำบันก็พุ่งเข้ามาแทงเขาด้วยมีด จินเอาแขนทั้งสองข้างไขว้กันเป็นรูปกากบาทรับการแทงนั้น จับข้อมือของบันแล้วบิดตัวศอกกลับเข้าที่หน้าของบันอย่างจังทำให้เขาแทบล้มทั้งยืนเดินเซแฝงตัวเข้าไปในควัน และเมื่อตอนที่จินเปิดช่องว่างก็แทงมีดเข้ามาแบบเดิม จินเองก็รับมือแบบเดิมเช่นเดียวกัน แต่ว่าเมื่อเขาสังเกตดูดีๆแล้วมีดกลับไปอยู่กับมืออีกข้างหนึ่ง เหมือนว่าบันจะปรับตัวเข้ากับการเคลื่อนไหวของจินได้เลยเลือกที่จะเปลี่ยนมือถืออาวุธให้เป็นอีกข้าง มีดนั้นกำลังจะแทงเข้าคอของจิน เขาเลือกจะจับข้อแขนของบันไว้แน่นดึงตัวเองเข้าหาบันอย่างแนบชิดจนได้ยินเสียงหายใจซึ่งกันและกัน เลยทำให้มีดของบันพลาดเป้าไป จินที่เห็นแบบนั้นเลยใช้หัวของเขาเขกไปที่หัวของบันอย่างแรง จนทั้งคู่ถอยออกกันไป บันกลับไปแฝงในควันอีกรอบ และเหมือนว่าหมอกควันนั้นจะค่อยๆจางหายไปจนเกือบหมด บนถนนนั้นก็เหลือเพียงแค่จินที่อยู่คนเดียว...
 ทางด้านของบันหลังจากที่หนีออกมา ก็มาคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อกี้...
 หมอนั่นมันเป็นตัวอะไร? สัญชาตญาณ การตัดสินใจเพียงเสี้ยววินาทีอีกทั้งการเคลื่อนไหวนั่นอีก ขนาดที่ยังไม่ได้พลังเลยแท้ๆ กลับสามารถดึงศักยภาพอกมาได้ถึงเพียงนี้ ไม่ไหวแฮะอาวุธของฉันอุส่าทำขึ้นมาเองจะเสียเปล่าหรือนี่? ถึงแม้ว่าอนุภาพจะไม่เท่ากระสุนจริงแต่มันก็น่าจะเจาะกะโหลกได้อยู่ไม่ยากเย็น แต่มันยิงไม่โดนสักทีนี่สิ! เหมือนว่าหมอนั่นก็รู้แล้วว่าฉันพยายามเล็งที่หัวด้วย
แล้วบันก็หยิบปืนกระบอกหนึ่งที่ยิงได้แค่ทีละนัดขึ้นมารีโหลดไว้
 "ใจจริง...เป็นไปได้ก็ไม่อยากจะใช้สิ่งนี้เลยกระสุนสังหารพระเจ้า ที่เหลือก็ฝากนายด้วยนะ"
ทางด้านของจินหลังจากที่บันหนีไป เขาก็ค่อยๆดึงหมุดที่ปักติดกับเกราะกันกระสุนข้างหลังของเขาออก บาดแผลที่ต้นขาก็ฟื้นฟูมาเต็มร้อยแล้ว ในระหว่างนั้นเขาก็นึกถึงสิ่งที่โลแกนเคยพูดกกับเขาไว้...
 คุณจินระวังไว้ด้วยนะครับ ไม่มีนัมเบอร์คนไหนเปิดเผยพลังความสามารถออกมาซึ่งๆหน้า โดยเฉพาะตัวคุณเองนั้นมีพลังที่แข็งแกร่งก็จริงแต่ก็ยังมีจุดอ่อนที่ร้ายแรง เป็นไปได้ถ้าคุณยังไม่มั่นใจว่าสามารถเอาชนะอีกฝั่งได้...ก็ควรหนีครับ
...หนี?
 ..ใช่ครับ! โดยที่ห้ามใช้พลังเด็ดขาด ถ้าเป็นคุณละก็ทำได้แน่
"ผมจำได้ขึ้นใจเลยละ" เมื่อจินทำการดึงหมุดที่ปักอยู่ออกหมดแล้วก็รีบวิ่งไปสมทบกับเฮนรี่ ในขณะที่เขาวิ่งผ่านตึก ตอนนั้นเองบันก็พุ่งเข้ามาแทงด้วยมีดอีกรอบจากมุมมืดของตึก จินทำการหลบการแทงนั้นอย่างเฉียดฉิวและหันหลังกลับไปมองบันแต่ว่าไม่มีใครอยู่
 "ภาพหลอน?" แล้วบันก็โผล่มายังอีกฝั่งหนึ่งยิงไล่มาเช่นเดิม จินรับมือโดยการเอาแขนเข้าป้องกันเพื่อไม่ให้โดนจุดตาย หมุดแต่ละอันปักตามแขนทั้งสองข้างและทั่วทั้งตัวของเขา เมื่อจินลดการ์ดลงกลับไม่พบเจอบันอยู่ตรงนั้นแล้ว "อีกแล้ว?"
 เพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้นบันก็โผล่มาจากข้างหลังอีกรอบ แต่ครั้งนี้ราวกับจินนั้นมีสัมผัสที่หกสามารถรับการแทงนั้นแล้วสวนกลับชกเข้าที่หน้าอย่างจัง บันโดนไปถึงกับเซเดินถอยหายไปในความมืด
 จินที่รู้ได้เลยว่าถ้าเข้าไปเป็นกับดักแน่ๆ เลยเมินและดึงหมุดทีปักตามแขนออกจนหมด แล้ววิ่งต่อเพื่อไปสมทบกับเฮนรี่ ครั้งต่อมาบันโผล่จากอีกฝั่งแล้วยิงกระสุนหมุดเหล็กมา แต่จินที่รู้ทันเลยกลิ้งหลบกระสุนทั้งหมด เมื่อแหงนหน้ากลับไปมองดูบันก็มาอยู่ข้างหลังของเขาแทงมีดมาที่คอเพื่อหวังจะเผด็จศึก จินพุ่งเอนตัวไปข้างหลังอย่างรวดเร็วจนชนกับบัน เมื่อหันกลับไปบันก็ได้หายตัวไปในมุมมืดอีกแล้ว มันเป็นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับตอนนี้อยู่ในลูปที่ถูกไล่ล่าโดยฆาตกรโรคจิตในหนัง
ในขณะที่วิ่งนั้นจินเองก็นึกหาวิธีการรับมือไปด้วย
 ...มันแปลก? ทั้งที่จะยิงกระสุนจากที่มืดๆก็ได้แท้แต่นี่กลับแสดงตัวออกมาเพื่อที่จะยิงเสมอ อีกทั้งทำไม? ถึงสลับกับการใช้มีดด้วยละ? ประหยัดกระสุน? โธ่เว้ย! ไม่มีเวลาให้คิดเลยตอนนี้ ยิ่งโดนไล่ต้อนให้ห่างจากเฮนรี่ออกไปเรื่อยแล้ว คิดสิ! คิดสิ! มันน่าจะมีอะไรที่เป็นจุดเชื่อมโยงสักจุดสิ! ......ก็ได้! ในเมื่อต้องการแบบนั้นฉันเองก็จะเล่นด้วย เดิมพันกันว่าจะออกหัวหรือก้อย
 หลังจากที่จินตัดสินใจที่จะเดินไปตามแผนของบัน เขาก็พยายามยั่วโมโหบัน โดยการร้องขอความช่วยเหลือ วิ่งด้วยท่าทางที่อ้อนแอ้นราวกับผู้หญิง "ช่วยด้วยค่า~ ใครก็ได้~ ดิฉันกำลังจะโดนข่มขืนแล้ว....."
จินตะโกนไปตลอดทางจนมาถึงตรอกที่ยาวที่สุดของเซนเตอร์


เซร่าตื่นขึ้นมาในขณะที่ตนเองนั้นหนุนตักของจินอยู่ที่ม้านั่งในสวนสาธารณะ พลางนึกในใจถึงเหตุการณ์ก่อนที่ตนเองจะหลับไป เธอลุกพรวดพราดราวกับฝันร้ายจนทำให้จินที่กำลังเคลิ้มหลับสะดุ้งตื่นทันที
 "อ้าว! ตื่นแล้วหรอ?"
"....." เซร่าเขินหนักมากได้แต่เพียงพยักหน้าตอบโดยที่ตนเองไม่ได้พูดออกไป
"ถ้าอย่างนั้นนี่ก็ใกล้จะมือแล้วพวกเรากลับกันเถอะ?"
"เดี๋ยวก่อน! ฉันยังมีที่หนึ่งที่ต้องไปอยู่"
ในบรรยากาศที่ดวงตะวันใกล้จะลับขอบฟ้า แสงสีส้มพาดผ่านเมืองนี้ก่อนที่จะค่ำทั้งสองได้เดินไปด้วยกัน พร้อมพูดคุยเรื่องสัพเพเหระจนมาถึงที่หมาย เซร่าพาจินมายังโบสถ์ที่อูลเคยบอกระหว่างทางที่ไปยังบริษัท เซร่าจูงมือของจินพากันเดินเข้าไปในนั้นไดพบกับซิสเตอร์คนหนึ่งที่หน้าตาคุ้นเคย
 "พี่แมรี่! หนูมาเยี่ยมแล้ว" เซร่าพูดจาเสียงดังจนแมรี่ที่กำลังวุ่นในการดูแลเด็กนั้นหันกลับมา
 "อ้าว! แล้วอีกคนที่มาด้วยอย่าบอกนะว่า...คืนดีกันแล้วหรอ?"
"ทั้งสองคนเคยเจอกันแล้วใช่ไหม?"
"ก็เซร่าไม่เคยถามนี่ เราสองคนเคยพบกันแล้วหลายครั้งด้วยแหละ" เธอพยายามเอื้อมมือมาจับที่จิน
เซร่าที่เห็นดังนั้นเลยพยายามห้ามไว้ได้ทัน "เป็นซิสเตอร์ ห้ามแตะต้องผู้ชายไม่ใช่หรอ? พี่แมรี่"
"ขอโทษที! พอดีมันเคยชิน" เธอชักมือกลับอย่างรวดเร็วแสดงท่าทางเสียดาย
"นายเองก็เหมือนกัน ทำไมไม่เห็นบอกเรื่องนี้เลยละ?" เซร่ามีโมโหหันกลับมาถามที่จิน
"ก็เธอไม่เคยถามนี่ เลยไม่ได้บอกไป" จินตอบพร้อมกับหลบสายตาหนี
"อย่างนี้ฉันก็เหมือนคนโง่เลยสิ? ถ้างั้นเรื่องที่พี่แมรี่มาทำงานเป็นซิสเตอร์ดูแลเด็กก็"
"เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วจ้า~" แมรี่พูดด้วยน้ำเสียงที่หวานแหวว "แล้วที่มาวันนี้คงไม่ได้จะมาเยี่ยมเฉยๆหรอกนะ"
"ที่จริงก็ว่าจะเอาเขามาปรับความเข้าใจกัน เกี่ยวกับเรื่องในตอนนั้น แต่เท่าที่เห็นคงไม่ต้องแล้วละ"
ขณะที่ทั้งสามพูดคุยกันอยู่ก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินเตาะแตะเข้ามากอดที่ขาเซร่าอย่างทุลักทุเล "น้าเซร่า กะ..กลับมา...แล้ว"
"ริเอล! ไม่เจอกันนานโตขึ้นเยอะเลยนะ" เธออุ้มริเอลกอดและหอมเบาๆ เหมือนว่าเธอจะชอบไม่น้อยดีใจใหญ่เลย
นี่เป็นครั้งแรกที่จินได้เห็นริเอล ถึงแม้จะรู้ว่าเธอชื่ออะไรแต่แทบไม่มีโอกาสได้พบเลยเพราะต้องไปเรียนกับทำงานตลอดเลยไม่มีเวลา เขาเลยลูบหลังของเธออย่างอ่อนโยนแทน
"เธอน่ารักใช่ไหมล่ะ?" แมรี่พูดพลางยิ้มไปด้วย
"จริงอย่างที่คุณบอกเลย" เขายิ้มกลับ..
ในอ้อมกอดของเซร่าท่ามกลางเสียงเด็กที่เดินวิ่งเล่นกันไป-มา และแล้วริเอลก็ค่อยหลับไป
 "หลับซะแล้ว! สงสัยวันนี้จะเหนื่อย" แมรี่พูดขึ้นมาก่อนจะนำตัวของริเอลกลับไป "ถ้าไม่ว่าอะไรอยู่กินข้าวเย็นก่อนไหม?"
"ไม่เป็นไรค่ะ! เห็นว่าพี่กำลังยุ่งๆอยู่ด้วย ที่จริงแล้ววันนี้มาหาเจ้าหญิงตัวน้อยแค่นั้นเอง" เซร่าตอบปฏิเสธไป
"น่าเสียดายแย่เลย อุตส่าห์นานๆทีจะได้เจอกัน" เธอพูดพลางพร้อมกับกล่อมริเอลไปด้วย
"ก็ช่วยไม่ได้นิ! งานมันก็เยอะพอสมควร"
"ถ้างั้นก็ไม่รบกวนเวลาทั้งสองอยู่ด้วยกันแล้ว ไว้รอบหน้าอย่าลืมพาเขามาอีกด้วยล่ะ" แล้วเธอก็หันไปยิ้มแล้วพูดกับจินว่า... "ขอบใจนะที่รักษาสัญญา"
จินพยักหน้าตอบแล้วเดินออกจากโบสถ์ไปพร้อมกับเซร่า
ตอนนี้ภายนอกก็มืดจนแทบจะไม่เห็นทาง มีเพียงแสงไฟสว่างตามทาง จินและเซร่าทั้งสองตัดสินใจว่าจะกลับกัน จึงค่อยๆเดินพร้อมกับพูดคุยเรื่องที่ออกมาเที่ยวในวันนี้ ในขณะนั้นเองเซร่าก็ถามจินขึ้นมาว่า...
"เป็นไงบ้างวันนี้?"
"หมายถึงเรื่องที่พาฉันออกมาเที่ยวหรอ? ก็ไม่ได้แย่หรอก แอบสนุกเหมือนกัน ปกติแล้วฉันแทบไม่ได้ออกไปเที่ยวกับใครที่ไหนเลยนอกจากเฮนรี่ ที่เหลือก็ทำแต่งานกับไปเรียน"
"ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น แต่ที่ฉันหมายถึงนะ คือนายมีจุดประสงค์ที่รอดกลับมาไหม?" เธอจ้องมองที่ฉันอย่างจริงจัง ด้วยแววตาที่เหมือนกำลังคาดหวังอะไรบางอย่าง
ฉันอ้ำอึ้งพูดติดๆขัดๆ ปากก็เริ่มสั่นแปลกๆ พยายามข่มความรู้สึกนั้นกัดปากของตัวเอง "ฉะ..ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เธอเองก็กลับไปก่อนได้เลย"
ฉันเลือกที่จะวิ่งหนีแล้วไม่ได้ตอบอะไรกลับไป จะหาว่าขี้ขลาดก็ว่าได้ เพียงแต่ไม่อยากจะให้ความหวังกับเธอก็เท่านั้น! ทุกย่างถึงแม้ว่าจะวางแผนไว้ดีอย่างรอบคอบแล้วก็ตาม แต่มันก็มีโอกาสที่ฉันจะตายได้เหมือนกัน ถ้าเกิดฉันไม่รอดขึ้นมา อย่างน้อยหมอนั่นก็สามารฝากฝังได้ อาจจะทำในสิ่งที่ฉันทำไม่ได้ให้เป็นไปได้...
ส่วนทางเซร่าที่ไม่ได้รับคำตอบใดจากจินก็กำลังเดินกลับไปอย่างเหงาหงอย...
ผ่านทั้งสถานที่เที่ยวด้วยกัน กินอาหารด้วยกัน พูดคุยด้วยกัน ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่วันๆเดียวก็ตาม ฉันก้อยากจะมาเที่ยวกับนายใหม่อีกรอบ อยากใหรอดชีวิตกลับมา ไม่ว่าจะต้องทิ้งเกียติหรือศักดิ์ศรีก็ตาม ขอแค่มีชีวิตอยู่ก็เพียงพอ ฉันอยากจะได้ยินคำตอบนั้นจากนายว่า... "ไว้มาเที่ยวกันใหม่อีกครั้งหนึ่ง" ในตอนนี้เซร่าถึงที่พักของตนเองและกำลังขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องของเธอ
 "สนุกน่าดูเลยนี่? ยายแมวขโมย" เสียงของหญิงปริศนาดังขึ้นข้างหลังของเซร่า นั่นคือไมร่าที่ล็อคคอของเซร่าอย่างแน่นหนาและเอาของแหลมคมยาวคล้ายหมุดจ่อไปที่ขมับของเธอ
"ใครกัน?"
ทำไมถึงมีคนที่ไหนไม่รู้เข้าข้างหลังฉันได้ ทั้งที่ในลิฟต์ไม่น่าจะมีใครอยู่เลยแท้ๆ
"สีหน้าแบบนั้นคงสงสัยสินะ? ไม่ต้องห่วงเธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร แต่ช่วยตายที่นี่" ไมร่าง้างหมุดแหลมอย่างสุดแรงกำลังจะแทงไปที่ดวงตาของเซร่า ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเปิดประตูลิฟต์ เหมือนว่าจะมีคนเข้ามาพอดี
พอเมื่อเซร่าเห็นว่ามีคนเข้ามาความรู้สึกแถวบริเวณคอก็หายไป พอหันกลับไปดูข้างหลังก็ไม่มีใคร คนที่เดินเข้ามาเห็นว่าเธอนั้นทำแบบนั้นทำไม? เธอหายใจถี่มากราวกับเป็นหอบ อีกทั้งเสียงเต้นของหัวใจกับชีพจรก็ดังจนคนข้างๆได้ยิน เมื่อถึงชั้นที่พักอยู่เธอรีบออกที่นั่นอย่างเร็วใช้กุญแจไขเปิดประตูแล้วเข้าไปในห้องของเธออย่างรวดเร็ว เธอพิงประตูทิ้งไว้อย่างนั้นจนค่อยสงบสติอารมณ์ของตนเองได้ คิดในใจ "(เมื่อกี้นี้คืออะไร? แต่ที่แน่ๆมันไม่ใช่ภาพหลอนแล้วเสียงที่ได้ยินนั่นอีก)" เซร่าเอามือจับไปที่บริเวณคอแล้วคิดอย่างใจเย็น แล้วจู่ๆไฟในห้องก็ดับลง เธอมองไม่เห็นอะไร พยายามเอามือถือในกระเป๋าออกมาส่องกวาดไปทั่วทั้งห้อง แต่ก็ไม่พบอะไร เลยเดินไปเปิดไฟ แล้วเปลี่ยนชุดที่ใส่ออกไปใส่ชุดนอนแทน"(เหมือนว่าจะเหนื่อยยังไงไม่รู้ เอาเป็นว่านอนพักผ่อนก่อนแล้วกัน)" เธอปิดไฟแล้วทิ้งตัวลงนอนโดยที่คิดเพียงแค่ว่าตอนนี้อยู่ในห้องคงปลอดภัย
 ในตอนที่เธอกำลังเคลิ้มใกล้จะหลับ ขณะที่สายตาที่จ้องมองเพดาน เพียงแค่ชั่ววินาทีที่กระพริบตานั้นเธอเห็นหญิงคนหนึ่งนั่งคร่อมร่างกายของเธอ
 ไมร่าเอามือข้างหนึ่งปิดปากเซร่า โดยที่ขณะที่นั่งคร่อมนั้นก็เอาเข่าสองข้างทับไว้ที่แขนของเซร่าเพื่อไม่ให้ดิ้นหนี ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามดิ้นอย่างสุดแรงอย่างไรแต่มันก็ไร้ความหมาย ไมร่าค่อยเอาหน้ามาใกล้เซร่าที่กำลังนอนดิ้นอยู่ ในห้องที่มืดอีกทั้งปอยผมที่ปิดหน้าอยู่ให้เห็นใบหน้าไม่ชัดแล้วกระซิบที่ข้างหูของเธอเบาๆ "วันนี้มีความสุขมากสินะ?" พอสิ้นสุดเสียงก็ง้างหมุดแหลมนั้นอย่างสุดแรงกำลังจะแทงมาที่ดวงตาของเซร่า ทันใดนั้นเองเสียงข้อความก็ดังที่โทรศัพท์ของไมร่า ทำให้เธอหยุดชะงักหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความ ด้วยแสงสว่างทำให้เซร่าเห็นหน้าของไมร่าได้ชัดเจนขึ้น ใบหน้าที่สวยงามแต่แววตานั้นเต็มไปด้วยแรงอาฆาตพยาบาทจ้องมองมาที่เธอ แล้วปักหมุดนั้นลงไปที่ข้างหัวของเซร่าทำให้เตียงนั้นเป็นรู ด้วยความกลัวเลยทำให้เซร่าหลับตาขณะนั้น พร้อมเสียงกระซิบที่หลอนหู "ครั้งนี้ถือว่าแกโชคดี แต่ครั้งหน้า..." หลังจากคำพูดนั้นเซร่าก็ลืมตาขึ้นมาดูไม่พบใครอยู่ตรงหน้าเลย แต่มีเพียงรูที่ถูกเจาะด้วยของแหลมคล้ายหมุดอยู่ข้างๆ
ทางด้านจินตอนนี้เสร็จธุระกำลังเดินออกจากห้องน้ำ ก็มีผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายพร้อมกับพูดสิ่งหนึ่งขึ้นมาว่า... "ฉันจะบอกข้อมูลเกี่ยวกับ "นัมเบอร์" คนสุดท้ายให้แต่นายต้องทำตามที่ฉันสั่งหนึ่งอย่าง…"
24 ชั่วโมงก่อนงานคัดเลือกจะเริ่ม...
,มีประกาศโดยตรงจากทางรัฐดังขึ้นทั่วเซนเตอร์
-เกิดเหตุการณ์สารเคมีรั่วไหล เพื่อความปลอดภัยให้ประชากรทุกท่านรีบทำการอพยพออกจาก "เซนเตอร์" โดยด่วน....ขอย้ำ!
ภายในห้องควบคุม สังเกตการณ์มีคนสิบกว่าคนทำการจัดเตรียมสถานที่เหมาะสำหรับการคัดเลือก ซึ่งดีลเลอร์เองก็ประจำอยู่ในห้องนั้นด้วย
-ตอนนี้ประชากรทั้งหมดเริ่มทำการอพยพออกจาก "เซนเตอร์" ไปยังสถานที่พักพิงชั่วคราวที่ทางเราได้จัดเตรียมไว้แล้วค่ะ คาดว่าจะใช้เวลาอย่างน้อย 5-6 ชั่วโมง
 "จัดการให้เร็วกว่านี้ ห้ามมีใครเหลืออยู่ใน "เซนเตอร์" นอกจากเหล่า "นัมเบอร์" เลยแม้แต่คนเดียว"
-ทางเราจะรีบดำเนินการโดยด่วน เปิดเส้นทางการจราจรอีกสองเส้นทาง เพิ่มจำนวนเจ้าหน้าที่อำนวยความสะดวก
-เส้นทางขาออกเกิดความชุลมุนมีเหตุการณ์ประท้วงของคนกลุ่มนึ่งที่ไม่พอใจครับ การอพยพออกจาก "เซนเตอร์" ในครั้งนี้ครับ ทางเราจะรีบส่งตำรวจติดอาวุธพร้อมควบคุมสถานการณ์
"จำนวนไม่ได้มากแล้วมีคนได้รับบาดเจ็บหรือป่าว?"
-ไม่มีในใครได้รับบาดเจ็บครับ เป็นเพียงแค่ประท้วงความไม่พอใจเฉยๆ
"ไม่ต้องส่งเจ้าหน้าที่ไป ปล่อยให้พวกเขาทำแบบนั้น ไม่ต้องไปใส่ใจเดี๋ยวพวกนั้นก็เลิกถ้ายิ่งไปทำอะไรตอนนี้มันจะยิ่งน่าสงสัยกว่าเดิม"
-แต่ว่าการอพยพมันจะ....
"ส่งเจ้าหน้าที่อีกคนสร้างสถานการณ์ ระเบิดที่ห่างไกลจากผู้อพยพ เอาให้ความเสียหายน้อยที่สุด!"
-รับทราบ!!!
-ตอนนี้การอพยพเป็นไปอย่างราบรื่นดี คาดว่าอาจจะเร็วกว่าเดิม 2 ชั่วโมง
"ทำได้ดีมาก!! เดี๋ยวฉันจะออกไปรับแขกที่มาจากดินแดนที่แสนไกลก่อน ถ้ามีปัญหาอะไรให้ติดต่อมา"
 แล้วดีเลอร์ก็เดินออกไปจากห้องควบคุม ไปยังที่ห้องหนึ่งที่มีจอแสดงถึงใบหน้าผู้ที่มีอำนาจทั่วโลกนับสิบคน
เมื่อดีลเลอร์มาถึงก็กล่าวคำต้อนรับ "ยินดีที่ได้พบเหล่าผู้มีอำนาจทุกท่าน"
-รอบนี้ค่อนข้างจากไปเร็วนะราชาองค์นี้
-แต่มันก็ดีเหมือนกัน ได้มีอะไรดูสนุกๆฆ่าเวลาเล่น
จำนวนผู้เข้าแข่งรอบนี้แปลกไปนะ
-อย่าคิดมากคุณป้า!แค่ลงเดิมพันสนุกๆก็พอ
-ฉันจำไม่ได้ว่ามีหลานที่ไม่รู้จักเคารพสุภาพสตรีอย่างแก!
"ทุกท่านสามารถเดิมพันใครก็ได้ เลือกกี่คนก็ได้ ในระหว่างที่การแข่งเริ่มห้ามใส่จำนวนเพิ่ม ที่นี่เราใช้ทองคำในการเดิมพัน เริ่มต้นที่ 100 ออนซ์ เอาล่ะ...เชิญลงเดิมพันกันได้!!"
ทางด้านของจินก็กำลังเตรียมตัว เขาสวมเชื้อยืดแขนกุดและกางเกงขายาวที่เคลื่อนไหวง่ายๆสีดำ สวมรองเท้าทหาร ตอนนี้กำลังตรวจสอบเสบียงที่ได้สั่งให้อูลไปหามา
"คุณจินในที่สุดเวลานี้ก็มาถึงแล้วนะครับ" โลแกนพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง
"เวลาที่ใช้ในการคัดเลือกท่าไหร่พอจะรู้ไหม?" จินใจเย็นกับสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างมากไม่กระโตกกระตากเกินไป
" จนกว่าจะมีผู้ชนะละ! แต่ว่าคุณนี่ดูเย็นมากกว่าที่ผมคิดอีกนะครับ" เขาเอ่ยปากชมเชย
"ถึงขนาดเล่นใหญ่ ปล่อยข่าวมีการรั่วไหลของสารเคมี แสดงว่าจะให้คนภายนอกรู้ไม่ได้จริงๆสินะ?"
จินหยิบปืนปกขึ้นมา พร้อมตรวจสอบจำนวนกระสุนสำรองใส่สายเก่ง
"อาวุธแค่นี้จะเพียงพอหรอครับ? ทั้งที่สามารขออาวุธที่ดีกว่านี้ก็ได้ แต่ที่คุณขอไปมันอาวุธที่ใช้ในการจับกุมเท่านั้นเองนะ ที่พอจะเรียกเป็นอาวุธสังหารคนได้ มีแค่ปืนพกกับมีดเล่มหนึ่งเท่านั้นเอง"
"ความสามารถของฉันไม่เหมาะกับการพกของขนาดใหญ่หรอก คุณเองก็น่าจะรู้ดีนี่โลแกน?"
"อ๋อ! เกือบลืมไปเลย นี่ครับ" โลเกนหยิบกระเป๋านิรภัยเล็กๆใบหนึ่งยื่นให้จิน
"อะไรละนี่?" จินเปิดออกดูพอกับสิ่งที่เหมือนนาฬิกาข้อมือเล็กๆหน้าจอแตะสัมผัสอยู่ในนั้น
"สิ่งที่เอาไว้บอกผู้ที่เหลือรอดกับผู้เสียชีวิตอย่างไงละครับ ถ้าเกิดมีใครก็ตามที่ตายจะขึ้นแจ้งเตือนทันทีที่หน้าจอแต่จะไม่บอกผู้ที่เป็นคนสังหาร ถ้าใครก็ตามที่เข้าไปยังที่หลบภัยจะขึ้นว่ายอมแพ้"
"ถือว่าสะดวกดีนี่"
"มันจะเชื่อมต่อกับชีพจรโดยตรงเพราะงั้นจึงแม่นยำมาก พร้อมทั้งมีระบบตรวจจับด้วย จีพีเอส อีกด้วย"
"นี่มันเหมือนกับ…" ในตอนที่จินกำลังจะพูดชื่อบางอย่างออกมาโลแกนเลยเข้ามาหยุดไว้ก่อน
"ไม่เอา! ครับเราจะไม่เอ่ยชื่อนั้นออกมา..." จินที่ได้ยินเลยพักหน้าตอบรับว่าตนนั้นเข้าใจแล้ว
"จะ...ว่าไปแล้วพวกคนที่เหลือละ? อพยพไปกันหมดแล้วหรอ?"
"อูล จิล และเซร่า พวกเขาอพยพไปก่อนแล้ว ไม่ต้องห่วงครับเซร่าเธอฝากข้อความมาให้คุณด้วย นี่ครับ!" โลแกนยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้จิน "ไม่ต้องห่วงครับ ผมไม่ได้แอบเปิดอ่านข้อความข้างในนั้นเลยแม้เต่นิดเดียว"
"รู้ไหม? เวลาที่คุณพูดแบบนั้นมันไม่น่าเชื่อถือมากที่สุดนะ" จินเปิดอ่านข้อความข้างในนั้นแล้วยิ้มออกมา
"ข้างในว่าไงครับ?" โลแกนถามด้วยความสงสัยอยากรู้อยากเห็น
"เรื่องไร้สาระนะ...! ไม่มีอะไรหรอกมันก็แค่...เรื่องไร้สาระนะ" เขาขยำกระดาษนั้นยัดใส่กระเป๋ากางเกงทันที "แต่ก็แอบเศร้าอยู่นิดหน่อยแฮะ ที่ต้องมาจากกันอย่างนี้"
"พวกเราจะคอยเชียร์คุณอยู่ข้างนอก "เซนเตอร์" ไม่ต้องห่วง พยายามในส่วนของคุณให้ดีที่สุดแล้วเอาชัยชนะมาให้ได้นะครับ" แล้วเอามือตบที่ไหล่จินเบาๆ "ระหว่างที่รอนี่คุณสามารถนั่งดูทีวีเพลินได้นะครับ มีหนังให้ดูมากมายเลย"
"ขอบใจที่แนะนำ โลแกนเองก็ไปได้แล้วนะ นายเองก็ต้องอพยพแล้วเหมือนกัน"
"ขอให้คุณโชคดี" แล้วเขาก็เดินจากไปทิ้งให้จินนั่งดูทีวีอยู่คนเดียวในบริษัทนั้น
อีก 10ชั่วโมงก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม
-การอพยพเรียบร้อย ไม่มีร่องรอยของประชาชนภายใน "เซนเตอร์"
-ทางนี้เรียบร้อยเช่นเดียวกัน ไม่มีประชนหลงเหลือ
-ผู้ที่ทำการประท้วงเมื่อไม่นานนี้หยุดการกระทำและมุ่งหน้าออกจาก เซนเตอร์ หลังได้ยินเสียงระเบิด ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ
แล้วดีลเลอร์ก็เดินเข้ามาในห้องควบคุม พร้อมกับของหวานและเครื่องดื่ม
"เอาล่ะ! ในเมื่องานคืบหน้าไปมากแล้ว ก็มาพักกันก่อน พวกเรายังต้องอยู่แบบนี้อีกนานจนกว่างานคัดเลือกจะจบลง"
-รับทราบแล้วครับ/ค่ะ เสียงขานรับของพนักงานชายและหญิงตอบรับคำเชิญของดีลเลอร์พากันมาพักผ่อนก่อนที่งานคัดเลือกจะเริ่ม
อีก 3 ชั่วโมงก่อนงานคัดเลือกจะเริ่ม...
ทางฝั่งของอูลและพรรคพวกตอนนี้ได้ทำการอพยพมาถึงที่พักเรียบร้อยแล้ว เป็นดรงแรมที่ดีที่สุดและกว้างที่สุดแถวนั้น ส่วนโลแกนตามาสมทบภายหลังไม่นาน
 "อีกไม่นานแล้วสินะ พวกเราก็มาคอยส่งกำลังใจให้เขาอยู่ที่นี่แล้วกัน"
เหมือนว่าการจัดการคัดเลือกจะมีการถ่ายทอดสดไปยังผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหมด เพื่อเป็นสักขีพยานในการกำเนิดราชาองค์ใหม่
 "โลแกน! นายคิดว่าครั้งนี้พวกเราจะมีโอกาสชนะสักกี่เปอร์เซ็นต์?" อูลถามกับโลแกน
 "นั่นสินะ! ไม่เพียงแต่พลังของเขาที่ร้ายกาจแล้วยังมีสมรรถภาพทางกายที่สูงอีกด้วย ก็ถือว่ามีโอกาสมากกว่า 60 เปอร์เซ็นต์ เห็นจะได้" เขาตอบกลับอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก
 "ทำไมนายแลดูไม่ค่อยมั่นใจเลยละ?"
"พลังของเขามันมีจุดอ่อนร้ายแรงอยู่ ถ้าอีกฝั่งเกิดรู้เข้านี่จบไม่สวยแน่"
"คราวนี้ก็อยู่ที่เขาแล้วแหละจะจัดการเรื่องจุดอ่อนนั้นอย่างไร?"
อีก 1 ชั่วโมงก่อนงานคดเลือกจะเริ่ม...
จิลและเซร่าก็พากันเดินเข้ามาเพื่อเฝ้าดูการคัดเลือกในครั้งนี้ด้วย
"งานยังไม่เริ่มสินะ อ้าว~! หัวหน้าก็มาถึงก่อนแล้วหรอ?" จิลเธอเดินมาอย่างร่าเริงพร้อมกับลากเซร่ามาด้วย
"ฉันว่ารอดูผลลัพธ์อยู่ข้างนอกดีกว่า" เซร่าเกรงใจเลยพยายามเดินหนีออกจากห้อง...
"เอาเถอะน่า~เข้ามาได้แล้ว!" จิลดึงเซร่าอย่างสุดแรงจนเธอเข้ามายังข้างในห้อง
"ให้พวกเธอมาดูด้วยจะดีงั้นหรอ?" โลแกนเอ่ยถาม
"พวกเธอสมัครใจกันมาเอง ฉันไม่ได้บังคับอะไรทั้งนั้น" อูลพูดอย่างใจเย็นนั่งลงพร้อมกับแก้วกาแฟในมือของเขาแล้วจิบเล็กน้อย
"ถ้าอย่างนั้นก็แล้วไป ฉันจะได้ไม่ต้องมารู้สึกผิดเอาทีหลัง"
 ทางด้านห้องควบคุม...
-ทำการตรวจสอบพื้นที่โดยรอบอีกครั้ง....ไม่พบประชาชน เรียบร้อยดีค่ะ!
-ทางนี้ก็ไม่พบเช่นกันครับ!
-การคัดเลือกราชาจะเริ่มในอีก 30 นาที....
 ทุคนที่เหลืออยู่ใน เซนเตอร์ ตอนนี้ต่างพากันเตรียมพร้อมที่จะเข้าสู่การต่อสู้ บางคนก็สวดภาวนา บางคนก็ตรวจสอบอาวุธ ไม่ก็บางคนทำสมาธิตั้งสติเพื่อไม่ให้ตนเองตื่นตระหนก และไม่ก็นอนดูหนังอย่างสบายใจเฉิบรอเวลาที่งานคัดเลือกจะเริ่ม....
 -การคัดเลือกราชาจะเริ่มในอี 10 นาที.....
-ทำการปิดประตูทางเข้าทั้งหมดของ "เซนเตอร์"
 เมื่อทำการสั่งการทันทีนั้นก็มีประตูบานยักษ์เลื่อนปิดทางเข้าไปยัง "เซนเตอร์" จนมิดชิด และข้างหน้านั้นก็มีเจ้าหน้าที่ยืนประจำตำแหน่งอยู่เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้าไป
 -เจ้าหน้าที่เดินทางถึงตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว
-การคัดเลือกราชาจะเริ่มในอีก 5 นาที ในระหว่างนี้ให้ทุกคนตรวจสอบความเรียบร้อยทั้งหมดซะ! รับทราบ!!!
 -รับทราบ!!!
 -การคัดเลือกราชาจะเริ่มในอีก 30 วินาที
 .....
.....
.....
-การคัดเลือกราชาจะเริ่มในอีก 10 วินาที
.....
-การคัดเลือกราชาจะเริ่มในอีก 5...4...3...2...1...0
"งานเฉลิมฉลองได้เริ่มขึ้นแล้ว~ แด่การกำเนิดราชาของเราเพียงหนึ่งเดียว!!"


02.45 น.
ณ ที่ภายในท่อระบายน้ำ เฮนรี่ฟื้นฟูบาดแผลเสร็จสิ้น แล้วตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียเห็นจินกับอลิซกำลังพุดคุยกันอยู่ ได้ยินเสียงฝนตกภายนอกได้ยินยันข้างใน เสียงน้ำไหลผ่านท่อลงทะเล และเฮนรี่ก็ค่อยๆลุกไปหาพวกเขา
 "นี่ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้ว?"
 "แค่ 30 นาทีเอง บาดแผลนายหายสนิทแล้วหรอ?" จินถามด้วยความเป็นห่วง
"อือ แล้วทีนี้พวกเราจะเอาไงต่อดีละ พวกมันคงดักรออยู่ข้างบนแล้วแน่ๆ"
 "ใช่! ฉันไม่รู้ว่าเขายังดักฟังอยู่ไหม? แต่เอาตามนี้ ทางขึ้นมีอยู่หลายที่ก็จริง แต่อย่างน้อยเวลาเกิดอะไรขึ้นอยากจะให้มาสมทบกันให้เร็วมากที่สุด ดังนั้นจะเหลือแค่สองที่เท่านั้น" จินชี้ไปที่แผนที่จุดสองแห่งเป็นฝาท่อระบายน้ำ
"ให้เลือกสินะ ว่าฝั่งไหนที่ปลอดภัยสำหรับพวกเรา"
"ใช่ แต่พวกเราจะต้องไปคนละแห่งกันนะ นายไปกับอลิซ ส่วนฉันจะไปคนเดียว"
"แต่นั่นมันเสี่ยงไม่ใช่หรือ อีกฝ่ายน่าจะอยู่ด้วยกันครบ แบบนี้ถ้านายเป็นฝั่งที่เจอจะไม่เสียเปรียบเอาหรอ?"
"ไม่หรอก! ถ้าอ่านจากนิสัยมนุษย์หมาป่านั่นน่าจะมั่นใจในฝีมือพอสมควรจากรอบที่แล้วมันสามารถจัดการพวกเราได้อยู่หมัด ฉันเดาว่ามันน่าจะแยกกันเฝ้าคนละจุด และอีอย่างนะเราควรจัดการทั้งสองคนให้ไม่สามารถต่อสู้ได้ ลองคิดดูสิถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นอีกคราวนี้ไม่รอดแน่"
 "บ้าบิ่นเกินไปแล้ว คุณอลิซก็ช่วยพูดอะไรกับเจ้าหมอนี่ทีสิ" เขาหันไปถามทางอลิซที่กำลังนั่งฟังทั้งสองพูดคุยกัน
 "ฉันเองก็ไม่เห็นด้วยกับแผนการนี้หรอก แต่อย่างน้อยฉันและนายก็ต่างเชื่อใจหมอนั่น" คำพูดนั้นของอลิซทำให้เฮนรี่ถึงกับพูดอะไรไม่ออก
 "เอาตามนี้นะ นายกับอลิซไปทางโบสถ์ ส่วนฉันทางถนนใหญ่" แล้วจินก็โยนแผนที่ท่อระบายน้ำให้กับอลิซ "อย่าทำหายละ"
"ฉันจะรีบมาหานายให้เร็วที่สุด" เฮนรี่พูดด้วยสีหน้าที่จริงจังและยื่นหมัดออกไปชนกับจิน
 "เช่นกันท่านว่าที่ราชา" จินชนหมัดกลับไปแล้วทั้งสองก็แยกทางกันออกไปคนละทาง
 ตรงนี้สินะ! ถ้าจำไม่ผิด....แย่เลยแฮะดูเหมือนว่าฝนจะหยุดตกซะแล้ว ก็ว่าจะใช้เสียงฝนในการกลบการเคลื่อนที่ของตัวเองสักหน่อย จินค่อยแหงมฝาท่อดูบริเวณโดยรอบอย่างระมัดระวัง ก่อนที่ตนเองจะขึ้นไป ท่ามกลางถนนรายล้อมไปด้วยตึกนับหลายร้อยอาคาร แล้วทันใดนั้นก็มีกระสุนพุ่งมาลงพื้นที่เขายืนอยู่ ทันทีที่รู้ว่ากำลังเจอใครอยู่นั้นจินก็รีบใช้พลังของตนเองเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเข้าไปหลบที่มุมอับสายตาจุดหนึ่งของภายนอกอาคารแถวนั้นทันที
....เกือบไปแล้ว ไม่คิดว่าจะเจอแบบกะทันหันแบบนี้ แสดงว่าที่ฉันคาดการณ์ไว้ถูกสินะ ทางด้านของเฮนรี่จะเป็นไรไหมนะ?...จะมัวเอาแต่คิดไม่ได้แล้ว รีบทำการจัดการแล้วรีบตามไปสมทบดีกว่า
หลังจากนั้นจินพยายามตรวจสอบทิศทางกระสุนที่ยิงมา แล้วตามทางนั้นไป...
...แปลกๆแฮะรู้สึกว่ามันง่ายเกินไป...
 ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในขณะที่กำลังวิ่งอยู่ จินรู้สึกได้ทันทีว่านี่คือกับดักระเบิดที่แจ็ควางดักไว้ เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วทั้งบริเวณโดยรอบ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นจินได้ใช้พลังของตัวเองในการเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงถึง 3ครั้ง เลยทำให้รอดได้อย่างหวุดหวิด
 ....กับดักระเบิด! เล่นของแรงเหมือนกันนะนี่ เกือบขาขาดไปแล้วไหมละ? ต้องระวังให้มากกว่านี้
เขาไม่ทันได้สังเกตเลยว่าในช่วงที่หลบระเบิดนั้น มันได้ทำให้ตัวเขาเองนั้นอยู่ในที่โล่งแจ้ง และในตอนนั้นก็มีกระสุนพุ่งทะลุขาเขาไป
 ...แย่แล้วต้องรีบหลบในมุมอับ
จินกลิ้งตัวหลบกระสุนไปเรื่อยๆจนไปชนกับผนังของอาคารหนึ่ง มันช่วยให้เขารอดได้แต่มันก็ต้องแลกมากับอาการคลื่นไส้ จนแทบจะอ้วก
 ในระหว่างที่จินกำลังรอให้อาการเวียนหัวหายอยู่นั้น ก็มีเศษกระจกนับไม่ถ้วนหล่นลงมาที่ตัวเขาที่นอนราบอยู่ข้างตึก
 ...เศษกระจกนี่ แต่ทำไมกันละ? มันจำเป็นขนาดที่ต้องทำลายมันเลยหรือไง?
จินได้แต่สงสัยแต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมาก แล้วเขาก็รีบวิ่งตามหาที่ต้นทางของเสียง แต่ขณะที่วิ่งอยู่นั้นก็จะมีกระสุนถูกยิงมาตลอด แต่จินก็ใช้พลังของตนในการหลบเข้าที่กำบังได้เสมอ แต่ในตอนที่กำลังชะล่าใจอยู่นั้น ก็มีเสียงเหมือนอะไรกำลังลอยเข้ามาหาเขาจากบนฟ้าแนวดิ่ง
ตู้มมมมมมม!!!!!!!
 คราวนี้ไม่ใช่เสียงกับดักระเบิดแต่เป็นกระสุนลูกระเบิด โชคยังดีที่จินยังสามารถใช้พลังของเขาในการหลบได้ แต่หลังจากนั้นก็มีกระสุนระเบิดไล่ตามเขามาตามตำแหน่งที่หลบลูกแรกไป ซึ่งนั่นก็ทำให้เขาจำเป็นต้องใช้พลังในการหลบอีกครั้ง ตอนนี้เหลือเพียงแค่หนึ่งครั้งเท่านั้นแล้ว
ไม่ทันขาดคำก็มีกระสุนระเบิดตามมาอีกสองลูก
....ไม่ไหวแน่ จำนวนที่ใช้ได้เหลือเพียงแค่หนึ่งครั้งเท่านั้น ไม่พอที่จะหลบสองลูก
ตู้มมมมมม!!!
 ...เฮ้อ! แบบนี้จะเรียกได้ว่าปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ได้หรือเปล่านะ
แรงระเบิดนั้นเพียงพอที่จะฆ่าเขาได้ แต่ว่าในเสี้ยววินาทีตอนนั้นเขาหยิบปืนพกของเขาออกมาแล้วทำการวัดดวงยิงสวนไปทำให้ลูกหนึ่งระเบิดก่อนที่จะถึงตรงตัวเขา ส่วนอีกลูกถึงแม้ว่าจะใช้พลังครั้งสุดท้ายในการหลบแต่ท้ายที่สุดแล้วก็บาดเจ็บจากผลของสะเก้ดระเบิดอยู่ดี
เขาพยายามนั่งอยู่นิ่งโดยพยายามจะไม่ขยับตัวเพื่อให้เกิดเสียง ในช่วงนั้นเขาได้รู้เลยว่าแจ็คนั้นใช้เศษกระจกในการบอกตำแหน่งและที่ลงพลังของฉัน โดยปกติแล้วทุกครั้งมี่ใช้พลังมันจะเคลื่อนย้ายตำแหน่งตรงนั้นทันทีเลยทำให้ยากในการระบุตำแหน่ง แต่เศษกระจกนั้นไม่ได้ตามตัวฉันไปด้วย มันได้หล่นเป็นทางบอกตำแหน่งของฉันได้อย่างชัดเจน
...สมแล้วที่เคยเป็นคนที่ผ่านการรบมา การคาดเดาสถานการณ์จริง กลยุทธ์และสภาพแวดล้อม เขาใช้มันได้อย่างเชี่ยวชาญ ดูท่าคราวนี้คงจะเจอของแข็งเข้าให้แล้ว
ทางด้านของแจ็คนั้นที่รอจินอยู่ข้างบนอย่างใจจดใจจ่อ ตอนนี้กำลังต้มน้ำร้อนเพื่อที่จะกินบะหมี่ถ้วย
 "ไม่มีการแจ้งเตือน แต่ก็นะ...มันก็ช่วยให้ฉันได้เห็นอะไรดีๆเหมือนกัน พลังการเคลื่อนที่นั่นอาจจะเป็นอันตรายในอนาคตก็ได้ แต่เหมือนว่ามันจะมีข้อกำจัดในการใช้ด้วยแฮะ 2 ครั้ง ไม่สิ! สัก 3 ครั้งละมั้ง ใช้ติดต่อกันมากไม่ได้สินะ ดูท่าแล้วอีกไม่นานเขาก็คงมาถึงที่นี่อยู่ดี"
แจ็คนั่งเหม่อลอยอย่างใจเย็นบนดาดฟ้า ในระหว่างที่เขานั่งรอบะหมี่ถ้วยก็พลางนึกเรื่องที่เกิดขึ้นกับในค่ายตอนที่กำลังแอบกินบะหมี่ถ้วยเหมือนตอนนี้
 "ทำไมนายถึงมาเป็นทหารละ?" เอสที่เป็นเพื่อนของฉันถามมาแบบนั้น
ตัวฉันเองก็ได้แต่เพียงตอบส่งๆไปโดยที่ไม่ได้สนใจอะไรมาก "ครอบครัวฉันมันค่อนข้างยากจน ไม่มีเงินส่งฉันเรียนต่อฉันเลย สมัครมาเป็นทหารแทนแล้วนายล่ะ? ทำไมถึงมาเป็นทหาร?"
"ฉันถูกทางบ้านยื่นใบสมัครมา เพราะว่าฉันนั้นเกเรไม่ตั้งใจเรียน ก็นะ...มันก็ตัวฉันเองที่ไม่ค่อยสนใจที่จะทำอะไรจริงจังอยู่แล้วด้วย ก็เลยตามน้ำไป"
"นายมันลูกคุณหนูนี่นะ ทำไมไม่ลองตั้งใจเรียนดูละทั้งที่มีโอกาสแท้ๆ ส่วนฉันนี่สิแทบไม่มีโอกาสแบบนั้นเลย"
"ฉันหมดแรงใจที่จะทำแบบนั้นแล้วล่ะ...ส่วนนายก็แค่อยากมีใบปริญญาไปให้คนที่บ้านก็แค่นั้นเองสินะ"
"ก็ใช่นะสิ ถ้าฉันมีเงินเหมือนอย่างนาย ฉันก็คงเลือกที่จะทำอย่างนั้นไม่มาเป็นทหารอย่างนี้หรอก?"
"นั่นใช่ความฝันของนายจริงอย่างนั้นหรอ?"
"ความฝันของฉันคือการทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจเท่านั้นก็เพียงพอ"
เพื่อนของฉันเขาก็ถอนหายใจออกมาเสียงดัง "เฮ้อ~ นั่นใช่ความฝันของนายจริงอย่างนั้นหรอ?"
 ฉันไม่ได้ตอบอะไรไป...
 "ถ้านายไม่รู้ความฝันจริงคืออะไร? เดี๋ยวเพื่อนคนนี้จะบอกนายให้เอง ความฝันของฉันคือ..... เห็นไหม? มันไม่ใช่อะไรที่ซับซ้อนเลย ไม่ใช่ความต้องการของคนอื่นที่อยากให้เราเป็นอย่างที่เขาหวัง แต่เป็นความต้องการของตัวเองล้วนๆ"
 เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าบะหมี่ของเขาสุกแล้ว แล้วในตอนนั้นเสียงเท้าก็ค่อยเดินเข้ามาทางเขาอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงหายใจเหนื่อยหอบดังถี่
"ฉันรอจนเหงือกแห้งแล้ว...แต่ดกดูท่าแล้วนายน่าจะไม่ไหวนะ"
 จินไม่ได้ตอบอะไรกลับมาได้เพียงแต่ยืนหอบรับประทานอยู่ข้างหน้าของแจ็ค
 "ฉันลืมแปะป้ายไว้ข้างล่างบอกนายว่าใช้ลิฟต์ได้ ก็นะ...ไม่คิดว่าจะมีคนที่ระแวงขนาดที่ยอมวิ่งขึ้นมาด้วยเหมือนกัน"
ส่วนทางแจ็คกำลังนั่งกินบะหมี่ถ้วย เสียงซดน้ำนั้นทำเอาจินกลืนน้ำลายตัวเองเสียงดังเอื๊อก...!
"ซู้ด~~ เอาละ!" แจ็คก็โยนถ้วยบะหมี่เปล่านั่นทิ้งและลุกขึ้น "มาออกกำลังกายหลังอาหารกันหน่อยแล้วกัน"
ก่อนหน้านี้ทางด้านของเฮนรี่กับอลิซที่แยกออกไป ก็พากันเดินจนมาถึงทางขึ้นอีกฝั่ง เฮนรี่ที่เป็นห่วงเลยพูดขึ้นมา
 "คุณอลิซ...ผมว่าเรารีบกลับไปสมทบกับหมอนั่นเถอะ ชักเริ่มเป็นห่วงแล้วถ้ามันไม่เป็นไปตามที่เขาคิดละก็" ในขณะที่กำลังจะวิ่งไปอลิซก็เข้ามาห้ามไว้โดยการดึงแขนไว้ข้างหนึ่ง
 "นายเชื่อใจเขาไม่ใช่หรอ? ถ้าอย่างนั้นนายก็ควรทำตามแผนหมอนั่น"
เฮนรีเลยหยุดที่จะไปสมทบกับจินแล้วปีนขึ้นบันไดโดยดี เขาค่อยๆแหงมฝาท่อดูรอบๆอย่างช้าๆเมื่อพบว่าไม่มีใครดักรออยู่
"คุณรออยุ่ตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวพึ่งขึ้นมา"แล้วตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจเต็มร้อยเลยขึ้นมาคนเดียว และให้อลิซรอดูสถานการณ์อยู่ในท่อ
โบสถ์หลังใหญ่ด้านบนมีระฆังที่ใหญ่มากประดับประดาอยู่ บรรยากาศที่วังเวงราวกับจะเกิดเรื่องสยองขวัญ ท่ามกลางเสียงอีกาที่ดังเป็นระงมสิ่งแวดล้อมเหล่านั้นเฮนรี่ยืนอยู่ตัวคนเดียว
แล้วในตอนนั้นเองก็มีอีกาสีดำขนาดใหญ่บินลงมาบนพื้นและก็กลายร่างเป็นชายที่โป๊เปลือยไม่มีอะไรสวมอยู่เลย
เฮนรี่ตะโกนออกมาเสียงดัง "คุณตำรวจ! คุณตำรวจครับ! มีไอ้โรคจิตแก้ผ้าในที่สาธารณะ"
"ฉันแปลกใจจริงที่แกรอดมาได้ ฉันว่าตอนนั้นก็ลงแรงไปเยอะพอสมควรเลย ถือว่าดวงแกเข็งไม่เบา" ฟิชั่นพูดอย่างใจเย็น "จะว่าไปไอ้สวะนั่นก็พูดถูกจริงๆด้วย แต่ก็ช่างเถอะยังไงแค่ฉันคนเดียวก็เหลือเฝือ"
"ไม่ยักกะรู้ว่าเคยรู้จักโรคจิตที่แก้ผ้าในที่สาธารณะด้วยแฮะ"
"ปากดีได้แค่นี้แหละ" แล้วร่างกายของฟิชั่นก็เริ่มเปลี่ยนร่างกลายเป็นมนุษย์หมาป่าตัวเขื่อง ขนสีเท่าแววตาสีแดง พร้อมด้วยกรงเล็บที่แหลมคม และคำรามออกมาเสียงดังราวกับเป็นการประกาศชัยชนะของตน
บรู้วววววววววว~~~
 "โทษทีพอดีวันนี้ไม่มีอาหารเม็ดให้แกหรอก"
 ฟิชั่นในร่างหมาป่าตะปบเฮนรี่อย่างรวดเร็ว แต่เฮนรี่นั้นไหวตัวทันใช้พลังในการผลักตัวเองดันออกข้างหลบการโจมตีทันที "ทำได้เพียงแต่หนีไปวันๆ พลังของแกที่เน้นแค่การป้องกันมันเอาชนะชั้นไม่ได้หรอก" ฟิชั่นพยายามพูดจาดูถูกพลังของเฮนรี่
 เฮนรี่ยิ้มเล็กน้อยเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นฝ่ายชนะ "มันจะแน่หรือป่าวนะ?"
ฟิชั่นก็โจมตีไปอีกรอบแต่ไม่ว่าจะโจมตีไปเท่าไหร่ก็ยังไม่โดนตัวของเฮนรี่สักนิดเดียว เลยทำให้เขาเริ่มที่จะหัวเสีย
 "พลังของฉันทำได้แค่ป้องกันอย่างเดียว?อย่ามาพูดเองเออเองสิ ที่ป้องกันเพราะว่าฉันไม่จำเป็นต้องโจมตีด้วยตัวเองต่างหาก" เฮนรี่ใช้พลังของตัวเองดันเข้าหาฟิชั่นในร่างหมาป่าอย่างรวดเร็วและใช้มืออีกข้างหนึ่งจับไปที่ตัวของฟิชั่น ทันใดนั้นฟิชั่นก็กระเด็นออกไปเป็นระยะทางที่ไกลจนร่ากายนั้นไปชนกับรั้วของดบสถ์จนเบี้ยว และเขาก็ทำการชี้ไปที่หน้าของฟิชั่นที่ดดนพลังของตนอัดจนกระเด็น "ฉันขอเตือนแกไว้อย่าง...ถ้ายังไม่อยากตายก็อย่ามาประมาทฉันดีกว่า"
เหลือนัมเบอร์อีก 11 คน....


ฉันเติบโตมาในครอบครัวที่แสนจะธรรมดาทั่วไป ไม่ได้ยากจนมากหรือร่ำรวยแต่อย่างใด พ่อของฉันทำงานเป็นทหารชั้นผู้น้อย ส่วนแม่เป็นแม่บ้าน
ตั้งแต่เกิดมานั้นฉันแทบไม่ค่อยได้เห็นพ่อกับแม่อยู่ด้วยกันเลย พ่อมักจะติดงานที่อื่นเลยมักจะไม่ค่อยได้กลับมาบ้านเท่าที่ควร เลยจะอยู่กับแม่เสมอ
"แม่! คุณพ่อเขาเมื่อไหร่จะกลับมาบ้านหรอ?"
ฉันมักจะเข้าไปกอดที่ขาและถามแบบนี้อยู่ประจำ
"คุณพ่อเขา...กำลังทำงานเพื่อพวกเรายังไงล่ะ? ไม่ต้องห่วงนะ โดนใครรังแกมาอีกหรือป่าว?"
 ในสมัยที่ตัวฉันยังเด็กนั้นมักจะโดนเพื่อนที่โรงเรียนล้อเสมอว่าเป็นลูกที่ไม่มีพ่อ แต่แม่ก็มักจะคอยเช็ดน้ำตาและบอกเหตุผลอยู่เสมอ.. "ตอนนี้นะ คุณพ่อกำลังรบกับพวกคนไม่ดีอยู่ เพื่อพวกเราทุกคนแล้วพ่อของลูกคือฮีโร่อย่างไงล่ะ!"
"ฮีโร่! เท่จัง...ตัวผมก็อยากจะเป็นฮีโร่เหมือนพ่อจัง"
"นั่นสินะ! ถ้าอย่างนี้แม่ก็คงเหงาน่าดูเลย เพราะลูกก็คงจะออกไปปราบคนไม่ดีจนไม่มีเวลาอยู่กับแม่แล้ว"
"ไม่จริงน่า! ถ้าอย่างนั้นผมจะเป็นฮีโร่ที่คอยปกป้องคุณแม่ตลอดไปเอง"
"ดีใจจัง"
วันคืนที่แสนสุขนั้นมันอยู่ได้ไม่นานเท่าที่ควร ในตอนที่ฉันอายุได้ 15 ปีนั้น แม่ของฉัน ท่านได้ป่วยเป็นโรคหัวใจและต้องได้รับการผ่าตัด แต่มันก็มีโอกาสที่จะสำเร็จค่อนข้างน้อย ในโรงพยาบาลของทางรัฐนั้น ขาดทั้งอุปกรณ์และหมอที่มีฝีมือ กับพวกเราที่ไม่ค่อยมีเงินมันเป็นตัวเลือกที่ช่วยไม่ได้ ฉันได้แต่นั่งเฝ้ารอการผ่าตัดในอีกไม่กี่วันที่กำลังจะมาถึง ในทุกครั้งที่กลับจากโรงเรียนก็มักจะมาพูดคุยกับแม่เสมอ แล้วในวันหนึ่งพ่อก็ได้กลับมาหลังจากไปทำงานที่อื่นเกือบ 5 ปี ฉันดีใจมากเลยเข้าไปทักทายที่ไม่ได้เจอกันนาน หลังจากนั้นฉันก็พาพ่อไปพบกับแม่ที่กำลังนอนอยู่บนเตียงและกำลังจะผ่าตัดในอีก 3 วัน
"มาแล้วสินะคะ?"
"ใช่! ผมมาแล้ว" พ่อกุมมือของแม่ไว้แน่นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาอาบมือนั้น
"คงรบกวนคุณมากไปสินะคะ ถึงกับต้องทิ้งงานมาแบบนี้"
"ไม่เป็นไรเลย ไม่เป็นไรเลย"
กริ๊งงงงงงง เสีงโทรศัพท์ของพ่อที่จู่ๆก็ดังขึ้น เขารีบวางสายนั้นลงอย่างรวดเร็ว แต่กระนั้นมันก็ยังคงดังขึ้นมาใหม่อยู่ดี
"ครับ!....." สีหน้าของพ่อนั้นเริ่มที่จะเปลี่ยนไป "แต่ว่า!....เข้าใจแล้วครับ!"
"ธุระหรือคะ"
พ่อนั้นได้แค่เพียงพยักหน้าตอบกลับไปโดยที่ไม่ได้พุดอะไร
"รีบไปเถอะค่ะ"
 "ขอโทษด้วย"
ฉันที่เห็นแบบนั้นเลยพยายามเข้าไปห้าม แต่พ่อของฉันกลับบอกมาเพียงแค่ว่ามันจำเป็น และมันมีความเป็นความตายของคนนับล้านเป็นเดิมพัน ไม่ว่าจะพูดอย่างไงก็ตามเขาก็ไม่ฟัง ไม่ว่าจะอ้อนวอนอย่าสุดกำลังยังไง เขาก็ค่อยๆเดินจากไปโดยที่ไม่เคยมองกลับมาเลย ท้ายที่สุดแล้วการผ่าตัดนั้นก็เป็นไปได้ด้วยดี แต่แม่นั้นก็อยู่ได้ไม่นานเนื่องจากบาดแผลมีอาการติดเชื้อ แม้กระทั่งงานศพชายคนนั้นก็ไม่เคยโผล่หน้ามาเลย และฉันเองก็แทบไม่เคยได้ยินข่าวเกี่ยวกับชายคนนั้นเลย....
นั่นแหละชายที่ถูกเรียกว่า....ฮีโร่!
เพื่อจะไม่ให้เป็นอย่างชายคนนั้น ฉันถึงต้องการมันทั้งหมด ไม่ว่าจะแลกอะไรฉันก็ยอม ขอให้ได้มันมา แค่ไม่อยากจะเป็นอย่างชายคนนั้น ฉันต้องการพลังที่จะปกครองอีกสักครั้ง....
ณ ในตัวอาคารของโบสถ์ ฟิชั่นที่กลายร่างเป็นสัตว์อสูร "คิเมร่า" แล้ว ไม่ว่าจะทั้งจิตใจและร่างกายต่างก็เริ่มแหลกสลายไปที่ละนิดเนื่องจากผลกระทบจากการใช้แพนโดร่า ตอนนี้เขาไม่ต่างกับสัตว์ที่ไม่มีความคิดเพียงแต่ทำตามสัญชาตญาณของตนเท่านั้น!
"ถ้าขืนยังใช้ต่อไปมีหวังกลับมาเป็นแบบเดิมไม่ได้แล้วนะ ปล่อยให้เป้นแบบนั้นดีแล้วหรอ?"
 เสียงเด็กสาวผมและชุดสีขาวพูดกับฟิชั่นในร่างอสูรคิเมร่า
.....หนวกหู!!! ที่ตัวฉันพยายามตั้งใจเรียนจนได้ทุน และทำงานพิเศษส่งเสียตัวเองเรียนในมหาวิทยาลัยจนสายตัวแทบขาด ทั้งหมดก็เพื่อไม่ให้เป็นอย่างชายคนนั้น
 คิเมร่าทำการตะปบไปที่ร่างกายของเด็กสาวนั่นอย่างแรง แต่ก็ไม่มีอะไรอยู่เป็นแค่พื้นที่ว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยเศษสิ่งของภายในโบสถ์ และเด็กสาวนั่นก็โผล่มานั่งไกวขาอยู่บนไม้กางเขน
"คุณเกลียดพ่อของคุณจริงอย่างนั้นหรอ?"
....มันไม่ใช่พ่อของฉัน!!!
แล้วฟิชั่นในร่างคิเมร่าก็กระโดดไปยังที่ไม้กางเขนนั้นจนมันพังลง แต่กระนั้นก็ไม่พบเด็กสาวอยู่เลย มันทำให้เขาในร่างคิเมร่านั้นคำรามออกมาเสียงดังด้วยความโกรธ สติที่มีเพียงน้อยนิดนั้นก็ได้หายไปหมดสิ้น แล้วเขาก็พุ่งเข้าโจมตีเฮนรี่ที่กำลังนอนสลบอยู่
 อิมแพค.....!
สิ้นสุดเสียงนั้นฟิชั่นในร่างคิเมร่าก็กระเด็นออกไปไกลมากจนไปกระแทกกับผนังจนทะลุออกจากตัวอาคารของโบสถ์ทันที แรงกระแทกอันมหาศาลออกมาจากมือของเฮนรี่ที่ลุกขึ้นมาด้วยร่างกายที่สมบูรณ์แบบ แขนที่งอกกลับมาใหม่เหมือนเดิม อีกทั้งร่างกายก็แทบไม่มีบาดแผลหลงเหลืออยู่เลย
"ร่างกายมันเหมือนอะไรกำลังไหลเวียนยู่ในตัวเลย...แต่ถ้าเป็นแบบนี้ชนะได้แน่"
ฟิชั่นในร่างคิเมร่านั้นเริ่มแสดงเสียงคำรามที่ดังจนทำให้เฮนรี่แสบแก้วหู
"ช่วยหยุดแหกปากก่อนจะได้ไหม? แสบแก้วหูไปหมดแล้วเนี่ย" เฮนรี่เอามือปิดที่หูทั้งสองข้าง
 หลังจากนั้นมันก็โผบินขึ้นและโฉบลงมาโจมตีอย่างทันที แต่ตัวเฮนรี่นั้นใช้เพียงแค่แรงผลักที่มือเบาๆก็เพียงพอในการดันตัวเองให้หลบแล้ว ทั้งความรวดเร็วและอีกทั้งพลังก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
เฮนรี่โจมตีกลับโดยการฟันมือลงเบาๆ หลังจากนั้นก็เกิดแรงดันลมพุ่งตรงคล้ายคมดาบผ่าทั้งพื้นและเพดานพุ่งตรงไปตัดที่อุ้มเท้าของคิเมร่า มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดลงไปนอนดิ้นกับพื้น แต่ในเวลาไม่กี่วินาทีต่อมามันก็ฟื้นฟูกลับมาเป็นเหมือนเดิม
"เวลาใช้ครั้งต่อไปต้องระวังการควบคุมแรงเหวี่ยงหน่อยแล้ว"
ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซ!!!!!!!!!!!!
"ไม่ต้องห่วง...เดี๋ยวฉันจะดัดนิสัยก้าวร้าวของแกเอง! เข้ามา!!"
พูดไม่ทันขาดคำคิเมร่าก็กระโจนเข้ามาตะปบอย่างทันที แต่ตัวเฮนรี่หลบไปที่ใต้ท้องของมันได้ทันและใช้มือแตะไปที่ท้องเกิดแรงลมมหาศาลอัดจนอสูรร่างยักษ์นั้นลอยขึ้นไปในอากาศ ในจังหวะนั้นเขารวบรวมพลังลมเกิดเป็นหอกขนาดใหญ่ พุ่งขึ้นไปแทงที่ท้องทะลุยันหลังเจาะผ่านเพดานโบสถ์ก่อนหอกนั้นจะสลายหายไป และเฮนรี่ก็รีบหนีออกจากใต้ท้องอย่างทันที ร่างกายอสูรขนาดใหญ่ร่วงลงมาบนพื้นทั้งที่มีรูขนาดใหญ่อยู่บนร่างกาย
 หลังจากนั้นร่างกายของเฮนรี่ก็เกิดสิ่งผิดปกติขึ้น จู่เข่าก็เริ่มทรุดตัวลง ผิวหนังก็ค่อยๆซีดเผือกอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งยังอาเขียนเอาเลือดออกมาด้วยปริมาณเยอะมาก และเขาก็นอนฟุบลงไปท่ามกลางกองเลือดของตัวเองทั้งอย่างนั้น
... ร่างกายราวกับจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ..นี่เองสินะผลที่จะตามมา แฮ่กก....แฮ่กก....แฮ่กก..... ไม่มีเสียงแจ้งเตือน อีกทั้งร่างกายยังไม่กลับไปเป็นคน มันจะอึดเกินไปถึงไหน? ต้องรีบลุกก่อนที่มันจะฟื้นฟูเสร็จ-
ในตอนนั้นเองเฮนรี่มองข้างหน้าของเขา ปรากฏร่างกายอสูรขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้า คิเมร่ายังไม่ตาย มันยังมีชีวิตอยู่และกำลังยืนยกอุ้มเท้าเตรียมพร้อมที่จะตะปบเขา
...แย่เลยแฮะ ดันมาแพ้ตอนช่วงท้ายซะได้
ในตอนที่กำลังจะสติค่อยเลือนรางไปทีละนิดนั้น ก็มีสิ่งกลมคล้ายระเบิดที่จู่ๆก็ปรากฏมาตรงหน้าของอสูรคิเมร่า หลังจากนั้นก็เกิดแสงที่จ้ามากๆทำให้ลงไปนอนดิ้นแสบตาร้องอย่างทุรนทุราย
ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ!!!!
ขณะที่กำลังร้องเนื่องจากแสบตานั้นเอง ระฆังขนาดใหญ่มากๆที่อยู่บนยอดโบสถ์นั้นก็ลงมาครอบสัตว์อสูรที่อยู่ตรงหน้าเฮนรี่อย่างทันท่วงที เกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโบสถ์ฝุ่นและเศษสิ่งของบินกระจัดกระจายไปทั่ว อีกทั้งเศษปูนและเพดานที่ก็เริ่มพังถล่มลงมา แล้วอลิซก็เข้ามาพยุงร่างกายที่สะบักสะบอมของเฮนรี่ออกไปจากตัวโบสถ์ ก่อนที่เริ่มจะเริ่มถล่มลงมาทับเขา
 หลังจากระฆังหล่นมาได้ไม่นาน โบสถ์ทั้งหลังก็เริ่มถล่มตามมา ตอนนี้ในสายตาทั้งสองเห็นเป็นเพียงแค่ซากปรักหักพังเท่านั้น
"นายนี่ก็ทำเกินไปหรือป่าว" อลิซพูดด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ
"นั่นสิ...นะ ก็แอบคิด...เหมือนกันว่าลงมือเกินไปหรือเปล่า?" เฮนรี่ยังอาการไม่ดีขึ้น สีหน้ายังซีดไม่เปลี่ยนแปลงแถมตอนนี้ตัวเขายังอ่อนแรงลงไปมาก
"แล้วเขาจะเอาอย่างไง? ไม่กำจัดทิ้งดีแล้วหรอ?" อลิซถามเกี่ยวกับฟิชั่นที่อยู่ในระฆัง
"ต่อให้เขาจะทำอะไรไปก็ไม่สะเทือนระฆังยักษ์นั่นหรอก และอีกอย่างหมอนั่นขอร้องไว้ว่าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะห่าใครในการคัดเลือกครั้งนี้ ดันมาขออะไรที่ยุ่งยากซะได้"
"ฉันเองก็เห็นด้วย ขออะไรที่มันยุ่งยากซะมัดเลย"
"พวกเราก็รีบตามไปสมทบกับหมอนั่นกันเถอะ" เฮนรี่ใช้แรงทั้งหมดที่เหลือพยายามที่จะลุกขึ้นแต่ร่างกายนั้นก็แทบไม่ขยับเลย
อลิซที่เห็นดังนั้นเลยช่วยพยุงเละเอาขึ้นขี่หลังของเธอแล้ววิ่งไปสมทบกับจินที่อยู่อีกที่หนึ่ง...
ท่ามกลางเศษซากปรักหักพัง มีระฆังขนาดยักษ์ตั้งอยุ่บนพื้นภายในมีสัตว์อสูรคิเมร่าอยู่ ตอนนี้มันกำลังเอาตัวกระแทกที่ระฆังนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่ว่ายังไงระฆังใบนั้นก็แทบไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อย จนมันเหนื่อยและยอมแพ้ไป หลังจากนั้นได้ไม่นานจากร่างกายสัตว์อสูรคิเมร่าก็กลับกลายมาเป็นชายหนุ่มเหมือนดั่งเดิม
ตอนนี้ตัวของฟิชั่นนั้นกลับคืนมาแล้วก็จริง แต่จิตใจของตัวเขานั้นไม่เหมือนเดิม ภายในใจเขาเริ่มปั่นป่วนเละไม่เป็นชิ้นดี วิตกกังวลจนถึงขีดสุด สั่นกลัวทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่เสียงพูดตอนนี้ก็แทบไม่ใช่ภาษาของมนุษย์
 ในตอนนั้นเองก็มีเสียงเท้าเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคย ฟิชั่นตกใจกลัวจนถึงขีดสุดพยายามหยิบเศษหินบริเวณรอบขว้างปาไปยังที่ที่เสียงนั้นมา
"อือ!!! อือ!!! อือ!!!"
แต่เสียงที่ดูคุ้นเคยนั้นก็ยังคงดังและเข้ามาหาตัวเขาเรื่อยๆ ถึงแม้จะพยายามไล่อย่างไงก็ตาม
"อือ!!! อือ!!! อือ!!! อือ!!! อือ!!!........อือ!!!" เขาปาเศษหินเศษกรวดนับครั้งไม่ถ้วนและพยายามส่งเสียงดังๆเพื่อไล่สิ่งนั้นไปให้ไกลที่สุด
คราวนี้เริ่มมีเสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างหลังของเขา เป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังดูแล้วคุ้นเคย เสียงที่ชวนให้คิดถึง เสียงที่อบอุ่น หลังจากนั้นก็มีแขนโผล่เข้ามาโอบกอดร่างกายของฟิชั่นจากข้างหลังของเขา
"ไม่เป็นไรแล้วนะ แม่อยู่ตรงนี้แล้ว"
 "อือ!!!... อือ!!...อือ!...อือ" จากตอนแรกที่เขาดุต่อต้านและก็ค่อยเคลิ้มตามเสียงที่อ่อนโยนนั้นไป ถึงแม้ว่าตัวเขาตอนนี้จะฟังไม่ออกมว่าเธอนั้นพูดอะไรออกมา
ต่อมาก็มือที่หนาและแข็งมากมาลูบหัวของเขาเบาอย่างอ่อนโยน
"ไม่ว่าจะมืดสักเพียงไหน พวกเราก็จะไม่ปล่อยให้ลูกต้องกลัว เพราะพ่อและแม่อยู่กับลูกเสมอมา"
"ลูกพยายามได้ดีมากแล้ว...เก่งมากเลยฮีโร่ของแม่" แล้วเธอก็จูบมาที่แก้มของฟิชั่นจากด้านหลัง
ความรู้สึกทั้งหมดก็เริ่มพรั่งพรู ความทรงจำทั้งหมดก็เริ่มไหลเข้ามาในหัวสมอง ทั้งสมัยตอนที่ยังเป็นเด็กจนโตเข้ามาไม่หยุดหย่อน แล้วน้ำตาของเขาก็เริ่มไหลออกมาและพุ่งโผลกอดไปที่มือที่กำลังลูบหัวเขาอยู่
"ผม...ขอ...โทษ" น้ำตาที่ไหลรินลงพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากนาฬิกาของเหล่านัมเบอร์ทุกคน
หมายเลข 01ฟิชั่น นิโครเลีย ถูกกำจัดแล้ว...
 เหลือนัมเบอร์อีก 9 คน....