ตอนที่ 6 คนเลวที่กดขี่ขมเหงผู้อื่น
คนสองคน คนหนึ่งอยู่ข้างหน้าอีกคนอยู่ข้างหลัง เดินกันไปเป็นระยะเวลากว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงเขตเมืองเฟิงอาน
หลี่ซิวฉายนำไข่เป็ดส่งคืนให้แก่หลินหลัน “ช่วยเจ้าถือแค่นี้ก็แล้วกัน”
หลินหลันยิ้มกว้าง “ขอบใจเจ้ามากนะ!”
หลี่ซิวฉายเงยหน้าขึ้นมองดูท้องฟ้า “อีกประเดี๋ยวตลาดก็คงจะวายแล้ว”
จากการร่วมทางในครั้งนี้มุมมองของหลินหลันที่มีต่อหลี่ซิ่วฉายเปลี่ยนไปมาก ประการแรกคือหลี่ซิวฉายไม่ได้อ่อนแออย่างที่นางคิด ไข่เป็ดหนึ่งตะกร้าจะว่าไปแล้วอย่างน้อยๆ น้ำหนักคงอยู่ที่สิบถึงสิบห้าจินเขาหิ้วมาตลอดทางโดยไม่สลับเปลี่ยนมือเลยซักครั้ง แถมท่าทีอย่างกับเดินเล่นอยู่ในสวน ประการที่สองคือหลี่ซิ่วฉายยังคำนึงถึงว่านางจะทันขายไข่เป็ดหมดหรือไม่ ไม่เหมือนกับท่าทีเมินเฉยเย็นชาที่เขาแสดงออกมาเช่นนั้น
“ไม่เป็นไร ข้ามีวิธี” หลินหลันฉีกยิ้ม เรื่องขี้กระจิ๋วแค่นี้นางจัดการได้อยู่แล้ว
หลี่ซิวฉายพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้เอ่ยอะไรขึ้นมาอีก และเดินตรงเข้าเมืองนำไปก่อน
หลินหลันถือตะกร้าไข่เป็ดมายังร้านขายยาฮู๋จี้
ร้ายขายยาฮู๋จี้มีชื่อเสียงยิ่งนักในเขตเฟิงอาน แม้ว่าจะไม่ใช่ร้านที่มีประวัติความเป็นมายาวนานถึงร้อยปี แต่ทว่าร้านขายยาฮู๋จี้ของท่านหมอฮู๋ผู้มีความเมตตาก็เป็นที่รักของเหล่าชาวบ้านชาวเมืองยิ่งนัก คนที่ร่ำรวยขอให้เขาไปทำการรักษา เขาจะคิดค่ารักษาพยาบาล หากเป็นคนยากคนจนขอให้เขาทำการรักษา เขาจะคิดเพียงค่ายาเท่านั้น ถ้าหากคนยากจนไม่สามารถจ่ายค่ายาได้ เขาก็ไม่เคยลังเลใจ ที่จะไม่คิดแม้กระทั่งค่ายารักษา หมอท่านอื่นไม่เพียงแต่เรียกเก็บค่าเล่าเรียน อีกทั้งยังต้องเซ็นสัญญาสิบปีเพื่อช่วยเขาทำงานสิบปีโดยไม่ได้รับค่าแรง อย่างไรก็ตามสำหรับผู้ที่มีใจรักเรียนท่านหมอฮู๋ไม่คิดค่าใช้จ่ายในการศึกษาเล่าเรียนและยังสอนอย่างเต็มที่รวมไปถึงมีคำแนะนำดีๆ มอบให้เสมอ เขาเคยเอ่ยไว้ว่า บนโลกนี้หากมีผู้สามารถช่วยชีวิตผู้บาดเจ็บได้เพิ่มขึ้นมาอีกคน ก็จะยิ่งสามารถลดความทุกข์ไปได้อีกส่วน นี่นับเป็นการกระทำความดีช่วยเหลือผู้อื่น แล้วใยถึงไม่ลงมือกระทำกันเล่า? ช่างเป็นแนวคิดที่ซื่อตรงและเรียบง่าย และช่างให้ความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ แล้วจะไม่ให้ผู้คนพากันเคารพนับถือและชื่นชมกันได้อย่างไร
แน่นอนว่า การทำเรื่องดีๆ ก็ต้องมีการเสียสละ การเสียสละที่ว่าก็คือแม้ว่าร้านขายยาฮู๋จี้จะเจริญรุ่งเรือง แต่ทว่าที่ติดค้างไว้ก็จำนวนมาก ดังนั้นแม้ท่านหมอฮู๋จะเปิดร้านขายยามาหลายปี ทว่าไม่เพียงแต่ไม่ทำเงินแต่กลับขาดทุนด้วยซ้ำไป หากไม่ใช่เพราะชาวไร่ที่ปลูกพืชสมุนไพรในบริเวณใกล้เคียงรู้สึกซาบซึ้งในความเมตตากรุณาของท่านหมอฮู๋ พวกเขาจึงยินดีนำสมุนไพรมาขายให้แก่ท่านหมอฮู๋ในราคาที่ต่ำ ไม่เช่นนั้นฮู๋จี้ก็คงต้องปิดกิจการไปนานแล้ว
หลินหลันเองก็คิดแบบนั้นเช่นกัน ดังนั้นแม้จะได้รับเงินเพียงเล็กน้อย ก็อยากจะขายสมุนไพรให้แก่ฮู๋จี้ ถือเสียว่าเป็นการจ่ายค่าเล่าเรียนให้แก่ท่านหมอฮู๋
“ศิษย์น้องเหม่ยเหม่ยมาแล้ว!” หวังต้าไห่ผู้เป็นศิษย์พี่รองซึ่งรับผิดชอบในการจัดลำดับผู้เข้ารับการรักษาเห็นหลินหลันมาถึงแล้ว ก็ยิ้มออกมาอย่างดีอกดีใจพลางเดินเข้ามาทักทาย
“ศิษย์พี่รอง ท่านอาจารย์ล่ะ?” หลินหลันนำไข่เป็ดวางลงบนด้านหน้าโต๊ะยา แล้วปลดตะกร้าไม้ไผ่ลง
“ท่านอาจารย์ออกไปให้การรักษา ส่วนศิษย์พี่ใหญ่นั่งอยู่ในห้องโถงน่ะ!” หวังต้าไห่รับเอาตะกร้าไม้ไผ่ไว้และมองเห็นอย่างรวดเร็วแล้วก็เอ่ยขึ้น “ฮา ครั้งนี้เก็บดอกเหมยมาไม่น้อยเชียว! ในร้านที่กำลังขาดแคลนอยู่ก็เจ้านี่ล่ะ!”
“ก็รู้ไงว่าในร้านขาดแคลน ข้าก็เลยตั้งใจเก็บมา ในแถบของพวกเราดอกเหมยมีน้อยเกินไป ข้าเลยต้องลงแรงไปไม่น้อยเชียว” หลินหลันม้วนแขนเสื้อขึ้น “ข้าไปช่วยศิษย์พี่ใหญ่ก่อนล่ะ”
หวังต้าไห่รีบเอ่ยขึ้นทันควัน “ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ ศิษย์น้องเหม่ยไปกินข้าวกินปลาก่อนเถิด ข้าให้พ่อครัวเก็บอาหารไว้ให้เจ้าแล้ว”
หลินหลันยิ้มระรื่นทำหน้าตาทะเล้น เอ่ยเยินยอ “ศิษย์พี่รองช่างดีเหลือเกิน”
ขณะที่กำลังเอ่ยพูดอยู่นั้น ก็เห็นท่านหมอฮู๋เดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก
ด้านหลังตามมาด้วยศิษย์พี่ห้าที่แบกกล่องยาเอาไว้ กำลังก้มหน้าก้มตา มีท่าทีเหมือนกับทุกข์ใจเจ็บแค้นเคืองโกรธ
หลินหลันและหวังต้าไห่ต่างมองหน้ากัน คงไม่ใช่ว่าวันนี้ท่านอาจารย์พบโรคประหลาดที่รักษายากเข้าให้แล้ว?
“ท่านอาจารย์...” หลินหลันและหวังต้าไห่เอ่ยเรียกพลางแสดงความเคารพ
ท่านหมอฮู๋พยักหน้าเล็กน้อย ถอนหายใจออกมาหนึ่งทีแล้วเดินเข้าไปในห้องโถง
หวังต้าไห่เรียกศิษย์น้องห้าโม่จื่อโหยว เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ท่านอาจารย์เป็นอะไรไปหรือ”
โม่จื่อโหยวนำกล่องยาวางลง แล้วเอ่ยด้วยอารมณ์ขับแค้นใจ “ที่ว่าคนชั่วจะต้องได้รับผลกรรม ไร้สาระสิ้นดี ข้าเห็นแต่คนทำเรื่องเลวร้ายต่างพากันอายุยืนนั่นสิถึงเป็นความจริง”
“ศิษย์พี่ห้า ช่วยพูดเข้าประเด็นหน่อย” หลินหลันเอ่ยขัดจังหวะ
โม่จื่อโหยวกวักมือเรียกสองคนนั้น บ่งบอกให้พวกเขายื่นหูเข้ามาใกล้ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ตระกูลจางต้าฮู่มีคนตายอีกแล้ว”
หลินหลันสูดลมหายใจเข้าหนึ่งเฮือก “ทำร้ายแม่นางบ้านไหนเข้าอีกแล้วงั้นหรือ”
“เป็นลูกสาวของผู้เช่าที่นาครอบครัวจาง เพราะติดค้างเงินตระกูลจางต้าฮู่ จางต้าฮู่ก็เลยนำตัวลูกสาวของผู้นั้นลากไปเพื่อปลดหนี้ แม่นางผู้นั้นด้วยเป็นคนที่นิสัยทะนงในตนเองผู้หนึ่ง และเมื่อรู้สึกเหลืออดและจนหนทาง เช้าวันนี้ก็เลยกลืนทองลงไปเพื่อฆ่าตัวตาย...” โม่จื่อโหยวยื่นลิ้นออกมา เกลือกตาขึ้นให้ดวงตาเห็นสีขาวโพลน ทำสีหน้าเหมือนทุกอย่างได้จบสิ้นลง
“ทันทีที่ข้าและท่านอาจารย์ไปถึง แม่นางผู้นั้นก็เอ่ยพูดออกมาไม่ได้แล้ว มีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาไม่หยุด เฮ้อ! ท่านอาจารย์ตั้งใจอย่างมากที่จะช่วยชีวิตนาง ทว่าพยายามแค่ไหนก็ยื้อชีวิตเอาไว้ไม่ได้”
หลินหลันได้ฟังก็รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก “ไม่มีใครจะจัดการเลยหรือ รังแกทั้งผู้ชายและผู้หญิงเช่นนี้ กระทำสิ่งเลวร้ายมากมาย ยังจะไม่มีใครสนใจอีก?”
หวังต้าไห่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “มีเงินเสียอย่างจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น แล้วยิ่งไปกว่านั้นเป็นบรรดาข้าราชที่เห็นเงินทีก็ตาลุกวาวกันถ้วนหน้า”
โม่จื่อโหยวส่ายหัวพลางถอนหายใจ และโบกมือ “ข้าว่าท่านอาจารย์คงจะอารมณ์ไม่ดีไปซักพัก พวกเราก็ระวังๆ หน่อยเถอะ!”
ท่านอาจารย์อารมณ์ไม่ดี หลินหลันที่มีคำถามอยากจะขอคำชี้แนะเห็นทีว่าคงไม่สะดวกเสียแล้ว หลังกินข้าวเสร็จจึงได้ไปช่วยงานที่ห้องยาอยู่ซักพัก หลังจากนั้นหลินหลันก็เอ่ยลาขอตัวกลับ แล้วหยิบไข่เป็ดไปยังตระกูลเยี่ยในเขตเฟิงอาน
ในแง่ของอำนาจความร่ำรวย ตระกูลเยี่ยนั้นชนะขาดตระกูลจาง แต่ทว่าตระกูลเยี่ยทำการอันใดก็จะรู้จักถ่อมตน บางครั้งก็ทำทาน แบ่งปันช่วยเหลือผู้ยากไร้ ด้วยเหตุนี้หัวหน้าตระกูลเยี่ยจึงได้รับตำแหน่งเยี่ยคนดีผู้ยิ่งใหญ่ ได้ยินเขาว่ากันว่า ตระกูลเยี่ยมีผู้มีอำนาจค่อยสนับสนุน ดังนั้น จางต้าฮู่กล้ายั่วยุรังควานทุกคนในเขตเฟิงอาน ยกเว้นก็แต่ตระกูลเยี่ย
ประจวบเหมาะกับที่ หลินหลันรู้จักแม่เหยาซึ่งทำหน้าที่ดูแลจัดการข้าวปลาอาหารให้แก่ตระกูลเยี่ย หลินหลันจึงตั้งใจว่าจะนำไข่เป็ดตะกร้านี้ไปขายให้แก่ตระกูลเยี่ย
“หลินหลันจ๊ะ! ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยเจ้า แต่คนในบ้านล้วนกินไข่เป็ดกันจนเบื่อแล้วจริงๆ ” แม่เหยามองดูไข่เป็ดที่มีอยู่เต็มตะกร้าแล้วเอ่ยออกมาอย่างลำบากใจ ตั้งแต่ได้รู้จักกับหลินหลัน ก็ดูเหมือนว่าโต๊ะอาหารของบ้านเยี่ยก็ไม่เคยขาดไข่เป็ดอีกเลย และคนในบ้านก็ต่างติดใจเป็นอย่างมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางซึ่งเป็นผู้ดูแลในการจัดหาอาหารจึงรู้สึกกดดันเป็นอย่างมาก!
“แม่เหยา ท่านช่วยข้าอีกซักครั้งเถิด! อีกอย่าง ไข่เป็นพวกนี้ดีนะ มีคุณค่าทางโภชนาการ บำรุงธาตุและทำให้ปอดโล่ง แก้ร้อนในหรือไอคอแห้ง เจ็บคอ ท้องเสีย โรคอุจจาระร่วงและโรคบิดล้วนกินแล้วดีทั้งนั้น...” หลินหลันเอ่ยขึ้นชุดใหญ่
แม่เหยาเผยสีหน้าลำบากใจ “ข้ารู้ว่าไข่เป็ดประโยชน์นั้นมีมากมาย แต่ว่า...ทุกคนกินกันจนเบื่อแล้วจริงๆ ”
หลินหลันทำได้เพียงดึงดันที่จะเอ่ยต่อไป “เช่นนั้นท่านเอาไปทำไข่เป็ดเค็มสิ ฤดูร้อนกินคู่กับข้าวต้มอร่อยเลิศเลยล่ะ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว คราวหลังจะไม่รบกวนแม่เหยาอีกต่อไปแล้ว”
แม่เหยามิอาจหนีรอดไปได้ แต่จะว่าไปแล้วหลินหลันก็เคยช่วยชีวิตลูกสะใภ้และหลานชายของครอบครัวนางเอาไว้ นางเองก็เอ่ยพูดมามากมายเสียขนาดนี้แล้ว...แม่เหยาจึงเอ่ยออกไปแม้จะไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก “งั้นก็ได้ ครั้งนี้จะรับเอาไว้แล้วกัน”
หลินหลันดีใจยกใหญ่ “ขอบคุณแม่เหยามาก แม่เหยาช่างเป็นคนดีเสียจริง”
แม่เหยายิ้มขื่น ได้แต่หวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ
เมื่อจัดการเจ้าไข่เป็ดไปได้แล้ว หลินหลันก็เบาตัว เตรียมกลับบ้าน
บนถนนเส้นเล็กของหมู่บ้านเจี้ยนซี เหยาจินฮวาบิดเอว ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม อารมณ์เบิกบาน
นางเพิ่งจะไปบ้านของแม่สื่อหวังมา และได้รับข่าวดีครั้งยิ่งใหญ่ ว่ากันว่าจางต้าฮู่จากเขตเมืองเฟิงอานประสงค์ที่จะรับเด็กสาวที่สวยงามและมีสุขภาพดีไปเป็นนางบำเรอในห้องที่สิบแปด แถมพ่วงด้วยข้อเสนอมากมาย จางต้าฮู่ปีนี้อายุห้าสิบสาม มีกลุ่มภรรยาและนางสนมในตระกูล แต่น่าเสียดายที่พออายุมากก็ทำอะไรไม่ได้เสียแล้ว อายุอานามมากกว่าครึ่งร้อยปีจึงมิอาจมีบุตรให้ได้ มีก็เพียงบุตรสาวสามคนเท่านั้น จางต้าฮู่จึงกล่าวว่าหากห้องสนมนางใดสามารถให้ลูกชายแก่เขาได้ จะได้รับรางวัลที่ดินอันอุดมสมบูรณ์สามร้อยไร่และทองแปดร้อยสอง เหยาจินฮวาที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ สาวสวยวัยเยาว์สุขภาพแข็งแรง ไม่ใช่หลินหลันที่เหมาะสมพอดีหรอกหรือ หากหลินหลันแต่งงานไปและโชคดีพอที่จะให้กำเนิดลูกชาย ธุรกิจครอบครัวที่แสนยิ่งใหญ่ของตระกูลจางก็จะตกเป็นของหลินหลันผู้เป็นแม่ของลูก นางในฐานะที่เป็นพี่สะใภ้ก็จะได้รับอานิสงค์นี้ไปด้วยเช่นกัน นางได้ขอให้แม่สื่อหวังไปที่บ้านของจางต้าฮู่เพื่อช่วยพูดให้ แม่สื่อหวังถึงกับทุบอกฟันธง เอ่ยว่าเรื่องนี้ทำสำเร็จอย่างแน่นอน ให้นางรอรับข่าวดีได้เลย
เหยาจินฮวายิ่งคิดก็ยิ่งเพ้อฝัน จินตนาการว่ามองเห็นกองทองระยิบระยิบอยู่เบื้องหน้าของนาง...เมื่อสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็ไปเหยียบเข้ากับสิ่งเละๆ หนึ่งกอง จนเกือบจะลื่นล้ม
เหยาจินฮวาก้มลงมอง ที่แท้ก็เป็นกองขี้วัวนั่นเอง นางกระโดดสะบัดเท้าไปพร้อมอารมณ์โกรธ เอ่ยด่าทอออกมา “ซวยจริงๆ วัวบ้านใครถึงได้ไม่มีจิตสำนึกขนาดนี้เที่ยวขี้เรี้ยราดไปทั่ว รอให้ข้ามีเงินแล้วจะไปอยู่บ้านหลังใหญ่ๆ จะไม่อยู่ที่ผุพังเช่นนี้อีก...”


ตอนที่ 5 อย่าได้ตามข้าอีก
หลินหลันรู้สึกว่าจำเป็นต้องพูดอย่างเปิดอกกับเป่าจู้เสียที
“พี่เป่าจู้ วันหลังพี่ไม่ต้องคอยตามข้าอีกแล้ว”
ลองเปลี่ยนมาเป็นยุคปัจจุบันดูสิ หากหนุ่มหน้าไหนกล้าตามวอแวนางไม่เลิกรา นางไม่ได้เกรงใจเช่นนี้แน่ คงได้ไล่ตะเพิดเข้าให้ แต่ทว่านี่คือยุคโบราณ เป่าจู้เองก็ไม่ได้มีจิตใจประสงค์ร้าย เขาเพียงแค่คิดอย่างบริสุทธิ์อยากจะทำดีต่อนางก็เท่านั้น
“จะได้ไงกัน? หากข้าไม่ตามเจ้าแล้วข้าจะปกป้องเจ้าได้อย่างไรกัน” เป่าจู้เอ่ยด้วยท่าทีที่ค่อนข้างจริงจัง ราวกับว่าการปกป้องหลินหลันคือภารกิจอันแสนภาคภูมิใจในชีวิตเขา เป็นหน้าที่ที่เขาไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
หลินหลันมองดูเขาที่แสดงอารมณ์เคร่งขรึมราวกับว่ากำลังปฏิญาณตน นางรู้สึกจนปัญญาชนิดที่ว่าเหมือนไก่กับเป็ดคุยกัน เฮ้ยเฮ้ย! เป่าจู้เลี้ยงเป็ด แต่นางไม่แม้แต่จะเลี้ยงไก่ด้วยซ้ำ หลินหลันรีบแก้ไขความคิดผิดๆ ของนาง แล้วเอ่ยขึ้นด้วยความอ่อนโยน “พี่เป่าจู้ ข้าขอบคุณพี่ที่เป็นห่วงเป็นใยข้า แต่ว่า...พวกเราไม่ใช่เด็กๆ กันแล้ว หากเดินไปด้วยกันคงได้ถูกผู้อื่นเขาติฉินนินทาเอาได้”
เป่าจู้แสดงสีหน้าเพิกเฉย “ปากนั้นอยู่บนร่างกายผู้อื่น ผู้อื่นอยากจะพูดก็ปล่อยให้เขาพูดกันไป” ไม่วายตอนท้ายยังเอ่ยเสริมขึ้นอีกประโยค “พวกเราไม่ได้ทำอะไรเสียหายซะหน่อย”
หลินหลันอดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่เขา เอ่ยออกไปด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง “พี่เป่าจู้ การต้องตกเป็นข่าวลือมันเป็นเรื่องที่แย่มากเข้าใจไหม พี่ยังไม่ได้สู่ขอ ข้าก็ยังไม่ได้แต่ง หากถูกผู้คนนำไปล่ำลือนินทาเข้าแม้เพียงเล็กน้อย ข้าคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แล้ว”
เป่าจู้ตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างติดตลก “งั้นเจ้าก็แต่งงานกับข้าสิ!”
มองดูราวกับยังไงก็ได้ทั้งนั้น แต่ทว่าความคาดหวังและความปรารถนาที่กำลังเปล่งกระกายอยู่ในดวงตาของเขาเผยให้เห็นความคิดที่แท้จริงในใจของเขา แม้ว่าเป่าจู้จะรู้ดีว่าเขาไม่คู่ควรกับหลินหลัน หลินหลันเป็นหงส์ที่บินอยู่บนท้องฟ้า ทว่าจินเป่าจู้เป็นเพียงเป็ดตัวหนึ่งในบ่อน้ำ แล้วเป็ดจะจับคู่กับหงส์ได้อย่างไรกัน แต่ทว่าหากพระเจ้าสามารถมอบความรักครั้งนี้ให้กับเขาได้ เป่าจู้ก็ขอสาบานว่า เขาจะให้ความสำคัญต่อหลินหลันมากเสียยิ่งกว่าชีวิตของเขาเอง
หากเป็นผู้อื่นที่พูดอย่างไร้มารยาทออกมาเช่นนี้แล้วล่ะก็ หลินหลันคงได้ด่ากราดใส่เขาไปนานแล้ว ทว่าเป่าจู้นั้นแตกต่างออกไป แม้บางครั้งจะรู้สึกว่าเป่าจู้นั้นเป็นบุคคลที่แสนน่ารำคาญผู้หนึ่ง แต่หากพูดออกมาด้วยใจจริง เป่าจู้นั้นดีต่อนางมาก เมื่อนางมีความสุข เป่าจู้ก็ดูมีความสุขเสียยิ่งกว่านาง เมื่อนางอารมณ์ไม่ดี เป่าจู้ก็เป็นเสมือนกระโถนรองรับอารมณ์ของนาง เมื่อมองไปยังใบหน้าที่มีทั้งมีความหวังและความวิตกกังวลของเป่าจู้ หลินหลันเองก็ไม่ได้ต้องการที่จะด่าว่าเขาด้วยคำพูดที่ไม่ดีอีก จึงพูดกับเขาออกไปอย่างใจเย็น “พี่เป่าจู้ คราวหลังอย่าได้เอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมาอีก ไม่เช่นนั้นแม้แต่ความเป็นเพื่อนพวกเราก็คงเป็นไม่ได้แล้ว”
เป่าจู้ถูกหลินหลันแสดงสีหน้าเย็นชาใส่เช่นนี้ ตลอดจนน้ำเสียงที่ไม่แยแสนั้นทำให้เขาตกใจ หลายปีที่ได้รู้จักกันมานี้ เขาไม่อาจทำความเข้าใจเรื่องอารมณ์ของหลินหลันได้เลย เมื่อหลินหลันเอ่ยดุด่าจนขี้เกียจจะดุด่าแล้ว นั่นก็หมายความว่าสถานการณ์เลวร้ายมากแล้ว เป่าจู้เริ่มกังวลเป็นอย่างยิ่ง จึงร้อนรนเอ่ยขอโทษหลินหลัน “หลินหลัน เจ้า...เจ้าอย่าโกรธเลยนะ ข้าผิดไปแล้ว เจ้าก็ถือเสียว่าข้าไม่ได้พูดอะไรออกไป ข้า...ที่จริงแล้วข้า...”
มองดูหยาดเหงื่อของเขาที่ผุดขึ้นมาบนหน้าผากด้วยความประหม่า หลินหลันจึงจงใจดึงหน้าเคร่งเครียดอยู่เช่นนั้น จะยังไงก็ช่างก็จำเป็นต้องกำราบเขาซักระยะ ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่รู้จักจำ
“ไม่อยากให้ข้าโกรธ คราวหลังก็อย่าตามข้าอีก” หลินหลันเอ่ยเตือนเขา แล้วหันหลังออกเดินไป
“อ๋า?” เป่าจู้ตกตะลึง ในใจรู้สึกเพียงแค่อึดอัดและสับสน ยกมือหนึ่งขึ้นแล้วดึงริมฝีปากของตนเอง แอบดุด่า ใครใช้ให้เจ้าปากเสีย สมควร...
หลินหลันเดินไปเพียงสองเก้าก็หันหลังเดินกลับมาอีกครั้ง แล้วยื่นมือออกมา “นำไข่เป็ดมาให้ข้า”
“อ๋า?” เป่าจู้เผยสีหน้าตระหนกตกใจ
หลินหลันกรอกตาใส่เขา เอ่ยออกไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก “จะอ๋าอะไรนักหนา? ถ้ายังจะอ๋าอีกล่ะก็เชื่อไหมว่าข้าจะใช้ไข่เป็ดปาใส่พี่เสียเลย”
เป่าจู้ลุกลี้ลุกลนนำไข่เป็ดมอบให้หลินหลันทันที
หลินหลันรู้สึกเพียงว่ามือของนางกำลังจมลง ตะกร้าไข่เป็ดนี่หนักเอาการ
“พี่กลับไปช่วยท่านป้าทำงานเถอะ ข้าจะช่วยนำไข่เป็ดนี้ไปขายให้” หลินหลันพูดออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจปฏิเสธได้
เป่าจู้ตะลึงไปชั่วครู่แล้วจึงเข้าใจความหมายของหลินหลัน เขาฉีกยิ้มแห้งๆ ออกมาพลางเกาหัว “หลิน...หลินหลัน เจ้าไม่โกรธข้าแล้วหรือ?”
หลินหลันหยิบไข่เป็ดขึ้นมาทำท่าจะปาไปที่เขา “พี่ยังจะไม่รีบไปอีกใช่ไหม”
เป่าจู้รีบก้มหัวลง “ได้ได้ ข้าไปแล้ว รีบไปเดี๋ยวนี้เลย”
เป่าจู้เดินสามก้าวแล้วหันกลับมามอง ขณะที่หลินหลันก็มองเขาอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งเห็นว่าเขาเดินไปไกลแล้ว และเมื่อมั่นใจว่าเป่าจู้จะไม่กล้าเดินกลับมา จึงรีบกลับตัวเตรียมตัวออกเดินทางต่อไป
“หลินหลัน...”
หลินหลันสุดจะทน เขายังกล้ากลับมาอีกหรือ หลินหลันเตรียมพร้อมที่จะปาไข่ใส่เขาให้ตายไปข้าง
“อะไรอีก?” หลินหลันกลับหลังหันมาเอ่ยด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
เป่าจู้เองก็ไม่กล้าที่จะเข้าใกล้ เขาชี้ไปที่ตะกร้าเป็ดนั่นแล้วเอ่ยขึ้น “หลินหลัน ในกระเป๋าผ้าที่วางอยู่บนนั้นมีไข่ไก่อยู่ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบกินไข่เป็ด จึงตั้งใจต้มไข่ไก่มาให้เจ้าเอาไว้กินระหว่างทาง” เป่าจู้หลังจากพูดจบก็ไม่กล้าโอ้เอ้อยู่ต่อ เขาหันกลับและวิ่งออกไปทันที มิฉะนั้นหลินหลันคงได้หยิบไข่เป็ดขึ้นมาปาใส่เขาจริงๆ แน่
เมื่อมองเห็นเป่าจู้ที่กำลังวิ่งไปอย่างรวดเร็ว หลินหลันก็อดที่จะหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้ ขณะเดียวกันหางตาก็เหลือบไปเห็นหลี่ซิ่วฉายซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลออกไปนัก และเมื่อเขาเห็นว่านางเห็นเขาเข้าให้แล้ว เขาจึงรีบหันหน้าหนีไปอย่างรวดเร็วแล้วแสร้งทำเป็นมองทิวทัศน์
ตามราวีไม่เลิกเลยนะ หลินหลันกรอกตาอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วหิ้วไข่เป็ดเดินต่อไป
ตะกร้าไข่เป็ดนี่หนักชะมัด! หลินหลันที่เดินไปได้ซักระยะกำลังรู้สึกว่าปวดเมื่อยจนมือจะหักอยู่แล้ว ไม่อาจหิ้วต่อไปได้จริงๆ ทำได้เพียงวางมันลง แล้วนั่งพักลงข้างทาง สาดสายตามองไปเบื้องหน้า จากนี่ไปถึงเขตเมืองเฟิงอาน อย่างน้อยๆ ก็เป็นระยะทางอีกห้าหมี่แหนะ! ยิ่งมองไปที่ตะกร้าไข่เป็ดนั่นแล้ว ในสมองของหลินหลันก็เกิดความคิดที่ว่าอยากจะโยนมันลงน้ำไปเสีย หลินหลันถอนหายใจอย่างหดหู่ นี่คงเป็นจุดจบของการทำดีโดยไม่ดูกำลังของตัวเองสินะ
ขณะที่ยังคงคิดทบทวนไปมา กลับเห็นหลี่ซิ่วฉายกำลังเอามือไพล่หลังแล้วเดินผ่านสายตานางไปอย่างสบายอกสบายใจ
หลินหลันประหลาดใจยิ่งนัก ชายหนุ่มผู้นี้ช่างไม่มีจริยธรรมเกินไปแล้ว! เมื่อตอนที่เขามีปัญหา ก็ปั้นหน้าร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น ตอนนี้ผู้มีพระคุณกำลังเผชิญปัญหาอันเล็กน้อย ทว่าเขากลับกล้าเมินเฉย?
อาจเป็นเพราะรู้สึกได้ถึงสายตาพร้อมเขมือบคนทั้งคนของหลินหลัน หลี่ซิ่วฉายจึงหยุดเดินลง แล้วหันกลับมามองนาง
หลินหลันหันหนีอย่างเหย่อหยิ่งทันที ทำเป็นไม่สนใจ แล้วค่อยๆ หยิบไข่ไก่ซึ่งอยู่ในถุงผ้าออกมาแกะเปลือกกิน
เอ๋? เขาเดินเข้ามาแล้ว หรือว่าเขาเกิดหิวขึ้นมา อยากจะขอแบ่งไข่ไก่ของนางไปกิน? หากเขาเอ่ยขอแบ่งจากนางจริงๆ นางควรจะให้หรือไม่ให้ดีนะ
ขณะที่กำลังคิดอย่างสับสน เงาหนึ่งก็โน้มลงมา
หลินหลันเงยศีรษะขึ้นสบตาเข้ากับแววตาที่แสนสงบนิ่งของเขา การที่เขามองลงจากตำแหน่งที่สูงกว่าเช่นนี้ บวกกับลักษณะหล่อเหลาภายใต้ท่าทีเมินเฉย และอารมณ์ที่ดูสงบนิ่งแต่คงไว้ซึ่งความสง่างาม หลินหลันเกิดรู้สึกชื่นชมเขาขึ้นมากะทันหัน และด้วยความรู้สึกเช่นนี้ทำให้นางไม่ชอบเอาเสียเลย ตอนก่อนหน้าชายหนุ่มผู้นี้ยังเป็นจอมทรยศและเจ้าเล่ห์ผู้หนึ่ง ทว่าเพียงชั่วพริบตาก็เผยท่าทีเย็นชาและสง่างามออกมาเสียดื้อๆ ในขณะที่นางนั่งอยู่บนพื้น ในมือของนางกำลังถือไข่ไก่ซึ่งถูกกัดไปแล้วหนึ่งคำ ความแตกต่างระหว่างภาพลักษณ์นี้ ไม่ต่างจากก้อนเมฆกับขี้โคลน!
“เจ้า...หิวแล้ว?” หลินหลันตัดสินใจยื่นไข่ไก่ขึ้นไปให้ เพื่อแสดงออกว่านางเป็นคนใจกว้างและไม่คิดเล็กคิดน้อย ใช้ความมีน้ำใจแลกกับสถานการณ์ที่รู้สึกได้ถึงความพ่ายแพ้
ใครจะไปรู้ว่าหลี่ซิ่วฉายจะเหลือบมองมายังไข่ไก่ในมือของนาง แล้วหน้าก็แดงขึ้น
เอ๋? เขายังรู้จักละอายใจงั้นหรือ หลินหลันแอบพึงพอใจเบาๆ เพียงแค่ไข่ไก่ฟองเดียวก็เล่นงานเขาได้ ทั้งๆ ที่ตนเองไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่าที่ยื่นออกไปนั้นคือไข่ไก่ที่นางกัดเข้าไปแล้วหนึ่งคำ
ทันใดนั้นเองเขาก็โน้มตัวลง ยื่นมือไปยังตะกร้าที่มีไข่เป็ด หลินหลันยังคงคิดว่าเขาไม่รู้จักเกรงใจโดยต้องการจะหยิบมันด้วยตนเอง ใครจะไปรู้ว่าหลี่ซิ่วฉายกลับหิ้วตะกร้าขึ้นมา กลับหลังหันแล้วก็ออกเดินไป
เอ่อ! หลินหลันถึงกับตกตะลึง ที่แท้เขาก็เพียงแค่ต้องการช่วยนางหิ้วตะกร้า ที่แท้ภายใต้รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเฉยเมยของเขาก็ยังแอบซ่อนจิตใจที่รู้จักช่วยเหลือผู้อื่นซึ่งควรค่าแก่การชื่นชม
มองดูเขาที่กำลังถือตะกร้าเดินไปอย่างต่อเนื่องโดยไม่เป็นปัญหาเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังมีแนวโน้มว่ายิ่งเดินก็ยิ่งก้าวไปอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น หลินหลันรีบร้อนเก็บข้าวของแล้ววิ่งตามไป


ตอนที่ 4 ช่วยให้หลุดพ้นจากสถานการณ์ที่น่าอับอาย
ผู้ชายบางส่วนเมื่อแสดงท่าทีน่าสงสารก็มีแต่จะทำให้ผู้อื่นที่พบเห็นรู้สึกกระอักกระอ่วน แต่ทว่าเมื่อเป็นคนที่หล่อเหลาและสง่างาม เป็นชายหนุ่มซึ่งดูเป็นสุภาพบุรุษ ขอเพียงแค่ขมวดคิ้วและเผยสีหน้าที่ดูโศกเศร้าออกมาเล็กน้อย ก็เป็นเรื่องง่ายดายมากที่จะปลุกสัญชาตญาณของเพศหญิงที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนาในการปกป้องขึ้นมา
เขาถึงกับเอ่ยปากขอความช่วยเหลือแล้ว หลินหลันจึงรู้สึกสับสนขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะแกล้งทำเป็นเหตุบังเอิญ “เอ๋? เป็นหลี่ซิ่วฉายเองหรือเนี่ย ถ้าเจ้าไม่เรียกข้า ข้าก็ไม่ทันได้สังเกตเห็น! แล้วท่านผู้นี้คือ...”
หลี่ซิ่วฉายถือโอกาสช่วงที่แม่นางจางกำลังประหลาดใจ รีบปัดมือของนางออกไป แล้วทำทีเอ่ยแนะนำตัว “ท่านผู้นี้คือแม่นางของจางต้าฮู่”
ที่แท้ก็เป็นหญิงสาวจากตระกูลจางต้าฮู่ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้ สมกับที่เป็นลูกไม้ตกไม่ไกลต้นเสียจริง นางปีศาจทางเพศที่กล้าลวนลามผู้ชายตอนกลางวันแสกๆ หลินหลันชักเริ่มไม่ถูกชะตาแม่นางจากตระกูลจางผู้นี้มากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ เสียแล้ว
แม่นางจางมองหลินหลันด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก ผู้หญิงทุกคนที่สวยกว่านางล้วนถือเป็นศัตรูของนางทั้งสิ้น โดยเฉพาะผู้หญิงสวยที่รู้จักกับหลี่ซิ่วฉาย ยิ่งเพิ่มความเกลียดชังขึ้นไปอีก
เมื่อรู้สึกถึงความเป็นปรปักษ์อย่างรุนแรงที่แผ่รังสีออกมาจากแม่นางจาง ทันใดนั้นหลินหลันก็ส่งเสียงอ่อขึ้นมา ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยถามหลี่ซิ่วฉาย “หลี่ซิ่วฉาย แผลพุพองบนตัวเจ้าหายดีแล้วหรือยัง”
อารมณ์ของหลี่ซิ่วฉายรู้สึกสับสนไปชั่วขณะ ทั้งอธิบายไม่ถูก อับอายเบาๆ แล้วก็ยังรู้สึกโกรธขึ้นมานิดๆ เขาไปมีแผลพุพองตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ไม่ทันให้หลี่ซิ่วฉายเอ่ยตอบกลับ หลินหลันก็พูดต่อไปทันที “แต่ท่านหมอฮู๋ก็บอกไว้แล้วว่า แผลตามร่างกายไม่ใช่แผลธรรมดาทั่วไป หากยังไม่หายสนิทจะออกมาตากลมไม่ได้ ถ้าหากอาการแย่ลงล่ะก็ จะทำให้เป็นหนองทั่วทั้งตัว และเน่าเฟะจนถึงตายได้ น่ากลัวที่สุดคือยังสามารถแพร่เชื้อได้อีกด้วย...”
สีหน้าของแม่นางจางเปลี่ยนไปอย่างมาก และสายตาของนางที่มองไปยังหลี่ซิ่วฉายก็เสมือนกับมองเห็นเทพเจ้าแห่งโรคระบาดอย่างไงอย่างงั้น ใครจะไปรู้ว่าชายที่รูปหล่อเหลาผู้นี้จะมีบาดแผลที่น่าเกลียดน่าชังซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าของเขา เมื่อนึกไปถึงเมื่อครู่ที่นางดึงเขาไว้ และได้สัมผัสเขากับผิวหนังของเขา ขณะนั้นเองทั้งตัวก็รู้สึกคันคะเยอขึ้นมาเสียดื้อๆ
“แม่นางจาง เมื่อครู่คงไม่ได้ถูกตัวเขาหรอกใช่หรือไม่ หากไม่ระวังแล้วไปสัมผัสผิวหนังของเขาเข้าให้ อ่อ! จริงสิ สัมผัสโดนเสื้อก็ไม่ได้ด้วย ข้าแนะนำให้เจ้ารีบกลับบ้านไปเตรียมน้ำยาสมุนไพรเพื่อแช่ตัวอาบซะ แล้วก็ใช้ใบโกฏจุฬาจีนรมควันอีกซักสองชั่วโมงขึ้นไป ไม่เช่นนั้นหากถูกแพร่เชื้อใส่ล่ะก็ คงน่าอนาจแย่ เจ้าที่สวยงามเสียขนาดนี้ หากบนหน้าเกิดแผลพุพองขึ้นมา...” หลินหลันเอ่ยเตือนแม่นางจางอย่างจริงจังด้วยความหวังดี
แม่นางจางไม่ทันรอให้นางเอ่ยจบก็หันไปโวยด่าใส่หลี่ซิ่วฉายหนึ่งประโยค “ตัวซวยจริงๆ” หลังจากเอ่ยจบก็จากไปทันที โดยขึ้นรถม้าซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลนัก สาวใช้ทั้งสามรีบตามไปติดๆ เพียงช่วงเวลาอันสั้นรถม้าก็ห่างออกไปไกลแล้ว
หลินหลันหันไปเห็นใบหน้าของหลี่ซิ่วฉายที่เกือบจะกลายเป็นสีตับหมูอยู่แล้ว ซึ่งนั่นแสดงถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก หลินหลันเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “เอ้! ข้าช่วยเจ้าหลุดพ้นจากสถานการณ์อันน่าอับอายนั่นเจ้ายังไม่เอ่ยขอบคุณซักคำก็ช่าง แล้วยังจะมาถลึงตาใส่ข้า? คนที่ขืนใจเจ้าก็ไม่ใช่ข้าเสียหน่อยไม่ใช่หรือ”
หลี่ซิ่วฉายขยับริมฝีปาก ‘ขืนใจ’ คำนี้มันช่างบาดหูมาก แต่ก็เป็นความจริงที่เถียงไม่ได้
“ถึงจะเป็นเช่นนั้นแต่เจ้าก็ไม่ควรบอกว่าข้ามีแผลพุพอง” หลี่ซิ่วฉายขมวดคิ้วแน่น
หลินหลันนิ่งเงียบ ข้าไม่บอกว่าเจ้าเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ก็ดีแค่ไหนแล้ว
“นี่เจ้าคงไม่ได้กำลังกล่าวโทษว่าข้าทำลายเรื่องดีๆ ของเจ้าหรอกใช่ไหม เมื่อครู่แม่นางจากครอบครัวจางฉุดรั้งเจ้าไว้ไม่ยอมปล่อย ก็ไม่เห็นเจ้าจะดุขนาดนี้เลย!” หลินหลันมองหลี่ซิ่วฉายด้วยความรู้สึกสงสัย
หลี่ซิ่วฉายถูกนางตำหนิต่อหน้าต่อตาเสียขนาดนั้น จึงเพียงแต่รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง สมกับที่คนสมัยก่อนกล่าวไว้ว่าผู้หญิงและผู้ชายสองสิ่งนี้เป็นอะไรที่เข้ากันได้ค่อนข้างยาก คนสมัยก่อนนี่พูดถูกเสียจริง
“ไม่ใช่” หลี่ซิ่วฉายเอ่ยอย่างหงุดหงิด
หลินหลันยังคงอารมณ์เสีย “หากไม่ใช่แล้วทำไมเจ้าจะต้องแสดงท่าทางอย่างกับจะเขมือบคนได้ทั้งคนเช่นนั้นด้วย ข้าก็มีปัญญาแค่นี้แหละ เจ้าอยากให้ข้าช่วยให้เจ้าหลุดพ้นจากสถานการณ์เช่นนั้น แล้วยังจะให้เอ่ยออกไปอย่างสวยหรูสง่างามอีก ข้าทำไม่ได้ คราวหลังคราวหน้าหากเจ้าเจอเรื่องวุ่นวายอะไรอีก ก็อย่าได้เรียกหาข้าแล้วกัน”
ใบหน้าของหลี่ซิ่วฉายชะงักไปเล็กน้อย แสดงให้เห็นถึงอาการทำตัวไม่ถูก ลองมาคิดดูดีๆ แล้ว หลินหลันนางเป็นเพียงแค่หญิงสาวคนหนึ่งในหมู่บ้าน แม้ว่าจะมีทักษะทางด้านการแพทย์อยู่บ้าง แต่ก็เป็นคนหยาบคายผู้หนึ่ง? สามารถไล่แม่นางจางไปได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว พอนึกไปถึงแม่นางจางที่กลับไปแล้วจะต้องใช้ใบโกฏจุฬาจีนรมควันสองชั่วโมงขึ้นไป คงถูกรมควันจนน้ำหูน้ำตาไหลกันไปข้างเป็นแน่ และนี่ก็ทำให้อารมณ์ของหลี่ซิ่วฉายดีขึ้นมาหน่อย สีหน้าก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าตอนแรกแล้ว แต่ถึงอย่างไรการถูกขนานนามว่ามีแผลพุพองทั่วร่างกาย นั่นยังทำให้เขาไม่สามารถปล่อยเลยตามเลยไปได้ ทันใดนั้นเองเขาก็ยกสองมือขึ้นมาประสานกันต่อหน้าด้วยท่าทางอ่อนน้อม “เรื่องวันนี้ ขอบใจมาก”
หลินหลันมุ่ยปากแสดงท่าทีไม่แยแส “ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าหาเรื่องให้ข้า”
สีหน้าของหลี่ซิ่วฉายเปลี่ยนไปเล็กน้อย นัยน์ตาของเขาเยือกเย็นลง นางยังมีหน้ามาเอ่ยถึงเรื่องครั้งก่อนอีก
ด้วยท่านยายป่วยเป็นโรคไขข้อ เมื่อถึงวันที่มีฝนตกความเจ็บปวดก็ทวีขึ้นจนยากจะทนไหว แม้กระทั่งจะเดินเหินก็เป็นปัญหา ได้ยินท่านหมอฮู๋บอกไว้ว่างูดอกไม้ขาวแช่ในยาดองนั้นมีผลอย่างน่าอัศจรรย์ต่อโรคนี้ แต่งูดอกไม้ขาวนั้นหายากมากในแถบนี้ เขาเดินวนไปมาในภูเขาอยู่หลายวัน ยากลำบากยิ่งนักกว่าจะได้พบซักตัวหนึ่ง ทันทีที่ตามองไปเห็นและกำลังจะยื่นมือออกไปเพื่อจับ แต่แล้วก็ไม่รู้ว่ามีดทำครัวบินออกมาจากแห่งหนใด สับโดนงูออกเป็นสองท่อน ทำให้เขารู้สึกเสียใจและโกรธเป็นอย่างมาก ไม่ทันได้หายตกใจหัวของงูที่ตกลงมาก็กัดเข้าให้หนึ่งที จนเกือบเอาชีวิตไปทิ้งที่หวงฉวน เขาได้แต่นอนโทรมอยู่สองสามวัน แม้กระทั่งวันเกิดของท่านยายเขาก็ต้องพลาดไป เขาเองก็ไม่กล้าบอกความจริงกับท่านยายของเขา ด้วยเกรงว่าท่านยายจะกังวล เรื่องนี้ทำให้เขาโดนท่านยายดุมาจนถึงทุกวันนี้ หลี่ซิ่วฉายเหลือบมองผู้กระทำผิดที่หวังดีผู้นี้อย่างไม่แยแส ขี้เกียจเกินกว่าจะต่อปากต่อคำ เขากลับหลังแล้วเดินจากไป ทำเพียงทิ้งเงาแผ่นหลังสูงโปร่งให้หลินหลัน
หลินหลันอดที่จะแปลกใจไม่ได้ เขาหมายความว่าอย่างไรกัน เคยมีคนเอ่ยไว้ว่าในช่วงเวลาแห่งความยากลำบากแม้ว่าคุณจะได้รับความช่วยเพียงเหลือเล็กน้อยจากผู้อื่น คุณก็ควรตอบแทนเขาสองครั้งในอนาคต แล้วนี่เขาไม่ตอบแทนก็ช่าง แต่ยังจะมาจะชักสีหน้าใส่นางอีก ซิ่วฉายผู้นี้มีดีขนาดไหนเชียวหรือ หลินหลันนางในชีวิตที่ก่อนหน้าเป็นถึงนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาของมหาวิทยาลัยการแพทย์เชียวนะ! มีอะไรให้น่าดูถูกกันนัก...หลินหลันพึมพำสองสามคำก่อนจะหันกายเดินต่อไปพร้อมกับอารมณ์โกรธ
เอ่อ! ไม่ใช่สิ นี่มันทางกลับบ้าน หลินหลันหันไปมองเจ้าของแผ่นหลังที่ค่อยๆ เลือนหายไป จัดแจงแบกตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นหลัง แล้วเร่งฝีเท้า เพิ่มความเร็วรีบไปให้ทัน
หลินหลันเดินผ่านหลี่ซิ่วฉายด้วยใบหน้าหยิ่งจองหอง จนกระทั่งเดินนำหน้าหลี่ซิ่วฉายไปหลายสิบก้าวจึงค่อยๆ ชะลอฝีเท้าให้ช้าลง แสดงท่าทีเพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ชนบท พลางฮัมเพลงเบาๆ แล้วยังเด็ดดอกหญ้าข้างทางมาเล่น ใครทำให้นางหดหู่และอึดอัด นางก็จะทำให้เขาผู้นั้นหดหู่และอึดอัดยิ่งกว่า
หลี่ซิ่วฉายมองดูหลินหลันที่เดินส่ายไปมาอยู่เบื้องหน้าอย่างตกตะลึง ได้ยินเสียงนางที่กำลังร้องฮัมเพลงอย่างมีความสุข อดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปากเข้าหากันจนเป็นเส้น นางยังคงไม่ยอมเสียเปรียบเลยจริงๆ ชายร่างสูงใหญ่เดินตามหญิงสาวตัวเล็กๆ จะมองยังไงก็ดูขัดตาไปหมด เขาก็ไม่ได้อยากสู้กับนางเสียหน่อย ไม่รู้ว่าจะก้าวต่อไปหรือถอยหลังดี ทำได้เพียงรักษาท่าทีที่เหมาะสมไว้ หลี่ซิ่วฉายจึงหยุดเดินไปชั่วขณะและรอให้นางเดินจากไปก่อน
หลินหลันไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเบื้องหลังอีกต่อไป อดทนที่จะไม่หันกลับไปมอง หากนางหันกลับไปมองนั่นก็หมายความว่านางใส่ใจ ผีเท่านั้นแหละที่จะใส่ใจ แต่ว่าก็รู้สึกผิดหวังเล็กๆ เหมือนกัน หลินหลันเลิกคิ้วเรียวบาง ลบความคิดที่จะแกล้งเขาออกไป แล้วหันไปตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไป
เมื่อเห็นนางค่อยๆ ไกลออกไป หลี่ซิ่วฉายก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อครู่เขากังวลจริงๆ ว่าหลินหลันจะเล่นงานเขาไม่ปล่อย ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะจัดการหญิงนางนี้
หลินหลันที่เพิ่งจะเลี้ยวจากถนนสายเล็กเพื่อไปยังถนนสายใหญ่ ก็ได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนอย่างตื่นเต้นมาแต่ไกล “หลินหลัน หลินหลัน ข้าอยู่ทางนี้...”
ขณะนั้นเองหลินหลันรู้สึกราวกับถูกสาปให้แช่แข็ง ถอนหายใจมาด้วยความเศร้าใจ จบกัน สุดท้ายก็ยังถูกเป่าจู้ตามจับจนได้
เป่าจู้ทางด้านนั้นกำลังวิ่งเข้ามาพร้อมกับในมือที่ถือตะกร้าไข่เป็ดเอาไว้
“หลินหลัน ทำไมวันนี้เจ้าถึงมาสายเช่นนี้ ข้ารอเจ้าอยู่ตั้งนานแล้ว” เป่าจู้ยิ้มออกมาอย่างสดใส ราวกับกำลังป่าวประกาศว่าเขาฉลาดหลักแหลมเพียงใด ไม่ว่าหลินหลันจะไปทางไหนก็จะถูกเขาดักรออยู่ทางนั้น
ริมฝีปากของหลินหลันกระตุกเล็กน้อย เป็นความรู้สึกที่พยายามฉีกยิ้มออกไป “พี่เป่าจู้ พี่รอข้ามีเรื่องอะไรงั้นหรือ”
เป่าจู้เอ่ยขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติเฉกเช่นมันเป็นเรื่องธรรมดา “ก็เข้าเมืองไปพร้อมกับเจ้าไงล่ะ!”


ตอนที่ 3 หลีกหนี
หลินหลันเดินออกไปไม่ไกลนัก ก็มองเห็นหัวหน้าหมู่บ้านจินฟู้กุ้ยที่ในมือของเขากำลังถือแท่งยาสูบและอีกมือก็ไพล่ไว้ด้านหลัง ลำตัวของเขาโค้งงอลงเล็กน้อย กำลังเดินตรวจรอบหมู่บ้าน ทุกวันตอนเช้าและเย็น เขาจะต้องเดินไปรอบๆ เช่นนี้หนึ่งรอบ นับเป็นกิจวัตรประจำวันซึ่งให้ความรู้สึกถึงการเป็นผู้นำที่กำลังตรวจตรา เพื่อที่จะพบเจอปัญหาได้อย่างทันท่วงทีและแก้ไขความขัดแย้งในละแวกใกล้เคียง เป็นการรักษาไว้ซึ่งภาพลักษณ์ความเป็นหนึ่งเดียวของหมู่บ้านเจี้ยนซี ที่ควรประนีประนอมก็ประนีประนอมต่อกันไป ที่ควรยึดถือตามกฎระเบียบก็ยึดตามกฎระเบียบนั้นๆ ไป นับได้ว่าเป็นผู้ที่จิตใจดีมีเมตตาแต่ก็ไม่ใจอ่อนจนเกินไป ชาวบ้านจึงล้วนต่างพากันเคารพและยำเกรงเขา หลินหลันมันจะคิดอยู่บ่อยๆ ว่า หากคนอย่างหัวหน้าหมู่บ้านจินได้ไปอยู่ในยุคสมัยใหม่เขาคงจะต้องเป็นหนึ่งในสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์กลุ่มคนดีที่โดดเด่นอย่างแน่นอน เทียบได้กับเจียวอวี่ลู่[footnoteRef:1]ในยุคสมัยใหม่เลยก็ว่าได้ [1: 焦裕禄 เจียวอวี่ลู่ คือ ชื่อของผู้ดำรงตำแหน่งอดีตเลขาธิการคณะกรรมการพรรคของเขตหลานเกา มณฑลเหอหนาน]
“สวัสดีท่านหัวหน้าหมู่บ้าน!” หลินหลันเข้าไปทักทายอย่างเป็นกันเอง
จินฟู้กุ้ยหันมามองและยิ้มให้ “หลินหลัน จะขึ้นภูเขาไปเก็บสมุนไพรอีกแล้วรึ”
“วันนี้ไม่ขึ้นเขาแล้วล่ะ ข้ากำลังจะเข้าเมือง จริงสิ ขาของท่านป้าจินดีขึ้นแล้วหรือยัง ต้องการให้ข้านำสมุนไพรอีกสองสามอย่างกลับมาให้ด้วยอีกดีไหม” หลินหลันเอ่ยถาม ท่านป้าจินบังเอิญพลัดตกบันไดขณะที่ปีนขึ้นไปเก็บกวาดมูลอุจาระของตัวไหมเมื่อเดือนที่แล้ว ทำให้กระดูกขาส่วนน่องหัก และเป็นหลินหลันที่ให้การรักษาแก่นาง
จินฟู้กุ้ยสูดยาสูบแห้ง พ่นควันออกมาสองสามวง ก่อนจะหัวเราะฮ่าฮ่าแล้วเอ่ยขึ้น “ต้องขอบใจยาสมุนไพรของเจ้า ป้าจินของเจ้าอาการดีขึ้นมากจนสามารถลุกยืนขึ้นได้แล้ว”
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว แต่ถึงอย่างไรก็ยังต้องระมัดระวังไว้หน่อย อย่าเพิ่งทำงานหนักเชียว” หลินหลันเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีจากใจ ระยะเวลาหนึ่งร้อยวันสำหรับการสมานกระดูกที่บาดเจ็บ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากไม่รักษาให้ดีก็จะต้องส่งผลเป็นการบาดเจ็บในระยะยาวแน่
จินฟู้กุ้ยยิ้มบางๆ พลางส่ายแท่งยาสูบไปมาเพื่อแสดงว่าเขาเข้าใจดีแล้ว
หลังจากลาหัวหน้าหมู่บ้าน หลินหลันก็มาถึงทางเข้าหมู่บ้านในที่สุด ตอนที่กำลังก้าวขึ้นไปบนสะพานหิน ก็เห็นฝูงเป็ดที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ฝูงเป็ดที่กำลังเดินอย่างหยิ่งผยองและไม่ไยดีใครทั้งสิ้นเสมือนว่าหลินหลันจะต้องหลีกทางให้ หลินหลันจึงทำได้เพียงหลีกไปด้านข้าง เพื่อให้กองทัพเป็ดได้เดินผ่านไปเสียก่อน
“หลินหลัน เจ้ากำลังเข้าไปในเมืองรึ” ป้าที่ต้อนเป็ดส่งเสียงดังเหมือนเสียงระฆัง ทันทีที่อ้าปากตะโกนขึ้นก็สร้างความปั่นป่วนในฝูงเป็ด ทำให้พวกมันคิดว่าเจ้าของคิดว่าพวกมันเดินช้าเกินไป มีเพียงเป็ดสองสามตัวเดินโซซัดโซเซและเกือบชนเข้ากับหลินหลัน
หลินหลันรีบชักเท้าหดเข้าอย่างรวดเร็ว แล้วตะโกนตอบกลับไป “ท่านป้าจิน ไฉนวันนี้ท่านถึงมาต้อนเป็ดด้วยตนเองล่ะ”
“เป่าจู้เข้าเมืองไปแล้ว ข้าก็เลยต้องมาต้อนเป็ดแทน ไอย่ะ! เจ้าว่าเป่าจู้ลูกของข้าน่ะ ค้าขายก็ไม่เป็นแต่ดึงดันจะเอาไข่เป็ดไปขายให้ได้ หลินหลัน เดี๋ยวพอเจ้าเข้าไปถึงในเมืองแล้ว วานเจ้าแวะไปตลาดเฉิงซีในเมืองช่วยดูเป่าจู้ลูกข้าเสียหน่อยสิ ช่วยเขาตะโกนเร่ขายซักประเดี๋ยว ไม่เช่นนั้นคงได้หิ้วตะกร้าที่ยังเต็มไปด้วยไข่เป็ดกลับมาอีกตามเคยแน่” ป้าจินร้องขอ
หลินหลันรู้สึกไร้ทางเลือกไปชั่วขณะ เป่าจู้ปีนี้อายุสิบเก้าปีแล้ว เขาดูเป็นคนฉลาดหลักแหลม แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ หญิงสาวในหมู่บ้านตั้งมากมาย ทว่าว่าเขากลับมองเพียงหลินหลันผู้เดียวเท่านั้น เมื่อนางขึ้นภูเขาไปเก็บสมุนไพร เขาก็จะขึ้นเขาไปสับไม้ เมื่อนางเข้าเมืองไปขายสมุนไพร เขาเองก็จะเข้าเมืองไปขายไข่เป็ด ดังนั้นทุกครั้งที่หลินหลันจะออกจากบ้านนางมักจงใจไม่กำหนดเวลาและสถานที่ที่ชัดเจน ทำให้ผู้ที่หวังตามติดจะได้คลาดเคลื่อน ทว่าเป่าจู้ผู้นี้ก็ช่างฉลาดยิ่งนัก ทุกครั้งก็จะรอนางอยู่ตามถนน หลินหลันแค่เพียงใช้หัวนิ้วโป้งเท้าคิด ก็ยังคิดได้เลยว่าเป่าจู้จะต้องนั่งอยู่ข้างถนนในเมืองพร้อมกับตะกร้าไข่เป็ดเพื่อรอนางอยู่เป็นแน่
“อ่อ! ได้สิ” หลินหลันตอบตกลงอย่างจำใจ ทั้งที่จริงๆ แล้วเป่าจู้ผู้นั้นค้าขายไม่เป็นเสียที่ไหนกันล่ะ อีกทั้งพอได้เข้าเมืองก็เป็นต้องตามติดนางอยู่ข้างหลังแทบทุกฝีเก้า เขาไม่ได้ตั้งใจไปขายไข่เป็ดเลยซักนิด หลินหลันคิดไตร่ตรองอยู่ในใจ จะไปทางไหนดีถึงจะสามารถหลีกเลี่ยงเป่าจู้ผู้นั้นได้ นางไม่อยากมีหางที่คอยติดตามไปทุกหนทุกแห่ง และยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่อยากกินไข่เป็ดที่มีกลิ่นคาวเอาเสียมากๆ ถ้าเป็นไข่ดาวก็ยังพอได้ แต่ไข่ต้มนั้นยากเกินกว่าที่จะกลืนลง เมื่อนึกถึงเป่าจู้ที่ตั้งหน้าตั้งตายัดไข่เป็ดใส่อ้อมแขนของนาง หลินหลันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระอักกระอ่วน
หลินหลันยืนคิดหาหนทางอยู่ตรงบริเวณปากทางเข้าหมู่บ้าน แล้วจึงตัดสินใจที่จะอ้อมเส้นทางข้ามหมู่บ้านหยวนตงซึ่งอยู่ติดกัน แม้ว่าจะกินระยะทางมากกว่าสี่ห้าไมล์ แต่ก็ยังดีกว่าที่ต้องเดินไปโดยมีเป่าจู้ร่วมทาง
ทิวทัศน์ของหมู่บ้านหยวนตงนั้นแตกต่างจากหมู่บ้านเจี้ยนซีเป็นอย่างมาก เจี้ยนซีเป็นทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ ในขณะที่หยวนตงเป็นสวนผลไม้ ในช่วงเวลานี้ของทุกปี บนภูเขาจะเต็มไปด้วยดอกท้อที่กำลังบานสะพรั่ง สีสันจากดอกไม้นานาชนิดช่างดึงดูดให้ผู้คนหลงใหล
ถือว่าไปเพลิดเพลินกับทิวทัศน์สักครั้งก็แล้วกัน! เมื่อคิดเช่นนี้ ระยะทางที่เพิ่มมากขึ้นสี่ห้าไมล์นั้นก็คุ้มค่าอยู่ หลินหลันรีบตรงไปยังหมู่บ้านหยวนตง เมื่อหันมองไปรอบๆ ภูเขา ทันใดนั้นนัยน์ตาของนางก็เปล่งประกายขึ้น พื้นที่ขนาดใหญ่ที่มีเฉดสีแดงเข้มและอ่อนแตกต่างกันไป ขณะที่กลุ่มก้อนเมฆดูราวกับว่ากำลังตกลงมาจากขอบฟ้าและปกคลุมไปทั่วหมู่บ้านหยวนตง ที่นี่เต็มไปด้วยต้นไม้และสีแดงสวยสดงดงาม กำลังเปล่งประกายอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ แม้กระทั่งอากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้อันหอมหวาน ที่แห่งนี้ก็คือดินแดนแห่งสวรรค์บนดินดีๆ นี่เอง! หลินหลันถอนหายใจ รู้สึกเสียดายที่ในมือปราศจากกล้องถ่ายรูป มิฉะนั้นก็จะสามารถเก็บภาพทิวทัศน์ที่สวยงามเหล่านี้เอาไว้ได้
หลังจากใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงหมดไปในป่าท้อ หลินหลันก็เห็นว่าเริ่มสายแล้ว หากไม่เร่งรีบไปต่อ ก็คงจะไปไม่ทันเวลามื้ออาหารที่ร้านยาฮู๋จี้แล้ว จึงทำได้เพียงละสายตาอย่างเสียดาย แล้วเร่งฝีเท้าเพื่อเดินทางไปต่อ
หลังออกจากหมู่บ้านหยวนตง เป็นทางคดโค้งขนาดเล็ก แคบพอให้รถม้าวิ่งผ่านได้เพียงคันเดียวเท่านั้น สองข้างท้องทุ่งเต็มไปด้วยโหยวไช่ฮวา[footnoteRef:2]สีเหลืองอร่ามสดใส มีผีเสื้อสองสามตัวบินวนไปมาอยู่ท่ามกลางดอกไม้ ไกลออกไป เห็นชาวนาซึ่งกำลังเร่งให้วัวแก่ไถนา นั่นช่างเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามยิ่ง [2: 油菜花 โหยวไช่ฮวา คือ ดอกน้ำมัน หรือชื่อภาษาอังกฤษก็คือคาโนลา (Canola) ที่นิยมนำเมล็ดมาสกัดเป็นน้ำมันคาโนลา หนึ่งในส่วนผสมของสบู่ธรรมชาติ]
ขณะที่กำลังชื่นชมความงามของวิวทิวทัศน์ หลินหลันรู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก นางเดินส่ายไปส่ายมาพลางฮัมเสียงเพลงไปตลอดทาง
“พี่ซิ่วฉาย ท่านตอบตกลงเถอะนะ! มาช่วยงานของครอบครัวข้าไม่ดีตรงไหนกัน หากท่านคิดว่าสิ่งตอบแทนน้อยเกินไป ก็เอ่ยเสนอขึ้นมาได้นี่...ถึงตอนนั้นเราจะได้เจอหน้ากันทุกวันไง...”
เสียงหญิงสาวพราวเสน่ห์ล่องลอยมาจากเบื้องหน้า หลินหลันสาดส่องสายตามองออกไป เห็นเพียงใต้ต้นการบูรโบราณที่อยู่ข้างหน้า มีสาวน้อยผู้หนึ่งกำลังรั้งหลี่ซิ่วฉายเอาไว้ ด้านข้างก็ยังมีเด็กสาวอีกสามคน ทั้งสี่คนต่างพากันขัดขวางหลี่ซิ่วฉายเอาไว้ หลี่ซิ่วฉายดูลำบากใจเป็นอย่างมาก อยากจะผลักก็ไม่สามารถผลักออกไปได้ ออกแรงดิ้นรนอย่างหนักและแสดงท่าทีไม่แยแสอย่างชัดเจน จะให้ด่าทอออกไปก็คงไม่สามารถทำได้ มีเพียงใบหน้าหล่อเหลาของเขาที่กำลังแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความอับอายกันแน่ แต่นั่นกลับทำให้คนเหล่านั้นยิ่งทวีความปรารถนาที่จะลวนลาม
จะว่าไปแล้วหลี่ซิ่วฉายผู้นี้ ก็เป็นคนที่แปลกผู้หนึ่ง ไม่รู้ว่าเขามาจากแห่งหนใด และก็ไม่รู้ว่าซิ่วฉายแหล่งกำเนิดของเขาอยู่ที่ใด รู้เพียงแค่ว่าเมื่อสามปีก่อนนั้น มีการเพิ่มหลุมฝังศพใหม่ขึ้นมาที่ด้านหลังของเจี้ยนซี โดยมีกระท่อมมุงขึ้นอย่างเรียบง่ายซึ่งถูกสร้างขึ้นข้างๆ กับหลุมฝังศพ หลี่ซิ่วฉายได้อาศัยอยู่ในกระท่อมนั้น เขาดูแลสุสานมาเป็นเวลาสามปี อาศัยช่วยผู้คนเขียนจดหมายเพื่อแลกเป็นเงินเพียงไม่เท่าไหร่ในการดำรงชีวิต หลินหลันเองก็รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก แค่นี้มันจะไปพอใช้ได้ไงกัน! แต่ทว่าสามปีมานี้นั่นก็คือวิธีที่เขาใช้ดำรงชีวิตตลอดเวลาที่ผ่านมา
กระท่อมผุพังของเขานั้น หลินหลันเคยมีโอกาสได้เข้าไป ไม่มีอะไรที่จะเรียบง่ายได้เกินไปกว่าที่นั่นอีกแล้ว ข้างในนั้นนอกเสียจากเตียงนอนไม้หนึ่งตัว โต๊ะหักๆ หนึ่งตัว แล้วก็มีเตาไฟในสภาพแตกร้าว และกองหนังสือเก่าๆ นอกนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว นั่นแหละที่เรียกว่ายากจนเสียงยิ่งกว่ายากจน แม้กระทั่งขอทานยังดูมีทรัพย์สินมากกว่าเขาด้วยซ้ำไป แต่ทว่าก็ยังสะอาดสะอ้าน ไรฝุ่นแม้เพียงน้อยนิดก็ไม่มีให้เห็น เช่นเดียวกับหลี่ซิ่วฉาย แม้ว่าจะสวมใส่เสื้อผ้าซอมซ่อ แต่ทว่าก็ไม่เคยเห็นรอยเปื้อนใดๆ อยู่บนชุดสีขาวตัวเก่าของเขาเลย
เมื่อฤดูร้อนปีที่แล้ว หลินหลันเข้าไปในภูเขาเพื่อเก็บสมุนไพรและพบเข้ากับหลี่ซิ่วฉายที่ถูกงูพิษทำร้าย นางจึงล่อนมีดทำครัวออกไปสับหัวงูจนขาด หลี่ซิ่วฉายเห็นว่างูพิษตายแล้ว ด้วยความชะล่าใจ จึงเอื้อมมือไปหยิบมันอย่างเบามือ ทว่ากลับถูกหัวงูที่ถูกตัดออกแล้วนั้นแว้งกัดเข้าให้...หากไม่ใช่เพราะทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของนาง ชีวิตน้อยๆ ของหลี่ซิ่วฉายพ่อรูปงามผู้นี้ก็คงจะจบลงในวัยหนุ่มสาวแรกแย้มไปเสียแล้ว นางได้ดูแลเขาเป็นอย่างดีเป็นเวลาสองสามวัน ท้ายที่สุดแม้กระทั่งคำขอบคุณซักคำก็ไม่มี เมื่อคิดเช่นนี้ หลินหลันก็รู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมา นางเคยช่วยสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่ในหมู่บ้านที่ขาหัก สุนัขตัวนั้นมันยังรู้จักสำนึกบุญคุณ กระดิกหางใส่รัวๆ หวังเอาใจทุกครั้งที่ได้พบเจอนาง
เมื่อเห็นหลี่ซิ่วฉายกำลังถูกขืนใจ หลินหลันจึงตั้งใจว่าจะแสดงท่าทีเมินเฉย แม้ว่านางจะเรียนแพทย์และรักษาอาการเจ็บป่วยเพื่อช่วยชีวิตผู้คน แต่ทว่าการช่วยชีวิตหนุ่มรูปงามให้หลุดพ้นจากปากหญิงสาวจอมยั่วนั่นไม่ได้อยู่ในขอบเขตจรรยาบรรณวิชาชีพของนาง อย่างไรก็ตามนางก็อดไม่ได้ที่ลึกๆ ในใจแล้วอยากจะมองด้วยสายตาดุดันไปยังเด็กสาวที่ไร้ยางอายพวกนั้น ทว่านางก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นเพราะไม่ต้องการสร้างความเดือดร้อน ในเมื่อพวกนางก็แสร้งทำเป็นไม่เห็นนางเช่นกันโดยเอาแต่สนใจแต่เล่นหูเล่นตาอยู่กับหลี่ซิ่วฉายอย่างบ้าคลั่ง เหลือแค่ยังไม่จับเขาถอดเสื้อผ้าออกก็เท่านั้น มันช่างเป็นอะไรที่แย่มากสำหรับโลกนี้ แม้จะพอเคยเห็นคนหน้าด้านมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยเห็นคนหน้าที่ด้านได้มากมายเสียขนาดนี้
“แม่นางหลินหลัน...” หลี่ซิ่วฉายตะโกนร้องเรียกรั้งนางเอาไว้
หลินหลันหยุดชะงัก แล้วค่อยๆ หันกลับไป จึงเห็นหลี่ซิ่วฉายกะพริบตาปริบปริบมองมาที่นาง บนใบหน้าแสดงถึงการอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ


ตอนที่ 2 คนที่วันๆ ไม่รู้จักทำอะไรเลย
สองพี่น้องหลังจากกินมื้อเช้าเป็นที่เรียบร้อย ก็เป็นเวลาที่ฟ้าสว่างพอดี เหยาจินฮวาที่อยู่บนเตียงนอนยังคงขี้เกียจ หลังจากหลินหลันส่งผู้เป็นพี่ชายออกไปนอกบ้านแล้ว จึงไปยังลานกว้างเพื่อหั่นสมุนไพรตากแห้ง
“โอะ...วันนี้หลินหลันอยู่บ้านด้วยรึ!”
หลินหลันเงยหน้าขึ้นมอง เป็นแม่สื่อหวังนั่นเองที่ยืนอยู่นอกรั้วและยิ้มหน้าบ้านเสมือนดอกเบญจมาศ นางกำลังยิ้มแฉ่งจนสามารถมองเห็นไปถึงฟันกราม ดวงตาหรี่เล็กลงจนกลายเป็นขีด ด้วยหางตาที่แคบลงจึงเผยให้เห็นรอยเหี่ยวย่นแบบที่ว่าสามารถดักแมลงวันสองตัวได้อย่างแน่นอน
หลินหลันเหลือบตามองบน แล้วตั้งใจมองไปรอบๆ แทน “เช้าขนาดนี้ทำไมข้าถึงได้ยินเสียงอีกาแก่ๆ ร้องนะ”
แม่สื่อหวังหุบยิ้มลง ตามด้วยมุมปากที่กระตุกขึ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยออกไป “แม่นางหลินหลัน พี่สะใภ้ของเจ้าอยู่บ้านหรือไม่”
หลินหลันสบทออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา แล้วเอ่ยขึ้น “เจ้าหาพี่สะใภ้ของข้าด้วยเรื่องอันใดรึ พี่สะใภ้ของข้าก็ไม่ได้ต้องการเฟ้นหาผู้ใดอีกแล้ว ที่นี่ไม่มีเรื่องอะไรให้เจ้าทำทั้งนั้น แม่สื่อหวังเชิญกลับไปเสียเถิด!”
แม่สื่อหวังอยู่ในแวดวงนี้มานานหลายสิบปี จับคู่รักไปแล้วไม่รู้กี่คู่ แบกรับคำบ่นจนนับไม่ถ้วน นางชินชากับคำดูถูกเหยียดหยามมานานแล้ว แม้กระทั่งไม้กวาดหรือมีดทำครัวต่างก็ได้พบเจอมาหมดแล้วด้วยเช่นกัน การฝึกฝนของผู้เป็นแม่สื่อแม่ชักไม่ใช่แค่เพียงอาศัยทักษะของริมฝีปากเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความหนาของระดับชั้นผิวหนังหน้าอีกด้วย เนื่องด้วยชื่อเสียงที่ไม่ดีนัก ตอนนี้จึงมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ขอให้นางเป็นคนกลาง ไม่ง่ายเลยที่ลูกค้าเก่าๆ ในอดีตจะกลับมาเต็มใจใช้บริการอีกครั้ง แล้วนางจะให้คำพูดของคนเพียงไม่กี่คำมาทำให้นางปล่อยผ่านไปได้อย่างไร
“โอ้! แม่นางหลินหลันช่างพูดจาติดตลกเสียจริง ทว่าข้ามาในวันนี้ก็เพื่อเจ้าโดยเฉพาะ รีบไปเรียกพี่สะใภ้ของเจ้าออกมาเถอะ!” แม่สื่อหวังเอ่ยพลางถือวิสาสะเปิดประตูรั้วออกด้วยตัวเอง
หลินหลันซึ่งกำลังถือมีดหั่นสมุนไพรอยู่ในมือ เดินพุ่งเข้าไปสามก้าวก็ถึงเบื้องหน้าของแม่สื่อหวัง ยืนเท้าเอวขวางทางเอาไว้ “ข้อแรก เรื่องของข้าข้าเป็นคนจัดการเอง ใครหน้าไหนก็อย่าได้เข้ามายุ่ง ดังนั้นไม่จำเป็นต้องพึ่งพาแม่สื่อหวัง ข้อสอง แม่สื่อหวังชื่อเสียงเรื่องลือละบือนามยิ่งนัก ใครๆ ต่างพากันขนานนามให้เป็นมือผลักลงหลุมไฟ ดังนั้น ไม่กล้าใช้แม่สื่อหวังหรอก ข้อสาม เมื่อก่อนหน้านี้ไม่นานเจ้าแนะนำคนโง่งี่เง่าสองคนให้แก่ชุนฟาง ทำให้ลุงเฉินเหลียงโกรธเป็นอย่างมาก ลุงเฉินเหลียงป่าวประกาศออกมาว่า หากได้พบเจอแม่สื่อหวังจะต้องถลกผิวหนังของเจ้าออกให้ได้ หากเจ้ายังไม่ยอมไปอีกล่ะก็ ข้าจะรีบไปแจ้งให้ลุงเฉินเหลียงทราบทันที”
แม่สื่อหวังเมื่อเห็นหลินหลันมีท่าทีก้าวร้าวบวกกับแสงสะท้อนจากมีดหั่นผักที่อยู่ในมือ และเมื่อนึกไปถึงเฉินเหลียงชายชราผู้ดื้อรั้นขึ้นมาอีกครั้ง จึงอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นและมุมปากก็กระตุกขึ้น นางเผยรอยยิ้มที่ดีกว่าร้องไห้นิดหน่อยออกมา “แม่นางหลินหลันไปได้ยินเรื่องไร้สาระเช่นนี้ที่ไหนมากัน เรื่องของชุนฟางนั่นมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด คนโง่งี่เง่าสองคนนั้นเพียงแค่ดูซื่อสัตย์และจืดชืดไปหน่อยก็เท่านั้น แต่ก็ไม่ได้โง่จริงๆ หรอก เป็นชายผู้เฒ่าเฉินเองที่บอกว่าเขาต้องการหาผู้ที่มีความซื่อสัตย์ให้กับชุนฟาง ข้าแม่สื่อหวังทำหน้าที่เป็นแม่สื่อมาหลายสิบปี แต่ไหนแต่ไรมาก็ล้วนพูดกล่าวโดยยึดหลักมโนธรรมทั้งสิ้น...”
“คำพูดพวกนี้ เจ้าเก็บไว้ไปพูดกับลุงเฉินเหลียงเถอะ! ข้าไม่ได้มีหน้าที่ฟังคำพูดเหลวไหลของเจ้า อ่อ! พูดถึงโจเฉาโจเฉาก็มา นั้นไม่ใช่ลุงเฉินเหลียงหรอกหรือ เอ้...ลุงเฉินเหลียง...” หลินหลันยืดคอขึ้น โบกไม้โบกมือพร้อมมีดทำครัวและตะโกนเสียงดัง
แม่สื่อหวังที่กำลังตกใจ เอ่ยขึ้นอย่างรีบร้อน “หลินหลันจ๊ะ ข้านึกขึ้นมาได้ว่าข้ามีเรื่องด่วนที่ต้องไปจัดการ ข้าไปก่อนล่ะ ไว้วันหน้าค่อยมาใหม่! ” แม่สื่อหวังหันหลังแล้ววิ่งไปทันที เท้าของนางสะดุดก้อนหินโดยไม่ได้ตั้งใจและล้มลงบนกองขี้โคลน แต่ก็ไม่ส่งเสียงร้องเจ็บปวด และไม่แม้แต่จะสนใจเก็บดอกไม้สีแดงดอกใหญ่ที่เคยติดอยู่บนหัว นางลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและวิ่งออกจากหมู่บ้านเจี้ยนซีด้วยความว่องไว
หลินหลันมองดูแม่สื่อหวังที่หายลับไปอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่า การหลบหลีกเอาตัวรอดนี้ก็เป็นอีกหนึ่งทักษะอันแกร่งกล้าของแม่สื่อหวังผู้นี้ด้วยหรือไม่
เหยาจินฮวานอนหลับสลบไสลอยู่ในห้อง กำลังฝันว่าหลินเฟิงทำไก่ย่างตัวอ้วนเนื้อนุ่มให้แก่นาง นางฉีกน่องไก่ออก กำลังจะกัดเข้าไปหนึ่งคำ ก็ถูกเสียงเรียงของหลินหลันปลุกให้ตื่น ไก่ย่างที่เพิ่งจะถึงขอบปากจึงหลุดลอยไป เหยาจินฮวารู้สึกโกรธมาก ทันทีที่ตื่นขึ้นก็ลุกแล้วเปิดบานหน้าต่างออก ส่งเสียงโวยดุด่าออกไป “ให้ตายสิ! ยังจะทำให้คนจะนอนไม่ได้นอนอีกหรือไง นังสารเลวที่ทำอะไรก็ไม่สำเร็จซักอย่าง...”
หลินหลันแม้จะได้ยินก็ไม่รู้สึกโกรธ และจงใจตะโกนเสียงเสียงพูดขึ้นท้องฟ้า “สวัสดีหัวหน้าหมู่บ้าน! พี่ชายข้าขึ้นเขาไปจับหมูแล้ว อ๋า...เมื่อกี้ท่านถามว่าใครกำลังด่าข้างั้นหรือ อ่อ! พี่สะใภ้ของข้าเอง ไม่ชอบที่ข้าทำงานเสียงดังเกินไปหน่อย จึงรบกวนนางซึ่งกำลังนอนหลับอยู่”
เมื่อเหยาจินฮวาได้ยินเช่นนี้ ก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกตี เจ้าเด็กผีคนนี้กำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรต่อหน้าหัวหน้าหมู่บ้าน? สิ่งนี้ทำให้หน้าของนางบูดบึ้ง ริมฝีปากของเหยาจินฮวากรนด่าในขณะเดียวกันก็ร้อนรนสวมใส่เสื้อผ้า จะต้องรีบออกไปแสดงตัวต่อหน้าหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อแสดงให้เห็นว่าเจ้าเด็กดีกำลังพูดโกหก ในหมู่บ้านเจี้ยนซีนี้ คนเดียวที่สามารถทำให้เหยาจินฮวาเกรงกลัวได้ก็คือหัวหน้าหมู่บ้าน
“หัวหน้าหมู่บ้าน...” เหยาจินฮวาไม่ทันได้หวีผม ก็รีบใช้น้ำในอ่างที่มีอยู่ลูบผมอย่างลวกๆ แล้วลุกลี้ลุกลนออกมาจากบ้าน แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของหัวหน้าหมู่บ้านที่ลานนั่นด้วยซ้ำไป จะมีก็แต่หลินหลันเพียงคนเดียวที่กำลังนั่งหั่นสมุนไพรอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก
เหยาจินฮวาขมวดคิ้วพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “แล้วหัวหน้าหมู่บ้านล่ะ? ”
หลินหลันไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น “ไปแล้ว”
เหยาจินฮวาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ทำไมเจ้าถึงบอกกับหัวหน้าหมู่บ้านว่าข้ากำลังนอนหลับอยู่ จิตใจเจ้าทำด้วยอะไรหะ”
ดวงตากลมโตของหลินหลันกะพริบปริบปริบ เอ่ยอย่างไร้เดียงสา “เป็นข้าพูดที่ไหนกันล่ะ ไม่ใช่ว่าเป็นพี่สะใภ้ที่ตะโกนออกมาเองหรือ ยังจะทำให้คนจะนอนไม่ได้นอนอีก...” หลินหลันจีบปากจีบคอเลียบแบบเสียงของเหยาจินฮวา
เหยาจินฮวายังคงโกรธอยู่มาก แต่พอมาคิดๆ ดูแล้วก็เป็นนางเองจริงๆ ที่พูด อีกทั้งยังตะโกนออกไปเสียงดังมาก “ถ้าเช่นนั้นเจ้าทำไมไม่ช่วยข้าแก้ต่างหน่อยล่ะ ตอนนี้ข้ากำลังท้องกำลังไส้ อาการงีบหลับนั่นก็ถือเป็นเรื่องปกติทั่วไป”
หลินหลับหุบยิ้มลง “ก็ได้ ไว้ข้าเจอหัวหน้าหมู่บ้านคราหน้าจะช่วยอธิบายให้แล้วกัน ก่อนหน้านี้พี่สะใภ้ของข้างีบหลับเพื่อเตรียมมีลูก ตอนนี้งีบหลับเพราะกำลังท้องกำลังไส้ และในอนาคตจะงีบหลับเพราะเลี้ยงดูลูกมันยากเกินไป แบบนี้พอได้ไหม คราวหน้าคราวหลังพี่สะใภ้ก็จะได้รับความเป็นธรรมและนอนหลับได้อย่างสบายอกสบายใจ”
“เจ้า...ไม่ต้องแล้ว” เหยาจินฮวากัดฟัน อยากจะพุ่งเข้าไปหยิกซักหนึ่งที เหยาจินฮวาที่ปากเก่งต่อหน้าหลินเฟิง ทันทีที่พบกับหลินหลันก็เงียบเป็นเป่าสากไปโดยปริยาย ไม่อาจต่อกรโต้เถียงได้แม้แต่น้อย นี่เป็นสิ่งที่ทำให้นางปวดหัวเป็นที่สุด นางแทบรอไม่ไหวที่จะหาแม่สามีที่บ้าอำนาจ สามีที่หยาบคาย ดุด่าวันละสามครั้ง ตบตีทุกสามวัน ทำให้นางต้องระบายความโกรธด้วยหยาดน้ำตาทุกวัน ให้แก่นาง แล้วแม่สื่อหวังนั่นเกิดอะไรขึ้น อุตส่าห์ตกลงกันไว้อย่างดิบดีว่าจะติดต่อกลับในสองวันนี้ จนถึงตอนนี้แม้แต่เงาคนก็ยังไม่เห็น
เหยาจินฮวาที่อารมณ์ไม่ดีเริ่มใช้คำพูดทิ่มแทงและหยิ่งผยอง “ล้างชามหรือยัง ขัดหม้อหรือยัง เสื้อผ้าล่ะซักแล้วหรือยัง บ้านนี้ไม่เลี้ยงคนที่วันๆ ไม่รู้จักทำอะไรหรอกนะ"
หลินหลันนำสมุนไพรที่หั่นไว้แล้วเทลงใส่ตะกร้าอย่างช้าๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเอือมระอาเป็นอย่างยิ่ง “ก็เลี้ยงไม่ไหวไง! ดังนั้นพี่ชายของข้ายังไม่ทันฟ้าสร่างก็ขึ้นเขาไปจับหมูแล้ว ส่วนข้าน่ะ ยังไม่ทันสว่างดีก็ตื่นขึ้นทำงานและตอนนี้ก็จะต้องไปเขตเมืองเพื่อส่งสมุนไพรแล้วด้วย เพื่อแลกเงินมาสักสองเหรียญทองแดง เฮ้อ...เลี้ยงคนที่วันๆ ไม่รู้จักทำอะไรซักคนหนึ่งนี่มันช่างไม่ง่ายดายเลยจริงๆ ”
นั่นทำให้เหยาจินฮวาเกือบจะกระอักเลือดออกมา ใบหน้ามืดหม่นลงเฉกเช่นก้นหม้อ นางแทบจะเข้าไปตะครุบปากของหลินหลัน แต่ทว่าหลินหลันที่กำลังเช็ดมีดทำครัวให้สะอาด พลางโบกสะบัดมันไปมา มีดทำครัว ‘ปัก’ ลงบนเคียงไม้ ทำให้เหยาจินฮวารู้สึกเจ็บที่แปลบขึ้นส่วนหนึ่งส่วนใดบนร่างกาย รีบทิ้งความคิดที่จะต่อสู้กับหลินหลัน และคิดในใจขึ้นมา ไม่ได้กลัวสาวน้อยตัวแสบ กลัวก็แค่สาวน้อยจะล่อนมีดเข้ามาใส่ให้ เจ้าสาวน้อยผู้นี้นางเคยล่อนมีดทำครัวลอยออกไปเพื่อสับงูพิษที่กำลังคลานอยู่บนพื้นลงตรงกลางพอดิบพอดี
หลินหลันไม่ได้สนใจเหยาจินฮวาที่อยากจะต่อปากต่อคำกับนาง นางยังคงอ่อนโยนต่อเหยาจินอยู่บ้าง ต่อให้มาอย่างไม่เป็นมิตร นางก็ไม่กลัว หลักการของนางในการจัดการกับเรื่องต่างๆ ภายในบ้านหลังนี้คือ ข้อหนึ่ง ไม่พูดเรื่องแย่ๆ เกี่ยวกับเหยาจินฮวาต่อหน้าผู้เป็นพี่ชาย เพราะมันไม่มีประโยชน์ที่จะพูด พี่ชายถูกเหยาจินฮวาครอบงำแล้ว นางจึงไม่ทำอะไรที่ไร้ประโยชน์ ข้อสอง หากนั่นเป็นทางเลือกสุดท้าย ก็จะไม่สร้างความขัดแย้งกับเหยาจินฮวา ถือว่าทำเพื่อพี่ชาย นางจะต้องรักษาความสามัคคีแม้เพียงผิวเผินนี้เอาไว้ให้ได้ อย่างไรก็ตามหากเหยาจินฮวาทำเกินไป นางก็ไม่ไว้หน้าเช่นกัน หลินหลันแบกตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นแล้วเดินออกไป พลางเอ่ยขึ้น “พี่สะใภ้ ข้าไปแล้วนะ คาดว่าค่ำๆ ถึงจะกลับ ข้าวกลางวันกับข้าวเย็นพี่ก็จัดการเองแล้วกันนะ! ไม่ต้องห่วงข้า”
เหยาจินฮวายังคงแอบพึมพำดุด่า ใครเป็นห่วงเจ้า ไม่ต้องกลับมาอีกจะดีที่สุด ไม่ได้การล่ะ นางจะต้องไปหาแม่สื่อหวัง จะได้รีบผลักไสนังสาวน้อยจอมร้ายกาจผู้นี้ออกไปเสียที


ตอนที่ 7 สถานการณ์ที่ผิดปกติ
เมื่อหลินหลันกลับมาถึงหมู่บ้านเจี้ยนซีก็มืดค่ำเสีย นางนำเงินค่าขายไข่เป็ดไปให้ท่านป้าจินที่บ้านเป่าจู้ ท่านป้าจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “เป่าจู้ไม่ได้กลับมาด้วยกันกับเจ้าหรอกหรือ”
หลินหลันตกตะลึง “พี่เป่าจู้ยังไม่กลับมาอีกงั้นหรือ”
ป้าจินเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล “ยังเลย! ข้ายังคิดว่าพวกเจ้าจะกลับมาพร้อมกันเสียอีก!”
หลินหลันได้แต่ครุ่นคิดในใจ จินเป่าจู้ตานี่ไปตายที่ไหนเสียแล้ว? ไม่ใช่ว่าบอกให้เขากลับบ้านมาช่วยงานท่านป้าจินหรือหรอกหรือ ช่างขยันทำให้คนอื่นเขาเป็นกังวลเสียจริงนะ
เพื่อทำให้ท่านป้าจินวางใจขึ้นมาบ้าง หลินหลันจึงจงใจเอ่ยออกไปว่า “อ่อ! หลักจากพวกเราขายไข่เป็ดหมดก็ต่างพากันแยกย้ายแล้ว พี่เป่าจู้บอกว่าเขายังมีเรื่องที่ต้องทำอีกหน่อย ข้ายังคิดว่าฝีเท้าของเขาว่องไวและสามารถกลับมาถึงก่อนข้าเสียอีก!”
เมื่อเอ่ยเช่นนี้ป้าจินจึงมีท่าทีที่วางใจขึ้น ต้องการรั้งให้หลินหลันอยู่กินข้าวด้วยกันก่อน หลินหลันรีบเอ่ยขึ้นทันทีว่าคนที่บ้านก็กำลังรอนางกลับไปกินข้าวด้วยกันอยู่เช่นกัน จึงบอกปฏิเสธความหวังดีของท่านป้าจิน หลินหลันเอ่ยล่ำลาป้าจิน เมื่อเดินพ้นประตูออกไปก็เห็นเงาดำตะคุ่มซ่อนตัวอยู่หลังต้นหม่อน
หลินหลันเอ่ยเสียงต่ำ “ออกมา”
เจ้าของเงาดำนั่นก็ค่อยๆ คืบคลานออกมา เป็นจินเป่าจู้นั่นเอง
“พี่หายหัวไปไหนมา?”
“ข้า...ข้าไม่ได้หายหัวไปไหนหนิ” เป่าจู้เอ่ยอย่างลังเล
หลินหลันไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย “ไม่ได้หายหัวไปไหน? ท่านป้าบอกข้าว่าทั้งวันพี่ไม่ได้อยู่ที่บ้าน”
“ข้า...ข้า...” เป่าจู้ถึงกับแถไปต่อไม่ได้
หลินหลันหรี่ตามอง “พี่ตามข้ากลับมา?” นางเพิ่งมาถึงแท้ๆ เป่าจู้เองก็ตามมาถึงติดๆ คงไม่บังเอิญขนาดนี้หรอก
“เปล่า เปล่านี่ ข้า...ข้า...” เป่าจู้ก้มหน้าลงราวกับเด็กน้อยที่ทำความผิดมา เอ่ยออกมาอย่างกล้ากล้ากลัวกลัว “ระยะหลังมานี้แถวชีหลี่ถิงนั่นมีพวกขอทานมาอยู่อาศัย ข้าเกรงว่าเจ้ากลับมาโดยลำพังมืดค่ำจะเป็นอันตราย...”
หลินหลันรู้สึกวุ่นวายสับสน เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่นุ่นนวลขึ้น “ดังนั้น พี่ก็เลยตามข้ามาตลอดทางเลย?”
เป่าจู้ร้อนรนอธิบาย “ข้าก็แค่รออยู่ที่แถวๆ ชีหลี่ถิงนั่น ไม่ได้ตามเจ้าเข้าไปในเมือง จริงๆ นะ”
ในส่วนความหวังดีจากใจนี้ของเป่าจู้ หลินหลันเองก็ไม่รู้จะเอ่ยอย่างไรดี ได้แต่ถอนหายใจออกมา “รีบกลับบ้านเถอะ อย่าทำให้ท่านแม่ของพี่เป็นกังวล”
เป่าจู้อ่อขึ้นมาอย่างเชื่อฟัง แล้วกลับบ้านไป
หลินหลันกลับมาถึงบ้าน เห็นหลินเฟิงผู้เป็นพี่ชายซึ่งในมือกำลังถือผ้าขี้ริ้วเช็ดเก็บเตาปรุงอาหาร เกี่ยวกับสิ่งนี้ หลินหลันรู้สึกเคยชินกับการเห็นภาพเช่นนี้ไปเสียแล้ว ตราบใดก็ตามที่นางไม่อยู่บ้าน งานบ้านทั้งหมดจะตกอยู่กับพี่ชายของนาง พี่สะใภ้จอมขี้เกียจผู้นั้นหากช่วยเบาแรงได้แม้เพียงเล็กๆ น้อยๆ บ้างก็คงจะดี
“เกอ ไว้นั่นล่ะให้ข้าจัดการเอง!” หลินหลันวางตะกร้าไม้ไผ่ลง แล้วรีบเข้าไปช่วย
“เหม่ยจื่อ กลับมาแล้วรึ! เร็วเข้า ในหม้อยังมีน้ำแกงไก่เหลืออยู่” หลินเฟิงยิ้มหน้าบานพลางเปิดฝาหม้อขึ้น ทันใดนั้นเองกลิ่นหอมยั่วยวนก็ปะทะเข้าจมูก
หลินหลานเริ่มหิวขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นน้ำแกงไก่หอมๆ อดไม่ได้อยากจะลิ้มลองเต็มทน และเอ่ยขึ้นอย่างดีอกดีใจ “เกอ พี่จับไก่ฟ้ามาได้หรือ”
หลินเฟิงเลิกคิ้วขึ้น แสดงสีหน้าภูมิใจ “วันนี้ได้กำไรมาไม่น้อย จับห่านได้สองตัว ไก่ป่าหนึ่งตัว แล้วก็ยังมีหมูป่าอีกหนึ่ง ห่านป่านั่นช่วยจับแทนผู้เฒ่าหัวหงอก ส่วนหมูป่าหัวหน้าหมู่บ้านก็ซื้อมันไปแล้ว พอดีที่บ้านเขามีการฉลองวันเกิดให้กับพ่อเฒ่า และไก่ฟ้านั่นก็เอามาตุ๋นไว้สำหรับพวกเรากินกัน”
หลินหลันรู้สึกเกินความคาดหมายที่พบว่าในน้ำแกงไก่มีน่องไก่อยู่หนึ่งน่อง นี่พระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วหรือไงกัน เหยาจินฮวาถึงได้เหลือชิ้นเนื้อเอาไว้ให้? แถมยังเป็นน่องไก่ฟ้ากลิ่นหอมฉุยเช่นนี้อีก
“เหม่ยจื่อ รีบกินตอนยังร้อนๆ เถอะ” หลินเฟิงคะยั้นคะยอ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ในแบบที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย
“เกอ...หรือว่าเจ้าน่องไก่นี่พี่เป็นคนแอบเอาไว้ใช่ไหม” หลินหลันยังคงไม่กล้ากัดมันเข้าปาก หากพรุ่งนี้เหยาจินฮวาเกิดถามถึงน่องไก่ของนาง นางเองก็คงอาเจียนออกมาคืนให้ไม่ได้แล้วล่ะ
หลินเฟิงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ใช่ที่ไหนกันล่ะ นี่เป็นส่วนที่พี่สะใภ้ของเจ้าตั้งใจกำชับข้าให้เหลือไว้ให้เจ้าต่างหาก” พอพูดออกมาเช่นนี้ หลินเฟิงก็รู้สึกสบายใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ที่ในที่สุดจินฮวาก็รู้จักเป็นห่วงเป็นในน้องสาวของเขาเสียที
หลินหลันถึงกับตกตะลึง และยิ่งไม่กล้ากินเข้าไปอีก เหตุไฉนเหยาจินฮวาจู่ๆ ถึงได้ดีต่อนางเช่นนี้ คนอย่างนางซึ่งทำอะไรไม่ปกติเช่นนี้คงต้องมีความคิดอะไรแอบแฝงเป็นแน่ เหยาจินฮวาคงไม่ได้แอบทิ้งน้ำลายไว้บนน่องไก่นี่หรอกใช่ไหม เรื่องเช่นนี้เป็นอะไรที่เหยาจินฮวาไม่เคยทำมาก่อน ยังโชคดีที่นางยังรู้เสียก่อนว่าเป็นคำพูดของเหยาจินฮวาที่กำชับไว้ ไม่เช่นนั้นนางคงจะต้องรู้สึกขยะแขยงจนตายเป็นแน่
“กินเถอะ กินเถอะ รีบกินเข้า เหม่ยจื่อเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีบกินน้ำแกงไก่นี่บำรุงร่างกายเสียหน่อย” หลินเฟิงเผยรอยยิ้มแล้วหันไปเช็ดเตาปรุงอาหารต่อ
หลินหลันเมื่อคิดว่าบนน่องไก่นี่อาจจะมีน้ำลายของเหยาจินฮวาอยู่ด้วย ความอยากอาหารจึงมลายหายไปโดยปริยาย นางวางตะเกียบลง แล้วเอ่ยออกไปอย่างเสียใจนิดๆ “หากรู้แต่แรกว่าที่บ้านมีของอร่อยเช่นนี้รออยู่ ก็จะไม่กินไข่ต้มของท่านป้าจินจนอิ่มแน่นท้องเสียขนาดนี้ ในท้องไม่สามารถยัดอะไรลงไปได้ไหวแล้ว”
“เจ้ากินมาจากบ้านของท่านป้าจินแล้วรึ” หลินเฟิงเอ่ยถาม
“ใช่น่ะสิ! ข้าช่วยเป่าจู้ขายไข่เป็ดทั้งตะกร้า ท่านป้าจินก็เลยต้องการให้ข้าอยู่กินข้าวที่นั่นเสียก่อน” หลินหลันเอ่ยไปขณะที่ท้องร้องโครกครากเพราะได้กลิ่นหอมของน้ำแกงไก่ พูดไปก็เสียดายไป ยิ่งไม่ต้องพูดเลยว่าภายในใจจะรู้สึกหดหู่มากเพียงใด
“อ่อ...งั้นน้ำแกงไก่นั่นก็เอาเก็บไว้ก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้เจ้าค่อยเอามาอุ่นร้อนกิน” หลินเฟิงเอ่ย
หลินหลันคิดไปคิดมา อย่างไงเจ้าน่องไก่นี่นางก็กินไม่ลงอยู่แล้ว จะเททิ้งก็เสียดายน่าดู ไม่สู้...หลินหลันมองไปยังผู้เป็นพี่ชายและเอ่ยขึ้น “เกอ พี่กินเถอะ! อุ่นไปอุ่นมาพาวุ่นวายน่ะ”
“ไม่เอา พี่กินไปแล้ว ส่วนนี้เก็บไว้ให้เจ้า” หลินเฟิงบอกปัด เมื่อพูดถึงเขาขึ้นมา เขาเองในฐานะพี่ชายรู้สึกละอายใจยิ่งนัก ที่ไม่มีความสามารถสร้างชีวิตที่ดีขึ้นให้แก่ครอบครัวของเขาได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อผู้เป็นน้องสาว เขามีครอบครัวเป็นของตนเองแล้ว ทว่าก็ยังไม่สามารถดูแลน้องสาวของเขาให้ดียิ่งขึ้นได้ แต่ในทางตรงกันข้าม กลับเป็นน้องสาวที่คอยดูแลเขา
“เกอ พี่กินเถอะ พี่กินเถอะน่า! พี่ต่างหากต้องลำบากขึ้นเขาไปจับหมูทุกวัน! ก็ควรกินให้เยอะๆ หน่อย” หลินหลันทำทีออดอ้อน ไปลากผู้เป็นพี่ชายมานั่งลงแล้วนำน้ำแกงไก่มาวางลงต่อหน้าเขา บังคับให้เขากินน่องไก่ให้หมดไปเสีย
หลินเฟิงไม่อาจขัดใจผู้เป็นน้องสาวได้ จึงทำได้เพียงหยิบเจ้าน่องไก่แล้วกินมันเข้าไปเสีย
มองดูพี่ชายที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย หลินหลันก็ยิ่งรู้สึกหิวขึ้นไปอีก เฮ้อ...ในกระเป๋ายังมีอาหารแห้ง อีกประเดี๋ยวค่อยไปที่ห้องแล้วกินคู่กับชาซักหน่อยแล้วกัน!
“เหม่ยจื่อ เจ้ารู้สึกว่าเป่าจู้ผู้นี้เป็นอย่างไร” หลินเฟิงเอ่ยขึ้นมากะทันหัน
หลินหลันชะงักไปชั่วขณะ ตระหนักเป็นอย่างดีว่าคำถามของพี่ชายนั้นมีอะไรแอบแฝงมากกว่านั้น นางจึงต้องคิดให้รอบคอบก่อนที่จะตอบกลับไป ไม่เช่นนั้นหากผู้เป็นพี่ชายเข้าใจผิด คงได้วุ่นวายชวนให้ปวดหัวน่าดูเชียว
“อืม...พี่เป่าจู้เขาก็เป็นคนดีมากคนหนึ่งนะ! แต่ว่าพี่อย่าได้คิดไปไกลเชียว ข้าน่ะคิดกับพี่เป่าจู้เพียงพี่ชายผู้หนึ่งเท่านั้น” หลินหลันเอ่ยออกตามตรง เพื่อที่ผู้เป็นพี่ชายจะได้ไม่ต้องเสียเวลาคาดเดา
หลินเฟิงยิ้มออกมา เข้าใจความหมายของน้องสาวเป็นอย่างดี ผู้เป็นน้องสาวของเขาไม่ได้ถูกอกถูกใจเป่าจู้ผู้นั้น
การเปลี่ยนแปลงไปของเหยาจินฮวาเริ่มต้นขึ้นด้วยน่องไก่ และยังคงมีเรื่องให้น่าแปลกประหลาดใจยิ่งขึ้นไปอีกรออยู่หลังจากนี้
วันถัดมา หลินหลันยังคงตื่นแต่เช้าตรู่ เริ่มต้นวันด้วยการก่อไฟทำอาหาร มื้อเช้าเพิ่งจะทำเสร็จ เหยาจินฮวาตื่นเช้าขึ้นมาพร้อมกับพี่ชายของนางซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
มองดูหลินหลันที่กำลังจะไปซักผ้า เหยาจินฮวาก็ได้เอ่ยประโยคซึ่งนางไม่เคยเอ่ยออกมาก่อน “หลินหลันอ่า! ลำบากเจ้าด้วยนะ สิ่งเหล่านี้เดิมทีล้วนเป็นเรื่องที่ซ่าวจื่อ[footnoteRef:1]ควรจะทำมันทั้งนั้น” [1: 嫂子 อ่านว่า ซ่าวจื่อ แปลว่า พี่สะใภ้]
หลินหลับกะพริบตาปริบปริบอย่างเหลือเชื่อ นี่ตนเองคงไม่ได้กำลังฝันอยู่หรอกใช่หรือไม่ หรือว่าเมื่อวานนี้ตอนที่นางไม่อยู่บ้าน หัวของเหยาจินฮวาชนเข้ากับบานประตูเข้าให้แล้วหรือไง
และเมื่อมองไปยังรอยยิ้มซื่อๆ ของผู้เป็นพี่ชายซึ่งเต็มไปด้วยความสุขอันหาที่เปรียบไม่ได้ หลินหลันก็สงสัยขึ้นมาอีกครั้ง หรือว่าหมูป่าตัวนั้นที่พี่ชายจับมาเมื่อวานนี้ทำให้เหยาจินฮวาสมองกลับไปเสียแล้ว?
ได้ยินเพียงคำพูดที่เหยาจินฮวาเอ่ยกับพี่ชายของนาง “วันนี้เจ้าเข้าไปในเมืองเลือกผ้าลายดอกไม้สวยๆ มาสักผืน ข้าจะทำเสื้อผ้าใหม่ให้เหม่ยจื่อ เสื้อผ้าของเหม่ยจื่อล้วนเป็นเสื้อผ้าจากปีที่แล้วทั้งสิ้น เหม่ยจื่อสวมใส่มันจนเกือบจะขาดรุ่ยหมดแล้ว...”
หลินหลันผู้นี้มีทัศนคติและจุดยืนต่อสิ่งที่รักและเกลียดอย่างชัดเจนมาก ตามคติเดิมที่ว่า หากผู้นั้นไม่ได้ทำให้ตนขุ่นเคือง ตนก็จะไม่ทำให้ผู้นั้นขุ่นเคือง และหากผู้นั้นทำให้ตนขุ่นเคือง อีกทั้งยังคอยรุกรานตนไม่เลิกรา หลักการของนางก็คือต้องถอนรากถอนโคนสถานเดียว เหตุผลเดิมทีเป็นเพราะพี่ชาย นางจึงยอมอดทนต่อเหยาจินฮวา พยายามที่จะไม่ต่อปากต่อคำมีปัญหากับนางมาโดยตลอด ทันใดนั้นเอง เหยาจินฮวาที่กำลังหมุนตัวไปรอบๆ ร้อยแปดสิบองศา ก็ทำให้หลินหลันรู้สึกอึดอัดชอบกลเป็นอย่างมาก
“เอ้! ได้เลย ยังต้องซื้ออะไรอีกไหม เจ้าว่ามาเลย ข้าจะจดเอาไว้” หลินเฟิงตอบรับอย่างมีความสุข น้ำเสียงของเขาฟังดูใสกว่าปกติที่เคยเป็น
เมื่อมองไปยังลักษณะท่าทีของพวกเขาสองคนคู่สามีภรรยา ภายในใจของหลินหลันกลับรู้สึกว่ามีเสียงระฆังกำลังดังเตือนกึกก้อง จากเดิมที่คนไม่เคยคิดจะทำอะไรก็ลุกขึ้นมาทำเสียดื้อๆ เหยาจินฮวาจะต้องมีอะไรแอบแฝงอยู่เป็นแน่ แต่ก็ไม่รู้ว่าที่แท้จริงแล้วในความคิดของนางกำลังจะทำเรื่องอะไร
ทันใดนั้นเองหลินหลันก็เกิดนึกถึงแม่สื่อหวังขึ้นมา แม่สื่อหวังไม่มีทางมาที่บ้านโดยปราศจากความตั้งใจ จะต้องเป็นเหยาจินฮวาที่เรียกนางมาแน่


ตอนที่ 9 เข้าใจผิดไปแล้ว
หลินหลันตัดสินใจออกไปหยั่งเชิงปฏิกิริยาของอีกฝ่าย เพียงแค่ต้องถ่วงเวลาไว้อีกซักหน่อย เอ้อร์นิวและซี่ซ่านก็จะสามารถพาคนอื่นๆ มาถึงในเร็วๆ นี้ น่าจะไม่มีอันตรายอะไรหรอกน่า
เพื่อป้องกันเหตุที่ไม่คาดคิด หลินหลันจึงหยิบก้อนหินติดมือทั้งสองไปด้วย ทักษะความสามารถด้านอื่นนางไม่มีหรอก แต่ว่าเรื่องความแม่นยำในการโยนสิ่งของนั้นขอให้บอก ยิ่งไปกว่านั้นนางคุ้นเคยกับจุดฝังเข็มบนร่างกายมนุษย์เป็นอย่างดี หากนางต้องต่อสู้จริงๆ ก็ยังสามารถพอจะหาเวลาให้หลบหนีได้บ้าง
“เฮ้ย! พวกเจ้ามาจากไหนกัน มาหมู่บ้านเจี้ยนซีของพวกเราทำไม แล้วได้ไปรายงานตัวกับท่านหัวหน้าหมู่บ้านแล้วหรือยัง หากยังล่ะก็ หมู่บ้านเจี้ยนซีของพวกเราไม่ต้อนรับคนแปลกหน้าหรอกนะ” หลินหลันเผยลักษณะท่าทีในแบบที่ว่าไม่ต้อนรับพวกเจ้า โดยเอ่ยออกไปอย่างไร้ความเกรงใจ
เมื่อได้ยินเช่นนั้นทั้งสองก็หันหลังกลับมา แล้วเหลือบตามองไปยังหลินหลัน
หลินหลันก็มองไปยังพวกเขาอย่างระมัดระวังตัว กงจื่อผู้นี้อายุดูรุ่นราวคราวเดียวกับหลี่ซิ่วฉาย สวมใส่ชุดแขนยาวเนื้อผ้าอย่างดีสีเขียวน้ำทะเล เพียงแค่มองก็รู้ได้เลยว่าเป็นพวกคนรวย จากลักษณะรูปร่างหน้าตา ดวงตาดอกท้อคู่นั้นทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกเกลียดขี้หน้าได้เป็นพิเศษ จะมองอย่างไรก็ดูไม่ใช่คนดี ผู้ที่ติดตามเขามาด้วยคนนั้นยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง ใบหน้ารูปยาวราวกับก้อนอิฐ นัยน์ตาที่แสนเย็นชาและเฉียบคม จ้องมองมาทีก็ราวกับว่าจะสามารถเจาะทะลุเรือนร่างให้เป็นรูพรุนได้
เจ้าของดวงตาดอกท้อคู่นั้นเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมากะทันหัน “แม่นางท่านนี้เป็นคนหมู่บ้านเจี้ยนซีเช่นนั้นหรือ”
หลินหลันเอ่ยอย่างไม่เกรงใจ “ตอบคำถามของแม่นางอย่างข้ามาเสียก่อน”
ใบหน้าของผู้ติดตามบูดบึ้ง “หญิงหมู่บ้านป่าเขา มักจะไร้ซึ่งมรรยาท”
“แล้วเจ้าล่ะมาจากแห่งหนใด บุกรุกบ้านผู้อื่นตามอำเภอใจเช่นนี้ถือว่ามีมารยาทงั้นรึ” หลินหลันเอ่ยสวนทันควันอย่างไม่พอใจ นิ้วโป้งแล้วนิ้วชี้บีบก้อนหินไว้แน่น เตรียมพร้อมที่จะโจมตีได้ตลอดเวลา
เจ้าของดวงตาดอกท้อเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “อย่าได้หยาบคายต่อหญิงสาว”
คนติดตามจ้องเขม็งอย่างดุดันไปยังหลินหลัน และยอมก้าวถอยหลังไปแต่โดยดีแม้ไม่เต็มใจนัก
เจ้าของดวงตาดอกท้อเผยรอยยิ้มและเอ่ยขึ้น “แม่นาง พวกเราแค่มาเยี่ยมเยียนเพื่อน หลี่ซิ่วฉายเจ้าของที่พักอาศัยนี้เป็นเพื่อนเก่าของข้า”
หลินหลันรู้สึกประหลาดใจลึกๆ “เจ้ากำลังบอกว่าหลี่ซิ่วฉายเป็นเพื่อนเก่าของเจ้า แล้วหลักฐานล่ะ?”
เจ้าของดวงตาดอกท้อเผยสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะแล้วเอ่ยออกมา “หลักฐาน? หากแม่นางไม่เชื่อ รอประเดี๋ยวได้พบซิ่วฉายก็ถามเอาหลักฐานจากเขาแล้วกัน” แม่นางผู้นี้ชักจะน่าสนใจเกินไปเสียแล้ว เรื่องเช่นนี้ยังต้องมีหลักฐานด้วยงั้นหรือ หรือว่าเขาจะต้องหยิบยกมิตรภาพดีๆ ระหว่างเขากับหลี่ซิ่วฉายในสิบกว่าปีมานี้เล่าให้นางฟัง? นางคิดว่านางเป็นใครกัน?
หลินหลันรู้สึกเคอะเขิน นางเองก็ไม่ได้รู้จักมักจีกับหลี่ซิ่วฉายนัก หากเขาแต่งเรื่องราวโกหกขึ้นมา นางก็คงจะแยกแยะไม่ออกเรื่องใดจริงหรือโกหก ขณะที่กำลังคิดจนปวดหัว กลับได้ยินเสียงของผู้ติดตามเจ้าของใบหน้าเย็นชาซึ่งกำลังมองจับจ้องไปยังทิศทางหนึ่งและเอ่ยขึ้น “กงจื่อ เขากลับมาแล้ว”
เจ้าของดวงตาดอกท้อและหลินหลันพร้อมใจกันหันมองไปยังทิศทางดังกล่าว และเห็นเพียงหลี่ซิ่วฉายกำลังถือตะกร้าลงมาจากภูเขา หลินหลันร้อนรนใจยิ่งนัก
เจ้าของดอกตาดอกท้อหรี่ตาลง นัยน์ตาของเขากำลังสว่างไสว ราวกับเสือดาวกำลังมองเห็นเหยื่อ ออกวิ่งตรงไปยังทิศทางของหลี่ซิ่วฉายทันที หลินหลันไม่รีรอที่จะขัดขวาง โดนยื่นขาด้านซ้ายออกไป สกัดเขาจนล้มลง แล้วเอ่ยตะโกนเสียงดัง “หลี่ซิ่วฉาย รีบหนีไป”
หลี่ซิ่วฉายเมื่อได้ยินหลินหลันตะโกนเสียงสูง อีกทั้งยังอยู่จากระยะที่ห่างไกลออกไป ไม่อาจเห็นชัดเจนว่าทางด้านนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาตื่นตระหนกตกใจไปชั่วขณะแล้วจึงรีบวิ่งหนีไป
เจ้าของดวงตาดอกท้อซึ่งถูกหลินหลันสกัดล้มลงบนกองขี้โคลน ในใจของเขากำลังโมโห ทว่ากลับเห็นว่าหลี่ซิ่วฉายวิ่งหนีไปแล้ว จึงเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน “เฉินเต๋อรีบตามไปเร็วเข้า”
ตอนที่ชายหนุ่มใบหน้าเย็นชาผู้นั้นเห็นผู้เป็นเจ้านายของตนถูกหลินหลันสกัดจนล้มลง เดิมทีอยากจะพุ่งเข้าไปจับตัวหลินหลันเอาไว้ ทว่าเมื่อผู้เป็นเจ้านายเอ่ยเตือนขึ้นมาเช่นนั้น เขาจึงรีบเปลี่ยนทิศทางแล้วเร่งฝีเท้าวิ่งขึ้นไปบนเขา
หลินหลันไม่ปล่อยให้เขาตามขึ้นไปได้ง่ายๆ เพียงสะบัดข้อมือ ก้อนเห็นขนาดเล็กก็ลอยละลิ่วออกไป และไปโดนเข้ากับข้อพับตรงบริเวณน่องขาของเจ้าของใบหน้าเย็นชาผู้นั้นพอดิบพอดี ส่งผลให้เขาเจ็บปวดจนเข่าอ่อนก้าวต่อไปไม่ไหว แล้วล้มทรุดตัวลงบนพื้น อีกทั้งปากยังกระแทกลงกับก้อนหิน ขณะนั้นเองเลือดสีแดงสดก็ไหลซึมออกมา
ชายหนุ่มดวงตาดอกท้อโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ทันทีที่พยุงตัวลุกขึ้นยืน ก็พุ่งเข้าไปยังหลินหลันและตะคอกออกไป “ทำอะไรของเจ้า?”
“ข้าต่างหากที่ต้องถามพวกเจ้าว่าคิดจะทำอะไร!”หลินหลันสวนกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ดุดันยิ่งกว่าเขา
“ข้าทำอะไรงั้นรึ? ข้าบอกแล้วไงว่าข้ามาพบหลี่ซิ่วฉายเพื่อนเก่าของข้า เจ้าขัดขวางพวกข้าหมายความว่าอย่างไร” เจ้าของดวงตาดอกท้อขณะนี้โกรธจนควบคุมอารมณ์และน้ำเสียงของตนเองไม่ไหวแล้ว เขารู้สึกโกรธเคืองยิ่งนัก ไม่ง่ายเลยที่จะสืบเสาะจนได้เบาะแสของหลี่ซิ่วฉายในที่สุด แต่ใครจะไปคิดว่าระหว่างทางจะดันมาเจอแม่เสือตัวร้ายหนึ่งตัว ยิ่งไปกว่านั้นดันเข้ามาทำให้เรื่องราววุ่นวายไปหมด แถมยังเล่นงานเขาจนล้มลงไปในกองขี้โคลน เขาเฉินจื่ออวี้ชั่วชีวิตที่ผ่านมานี้ล้วนไม่เคยต้องมาตกอยู่ในสภาพเลวร้ายเช่นนี้มาก่อน ช่างสุดเกินกว่าจะบรรยายเสียจริง
หลินหลันแสยะยิ้มเย็นชา “ยังจะกล้าพูดว่าเป็นเพื่อนเก่าอีกงั้นเรอะ! หากเป็นเพื่อนเก่า แล้วทำไมหลี่ซิ่วฉายจะต้องวิ่งหนี?”
เฉินจื่ออวี้โกรธจนพูดไม่ออก ก็ไม่ใช่ว่าเจ้าบอกให้เขาวิ่งหนีไปหรอกหรือ จนหลี่ซิ่วฉายตื่นตกใจถึงได้วิ่งหนีไปจริงๆ
“กงจื่อ อย่าได้เสียเวลาพูดกับนางเลย ปล่อยให้ข้าน้อยจัดการนางเอง” เฉินเต๋อเตรียมเผยวรยุทธ์ วันนี้ด้วยประมาทในสาวน้อยผู้นี้เกินไป จึงโดนเล่นงานยับเยิน ถึงขั้นปากแตกเสียได้ ความโกรธแค้นครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไรเขาก็กล้ำกลืนลงไปไม่ได้
ภาพลักษณ์ของชายหนุ่มใบหน้าน้ำแข็งดับอนาจ ริมฝีปากของเขาเผยอและบวมเปล่ง แม้กระทั่งพูดก็ยังพูดไม่ชัดเจน มีเพียงสายตาอาฆาตคู่นั้น ที่เผยให้เห็นถึงความโกรธแค้น หลินหลันเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย การกระทำเมื่อครู่มันออกจะเกินคาดไปเสียหน่อย ผลจึงออกมาเป็นอย่างที่เห็น ในตอนนี้คนพวกนั้นคงอดไม่ได้ที่อยากจะเอาชีวิตนางเสียแล้ว แน่นอนว่านางคงมิอาจสู้เจ้าของใบหน้าน้ำแข็งผู้นั้นได้เป็นแน่
“ข้าขอแนะนำว่าทางที่ดีพวกเจ้ารีบไสหัวไปซะ หัวหน้าชุมชนของพวกเราอีกประเดี๋ยวก็จะนำกำลังพลชาวบ้านมา ถึงตอนนั้นพวกเจ้าก็คอยดูให้ดีแล้วกัน” หลินหลันเอ่ยด้วยท่าทีข่มขู่ ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความหวาดเกรง เอ้อร์นิวปกติไม่ทำอะไรชักช้าเสียขนาดนี้หนิ หากยังไม่พาคนมาอีกล่ะก็ นางคงรับมือไว้ต่อไม่ไหวแล้วแน่
เจ้าของดวงตาดอกท้อผู้นั้นยิ้มออกมาทั้งๆ ที่ยังอัดแน่นไปด้วยความโกรธ แล้วปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนชุด “หัวหน้าหมู่บ้านกำลังมา? เช่นนั้นก็ยิ่งดีไปเลย ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคนของหมู่บ้านเจี้ยนซีล้วนไร้ซึ่งเหตุผลเฉกเช่นเจ้าหรือไม่”
หลินหลันสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ เหตุใดถึงกลับเป็นนางที่ไร้ซึ่งเหตุผลไปได้? เห็นอยู่ทนโท่ว่านางกำลังทำเรื่องที่ถูกต้อง
“หากจะไสหัวไปก็ต้องจัดการคนอย่างเจ้าให้เรียบร้อยเสียก่อน” เฉินเต๋อชักมีดออกมาแล้วพุ่งเข้าไปยังหลินหลัน
หลินหลันไหวตัวทัน โยนก้อนหินออกไป แล้วกลับหลังหันวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ช่างตอนนี้หลี่ซิ่วฉายก็วิ่งหนีไปแล้ว หน้าที่ของนางจึงเป็นอันสำเร็จลุล่วง
เฉินเต๋อใช้คมมีดฟันสกัดก้อนหินนั้นล่วงหล่นลง ภายในใจคุกรุ่นไปด้วยไฟแห่งความโกรธแค้น ออกวิ่งตามไป
หลินหลันตะโกนร้องเรียกให้ช่วยชีวิต ขณะเดียวกันก็วิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต
และในเวลาคับขันนี้เองก็ได้ยินเสียงของเอ้อร์นิวตะโกนกลับมา “หลินหลัน...พวกเรามาแล้ว!”
เอ้อร์นิวมาพร้อมกับชาวบ้านกลุ่มหนึ่ง ซึ่งพากันวิ่งหน้าตั้งเข้ามาพร้อมกับในมือที่กำลังถือจอบและมีดทำครัว ก่อนจะพากันรายล้อมเฉินเต๋อซึ่งวิ่งตามหลินหลันมาติดๆ เอาไว้
หลินหลันรีบเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังของเอ้อร์นิว เอ่ยกระซิบกระซาบ “ทำไมเจ้าเพิ่งจะมา”
เอ้อร์ตอบ “เรียกกำลังพลชาวบ้านมารวมกันก็ต้องใช้เวลาเป็นเรื่องธรรมดา”
เจ้าของดวงตาดอกท้อเมื่อเริ่มเห็นว่าสถานการณ์ชักจะบานปลายไปใหญ่ หากทำให้ชาวบ้านโง่เขลาเหล่านี้เกิดไม่พอใจขึ้นมา แม้เฉินเต๋อจะมีวรยุทธ์เก่งกาจเพียงใดก็ยังเสียเปรียบอยู่ดี จึงรีบเข้ามาเพื่อให้การอธิบาย
“ทุกท่าน เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว พวกเราแค่มาเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่าก็เท่านั้นเอง”
เอ้อร์นิวกำลังชี้ไปยังเฉินจื่ออวี้และเฉินเต๋อ “เกอ เป็นพวกเขาสองคน”
ต้าหู่พี่ชายเอ้อร์นิวเห็นเฉินเต๋อถือมีดวิ่งไล่หลินหลันเช่นนั้น แล้วยังจะหลงเชื่อคำอธิบายของชายหนุ่มดวงตาดอกท้อผู้นั้นได้อีกหรือ กล้ารังเเกคนของหมู่บ้านเจี้ยนซีเช่นนี้ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ? ขณะนั้นก็ม้วนพับแขนเสื้อขึ้น “มาให้ข้าจัดการเสียดีๆ ”
ฝูงชนพร้อมใจกันชูขึ้น ทั้งจอบและมีดทำครัวหันไปทางสองคนนั้น
เจ้าของดวงตาดอกท้อตื่นตกใจอย่างมาก คนหมู่บ้านนี้ทั้งป่าเถื่อนและไร้ซึ่งการเจรจาด้วยเหตุและผล
ขณะที่เฉินเต๋อร้อนรนปกป้องกงจื่อ คอยกำบังและถอยหลังไปในเวลาเดียวกัน
“หยุดก่อน หยุดเดี๋ยวนี้...”
หลี่ซิ่วฉายที่เมื่อครู่ตื่นตระหนกไม่ทันได้ไตร่ตรองแล้ววิ่งหนีไป พอมาได้คิดก็นึกขึ้นได้ว่าทำไม่ถูก หากเกิดอันตรายขึ้นมาจริง เขาวิ่งหนีไปเช่นนี้ แล้วหลินหลันจะทำอย่างไร ดังนั้นเขาจึงแอบกลับมาสอดส่องดูอีกครั้ง ทันทีที่กลับมาเห็นเขาก็ทั้งดีใจและตระหนกตกใจ ที่ดีใจก็เพราะผู้มาเยือนนั้นเป็นจื่ออวี้ และที่ตระหนกตกใจก็เพราะ จื่ออวี้และเฉินเต๋อกำลังถูกชาวบ้านรายล้อมเอาไว้
ชาวบ้านมองเห็นหลี่ซิ่วฉายพุ่งเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต จึงรั้งมือไว้ และมองไปยังหลี่ซิ่วฉายด้วยความสับสนมึนงง ไม่เข้าใจว่าฉากนี้จะยังมีอะไรรออยู่อีก
หลี่ซิ่วฉายพุ่งไปยังชาวบ้านที่กำลังชูหมัด แล้วเอ่ยอธิบาย “เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแล้ว ทั้งสองท่านนี้คือเพื่อนเก่าของข้า มาจากถิ่นแดนไกลเพื่อเยี่ยมเยียนข้า”
หลินหลันและเอ้อร์นิวหน้าเสีย เป็นพวกนางที่เข้าใจผิด? ต้าหู่ถลึงตาใส่เอ้อร์นิว เอ้อร์นิ้วได้แต่ละอายใจแล้วก้มหน้าก้มตาลง
“ขอบใจทุกท่านที่ประสงค์ดี ไม่มีอะไรแล้วไม่มีอะไรแล้ว เชิญทุกท่านกลับกันไปเถิด!” หลี่ซิ่วฉายยกมือขึ้นประสานเข้าหากันเบื้องหน้าแสดงความเคารพ
ต้าหู่กลับเอ่ยขึ้นอย่างว่าง่าย “ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน เช่นนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันเถิด!”
ชาวบ้านเองก็ต่างเชื่อฟังและพร้อมใจกันตามต้าหู่ลงภูเขาไป เอ้อร์นิวก็เดินจากไปพร้อมใบหน้าแสนสลดเช่นกัน
หลินหลันยังคงตะลึงอยู่กับที่ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัด นางรู้สึกอับอายขายหน้า จนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนดี
ได้ยินเพียงน้ำเสียงของหลี่ซิ่วฉายซึ่งเต็มไปด้วยความดีอกดีใจ “จื่ออวี้ เจ้าตามหาเจอได้อย่างไรกัน”
เฉินจื่ออวี้ทุบหลี่ซิ่วฉายเข้าไปหนึ่งหมัดอย่างอารมณ์ไม่ดีนัก และเอ่ยโทษ “เจ้าเด็กน้อย หลังเจ้าออกมาก็สามปีเข้าไปแล้ว จดหมายก็ไม่รู้จักส่งไปหาข้าบ้าง มาแอบอยู่ในที่ลับหูลับตาผู้คนเช่นนี้ ทำให้ข้าตามหาแทบแย่ อีกทั้งยังเกือบถูกคนจัดการเพราะคิดว่าเป็นผู้ร้าย” เฉินจื่ออวี้เอ่ยพลางมองไปยังหลินหลันซึ่งยังคงตกตะลึงและขยับปากคล้ายจะโต้เถียง เขาเผยท่าทีหยิ่งผยอง อีกทั้งยังมีความเยาะเย้ยเล็กน้อยราวกับกำลังเอ่ยว่า เจ้าไม่ได้ต้องการหลักฐานหรอกหรือ ดูเสียสิ! หลักฐานก็อยู่ตรงหน้านี่ไง หญิงชนบทผู้ไร้ซึ่งสมอง
หลินหลันเบิกตากว้างจ้องกลับไป และเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “ใครใช้ให้พวกเจ้าสองคนทำลับลับล่อล่อ อีกทั้งยังเอ่ยออกมาว่า หนีไปแค่ไหนก็หนีไม่พ้นอะไรทำนองนี้ แล้วใครจะไปรู้ว่าเจ้ามาตามหาเพื่อนหรือมาตามแก้แค้นแน่?”
“ใครกันที่ทำลับลับล่อล่อ ข้ารูปลักษณ์อ่อนโยน หน้าต่อหล่อเหลา ตรงไหนหรือที่ดูเหมือนคนไม่ดี” เฉินจื่ออวี้รู้สึกโกรธมาก เฉินซานเส้าเป็นที่เรื่องลือยิ่งนักในเมืองหลวง แต่กลับถูกมองว่าเป็นคนไม่ดีไปได้ แม่นางในหมู่บ้านนี้นอกจากไม่มีสมองแล้ว สายตายิ่งไม่ดีเข้าไปอีก
หลินหลันกรนด่าในใจ ยังมีคนประเภทที่เอ่ยชมตนเองได้ขนาดนี้อีกรึ! ช่างหน้าไม่อายเสียจริง


ตอนที่ 8 คนแปลกหน้า
พอได้เข้าใจเช่นนี้ หลินหลันจึงรู้สึกวางใจ ยิ้มน้อยๆ พลางเดินไปด้านข้างเหยาจินฮวา “ซ่าวจื่อ พี่เป็นห่วงเป็นใยข้าเสียขนาดนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ข้ารู้สึกไม่คุ้นชินเอาเสียเลย!”
เหยาจินฮวาเผยสีที่ดูหน้าจริงจัง “ไฉนถึงเอ่ยว่ากะหันหันล่ะ ข้าก็เป็นห่วงเป็นใยเจ้าเช่นนี้มาโดยตลอดนั่นแหละ”
ใช่สิ! เป็นห่วงเป็นใยมาก เป็นห่วงเป็นใยที่จะขายนางออกไปในราคาเท่าไหร่ดี หลินหลันแกล้งทำเป็นปลาบปลื้ม “ซ่าวจื่อ ท่านจะทำเสื้อผ้าตัวใหม่ให้ข้าจริงหรือ”
“แน่นอนว่าจริง จะหลอกกันไปทำไม?” เหยาจินฮวาได้คำนวณเงินจำนวนนี้ตลอดทั้งคืนแล้ว การทำเสื้อผ้าใหม่ให้หลินหลันมีค่าใช้จ่ายสองถึงสามร้อยเหรียญเงิน นี่ยังไม่นับรวมค่าแรงของนาง โชคดีที่หลินเฟิงจับหมูป่าได้เมื่อวานนี้ และขายได้เงินมาถึงห้าเหรียญเงิน มิฉะนั้นนางคงยอมสละเงินนี่ไม่ได้จริงๆ อย่างไรก็ตามเสื้อผ้าใหม่หนึ่งชุดแลกกับการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับหลินหลันมันก็คุ้มค่าอยู่ เพียงแค่หลินหลันเต็มใจที่จะเป็นนางบำเรอให้จางต้าฮู่ อย่าว่าแต่สองหรือสามร้อยเหรียญเงินเลย ในอนาคตจำนวนเงินที่มากกว่าพันหมื่นเหรียญเงินนางก็สามารถได้รับกลับคืนมาได้อยู่ดี ดังนั้นเหยาจินฮวาจึงเอ่ยตอบไปอย่างแสนสุขใจยิ่ง
“เช่นนั้น...ข้าขอถามหน่อยสิ เงินที่ใช้ทำเสื้อผ้าเป็นเงินที่พี่ชายของข้าขายหมู่ป่ามาได้ใช่หรือไม่” หลินหลันยิ้มอย่างเป็นมิตร
หลินเฟิงเอ่ยขึ้นมา “ใช่แล้ว! เมื่อวานหมูป่าขายได้ตั้งห้าเหรียญงินแหนะ! เหม่ยจื่อ เจ้าอยากได้อะไรหน่อยไหม ว่ามาเลย พี่ซื้อให้เจ้าเอง”
เหยาจินฮวาใช้เท้าเตะเข้าไปที่ขาของหลินเฟิงซึ่งอยู่ใต้โต๊ะ ใครใช้ให้เจ้าปากมากขึ้นมา?
หลินเฟิงที่โดนเตะเข้าไปหนึ่งทีไม่อาจเก็บอาการได้ จึงส่งเสียงร้องไอ้ย่าขึ้นมา
“เกอ พี่เป็นอะไรไปรึ?” หลินหลันเอ่ยถามทั้งที่รู้ดี ในใจแสนขุ่นเคือง พี่ชายผู้ซื่อสัตย์ถูกรังแกในมุมมืดอีกแล้ว
หลินเฟิงเห็นเหยาจินฮวาที่กำลังปั้นหน้า เห็นได้อย่างชัดเจนว่าอารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก ทว่าเขาไม่เข้าใจเลยว่าไฉนจินฮวาถึงเอาแต่หันหน้าไปหันหน้ามา? ไม่ใช่ว่าจินฮวาเป็นคนพูดเองหรอกหรือ หลายปีมานี้ติดค้างน้องสาวเอาไว้มากมาย ต้องชดเชยให้แก่น้องสาวให้ดีๆ อีกทั้งยังเอ่ยว่าน้องสาวโตมากแล้ว จะสวมใส่อะไรก็ต้องให้ดูเป็นรูปเป็นร่างเสียหน่อย...หลินเฟิงเอ่ยพึมพำ “เหมือนว่าจะมีอะไรอยู่ในรองเท้าเลยทิ่มเข้าไปที่ฝ่าเท้าซะแล้ว”
หลินหลันขี้เกียจจะมองดูใบหน้าแสนเจ้าเล่ห์ของเหยาจินฮวาอีกต่อไป จึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเพียงหนึ่งประโยค “อ่อ! ที่ใช้คือเงินของพี่ที่หามาได้เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
นางเพียงเอ่ยดักหน้าขึ้นมาไว้ก่อน พอถึงเวลาเหยาจินฮวาอย่าได้มาเรียกร้องค่าแรงทำเสื้อผ้าใหม่ให้แก่นางก็พอ และต่อให้มาพูดนางก็ไม่ยอมรับมันหรอก
หลินหลันหยิบกะละมังแล้วเดินออกไป ไม่ทันจะออกไปถึงพื้นที่ลานโล่งก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของผู้เป็นพี่ชายในห้องนั่นขึ้นมาอีกครั้ง เกรงว่าคงจะถูกเหยาจินฮวาดึงหูเข้าให้แล้ว หลินหลันเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้น แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น
วันนี้เป็นวันที่ดูครึกครื้นเป็นพิเศษ เหล่าบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ล้วนออกมาซักเสื้อผ้าที่ริมลำธาร บรรดาหนุ่มๆ ต่างพากันพูดคุยหัวเราะเฮฮา แลกเปลี่ยนเรื่องราวในชีวิตประจำวันรวมไปถึงการซุบซิบนินทา พลางออกแรงทำงานกันอย่างหนักไปด้วย หลินหลันรู้สึกชอบบรรยากาศเช่นนี้เป็นพิเศษ ครึกครื้น มีชีวิตชีวา และเรียบง่าย ไม่เหมือนกับยุคสมัยใหม่ สองคนอยู่บ้านตรงข้ามกันมาเนิ่นนานหลายปียังไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ
“แม่ของซวนจื่อ ซวนจื่อของครอบครัวเจ้าแต่งงานแล้วหรือ” ท่านป้าผู้หนึ่งเอ่ยถาม
แม่ของซวนจื่อยิ้มออกมาจนปากจะฉีกถึงใบหู “ใช่แล้ว! เป็นแม่นางของตระกูลจ้าวจากหมู่บ้านใกล้เคียงนี่เอง ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปมอบของขวัญแต่งงานให้อยู่”
“ไอ้ย่า! แม่นางตระกูลจ้าวนั้นเป็นผู้ที่ขึ้นชื่อว่าฉลาดและมีความสามารถ ซวนจื่อของครอบครัวเจ้าช่างโชคดีเสียจริง” ป้าอีกท่านหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกอิจฉา
“หากพูดถึงฉลาดหลักแหลมและมีความสามารถ ในสิบแปดหมู่บ้านนี้ จะมีใครสามารถเทียบทานหลินหลันของพวกเราได้” ป้าจินแม่ของเป่าจู้ก็นั่งซักผ้าอยู่ที่ริมธาร เมื่อได้ยินผู้คนต่างพากันชื่นชมแม่นางตระกูลจ้าว นางก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยลื่นหูซักเท่าไหร่
ป้าผู้นั้นที่เอ่ยชื่นชมยกยอแม่นางตระกูลจ้าวยิ้มและเอ่ยขึ้น “ใครๆ ก็รู้ว่าในสายตาของป้าจินก็มีเพียงหลินหลันเท่านั้น ทว่าหลินหลันก็เป็นเพียงแค่ดอกไม้ดอกหนึ่งในหมู่บ้านเจี้ยนซีของพวกเราเท่านั้น”
“ป้าจิน ท่านอย่าได้มัวชักช้า เดี๋ยวจะถูกผู้อื่นเขาแย่งไปก่อน” มีบางคนพากันร้องโห่
“ข้าก็อยากอยู่หรอก แต่ก็ต้องให้เขายินยอมด้วยถึงจะได้” ป้าจินหัวเราะเสียงดัง เปิดเผยอย่างหมดเปลือกถึงความรักความเอ็นดูที่นางมีต่อหลินหลัน
พอป้าจินพูดถึงขนาดนี้ ทุกคนก็ต่างพากันสาดสายตามายังหลินหลัน และมีคนตะโกนขึ้นถามเสียงสูง “หลินหลัน เจ้ายินยอมหรือไม่ล่ะ?”
หลินหลันรู้สึกอับอาย ทำเพียงมุดศีรษะลงแสร้งทำเป็นหูหนวกและเป็นใบ้ต่อเสียงโวกเวกโวยวายที่ดังขึ้น บรรดาแม่ๆ ทั้งแปดคนนี้ หากไม่เอาเรื่องของนางมาพูดกันจะตายหรือไง!
ผู้คนต่างพากันส่งเสียงหัวเราะเริงร่าขึ้นมา
เอ้อร์นิวที่ไม่ได้สนใจไปกับบทสนทนาพวกนั้นกำลังนั่งยองๆ อยู่ด้านข้างสะกิดหลินหลันด้วยข้อศอก ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย ตามด้วยการเอ่ยล้อเล่น “เอ้! หลินหลัน หลินหลัน เร็วสิโผโผ่ะกำลังถามเจ้าอยู่ว่ายินยอมหรือไม่น่ะ!”
หลินหลันหยิบก้อนหินจากข้างลำธารขึ้นมาทำท่าจะปาไปทางนาง เสียงดังต่อง ทันใดนั้นหยาดน้ำก็กระเซ็นเข้าใบหน้าของเอ้อร์นิว
“หน้าไม่อาย แม่สามีในอนาคตของเจ้า สามีในอนาคตของเจ้า รวมถึงลูกชายในอนาคตก็ล้วนกำลังร้องเรียกเจ้าอยู่ รีบๆ ไปที่ของเจ้าไป” หลินหลันเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์นัก
เอ้อร์นิวก็ช่างทนทานยิ่งนัก ไม่แสดงออกถึงความเขินอายแถมยังเอาน้ำขึ้นมาลูบหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้น “สามีของข้ายังไม่รู้เลยว่าไปเกิดอยู่ในท้องแม่นางผู้ใด!”
หลินหลันมองไปที่นางอย่างตระหนักได้ในบางสิ่ง “อ่อ? ที่แท้แล้วเอ้อร์นิวก็ชอบสามีตัวน้อยสินะ!”
สาวๆ ที่อยู่ด้านข้างได้ฟังแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดังออกมา ทำให้เหล่าบรรดาท่านป้าทั้งหลายที่นั่นมองมาอย่างสงสัย
เอ้อร์นิวหมดสิ้นคำพูด หลินหลันนั้นมีพลังและดุเดือดกว่านางเยอะเลย
“ยอมแล้วยอมแล้ว ข้าพูดยังไงก็ไม่ชนะเจ้า ข้าซักผ้า...”
ที่จริงแล้วหลินหลันไม่ได้รู้สึกโกรธจริงจัง เพียงแค่การล้อเล่นโดยพูดมากไป ก็จะกลายเป็นความคิดที่ตายตัว จะกลายเป็นการยากที่ทำให้ความคิดของทุกคนไม่เอาแต่จะจับนางและเป่าจู้มาโยงอยู่ด้วยกัน ซึ่งหลินหลันไม่ชอบการล้อเล่นเช่นนี้
“เอ้! หลินหลัน เจ้าดูด้านนั้นสิ...” ซี่ซ่านจากหมู่บ้านเดียวกันชี้ไปยังอีกฝั่งของแม่น้ำพลางเอ่ยขึ้นมา
หลินหลันเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงคนสองคนกำลังเดินไปตามถนนเข้าหมู่บ้านสายเล็กๆ คนแปลกหน้าสองคน
ซี่ซ่านเอ่ย “สองคนนี้เมื่อวานก็มา เห็นว่าสอบถามเกี่ยวกับหลี่ซิ่วฉายน่ะ! สำเนียงการพูดไม่ใช่คนในพื้นที่ จะฟังทีก็ต้องสิ้นเปลืองพลังอย่างมาก วันนี้ก็มาอีกแล้ว”
หลินหลันแอบแปลกใจ ตามหาหลี่ซิ่วฉาย อีกทั้งยังพูดด้วยสำเนียงคนนอกพื้นที่...
“เมื่อวานพวกเขาก็สอบถามมาจากพี่ชายของข้าแล้ว พี่ชายข้าบอกว่าเห็นบนตัวของสองคนนั้นพกมีดด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าตามหาหลี่ซิ่วฉายทำไม พี่ชายข้าก็ไม่กล้าบอกพวกเขาไปว่าหลี่ซิ่วฉายอาศัยอยู่ที่หลังภูเขานั่น” เอ้อร์นิวก็เอ่ยขึ้นมาเช่นกัน
หลี่ซิ่วฉายค่อนข้างเป็นที่นิยมชมชอบในหมู่บ้านเจี้ยนซี ไม่ว่าจะเป็นหญิงแก่ไปจนถึงเด็กสาวตัวน้อยๆ ก็ล้วนชื่นชอบเขาทั้งนั้น ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เขาเกิดมาหน้าตาหล่อเหลาล่ะ? อีกทั้งยังดูเป็นคนที่มีความรู้อีก
หลินหลันตกตะลึง พกมีดด้วยงั้นหรือ ไม่ใช่ว่าจะประสงค์ร้ายต่อหลี่ซิ่วฉายหรอกนะ? หลี่ซิ่วฉายเข้าเมืองไปวันก่อน ตอนนี้ไม่รู้ว่ากลับมาแล้วหรือยังด้วยสิ
ไอย้า! ไม่ดีแล้ว สองคนนั้นเรียกเด็กเลี้ยงวัวให้หยุด พวกนั้นยังเป็นแค่เด็กน้อยไม่รู้ประสา ไม่แน่ว่าคงบอกออกไปแล้ว
และผลก็คือ ทั้งสองยิ้มอย่างพึงพอใจและแตะมือลูบศีรษะของเด็กน้อยผู้นั้น ส่งสิ่งของบางอย่างคืนให้แก่เด็กน้อย หลังจากนั้นก็ตรงไปที่หลังภูเขา
หลินหลันรีบร้อนนำเสื้อผ้าที่เพิ่งซักไปได้เพียงครึ่งเดียวเก็บใส่กะละมัง แล้วหันไปพูดกับเอ้อร์นิว “เอ้อร์นิว เจ้ารีบกลับไปตามคนมา ส่วนข้าจะสะกดรอยตามไปดู”
เอ้อร์นิวรีบตอบรับทันที “ตกลง ข้าไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”
“ข้าก็ไปตามคนมาด้วยอีกแรง” ซี่ซ่านอาสาอย่างกล้าหาญ
ทั้งสามคนทิ้งเสื้อผ้าไว้ที่ริมธารน้ำไม่ใยดีอีกต่อไป และพากันแยกย้ายไปตามทางของตน
หลินหลันแอบตามทั้งสองไปยังด้านหลังภูเขา มองดูชายสองคนที่มีรูปร่างดีและฝีเท้าเบา คงจะต้องเป็นผู้ที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นแน่ หากเขาสองคนประสงค์ร้ายต่อหลี่ซิ่วฉาย หลี่ซิ่วฉายคงได้ถึงขั้นปางตายแน่นอน
ทั้งสองคนนั้นเดินอย่างเร่งรีบ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกระตือรือร้นที่อยากจะพบหลี่ซิ่วฉายเป็นอย่างมาก หลินหลันคิดแผนการมองหาทางลัดใกล้เคียงแล้วส่งจดหมายไปเตือนหลี่ซิ่วฉายแต่นั่นคงเสียเวลาเปล่า ทำได้เพียงคอยตามอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลและหวังว่าหลี่ซิ่วฉายจะไม่อยู่ในกระท่อมผุพังนั่น
เมื่อมาถึงยังกระท่อมซึ่งหลี่ซิ่วฉายใช้เป็นที่พักอาศัย สองคนนั้นก็เคาะประตูสองสามที ไร้ซึ่งการตอบกลับ หนึ่งในนั้นพลักบานประตูเข้าไป แล้วตะโกนออกมา “กงจื่อ[footnoteRef:1] เขาไม่อยู่” [1: 公子 กงจื่อ แปลว่า คุณชาย องค์ชาย เจ้าชาย ]
ผู้ที่ถูกเรียกว่ากงจื่อขมวดคิ้วขึ้น “เจ้าเด็กคนนี้หนีไปไหนแล้ว?”
“กงจื่อ ทำอย่างไรดี?”
“ทำอย่างไร? ก็รออยู่ที่นี่ไง จะหนีอย่างไรก็หนีไปไม่พ้นหรอก สุดท้ายก็ต้องถูกข้าจับได้อยู่ดี...”
หลินหลันเมื่อได้ฟังบทสนทนาของพวกเขา ก็ยิ่งรู้สึกมากขึ้นว่าสองคนนี้ไม่ได้มาดีแน่


ตอนที่ 12 เจรจาตกลงกัน
ที่เอ่ยไว้ว่าค่อยพูดคุยกันคืนนี้นั้น เป็นเพียงแค่การถ่วงเวลาเพื่อหาวิธีการแก้ไขสถานการณ์ของหลินหลันเท่านั้น นางยังหาตัวเลือกที่เหมาะสมไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องวุ่นวายธรรมดาทั่วไปเสียแล้ว
กล่องขนาดเล็กถ้าจะวางไว้ที่บ้านก็มิอาจวางใจได้จริงๆ หลินหลันคิดไปคิดมาจึงนำกล่องนั่นไปฝากไว้ที่บ้านของเป่าจู้น่าจะดีกว่า
“หลินหลัน เจ้าเตรียมจะทำอย่างไรต่อไป” เป่าจู้เอ่ยถามด้วยความกังวล
หลินหลันส่ายหัวพลางถอนหายใจออกมา “ตอนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน” ประเด็นปัญหาสำคัญในขณะนี้คือนางยังไม่รู้ว่าจะหาใครมารับบทบาทนั้นดีนี่สิ
เป่าจู้แสดงหน้าสีเคร่งขรึมในแบบที่ไม่ค่อยเห็นได้บ่อยนัก และเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาของเขาจะฉายความแน่วแน่ออกมา “หลินหลัน หากไม่มีหนทางจริงๆ เจ้าก็หนีเถอะ!”
หนี? นั่นก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น นางมีทักษะด้านการแพทย์ แม้จะไม่ถึงขั้นปรมาจารย์ แต่ก็นับได้ว่าไม่เลว จะไปแห่งหนใดก็ยังสามารถประทังชีวิตพอได้ค่าอาหาร แต่ทว่า หากนางหนีไปแล้ว พี่ชายของนางจะทำอย่างไร จางต้าฮู่จะยอมวางมือปล่อยไปง่ายดาย? หลินหลันยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียด เหยาจินฮวามั่นใจว่าพวกเขาไม่อาจต่อกรจางต้าฮู่ได้ จึงได้กล้าจัดแจงเรื่องราวให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยบอกในภายหลัง
“เอาไว้เป็นทางเลือกสุดท้ายแล้วกัน” หากมีซักวันที่นางจะต้องจากหมู่บ้านหุบเขาน้อยแห่งนี้ไป การเริ่มต้นชีวิตใหม่นั้นคงไม่ได้ง่ายนัก ทว่านางเองก็ไม่ได้อยากใช้ชีวิตอยู่ที่นี้ตลอดไป อันนี้จริงแล้วนางเคยคิดอยากจะเป็นหมอเคลื่อนที่ ตระเวนไปทั่วทุกหนแห่ง จนกระทั้งถึงวันใดไม่อยากตระเวนไปทั่วอีกต่อไปแล้ว ก็เลือกที่ใดซักแห่งเพื่อตั้งหลักปักฐานเริ่มต้นชีวิตอย่างสงบ แล้วเปิดร้านขายยาเล็กๆ สักร้าน ไม่ได้ต้องการเงินทองมากมาย ขอเพียงแค่พอได้จัดการปัญหาปากท้องแล้วเหลือเก็บนิดๆ หน่อย และได้ทำในสิ่งที่ตนเองอยากทำแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ชีวิตที่แล้วของนาง สิ่งที่นางปรารถนามากที่สุดก็คืออิสระ ปรารถนาที่จะได้ใช้ชีวิตเฉกเช่นคนธรรมดาทั่วไปที่ได้ไปโรงเรียนและสร้างมิตรภาพกับเพื่อนฝูง ได้ไปท่องเที่ยวตามลำพัง น่าเสียดายที่รอบกายนางมักจะต้องถูกรายล้อมไปด้วยบอดี้การ์ดอยู่เสมอ ไม่สามารถทำอะไรได้ตามที่ใจต้องการ และไม่สามารถไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ...ในเรื่องคนรัก นางคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้น้อยมาก ในยุคสมัยโบราณนั้นผู้ชายที่ค่อนข้างเพียบพร้อมสามารถมีภรรยาได้สามคนและนางบำเรอได้ถึงสี่คน ซึ่งนั่นเป็นอะไรที่นางยอมรับไม่ได้ ส่วนที่ไม่เพียบพร้อม แน่นอนว่านางก็ไม่อาจรู้สึกถูกอกถูกใจได้
“เป่าจู้เกอ กล่องนี่พี่ช่วยดูแลแทนข้าก่อนนะ ข้าอยากไปเดินเล่นคนเดียวซักพัก สงบจิตสงบใจเสียหน่อย” หลินหลันนำกล่องขนาดเล็กยื่นส่งให้เป่าจู้ แล้วออกเดินไปตามทางเดินภูเขาอย่างไร้ซึ่งจุดหมายปลายทาง
เป่าจู้มองดูแผ่นหลังผอมบางของหลินหลัน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดหัวใจขึ้นมาอีกครั้ง หากเขาสามารถช่วยแบ่งเบาหลินหลันได้บ้างแม้เพียงน้อยนิดก็คงจะดี
ไม่ทันได้รู้ตัว หลินหลันก็เดินมาถึงด้านหน้ากระท่อมซึ่งเป็นที่พักอาศัยของหลี่ซิ่วฉาย
พระอาทิตย์เคลื่อนตัวลงค่อยๆ หายไปจากด้านหลังของหุบเขา ก้อนเมฆบนท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับไป เนินเขาสีเขียวชอุ่มกำลังถูกเคลือบด้วยแสงอันแสนอบอุ่น สายลมพัดเอื่อยบางเบา ทำให้ใบไม้สีเขียวสัมผัสกันไปมาดังกรอบแกรบ ต้นหญ้าน้อยๆ ท่ามกลางพื้นที่ภูเขาโอนเอนไปมาตามแรงลม พลิ้วไสวดูงดงามยิ่ง..... ทั้งหมดดูสวยงามเสียขนาดนี้ ทว่าในใจของนางกลับมิอาจสงบนิ่งได้เลย ทำได้เพียงแค่หนีไปเช่นนั้นจริงๆ หรือ
“แม่นางหลินหลัน เจ้า...มาหาข้า?” หลี่ซิวฉายส่งเฉินจื่ออวี้ลงเขา กลับมาก็เห็นหลินหลันซึ่งกำลังยืนเหม่อลอยอยู่ด้านหน้ากระท่อมของเขา จึงคิดว่าหลินหลันมีธุระถึงได้มาหาเขา
หลินหลันหันหลังไป และมองไปยังหลี่ซิ่วฉายซึ่งกำลังเดินเข้ามาท่านกลางแสงสายันต์ที่กำลังสาดส่อง เสื้อสีขาวตัวเก่าครึ่งตัวบน ใบหน้าอันแสนหล่อเหลา ดวงตาล้ำลึกน่าหลงใหล ท่าทางการเดินอันแสนสง่างาม ชายหนุ่มลักษณะเช่นนี้ ทำให้รู้สึกสบายใจและมีความสุขทุกครั้งเมื่อได้มอง ทันใดนั้นความคิดอันแสนกล้าหาญก็ปรากฏขึ้นในใจของหลินหลัน
ทำไมถึงไม่พึ่งพาหลี่ซิวฉายล่ะ เขาไม่ใช่คนในพื้นที่ สามปีที่ผ่านมาการอยู่ที่นี่ก็เพียงเพื่อไว้อาลัยเท่านั้น ชายหนุ่มผู้หนึ่งที่รู้จักการไว้อาลัยแด่ผู้ล่วงลับเช่นนี้ก็น่าจะพอเชื่อถือได้อยู่มั้ง! อีกทั้งไม่นานเขาก็ต้องออกไปจากที่นี่ เช่นนั้น ทำไมไม่ลองขอร้องให้เขาช่วยเหลือ เป็นข้ออ้างให้แก่นางเพื่อจะได้ไม่ต้องแต่งงานกับจางตู้ฮู้ อีกทั้งยังเป็นข้ออ้างที่สมเหตุสมผลในการออกจากหมู่บ้านเจี้ยนซี
ราวกับว่าในท่ามกลางหนทางที่แสนมืดมิด หลินหลันก็ได้มองเห็นความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ว่าอย่างไรก็ช่าง ลองดูหน่อยแล้วกัน!
“ใช่แล้ว! ข้ามาหาเจ้า” หลินหลันยิ้มออกมาเล็กน้อย “มีบางเรื่องที่อยากถามเจ้าเสียหน่อย”
หลี่ซิวฉายเลิกคิ้ว นัยน์ตาแฝงไว้ด้วยความสงสัย “ว่ามาสิ”
“หากคนคนหนึ่งได้รับความกรุณาจากผู้อื่น ควรจะต้องทำอย่างไร” หลินหลันเอ่ยถาม
หลี่ซิวฉายครุ่นคิดไปชั่วครู่ “คนที่ได้รับความกรุณา ต้องระลึกไว้ในใจเสมอ และเมื่อผู้มีพระคุณตกยากลำบาก แม้เพียงเล็กน้อยก็ควรตอบแทนเพิ่มเป็นเท่าตัว”
หลินหลันรู้สึกดีอกดีใจ ที่นางต้องการก็คือประโยคนี้ อย่าหาว่านางทวงบุญคุณเลย นางเองก็หมดหนทางเช่นกันจึงต้องตัดสินใจใช้วิธีเช่นนี้
“เช่นนั้น...ข้าเคยช่วยชีวิตเจ้า เคยช่วยเหลือเจ้า นับว่ามีบุญคุณต่อเจ้าหรือไม่” หลินหลันกะพริบดวงตากลมโตของนาง เอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้าจริงจัง
หลี่ซิวฉายตกตะลึงไปชั่วขณะหลังจากนั้นก็กลับมามีท่าทีสงบนิ่งเช่นเดิม กัดฟันเอ่ยออกมาสองสามคำ “แน่นอน...ว่านับ” ท่ามกลางน้ำเสียงที่เปล่งออกมาอย่างไม่เต็มใจเล็กน้อย ถึงจะบอกว่ามีบุญคุณต่อเขา แต่ทว่านางก็สร้างความยุ่งวุ่นวายให้แก่เขาไม่น้อยทีเดียว เรื่องก่อนหน้าไม่ต้องเอ่ยถึง เอาแค่เรื่องวันนี้ จื่ออวี้มาหาเขาด้วยความยากลำบาก ผลกลับกลายเป็นว่าถูกหลินหลันเล่นงานจนอับอายขายหน้า เรื่องนี้หากแพร่ไปยังเมืองหลวง เกรงว่าผู้คนจะล้วนพากันหัวเราะเยาะจนฟันร่วงเอาได้
“เช่นนั้นข้าในตอนนี้เจอปัญหานิดหน่อย เจ้าก็ควรช่วยเหลือข้าใช่หรือไม่” ท่าทีของหลินหลันแสดงถึงความจริงจังและจริงใจมากยิ่งขึ้น อีกทั้งยังเผยความรู้สึกเศร้าเสียใจอยู่เล็กน้อย
หลี่ซิวฉายกระซิบกระซาบอยู่ในใจ ทว่าเขาเองก็ยอมรับความมีพระคุณของนางไปแล้ว เช่นนั้นเขาจะสามารถปฏิเสธได้อย่างไร
“หากข้าช่วยได้ ก็พร้อมที่จะช่วยสุดกำลังความสามารถ”
หลินหลันเปลี่ยนสีหน้ากลับมาสดใสอีกครั้ง “อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เพียงแค่อยากขอความร่วมมือจากเจ้า ช่วยข้าเล่าเรื่องโกหกเสียหน่อย”
หลี่ซิวฉายตกตะลึงเป็นอย่างมาก ช่วยคนเล่าเรื่องโกหกเรื่องเช่นนี้เขาเองไม่เคยทำมาก่อน
หลินหลันไม่สนท่าทีของเขาที่เผยให้เห็นสีหน้าตกตะลึงและประหลาดใจ นางเอ่ยต่อ “จะว่าไปแล้วเรื่องนี้เกิดขึ้นมาสาเหตุก็เป็นเพราะเจ้า เช้าวันนี้หากไม่ใช่เพราะเกรงว่าเจ้าจะถูกคนไม่ดีทำร้ายเข้าให้ ข้าก็คงไม่ต้องมาช่วยเหลือเจ้า ข้าไม่มาช่วยเหลือเจ้า ก็คงสามารถทำให้แม่สื่อหวังมาถึงบ้านข้าไม่ได้ แม่สื่อหวังไม่มาบ้านข้า พี่สะใภ้ข้าก็จะไม่มีโอกาสขายข้าให้แก่จางต้าฮู่เพื่อไปเป็นนางบำเรอ จางต้าฮู่ผู้นั้นน่ะเจ้าคงรู้จักอยู่หรอกนะ! คนสารเลวเช่นนั้น ข้าจะยอมไปเป็นนางบำเรอให้แก่เขาได้เยี่ยงไร ดังนั้น เรื่องนี้จึงจำเป็นต้องขอให้เจ้าช่วยข้าด้วย”
หลี่ซิวฉายพอจะฟังเข้าใจแล้ว สถานการณ์ของหลินหลันนั้นเลวร้ายมากจริงๆ ยิ่งเลวร้ายไปกว่านั้นก็คือ ตนเองผู้ซึ่งได้เปรียบเกินคุ้มเกรงว่าจะตอบตกลงไปด้วย
หลี่ซิวฉายเห็นประกายเจ้าเล่ห์กะพริบอยู่ในดวงตากลมโตไร้เดียงสาของนาง ทันใดนั้นก็รู้สึกหวาดกลัวสุดขีด แล้วเอ่ยถามออกไปอย่างกังวล “เจ้าต้องการให้ข้าช่วยเหลือเจ้าอย่างไร”
หลินหลันเมื่อเห็นว่าเขายอมตกลง คนทั้งคนก็กลับมาสดใสอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกาย และเผยร้อยยิ้มแสนหวาน “หลี่ซิ่วฉาย พวกเรามาเจรจาตกลงกัน เจ้าและข้ากำหนดการหมั้นหมายจอมปลอมขึ้นมา ช่วยข้าให้หลุดพ้นปัญหาสำคัญนี้เสียก่อน แล้วค่อยช่วยข้าให้ออกไปจากหมู่บ้านเจี้ยนซี รอให้เรื่องราวผ่านไปซักระยะ ค่อยยกเลิกกำหนดการแต่งงาน แล้วเป็นอันว่าเจ้าชดใช้ข้าหมดแล้ว หลังจากนั้นเจ้าและข้าก็ไม่มีอะไรติดค้างต่อกันอีก เป็นอย่างไร? เรื่องนี้สำหรับเจ้าแล้วก็ไม่ได้เสียหายอะไรหรอกใช่ไหม แน่นอนว่า หากภายในสามปีนี้เจ้าสามารถสอบได้เป็นที่หนึ่งในจักรวรรดิ บางทีข้าอาจจะพิจารณาอีกทีว่าจะแต่งงานจริงๆ กับเจ้าหรือไม่” หลินหลันเอ่ยให้ดูดี ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันคงเป็นจริงไปไม่ได้ ก็การสอบให้ได้ที่หนึ่งในจักรวรรดิมันใช่เรื่องง่ายดายเสียที่ไหนกัน เป็นที่หนึ่งของทั้งประเทศเชียวนะ! อีกทั้งสามปีก็จะมีเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ความเป็นไปได้น้อยยิ่งกว่าหนึ่งในห้าล้านด้วยซ้ำ ประโยคนี้จึงเท่ากับความเป็นไปได้อยู่ที่ศูนย์ น่าเสียดายที่นางคงลืมไปแล้วว่า ในชีวิตครั้งนี้ของนางไม่ได้มีภูมิหลังครอบครัวที่เลิศเลอ ไม่ได้รายล้อมไปด้วยชีวิตที่สูงส่ง ในสายตาของหลี่ซิ่วฉาย นางเป็นเพียงแค่หญิงสาวในหมู่บ้านชนบทธรรมดาๆ ผู้หนึ่งเท่านั้นเอง
หากไม่มีประโยคท่อนหลังนั้น หลี่ซิวฉายอาจไม่ต้องคิดพิจารณานานขนาดนี้ กำหนดการหมั้นหมายจอมปลอม พานางออกไปจากที่แห่งนี้ นั่นไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร ด้วยเดิมทีเขาเองก็วางแผนไปจากที่แห่งนี้อยู่แล้ว ระยะเวลาการไว้อาลัยครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว ยังมีเรื่องราวอีกมากมายรอให้เขาไปจัดการ เมื่อวานนี้ผู้ทำหน้าที่จัดการเรื่องต่างๆ นำข่าวคราวมาส่งให้ได้รับรู้ ทำให้เขาว้าวุ่นใจตลอดทั้งคืน หลี่ซิวฉายมองไปยังหลินหลันอย่างครุ่นคิด หญิงนางนี้มักทำอะไรได้ในแบบที่เกินความคาดหมาย ปากช่างเจรจารู้จักใช้คำพูด ความคิดแปลกๆ ก็ไม่น้อยทีเดียว คนส่วนใหญ่ทั่วไปความคิดไม่ได้ครึ่งหนึ่งของนาง...บางที พาหลินหลันกลับไปด้วยอาจจะสามารถช่วยเขาจัดการปัญหาวุ่นวายเหล่านั้นได้บ้าง! แต่ทว่า หากนางเกิดเกาะติดเขาขึ้นมาจริงๆ ... หลี่ซิวฉายรู้สึกลังเลใจเป็นอย่างมาก สับสนคิดไม่ตก
เมื่อมองเห็นหลี่ซิ่วฉายเอาแต่ขมวดคิ้วไม่พูดไม่จาอยู่นาน หลินหลันจึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย “เอ้! ลูกผู้ชายพูดแล้วอย่าได้คืนคำ เจ้าไม่สามารถกลับลำได้แล้ว เจ้าก็รู้ดีว่าตอนนี้ข้าไม่มีหนทางอื่นแล้ว หากเจ้าไม่ช่วยเหลือข้า ข้าคงไม่อาจรับประกันได้ว่าจะพูดอะไรที่ไม่ดีออกมาบ้าง และทำเรื่องบ้าบออะไรขึ้นมาอีก”
หลี่ซิวฉายขมวดคิ้วเข้าหากันมากยิ่งขึ้น “แม่นางหลิน นี่เจ้ากำลังหวังใช้ประโยชน์จากข้านะ!”
มีที่ไหนกันร้องขอให้คนเขาช่วยเหลือแล้วยังใส่อารมณ์ข่มขู่แถมมาด้วย
“เช่นนั้นเจ้ามัวกังวลอะไรอยู่อีก เกรงว่าข้าจะเกาะติดเจ้างั้นหรือ เจ้าวางใจได้เลย ข้ามีมือมีเท้าอีกทั้งยังมีทักษะด้านการแพทย์นิดๆ หน่อยๆ ข้าสามารถเลี้ยงดูตนเองได้ เพียงแค่ได้ออกไปจากเขตเฟิงอาน เจ้ากับข้าก็ทางใครทางมัน”
หลี่ซิวฉายยังคงคิดไม่ตก ขณะที่หลินหลันนั้นร้อนใจยิ่งนัก “สรุปแล้วเจ้ายินยอมหรือไม่ อย่างน้อยก็ให้คำตอบหน่อยสิ!”
หลี่ซิวฉายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เงยหน้าเล็กน้อยมองไปยังหลินหลัน “ข้าแค่เกรงว่าแม่นางจะเสียใจภายหลัง”
หลินหลันยิ้มออกมาแม้ว่าลึกๆ แล้วจะรู้สึกหงุดหงิดแทบบ้า นางจะเสียใจภายหลัง? ตอนนี้นางยังเหลือโอกาสให้เสียใจภายหลังอีกงั้นหรือ ขอเพียงแค่สามารถขจัดปัญหาอันใกล้นี้ออกไปได้ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นเรือหัวขโมยที่ผุพังหรือเรือสำราญสุดหรู ล้วนต้องกระโจนขึ้นก่อนแล้วค่อยว่ากัน “หากเจ้าไม่เชื่อมั่นในตัวข้า พวกเราเขียนกฎระเบียบขึ้นมาก็ได้ กระดาษขาวตัวอักษรหมึกดำ เขียนให้ชัดเจนไปเลย แล้วพวกเราก็ยึดปฏิบัติตามกฎนั้น จะได้สบายใจกันทั้งสองฝ่าย”


ตอนที่ 11 หญิงสาวที่ดูอ่อนแอ
หลินหลันขี้เกียจเต็มทนในการต่อปากต่อคำไร้สาระกับเหยาจินฮวา จึงออกแรงเพียงน้อยนิดกระชากกล่องขนาดเล็กนั่นมาอย่างง่ายดาย
เหยาจินฮวาร้องไห้เสมือนฟ้าดินกำลังถล่มทลาย “ข้าจะตายไปให้รู้แล้วรู้รอด...ไม่มีทางใช้ชีวิตต่อไปได้อีกแล้ว...” เวลานี้เองที่นางรู้สึกอยากจะตายจริงๆ
“โวยวายอะไรนักหนา นี่ยังเหมือนคำพูดที่คนเขาใช้พูดกันงั้นหรือ” เสียงดุดันกำราบดังขึ้นจากด้านนอกประตู
หัวหน้าหมู่บ้านจินฟู้กุ้ยซึ่งกำลังคาบยาสูบเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าเคร่งขรึม มองดูเหยาจินฮวาที่กำลังเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหรุดรุ่ย ขณะเดียวกันหลินหลันซึ่งยืนอยู่ด้านข้างก็กำลังโกรธโมโหจนหูหน้าตาแดง คิ้วของจินฟู้กุ้ยขมวดเข้าหากันจนเกิดเป็นปมตรงกลางหน้า
“นี่มันเรื่องอะไรกันรึ” จินฟู้กุ้ยเอ่ยถามหลินหลัน เขาได้ยินเป่าจู้บอกว่าที่บ้านหลังนี้เกิดเรื่องขึ้นแล้ว เป่าจู้เองก็ไม่ทันได้บอกว่าเกิดอะไรขึ้น มีเพียงท่าทีร้อนใจเท่านั้น เขายังไม่ทันได้นอนกลางวันก็รีบตรงมาที่นี่เสียก่อน ถึงแม้ไม่รู้ว่าแม่นางคู่นี้มีปัญหาอะไรกัน แต่ทว่าเกี่ยวกับหลินหลันนั้น เขารู้จักเป็นอย่างดี ทั้งกระตือรือร้น มีน้ำใจและร่าเริง ในหมู่บ้านนี้ไม่มีผู้ใดที่จะไม่ชื่นชมหลินหลัน ในทางกลับกัน เหยาจินฮวาผู้นี้ ดีแต่กินและขี้เกียจตัวเป็นขน จินฟู้กุ้ยมองอย่างอนาจใจไปยังเหยาจินฮวาซึ่งกำลังนั่งร้องห่มร้องไห้อยู่บนพื้น ขณะที่ในใจนั้นได้เอนเอียงไปทางหลินหลันเรียบร้อยเสียแล้ว
“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านแม่ของข้าตอนที่ใกล้จะเสีย ท่านก็อยู่ที่นั่นด้วย ท่านแม่ได้เอ่ยทิ้งไว้ว่า เรื่องงานแต่งงานของข้านั้นให้ข้าเป็นคนตัดสินใจเอง ท่านยังจำได้หรือไม่” หลินหลันพยายามอย่างหนักเพื่อควบคุมอารมณ์ของตนเอง ตอนนี้ไม่ใช่เวลากระวนกระวายใจจนเกินไป
จินฟู้กุ้ยพยักหน้าเล็กน้อย “แม่ของเจ้าเคยเอ่ยคำพูดนี้ไว้”
เงินถูกหลินหลันเเย่งเอาไปแล้ว เหยาจินฮวาเจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก ทว่านางก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโอดครวญเสียใจ นางจะยอมให้หลินหลันเล่าสถานการณ์ให้หัวหน้าหมู่บ้านรับรู้ไม่ได้ ดังนั้น นางจึงรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน แล้วแสดงท่าทีน่าสงสาร เอ่ยออกไปอย่างนอบน้อม “ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านลองพิจารณาดูแล้วกัน ถึงแม้ว่าโผโผ่ะของข้าได้ทิ้งคำสั่งเสียเอาไว้ แต่ทว่าตอนนี้แม่นางน้อยก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว นางเป็นเพียงหญิงสาวผู้หนึ่งแล้วจะตัดสินใจเรื่องการแต่งงานด้วยตนเองได้อย่างไรกัน พวกเราในฐานะพี่ชายพี่สะใภ้คงไม่ยอมมองดูเฉยๆ แล้วปล่อยให้ช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ผ่านเลยไป นางเองก็มัวแต่ชักช้าพิรี้พิไร ดังนั้น ข้าในฐานะเป็นพี่สะใภ้ที่หวังดีก็เลยช่วยจัดหาคู่แต่งงานดีๆ ให้แก่นาง แต่ใครจะไปรู้ว่าแม่สาวน้อยผู้นี้ไม่เพียงแต่ไม่รู้ซึ้งความทุกข์ใจของพวกเรา อีกทั้งยังโมโหร้ายใส่กันเยี่ยงนี้ ผลักข้าจนล้มลงไปกองกับพื้น แล้วยังพูดว่า...อยากจะเตะข้าให้ตาย...ข้าผู้น่าสงสารแม้จะกำลังตั้งท้องก็ยังถูกนางรังแกเช่นนี้ โชคยังดีที่ท่านหัวหน้าหมู่บ้านมาทันเวลา ไม่เช่นนั้น...” เหยาจินฮวาบีบน้ำตาแสดงท่าทีเสียใจยกใหญ่
หลินหลันถูกนางทำให้รู้สึกโกรธยิ่งนัก นังผู้หญิงคนนี้ช่างสามารถเสแสร้งได้เก่งกางเสียจริง ทำเป็นน่าสงสาร ทำเป็นอ่อนแอ ทำเป็นไร้พิษสง...
“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านอย่าได้ฟังนางพูดเพ้อเจ้อ นางหวังดีที่ไหนกัน นางขายข้าให้แก่จางต้าฮู่เพื่อไปเป็นนางบำเรอ ข้าหลินหลันผู้นี้ต่อให้ต้องแต่งงานกับหมูกับหมาก็ไม่มีทางแต่งออกไปเพื่อเป็นนางบำเรอ” หลินหลันเอ่ยอย่างโมโห
เหยาจินฮวาพูดขึ้นอย่างน้อยอกน้อยใจ “ต่อให้เจ้าไม่ยินยอม เจ้าก็พูดกันดีๆ ไม่ได้หรือ ต้องถึงขั้นลงไม้ลงมือ นี่ข้ากำลังตั้งท้องอยู่นะ! เจ้ายังลงมือได้อย่างโหดเหี้ยมเยี่ยงนี้ เจ้าจะเกลียดข้าก็ช่างเถิด แต่ทว่าเด็กในท้องนี่แน่นอนว่าไม่ได้ไปทำอะไรให้เจ้าเสียหน่อย!”
จินฟู้กุ้ยทันทีที่ได้ยินว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับจางต้าฮู่ ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาชั่วขณะ จางต้าฮู่ผู้นี้เขาคงมิอาจต่อกรได้ แต่ทว่าหากต้องมองดูหลินหลันหญิงสาวแสนดีผู้นี้แต่งออกไปเพื่อเป็นนางบำเรอให้แก่จางต้าฮู่แล้วนั่นก็ช่างน่าสงสารเกินไป
“ใช่แล้วหลินหลัน มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันดีๆ น่า! จะลงไม่ลงมือกับพี่สะใภ้ของเจ้าเช่นนั้นได้อย่างไร” จินฟู้กุ้ยว่าไปตามท้องเรื่อง ไม่ว่าอย่างไร การลงไม้ลงมือกับผู้อื่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง
ฮ่า! เหยาจินฮวา ใช้ได้เลยนะเจ้าเนี่ย! การเสแสร้งเป็นผู้อ่อนแอของเจ้าค่อนข้างได้ผลเสียด้วย เจ้าเสแสร้งแกล้งทำได้ แล้วคิดว่าข้าเองจะเสแสร้งแกล้งทำไม่ได้งั้นหรือ หลินหลันเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ดวงตาเริ่มแดงระเรื่อ และเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด “หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านเห็นว่าข้าเป็นผู้ที่ไร้ซึ่งเหตุผลขนาดนั้นเชียวหรือ ข้าเพียงแค่ต้องการนำเงินหมั้นหมายของจางต้าฮู่ไปคืนให้แก่เขา พี่สะใภ้ก็ร้อนรนขึ้นมา แล้วลงไปเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น อีกทั้งยังเอาแต่พูดว่านั่นคือเงินของนาง หากข้าแย่งเงินนั่นไปก็เท่ากับเอาชีวิตของนางไปด้วย น่าสงสารที่ข้าไม่มีท่านพ่อท่านแม่ พี่ชายก็เป็นคนซื่อๆ ล้วนไม่มีใครเป็นที่พึ่งให้แก่ข้าได้ หากข้าต้องแต่งกับจางต้าฮู่เพื่อเป็นนางบำเรอ ไม่สู้เอาหัวชนกำแพงให้ตายไปเสียเลยยังจะดีกว่า...” หลินหลันยิ่งเอ่ยออกมาก็ยิ่งเผยให้เห็นถึงความเศร้าโศกเสียใจ ขณะเดียวกันหยาดน้ำตาก็ร่วงหล่นออกมาไม่ขาดสาย
จินฟู้กุ้ยรู้ดีว่าที่จริงแล้วเหยาจินฮวาเป็นผู้ละโมบโลภมาก และเมื่อมองดูหลินหลันซึ่งกำลังร้องห่มร้องไห้ด้วยความเสียใจ ท้ายที่สุดแล้วจึงเชื่อในคำพูดของหลินหลัน พลางหันไปเอ่ยกับเหยาจินฮวา “เจ้าเป็นถึงพี่สะใภ้ แล้วเหตุใดจึงไม่ปรึกษาหารือกับหลินหลันก่อนที่จะตัดสินใจด้วยตัวเองแล้วไปรับเงินหมั้นหมายของเขามาเช่นนั้น”
“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าเพียงแค่พูดลอยๆ ไปกับแม่สื่อหวัง ไม่คาดหวังว่าจะได้เรื่องได้ราวอันใด ดังนั้นเรื่องนี้เลยไม่ได้พูดคุยกับนางเสียก่อน คาดไม่ถึงว่าวันนี้เขาจะนำเงินหมั้นหมายมาส่งให้ถึงที่ ข้าเห็นแก่เงินไม่กี่เหรียญพวกนี้ที่ไหนกันเล่า ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านก็รู้ดีว่าจางต้าฮู่ผู้นี้เป็นคนอย่างไร เขายิ่งใหญ่ในเขตเฟิงอานนี้จะมีใครกล้าท้าทายเขาได้ หากเขาถูกใจหญิงนางใด มีใครหน้าไหนสามารถหลุดรอดพ้นกำมือเขาไปได้? หากหลินหลันนำเงินหมั้นหมายไปคืน ก็จะเป็นการทำให้จางต้าฮู่โกรธเคืองเป็นแน่ เช่นนั้นครอบครัวของพวกเราก็คงไม่มีทางได้มีชีวิตต่อไปอีกแล้ว ดังนั้นจะเป็นตายร้ายดียังไงข้าก็ไม่ยอมให้นางเอาเงินหมั้นหมายนี่ไปคืนเด็ดขาด” เหยาจินฮวาโยนภาระออกไปอย่างสิ้นเชิง เอ่ยเสมือนกับว่าเป็นจางต้าฮู่เองที่ต้องการสู่ขอให้ได้ ราวกับว่านางก็ไร้ซึ่งทางเลือกอื่น
จินฟู้กุ้ยเผชิญปัญหาใหญ่เสียแล้ว อีกทั้งไม่ว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของเหยาจินฮวานั้นคืออะไร แต่ทว่าในเมื่อจางต้าฮู่ยื่นคำขาดมาเช่นนั้น ก็คงเป็นการยากที่จะปฏิเสธได้
หลินหลันเห็นหัวหน้าหมู่บ้านมีสีหน้าลังเลใจคิดไม่ตก ภายในใจก็ยิ่งเต็มไปด้วยความเกลียดชัง! เหยาจินฮวาช่างพูดเก่งเสียจริง เพียงไม่กี่ประโยคก็สามารถทำตัวเองให้กลายเป็นผู้บริสุทธิ์ได้
“ซ่าวจื่อ เจ้าเลิกเสแสร้งได้แล้ว ที่ข้าพูดว่าทำไมวันนี้เจ้าถึงได้ใจดีกับข้ามากนัก อีกทั้งยังขอให้พี่ชายของข้าไปซื้อผ้า เพื่อไว้ทำเสื้อผ้าใหม่ให้แก่ข้า ที่ไหนได้ในใจของเจ้าก็วางแผนเอาไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่ต้น ต้องการใช้จางต้าฮู่มากดดันข้า บีบบังคับข้าให้ยอมทำตาม น่าเสียดายนะ ที่เจ้าล้วนคำนวณผิดพลาด เพราะข้ามีคนที่เตรียมตกลงจะแต่งงานด้วยแล้ว จางต้าฮู่ผู้นั้นข้าไม่มีวันแต่งงานด้วยเป็นแน่” หลินหลันทิ้งระเบิดลูกใหญ่ ไม่มีอะไรที่จะทำได้ไปมากกว่านี้แล้ว นอกเสียจากการแต่งเรื่องหาเหตุผลขึ้นมาคัดค้าน
จินฟู้กุ้ยและเหยาจินฮวาล้วนตกตะลึง หลินหลันมีคนที่ชอบแล้วงั้นหรือ
หลินหลันถึงกับหัวหมุน คำพูดก็หลุดออกจากปากไปแล้ว ควรจะหาใครมารับบทนี้ดีล่ะ คนที่สนิทสนม หมู่บ้านเดียวหมู่บ้านใกล้เคียงล้วนไม่ได้ทั้งสิ้น หากเรื่องเกิดกลับตาลปัด จากตั้งใจโกหกแล้วกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมานางก็ยิ่งซวยเข้าไปอีก...
ในตอนแรกเหยาจินฮวารู้สึกตกใจขึ้นมาจริงๆ หลินหลันไม่เอ่ยไม่กล่าวก็จัดการแต่งงานแบบลับๆ ด้วยตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว? ถ้าเช่นนั้นที่นางทำไปก็เปล่าประโยชน์? พอมาถึงตอนนี้ทุกอย่างที่อุตส่าห์ตระเตรียมไว้ดิบดีบทจะหลุดลอยไปก็หลุดลอยไปง่ายๆ อีกทั้งหากเป็นเช่นนี้ก็จะเป็นการทำให้จางต้าฮู่ขุ่นเคือง อย่างไรก็ตามไม่นานนักนางก็เริ่มสงบสติลงได้ หลินหลันจะไปหาคนที่ชอบได้ที่ไหนกัน วันๆ ถ้าไม่ใช่ขึ้นภูเขาไปเก็บสมุนไพรก็อยู่แต่บ้านทำงาน จะเข้าเมืองก็เป็นครั้งคราวเท่านั้น เพียงแค่หลินหลันออกไปนอกหมู่บ้าน จินเป่าจู้คนหมู่บ้านเดียวกันนี้ก็คอยตามนางไปทุกหนแห่ง หรือว่าหลินหลันคิดจะนำเป่าจู้มาเป็นข้ออ้าง? เมื่อวานนี้หลินเฟิงยังเอ่ยถามหลินหลันอยู่เลยด้วยซ้ำ หลินหลันก็พูดออกมาชัดเจนว่านางไม่ได้ชอบเป่าจู้ เหยาจินฮวาพอได้มาคิดไตร่ตรองดู ไม่แน่ว่าหลินหลันเพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงานกับจางต้าฮู่ จึงยอมลดระดับลงมา แล้วเลือกจินเป่าจู้ ไม่ได้การล่ะ ต่อให้หลินหลันเพียงแค่หาข้ออ้าง เงินหมั้นหมายของนางก็รับเอามาไว้แล้ว การแต่งงานครั้งนี้เป็นตายร้ายดีอย่างไร จะให้เปลี่ยนแปลงไปง่ายๆ ไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นจะให้เกิดความผิดพลาดไปไม่ได้
“แม่นางน้อย เอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมาเจ้าไม่เกรงกลัวว่าคนเขาจะหัวเราะเยาะเอาหรือ แม้ว่าจะมีคำสั่งเสียของโผโผ่ะทิ้งไว้ เรื่องการแต่งงานเจ้าสามารถตัดสินใจเองได้ แต่ถึงอย่างไรก็จำเป็นต้องเชิญพวกเราพี่ชายพี่สะใภ้ไปเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ให้กับเจ้า หากเจ้าจัดงานแต่งด้วยตัวเองแบบลับๆ นั่นมันช่างเป็นการธรรมเนียมเสียจริง” เหยาจินฮวาเอ่ยอย่างดูถูก “นี่หากอยู่ในครอบครัวของต้าฮู่ คงจะถูกลากจับไปลงโทษขังในกรงหมูตั้งนานแล้ว”
หลินหลันเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “หูข้างไหนของเจ้าที่ได้ยินว่าข้าจะจัดงานแต่งแบบลับๆ แล้วงั้นหรือ เจ้าฟังให้ชัดนะ ข้าบอกว่าเตรียม เตรียม...จับนักโทษไปขังใส่กรงหมู พี่สะใภ้ร้ายกาจอย่างเจ้าสิถึงสมควรจับลงโทษใส่กรงหมู” หลินหลันไม่สนใจเหยาจินฮวาที่กำลังโกรธจนปากสั่น นางหันไปเอ่ยกับหัวหน้าหมู่บ้าน “ท่านแม่ของข้าได้ทิ้งคำสั่งเสียเอาไว้ หัวหน้าหมู่บ้านท่านก็ได้ยินกับหูของท่านเอง หากท่านช่วยเป็นพยานให้แก่ข้าได้ ตอนนี้พี่ชายข้าไม่อยู่บ้าน เอาเป็นว่าคืนนี้หลังมื้อค่ำข้าขอเชิญท่านหัวหน้าหมู่บ้านมาที่นี่อีกครั้ง”
แม้ว่าปัญหาจะยุ่งยากมาก แต่ทว่าจินฟู้กุ้ยก็ยังตอบตกลง ช่วยไม่ได้ใครใช้ให้เขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านล่ะ
เหยาจินฮวาไม่เห็นด้วย และนางเชื่อว่าหลินเฟิงจะไม่กล้าเห็นต่างจากนางอย่างแน่นอน อีกทั้งสถานการณ์ที่จะลุกลามไปกันใหญ่ก็จะทำให้หลินเฟิงไม่อาจคัดค้านได้ ใครกันจะใจกล้าทำให้จางต้าฮู่ขุ่นเคืองใจ! ขอเพียงแค่หลินเฟิงมีใจเดียวกับนาง ก็ไม่ต้องเกรงกลัวหลินหลันที่จะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ


ตอนที่ 13 ตกลงตามนี้
หลี่ซิ่วฉายหันไปมองเพียงเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้น “ตกลง!”
คำว่าตกลงเพียงคำเดียวที่ฟังดูไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก ส่งผลให้หลินหลันดีอกดีใจเป็นอย่างมาก “หลี่ซิ่วฉาย ”
หลี่ซิ่วฉายยิ้มอย่างขมขื่น แล้วเอ่ยต่อไปด้วยท่าทีสุขุม “สำหรับเรื่องนี้ไม่ว่าจะเป็นการใช้เพื่อผลประโยชน์ เป็นการชดใช้บุญคุณหรือจะเป็นการทำค้าก็ตาม แม้ว่าการเซ็นสัญญาตกลงจะเป็นการหมั้นหมายจอมปลอม แต่ทว่าข้าก็จำเป็นต้องให้ที่บ้านของข้าได้รับรู้ด้วย มิใช่ว่าวันนี้เอ่ยจะสู่ขอก็สู่ขอ พรุ่งนี้เอ่ยจะเลิกราก็เลิกรา ดังนั้น ข้าจะให้ความร่วมมือก้าวผ่านสถานการณ์ร้ายนี้ไปด้วยกับเจ้า ทว่าเจ้าเองก็ต้องให้ความร่วมมือกับข้าด้วยเช่นกัน ต่อหน้าคนในครอบครัวต้องแสดงให้แยบยล อย่าได้ทำความแตก อย่าทำให้ข้าต้องลำบากใจ และในส่วนของระยะเวลานั้น เบื้องต้นข้ากับเจ้ากำหนดระยะเวลาไว้สามปี หลังจากครบสามปี ข้าจะหาเหตุผลที่เหมาะสมเพื่อให้ข้าและเจ้าเป็นอิสระต่อกัน นับแต่นั้นจะไม่เกี่ยวข้องซึ่งกันและกันอีก และแน่นอนว่าข้าก็จะไม่ทำให้เจ้าขาดทุน ข้าจะตอบแทนชดเชยให้แก่เจ้าแน่นอน หากแม่นางยินยอมตามข้อเสนอของข้า เรื่องครั้งนี้ข้าก็จะช่วยเหลือ”
หลินหลันคิดเพียงแค่การจัดการปัญหาที่อยู่ตรงหน้านี้ สามปีก็สามปี แสดงก็แสดง ในส่วนของค่าตอบแทนชดเชยไรนั่น จะมีหรือไม่ล้วนไม่สำคัญ นางก็ไม่ใช่ประเภทต้องการพึ่งพาผู้อื่นเพื่อดำรงชีวิตเสียหน่อย นางก็ไม่สนใจด้วยว่าเช่นนี้จะเป็นการเสียเวลาช่วงวัยที่ดีที่สุดไป หรือกระทั่งต้องกลายเป็นผู้หญิงมือสอง ใช้ระยะเวลาสามปีเพื่อแลกกับครอบครัวและชีวิตที่สงบสุขของตนเอง มันคุ้มค่าอยู่แล้ว
“ตกลง ข้ายินยอม” หลินหลันด้วยเกรงว่าหลี่ซิ่วฉายจะเปลี่ยนใจขึ้นมา จึงรีบตอบรับทันที “สัญญาเป็นเจ้าเขียนหรือข้าเขียน?”
หลี่ซิ่วฉายเลิกคิ้วและมองไปที่นาง “เจ้าจะไม่ไตร่ตรองอีกสักหน่อยหรือ”
หลินหลันยิ้มออกมาอย่างรำคาญ “หากไม่ต้องเซ็นสัญญาหมั้นหมายจอมปลอม แต่เจ้าก็ยินยอมช่วยข้าจัดการปัญญานี้ล่ะก็ ข้าคงซาบซึ้งใจเหลือล้น”
หากเขาอยากช่วยแน่นอนว่าย่อมได้อยู่แล้ว เพียงแต่ว่า การหมั้นหมายจอมปลอมนี้สำหรับเขาแล้วก็ได้ประโยชน์เช่นกัน แม้มองดูแล้วจะเป็นหลินหลันที่ใช้ประโยชน์จากเขา ที่จริงแล้วไม่ใช่ว่าเขาก็ได้ใช้ประโยชน์จากหลินหลันด้วยเช่นกัน หลี่ซิ่วฉายรู้สึกว่าตนเองนั้นซื่อสัตย์ชัดเจนแล้ว แต่พอมาคิดดูอีกที นี่ก็เป็นเพียงแค่สถานการณ์หนึ่งที่ต่างฝ่ายก็ได้ใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกัน ในเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างเต็มใจ นั่นก็นับว่ายุติธรรมแล้ว
“ข้าเขียนเองแล้วกัน!” หลี่ซิ่วฉายเดินตรงเข้าไปยังกระท่อมทันที
ในขณะนี้พระอาทิตย์กำลังค่อยๆ ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว ภายในห้องจึงมืดสลัว หลี่ซิ่วฉายคว้าเทียนออกมาหนึ่งเล่มแล้วจุดไฟ กางแผ่นกระดาษออก ถือปากกาจุ่ม ครุ่นคิดอยู่เล็กน้อยก่อนจะสะบัดปลายปากกาลงไป
“เจ้าลองมาดูก่อน เผื่อมีตรงไหนที่ต้องการแก้ไข หากไม่มี ก็วางนิ้วประทับลงไปได้เลย” หลี่ซิ่วฉายลุกขึ้นยืนแล้วหลีกออกให้หลินหลันได้มองตรวจสอบดู เขารู้ดีว่าหลินหลันสามารถจ่ายยาได้ เช่นนั้นแน่นอนว่านางต้องรู้จักตัวหนังสือเป็นอย่างดี
หลินหลันหยิบเอาสัญญาขึ้นมาดูอย่างละเอียด ใจความที่เขียนอยู่บนกระดาษนั้นไม่แตกต่างไปจากที่เขาเอ่ยออกมาเมื่อครู่นัก จะมีก็แต่อีกข้อที่เพิ่มเติมขึ้นมาเกี่ยวกับการรับผิดชอบต่อการผิดสัญญา...หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่สามารถให้ความร่วมมืออีกฝ่ายเป็นอย่างดีเพื่อขจัดปัญหา ก่อความลำบากวุ่นวายอันไม่จำเป็นให้แก่อีกฝ่าย อีกฝ่ายมีอำนาจที่จะยกเลิกสัญญาหรือยืดกำหนดระยะเวลาสัญญาออกไปได้ทุกเมื่อ
ข้อนี้มัน...
คราวนี้ถึงทีที่หลินหลันรู้สึกลังเลใจเสียแล้ว หลี่ซิ่วฉายเพียงแค่ต้องให้ความร่วมมือกับนางจนผ่านพ้นสถานการณ์ร้ายอันใกล้นี้ไปให้ได้ แต่ทว่านางกลับต้องให้ความร่วมมือหลี่ซิ่วฉายที่จะต้องแสดงละครตบตาเป็นระยะเวลาถึงสามปี ใครจะรู้ว่าครอบครัวของเขายากที่จะรับมือหรือไม่ คนในครอบครัวจะซับซ้อนหรือไม่เพียงใด นางแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย มันจะเป็นการเสี่ยงเกินไปหรือไม่
หลี่ซิ่วฉายเห็นนางมีท่าทีลังเล จึงคว้าเอาสัญญาออกมาจากมือนางอย่างกะทันหัน เอ่ยเสียงใสและชัดเจน “เรื่องนี้มันไร้สาระเกินไป ฉีกทิ้งไปเสียเถอะ” หลี่ซิ่วฉายแสดงท่าทีต้องการจะฉีกสัญญาทิ้ง อันที่จริงเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าการทำเช่นนี้มันถูกแล้วหรือไม่ ดีหรือไม่ดี เป็นเพียงอุบายหรือเป็นการหาเรื่องใส่ตนกันแน่
“เอ้...เจ้าจะทำอะไรน่ะ” หลินหลันแย่งสัญญากลับคืนมา แล้วกอดอกราวกับเด็กน้อย เผยสีหน้าไม่พึงพอใจมองไปยังหลี่ซิ่วฉาย “หรือว่าเจ้าอยากกลับคำแล้วงั้นหรือ”
หลี่ซิ่วฉายอยากจะเอ่ยออกไปว่า ไม่ต้องเซ็นสัญญาแล้ว เรื่องนี้ยังไงเขาก็ยังยินดีที่จะช่วยเหลือ
ทว่าหลินหลันดันบ่นขึ้นมาเสียก่อน “ข้าก็แค่ดูให้ละเอียดนิดหน่อยไม่ได้หรือ เจ้าให้ข้าให้ความร่วมมือแสดงละคร แต่ว่าข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเจ้าเลยแม้แต่น้อย เกี่ยวกับคนในครอบครัวของเจ้าก็ยิ่งไม่รู้เข้าไปใหญ่ แล้วข้าจะลังเลใจไปชั่วครู่ไม่ได้หรือไง”
หลี่ซิ่วฉายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุม “แม่นางจำเป็นต้องเข้าใจให้ชัดเจนว่า ข้าต้องเสี่ยงภัยอันตรายมากเพียงใดเพื่อช่วยเหลือแม่นาง และต้องเผชิญปัญหาวุ่นวายมากเพียงใด คนในครอบครัวของข้าต่อให้วุ่นวายก็เทียบไม่ได้กับการต่อกรกับจางต้าฮู้ผู้นั้นหรอก”
หลินหลันตระหนักได้ ที่หลี่ซิ่วฉายเอ่ยมานั้นก็มีเหตุผล ความวุ่นวายของเขาเป็นเพราะนางที่ก่อให้เกิดขึ้น
“ข้าเพียงแค่อยากเพิ่มอีกสักข้อหนึ่งลงไปในสัญญา” หลินหลันสบตาเขา
หลี่ซิ่วฉายขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย แต่ก็ยินยอมรับฟังแต่โดยดี
“ในอนาคตข้างหน้าไม่ว่าข้ากับคนในครอบครัวของเจ้าจะเกิดปัญหาขัดแย้งใดๆ ขึ้นก็ตาม เจ้าจำเป็นต้องไม่ลังเลใดๆ ทั้งสิ้นที่จะยืนหยัดข้างข้า จำเป็นต้องคอยปกป้องศักดิ์ศรีและผลประโยชน์ของข้า ต่อหน้าผู้อื่นจะต้องให้เกียรติข้าด้วย ส่วนลับหลังจะอย่างไรก็เรื่องของเจ้าเพราะถึงอย่างไรข้าก็มองไม่เห็น” หลินหลันเอ่ยเสียงดังฟังชัด อย่างไรก็ตามการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงแค่สัญญาฉบับหนึ่งเท่านั้น ดังนั้นนางจึงต้องต่อสู้เพื่อผลประโยชน์สูงสุดสำหรับตนเองด้วยเช่นกัน
หลี่ซิ่วฉายเผยรอยยิ้มที่เฉยเมยไม่แยแส ความเย็นชาแผ่ซ่านเข้ามายังนัยน์ตาของเขา ดวงตาคู่คมจ้องมองตรงไปเบื้องหน้า คนทั้งคนดูเหมือนจะละลายไปในความมืดที่มีเพียงแสงเทียนคอยทำหน้าที่ส่องสว่าง เนิ่นนานพอตัวกว่าที่เขาจะเอ่ยพูดขึ้น “เจ้าก็เช่นกัน ในอนาคตข้างหน้าไม่ว่าผู้ใครจะเอ่ยอย่างไร ทำอะไร พบเจอความยากลำบากอะไรก็ตาม เจ้าจำเป็นต้องไม่ลังเลใดๆ ทั้งสิ้นที่จะยืนหยัดข้างข้า ไม่กลับคำโดยง่ายดาย ไม่ยอมแพ้อย่างง่ายดาย และจะต้องเชื่อมั่นในตัวข้า”
พูดมาถึงประโยคสุดท้าย ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนจากจ้องมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าแล้วมาจดจ้องใบหน้าของหลินหลันแทน เผยให้เห็นความจริงจังและจริงใจ อีกทั้งยังเป็นการบอกให้รู้นิดๆ ว่าหากจะปฏิเสธคงไม่ง่ายเสียแล้ว
หลันหลันแอบสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งที พอฟังดูแล้วครอบครัวของเขาช่างราวกับสมรภูมิอันตรายอย่างไงอย่างงั้น
“เจ้า...ทำได้หรือไม่” หลี่ซิ่วฉายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงค่อนข้างจริงจัง
หลินหลันกัดฟันสู้ บนโลกนี้ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ หรอก อยากได้รับเท่าไหร่ก็จำเป็นต้องลงทุนไปเท่านั้น เขาช่วยนางขับไล่หมาป่า เช่นนั้นการที่นางจะช่วยทุบตีเสือสักตัวแทนเขาจะเป็นอะไรไป ทว่าหลินหลันคิดอย่างง่ายดายเกินไปเสียแล้ว เรื่องราวหลังจากนี้นางจะได้รู้ว่า ตระกูลของหลี่ซิ่วฉาย ไม่ใช่เพียงแค่เสือหนึ่งตัว ทว่าเป็นเสือหนึ่งฝูงต่างหากล่ะ
“ได้สิ เจ้าเขียนสองข้อนี้ลงไป เป็นอันว่าพวกเราตกลงตามนี้” หลินหลันดึงความกล้าหาญของผู้กล้าออกมา เอ่ยออกไปอย่างเด็ดขาด เหยาจินฮวานางตัวร้าย ช่างเข้าใจสร้างปัญหาให้นางดีจริงนะ!
เมื่อเพิ่มข้อตกลงเรียบร้อย ก็ประทับลายนิ้วมือลงไป ทั้งสองฝ่ายเก็บเอาไว้คนละฉบับ เรื่องราวที่ได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งสองฝ่ายเริ่มมีผลบังคับใช้ในทันที
“คืนนี้ ท่านหัวหน้าหมู่บ้านจะมาที่บ้านข้า ถึงตอนนั้นข้าก็จะประกาศออกไปว่าข้ากำลังจะแต่งงานกับเจ้าแล้ว” หลินหลันเล่าสถานการณ์ให้เขารับรู้ก่อน เพื่อให้เขาได้เตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อม
“ต้องการให้ข้าไปด้วยหรือไม่” หลี่ซิ่วฉายเก็บสัญญาใส่ไว้ในอ้อมแขน พลางเอ่ยถามออกไป
หลินหลันครุ่นคิด “เจ้ายังไม่ต้องเผชิญหน้าจะดีกว่า เมื่อถึงเวลาข้าคิดว่าพี่ชายข้าจะมาหาเจ้า เจ้ารู้ใช่ไหมว่าต้องพูดอย่างไร”
หลี่ซิ่วฉายพยักหน้าเพียงเล็กน้อย
“จริงสิ แล้วเพื่อนของเจ้าท่านนั้นล่ะ”
“ข้าให้พวกเขาไปที่เขตเมืองอานเฟิงก่อน เดิมทีพรุ่งนี้ข้าจะไปจากที่นี่ แต่ทว่า เพื่อเรื่องราวของเจ้า ก็จะอยู่ต่ออีกสองสามวัน”
หลินหลันแอบรู้สึกโชคดี ที่วันนี้เดินไปอย่างไม่มีจุดมุ่งหมาย คงเป็นผีสร้างและเทพเจ้าส่งให้เดินมาถึงที่นี่ ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามความประสงค์ของโชคชะตา
“ต้องการเชิญเพื่อนคนนั้นของเจ้ามาช่วยด้วยหรือไม่ ข้าเห็นว่าคนข้างกายหน้าน้ำแข็งก้อนผู้นั้นของเขาฝีมือด้านการต่อสู้ไม่เลวเลย” หลินหลันเอ่ยเสนอแนะอย่างหวังดี หากจางต้าฮู่เกิดมาหาเรื่องเขา อย่างน้อยก็ยังมีคนคอยช่วยเหลืออีกแรง
หน้าน้ำแข็งก้อน? หลี่ซิ่วฉายงุนงงไปชั่วขณะแล้วจึงนึกขึ้นมาได้ว่าที่นางกำลังพูดถึงนั้นคือเฉินเต๋อ พอมาคิดดูแล้ว เฉินเต๋อก็มักจะทำหน้าตาบึ้งตึงอยู่ตลอดทั้งปี ราวกับว่าใครต่อใครต่างติดค้างเงินเขาอยู่ ฉายาหน้าน้ำแข็งก้อนนี้ก็ออกจะเหมาะสมกับเขาอยู่เหมือนกัน หลังจากนั้นก็เกิดคิดมาได้ว่า ตนเองโดยปกติแล้วก็ไม่ค่อยจะพูดจายิ้มแย้ม จะเป็นไปได้ไหมว่าหลินหลันจะตั้งฉายาในที่แห่งนี้ให้เขาแล้วเช่นกัน
หลี่ซิ่วฉายเม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว “ไม่ถึงขั้นต้องรบกวนพวกเขาหรอก เจ้า...เจ้ามีเพื่อนที่ไว้วางใจได้หรือไม่”
เมื่อพูดถึงเพื่อน หลินหลันก็เอ่ยออกมาอย่างภาคภูมิใจ “ทั้งหมู่บ้านเจี้ยนซี นอกเสียจากพี่สะใภ้ที่เชื่อถือไม่ได้ คนอื่นๆ ก็ล้วนพึงพาวางใจได้ทั้งนั้น”
“เช่นนั้นก็ดี ตอนนี้ข้าขอเขียนจดหมายสักฉบับ แล้วเจ้าให้คนที่วางใจได้นำไปส่งยังหมู่บ้านผ้าไหมตระกูลเยี่ยในมณฑลเฟิงอานในวันพรุ่งนี้เพื่อส่งให้แก่เจ้าของร้านนามสกุลเยี่ย” หลี่ซิ่วฉายนั่งลงขณะที่กำลังเอ่ยพูดไปด้วย หยิบปากกาขึ้นมาเขียนจดหมายหนึ่งฉบับ และในท้ายที่สุดปิดผนึกด้วยขี้ผึ้งลนไฟ และยื่นส่งให้แก่หลินหลัน
หลินหลันถือจดหมายอันน่าสงสัยนี้เอาไว้ขณะเดียวกันก็จ้องมองไปยังหลี่ซิ่วฉาย เขากับตระกูลเยี่ยมีความสัมพันธ์อันใดต่อกัน?