ตอนที่ 11 ซาลาเปาลูกใหญ่แถมซาลาเปาลูกเล็ก
หลังกลับจากออดิชั่น หนิงซีมานอนพักเอาแรงชั่วครู่ หลังจากนั้นก็ออกไปซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อวัตถุดิบสำหรับทำหม้อไฟ ทั้งยังซื้อผักและเบียร์มาด้วย
ศึกแรกผ่านพ้นไป ปรุงหม้อไฟกินเองที่บ้านถือซะว่าเป็นการฉลองความสำเร็จ!
การต้องกินหม้อไฟคนเดียว มันคือที่สุดของความเหงา
ยังดีที่เธออยู่ตัวคนเดียวมาตลอด จนกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว
เมื่อต้มน้ำซุปจนได้ที่ กำลังจะใส่ผักลงไป เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น
ป่านนี้แล้ว ยังมีใครมาอีกเนี่ย?
หนิงซีเปิดประตูด้วยความหวาดระแวง จากนั้นก็ถึงกับตกตะลึง
ด้านนอกประตูนั้น ลู่ถิงเซียวในชุดสูททับด้วยเสื้อคลุมสีดำ ในอ้อมกอดมีซาลาเปาน้อยลูกหนึ่ง ในอ้อมแขนของซาลาเปาน้อยคือตะกร้าผลไม้สีสันสดใส
เป็นการรวมตัวกันที่แปลกประหลาดอะไรเช่นนี้?
“คุณลู่?” หนิงซีตกใจกลืนน้ำลายลงคอ “คุณมาที่นี่ได้ยังไง... ดึกป่านนี้แล้ว มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?”
“เยี่ยมไข้” ริมฝีปากบางของลู่ถิงเซียวเอ่ยออกมาสองคำ
เยี่ยมไข้?
ดึกดื่นเที่ยงคืน มาที่นี่ด้วยตัวเอง แล้วยังพาซาลาเปาน้อยมาด้วย?
เธอแค่ล้มนิดเดียว ยังกระโดดโลดเต้นได้อยู่เลย...
 “เอ่อ คุณลู่รู้สึกเกรงใจกันเกินไปแล้ว เชิญเข้ามาข้างในก่อนเถอะค่ะ ห้องรกไปนิด...” หนิงซีไม่ทันได้คิดมาก รีบเชื้อเชิญคนเข้ามาด้านใน จัดระเบียบห้องอย่างรวดเร็ว เคลื่อนย้ายของที่รกอยู่บนโซฟาออก เสื้อผ้าที่รกอยู่บนเตียงก็ยัดเข้าไปใต้เตียง...
“เชิญนั่งตามสบายค่ะ คุณต้องการดื่มอะไรคะ? ชากับนมได้หรือเปล่า?” หนิงซีในขณะที่ยุ่งอยู่นั้น ก็คิดคาดการณ์ถึงเหตุผลที่ลู่ถิงเซียวมาถึงที่นี่ น่าเสียดายลู่ถิงเซียวตบะแก่กล้าเกินไป เธอเดาทางเขาไม่ออกเลยจริงๆ
“ได้” ลู่ถิงเซียวผงกหัว ดูแล้วเหมือนตอบรับการรายงานข่าวของทหารชั้นผู้น้อย
หนิงซีได้แต่ชงชาให้เขาอย่างสับสน ทั้งยังรินนมให้ซาลาเปาน้อยอีกหนึ่งแก้ว
ลู่ถิงเซียวที่แขนขายาวเก้งก้างนั่งอยู่บนโซฟาภายในห้องที่คับแคบ มีซาลาเปาน้อยนั่งอยู่ข้างๆ
สองพ่อลูกไม่เพียงรูปร่างหน้าตาเหมือนกัน แม้แต่การแสดงออกก็ไม่ต่าง
หน้าตาไร้อารมณ์
ทั้งยังไม่พูด
หลังจากนั้นบรรยากาศก็เงียบจนอึดอัด
หนิงซีนั่งอยู่ตรงข้าม ทำหน้าอยากจะร้องไห้
บ้าจริง สองคนนี้ตกลงมาทำอะไรกันแน่?
ในเวลานี้เอง เสียงเดือดปุดๆ ก็ดังขึ้น กลิ่นหอมหวนของรสเผ็ดร้อนกำจายไปทั่ว
หนิงซีทำลายความเงียบ เอ่ยชักชวนขึ้นมาว่า “พวกคุณทานอาหารกันมาหรือยัง? ฉันกำลังทำหม้อไฟ กินด้วยกันไหมคะ?”
“ดี” ลู่ถิงเซียวบอก
ซาลาเปาน้อยผงกหัวหงึกหงัก
“....” หนิงซีไร้คำจะเอื้อนเอ่ย
เธอแค่ชวนไปตามมารยาทเท่านั้น พวกเขาก็ดันตอบตกลงอย่างง่ายดาย?
คนหนึ่งก็ท่านประธานใหญ่ อีกคนก็คุณชายน้อย อาหารเลิศรสอะไรที่ไม่เคยลิ้มลองบ้าง แต่นี่กลับมาหาเธอที่นี่เพื่อกินหม้อไฟเล็กๆ ในบ้านโทรมๆ
หนิงซีอับจนหนทาง
เมื่อพูดออกไปแล้ว ก็ได้แต่จำใจเชิญแขกร่วมโต๊ะ ทั้งยังนำชามมาเพิ่มอีกสองใบ
“เครื่องปรุงที่ฉันซื้อมาเผ็ดมาก พวกคุณทานเผ็ดได้ไหม?” หนิงซีถามอย่างไม่ไว้ใจ
“ได้” ลู่ถิงเซียวบอก
ซาลาเปาน้อยผงกหัว
งั้นก็ดี...
หนิงซีนำผักที่ล้างเสร็จแล้วเดินเข้ามา
ลู่ถิงเซียวกินไม่เยอะ ส่วนใหญ่จะคอยลวกผักให้พวกเขา ซาลาเปาน้อยชอบกินเผ็ดเหมือนกันกับเธอ เผ็ดจนแลบลิ้นออกมาไม่หยุดเลย
จนสุดท้ายหนิงซีอดเป็นห่วงไม่ได้ “เด็กน้อยกินเผ็ดมากๆ แบบนี้จะไม่ดีหรือเปล่าคะ?”
หากคุณชายน้อยคนนี้มาเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่ เธอคงรับผิดชอบไม่ไหว
 “เขาไม่บอบบางขนาดนั้น” ลู่ถิงเซียวไม่สนใจ
หลังจากนั้นหนิงซีก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก
“ออดิชั่นเป็นไงบ้าง?” อยู่ๆ ลู่ถิงเซียวที่เงียบเหมือนเครื่องทำความเย็นก็พูดโพล่งออกมา
เธออึ้งไปชั่วครู่จึงมีสติกลับคืนมาตอบว่า “ก็ถือว่าราบรื่นดีค่ะ วันนี้ถึงได้ทำหม้อไฟเป็นการเลี้ยงฉลอง!”
ลู่ถิงเซียวชูแก้วขึ้น “ยินดีด้วย”
ไม่น่าเชื่อเลยว่าคำแสดงความยินดีคำแรกที่ได้ยินจะมาจากลู่ถิงเซียว


ตอนที่ 10 ซาลาเปาน้อยสติแตกไปแล้ว
“พี่ใหญ่ มาถึงเสียที เสียวเป่าของพวกเราไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆ ก็สติแตกขึ้นมา!”
“เกิดอะไรขึ้น?” ลู่ถิงเซียวถามด้วยเสียงลุ่มลึก
 “ผมก็ไม้รู้เหมือนกัน พอเขาตื่นขึ้นมาก็เดินหาคนไปทั่ว ผมคิดว่าเขาน่าจะตามหาหนิงซี ก็เลยบอกไปว่า ไม่ต้องตามหาแล้ว คุณน้าคนสวยเขาจากไปแล้ว พอพูดจบ เขาก็สติแตกขึ้นมา เสียวเป่าดูท่าจะชอบหนิงซีเอามากๆ แต่ไม่น่าจะถึงขนาดที่แค่บอกว่าคนจากไปแล้วก็กลายเป็นแบบนี้ไปได้”
อีกอย่าง เสียวเป่าไม่แสดงอารมณ์รุนแรงเช่นนี้มานานมากแล้ว
เมื่อฟังเรื่องราวทั้งหมด ลู่ถิงเซียวก็เดินตรงเข้าไปหาลูกชาย
เมื่อเด็กน้อยเห็นลู่ถิงเซียวเดินใกล้เข้ามา ก็พลันกระถดตัวถอยหลังไปอย่างระแวดระวัง แววตาเต็มไปด้วยการป้องกันและต่อต้าน แม้แต่พ่อแท้ๆ ก็ไม่ยอมรู้จัก
ลู่ถิงเซียวหยุดยืนห่างจากลูกชายสามก้าว พูดออกมาด้วยอารมณ์เรียบเฉยว่า
“ที่อารองบอกว่าคุณน้าคนนั้นจากไปแล้ว เป็นความหมายตามตัวหนังสือ ร่างกายของเขาไม่ได้มีปัญหาอะไรทั้งสิ้น ตอนนี้ออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านไปแล้ว ไม่ได้ตายจากไปเหมือนกับคุณยายที่ไปแล้วไปลับไม่มีวันกลับมาอีก ทีนี้เข้าใจหรือยัง?”
คงมีแต่ตอนอยู่ต่อหน้าลูกชายเท่านั้น ที่ลู่ถิงเซียวจะมีความอดทน พูดอะไรยาวๆ รวดเดียวแบบนี้
ลู่จิงหลี่อ้าปากค้าง “ผมไม่ได้ทำอะไรผิดไปใช่ไหม! ผมบอกว่า ‘ไปแล้ว’ แค่สองคำ เขาก็คิดเองเออเองไปกันใหญ่เลย?”
ความจริงคือคุณชายน้อยเห็นกับตาว่าหนิงซีร่วงลงไปที่พื้น เดิมทีก็ตกใจเสียขวัญอยู่แล้ว ภายใต้อารมณ์อ่อนไหวเช่นนี้ การที่เขาจะเข้าใจผิดก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ฟังลู่ถิงเซียวอธิบายจบ คุณชายน้อยก็หยุดตะโกนชั่วครู่ แต่ก็ยังคงยื่นหัวออกนอกหน้าต่างนิ่งไม่ไหวติง
ลู่ถิงเซียวล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมายื่นให้ “เธอฝากไว้ไห้ลูก อยากอ่านไหม?”
เด็กน้อยเหมือนถูกกดสวิทช์เปิดอย่างไรอย่างนั้น ยกหัวขึ้น กางแขนออกแสดงให้เห็นว่าต้องการให้พ่ออุ้ม
“...” ลู่จิงหลี่ตกตะลึง
“...” หมอพยาบาลที่อยู่ในเหตการณ์ต่างพูดไม่ออก
พวกเขาทั้งห้องหัวหมุนกันแทบตาย แต่ลู่ถิงเซียวใช้กระดาษแค่แผ่นเดียวก็จัดการเสียอยู่หมัด?
เดิมทีลู่จิงหลี่คิดว่าที่พี่ชายของตนให้หนิงซีเขียนโน้ตไว้นั้นดูจะไม่จำเป็นสักนิด แต่ตอนนี้กลับได้ใช้ประโยชน์แล้ว
ลู่ถิงเซียวอุ้มลูกชายมานั่งที่โซฟา จากนั้นยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้
เจ้าตัวแสบรีบคว้าไปถือไว้ เขาอ่านหนังสือออกตั้งนานแล้ว จึงสามารถอ่านเองได้
ดาร์ลิง ขอบคุณมากที่ช่วยฉันเอาไว้ เธอเก่งที่สุดเลย จุ๊บ จุ๊บ~
เมื่อได้อ่านข้อความในกระดาษ ทั้งยังมีรูปหัวใจในตอนท้าย สายตาของเด็กน้อยก็เปล่งประกายวิบวับ ใบหน้าน้อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ แม้ริมฝีปากจะเหยียดตรง แต่มุมปากก็อดที่จะยกขึ้นน้อยๆ ไม่ได้ ดูน่ารักน่าชังเสียนี่กระไร
ลู่จิงหลี่ทำหน้าเหมือนเห็นผี “เฮ้ พี่ใหญ่ นี่ผมตาฝาดไปรึเปล่า เสียวเป่าของเรายิ้มได้แล้ว! ผมแทบจำไม่ได้ว่าเขาเคยยิ้มครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่! หนิงซีเขียนอะไรไว้กันแน่นะ?”
ลู่จิงหลี่กำลังจะเข้าไปแอบดู คุณชายน้อยก็รีบเอาซ่อนไว้ประหนึ่งเป็นของมีค่า
แต่ลู่จิงหลี่ตาไวเห็นหมดแล้ว ก็แค่ข้อความธรรมดาๆ เหตุใดจึงทำให้เสียวเป่าอารมณ์ดีขนาดนี้? หนิงซีคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
ลู่ถิงเซียวไม่พูดอะไร มองดูลูกชายด้วยสายตาอ่อนโยน
เมื่อเสียวเป่าตื่นแล้ว ลู่ถิงเซียวจึงพาเขากลับบ้านด้วยตัวเอง ทั้งยังยกเลิกงานที่บริษัททั้งหมดเพื่ออยู่เป็นเพื่อนลูก
คืนนั้น ณ ปัวจินตี้กง เลขที่ 8
ห้องรับแขกบรรยากาศเยือกเย็น หนึ่งเด็กหนึ่งผู้ใหญ่สองคนประจันหน้ากันที่โต๊ะอาหาร ต่างคนสีหน้าเฉยชา
 “กินข้าว” ลู่ถิงเซียวบอก แต่คุณชายน้อยทำหูทวนลม
“ลู่ฉิงอวี่ พ่อจะบอกเป็นครั้งสุดท้าย” ลู่ถิงเซียวบอกอีกครั้ง แต่คุณชายน้อยไม่ยอมกระดุกกระดิก
 “ลูกคิดว่าวิธีอดอาหารประท้วงแบบเด็กๆ แบบนี้ จะใช้กับพ่อได้ผลเหรอ?” ลู่ถิงเซียวถามขึ้น
คุณชายน้อยเหมือนกับพระจำศีล ที่เข้าสู่โลกของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ไม่ยินดียินร้ายกับโลกภายนอก
แล้วพ่อลูกก็นั่งประจันหน้ากันต่อไป
หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น
ลู่ถิงเซียวโทรศัพท์หาลู่จิงหลี่ “ส่งที่อยู่ของหนิงซีให้ฉันหน่อย”
โอเค ตอนนี้พิสูจน์ได้แล้วว่า การอดอาหารใช้ได้ผลดีทีเดียว
ลู่จิงหลี่ รีบส่งที่อยู่ของหนิงซีเข้ามือถือพี่ชายอย่างรวดเร็ว แถมพ่วงด้วยคำพูดไร้สาระอะไรอีกมากมาย แน่นอน ลู่ถิงเซียวไม่สนใจสักนิด
ตอนนี้ไม่ต้องให้ลู่ถิงเซียวออกปาก คุณชายน้อยพอเห็นพ่อหยิบเสื้อคลุมและกุญแจรถ ก็รีบวิ่งตามไป
ลู่ถิงเซียวมองลงมาที่ลูกชายซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เท้า ก้มลงมาอุ้มอย่างช่วยไม่ได้
“จำไว้ คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก”


ตอนที่ 12 นอนค้างคืน
แก้วเบียร์ในมือของหนิงซีชนเบาๆ กับเขา ปรากฎรอยยิ้มที่ออกมาจากข้างใน “ขอบคุณค่ะ!”
ยามที่หญิงสาวยิ้มแย้ม ลู่ถิงเซียวก็รู้สึกหวั่นไหวในหัวใจ
หนิงซีพูดจบก็หันไปหาเสียวเป่าที่อยู่ข้างๆ “ครั้งนี้ต้องขอบคุณหนูมากจริงๆ ถ้าไม่ได้หนู น้าคงไปไม่ทันออดิชั่นแน่ๆ มาเสียวเป่า น้าขอดื่มให้เธอหนึ่งแก้ว!”
เสียวเป่ามองดูแก้วนมของตัวเอง แล้วมองเบียร์ของหนิงซีกับพ่อ แสดงออกว่าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่หลังจากนั้นก็ยกแก้วขึ้นชนกับหนิงซี ดื่มอึกอึกลงคอจนหมด
หนิงซีเห็นมาดขรึมของเด็กน้อยแล้วขำจนหัวเราะออกมา เด็กน้อยก็รู้จักดื่มเพื่อมิตรภาพด้วย?
ระหว่างนั้นลู่ถิงเซียวออกไปรับโทรศัพท์ที่ระเบียง
หนิงซีรีบเขยิบไปอยู่ข้างเสียวเป่า ยื่นแก้วเบียร์ของตนให้เขา “หึหึ สงสัยว่าจะรสชาติยังไงใช่ไหมล่ะ? เร็วๆๆ รีบฉวยโอกาสตอนที่คุณพ่อไม่อยู่ ชิมสักอึกหนึ่ง แต่แค่อึกเดียวเท่านั้นนะ!”
เสียวเป่าดวงตาทอแสงเป็นประกายเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า ก้มหน้าลงดื่มเข้าไปหนึ่งอึก
แม้รสชาติของมันจะไม่อร่อยเอาเสียเลย แต่เขากลับรู้สึกดีใจสุดๆ
รอจนลู่ถิงเซียวคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วกลับเข้ามา หนิงซีก็รีบนั่งตัวตรง แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เสียวเป่ายิ่งมืออาชีพกว่า ค่อยๆ ดื่มนมอย่างช้าๆ ไม่มีอะไรที่เป็นพิรุธเลย
ลู่ถิงเซียวเหมือนจะมองไม่เห็น นั่งลงตามปกติ มีเพียงแววตาที่แฝงไปด้วยความอบอุ่น
กำลังต่อสู้ของทั้งสามคนนับว่าไม่เลวเลย เธอซื้อผักมาเยอะมาก สุดท้ายก็กินกันจนหมด
หนิงซีเห็นว่าเป็นเวลาดึกมากแล้ว กำลังคิดอยู่ว่าพวกเขาควรจะกลับกันได้หรือยัง เวลานั้นเองก็มีแสงฟ้าแลบพาดผ่านบนท้องฟ้า เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังใกล้เข้ามา นอกหน้าต่างเริ่มลมเริ่มพัดแรงขึ้น...
 “ก่อนหน้านี้ฉันดูพยากรณ์อากาศ บอกว่าวันนี้จะมีฝนฟ้าคะนอง แถมยังมีพายุไต้ฝุ่นเข้าด้วย...”
หนิงซีมองดูฝนที่เริ่มเทกระหน่ำลงมานอกหน้าต่าง ซาลาเปาน้อยกำลังจ้องดูเธอ ลู่ถิงเซียวก็กำลังจ้องมาที่เธอเช่นเดียวกัน
ท้ายที่สุดเมื่อถูกทั้งผู้ใหญ่และเด็กจ้องมอง หนิงซีได้แต่เอ่ยขึ้นว่า “นี่ก็ดึกมากแล้ว อากาศก็ไม่ดี หากคุณลู่รีบพาเสียวเป่ากลับไปตอนนี้เกรงว่าจะไม่ปลอดภัย ถ้ายังไง...พวกคุณก็ค้างที่นี่สักคืน?”
เธอชักชวนเพื่อเป็นมารยาท คิดว่าลู่ถิงเซียวไม่มีทางตกลงอย่างแน่นอน
ปรากฏว่า...
“ได้” ลู่ถิงเซียวบอก
ซาลาเปาน้อยผงกหัว
โอ้ย อะไรกันนี่ ทำไมถึงตอบตกลงล่ะ...
ลู่ถิงเซียวอาจจะพูดไม่เก่งนัก
ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าสองพ่อลูกต่างก็รอฟังประโยคนี้ของเธอ?
ตอนนี้เธอใกล้จะบ้าเต็มทน!
ในที่สุด ลู่ถิงเซียวและเสียวเป่าก็ค้างคืนที่นี่จนได้
ห้องพักที่บริษัทจัดหาไว้ให้เธอขนาดไม่ใหญ่ มีเพียง 1 ห้องนอน 1 ห้องรับแขก ตอนกลางคืนจะนอนกันยังไง นี่
แหล่ะปัญหา
คืนนี้ฉันนอนห้องรับแขก คุณลู่นอนกับเสียวเป่าในห้องได้ไหมคะ? ฉันจะเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้...”
“ไม่ต้อง...ฉันนอนห้องรับแขก ส่วนเธอกับเสียวเป่านอนในห้องนอนเถอะ” คำพูดของลู่ถิงเซียวใช่ว่าปฏิเสธได้ง่ายๆ
หนิงซีรู้สึกว่าตัวเองบาปจริงๆ ไม่เพียงเชิญท่านประธานกินหม้อไฟถูกๆ แต่ยังให้เขานอนห้องรับแขกอีก
ถ้าหากคืนนี้มีเพียงลู่ถิงเซียว ชายหนุ่มกับหญิงสาวสองต่อสอง ต่อให้ลูกเห็บเทลงมา เธอก็ไม่มีทางยอมให้เขาค้างคืนแน่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนึกถึงคำพูดเมื่อตอนกลางวันของเขาด้วยแล้ว แต่ทำยังไงได้ ยังมีซาลาเปาน้อยอยู่ด้วยอีกลูก
สภาพอากาศแบบนี้หากให้เขารีบพาลูกชายกลับบ้านไป ก็อันตรายเกินไป อีกอย่างมีซาลาเปาน้อยอยู่ด้วยก็คงไม่ถือว่าอยู่กันสองต่อสองเหมือนชายหนุ่มกับหญิงสาวกระมัง?
หนิงซีได้แต่ยอมรับชะตากรรม “เดี๋ยวฉันดูให้นะคะ ว่าพอจะมีเสื้อผ้าให้พวกคุณเปลี่ยนไหม...”
หลังจากรื้อค้นกล่องใส่เสื้อผ้าจนกระจุยกระจาย ในที่สุดเธอก็หาเจอจนได้


ตอนที่ 14 เผลอตัวเผลอใจได้ง่ายๆ
เสียวเป่าหลับสนิทไปแล้ว เธอค่อยๆ ก้าวลงจากเตียงเพื่อออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อเปิดประตูห้องนอนออกไปก็พบลู่ถิงเซียวกำลังรินน้ำดื่ม มือข้างหนึ่งกุมท้อง ใบหน้าขาวซีด
　 หนิงซีรีบเดินเข้าไปหา “คุณลู่ คุณไม่เป็นไรนะคะ?”
“ไม่เป็นไร”
“เอ๊ะ คุณปวดท้องใช่ไหมคะ?”
ลู่ถิงเซียวไม่พูด
หนิงซีรู้ว่าตนเองทายถูกแล้ว
เฮ้อ ที่แท้ลู่ถิงเซียวก็กินเผ็ดไม่ได้ ในเมื่อกินไม่ได้แล้วยังจะกินทำไม?
“รอเดี๋ยวนะคะ ฉันไปหยิบยาโรคกระเพาะให้”
เคราะห์ดีที่มียาสามัญประจำบ้านอยู่
หนิงซีรีบนำยามายื่นให้เขา “ทานสองเม็ดเลยนะคะ”
 “ขอบใจ”ลู่ถิงเซียวรับยาไปจากมือของหล่อน นิ้วเย็นๆ สัมผัสเข้าที่มือ ความรู้สึกแบบนั้น เหมือนแล่นผ่านเข้าไปในหัวใจ ทำเอาตัวเธออ่อนปวกเปียกขึ้นทันที
บรรยากาศในค่ำคืนที่ฝนตกฟ้าร้อง ทั้งยังภาพความงดงามที่อยู่เบื้องหน้า สามารถทำให้คนเผลอตัวเผลอใจกันได้ง่ายๆ!
หนิงซีท่องอัตราส่วนเส้นรอบวงในใจอยู่ชั่วครู่ ถึงค่อยสงบจิตสงบใจลงได้
มองดูลู่ถิงเซียวที่กินยาเข้าไปแล้ว ไม่อยากรีบร้อนจากไป คิดว่าควรอยู่เป็นเพื่อนเขาสักครู่
“ดีขึ้นบ้างรึยังคะ? ต้องการไปโรงพยาบาลไหม? ขอโทษด้วย ฉันไม่รู้ว่าคุณทานเผ็ดไม่ได้...”
เดิมทีคนที่เป็นห่วงคือเสียวเป่า ปรากฎว่าซาลาเปาน้อยไม่เป็นอะไร กลายเป็นลู่ถิงเซียวซะอีกที่มีปัญหา นี่มันอะไรกันเนี่ย...
“ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น”
ทั้งสองเงียบไปชั่วครู่ ลู่ถิงเซียวจึงพูดขึ้นมาว่า “คืนนี้ที่มารบกวน เพราะเสียวเป่าอยากพบหน้าเธอ”
หนิงซีนึกไม่ถึง “เสียวเป่าอยากเจอฉัน?”
“เมื่อตอนอยู่ในห้องเก็บสินค้าเสียวเป่าตกใจมาก คุณเป็นคนช่วยเขาไว้ ตอนนี้เขาเห็นคุณเป็นที่พึ่ง” ลู่ถิงเซียวอธิบาย
หนิงซีพบว่า ขอเพียงมีเสียวเป่าอยู่ข้างๆ หรือตอนพูดอะไรที่เกี่ยวกับเสียวเป่า ความเย็นชาของลู่ถิงเซียวจะลดระดับลงอย่างมาก ไม่น่ากลัวเหมือนเมื่อตอนกลางวันนี้
“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง...” หนิงซีพยักหน้า
คงเพราะในช่วงค่ำคืนแบบนี้ทำให้คนอารมณ์ปล่อยวาง ไร้กังวล หนิงซีจึงถามคำถามที่สงสัยมาตลอดออกไป
“คือว่า ฉันอยากถามอะไรอย่างหนึ่ง เสียวเป่าเขาพูดไม่ได้รึเปล่าคะ?”
จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้ยินเสียวเป่าพูดออกมาสักคำเดียว เด็กน้อยทำได้เพียงพยักหน้ากับส่ายหัว
　 “ไม่ใช่พูดไม่ได้ แต่ไม่อยากพูด” ลู่ถิงเซียวตอบ
“งั้นก็คงเป็นปัญหาจากสภาพจิตใจ?” หนิงซีขมวดคิ้ว
“ใช่” ลู่ถิงเซียวไม่ปิดบัง
“อย่างนี้นี่เอง...” ไม่ผิดจากที่เธอเดามากนัก
ส่วนที่ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรที่กระทบกระเทือนถึงสภาพจิตใจของเด็กน้อยจนมีปัญหาไม่ยอมพูดนั้น พวกความลับของตระกูลใหญ่แบบนี้ เธอเองไม่กล้าถามซอกแซกต่อ
　 “คุณหนิง” อยู่ๆ ลู่ถิงเซียวก็หันมามองที่เธอ แววตาเยือกเย็น แต่กลับทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบ
　 “คะ?” หนิงซีถูกจ้องจนเสียขวัญ
　　 “เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า?” ลู่ถิงเซียวถาม
　 หากเป็นคนอื่นถาม หนิงซีก็จะคิดว่าเขากำลังเกี้ยวพาราสีเธออยู่ ซ้ำยังใช้มุกเชยๆ อีกด้วย แต่คนที่พูดอยู่ตรงหน้าเธอคนนี้คือลู่ถิงเซียว หนำซ้ำแววตาครุ่นคิดนั้นก็ดูจริงจัง
　 “คงไม่หรอกค่ะ คนระดับคุณลู่ ถ้าฉันเคยเจอก็ต้องจำได้แน่นอน... เอ่อ ไม่ทราบมีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ?”
น้ำเสียงของหนิงซีดูมั่นใจ สถานะอย่างเธอ ต่อให้ยังเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหนิง ก็ยังไม่มีโอกาสได้พบกับคนระดับลู่ถิงเซียวด้วยซ้ำ
 “ไม่มีอะไร” ลู่ถิงเซียวเบนสายตาไปทางอื่น จ้องมองไปยังท้องฟ้ามืดมิดภายนอกหน้าต่าง แลดูโดดเดี่ยว
เหมือนจะอยู่อย่างลำพังต่อไปแบบนั้น บรรยากาศเริ่มไม่ค่อยดี!
“คุณลู่คะ ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวไปนอนก่อนนะคะ?” หนิงซีพูดอย่างระมัดระวัง
ลู่ถิงเซียวเหมือนจะอ่านใจเธอออก ผายมือขึ้น “ไม่รีบ นั่งก่อน”
ไม่รีบกับผีอะไร! ฉันรีบจะแย่อยู่แล้ว!


ตอนที่ 16 สมกับที่เป็นลูกแท้ๆ
เช้าวันต่อมา หนิงซีตื่นขึ้นมาเพราะเสียงทุ้มลึกของชายหนุ่มที่กำลังคุยกับใครสักคนอยู่ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง ลู่ถิงเซียวจึงวางโทรศัพท์ลง พูดเสียงอ่อนโยน
“เสียงของผมทำให้คุณตื่นรึเปล่า?”
หนิงซีจ้องชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า จ้องมองจนตาโตเหมือนกระดิ่ง เพราะลู่ถิงเซียวไม่ได้สวมเสื้อ เมื่อเปิดประตูออกมา ภาพที่เห็นตรงหน้าคือแผงอกเปลือยเปล่าของชายหนุ่ม ที่มีพลังทำลายล้างสูง
เธอเอามือลูบจมูก โชคดีที่ไม่ขายหน้า
ลู่ถิงเซียวเหมือนจะไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ เขาหยิบเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่วางอยู่บนโซฟาขึ้นมาเปลี่ยน กลัดกระดุมไปพลางพูดขึ้นว่า “ที่บริษัทมีเรื่องด่วน ฉันต้องรีบไปแล้ว เธอช่วยไปปลุกเสียวเป่าให้หน่อย”
 “อ้อ ได้ค่ะ!” หนิงซีพยักหน้า รีบไปปลุกเสียวเป่า
ที่ไหนได้ ยังไม่ทันได้ไปเรียกใคร เพียงหันหลังกลับก็เจอเข้ากับปิกาจูน้อยตัวนิ่มๆ หน้าตาบ้องแบ๊ว กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน จ้องมองลู่ถิงเซียวผู้เป็นบิดาตาไม่กะพริบ ดูท่าทางอารมณ์ไม่ดี
 “เสียวเป่า ไปเปลี่ยนชุด” ลู่ถิงเซียวสวมเสื้อนอก หลังจากนั้นก็สั่งการลูกชาย
แต่ปฏิกิริยาที่ตอบกลับมาคือเสียง ปัง แล้วประตูห้องนอนก็ถูกล็อค
ไร้ซึ่งความปราณี
 “.....” ลู่ถิงเซียวนิ่งเงียบ
 “.....” หนิงซีก็เช่นกัน
ลู่ถิงเซียวเดินไปบิดลูกบิดประตู ปรากฏว่าถูกล็อคจากด้านในแล้ว จึงมองไปที่หนิงซี “มีกุญแจไหม?”
หนิงซีส่ายหัวอย่างเก้อเขิน “มีน่ะมีอยู่ค่ะ แต่กุญแจก็อยู่ในห้องเหมือนกัน!”
ลู่ถิงเซียวนวดหัวคิ้ว น้ำเสียงเยือกเย็น “ลู่ฉิงอวี่ พ่อให้เวลา 3 นาที ถ้าหากไม่ยอมออกมา คราวหลังก็อย่าหวังว่าจะได้มาที่นี่อีก”
สามนาทีผ่านไป ภายในห้องเงียบกริบ ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา
 “ลู่ฉิงอวี่ ออกมาเดี๋ยวนี้! หากทำให้พ่อต้องบังคับให้ออกมา พ่อจะไม่พูดดีๆ “..........อบกลับมาคือ เสียง “แบบนี้แล้วนะ”
ยังคงไม่มีการเคลื่อนไหว
เจ้าซาลาเปาน้อยลูกนี้ ไม่ไว้หน้าพ่อตัวเองซะเลย
หนิงซีที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วขำจนอยากจะหัวเราะออกมาแต่ก็ไม่กล้า
“อีกสักครู่ฉันยังมีงานต้องทำ ยังไงก็ให้เสียวเป่าเล่นอยู่ที่นี่ก่อนก็ได้ ไม่เป็นไร”
ลู่ถิงเซียวที่สีหน้าเริ่มดูไม่ได้ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กำลังจะโทร
หนิงซีแอบดูแวบหนึ่ง เห็นว่าเขาโทรหาจิตแพทย์ ก็พูดไม่ออกไปชั่วครู่ เรื่องเล็กแค่นี้ก็ต้องโทรหาจิตแพทย์ด้วย ทำไมต้องทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ก็ไม่รู้?
หนิงซีกระแอมออกมาครั้งหนึ่ง แล้วเสนอออกมา “ยังไงให้ฉันลองดูไหมคะ?”
ลู่ถิงเซียวลังเลนิดหนึ่ง แล้วจึงพยักหน้า หนิงซียืนแนบประตู พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“เสียวเป่า เดี๋ยวน้าต้องไปทำงานแล้ว อยู่ดูแลหนูไม่ได้ กลับไปกับพ่อก่อนดีไหมจ้ะ?”
ด้านในยังคงไม่มีการตอบรับ
 “เอาแบบนี้นะ เรามาแลกเบอร์โทรศัพท์กัน แล้วโทรหากันได้ตลอดเวลาแบบนี้ดีไหม? แถมยังวีดีโอคอลได้ด้วยนะ!”
ด้านในคล้ายจะมีเสียงเดินด้วยความลังเล
 “ถ้าน้าไปสาย ผู้กำกับต้องด่าน้าแน่ๆ ผู้กำกับน้าดุมากๆ เลย น้าน่าสงสารที่สุดเลย ฮือฮือฮือ...”
เสียง แกร๊ก ดังขึ้นครั้งหนึ่ง แล้วประตูก็ถูกเปิดออก
ลู่ถิงเซียวที่เตรียมพร้อมจะเข้าสู่สนามรบอยู่แล้ว พลันแววตาก็บ่งบอกถึงอาการทึ่ง จากนั้นก็หันไปมองหญิงสาวข้างกายด้วยสายตาสับสน หล่อนพูดเพียงสามประโยค ก็สามารถทำให้เสียวเป่าออกมาอย่างว่าง่าย
เมื่อคราวก่อนเสียวเป่าขังตัวเองอยู่ในห้องใต้หลังคา พวกเขาทั้งบ้านรวมสี่คนพ่อแม่ลูก คนรับใช้ จิตแพทย์ แม้กระทั่งนักเจรจาก็ล้วนแต่ช่วยกันเกลี้ยกล่อม พูดจนปากจะฉีกเป็นครึ่งค่อนวันก็ไร้ผล สุดท้ายต้องพังประตูเข้าไป ผลคือเจ้าตัวแสบไม่ยอมสนใจพวกเขาไปเป็นเดือน
แน่นอนว่าหนิงซีไม่เคยรู้เรื่องนี้ เธอเพียงแต่รู้สึกว่าเด็กคนนี้ว่านอนสอนง่ายเสียจริง เธออุ้มซาลาเปาน้อยที่ทำหน้าเศร้าทั้งไม่อาจทนเห็นเธอถูกด่าขึ้นมาแล้วชมว่า “เสียวเป่าเด็กดี ขอบใจมากจ้ะคนเก่ง”
ซาลาเปาน้อยที่ถูกชมดูจะอารมณ์ดีขึ้น ค่อยๆ ยื่นกระดาษให้เธอแผ่นหนึ่ง บนกระดาษเขียนตัวเลขเอาไว้
หนิงซีรับกระดาษไปถือไว้ “เอ นี่เป็นเบอร์โทรศัพท์ของหนูเหรอ น้าจะเก็บเอาไว้นะ รอทำงานเสร็จแล้วจะโทรหานะจ้ะ!”
ลู่ถิงเซียวรู้สึกแปลกใจ เสียวเป่าไม่มีโทรศัพท์มือถือ จะมีเบอร์โทรศัพท์ได้ยังไง
เขาอาศัยว่าตัวสูงจึงเดินเข้าไปชะเง้อดู เป็นเบอร์โทรศัพท์ของเขานั่นเอง
ไม่เลว สมแล้วที่เป็นลูกชายแท้ๆ!


ตอนที่ 19 สองผู้เฒ่าต่างตกตลึง
หนิงซีคิดสับสนวุ่นวายอยู่นานสองนาน ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจโทรศัพท์ เพราะเรื่องเมื่อห้าปีก่อน ทำให้เธอไม่ชอบเด็กเล็กๆ ทั้งยังหลีกเลี่ยงที่จะเข้าใกล้พวกเขาด้วย เพราะสิ่งเหล่านี้จะกระตุ้นให้เธอคิดถึงความหลัง คิดถึงลูกน้อยที่เธอต้องสูญเสียไป...
　 ลูกคนนั้นทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและมีความหวัง แต่ขณะเดียวกันก็เป็นตัวแทนอดีตอันแสนอัปยศอีกด้วย ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน กับซาลาเปาน้อยกลับไม่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเลยสักนิด ตรงกันข้ามเธอกลับชอบเขามาก จนกระทั่งอยากเข้าไปอยู่ใกล้ๆ ด้วยซ้ำ น่าแปลกใจจริงๆ
“ฮัลโหล... ฮัลโหล” มีคนรับโทรศัพท์แล้ว แต่กลับไม่มีเสียงพูด
　　 หนิงซีรู้ว่าต้องเป็นเสียวเป่าแน่ๆ จึงหัวเราะออกมาเบาๆ “เสียวเป่าใช่ไหมจ้ะ? ขอโทษด้วย น้าเพิ่งทำงานเสร็จ แล้วนึกขึ้นได้เลยโทรมาหา”
เสียวเป่าพูดไม่ได้ เลยไม่มีวิธีไหนจะโต้ตอบกับเธอ หนิงซีจึงพูดเจื้อยแจ้วอยู่คนเดียว หาเรื่องสัพเพเหระมาคุยไปเรื่อย
　　 “เด็กดี กินข้าวหรือยังจ้ะ? หนูผอมเกินไปนะ ต้องกินข้าวเยอะๆ รู้ไหม?”
 “เป็นเด็กต้องไม่เลือกกินนะ แบบนี้ถึงจะได้โตไวๆ แถมยังตัวอ้วนจ้ำม่ำน่ารักอีกด้วย ถึงแม้ตอนนี้หนูจะน่ารักมากๆ อยู่แล้วก็เถอะ...”
　　 “อ้อ ใช่ น้าเพิ่งเห็นข่าวคุณพ่อของหนูในทีวี เขาเจรจาการค้าสำคัญสำเร็จ สุดยอดไปเลย ฝากแสดงความยินดีกับเขาด้วยนะจ้ะ!”
　　 สิบนาทีต่อมา เสียวเป่าวางโทรศัพท์ลง หยิบกระดานเขียนหนังสือที่ไม่ได้ใช้มานานขึ้นมา
　　 ค่อยๆ เขียนทีละตัวๆ
‘Congratulations (ขอแสดงความยินดีด้วย)’
　　 แม้เสียวเป่าจะไม่พูด แต่เขาเขียนได้ดีทั้งภาษาจีนและภาษาอังกฤษ เขาไม่ค่อยอยากเขียนภาษาจีนให้ยุ่งยาก ส่วนใหญ่จึงมักจะเขียนด้วยภาษาอังกฤษ แต่ก็เป็นเวลานานมากแล้วที่เขาไม่ได้เขียนอะไร เพราะเขาไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ
สองผู้เฒ่านั้นถึงกับตะลึงงัน ลู่จิงหลี่เคยเห็นมาก่อนแล้ว จึงดูค่อนข้างสงบนิ่ง ลู่ถิงเซียวได้ยินเสียงพูดที่เล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์แล้ว อ่านดูข้อความนั้น ใบหน้าที่ดูเหมือนภูเขาน้ำแข็งก็ปรากฏรอยยิ้มออกมา ลูบหัวลูกชายเบาๆ “ขอบใจ”
　 เสียวเป่าได้ฟังแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร เริ่มต้นกินข้าวด้วยความตั้งตกตั้งใจ มิหนำซ้ำยังกินแครอทที่เขาไม่ชอบอีกด้วย จนบัดนี้ผู้เฒ่าทั้งสองก็ยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง
เมื่อกี้ลูกชายคนโตดูเหมือนจะเพิ่งยิ้มออกมา
หลานชายสุดที่รักก็เขียนตัวหนังสือด้วยตัวเอง
หลานชายสุดที่รักกินข้าวเอง
หลานชายสุดที่รักยังกินแครอทอีก...
　 ในที่สุดผู้เป็นแม่ก็ได้สติกลับคืนมา ถามอย่างไม่รีรอว่า “จิงหลี่ เมื่อครู่ผู้หญิงคนนั้นคุยอะไรกับเสียวเป่ากันแน่?”
　 ใบหน้าของผู้เป็นพ่อก็แสดงออกว่าอยากรู้คำตอบเช่นกัน
ลู่จิงหลี่ที่ถูกพ่อแม่กดดันตอบอย่างช้าๆ ว่า “ก็ไม่เห็นมีอะไรเลย ก็แค่บอกให้เสียวเป่ากินข้าวเยอะๆ อย่าเลือกอาหาร แล้วก็ฝากแสดงความยินดีกับพี่ใหญ่แค่นั้น”
　 ผู้เป็นมารดาทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ “แค่นี้เองเหรอ?”
ลู่จิงหลี่ยักไหล่ “ยังจะมีอะไรอีกล่ะครับ?”
ผู้เป็นพ่อใบหน้าเต็มไปด้วยความดีอกดีใจ “ผู้หญิงคนนี้แค่โทรศัพท์ก็ทำสำเร็จ จิตแพทย์ของเสียวเป่ารักษาเป็นปี ยังไม่ได้เท่านี้เลย”
　　 “นั่นไงล่ะ!” ผู้เป็นแม่ทั้งตกใจระคนดีใจ “ผู้หญิงคนนี้ไม่เลวเลยจริงๆ ถิงเซียวลูกจะต้องรักษาเธอไว้ให้ดีนะ”
　　 ลู่ถิงเซียว “อืม”
　 ผู้เป็นแม่มองลูกชายคนโตอย่างเบื่อหน่ายทีหนึ่ง แล้วหันไปหาลูกคนเล็ก “ลูกรอง พี่ชายลูกน่ะมันทื่อเหมือนตอไม้ จีบผู้หญิงเป็นกับเขาที่ไหน ลูกจะต้องช่วยพี่เขานะรู้ไหม?”
　 “ทีนี้เห็นประโยชน์ของผมแล้วใช่ไหม!” ลู่จิงหลี่พูดอย่างได้ใจ “วางใจได้ ผมจะใช้ประสบการณ์ทั้งชีวิตมาช่วยพี่ใหญ่เอง! แต่มีข้อแม้ว่า พ่อกับแม้ห้ามเข้ามายุ่งวุ่นวายเด็ดขาด บอกไว้ก่อนว่าถ้ามีผู้ใหญ่เข้ามายุ่งด้วยล่ะก็ ภารกิจนี้ล้มเหลวแน่ๆ”
สองผู้เฒ่าตอบเป็นเสียงเดียวกัน “รู้แล้ว รู้แล้ว พวกเราจะไม่ยุ่งเด็ดขาด!”


ตอนที่ 15 อยากนอนด้วยเฉยๆ แต่ไม่อยากแต่งงานกับฉัน?
หนิงซีทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ นั่งลงอย่างสุภาพเรียบร้อยเหมือนเป็นเด็กนักเรียน
ลู่ถิงเซียวชี้นิ้วมาที่หัวตัวเอง “เธอกลัวฉันมากเหรอ?”
ลู่ถิงเซียวในยามค่ำคืน ยิ่งดูดุร้ายและอันตรายยิ่งขึ้นเมื่อเทียบกับเมื่อตอนกลางวัน
หนิงซีส่ายหัวจนผมสยายเป็นคลื่น หลังจากนั้นก็รีบผงกหัว “ทั้งเมืองนี้มีใครไม่กลัวคุณบ้างล่ะ?”
นิ้วเรียวยาวของลู่ถิงเซียวหมุนแก้วไปมา พูดเสียงอ่อน
“แค่เพราะคนทั้งเมืองกลัวฉัน เธอก็เลยกลัวด้วย? ถ้าอย่างนั้น มีผู้หญิงมากมายอยากแต่งงานกับฉัน ทำไมเธอถึงไม่อยากล่ะ?”
คำถามนี้ทำเอาหนิงซีแทบร่วงตกจากเก้าอี้
ตอนกลางวันคิดว่าอุตส่าห์หนีรอดแล้วแท้ๆ ที่ไหนได้ นับว่าเธอยังอ่อนต่อโลกเกินไป
คำถามบ้าบอแบบนี้เธอควรตอบจะตอบยังไงดี?
หนิงซีชูมือขึ้นอย่างสั่นๆ “ก่อนตอบคำถามนี้ ฉันขอถามสักหนึ่งคำถามได้ไหมคะ?”
ลู่ถิงเซียวพยักหน้า “ได้”
 “ทำไมถึงเป็นฉัน? คงไม่ใช่เพราะเสียวเป่ารู้สึกว่าฉันเป็นที่พึ่งของเขาหรอกนะคะ? รอให้อารมณ์เขาปรับเข้าสู่ภาวะปกติแล้ว ทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง คุณไม่ต้อง... ไม่ต้องฝืนใจตัวเองแบบนี้หรอกค่ะ...” หนิงซีแนะนำอย่างใจเย็น เหมือนกำลังแนะนำวัยรุ่นใจแตกอย่างนั้น
ลู่ถิงเซียววางแก้วในมือลง เงยหน้าขึ้นจ้องหล่อน “คุณหนิง ผมคิดว่าผมได้อธิบายทุกอย่างไปอย่างละเอียดแล้วตั้งแต่ต้น แต่ถ้าหากคุณยังไม่เข้าใจ ผมก็ไม่ถือที่จะพูดให้ฟังอีกครั้งว่า เพราะคุณช่วยเสียวเป่าไว้ ดังนั้นผมจึงตัดสินใจใช้ตัวเองเป็นการตอบแทน”
นี่มันเป็นเหตุผลบ้าบอคอแตก จนฉันรับไม่ได้ต่างหาก เข้าใจไหม? หนิงซีคำรามอยู่ในอก
หนิงซีรู้สึกว่าน่าจะคุยเรื่องนี้กับเขาไม่รู้เรื่องแล้ว จึงได้แต่ก้มลงพูดด้วยใบหน้าแสดงความรู้สึกผิด
“คุณลู่คะ ฉันขอขอบคุณในความปรารถนาดีของคุณ อันที่จริงแล้วฉันไม่เคยมีความคิดที่จะแต่งงานเลย เพราะฉะนั้น...”
ลู่ถิงเซียวกระตุกคิ้ว “เพราะฉะนั้น เธอเลยอยากนอนกับฉันเฉยๆ แต่ไม่อยากแต่งงานกับฉัน?”
 “ใช่แล้วค่ะ... อ๊ะ! ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่ใช่... ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น!” หนิงซีแทบจะทรุดเข่าลงตรงหน้าเขา อย่าพูดอะไรน่าตกใจแบบนี้จะได้ไหม?
 “เสียใจด้วยจริงๆ ฉันยอมรับการมีเพศสัมพันธ์หลังแต่งงานเท่านั้น”
 “ใครจะไปเชื่อ...” หนิงซีได้ยินแล้วก็อดบ่นพึมพำไม่ได้ คิดในใจคนเขาท้องก่อนแต่งกันไปตั้งนานแล้วรู้รึเปล่า?
ลู่ถิงเซียวมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาคล้ายจะเหม่อลอย “เสียวเป่าเป็นอุบัติเหตุอย่างหนึ่ง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่ของเขาคือใคร”
 “...” เป็นคำพูดที่เฮงซวยอะไรแบบนี้?
 “เธอรังเกียจที่ฉันมีลูกติด?” อยู่ๆ ลู่ถิงเซียวถามขึ้นมา
 “ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ!” ก็อย่างที่ลู่ถิงเซียวพูด ทั้งเมืองนี้มีแต่ผู้หญิงอยากจะเป็นแม่เลี้ยงเสียวเป่ากันทั้งนั้น เธอจะรังเกียจได้ยังไง!
“งั้นเป็นเพราะอะไรล่ะ?”
ดูท่าคืนนี้หากลู่ถิงเซียวไม่ถามให้รู้เรื่อง เขาคงไม่ปล่อยเธอไปแน่ๆ
หนิงซีเอามือตบหน้าผากไม่รู้จะทำอย่างไร สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง
“คุณลู่คะ การแต่งงานไม่เหมือนการเล่นเกม ไม่ว่าจะเพื่อตอบแทนหรือเพราะสาเหตุอื่น เราสองคนเพิ่งจะรู้จักกัน คุณรู้จักฉันดีแค่ไหน? รู้อดีตของฉันหรือเปล่า?”
 “ที่ฉันจะแต่งงานด้วยคือตัวเธอในปัจจุบัน ส่วนอดีตของเธอ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน” สมกับเป็นคำตอบของลู่ถิงเซียว เผด็จการที่สุด
ใบหน้าของหนิงซีเย็นชืดลงเรื่อยๆ “แต่ว่า สำหรับฉัน อดีตยังคงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉันเสมอ ฉันไม่สามารถกำจัดมันทิ้งแล้วไปแต่งงานกับคุณได้ คุณลู่คะ เราสองคนมีความคิดที่สวนทางกัน ฉันแนะนำคุณจากใจจริง โปรดเก็บความคิดเหลวไหลไร้สาระแบบนี้กลับคืนไปเถอะค่ะ”
หลังจากนั้นต่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
ในขณะที่หนิงซีกำลังคิดว่าเมื่อเขาโดนปฏิเสธอีกครั้ง คงจะโมโหเป็นฟืนเป็นไฟอยู่นั้น
ลู่ถิงเซียวก็พูดขึ้นด้วยอารมณ์ปกติ “ฉันเข้าใจแล้ว”
ในที่สุดเส้นประสาทที่ตึงเครียดของหนิงซีก็ผ่อนคลายลง “งั้นฉันขอตัวไปนอนก่อนนะคะ ราตรีสวัสดิ์”
 “ราตรีสวัสดิ์” ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังบอบบาง แววตาลึกซึ้งดุจทะเลลึก แต่ที่ไม่เปลี่ยนคืออุณหภูมิร้อนแรงภายใต้ผืนน้ำนั้น


ตอนที่ 17 ถูกเร่งรัดให้แต่งงาน
ซิงฮุย เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ภายในออฟฟิศ
ฉางลี่หน้าตาไม่สบอารมณ์ “หนิงซีออดิชั่นผ่านได้บทรองนางเอก!”
 “บทรองนางเอก?” หนิงเสวี่ยลั่วได้ยินก็ขมวดคิ้วมุ่น “ไม่ใช่ว่าหล่อนได้งานเป็นตัวประกอบละครอะไรสักอย่างอยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมยังมีเวลาไปออดิชั่นบทรองนางเอกอีก!”
“ตอนแรกก็สงสัยอยู่เหมือนกัน พอสอบถามดูแล้วถึงรู้ว่าเมื่อวานหลังจากการออดิชั่นเสร็จสิ้นไปแล้ว พวกคณะกรรมการกำลังเตรียมตัวกลับ ก็บังเอิญเจอกับหนิงซี รู้สึกว่าหล่อนเหมาะกับบทรองนางเอกมาก เห็นครั้งเดียวก็มอบบทนี้ให้ มิน่าล่ะ เธอถึงกีดกันหล่อนนัก หนิงซีคนนี้แผนการร้ายกาจจริงๆ ออดิชั่นเสร็จไปแล้วก็ยังไปดักรออีก ไม่รู้ตั้งใจไปยั่วยวนใครรึเปล่า!”
ยังมีคำพูดบางประโยคที่ฉางลี่ไม่กล้าพูด ด้วยรูปร่างหน้าตาที่สวยบาดจิตของหนิงซี ถ้าบรรดาคณะกรรมการจะถูกใจตั้งแต่แรกเห็น เธอก็ไม่รู้สึกแปลกใจเลย เมื่อนึกถึงตอนแรกที่พาหนิงซีมาเซ็นสัญญาเข้าสังกัด เธอก็หมายมั่นว่าจะปั้นให้โด่งดัง แต่ใครจะไปคิดว่าอยู่ๆ หนิงเสวี่ยลั่วก็โผล่เข้ามา
คนหนึ่งเป็นนักแสดงหน้าใหม่ตัวเล็กๆ ที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไร อีกคนหนึ่งเป็นดาราดังที่มีครอบครัวคอยหนุนหลัง ใครๆ ก็รู้ว่าควรเลือกคนไหน ในวงการบันเทิงนี้ใช่ว่าสวยอย่างเดียวก็พอเสียเมื่อไหร่
หนิงเสวี่ยลั่วสีหน้าอำมหิต “ถึงจะไม่ใช่บทนางเอก แต่ละครเรื่องนี้ก็เป็นละครฟอร์มใหญ่!”
คำพูดนี้เช่นนี้ บ่งบอกชัดเจนว่าไม่ต้องการให้หนิงเสวี่ยลั่วได้บทนี้ไปครอง
ฉางลี่รู้สึกลำบากใจ “คราวนี้ดูท่าจะยาก แม้ครั้งนี้บริษัทจะลงทุนกับละครเรื่องนี้ไปมาก พอท่านประธานรู้ว่าบริษัทเราได้ทั้งบทนางเอกกับรองนางเอกก็ดีใจมาก ถ้าบริษัทเรามีคนที่เหมาะกับบทนี้มากกว่าหนิงซีก็ดีไป เสียดายออดิชั่นไม่ผ่านสักคน เพราะฉะนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่จะเปลี่ยนตัวหนิงซีได้...”
หนิงเสวี่ยลั่วที่ไม่รู้คิดอะไรได้ขึ้นมา อยู่ๆ ก็นิ่งไป ตะไบเล็บไปพลาง หัวเราะเย้ยหยัน “ช่างเถอะ ในเมื่อหล่อนต้องการแสดงบทปีศาจจิ้งจอก งั้นก็ให้แสดงไป! หึ นางปีศาจล่มเมือง บทนี้เหมาะกับเธอที่สุดแล้ว!”
หนิงซีได้รับโทรศัพท์จากฉางลี่อย่างรวดเร็ว บอกเธอว่าบทรองนางเอกเรื่องเทียนเซี่ยเป็นของเธอแน่นอนแล้ว ให้เธอเตรียมตัวให้พร้อม
ในเนื้อเรื่องเทียนเซี่ย นางเอกเป็นผู้หญิงเก่งกล้าฉลาดเฉลียว เป็นกำลังสำคัญที่ช่วยพระเอกได้ครองบัลลังก์เป็นฮ่องเต้ นางรองเป็นคนชั่วร้ายทำลายบ้านเมืองถูกประชาชนขับไล่ สุดท้ายถูกนางเอกบีบบังคับจนกระโดดลงหน้าผา สาแก่ใจยิ่งนัก เมื่อบทเป็นแบบนี้ก็ไม่น่าแปลกใจที่หนิงเสวี่ยลั่วไม่ขัดขวางให้เสียเรื่อง
แม้จะได้รับบทรองนางเอกเรื่องเทียนเซี่ย หนิงซีก็ยังมีงานอื่นต้องทำให้เสร็จวันนี้ เธอได้บทเป็นมือที่สามแย่งสามีชาวบ้าน วันนี้เหลือถ่ายห้านาทีสุดท้าย ถูกคนฝูงหนึ่งรุมตบตีภายใต้แสงเจิดจ้าของพระอาทิตย์ และเพื่อจะถ่ายห้านาทีสุดท้ายของเรื่อง ต้องใช้เวลาไปถึงสองชั่วโมง เพราะว่าคนแสดงเป็นคนดูไม่มีประสบการณ์ แสดงออกมาไม่พร้อมเพรียงกัน เธอเลยโดยรุมซ้อมอยู่หลายครั้ง
เมื่อกลับถึงบ้าน หนิงซีก็เปิดทีวีดูตามความเคยชิน นอนหมดแรงอยู่บนโซฟา นอนไปสักพักก็นึกขึ้นได้ว่าลืมอะไรไปอย่าง ตอนนั้นเองในจอโทรทัศน์ก็มีข่าวๆ หนึ่ง ภาพคนข้างในดูคุ้นตา ดูสง่าผ่าเผยแบบนี้ ไหล่กว้าง เอวสอบ ขาเรียวยาวแบบนี้ เหมือนจะอยู่สูงส่งไกลเกินเอื้อม ถ้าไม่ใช่พ่อของซาลาเปาน้อยลู่ถิงเซียว แล้วยังจะเป็นใครได้อีก! ลู่ถิงเซียวเหมือนอยู่ในงานเซ็นสัญญาอะไรสักอย่าง กำลังจับมือกับชาวต่างชาติอยู่ พิธีกรแนะนำอย่างตื่นเต้นว่าลู่ซื่อกรุ๊ปร่วมมือกับแบรนด์ DR จากอิตาลี่ เข้าสู่ตลาดยุโรป มูลค่าทางการตลาดเพิ่มขึ้นกว่าสองเท่า ดูไปดูมาหนิงซีก็นึกขึ้นมาได้ว่า เธอลืมโทรศัพท์หาเสียวเป่า!
ปัวจินตี้กง
สองผู้เฒ่าแห่งสกุลลู่กลับจากต่างประเทศแล้ว สมาชิกครอบครัวทั้งห้ากำลังทานอาหารด้วยกัน สามปีมานี้ลู่ซื่อกรุ๊ปซบเซามาตลอด แต่ท้ายที่สุดสถานการณ์ก็บรรเทาลง ท่านผู้เฒ่ามีความสุขมาก รู้สึกชื่นชมและพูดให้กำลังใจลู่ถิงเซียว แม้แต่ลู่จิงหลี่ก็พลอยได้รับคำชมไปด้วย แต่ว่าพูดไปจนถึงตอนท้าย ประเด็นสำคัญก็ถูกยกขึ้นมาพูดอีกแล้ว ใจความสำคัญคือ งานสำคัญมาก แต่หลานชายหัวแก้วหัวแหวนสำคัญยิ่งกว่า
“ถิงเซียว งานสำคัญมาก แต่ก็อย่าละเลยเสียวเป่า ช่วงนี้งานแกก็ไม่ค่อยยุ่งแล้ว ให้เวลากับเสียวเป่าเยอะๆ อยู่เป็นเพื่อนลูกให้มากด้วย” ผู้เป็นพ่อพูดขึ้น
“ถ้าหากลูกไม่มีเวลาจริงๆ ก็หาคนมาช่วยดูแลสิ! เสียวเป่าโตป่านนี้แล้ว ลูกควรจะคิดเรื่องนี้ได้แล้วนะ” ผู้เป็นแม่กล่าวต่อ
“แม่ของแกพูดมีเหตุผล!”
ลู่จิงหลี่ส่งสายตาให้พี่ชาย ดูสิ พ่อแม่เราเริ่มเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยอีกแล้ว
ลู่ถิงเซียวก้มหน้ากินข้าว ไม่พูดอะไรสักคำ
ลู่เสียวเป่ามือประคองมือถือ ไม่ขยับเขยื้อน


ตอนที่ 18 รอคอยลูกสะใภ้
เมื่อนายผู้หญิงแห่งสกุลลู่เห็นทั้งผู้ใหญ่ทั้งเด็กนิ่งเป็นท่อนไม้ ก็รู้สึกเป็นห่วง “ถิงเซียว ได้ยินที่แม่พูดไหม? แล้วเสียวเป่าก็อีกคน เป็นอะไรไป เย็นนี้ยังไม่เห็นกินข้าวสักคำ”
ลู่จิงหลี่ที่กำลังเคี้ยวซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานอยู่ พูดอู้อี้ “เสียวเป่ากำลังรอโทรศัพท์จากน้าสาวคนสวยอยู่!”
ผู้เป็นแม่ไม่เข้าใจ “คุณน้าคนสวยอะไรที่ไหน?”
ลู่จิงหลี่โบกไม้โบกมือ “พ่อแม่ครับ ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะ ตอนนี้พี่ชายผมเขามีคนที่ชอบแล้ว!”
“พูดจริงเหรอลูก? อย่าหลอกแม่นะ!” ผู้เป็นแม่ตะลึงงัน
เวลานี้แม้แต่ผู้เป็นพ่อก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน วางตะเกียบแล้วจ้องลู่จิงหลี่อย่างค้นหาความจริง
“ผมจะหลอกพ่อแม่ไปทำไมล่ะ เรื่องนี้จริงแท้แน่นอน ไม่เชื่อก็ถามพี่ชายกันเอาเองสิ!” ลู่จิงหลี่พูดแล้วหันไปทางพี่ชายแท้ๆ ของตัวเอง
“ถิงเซียว ที่จิงหลี่พูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?” พ่อถามด้วยเสียงทุ้มลึก
“ถิงเซียว ตอบมาสิ?” ผู้เป็นแม่เร่งเร้า
“อืม” ลู่ถิงเซียวตอบ
นายผู้หญิงแห่งสกุลลู่ซึ่งตอนนี้ร้อนใจจะตายอยู่แล้ว ผลคือได้ยินคำตอบกลับมาแค่ ‘อืม’ คำเดียวจึงโมโหขึ้นมา “เจ้าลูกคนนี้ พูดมากกว่านี้สักคำก็ไม่ได้หรือไง? ทำไมคุยกับแกแล้วเหนื่อยขนาดนี้เนี่ย!”
“จริงครับ” ลู่ถิงเซียวตอบอีกครั้ง
 “....” ผู้เฒ่าทั้งสองถึงกับพูดอะไรไม่ออก
ดีจริงๆ พูดเพิ่มมาอีกตั้งหนึ่งคำจริงด้วย
ผู้เป็นแม่ยังไม่วางใจ ถามอย่างลังเลว่า “ถิงเซียว คนที่ลูกชอบ...เป็นผู้หญิงหรือว่าผู้ชายล่ะ?”
ลู่ถิงเซียวสีหน้าดำคล้ำ แทบจะกัดฟันพูดออกมาสองคำ “ผู้หญิง”
ลู่จิงหลี่หัวเราะขำจนแทบตกจากเก้าอี้ “เป็นผู้หญิงแน่นอนอยู่แล้ว แถมยังเป็นคนสวยมากๆ เสียวเป่าของเราก็ชอบเธอมากด้วย เสียวเป่ากำลังรอโทรศัพท์จากเธออยู่!”
ผู้เป็นแม่ฟังแล้วปลื้มปริ่มน้ำตาแทบไหล “บรรพบุรุษคุ้มครองรักษา บรรพบุรุษคุ้มครองรักษา! ถิงเซียว เป็นลูกสาวบ้านไหน อายุเท่าไหร่ ทำงานอะไร บ้านมีกันกี่คน ลูกทำไมไม่บอกพ่อแม่สักคำ...”
ลู่จิงหลี่รีบตัดบท “แม่ ใจเย็นๆ สิ ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลยที่เราไม่บอกก็เพราะกลัวแม่จะทำให้เรื่องเสียต่างหาก!”
หากพ่อแม่รู้สถานะของหนิงซีเข้า รู้ว่าชื่อเสียงหนิงซีไม่ดี แถมยังอยู่ในวงการบันเทิง เรื่องราวคงยุ่งไปกันใหญ่
เวลานี้ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นบ้าง “คนที่ถิงเซียวชอบ ต้องคุณสมบัติไม่เลวอยู่แล้วล่ะ คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”
“ฉันห่วงอะไร อย่าบอกว่าคุณก็ไม่ห่วง แล้วใครกันที่นอนไม่หลับ ต้องออกไปสูบบุหรี่นอกระเบียงดึกๆ ดื่นๆ ?”
แต่เมื่อพอได้ยินคำพูดของสามีก็วางใจได้อีกหน่อย “ถิงเซียวสายตาแหลมคมขนาดนี้ ผู้หญิงที่เค้าเลือกต้องไม่แย่แน่นอน”
พูดจบ โทรศัพท์ในมือเสียวเป่าที่ถือมาทั้งเย็นก็ดังขึ้น นี่เป็นเบอร์มือถือส่วนตัวของลู่ถิงเซียว น้อยคนที่จะรู้ ลู่จิงหลี่เข้าไปส่องดู ที่แท้ก็เป็นเบอร์ของหนิงซี
“ใช่ผู้หญิงคนนั้นโทรมาหรือเปล่า?” ผู้เป็นแม่ถามอย่างตื่นเต้น เหมือนกับกำลังจะได้เจอหน้าลูกสะใภ้อย่างไรอย่างนั้น
ลู่จิงหลี่พยักหน้าหงึกๆ จากนั้นก็ช่วยเสียวเป่ารับโทรศัพท์ เสียวเป่าใช้มือถือไม่ค่อยเป็น เมื่อก่อนลู่ถิงเซียวก็เคยซื้อให้ แต่เขาก็ไม่ชอบใช้ ไม่รู้ว่าโยนทิ้งไปไหนแล้ว ในเวลานั้น คนทั้งโต้ะต่างมุ่งความสนใจไปที่โทรศัพท์ในมือเสียวเป่า ลู่จิงหลี่ที่หน้าหนาที่สุด ถึงกับเดินเข้าไปแอบฟังข้างๆ โทรศัพท์เลยทีเดียว


บทที่ 22 โทรศัพท์ฉุกเฉิน
 “พี่ใหญ่ ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่ ผมว่าเรียกหนิงซีมาดีไหม?”
 “ไม่ได้” ลู่ถิงเซียวสั่งเสียงเยือกเย็น
ลู่จิงหลี่แนะนำอย่างหวังดี “พี่ใหญ่ เสียวเป่าเป็นแค่เด็กเล็กๆ แล้วก็ไม่ได้เป็นลูกน้องของพี่ด้วย พี่เข้มงวดกับเขามากเกินไปแล้ว อ่อนโยนกับเขาสักหน่อยจะเป็นไรไป? มีเด็กที่ไหนไม่เอาแต่ใจไม่ก่อเรื่องวุ่นวายบ้าง?”
 “ไม่จำเป็นต้องให้นายมาสั่งสอนฉัน” ลู่ถิงเซียวตอนนี้ใบหน้าเย็นชา ดูแล้วคงไม่มีทางยอมให้เสียวเป่าใช้วิธีก่อเรื่องวุ่นวายเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการจนติดเป็นนิสัยแย่ๆ อีกต่อไป
ลู่จิงหลี่ที่เป็นคนกลางระหว่างสองพ่อลูก รู้สึกปวดหัวจะตายอยู่แล้ว ถ้าเกิดเรื่องวุ่นวายรู้ไปถึงหูพ่อกับแม่ สืบไปสืบมา อาจจะรู้เรื่องที่เขาพาเสียวเป่าเข้าผับด้วยก็เป็นได้ พระเจ้า! ใครก็ได้ รีบมาช่วยทีเถอะ! ลู่จิงหลี่อาศัยจังหวะที่ลู่ถิงเซียวไล่จับเสียวเป่าอยู่นั้นรีบล้วงโทรศัพท์ออกมาโทรหาหนิงซีทันที...
ตอนเย็น หนิงซีอยู่ที่บ้านอ่านบทไปพลาง แชทกับเพื่อนในอินเตอร์เน็ตไปพลาง
อ๋องปีศาจผู้โสมม : หนิงซี เธอช่วยเปลี่ยนชื่อ QQ หน่อยได้มั้ย? เห็นแล้วทุเรศลูกกะตา
ความว่างเปล่าเดียวดายที่หายไปของฉัน : อ๋องปีศาจผู้โสมมไม่ทุเรศหรอไง? มีหน้ามาว่าฉันอีกหรอ?
อ๋องปีศาจผู้โสมม : นี่ เดือนหน้าฉันจะกลับแล้วนะ มารับที่สนามบินด้วย!
ความว่างเปล่าเดียวดายที่หายไปของฉัน : ไม่ไป ไม่มีว่าง
อ๋องปีศาจผู้โสมม : มารับฉันด้วย!
ความว่างเปล่าเดียวดายที่หายไปของฉัน : ก็บอกแล้วว่าไม่ว่าง!
อ๋องปีศาจผู้โสมม : ตกลงจะมาไม่มา?
ความว่างเปล่าเดียวดายที่หายไปของฉัน : ก็คนเค้าไม่อยากคุยด้วยนี่ แถมจะทิ้งให้เหมือนหมาตัวหนึ่งด้วย
อ๋องปีศาจผู้โสมม : ยอมเป็นหมาของเธอนะ แถมจะเลี้ยงข้าวอีกด้วย
ความว่างเปล่าเดียวดายที่หายไปของฉัน : นี่คือความในใจของหมา ที่รู้สึกเหมือนกับโดนเข็มทิ่มแทง
อ๋องปีศาจผู้โสมม : ***! เธอนี่โสมมกว่าฉันอีก! แล้วใครกันที่เป็นเข็ม!
ความว่างเปล่าเดียวดายที่หายไปของฉัน : เธอพูดจาไม่ดีใส่ฉันก่อนนี่ ไม่คุยด้วยแล้ว จะอ่านบทละคร
อ๋องปีศาจผู้โสมม : แค่บทรองนางเอก มีอะไรน่าดู! เราสองคนนับว่าเคยมีช่วงเวลาดีๆ ด้วยกัน เธอจะตัดเยื่อใยแบบนี้เลยเหรอ?
ความว่างเปล่าเดียวดายที่หายไปของฉัน : คนที่เคยมีช่วงเวลาดีๆ กับฉันมีตั้งมากมาย เธอเป็นคนที่เท่าไหร่?
อ๋องปีศาจผู้โสมม:หนิงเสี่ยวซี! เธอคอยฉันก่อนเถอะ!!!
หนิงซีปิดคอมพิวเตอร์ ตั้งใจอ่านบทละคร อ่านได้สักพัก เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอเกรงว่าจะเป็นเบอร์ที่กองถ่ายโทรมา จึงรีบกดรับ
 “ฮัลโหล หนิงซี ช่วยด้วย!”
 “คุณคือ...”
 “ฉันลู่จิงหลี่เอง เธอรีบมาที่ปัวจินตี้กงหน่อย เสียวเป่าเกิดเรื่องแล้ว!”
 “อะไรนะ? เสียวเป่าเกิดเรื่อง?” หนิงซีได้ฟังก็รู้สึกร้อนใจ
 “เกิดเรื่องใหญ่แล้ว เธอรีบมาที่นี่ด่วนเลยนะ...พี่ใหญ่ๆๆ ใจเย็นหน่อยสิ...เขายังเด็ก...เสียวเป่า เสียวเป่าอันนั้นโยนไม่ได้นะ...อ๊ะ...”
ฟังลู่จิงหลี่พูดแล้วเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่มาก ในโทรศัพท์มีเสียงสิ่งของล้มระเนระนาดและเสียงวัตถุกระแทกพื้นดังลอยเข้ามา หนิงซีตกใจหนักกว่าเดิม รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าพลางบอกว่า “ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ!”
เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แค่เพียงได้ยินว่าเสียวเป่าเกิดเรื่องก็รู้สึกนั่งไม่ติดพื้นแล้ว ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วันแท้ๆ แต่ในใจกลับคิดถึงจนสลัดไม่ออก ที่นี่อยู่ไกลจากปัวจินตี้กงมาก นั่งรถไปก็ใช้เวลากว่า 40 นาที หนิงซีเกรงว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นซะก่อน จึงนำมอร์เตอร์ไซด์ออกมาจากโรงรถ แล้วรีบสตาร์ทขับออกไป
จากเดิม 40 นาที หนิงซีใช้เวลาเพียง 10 กว่านาทีก็ถึง น่าจะเพราะลู่จิงหลี่โทรบอกรปภ.ไว้ก่อนแล้ว หนิงซีรายงานชื่อเรียบร้อย รปภ.ก็ปล่อยให้เข้ามาได้ หลังจากมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์หมายเลข 8 ก็มีสาวรับใช้มาคอยนำทางอยู่ก่อนแล้ว


ตอนที่ 1 เซียนพิษ (1)
ค่ำคืนอันเงียบสงัด ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ป่าและเสียงลมพัดยอดหญ้าลอยมาเป็นครั้งคราว
ดวงจันทร์ถูกสลักไว้บนท้องฟ้าสีน้ำเงินอมแดง ใต้พระจันทร์เต็มดวงนั้นคือสระน้ำอันเงียบสงบ ปรากฏหมอกลอยอยู่บางเบา ท่ามกลางหมอกมัวนั้นปรากฏร่างอันงดงามร่างหนึ่งขึ้นอย่างเลือนราง
“คุณหนู สืบรู้แล้วเจ้าค่ะ” ข้างๆ สระน้ำนั่น มีเงาร่างร่างหนึ่งที่กำลังนั่งคุกเข่าแล้วก้มหน้าลงด้วยท่าทีนอบน้อม แสดงให้เห็นถึงจิตใจที่เคารพภักดีของตนเองต่อหญิงงามที่อยู่ในสระ
“อืม พูดมาสิ” เสียงของเธอไพเราะกระจ่างใสดั่งน้ำพุกลางขุนเขา ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงบเช่นนี้ฟังดูแล้วช่างเสนาะหูยิ่งนัก
“ห้าปีที่แล้ว คุณหนูกับมู่หรงซินเหลียนเข้าวังไปด้วยกัน เพื่อไปเยี่ยมมู่หรงเสวี่ยเหลียนที่ในตอนนั้นยังเป็นเพียงกุ้ยเหริน คุณหนูขโมยมุกราตรีที่ฮ่องเต้ทรงประทานให้มู่หรงเสวี่ยเหลียนกลับมา ทำให้โดนมู่หรงซินเหลียนจับได้ นางจึงนำไปฟ้องต่อท่านอำมาตย์มู่หรงไท้ มู่หรงไท้จึงลงโทษคุณหนูตามกฎประจำตระกูล และส่งคุณหนูไปสำนักแม่ชี......”
เมื่อหญิงสาวได้ฟังเพียงเท่านั้นก็หลุดหัวเราะออกมา
ที่แท้ก็เพราะสาเหตุนี้นี่เอง มิน่าเล่าตอนที่นางตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในกระท่อมผุๆ พังๆ บนเขาหลังสำนักแม่ชี ข้างกายไม่มีใครสักคน
ได้ยินเสียงหัวเราะของหญิงสาว ร่างชุดดำจึงหยุดพูดลง เมื่อก่อนนางเคยคลางแคลงว่าเหตุใดอยู่ๆ คุณหนูถึงให้นางไปสืบเรื่องนี้มา แต่ภายหลังเมื่อสืบได้เรื่องแล้ว นางจึงได้รู้เหตุผล
แต่เดิมนางเคยคิดว่าเรื่องราวของตัวเองนั้นน่าสงสาร แต่คาดไม่ถึงว่าเรื่องราวของคุณหนูกลับแย่ยิ่งกว่า โดนพ่อแท้ๆ ของตนตีจนเกือบตายแล้วทิ้งไว้ที่สำนักแม่ชี จะอยู่จะตายก็แล้วแต่บุญแล้วแต่กรรม ดูเหมือนว่าเกิดในตระกูลใหญ่ก็ใช่ว่าจะมีความสุข
เหมือนนางจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของร่างชุดดำ เช่นนั้นหญิงสาวจึงค่อยๆ เผยรอยยิ้มออกมา “พอได้แล้ว ข้าไม่เป็นไร เจ้าพูดต่อสิ”
“ตามที่ข้าน้อยได้ไปสืบมา ที่จริงแล้วมุกราตรีนั้นเป็นมู่หรงซินเหลียนต่างหากที่ขโมยมา แล้วให้เฟ่ยชุ่ยบ่าวรับใช้ข้างกายคุณหนูเอาไปซ่อนในห้องของคุณหนู จงใจที่จะใส่ร้ายคุณหนู ตอนนี้เฟ่ยชุ่ยได้กลายเป็นบ่าวคนสนิทของมู่หรงซินเหลียนไปแล้วเจ้าค่ะ”
“อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง เฟ่ยชุ่ยกับมู่หรงซินเหลียนอย่างนั้นหรือ”
หญิงสาวเกี่ยวผมดำราวกับหมึกขึ้นมาม้วนเล่นอย่างเกียจคร้าน นิ้วมือดุจหยกขาวที่ม้วนเล่นผมดำสนิทนั้นงดงามดั่งงูที่ปราดเปรียวแหวกว่ายอยู่ท่ามกลางน้ำตกสีดำ
“คุณหนูจะให้บ่าว......?” ร่างชุดดำทำท่าปาดคอ
นางไม่คิดว่านายบ่าวสารเลวคู่นั้นจะกล้าใช้วิธีการที่ต่ำทรามเช่นนี้กับคุณหนูของตน นางน่าจะฆ่าพวกนางเสียตั้งนานแล้ว แววตาของร่างชุดดำพลันปรากฏความเหี้ยมเกรียมขึ้นอย่างทันควัน ขอเพียงแค่คุณหนูพยักหน้า นางก็จะไปจวนอำมาตย์เพื่อจัดการกับนังสารเลวทั้งสองคนนั่นทันที
หญิงสาวรู้ดีถึงความจงรักภักดีของร่างชุดดำ แต่เธอไม่ได้ต้องการชีวิตของคนพวกนั้น ในเมื่อเธอเป็นคนละคนกับ “นาง”
คุณหนูสามเเห่งตระกูลมู่หรงคนนั้น น่ากลัวว่าจะตายไปตั้งแต่โดนลงโทษด้วยกฎประจำตระกูลโดยการโบยยี่สิบครั้งแล้ว
“ข้าไม่ใช่บุตรสาวของฮูหยินใหญ่หรอกหรือ เหตุใดลูกอนุอย่างมู่หรงซินเหลียนถึงกล้าทำถึงขนาดนี้เล่า ดูเหมือนมู่หรงไท้กับฮูหยินใหญ่หลี่ชิวสุ่ยจะเลอะเลือนกันถึงขนาดนี้เชียว”
“เรียนคุณหนูเจ้าค่ะ ถึงแม้คุณหนูจะเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ แต่ร่างกายของคุณหนูอ่อนแอมาตั้งแต่เยาว์วัย มิสามารถฝึกวรยุทธ์ได้ เพราะฉะนั้น......”
คำพูดตอนท้าย ร่างชุดดำไม่ได้พูดออกมา แต่ในใจกลับนึกสงสัย
ท่านเจ้าปีศาจใช้คำว่า “อัจฉริยะเหนือฟ้า” มานิยามคุณหนู ขนาดบุคคลผู้นั้นยังกล่าวเลยว่าคุณหนูเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่ “หายากในรอบร้อยปี” เหตุใดครอบครัวคุณหนูถึงได้พูดว่าคุณหนูเป็นคนไร้ความสามารถเสียได้เล่า
“เพราะเช่นนี้จึงเป็นเพียงแค่เครื่องประดับไร้ค่า พ่อไม่หวงแม่ไม่รัก ต่อให้รู้อยู่เต็มอกว่าโดนใส่ร้าย แต่เพียงแค่บุตรสาวที่ไร้ประโยชน์คนหนึ่ง ถึงตายไปก็เท่านั้น ความหมายที่เจ้าต้องการเอ่ยคือเช่นนี้ใช่หรือไม่”
หญิงสาวดำลงไปใต้น้ำ แหวกว่ายจนถึงตลิ่ง ยิ้มตาหยีมองไปยังร่างชุดดำที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น
ได้ยินหญิงสาวพูดมาเช่นนั้น ร่างชุดดำถึงกับสะดุ้ง ลนลานก้มหน้าลง “คุณหนู ข้าน้อยมิได้หมายความเช่นนั้นนะเจ้าคะ”
“ฮ่าๆ! ลุกขึ้นเถอะ! ข้าเคยบอกเจ้าแล้วอย่างไร ไม่ต้องมากกฎอะไรนัก ข้าเพียงแค่ล้อเจ้าเล่นเท่านั้นเอง”
เสียงหัวเราะของหญิงสาวกังวานดุจเสียงระฆังเงิน เมื่อเห็นว่านางไม่โกรธ ร่างชุดดำถึงได้โล่งใจไปเปราะหนึ่ง
ใครๆ ก็ต่างรู้ว่าคุณหนูกับท่านเจ้าปีศาจเหมือนกันอย่างกับแกะ เจ้าอารมณ์แต่ความสามารถกลับไม่ธรรมดา ดังนั้นท่านเจ้าปีศาจถึงได้ถูกใจในตัวคุณหนูนัก นอกจากจะรับมาเป็นบุตรสาวแล้ว ยังมอบดินแดนปีศาจให้แก่นางอีก
บนโลกนี้ จะมีเรื่องกับใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่คุณหนู
เป็นศัตรูกับท่านเจ้าปีศาจอย่างมากก็แค่ตาย แต่เป็นศัตรูกับคุณหนู ตายเสียยังจะดีกว่าอยู่ นางที่ติดตามคุณหนูมาห้าปี คตินี้ร่างชุดดำเข้าใจดี
“คุณหนู คนพวกนั้นมีตาหามีแววไม่ ถึงได้เห็นเพชรอย่างคุณหนูเป็นก้อนกรวด การที่คนพวกนั้นทิ้งขวางคุณหนู นั่นถือเป็นความสูญเสียของพวกเขาแล้วเจ้าค่ะ” ร่างชุดดำลุกขึ้น มองไปยังหญิงสาว แววตาตื่นตะลึง
นางรับใช้คุณหนูมานานขนาดนี้ แต่น้อยครั้งนักที่นางจะได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของคุณหนู และทุกครั้งที่ได้เห็นนั้น ขนาดนางที่เป็นผู้หญิง ก็ยังต้องพ่ายแพ้ให้กับเสน่ห์ของคุณหนู
ความงดงามของนาง ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้ ไม่กล้าดูหมิ่น ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องก้มหัวคารวะให้แก่นาง
“มิต้องไปสนใจคนพวกนั้น ทุกอย่างมันกลายเป็นอดีตไปแล้ว ก็แค่เพียงพวกกระจอก ข้าคร้านที่จะจัดการ” หญิงสาวว่ายลงน้ำอีกครั้ง หมอกมัวปกคลุมอยู่รอบตัวนาง
“คุณหนู ข้าน้อยไปสืบคราวนี้ ยังได้รู้เพิ่มมาอีกเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ”
“จิ้งอ๋องหลงเจ๋อจิ่งเทียนที่ได้หมั้นหมายไว้กับคุณหนู ชนะสงครามกับเฮ้อหลันอวี้จากทางใต้ ขบวนทหารกำลังจะเดินทางกลับเมืองหลวง ผู้คนในราชสำนักต่างก็พูดว่าพระองค์คือเทพสงครามหนุ่ม ดูเหมือนว่ามู่หรงซินเหลียนจะชื่นชอบหลงเจ๋อจิ่งเทียน จึงวางแผนจะทำอะไรสักอย่าง”
เพิ่งคิดอยู่เมื่อครู่ว่าจะไม่หาเรื่องใครก่อน ได้ยินดังนั้น หญิงสาวที่ว่ายน้ำอยู่ก็ส่งเสียงฮึดฮัดออกมาเบาๆ แล้วยกยิ้มขึ้น
“จิ้งอ๋องจะกลับมาแล้วหรือ อีกไม่กี่วันมู่หรงไท้คงส่งคนมารับข้าเป็นแน่ เรื่องสนุกกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วสินะ”
ซูเหมยคาดเดาไม่ถูกว่าเหตุใดคุณหนูถึงได้ดูสุขใจนัก แต่นางรู้ดีว่าถ้าหากคุณหนูสนุก เช่นนั้นจะต้องมีคนที่โชคร้ายแน่ๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าโชคร้ายนั้นจะไปตกอยู่ที่ใคร มู่หรงซินเหลียนหรือ......
“เจ้ากลับดินแดนปีศาจไปจัดการทุกอย่างเสียให้เรียบร้อย ตอนกลับมาก็ให้ซู่เยว่มาด้วย ไปเถอะ”
“เจ้าค่ะ!”
เพียงสายลมพัดผ่าน ร่างชุดดำก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย หญิงสาวแช่น้ำพุร้อนอย่างเกียจคร้าน แต่ดวงเนตรงามกลับไม่ละจากดวงจันทร์
เวลาผ่านไปไม่นาน นางก็มาถึงที่นี่ได้ห้าปีแล้ว ไม่รู้ว่าคนในภพนั้นจะมีโอกาสได้เห็นพระจันทร์ดวงงามเช่นนี้หรือไม่
หญิงสาวครุ่นคิดจนลืมตัว จู่ๆ ก็มีเสียงคนต่อสู้กันดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
“ตายซะเถอะ หลงเจ๋อจิ่งเทียน! คนของเจ้าคงมาช่วยไม่ทันแล้ว! พวกเอ็งรีบเข้า! ใครฆ่าจิ้งอ๋องได้ จะมอบเงินรางวัลให้อย่างงาม!”
“อ่อนหัดอย่างพวกเจ้า อาจหาญทำร้ายข้าอย่างนั้นหรือ?”
ต่อให้น้ำเสียงหนักแน่นเพียงใด แต่ก็สามารถฟังออกว่าเขาบาดเจ็บสาหัส ฝั่งศัตรูที่มีทั้งคนทั้งกำลังมากกว่า อีกทั้งแต่ละคนนั้นล้วนมีฝีมือสูงส่งกว่ามากนัก
นางคงแช่น้ำเงียบๆ ไม่ได้เสียแล้ว หญิงสาวเดินเอื่อยเฉื่อยขึ้นมาจากน้ำ เช็ดหยดน้ำบนเรือนร่างเบาๆ จากนั้นก็หยิบผ้าโปร่งบางที่แขวนอยู่บนกิ่งไม้มาคลุมร่างงาม
“หลงเจ๋อจิ่งเทียน ยามปกติแล้วพวกข้าคงทำร้ายเจ้าไม่ได้ แต่ในยามนี้เจ้าถูกพิษมาหลายวัน ข้าไม่เชื่อว่าพวกข้าอู๋จี๋กงจะทำอะไรเจ้าไม่ได้! พวกเจ้าไม่ต้องไปฟังมัน ลงมือ! พวกมันมีกันแค่ห้าคนเท่านั้น”
มีเสียงสวบสาบดังขึ้นในความมืด คนชุดดำสิบกว่าคนรุมล้อมห้าคนนั้นไว้
“ท่านอ๋องรีบหนีไปก่อน ตรงนี้พวกข้าจะขวางไว้เอง!” ลู่หยวนปกป้องหลงเจ๋อจิ่งเทียนไว้ด้านหลัง “เหย่ เจ้าคุ้มกันท่านอ๋องหนีไป!”
“ท่านพี่ ข้าไม่ไป ท่านพาท่านอ๋องหนีไปเถอะ” ลู่เหย่ที่อยู่ข้างๆ ใช้ดาบตัดหัวคนชุดดำไปหนึ่งคน “ท่านพี่ พวกท่านรีบหนีไป!”
“พวกเจ้าไม่ว่าใครหน้าไหนก็หนีไปไม่ได้ทั้งนั้น!” ข้างกายของเม่ยซานั้นปรากฏร่างของสาวงามในชุดแดงเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งร่าง “ศิษย์พี่ เรื่องแค่นี้ เหตุใดยังจัดการไม่ได้อีก”
“ศิษย์น้อง จิ้งอ๋องใช่จะธรรมดาเสียที่ไหน ฝั่งเราล้มตายไปหลายคนแล้ว”
“หึ! พูดตามตรงคือท่านมันไม่ได้เรื่อง! ดูฝีมือข้า!”
ร่างชุดแดงกระโจนเข้าหาลู่เหย่ที่อยู่ข้างหลงเจ๋อจิ่งเทียน ได้ยินเพียงเสียงอู้อี้ในลำคอ ท้องของลู่เหย่ก็ได้แผลเพิ่มขึ้นมาหนึ่งรู เลือดไหลออกมาราวกับน้ำ
ลู่เหย่คุกเข่าลงไปด้วยความความเจ็บปวด มือข้างหนึ่งใช้ดาบพยุงตัวเองไว้ไม่ให้ล้มลง มืออีกข้างหนึ่งกดจุดหยุดเลือดอย่างรวดเร็ว
“เหอะๆ ไม่มีประโยชน์หรอก กริชของข้าอาบยาพิษ” หญิงสาวชุดแดงยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น ฟันขาวสวยกับริมฝีปากแดงจัด มองดูแล้วช่างเหมือนกับนางมารที่ผุดจากขุมนรก
“เหย่ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” ลู่หยวนเร่งรีบมาดูลู่เหย่ ถึงได้เห็นว่าริมฝีปากของเขากลายเป็นสีม่วงไปเสียแล้ว ใบหน้ามีกลุ่มควันสีดำกระจายอยู่
“นังปีศาจ ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เมื่อเห็นน้องชายบาดเจ็บ ลู่หยวนถึงได้ดึงดาบออกมา ฟันไปทางเจวี่ยซา แต่นางกลับโยกกายหลบไปได้
“หลงเจ๋อจิงเทียน พวกข้าแค่ต้องการหัวของเจ้า เจ้าจะให้องครักษ์ของเจ้ามารับเคราะห์ไปด้วยเพื่อเหตุใดกัน เพียงแค่เจ้ายอมให้พวกข้าจัดการเสียดีๆ พวกข้าจะปล่อยคนพวกนี้ไป ยาแก้พิษข้าก็ยกให้ได้!”
เจวี่ยซายืนเคียงข้างเม่ยซา คนหนึ่งชุดแดงคนหนึ่งชุดดำ ช่างดูเข้ากันยิ่งนัก เพียงแต่ชายในชุดดำนั้นอัปลักษณ์หาใดเปรียบ แต่หญิงชุดแดงนั้นงดงามมิใช่น้อย
ส่วนชายที่ชื่อหลงเจ๋อจิ่งเทียนถึงแม้จะบาดเจ็บหนัก แต่เขาก็ยังยืนอย่างผ่าเผย แม้ใบหน้าจะซีดขาว แต่รอบตัวเขาปกคลุมไปด้วยความเย็นชา จนไม่มีผู้ใดกล้าที่จะเข้าใกล้
“ข้าอยากรู้นัก เป็นใครที่ต้องการสังหารข้า” หลงเจ๋อจิ่งเทียนพูดออกมาอย่างช้าๆ น้ำเสียงทุ่มต่ำน่าหลงใหล ไร้ซึ่งความสั่นสะท้านจากเหตุการณ์ตรงหน้า
“ฮ่าๆ!” เม่ยซาราวกับว่าได้ฟังเรื่องตลกขบขัน “หลงเจ๋อจิ่งเทียน รอเมื่อเจ้าลงนรก ยมบาลจะบอกเจ้าเอง ตายเสียเถอะ!”
ร่างของเม่ยซากลายเป็นกลุ่มควันสีดำ เป้าหมายของนางคือโจมตีทรวงอกของหลงเจ๋อจิ่งเทียน
ความเร็วของเขา แม้แต่ลู่หยวนไม่สามารถยับยั้งทัน
“ท่านอ๋อง!” เสียงตะโกนของลู่หยวนแฝงไปด้วยความสิ้นหวัง เขาทำได้เพียงจ้องมองดาบของเม่ยซาที่ปักลงบนอกของหลงเจ๋อจิ่งเทียน
“เคร้ง”
ทันใดนั้น กลุ่มควันสีขาวก็ม้วนรัดดาบของเม่ยซา “เคร้งๆ” ดาบที่โดนกลุ่มควันขาวห่อหุ้มแตกหักจนกระจัดกระจาย ตามมาด้วยเสียงกรีดร้อง และกลุ่มคนชุดดำที่ล้มลงไปสามคน
“เจ้าเป็นใคร”
เม่ยซาโดนซัดกระเด็น ถอยหลังหลายก้าวถึงจะยืนได้อย่างมั่นคง เขาจ้องมองไปยังหญิงสาวชุดขาวอย่างตกตะลึง แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง นางสามารถซัดเขากระเด็นได้อย่างง่ายดาย หญิงสาวคนนี้เป็นใครกันแน่
“พวกเจ้า ทำลายความสงบของข้า”
หญิงสาวชุดขาวใช้นิ้วมือสางผมยาวอันเปียกโชกอย่างเกียจคร้าน นิ้วมือสางผ่านพร้อมด้วยควันขาว เส้นผมก็พลันแห้งสนิท ผมนิ่มสยายลงบนไหล่ ทิ้งตัวลงไปจนถึงข้อเท้า
ภาพนี้ ทำเอาทุกคนในที่นั้นต่างก็รู้สึกแปลกประหลาด แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าของนาง เสียงน้ำลายที่หยดลงพื้นกลับบ่งบอกได้ดีว่าแท้จริงแล้วนั้นพวกเขาคิดเช่นไร
“ลูกพี่ นี่มันสาวงาม!”


ตอนที่ 6 ลูกพี่ลูกน้องครอบครัวสุขสันต์
เมื่อเห็นท่าทางลำพองใจของมู่หรงซินเหลียน มุมปากของมู่หรงชีชีก็พลันกระตุกขึ้น นางนี่ช่างเหมาะสมกับที่เป็นคนเจ้าบทบาทจริงๆ หากมู่หรงชิงเหลียนยังคงเลือดร้อนเช่นนี้ สักวันก็คงจะพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของมู่หรงซินเหลียนแน่
มู่หรงชีชีเอามือกุมหน้าอก แต่ดวงตาของเธอกลับมองเหตุการณ์สนุกตรงหน้า ทันใดนั้นเธอก็รับรู้ได้ถึงสายตาหนึ่งที่มองมาที่เธออย่างค้นหา เช่นนั้นเธอจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง จึงเห็นว่าเขาคือหลี่อวิ๋นชิง
ชายหนุ่มผู้นี้ งดงามมากจริงๆ!
ผมดำสลวยถูกทัดไว้ที่หลังหูอย่างลวกๆ เส้นผมด้านหลังถูกรวบไว้และปักด้วยปิ่นไผ่อย่างง่ายๆ ชุดสีเขียวขนนกกระเต็นยิ่งทำให้ร่างสูงดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ดวงตาของเขาคู่นั้นช่างอ่อนโยนดุจสายลมในฤดูใบไม้ผลิเดือนห้า แค่เพียงได้มองผ่าน ก็อบอุ่นไปถึงหัวใจ
แต่ความอ่อนโยนนั้นก็เปรียบเสมือนใบมีดแหลมคม ในสายตาอ่อนโยนดุจสายน้ำของเขา เธอมองเห็นความเย็นชาที่ซ่อนอยู่ บุรุษเช่นนี้ ภายนอกดูเหมือนอ่อนโยนเห็นอกเห็นใจผู้อื่น แต่ความจริงแล้วเขาช่างเย็นชาไร้หัวใจ และเป็นคนที่ไม่ควรไปยุ่งด้วยมากที่สุด
สบตาแค่เพียงครั้งเดียว หลี่อวิ๋นชิงก็ถูกมู่หรงชีชีจัดไว้ในกลุ่มคนที่ไม่มีทางจะคบค้าสมาคมด้วย สำหรับบุรุษที่ภายนอกดูอ่อนโยนแต่จิตใจเย็นชาเช่นนี้ เธอไม่ค่อยจะถูกชะตาเสียเท่าไหร่
เมื่อรับรู้ถึงสายตาของหลี่อวิ๋นชิงที่มองมาอย่างสำรวจ มู่หรงชีชีก็หลบสายตาของเขา มือกุมหน้าอก ไอออกมาเบาๆ ราวกับว่าแรงถีบนั้นหนักหนาเสียจนเธอจะเป็นอะไรเอาได้ และเสียงไอของเธอยังส่งผลให้เหตุการณ์กระอักกระอ่วนตรงหน้าถูกทำลายลง มู่หรงไท้ถึงได้มองเห็นเธอที่หน้าซีดเผือด
สำหรับมู่หรงไท้แล้ว บุตรสาวอย่างมู่หรงชีชีเขาไม่ได้มีความรักหรือความรู้สึกอะไรให้มากมาย ชีวิตเขาไม่ได้มีอะไรให้เสียดายเป็นพิเศษ
เขาประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย เส้นทางการเป็นอำมาตย์ของเขาก็ได้รับการเลื่อนขั้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็สมรสกับคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลี่ หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของอณาจักรยศถาบรรดาศักดิ์ของเขาก็ยิ่งเพิ่มพูนเป็นเท่าทวี ตอนนี้ฐานันดรของเขาสูงส่ง บุตรสาวคนโตก็เป็นถึงกุ้ยเฟย สำหรับเขาเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
หากจะมีสิ่งใดที่เป็นดั่งเม็ดทรายในดวงตาของเขา ขัดตาขัดใจเขา ก็คงจะเป็นบุตรสาวคนที่สาม มู่หรงชีชี
แผ่นดินซีฉียกย่องผู้มีวรยุทธ์ ไม่ว่าจะเป็นบุรุษหรือสตรี ผู้ใหญ่หรือเด็ก สูงส่งเช่นราชวงศ์หรือต่ำต้อยเช่นชาวบ้านธรรมดา ต่างก็ฝึกวรยุทธ์กันทั้งนั้น อีกทั้งยังภาคภูมิใจในวรยุทธ์ของตน บรรพบุรุษของฮ่องเต้ที่เป็นผู้สร้างอาณาจักรแห่งนี้ก็ใช้การต่อสู้สยบใต้หล้า สามารถเรียกได้เลยว่าวรยุทธ์คือจิตวิญญาณของราษฎรในดินแดนซีฉี
แผ่นดินซีฉีแห่งนี้ไม่ว่าจะยากดีมีจนเช่นไร หากมีวรยุทธ์สูงส่งก็จะได้รับความเคารพจากผู้อื่น และจะเจริญก้าวหน้าได้อย่างง่ายดาย
มู่หรงไท้ถึงแม้จะเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น แต่เขาก็ยังพอมีวรยุทธ์อยู่บ้าง ภรรยาทุกคนก็มีความสามารถ บุตรทุกคนต่างก็มีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้
เดิมทีชีวิตของเขาควรจะสมบูรณ์แบบเช่นนี้ต่อไป แต่สวรรค์เล่นตลก กลับมีมู่หรงชีชีที่เกิดมาผิดพ่อผิดแม่
ถ้าจะพูดให้ถูกต้อง มู่หรงชีชีเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ ตั้งแต่การทดสอบเมื่อนางอายุได้หนึ่งขวบ มีพระสงฆ์ตรวจออกมาว่านางไม่สามารถฝึกวรยุทธ์ได้ มู่หรงไท้เองก็ไม่คาดหวังอะไรในตัวบุตรสาวคนนี้แล้ว
ต่อให้เป็นสตรี หากไม่สามารถฝึกวรยุทธ์ได้ ก็เป็นได้แค่เครื่องมือที่ใช้ตอบสนองต่อความต้องการของบุรุษ เป็นได้เพียงสตรีที่ไร้ค่าไร้ประโยชน์เท่านั้น
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มู่หรงไท้ก็ทิ้งให้มู่หรงชีชีใช้ชีวิตอยู่บนเรือนอันห่างไกล ไม่สนใจใยดี ต่อให้รู้ดีแก่ใจว่านางไม่ได้เป็นคนขโมย มันจะต้องมีอะไรมากกว่าที่เห็น ถึงแม้นางจะเป็นบุตรสาวสายตรงก็ไร้ประโยชน์
สำหรับมู่หรงไท้แล้ว เลี้ยงสุนัขยังสามารถใช้ให้เฝ้าบ้านได้ แต่มู่หรงชีชีกลับไม่สามารถทำประโยชน์อันใดให้แก่ตระกูลได้เลย แม้แต่สุนัขยังมีประโยชน์กว่านางเสียอีก
ตอนนี้มู่หรงชีชีที่ถูกเขาส่งไปอยู่สำนักแม่ชีมาห้าปีได้กลับมาจวนอำมาตย์เป็นเวลากว่าสามวันแล้ว ตั้งแต่นางกลับมาจนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่เคยเห็นนางเลยสักครั้ง
เมื่อมีโอกาสเช่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะสำรวจบุตรสาวคนนี้อย่างละเอียดสักครั้ง
ผิวพรรณขาวผ่อง คิ้วเรียวยาว ดวงตาไม่ได้กลมโต สันจมูกก็ไม่ได้โด่ง รูปปากไม่หนาไม่บาง ริมฝีปากซีดไปเสียหน่อย ไม่นับว่าเป็นสาวงามอะไร แค่พอดูได้ก็เพียงเท่านั้น
เมื่อพูดเรื่องรูปร่างหน้าตา มู่หรงไท้ก็หล่อเหลามิใช่น้อย ฮูหยินหลี่ชิวสุ่ยเมื่อก่อนก็เป็นถึงหนึ่งในสองสาวงามที่สุดของเมืองหลวง
มู่หรงเสวี่ยเหลียนบุตรสาวคนโตของเขา ตอนนี้ก็เป็นถึงกุ้ยเฟย ก่อนหน้าที่นางจะเข้าวัง นางก็มีสมญานามเป็นถึง “หญิงสาวที่งดงามที่สุดในเมืองหลวง” ตอนนี้มู่หรงซินเหลียนบุตรสาวคนรองของเขา ก็ได้รับสมญานี้อีกคน ส่วนมู่หรงชิงเหลียนบุตรสาวคนเล็กของเขา ถึงแม้จะยังเยาว์วัยแต่ก็งดงามมิใช่น้อย แม้กระทั่งบุตรชายคนเดียวของเขาอย่างมู่หรงจวิ้น ก็หล่อเหลาพอควร
จะมีก็เพียงแต่มู่หรงชีชีที่เหมือนกับว่าไม่ได้รับกรรมพันธุ์ดีๆ มากจากพวกเขาเลย ในตระกูลที่มีแต่คนที่รูปร่างหน้าตางดงาม นางก็เปรียบเสมือนต้นหญ้าธรรมดาในหมู่ดอกไม้งาม
แต่เดิมมู่หรงไท้คิดว่าห้าปีมานี้นางจะมีความเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่เมื่อได้เห็นรูปลักษณ์ของนางแล้ว ความไม่ชอบใจก็พลันผุดขึ้นมาอีกครั้ง
สำหรับเขานั้น บุตรสาวคนที่สามที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้ บางครั้งก็เป็นดั่งไฝที่อยู่บนจมูกของสาวงาม ทำลายรูปลักษณ์อันสวยงามลงเสียหมด บางครั้งก็เปรียบดั่งก้างปลาที่ติดอยู่ที่คอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ช่างทำให้คนรำคาญเสียจริง
“เจ้ามายืนซื่อบื้ออยู่ตรงนี้ทำไม” ไฟโทสะภายในใจของมู่หรงไท้ไม่รู้จะไปลงที่ใคร เขาก็หันไปเห็นมู่หรงชีชีพอดี เช่นนั้นก็เอาความโกรธแค้นทุกอย่างมาลงที่นาง “เพิ่งจะกลับมา ข้างนอกก็มีแต่คนพูดถึงข่าวลือเสียๆ หายๆ เสียแล้ว ทั้งหมดมันก็เป็นเพราะเจ้าทั้งนั้น!”
มู่หรงไท้ไม่คิดจะซักถามว่าใครถูกใครผิดก็ตำหนิมู่หรงชีชีทันที ทำให้นางรู้สึกว่า “ช่างไม่ยุติธรรม” ซู่เยว่พยุงนางขึ้นมา นางก็ยืนอย่างระมัดระวัง ก้มหน้าลงจนชิดหน้าอก ไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว แสดงราวกับว่านางคือลูกแกะน้อยที่ไร้เดียงสา
“ท่านอาเขย นี่คือเรือนของนาง นางก็ควรจะอยู่ที่นี่ถึงจะถูก”
มู่หรงชีชีกำลังคิดว่าจะยืนเป็นใบ้ไม่พูดอะไร แต่ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านข้าง พูดช่วยเธอขึ้นมา เมื่อเธอเงี่ยหูฟัง ก็พบว่าเขาคือหลี่อวิ๋นชิง คิดไม่ถึงเลยว่าคนๆ นี้จะพูดช่วยเธอ ช่างน่าแปลกใจเสียจริง ถึงแม้เธอกับเขาจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เขามีศักดิ์เป็นพี่ชาย แต่ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาก็ธรรมดามาก ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ
เมื่อเห็นว่าหลี่อวิ๋นชิงพูดขึ้นมา มู่หรงไท้ก็ทำได้แค่ยิ้มเจื่อนๆ “อ้อ ใช่แล้ว ที่นี่คือสวนชุ่ยจู่ของลูกสาม”
ถึงแม้ว่าหลี่อวิ๋นชิงจะเป็นบุตรของพี่ชายของหลี่ชิวสุ่ย ถือเป็นรุ่นลูกเขาเสียด้วยซ้ำ แต่หลี่อวิ๋นชิงก็คือบุตรชายคนโตของหลี่ขุยประมุขตระกูลหลี่คนปัจจุบัน เป็นผู้ที่มีความสามารถโดดเด่นในบรรดาหนุ่มสาวรุ่นใหม่ และเป็นว่าที่ประมุขคนต่อไปของตระกูลหลี่ เมื่อเขาพูดออกมาแล้ว มู่หรงไท้ก็จำเป็นต้องไว้หน้าเขา
“ไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าอย่างน้องสาวของข้าจะอาศัยอยู่ในสถานที่เช่นนี้” หลี่อวิ๋นชิงมองไปรอบๆ สวนชุ่ยจู๋ สภาพเก่าๆ โทรมๆ ของที่นี่ แสดงให้เห็นว่าได้ว่ามู่หรงชีชีนั้นไม่เป็นที่โปรดปรานในจวนอำมาตย์แห่งนี้เพียงใด
หากเป็นยามปกติ หลี่อวิ๋นชิงไม่มีทางที่จะพูดช่วยเหลือมู่หรงชีชีแน่ แต่เมื่อครู่ที่เขาได้สบตากับนาง เขากลับเห็นสายตาของนางที่แฝงไปด้วย “ความสนุก” ราวกับว่าน้องสาวของเขาคนนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้นเขาก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยเหลือ
“เท่าที่ข้ารู้มา เหมือนว่าน้องหญิงเพิ่งจะได้กลับมาที่นี่ นางแค่เพิ่งกลับมา ข้างนอกกลับมีข่าวลือมากมาย ข้าคิดว่าคงมีคนอิจฉาริษยานางที่กำลังจะเสกสมรสเป็นชายาของจิ้งอ๋อง ถึงได้ปล่อยข่าวเหล่านั้นออกมา ท่านอาเขย ข่าวลือน่าจะเป็นคนในจวนอำมาตย์เองที่ปล่อยออกไป ข้าคิดว่าท่านน่าจะตรวจสอบเสียหน่อยว่า ใครหน้าไหนกันแน่ที่มันกล้ามารังแกน้องสาวของข้า”
คำพูดของหลี่อวิ๋นชิงมีความนัยอยู่หลายชั้น ชั้นแรกคือมู่หรงชีชีเพิ่งจะกลับมา ยังไม่มีโอกาสออกไปข้างนอกด้วยซ้ำ ข่าวลือทั้งหลายนั้นมีคนตระเตรียมไว้ใส่ร้ายนางอย่างแน่นอน ส่วนชั้นที่สองคือคนที่ปล่อยข่าวลือนั้นอิจฉามู่หรงชีชีที่เป็นว่าที่พระชายาของจิ้งอ๋อง นี่มันคือการทำลายชื่อเสียงนางอย่างชัดเจน ชั้นที่สามคือ ต่อให้มู่หรงชีชีจะไม่ดีเช่นไร มารดาของนางก็ยังเป็นฮูหยินใหญ่ เป็นบุตรสาวคนโตแห่งตระกูลหลี่ เบื้องหลังของนางยังมีตระกูลหลี่
ความนัยที่หลีอวิ๋นชิงต้องการจะสื่อ มู่หรงไท้นั้นเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง เขาแค่นึกไม่ถึงว่ามู่หรงชีชีจะไปเข้าตาหลี่อวิ๋นชิง ทำให้เขามาปกป้องนางถึงเพียงนี้


ตอนที่ 7 ผู้หญิงสี่คนดั่งละครหนึ่งเรื่อง
แต่ในเมื่อที่นี่คือตระกูลมู่หรง เขาจะสั่งสอนบุตรสาวของตนเองเช่นไร หลี่อวิ๋นชิงก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาก้าวก่าย
คิดได้เช่นนั้น มู่หรงไท้ก็หันไปมองมู่หรงชีชีอีกครั้ง คาดไม่ถึงว่าไม่เจอกันห้าปี นางจะรู้จักการฟ้องคนอื่นเสียแล้ว ที่หลี่อวิ๋นชิงพูดเช่นนี้ หรือจะเป็นเพราะนางไปพูดอะไรต่อหน้าคนในตระกูลหลี่กัน?
มู่หรงชีชียังคงแสดงท่าทางเป็นคนหัวอ่อนขี้กลัว มู่หรงไท้ยิ่งมองก็ยิ่งโกรธ หากไม่ใช่เพราะหลี่อวิ๋นชิงยังยืนอยู่ตรงนี้ เขาก็คงอดไม่ได้ที่จะถีบคนไร้ประโยชน์อย่างนางให้คว่ำ
นอกจากจะไร้รูปลักษณ์อันงดงามแล้ว นางยังไร้ซึ่งความสามารถอีกด้วย คนอย่างเขาจะมีบุตรสาวเช่นนี้ได้อย่างไร มันช่างน่าอับอายขายหน้าจริงๆ
ในตอนแรกที่มู่หรงซินเหลียนได้ฟังคำพูดของหลี่อวิ๋นชิงนั้น นางก็มีความหวั่นเกรงอยู่บ้าง นึกว่าเรื่องที่นางสั่งให้เฟ่ยชุ่ยทำจะโดนจับได้เสียแล้ว แต่เมื่อผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่อวิ๋นชิงกลับไม่ได้พูดอะไรออกมา มู่หรงไท้ก็ไม่มีการซักถาม นางถึงได้โล่งอกไปเปราะหนึ่ง
ดูแล้วท่านพ่อก็ไม่ได้ใส่ใจมู่หรงชีชีเสียเท่าไหร่นัก เห็นไหมเล่า คนไร้ประโยชน์ก็ยังเป็นคนไร้ประโยชน์อยู่วันยังค่ำ ทำประโยชน์ให้แก่ตระกูลไม่ได้ ก็ไม่แปลกที่ท่านพ่อจะไม่สนใจใยดี
สิ่งที่หลี่อวิ๋นชิงพูดมา มู่หรงไท้ยังไม่ทันได้แสดงจุดยืนของตนเอง ก็ได้ยินเสียงร้องห่มร้องไห้ลอยเข้ามาเสียแล้ว สตรีแต่งกายสวยหยาดเยิ้มสองนางร่ำไห้รำพัน “บุตรสาวข้า” บุกเข้ามาในสวนชุ่ยจู่
“ชิงเอ๋อร์ เหตุใดใบหน้าลูกถึงได้เป็นเช่นนี้” หลิวเยียนจือส่ายหัวที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับเงินทอง มือของนางก็ช้อนใบหน้าของมู่หรงชิงเหลียนมาไว้ตรงหน้า “ใครกันที่มันใจดำอำมหิตลงมือกับลูกอย่างโหดร้ายขนาดนี้ ต้องการจะทำให้เจ้าเสียโฉมเชียวหรือ”
หลิวเยียนจือเพิ่งจะเริ่มร่ำไห้คร่ำครวญ เจิ้งหมิ่นที่อยู่อีกข้างก็โอบกอดมู่หรงซินเหลียนเริ่มร่ำรำพันขึ้นมาบ้างเช่นกัน “ซินเอ๋อร์ ซินเอ๋อร์ของข้า เหตุใดลูกถึงบาดเจ็บขนาดนี้เล่า สิ่งที่สำคัญที่สุดของสตรีก็คือใบหน้า เป็นผู้ใดที่มันอิจฉาริษยาในรูปลักษณ์งดงามของเจ้า ใครกันที่มันโหดร้ายขนาดนี้ คิดจะทำให้เจ้าเสียโฉม โธ่! ซินเอ๋อร์ของข้าช่างน่าสงสารนัก ”
เพราะนางสองคน สวนชุ่ยจู๋จึงได้ครึกครื้นขึ้นมา
หลิวเยียนจือโอบไหล่ของมู่หรงชิงเหลียนพามาอยู่ตรงหน้ามู่หรงไท้ ให้เขาได้เห็นรอยแส้บนใบหน้าของมู่หรงชิงเหลียน “ท่านพี่ ดูหน้าของชิงเอ๋อร์สิเจ้าคะ นางจะต้องเข้าร่วมการแข่งขันของสำนักนะเจ้าคะ แล้วนางโดนทำร้ายจนกลายเป็นเช่นนี้ ถึงเวลาจะมีหน้าออกไปพบปะผู้คนได้เช่นไร”
หลิวเยียนจือเป็นสตรีที่งดงามมีเสน่ห์ ถึงแม้จะมีลูกมาแล้วสองคน อายุของนางก็สามสิบหกแล้ว แต่ผิวพรรณของนางก็ยังอ่อนเยาว์ ใบหน้างดงามชวนหลงใหล มือของนางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตา แต่สายตากลับมองไปยังมู่หรงซินเหลียนอย่างโกรธแค้น
“ท่านพี่ ถ้าชิงเอ๋อร์เป็นอะไรขึ้นมา น้องก็คงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้”
เมื่อเห็นหลิวเยียนจือ “คนทำผิดรีบฟ้องก่อน” เจิ้งหมิ่นก็ไม่ยอมน้อยหน้า ลากตัวของมู่หรงซินเหลียนเข้าไปให้มู่หรงไท้ได้ดูใบหน้าที่มีรอยแผลจากดาบอ่อนของนาง
เมื่อเทียบกับหลิวเยียนจือที่สวยสง่าแล้ว รูปร่างแบบบางของเจิ้งหมิ่นก็เปรียบดั่งหยกงามในครอบครัวเล็กๆ ดูน่าทะนุถนอม ยิ่งนัยน์ตาดอกท้อของนางที่กำลังน้ำตาคลอเบ้า เพียงแต่สบตา ก็อดไม่ได้ที่จะใจเต้น
“ท่านพี่ ซินเอ๋อร์เป็นถึงสาวงามที่สุดของเมืองหลวง มีคุณชายตระกูลขุนนางตั้งเท่าไหร่ที่ชื่นชอบบุตรสาวของเรา แล้วยังมีบุรุษจากตระกูลเศรษฐีอีกตั้งเท่าไหร่ที่อยากตบแต่งนางเข้าตระกูล แต่ตอนนี้กลับต้องมาเสียโฉม สวรรค์ช่างใจร้ายกับซินเอ๋อร์ยิ่งนัก ต่อไปนางจะมีชีวิตอยู่ได้เยี่ยงไร ท่านพี่! ท่านต้องให้ความยุติธรรมกับพวกเรานะเจ้าคะ”
บุตรสาวสองคน ภรรยาอีกสองคน พวกนางสี่คนร้องไห้รำพันจนแยกไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร มันช่างหนวกหูเสียจนมู่หรงชีชีต้องขมวดคิ้ว หากรู้ว่ามันจะทำให้พวกนางคร่ำครวญเสียงดังหนวกหูขนาดนี้ เธอคงไม่ยุแยงให้นางสองคนตีกันหรอก
ท่าทางรำคาญของมู่หรงชีชีตกอยู่ในสายตาของหลี่อวิ๋นชิง กลับรู้สึกว่ายิ่งน่าสนใจ นางเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ด้วย
ภรรยาสองคนร่ำไห้จะเป็นจะตาย ขอให้เขาคืนความยุติธรรมให้กับพวกนาง ทำให้เขายิ่งปวดหัว จะหน้ามือหลังมือมันก็เนื้อทั้งนั้น บุตรสาวสองคน คนหนึ่งก็ความสามารถสูงส่ง อีกคนก็งดงามเป็นหนึ่ง ยามปกติแล้วความสัมพันธ์ของพวกนางก็ไม่ได้ย่ำแย่ขนาดนี้ แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดถึงได้ลงมือกันรุนแรงเช่นนี้
ไม่ว่ามู่หรงไท้จะครุ่นคิดเท่าไหร่เขาก็คิดไม่ออกว่าเป็นเพราะเหตุใด อีกทั้งเสียงร่ำรำพันอันหนวกหูของพวกนาง แล้วยังมีหลี่อวิ๋นชิงยืนกอดอกดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ ยิ่งทำให้ไฟโทสะในใจเขาโหมกระหน่ำ “พอได้แล้ว! เลิกคร่ำครวญเสียที ไม่ขายหน้าแขกหรืออย่างไร กลับไปให้หมด! ”
หลิวเยียนจือกับเจิ้งหมิ่นสะดุ้งตกใจเพราะเสียงตะโกนของมู่หรงไท้ เมื่อดูออกว่าเขากำลังโกรธจัด นางสองคนซึ่งอยู่กับมู่หรงไท้มานานก็เริ่มสงบเสงี่ยมกันอย่างทันที เช็ดน้ำตาแล้วลากบุตรสาวของตนเองให้ออกจากสวนชุ่นจู๋ไป
ขณะที่เจิ้งหมิ่นเดินออกไปนั้น นางก็ใช้สายตาน้อยอกน้อยใจมองไปยังมู่หรงไท้ แต่หลิวเยียนจือกลับเลิกทวงความเป็นธรรมให้แก่บุตรสาว ส่งสายตาออดอ้อนไปให้มู่หรงไท้ “ท่านพี่ วันนี้น้องตุ๋นซุปไก่ดำไว้ให้ท่านพี่ด้วยนะเจ้าคะ ค่ำนี้ท่านพี่ต้องมาหาน้องนะเจ้าคะ”
หากไม่ติดว่ายังมีคนอื่นอยู่ด้วย มู่หรงชีชีคงจะกอดกระโถนอ้วกไปแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่ในจวนอำมาตย์แห่งนี้ หลิวเยียนจือจะเป็นรองแค่ฮูหยินใหญ่ สตรีเช่นนี้นี่ “จัดจ้าน”จริงๆ
รอเมื่อทุกคนเดินออกไปหมดแล้ว มู่หรงไท้ก็มองมู่หรงชีชีด้วยสายตาเย็นเยียบ “เจ้าอยู่ให้มันสงบเสงี่ยมเสียหน่อย แค่เพิ่งกลับมาก็สร้างปัญหามากมายเสียแล้ว กักบริเวณให้เจ้าสำนึกผิดเป็นเวลาหนึ่งเดือน ไม่ว่าที่ไหนก็ห้ามไป อย่าทำให้ข้าต้องอับอายผู้คน หึ!”
มู่หรงไท้ไม่สนใจว่าหลี่อวิ๋นชิงจะยังอยู่หรือไม่ เขาสะบัดแขนเสื้อ ก้าวยาวๆ เดินออกจากสวนชุ่ยจู๋ตรงไปทางที่เรือนโอ่วเซียงตั้งอยู่ ตอนนี้สิ่งที่เขากังวลที่สุดคือใบหน้าของมู่หรงซินเหลียนจะเสียโฉมหรือไม่
บุตรสาวคนนี้เป็นถึงหญิงงามที่สุดในเมืองหลวง เขายังคาดหวังให้นางได้เข้าวัง ถึงเวลานั้นเขาจะมีบุตรสาวที่เป็นชายาของฮ่องเต้ถึงสองคน นี่มันยิ่งกว่ามีเกียรติยศเสียอีก
ท่าทางรีบร้อนจากไปของมู่หรงไท้ ทำให้มู่หรงชีชีสิ้นหวังกับบ้านหลังนี้อย่างสิ้นเชิง ดูเหมือนว่ามู่หรงไท้จะไม่มีความรู้สึกใดใดให้กับบุตรสาวคนที่สามคนนี้เสียเลย หากไม่ใช่เพราะว่าเธอรับปากท่านพ่อบุญธรรมไว้แล้วว่าจะคอยดูแลเขาคนนั้นไม่ให้เป็นอะไรไป ป่านนี้เธอคงออกไปท่องยุทธภพ คงไม่มาจมปลักเป็นคุณหนูสามอยู่ที่นี่หรอก
“ซูเหมย ซู่เยว่ ลำบากพวกเจ้าจัดการเก็บกวาดที่นี่ให้เรียบร้อย อะไรที่ใช้ไม่ได้ก็ทิ้งเสียให้หมด แต่ไม่ต้องไปหาอะไรมาเพิ่มเติมอีก ถ้าครั้งหน้าโดนพังอีกจะได้ไม่ต้องมาลำบากทิ้งอีก” ต้องมารับมือกับสตรีสี่คนนั้น มู่หรงชีชีก็เริ่มที่จะเหนื่อยเสียแล้ว หันกลับไปมองหลี่อวิ๋นชิง เธอก็ขี้เกียจแสดงแล้ว “ท่านพี่ ท่านก็ตามสบายเลยนะ ข้าขอไปนอนพักหน่อย”
“ไม่แสดงต่อแล้วหรือ” หลี่อวิ๋นชิงแปลกใจในความตรงไปตรงมาของนาง สาวน้อยคนนี้เมื่อครู่ในแววตามีแต่ความขี้กลัว แต่ยามนี้กลับมีความเกียจคร้านเหมือนแมวน้อย บางครั้งถึงจะมีแววตาแพรวพราว แสดงให้เห็นว่าแท้จริงแล้วนางเป็นคนเช่นไร นี่คงจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของนาง
“ท่านพี่เป็นคนฉลาด ให้ข้าไปเสแสร้งแสดงต่อหน้าคนฉลาดอย่างท่าน มันออกจะน่าขำไปเสียหน่อย”
บนโลกนี้มีคนอยู่ประเภทหนึ่ง คนพวกนี้ราวกับว่าได้รับความโปรดปรานจากเบื้องบน พวกเขามีชาติกำเนิดที่สูงส่ง ฉลาดหลักแหลม ไม่ว่าใครจะเสแสร้งแสดงได้ดีเพียงใด พวกเขาก็รู้อยู่ดีว่าภายใต้หน้ากากนั้นแท้จริงเป็นเช่นไร
หลี่อวิ๋นชิงก็จัดอยู่ในกลุ่มคนประเภทนี้พอดี
ในเมื่อเขาดูออกแล้ว เธอก็เปิดเผยตัวตนเสียดีกว่า จะได้ไม่เป็นตัวตลก ถูกเขามองมาอย่างขบขัน ยังหลงตัวเองคิดว่าเก่งนักหนา
“หากท่านอาได้มาเห็นความเปลี่ยนแปลงของน้องหญิง คงจะดีใจมาก” หลี่อวิ๋นชิงเผยรอยยิ้มออกมา เข้ามองไม่ผิดจริงๆ แววตาของสาวน้อยคนนี้เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ดูเกียจคร้านดั่งแมวน้อย ไม่สิ เหมือนเสือดาวที่ดื้อรั้นไม่เชื่อฟังใครต่างหาก
ดูเหมือว่าชีวิตเขาจะไม่น่าเบื่ออีกต่อไปแล้ว


ตอนที่ 5 คุณหนูรองคือนักแสดงมืออาชีพ
มู่หรงซินเหลียนที่เดิมทีกำลังจะยั้งมือ แต่เมื่อนางเอามือไปแตะที่ใบหน้า ก็สัมผัสได้ถึงความอุ่นของเลือด หน้าของนางเลือดไหลอย่างนั้นหรือ ความโกรธของนางนั้นยากเกินจะบรรยาย รอยบวมจากแส้บนหน้ามู่หรงชิงเหลียนเพียงแค่ทายาก็หาย แต่แผลบนใบหน้านางนี่สิ ถ้าหากทิ้งรอยแผลเป็นไว้ นั่นหมายความว่านางต้องเสียโฉมเลยนะ
เพียงแค่คิดได้ว่ามู่หรงชิงเหลียนไม่เห็นแก่ความเป็นพี่น้อง รู้ทั้งรู้ว่านางห่วงเรื่องรูปลักษณ์มากที่สุด แต่ก็ยังจะทำให้นางเสียโฉม นางเองก็จะไม่ออมมืออีกต่อไป
มู่หรงซินเหลียนเริ่มเอาจริงขึ้นมาเสียแล้ว มู่หรงชิงเหลียนเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า เปล่งเสียงฮึดฮัดออกมา นางก็จะเอาจริงบ้าง ในเมื่อมู่หรงซินเหลียนทำให้ใบหน้าของนางมีแผล นางก็จะทำให้มู่หรงซินเหลียนเสียโฉมบ้าง
 “เคร้ง เคร้ง” นางสองคนใช้สวนชุ่ยจู๋ของมู่หรงชีชีเป็นสนามประลองไปเสียแล้ว พวกนางไปถึงที่ใด ที่นั่นก็พังลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี
“อย่านะ! สวนชุ่ยจู๋ของข้า! พวกเจ้าหยุดได้แล้ว!”
เสียงคร่ำครวญของมู่หรงชีชีลอยมาเข้าหูพวกนางไม่หยุด ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งรำคาญ ยิ่งทำให้พวกนางลงมือกันรุนแรงขึ้นไปอีก สวนก็โดนพังหนักมากกว่าเดิม
อีกฟากหนึ่ง มู่หรงชีชีเพิ่งจะแยกเฟ่ยชุ่ยและเจินจูออกจากกันได้อย่างยากลำบาก “พวกเจ้ารีบไปห้ามนางสองคนสิ บอกพวกนางให้หยุดตีกันได้แล้ว!”
สภาพของมู่หรงชีชีในตอนนี้ช่างน่าสงสารยิ่งนัก สีหน้าท่าทางก็แสดงออกมาได้อย่างไม่มีที่ติ เฟ่ยชุ่ยและเจินจูได้เห็นก็รู้สึกไม่พอใจ ในใจก็คิดว่าคุณหนูสามนี่ช่างไม่เอาไหนเสียจริงๆ
“คุณหนูสามเจ้าคะ เรื่องของนายจะให้บ่าวอย่างข้าเข้าไปยุ่งได้อย่างไร” เฟ่ยชุ่ยถลึงตาใส่เจินจู จัดผมจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “คุณหนูก็ยืนให้ห่างๆ เสียหน่อย มีดดาบมันไม่มีตา ระวังจะเจ็บตัวเอานะเจ้าคะ”
“ตะ…แต่ว่า ปล่อยให้พวกนางตีกันอย่างนี้ ข้ากลัวว่าถ้าท่านพ่อรู้เข้าจะต้องโกรธแน่ๆ” มู่หรงชีชีก้มหน้าลง มือเล็กๆ ของนางดึงผ้าเช็ดหน้าบิดไปมา “หากท่านพ่อไต่ถามขึ้นมา ถึงเวลานั้นพวกเจ้าจะโดนลงโทษไปด้วยนะ”
เพียงคำพูดที่เอ่ยออกไปอย่างสุภาพของมู่หรงชีชี แต่เมื่อเฟ่ยชุ่ยและเจินจูได้ฟัง พวกนางกลับฉุกคิดขึ้นมาได้
ใช่สิ วันนี้คุณหนูรองกับคุณหนูสี่ทะเลาะกันหนักขนาดนี้ อย่างไรเสียมู่หรงไท้ก็ไม่มีทางต่อว่าคุณหนูทั้งสอง แต่ความรับผิดชอบทั้งหมดจะตกอยู่ที่บ่าวเช่นพวกนาง ถึงเวลานั้นคนที่จะลำบากก็คือตัวพวกนางเอง
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เฟ่ยชุ่ยกับเจินจูก็เดินออกจากสวนชุ่ยจู๋ตามๆ กันไป เพื่อรีบไปตามคนมาช่วย นางสองคนรีบร้อนเสียจนไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มไม่ปกติที่มุมปากของมู่หรงชีชี
“ซูเหมย ซู่เยว่ ดูต้นทางดีๆ”
คำสั่งสั้นๆ ของมู่หรงชีชี แต่ซูเหมยและซู่เยว่กลับรู้ดีว่าคุณหนูกำลังจะแกล้งคน เช่นนั้นจึงรีบดูต้นทางให้นางทันที ดีที่สวนชุ่ยจู๋ค่อนข้างจะห่างไกล อีกทั้งมีนางสองคนดูอยู่ ตอนนี้เฟ่ยชุ่ยกับเจินจูก็ออกไปแล้ว ที่นี่ก็เหลือแค่เพียงห้าคนเท่านั้น
มู่หรงซินเหลียนกับมู่หรงชิงเหลียนกำลังตีกันชุลมุุน ไม่มีเวลาที่จะมาสนใจมู่หรงชีชี ยิ่งไม่มีทีท่าจะรับรู้ถึงบรรยากาศรอบกายที่แปลกไปแม้แต่น้อย
เสียงแหลมเล็กถูกปล่อยออกมาจากริมฝีปากของมู่หรงชีชี เมื่อมู่หรงซินเหลียนและมู่หรงชิงเหลียนได้ยินเสียงของนาง พวกนางก็ราวกับว่าได้รับคำสั่ง ดวงตาของพวกนางค่อยๆ กลายเป็นสีแดง ความไม่พอใจและความริษยาทั้งหมดทั้งมวลที่มีต่อฝั่งตรงข้ามเปรียบดั่งฟืนชั้นดีที่จะทำให้เปลวไฟนั้นยิ่งโหมกระหน่ำ
“ลงมือเลย” มู่หรงชีชีเผยยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อหันไปดูอีกครั้ง ดวงตาของมู่หรงซินเหลียนกับมู่หรงชิงเหลียนก็กลับมาเป็นปกติเสียแล้ว แต่กระบวนท่าในการต่อสู้กลับหนักหน่วงยิ่งขึ้น ทุกกระบวนท่าล้วนแต่จะเอาชีวิตของอีกฝั่งให้ได้
ความอิจฉาริษยาความเกลียดชัง จุดเริ่มต้นของความชั่วร้ายทั้งหลาย! มู่หรงชีชีนั่งพิงเก้าอี้โยก มองดูสองคนที่กำลังรบราฆ่าฟันกันอย่างสุขสบายใจ
หากภายในใจของพวกเจ้าไร้ซึ่งความเคียดแค้น ก็จะไม่มีโอกาสให้ข้าได้ฉกฉวย ทุกอย่างที่พวกเจ้าเคยติดค้างร่างนี้ไว้ วันนี้พวกเจ้าก็จงชำระคืนให้หมดเสียเถอะ
มู่หรงไท้เดินเข้ามาอย่างรีบร้อน ยังไม่ทันที่จะถึงสวนชุ่ยจู๋ กลับได้น้ำยินเสียงอ่อนแอน่าสงสารของมู่หรงชีชีลอยออกมา “พี่รอง น้องสี่ พอได้แล้ว! พวกเราต่างก็เป็นพี่น้องกัน มีอะไรเหตุใดไม่พูดจากันดีๆเล่า พี่รอง อย่านะ โอ๊ย......”
เมื่อมู่หรงไท้รีบพุ่งเข้าไป ก็เห็นว่ามู่หรงชีชีล้มอยู่บนพื้น มือกุมหน้าอกหอบหายใจ มู่หรงซินเหลียนกำลังจ้องไปยังมู่หรงชีชีอย่างกราดเกรี้ยว “นังคนไร้ประโยชน์ บอกว่าไม่ต้องมายุ่ง! วันนี้ข้าจะฆ่านังสารเลวนี่ ถ้าหากยังยุ่งไม่เข้าเรื่องข้าจะฆ่าเจ้าอีกคน!”
“พวกเจ้าไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาเลยใช่หรือไม่!” มองเห็นบุตรสาวทั้งสองผมเผ้ารุงรัง ร่างกายมีแต่คราบเลือด ก็ทำเอามู่หรงไท้แทบจะหน้ามืด
ก่อนหน้านี้มู่หรงไท้กำลังต้อนรับหลี่อวิ๋นชิงคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลี่ แต่คาดไม่ถึงว่าเฟ่ยชุ่ยกับเจินจูจะบุกเข้าไป ร้องขอให้ช่วยชีวิตคุณหนูที่ตัวเองรับใช้อยู่ ทำเอาเขารู้สึกโกรธจัด ตอนนี้เขามาถึงสวนชุ่ยจู๋ เห็นสภาพสวนที่พังยับเยิน หันไปมองบุตรสาวทั้งสองคนสภาพยิ่งดูไม่ได้ เขาก็ยิ่งโกรธเข้าไปอีก
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” มู่หรงไท้ตะโกนออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว มือซ้ายคว้าแส้ของมู่หรงซินเหลียนเอาไว้ ส่วนมือขวาก็จับดาบอ่อนของมู่หรงชิงเหลียน ในที่สุดสองคนที่กำลังต่อสู้กันอย่างเมามันถึงได้หยุดลง
“ท่านพ่อ!” มู่หรงชิงเหลียนเมื่อเห็นว่าเป็นมู่หรงไท้ ดวงตาของนางก็ร้อนผ่าวขึ้นมา น้ำตาไหลเป็นสาย “ท่านพ่อ ท่านดูใบหน้าของข้า! ข้าถูกนางทำให้เสียโฉมแล้ว! ท่านพอต้องให้ความยุติธรรมกับข้านะเจ้าคะ!”
มู่หรงชิงเหลียนรีบฟ้องมู่หรงไท้อย่างทันที เมื่อมู่หรงซินเหลียนเห็นดังนั้นก็โกรธจนแทบกระอักเลือดออกมา นางกำลังคิดคำแก้ตัว แต่ก็หันไปเห็นหลี่อวิ๋นชิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล เมื่อเห็นว่ามีคนนอกอยู่ด้วย นางก็ทำตัวเป็นหญิงสาวผู้เรียบร้อยอ่อนหวานขึ้นมาในทันที ไม่พูดแก้ตัว ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาหยดแล้วหยดเล่า
อัจฉริยะจริงๆ! มู่หรงชีชีเมื่อเห็นท่าทางเป็น “นางเอกผู้ถูกกระทำ” ของมู่หรงซินเหลียน นางก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมในการแสดงของนาง นี่ถ้าเป็นศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดนะ มู่หรงซินเหลียนจะต้องได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมเป็นแน่แท้
ถ้าไม่ติดว่าเธอต้องแสดงเป็นคุณหนูสามผู้น่าเวทนา โดนถีบเข้าที่อก เธอคงอดไม่ได้ที่จะเข้าไปจับมือมู่หรงซินเหลียน แล้วมอบ “รางวัลนักแสดงนำยอดเยี่ยม” ให้นาง
“ท่านพ่อ เป็นพี่รองที่ทำข้าก่อน! นางอิจฉาที่ข้าฝึกวรยุทธ์ไปถึงขั้นสี่แล้ว!” มู่หรงชิงเหลียนไม่ได้รับรู้เลยว่ามู่หรงไท้กำลังไม่ชอบใจ กลับดึงแขนของเขาขึ้นมา รบเร้าออดอ้อนไม่หยุด “ท่านพ่อ พี่รองทำร้ายข้า ท่านต้องลงโทษให้นางคุกเข่าที่ศาลบรรพบุรุษ!”
มู่หรงซินเหลียนรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามู่หรงไท้กำลังโกรธจัด แต่นางจะออดอ้อนออเซาะอย่างมู่หรงชิงเหลียนไม่ได้
มู่หรงชิงเหลียนมีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ อายุเพียงแค่สิบสี่ปีก็สามารถฝึกวรยุทธ์ไปถึงขั้นสี่แล้ว ในอาณาจักรที่ยกย่องผู้มีวรยุทธ์เช่นนี้ นางมีสิทธิ์ที่จะทะนงตัว อีกทั้งมารดาของนางหลิวเยียนจือยังให้กำเนิดมู่หรงจวิ้น บุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลมู่หรง นางมีพี่ชายคอยปกป้อง นางจึงสามารถพูดจาออดอ้อนเช่นนี้กับมู่หรงไท้ได้
เมื่อคิดได้เช่นนั้น มู่หรงซินเหลียนก็คุกเข่าลงตรงหน้าของมู่หรงไท้ “ท่านพ่อ ข้าผิดไปแล้ว! แต่เดิมข้าเพียงแค่อยากล้อน้องสี่เล่น แต่ใครเลยจะรู้ว่ามันจะเลยเถิดไปขนาดนี้ รบกวนไปถึงท่านพ่อ มันเป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ!”
บุตรสาวสองคนแห่งตระกูลมู่หรง คนหนึ่งถูกตามในจนนิสัยเสีย อีกคนหนึ่งสุภาพอ่อนโยน นี่คือสิ่งที่มู่หรงซินเหลียนอยากให้เป็น มู่หรงชิงเหลียนยิ่งเอาแต่ใจ ยิ่งทำให้ทุกคนเห็นถึงความเรียบร้อยอ่อนหวานของนางได้อย่างแจ่มชัดยิ่งขึ้น ไม่เพียงแค่มู่หรงไท้เท่านั้นที่จะคิดเช่นนี้ ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็รับรู้ได้อย่างชัดเจน


ตอนที่ 2 เซียนพิษ (2)
“ลูกพี่ ข้าไม่เคยพบเคยเห็นสาวงามถึงเพียงนี้มาก่อนเลยขอรับ”
เม่ยซาเองก็คิดไม่ต่างไปจากลูกน้องนัก แต่เขาแค่เพียงมีสติมากกว่าเท่านั้น จู่ๆ ก็มีสาวงามมาปรากฏตัวท่ามกล่างป่าดงพงไพร เรื่องนี้เป็นมาเช่นไร ใครก็มิอาจรู้ได้
“ท่านอ๋อง!” เมื่อเทียบกับคนของอู๋จี๋กงแล้ว เหล่าองครักษ์ของหลงเจ๋อจิ่งเทียนนั้นดูจะเก็บอารมณ์ได้ดีกว่ายิ่งนัก
พวกเขาสามคนนำโดยลู่หยวน กระจายกำลังคุ้มกันหลงเจ๋อจิ่งเทียนไว้ตรงกลาง ยิ่งเห็นว่าสีหน้าของเขาไม่สู้ดีนัก ลู่หยวนก็ยิ่งกังวลใจ เวลาเหลือไม่มากแล้ว เขาไม่สามารถถ่วงเวลาได้อีกต่อไปแล้ว
“เจ้าคือคนที่จะมาช่วยหลงเจ๋อจิ่งเทียนอย่างงั้นหรือ”
เป็นผู้หญิงเช่นเดียวกัน เมื่อเห็นหญิงสาวที่งดงามกว่าตัวเองร้อยเท่าพันเท่าเช่นนี้ เจวี่ยซาถึงกับทนไม่ไหว ยกเท้าถีบไปยังเม่ยซาที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ นางมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความเกรี้ยวโกรธ
“ไม่ใช่” หญิงสาวชุดขาวเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงสูดปากของผู้คนที่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ
ต่อไปเธอคงจะปรากฏตัวด้วยใบหน้านี้ไม่ได้เสียแล้ว มิเช่นนั้นแล้วสักวันใบหน้านี้อาจจะนำความเดือดร้อนมาสู่ตัวเธอได้ ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเสียดาย ทำไมตอนออกมาเธอถึงไม่ใช้ “กระจกจันทร์วารี” ถ้าใช้กระจกนี้ปกปิดใบหน้าที่แท้จริงเอาไว้ เธอคงไม่ต้องทนต่อสายตาหื่นกระหายของผู้คนเหล่านี้
“หึ! ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ในเมื่อมาอยู่ตรงนี้แล้ว ก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดกลับไปได้”
ได้ยินเสียงสูดปากของคนเหล่านี้ เจวี่ยซาก็ยิ่งรับไม่ได้ นางเชื่อมาตลอดว่าตัวนางนั้นงดงามดั่งดอกไม้แรกแย้ม ไม่คิดว่าจะโดนหญิงสาวชุดขาวตรงหน้าแย่งความสนใจไปเสียหมด ความอิจฉาริษยาของผู้หญิงนั้นก็เปรียบเสมือนอสรพิษที่คืบคลานอยู่ภายในจิตใจของเจวี่ยซา
“อย่างนั้นหรือ” ได้ฟังดังนั้น หญิงสาวชุดขาวก็รู้สึกว่าช่างน่าขันยิ่งนัก เธอกลับไม่สนใจคนเหล่านั้น เดินตรงไปหาลู่เหย่ที่เพิ่งโดนพิษไป ป้อนเม็ดยาให้เขาหนึ่งเม็ด
“ได้ยินมานานแล้วว่าเจวี่ยซาแห่งอู๋จี๋กงถนัดการใช้พิษ แต่ดูแล้วก็ไม่เท่าไหร่นี่นา”
แค่ชั่วขณะที่นางพูด สีหน้าของลู่เหย่ก็ดูดีขึ้นมากแล้ว “ขอบคุณแม่นางที่ช่วยเหลือ” ลู่เหย่กำหมัดคารวะแสดงความขอบคุณ กัดฟันอดทนไปยืนข้างกายของหลงเจ๋อจิ้งเทียนเยี่ยงคนอื่นๆ เพื่อคอยคุ้มกันให้เขา
เจวี่ยซารู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมากที่หญิงสาวสามารถถอนพิษของนางได้ “เจ้าเป็นใครกันแน่”
“ข้าหรือ?” หญิงสาวชุดขาวขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะครุ่นคิด จากนั้นจึงตอบเจวี่ยซาออกมาเบาๆ
“ผู้คนในยุทธภพต่างเรียกขานข้าว่าเซียนพิษ”
เซียนพิษ? เมื่อได้ยินชื่อนี้ เหล่าคนที่เคลิบเคลิ้มไปกับรูปลักษณ์ของหญิงสาวชุดขาวถึงกับหน้าถอดสี แม้แต่หลงเจ๋อจิ่งเทียนเองก็ยังตกใจ
ตามคำร่ำลือนั้น เซียนพิษแม้มีรูปลักษณ์งดงามแต่จิตใจกลับโหดเหี้ยมไร้ความปรานี ลงมือคราใดมักไม่มีใครเหลือรอดชีวิต ยังมีผู้คนเล่าลืออีกว่านางคือแก้วตาดวงใจของเฒ่าพิษแห่งดินแดนปีศาจ ออกสู่ยุทธภพแค่เพียงสามปีก็มีชื่อเสียงขจรไกล มีน้อยคนนักที่เคยได้พบนาง และคนเหล่านั้นก็ได้ตายไปหมดแล้ว
คิดไม่ถึงว่าหญิงสาวผู้โหดเหี้ยมที่ผู้คนเล่าขานนั้น กลับเป็นเพียงสาวน้อยที่มีหน้าตางดงามเช่นนี้
ชุดขาวปกปิดเรือนร่างอันปราดเปรียวไว้ เท้าขาวดุจหยกขาวเหยียบลงบนพื้นหญ้าเบาๆ เท้าของนางคู่นั้นช่างงดงามไร้ที่ติ เปรียบดั่งผลงานของจิตรกรฝีมือเอกที่บรรจงแกะสลักออกมา ขนาดของเท้าแค่ฝ่ามือบุรุษเท่านั้น ช่างน่าเอามาลูบไล้ไว้ในมือเสียจริง
นางช่างดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาดั่งนางฟ้ากลางพงไพร ไม่มีจุดใดที่จะใกล้เคียงกับคำว่า “พิษ” เลยแม้แต่น้อย
“ลูกน้องของเจ้านั้นจงรักภักดีใช้ได้เลยนิ!” แต่ละความเคลื่อนไหวของกลุ่มคนชุดดำนั้นเป็นไปตามที่หญิงสาวชุดขาวคิดเอาไว้ไม่มีผิด แต่เธอหาได้สนใจไม่ กลับหันไปมองหลงเจ๋อจิ่งเทียน
นี่น่ะหรือจิ้งอ๋องหลงเจ๋อจิ่งเทียน! เมื่อพูดขึ้นมาแล้ว ก็นึกได้ว่าเธอกับเขายังมีการหมั้นหมายกันไว้ แต่เมื่อได้เห็นสภาพอเนจอนาถของเขาในตอนนี้ เธอกลับคิดว่าช่างน่าหัวเราะเสียนี่กระไร
เธอกับซูเหมยเพิ่งจะพูดถึงเขาไป คิดไม่ถึงว่าเมื่อพูดถึงเขา เขาก็มา แต่ที่คาดไม่ถึงยิ่งกว่าคือกลับต้องมาเจอกันในสถานการณ์เช่นนี้
“เคยได้ยินมาว่า นายเป็นเช่นไร บ่าวก็เป็นเช่นนั้น ดูแล้ว เจ้าก็ไม่ใช่คนเลวร้ายเท่าไหร่!”
ก่อนหน้านี้เขาเพียงได้เห็นแค่รูปร่างที่สง่างามของนาง แม้จะไม่ชัดเจนนัก แต่ดูจากสีหน้าของคนอื่นแล้ว เขาก็รู้ว่านางจะต้องมีใบหน้าที่งดงามเป็นแน่แท้
แต่เมื่อนางมายืนอยู่ตรงหน้า เขากลับพบว่า เพียงแค่คำว่า “งดงาม” นั้นกลับไม่เพียงพอที่จะบรรยายความงามของนางได้ สำหรับนางแล้ว คงต้องใช้คำว่า “งามล่มเมือง” น่าจะเหมาะสมเสียกว่า
มีความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างหนึ่งกำลังแพร่กระจายอยู่ภายในใจของหลงเจ๋อจิ่งเทียน ยามเมื่อได้สบตากับนาง หัวใจของเขาพลันเต้นแรง จนตัวเขาเองยังได้ยินเสียง “ตึกตัก” อย่างชัดเจน
สาวน้อยคนนี้ เขาจะเอามาครอบครองให้จงได้!
หญิงสาวชุดขาวไม่รู้แม้แต่น้อยว่านางนั้นจะถูกตาต้องใจของหลงเจ๋อจิ่งเทียน นางแค่โยนเม็ดยาสีชมพูให้แก่เขาเพียงเท่านั้น
“ฤกษ์งามยามดี ทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ กลับมาถูกพวกเจ้าทำลายความเงียบสงบ มันช่างน่าหงุดหงิดใจเสียจริง ข้าเองก็ไม่ได้ประลองฝีมือกับใครมานานแล้ว กลัวว่าวรยุทธ์ที่ร่ำเรียนมามันจะถดถอยเอาเสียได้ ควรจะถึงเวลาฝึกปรือฝีมือกันเสียหน่อย หลงเจ๋อจิ่งเทียน เรามาทำการค้าขายกันดีหรือไม่ หากเจ้ามีเงินให้ข้า คนพวกนี้ข้าจะจัดการให้เจ้าเอง ”
“ได้!” ถึงแม้ที่หญิงสาวชุดขาวพูดมาจะกะทันหันไปเสียหน่อย แต่หลงเจ๋อจิ่งเทียนก็ตอบตกลง เสียงของนางที่เรียกชื่อของเขามันช่างฟังดูเสนาะหูอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด
สถานการณ์ของเขาในตอนนี้ นอกเสียจากว่าคนของเขาจะมาช่วยได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นเขาก็ยากที่จะหนีจากคนกลุ่มนี้ได้พ้น หากจะให้หวังลมๆ แล้งๆ กันคนที่ยังมาไม่ถึง เขาเลือกที่จะฉกฉวยโอกาสที่อยู่ตรงหน้าเสียดีกว่า ไม่แน่สวรรค์อาจจะส่งนางมาเพื่อช่วยเขาก็เป็นได้
“ห้าแสนตำลึง ไม่มีการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น”
ทั้งๆ ที่รายล้อมไปด้วยนักฆ่ามากมาย แต่หญิงสาวกลับไม่ใส่ใจ อยากจะทำการค้าขายก็พูดขึ้นมาเสียเดี๋ยวนั้น ยิ่งทำให้เหล่าคนชุดดำต่างก็หวาดหวั่นไปตามกัน
“ตกลง” ป้ายหยกรูปทรงมังกร สีขาวราวน้ำนม ถูกหลงเจ๋อจิ่งเทียนส่งไปตกอยู่บนฝ่ามือของหญิงสาวชุดขาว “นี่คือป้ายหยกประจำตัวของข้า แม่นางมารับเงินที่ตำหนักจิ้งอ๋องได้ตลอดเวลา”
“เด็ดขาดดี ข้าชอบ!”
หญิงสาวชุดขาวเก็บป้ายหยกเสร็จเรียบร้อย รอยยิ้มที่มุมปากก็ยิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่บนข้อมือของนางปรากฏกำไลทองคำขึ้นมาหนึ่งคู่ บนกำไลแต่ละวงนั้นมีระฆังทองคำบริสุทธิ์ขนาดเล็กเท่าหัวแม่มือแขวนอยู่ห้าใบ
“ระฆังคร่าวิญญาณ? เฒ่าพิษมอบสิ่งนี้ให้แก่เจ้าแล้วงั้นหรือ”
เจวี่ยซาและเม่ยซาต่างก็ตกใจที่ได้เห็นระฆังนี้ เจวี่ยซานั้นใบหน้าซีดเผือด ส่วนสีหน้าของเม่ยซาก็ไม่ดีนัก
“ใช่แล้ว! ท่านพ่อเคยพูดไว้ว่ามีไอ้ชั่วสองคนได้ขโมยตำราพิษของท่านไป ทรยศดินแดนปีศาจ ออกมาก่อตั้งสำนักของตัวเอง ท่านยังพูดอีกว่า ถ้าหากข้าได้พบได้เจอสองคนนั้น ก็ฝากให้ช่วยชำระสะสางเสียด้วย แล้วมันช่างบังเอิญเสียจริง วันนี้พวกเจ้าดันมาให้ข้าจัดการถึงที่”
 คำพูดของหญิงสาวชุดขาวนั้น ทำให้เม่ยซาตกตะลึงยิ่งขึ้นไปอีก
เมื่อยี่สิบปีก่อน พวกเขาสองคนยังเป็นแค่ลูกศิษย์ของท่านเจ้าปีศาจ พวกเขาฉวยโอกาสขณะที่ท่านเจ้าปีศาจปิดตัวเองเพื่อฝึกวิทยายุทธ ขโมยตำราพิษของเขาออกมา มิหนำซ้ำยังฆ่าศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนัก ส่งผลให้ท่านเจ้าปีศาจเกือบธาตุไฟเข้าแทรก ดินแดนปีศาจโดนทำลายไปกว่าครึ่ง
สองคนนี้หนีออกมาได้ก็ก่อตั้งสำนักอู๋จี๋กง ถึงแม้เวลาจะผ่านมานานหลายปี ดินแดนปีศาจก็ไม่เคยมาวุ่นวายกับอู๋จี๋กง แต่พวกเขาก็ยังเกรงกลัวต่อเฒ่าพิษเป็นอย่างมาก
มิคาดคิดว่าเฒ่าพิษจะรับบุตรสาวบุญธรรม นอกเหนือจากนั้นยังมอบเคล็ดวิชาลับให้แก่นางอีก
“ศิษย์พี่ อย่าได้กลัวนาง! ยังไงซะ วันนี้เฒ่าพิษก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้ นางก็แค่เด็กสาวคนหนึ่ง ไม่มีทางทำอะไรเราได้หรอก!”
เจวี่ยซากัดฟันปลอบใจเม่ยซา ถึงแม้นางจะพูดอย่างนั้นออกมา แต่หน้าผากของนางกลับมีเหงื่อไหลออกมาหยดแล้วหยดเล่า แม้แต่ตัวนางเองก็ยังไม่รับรู้เลยว่าหญิงสาวชุดขาวนั้นทำให้นางหวาดเกรงได้ขนาดนี้
“อย่างนั้นหรือ ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวชุดขาวพลันหายไป ระฆังทองคำในมือของนางกลับส่งเสียงออกมา
ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ปรากฏเส้นใยสีทองสิบเส้นออกมาจากระฆังทองคำ ดุจดั่งอสรพิษทองคำสิบตัว เลื้อยพันอยู่บนมือของนาง ไม่ว่ามันเลื้อยไปตรงไหน ก็จะปล่อยกลิ่นหอมหวานของดอกไม้ออกมา กลุ่มคนชุดดำที่ถูกกลิ่นหอมนี้ปกคลุมยังไม่ทันได้กรีดร้องออกมา ก็พากันล้มตายลงเสียแล้ว
ช่างเป็นพิษที่รุนแรงจริงๆ! หลงเจ๋อจิ่งเทียนแววตาลึกล้ำ
เพียงแค่ครู่เดียว ทุกคนยังไม่ทันได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น กลุ่มคนที่พูดว่าจะเอาชีวิตของหลงเจ๋อจิ่งเทียนก็ล้มลงเสียหมดแล้ว ร่างไร้วิญญาณของพวกเขาค่อยๆ สลายกลายเป็นน้ำ ปล่อยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ล่องลอยอยู่ในอากาศ
“ง่ายดายเพียงนี้เชียวหรือ?”
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้ลู่หยวนตกตะลึงจนพูดไม่ออก นักฆ่าที่โหดเหี้ยมเหล่านี้เมื่อตกอยู่ในเงื้อมมือของหญิงสาวชุดขาว กลับกลายเป็นดั่งคนธรรมดา อ่อนแอ ไร้เรี่ยวแรงขัดขืน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
“หึ……” คำพูดทื่อๆ ของลู่หยวนนั้น ทำให้หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ
“พาเจ้านายของเจ้าไปได้แล้ว! ต่อไปถ้าพบเจอข้าที่ไหนก็หลบไปให้ไกลๆ! แล้วอย่าลืมกินยาแก้พิษล่ะ ครั้งต่อไปพวกเจ้าคงจะไม่โชคดีเช่นนี้อีก!”
ลู่หยวนไม่ทันได้เข้าใจ หญิงสาวชุดขาวก็กระโดดเหยียบกิ่งไม้ โบยบินดั่งผีเสื้อหายไปจากสายตาของพวกเขา
“ช่างเป็นวิชาตัวเบาที่งดงามจริงๆ” หลงเจ๋อจิ่งเทียนเพิ่งจะพูดจบ ก็รู้สึกเจ็บหน้าอก กระอักออกมาเป็นเลือดสีดำ
“ท่านอ๋อง!” เห็นดังนั้นลู่หยวนถึงนึกขึ้นได้ว่ามียาที่หญิงสาวชุดขาวมอบไว้ให้ หรือว่าจะเป็นยาแก้พิษ? แต่ยานี้เขาก็ไม่รู้ว่านางไปได้มาจากไหน จะให้ท่านอ๋องกินเข้าไปได้อย่างไรกัน!
ในขณะที่ลู่หยวนกำลังลังเลอยู่นั้น หลงเจ๋อจิ่งเทียนกลับกลืนยานั้นลงไปเสียแล้ว
“ท่านอ๋อง!” ลู่หยวนเรียกออกมาด้วยความตกใจ
“ไม่ต้องเป็นห่วง! เซียนพิษไม่มีทางทำร้ายข้าหรอก!”
ที่หลงเจ๋อจิ่งเทียนพูดออกมาแบบนี้นั้นมาจากความรู้สึกของเขาล้วนๆ และการเสี่ยงดวงครั้งนี้เขาก็ชนะจริงๆ เสียด้วย เพียงไม่นาน เขาก็รับรู้ได้ว่าช่องท้องของเขานั้นโล่งขึ้นไม่น้อย เซียนพิษนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ วางพิษได้แล้วยังแก้พิษได้อีกด้วย
แค่เพียงนึกถึงว่ากลุ่มคนที่ยังมีชิวิตอยู่ดีๆ ชั่วขณะกลับกลายเป็นแค่แอ่งน้ำเหลือง จิตใจของหลงเจ๋อจิ่งเทียนก็พลันหนักอึ้ง
“ลู่หยวน ข้าอยากรู้ข้อมูลทั้งหมดของเซียนพิษ! ถ้านางมารับเงินที่ตำหนักจิ้งอ๋องจริงๆ เจ้าต้องสืบรู้ที่อยู่ของนางให้ได้!”
“ท่านอ๋องหมายความว่า......จะไม่ปล่อยให้นางมีชีวิตรอดออกไปอย่างนั้นหรือ” ลู่หยวนลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา
“ไม่! ข้าถูกใจในตัวนางนัก ข้าจะตบแต่งนางเป็นชายาของข้า!”
ไม่ต้องพูดถึงฝีมือการใช้พิษอันร้ายกาจ แค่เพียงใบหน้าอันงดงามของนาง มิว่าชายใดบนโลกนี้ก็ต้องหลงใหลในตัวนาง
แค่เพียงนึกถึงเท้าเรียวเล็กดุจหยกขาวของนาง จิตใจของหลงเจ๋อจิ่งเทียนก็รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาทันที นางจะต้องเป็นของเขา! ไม่ว่าจะร่างกายหรือหัวใจ เขาจะต้องได้นางมาครอบครอง!
“แต่ท่านอ๋องขอรับ ท่านมีคู่หมั้นอยู่แล้ว......”
“อย่าได้พูดถึง ‘ผู้หญิงไร้ประโยชน์’ แห่งตระกูลมู่หรงคนนั้นขึ้นมาเชียว! กลับไปข้าจะถอนหมั้นกับนาง!”
หลงเจ๋อจิ่งเทียนได้จากไปภายใต้การคุ้มกันขององครักษ์ เขาเพิ่งจากไปได้ไม่นาน หญิงสาวชุดขาวก็ปรากฏ ณ จุดเดิม แสงจันทร์ตกระทบริมฝีปากอันอ่อนนุ่มดุจกลีบกุหลาบของนาง ริมฝีปากนั้นค่อยๆ แย้มยิ้มดั่งกลีบกุหลาบค่อยๆ แย้มบาน
“หลงเจ๋อจิ่งเทียน ในเมื่อเจ้านั้นเกลียดชัง ‘ผู้หญิงไร้ประโยชน์’ แห่งตระกูลมู่หรงอย่างข้าคนนี้นัก! อยากถอนหมั้นงั้นหรือ ได้! ข้าจะทำให้เจ้าสมปรารถนาเอง!”


ตอนที่ 3 คุณหนูสามแห่งจวนอำมาตย์
เข้าสู่เดือนเจ็ดแล้ว แสงแดดสาดส่องร้อนแรงเสียจนแสบตา ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจวนอำมาตย์ ในสวนชุ่ยจู๋ มู่หรงชีชีกำลังนั่งกินแตงโมเย็นฉ่ำอยู่บนเก้าอี้เอนหลัง พร้อมกับฟังซู่เยว่รายงานเรื่องราวน่าสนใจที่เกิดขึ้นภายในเมืองหลวง
“คุณหนูเจ้าคะ ตั้งแต่คุณหนูกลับมาที่นี่ สามวันมานี้มีข่าวลือให้ร้ายคุณหนูออกมาเรื่อยๆ เลยเจ้าค่ะ”
“บางคนพูดว่าคุณหนูหน้าตาอัปลักษณ์ เจ็บป่วยใกล้ตาย จะมีชีวิตอยู่ไม่ถึงอายุสิบแปดปี”
“บางคนก็บอกว่าคุณหนูไม่มีความเป็นกุลสตรี แม้แต่หญิงสาวชาวบ้านยังมารยาทงามกว่าคุณหนูเสียอีก”
“นอกจากนี้นะเจ้าคะ บางคนก็พูดถึงเรื่องที่คุณหนูเคยขโมยมุกราตรีเมื่อห้าปีก่อน พูดเสียเป็นตุเป็นตะอย่างกับว่าได้เห็นกับตาตัวเองว่าคุณหนูเนี่ยเป็นคนขโมยไปอย่างไรอย่างนั้นเจ้าค่ะ ”
“ข้าน้อยได้ไปสืบมาเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ผู้ที่เป็นคนปล่อยข่าวลือพวกนี้ คือเฟ่ยชุ่ยบ่าวรับใช้ข้างกายของมู่หรงซินเหลียน คุณหนูเจ้าคะ จะให้ข้าน้อย......” ซู่เยว่เมื่อยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ นางอยากจะเอามีดไปฟันคนที่พูดให้ร้ายมู่หรงชีชีเสียเดี๋ยวนั้น
“ซู่เยว่ สงบสติอารมณ์หน่อย!” มู่หรงชีชีรับผ้าเช็ดมือชุ่มน้ำจากซูเหมยมาเช็ดนิ้วมืออย่างพิถีพิถัน “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าการรบราฆ่าฟันกันนั้นมันแก้ไขปัญหาไม่ได้ ข้าเป็นอารยชน เคยได้ยินหรือไม่ สุภาพชนนั้นใช้ปากแก้ปัญหา มิใช่ใช้กำลังแก้ปัญหา”
ได้ฟังดังนั้น ซูเหมยและซู่เยว่ก็หางตากระตุกอย่างอดไม่ได้ คุณหนูพูดคำนี้ออกมาอย่างหน้าตาเฉยได้อย่างไร มีครั้งไหนบ้างที่สุดท้ายแล้วคุณหนูไม่ใช้ “กำลัง” แก้ปัญหา
ในขณะที่นายบ่าวสามคนกำลังพูดคุยกันนั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เหมือนกับกำลังมีคนมาหาเรื่องพวกนางถึงที่สวนชุ่ยจู๋! ท่าทางจะไม่ใช่แค่คนเดียวเสียด้วย!
แต่ในเมื่อคุณหนูไม่ได้มีคำสั่ง ซูเหมยและซู่เยว่ต่างก็ไม่พูดอะไร เพียงถอยไปยืนอยู่ด้านหลังของมู่หรงชีชีอย่างรู้งาน สวมบทบาทเป็นบ่าวรับใช้ผู้สงบเสงี่ยมเจียมตัว จนกระทั่งคนพวกนั้นก็มาถึงสวนชุ่ยจู๋พอดี
“แหม! ท่านพี่นี่ความอดทนสูงเสียจริงๆ นะเจ้าคะ”
มู่หรงชิงเหลียนที่เพิ่งจะมาถึง ก็เห็นมู่หรงชีชีนอนอยู่บนเก้าอี้โยก ดวงตาที่ปรือลงบ่งบอกถึงความสุขสบายของนาง “พี่สาม ตอนนี้ผู้คนข้างนอกต่างก็พูดถึงพี่ แล้วตัวต้นเหตุอย่างพี่จะไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ มันเป็นเพราะหน้าของพี่มันหนาไป หรือพี่ไม่รู้จักคำว่า “ละอาย” กันแน่”
คนที่พูดประโยคนี้ออกมาคือมู่หรงชิงเหลียน คุณหนูสี่แห่งตระกูลมู่หรง มารดาของนางคือหลิวเอียนจือ ถึงแม้จะเป็นเพียงอนุ แต่มู่หรงไท้กลับโปรดปรานในตัวนางเป็นอย่างมาก ตอนนี้มู่หรงชิงเหลียนฝึกวรยุทธ์ไปถึงขั้นสี่แล้ว ถือว่าเก่งกาจไม่น้อยสำหรับหนุ่มสาววัยเดียวกัน และด้วยเหตุนี้มู่หรงไท้จึงตามใจนางมากเป็นพิเศษ ทำให้นางมีนิสัยเอาแต่ใจ ไม่ฟังผู้ใดทั้งนั้น
หญิงสาวในชุดชมพูข้างกายของมู่หรงชิงเหลียนก็คือมู่หรงซินเหลียน นางมาที่นี่ แน่นอนว่าเพื่อมาดูเรื่องสนุก
เมื่อเห็นว่ามู่หรงชีชีไม่ได้ตอบโต้ แม้แต่จะชายตามองพวกนางสักนิดก็ยังไม่มี มู่หรงซินเหลียนก็แกล้งทำเป็นตกใจ “น้องสามไปอยู่สำนักแม่ชีมาห้าปี ไม่ใช่ว่าปัญญาอ่อนหนักกว่าเก่าเสียแล้วหรือ ไม่นะ หรือว่าจะหูหนวกเสียแล้ว”
ซู่เยว่ขมวดคิ้วไม่พอใจ หันไปมองมู่หรงชีชี ก็เห็นนางยังคงนอนดั่งหมูตายไม่กลัวน้ำร้อนลวก ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ไม่พูดออกมาสักคำ แม้กระทั่งไม่ลืมตาขึ้นมามอง นางรู้ว่าคุณหนูตั้งใจทำเช่นนั้น นางก็เลยทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เสียบ้าง
มู่หรงซินเหลียนและมู่หรงชิงเหลียนพูดมาตั้งนาน แต่กลับไร้การตอบโต้จากมู่หรงชีชี นางทั้งสองไม่เคยถูกละเลยเช่นนี้มาก่อน มีหรือจะทนได้ มู่หรงชิงเหลียนจึงเดินตรงเข้าไปหามู่หรงชีชี นางกำลังจะตะโกนข้างหูมู่หรงชีชี แต่มู่หรงชีชีกลับกรีดร้องออกมาเสียก่อน ทำเอานางใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
“พี่สาม จะทำให้ข้าหัวใจวายตายหรืออย่างไร!” มู่หรงชิงเหลียนรีบอุดหู หลบไปยืนไกลๆ เสียงของมู่หรงชีชีแสบแก้วหูเสียจนทำให้นางหูอื้อ
“น้องสี่ เป็นเจ้าเองหรือ!”
มู่หรงชีชียิ้มแห้งๆ ออกมา เมื่อหันไปเห็นมู่หรงซินเหลียน นางก็ทำตาโต “พี่รอง พี่ก็มาเยี่ยมข้าด้วยหรือนี่! อุ๊ย! น่าอายเสียจริงๆ เลย เมื่อครู่ข้ากำลังนอนหลับฝันหวานอยู่ทีเดียว ไม่รู้ว่าพวกท่านมา ต้องขอประทานโทษจริงๆ เจ้าค่ะ”
ตอนแรกมู่หรงซินเหลียนนึกว่ามู่หรงชีชีนั้นแกล้งทำเป็นโง่ แต่เมื่อนางได้เห็นแววตาใสซื่อ ไม่ต่างจากห้าปีก่อนของมู่หรงชีชี ความคลางแคลงภายในใจของนางถึงค่อยๆ เลือนหายไป “น้องสาม เจ้าฝันถึงเรื่องอะไรงั้นหรือ เล่าให้พวกข้าฟังบ้างสิ!”
“ใช่ๆ! พี่สาม อย่างท่านจะฝันดีได้แค่ไหนกัน เล่าให้พวกข้าฟังเถอะ!” มาถึงตอนนี้มู่หรงชิงเหลียนก็หายหูอื้อแล้ว กลับหันมาสนใจเรื่องความฝันของมู่หรงชีชีแทน
ทั้งๆ ที่พวกนางไม่ถูกกัน มาที่นี่ก็มาเพื่อยั่วยุ ตอกย้ำซ้ำเติมมู่หรงชีชี แต่พวกนางยังเสแสร้งแกล้งทำเป็นพี่น้องที่รักกันดี มู่หรงชีชีเห็นแล้วก็รู้สึกว่าช่างน่าหัวเราะยิ่งนัก ในเวลาเดียวกันก็คิดว่าช่างน่าสะอิดสะเอียนเช่นกัน
มู่หรงชีชีได้รับความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิม เป็นเหตุทำให้เธอรู้ว่าลับหลังผู้คนนั้น นางสองคนได้กลั่นแกล้งอะไรคุณหนูสามแห่งตระกูลมู่หรงไว้บ้าง
ตั้งแต่เริ่มแรกที่พวกนางแค่เพียงแย่งเสื้อผ้า เครื่องประดับ จากนั้นก็แกล้งหนักขึ้นด้วยการเอาเม็ดทรายและแมลงมาใส่ในอาหารของนาง จนท้ายที่สุดก็เริ่มตบตีนาง หรือเมื่ออารมณ์ไม่ดีก็จะใช้เล็บจิกนางบ้าง หยิกลงบนผิวของนางบ้าง นอกจากนั้นยังขู่ไม่ให้นางบอกใครอีก
เรียกได้ว่ามีนางสองคนที่ไหน ก็ไม่มีทางที่มู่หรงชีชีจะใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุข
ในยามนี้ เมื่อเธอได้กลายเป็นมู่หรงชีชี ก็ควรจะถึงเวลาที่เธอจะเอาคืนพวกนางเสียที เธอจะปล่อยให้นางโดนรังแกเปล่าไม่ได้
เมื่อมู่หรงชีชีสัมผัสได้ถึง “ความโกรธเกลียด” ในแววตาของมู่หรงซินเหลียน นางก็นึกอะไรดีๆ ขึ้นมาได้ เช่นนั้นจึงแกล้งทำเป็นเขินอายหน้าแดงขึ้นมา “ข้าฝันถึงจิ้งอ๋อง ฝันว่าท่านอ๋องพาข้าไปเที่ยวนอกเมือง......”
เมื่อได้ยินมู่หรงชีชีพูดออกมาเช่นนั้น สีหน้าของมู่หรงซินเหลียนก็ซีดเผือดทันที นางกำหมัดแน่น กัดฟันกรอด ใช่สิ! นางลืมไปได้อย่างไร นังไร้ประโยชน์นี่เป็นว่าที่พระชายาของจิ้งอ๋อง!
บุรุษที่นางแอบรัก สุดท้ายแล้วเขากลับต้องเสกสมรสกับคนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชี แล้วจะไม่ให้นางเคืองแค้นได้อย่างไร
ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ของนางจะงดงามกว่ามู่หรงชีชี ดีเด่นกว่ามู่หรงชีชี แต่เพราะว่ามารดาของนางเป็นเพียงอนุ ต่อให้เป็นบุตรสาวแท้ๆ ของท่านอำมาตย์ แต่ชะตากรรมของลูกอนุอย่างนาง อย่างดีที่สุดก็แค่ได้ตบแต่งไปเป็นอนุ
เพียงคิดถึงความแตกต่างระหว่างมารดาของนางเจิ้งหมิ่นกับฮูหยินใหญ่หลี่ชิวสุ่ย ความรู้สึกภายในใจของนางก็เริ่มที่จะปั่นป่วนขึ้นมา
คนหนึ่งคือบุตรสาวสายตรงของหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลหลี่ อีกคนหนึ่งเป็นแค่บุตรสาวสายรองของตระกูลพ่อค้า แน่นอนว่าเมื่อตบแต่งเข้ามาย่อมต่างกันราวฟ้ากับเหว ไม่ได้มีเพียงชนชั้นวรรณะเท่านั้นที่แตกต่างกัน แม้แต่ชะตาของบุตรสาวของพวกนางก็ต่างกันเป็นอย่างยิ่ง
เหตุที่มู่หรงเสวี่ยเหลียนได้รับคัดเลือกเข้าวังหลวง ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ยกตำแหน่งเป็นกุ้ยเฟย ต่างก็เป็นเพราะชาติกำเนิดอันสูงส่งทั้งนั้น มารดาของนางแค่ไม่ได้กำเนิดในตระกูลใหญ่ แต่ทำไมโชคชะตาถึงไม่ยุติธรรม
แค่เพียงคิดว่าคนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชีนั้นเกิดจากบุตรสาวสายตรงของตระกูลหลี่ ต่อให้นางไร้ความสามารถ เป็นคนไร้ประโยชน์ แต่กลับได้เป็นชายาของจิ้งอ๋อง มู่หรงซินเหลียนก็รู้สึกคับแค้นใจยิ่งนัก
นางกับมู่หรงชีชีเกิดห่างกันเพียงสิบวัน แต่โชคชะตากลับต่างกันราวฟ้ากับเหว!
หลายครั้งหลายคราที่นางนั้นเกิดความเคลือบแคลง จะต้องเป็นเพราะแม่นมนั้นอุ้มคนผิด นางต่างหากที่ควรจะเป็นบุตรสาวของหลี่ชิวสุ่ย แต่ความจริงก็คือความจริงอยู่วันยังค่ำ ไม่ว่านางจะหลอกตัวเองอย่างไรนางก็เกิดมาจากอนุอยู่ดี อย่างไรเสียนางก็เป็นได้เพียงลูกอนุ
“พี่รอง ท่านเป็นอะไรไปหรือ”
เมื่อเห็นสีหน้าของมู่หรงซินเหลียนเปลี่ยนไปมา มู่หรงชีชีก็แกล้งทำเป็นห่วงใย ถามไถ่ขึ้นมา แต่ความจริงแล้วในใจของนางนั้นกลับชื่นบานเป็นนักหนา
อิจฉาเข้าไป! ริษยาเข้าไปอีกสิ! เคียดแค้นเข้าไปอีก! รอให้เมล็ดพันธ์แห่งความโลภมันงอกงาม ผลิดอกออกผล ความนึกคิดของเจ้าก็จะถูกกลืนกิน ข้ากำลังหาโอกาสในการแก้แค้นเจ้า แค่กำลังรอเวลาให้เจ้าเข้ามา “หาเรื่อง” ข้าเอง


ตอนที่ 4 ตีกันแล้ว!
“มะ...ไม่มีอะไร” เพียงแค่พริบตาเดียว มู่หรงซินเหลียนก็ปรับสีหน้าเป็นปกติ
ยิ่งนางได้มองใบหน้าที่สุดแสนจะธรรมดาที่อยู่ตรงหน้า นางก็ยิ่งรับไม่ได้ ไม่ว่าจะมองด้านไหน นางก็ดีกว่ามู่หรงชีชีเห็นๆ แต่ชาติกำเนิดอันต่ำต้อยนั้นเปรียบดั่งหนามแหลมคมที่ปักอยู่บนหัวใจของนาง แตะแค่เพียงเล็กน้อย ก็ทำให้นางเจ็บปวดจนแทบขาดใจ ความรู้สึกเช่นนี้นางแทบทนไม่ไหว
“พี่รอง ไม่ใช่ว่าท่านจะอิจฉาพี่สามหรอกนะ ข้าเคยได้ยินมาว่า ท่านชื่นชอบจิ้งอ๋องเป็นอย่างมากนี่” มู่หรงชิงเหลียนทำหน้าใสซื่อ พูดไปก็ยิ้มไป
“แต่น่าเสียดาย! จิ้งอ๋องกลับมีการหมั้นหมายไว้กับพี่สาม ก็คงจะเป็นอย่างที่ใครเขาว่า ‘คนโง่ก็มีวาสนาของคนโง่’ พี่รอง เราสองคนไร้บุญไร้วาสนา สู้เอาเวลาไปฝึกวรยุทธ์ให้เก่งกาจเสียดีกว่า ได้แสดงฝีมือในศึกประลองยุทธของสี่แคว้นไม่แน่อาจจะได้เจอกับบุรุษในฝันก็เป็นได้”
มู่หรงชิงเหลียนมีใบหน้าใสซื่อไร้เดียงสา แต่คำพูดของนางนั้นดุจน้ำผึ้งอาบยาพิษ ฟังเผินๆ ก็ดูเหมือนนางกำลังพูดปลอบใจมู่หรงซินเหลียน แต่แท้ที่จริงแล้วเป็นการจุดไฟในใจของมู่หรงซินเหลียนให้ลุกโหมขึ้นไปอีก คงจะขาดเพียงราดน้ำมันลงกองไฟแล้ว
สตรีในตระกูลใหญ่ก็เป็นเสียอย่างนี้ มีใครธรรมดาเสียที่ไหน มู่หรงชีชียังคงทำหน้าไร้เดียงสาต่อไป ราวกับว่าไม่เข้าใจในสิ่งที่มู่หรงชิงเหลียนพูด
เมื่อมู่หรงซินเหลียนโดนยั่วยุจากมู่หรงชิงเหลียน ความไม่พอใจและความเกลียดชังภายในจิตใจก็เปรียบได้ดั่งลูกบอลหิมะ กลิ้งไปเท่าไหร่ขนาดของมันก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเท่านั้น ทำไมนางจะไม่รู้ว่ามู่หรงชิงเหลียนกำลังดูถูกเหยียดหยามนาง แต่ในเมื่อสิ่งที่มู่หรงชิงเหลียนพูดมานั่นคือความจริงทุกอย่าง ว่าที่พระชายาของจิ้งอ๋องคือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านาง จะให้นางมองข้ามไปได้อย่างไร
ต่อให้นางจะไม่พอใจเพียงใด แต่ภายนอกนางจะแพ้ให้แก่มู่หรงชิงเหลียนไม่ได้ “น้องสี่ก็พูดเกินไป จิ้งอ๋องเก่งกล้าสามารถ ข้าก็แค่ชื่นชมท่านอ๋องดั่งชื่นชมเหล่าวีรบุรุษผู้กล้าทั้งหลาย! น้องสามมีวาสนาก็ถือเป็นโชคดีของนาง ไม่ใช่หรือ!”
“หึๆ……” มู่หรงชิงเหลียนเพียงหัวเราะออกมาเบาๆ
“พี่รอง ท่านชื่นชมจิ้งอ๋องขนาดนี้ ไม่ลองขอร้องพี่สามดูหน่อยหรือ ให้พี่สามพูดกับท่านอ๋อง ให้ตบแต่งท่านอีกคน ถึงแม้จะเป็นแค่ชายารอง สู้ชายาเอกไม่ได้ แต่ก็ดีกว่าเป็นอนุเป็นไหนๆ นี่ข้าคิดเผื่อท่านทั้งนั้นเลยนะ!”
 เวลารังแกมู่หรงชีชีพวกนางก็ร่วมแรงร่วมใจกันดี แต่จริงๆ แล้วพวกนางนั้นกลับไม่ลงรอยกัน
เหตุผลนั้นง่ายนิดเดียว ถึงแม้มู่หรงไท้จะมีภรรยาถึงเจ็ดคน แต่ภรรยาสองคนที่เขาโปรดปรานมากที่สุดคือมารดาของพวกนางสองคน ถึงได้มีพวกนางอย่างทุกวันนี้ ลับหลังแล้วมารดาของนางทั้งสองไม่ถูกกัน การแย่งชิงระหว่างนางทั้งสองก็ยังคงมีเรื่อยมาและส่งต่อไปถึงรุ่นลูก
เมื่อมู่หรงซินเหลียนเห็นว่ามูหรงชิงเหลียนเยาะเย้ยนางต่อหน้ามู่หรงชีชี สีหน้าของนางก็เริ่มเก็บอารมณ์ไม่อยู่ “น้องสี่ นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่ นี่เจ้าเห็นว่าข้าเป็นลูกอนุใช่หรือไม่ แต่ก็อย่าลืมไปเสียล่ะว่าเจ้าก็มีชาติกำเนิดไม่ต่างจากข้านัก ต่อไปเสกสมรสกับใคร เจ้าก็เป็นได้แค่อนุเท่านั้น!”
“พี่รองไม่ต้องกังวลเรื่องของข้าหรอก!” เมื่อมู่หรงชิงเหลียนได้ฟังคำพูดของมู่หรงซินหลียน ก็ฮึดฮัดขึ้นมา นางไม่ชอบการเสแสร้งของมู่หรงซินเหลียนมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อยิ่งถูกนางพูดจาแดกดัน นางก็ไม่ยอมนิ่งเฉย
“ท่านพ่อเคยพูดไว้ว่า ขอแค่ข้าติดอันดับในการประลองยุทธ์ของสำนัก ท่านพ่อจะหาบุรุษที่เหมาะสมให้ แต่พี่รองนี่สิ ขนาดพยายามฝึกวรยุทธ์อย่างหนักแล้ว แต่ก็ยังได้แค่ขั้นสาม หากข้าเป็นท่านนะ ข้าคงจะอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คงไม่กล้าออกมาพบปะผู้คนอีก!”
“นี่เจ้า!” มู่หรงซินเหลียนรู้ดีว่าพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ของนางนั้นสู้มู่หรงชิงเหลียนไม่ได้ และเพราะเหตุนี้เมื่อนางสองคนทะเลาะกัน มู่หรงไท้มักจะเข้าข้างมู่หรงชิงเหลียนอยู่เสมอ ตอนนี้นางประจักษ์แล้วว่ามู่หรงชิงเหลียนกำลังเย้ยหยันนาง แล้วจะให้นางทนต่อไปได้อย่างไร
ยิ่งได้เห็นมู่หรงซินเหลียนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน มู่หรงชิงเหลียนก็ยิ่งแช่มชื่น จากนั้นก็แกล้งปิดปาก ร้องออกมาด้วยความตกใจ
“อุ๊ย! ข้าก็ลืมไป พี่รองเป็นถึงหญิงสาวที่งามที่สุดในเมืองหลวง จะหลบๆ ซ่อนๆ ไม่ออกไปพบปะผู้คนได้เช่นไร ต้องออกไปพบปะผู้คนบ่อยๆ สิถึงจะถูก เผื่อมีชายใดมาถูกใจเข้า แล้วอุ้มเข้าห้องไปเลย แบบนี้ก็ไม่ต้องลำบากท่านพ่อเป็นธุระหาใครให้”
มู่หรงชิงเหลียนถูกมู่หรงไท้ตามใจมาโดยตลอด เอาแต่ใจจนเสียนิสัย พูดจาไม่ไว้หน้าใคร แต่มู่หรงซินเหลียนกลับรักษาภาพลักษณ์ของ “หญิงสาวผู้เรียบร้อย” เอาไว้ เมื่อต้องมารับมือกับมู่หรงชิงเหลียนที่ปากคอเราะราย นางก็เลยแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย
สะใจ! ช่างสาแก่ใจนางยิ่งนัก! ได้เห็นพี่น้องสองคนนี้ทะเลาะกันเอง ในบรรดาผู้คนที่อยู่ตรงนี้มู่หรงชีชีคือคนที่มีความสุขที่สุด นี่แหละที่เรียกว่าตีกันเอง! ยิ่งพวกนางทะเลาะกันหนักเท่าไหร่ มู่หรงชีชีก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น!
จากตอนแรกที่มู่หรงซินเหลียนมาเพื่อเยาะเย้ยถากถางมู่หรงชีชี จนสุดท้ายกลับกลายเป็นตัวนางเองที่โดนดูถูก แล้วจะให้นางทนต่อไปได้อย่างไร ไม่ว่าจะเป็นเช่นไรก็ตามแต่ มู่หรงชิงเหลียนทำให้นางต้องขายหน้าต่อหน้าคนไร้ประโยน์อย่างมู่หรงชีชี อย่างไรเสียนางก็ทนต่อไปไม่ได้
“ใช้แส้ของเจ้าหวดหน้านางให้เสียโฉมเลย!”
ในขณะที่มู่หรงซินเหลียนกำลังโกรธจนแทบทนไม่ไหวนั้น ก็มีเสียงๆ หนึ่งดังเข้ามาในหู ยังไม่ทันที่นางจะได้รู้ว่าต้นตอของเสียงนั้นมาจากไหน ก็เหมือนกับว่ามือของนางนั้นไม่ฟังคำสั่งเสียแล้ว มือของนางยกแส้ขึ้น แล้วหวดไปบนใบหน้าของมู่หรงชิงเหลียนทันที
“โอ๊ย!”
มู่หรงชิงเหลียนที่เคยเชิดหน้าอย่างหยิ่งผยองดั่งนกยูง กลับต้องยกมือขึ้นมาปิดหน้า กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด นางจ้องไปยังแส้ที่อยูในมือของมู่หรงซินเหลียน แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง “พี่รอง เจ้าจะทำให้ข้าเสียโฉมงั้นหรือ มู่หรงซินเหลียน เจ้ามันไร้ยางอายที่สุด!”
มู่หรงชิงเหลียนชักดาบของนางออกมา แทงไปยังมู่หรงซินเหลียน
“น้องสี่ เจ้าอย่าเพิ่งวู่วาม!” เห็นมู่หรงชิงเหลียนในสภาพนี้ มู่หรงชีชีก็เกือบหลุดหัวเราะออกมา แต่กลับต้องแกล้งแสดงสีหน้ากังวลออกมา “พี่สองไม่ได้ตั้งใจหรอก!”
“เจ้าหลบไป! นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!”
มู่หรงชิงเหลียนที่กำลังโกรธจัด มีหรือจำฟังคำ “หว่านล้อม” ของมู่หรงชีชี แต่ละกระบวนท่าของดาบอ่อนในมือนาง ล้วนแต่สามารถเอาชีวิตของมู่หรงซินเหลียนได้
“คุณหนู ระวังนะเจ้าคะ!” เฟ่ยชุ่ยบ่าวรับใช้ของมู่หรงซินเหลียนกล่าวเตือนด้วยความร้อนรน
“เจินจู ไปตบนังบ่าวสารเลวนั่นให้ตาย!” มู่หรงชิงเหลียนทนเห็นท่าทางของเฟ่ยชุ่ยไม่ได้ เลยสั่งให้เจินจูบ่าวของนางไปจัดการเสีย “ตบให้หนักๆ เลย!”
เจินจูเมื่อได้รับคำสั่งก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นางตรงเข้าไปตบเฟ่ยชุ่ยทันที การตบของนางนั้นยังมีทักษะพิเศษ ทุกครั้งที่นางตบลงไป เล็บของนางก็จะจิกลงบนใบหน้าของเฟ่ยชุ่ย ทิ้งรอยแดงเป็นนิ้วมือทั้งห้าเอาไว้
“เจ้ากล้าตบข้างั้นหรือ” เฟ่ยชุ่ยโดนเจินจูตบจนหูอื้อตาลาย มองเห็นดาวลอยไปมา ตั้งแต่นางรับใช้มู่หรงซินเหลียนมา นางก็เป็นบ่าวคนสนิทมาโดยตลอด ไม่เคยถูกกระทำเช่นนี้มาก่อน นางจึงกระโจนเข้าหาเจินจู ฟัดกันอุตลุด
“หยุดเถอะ! พี่สอง น้องสี่ มีอะไรก็พูดกันดีๆ ก็ได้ อย่าลงไม้ลงมือกันเลยนะ!”
มู่หรงชีชีหลบไปอยู่อีกมุมหนึ่ง ตะโกนโน้มน้าวเป็นครั้งคราว ตะโกนเหนื่อยเมื่อไหร่ซูเหมยก็ส่งแตงโมให้หนึ่งชิ้น ให้นางกินให้ชุ่มคอ
ขณะที่มู่หรงซินเหลียนกำลังจะหวดแส้ออกไป เสียงใสของมู่หรงชีชีก็ลอยเข้ามา “น้องสี่ หน้าของเจ้าเลือดไหลแล้ว หากยังไม่ไปทำแผลจะเสียโฉมเอาได้นะ!”
มู่หรงชิงเหลียนแค่สะบัดมือ แส้ในมือของนางก็หวดลงบนใบหน้าอีกข้างของมู่หรงชิงเหลียน ตรงข้ามกับแผลเดิมพอดิบพอดี
“ตายแล้ว! พี่สอง เหตุใด้ท่านถึงได้โหดร้ายขนาดนี้ ต่อให้ท่านอิจฉาน้องสี่ขนาดไหน ก็ไม่ควรจะทำเช่นนี้นะเจ้าคะ” มู่หรงชีชีทำเป็นเอามือปิดปาก ตะโกนออกมาด้วยความตกใจ
มีมู่หรงชีชีคอยยุแยงตะแคงรั่ว ไฟโทสะของมู่หรงชิงเหลียนก็ยิ่งโหมกระหน่ำ ดาบอ่อนก็แทงเข้าหามู่หรงซินเหลียนอย่างไม่ไว้หน้า ทิ้งรอยแผลไว้บนมือและแขนนาง ดาบสุดท้ายก็ฝากรอยแผลไว้บนหน้าผากนาง


ตอนที่ 10 รับคำเชิญ
คำพูดของเฟ่ยชุ่ยทำให้ทุกคนหันไปมองที่ใบหน้าของนาง เมื่อเห็นว่าทุกคนเชื่อนาง เฟ่ยชุ่ยยังยื่นหน้าออกไป เพื่อให้ทุกคนได้เห็นรอยฝ่ามือบนหน้าของนางได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
เฟ่ยชุ่ยมีผิวขาวใส รอยฝ่ามือบนหน้านางเลยแดงจนเห็นได้ชัด แต่รอยนิ้วหัวแม่มือนั้นคว่ำลง แค่มองก็รู้ว่าตบหน้าตัวเอง ถึงตอนนี้ บ่าวรับใช้ที่มามุงดูก็เริ่มเชื่อที่มู่หรงชีชีพูดขึ้นมาแล้ว
“ดูเหมือนว่าคุณหนูสามจะพูดความจริงนะ คิดไม่ถึงว่าเฟ่ยชุ่ยจะเป็นคนแบบนี้ แค่นี้คุณหนูสามก็น่าสงสารจะแย่แล้ว เฟ่ยชุ่ยยังจะไปใส่ร้ายนางอีก”
“ใช่ๆ หรือว่าลับหลังแล้วคุณหนูรองสั่งสอนเฟ่ยชุ่ยมาแบบนี้ นางอยากเป็นจิ้งหวางเฟยจริงๆ อย่างนั้นหรือ พี่สาวอยากจะแย่งสามีน้องสาว หน้าไม่อายจริงๆ!”
“ขนาดต่อหน้าคุณหนูสามยังกล้าพูดถึงนางเช่นนี้ ช่างกล้าดีจริงๆ”
เฟ่ยชุ่ยไม่รู้ว่าตอนซูเหมยตบนางนั้นได้ใช้เล่ห์กลอันใด ยามนี้ทุกคนถึงได้ว่านางอย่างเสียๆ หายๆ เช่นนั้นจึงได้ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังมู่หรงซินเหลียน “คุณหนูรองเจ้าคะ นางเป็นคนตบข้าจริงๆ นะเจ้าคะ!”
“เฟ่ยชุ่ย คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!” มู่หรงซินเหลียนเมื่อได้ฟังคำพูดของคนอื่นๆ นางก็ไม่คิดว่าเฟ่ยชุ่ยจะโง่ถึงเพียงนี้ เกือบทำแผนของนางพังเสียแล้ว
ไม่ว่าจะแก้ตัวเช่นไร คำว่า “คนไร้ประโยชน์” ที่เฟ่ยชุ่ยพูดออกมาเมื่อครู่ บ่าวรับใช้ที่มามุงดูนั้นก็ได้ยินเหมือนกันทุกคน ในยามนี้หากไม่ลงโทษเฟ่ยชุ่ย ก็จะทำให้ทุกคนเข้าใจไปว่าเฟ่ยชุ่ยมีนางคอยให้ท้าย ถึงได้หยิ่งยโสโอหังขนาดนี้ เพื่อชื่อเสียงของตัวนางเอง นางจึงจำเป็นต้องสละเบี้ยอย่างเฟ่ยชุ่ย เพื่อรักษาชื่อเสียงของตน
“คุณหนูรอง......” เฟ่ยชุ่ยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดในแววตาของมู่หรงซินเหลียนจึงมีแต่ความเย็นชาน่าหวาดเกรง “คุณหนูรอง บ่าวถูกใส่ความนะเจ้าคะ”
“คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้! แล้วขออภัยคุณหนูสามเสีย” มู่หรงซินเหลียนกำหมัดแน่นซ่อนเอาไว้ในแขนเสื้อ เล็บของนางจิกลึกลงบนฝ่ามือบอบบางจนเกิดเป็นแผล เฟ่ยชุ่ยนี่มือไม่พายเอาเท้าราน้ำจริงๆ
เรื่องราวในวันนี้ไม่ว่าจะเป็นมาเช่นไร แต่ภาพลักษณ์ที่นางพยายามรักษามาตลอดก็ถูกทำลายลงเสียแล้ว หากไม่อยากให้คนที่มามุงดูนั้นปากยื่นปากยาวเอาไปพูด นางก็คงต้องลงโทษเฟ่ยชุ่ยให้หนักๆ
“คุณหนูสาม บ่าวผิดไปแล้ว......” เมื่อรับรู้ว่ามู่หรงซินเหลียนกำลังโกรธ เฟ่ยชุ่ยก็คุกเข่าลงไปตรงหน้าของมู่หรงชีชี ถึงแม้ว่านางไม่อยากจะยอมรับ แต่ครั้งนี้นางก็ต้องยอมรับว่าตัวนางนั้นพ่ายแพ้ให้กับมู่หรงชีชีแล้ว
“คุณหนูสามยกโทษให้บ่าวเถิดนะเจ้าคะ”
“เฟ่ยชุ่ยไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ต้องถูกโบยยี่สิบครั้ง หักเบี้ยรายเดือนเป็นเวลาครึ่งปี น้องสาม เจ้าว่าดีหรือไม่”
มู่หรงซินเหลียนไม่เว้นช่องว่างให้มู่หรงชีชีได้พูดอะไร นางก็จัดการตัดสินบทลงโทษให้เฟ่ยชุ่ยเป็นที่เรียบร้อย
มู่หรงชีชียืนมองนายบ่าวสองคนที่แสดงละครอยู่ตรงหน้าของเธอ ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา แต่กลับเอ่ยปากขอร้องต่อมู่หรงซินเหลียน
“พี่รองเจ้าคะ ลงโทษนางเช่นนี้จะไม่หนักไปหรือเจ้าคะ เฟ่ยชุ่ยยังบาดเจ็บอยู่ ศีรษะของนางยังเลือดไหลอยู่เลย นางจำเป็นต้องไปหาหมอ อีกอย่างนางรับใช้พี่รองมาตั้งนาน ต่อให้ไม่มีผลงาน แต่อย่างไรเสียนางก็รับใช้พี่รองมา......ข้าว่าโบยสิบครั้งก็น่าจะพอแล้ว อีกสิบครั้งให้ติดไว้ก่อน ส่วนเบี้ยรายเดือนหักแค่เดือนเดียวก็น่าจะพอแล้ว พี่รอง เห็นว่าลงโทษเช่นนี้เป็นเช่นไรเจ้าคะ”
ไม่มีใครคาดคิดว่ามู่หรงชีชีจะเอ่ยปาก “ขอร้อง” ออกมา ทุกคนต่างก็คิดว่าคุณหนูสามไม่น่าจะใจกว้างยอมลดโทษให้เฟ่ยชุ่ย นางน่าจะอยากลงโทษเฟ่ยชุ่ยให้เสียหนักๆ ไม่คิดว่านางจะเอ่ยปากขอลดโทษให้เฟ่ยชุ่ยเช่นนี้
ยามนี้ ภาพลักษณ์ของคุณหนูสามในสายตาของทุกคนก็ดูสูงส่งขึ้นมาทันที อย่าว่าแต่สตรีร่างกายบอบบางเลย แม้แต่บุรุษกำยำหากถูกโบยยี่สิบครั้ง ก็ยังต้องนอนซมไปอีกนาน นอกจากนี้การถูกหักเบี้ยรายเดือนเป็นเวลาครึ่งปี ถึงแม้จะไม่มากเท่าไหร่ แต่สำหรับบ่าวรับใช้แล้วถือเป็นรายได้ที่มากเอาการเลยทีเดียว
“คุณหนูสามช่างมีจิตใจดี มีความเมตตากรุณาจริงๆ”
“ใช่ๆ ขนาดเฟ่ยชุ่ยใส่ร้ายนาง คุณหนูสามยังดีกับนางขนาดนี้ ช่างมีจิตใจงดงามจริงๆ”
ภาพลักษณ์ของมู่หรงชีชียิ่งดูดีมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้นายอย่างมู่หรงซินเหลียนดู “โหดร้าย” มากขึ้นเท่านั้น ทั้งที่เป็นบ่าวติดตามรับใช้มานาน คิดจะโบยก็โบย ยิ่งเอามาเปรียบเทียบกัน ใครดีใครร้าย บ่าวรับใช้ในจวนอำมาตย์คงต้องมาตัดสินกันใหม่
“ได้ ถ้าเช่นนั้นก็ทำตามที่น้องสามพูดมาก็แล้วกัน กลับไปพี่จะสั่งสอนนางให้ดีๆ”
มู่หรงซินเหลียนเกลียดมู่หรงชีชีเข้ากระดูกดำ เรื่องราวเป็นมาเช่นไร นางก็เป็นคนที่พูดขึ้นมาเอง แต่ตอนนี้กลับมาขอร้องให้ลดโทษ ภาพลักษณ์ที่มู่หรงซินเหลียนพยายามสร้างขึ้นมาอย่างยาวนาน สุดท้ายแค่มู่หรงชีชีพูดสองสามประโยค ก็ทำให้ทุกคนเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อนางเสียสิ้น มิหนำซ้ำยังคิดอีกว่านางเป็นคนโหดร้าย
อดทน! อดกลั้นเข้าไว้! มู่หรงซินเหลียนพยายามระงับความโกรธเกลียดภายในจิตใจ เผยรอยยิ้มออกมา “น้องสาม ค่ำนี้เจ้าต้องมาร่วมชมจันทร์ที่ศาลาหูซินด้วยกันนะ ถือเป็นการชดเชยจากพี่ เห็นแก่หน้าพี่ เจ้าจะต้องมานะ”
“ได้เจ้าคะ ขอบพระคุณพี่รองมาก ข้าจะไปตรงตามเวลาแน่นอน”
เรื่องราวในครั้งนี้ สุดท้ายจบด้วยการที่เฟ่ยชุ่ยถูกโบยสิบครั้ง
ณ เรือนโอ่วเซียง เฟ่ยชุ่ยนอนออยู่บนเตียง นางเพิ่งจะถูกโบยมาสิบครั้ง แค่ขยับเล็กน้อยก็เจ็บแทบจะขาดใจ “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวไม่ได้พูดอะไรเช่นนั้นนะเจ้าคะ คุณหนูสามใส่ร้ายบ่าวทั้งนั้น!”
“ข้าเชื่อเจ้า!” มู่หรงซินเหลียนทายาให้เฟ่ยชุ่ยด้วยตนเอง “ไม่เจอกันแค่ห้าปี น้องสามพัฒนาขึ้นไม่น้อย เฟ่ยชุ่ย เจ้าวางใจได้ แค้นในวันนี้ข้าจะทวงคืนให้เจ้าเอง! เจ้าคอยดูเถอะ คืนนี้นางจะต้องเสียใจกับสิ่งที่นางทำในวันนี้!”
เฟ่ยชุ่ยเป็นบ่าวคนสนิทของมู่หรงซินเหลียน แผนการที่มู่หรงซินเหลียนและเจิ้งหมิ่นคิดขึ้นมา นางก็เป็นคนหนึ่งที่รับรู้มาโดยตลอด เมื่อนางได้ฟังคำพูดของมู่หรงซินเหลียน นางก็เงยหน้าขึ้นมาแสยะยิ้มอย่างอัปลักษณ์ “คุณหนูพูดถูกเจ้าค่ะ แค่อดทนไปก่อน เมื่อถึงค่ำนี้ต่อให้นางอยากร้องก็ร้องไม่ออก!”
“หึ......” คำพูดของเฟ่ยชุ่ยทำให้มู่หรงซินเหลียนอารมณ์ดีขึ้นมาทันตา
มู่หรงชีชี คอยดูเถอะ! ผ่านค่ำคืนนี้ไป ชื่อเสียงของเจ้าจะต้องถูกทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี ตำแหน่งจิ้งหวางเฟยที่เจ้าตั้งตารอคอยมาโดยตลอดก็จะไม่มีอีกต่อไป มีแค่ข้าเท่านั้นที่เหมาะสมกับตำแหน่งจิ้งหวางเฟย ส่วนเจ้ามันไม่คู่ควร!
ยามค่ำมาถึง มู่หรงชีชีมาถึงศาลาหูซินตามเวลาที่นัดไว้
ศาลาหูซินตั้งอยู่ทางทิศประจิมของจวนอำมาตย์ มู่หรงชีชียังไม่เดินไปถึงศาลาหูซิน ก็ได้ยินเสียงหัวเราะลอยมา ในบรรดาเสียงเหล่านั้น เสียงของมู่หรงชิงเหลียนนั้นดังที่สุด “พี่ตวนมู่ ที่ท่านพูดมาจริงหรือเจ้าคะ อ๋องปีศาจน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ”
“เป็นเรื่องจริงแน่นอน เขามีดวงกินเมีย ทำภรรยาตัวเองตายมาแปดคนแล้ว! ข้าได้ยินมาอีกว่าสตรีเหล่านั้นตายศพไม่สวยซักคน จู่ๆ ก็ตายในคืนเข้าหอ เลือดในตัวของพวกนางก็ถูกดูดไม่เหลือเลยสักหยด! ใครๆ ก็ต่างพูดกันว่าอ๋องปีศาจเป็นคนดูดเลือดพวกนาง เขาจะเสกสมรสกับเจ้าสาวคนใหม่ทุกปี เพื่อดูดเลือดของให้เขาได้มีชีวิตอยู่ต่อไป......”
“กรี๊ด! น่ากลัวเป็นที่สุด!” ได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวที่อยู่ในศาลาก็กรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว “พอแล้ว! ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว! น่ากลัวเกินไปแล้ว”
ขณะนั้นเอง มู่หรงซินเหลียนก็เหลือบไปเห็นมู่หรงชีชี นางก็ลุกขึ้นมาเรียกมู่หรงชีชีด้วยความกระตือรือร้น “น้องสาว เจ้ามาแล้วหรือ เหตุใดยังไม่เข้ามาอีกเล่า เข้ามาเร็วเข้า ทุกคนกำลังรอเจ้าอยู่เลย”
“คารวะพี่รอง” มู่หรงชีชีปล่อยให้มู่หรงซินเหลียนกุมมือตัวเองเดินเข้าไปในศาลาหูซิน
นอกจากหลี่อวิ๋นชิงที่เธอเคยเห็นมาก่อนหน้านี้แล้ว เหล่าคุณชายคุณหนูจากสี่ตระกูลใหญ่ก็อยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา มีทั้งไป๋มู่เฟยและไป๋อี้เยว่ สองพี่น้องจากตระกูลไป๋ ตวนมู่หงเฉินและตวนมู่อีอี สองพี่น้องจากตระกูลตวนมู่ นอกจากนี้ยังมี ซั่งกวานอู๋จี้จากตระกูลซั่งกวาน ขนาดมู่หรงจวิ้นบุตรชายคนเดียวของตระกูลมู่หรงก็ยังมาอีกด้วย
ดูเหมือนว่ามู่หรงซินเหลียนจะมีกลุ่มเพื่อนที่กว้างขวางไม่น้อย!
ห้าปีที่มู่หรงชีชีไม่ได้อยู่ที่นี่ มู่หรงซินเหลียนพยายามอย่างมากที่จะคบค้าสมาคมกับคุณหนูคุณชายจากตระกูลใหญ่เหล่านี้ ในเมืองหลวงไม่มีใครที่ไม่รู้ว่าคุณหนูรองแห่งตระกูลมู่หรงนั้นเป็นสาวงามที่หาตัวจับได้ยาก ยามนี้มู่หรงซินเหลียนก็กำลังต้อนรับผู้คนที่มาร่วมงาน ราวกับว่านางนั้นคือบุตรสาวสายตรงเสียเอง
“จะเชิญผู้หญิงอัปลักษณ์นี่มาทำไมกัน” มู่หรงจวิ้นไม่ถูกชะตากับน้องสาวอย่างมู่หรงชีชีเสียเลย คำแรกก็เอ่ยมาว่า “ผู้หญิงอัปลักษณ์” เสียแล้ว