ตอนที่ 10 เกิดเรื่องแล้ว
หลังจากก่อเรื่องอันน่าอับอายขายหน้าไปแล้ว หลินหลันก็ได้แต่หดหู่ใจกลับไปยังหมู่บ้าน ขณะที่กำลังจะไปริมลำธารเพื่อนำเสื้อผ้ากลับมา ก็เห็นเป่าจู้ที่กำลังวิ่งหน้าตาตื่นตรงเข้ามา “หลินหลัน แย่แล้ว...”
ยังจะมีเรื่องอะไรที่แย่ไปกว่านี้อีก? หลินหลันรู้สึกใจตุ้มๆ ต่อมๆ
“พี่สะใภ้ของเจ้าให้จางต้าฮู่สู่ขอเจ้าแล้ว” เป่าจู้ปาดเหงื่อ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย
หลินหลันตกตะลึงไปชั่วครู่ คิดว่าตนเองหูฟาดไปแล้ว “เรื่องจริง?”
เป่าจู้ร้อนรนตอบกลับ “จริงเสียยิ่งกว่าจริง เป็นแม่สื่อหวังที่เอ่ยออกมากับปาก บอกว่าพี่สะใภ้ของเจ้ารับเอาสินสอดทองหมั้นของจางต้าฮู่มาเเล้วด้วย”
“เกิดขึ้นเมื่อไหร่กัน” หลินหลันยังคงรู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้ นางเพิ่งจะขึ้นเขาไปทำภารกิจเพียงชั่วครู่ เหยาจินฮวาก็ขายนางเสียแล้วงั้นหรือ หรือว่า...เรื่องเกิดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว?
“เมื่อครู่นี้เอง ข้าช่วยท่านแม่ข้านำเสื้อผ้าของเจ้ากลับไปให้ที่บ้าน แล้วเห็นแม่สื่อหวังออกมาจากบ้านของเจ้าพอดี พอถามพี่สะใภ้เจ้า นางก็ไม่ยอมปริปากเอ่ยอะไรทั้งสิ้น ข้าเลยทำได้เพียงตามแม่สื่อหวังไป แม่สื่อหวังเดิมทีก็ไม่ยอมบอก ทำข้าโกรธเสียจนเกือบต้องลงไม้ลงมือ นางถึงได้ยอมปริปากออกมา พี่สะใภ้ของเจ้ารับเงินสินสอดของผู้นั้นมาห้าสิบสองเงิน” เป่าจู้ร้อนรนจนแทบทนไม่ได้ หลินหลันจะแต่งกับผู้ใดก็ได้ นอกเสียจากแต่งกับจางต้าฮู่ จางต้าฮู่ผู้นั้นมีนางบำเรอถึงสิบเจ็ดห้อง ในแต่ละวันหญิงสาวที่ถูกเขาละลานอีกไม่รู้เท่าไหร่ หากหลินหลันต้องแต่งออกไป ชั่วชีวิตนี้ก็คงสูญสิ้นเสียแล้ว
หลินหลันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “นางมีสิทธิ์อะไรถึงได้รับเอาเงินหมั้นหมายของเขามา? ห้าสิบสองเงินก็อยากขายข้าแล้วงั้นรึ คิดว่าข้าจะยอมให้นางขายข้าไปเช่นนั้น? ไม่มีทาง ข้าจะไปคิดบัญชีกับนาง”
เป่าจู้แสดงท่าทีเกรี้ยวกราด “ก็ใช่น่ะสิ พี่สะใภ้ของเจ้าทำเกินไปแล้ว เจตนาร้ายชัดๆ หลินหลัน เจ้าจะต้องยืนหยัด อย่าได้ปล่อยให้นางบงการ”
“คิดจะบงการข้า? ฝันไปเถอะ” หลินหลันรู้สึกเกลียดแค้นยิ่งนัก เหยาจินฮวาอ่าเหยาจินฮวา เพียงไก่หนึ่งน่อง เสื้อผ้าใหม่หนึ่งชุดก็คิดว่าจะซื้อข้าได้ หลังจากนั้นก็จะบงการให้เชื่อฟังตามคำสั่งเจ้า เจ้าคงคิดว่าข้าจะยอมให้รังแกได้อย่างง่ายดายจริงๆ สินะ?
“หลินหลัน ต้องการให้เรียกท่านแม่ของข้าไปด้วยกันไหม” เป่าจู้เกรงว่าเพียงหลินหลันผู้เดียวจะเอาชนะพี่สะใภ้ไม่ได้ ตัวเขาเองก็ทำอะไรมากไม่ได้ พอมาคิดดูแล้วหากพาแม่ของเขาไปด้วยก็ยังพอวางใจได้หน่อย
“ไม่ต้อง ถ้าจัดการไม่ได้จริงๆ ค่อยไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน” หลินหลันปฏิเสธความหวังดีของเป่าจู้ เพราะหากท่านป้าจินมาช่วยนางพูด คนอื่นๆ อาจจะเข้าใจผิดได้ว่า นางอยากจะแต่งงานกับเป่าจู้
หลินหลันเดิมดุ่มดุ่มพร้อมอารมณ์โกรธไปที่บ้าน ทันทีที่เข้าไปถึงลานโล่ง ก็ได้ยินเสียงเหยาจินฮวาซึ่งกำลังร้องฮึมฮัมเพลงอยู่ในห้องอย่างมีความสุข
หลินหลันหมอบลงมองผ่านช่องของขอบบานประตู เห็นเหยาจินฮวากำลังนั่งนับเงินที่วางอยู่ข้างเตียง นั่นคือเงินที่ได้จากการขายตัวนาง...หลินหลันโกรธแค้นเสมือนไฟที่รุกโชน ใช้เท้าเดียวถีบบานประตูเปิดออก
“เหยาจินฮวา ข้าขอเตือนเจ้าให้รีบนำเงินพวกนั้นไปคืนซะ แล้วพูดกับจางต้าฮู่ให้ชัดเจน ไม่เช่นนั้น อย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้า” หลินหลันเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงดุดัน
เหยาจินฮวาตื่นตกใจ รีบคว้าเอาเงินพวกนั้นแอบซ่อนไว้ด้านหลัง เผยรอยยิ้มนุ่นนวลสนิทชิดเชื้อ “หลินหลันอ่า! เรื่องนี้ข้าเองก็กำลังจะพูดกับเจ้าอยู่พอดี! มาสิ มานั่งลงเร็ว”
“ข้าไม่มีอะไรจะต้องพูดกับเจ้า หากวันนี้เจ้าไม่จัดการแก้ไขปัญหานี้ให้ข้าเสีย ข้าจะไม่สนใจแม้ว่าเจ้าเป็นพี่สะใภ้ของข้า” หลินหลันเตรียมใจพร้อมที่จะฆ่าคนเลยก็ว่าได้
“โอ้...หลินหลัน จะต้องโกรธเคืองเสียขนาดนี้เลยรึ! ก็ไม่ใช่เพราะซ่าวจื่อหวังดีต่อเจ้าหรอกหรือ” ขณะที่เหยาจินฮวากำลังเอ่ยอยู่นั้น ก็ไม่วายค่อยๆ แอบนำเงินพวกนั้นใส่ลงกล่องขนาดเล็ก แถมยังล็อคกุญแจเสียดิบดี
“อายุอานามเจ้าก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว หากยังยื้อเวลาต่อไปก็ได้กลายเป็นสาวแก่พอดี จางต้าฮู่ถือเป็นผู้มีชื่อเสียงในเขตเฟิงอานของพวกเรา ถึงแม้ว่าเขาจะมีนางบำเรอเยอะไปหน่อยก็เถอะ แต่ทว่าคนพวกนั้นก็มีไว้ประดับเท่านั้น ไม่สามารถให้กำเนิดบุตรชายได้ ไร้ซึ่งประโยชน์ จางต้าฮู่กล่าวไว้แล้วว่า หากใครสามารถให้กำเนิดบุตรชายแก่เขาได้ เขาจะให้รางวัลเป็นที่ดินอันอุดมสมบูรณ์จำนวนสามร้อยแปลงนา ทองคำแปดร้อยเหรียญ หลินหลันอ่า! เจ้าเป็นคนที่เพียบพร้อม แต่งออกไปรับรองว่าเจ้าต้องจะพิชิตใจชายได้แน่ ภายภาคหน้ากิจการของตระกูลจางก็จะตกเป็นของเจ้าและลูกชายของเจ้า ครอบครัวหลินเก่าแก่ของพวกเราก็จะได้หลุดจากความยากลำบาก ลืมตาอ้าปากได้เสียที ดีจะตายไป!” เหยาจินฮวาเอ่ย ดวงตาทั้งสองก็เปล่งประกาย ราวกับว่าได้เห็นเสื้อผ้าอาภรณ์และอาหารชั้นเลิศตลอดจนอนาคตที่แสนสดใส
“อีกทั้ง แม่สื่อหวังบอกว่า ครั้งนี้จางต้าฮู่เปิดรับนางบำเรอห้องที่สิบแปด เดิมทีให้เงินสินสอดเพียงแค่สามสิบเหรียญเงิน แต่พอเขาได้ยินว่าเป็นเจ้า ก็รีบหยิบเงินหมั้นหมายออกมาให้มากถึงห้าสิบเหรียญเงิน ไม่เพียงเท่านั้น เขาก็รับปากไว้แล้วว่า ไว้รอได้ใบวันเดือนปีเกิดคู่หมั้นแล้ว จะส่งของขวัญหมั้นหมายที่แสนอลังการมาให้อีก และมีรถม้าแปดคันรอต้อนรับเจ้าหน้าประตู นับว่าเป็นการให้เกียรติอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าเขามีความตั้งใจมากเพียงใด! เจ้าดูสิ เจ้ายังไม่ทันได้แต่งออกไป จางต้าฮู่ก็หลงเจ้าเสียขนาดนี้ รอให้เจ้าได้แต่งออกไปแล้ว จะต้องรักและทะนุถนอมเจ้ามากยิ่งขึ้นเป็นแน่ โอกาสดีๆ เช่นนี้หากันได้ง่ายๆ ที่ไหนกัน”
หลินหลันแสยะยิ้มทั้งอารมณ์โกรธ “เหยาจินฮวา โอกาสที่ดีเสียขนาดนี้ เหตุใดเจ้าไม่เก็บเอาไว้ให้น้องสาวของเจ้าเองล่ะ ข้าจำได้ว่าน้องสาวของเจ้าก็ยังไม่ได้แต่งงานนี่”
เหยาจินฮวาฉีกยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “น้องสาวข้าจะเทียบเจ้าได้อย่างไร ต่อให้นางไปคอยถือรองเท้าให้จางต้าฮู่ เขาก็ไม่มีทางสนใจหรอก”
“ทีกับเรื่องเช่นนี้เจ้ากลับมีมันสมองขึ้นมาเชียว เหยาจินฮวา เจ้าเองก็รู้ดี อย่าว่าแต่มีคำสั่งเสียของท่านแม่ข้าที่ว่าเรื่องการแต่งงานของข้าข้าจะเป็นผู้ตัดสินใจเอง ต่อให้ไม่มีคำสั่งเสียของท่านแม่ แล้วเจ้าอยากจะขายข้า อยากโยนข้าเข้าหลุมไฟ ก็ได้แต่ฝันเท่านั้นแหละ ข้าขอเตือนให้เจ้าวางมือจากเรื่องนี้ให้ไวที่สุด ไม่เช่นนั้นหากข้าเหลืออด คนที่จะซวยก็คือตัวเจ้าเอง” หลินหลันเอ่ยอย่างเด็ดขาด พลางเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงด้านหน้าของเตียง
“เอ้เอ้เอ้...เจ้าคิดจะทำอะไร” เหยาจินฮวาหวาดระแวง รีบร้อนเข้าไปฉุดรั้งหลินหลัน
หลินหลันจ้องเขม็งใส่นาง “เงินพวกนี้ไม่ใช่ของเจ้า”
เหยาจินฮวาคว้าเอากล่องขนาดเล็กนั่นมาไว้ในอ้อมแขนแล้วกอดไว้แน่น มองไปยังหลินหลันด้วยความประหม่า แล้วเอ่ยโต้เถียงขึ้น “เป็นพี่สะใภ้ก็เหมือนเป็นแม่ เป็นพี่ชายก็เหมือนเป็นพ่อ แล้วใยข้าจะตัดสินใจเรื่องงานแต่งของเจ้าไม่ได้ ข้าก็จะบอกให้เจ้ารู้ไว้เช่นกัน ของหมั้นหมายนี้ข้าได้รับเอาไว้แล้ว เกิงเทีย[footnoteRef:1]ของเจ้าข้าก็ให้แม่สื่อหวังไปแล้วด้วย งานแต่งครั้งนี้ถือว่าได้กำหนดตกลงเรียบร้อยแล้ว เจ้าก็รู้ดีว่าจางต้าฮู่เป็นคนเยี่ยงไร ใครกันจะกล้าล้อเล่นกับเขา? หากกระตุกหนวดของจางต้าฮู่เข้า ครอบครัวของพวกเราได้กินไม่ได้นอนไม่หลับเป็นแน่” [1: 庚帖 เกิงเทีย คือ ใบที่บันทึกวันเดือนปีเกิดของคู่หมั้น]
“เรื่องนี้เป็นเจ้าเองที่ก่อขึ้น ไม่เกี่ยวกับข้า อยากแต่งนักเจ้าก็ไปแต่งเอง อย่ามาข้องเกี่ยวกับข้า” หลินหลันเอื้อมมือออกไปคว้ากล่องขนาดเล็กนั่น เงินเหล่านี้นางจะต้องเอามาเก็บไว้ก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงเหยาจินฮวานำไปใช้จ่าย ไม่เช่นนั้นเมื่อถึงเวลาจะหามาคืนให้แก่จางต้าฮู่ไม่ได้ สำหรับนางนั้นไม่ได้เดือดร้อนอะไรอยู่แล้ว สะบัดตูดหนีไปยังได้ แต่ทว่าพี่ชายของนางนี่สิจะทำอย่างไร
“ช่วยด้วย! น้องสะใภ้รังแกพี่สะใภ้...” เหยาจินฮวาคู้ตัวลงบนพื้นกอดกล่องขนาดเล็กเอาไว้แน่น และส่งเสียงร้องดังราวกับหมูถูกเชือด
หลินหลันมองดูนางที่แสดงท่าทีเกินจริง อยากจะเตะออกไปจริงๆ ซักหนึ่งที เหตุใดตระกูลหลินจึงคว้าเอานางสะใภ้จอมขี้โกงผู้นี้มาได้
“เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่กล้าลงมือกับเจ้า ปกติแล้วแต่ละวันเพราะเห็นแก่หน้าพี่ชาย ข้าจึงไม่ถืออะไรกับเจ้านัก แต่ทว่าครั้งนี้เจ้าทำเกินไปแล้ว เอาเงินมาให้ข้าซะ” หลินหลันเอ่ยเตือนเหยาจินฮวาด้วยน้ำเสียงดุดัน
เหยาจินฮวาทำเป็นร้องไห้เสียใจแล้วเอ่ยออกมา “ข้าทำเช่นนี้ก็ไม่ใช่เพื่อตระกูลหลินเก่าแก่ของพวกเจ้าและไม่ใช่ว่าเพราะหวังดีต่อเจ้าหรอกหรือ คิดว่าการเป็นพี่สะใภ้มันง่ายนักหรือไง หลินหลัน เจ้าอย่าได้หัวแข็งขนาดนี้เลย ชั่วชีวิตของพวกเราในฐานะลูกผู้หญิงจะต้องการอะไรไปได้อีก หากไม่ใช่เพียงอาหารและเสื้อผ้าอาภรณ์ดีๆ ใช่หรือไม่ การแต่งงานกับจางต้าฮู่ไม่ดีอย่างไรงั้นหรือ ถึงอย่างไรก็ต้องดีกว่าการแต่งงานกับชาวไร่ชาวนาที่ชั่วชีวิตจะต้องลำบากหน้าสู้ดินหลังสู้ท้องฟ้าในทุกๆ วัน”
“ถุย! เจ้าช่วยพูดจาเพ้อเจ้อให้มันน้อยๆ หน่อย สรุปแล้วจะให้หรือไม่ให้ หากไม่ให้ข้าก็จะลงมือเอง” หลินหลันพูดอย่างข่มขู่
“หากเจ้ากล้าลงมือ ข้าจะตายให้เจ้าดู ยิ่งไปกว่านั้นเป็นหนึ่งร่างสองชีวิต เจ้าเข้ามาสิ เข้ามา...” เหยาจินฮวานำกล่องขนาดเล็กแอบไว้ด้านหลัง ยื่นท้องออกมา แสดงท่าทีไม่ต้องการมีชีวิตอีกต่อไป นี่นับเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลหลินเก่าแก่ของพวกเจ้า นางไม่เชื่อว่าหลินหลันจะกล้าลงมือ
“อยากตายก็รีบไปตายไป กะอีแค่สะใภ้ขี้เกียจสันหลังยาวอย่างเจ้า ใครสนใจเจ้าห๊ะ! เจ้าตายไปแล้ว ข้าจะรีบหาคนดีๆ ให้พี่ชายข้าซักคน แล้วให้กำเนิดลูกชายจ้ำม่ำผิวขาวๆ ซักโหล” หลินหลันไม่หลงกลละครบีบน้ำตาขู่ฆ่าตัวตายอะไรพวกนี้ของนาง ใครจะตายก็ตามทว่านางเหยาจินฮวาไม่มีทางยอมไปตายง่ายๆ หรอก
เหยาจินฮวาคาดไม่ถึงว่าหลินหลันจะดื้อรั้นได้มากมายเช่นนี้ เปลี่ยนความคิดไม่ได้เลย ไม่แม้แต่จะหลงกลนางด้วยซ้ำ อีกทั้งยังข่มขู่นางกลับมาอีก ทำอย่างไรดีล่ะ จะสู้ก็สู้ไม่ไหวอีก หากเงินนี่ถูกหลินหลันแย่งไปได้ เช่นนั้นนางคงต้องเจ็บปวดรวดร้าวในหัวใจตายแน่ ชั่วชีวิตนี้ก็คงมิอาจได้เห็นเงินจำนวนมากมายเช่นนี้อีกแล้ว!


ตอนที่ 18 การแต่งงานโดยคลุมถุงชน
หลี่หมิงอวินกลับส่งสายตาไปยังหลินหลันโดยไม่ตื่นตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น นัยน์ตานั่น ราวกับสื่อว่าให้ผ่อนคลายอย่าได้วิตกกังวล ฉายความมุ่งมั่นและมั่นอกมั่นใจออกมาอย่างชัดเจน และหัวใจของหลินหลันที่เดิมทีเต้นระรัวก็กลับสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ ช่วยนางจัดการจางต้าฮู่ เดิมทีก็เป็นหน้าที่ของเขา เช่นนั้นนางก็ตั้งหน้าตั้งตารอคอยให้เป็นจริงขึ้นมาเถอะ!
ทั้งสี่คนค่อยๆ ออกไปทีละคน บ้านของหลินหลันซึ่งตั้งอยู่ที่ตะวันออกสุดของหมู่บ้าน อีกทั้งยังเป็นตำแหน่งพื้นที่สูงสุดของหมู่บ้านเจี้ยนซี เมื่อยืนอยู่หน้าประตู ก็สามารถมองเห็นกลุ่มคนกำลังแบกกล่องขนาดใหญ่จำนวนไม่กี่กล่อง และยังมีเกี้ยวเจ้าสาวหนึ่งคัน เคลื่อนตรงมาที่บ้านของหลินหลัน
ไม่ต้องรอให้บอกก็รู้ได้เลยว่า พวกนี้เป็นคนของตระกูลจาง ดูจากสถานการณ์แล้ว ตระกูลจางต้องการส่งของกำนัลและดำเนินการแต่งงานในเวลาเดียวกัน
เหยาจินฮวาดีอกดีใจจนออกนอกหน้า หากไม่ใช่หลินเฟิงและหลินหลันที่อยู่ด้านข้างกำลังเผยสีหน้าดำคร่ำเครียด นางก็อยากจะปรบมือร้องเรียกเพื่อแสดงการต้อนรับเป็นอย่างยิ่ง แม่สื่อหวังช่างมีความสามารถในการจัดการเรื่องราวเสียจริง! เมื่อวานนี้นางเพียงแค่พูดออกไปประโยคเดียวว่า จะเป็นการดีที่สุดหากจัดการเรื่องราวให้สำเร็จเสร็จสิ้นแต่เนิ่นๆ เพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ไม่คาดฝันในอนาคต คิดไม่ถึงเลยว่าจะรวดเร็วเสียขนาดนี้
หลินหลันถูกเกี้ยวเจ้าสาวคันสีแดงสดกระตุ้นจนสติแทบกระเจิง และเมื่อมองเห็นท่าทีของเหยาจินหัวที่เผยสีหน้าพึงพอใจ ก็ยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้นไปอีก หลินหลันเลิกคิ้วขึ้น เอ่ยถามผู้เป็นพี่ชายด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เกอ พี่จะเอาอย่างไรก็ว่ามาเถอะ!”
หากเวลาเช่นนี้ พี่ชายยังต้องมองสีหน้าของเหยาจินฮวาเพื่อจัดการปัญหา พี่ชายเช่นนี้ หากไม่มีก็คงไม่เป็นไร
เห็นได้อย่างชัดเจนว่าหลินเฟิงเองก็โกรธขึ้นมาเสียแล้ว ดวงตากลมจ้องเขม็ง พลางถลกแขนเสื้อขึ้น “เอาอย่างไรงั้นหรือ” แล้วหันหลังกลับไปภายในบ้าน ไม่นานนัก ก็ถือมีดหนึ่งด้ามออกมา
มีดเล่มนี้เป็นของที่ท่านพ่อทิ้งเอาไว้ พี่ชายมองมันเสมือนของล้ำค่ามาโดยตลอด คอยเช็ดขัดอย่างตั้งใจ ดูแลเป็นอย่างดี ตอนนี้พี่ชายถือมีดเล่มนี้ออกมา แสดงท่าทีพร้อมสู้สุดชีวิต หลินหลันรู้สึกสบายใจอยู่ลึกๆ ยังดีที่สายเลือดของพี่ชายไม่ถูกเหยาจินฮวาครอบงำ ยังดีที่ในจิตใจของพี่ชายนางยังคงเป็นสิ่งที่สำคัญมาก
หลินหลันเรียกเด็กน้อยให้เข้ามา เอ่ยพูดข้างใบหูเขาไม่กี่ประโยค เด็กคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อยแล้วรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
“นี่เจ้าจะทำบ้าอะไร อยากตายหรือไงเจ้า...” เหยาจินฮวาเห็นหลินเฟิงถึงขั้นนำมีดล้ำค่าออกมา ทั้งโมโหทั้งร้อนรน กระทืบลงบนเท้าพลางพ่นคำด่าทอขณะเดียวกันก็ออกแรงผลักหลินเฟิง “ยังไม่รีบเก็บมีดไปอีก”
หลินเฟิงจ้องมองกลุ่มคนที่เคลื่อนเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ในลำคอกำลังรู้สึกแห้งผาก เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “พวกเขาอย่าได้คิดว่าจะพาตัวเหม่ยจื่อไปได้”
“เจ้าจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรอีก คนเขาจ้างแม่สื่อแล้ว ให้ของกำนัลแล้ว น้องสาวกำลังจะได้แต่งงานแท้ๆ เจ้ามีสิทธิอะไรไปขัดขวาง? เหยาจินฮวาใช้นิ้วชี้จิ้มลงไปบนหน้าผากของหลินเฟิงราวกับไก่ตัวอ้วนสีขาวกำลังจิกกินอาหาร
หลินเฟิงถูกนางสะกิดไฟโมโหให้โหมขึ้นทั่วทั้งหัว มองหน้าด้วยความโกรธและเอ่ยตะคอก “มีสิทธิ์อะไร? นั่นเป็นน้องสาวของข้า ข้าหลินเฟิงผู้นี้หากแม้แต่น้องสาวของตนเองก็ยังปกป้องไม่ได้ แล้วข้ายังนับว่าเป็นลูกผู้ชายได้อีกหรือ”
เหยาจินฮวาพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกพลางยิ้มเหยาะ “ข้าว่าสมองของเจ้าคงพังไปแล้ว ทำไมเจ้าลองไม่คิดดูให้ดีๆ น้องสาวของเจ้าแต่งออกไป เป็นการไปเสวยสุขไม่ใช่ไปรับความระทมทุกข์เสียหน่อย...”
หลินเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงโมโห “อยากแต่งก็ให้น้องสาวของเจ้าไปแต่งเองสิ ถึงอย่างไรน้องสาวข้าก็ไม่แต่ง”
เหยาจินฮวาเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเฟิงก็มักจะอวดพลังข่มเหงหลินเฟิงมาโดยตลอด เมื่อถูกหลินเฟิงตะคอกใส่ และจ้องเขม็ง จู่ๆ ก็รู้สึกเสียใจจนทนไม่ไหว ดึงเสื้อของหลินเฟิง ทั้งปล่อยหมัดชกเข้าไป ทั้งใช้ศีรษะกระแทก ก่อนจะปล่อยโฮร้องห่มร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่น
“ข้ามันเป็นคนที่โชคร้ายที่สุด...ไฉนจึงได้แต่งงานกับคนสมองเลอะเลือนอย่างเจ้า ความเก่งกาจสามารถก็ไม่มี เงินก็ไม่มี ไร้ประโยชน์สิ้นดี...แล้วจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร...ข้าไม่อยู่แล้ว ไม่ขอมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว...”
หลินเฟิงโมโหก็โมโห ทว่ากล้าลงไม้ลงมือที่ไหนกัน บวกกับเท้าที่ยังมีบาดแผล ถูกเหยาจินฮวาชนให้ถอยหลังออกไปอย่างต่อเนื่อง
หลี่หมิงอวินอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้เมื่อมองดูสถานการณ์นี้ จึงหันไปเอ่ยเสียงแผ่วเบากับหลินหลัน “เจ้ารีบไปโน้มน้าวเร็วเข้าเถอะ! หัวหน้าหมู่บ้านพวกเขามาแล้ว”
หลินหลันสบทฮึออกมา โน้มน้าว? นางจะโน้มน้าวไปทำไม เป็นเรื่องยากที่พี่ชายจะเผยท่าทีที่น่าเกรงขามออกมาซักครั้ง หากไม่ใช่ว่ายังมีคนที่ต้องรับมือซึ่งสำคัญมากกว่า และมีปัญหาที่ยิ่งใหญ่กว่าต้องจัดการ นางก็อยากจะใส่ฟืนลงไปซักสองอันและเทน้ำมันราดลงไปสักสองแกลลอน ทำให้เหยาจินฮวาเห็นซะบ้าง
“เอาแต่ว่าพี่ข้าไร้ประโยชน์ เจ้าก็ไปหาคนที่เก่งกาจมีความสามารถเสียสิ! ไม่คิดจะมองดูพฤติกรรมเช่นนั้นของตัวเองบ้างล่ะ พี่ชายของข้ายอมสู่ขอเจ้าก็นับว่าดีเท่าไหร่แล้ว แล้วยังมาก่อเรื่องวุ่นวายที่นี่ ข้าขอเตือนเจ้า อีกประเดี๋ยวหากเจ้ากล้าปากสว่างพูดมาก ต่อให้พี่ชายข้าจะให้อภัย แต่ข้าจะไม่ยอมให้อภัยเจ้าเด็ดขาด หากไม่เชื่อก็ลองดูได้” หลินหลันตรงเข้าไปลากตัวพี่สะใภ้ออกมา เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงดุดันใส่นาง ถือโอกาสนี้สั่งสอนนางอย่างตรงไปตรงมา แล้วจึงหันกลับไปตั้งใจสั่งสอนผู้เป็นชายของนาง การเกรงกลัวภรรยาไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่ก็ต้องมีขอบเขต ไม่จำเป็นต้องคอยตามอกตามใจไปเสียทุกเรื่อง
เหยาจินฮวาถูกแววตาคู่ดุดันและคำพูดอันรุนแรงของหลินหลันทำให้รู้สึกหวาดกลัว ถึงขั้นลืมร้องไห้ไปชั่วขณะ มีเพียงดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา มองไปยังหลินเฟิงด้วยความคาดหวัง ไม่ว่าหลินหลันจะแข็งแกร่งเพียงใด ตราบใดที่หลินเฟิงช่วยเหลือนาง นางก็ไม่กลัวทั้งสิ้น แต่ทว่าตอนนี้หลินเฟิงไม่สนใจใยดีนาง เหยาจินฮวารู้สึกท้อแท้อย่างสิ้นเชิง นางไม่กล้าเล่นตุกติกอีกต่อไป ทำเพียงยืนอยู่ด้านข้างอย่างเชื่อฟัง พลางสะอื้นด้วยความเสียใจ
เมื่อเห็นหลินหลันกำลังข่มขู่พี่สะใภ้ของนาง หลี่หมิงอวินก็ยิ้มเยาะขึ้นมาชั่วขณะ มองไม่ออกเลยว่าหากฮานซิ่วเยว่ประทะกับหลินหลันจะออกมาเป็นสภาพเช่นไร
“หลินเฟิง นี่มันเกิดอะไรขึ้น ตระกูลจางเหตุไฉนจึงได้ยกขบวนเกี้ยวมาได้” หัวหน้าหมู่บ้านจินฟู้กุ้ยกับเฉินเหลียงได้พาคนอื่นๆ ซึ่งยังหนุ่มยังสาวและแข็งแกร่งในหมู่บ้านรีบร้อนมากัน
หลินหลันเหลือบสายตาดุดันมองไปยังเหยาจินฮวา ผู้ที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องราว จะเป็นใครได้หากไม่ใช่นางที่ก่อเรื่องเลวร้ายนี่ขึ้น
เหยาจินฮวาเมื่อเห็นหลินหลันพุ่งเข้ามาหานางอีกครั้ง ก็หดตัวลงอย่างหวาดกลัว ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของหลินเฟิง กระตุกแขนเสื้อของหลินเฟิงขณะเดียวกันก็ทำสีหน้าที่แสนน่าสงสาร แต่กลับถูกหลินเฟิงสะบัดออก
หลินหลันแอบสะใจยิ่งนัก
หลี่หมิงอวินโค้งคำนับหัวหน้าหมู่บ้านและลุงเฉินเหลียงทีละคนอย่างสุภาพ
เมื่อได้เห็นหลี่ซิ่วฉายอยู่ด้วย จินฟู้กุ้ยก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะตกลงกันได้แล้ว
“หลี่ซิ่วฉาย เรื่องราวในวันนี้เกรงว่าจะมีความยุ่งยากอยู่บ้าง อีกประเดี๋ยวพวกเราลองพูดคุยด้วยเหตุผลกับตระกูลจางเสียก่อน หากเจรจาไม่สำเร็จ...” จินฟู้กุ้ยก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วเช่นกัน จึงพูดไม่ออกเสียแล้ว
ใบหน้าของหลี่หมิงอวินเผยรอยยิ้มบางๆ ยกสองมือขึ้นประสานกันระดับใบหน้าพลางเอ่ยออกมา “ทำให้ท่านหัวหน้าหมู่บ้านเป็นกังวลใจแล้ว”
จินฟู้กุ้ยแอบถอนหายใจ สมองแทบจะบวมขึ้นมา เรื่องวุ่นวายนี้ เล่นงานเขาจนนอนหลับไม่สนิทไปทั้งคืน
ทีมเถ้าแก่มาหยุดลงเบื้องหน้ากลุ่มคน แม่สื่อหวังประดับดอกไม้สีแดงดอกใหญ่บนศีรษะ เงยศีรษะขึ้นและยืดอก แสดงท่าทีที่ดูมีความสุข เดินออกมาจากจากทีมเถ้าแก่พร้อมฉีกยิ้มแย้มแจ่มใส ตามด้วยซี่เหนียง[footnoteRef:1]อีกสองคน แต่ละคนถือถาดหนึ่งชุดอยู่ในมือ ในถาดหนึ่งเป็นชุดแต่งงานสีแดง และอีกถาดเป็นเครื่องประดับไข่มุกที่ทำจากสีเขียวมรกตทอง แม่สื่อหวังเดินเข้าไปหาหลินหลันและเอ่ยเอ่ยอวยพระให้แก่หลินหลัน “แม่นางหลินหลัน ขอให้มีความสุขมากๆ ” [1: ซี่เหนียง 喜娘 คือ หญิงที่แต่งงานแล้ว ทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าสาว]
หลินหลันมองไปยังใบหน้าแก่ย่นของแม่สื่อหวังที่ทาแป้งแต่งหน้าหนาเตอะด้วยความขยะแขยง แสยะยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “แม่สื่อหวัง คนอย่างเจ้ายังสามารถเรียกว่าเป็นแม่สื่อได้อยู่อีกรึ!”
แม่สื่อหวังเพียงแค่มองหน้าหลินหลันก็รู้ได้ทันทีว่าหลินหลันเกลียดชังนางเสียยิ่งนัก แต่ทว่าหนังหนาของแม่สื่อหวังนั้นด้านชาไร้ความรู้สึกไปตั้งนานแล้ว ไม่สะทกสะท้านกับคำจิกกัดด่าทอใดๆ ทั้งนั้น จึงฉีกยิ้มจนแก้มปริแล้วเอ่ยขึ้น “แม่นางหลินหลัน วันนี้เป็นวันมงคลวันหนึ่ง รีบสวมใส่ชุดเจ้าสาวเสียเถิด อย่ามัวชักช้าจนเลยเวลาฤกษ์งามยามดีไป”
“แม่สื่อหวัง ทั่วทั้งหมู่บ้านเจี้ยนซีต่างรู้เป็นอย่างดีว่าเรื่องการแต่งงานของหลินหลันจะตัดสินโดยตัวข้าเอง ใครหน้าไหนอย่าได้ริอาจตัดสินใจแทนข้า อย่าบอกว่าเจ้าไม่รู้ ก่อนหน้านี้ข้าเองก็ได้บอกกับเจ้าไปด้วยปากของตัวเองแล้ว ดังนั้น เจ้าคิดว่าการที่เจ้าและพี่สะใภ้ของข้าไปตกลงเรื่องการหมั้นหมายอย่างลับๆ แล้วข้าจะยอมรับเช่นนั้นหรือ” หลินหลันมองไปที่นางอย่างเย็นชา
“ใช่น่ะสิ! แม่สื่อหวัง เรื่องนี้เจ้าทำไม่เหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง”หัวหน้าหมู่บ้านจินฟู้กุ้ยกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง
แม่สื่อหวังฉีกยิ้มแห้ง “หลินหลันเอ้ย! มีที่ไหนกันเรื่องการแต่งงานลูกสาวของบ้านจะตัดสินใจด้วยตนเอง ข้าเป็นแม่สื่อมาก็หลายสิบปีได้ยินเรื่องเช่นนี้มาน้อยครั้งมาก! และถึงอย่างไรเรื่องการแต่งงานในครั้งนี้ พวกเจ้าก็ได้รับเงินหมั้นหมายเอาไว้แล้ว ตระกูลจางก็ได้รับใบบันทึกวันเดือนปีเกิดของคู่หมั้นแล้ว งานเลี้ยงเฉลิมฉลองก็ได้ตระเตรียมไว้แล้ว แล้วมีเหตุผลอันใดให้ไม่ยอมรับมันได้อีก ทุกคนควรรีบเตรียมตัวให้พร้อมจะดีกว่า เกี้ยวเจ้าสาวกำลังรออยู่!”
“ใครเป็นผู้รับเงินหมั้นเจ้าก็แบกผู้นั้นไปแล้วกัน ไม่เกี่ยวข้องกับข้าเลยแม้แต่เหรียญเงินเดียว” หลินหลันมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เผยท่าทีบ่งบอกว่าไม่เกี่ยวข้องกับตนเองเสียหน่อย
เหยาจินฮวาได้ยินเช่นนั้นก็ร้อนรนขึ้นมา “ไฉนจึงโบ้ยมาให้ข้า?”
ทุกคนหันกลับมามองด้วยสายตาดูหมิ่นไปที่เหยาจินฮวา ก็ไม่ใช่ความผิดที่เจ้าก่อขึ้นหรอกหรือ ไม่โบ้ยให้เจ้าแล้วจะเป็นใครไปได้
แม่สื่อหวังเห็นท่าแล้วจะไม่ค่อยดี ขมวดคิ้วเข้าหากันพลางเอ่ยถามเหยาจินฮวา “เหยาจินฮวา! สรุปแล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น เมื่อวานนี้ไม่ใช่ว่าตกลงกันไว้อย่างดิบดีแล้วหรอกหรือ ว่าให้นำเกี้ยวเจ้าสาวมาแค่นั้นก็เป็นอันพอ”
ทุกคนจับจ้องสายตาไปที่เหยาจินฮวาอีกครั้งด้วยความโกรธเล็กน้อย นัยน์ตาของพวกเขานอกจากการดูหมิ่นดูแคลนก็ยังเต็มไปด้วยความโกรธ
ก่อนหน้านี้หลินเฟิงยังคงเชื่อในคำพูดเหตุผลข้ออ้างของเหยาจินฮวา ที่ว่าไม่กล้าทำให้จางต้าฮู่ขุ่นเคือง ไม่มีทางเลือกอื่นนอกเสียจากจำยอมทำเช่นนั้น...ทว่าตอนนี้ก็ได้เข้าใจแล้ว ที่แท้ล้วนเป็นเรื่องที่เหยาจินฮวาตั้งใจก่อขึ้น เขาสลัดมือของเหยาจินฮวาที่จับแขนเสื้อของเขาออก และสบถเสียงฮึออกมาหนักแน่น
เหยาจินฮวาถึงกับหน้าถอดสีเมื่อถูกสายตาคมกริบของผู้คนจดจ้อง เอ่ยตะกุกตะกักอย่างกลัวความผิด “จะเป็นข้าพูดไปได้อย่างไรกัน เจ้าจะมาใส่ร้ายผู้อื่นเช่นนี้ไม่ได้”
สีหน้าของแม่สื่อหวังก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ดูท่า คิดจะล้มเลิกงานหมั้นตั้งแต่แรกแล้วสินะ...
ขณะนั้นเองหนึ่งในกลุ่มคนเถ้าแก่ก็ก้าวออกมา ภายใต้ชุดผ้าไหมสีเหลือง รูปร่างเตี้ยอ้วน ดวงตาคู่นั้นกำลังมองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย อย่างเฉลียวฉลาดและไตร่ตรอง กวาดสายตาไปยังผู้คนอย่างใจช้าๆ และค่อยๆ เอ่ยปากขึ้น “แม่สื่อหวัง เจ้าไม่ได้พูดกับพวกเขาให้เข้าใจชัดเจนหรือ”
แม่สื่อหวังรีบร้อนชี้แจงขึ้น “ท่านผู้ดูแลหลิว ข้าแม่สื่อหวังเป็นแม่สื่อมาหลายสิบปี มีงานแต่งบ้านไหนกันเล่าที่จะไม่พูดให้เข้าใจชัดเจนและถูกต้อง เมื่อวานนี้ได้พูดตกลงกับพี่สะใภ้ของหลินหลันเป็นดิบดีแล้ว อีกทั้งข้ายังถามนางแล้วด้วยว่า จะเป็นไปได้ไหมที่หลินหลันจะไม่เห็นด้วย นางเอ่ยกับข้าอย่างมั่นอกมั่นใจว่าไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน ท่านดูสิ นี่คือใบสำคัญที่นางให้ข้าไว้ หากเรื่องไม่สำเร็จ ก็ยึดตามสัดส่วนสามเท่าในการคืนสินสอดทองหมั้น” แม่สื่อหวังกล่าวพลางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาและแสดงให้ผู้ดูแลหลิวดู
ผู้ดูแลหลิวเมื่อได้เห็นแล้ว ก็แสยะยิ้มออกมา เอ่ยพูดต่อหลินหลันและคนอื่นๆ “หากเช่นนั้นก็รีบขึ้นรถเกี้ยว พวกเราจะได้จัดงานมงคลกันอย่างมีความสุข หากพวกเจ้าคิดจะล้มเลิกการแต่งงาน เช่นนั้นก็คืนสินสอดทองหมั้นมาเสียหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญเงิน อีกทั้งพวกเราพี่น้องตั้งหลายคนพากันรีบร้อนมาไกลเสียขนาดนี้ ก็คงไม่สามารถกลับไปมือเปล่าได้หรอก โชคไม่ดีเสียแล้ว? อย่างน้อยๆ ก็เอามาซักห้าสิบเหรียญเงินให้ทุกคนได้ไปดื่มกิน ไปผ่อนคลาย อีกทั้งที่บ้านตระกูลจางยังได้ประดับประดาไฟ จัดแต่งห้องเรือนหอ หมดเงินไปประมาณสามร้อยเหรียญเงินเห็นจะได้ เงินพวกนี้แน่นอนว่าก็ต้องเก็บเอากับพวกเจ้า แม่นางหลินหลัน จะขึ้นเกี้ยวไปหรือว่าคืนเงินล่ะ เจ้าตัดสินใจด้วยตนเองแล้วกัน!”


ตอนที่ 14 ชายชราที่สมควรรีบตายไปเสีย
“หากเจ้ารู้สึกว่าเวลายังเหลือเฟือ ข้าจะค่อยๆ เล่าอย่างละเอียดกับเจ้า” หลี่ซิ่วฉายยิ้มออกมาเล็กน้อย เรียวปากโค้งขึ้นกำลังพอดี ช่างสง่างามและอบอุ่น เผยกลิ่นอายความเป็นกันเอง แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ไม่ทันรู้เลยว่าความรู้สึกสนิทสนมเช่นนี้เกิดขึ้นอย่างธรรมชาติได้อย่างไรกัน
นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปนางก็คือผู้ที่อยู่ในนามภรรยาของเขา เป็นเพื่อนคู่รบที่จะเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับเขา เป็นผู้ที่สามปีต่อจากนี้แม้ไม่เอ่ยว่าจะใกล้ชิดสนิทสนมมากที่สุด แต่ทว่าก็นับเป็นคนที่สำคัญผู้หนึ่ง เรื่องราวในโลกนี้ล้วนยากเกินกว่าคาดเดาได้จริงๆ ก่อนหน้าที่หลินหลันมาหาถึงหน้าประตู ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่คาดคิดเลยว่า หลินหลันจะใช้วิธีนี้บุกรุกเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา แต่ในเมื่อเขาเองก็ยอมรับแล้ว จะว่าไร้สาระ? ก็อาจจะ จะว่าน่าตลก? ก็ไม่แน่
เขาพอจะสามารถจินตนาการออกว่า เมื่อเขาพาหลินหลันกลับไปถึงบ้าน คนเหล่านั้นจะมีลักษณะอารมณ์อย่างไร ผิดหวัง? โกรธเคือง? ...หรืออาจจะหัวเราะเยาะ เย้ยหยัน ล้วนไม่สำคัญทั้งสิ้น ตั้งแต่สามปีก่อน หญิงนางนั้นเข้ามาในบ้าน ความรู้สึกที่เขามีต่อบ้านนั่นนอกจากเกลียดก็ไม่มีอื่นใดอีก
ท่านแม่หยิ่งทะนง เพื่อรักษาเอาไว้ซึ่งศักดิ์ศรีจึงเลือกจากออกมา เขาเองก็หยิ่งทะนงเช่นกัน แต่ทว่าไม่เลือกที่จะหลีกหนี
หลี่จิ้งเสียน ฮานชิวเย่ว ให้พวกเจ้าได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสมไปถึงสามปีแล้ว ได้เวลาที่ต้องยุติเสียที
“ไม่ทันการ ข้าจำเป็นต้องกลับไปก่อน แต่ถึงอย่างไร...วันข้างหน้ายังมีเวลาอีกยาวนาน ที่มีแน่ๆ ก็คือโอกาสฟังเรื่องราวของเจ้า” หลินหลันมองดูสีท้องฟ้าที่มืดลง ไม่อาจอยู่ต่อได้ จึงยกไม้ยกมือแสดงท่าทีโบกลาไปทางหลี่ซิ่วฉาย และหันหลังออกไปจากกระท่อมหลังนี้
ครอบครัวหลินซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของหมู่บ้านในค่ำคืนนี้สว่างไสวเป็นพิเศษ นับตั้งแต่การเสียชีวิตของหัวหน้าตระกูลหลินเฉินเผ้ยหลงเมื่อสองปีก่อน ครอบครัวหลินก็ไม่เคยได้ต้อนรับผู้คนมากมายเช่นนี้อีกเลย
หลินเฟิงนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูมองออกไปด้วยความกระวนกระวาย เหม่ยจื่อเหตุใดถึงยังไม่กลับมาอีก
“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านลุงเฉินเหลียง ท่านลุงเหยาฮุย อีกเดี๋ยวพวกท่านต้องช่วยเกลี้ยกล่อมหลินหลันให้ดีๆ นางเป็นคนดื้อรั้น ไม่รู้จักพูดจาหรือกระทำเรื่องราวๆ อย่างผ่อนหนักผ่อนเบา...” เหยาจินฮวาแสดงท่าทีที่ดูอ่อนโยนและมีคุณธรรม ก่อนจะนำชามาให้หัวหน้าหมู่บ้านและผู้อาวุโสท่านอื่นๆ
ท่านผู้อาวุโสไม่กี่ท่านเอาแต่นิ่งเงียบไม่ส่งเสียงใดๆ ต่างคนต่างดูดยาสูบของตนเองไป ภายในห้องเต็มไปด้วยหมอกควันที่ล่องลอย ภายใต้บรรยากาศแสนอึมครึม
เหยาจินฮวาที่ไม่ได้รับการตอบรับ ในใจรู้สึกไม่พอใจนัก คนพวกนี้ช่วยรีบๆ ตายไปเสียทีเถอะ บ้านไหนมีเรื่องเป็นต้องเข้ามายุ่งวุ่นวาย พอมองไปยังหลินเฟิงที่กำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าประตู เหยาจินฮวาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก คนเปล่าประโยชน์ที่ใช้ไม่ได้ผู้นี้ พอเห็นบรรดาผู้เฒ่าพวกนี้ก็ไม่กล้าเอ่ยปริปากอะไรทั้งนั้น อีกประเดี๋ยวพอหลินหลันกลับมาแล้ว หากเขายังเป็นสภาพเช่นนี้ เขาได้เจอดีแน่
“หลินหลันหายไปไหน นี่ก็ดึกมากแล้วด้วย” ลุงเฉินเหลียงมองไปยังประตูบานใหญ่เอ่ยด้วยความเป็นกังวล หลินหลันเป็นหญิงสาวที่ดีมากผู้หนึ่ง ในหมู่บ้านไม่มีครอบครัวไหนที่ไม่เคยได้รับการช่วยเหลือจากนาง เมื่อรับรู้ว่าหลินหลันจะต้องแต่งกับจางต้าฮู่เพื่อไปเป็นนางบำเรอ ภรรยาบ้านเขาก็โกรธจนเกือบจะล่อนชามแตก อีกทั้งยังเอาแต่ด่าทอเหยาจินฮวาว่าเป็นพี่สะใภ้ที่ใจร้ายใจดำ
“นางคงไม่ใช่ว่าหนีไปแล้วหรอกนะ!” เหยาจินฮวาพูดกับตัวเอง พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ เหยาจินฮวาก็อดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อ
ลุงเหยาฮุยทำเพียงส่งเสียงหึออกมาเบาๆ และจ้องมองไปยังเหยาจินฮวา “หลินหลันไม่ใช่คนที่เชื่อถือไม่ได้ขนาดนั้น”
เหยาจินฮวาหดคอของนาง เลือกที่จะหลีกเลี่ยงสายตาอันเฉียบคมของลุงเหยาฮุย ได้แต่เอ่ยในใจ ตาเฒ่าตายยากตายเย็นพวกนี้ล้วนพากันเข้าข้างหลินหลัน หากว่าทำให้เรื่องดีๆ ของนางต้องพังทลายลง นางก็จะโยนความรับผิดชอบทั้งหมดไปที่พวกเขา คอยดูจางต้าฮู่จะจัดการพวกเขาอย่างไร
หลังจากหลินหลันลงมาจากภูเขา ยังไม่ทันถึงบ้านก็เห็นว่าปากทางเข้ามีคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่
“ท่านป้าจิน ท่านป้าเฉิน เอ้อร์นิว...” หลินหลันมุ่งหน้าเข้าไปพลางเอ่ยทักทาย
ป้าจินเมื่อเห็นหลินหลันกลับมา ก็รีบเข้าไปลากมือหลินหลันเอาไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หลินหลัน เรื่องของเจ้าพวกเราล้วนได้ยินมาแล้ว เจ้าเป็นหญิงสาวที่แสนดี จะแต่งงานกับจางต้าฮู่ไปเป็นนางบำเรอไม่ได้เด็ดขาด เจ้าวางใจได้ พวกเราจะช่วยสนับสนุนเจ้าเอง หากว่าพี่สะใภ้และพี่ชายของเจ้าดึงดันที่จะบังคับเจ้า ข้าก็จะให้ลุงฟู้กุ้ยขับไล่พวกเขาออกไปจากหมู่บ้านเจี้ยนซีเสียเลย”
“ใช่แล้วหลินหลัน ไม่ต้องกลัวนะ จะต้องยืนหยัดต่อสู้ พวกเราจะคอยสนับสนุนเจ้าเอง” ป้าเฉินก็ยื่นคำขาดออกมาเช่นกัน
เมื่อได้ยินคำพูดกินใจเหล่านี้ และมองไปยังใบหน้าจริงใจของแต่ละคน ดวงตาของนางจะแดงระเรื่อขึ้นมา ใครกันที่บอกว่าเมื่อแม่ของนางตายไปแล้วก็จะไม่มีใครรักและเป็นห่วงนางอีก? ยังมีบรรดาท่านป้าเหล่านี้ที่คอยออกตัวยินยอมสนับสนุนนางแม้ในช่วงเวลายากลำบากที่สุดของนาง...หลินหลันรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก “ขอบคุณท่านป้า ขอบคุณพวกท่านทุกคน มีพวกท่านคอยสนับสนุน ข้าก็ไม่เกรงกลัวอะไรแล้ว วางใจได้ ข้าจะยืนหยัดต่อสู้จนได้”
ในที่สุดหลินเฟิงก็มองเห็นเงาร่างที่แสนคุ้นตานั้นภายใต้ฉากยามค่ำคืน จึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แล้วลุกขึ้นยืนเข้าไปต้อนรับ “เหม่ยจื่อ หายไปไหนมา ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม เกอไปเอาข้าวให้เจ้านะ”
นัยน์ตาของผู้เป็นพี่ชายยังเต็มไปด้วยแสงแห่งความรักและเป็นห่วงเป็นใยเฉกเช่นที่ผ่านมา ภายในใจของหลินหลันรู้สึกเสียใจยิ่งนัก ถ้าหากผู้เป็นพี่ชายไม่ขี้ขลาดเสียขนาดนี้ เหยาจินฮวาก็คงไม่กล้าทำเช่นนี้?
เมื่อเห็นดวงตาที่เศร้าโศกของผู้เป็นน้องสาว หลินเฟิงก็รู้สึกผิดอยู่ในใจ เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เหม่ยจื่อ อีกประเดี๋ยวเจ้าคิดอย่างไรก็พูดออกไปอย่างนั้นกับบรรดาหัวหน้าหมู่บ้าน ในส่วนที่ว่าพี่พูดอะไรออกไปเจ้าก็อย่าได้คิดจริงจัง อย่าได้เก็บเอาไปใส่ใจ พี่...แม้ว่าพี่จะไม่ได้เรื่องได้ราว แต่ว่าพี่ก็ไม่มีทางบีบบังคับให้น้องสาวทำในสิ่งที่ไม่ชอบแน่”
หลินหลันประหลาดใจ ความหมายของผู้เป็นพี่ชายก็คือ อีกประเดี๋ยวหลังจากนี้เขาจะไม่ช่วยนางพูดใดๆ ภายใต้แรงกดดันมหาศาลครั้งนี้ แต่ในใจของเขานั้นเอนเอียงมาทางนาง? หลินหลันรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก เป็นเช่นนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เขาเป็นถึงพี่ชายแต่ก็ยังไม่ยอมยืนหยัดอย่างกล้าหาญออกมาปกป้อง แล้วยังสนใจแต่ความรู้สึกของเหยาจินฮวา? ไม่น่าแปลกใจเลยที่ท่านแม่มักพูดเสมอว่าพี่ชายของนางแต่งงานกับลูกสะใภ้แล้วก็ลืมผู้เป็นแม่เสียแล้ว เหยาจินฮวาเป็นตัวซวยในชะตากรรมของพี่ชาย ... ช่างเถอะ ลืมไปซะ ถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้หวังอะไรในตัวพี่ชายของนางอยู่แล้ว ทำได้เพียงต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้เท่านั้น หลินหลันก้มศีรษะลงและเดินผ่านผู้เป็นพี่ชายไปอย่างเงียบๆ
หลินเฟิงเมื่อเห็นว่าผู้เป็นน้องสาวไม่สนใจเขา ก็ยิ่งรู้สึกแย่ขึ้นไปอีก ไม่ใช่ว่าเขาไม่ช่วยผู้เป็นน้องสาว เพียงแต่ไม่สามารถช่วยอย่างเปิดเผยได้ วันนี้จินฮวาเอ่ยคำขู่ออกมา หากทำให้นางอับอายขายขี้หน้า นางจะฆ่าเด็กในท้องให้เขาดู
“หลินหลันกลับมาแล้ว! ข้ากำลังคิดว่าจะให้พี่ชายของเจ้าออกไปตามหาเจ้าอยู่พอดี! ” เหยาจินฮวายิ้มอย่างสดใสราวกับว่าหลินหลันเป็นน้องสาวแท้ๆ ของนางเอง
หลินหลันมองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่แยแส “เจ้าแค่เกรงว่าข้าจะหนีไปแล้ว เงินที่ได้รับมาพวกนั้นก็จะหายไปต่างหากเล่า!”
เหยาจินฮวาแสยะยิ้มออกมา “ดูเหม่ยจื่อพูดเข้าสิ เหม่ยจื่อช่างเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่ายดีเสียจริง ใครบอกว่าจะหนีก็หนีได้งั้นหรือ อีกทั้งหากจะหนีแล้วจะหนีไปไหนได้? ”
การข่มขู่ ภัยคุกคามที่มาในรูปแบบที่ไม่ได้เปิดเผย พูดง่ายๆ ก็คือ เจ้าจะสามารถหนีรอดพ้นเงื้อมมือของจางต้าฮู่ไปได้หรือ
หลินหลันเพียงส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา ไม่สนใจนาง แล้วเดินเข้าไปทำความเคารพต่อบรรดาหัวหน้าหมู่บ้าน
“เพราะเรื่องของหลินหลัน จึงทำให้ต้องรบกวนท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านลุงเฉินเหลียงและท่านลุงเหยาฮุย หลินหลันรู้สึกไม่สบายใจยิ่งนัก”
หัวหน้าหมู่บ้านหยิบแท่งยาสูบมาเคาะลงบนหัวนาง ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าอ่อนโยน “หลินหลันเอ้ย! เรื่องของเจ้าทุกคนในหมู่บ้านก็ต่างพากันเป็นห่วงทั้งนั้น ดังนั้น ค่ำคืนนี้ข้าจึงตั้งใจเชิญลุงเฉินเหลียงและลุงเหยาฮุยมาด้วยเป็นการณ์เฉพาะ ทุกคนจะได้ปรึกษาหารือกัน เจ้าพูดความคิดของเจ้าออกมาก่อนเถิด!”
ทันทีที่หัวหน้าหมู่บ้านเปิดประเด็นก็หยิบยกเอาคนทั้งหมู่บ้านขึ้นมา และท่าทีที่เป็นไปในทิศทางบวกช่างแตกต่างไปจากเมื่อตอนเที่ยงเป็นอย่างมาก หลินหลันจึงตระหนักดีว่าเรื่องนี้มีผลกระทบต่อท่านป้าจินไม่น้อยเลย ดูเหมือนว่า คำพูดของผู้เป็นภรรยาจะมีอานุภาคไม่น้อยเลยทีเดียว
เหยาจินฮวาเมื่อได้ยินเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะจงเกลียดจงชังอยู่ในใจ มิน่าล่ะเมื่อครู่นี้ชายชราที่สมควรตายๆ ไปซะพวกนี้ถึงได้ไม่ปริปากเอ่ยอะไรออกมา ที่แท้พวกเขาก็ตัดสินใจมาแต่ต้นแล้ว ว่าพวกเขาต้องการที่จะช่วยหลินหลัน ฮึ! พวกเจ้ามีแผนรับมือของพวกเจ้า ข้าก็มีแผนรับมือของข้าเช่นกัน พวกเรามารอดูแล้วกันว่าผลลัพธ์ของเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร


ตอนที่ 17 ความรักมิอาจประเมินค่าได้
เช้าตรู่ ท่ามกลางแสงอรุ่นที่เพิ่งจะปรากฏ หลินหลันตื่นนอนขึ้น ยังไม่รีบร้อนทำอาหารเช้าเป็นอันดับแรก ทว่าเร่งรีบไปยังบ้านเป่าจู้เพื่อส่งมอบภารกิจอันสำคัญ หลังจากนั้นจึงรีบวิ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว ตราบใดที่เรื่องราวยังไม่ได้รับการแก้ไขปัญหาให้เรียบร้อย นางจำเป็นต้องคอยจับตาดูเหยาจินฮวาเอาไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงการที่นางจะไปก่อเรื่องอะไรแย่ๆ ขึ้นอีก
ยังดีที่ความเคยชินกับการนอนตื่นสายของเหยาจินฮวานั้นไม่ได้เปลี่ยนแปลงกันง่ายๆ หลินหลันจึงไปทำอาหารเช้าได้อย่างสบายใจ
หลินเฟิงวันนี้ตื่นเช้ามากกว่าปกติ เพราะบาดแผลที่เท้าจึงทำให้ร่างกายของเขาไม่สมดุลตอนก้าวขาเดิน เมื่อล้างหน้าบ้วนปากเรียบร้อยก็เตรียมออกจากบ้าน
หลินหลันรู้ดีว่าผู้เป็นพี่ชายต้องการไปพบหลี่ซิ่วฉาย เมื่อนึกถึงเท้าของผู้เป็นพี่ชายขึ้นมา หลินหลันก็ขมวดคิ้วขึ้น “เกอ ไม่ต้องหรอก...ข้าให้หลี่ซิ่วฉายมาบ้านเราแล้วกัน!”
“แน่นอนว่าต้องเป็นเขาที่เป็นฝ่ายมา มีที่ไหนกันฝั่งผู้หญิงจะไปหาก่อนถึงหน้าประตู” เหยาจินฮวายืนพิงขอบประตูพลางทำท่าทีเกาหัว ท่าทางกลับดูเย้ายวน ทว่าน่าเสียดายที่บุคคลนี้ช่างไร้ค่าเกินไป ทำให้ไม่สามารถทนดูต่อไปได้
หลินหลันปลดผ้ากันเปื้อนออก “ข้าให้เจ้าเด็กข้างบ้านไปเรียกแล้วกัน”
ทางด้านนี้ไม่ทันกินอาหารเช้าเรียบร้อย หลี่ซิ่วฉายก็มาถึงเสียแล้ว
ยังคงเป็นชุดแขนยาวตัวสีขาว ภายใต้ลักษณะท่าทีอ่อนโยนและใจดี ยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าอย่างใจเย็น
“เจ้า...กินข้าวเช้ามาแล้วหรือยัง” หลินหลันเอ่ยถามออกไปตามมรรยาท
หลี่ซิ่วฉายพยักหน้าเล็กน้อย “กินแล้ว”
หลินหลันเก็บกวาดชามและตะเกียบ รวมไปถึงเช็ดทำความสะอาดผิวโต๊ะ หลังจากนั้นทุกคนจึงเริ่มเอ่ยเข้าเรื่อง
มีเหยาจินฮวาอยู่ร่วมด้วย หลินเฟิงจึงเปลี่ยนไปไม่พูดไม่จา ดังนั้นโดยทั่วไปแล้วล้วนเป็นเหยาจินฮวาที่เอ่ยถาม
“หลี่ซิ่วฉาย เจ้าจะสู่ขอหลินหลันของบ้านเราจริงๆ หรือ”
“เจ้ารู้ว่าจางต้าฮู่ก็อยากจะสู่ขอนางเช่นกัน แล้วเจ้ายังจะสู่ขออยู่อีกหรือ”
“เจ้ารู้ใช่ไหมว่าจางต้าฮู่ผู้นั้นเป็นคนอย่างไร เจ้าก็ไม่เกรงกลัวหรือว่าเพราะเรื่องนี้จะทำให้จางต้าฮู่ขุ่นเคืองเอาได้”
“…”
คำถามเหล่านี้ หลี่ซิ่วฉายใช้เพียงคำเดียวว่า “ใช่” ในการตอบกลับ สั้นง่ายได้ใจความ ไม่มีอาการลังเลใจเลยแม้แต่น้อย มีเพียงแค่ใบหน้าที่ประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงเรียบสงบ ทว่าไม่ทำให้คนฟังรู้สึกว่าถึงความไม่สุภาพ แต่กลับทำให้เห็นความจริงใจและความมุ่งมั่นของเขามากยิ่งขึ้น
ใบหน้าของหลินเฟิงเต็มเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ
ทว่าเหยาจินฮวากลับไม่พึงพอใจเป็นอย่างมาก วันนี้นางตั้งใจไว้แล้วว่าจะต้องทำให้หลี่ซิ่วฉายอับอายขายหน้า ทำให้เขารู้ถึงความยากลำบากและยอมพ่ายแพ้ไป
“ก็ดี ในเมื่อเจ้าตั้งใจแน่วแน่ว่าอยากจะสู่ขอหลินหลัน เช่นนั้นแล้วเจ้าเตรียมจะให้ของหมั้นหมายเท่าไหร่กัน รู้ไว้ด้วยล่ะว่าจางต้าฮู่ออกเงินหมั้นหมายมาแล้วห้าสิบเหรียญเงิน นี่ยังไม่นับรวมกับ หลังจากรอตรวจดวงชะตาสมพงษ์กันแล้ว ตระกูลจางยังจะให้ของขวัญชิ้นโตมาอีกด้วย” เหยาจินฮวารู้ดีว่าหลี่ซิ่วฉายเป็นคนยากจนอนาถา อย่าได้ว่าแต่ห้าสิบสองเงินเลย ลำพังห้าเหรียญสองเงินก็ยังหามาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
หลินเฟิงรู้สึกว่าการถามออกไปเช่นนี้ช่างไม่เหมาะสมยิ่งนัก ตอนนี้คงทำได้เพียงมองดูหลี่ซิ่วฉายแล้ว หากหลี่ซิ่วฉายถูกทำให้เตลิดหนีไป เช่นนั้นเหม่ยจื่อจะทำอย่างไร หลินเฟิงจึงแอบใช้มือสะกิดเหยาจินฮวาเบาๆ
เหยาจินฮวาจ้องเขม็งกลับไป ส่งเสียงดังออกมาอย่างไร้ยางอาย “เจ้าสะกิดข้าทำไม หรือว่าข้าพูดอะไรผิดไปงั้นหรือ การสู่ขอหญิงสาวบ้านไหนกันจะไม่เอ่ยถึงสินสอดทองหมั้น นี่เป็นกฎข้อบังคับตามขนมธรรมเนียมโบราณที่ทิ้งเอาไว้”
หลินหลันมองดูเหยาจินฮวาที่กำลังทำให้หลี่ซิ่วฉายลำบากใจ หากยึดตามนิสัยของนางแล้ว นางก็คงจะออกปากขัดขวางไปนานแล้ว แต่ทว่าครั้งนี้ นางอยากจะลองดูว่าหลี่ซิ่วฉายจะโต้กลับไปอย่างไร
เห็นเพียงใบหน้าหลี่ซิ่วฉายที่เผยรอยยิ้มเล็กน้อย หยิบกระดาษออกจากอ้อมแขนของเขาด้วยท่าทีสบายๆ แล้วคลี่เปิดออกมา “นี่คือเงินหมั้นหมายของข้า”
สามคนซึ่งไม่ได้นัดหมายพร้อมใจกันเขยิบเข้าไปดูอย่างประหลาดใจ
“นี่มันคืออะไร” เหยาจินฮวารู้จักเพียงแค่ตัวเลข ไม่รู้จักตัวอักษร จึงไม่รู้ว่าอักษรนั้นหมายความว่าอย่างไร
หลินเฟิงแทบจะไม่รู้จัก พยายามอ่านออกมาทีละคำทีละ “ความรัก มิอาจ ประเมินค่า ได้”
หลินหลันเกิดรู้สึกตลกมากขึ้นมากะทันหัน หลี่ซิ่วฉายคาดการณ์ไว้แล้วว่าเหยาจินฮวาจะต้องถามถึงเงินหมั้นหมายเช่นนั้นหรือ จึงได้เขียนตัวอักษรพวกนี้เอาไว้ อีกทั้งยังเป็นคำว่าความรักมิอาจประเมินค่าได้เนี่ยนะ! นางกับเขามีความรักที่ไหนกัน? หากเป็นการค้าก็ยังพอใกล้เคียง อย่างไรก็ตาม อักษรไม่กี่ตัวพวกนี้ช่างเขียนออกมาได้ดีจริงๆ ลายเส้นแข็งแรง สละสลวย และดูเป็นธรรมชาติอย่างมาก มันยากที่จะจินตนาการถึงคนแบบเขา ที่สามารถเขียนตัวอักษรได้อย่างดูเป็นธรรมชาติและไร้ซึ่งข้อจำกัดเช่นนี้ หรืออาจกล่าวได้ว่า ภายใต้รูปลักษณ์ที่เคร่งขรึมและเย็นชาของเขานั้น ยังมีหัวใจหนึ่งดวงที่แอบซ่อนอารมณ์รุนแรงและความดื้อรั้นเอาไว้ หัวใจที่เร้าร้อนเสมือนไฟ?
เหยาจินฮวารู้สึกว่าตนเองถูกทำให้ดูเป็นตัวตลกไปเสียแล้ว จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “หลี่ซิ่วฉาย เจ้าหมายความว่าอะไร หรือว่าเจ้าต้องการใช้คำพูดห่วยแตกนี่เพื่อหลอกพาผู้หญิงเข้าบ้านเช่นนั้นหรอกหรือ”
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหยาจินฮวาที่เอ่ยตำหนิอย่างผู้ไร้ซึ่งการศึกษา ทว่าที่สีหน้าของหลี่ซิ่วฉายยังคงเรียบเฉย แล้วเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น “ความรักมิอาจประเมินค่าได้หมายถึงจิตใจของข้าที่มีต่อแม่นางหลินหลัน และภาพอักษรนี้ หากท่านพี่หลินนำไปยังเขตมณฑลโม่เซียงไจ และแลกเปลี่ยนเป็นห้าสิบเหรียญเงินน่าจะไม่เป็นปัญหา”
เหยาจินฮวาและหลินเฟิงอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าหนึ่งเฮือก ห้าสิบสองเงิน ตัวอักษรบ้าบอไม่กี่ตัวเนี่ยหรือ
หลินหลันกลับไม่รู้สึกว่าน่าตกอกตกใจอะไรขนาดนั้น ถึงแม้ว่านางจะไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับตลาดภาพวาดในยุคสมัยนี้ แต่ทว่านางรู้ดีว่าไม่ว่าจะราชวงศ์ไหนๆ ผลงานภาพวาดตัวอักษรล้วนเป็นสิ่งที่มีคุณค่าราคายากเกินกว่าจะประเมินค่าได้ นางยังคิดอีกว่าที่หลี่ซิ่วฉายบอกว่าห้าสิบเหรียญเงินนั้นยังเป็นการถ่อมตัวเกินไปเลยด้วยซ้ำ
“หลี่ซิ่วฉาย ข้าเห็นเจ้าเป็นคนเล่าเรียนหนังสือผู้หนึ่ง คิดว่าเจ้าจะซื่อตรงเป็นอย่างมาก แต่คาดไม่ถึงเลยว่าเจ้าก็รู้จักแสดงละครเล่นไม่ซื่อออกมาเช่นนี้ได้ ตัวอักษรของเจ้าหากว่ามีราคาจริงๆ แล้วล่ะก็ เจ้ายังจะต้องอยู่อาศัยในกระท่อมปะลักหักพังเช่นนั้นอยู่อีกหรือ อีกทั้งยังสวมใส่เสื้อผ้าเก่าๆ เช่นนี้ เก็บไว้ไปโกหกผีเถอะ!” เหยาจินฮวาพยายามระงับอารมณ์โกรธ และหัวเราะเยาะขึ้น หากการเขียนตัวอักษรไม่กี่คำสามารถทำเงินได้มากมาย เช่นนั้นหลี่ซิ่วฉายก็คงเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในมณฑลเฟิงอานไปนานแล้ว จะยังคงยากจนเสียขนาดนี้ไปได้อย่างไรกัน
หลี่ซิ่วฉายเผยสีหน้าจริงจังดุดันขึ้นมาเล็กน้อย กล่าวออกไปอย่างถ่อมตน “คนที่ละโมบโลภมากเพื่อความเพลิดเพลินทางวัตถุมักจะตกอยู่ในชีวิตที่ว่างเปล่า การไม่ใฝ่หาชื่อเสียงและผลกำไรต่างหากที่สามารถยกระดับจิตใจให้สูงส่งขึ้นได้ รู้จักใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและเป็นธรรมชาติ มิแข่งขันเพื่อชื่อเสียงและผลประโยชน์ และปล่อยให้เป็นไปตามวิถีทางของโลก ยิ่งไปกว่านั้นข้าเองอาศัยอยู่ในกระท่อมที่ชำรุดทรุดโทรมและสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ก็เพื่อแสดงการไว้อาลัยให้แด่มารดาที่เสียชีวิตไป พี่สะใภ้คิดว่ามันไม่เหมาะสมหรือ หากพี่สะใภ้ไม่เชื่อ เพียงแค่ไปยังโม่เซียงไจพร้อมกับภาพอักษรนี้แล้วถามไถ่ดูก็จะรู้ว่าจริงหรือไม่”
เป็นครั้งแรกที่หลินหลันได้พินิจพิจารณาหลี่ซิ่วฉายอย่างใกล้ชิด ก่อนหน้านี้รู้สึกเพียงแค่ว่าคนผู้นี้รูปลักษณ์หน้าตาหล่อเหลา มีนิสัยค่อนข้างสันโดษ ไม่ค่อยพูดค่อยจากับผู้อื่น นอกนั้นก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรเป็นพิเศษ ตอนนี้ได้มองดูเขาเอื้อนเอ่ยวาจาออกมาอย่างสง่างาม จัดการปัญหาได้เสมือนเป็นเรื่องง่ายดาย ระหว่างคิ้วของเขาเผยให้เห็นอารมณ์ที่สง่างามและสุขุมนุ่มลึกอย่างเป็นธรรมชาติ เขาจักต้องเป็นผู้ที่เคยได้รับการศึกษาเป็นอย่างดีและมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดาเป็นแน่ มิเป็นบุตรชายจากตระกูลร่ำรวยมั่งคั่งก็คงเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ความสามารถทางด้านวรรณกรรมและศิลปะเป็นอย่างมาก เหตุอันใดถึงได้มายังเจี้ยนซีซึ่งเป็นหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขาแห่งนี้และใช้ชีวิตอย่างสันโดษที่ยากลำบาก เพียงเพื่อไว้อาลัยให้แก่ผู้เป็นมารดาที่ล่วงลับเช่นนั้นหรือ หรือมีอะไรแอบซ่อนที่มากกว่านั้นหรือไม่ หลินหลันแทบรอไม่ไหวที่จะได้รับฟังเรื่องราวของหลี่ซิ่วฉาย
“นางไม่รับ ข้ารับไว้เอง” หลินหลันเอ่ยพลางต้องการเข้าไปเก็บตัวอักษรนั่นเอาไว้
เหยาจินฮวารีบร้อนแย่งกลับคืนไป ถือเอาไว้ในมือแล้วมองซ้ายทีขวาที ภายในใจเต็มไปด้วยความสงสัย อักษรไร้สาระนี่มีราคามากขนาดนั้นจริงหรือ และดวงตาคู่เล็กของนางก็เหลือบไปมองหลี่ซิ่วฉายครั้งแล้วครั้งเล่า มองเห็นหลี่ซิ่วฉายซึ่งมีท่าทีจริงจังแน่วแน่ ไม่เหมือนกำลังโกหกหลอกลวง แล้วก็จัดแจ้งพับกระดาษตัวษรนั้นก่อนจะเอ่ยออกมา “ให้พี่ชายของหลินหลันนำไปโม่เซียงไจเพื่อรับรองความจริงก่อนแล้วกัน หากว่าโม่เซียงไจให้ราคาออกมาขาดน้อยไปแม้แต่ทองแดงเดียว การแต่งงานครั้งนี้ข้าก็มิอาจยอมรับได้”
หลี่ซิ่วฉายพยักหน้าเล็กน้อย แสดงท่าทีว่าเชิญเจ้าทำตามอำเภอใจ
หลินหลันเย้ยหยันภายในใจ เรื่องงานแต่งของข้าต้องการการยอมรับจากเจ้าที่ไหนกันล่ะ
หลินเฟิงยิ่งมองไปยังหลี่ซิวฉายก็ยิ่งรู้สึกถึงความเหมาะสม ก่อนหน้านี้ไฉนจึงไม่รู้มาก่อนเลยว่าหลี่ซิ่วฉายเป็นผู้ที่ช่างเจรจาได้เป็นอย่างดีผู้หนึ่ง ยังไม่ใส่ใจเรื่องตัวอักษรของหลี่ซิ่วฉายที่ว่ามีราคาขนาดนั้นจริงหรือไม่ ก็มุ่งเน้นไปที่นิสัยเช่นนี้ของเขา หากน้องสาวแต่งงานกับเขา อย่างน้อยๆ จะไม่ถูกรังแก
“หลี่ซิ่วฉาย เรื่องของจางต้าฮู่เจ้าเองก็รับรู้แล้ว...” หลินเฟิงเอ่ยปากขึ้น
“เรียกข้าหมิงอวินก็ได้” หลี่ซิ่วฉายยิ้มอย่างเรียบเฉย
“หมิง...หมิงอวิน หากเป็นไปได้ ข้าคิดว่าเรื่องงานแต่งของเจ้ากับหลินหลันควรรีบกำหนดให้เรียบร้อยคงจะดี...” หลินเฟิงเอ่ยออกไปได้เพียงครึ่งเดียว ก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาบนเอว เป็นเหยาจินฮวาอีกครั้งที่แอบลงไม้ลงมือ
“จะรีบร้อนอะไรนักหนารึ นี่เป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตของหลินหลัน ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ของเด็ก มีที่ไหนกันบอกว่าแต่งก็สามารถแต่งได้เลย” เหยาจินฮวากล่าวอย่างเคร่งครัด ราวกับว่านางเป็นห่วงเป็นใยหลินหลันยิ่งนัก
แม้ในใจจะโกรธเคืองแต่ก็ไม่เอื้อนเอ่ยออกมา เจ้ารู้ทั้งรู้ว่าไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ของเด็ก แล้วยังรับเงินหมั้นหมายของจางต้าฮู่มาตามอำเภอใจเช่นนั้นหรือ
ณ ขณะนี้เอง เสียงฆ้องและกลองดังเข้ามาจากด้านนอก ซึ่งคึกคักเป็นอย่างมาก
หลินหลันสีหน้าเปลี่ยนไป วันนี้ในหมู่บ้านไม่น่าจะมีงานมงคลนี่นา


ตอนที่ 16 ความคับข้องใจที่ไม่สามารถระบายออกมาได้
จินฟู้กุ้ยนำแท่งยาสูบยัดบนเข็มขัดแล้วเอ่ยขึ้น “ในเมื่อภรรยาหลินเฟิงก็ได้แสดงความคิดเห็นออกมาแล้ว หลินเฟิง พรุ่งนี้เจ้าก็ไปถามไถ่หลี่ซิ่วฉายดู หากทางด้านหลี่ซิ่วฉายไม่ขัดข้อง เรื่องนี้ก็เป็นอันว่ายังเปลี่ยนแปลงได้ ต่อให้จางต้าฮู่ดื้อดึงเอาแต่ใจอย่างไร ก็มิอาจละเมิด ‘เหตุผล’ นี้ไปได้ เพียงแค่ทุกคนจะต้องสงบปากสงบคำไว้ให้ดี อย่าได้หลุดปากออกไป แล้วทำให้เกิดเรื่องราวขึ้นมาอีก ถึงตอนนั้นอย่าโทษข้าที่ต้องลงโทษตามกฎระเบียบของหมู่บ้าน ใครก็ตามที่จงใจทำลายความสงบเรียบร้อยของหมู่บ้าน ทำให้หมู่บ้านเจี้ยนซีไม่สงบสุข จะต้องถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้าน” เมื่อเอ่ยถึงประโยคนี้ จินฟู้กุ้ยก็จ้องมองไปยังเหยาจินฮวาด้วยแววตาจริงจัง
แน่นอนว่าเหยาจินฮวาเข้าใจเป็นอย่างดี ประโยคนี้เป็นคำพูดที่หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยให้นางฟังโดยเฉพาะ ในใจแม้ทำเป็นไม่สนใจ ทว่าว่ากลับรู้สึกเกรงกลัวขึ้นมาเล็กน้อย ขณะนั้นเองจึงหลีกเลี่ยงสายตาคมของหัวหน้าหมู่บ้าน โดยการก้มหน้าก้มตาลงไปพร้อมอารมณ์โกรธเคือง
“เอาล่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อน แล้วรอฟังข่าวจากหลินเฟิงในวันพรุ่งนี้” จินฟู้กุ้ยลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยชักชวนเฉินเหลียงและเหยาฮุยสองพี่น้องคนสนิท ออกจากบ้านครอบครัวหลินไปพร้อมกัน
หลินเฟิงรับหน้าที่ออกไปส่ง ภายในห้องจึงเหลือเพียงหลินหลันและเหยาจินฮวา
เหยาจินฮวาหรี่ตามอง เอ่ยอย่างถากถาง “น้องสะใภ้นับว่ามีความสามารถเสียจริง ไม่หือไม่อือก็ชักจูงหลี่ซิ่วฉายให้มาสมรู้ร่วมคิดจนได้”
เหยาจินฮวาจงใจใช้คำว่า “ชักจูงให้มาสมรู้ร่วมคิด” เน้นหนักลงไป
หลินหลันไม่แม้แต่จะมองไปที่นาง หันไปเก็บแก้วน้ำชา พลางเอ่ยไปด้วย “ความสามารถข้าหรือจะสู้พี่สะใภ้ได้ ทำให้โผโผ่ะโกรธจนขาดใจตาย ขายน้องสะใภ้ อีกทั้งยังตะล่อมให้สามีคล้อยตามไปด้วย นี่จะต้องมีความหนาของหน้า ความดำของจิตใจ และความไร้ยางอายมากขนาดไหนเชียวจึงสามารถทำได้ลงคอ! พอมองไปรอบๆ เขตเมืองเฟิงอานนี้แล้ว เจ้าก็นับว่าเป็นบุคคลอันดับต้นๆ เหมือนกันนะ”
เหยาจินฮวาโกรธจนปากสั่น วันนี้นางโมโหมากเกินพอแล้ว เงินก็ไม่อยู่ในมือแล้ว ทั้งยังถูกหัวหน้าหมู่บ้านสั่งสอนอีก ทำให้นางหมดความเป็นผู้เป็นคน หลินหลันยังกล้าดีใช้คำพูดทำร้ายนางอีก เหยาจินฮวาพุ่งเข้าไปจ้องหลินหลัน คว้าเอาถ้วยในมือของหลินหลัน และโยนมันออกไปโดยไม่คำนึงถึงทิศทาง ได้ยินเพียงเสียงดัง ‘เพล้ง’ ที่คมชัด
“หลินหลัน เจ้ากล้ามองข้ามความเป็นพี่สะใภ้ของข้า?” ความโกรธของเหยาจินฮวากำลังพวยพุ่ง
หลินหลันไม่แม้แต่จะกะพริบตา แล้วเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หลินหลันนับถือเพียงแค่ผู้ที่ควรค่าแก่การนับถือ แต่กับคนที่ไม่มีความจริงใจ จิตใจเลวร้ายต่ำทรามเหล่านั้น ควรจะยินดีด้วยซ้ำที่ข้าหลินหลันผู้นี้เลือกที่จะมองข้ามไป หากว่าข้าเกิดเก็บเอามาใส่ใจ ข้าคงได้สั่งสอนให้นางรู้สึกเสียใจที่เกิดมาบนโลกแห่งนี้”
น้ำเสียงของหลินหลันไม่สนใจใยดี และเผยสายตาไร้ซึ่งการแยแส แสดงถึงพลังอำนาจที่ไม่ปล่อยให้ใครละลานได้ง่ายดาย เหยาจินฮวารู้สึกเสียวสันหลังวูบ เหตุไฉนหลินหลันจึงไม่เหมือนกับผู้เป็นพี่ชายของนางเลยแม้แต่น้อย และก็ไม่เหมือนแม่ของนางด้วย ปากคอเราะร้ายอีกทั้งมีกลยุทธ์ที่แยบยลเสียขนาดนั้น สามปีมานี้ เผชิญหน้ากันนับไม่ถ้วนล้วนไม่เคยเอาชนะได้เสี้ยวหนึ่งของนางเลย หลินหลันคือหนามยอกอกในสายตาของเหยาจินฮวา ตราบใดที่ยังไม่ขจัดออกไป นางก็ไม่มีวันสงบสุขได้
ครั้งนี้เดิมทีถือเป็นโอกาสที่ดีอย่างมาก ทั้งสามารถขจัดหลินหลันออกไปและยังได้รับเงินก้อนใหญ่ เปรียบเทียบได้กับเป็นขนมที่ร่วงหล่นมาจากท้องฟ้า น่าเสียดายที่ว่านางยังไม่ทันได้ลิ้มขนมชิ้นนั้น ทว่ามันก็กลายเป็นก้อนหินที่ทั้งเหม็นทั้งแข็งก้อนหนึ่งไปเสียแล้ว น่าผิดหวังและเจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก ทำให้เหยาจินฮวายิ่งตัดสินใจแน่วแน่มากขึ้น ว่าจะต้องทำเรื่องนี้ให้ลุล่วงไปให้ได้
หลินเฟิงกลับเข้ามา ทันทีที่ก้าวผ่านประตู “โอ้ย...” เสียงร้องดังขึ้น กอดเท้ากระโดดโหยงขึ้นมา ที่แท้ก็เหยียบลงไปโดนแก้วซึ่งถูกเหยาจินฮวาเขวี้ยงแตก ทำให้เท้าบาดเจ็บเสียแล้ว
“เกอ รีบยืนนิ่งๆ ไว้ก่อน บนพื้นยังมีเศษกระเบื้องอยู่อีก” หลินหลันร้อนรนเอ่ยเตือน
เหยาจินฮวามองเห็นหลินเฟิงที่กำลังจับเท้าเอาไว้ด้วยความเจ็บปวด จึงรีบเอ่ยขึ้น “ทำไมเจ้าถึงได้เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ รีบนั่งลงก่อนแล้วให้ข้าดูสิแผลว่าร้ายแรงหรือไม่”
หลินหลันรีบนำไม้กวาดและที่ตักขยะมาทำความสะอาดเศษกระเบื้องที่แตกเกลื่อนบนพื้น ทางด้านหลินเฟิงถอดรองเท้าออกและบนฝ่าเท้าของเขากำลังเลือดไหล ทว่าเหยาจินฮวากลับถือรองเท้าเอาไว้และพึมพำออกมาอย่างไม่พอใจ “พื้นรองเท้านี่ขาดทะลุหมดแล้ว”
หลินหลันโมโหขึ้นมาอีกระลอก “สรุปแล้วรองเท้าสำคัญหรือเท้าของพี่ชายข้าสำคัญกันแน่ รองเท้าขาดๆ ที่เจ้าทำโดยใช้วัสดุไม่เหมาะสม ที่จริงควรโยนทิ้งไปตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ”
เหยาจินฮวาหันหน้าไปจ้องหลินหลันด้วยความโกรธ “เจ้าทำเป็นพูดดี หากเจ้าทำได้แล้วไฉนถึงไม่ทำให้พี่ชายของเจ้าซักคู่หนึ่งล่ะ”
“พอได้แล้ว พอได้แล้ว รองเท้านี่ปะรอยเสียหน่อยก็ยังใส่ได้อยู่” หลินเฟิงรีบเอ่ยขึ้นเพื่อยุติการโต้แย้ง
เกอก็เป็นเสมือนล้อรถที่ลมรั่ว จะออกแรงเติมลมเข้าไปเพียงใดก็ยังแบน ตามคำกล่าวที่ว่าไม่เกรงกลัวคู่ต่อสู้ที่เหมือนหมาป่า จะกลัวก็แต่เพื่อนร่วมทีมเหมือนหมู หลินหลันอยากทำเป็นไม่สนใจใยดี แต่เมื่อเห็นเลือดสีสดกำลังไหลออกมาจากเท้าของผู้เป็นพี่ชาย หลินหลันก็มักทำไม่ลง จึงเข้าไปในห้องเพื่อหยิบยาทาห้ามเลือดออกมาให้พี่ชาย “ทาอันนี้ลงไป สองสามวันนี้อย่าให้โดนน้ำ”
หลินเฟิงส่งเสียงร้องโอ้ยขึ้นมา ขณะทายาลงบนปากแผลและพลางเอ่ยถามขึ้นด้วย “เหม่ยจื่อ เจ้าวางแผนจะแต่งงานกับหลี่ซิ่วฉายจริงหรือ”
หลินหลันเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา “แล้วข้ายังมีทางเลือกอื่นอีกไหม”
หลินเฟิงแทบสำลัก เงียบไปชั่วขณะ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด “ทั้งหมดเป็นเพราะพี่ไม่ดีเอง พี่มันไม่ได้เรื่อง”
เหยาจินฮวารู้สึกไม่พึงพอใจอีกต่อไป หยิกลงไปที่ขาของหลินเฟิงอย่างแรง จนหลินเฟิงต้องสูดหายใจเข้าออกด้วยความเจ็บปวด
“อะไรที่เรียกว่าไม่มีทางเลือกอื่น แต่งงานกับจางต้าฮู่ไม่ดีตรงไหนงั้นหรือ ชีวิตก็จะไม่ต้องอดๆ อยากๆ มีแต่ความมั่งคั่งสุขสบาย มีที่ไหนกันคนกับเงินจะไปกันไม่รอด?” เหยาจินฮวาเอ่ย ขณะเดียวกันก็ขยิบตาใส่หลินเฟิง
หลินเฟิงเอ่ยขึ้นอย่างจำใจ “ที่พี่สะใภ้เจ้าพูดก็ถูก!”
เหยาจินฮวายังคงเอ่ยต่ออีก “หลี่ซิ่วฉายผู้นั้นยากจนเสียยิ่งกว่าอะไร ลำพังเขาต้องเลี้ยงชีวิตตัวเองก็ยังเป็นปัญหา วันดีคืนดีไปกันไม่รอด ไม่แน่ว่าอาจจะนำเจ้าไปจำนองก็เป็นได้”
เหยาจินฮวาเอ่ยและจ้องเขม็งไปยังหลินเฟิงอีกครั้ง
หลินเฟิงเอ่ยออกมาเบาๆ “พี่สะใภ้เจ้าพูดถูก!”
“หลินหลันอ่า...ไม่ใช่ว่าพี่สะใภ้ตำหนิเจ้า นิสัยดื้อรั้นของเจ้านั้นจำเป็นต้องแก้ไขเสีย การรู้จักแต่ทำตามใจตนเอง โดยไม่แยกแยะผิดชอบชั่วดี ภายภาคหน้าจะเป็นเจ้าที่เสียใจ”
หลินหลันขี้เกียจฟังนางพูดเพ้อเจ้อ ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่อยากมองดูสีหน้าผู้เป็นพี่ชายที่กำลังยิ้มได้น่าเกลียดกว่าร้องไห้ออกมาเสียอีก จึงหันหลังแล้วเข้าห้องไป ตามด้วยเอื้อมมือดึงประตูปิดอย่างแรง
เหยาจินฮวาได้แต่มองด้วยอารมณ์โกรธอย่างทำอะไรไม่ได้ แล้วเอ่ยบ่นขึ้น “เจ้าดู เจ้าดูสิ...นี่นางแสดงท่าทีอะไรกัน มีหัวหน้าหมู่บ้านคอยให้ท้าย แม้กระทั่งพี่ชายพี่สะใภ้นางก็ไม่ให้ความสำคัญอีกแล้ว”
หลินเฟิงเห็นผู้เป็นน้องสาวโมโหเดินจากไป รู้สึกว่าตนเองนั้นไร้ประโยชน์สิ้นดี ได้แต่เอ่ยออกไปอย่างไม่สบายใจ “เจ้าก็พูดให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ! เหม่ยจื่อในใจกำลังไม่มีความสุข”
“นางไม่มีความสุข? ข้าสิที่ไม่มีความสุข? ลูกของข้าก็ไม่มีความสุข เจ้าก็อย่าคิดที่จะได้มีความสุข” เหยาจินฮวาสบทออกมาด้วยความโกรธ แล้วโยนรองเท้าใส่หลินเฟิง ตามด้วยหยิกเข้าไปที่เอวของเขาหมุนเป็นวงกลมลากกลับเข้าไปในห้อง
หลินเฟิงถือรองเท้าเอาไว้ ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย...
หลินหลันนอนอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ที่ส่งดังเอี๊ยดอ๊าดขณะพลิกตัวไปมา ท่ามกลางอารมณ์ที่ยากจะสงบลงได้
คนอย่างจางต้าฮู่ หากนางแต่งงานแล้วจะยอมแพ้ง่ายๆ ไหม น่าจะเป็นไปไม่ได้ จางต้าฮู่มักกระทำตามอำเภอใจและทำในสิ่งที่ไม่ดี มีครั้งไหนกันที่กระทำโดยยึดหลักการและเหตุผล หากว่าจางต้าฮู่แสดงท่าที่แข็งกร้าว บรรดาหัวหน้าหมู่บ้านจะยังยื่นมือเข้ามาช่วยอยู่ไหม
แล้วก็ สรุปแล้วหลี่ซิ่วฉายกับตระกูลเยี่ยมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันอย่างไร เพียงแค่เพราะว่าตระกูลเยี่ยเคยเชิญให้เขาไปเป็นครูประจำตระกูลเช่นนั้นหรอกหรือ หากว่าหลี่ซิ่วฉายสามารถติดต่อประสานกับทางตระกูลเยี่ยให้ออกรับหน้าเจรจาให้ได้จริงๆ เช่นนั้นเรื่องนี้ก็มีความหวังขึ้นมาแล้ว ประเด็นสำคัญก็ยังต้องรอดูว่าตระกูลเยี่ยจะสามารถช่วยอะไรได้ถึงขึ้นไหน สามารถออกแรงได้ซักเท่าไหร่...แล้วก็ดูสหายของหลี่ซิ่วฉายซึ่งดูค่อนข้างมีภูมิอยู่เล็กน้อยผู้นั้น แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนนอกพื้นที่ มันคงเป็นเรื่องยากที่มังกรแข็งแกร่งจะเอาชนะงูประจำท้องถิ่นได้ ต่อให้หน้าน้ำแข็งก้อนผู้นั้นจะมีฝีมือการต่อสู้เพียงใด มือคู่เดียวจะไปต่อคนสู้หมู่มากได้อย่างไรล่ะ! ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีหวังเอาเสียเลย
จริงสิ จดหมายนั่น...
หลินหลันหยิบจดหมายออกมาจากอ้อมแขน บนจดหมายมีตัวอักษรว่า ‘เยี่ยเหล่าผู้เปิดผนึกซองจดหมายแต่เพียงผู้เดียว’ ลายเส้นปากกาอักษรกลมและความยาวเส้นขีดตัดกันอย่างละเอียด สละสลวยงดงาม แฝงเอาไว้ซึ่งเอกลักษณ์ของนิสัยและอารมณ์...ในชีวิตก่อนหน้านี้เมื่อหลินหลันจับปากกาก็เริ่มจากฝึกฝนตัวอักษรพู่กัน ไม่เคยขาดตกบกพร่องเลยซักวันเดียว มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะสามารถทำได้เป็นอย่างดีในด้านนี้ แต่ทว่าเมื่อมองไปยังตัวอักษรของหลี่ซิ่วฉาย หลินหลันก็อดรู้สึกละอายใจไม่ได้ นางเขียนเบี้ยวไปเบี้ยวมา ไม่เป็นธรรมชาติ ไม่เหมือนกับหลี่ซิ่วฉาย เพียงไม่กี่ตัวอักษรกลับดูเป็นธรรมชาติมีเอกลักษณ์เป็นอย่างมาก
ชายหนุ่มผู้นี้ ยังมีการติดผนึกขี้ผึ้งไว้อีกด้วย เกรงว่าข้าจะแอบดูหรือไร
หลินหลันอยากจะแอบดูจริงๆ นั่นแหละ แต่ท้ายที่สุดก็ยังห้ามใจเอาไว้ได้ และตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะวานให้เป่าจู้นำจดหมายไปส่ง


ตอนที่ 15 ไกล่เกลี่ยเพื่อหาข้อยุติ
ในเมื่อให้นางเอ่ยความคิดของตนเองออกมาก่อน เช่นนั้นหลินหลันก็ไม่รีรอที่จะพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา
“ข้าหลินหลันยังคงยืนยันคำนั้น ต่อให้ต้องแต่งงานกับหมูกับหมา ก็จะไม่มีทางยอมแต่งไปเป็นนางบำเรอให้แก่จางต้าฮู่”
น้ำเสียงคำพูดที่ดังชัดเจน และท่าทีหลินหลันที่แสดงให้เห็นถึงความแน่วแน่เด็ดเดี่ยว
หัวหน้าหมู่บ้านจินฟู้กุ้ยกระแอมออกมาสองครั้ง มองข้ามรูปลักษณ์ที่ไร้ซึ่งความน่าเชื่อถือของเหยาจินฮวา ขมวดคิ้วบึ้งตึงเอ่ยกับหลินเฟิง “หลินเฟิง คำพูดของหลินหลันเจ้าก็ได้ยินแล้ว พวกเราเพียงแต่อยากถามเจ้าว่า เจ้าเห็นความสำคัญในคำสั่งเสียของท่านแม่ของเจ้าบ้างหรือไม่”
เหยาจินฮวากัดฟันด้วยอารมณ์ขุนเคือง ชายชราพวกนี้กำลังหยิบยกเรื่องอื่นขึ้นมาทิ่มแทง
หลินเฟิงมองไปยังเหยาจินฮวาอย่างลำบากใจ เอ่ยออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ “คำสั่งเสียของท่านแม่ หลินเฟิงไม่อาจลืมเลือน”
“เช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงได้ปล่อยให้ภรรยาของเจ้าทำการตามอำเภอใจโดยไม่ได้รับการยินยอมจากหลินหลัน รับเอาเงินหมั้นของจางต้าฮู่มาเก็บไว้เอง?” จินฟู้กุ้ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น และเอ่ยตำหนิโดยไร้ความปราณี
ภายในใจหลินเฟิงอยากจะร้องขอความยุติธรรม เพื่อตนเอง และก็เพื่อจินฮวา จินฮวานางเองก็ไม่ได้อยากทำให้เรื่องราวกลายเป็นเช่นนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะจางต้าฮู่คนเลวผู้นั้น ต้องการดึงดันที่จะสู่ขอให้ได้
ไม่ทันรอให้หลินเฟิงได้เอ่ยปาก เหยาจินฮวาก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน “ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านก็รู้ว่าหลินเฟิงเป็นคนซื่อตรง ท่านเองก็อย่าได้เอาแต่ข่มขู่เขาเลย ก็จริงอยู่ที่เรื่องนี้ข้าไม่ได้ปรึกษาหารือกับหลินหลันเสียก่อน สาเหตุก็อย่างที่ข้าได้บอกไปแล้วเมื่อตอนกลางวัน แม่สื่อหวังส่งของหมั้นหมายมาให้ตอนนั้นก็ได้พูดชัดเจนแล้วว่าจางต้าฮู่ผู้นั่นถูกใจหลินหลันมาตั้งนานแล้ว ข้าก็ได้พูดกับแม่สื่อหวังไปแล้วว่า อย่างไรเรื่องนี้ก็ยังต้องถามไถ่ความคิดเห็นของหลินหลันเสียก่อน แต่ทว่าแม่สื่อหวังเอ่ยว่าเรื่องที่จางต้าฮู่ได้ตัดสินใจลงไปแล้ว ใครหน้าไหนจะกล้าเปลี่ยนแปลง? ให้เชื่อฟังแต่โดยดี อย่าได้ต้องให้ถึงขั้นใช้กำลังถึงจะยอมรับเลย ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าก็แค่เกรงกลัววิธีการที่จางต้าฮู่จะใช้เล่นงาน จึงไม่กล้าปฏิเสธที่จะไม่รับเงินหมั้นเอาไว้ ถ้าหากพวกท่านมีวิธีการที่จะนำไปคืนให้แก่จางต้าฮู่ได้ โดยทำให้เขาจางต้าฮู่ผู้นั้นยอมรับของหมั้นกลับคืนแต่โดยดี ข้าเหยาจินฮวาก็จักขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่ง หลินเฟิงก็มีเพียงแค่น้องสาวคนนี้ผู้เดียว แล้วใยข้าจะไม่รักและเป็นห่วงนางกันเล่า เพียงแต่ ข้าก็แค่สะใภ้คนหนึ่ง มิอาจกล้าต่อกรกับจางต้าฮู่ได้หรอก”
เหยาจินฮวาเอ่ยออกมาอย่างสละสลวย พลางแสดงสีหน้ารู้สึกผิด ตีบทบาทหญิงสาวแสนดีผู้อ่อนแอออกมาได้อย่างเข้าถึงบทบาทเป็นที่สุด แม้ว่าจะจงเกลียดจงชังชายชราเหล่านี้ แต่พวกเขาก็เป็นผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดในหมู่บ้าน แน่นอนว่าเหยาจินฮวาไม่โง่ถึงขนาดว่าจะตั้งตัวเป็นอริต่อพวกเขา เพียงแค่โยนเรื่องราวยุ่งยากเช่นนี้ออกไปให้จัดการ ในเมื่อพวกเจ้ามีความสามารถมากพอถึงขนาดนี้ เช่นนั้นก็เชิญพวกเจ้าไปอธิบายต่อจางต้าฮู่แล้วกัน!
หลินหลันรู้สึกโชคดีที่ยังไม่ได้กินทั้งมื้อกลางวันและเย็นในกระเพาะจึงว่างเปล่า ไม่เช่นนั้นคงได้กลั้นอาเจียนเอาไว้ไม่ไหวเป็นแน่
“นั่นสินั่นสิ! น่าเสียดายที่วันนี้ข้าดันบังเอิญไม่อยู่เสียได้ หากว่าข้าอยู่ล่ะก็เรื่องนี้ก็คงไม่มีทางเกิดขึ้นได้” หลินเฟิงเอ่ยสมทบขึ้นมาอย่างว่องไว
เฉินเหลียงเดิมทีก็ไม่ถูกชะตากับแม่สื่อหวังยิ่งกว่าอะไรดี ถึงขั้นเกลียดเข้ากระดูกดำยังว่าได้ เขาเอ่ยขึ้นอย่างดุดัน “แม่สื่อหวังผู้นี้ไม่ใช่คนดีเด่อะไร ชุนฮวาของครอบครัวข้าก็ถูกนางทำร้ายไปแล้ว ข้าเคยได้พร่ำป่าวประกาศคนในหมู่บ้านไปมาตั้งแต่ไหนแต่ไรว่าอย่าได้พึ่งพาแม่สื่อหวังอย่าได้ไปพึ่งพาแม่สื่อหวัง ภรรยาหลินเฟิง นี่ไม่ได้เป็นการที่เจ้าหาเรื่องลำบากใส่ตัวเช่นนั้นหรอกหรือ”
ลุงเหยาฮุยเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ภรรยาหลินเฟิง คำพูดสวยหรูเจ้าไม่จำเป็นต้องพูดออกมาแล้ว หากไม่ใช่เพราะเจ้าใช้ให้แม่สื่อหวังไปพูดกับคนบ้านจางต้าฮู่ แล้วใยเล่าจางต้าฮู่ถึงได้ส่งของหมั้นหมายมาเช่นนี้ หากพูดถึงการแต่งงาน จะรีบร้อนไปเพียงใดก็ยังจำเป็นต้องไปมาหาสู่กันเสียก่อนถึงจะสามารถตกลงได้ไม่ใช่หรือ”
เหยาจินฮวาทำทีเผยสีหน้ารู้สึกผิด ไม่เอ่ยโต้แย้งใดๆ ออกไป ทำเพียงรับฟังคำพูดของลุงเหยาฮุย “ในเมื่อเจ้าก็สำนึกแล้วว่าตนเองทำผิดไปแล้ว พรุ่งนี้เจ้ากับหลินเฟิงไปหาแม่สื่อหวัง แล้วให้นางนำของหมั้นหมายกลับไปคืนซะ”
“ไอย่า! ท่านลุงเหยาฮุย ทำเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด ของหมั้นนี้ได้รับเอาไว้ทั้งหมดแล้ว และข้าคิดว่าแม่สื่อหวังป่านนี้ก็คงไปบ้านจางต้าฮู่เพื่อตอบรับคำไปเรียบร้อยแล้วด้วย ท่านจะให้พวกข้าไปพูดกับจางต้าฮู่อย่างไรหรือ ให้บอกว่าหลินหลันไม่ยอมแต่ง? นั่นมันเป็นการเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งชัดๆ และที่บอกว่าคนทั้งหมู่บ้านล้วนไม่พอใจหากให้หลินหลันแต่งออกไป? ท่านลุงทั้งหลาย อย่าลืมสิว่าผ้าไหมหมู่บ้านเจี้ยนซีของพวกเราล้วนเป็นจางต้าฮู่ที่รับซื้อเอาไว้” เหยาจินฮวารีบเอ่ยขึ้นมา
จินฟู้กุ้ยลูบเคราบางๆ ของเขา เอ่ยขึ้นอย่างครุ่นคิด “ที่ภรรยาหลินเฟิงเอ่ยนั้นก็มีเหตุผล หากจะคืนของหมั้นก็ต้องหาเหตุผลที่เหมาะสม” ขณะที่ในใจกลับรู้สึกไม่พอใจในตัวเหยาจินฮวาอยู่เล็กน้อย แม่นางสะใภ้ชั่วร้ายผู้นี้ช่างมีพิษสงเสียจริง เห็นได้อย่างชัดเจนว่านางกำลังข่มขู่พวกเขา หากให้นางนำเงินหมั้นหมายไปคืน นางก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะบอกจางต้าฮู่ออกไปว่าเป็นหัวหน้าหมู่บ้านที่บังคับให้นางไป เช่นนั้นแล้วจางต้าฮู่ไม่ใช่ว่าจะจับเขาฉีกออกเป็นชิ้นๆ หรอกหรือ
“ไอ้เหตุผลที่ว่านี้มันไม่ได้หากันได้ง่ายๆ นี่สิ!” ลุงเหยาฮุยส่ายหน้าพลางถอนหายใจออกมา
ลุงเฉินเหลียงเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ถึงอย่างไรก็ไม่ควรบังคับให้หลินหลันแต่งออกไปหรอกใช่หรือไม่”
หลินหลันกำลังคิดว่า ควรนำเรื่องหลี่ซิ่วฉายเอ่ยออกไปได้แล้วสินะ ในเมื่อเหยาจินฮวาใช้ข้อโต้แย้งที่ดูเหมือนฉลาดเช่นนี้แล้ว ฉะนั้นก็ปล่อยให้นางดำเนินต่อไปตามทางของนาง!
“อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องยากขนาดนั้น เพราะข้ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว เดิมทีตั้งใจไว้ว่าอีกไม่กี่วันจะพูดคุยกับพี่ชาย พอถึงเวลาพี่สะใภ้ก็ดันบอกว่าได้กำหนดการแต่งงานกับทางนั้นไว้ให้ก่อนเสียแล้ว โดยที่นางไม่ได้รับรู้ด้วย” หลินหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เมื่อประโยคนี้หลุดออกมา ทุกคนในห้องต่างอยู่ในอาการตกตะลึง ที่หลินหลันพูดนั้นเป็นเรื่องจริงหรือโกหกกันแน่?
หลินเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจ “เหม่ยจื่อ เจ้าอย่าได้เพื่อหาเหตุผลจึงยอมให้ตนเองแต่งกับใครก็ได้เลย”
“นั่นน่ะสิ! หลินหลัน เหตุผลนี้ของเจ้าไม่ได้เรื่องหรอก มีที่ไหนกันน้องสาวหมั้นหมายแล้ว ในฐานะพี่สะใภ้จะไม่รับรู้?” เหยาจินฮวาเอ่ยด้วยสีหน้าประชดประชัน “อย่าหาว่าข้าอย่างนู้นอย่างนี้เลยนะ แต่งกับจินเป่าจู้ยังไม่สู้แต่งกับจางต้าฮู่!”
หลินหลันเหลือบตามองไปยังเหยาจินฮวาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ใครบอกว่าข้าจะแต่งกับจินเป่าจู้ คนที่ข้าชอบพอคือหลี่ซิ่วฉาย อีกอย่าง การที่เจ้าไม่รู้มันแปลกมากงั้นหรือ เจ้าก็ไปบอกกับจางต้าฮู่ว่าข้าและพี่ชายของข้าเกรงว่าเจ้าจะดูถูกดูแคลนซิ่วฉายคนจน และไม่ยอมรับเขา ดังนั้นก่อนหน้านี้จึงปิดบังเจ้าไว้แค่นี้ก็เป็นอันเรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือ” มิใช่ว่าเหยาจินฮวาเอ่ยว่ารักและเป็นห่วงนางหรอกหรือ เช่นนั้นก็แบกรับผลของการกระทำนี้ไปซะ!
เหยาจินฮวาสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ยังคงรู้สึกเหลือเชื่อยิ่งนัก “จะเป็นหลี่ซิ่วฉายไปได้อย่างไร? ” นี่ยิ่งเทียบไม่ได้กับจินเป่าจู้เข้าไปอีก บ้านของจินเป่าจู้อย่างน้อยก็ยังเลี้ยงฝูงเป็ด ทว่าหลี่ซิ่วฉายเขาผู้นั้นมีอะไรบ้าง? นอกเสียจากเป็นนักกวีไส้แห้ง กับกระท่อมที่มีรูรั่วอยู่ทุกด้าน แล้วยังมีอะไรอีก?
จินฟู้กุ้ยถึงกับทำหน้าไม่ถูก เหตุไฉนจึงไปเกี่ยวข้องกับหลี่ซิ่วฉายเสียได้ล่ะ ทันใดนั้นจินฟู้กุ้ยก็นึกถึงเรื่องราวเมื่อเช้านี้ขึ้นมา ไม่แน่หลินหลันอาจจะชอบพอกับหลี่ซิ่วฉายจริงๆ ก็ได้ ไม่เช่นนั้น นางจะเป็นกังวลหลี่ซิ่วฉายถึงขนาดเกรงกลัวว่าหลี่ซิ่วฉายจะถูกคนทำร้าย จึงให้เอ้อร์นิวพาคนอื่นๆ ขึ้นภูเขาไปช่วยเช่นนั้นหรือ
“แล้วทำไมจะเป็นหลี่ซิ่วฉายไม่ได้? หลี่ซิ่วฉายอยู่ในหมู่บ้านเจี้ยนซีมาสามปี เขาเป็นคนอย่างไร ข้าคิดว่าพวกลุงทุกท่านก็น่าจะพอเข้าใจดี หลี่ซิ่วฉายแม้ว่าจะยากจนไปหน่อย แต่ทว่าเขาก็มีความรู้ มีนิสัยที่ดีและปฏิบัติตนสอดคล้องกับกฎระเบียบมาโดยตลอด หากจะมองคนโดยยึดจากคุณลักษณะนิสัยไม่ได้หรือไรกัน อีกทั้งข้าก็เชื่อมั่นว่าหลี่ซิ่วฉายในอนาคตข้างหน้าจะต้องสอบเข้าหลวงได้แน่” หลินหลันเอ่ยอย่างภาคภูมิใจด้วยท่าทีที่แสนมุ่งมั่น ราวกับว่าหลี่ซิ่วฉายจะสามารถสอบเป็นที่หนึ่งของจักรวรรดิได้จริงๆ
ลุงเฉินเหลียงพยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้น “จะว่าไปหลี่ซิ่วฉายผู้นี้ก็ไม่เลว กตัญญูรู้คุณ มีน้ำใจต่อผู้อื่น ครั้งก่อนข้าให้เขาช่วยเขียนจนหมายให้ เขาก็ไม่เรียกเก็บเงินข้าแม้แต่น้อย”
และยังมีอีกนิดหน่อยที่ลุงเฉินเหลียงไม่ได้เอื้อยเอ่ยขึ้นมา นั่นก็คือบรรดาสาวๆ ในหมู่บ้านนี้ล้วนหลงใหลได้ปลื้มหลี่ซิ่วฉายกันทั้งนั้น ต่างพากันคอยเอาอกเอาใจทั้งแบบเปิดเผยและแบบลับๆ ทว่าหลี่ซิ่วฉายผู้นั้นก็ไม่เคยเหลียวตามอง นับว่าเป็นสุภาพบุรุษคนหนึ่ง
ลุงเหยาฮุยก็เอ่ยขึ้นมาเช่นกัน “ข้าได้ยินมาว่าตระกูลเยี่ยในเมืองอยากเชิญเขาไปเป็นครูสอนประจำบ้าน และนายอำเภอก็ยังอยากเชิญเขาไปเป็นสัสดีนายทะเบียนอีกด้วย”
“เป็นครูสอนประจำบ้าน เป็นสัสดีนายทะเบียนมีอะไรดีนักหนาหรือ จะได้เงินซักเท่าไหร่กันเชียว!” เหยาจินฮวาดูถูกเหยียดยามเป็นอย่างมาก สอบเข้าหลวง สอบเข้าได้ก็บ้าแล้ว ผู้มีความสามารถที่มีรายชื่อเข้าสอบในวังจะมีได้ซักกี่คน? เห็นพวกมีพรสวรรค์ด้านหนังสือต่างก็สิ้นเนื้อประดาตัวกันไปนักต่อนักแล้ว
“พูดจาเช่นนี้ก็ไม่ถูก โดยเฉพาะกับคนจนวัยเยาว์ที่มีความสามารถ ไม่แน่ว่าวันได้วันหนึ่งอาจจะได้ขั้นได้ตำแหน่งขึ้นมาอย่างรวดเร็วก็เป็นได้” จินฟู้กุ้ยเอ่ยอย่างใจเย็น
ลุงเฉินเหลียงเอ่ยเสริม “ข้าว่าไม่มีปัญหา เพียงแต่...หลินหลัน หลี่ซิ่วฉายรู้เรื่องจางต้าฮู่สู่ขอเจ้าหรือไม่”
เรื่องนี้จำเป็นต้องถามให้ชัดเจน เพราะหากว่าหลี่ซิ่วฉายก็เกรงกลัวจางต้าฮู่ แล้วหนีไปดื้อๆ ในเวลาสำคัญเช่นนั้นจะเป็นการยุ่งยากเอาได้...
หลินหลันส่งเสียงอืมออกมาเบาๆ “ข้าบอกกับเขาแล้ว”
หลินเฟิงเอ่ยแทรกขึ้น “แล้วเขาว่าอย่างไร”
หลินหลันคิดไตร่ตรอง นางจะเป็นฝ่ายพูดเองทุกเรื่องไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะดูเหมือนไม่รักนวลสงวนตัวจนเกินไป และดูเป็นการสร้างเรื่องขึ้น “เรื่องนี้...พรุ่งนี้พี่ก็ไปถามเขาดูด้วยตนเองเถอะ!”


ตอนที่ 19 เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครมาจากไหน
นอกเสียจากหลี่ซิ่วฉาย ทุกคนซึ่งอยู่ในสถานที่แห่งนี้ต่างพากันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด ในที่สุดก็เป็นอันเข้าใจแล้วว่าเหตุไฉนตระกูลจางจึงได้กลายเป็นผู้ที่ร่ำรวยที่สุดของมณฑลเฟิงอาน การเก็บออมเงินที่แท้ก็เก็บกันเช่นนี้นี่เอง ช่างเป็นผู้ที่ละโมบโลภมาก เพียงอ้าปากก็เป็นห้าร้อยสองเงิน แม้ว่าชาวบ้านทั้งหมู่บ้านเจี้ยนซีจะนำเงินมาลงขันกันทั้งหมดรวมๆ กันแล้วก็ยังได้ไม่ถึงห้าร้อยสองเงินด้วยซ้ำไป นี่มันไม่ได้หมายถึงการบังคับให้หลินหลันจำเป็นต้องยอมขึ้นรถเกี้ยวไปชัดๆ เช่นนั้นหรอกหรือ
หลินหลันได้แต่พูดในใจ เจ้าตาสามเหลี่ยมนี่ไม่ใช่ย่อย โหดร้ายเสียจริงนะ หลินหลันหันมองไปยังหลี่ซิ่วฉายพลางกะพริบตาปริบปริบ เจ้ามีไพ่ไม้ตายอะไรก็ควรหยิบออกมาได้แล้ว! หลี่ซิ่วฉายเลิกคิ้วขึ้น ในทางตรงกันข้ามกลับเผยท่าทีไร้ซึ่งความกังวล และมองนางอย่างสนอกสนใจ
เอ่อ...พ่อหนุ่มนี่หมายความว่าอะไรกันแน่ แค่มองดูแล้วมันจะช่วยอะไรได้ หรือว่า...ยังไม่ถึงโอกาสที่เหมาะสม? หลินหลันรู้สึกหดหู่และไม่พึงพอใจเป็นอย่างมาก มิอาจอดทนรอได้อีกต่อไป จึงจัดการด้วยตนเอง
นางก้าวไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าว มือสองข้างเท้าเอวเอาไว้ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย โดยมองไปยังผู้ดูแลหลิว แสดงท่าทีซึ่งดูแข็งแกร่งและหยิ่งผยองเสียยิ่งกว่าผู้ดูแลหลิว แล้วกล่าวขึ้น “เจ้าบอกว่าพี่สะใภ้ข้าเขียนใบสำคัญ แต่ข้าไม่เชื่อหรอก พี่สะใภ้ข้าไม่โง่ได้ถึงขั้นนี้เป็นแน่ ใบสำคัญนั่นเป็นพวกเจ้าที่ปลอมแปลงทำขึ้นมาใช่ไหม”
ผู้ดูแลหลิวขมวดคิ้วจนลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม เผยสีหน้าดูถูกเหยียดยามเป็นอย่างมาก “หมึกดำบนกระดาษขาวเขียนไว้อย่างชัดเจน หากแม่นางหลินหลันไม่เชื่อ นำเอาไปดูก็ได้”
หลินหลันก้าวเข้าไปคว้าใบสำคัญนั่นมาอย่างไม่เกรงใจ อีกทั้งยังส่งสายตาสงสัยมองไปยังผู้ดูแลหลิว แล้วจึงหันมาตั้งใจจ้องมองอย่างละเอียดบนใบสำคัญ ขณะนั้นเองภายใจเกิดอดไม่ได้ที่จะด่าทอโดยความโมโห เหยาจินฮวาตัวร้าย ช่างโง่เสียยิ่งกว่าโง่จริงๆ ใบสำคัญเช่นนี้ยังเขียนขึ้นมาได้
ภายใต้สายตาเป็นกังวลใจของทุกคนซึ่งกำลังจับจ้องไม่วางตา จู่ๆ หลินหลันก็เคลื่อนไหวทำให้สิ่งที่ไม่คาดคิด
เห็นเพียงนางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วนำใบสำคัญนั่นฉีกออกเป็นชิ้นๆ แล้วโยนลงบนพื้นก่อนจะใช้ฝ่าเท้าเหยียบหมุนไปร้อยแปดสิบองศาบดขยี้จมลงไปยังขี้โคลนในที่สุด
คนไม่รู้กี่สิบคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันเงียบกริบไปชั่วขณะ
เหล่าชาวบ้านของหมู่บ้านเจี้ยนซีตกตะลึง เช่นนี้ก็ได้หรือ
ส่วนทางด้านตระกูลจางนั้น ผู้หญิงนางนี้...ช่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเสียเหลือเกิน!
หลี่หมิงอวินรู้สึกกังวลขึ้นมาเล็กน้อย วันใดที่นางเกิดอารมณ์ไม่ดี ก็จะเป็นประมาณนี้หรือไม่ ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าสัญญาถูกเขียนไว้สองฉบับ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เป็นเพราะความฉลาดรอบคอบที่ช่วยไว้จริงๆ
ผู้ดูแลหลิวและแม่สื่อหวังจ้องมองชิ้นส่วนบนพื้นอยู่เป็นเวลานานและถึงกับพูดไม่ออก ใครจะไปคิดว่าหลินหลันจะทำลายหลักฐานท่ามกลางฝูงชนที่กำลังจับจ้อง
“เจ้า...เจ้ามันใช้กลโกง” ผู้ดูแลหลิวตระหนกตกใจเป็นอย่างมาก ใช้เวลาเนิ่นนานกว่าจะเค้นเสียงของเขากลับมา และเอ่ยตำหนิด้วยความโกรธ ที่ผ่านมาเป็นผู้ดูแลหลิวคนเดียวที่ใช้กลโกงมาโดยตลอด ใครกันจะกล้าใช้กลโกงต่อหน้าเขา? ยิ่งไปกว่านั้นยังใช้กลโกงได้อย่างบ้าบิ่นและโจ่งแจ้งเสียยิ่งกว่าเขาอีกด้วย นั่นทำให้เขารู้สึกเหลืออดเหลือทนจริงๆ
หลันหลันปรบมือปัดๆ อย่างไม่ไยดี หลังจากนั้นก็กล่าวออกไปอย่างมั่นใจ “ข้าดูแล้ว ใบสำคัญฉบับนี้เป็นของปลอม พี่สะใภ้ข้าไม่รู้จักอักษรตัวเต็มแม้แต่ตัวเดียว ชื่อตัวเองยังเขียนไม่ได้เลยด้วยซ้ำไป แล้วจะเซ็นชื่อลงไปในใบสำคัญได้อย่างไรกัน พวกเจ้าอยากเอาใบสำคัญจอมปลอมนี่มาข่มขู่ข้า ฝันไปเสียเถอะ ”
หลินเฟิงเอ่ยสนับสนุนขึ้นทันที “ใช่ เมียของข้าไม่มีทางเซ็นชื่อลงในใบสำคัญเช่นนี้เป็นแน่”
เหยาจินฮวาพยักหน้าอย่างแรง แสดงการยืนยันว่านางไม่ได้เซ็น เวลานี้ยังไม่มีอะไรที่แน่นอน นางยังคงยืนอย่างเชื่อฟังข้างหลินเฟิงจะค่อนข้างปลอดภัยกว่า
แม่สื่อหวังโกรธจนพูดอย่างตะกุกตะกักไปหมดแล้ว “พวกเจ้า...พวกเจ้ามันต่ำทรามเกินไปแล้ว ถึงขั้นทำลายใบสำคัญ...”
หลินหลันตระหนักได้ถึงบางสิ่งขึ้นมากะทันหัน และเผยสีหน้าเกลียดชังเป็นอย่างยิ่ง “ใช่น่ะสิ! ทำไมข้าถึงฉีกเสียได้ล่ะ ข้าควรที่จะเก็บใบสำคัญเอาไว้แล้วส่งให้ทางการเพื่อฟ้องร้องพวกเจ้าโทษฐานหลอกลวงการแต่งงานถึงจะถูกต้อง”
หลักฐานก็ถูกนางทำลายไปหมดแล้ว ตอนนี้ดันถูกเล่นงานกลับขึ้นมาหนึ่งกระทง ผู้ดูแลหลิวรู้สึกถึงความโกรธที่ไม่เคยมีมาก่อน
“ต่อให้เจ้าทำลายใบสำคัญไปแล้ว แม่สื่อหวังก็ยังสามารถเป็นพยานได้ เจ้าหนีไปไม่พ้นหรอก” ผู้ดูแลหลิวกำลังพยายามอย่างหนักเพื่อระงับอารมณ์โกรธ และข่มอารมณ์เอาไว้ขณะเอ่ยออกไป
มีคนหนึ่งกล่าวขึ้นมาอย่างเยาะเย้ย “ปากนั้นของแม่สื่อหวังพูดออกมาในสิบประโยคก็ล้วนไม่มีความจริงเลยแม้แต่ประโยคเดียว เชิญนางไปเป็นพยานยังไม่สู้เชิญหุ่นไล่กาในท้องทุ่งไปเป็นพยานเสียยังดีกว่า ที่แน่ๆ หุ่นไรกาก็ไม่สามารถพูดปดได้”
ผู้พูดคือลุงเฉินเหลียง หลังจากนั้นบรรดาชาวบ้านของหมู่บ้านเจี้ยนซีจึงต่างพากันหัวเราะเยาะขึ้นมา จนทำให้แม่สื่อหวังอับอายขายหน้าถึงขั้นหูหน้าตาแดง
ใบหน้าของผู้ดูแลหลิวเปลี่ยนไปเนื่องจากความโกรธ จ้องมองไปที่หลินหลัน “ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็วางแผนที่จะยกเลิกการแต่งงานแล้วใช่หรือไม่”
หลินหลันเฉดหน้าพลางขยับศีรษะเล็กน้อย “เรื่องการแต่งงานนี้ไม่ได้รับการเห็นชอบจากข้า เดิมทีก็เท่ากับไม่มีผลอะไรอยู่แล้ว การแต่งงานที่ไม่มีผลสามารถนับได้ว่าเป็นการยกเลิกงานแต่งงั้นหรือ”
ผู้ดูแลหลิวยิ้มออกมาแม้จะโกรธเป็นอย่างมาก “แม่นางหลินหลัน วันนี้นับว่าเจ้าทำให้ข้าได้เปิดตาเห็นโลกกว้างมากขึ้น แต่ทว่าอย่างไรก็ตามต่อให้เจ้าจะหาข้ออ้างอย่างไร ทองหมั้นก็ได้ส่งมอบไปแล้ว เกิงเถี่ยก็แลกเปลี่ยนกันแล้ว เรื่องการแต่งงานนี้เป็นอันเท่ากับได้ตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ง่ายๆ แม่นางหลินหลัน หากยังพอมองสถานการณ์ออกก็รีบขึ้นเกี้ยวเสียเถอะ ข้าสามารถคิดเสียว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่เช่นนั้น...เจ้านายของบ้านข้าเกิดขุ่นเคืองใจขึ้นมาแล้วล่ะก็ พวกเจ้าน่าจะรู้ดีว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร”
“น้องสาวข้ามีคนสู่ขอแล้ว แล้วใยเล่าจะขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวของบ้านเจ้าได้อีก” หลินเฟิงเอ่ยปากขึ้น
“ถุย! เจ้าพูดเหลวไหล เป็นเมียของเจ้าเองที่วันก่อนไปหาข้าเพื่อให้ช่วยหาสามีให้หลินหลันสักคน แล้วเมื่อวานนี้ก็มาส่งของกำนัลให้ เมียของเจ้ายังดีอกดีใจแล้วก็รับเอาทองหมั้นไปแล้ว พอวันนี้มาบอกว่ามีคนสู่ขอแล้ว ใครจะเชื่อห๊ะ” แม่สื่อหวังตะเบงคอโก่ง กระทืบเท้าด้วยความโกรธเอ่ยโต้แย้ง
หัวหน้าหมู่บ้านจินฟู่กุ้ยเอ่ยขึ้น “ผู้ดูแลหลิว เรื่องนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันจริงๆ อันที่จริงแล้ว ไม่กี่วันก่อนหลินหลันได้กำหนดที่จะหมั้นหมายกับหลี่ซิ่วฉายของหมู่บ้านเราไปเรียบร้อยแล้ว ด้วยเพราะว่าภรรยาของหลินเฟิงไม่ชื่นชอบหลี่ซิ่วฉายมาโดยตลอด ดังนั้น ก่อนหน้านี้ทุกคนจึงปิดบังนาง เรื่องนี้ พวกเราสามารถเป็นพยานได้” หัวหน้าหมู่บ้านกำลังพูดออกไป อย่างอ้อมค้อมเล็กน้อย ด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ภรรยาหลินเฟิง เจ้าช่วยออกมาพูดด้วยตนเองให้ชัดๆ ”
เหยาจินฮวาที่กำลังก้มหน้าก้มตา ไม่กล้ามองไปยังแม่สื่อหวังซึ่งกำลังส่งสายตาราวกับจะกินคนได้ทั้งคน แล้วพูดออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ “ใช่...เป็นเช่นนี้ล่ะ”
ตอนนี้นางสนใจแค่เอาตัวเองให้รอด ใครจะยังสนว่าแม่สื่อหวังเจ้าจะเป็นเช่นไร
แม่สื่อหวังทั้งโกรธทั้งผิดหวัง “เหยาจินฮวา นี่เจ้าต้องการหาเรื่องเดือดร้อนให้ข้างั้นรึ?”
บรรดาฝูงชนต่างเอ่ยในใจว่า สมน้ำหน้า!
ผู้ดูแลหลิวสบทฮึ ทำเป็นเผยสีหน้าอย่างมองออกว่าพวกเจ้ากำลังเล่นละครอะไรกันอยู่ แล้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หลี่ซิ่วฉาย? หลี่ซิ่วฉายคิดว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหนกันรึ”
หลี่หมิงอวิทถูกเอ่ยนามขึ้นแล้ว เขาทำเพียงค่อยๆ เดินก้าวไปเบื้องหน้าสองฝีก้าวอย่างใจเย็น ไปหยุดยืนอยู่ที่ตำแหน่งด้านข้างของหลินหลัน ภายใต้อารมณ์ไม่แยแส แล้วกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ผู้ดูแลหลิว ดูเหมือนว่าเจ้าในตอนนี้จะมีสถานการณ์ชีวิตที่ไม่เลว น่าจะสามารถคืนเงินจากความละโมบโลภมากจำนวนเก้าร้อยเหลี่ยงเงินให้แก่ตระกูลเจ้านายเก่าได้แล้วสินะ”
สีหน้าของผู้ดูแลหลิวเปลี่ยนไปอย่างมาก ห้าปีก่อน เขาอยู่ที่ตระกูลเยี่ยทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลร้านผ้าไหม แอบทำการปลอมแปลงคุณภาพของสินค้าแล้วกอบโกยเอากำไร ถูกหัวหน้าตระกูลเยี่ยจับได้ ด้วยความใจบุญของหัวหน้าตระกูลเยี่ยที่เห็นว่าเขามีแม่ชราที่ป่วยหนัก และยังมีลูกชายคนเล็กที่ยังต้องหาเลี้ยงดู (แน่นอนว่าทั้งหมดที่เป็นเรื่องที่เขาแต่งขึ้นมาหลอกลวง) จึงไม่ได้ให้เขาชดใช้เงินในส่วนที่ขาดทุนไป และก็ไม่ได้ป่าวประกาศต่อภายนอก ทำเพียงไล่เขาออกจากงาน เรื่องนี้แม้แต่ภรรยาของเขาก็ไม่รับรู้ด้วยซ้ำ แล้วเหตุอันใดหลี่ซิ่วฉายถึงไปรับรู้เข้าได้ ผู้ดูแลหลิวรู้สึกถึงเพียงความหนาวเย็นที่พุ่งขึ้นจากฝ่าเท้าของเขา ภายในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวยิ่งนัก
“เจ้า...เจ้าเป็นใครกันแน่”
มุมปากของหลี่หมิงอวินกระตุกขึ้น ยิ้มออกมาอย่างเย็นชา “เจ้าไม่เคยได้ยินว่าตระกูลเจ้านายเก่ามีลูกเขยซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่วังหลวงในเมืองหลวงหรอกหรือ”
ผู้ดูแลหลิวตกใจเป็นอย่างยิ่ง เมื่อตอนที่เขาอยู่บ้านตระกูลเยี่ยก็เคยได้ยินเรื่องนี้มาจริงๆ บุตรสาวคนเล็กของตระกูลเยี่ยแต่งงานไปกับนักปรัชญาคนจน ทำให้สองสามีคู่ภรรยาโกรธเคืองเป็นอย่างมาก เกือบที่จะไม่สายสัมพันธ์กับบุตรสาวผู้นี้ ต่อมาภายหลังนักปรัชญาคนจนผู้นั้นก็ผ่านการสอบของจักรวรรดิ จึงได้เป็นเจ้าหน้าที่วังหลวง จากตำแหน่งเล็กๆ แล้วค่อยๆ ขยับขึ้นมาจนถึงตำแหน่งผู้ดูแลเมืองหลวง นี่ก็เป็นเหตุผลที่ตอนนี้จางต้าฮู่ไม่กล้าระรานตระกูลเยี่ย เขามีผู้ที่รู้จักกับเจ้าหน้าที่ในวังหลวง! เมื่อมองดูหลี่ซิ่วฉายอีกครั้ง แม้ว่ากำลังสวมใส่เสื้อผ้าเก่าๆ แต่ทว่าท่าทีช่างดูสง่างามสูงส่ง ทั้งอารมณ์และท่าทางดูไม่ใช่ธรรมดาทั่วไป หรือว่า เขากับเจ้าหน้าที่ดูแลเมืองหลวงมีความเกี่ยวข้องอะไรกันเช่นนั้นหรือ
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ผู้ดูแลหลิวก็ไม่กล้ามองอย่างดูถูกเหยียดหยันหลี่ซิ่วฉายท่านผู้นี้อีก กลับแสดงท่าทีนอบน้อมให้การเคารพขึ้นมา ยกสองมือขึ้นประสานกันระดับหน้าเพื่อทำท่าคาราวะอย่างเกรงใจ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ขอเรียนถามว่ากับตระกูลเยี่ยท่านเป็น...”


ตอนที่ 1 ท้องเจ็ดเดือน
อุณหภูมิในร่างกายที่ร้อนรุ่มประดุจลาวาภูเขาไฟเหมือนจะแผดเผาตัวเธอให้มอดไหม้ มีเพียงสิ่งเดียวที่จะช่วยเธอได้ นั่นคือผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอคนนี้...
เธอโอบกอดผิวหนังที่เย็นเหมือนหินอ่อนนั้นอย่างแนบแน่น สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เธอไม่คิดจะต้านทานอีกต่อไป...
ความเจ็บปวดระคนกับความสุขสมพรั่งพรูออกมา เหมือนมีดอกไม้ไฟที่เจิดจ้าสว่างไสวอยู่ในหัวตลอดเวลา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองยืนอยู่บนเรือที่ลอยโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิง...
ไม่สามารถพาตัวเองให้หลุดพ้นออกมาได้…
“คุณคะ ตื่นเถอะค่ะ ที่นี่อากาศเย็น มานอนหลับที่นี่เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอานะ”
แรงบีบที่หัวไหล่ทำให้หนิงซีตกใจตื่นขึ้นมา สายตางุนงงของเธอสบเข้ากับดวงตาที่แฝงไปด้วยความกังวลของนางพยาบาลที่อยู่เบื้องหน้า ทันใดก็เกิดความรู้สึกอับอายจนต้องหลบสายตา
บ้าจริง นี่ก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว เรื่องราววุ่นวายของเธอกับซูเหยี่ยนที่เกิดขึ้นจากความเมาในคืนนั้นยังคอยมาหลอกหลอนในความฝันอยู่เรื่อย โชคดีที่เธอเมาไม่รู้เรื่องจนจำอะไรในคืนนั้นไม่ได้เลย ไม่งั้นไม่รู้จะสู้หน้าพี่เหยี่ยนได้ยังไง
เมื่อเห็นว่าเธอตื่นแล้ว พยาบาลจึงยื่นกระดาษในมือให้ “คุณลืมหยิบผลการตรวจครรภ์มา คุณหมอจางนัดให้มาใหม่อีกทีอาทิตย์หน้านะคะ” หนิงซีรับเอาผลตรวจมาถือไว้ ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนนำใบเสร็จใส่ลงกระเป๋าด้วยอย่างระมัดระวัง
ซูเหยี่ยนไปดูงานที่ต่างประเทศจะกลับมาวันนี้ เมื่อคิดว่าเย็นนี้จะได้เจอหน้าเขาแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที
เนื่องจากสถานที่ที่ซูเหยี่ยนไปอยู่นั้นติดต่อได้ยากมาก ดังนั้นกว่าจะติดต่อเขาได้เด็กในท้องก็ปาเข้าไปเจ็ดเดือนแล้ว
เมื่อนึกถึงตอนซูเหยี่ยนแสดงความตกอกตกใจเมื่อรู้ว่าเธอท้อง หนิงซีก็รู้สึกกังวลขึ้นมา
หรือจะเป็นเพราะอารมณ์อ่อนไหวคิดมากตามประสาคนท้อง? หนิงซีรู้สึกว่าซูเหยี่ยนไม่ได้รู้สึกมีความสุขเหมือนกับเธอเลยสักนิด คุณหมอปลอบใจเธอ บอกว่าพวกผู้ชายเวลามีลูกคนแรก ยังตั้งตัวไม่ทัน ก็เป็นแบบนี้ทุกคน
แต่ว่า... แม้แต่เรื่องแต่งงานก็คงไม่น่าจะให้เธอเป็นคนออกปากพูดเองหรอกนะ?
ตอนที่เธอออกมาจากโรงพยาบาลก็สายจนแดดเปรี้ยงแล้ว หนิงซีออกแรงประคองเอว ขณะกำลังจะโบกมือเรียกแท็กซี่อยู่นั่นเอง จู่ๆ ก็มีรถสปอร์ตสีแดงแสบตาพุ่งเข้ามาที่เธอ หนิงซีตกใจ ถอยหลังไปหลายก้าว ได้ยินเพียงเสียงเหยียบคันเร่งโหยหวน แล้วรถสปอร์ตสีแดงก็เฉี่ยวชายเสื้อเธอไปนิดเดียว ก่อนจะเบรกเสียงดังเอี๊ยด
หนิงซีตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อตั้งสติยืนอย่างมั่นคงได้ ก็มองเห็นหนิงเสวี่ยลั่วสะบัดผมหยิกเป็นลอนเหมือนคลื่น สวมชุดสีแดงรัดรูปจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน ก้าวเท้าลงมาจากรถ
“หนิงเสวี่ยลั่ว นี่เธอบ้าไปแล้วหรอ?”
หนิงเสวี่ยลั่วจ้องมาที่เธอ ยิ้มอย่างมีเลศนัย เอามือกอดอก โพสท่านางแบบก่อนจะเดินนวยนาดมาหยุดอยู่ตรงหน้าของหนิงซี ยืนจิกอยู่บนรองเท้าส้นสูง มองต่ำลงมาที่พุงอุ้ยอ้ายของหนิงซีอย่างพอใจแล้วพูดว่า
“ทำไม? กลัวว่าฉันจะชนมารหัวขนในท้องเธอตายงั้นเหรอ?”
หนิงซีรีบเอามือปิดท้องตัวเองด้วยสัญชาตญาณ ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มองหล่อนด้วยสายตาเอาเรื่อง
“หนิงเสวี่ยลั่ว เธอจะมากเกินไปแล้วนะ!”
แม้จะรู้ดีว่าหนิงเสวี่ยลั่วนั้นไม่ชอบเธอมาแต่ไหนแต่ไร แต่หนิงซีก็ไม่คาดคิดว่าหล่อนจะปล่อยวาจาอำมหิตแบบนี้ออกมาจากปากได้
 “ฉันน่ะเหรอทำเกินไป! ฉันว่าเธอต่างหากที่ทำเกินไป! เมาเหล้าแล้วไปมั่วกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้จนตั้งท้อง แล้วยังจะมีหน้ามายัดเยียดให้พี่ซูเหยี่ยนรับเป็นพ่ออีก คนที่หน้าไม่อายก็คือเธอนั่นแหล่ะ... หนิงซี!”
หนิงซีตกใจขวัญเสีย “พูดเพ้อเจ้ออะไรของเธอ?”
 “อุ๊ยตาย นี่เธอคงไม่คิดจริงๆ หรอกนะว่าผู้ชายที่นอนกับเธอคืนนั้นจะเป็นซูเหยี่ยน?” หนิงเสวี่ยลั่วหัวเราะจนตัวงอ
“ปากก็บอกว่าโตมาด้วยกันกับซูเหยี่ยน เป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่เล็กแต่น้อย แต่รูปร่างของเขาเป็นยังไงเธอกลับไม่รู้เลยหรอ?” หนิงซียิ่งได้ฟังหน้าก็ยิ่งซีด ทั้งที่ยืนอยู่กลางแดดร้อนแท้ๆ แต่กลับรู้สึกเย็นเยือกไปหมดทั้งร่าง
ไม่ผิด ผู้ชายในคืนนั้น...
เธอคิดเอาเองว่า... หลังจากซูเหยี่ยนโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขาออกจะรูปร่างกำยำกว่าที่เธอคิดเล็กน้อย
แต่เมื่อวันนี้ได้ฟังคำพูดอันโหดร้ายของหนิงเสวี่ยลั่วมาเตือนสติ จึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า นอกร่างรูปร่างแล้ว ผู้ชายในคืนนั้นยังมีอีกหลายอย่างที่ไม่เหมือนกับซูเหยี่ยน


ตอนที่ 2 ทายาทจากชายแปลกหน้า
 “จะบอกความจริงให้รู้เอาไว้นะ เรื่องคืนนั้นฉันเป็นคนวางยาในเหล้าให้เธอดื่มเอง แต่เธอมันมักมากไม่รู้จักพอ อุตส่าห์หวังดีหาผู้ชายล่ำๆ ไว้ให้ตั้งสองคนแล้ว ใครจะไปคิดว่าเธอจะไม่รักดี บุกเข้าห้องไปหาผู้ชายที่ไหนไม่รู้ แถมเธอกับผู้ชายคนนั้นยัง...” หนิงเสวี่ยลั่วพูดออกมาอย่างรังเกียจ “พี่เหยี่ยนเขาเป็นคนจิตใจดีเกินไป กลัวว่าเธอตื่นขึ้นมาแล้วจะรับไม่ได้ ถึงได้รับสมอ้างว่าเป็นผู้ชายในคืนนั้นไงล่ะ”้
 “เธอ...” หนิงซีโกรธจนสั่นสะท้านไปหมดทั้งร่าง ฟังมาถึงตอนนี้ก็หมดความอดทน คว้าข้อมือหนิงเสวี่ยลั่วขึ้นมาแล้วพูดว่า “ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้ ทำไม! เธอยังทำร้ายฉันไม่พออีกหรือไง?”
หนิงเสวี่ยลั่วเดิมทีโกรธจนคิ้วตั้ง กำลังจะผลักหนิงซีออก แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นซูเหยี่ยนกำลังเดินเข้ามาทางด้านหลังของหนิงซี ก็รีบทำเสียงอ่อนหวานขึ้นมาทันที
“พี่คะ ฉันผิดไปแล้ว พี่จะตบตีจะด่าว่าฉันยังไงก็ได้ แต่ขอร้องอย่าโทษพี่ซูเหยี่ยนเลยนะคะ...”
ขณะที่หนิงซีกำลังอึ้งอยู่นั่นเอง เผลอแป๊บเดียวก็พบว่าหนิงเสวี่ยลั่วล้มลงไปกองอยู่กับพื้นแล้ว ท่าทางแบบนั้นเหมือนกับถูกเธอผลักลงไปไม่มีผิด
“หนิงซี นั่นเธอทำอะไรน่ะ!” เสียงตะคอกดังมาจากทางด้านหลัง
หนิงซีหันกลับไปดูด้วยความประหลาดใจ ก็พบกับใบหน้าเย็นชาของซูเหยี่ยน
ซูเหยี่ยนเดินผ่านเธอไป ประคองหนิงเสวี่ยลั่วลุกขึ้น “เสวี่ยลั่ว ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หนิงเสวี่ยลั่วแทบจะเกาะอยู่บนตัวซูเหยี่ยนทั้งตัวอยู่แล้ว “พี่เหยี่ยน ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ ฉันสำนึกผิดแล้ว... เมื่อเรื่องราวมันมาลงเอยแบบนี้ ฉันขอโทษพี่สาวจริงๆ...”
 “ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่นี่แล้ว” ซูเหยี่ยนลูบไหล่หนิงเสวี่ยลั่ว บอกให้เธอไปขึ้นรถ “พี่จะคุยกับหนิงซีให้รู้เรื่อง”
หนิงซีสมองว่างเปล่า มองเห็นซูเหยี่ยนเดินเข้ามาหาตน มองเห็นปากเขาพูด แล้วก็พูด
เขาพูดอะไรตั้งนานแสนนาน
พูดถึงเขาและเธอที่เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก พูดว่าต้องต่อสู้กับความรู้สึกเมื่อตกหลุมรักหนิงเสวี่ยลั่ว พูดถึงความโกรธเมื่อรู้ว่าหนิงเสวี่ยลั่ววางแผนทำร้ายเธอ พูดว่าเค้าตกใจและรู้สึกผิดเมื่อรู้ว่าเธอตั้งท้อง พูดว่าเค้ารับคำขอโทษของหนิงเสวี่ยลั่ว...
สุดท้ายเค้าบอกว่า “หนิงซี ฉันขอโทษ ฉันแต่งงานกับเธอไม่ได้ ไม่ใช่รังเกียจเธอเพราะเรื่องในคืนนั้น หรือเรื่องเด็กในท้อง แต่เป็นเพราะว่าฉันไม่อาจทำให้เสวี่ยลั่วผิดหวังได้อีกแล้ว และก็ไม่อยากหลอกลวงความรู้สึกของตัวเองอีกต่อไปด้วย”
หลายเดือนมานี้เขาพาหนิงเสวี่ยลั่วไปต่างประเทศด้วยกัน อยู่ด้วยกันทุกค่ำเช้าจนไม่อาจแยกจากกัน แม้กระทั่งเพื่อไถ่บาปให้หนิงเสวี่ยลั่ว เขายังรับสมอ้างว่าเป็นผู้ชายที่มีความสัมพันธ์กับหนิงซีในคืนนั้น แต่ในหัวใจของเขาได้เลือกหนิงเสวี่ยลั่วแล้วตั้งแต่ต้น ดังนั้นเมื่อได้ข่าวว่าหนิงซีตั้งท้อง เขาก็รีบรุดไปบ้านสกุลหนิงเพื่ออธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ผู้ใหญ่ฟัง ทั้งยังเล่าความจริงทั้งหมดนี้ให้หนิงซีรับรู้ด้วย
 “หมายความว่า... ซูเหยี่ยน... คุณรู้แต่แรกแล้วว่าหนิงเสวี่ยลั่ววางยาเพื่อทำลายความบริสุทธิ์ฉัน? เพื่อปกป้องเธอ คุณถึงกับยอมรับสมอ้างว่าเป็นผู้ชายในคืนนั้น?” ในที่สุดหนิงซีก็เปล่งเสียงออกมาจนได้ จ้องมองซูเหยี่ยนที่ยังคงสงบนิ่งอย่างตกตะลึงพรึงเพริด
“หนิงซี เสวี่ยลั่วเขาไม่ได้ตั้งใจ เขาแค่ยังเด็กเกินไป อารมณ์วู่วาม...”
“แล้วฉันล่ะ?” หนิงซีเงยหน้าขึ้นมองซูเหยี่ยน ด้วยสายตาสิ้นหวัง “พวกคุณไม่เคยคิดถึงใจฉันบ้างเลยเหรอ?”
ซูเหยี่ยนนิ่งเงียบ จนเวลาผ่านไปเนิ่นนาน เขายื่นมือไปดึงแขนหนิงซี “ที่นี่แดดแรง พวกเรากลับบ้านกันก่อน...”
 “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน...” หนิงซีปัดมือซูเหยี่ยนออก แล้วหัวเราะเสียงดังออกมา
อยู่มาจนถึงวันนี้ หนิงซีเพิ่งรู้ตัวว่าชีวิตของเธอมันน่าตลกสิ้นดี
เพื่อให้ได้เข้าไปอยู่ในเมืองเดียวกับซูเหยี่ยน มุมานะทำข้อสอบจนช็อคเพื่อให้ได้เข้ามหาลัย B
เพื่อทำให้เป็นที่ชื่นชอบของซูเหยี่ยน ถึงกับยอมละทิ้งความใฝ่ฝันที่อยากจะเป็นนักแสดง
เพื่อจะได้เป็นคู่ครองที่สมบูรณ์แบบของเขา เธอยอมทอดทิ้งพ่อแม่บุญธรรมแล้วกลับเข้าบ้านสกุลหนิง ยอมทำอะไรโง่ๆ มากมายเพื่อจะได้เป็นที่ชื่นชมของคนมีชื่อเสียง
แต่สุดท้าย ได้กลับมาแค่คำว่า “ฉันไม่สามารถทำให้เสวี่ยลั่วผิดหวัง”
หนิงเสวี่ยลั่วไม่เพียงแย่งตัวตนของเธอ แย่งพ่อแม่บังเกิดเกล้าไปจากเธอ วันนี้... ยังมาแย่งคนรักไปจากเธออีก
หนิงเสวี่ยลั่วอายุยังน้อย ทำผิดก็อภัยให้ได้?
ถ้าเช่นนั้น... ใครล่ะที่จะมาจ่ายค่าชดใช้ให้กับชีวิตของเธอ?
แม้แต่… ผู้ชายในคืนนั้นเป็นใครเธอก็ยังไม่รู้!
หนิงซียกมือขึ้นปิดหน้า ร่างสั่นสะท้านเหมือนถูกเขย่าก็ไม่ปาน ความสิ้นหวังมาถึงขีดสุด
ซูเหยี่ยนมองหนิงซีที่กำลังเดินไปบนถนนด้วยความเลื่อนลอย โยนบุหรี่ในมือทิ้ง กำลังจะก้าวตามไป แต่กลับถูกหนิงเสวี่ยลั่วที่อยู่ด้านหลังดึงชายเสื้อไว้ “พี่เหยี่ยน พี่จะไปไหน?”
ขณะที่ซูเหยี่ยนกำลังลังเลอยู่นั่นเอง ก็ได้ยินเสียงดังสนั่นเกิดขึ้น หนิงซีที่กำลังเดินอยู่บนทางม้าลาย ลอยกระเด็นออกไป แล้วร่างหนักๆ ก็ร่วงลงสู่พื้น
 “ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! รถชนคนท้อง!”
ท่ามกลางแสงจ้า หนิงซีมองเห็นเงาคนขวั่กไขว่และใบหน้าที่ชวนสะอิดสะเอียนของคนสองคน รู้สึกถึงความบีบรัดและเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ท้องแล้วก็มีบางอย่างไหลออกมา เธอกระพริบตาขึ้นมาครั้งหนึ่ง แล้วเลือดสดๆ ก็ไหลรินออกมาจากหน้าผาก ไหลเข้าไปในดวงตาของเธอ… แล้วโลกทั้งโลกก็มืดลง…


ตอนที่ 4 ช่วยซาลาเปาลูกเล็กไว้หนึ่งลูก
 ซาลาเปาน้อยถูกเธอทำให้ตกใจ จนใบหน้าขาวซีด
 จากนั้นหนิงซีก็นั่งลงข้างๆ ซาลาเปาน้อยโดยไม่ทำอะไร เพียงแต่ปิดเปลือกตาลงแล้วก็หลับไป
 คืนนี้ถูกฉางลี่ลากตัวมานั่งดื่มเป็นเพื่อนแขก ตอนนี้รู้สึกปวดหัวเหลือเกิน
 หนิงซีนอนหลับไปพักหนึ่ง เมื่อตื่นขึ้นมาก็รู้สึกถึงความร้อนบริเวณขา เมื่อก้มหน้ามองลงไปก็พบว่าซาลาเปาน้อยมาพิงขาของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แถมมือยังดึงชายเสื้อเธอไว้อีกต่างหาก
 หนิงซีหัวเราะออกมา
 เมื่อก่อนตอนยังอยู่ชนบท เธอเคยเลี้ยงแมวไว้ตัวหนึ่ง มันขี้กลัวมาก โดยเฉพาะกลัวคน เพียงแค่เห็นมันก็จะรีบวิ่งหนีทันที แต่ว่า ขอเพียงแค่ไม่สนใจมัน ปล่อยให้มันรู้สึกผ่อนคลาย รู้สึกว่าเธอไม่เป็นภัยต่อมันเท่านั้น มันก็จะค่อยๆ เข้ามานัวเนียอยู่รอบๆ ตัวเธอ จนกระทั่งปีนขึ้นไปนอนหลับบนตักเลยทีเดียว
 ซาลาเปาน้อยดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองของเธอ ทำให้ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา แต่คราวนี้ในแววตาไม่หลงเหลือความตื่นกลัว หากแต่ดวงตากลมโตนั้นแฝงไปด้วยความประหลาดใจ
 ช่างเหมือนลูกแมวซะจริงๆ แม้แต่สายตานั้นก็เหมือน
 หนิงซียิ้มมุมปาก รู้สึกคันมือเหลือเกิน ท้ายที่สุดก็อดใจไม่ไหว ยื่นมือออกไปสัมผัสศีรษะน้อยๆ ที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมนุ่ม
 เพียงแตะมือลงไปเท่านั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนทันที
 ทำไมหน้าผากร้อนแบบนี้เนี่ย!
 “นี่หนูเป็นไข้เหรอ?”
 ฉางลี่กักตัวเธอไว้ที่นี่อย่างมากก็รอให้การออดิชั่นพรุ่งนี้จบลง
 หากเด็กน้อยไข้สูงแบบนี้ต่อไป เกรงว่าจะเป็นอันตราย
 ขณะกำลังกังวลใจอยู่นั้น เธอก็รู้สึกถึงความผิดปกติ ในเมื่อหลอดไฟเสียไปแล้ว ทำไมในห้องถึงยังมีแสงสว่าง?
 เมื่อแหงนขึ้นมอง จึงพบว่าบนนั้นมีหน้าต่างบานเล็กๆ อยู่ แสงจากดาวบนท้องฟ้าส่องประกายลงมาผ่านทางหน้าต่างบานนี้นั่นเอง
 หนิงซีหาจนทั่วห้อง แล้วจึงย้ายบันไดอันหนึ่งเข้ามา
 “ซาลาเปาน้อย มานี่ ฉันจะช่วยให้เธอออกไป”
 นับเป็นครั้งแรกที่เด็กน้อยมีปฏิกิริยาต่อคำพูดของเธอ แต่ก็กลับส่ายหัว ด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว
 หนิงซีเข้าใจความหมายของเขา เธอยิ้มแล้วบีบแก้มเด็กน้อย
 “นับว่ามีคุณธรรมนะเรา อยากอยู่ร่วมทุกข์กับฉันที่นี่เหรอ? ขึ้นไปเถอะ หน้าต่างบานนี้เล็กเกินไป ฉันออกไปไม่ได้หรอก เธอออกไปก่อน แล้วค่อยตามคนมาช่วยฉันนะ”
 เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยยังลังเล หนิงซีจึงอุ้มเขาขึ้นวางบนบันได
 “เร็วเข้า เป็นลูกผู้ชาย อย่ากลัวความมืด ฉันจะอยู่ข้างล่างคอยคุ้มครองเธอเอง”
 กว่าจะส่งเด็กน้อยให้ออกไปได้ไม่ง่ายเลย หนิงซีรู้สึกเวียนหัว ขาอ่อนแรง ทันใดก็ร่วงผล็อยจากบันไดลงสู่พื้นเบื้องล่าง…
 นอกหน้าต่างนั้น เด็กน้อยเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกอยู่ตลอดเวลานั้น บัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก…
 หนิงซีแข็งใจกำชับออกมาได้คำเดียว “ไป…”
 ภายใต้แสงดาว ใบหน้าของหญิงสาวขาวซีด ทว่าก็ไม่อาจปกปิดใบหน้าที่สวยงามสะดุดตานั้นได้ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ที่เปล่งประกายงดงามสดใส เหมือนดั่งแสงสะท้อนในทะเลแห่งดวงดาว
 ตอนนี้เธอไม่ใช่สาวบ้านนอกและลูกเป็ดขี้เหร่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว
 แต่ว่า จะมีประโยชน์อะไร?
 หนิงซียิ้มอย่างขมขื่น ความแค้นใหญ่หลวงยังไม่ได้สะสาง เธอก็ต้องตกลงมาตายอยู่ที่นี่แล้ว...
 แต่ว่า ก่อนตายได้ช่วยชีวิตซาลาเปาน้อยลูกหนึ่ง ก็นับว่าได้ทำเรื่องดีแล้ว
 หากเมื่อครั้งนั้น ลูกของเธอไม่ตาย ก็น่าจะอายุประมาณนี้...
 อุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน ทำให้สกุลหนิงรังเกียจที่เธอทำเรื่องขายหน้า จึงส่งเธอไปอเมริกา ส่งเธอเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยไม่มีระดับ ที่รับลูกหลานคนรวยโดยเฉพาะ แล้วปล่อยให้เธอเผชิญชะตากรรมที่เธอก่อขึ้นด้วยตัวเอง
 เธอดรอปเรียนแล้วไปสมัครเข้ามหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย อยู่ที่นี่เธอมุ่งมั่นเรียนจนแทบจะเป็นบ้า
 เพราะเธอต้องการเอาชนะหนิงเสวี่ยลั่ว ต้องการเอาทุกอย่างที่ควรเป็นของเธอกลับคืนมา!
 ที่สำคัญที่สุด การแสดงคือความใฝ่ฝันสูงสุดในชีวิตของเธอ
 เมื่อกลับมาจากต่างประเทศ อาศัยรูปร่างหน้าตาและฝีมือการแสดง ทำให้เข้าตาฉางลี่ จนสามารถเข้ามาอยู่ในสังกัดของบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่อย่างซิงฮุยเอนเตอร์เทนเมนท์ได้
 ถนนสู่ดวงดาวเดิมทีนั้นน่าจะเปิดกว้างสำหรับเธอ แต่ทว่าหนิงเสวี่ยลั่วกลับตามรอยเธอเข้ามาอยู่ในสังกัดซิงฮุย ใช้เงินฟาดหัวฉางลี่และคอยบงการให้กดดันเธอในทุกๆ ทาง…


ตอนที่ 3 เด็กผู้ชายในผับ
 ห้าปีต่อมา
 ในผับอีตัน ระเบียงที่ไร้ผู้คนบนชั้นดาดฟ้า
 หนิงซีดื่มเหล้าเป็นเพื่อนนักลงทุนทั้งคืน รู้สึกปวดหัวจนแทบจะแตก เดิมคิดจะหาที่สงบๆพักให้สร่างเมาสักหน่อย ไม่คิดว่าฉางลี่จะเดินตามขึ้นมา เธอได้แต่เรียกสติให้สดชื่น ถามไปว่า
 “พี่ฉางมีธุระอะไรกับฉันหรอคะ?”
 “หนิงซี ฉันขอถามเธอหน่อย เธอได้ไปสมัครออดิชั่นเป็นนางเอกเรื่อง ‘เทียนเซี่ย’ มาใช่ไหม?”
 “ใช่ มีอะไรหรอ?”
 “พรุ่งนี้เธอห้ามไปเด็ดขาด!” ฉางลี่เป็นผู้จัดการส่วนตัวของเธอ แต่ทว่ากลับขัดขวางไม่ให้เธอไปออดิชั่นบทสำคัญกับบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่แบบนี้
 แต่หนิงซีกลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจสักนิด หล่อนยักคิ้วขึ้นแล้วถามว่า “เหตุผล?”
 “เธอแอบทำอะไรเองลับหลัง โดยไม่ปรึกษาฉันก่อน นี่ยังจะกล้ามาถามหาเหตุผลอีกหรือ?”
 “แต่มันก็ไม่ได้ผิดกฎของบริษัทสักหน่อยนี่คะ” หนิงซีมองดูหล่อน หน้าเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
 “หนิงเสวี่ยลั่วให้คุณมาหาฉันใช่ไหม คงไม่ใช่กลัวว่านักแสดงตัวประกอบเล็กๆ อย่างฉันจะแย่งบทสำคัญของหล่อนไปหรอกนะ”
 “เธอมีปัญญาแย่งบทเสวี่ยลั่วด้วยหรอ? เพ้อเจ้อไร้สาระที่สุด ฉันจะบอกให้รู้เอาไว้ อย่าเสียแรงเปล่าเลยดีกว่า ละครเรื่องนี้บ้านสกุลหนิงลงทุนไปกว่าสามสิบล้าน เสวี่ยลั่วถูกคนภายในเลือกเรียบร้อยแล้ว”
 “ก็ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว คุณยังจะร้อนรนทำไมล่ะ?”
 “เธอเป็นนักแสดงในสังกัดฉัน ก็ต้องฟังคำสั่งฉัน!” ฉางลี่ยกเหตุผลมาเป็นข้ออ้าง
 “อ้อ ที่แท้พี่ฉางก็รู้เหมือนกันนี่ ว่าฉันเป็นนักแสดงในสังกัดตัวเอง”
 “หนิงซี ฉันไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับเธอหรอกนะ ในเมื่อพูดกันดีๆ ไม่ชอบ ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน”
 พอสิ้นเสียง หนิงซีก็รู้สึกมีแรงโถมเข้าใส่ตัว ไม่ทันได้ป้องกันตัวเอง จึงถูกผลักให้เข้าไปในห้องเก็บสินค้าของผับ ขณะเดียวกัน มือถือก็ถูกแย่งไปด้วย
 ปัง
 แล้วก็มีเสียงปิดประตูอย่างแรงดังขึ้นครั้งหนึ่ง
 ด้านนอกประตู เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป
 รู้แก่ใจว่าต่อให้ตะโกนออกไปก็ไม่มีประโยชน์ หนิงซีจึงได้แต่นิ่งเงียบ ใบหน้าเรียบเฉย ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น
 ตอนเธอเข้ามาบริษัทนี้ใหม่ๆ หนิงเสวี่ยลั่วยังรู้จักออมมือบ้าง อย่างมากก็สั่งให้ฉางลี่กลั่นแกล้งเธอด้วยวิธีสกปรกบ้าง แต่พักหลังเริ่มหนักข้อขึ้นทุกวัน แม้แต่วิธีต่ำๆ แบบนี้ ก็ยังคิดเอามาใช้กับเธอได้...
 ถ้าหากบทนี้ยังคว้าเอาไว้ไม่ได้ เธอจะต้องหาวิธีออกไปจากบริษัท ซิงฮุย เอนเตอร์เทนเมนท์นี้ให้ได้...
 ขณะกำลังคิดอะไรฟุ้งซ่านอยู่นั่นเอง หูพลันได้ยินเสียงบางอย่างแว่วเข้ามา
 หรือว่าจะเป็นหนู?
 หนิงซีมองตามที่มาของเสียง จากนั้นก็รู้สึกตะลึงงันไป
 หลังกล่องลังที่วางซ้อนกันอยู่นั้น เธอมองเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง
 เด็กคนนี้อายุน่าจะสักประมาณ 4-5 ขวบได้ รูปร่างหน้าตาขาวดั่งหยก เหมือนซาลาเปาลูกเล็กๆ ที่ทั้งขาวทั้งนิ่ม กำลังหลบอยู่ที่มุมห้องเนื้อตัวสั่นเทา ดวงตาสีดำขลับนั้นเต็มไปด้วยความตื่นกลัวและระแวดระวัง
 เอ๊ะ... ในห้องเก็บสินค้าของผับนี้มีเด็กอยู่ได้ยังไง?
 คงไม่ใช่มีแขกคนไหนพิเรนทร์พาลูกตัวเองเข้ามาในผับด้วยหรอกนะ?
 “เฮ้... พ่อซาลาเปาน้อย เธอเป็นใครหรือจ้ะ? เข้ามาที่นี่ได้ยังไงกัน?”
 “แอบเข้ามาหรอ?”
 “ถูกจับขังไว้เหมือนกันใช่รึเปล่า?”
 “กินลูกอมไหม?”
 ถามอะไรไปเท่าไหร่ เด็กน้อยก็ไม่ยอมตอบมาสักคำ มีแต่ตัวสั่นมากยิ่งขึ้น เหมือนกับลูกสัตว์ที่ถูกคุกคามให้หวาดกลัวไม่มีผิด
 เห็นดังนั้น หนิงซีจึงไม่ถามอะไรอีก ยังไงก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธออยู่แล้วนี่
 หนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กน้อยทั้งสองคน จึงต่างก็นิ่งเงียบอยู่ในมุมของตัวเอง
 เวลานี้เอง หลอดไฟด้านบนหัวก็กะพริบออกมาครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ดับลง
 ในความมืดมิด หนิงซีคล้ายจะได้ยินเสียงดังกึกๆ พอตั้งใจฟังอย่างถี่ถ้วนถึงได้รู้ว่าเป็นเสียงฟันกระทบกันนั่นเอง
 หนิงซีหัวเราะออกมา มองซาลาเปาน้อยที่อยู่ตรงหน้าแล้วพูดว่า “กลัวความมืดล่ะสิ?”
 เสียงกึกๆ นั้นหยุดลงไปชั่วครู่ จากนั้นก็กลับดังแรงขึ้นกว่าเดิม
 ฮึ... ทำไมใจเสาะจัง?
 หนิงซีใช้มือปัดๆ สะโพกแล้วลุกขึ้น เดินตรงไปที่เด็กน้อยนั่งอยู่


ตอนที่ 7 ซาลาเปาลูกใหญ่ ต้องการตอบแทนด้วยร่างกาย
 ลู่ถิงเซียวมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้อย่างสำรวจ คล้ายกับจะพิเคราะห์ดูว่า สีหน้าตกใจแบบคาดไม่ถึงของซีหนิงเมื่อครู่นั้น เป็นจริงหรือแค่เสแสร้ง
 เพียงไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ดูจะเชื่อในที่สุด ว่าเธอไม่เคยรู้สถานะของเสียวเป่ามาก่อน แล้วเขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ต้องการอะไร”
 “เอ่อ ต้องการอะไร คืออะไรคะ?” หนิงซีไม่เข้าใจคำพูดสี่พยางค์แบบไม่มีที่มาที่ไปของเขา ว่าหมายถึงอะไร
 “พี่ชายฉันหมายถึงขอบคุณเธอที่ช่วยเสียวเป่าเอาไว้ เขาให้เธอบอกความต้องการว่าอยากได้อะไรตอบแทน”
 ลู่จิงหลี่ทำหน้าราวกับว่าเธอกำลังจะมีโชคใหญ่ยังไงยังงั้น
 หนิงซีฟังจบ สมองก็ทำงานอย่างรวดเร็ว ตอบกลับไปอย่างระมัดระวัง
 “อันที่จริงคุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันช่วยเสียวเป่าไว้ก็จริง แต่เขาก็ได้ช่วยฉันไว้เหมือนกัน ถ้าหากไม่ได้เสียวเป่าออกไปเรียกคนมาช่วยล่ะก็ ตอนนี้ฉันก็คงจะยังถูกขังไว้ข้างในนั้น ถือเสียว่าต่างตอบแทนซึ่งกันและกันเถอะค่ะ”
 แม้ว่าคราวนี้เธอจะโชคดีที่ช่วยเจ้าชายน้อยไว้ แต่ก็ไม่กล้าเรียกร้องสิ่งใด ยิ่งเป็นคนรวยเท่าไหร่ก็ยิ่งอันตราย โดยเฉพาะอย่างยิ่งบ้านสกุลลู่ผู้ร่ำรวยล้นฟ้า แค่ไม่สงสัยว่าเธอตั้งใจวางแผนจัดฉากก็นับว่าบุญแล้ว ไม่เห็นสายตาพิฆาตของลู่ถิงเซียวเมื่อครู่หรืออย่างไร
 เพื่อตัดไฟเสียแต่ต้นลม รีบอยู่ให้ห่างๆ พวกเขาไว้จะดีกว่า
 หนิงซีคิดว่าตอบแบบนี้ออกไปไม่น่ามีปัญหาอะไร แต่ลู่ถิงเซียวกลับแสดงใบหน้าที่ไม่บ่งบอกถึงความลังเล จ้องมองจนเธอรู้สึกหวาดกลัว
 นี่เธอพูดอะไรผิดไปรึเปล่า? ทำหน้าตาน่ากลัวแบบนี้ หมายความว่าอย่างไร?
 “พี่ใหญ่ อย่าทำให้คนอื่นกลัวแบบนี้สิ คนที่รู้เขาก็เข้าใจว่าพี่อยากตอบแทนบุญคุณ แต่คนไม่รู้เขาก็คิดว่าพี่กำลังจะแก้แค้นนะ!”
 ลู่จิงหลี่ทนเห็นคนสวยโดนขู่จนตกใจกลัวไม่ไหว อดไม่ได้จึงต้องเปิดปากเจรจา จากนั้นก็หันไปบอกกับ
หนิงซีว่า “พี่ชายของฉัน เขาไม่ชอบติดค้างหนี้บุญคุณใคร ยังไงเธอก็ขออะไรเขาไปสักอย่างเถอะ! ไม่ต้องเกรงใจ!”
 มีการบังคับให้คนอื่นบอกข้อเรียกร้องอีกด้วย?
 หนิงซีเม้มปากเล็กน้อย “ไม่ได้เกรงใจค่ะ แต่ไม่จำเป็นจริงๆ ฉันพูดความจริงทุกอย่าง ถ้าไม่เชื่อคุณสามารถตรวจสอบ...”
 “ไม่จำเป็น” ลู่ถิงเซียวพูดตัดบท ใบหน้าแสดงออกว่าหมดความอดทน
 ลู่จิงหลี่เอ่ยขึ้นว่า “ในผับมีกล้องวงจรปิด ฉันไปดูมาแล้ว เสียวเป่าของเราวิ่งเข้าไปเอง ส่วนเธอ ผู้จัดการร้านก็ยอมรับแล้วว่าเป็นคนขังเธอไว้ข้างใน ดังนั้นไม่ต้องเป็นกังวล พวกเราไม่มีใครสงสัยเธอเลย เธอได้ช่วยเสียวเป่าเอาไว้จริงๆ เพราะฉะนั้นอยากได้อะไรก็บอกมาเถอะ!”
 เอาอีกแล้ว กลับมาเรื่องนี้อีกแล้ว!
 สุดท้ายหนิงซีก็จนปัญญา อยู่ต่อหน้าลู่ถิงเซียวที่ส่งสายตาบีบคั้นมาแบบนี้ เธอได้แต่กล่าวออกไปอย่างหวาดๆ ว่า
 “ถ้าอย่างนั้น... พวกคุณก็จ่ายเงินให้ฉันดีไหม?”
 พวกคนรวยไม่ได้ชอบใช้วิธีง่ายๆ อย่างการให้เงิน เพื่อตอบแทนคนอื่นหรอกหรือ?
 ด้วยลักษณะนิสัยอย่างลู่ถิงเซียว ก็น่าจะชอบใช้เงินแก้ปัญหาอยู่หรอก!
 หากว่าเธอไม่เอาเงิน อาจเข้าใจผิดคิดว่าเธอมีแผนการอื่น ไม่ต้องการเงิน หากแต่ต้องการคน?
 ขณะที่หนิงซีกำลังมั่นใจว่านี่เป็นคำตอบที่เหมาะสมที่สุด ใบหน้าของลู่ถิงเซียวก็ดูน่าเกลียดมากขึ้นเรื่อยๆ
 หนิงซีเกือบจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ กลัวพิกุลจะร่วงออกจากปากหรืออย่างไร มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันได้หรือเปล่า พูดแค่ไม่กี่ประโยคมันจะทำให้ตายหรือยังไง?
 เครื่องแปลภาษายี่ห้อ ลู่จิงหลี่ เอามือลูบจมูก “พี่ชายฉันรู้สึกว่าการให้เงินถือเป็นการดูถูกกันเกินไป”
 หนิงซีร่ำร้องในใจ ‘ไม่เป็นไร มาดูถูกฉันเถอะ!’
 สถานะของสกุลลู่พิเศษเกินไป เวลานี้เธอนึกไม่ออกจริงๆ ว่าควรเรียกร้องอะไรถึงจะเหมาะสม ขณะสถานการณ์กำลังชะงักงันอยู่นั่นเอง ลู่ถิงเซียวก็เอ่ยขึ้นมาว่า…
 “แต่งงานกับฉัน”
 หนิงซีอึ้งไปแวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็ไออย่างแรง จนเกือบสำลักน้ำลายตัวเองตาย
 “แค่กแค่กแค่ก... คุณพูดว่าอะไรนะ?”
 มันไม่ง่ายเลยกว่าจะที่หยุดไอได้ เธอรีบหันไปหาลู่จิงหลี่อย่างร้อนรน
 คุณชายรอง ได้โปรดช่วยแปลหน่อยเถอะ!
 เวลานี้ ไม่เฉพาะแต่หนิงซี แม้แต่ลู่จิงหลี่ก็ทำหน้าเด๋อด๋า “พี่ใหญ่ นี่พี่หมายความว่ายังไงกันแน่ ครั้งนี้ผมแปลไม่ออกจริงๆ”
 ตอนนี้เอง หนิงซีไวเท่าความคิด พูดออกมาเสียงสั่น “อย่าบอกนะว่า เพราะฉันช่วยลูกชายคุณไว้ คุณเลยคิดจะใช้ตัวเองตอบแทนฉัน”
 ลู่ถิงเซียวทำท่าคิดอยู่ชั่วครู่ แล้วพยักหน้า “จะว่าแบบนั้นก็ได้”


บทที่ 6 เจ้าชายน้อยผู้มีแสงเรืองรอง
“ประธานลู่ นี่มัน....” เถ้าแก่เจ้าของผับใบหน้าบ่งบอกถึงความบริสุทธิ์ ไม่เข้าใจว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ลู่ถิงเซียวกวาดตามองผู้จัดการสาวที่ทำหน้าละอายใจอยู่ แล้วมองบันไดที่ล้มลงกับพื้น ทั้งยังหน้าต่างบานเล็ก
ขนาดแค่พอดีตัวเด็กด้านบน ก็พอจะเดาเหตุการณ์ทั้งหมดได้
เขายกมือเป็นสัญญาณว่าให้ทุกคนถอยไป แล้วเดินเข้าไป อุ้มผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาด้วยตัวเอง
กลิ่นหอมเย็นๆ นั้นยิ่งชัดเจนเมื่อเธออยู่ในอ้อมอกเขา
เมื่อเห็นว่าลู่ถิงเซียวเข้าไปอุ้มแล้ว เสียวเป่าจึงเลิกขวางทาง แต่ใบหน้าน้อยๆ ก็มีความไม่พอใจอยู่นิดๆ แสดงออกว่าถ้าไม่ใช่เพราะเขาตัวเล็กเกินไปแล้วล่ะก็ จะต้องเข้าไปอุ้มด้วยตัวเองแน่นอน
โรงพยาบาลตี้อีเหรินหมิน เมือง B
หนิงซีฟื้นขึ้นมาในเช้าของวันที่ 2
เมื่อลืมตาขึ้นมอง ก็พบชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างหน้าต่างตรงหน้าเธอ
ขาเรียวยาวนั้นไขว้ซ้อนกันอยู่ เสื้อสูทที่ตัดเย็บพอดีตัวเผยให้เห็นไหล่กว้างและเอวที่ได้รูป เสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมอย่างพิถีพิถันไปจนถึงคอ ทั้งที่เป็นแสงอาทิตย์ยามเช้าแท้ๆ แต่บนตัวของเขาเหมือนถูกเคลือบไว้ด้วยน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ความเยือกเย็นไม่แยแสของเขา ทำให้ดูราวกับกษัตริย์ในปราสาทยุคกลางไม่มีผิด
ชายหนุ่มเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองอยู่ เขาจึงเหลือบสายตาที่ดูเหมือนทะเลลึกคู่นั้นขึ้นมองหล่อน สายตาที่เย็นชานั้นมองทะลุทะลวงเข้าไปในตัวเธอ
สายตาแบบนั้นดูรุกรานเกินไป เหมือนดั่งมีดผ่าตัดคมกริบ ที่เฉือนตัวเธอออกทีละชิ้น ทีละชิ้น ทำให้คนถูกมองรู้สึกขนลุกขนพอง
หนิงซีรู้สึกเหมือนทำสงครามเย็นกับเขา สายตาของชายที่อยู่ตรงหน้านี้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว เธอจึงถามออกไปด้วยความร้อนรน
“คุณผู้ชายคะ ขอถามหน่อย ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แล้วคุณเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งไหม? อายุประมาณ 4-5 ขวบ ไม่ค่อยพูด ผิวขาวๆ หน้าตาน่ารักๆ”
น่ารัก...
ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ฟังคำพูดของหนิงซี พร้อมทั้งเบนสายตามองไปยังด้านขวาของเธอ น้ำเสียงเย็นยะเยือกเหมือนคนพูด “เธอหมายถึงเสียวเป่า?”
หนิงซีมองตามสายตาของชายหนุ่มผู้ดูเหมือนน้ำแข็งแกะสลัก ก็พบว่าเป็นซาลาเปาน้อยที่ทั้งขาวทั้งนิ่ม กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงเล็กๆ ข้างตัวเธอ หลังมือถูกเข็มเจาะไว้เพื่อให้ยาโดยเฉพาะ “ใช่ เขานี่แหล่ะ เขาชื่อเสียวเป่าเหรอ?”
หนิงซีรู้สึกสบายใจขึ้น ลุกจากเตียงไปหาเด็กน้อย เอามืออังที่หน้าผาก ไข้ลดแล้ว
ทีแรกตอนที่ช่วยเด็กน้อยให้หนีออกมา เธอรู้สึกเสียใจภายหลัง คิดว่าเด็กอายุยังน้อย ทั้งยังมีไข้ ภายในผับที่ยุ่งเหยิงวุ่นวายแบบนั้น หากเขาออกไปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นจะทำยังไง
หนิงซีหันไปถามชายหนุ่มท่าทางน่ากลัวที่เหมือนก้อนน้ำแข็งแกะสลักอีกครั้ง “คุณทั้งสองคนเป็น...?”
เมื่อพูดออกไป หนิงซีก็รู้สึกว่าไม่น่าถามเลย
ผู้ใหญ่กับเด็กสองคนนี้ ดูเหมือนกันราวกับแกะออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกันไม่มีผิด ต้องเป็นพ่อลูกกันแน่นอน
ในที่สุด ก้อนน้ำแข็งแกะสลักก็ตอบว่า “พ่อลูก”
 “เฮ้....คนสวย ตื่นแล้วเหรอ นี่ฉันเป็นอารองของเสียวเป่าเอง”
ตอนนั้นเองที่มีใบหน้าใหญ่ๆ ของใครคนหนึ่งโผล่เข้ามา ทีแรกหนิงซีตกใจถอยหลังไปหนึ่งก้าว จนเมื่อมองเห็นชัดเจนว่าชายหนุ่มเป็นใคร ก็ถึงกับตะลึง “ลู่... ลู่จิงหลี่?”
คุณชายรองแห่งลู่ซื่อกรุ๊ป เจ้าของ เซิ่งซื่อ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ เนื่องจากภาพลักษณ์ภายนอกดูเป็นคุณชายเจ้าสำราญ ทำให้มีข่าวขึ้นในหนังสือพิมพ์บันเทิงบ่อยเสียยิ่งกว่าดารา
หน้าตาแบบนี้เธอไม่มีทางจำผิดแน่ๆ
น้ำแข็งแกะสลักเป็นพ่อของเสียวเป่า ลู่จิงหลี่เป็นอารองของเสียวเป่า...
ถ้าเช่นนั้นน้ำแข็งแกะสลักก็ต้องเป็นพี่ชายของลู่จิงหลี่ ลู่ถิงเซียวงั้นหรือ?
ลู่ถิงเซียว ที่คนในเมืองหลวงต่างขนานนามว่าเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภ ราชาผู้ไร้มงกุฎที่มีชีวิตอยู่จริง
ไม่คาดคิดเลยว่า เด็กที่เธอช่วยเอาไว้จะเป็นลูกนอกสมรสของลู่ถิงเซียวที่เขาร่ำลือกัน
เจ้าชายน้อยผู้มีแสงเรืองรอง...


ตอนที่ 5 เจอตัวคุณชายน้อยแล้ว
เวลาเดียวกันนั้น ที่ห้องรับแขกของผับอีตัน บรรยากาศกำลังตึงเครียด
เถ้าแก่เจ้าของผับ ผู้จัดการ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย พนักงานที่เกี่ยวข้องล้วนแต่กำลังยืนเรียงแถวกันอย่างไม่สบายใจ ใบหน้าทุกคนล้วนแต่บ่งบอกว่ากำลังเจอภัยพิบัติครั้งยิ่งใหญ่
นั่นก็เพราะ ลู่ฉิงอวี่ คุณชายน้อยแห่งลู่ซื่อกรุ๊ป ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของลู่ถิงเซียว ได้หายตัวไปในผับนี้นั่นเอง
บนโซฟา ลู่ถิงเซียวยังคงใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก เปรียบเช่นน้ำแข็งแกะสลักก็ไม่ปาน แต่ทว่าด้วยบารมีที่เหนือกว่า กลับทำให้ทุกคนที่อยู่ในนั้นล้วนแต่สองขาหมดเรี่ยวแรง เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่น้อย
ข้างๆ เท้าของเขาเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง กำลังร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร “พี่ใหญ่ ผมขอโทษ เป็นความผิดของผมเอง ผมไม่ควรพาเสียวเป่า[footnoteRef:1]มาที่นี่เลย ถ้าหากเสียวเป่าเป็นอะไรไป ผมก็จะไม่ขอมีชีวิตอยู่อีกต่อไป” [1: เสียวเป่า ภาษาจีนคือ 小宝 มีความหมายในการใช้เรียกเด็กที่รู้สึกรักใครเอ็นดู]
พอพูดจบ ก็ถูกยันเปรี้ยงเข้าไปเต็มยอดอก
เสียงดังราวกับว่ากระดูกหักเป็นเสี่ยงๆ นั้น ทำให้คนฟังหนังศีรษะเย็นยะเยือก คนที่อยู่ในที่นั้นล้วนแต่ตัวสั่นงันงก
ลู่จิงหลี่เอามือคลำหน้าอก ไอแค่กๆ ออกมาทีนึง ก่อนจะรีบลนลานลุกขึ้นมาใหม่ แล้วรีบไปคุกเข่าอยู่ในท่าเดิม
ตอนนี้คุณพ่อคุณแม่ไปพักตากอากาศที่ต่างประเทศ ถ้าหากพวกท่านรู้เรื่องเข้า รับรองว่าเขาจะไม่เพียงแค่โดนลูกถีบของพี่ชายอย่างเดียวแน่นอน มีหวังจะต้องโดนถลกหนังแน่ๆ
ขณะที่ลู่จิงหลี่กำลังรู้สึกหมดอาลัยตายอยากนั่นเอง ห้องรับรองแขกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
เถ้าแก่ที่อยู่ใกล้กับประตูมากที่สุดยื่นมือไปเปิดประตู เมื่อมองดูพบว่าไม่มีคน ก็รู้สึกประหลาดใจ แต่เมื่อก้มลงมองก็ถึงกับตกตะลึง “สะ... เสียวเป่า!!!”
 “เสียวเป่า...? สวรรค์! เสียวเป่า! พ่อยอดดวงใจของอารอง นี่หลานหายไปที่ไหนมากันเนี่ย?” ลู่จิงหลี่ผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว กอดเสียวเป่าเข้าไว้แนบอก ร้องไห้ออกมาอย่างตื่นเต้นดีใจ
คนอื่นๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนแต่รู้สึกเหมือนตายแล้วเกิดใหม่
ลู่ถิงเซียวเดินไปที่ประตู ดึงคอเสื้อลู่จิงหลี่โยนออกไปให้พ้นทาง แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าลูกชาย “เกิดอะไรขึ้น?”
ในที่สุดก็หลุดพ้นจากเงื้อมมืออารองได้สักที ชายน้อยดึงมือของลู่ถิงเซียว พยายามฉุดดึงให้เขาออกไปด้านนอกอย่างรีบร้อน
เมื่อเข้าใกล้ตัวลูกชาย ลู่ถิงเซียวก็ได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเด็กน้อย นอกจากนี้ยังมีกลิ่นหอมจางๆ ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมฉุนขึ้นจมูก แต่เหมือนกลิ่นหอมของดอกไม้ที่เบ่งบานบนธารน้ำแข็ง เป็นกลิ่นหอมเย็นๆ ที่กำจรออกมา ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก มันทำให้จิตใจของเขาหวั่นไหว
เมื่อเห็นลู่ถิงเซียวไม่เคลื่อนไหว เสียวเป่าจึงใช้นิ้วมือน้อยๆ ชี้ไปทางด้านหนึ่ง ทั้งยังรีบส่งเสียงที่แหบแห้งดัง
“อื้อ อื้อ”
ลู่ถิงเซียวอุ้มลูกชายขึ้นมา แล้วเดินตรงดิ่งไปยังทิศที่ลูกชายชี้
ลู่จิงหลี่ที่อยู่ด้านหลัง พร้อมพรรคพวกก็ล้วนแต่เดินตามพวกเขาไป
ห้านาทีให้หลัง คนทั้งหมดก็เดินมาจนถึงปากประตูห้องเก็บสินค้าชั้นบนสุด
เสียวเป่าลงมาจากตัวผู้เป็นพ่อ ใช้มือทุบไปยังประตูอย่างแรงด้วยความรีบร้อน
 “เสียวเป่าเป็นอะไรไป? ข้างในมีอะไรหรือ?” ลู่จิงหลี่ถาม เหงื่อชุ่มไปทั้งใบหน้า
ลู่ถิงเซียวออกคำสั่งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก “เปิดประตู”
 “ครับ ครับ ครับ” เถ้าแก่รีบพยักหน้าหงึกหงัก แล้วหันไปตวาดผู้จัดการสาว “ผู้จัดการเย่ มัวแต่ตะลึงอะไรอยู่ รีบเปิดประตูเข้าสิ ลูกกุญแจล่ะ?”
 “เอ่อ เปิด... เปิดประตู?” ผู้จัดการสาวยืนแข็งทื่อเป็นซากศพ
 ซวยละสิ ผู้หญิงที่ชื่อหนิงซียังถูกขังอยู่ข้างใน เธอรับปากฉางลี่ว่าจะขังหล่อนเอาไว้จนกว่าการออดิชั่นจะเสร็จสิ้น!
แต่ทว่า มีคุณชายแห่งสกุลลู่ผู้ทรงอำนาจทั้งสองคนและเถ้าแก่ยืนรออยู่แบบนี้ เธอยังจะสามารถปฏิเสธอะไรได้อีก ได้แต่รีบล้วงกุญแจออกมาไข ด้วยมือสั่นเทา
 เมื่อเปิดประตูออกมา ก็พบร่างหญิงสาวนอนสลบอยู่บนพื้น
 “นี่มันเรื่องอะไรกัน? มีผู้หญิงอยู่ในนี้ได้ยังไง?” เถ้าแก่ถามด้วยความโมโห
 “ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องค่ะ ก่อนหน้านี้ตอนที่สำรวจดูก็ไม่เห็นมีคนเลย” ผู้จัดการสาวรีบแก้ตัว
 “เร็ว! รีบช่วยคนก่อนแล้วค่อยพูด!”
ขณะกำลังมีคนจะเข้าไปใกล้ เพื่อช่วยหนิงซีนั่นเอง เสียวเป่าก็รีบเอาตัวเข้ามาขวางหนิงซีไว้ ใบหน้าน้อยๆ ถมึงทึง ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้หญิงสาว


ตอนที่ 8 คุณไม่ได้ชอบผู้ชายหรอกเหรอ?
 หนิงซีมองชายหนุ่มผู้เฉยเมยไร้ความรู้สึกประหนึ่งภูเขาน้ำแข็งที่อยู่เบื้องหน้า ทว่าคำพูดของเขานั้นกลับทำให้เธอตะลึงงัน อารมณ์ตอนนี้เหมือนกำลังอยู่ในห้วงจินตนาการอย่างไรอย่างนั้น เธอเอามือแตะหน้าผาก
“หมอ... หมออยู่ที่ไหน? ฉันต้องล้มจนสมองได้รับการกระทบกระเทือนแน่ๆ นี่มันภาพหลอนชัดๆ”
ลู่จิงหลี่ที่อยู่ข้างๆ ทำหน้าไร้เดียงสา “ถึงฉันจะไม่ได้หกล้ม สมองก็ยังกระทบกระเทือนหรือนี่?”
ณ เวลานี้ หนิงซีที่ต่อให้ผ่านการถูกรังแกมามากมายจนจิตใจเข้มแข็งขึ้นขนาดไหน ก็ยังไม่สามารถยอมรับความจริงตรงหน้านี้ได้
หล่อนช่วยซาลาเปาน้อยเอาไว้ พ่อของซาลาเปาน้อยเลยคิดจะใช้ตัวของเขาเพื่อตอบแทน?
ถ้าเป็นคนอื่นก็แล้วไป ขอแค่หล่อสักหน่อยเธอก็จะถือเสียว่ามันเป็นการผจญภัย
แต่คนคนนี้เป็นถึงลู่ถิงเซียว ลู่ถิงเซียวเลยนะ!
ถ้าดูจากรูปลักษณ์ภายนอก เธอก็นับว่าหน้าตาไม่เลว แต่ลู่ถิงเซียวคือใคร! มีสาวงามหยาดฟ้าคนไหนบ้างที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน
หากแค่รู้สึกชอบใจเธอ เธอก็คงไม่รู้สึกตกอกตกใจขนาดนี้ หากลู่ถิงเซียวแค่ชอบและอยากเล่นสนุกกับเธอ เธอก็พอทำความเข้าใจได้ แต่ที่เขาพูดคือ ‘แต่งงานกับฉัน’ มันฟังแล้วชวนระทึกขวัญ
ที่สำคัญที่สุดก็คือ...
“คุณไม่ได้ชอบผู้ชายหรอกเหรอ?” หนิงซีเอ่ยออกไป
　　 “วะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” ลู่จิงหลี่ขำกลิ้ง หัวเราะออกมา
ลู่ถิงเซียวตอนนี้หน้าดำจนเหมือนก้นหม้อ ทั้งห้องพักคนไข้เหมือนถูกปกคลุมด้วยก้อนเมฆสีดำไปชั่วขณะ
ผ่านไปตั้งนาน กว่าลู่จิงหลี่จะกลั้นหัวเราะได้ “ถ้าพี่ชายฉันเป็นพวกชายรักชาย งั้นเสียวเป่าจะมาจากไหนล่ะ”
“เอ่อ อุ้มบุญ ผสมเทียม?”
“ถ้าพี่ชายฉันชอบผู้ชาย แล้วทำไมเขาถึงใช้ตัวเองเพื่อตอบแทนเธอล่ะ!”
“เพื่อปกปิดรสนิยมทางเพศที่แท้จริง?”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า พี่ใหญ่ ผมช่วยพี่ไม่ไหวแล้วนะ...”
　　“ฉันยังได้ยิน... ได้ยินมาอีกว่าพวกคุณสองพี่น้องเป็นคู่...” หนิงซีมองสองพี่น้องไปมาด้วยสายตาลึกซึ้ง
　　 “แค่กแค่กแค่ก...” ลู่จิงหลี่ตกใจจนสำลัก “...พูดแบบนี้ก็เกินไปหน่อยนะ! ถึงคุณชายอย่างฉันจะเกิดมารูปงามใครเห็นใครรัก...”
เวลานี้ คนที่เหมือนกำลังอยู่ท่ามกลางพายุ ได้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก้าวขายาวๆ เดินเข้าไปหาหนิงซี
“จิงหลี่ พาเสียวเป่าออกไปก่อน”
　　 “เอ๋? พี่ใหญ่ พี่คิดจะทำอะไร?”
ลู่ถิงเซียวพับแขนเสื้ออย่างช้าๆ “พิสูจน์ให้คุณผู้หญิงได้เห็นถึงรสนิยมทางเพศของฉันไงล่ะ”
เมื่อเห็นใบหน้าขมึงทึงน่ากลัวของเขา ไหนจะสายตาที่เหมือนกับอยากจะกลืนเธอลงไปในท้องนั่นอีก หนิงซีกลัวลนลานจนแทบตกจากเตียง รีบหลบไปอยู่หลังเสียวเป่า แทบจะมุดลงไปใต้เตียงก็ว่าได้
 “คุณลู่คะ นี่มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลยนะคะ คนข้างนอกเขาลือกันมาแบบนี้! ไม่มีไฟย่อมไม่มีควัน แล้ว... อันที่จริงคุณไม่จำเป็นต้องมาขอบคุณฉันเลยสักนิด ถ้าคุณต้องการ... ต้องการให้ฉันเรียกร้องจริงๆ ถ้าเช่นนั้นข้อเรียกร้องของฉันก็คือ ได้โปรดอย่าให้... อย่าให้ฉันขออะไรอีกเลย... เอ่อ ขอโทษค่ะ อีกประเดี๋ยวฉันมีงานออดิชั่นที่สำคัญมากรออยู่ ต้องไปแล้ว! หากมีวาสนาค่อยพบกันใหม่นะคะ~”
หนิงซีพูดจบอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบเผ่น
ผลปรากฏว่า วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีน้ำเสียงเย็นยะเยือกลอยมาจากด้านหลัง “ฉันอนุญาตให้เธอไปได้แล้วเหรอ?”
หนิงซีตกใจ เบรกจนตัวงอ
ตายแน่แล้วเรา!
ไม่กี่วินาทีให้หลัง ลู่ถิงเซียวยื่นกระดาษหนึ่งแผ่นพร้อมปากกาให้ ท่ามกลางแววตาเหมือนคนใกล้ตายของหนิงซี
“รบกวนคุณผู้หญิง ช่วยเขียนโน้ตไว้ให้เสียวเป่าด้วย เผื่อเขาตื่นขึ้นมาไม่เจอคุณแล้วจะเป็นห่วง”
แค่... แค่นี้เอง?
เหมือนตายแล้วเกิดใหม่!
　 “ได้ค่ะ ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา จะให้ฉันเขียนจดหมายสักพันตัวอักษรก็ไม่มีปัญหา!”
พอเขียนเสร็จกลัวว่าเขาจะหาเรื่องอะไรให้อีก หล่อนจึงรีบเผ่นออกไปอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มมองตามหลังหญิงสาวที่จากไป สายตาลึกซึ้ง ประหนึ่งมองสัตว์ที่เพิ่งถูกเขาล่ามโซ่ก็ไม่ปาน
พอหนิงซีจากไปแล้ว ลู่จิงหลี่ก็เข้ามากระโดดโลดเต้นอยู่ข้างกายพี่ชาย
“พี่ใหญ่ นี่ผมกำลังฝันอยู่ใช่รึเปล่า? พี่ชอบหนิงซีจริงๆ เหรอ ตั้ง 32 ปีแล้วสินะ ถ้าฝนทั่งก็คงกลายเป็นเข็มไปแล้ว ที่ผ่านมาผมไม่เห็นว่าพี่จะเคยชอบผู้หญิงคนไหนเลย แม้แต่น้องชายแท้ๆ อย่างผม ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าพี่จะเป็นพวกเบี่ยง...”
พอคำว่าเบี่ยงพูดหลุดออกมาเท่านั้น ก็ถูกพี่ชายสั่ง “หุบปาก”
　 “อื้อ” ลู่จิงหลี่รีบปิดปาก
 เก็บความสงสัยไว้เต็มท้อง จะถามอะไรก็ไม่ได้ ทรมานจะตายอยู่แล้ว!


ตอนที่ 13 เลี้ยงเด็กไม่ง่ายเลย
 มีชุดปิกาจูที่เคยได้จากโรงงานตอนทำงานพิเศษอยู่ชุดหนึ่ง เธอยัดไว้ในลิ้นชัก เสียวเป่าสวมได้พอดี
ส่วนลู่ถิงเซียวก็โชคดี มีชุดที่น้องชายของเธอทิ้งไว้ที่นี่สองสามชุด
หลังได้พบพ่อแม่ที่แท้จริงแล้ว หนิงซีก็รู้สึกผิดต่อพ่อแม่บุญธรรมมาก ไม่กล้าสู้หน้าพวกท่าน จึงได้ติดต่อกันน้อยมาก จะมีก็แค่กับถังนั่วผู้เป็นน้องชายเท่านั้น ที่ยังพอติดต่อกันอยู่
เมื่อหาชุดให้ได้แล้ว หนิงซีก็นำหมอนและผ้าห่มชุดใหม่มาให้ลู่ถิงเซียว
โซฟาในห้องรับแขกไม่ใหญ่ ขายาวๆ ของลู่ถิงเซียวไม่พอวางด้วยซ้ำ เธอจึงนำตั่งตัวหนึ่งมาต่อให้เพื่อเพิ่มความยาวอีกนิดหนึ่ง
เสียวเป่าก็รู้ความเหลือเกิน อาบน้ำเองเสร็จแล้วก็สวมชุดนอนน่ารัก โดดขึ้นนอนบนเตียงเองเรียบร้อย
หนิงซีอาบน้ำแล้วก็เปลี่ยนชุดนอนเป็นแบบเสื้อและกางเกงสองชิ้นที่ดูรัดกุม เมื่อมั่นใจว่าไม่มีส่วนไหนที่ไม่เหมาะสมแล้วจึงเดินออกมา
 “งั้น... คุณลู่ ฉันไปนอนก่อนนะคะ ต้องการอะไรก็เรียกฉันได้”
 “อืม” เมื่อเห็นหนิงซีที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ทันใดแววตาของลู่ถิงเซียวก็สูญเสียการควบคุม ใต้ดวงตาคมเข้มนั้นกวาดมองไปทั่ว
หญิงสาวเกล้าผมเป็นทรงลูกชิ้น สวมชุดนอนธรรมดาๆ แบบเสื้อกับกางเกง ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง ผิวขาวงามดั่งหยก กลิ่มหอมละมุนสดชื่นที่เกิดจากการเพิ่งอาบน้ำเสร็จฟุ้งไปทั่ว
เห็นได้ชัดว่าหนิงซีตั้งใจปกปิด รูปลักษณ์ของเธอตอนนี้ดูแล้วไม่มีปัญหาอะไรทั้งสิ้น
ทว่าสำหรับลู่ถิงเซียวความรู้สึกตอนนี้ยากจะอธิบาย เนื่องจากเขารู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างภายใต้ร่างกายเขา กำลังแอบผงกหัวขึ้น
พอหนิงซีเดินเข้ามาในห้องนอน มองเห็นบนเตียงมีตัวอะไรน่ารักเพิ่มขึ้นมาตัวหนึ่ง ในใจก็เกิดความแปลกใจ เริ่มตั้งแต่คืนวานนี้เป็นต้นมา ก็เกิดเรื่องราวไม่คาดฝันขึ้นหลายอย่าง
 “รีบนอนเถอะ” เธอล้มตัวลงนอนข้างๆ ซาลาเปาน้อย ปิดไฟดวงใหญ่ เหลือไว้เพียงไฟที่หัวเตียง
ซาลาเปาน้อยลืมตาแป๋ว ไม่มีทีท่าว่าจะหลับเลยสักนิด
หนิงซีเริ่มปวดหัวขึ้นมาอีกแล้ว
ดูท่าเด็กน้อยต้องการให้เล่นนิทานให้ฟังก่อนนอน
หนิงซียกโบกมือปฏิเสธ “น้าเล่านิทานไม่เป็น เอางี้ดีกว่า เดี๋ยวจะร้องเพลงให้ฟังนะ”
ซาลาเปาน้อยผงกหัว ใบหน้าบ่งบอกถึงการรอคอย
หนิงซีใช้มือลูบหลังซาลาเปาน้อยอย่างแผ่วเบา เริ่มร้องเพลงขึ้นมาเบาๆ
ยามใบไม้ผลิ ครึ่งเหน็บหนาว ครึ่งอบอุ่น
 ฉันอิงแอบ เคียงอยู่ คู่ข้างกายเธอ
จ้องมองแสง ที่ร่ายรำ อย่างเงียบงัน
ใบเมเปิ้ล แต่ละใบ ในสายลม
ก่อเกิดขึ้น ในใจ ไม่ขาดสาย
ยามครึ่งมัวเมา ครึ่งรู้สึก
ปรากฏเสียง หัวเราะ พันพันครั้ง
ฉันเหมือนหิมะ ล่องลอยอยู่ กลางหมู่เมฆ
ถูกจุมพิต เย็นฉ่ำ อย่างแผ่วเบา ที่ใบหน้า
คอยผูกเกาะ พันเกี่ยว ไม่ขาดหาย
แม้ความรัก ถูกฝา กไว้ในโลก มากเพียงใด
จักพร้อมรับ ความเปลี่ยนแปลง อย่างยินดี
……
ร้องถึงตรงนี้หนิงซีก็หยุด เพราะท่อนต่อไปคือ ‘ทำเรื่องมีความสุขกับคนรัก’....
บ้าจริง เนื้อเพลงนี้คงไม่เหมาะกับเด็กเท่าไหร่?
เปลี่ยนเพลงอื่นดีกว่า...
“เอ่อ ท่อนต่อไปน้าร้องไม่ได้แล้วเปลี่ยนเพลงใหม่ดีกว่า!”
ซาลาเปาน้อยพยักหน้าอย่างว่าง่าย
หนิงซีพยายามนึกถึงเพลงที่ค่อนข้างปลอดภัย
บ่อน้ำแสนสุข มีกบตัวหนึ่ง
ยามกระโดดขึ้นปุ๊บ กลับเหมือนเจ้าชาย
ดวงตาแสนงาม ยากหาใครเปรียบ
ในสักวันหนึ่ง เจ้าหญิงปลุกเขาตื่น
ฉันมั่นใจว่า ปาฏิหาริย์ยังมีอยู่
เติบโตอย่างมั่นใจ พร้อมเธอเคียงข้าง
ลา ลา ลา ลา ลา...
ร้องเพลงกบน้อยกระโดดอยู่ถึงสามรอบ สุดท้ายจึงได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบา
เลี้ยงเด็กไม่ง่ายเลยจริงๆ!
เธอรู้สึกนับถือคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวอย่างลู่ถิงเซียวขึ้นมาทันใด
ทั้งยังไม่รู้ว่าแม่ของซาลาเปาน้อยคือใคร? เพราะเหตุใดคลอดซาลาเปาน้อยแล้วกลับไม่อยู่ด้วยกันกับลู่ถิงเซียว?
เพราะฐานะต่ำต้อยครอบครัวสกุลลู่จึงไม่ยอมรับ?
หรือจะเพราะมีเรื่องขัดแย้งกับลู่ถิงเซียวที่ปกปิดไม่ให้ใครรู้
คิดฟุ้งซ่านต่างๆ นานา จนกระทั่งหนิงซีค่อยๆ หลับไปในที่สุด...
หลับได้ครึ่งค่อนคืน จู่ๆ หนิงซีก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงรบกวนบางอย่างที่ดังมาจากห้องรับแขก


ตอนที่ 9 ไม่ได้มาออดิชั่นบทนางเอก
เนื่องจากขณะนี้เป็นช่วงเวลาเร่งด่วน บนถนนจึงรถติดมาก กว่าหนิงซีจะมาถึงก็เลยเวลาไปแล้ว
ฉางลี่กับหนิงเสวี่ยลั่วเดินออกมาจากตึกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม รอบข้างยังมีคนกลุ่มหนึ่งร่วมแสดงความยินดี
เมื่อมองเห็นหนิงซีเดินมาจากที่ไกล ด้วยใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ หนิงเสวี่ยลั่วก็มองเธอด้วยสายตาแบบเดียวกับเมื่อห้าปีที่แล้วไม่มีผิด
มองอย่างเหยียดหยันเหมือนเป็นแค่มดตัวหนึ่ง
　　 เห็นหนิงเสวี่ยลั่วนั่งรถส่วนตัวจากไปอย่างเย่อหยิ่ง หนิงซีเห็นดังนั้นก็ไม่ได้คิดหันหลังกลับ หล่อนมุ่งหน้าเข้าไปในตึกอย่างเร่งรีบ
　　 ตอนนี้ก็ยังไม่นับว่าช้าเกินไป
เมื่อวิ่งไปได้ครึ่งทางก็พบคนกลุ่มหนึ่งกำลังคุยกันอย่างออกรสเดินออกมา พวกเขาคือคณะกรรมการคัดเลือกนักแสดงที่มาแคสติ้งเรื่อง ‘เทียนเซี่ย’ นั่นเอง
“ขอโทษค่ะ ฉันมาสาย!” หนิงซีโค้งคำนับเพื่อขอโทษ
เมื่อเห็นหนิงซีอยู่ๆ ก็มาขวางทางไว้แบบนี้ พวกคณะกรรมการหลายคนมองหน้ากัน บ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์
　　 ใครๆ ก็ไม่ชอบคนมาสาย
รองผู้กำกับพูดขึ้น “การออดิชั่นเสร็จสิ้นไปแล้ว เพิ่งมาถึงตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร? เด็กสมัยนี้ใช้ไม่ได้จริงๆ”
　　 “ฉันไม่ได้มาออดิชั่นบทนางเอกค่ะ!” หนิงซีพูด
 “อ้อ? ถ้าไม่ใช่มาออดิชั่นบทนางเอก แล้วจะมาออดิชั่นบทอะไรล่ะ?” ผู้เขียนบทถามด้วยความสนใจ
　　 “ฉันมาอออิชั่นบทรองนางเอก เมิ่งฉางเกอ! เท่าที่ทราบการออดิชั่นเมื่อคราวที่แล้ว พวกคุณยังหาคนที่เหมาะสมกับบทนี้ไม่ได้!”
　　 เมื่อหนิงซีเงยหน้าขึ้น เหตุการณ์เหมือนจะชะงักงันไปห้าวินาที รองผู้กำกับซึ่งเมื่อครู่กล่าวด้วยน้ำเสียงมีอารมณ์มองหนิงซีตาค้าง
ที่อยู่ตรงหน้าคือหญิงสาวริมฝีปากแดงระเรื่อ ฟันขาวสะอาด ผมดำขลับนั้นยาวจนถึงเอว ในชุดเดรสสีแดงสด แต่สีสันอันงดงามของเสื้อผ้า ยังไม่อาจบดบังความงามของเธอได้ กลับช่วยขับเธอให้โดดเด่นขึ้นไปอีก
　　 เธอได้แต่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ทว่ารู้สึกเหมือนยืนอยู่ท่ามกลางลมพายุในป่าใหญ่ ดุจดั่งเช่นสุนัขจิ้งจอกที่บำเพ็ญเพียรมานับพันปี แม้จะมีตบะแก่กล้าขนาดไหน กลับไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับโลกมนุษย์ ดวงตานั้นก็สุกสกาวสดใส สายตาที่สะกดผู้คนคู่นั้น หากเผลอไผลไปเพียงชั่วขณะก็อาจจะตกอยู่ภายใต้มนต์เสน่ห์...
　　 “คุณชื่ออะไร?” จนกระทั่งผู้กำกับกัวฉี่เซิ่งเอ่ยถาม บรรดาคณะกรรมการทั้งหลายถึงเพิ่งรู้สึกตัว เหมือนกับเพิ่งตื่นจากความฝันอันแสนหวาน
　　 “หนิงซีค่ะ”
　　 “ผู้กำกับกัวหันไปสบตากับรองผู้กำกับ ผู้เขียนบท ผู้ผลิตและคนอื่นๆ จากนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า พอจำได้ลางๆ แล้ว คุณเป็นนักแสดงในสังกัดซิงฮุยใช่รึเปล่า? กลับไปเตรียมตัวได้เลยนะ บทรองนางเอกเป็นของคุณแล้ว! เริ่มเปิดกล้องเมื่อไหร่จะแจ้งให้ทราบ”
 “ขอบคุณผู้กำกับ ฉันจะตั้งใจเตรียมพร้อมให้ดีที่สุดเลยค่ะ!” หนิงซีโค้งคำนับขอบคุณ
เป้าหมายแต่แรกของหนิงซีก็คือบทรองนางเอก
เพื่อบทนี้แล้ว หล่อนเพียรฝึกฝนอยู่ถึงสามเดือน พยายามให้เข้าถึงบทบาทอารมณ์และความรู้สึกของเมิ่งฉางเกอ เพื่อให้เหล่าคณะกรรมการประทับใจตั้งแต่แรกเห็น
　 แม้จะผ่านความล้มเหลวมาหลายครั้ง แต่ยังดี เธอทำสำเร็จแล้ว...
เมื่อหนิงซีจากไปแล้ว ผู้กำกับกัวยังถอนหายใจไม่หยุด
“ไม่นึกเลยว่าเฟ้นหาตั้งนานก็ยังไม่เจอคนที่ถูกใจ แต่สุดท้ายอยู่ๆ ก็โผล่มาเอง! ผู้หญิงคนนี้ถึงจะเซ็นสัญญากับซิงฮุย แต่ประวัติการแสดงไม่ดีเลย คุณสมบัติแบบนี้ถ้ามาขอออดิชั่นบทนางเอก ผมคงไม่สนใจแต่ทีแรก ไม่คาดคิดเลยว่าตัวจริงจะสวยกว่าในรูปมากขนาดนี้”
เย่หลิงหลง ผู้เขียนบทระงับความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่
“ที่สำคัญที่สุดคืออารมณ์ของเธอ สายตาเมื่อครู่ของหล่อนดูเข้าถึงบทบาทจริงๆ ก่อนที่เมิ่งฉางเกอจะกลายเป็นนางปีศาจล่มเมือง อดีตเคยเป็นแม่ทัพหญิงผู้องอาจ หล่อนสามารถสวยเย้ายวน แต่ทว่าไม่ดูเป็นหญิงชั้นต่ำ ทั้งยังมีความบริสุทธิ์และหลุดพ้นจากโลกของปุถุชน พวกที่มาออดิชั่นก่อนหน้านี้ต่างก็แสดงออกมาเหมือนกับเป็นผู้หญิงอย่างว่ากันไปหมด ทำเอาผมจะโมโหตายอยู่แล้ว!”
　 “ฮ่าฮ่าฮ่า อย่าโมโห อย่าโมโห สุดท้ายก็หาเมิ่งฉางเกอของคุณเจอจนได้แล้วไม่ใช่เหรอ?
ขณะเดียวกันนี้ ที่เมือง B โรงพยาบาลตี้อี้เหรินหมิน
ซาลาเปาน้อยที่พักอยู่ในห้องคนไข้ VIP กำลังก่อเรื่องวุ่นวายไปทั้งห้อง
เจ้าตัวแสบกำลังใช้เท้าเหยียบนขอบหน้าต่าง อารมณ์ตื่นตระหนก ตะโกนร่ำร้องเสียงโหวกเหวก ไม่ว่าหมอพยาบาลจะพูดยังไงก็ไม่ยอมลงมา
ลู่จิงหลี่คอยปลอบโยนพ่อยอดดวงใจอยู่ด้านล่าง แต่ไม่ว่ายังไงเด็กน้อยก็ไม่ยอมฟังอาของเขาเลย
ไม่มีทางเลือก ลู่จิงหลี่จำต้องโทรเรียกลู่ถิงเซียวที่เพิ่งถูกเรียกตัวไปที่บริษัทให้กลับมา