ตอนที่ 17 แลกคะแนนเกียรติยศ?
เสี่ยวซื่อกล่าวด้วยความตื่นเต้นยินดีว่า “คืออะไร”
หลิงหลานกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ต่อให้ช่วงเวลาหนึ่งหมื่นปีจะมีวิธีเก็บข้อมูลประเภทอุปกรณ์จัดเก็บบนเครือข่าย แต่ฉันเชื่อว่ามันไม่มีทางบันทึกหนังสือได้ทั้งหมดหรอก...นายเข้าไปที่อินเทอร์เน็ตดูว่ามีความต้องการทางด้านนี้หรือเปล่า”
เสี่ยวซื่อไม่เต็มใจอยู่บ้าง ต่อให้มีความอยากได้ แต่มันก็มีไม่เยอะแน่นอน มากสุดก็ให้เงินค่าขนมแก่เขานิดหน่อย แต่เขาอยากให้หลิงหลานซื้อยากระตุ้นยีน ยิ่งเยอะยิ่งดี เงินแค่นี้ไม่พอให้ยัดซอกฟันเลย
หลิงหลานดีดหน้าผากเสี่ยวซื่อด้วยความหงุดหงิดและเอ่ยว่า “อย่าดูถูกเรื่องนี้นะ พวกเราต้องสะสมเงินทุนก่อน หลังจากนั้นค่อยหาวิธีอื่นมาหาเงิน ไม่อย่างนั้นต่อให้มีโอกาสแล้วแต่ไม่มีเงิน ทุกอย่างก็เป็นแค่ฝันลมๆ แล้งๆ”
เสี่ยวซื่อเข้าใจแล้ว ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าภาระบนตัวเขาหนักมาก เขายืนตรงตบหน้าอกของตัวเองและพูดว่า “เธอวางใจเถอะ ทุกอย่างให้ฉันจัดการเอง” ท่าทีน่ารักที่สื่อว่าเชื่อใจฉันแล้วจะไม่ผิดหวัง ทำให้หลิงหลานลอบหัวเราะในใจ อดรู้สึกยินดีขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ที่มีเจ้าเด็กเสี่ยวซื่ออยู่ข้างกาย ช่วยเธอทำงานอย่างหนักเอาเบาสู้
ทั้งสองคนปรึกษากันรอบหนึ่ง แล้วตัดสินใจให้เสี่ยวซื่อรับหน้าที่จัดการเรื่องราวบนเครือข่ายเสมือนจริงทั้งหมด ทุกสิ่งทุกอย่างต้องทำด้วยความระมัดระวังเป็นหลัก พวกเขายินยอมยืดเยื้อเวลาค่อยๆ สะสมเงินทุน และต้องเป็นความลับมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พูดตามตรง พวกเขาไม่รีบร้อนจริงๆ ลองคิดดูสิ ต่อให้ตอนนี้สามารถซื้อยากระตุ้นยีนได้ แล้วใครจะไปใช้ได้ เสี่ยวซื่อคือร่างจำลอง ส่วนหลิงหลานตอนนี้ก็เป็นเด็กทารกที่ทำได้แค่คลานยังเดินไม่ได้เท่านั้น
หลังจากที่หลิงหลานมอบหมายงานที่ตามมาทีหลังให้เสี่ยวซื่อจัดการแล้วก็นอนหลับพักผ่อนโดยไม่คิดอะไรมาก ทิ้งเสี่ยวซื่อที่มีกำลังใจฮึกเหิมในการทำงานสุดขีดพุ่งเข้าไปในโลกเสมือนจริงและทำตามคำพูดของหลิงหลาน ค่อยๆ จัดเตรียมเงินทุนเท่านั้น
หลิงหลานเป็นคนที่ปล่อยวางทุกอย่างแล้ว หลังจากนั้นก็จะไม่ใส่เรื่องนี้อีก ไม่ถามความคืบหน้าของเสี่ยวซื่อ นี่ทำให้เสี่ยวซื่อซาบซึ้งใจเป็นล้นพ้น นายท่านของเขาเชื่อใจเขามากขนาดไหนกัน เขาจะต้องทุ่มเทสติปัญญาและความสามารถน้อมสนองคุณจนร่างแตกสลายให้ได้
ช่วงนี้เสี่ยวซื่อเขมือบตัวอักษรเรื่องสามก๊กหลายล้านตัวติดต่อกันหลายคืน เพื่อเติมเต็มส่วนที่ตกหล่นของเรื่องสามก๊กให้กับลูกค้า หลังจากนั้นเขาก็คลั่งไคล้และแสดงออกมาตรงๆ โดยการเปลี่ยนจากการเรียกขานหลิงหลานที่เดิมทีคือโฮสต์ให้กลายเป็นนายท่านแทน ทุกครั้งที่หลิงหลานได้ยินคำเรียกนี้ก็รู้สึกจิตใจปั่นป่วน ทำไมเจ้าเด็กซนนี่ถึงชอบ cosplay ขนาดนี้นะ
จำเป็นต้องพูดว่า เสี่ยวซื่อใสซื่อบริสุทธิ์มากจริงๆ เขาไม่รู้เลยว่าสาเหตุที่หลิงหลานไม่ถาม นั่นก็เป็นเพราะเธอไม่ใส่ใจเรื่องนี้เลย สำหรับหลิงหลานแล้ว หาเงินได้ก็เป็นเรื่องดีที่สุด หาเงินไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรก็เป็นเสี่ยวซื่อที่ทำคนเดียว และก็เป็นธุรกิจที่ไม่มีต้นทุน ไม่ว่าจะดีหรือร้ายเธอก็ไม่สนใจ เธอแค่อยากเห็นเสี่ยวซื่อมีกำลังใจทำงานเต็มเปี่ยมทุกวัน ไม่ได้ดูเหงาโดดเดี่ยวเหมือนกับแต่ก่อนอีกก็พอใจแล้ว
เอาเถอะ ความจริงแล้ว หลิงหลานให้เสี่ยวซื่อรับผิดชอบเรื่องนี้เพื่อปลอบเจ้าเด็กดื้อ เสี่ยวซื่อที่น่าสงสารก็เลยถูกหลอกเช่นนี้เอง
.........
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดหลิงหลานก็กลายเป็นเด็กเล็กที่สามารถใช้สองขาเดินได้แล้ว เวลานี้เธอได้รับการฉีดยาอีกครั้ง คราวนี้ดูดซับยาไปสิบหลอดแล้วก็หยุด ส่วนคนที่หน่วยกองทัพส่งมาก็ยังเป็นคนพวกนั้น บางทีพวกเขาอาจจะมีการเตรียมตัวเตรียมใจมาแล้ว ดังนั้นเมื่อเห็นสถานการณ์แบบนี้อีก พวกเขาเลยสงบนิ่งมากจนถึงขนาดให้ความรู้สึกเข้าใจผิดได้ว่า เดิมทีการดูดซับยาสิบหลอดก็เป็นเรื่องปกติมาก ทำไมต้องตกใจยกใหญ่ด้วย ต้องพูดว่าทางกองทัพมีสภาพจิตใจที่แข็งแกร่งทนทานมาก ความสามารถในการยอมรับก็ยิ่งแข็งแกร่ง
มีอยู่วันหนึ่งในตอนที่หลิงหลานมีอายุได้สิบหกเดือน เธอเริ่มทำท่างอตัวเหมือนเดิมตามปกติ และทำเก้าท่าออกมาได้ตามแบบแผน ความจริงแล้วตอนที่หลิงหลานอายุได้สิบห้าเดือนกว่าก็เรียนมาถึงท่าที่เก้าแล้ว หลังจากนั้นเธอก็ทำท่าทั้งเก้านี้ตามลำดับทุกวัน แน่นอนว่ามีจุดที่ไม่ถูก เธอก็ทำการแก้ไขให้ถูกต้องค่อยๆ เปลี่ยนเก้าท่านี้ให้เป็นสัญชาตญาณของเธอ
เมื่อหลิงหลานทำท่าที่เก้าสำเร็จ เธอรู้สึกว่ามีความร้อนไหลอยู่บนร่างกายฉับพลัน มันสุขสบายจนทำให้อดครางขึ้นมาไม่ได้ นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้จะทำเก้าท่าเสร็จแล้ว ร่างกายของเธอก็ร้อนและสบายเอามากๆ แต่ความรู้สึกล่องลอยดั่งเทวดาแบบนี้ยังไม่เคยรู้สึกมาก่อนจริงๆ
หลิงหลานนอนบนเตียงด้วยความผ่อนคลายยังคงรับรู้ถึงความสุขที่ร่างกายสะท้อนกลับมา แล้วเธอก็พบว่าสติของเธอมาถึงมิติการเรียนรู้แล้ว
จำเป็นต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้เธอเป็นฝ่ายเข้าไปเอง และไม่เคยถูกพาเข้ามาเองแบบนี้เลย
หลิงหลานยังไม่ทันต่อต้านความเผด็จการของมิติการเรียนรู้ เธอก็เห็นชายที่ดูเย็นชาคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธออย่างไร้ที่มาที่ไป
หลิงหลานตกใจ รีบกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “สวัสดีค่ะ อาจารย์หมายเลขหนึ่ง!” เธอไม่อาจให้ผู้ชายที่ดูน่ากลัวคนนี้พบว่าเธอไม่พอใจเป็นอันขาด ลางสังหรณ์ของหลิงหลานบอกว่าถ้ากระตุ้นให้คนผู้นี้โกรธ ต่อให้เธอไม่ตายก็ต้องถูกถลกหนัง
“เริ่มแรกก็ยินดีด้วยที่เธอฝึกฝนพื้นฐานของทักษะการต่อสู้มือเปล่าระดับสูงได้สมบูรณ์แล้ว” หมายเลขหนึ่งทำหน้าไร้ความรู้สึก น้ำเสียงก็ยังคงเย็นเยียบเหมือนกับที่เจอกันครั้งแรก
แต่หลิงหลานไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกมาตลอดว่าอาจารย์หมายเลขหนึ่งอารมณ์ดีมาก
“ตอนนี้มารับรางวัลที่เธอควรได้แล้ว” หมายเลขหนึ่งกล่าวต่อ
หลิงหลานรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าอาจารย์หมายเลขหนึ่งจะมอบรางวัลอะไรให้กับเธอ
เวลานี้เอง เสียงที่ให้ความรู้สึกเหมือนเครื่องจักรเต็มเปี่ยมก็ดังขึ้นที่ข้างหูของหลิงหลานว่า “รางวัล: รายการที่หนึ่ง เหลือเวลาที่กำหนดไว้ 49 วัน คิดเป็นคะแนนเกียรติยศ 49 แต้ม รายการที่สองผลการประเมิน: สมบูรณ์แบบ ได้รับรางวัลคะแนนเกียรติยศ 100 แต้ม รวมสองรายการได้คะแนนเกียรติยศทั้งหมด 149 แต้ม โปรดตรวจสอบยืนยัน”
หลิงหลานที่กำลังเผชิญหน้ากับหมายเลขหนึ่งค่อยพบว่าความจริงแล้วเสียงที่ให้ความรู้สึกเหมือนเครื่องจักรนี้ไม่ได้ออกมาจากปากของหมายเลขหนึ่ง มันเหมือนกับเป็นเสียงระบบของมิติการเรียนรู้
หลิงหลานยิ้มขื่น เธอค่อยรู้ตัวอีกทีว่า ถึงแม้เสียงของหมายเลขหนึ่งจะเย็นชามาก แต่มันก็กระจ่างใสยิ่ง ไม่มีความรู้สึกเหมือนเครื่องจักรแบบนี้แน่นอน น่าเสียดายที่ครั้งแรกอาจารย์หมายเลขหนึ่งโผล่ขึ้นมาที่ด้านหลังเธอ ทำให้เธอไม่ได้สังเกตเห็นเรื่องนี้และเข้าใจผิดมาตลอดจนถึงวันนี้
เสียงของอาจารย์หมายเลขหนึ่งดังขึ้นอีกครั้ง “ตอนนี้ฉันจะอธิบายเรื่องการใช้คะแนนเกียรติยศให้เธอฟัง นอกจากหลักสูตรการเรียนรู้ที่จำเป็นแล้ว มิติการเรียนรู้ยังมีหลักสูตรเสริมอีกมากมากมายที่ต้องจ่ายด้วยคะแนนเกียรติยศถึงจะเริ่มเรียนได้ แน่นอนว่ามันก็มีของจำพวกเล่นเกมเพื่อความบันเทิงด้วยเช่นกัน เธอสามารถตัดสินใจเองได้ว่าจะเอาคะแนนเกียรติยศพวกนี้มาใช้ประโยชน์ยังไง”
“ใช้ประโยชน์? นี่หมายความว่าคะแนนเกียรติยศไม่ใช่ของที่ได้มาง่ายๆ ขนาดนั้นใช่ไหมคะ” หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความใจเย็น เธอรู้ดีว่ามีความเป็นไปได้สูงที่คำพูดของหมายเลขหนึ่งจะซ่อนความหมายลึกซึ้งเอาไว้ ถึงขนาดที่อาจจะเป็นการทดสอบอย่างหนึ่ง เธอจะชะล่าใจไม่ได้เลยสักนิด
น่าเสียดายที่หมายเลขหนึ่งเอาแต่เงียบกริบไม่ได้ตอบคำถามในครั้งนี้ แต่หลิงหลานสัมผัสได้ว่าสายตาของเขามีรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่อาจบางกว่านี้ได้แล้ว บางทีเธออาจจะพูดถูกต้องแล้ว คะแนนเกียรติยศล้ำค่ามากจริงๆ การส่งคะแนนจำนวนมากในครั้งแรกอาจจะเป็นกับดักอย่างหนึ่ง ที่ทำให้คนเข้าใจผิดคิดว่าได้มาง่ายๆ และใช้มันตามใจชอบ
ทันใดนั้นก็มีหน้าจอขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลิงหลาน ข้างในมีตัวเลือกหลักประเภทต่างๆ ดูเหมือนว่าพวกนี้ก็คือของที่ต้องใช้คะแนนเกียรติยศในการแลกเปลี่ยน
“จำเป็นต้องแลกตอนนี้ด้วยเหรอคะ” หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความไม่ยอมแพ้ ในเมื่อเธอรู้ว่าคะแนนเกียรติยศสำคัญมาก เธอก็ไม่อยากเสียคะแนนเกียรติยศที่ล้ำค่าพวกนี้โดยไม่ดูตาม้าตาเรือ
หมายเลขหนึ่งกล่าวว่า “จำเป็นต้องแลก นี่คือหนึ่งในบทเรียน” หมายเลขหนึ่งทำลายลูกคิดรางแก้วของเธอ “จำเป็นต้องเลือกและแลกคะแนนภายในสิบนาที ไม่อย่างนั้นระบบจะเลือกให้เองหนึ่งครั้งโดยอัตโนมัติ”
หลิงหลานได้ยินคำพูดนี้ก็ใจกระตุก เธอเหมือนกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ดังนั้นเธอก็เริ่มเปิดหน้าต่างแลกเปลี่ยนโดยไม่ให้เสียเวลาอีก


ตอนที่ 16 เสี่ยวซื่ออยากหาเงิน
เสี่ยวซื่อกลิ้งอยู่บนพื้นรอบหนึ่งด้วยความกระอักกระอ่วน ก่อนจะกลิ้งมาที่ข้างกายหลิงหลานและกล่าวว่า “ไม่เป็นไร พอทะเลาะกับเธอ อารมณ์ของฉันก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว เมื่อตะกี้นี้ฉันรู้สึกแย่มากจริงๆ...”
“ทำไมล่ะ”
“เมื่อตะกี้ตอนที่พวกเรานั่งโฮเวอร์คาร์ หลิงศูนย์เจ็ดได้พูดออกมา ตอนนั้นฉันคิดว่าบนโลกนี้ก็มีของประเภทเดียวกับฉันอยู่เหมือนกัน ฉันตื่นเต้นมาก เธอควรรู้ว่าหลังจากที่ฉันออกจากแมนโดราแล้ว ก็ไม่เคยเจอของประเภทเดียวกันกับฉันอีกเลย ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดาย...แต่ว่าหลังจากที่ฉันแอบคุยกับหลิงศูนย์เจ็ดแล้ว ก็พบว่าหลิงศูนย์เจ็ดไม่ใช่ของประเภทเดียวกับที่ฉันอยากตามหา ถึงแม้ว่ามันจะคล้ายมาก แต่ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่...เธอเข้าใจสิ่งที่ฉันอยากพูดหรือเปล่า” เสี่ยวซื่อทำหน้าคาดหวัง เขาพูดสะเปะสะปะเล็กน้อย แต่นี่จะโทษเขาก็ไม่ได้ ไอคิวของเขาตอนนี้เทียบเท่ากับเด็กอายุห้าหกขวบ
หลิงหลานเอ่ยหยอกล้อว่า “ก็เหมือนคนกับลิงสินะ?”
ดวงตาทั้งสองข้างของเสี่ยวซื่อเปล่งประกายและกล่าวพลางพยักหน้าติดต่อกันว่า “อื้อ ก็หมายความว่าอย่างนี้แหละ”
หลิงหลานลูบศีรษะของเสี่ยวซื่อด้วยความรักและสงสาร “เสี่ยวซื่อ นายลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเองก็เป็นตัวตนที่โดดเดี่ยวบนโลกใบนี้เหมือนกัน ในเมื่อนายเองก็โดดเดี่ยว ฉันเองก็โดดเดี่ยว ถ้าอย่างนั้นพวกเราสองคนก็เดินต่อไปด้วยกันเถอะ”
เสี่ยวซื่อกล่าวด้วยความงุนงงว่า “เธอเป็นโฮสต์นะ ฉันต้องทำสัญญาผูกมัดกับเธอต่อไป ไปจากเธอไม่ได้อยู่แล้ว”
หลิงหลานกอดเสี่ยวซื่อไว้ในอ้อมอกและเอ่ยเบาๆ ว่า “ที่ฉันพูดไม่ใช่แบบนี้ แต่ว่าเป็นเหมือนญาติสนิท เหมือนพี่น้อง เหมือนกับคนรู้ใจ เป็นคนที่สามารถหันหลังของตัวเองให้กับอีกฝ่าย เชื่อใจซึ่งกันและกันมากที่สุด” หลิงหลานยินดีเชื่อใจเสี่ยวซื่อ เพราะว่าเสี่ยวซื่อผ่านชาติที่แล้วมาด้วยกันกับเธอ และก็เป็นเสี่ยวซื่อที่มอบชีวิตนี้ให้เธอ ประสบการณ์ที่ผ่านมาเหล่านี้ทำให้หลิงหลานยอมรับเสี่ยวซื่อ เห็นเขาเป็นน้องชาย
หลิงหลานตัดสินใจว่าชาตินี้จะชดเชยความเสียใจในชาติก่อนให้ได้ ดังนั้นเธอจึงต้องการร่างกายที่แข็งแรง มีพื้นที่อิสระ รวมไปถึงเพื่อนที่พูดคุยกันได้ถูกคอ น้องชายที่เชื่อใจเธอและเธอก็สามารถเชื่อใจได้เช่นกัน...
เสี่ยวซื่อที่อยู่ในอ้อมกอดของหลิงหลานมึนงงเล็กน้อย มีเรื่องบางอย่างที่เขาไม่สามารถเข้าใจ ชิปหลักของเขากำหนดให้เขาต้องจงรักภักดีต่อโฮสต์ของเขา แต่ทำไมหลิงหลานถึงพูดว่าอยากให้เรากลายเป็นคนที่เชื่อใจซึ่งกันและกันมากที่สุดด้วยล่ะ หรือว่าตอนนี้พวกเขายังไม่ได้เป็นเหรอ?
นี่เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวซื่อแทบจะใคร่ครวญอย่างเต็มกำลัง ต่อให้ชิปแกนกลางจะเปลี่ยนเป็นร้อนจี๋ การทำงานกินแรงอยู่บ้าง เขาเองก็อยากตอบคำถามข้อนี้เหมือนกันเพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขามีความคิดต้องการ เขาไม่อยากเห็นแววตาผิดหวังของหลิงหลาน ถึงแม้เขาจะรู้ว่าเขาฝ่าฝืนกฎข้อบังคับแล้ว แต่เขาอยากทำตามใจตัวเองสักครั้ง
...........
ผ่านไปแล้วสองเดือนกว่าหลังจากวันที่ทะเลาะกัน ช่วงเวลานี้เสี่ยวซื่อบุกเข้าไปในอินเทอร์เน็ตของโลกใบนี้ได้สำเร็จผ่านทางอินเทอร์เน็ตที่ติดตั้งมากับเตียง หลิงหลานรับรู้จากการแนะนำของเสี่ยวซื่อว่าเครือข่ายเสมือนจริงของที่นี่พัฒนาไปไกลอย่างยิ่ง มันเป็นโลกใบที่สองของที่นี่
หลิงหลานสงสัยมากว่าสาเหตุที่มารดาของเธอสามารถหมกตัวอยู่แต่ในบ้านได้คาดว่าก็เป็นเพราะมีเครือข่ายเสมือนจริงอยู่ ทำให้เธอสามารถเลือกทำสิ่งที่ต้องการโดยที่ไม่ต้องออกจากบ้านก็ได้ นอกจากนี้เธอยังใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเสรีโดยไม่จำเป็นต้องพะว้าพะวงเรื่องสถานะ
เสี่ยวซื่อก็รู้เรื่องความล้ำค่าของยากระตุ้นยีน รู้เรื่องระดับการดูดซับยาของเด็กทารกที่นี่ผ่านทางข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตแล้ว หลังจากที่หลิงหลานรู้ก็หวาดกลัวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด การดูดซับในตอนแรกนั้นเธอทำมากเกินไปตามที่คาดคิดไว้จริงๆ ยังดีที่ในประวัติศาสตร์ยังมีเด็กหลายคนที่เป็นปีศาจดูดซับยาได้มากกว่าเธอ เธอยังไม่ได้ทำเกินไปจนถึงขั้นที่คนโบราณไม่เคยทำมาก่อน
ทั้งสองคนคิดไปคิดมาเกี่ยวกับตอนที่กองทัพจะเข้ามาส่งยาอีกครั้งในเดือนหน้า ต่อให้นำยามาเยอะ พวกเขาก็ดูดซับได้แค่สิบหลอดเท่านั้น
ความจริงแล้วหลิงหลานไม่อยากดูดซับยาสิบหลอดเต็มๆ เธออยากดูดซับแค่ประมาณหกเจ็ดหลอดเพื่อให้สอดคล้องกับข้อมูลการประเมินในเวลานั้นก็พอแล้ว อย่างไรก็ตามเสี่ยวซื่อกลับคัดค้าน เพราะว่าดูจากข้อมูลที่เขาได้รับ โดยปกติแล้วครั้งแรกทารกดูดซับยาได้กี่หลอด ปริมานการดูดซับในช่วงเวลาที่เติบโตก็จะเพิ่มขึ้นจากพื้นฐานไม่มีทางลดลง มีแต่เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วถึงค่อยๆ ลดปริมาณในการดูดซับลงจนสุดท้ายไม่สามารถดูดซับยาได้แล้วถึงจะถือว่าสิ้นสุด
ในเมื่อตอนแรกหลิงหลานดูดซับได้สิบหลอด แล้วครั้งที่สองก็ลดลง ดูอย่างไรก็ผิดปกติมาก ไม่สู้ดูดซับยาสิบหลอดต่อไปจะดีกว่า ถึงอย่างไรก็มีสถิติข้อมูลของครั้งแรกแล้ว คิดๆ ดูแล้วหน่วยกองทัพเองก็คงไม่ตกใจอีกเช่นกัน อีกอย่าง ร่างกายของหลิงหลานต้องการยาชนิดนี้มากจริงๆ เพราะเสี่ยวซื่อพบว่าตั้งแต่ที่ฝึกฝนทักษะการต่อสู้มือเปล่า พลังจิตของหลิงหลานเพิ่มขึ้นเร็วกว่าแต่ก่อนมาก นี่ทำให้เสี่ยวซื่อกังวลใจอยู่บ้าง ร่างกายของหลิงหลานฝึกฝนตามความต้องการของพลังจิตไม่ทัน
หลังจากที่หลิงหลานไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ตัดสินใจยอมรับความคิดเห็นของเสี่ยวซื่อ ส่วนเสี่ยวซื่อก็เริ่มวุ่นวายว่าจะหาเงินในอินเทอร์เน็ตอย่างไร เพื่อช่วยเหลือหลิงหลานให้ดียิ่งขึ้น เนื่องจากเขาเห็นว่ามีแหล่งสินค้าสำหรับซื้อยาในอินเทอร์เน็ต ถึงแม้ว่าสารปนเปื้อนของยาจะค่อนข้างมาก แต่นี่ไม่ใช่ปัญหา สำหรับเขาแล้วการกำจัดสารปนเปื้อนพวกนี้ก็ง่ายเหมือนกับการทานผักกาดขาว
เอ่อ ดูเหมือนเขาจะทานอาหารของมนุษย์ไม่ได้นะ...เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็เหมือนกับทานผักกาดขาวเสมือนจริงก็ไม่ปาน สรุปก็คือง่ายดายมากๆ
เสี่ยวซื่อยังแอบสร้างบัญชีในระบบศูนย์กลางสหภาพธนาคารแห่งสหพันธรัฐเพื่อปณิธานอันยิ่งใหญ่นี้ ใช้ฝีมือของเขามาจัดการระบบป้องกันของเด็กเล่นแบบนี้ย่อมง่ายดายเหมือนกับทานผักกาดขาวเสมือนจริง เขาย่อมกำหนดให้บัญชีอยู่ในระดับ SSS โดยไม่ได้ผ่านการเห็นชอบของใครเพื่อป้องกันความปลอดภัยของบัญชี แน่นอนว่าไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากให้บัญชีมีระดับสูงกว่านี้ เพียงแต่บัญชีระดับ SSSSS มีแค่บัญชีเดียวเท่านั้น นั่นก็คือประธานาธิบดีของสหพันธรัฐ เสี่ยวซื่อยังรู้ว่าเขาไม่สามารถทำเกินเลยมากไปนัก
เมื่อหลิงหลานรับรู้การกระทำทุกอย่างของเสี่ยวซื่อถึงได้เข้าใจว่า เสี่ยวซื่อของเธอร้ายกาจมากจริงๆ เขาก็คือเทพในเครือข่ายเสมือนจริง
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเสี่ยวซื่อจะร้ายกาจอีกแค่ไหน ก็ยังไม่มีวิธีการว่าจะหาเงินได้อย่างไร เขาอับจนหนทางจึงได้แต่มาปรึกษากับหลิงหลาน น่าเสียดายที่หลิงหลานเองก็ทำไม่เป็น ลองคิดดูสิ ชาติก่อนเธอใช้เวลาอยู่บนเตียงผู้ป่วย ส่วนใหญ่ นอกจากเข้าอินเทอร์เน็ตเพื่อรับข้อมูลข่าวสารทำความเข้าใจเกี่ยวกับโลกแล้ว เธอก็มีแต่ฆ่าเวลาด้วยการอ่านพวกนิยายดูการ์ตูน ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นแบบนี้ละก็ ตอนนั้นเธอน่าจะศึกษาให้ดีว่าจะทำธุรกิจอย่างไร ยกตัวอย่างเช่น อ่านข้อมูลทางด้านนี้....
ปังๆๆ หลิงหลานถูกเสียงที่จู่ๆ ดังขึ้นอยู่ข้างกายทำให้ตกใจตื่น เธอเงยหน้ามองแล้วก็อึ้งไป เนื่องจากในห้องโถงของมิติแห่งจิตมีหนังสือโผล่ขึ้นมากองหนึ่ง....
หลิงหลานหยิบสุ่มๆ ขึ้นมาเล่มหนึ่ง เมื่อเห็นหน้าปก ‘เศรษฐศาสตร์เบื้องต้น’ และจ้องไปที่ชื่อหนังสือเล่มอื่นๆ สีหน้าของเธอก็ดำมืดทันที
เสี่ยวซื่อทำหน้าเหมือนเธอรีบชมฉันสิด้วยความภาคภูมิใจราวกับคิดว่าตัวเองทำเรื่องที่ชาญฉลาด
หลิงหลานกัดฟันกรอด “นายจะเอาหนังสือเกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์ออกมาหมดนี่ทำไม แล้วหนังสือพวกนี้มาจากไหน”
เสี่ยวซื่อกล่าวด้วยความอิ่มอกอิ่มใจว่า “ไม่ใช่ว่าเมื่อตะกี้นี้เธออยากอ่านข้อมูลทางด้านนี้เหรอ โชคดีที่ฉันก็อปปี้หนังสือทั้งหมดที่อยู่บนอินเทอร์เน็ตตอนที่เธอยังอยู่ในร่างเดิมไว้ ไม่ว่าเธออยากได้อะไร ฉันก็มีหมด...”
หลิงหลานโกรธสุดขีด “นายคิดว่าฉันอ่านหนังสือพวกนี้จบแล้วก็จะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านธุรกิจได้เหรอ ฉันคิดว่านายฝันกลางวันไปแล้ว หนังสือยังมีประโยชน์อะไรอีกเหรอ”
เสี่ยวซื่อเอ่ยซื่อๆ ว่า “ไม่มีประโยชน์เหรอ”
“แน่นอนว่าไม่มี มันเป็นแค่การวางแผนรบบนกระดาษ ความเป็นจริงจะง่ายดายขนาดนี้ที่ไหนล่ะ อย่างมากมันก็ให้คนฆ่าเวลาเท่านั้น” หลิงหลานกล่าวด้วยความจนใจ เธอรู้ดีมากว่าเธอไม่มีพรสวรรค์ทางด้านนี้เอาเสียเลย
เสี่ยวซื่อผิดหวังมาก เขากล่าวด้วยความหดหู่ว่า “เดิมทีก็ทำได้แค่ให้คนฆ่าเวลาเท่านั้นเหรอ ดูท่าฉันจะเสียแรงเปล่าแล้ว ฉันใช้เวลานานมาก กว่าจะรวบรวมหนังสือพวกนี้นะ...”
หลิงหลานเห็นสภาพแล้วก็ทนไม่ไหวอยู่บ้าง เธอเอ่ยปลอบใจเสี่ยวซื่อว่า “ไม่เป็นไรนะ ไม่แน่ว่าในนี้อาจจะมีของล้ำค่ามากๆ อยู่ก็ได้ คนที่อยากได้หนังสือพวกนี้อาจจะไม่มีโอกาสแล้วก็ได้...”
หลิงหลานพลันรู้สึกถึงแสงที่แล่นวาบขึ้นมาในสมองราวกับว่าคิดอะไรบางอย่างออก
เสี่ยวซื่อถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ยังจะมีใครไม่มีหนังสือที่เผยแพร่บนอินเทอร์เน็ตในโลกก่อนของเธออีกเหรอ เธออย่าปลอบใจฉันเลย...”
“โลกก่อน? หนึ่งหมื่นปีก่อน...” หลิงหลานพลันคว้าแสงที่จุดประกายขึ้นเมื่อสักครู่นี้ได้ เธอเอ่ยด้วยความตื่นเต้นว่า “เสี่ยวซื่อ ฉันคิดออกแล้วว่าจะหาเงินยังไง...”


ตอนที่ 15 ขอโทษทีนะ ฉันลืมตัวไป!
ภายในห้อง VIP หลิงหลานเบิกตากว้าง ไม่นึกเลยว่าการซื้อของในโลกหนึ่งหมื่นปีให้หลังจะไม่จำเป็นต้องให้เราปีนขึ้นปีนลงไปดูของในห้างอีกต่อไป คุณเพียงแต่นั่งสบายๆ อยู่ในห้อง VIP มองดูหน้าจอของห้องที่มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษแล้วเลือกหมวดหมู่ที่คุณอยากดู หลังจากนั้นก็จะมีพวกสินค้าสามมิติปรากฏขึ้นมาแนะนำรายละเอียดให้กับคุณ ถ้าหากลูกค้าสนใจเป็นพิเศษก็สามารถกดเข้าไปทำความเข้าใจเกี่ยวกับตัวสินค้าให้ลึกซึ้งได้
หลานลั่วเฟิ่งจ้องมองด้วยความจริงจังมาก ของที่เธอดูส่วนใหญ่ต่างก็เป็นของหลิงหลาน ไม่นานของก็ถูกส่งมาที่ห้อง VIP ทีละชิ้นเพื่อรอการคัดเลือกสุดท้ายของหลานลั่วเฟิ่ง
‘เตียงดนตรีทารก: สินค้าชิ้นนี้มีรูปทรงวงรี มีโหมดโปร่งใสปิดครึ่งหนึ่งและโหมดโปร่งใสปิดเต็มตัวซึ่งสามารถปรับเปลี่ยนได้อย่างอิสระตามที่ต้องการ เมื่อทารกนอนอยู่บนเตียง มันสามารถเลือกเพลงกล่อมให้ทารกหลับผ่านทางระดับความตื่นตัวทางคลื่นสมองของทารก นอกจากนี้ เตียงหลังนี้มีอินเทอร์เน็ตของตัวเองซึ่งสามารถดาวน์โหลดเพลงที่อัปเดตล่าสุดของสหพันธรัฐได้เองเพื่อลดปัญหาของผู้ปกครอง’
อินเตอร์เน็ตของตัวเอง? ดาวน์โหลดและอัปเดตได้อัตโนมัติ? ในตอนที่หลิงหลานไม่มีอะไรทำจนกำลังเคลิ้มหลับ หูก็ได้ยินคำพูดประโยคนี้ลอดเข้ามาจนใจกระตุกทันที ต้องรู้ว่าช่วงเวลาก่อนหน้านี้เธอถูกเสี่ยวซื่อทารุณกรรมแทบตาย ทุกวันมันกลิ้งอย่างไร้เหตุผลขอร้องเธอหาโอกาสให้มันเข้าไปในอินเทอร์เน็ต คำพูดของเสี่ยวซื่อบอกว่า “ใครควบคุมข้อมูล คนนั้นก็จะเป็นผู้ชนะ...”
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงคำพูดของเสี่ยวซื่อ ถึงอย่างไรเสี่ยวซื่อกับหลิงหลานก็ไม่ได้มีศัตรูที่ออกหน้าออกตา สาเหตุที่เสี่ยวซื่อร้อนใจขนาดนี้ก็เป็นเพราะเขาต้องการทำความเข้าใจเกี่ยวกับข้อมูลของโลกใบนี้ เขาถึงจะสามารถบริการโฮสต์ได้ดียิ่งขึ้น ไม่อย่างนั้น ถ้าเกิดไม่ระวังขึ้นมาก็จะเกิดข้อผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงได้
ยกตัวอย่างเช่นเรื่องยากระตุ้นยีนเมื่อครั้งก่อน ก็เป็นเพราะเสี่ยวซื่อไม่เข้าใจความสามารถในการดูดซับของเด็กทารกในโลกใบนี้ถึงได้ดูน่าตกตะลึงจนแทบจะสร้างปัญหาใหญ่ให้กับหลิงหลาน ถ้าไม่ใช่เพราะมีผู้สูงศักดิ์บางคนสอดมือมาปกปิดข้อมูลไว้ละก็ เกรงว่าหลิงหลานคงจะถูกรับเข้าไปในหน่วยกองทัพและกลายเป็นเครื่องจักรต่อสู้ของกองทัพไปแล้ว
หลิงหลานที่มีความคิดของผู้ใหญ่ย่อมไม่มีทางถูกล้างสมองและเลือกที่จะปกปิดซ่อนตัวได้อยู่แล้ว แต่เธอก็ต้องบอกลาอิสรภาพเพราะเหตุนี้ไปได้เลย นอกเสียจากวันหนึ่งเธอจะแข็งแกร่งจนสามารถต่อสู้หลุดพ้นจากการผูกมัดที่ประเทศชาติมอบให้...
ทุกครั้งที่เสี่ยวซื่อกับหลิงหลานหวนคิดถึงเรื่องนี้ ร่างก็หลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กล้าชะล่าใจ ทำไมหลิงหลานใช้เวลาสองเดือนกว่าจะฝึกท่าแรกสำเร็จ เหตุผลส่วนใหญ่คือหลิงหลานไม่กล้าทุ่มเทฝึกฝนเต็มร้อยจริงๆ เธอกลัวว่าจะมีสายสืบเฝ้าติดตามข้างกายเธอ ถ้าหากเธอทำเรื่องโดดเด่นอีกก็จะยิ่งดึงดูดความสงสัยของพวกเขา
วันนี้เธอได้ยินข่าวดีนี้โดยไม่นึกฝัน ยิ่งไปกว่านั้นยังถูกเปิดเผยยากอีกด้วย ถึงยังไงนี่ก็เป็นเตียงเด็กทารก คุณจะสงสัยเด็กทารกคนหนึ่งที่นอนหลับอยู่บนเตียงว่าเขาจะแอบเข้าอินเทอร์เน็ตเหรอ
หึๆ พี่ชาย นายต้องเป็นบ้าไปแล้ว จำเป็นต้องไปรักษาให้ดี
ทุกคนจะใช้สายตามองคุณเป็นไอ้ปัญญาอ่อน โง่เง่า และบ้าบอ หลังจากนั้นก็ทิ้งคำพูดนี้ด้วยความเสียใจอย่างยิ่งและเดินจากไป
หลิงหลานตื่นเต้นดีใจ นี่ย่อมเป็นเตียงที่สั่งทำตามขนาดร่างกายเธอ และมีเพียงเธอเท่านั้นที่สามารถทำให้เตียงเด็กทารกนี้แสดงความสามารถของมันทั้งหมดออกมาโดยไม่ให้เสียเปล่า
หลิงหลานปีนขึ้นมาโดยไม่ลังเล และชี้ไปที่เตียงดนตรีทารกด้วยความหนักแน่น ในปากเธอก็ร้องแอ๊ๆ สื่อความหมายให้มารดาว่า เธออยากได้เตียงหลังนี้
คราวนี้หลานลั่วเฟิ่งมีคลื่นสมองตรงกันกับของหลิงหลาน เธอเอ่ยถามด้วยความแปลกใจว่า “หลิงหลานอยากได้เตียงนี้เหรอ หรือว่าหลิงหลานชอบดนตรี? เอาเถอะ ในเมื่อหลิงหลานชอบ งั้นแม่ก็จะซื้อให้”
โอเค หลานลั่วเฟิ่งคือมารดายี่สิบสี่กตัญญู[footnoteRef:1]อย่างเห็นได้ชัด ขอเพียงลูกต้องการ เธอก็จะได้รับสิ่งที่ต้องการทั้งหมด โชคดีที่ข้างในตัวหลิงหลานมีสติสัมปชัญญะของผู้ใหญ่ที่มีสามมุมมอง[footnoteRef:2]เป็นปกติ ไม่อย่างนั้นไม่มีทางที่เธอจะไม่กลายเป็นลูกล้างผลาญพ่อแม่จากความรักที่ไม่มีจำกัดของหลานลั่วเฟิ่ง [1: มารดายี่สิบสี่กตัญญู หมายถึง รักลูกมากสุดขีด] [2: สามมุมมอง หมายถึงทัศนคติต่อโลก ทัศนคติต่อชีวิต ทัศนคติต่อคุณค่า]
หลิงหลานได้ของที่เธอต้องการแล้วก็รู้สึกยินดี เธอเตรียมตัวไปอวดเสี่ยวซื่อ
“เสี่ยวซื่อ เสี่ยวซื่อ...” เสี่ยวซื่อคล้ายกับถูกอะไรบางอย่างโจมตี หลิงหลานตะโกนอยู่หลายที เขาก็ไม่ได้ยินเสียง แต่คุกเข่าวาดวงกลมอยู่บนพื้นด้วยความรันทดใจ
หลิงหลานหน้ามืดและเข้าไปเขกหัว “ไอ้หนู ทำอะไรน่ะ”
ไม่นึกว่าเสี่ยวซื่อยังคงเงียบเป็นเป่าสาก ต้องรู้ว่าถ้าเกิดเป็นเสี่ยวซื่อก่อนหน้านี้ เขาจะต้องกระโดดขึ้นมาและบ่นเรื่องหลิงหลานทำร้ายร่างกายคนในครอบครัวแน่นอน...
หลิงหลานรู้สึกกลัดกลุ้มและก็อับจนปัญญาอยู่บ้าง เธอได้แต่พยายามหยิกแก้มของเสี่ยวซื่ออย่างเต็มกำลัง หวังให้เสี่ยวซื่อได้สติกลับมา
ในที่สุดคราวนี้ก็ได้ผล เสี่ยวซื่อตีมือที่หยิกแก้มของเธออย่างไร้เรี่ยวแรงและถามด้วยความเซื่องซึมว่า “มีเรื่องอะไร”
หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
เสี่ยวซื่อถอนหายใจหนักๆ กล่าวว่า “ฉันถูกโลกใบนี้ลวนลามแล้ว”
เสียงพูดดังจบ เท้าของหลิงหลานเตะไปที่ก้นของเขาด้วยความโกรธสุดขีด ทำให้เสี่ยวซื่อกระเด็นออกไป “แม่งเอ๊ย กล้ากวนฉันเหรอ!”
เสี่ยวซื่อถูกลูกเตะนี้เตะจิตใจที่หดหู่ของเขาทิ้งไป เขากระโจนใส่หลิงหลานด้วยความโกรธ ก่อนจะกอดต้นขาเธอไว้และกล่าวอย่างเดือดดาลว่า “พูดกันแล้วนี่ว่าห้ามใช้ความรุนแรงในครอบครัว เธอยังใช้ความรุนแรงอีก ฉันจะฟ้องร้อง ฟ้องร้อง”
“ฉันยังอยากถามนาย หลอกฉันทำบ้าอะไร ทำท่าจะเป็นจะตายเพื่อให้ฉันกังวลเหรอ” หลิงหลานไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงไม่สามารถควบคุมอารมณ์โกรธได้เลย เธอรู้ดีว่าเสี่ยวซื่ออาจจะแค่ล้อเล่นเท่านั้น ทำไมเรื่องที่เมื่อก่อนสามารถยิ้มปล่อยผ่านได้ แต่ว่าตอนนี้กลับอดทนไม่ไหว
หลิงหลานไม่รู้ว่า นี่เป็นเพราะอารมณ์ด้านลบที่เธอฝืนข่มกลั้นมาโดยตลอดได้ระเบิดขึ้นมา ถึงแม้ว่าช่วงเวลาก่อนหน้านี้หลิงหลานจะปลอบใจตัวเองว่าเหตุการณ์เรื่องยาผ่านพ้นไปแล้ว ทุกอย่างต่างสงบเรียบร้อยไม่มีเหตุการณ์ใดๆ อันที่จริงหลิงหลานไม่อาจปล่อยวางได้อย่างแท้จริงมาโดยตลอด กลัวว่าความลับของตัวเองจะถูกฝ่ายกองทัพค้นพบ กลายเป็นวัตุดิบในการทดลองจะอยู่ก็ไม่ได้จะตายก็ไม่ได้ ความรู้สึกด้านลบแบบนี้ซ่อนอยู่ตรงส่วนลึกภายในใจของหลิงหลานมาตลอด ถ้าหากไม่มีโอกาสระบายอารมณ์ สุดท้ายก็มีวันที่จะกลายเป็นปัญหาให้หลิงหลานในอนาคต
ควรจะพูดว่าหลิงหลานโชคดีมาก เนื่องจากหลิงหลานมีโอกาสออกไปเดินเที่ยวห้างก็เลยอารมณ์ดีมาก แตกต่างจากความสงบนิ่งและเก็บงำความรู้สึกไว้ในใจของเธอในยามปกติ ถึงแม้ว่าความทรมานจากการเจ็บป่วยในชาติที่แล้วจะทำให้หลิงหลานได้รับความอดทนที่แข็งแกร่งหาใดเปรียบและจิตใจที่ไม่มีวันย่อท้อ แต่ปัญหาก็อยู่ที่ตรงนี้ ควรรู้ไว้ว่า ตัวอักษรคำว่าอดทน ด้านบนคือคำว่ามีด ถ้าหากทนมากเกินไปก็จะทำร้ายร่างกายและจิตใจ
แน่นอนว่าอาศัยเพียงอารมณ์ปั่นป่วนที่ไม่ใช่เป็นความสุขมากมายแบบนี้ไม่สามารถทำให้หลิงหลานระเบิดอารมณ์ออกมาได้ แต่เนื่องจากเตียงเด็กทารกที่สามารถเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตทำให้เธอดีใจแทบบ้า ความรู้สึกตื่นเต้นทำให้เธอรีบมาแชร์ให้กับเสี่ยวซื่อในมิติแห่งจิตทันที แต่ว่าเสี่ยวซื่อกลับอยู่ในสภาพหดหู่ไม่มีความหวังอะไรกับชีวิต ทำให้อารมณ์ตื่นเต้นยินดีของหลิงหลานตกลงสู่จุดต่ำสุดในชั่วพริบตา อารมณ์ที่ร่วงจากที่สูงลงมาสู่จุดต่ำสุดอย่างรุนแรงแบบนี้ปะทะมา ทำให้ความอดทนที่เดิมทีดีเลิศของหลิงหลานปริแตก...
ดังนั้นอารมณ์ด้านลบที่ซ่อนลึกอยู่ในใจจึงได้โอกาสระเบิดออก...นี่ถึงได้มีลูกเตะที่น่ากลัวของหลิงหลานโผล่ออกมา รวมไปถึงความโกรธเกรี้ยวในเวลาต่อมาด้วย
ทั้งสองคนต่อสู้กันพัลวันในมิติแห่งจิต สุดท้ายทั้งสองฝ่ายต่างก็ล้มลงไปกับพื้นด้วยความอ่อนแรง
หลิงหลานนอนหอบหายใจหนักๆ อยู่บนพื้น ไม่นึกไม่ฝันว่าเธอจะเอาจริงเอาจังกับเด็กซนคนหนึ่ง อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอเพียงแต่รู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง ราวกับว่าทั่วทั้งร่างถูกล้างบาปก็ไม่ปาน
หลิงหลานเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เสี่ยวซื่อ ขอโทษทีนะ เมื่อตะกี้นี้ฉันลืมตัวไป”


ตอนที่ 14 กลัวความสูงคือปัญหาใหญ่นะ
เมื่อโฮเวอร์คาร์เข้าไปในหมู่ตึกก็มองเห็นอาคารสูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่าน หลิงหลานยิ่งรู้สึกว่าเธอมาถึงโลกอนาคตแล้ว เนื่องจากมีที่จอดรถแทบจะทุกชั้น ตลอดทางที่เข้ามาหลิงหลานก็เห็นโฮเวอร์คาร์นับไม่ถ้วนเกาะอยู่บนอาคารสูงใหญ่เหล่านั้น ทำให้เธอเห็นภาพลวงตาของต้นคริสมาสต์ขนาดใหญ่มากที่มีของตกแต่งงดงามมากมายดูพิเศษสุดๆ ใครใช้ให้โฮเวอร์คาร์พวกนั้นมีสีสันต่างๆ นานา ทำให้หลิงหลานคิดโยงไปถึงตรงนั้นล่ะ
ไม่นานก็มาถึงจุดหมายปลายทางของหลิงหลานแล้ว หลิงศูนย์เจ็ดจอดอยู่กลางอากาศ ส่งคำขอไปยังอาคารที่ต้องการจะลงจอด อีกฝ่ายก็แจ้งสถานที่จอดรถมาให้อย่างรวดเร็วว่า เขต B หมายเลข 77-9
โฮเวอร์คาร์เริ่มอ้อมไปตามอาคารจนมาถึงด้านหนึ่ง โฮเวอร์คาร์ก็เริ่มพุ่งขึ้นสูง ไม่รู้ว่ามันขึ้นไปได้กี่ชั้นแล้ว ในที่สุดโฮเวอร์คาร์ก็ร่อนลงไปยังแท่นจอดที่ว่างอยู่แห่งหนึ่ง
หลิงศูนย์เจ็ดจอดเสร็จแล้ว ประตูรถก็เปิดอัตโนมัติขึ้นอีกครั้ง ตอนที่หลานลั่วเฟิ่งลงจากรถ เธอก็ก้มตัวออกมาในองศาที่ลาดเอียงโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้หลิงหลานมองไปที่พื้นใต้เท้าของมารดา...หลังจากนั้น หายนะแล้ว
พื้นเป็นแบบโปร่งใสทั้งหมดทำให้มองเห็นวิวด้านล่างได้หมดเลย ดังนั้นหลิงหลานจึงรู้สึกหน้ามืดไปโดยสิ้นเชิง
เชี่ยแล้วไง ที่แท้เธอก็กลัวความสูง! เธอนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยมาตั้งแต่เด็กๆ ก็เลยไม่รู้ว่าเธอยังมีจุดอ่อนถึงแก่ชีวิตแบบนี้ด้วย...
หลิงหลานน้ำตาร่วงแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าทะลุเวลามาอนาคตเป็นเรื่องที่ทุกข์ทรมานอย่างแท้จริง เนื่องจากเธอพบว่าตลอดทางที่ออกจากบ้านมา เธอเห็นว่าอาคารส่วนใหญ่ต่างก็เป็นอาคารสูงที่มีมากกว่าหนึ่งร้อยชั้น บวกกับโฮเวอร์คาร์ซึ่งเป็นยานพาหนะสายหลักต่างก็สามารถขับอยู่บนฟ้าหนึ่งร้อยเมตรได้อย่างอิสระ นี่ยืนยันได้ว่าวันเวลาหลังจากนี้ไป เธอไม่สามารถหลีกหนีชีวิตที่อยู่บนท้องฟ้าสูงได้เลย
หลิงหลานรู้สึกสับสน นี่จะทำให้เธอใช้ชีวิตอยู่อย่างไร หลานลั่วเฟิ่งพาเธอเข้าไปในอาคารและเดินเข้าไปในลิฟต์ชมวิวโปร่งใส โดยไม่ได้สนใจหายนะที่กำลังจะมาถึงของหลิงหลานเลย
เหตุการณ์ต่อมาก็ไม่มีเรื่องเหนือความคาดหมายอะไร หลิงหลานหมดสติ อ้อไม่สิ หมายถึงนอนหลับไปแล้ว อย่างน้อยที่สุดหลานลั่วเฟิ่ง มารดาของหลิงหลานก็คิดแบบนี้ เธอไม่สังเกตเห็นน้ำตาร้อนๆ ที่คลออยู่ตรงขอบตาของหลิงหลานเลย
อืม ต่อให้เธอเห็นก็คิดว่านี่เป็นน้ำตาแห่งความง่วงงุนที่ไหลออกมาสองหยดเนื่องจากลูกน้อยของเธอง่วงมากเกินไป ดูสิ เธอดูมีน้ำมีนวลและดูน่ารักมากเลย!
หลิงหลานไม่รู้ว่าสลบ...แค่กๆ ไม่รู้ว่านอนหลับไปนานแค่ไหน เธอถูกเสียงที่แสบแก้วหูปลุกให้ตื่น เธอลืมตาที่ดูกลมๆ อยู่บ้างขึ้นมา และก็เห็นแม่ไดโนเสาร์กำลังพ่นไฟไม่เลือกหน้า
“หลานลั่วเฟิ่ง เธอยังมีสิทธิ์มายืนอยู่ตรงนี้ด้วยเหรอ” ผู้หญิงที่เอ่ยปากพูดมีหน้าตาที่นับว่างดงาม แต่ว่าท่าทีเชิดหยิ่งเหมือนนกยูงของเธอดูน่าเกลียดอยู่บ้างจริงๆ และก็ดูไม่มีมารยาทเลยสักนิด
หลิงหลานมองแวบแรกก็จัดให้คนผู้นี้อยู่ในแฟ้มคนที่น่ารังเกียจแล้ว เธอไม่ชอบคนที่กล้ามาดูหมิ่นมารดาของเธอหรอกนะ
อย่างไรก็ตาม หลิงหลานก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกัน เนื่องจากเธอยังไม่เคยเจอคนที่หน้าตาไม่ดีเลย แต่ละคนต่างมีรูปร่างหน้าตาที่เหมาะสม หลิงหลานคิดว่าเทคโนโลยีของโลกอนาคตน่าจะเจริญมาก จนบางทีอาจจะสามารถดัดแปลงแก้ไขรูปลักษณ์ได้ตั้งแต่อยู่ในท้องแม่?
เฮ้อ หลิงหลานเอ๊ย เธอเห็นเด็กทารกในครรภ์เป็นอะไร โปรแกรมหรือว่าเครื่องจักร? ยังจะดัดแปลงอีก...
ต่อมาหลิงหลานถึงได้รู้ว่า ความจริงแล้วมันเรียบง่ายมาก ถึงแม้ว่ามันจะมีความเกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีอย่างที่หลิงหลานคาดเดาไว้จริงๆ เพียงแต่ไม่ใช่มีมาตั้งแต่กำเนิด หากแต่เป็นหลังจากที่ถือกำเนิด เมื่อพบสิ่งที่ไม่สอดคล้องกับมาตรฐานในการเติบโตก็สามารถใช้ยาเสริมความงามมาเปลี่ยนแปลงแก้ไขได้ คำพูดฟังดูดีมาก แต่ความจริงแล้วมันก็มีหลักการเหมือนกับศัลยกรรม เพียงแต่เทคโนโลยีของมนุษย์ก้าวหน้าแล้ว ดังนั้นใช้เข็มแทงก็จัดการได้เรียบร้อย ไม่จำเป็นต้องใช้มีด
แน่นอนว่ามันไม่ได้กำจัดออกไปอย่างเต็มพิกัด ถ้าหากอยากได้ความงามเลิศล้ำจนผู้คนและสวรรค์พากันเคียดแค้นละก็ เช่นนั้นยาก็ใช้ไม่ได้ผล ต้องเลือกใช้มีดผ่าโดยตรง
หลานลั่วเฟิ่งไม่พูดอะไรและเพียงแต่มองเธอด้วยความเย็นชาแวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็ทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนและเตรียมอุ้มลูกสาวเข้าไปในห้อง VIP ที่ว่างอยู่แห่งหนึ่ง
การเพิกเฉยของหลานลั่วเฟิ่งยิ่งเพิ่มความโกรธของอีกฝ่ายมากขึ้น เธอคว้าแขนข้างหนึ่งของหลานลั่วเฟิ่งไว้ ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากก็ได้ยินหลานลั่วเฟิ่งฝืนข่มกลั้นความโกรธกล่าวว่า “ปล่อย!”
ยังไม่ทันที่ผู้หญิงคนนั้นจะปล่อยมือ พ่อบ้านหลิงฉินที่เดิมทีอยู่ห่างออกไปหลายก้าวก็สาวเท้าพุ่งมาข้างหน้าและดีดนิ้วเบาๆ
ผู้หญิงคนนั้นร้องว้ายขึ้นมาทีหนึ่ง ถอยหลังไปหนึ่งก้าวและปล่อยมือออกโดยไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาของหลิงหลานส่องประกายวูบหนึ่ง เธอไม่นึกเลยว่าพ่อบ้านหลิงฉินที่ดูอ่อนโยนไม่โดดเด่นจะเป็นยอดฝีมือด้านการต่อสู้ การเคลื่อนไหวเล็กๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นนั้นถูกสายตาอันแหลมคมของหลิงหลานมองเห็นได้
“คุณนายครับ คุณกับคุณชายเข้าไปที่ ห้อง VIP ก่อนเถอะครับ ที่นี่คนวุ่นวายมากเกินไป จะได้ไม่รบกวนคุณ” หลิงฉินยืนอยู่ข้างกายหลานลั่วเฟิ่งเพื่อแยกผู้หญิงคนนั้นออกไปด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อสักครู่นี้เขาอยู่ห่างจากหลานลั่วเฟิ่งเล็กน้อยละก็ ผู้หญิงคนนี้ไม่มีทางมีโอกาสคว้าตัวคุณนายของเขาได้แน่
หลิงฉินรู้สึกหงุดหงิดมาก คิดว่าตัวเองประมาทเลินเล่อทำให้อีกฝ่ายมีโอกาสเข้าใกล้คุณนายกับคุณชายได้ ถ้าหากฝ่ายตรงข้ามมีเจตนาร้ายละก็...หลิงฉินคิดถึงตรงนี้ก็หลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา รู้สึกหวาดกลัวไม่รู้จบ
อันที่จริงหลิงฉินก็โทษตัวเองมากเกินไป ถ้าหากมีคนคิดร้ายกับหลานลั่วเฟิ่งและหลิงหลานจริงๆ ละก็ ยอดฝีมือระดับเขาจะต้องมีความรู้สึกและเตรียมการป้องกันไว้แน่นอน สาเหตุที่เขารับมือไม่ทันก็เป็นเพราะว่าหลิงฉินไม่ได้รู้สึกถึงจิตสังหารของผู้คนรอบข้าง และบวกกับ VIP ด้านนี้ก็เป็นส่วนที่จัดให้กับผู้หญิงโดยเฉพาะ รอบๆ บริเวณต่างเป็นคุณนายตระกูลสูงศักดิ์หรือไม่ก็ตระกูลที่ร่ำรวยมีอิทธิพล นี่จึงทำให้หลิงฉินเผลอลดฝีเท้าลง
“ได้ค่ะ คุณอาฉิน!” หลานลั่วเฟิ่งก็ไม่สนใจที่จะทะเลาะกับผู้หญิงคนนั้นให้ผู้คนรอบด้านชมเรื่องสนุกหรอกนะ
ตั้งแต่ที่หลิงเซียวสละชีพไปและตัดขาดกับตระกูลหลิง หลานลั่วเฟิ่งก็รู้ว่าเธอจะต้องถูกคุณนายตระกูลสูงศักดิ์บางคนบีบคั้น หลายปีมานี้ตระกูลหลิงไม่ได้ทำเรื่องที่ชอบธรรมมากเท่าไร เอาแต่ยุ่งเรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลสูงศักดิ์ต่างๆ มากเกินไป ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถปีนขึ้นไปเชื่อมสัมพันธ์กับทายาทสายหลักของตระกูลใหญ่ที่แท้จริงได้ แต่ว่าก็ยังคบหากับพวกคนของตระกูลสาขาได้บ้าง
ผู้หญิงที่ดึงหลานลั่วเฟิ่งไว้ก็เป็นหนึ่งในสะใภ้ของตระกูลหลิง เริ่มแรกที่แต่งงานดองกันในเวลานั้นก็เป็นเพราะสนใจพลังของหลิงซู่เจิ้งและหลิงเซียวในกองทัพ คาดหวังว่าตระกูลหลิงจะช่วยตระกูลของพวกเธอผ่านทางพวกเขา...แต่ไม่นึกว่าเพราะการสละชีพในสนามรบของหลิงเซียว ตระกูลหลิงพ่ายแพ้หลานลั่วเฟิ่งในการแย่งชิงบำเหน็จความชอบ และถูกบีบให้ออกจากโดฮา ทำลายแผนการที่คำนวณไว้อย่างดีก่อนหน้านี้ของเธอไป และที่ทำให้เกิดทุกสิ่งทุกอย่างนี้ก็เป็นเพราะแผนการของหลานลั่วเฟิ่ง ดังนั้นเธอจึงมีความรู้สึกไม่พอใจเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอเห็นหลานลั่วเฟิ่งก็เลยพุ่งเข้ามาเตรียมจะกล่าวถ้อยคำเหยียดหยามเพื่อระบายความแค้นออกมาราวกับหมาบ้า หลานลั่วเฟิ่งไม่ได้แปลกใจกับเรื่องนี้เลย
อย่างไรก็ตาม หลานลั่วเฟิ่งไม่สนใจ เดิมทีเธอก็ไม่มีความคิดแข่งขันชิงดีชิงเด่นอะไร ถ้าไม่ใช่เพื่อให้ลูกน้อยออกจากบ้านมาลืมตาดูโลกละก็ เธอก็ตั้งใจจะอยู่ในบ้านไม่มีความคิดแม้กระทั่งจะออกจากบ้านเลยด้วยซ้ำ แล้วเธอจะไปสนใจเรื่องถูกคนพูดจาดูถูกบีบคั้นเธอได้อย่างไร
ต้องพูดว่าหลานลั่วเฟิ่งเป็นผู้หญิงที่ทะนงตน ตอนที่หลิงเซียวยังอยู่ เธอยังยินดีไปมาหาสู่กับคุณหญิงคุณนายเหล่านี้เพื่อหลิงเซียวอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เธอไม่มีความคิดนี้แล้ว การตายของหลิงเซียวได้พาจิตวิญญาณครึ่งหนึ่งของเธอไปด้วย ตัวเธอที่เหลือจิตวิญญาณแค่ครึ่งเดียวก็คิดที่จะเลี้ยงดูหลิงหลานให้เติบใหญ่และรักษาบำเหน็จความชอบที่ได้รับจากการพลีชีพของหลิงเซียวเท่านั้น
หลานลั่วเฟิ่งไม่สนใจเสียงกระซิบกระซาบรอบด้านเนื่องจากฉากเมื่อสักครู่นี้ เธอเดินเข้าไปในห้อง VIP ที่ไร้ผู้คนแห่งหนึ่ง ในขณะเดียวกัน พนักงานบริการ VIP ที่รออยู่ด้านนอกก็เดินตามเข้าไปเพื่อให้บริการอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
หลิงหลานถอนหายใจ หนึ่งหมื่นปีให้หลังระดับชนชั้นที่สมควรตายก็ยังไม่สามารถกำจัดทิ้งได้ ความเท่าเทียมกันของทุกชีวิตมีอยู่ได้แค่ในทฤษฎีเท่านั้นจริงๆ


ตอนที่ 19 ดัชนีทองคำยอดเยี่ยมมาก
ชาติที่แล้วหลิงหลานนอนอยู่บนเตียงมายี่สิบสี่ปี เธอเรียนรู้ที่จะสังเกตสีหน้าและคำพูด ปรับตัวให้เข้ากับความชอบของพยาบาลและหมอที่ทำการรักษาเธอ และทำตัวน่ารักเพื่อที่จะได้รับโอกาสการรักษาฟรีจากประเทศชาติ ควรทราบว่าโควตาการรักษาฟรีมีค่ามาก ด้านหลังยังมีผู้ป่วยที่รอคอยอยู่จำนวนมาก เธอจำเป็นต้องให้นักวิจัยพวกนี้ชอบเธอ รักทะนุถนอมเธอ อาลัยอาวรณ์เธออยู่ในใจ นี่ถึงจะทำให้พวกเขาพูดเรื่องดีๆ ให้เธอเยอะๆ ทำให้เธอได้รับการรักษาอยู่ที่นั่นต่อไปได้
อย่างไรก็ตาม หมายเลขหนึ่งคือใคร นั่นเป็นยอดฝีมือระดับสุดยอดที่เคยผ่านมาร้อยศึก หลิงหลานตัวน้อยๆ จะหาอะไรจากในสายตาของเขาเจอได้อย่างไร หลิงหลานยิ่งมองก็ยิ่งท้อแท้ใจ ถึงขนาดที่รู้สึกว่าแลกเปลี่ยนไปก่อนก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเหลือในภายหลังเลย
ในตอนที่เธอคิดจะบอกว่าแลกต่อก็ได้ยินเสียงระบบดังขึ้นในพื้นที่ว่า “ถึงเวลาแล้ว แลกเปลี่ยนกระต่ายทะยานฟ้าด้วยคะแนนเกียรติยศสิบแต้มสำเร็จ!”
หลิงหลานได้สติในพริบตา ที่แท้เวลาก็ครบสิบนาทีโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เมื่อรู้ว่าสถานการณ์ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้แล้วเธอก็ทิ้งความสับสนวุ่นวายในใจลงอย่างรวดเร็ว ในเมื่อเง็กเซียนฮ่องเต้ช่วยเธอเลือกแล้ว ต่อให้ไม่มีคะแนนเกียรติยศพวกนั้นจริงๆ เธอก็จะไม่ติดอยู่กับการเสียใจภายหลังอีก ต้องบอกว่าหลิงหลานเป็นเด็กสาวที่มีความคิดทะลุปรุโปร่ง บางทีการทรมานกับการเจ็บป่วยมายี่สิบสี่ปีอาจจะทำให้เธอเรียนรู้ที่จะไม่หมกมุ่นอยู่กับการสูญเสียของที่ไม่สามารถได้มา
ระบบของมิติประกาศต่อว่า “แลกเปลี่ยนสำเร็จหนึ่งครั้ง ทำภารกิจแลกเปลี่ยนสำเร็จ ได้รับรางวัลคะแนนเกียรติยศหนึ่งแต้ม คะแนนเกียรติยศคงเหลือ 140 แต้ม จะเก็บรักษาคะแนนไว้จนถึงการแลกครั้งต่อไป”
หลิงหลานรู้สึกลิงโลด เธอเดิมพันถูกแล้ว คะแนนเกียรติยศสามารถเก็บไว้ได้อย่างที่คิดไว้จริงๆ คำพูดของหมายเลขหนึ่งก็เตือนเอาไว้แล้ว คำว่า ‘ใช้ประโยชน์’ ก็บ่งบอกความล้ำค่าของคะแนนเกียรติยศเป็นนัยๆ แล้ว และต่อมาก็อธิบายว่าถ้าไม่เลือกภายในสิบนาทีก็จะถูกระบบเลือกให้อัตโนมัติหนึ่งครั้ง และบอกอ้อมๆ ว่าความจริงแล้วจะบังคับให้แลกเปลี่ยนแค่หนึ่งครั้งเท่านั้น
คำพูดนี้ดูเหมือนคำพูดตามปกติแต่อันที่จริงแฝงความหมายลึกซึ้งเอาไว้ ควรทราบว่าของที่แลกเปลี่ยนมีตั้งแต่หนึ่งแต้มไปจนถึงหลายพันหมื่นแต้มไม่เท่ากัน ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะมีแค่ 149 แต้ม แต่อันที่จริงของที่เธอสามารถแลกเปลี่ยนก็มีมากมายเหมือนกัน นี่ก็คือปัญหา ถ้าหากครั้งนี้ระบบแลกของที่ใช้หนึ่งคะแนนหรือว่าสิบคะแนน หรือห้าสิบคะแนนให้อัตโนมัติ เช่นนั้นคะแนนเกียรติยศที่เหลืออยู่จะทำอย่างไร
อย่างไรก็ตาม คำพูดของหมายเลขหนึ่งก็ไม่ได้มีรายละเอียดเรื่องนี้ อ้างอิงจากประสบการณ์ครั้งก่อนของเธอ หลิงหลานสังเกตเห็นอย่างรวดเร็วว่า นี่อาจจะเป็นการหลอกลวงอีกครั้ง ความจริงแล้วการบีบให้เลือกคราวนี้อาจจะมีไว้เพื่อสั่งสอนผู้เข้าทดสอบว่าจะแลกคะแนนเกียรติยศอย่างไร...ก็เหมือนกับอาจารย์สั่งสอนคุณ คาดหวังว่าคุณจะทำการปฏิบัติจริงในตอนสุดท้ายสักครั้ง
หลิงหลานย่อมรู้ดีว่าทุกครั้งการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของมิติการเรียนรู้ไม่ได้เรียบง่ายเลย การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ย่อมมีความหมายลึกซึ้ง อย่างไรก็ตาม หลิงหลานไม่อยากเสียเวลาใคร่ครวญ ต้องทำความเข้าใจต้นสายปลายเหตุให้ชัดเจน
ดังนั้นเธอจึงเลือกแลกกระต่ายทะยานฟ้าที่เหมาะสมกับเธอมากที่สุด และก็เป็นสกิลที่เธอสามารถฝึกฝนได้ในตอนที่อายุเท่านี้ นอกจากนี้ยังปิดบังได้เต็มที่ หลิงหลานพอใจกับเรื่องนี้มาก ส่วนเรื่องที่ว่ายังมีของที่ดีกว่านี้หรือไม่...หลิงหลานก็ไม่ดึงดันต้องการ เธอไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นตัวละครหลักที่ค้นหาสุ่มๆ ก็สามารถเจอของที่ดีที่สุดได้ เธอใจเย็นมากๆ
อาจารย์หมายเลขหนึ่งพอใจกับท่าทีแสดงออกของหลิงหลานในครั้งนี้มาก เขาไม่ได้พูดจาไร้สาระอะไรมากมายก็ให้อาจารย์หมายเลขเก้าออกมาชี้แนะหลิงหลานในการเรียนรู้กระต่ายทะยานฟ้า รวมไปถึงเก้าท่าหลอมร่างซึ่งเป็นทักษะการต่อสู้มือเปล่าขั้นต่อไป
การฝึกฝนเก้าท่าหลอมร่างมีความยากกว่าเก้าท่าพื้นฐานร้อยเท่า หลิงหลานฝึกฝนท่าที่หนึ่งในหนึ่งเดือนถัดมาด้วยความยากลำบาก ทว่าเธอก็ทำไม่สำเร็จเลยสักนิด แม้กระทั่งท่าของแขนข้างหนึ่งก็ยังทำไม่ได้
หลิงหลานรู้สึกว่านี่เป็นภารกิจที่น่าอนาถโดยสิ้นเชิง ดูจากความคืบหน้าแบบนี้แล้ว เธอไม่มีทางทำสำเร็จภายในระยะเวลาห้าปีตามที่กำหนดไว้แน่นอน ยังดีที่หลิงหลานมีนิสัยที่ดีมาก ถึงแม้จะรู้สึกว่านี่เป็นภารกิจที่แทบจะทำไม่สำเร็จ ทว่าเธอก็ไม่ได้หงุดหงิด เธอพยายามทำให้ได้ทีละเล็กทีละน้อยทุกวัน หวังว่าจะไม่ทิ้งห่างมาเกินไปเมื่อถึงเวลาที่กำหนด หลิงหลานคาดเดาจากรางวัลคะแนนเกียรติยศว่า บทลงโทษจะต้องเกี่ยวพันกับความคืบหน้าที่ทิ้งห่างในช่วงเวลาท้ายที่สุด ยิ่งเข้าใกล้มาก บทลงโทษก็จะยิ่งลดลง
............
การเผชิญหน้ากับการฉีดยากระตุ้นยีนครั้งที่สามมาถึงอย่างรวดเร็ว หลิงหลานคิดว่าครั้งนี้คงเหมือนกับสองครั้งก่อนหน้านี้ ฉีดยาเสร็จแล้วก็นอนพักผ่อนอยู่บนเตียง
แต่ไม่คาดคิดว่าเมื่อคนของหน่วยกองทัพจากไปแล้ว หลานลั่วเฟิ่งมารดาของเธอจะอุ้มเธอขึ้นมาและเดินผ่านเส้นทางลับหลายสาย จนในที่สุดก็มาถึงจุดหมาย นี่เป็นห้องขนาดเล็ก ด้านในแทบจะไม่มีของอะไร ตรงกลางวางถังไม้ที่สูงเท่าครึ่งตัวคนอยู่ใบหนึ่ง และยังมีเตียงเดี่ยวเล็กๆ หลังหนึ่งอยู่ชิดกำแพง นอกจากนี้แล้วก็ไม่มีของสิ่งอื่นอีก
เมื่อหลานลั่วเฟิ่งเดินเข้าประตูมาก็เอ่ยถามกับคนที่อยู่ในห้องว่า “เตรียมการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”
“ค่ะ คุณนาย!” ในห้องยังมีหญิงวัยกลางคนที่แต่งงานแล้วยืนอยู่ หลิงหลานจำเธอได้ เธอคือหลิงหนานอี ภรรยาของพ่อบ้านหลิงฉิน
หลานลั่วเฟิ่งเดินมาที่ด้านหน้าถังไม้ หลิงหลานถึงค่อยเห็นว่าด้านในถังใส่น้ำสีเขียวเข้มจนเกือบดำเกือบจะมากกว่าครึ่งหนึ่งของถัง มันยังส่งกลิ่นยาออกมาอย่างรุนแรงอีกด้วย
หลิงหลานรู้สึกตกใจ ต้องทราบว่าสิ่งที่เธอพบเจอในช่วงเวลานี้ต่างก็เป็นยาเม็ดหรือยาฉีดซึ่งเป็นยาที่ไปทางฝั่งตะวันตกที่ไม่มีกลิ่นรสใดๆ ทว่ากลิ่นที่คุ้นเคยในเวลานี้ทำให้เกิดภาพลวงตาว่ากลับไปที่ชาติก่อน เวลานั้นเธอดื่มยาจีนที่มีกลิ่นสมุนไพรมาไม่น้อย อย่างไรก็ตาม...หน้าผากของหลิงหลานก็เต็มไปด้วยขีดดำ[footnoteRef:1] จะให้เธอดื่มน้ำยาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ [1: หน้าผากเต็มไปด้วยขีดดำ แสดงถึงความจนปัญญาหรือว่าความรังเกียจ ดังที่การ์ตูนญี่ปุ่นใช้วิธีการวาดขีดสีดำหลายเส้นบนหน้าผากของตัวละคร]
หลิงหลานรู้สึกเย็นยะเยือกเมื่อเห็นท่าทีของมารดาและหลิงหนานอี น้ำยาในถังนี้ต้องมอบให้เธอแน่นอน มองดูถังไม้ใบนั้นและแอบเทียบกับร่างกายเล็กๆ ของตัวเอง...
เชี่ย นี่จะเอาชีวิตกันเหรอ ดื่มยาน้ำพวกนี้หมด เธอจะต้องกลายเป็นเด็กทารกน่าอนาถคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ตายจากการดื่มยาจีนจนจุกแน่นอน
มารดาของหลิงหลานไม่ได้โหดเหี้ยมอย่างที่เธอคิดไว้ขนาดนั้น หลิงหลานได้ยินเธอพูดว่า “อุณหภูมิของน้ำยานี้พอดีแล้วใช่ไหม จะไม่ลวกตอนที่หลิงหลานแช่น้ำนะ”
ดีจริงๆ ที่แท้ก็ใช้แช่ ไม่ใช่ให้ดื่ม หลิงหลานหลั่งน้ำตานองหน้า กอดมารดาของเธอไว้ด้วยความตื่นเต้น ในที่สุดก็คุ้มครองชีวิตน้อยๆ ได้แล้ว
“คุณนายวางใจเถอะค่ะ ฉันทดสอบดีแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ” หลิงหนานอีตอบด้วยความแน่วแน่ หลิงหลานเป็นความหวังของตระกูลหลิง เธอไม่กล้าประมาทเลินเล่อแม้แต่น้อย
หลานลั่วเฟิ่งไม่ลังเลอีกต่อไป ถอดเสื้อผ้าไม่กี่ทีก็เปลื้องผ้าหลิงหลานจนเปลือยเปล่า ก่อนจะวางเธอเข้าไปในถังน้ำ
หลิงหลานรู้สึกเหมือนกำลังแช่น้ำพุร้อน ความอุ่นร้อนสบายเอามากๆ หลังจากนั้นเธอก็รู้สึกว่ามีความร้อนสายหนึ่งไหลทะลุจากผิวหนังของร่างกายเข้าไปที่ข้างใน ความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดได้ยากมากโจมตีเข้าที่หัวใจ เหมือนเจ็บแต่ไม่เจ็บ เหมือนคันแต่ไม่คัน หลิงหลานที่ไม่หวาดกลัวต่อความเจ็บปวดก็อดส่งเสียงครวญครางขึ้นมาไม่ได้
หลานลั่วเฟิ่งเห็นแบบนี้ก็เครียดมากและรีบมองไปที่หลิงหนานอี ไม่รู้ว่าสถานการณ์ของหลิงหลานในตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง
หลิงหนานอีเอ่ยปลอบใจว่า “คุณนาย เหตุการณ์แบบนี้เป็นเรื่องปกติมาก คุณชายน้อยไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ”
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน หลิงหลานปรับตัวให้เข้ากับความรู้สึกประหลาดแบบนี้ได้แล้ว จากนั้นความเจ็บปวดก็เริ่มรุนแรงขึ้น สุดท้ายเธอก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงราวกับเซลล์ทั่วทั้งร่างกายฉีกขาดเหมือนกับในชาติที่แล้ว...
อย่างไรก็ตาม ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแบบนี้กลับทำให้หลิงหลานรู้สึกสงบ เธอย่อมทนต่อสิ่งที่ซึมลึกถึงไขกระดูกมายี่สิบสี่ปีได้อยู่แล้ว
“เอ๋? มีของสิ่งนี้ได้อย่างไร” หลิงหลานได้ยินเสียงร้องตกใจของเสี่ยวซื่อในสมอง
“ทำไมเหรอ” ถึงแม้ว่าจะทนไหว แต่มีคนมาคุยเป็นเพื่อนได้ก็ยิ่งเมินความเจ็บปวดอย่างรุนแรงบนร่างกายได้ง่ายขึ้น นี่เป็นประสบการณ์ที่หลิงหลานได้รับในชาติก่อน เธอยินดีคุยกับเสี่ยวซื่อไปเรื่อยๆ
“พลังงานที่ประหลาดมาก สามารถเพิ่มความทนทานและกระตุ้นการทำงานของเซลล์ร่างกายได้” เสี่ยวซื่อสงสัยมากๆ ว่าน้ำยาในถังนี้ปรุงมาได้อย่างไร คลังข้อมูลของเขาก็ไม่มีข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับของประเภทนี้เลย
“น่าจะเป็นสูตรลับที่สืบทอดกันมาของตระกูลหลิง หลอมร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้น” หลิงหลานกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลย ถึงตระกูลหลิงจะเล็กและอ่อนแออย่างไร ก็เป็นตระกูลเก่าแก่ที่สืบทอดกันมาหลายพันปี และหลิงเซี่ยวก็เป็นทายาทของตระกูลหลัก การที่มีสูตรลับแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
“นายท่าน โลกนี้มหัศจรรย์จริงๆ สวรรค์ ฉันค้นพบอะไรเนี่ย น้ำยาพวกนี้ใช้พืชเก้าสิบหกเปอร์เซ็นต์ต้มออกมา...” เสี่ยวซื่ออุทานด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าน้ำยาที่วิเศษขนาดนี้จะไม่มีเงาของเทคโนโลยีชั้นสูงสักนิดเลย นี่เป็นโลกมหัศจรรย์จริงๆ
หลิงหลานเหงื่อแตกทันที ถ้าหากยาจีนไม่ใช้สมุนไพรต้ม เช่นนั้นมันยังเป็นยาสมุนไพรจีนเหรอ
“แล้วสี่เปอร์เซ็นต์คืออะไร ทำไมส่วนประกอบของน้ำยาดูคุ้นๆ อยู่บ้างนะ...พิษ? หืม น่าจะเป็นพิษงูชนิดหนึ่ง นี่คืออะไรน่ะ แมงป่อง? ตะ ตะขาบ แล้วก็...แมงมุม!” เสียงของเสี่ยวซื่อสูงขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็กลายเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ช่วยไม่ได้ เวลาหนึ่งปีกว่าทำให้เสี่ยวซื่อเรียนรู้ประเภทของสิ่งมีชีวิตในสังคมมนุษย์ อย่างอื่นก็โอเคหมดอยู่หรอกนะ แต่ว่ามันรับแมลงหลายขาไม่ไหวจริงๆ สำหรับความคิดด้านสุนทรียะของเขา นั่นเป็นสิ่งที่อัปลักษณ์จนถึงขั้นทำลายล้างโลกนี้ให้ย่อยยับได้จริงๆ
หลิงหลานไม่สนใจสภาพเสียสติชักกระตุกเป็นระยะๆ ของเสี่ยวซื่อ เธอถอนหายใจลึกๆ เธอเองก็ได้รับการเปลี่ยนเส้นเอ็นล้างไขกระดูกเหมือนกับตัวละครหลักในนิยายได้เช่นกัน
อืม ข้ามเวลามาอนาคตก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ดัชนีทองคำ[footnoteRef:2]ของท่านเทพแห่งการทะลุมิติยังคงยอดเยี่ยมมาก [2: ดัชนีทองคำ หมายถึง สูตรโกงของพวกตัวเอกในนิยาย]


ตอนที่ 25 เพื่อนกลุ่มเดียวกัน
หลิงหลานอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ “นายรู้ได้ไง” ควรทราบว่าผลการสอบของเด็กทุกคนมีแค่ผู้คุมสอบเท่านั้นที่จะรู้ได้ และผู้คุมสอบแต่ละคนต่างก็ถูกย้ายมากจากเขตกองทัพต่างๆ รู้หลักการเก็บงำความลับและปากแข็งมาก
ฉีหลงพูดด้วยความเขินอายว่า “ความจริงแล้วตอนที่ฉันเข้าไปสอบ ผู้คุมสอบทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่ บอกว่านายเป็นอัจฉริยะที่ยากจะพบเจอ พละกำลังของนายต้องได้รับคำอวยพรจากสวรรค์แน่นอน ฉันคิดว่าผู้คุมสอบพูดแบบนี้ พละกำลังของนายต้องแข็งแกร่งมากแน่นอน”
เอาเถอะ เป็นผู้คุมสอบที่ตื่นเต้นจนพูดโพล่งออกมานิดหน่อยโดยไม่ระมัดระวัง แต่เด็กที่ดูเหมือนเรื่อยๆ เอื่อยๆ คนนี้กลับไม่ใช่คนที่ไม่มีไหวพริบ เขาคว้าจุดสำคัญได้ทันที
“ใช่แล้ว นายชื่ออะไรน่ะ ฉันชื่อฉีหลง เขาชื่อหานจี้จวิน เขาเติบโตมาด้วยกันกับฉัน เป็นเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดของฉัน” ฉีหลงไม่มีความรู้สึกเป็นคนแปลกหน้าในตอนที่เจอหน้ากันครั้งแรกเลยสักนิดเดียว เขาชี้ไปยังเด็กชายที่อยู่ข้างกายสาวน้อยร่างอวบด้วยความร่าเริงและแนะนำให้กับเธอ ในสีหน้าของเขาดูมีความโอ้อวดภาคภูมิใจ ทำให้หลิงหลานต้องจ้องมองเด็กชายที่ทำให้ฉีหลงรู้สึกภาคภูมิใจอย่างลึกซึ้งด้วยความสงสัยใคร่รู้
เด็กชายผงกศีรษะให้เธอน้อยๆ ด้วยสีหน้าที่สุขุมมาก เขาไม่พูดจา ทว่าสายตากลับจ้องสำรวจโดยไม่อาจปิดบังเอาไว้ได้ แน่นอนว่านี่เป็นเพราะอายุของเขายังน้อย บางทีถ้าเกิดเขาโตขึ้นมาหน่อยก็อาจจะปกปิดได้มากยิ่งขึ้น
อย่างไรก็ตาม แววตาที่อีกฝ่ายจ้องสำรวจมาไม่ได้ทำให้หลิงหลานรู้สึกไม่ชอบใจ เนื่องจากหลิงหลานรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีเจตนาร้ายอะไร เพียงแต่กำลังตัดสินว่าหลิงหลานคู่ควรให้ฉีหลงที่เป็นเพื่อนสนิทคบหาหรือเปล่า ท่าทีพะวักพะวงนี้ทำให้หลิงหลานรับรู้ถึงมิตรภาพอันแน่นแฟ้นของคนทั้งสองดี
หลิงหลานมองฉีหลงที่กำลังยิ้มอย่างเริงร่าอยู่ด้านข้าง เธอนึกถึงนิยายที่เมื่อก่อนเคยอ่าน คนโง่ทุกคนต่างก็มีเพื่อนสนิทเพศเดียวกันที่เชี่ยวชาญด้านการคำนวนอยู่ข้างกายจริงๆ ด้วย ตอนนี้มองเห็นมิตรภาพระหว่างผู้ชายของเด็กหนุ่มสองคนได้อย่างชัดเจนเลย...พระเจ้าช่างยุติธรรมจริงๆ
หลิงหลานรู้สึกประทับใจฉีหลงกับหานจี้จวินมากขึ้น ท่าทีของเธอก็ดูอ่อนโยนมากเช่นกัน เธอกล่าวทักทายกับหานจี้จวินอย่างเป็นมิตรว่า “สวัสดี ฉันชื่อหลิงหลาน ยินดีที่ได้รู้จักนายนะ”
“หลิงหลาน เธอคือน้องสาวฝั่งพ่อของจี้จวิน ชื่อหานซู่หย่า เธอชอบตามมาเล่นกับพวกเราตลอด อย่าลดตัวไปทะเลาะกับเด็กเลยนะ” ฉีหลงไม่รอให้หานจี้จวินตอบก็พูดต่อและชี้ไปที่สาวน้อยร่างอวบ
เวลานี้เขาไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าเนื่องจากคำพูดประโยคนี้ของเขาทำให้สาวน้อยจ้ำม่ำแยกเขี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ทำเอาหานจี้จวินต้องส่งสายตาจนใจและปวดหัวให้กับหลิงหลาน ดูท่าเขาต้องเปลืองความคิดไม่น้อยเพื่อประสานความสัมพันธ์ระหว่างน้องสาวฝั่งพ่อกับเพื่อนสนิทของตัวเอง
หลิงหลานอมยิ้มไม่พูดจา เธอไม่ได้ตอบคำพูดของฉีหลงเลยสักนิด นี่ทำให้สาวน้อยอ้วนท้วนที่กำลังโกรธเกรี้ยวรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยที่สุดเด็กชายคนนี้ก็รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ไม่ได้ทำให้คนรู้สึกเกลียดขนาดนั้น อารมณ์ของเด็กสาวแปรปรวนตลอด นี่ไม่เกี่ยวข้องกับปัญหาเรื่องอายุหรอกนะ
เด็กน้อยหลายคนคุยกันราวกับผู้ใหญ่ตัวเล็กๆ แต่ยังไม่ทันได้คุยกันหลายประโยค ก็ได้ยินเสียงเด็กที่อยู่ด้านข้างตะโกนว่า “การสอบจะเริ่มแล้ว”
ที่แท้ผู้คุมสอบที่รับหน้าที่ทดสอบก็ปรากฏตัวขึ้นบนสนามกีฬาขนาดใหญ่แล้ว เจ้าหน้าที่เริ่มแบ่งกลุ่มให้กับเด็กๆ เหล่านี้
อันที่จริงการแบ่งกลุ่มนั้นเรียบง่ายมาก ทุกๆ สิบหมายเลขก็คือหนึ่งกลุ่ม หลิงหลานมองหมายเลขเข้าสอบของตัวเอง หมายเลข 7253 แล้วก็มองของพวกฉีหลง หน้าผากของเธอเต็มไปด้วยขีดดำทันที แม่งเอ๊ย นี่มันบังเอิญมากเกินไปแล้ว ไม่นึกเลยว่าหมายเลขของพวกเขาจะอยู่ด้านหลังเธอ 7254 7255 7256...
หลิงหลานเมินความตื่นเต้นของฉีหลง การตกตะลึงของหานจี้จวินและความไม่พอใจนิดหน่อยของหานซู่หย่าไป เธอแหงนหน้ามองฟ้าด้วยความจนปัญญา มุมปากอดบิดเบี้ยวไม่ได้ นี่ก็คือกฎของการข้ามมิติใช่ไหม คนที่มีความเกี่ยวข้องกับเธอจะมารวมกลุ่มกับเธอเอง? ยกตัวอย่างเช่น ฉีหลงที่ส่งตัวเองมาถึงหน้าประตู
นอกจากพวกเขาสี่คนแล้ว อีกหกคนที่อยู่กลุ่มหมายเลขเดียวกันก็มารวมตัวที่ข้างกายพวกเขา ไม่มีทางเลือก ใครใช้ให้พวกเขาเป็นกลุ่มที่มีคนเยอะล่ะ คนที่อยู่กระจัดกระจายย่อมต้องเสาะหากลุ่มที่คนมารวมกันเยอะโดยอัตโนมัติ
เพื่อนใหม่ห้าคนประกอบด้วยผู้ชายห้าคนและผู้หญิงหนึ่งคน ในนั้นยังมีชายหญิงคู่หนึ่งที่หน้าตาเหมือนกันสุดขีด น่าจะเป็นฝาแฝดคู่มังกรหงส์[footnoteRef:1]” [1: ฝาแฝดคู่มังกรหงส์ ฝาแฝดชายหญิง]
ถึงแม้ว่ายุคนี้จะมีคนที่หน้าตาอัปลักษณ์ไม่กี่คน แต่ว่าฝาแฝดชายหญิงคู่นั้นหน้าตางดงามมากเป็นพิเศษ พวกเขาเหมือนกับตุ๊กตาหยกที่ดูแวววาวบริสุทธิ์ เด็กชายดูหยิ่งทระนงมั่นใจในตัวเอง ส่วนเด็กหญิงก็เขินอายน่ารัก ดวงหน้าคล้ายคลึงกันทว่าอารมณ์ที่แสดงออกมาดูแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง นี่ทำให้หลิงหลานอดจ้องมองอยู่สักพักด้วยความสงสัยไม่ได้
บางทีสายตาของหลิงหลานอาจจะดูกระตือรือร้นอยู่บ้าง ฝาแฝดมังกรหงส์คู่นั้นถึงสัมผัสได้เล็กน้อย เด็กหญิงที่เหมือนกับองค์หญิงน้อยก็ยิ้มอย่างขวยเขินมาให้เธอ ทำให้หลิงหลานยิ้มกลับโดยอัตโนมัติ เด็กชายเห็นฉากนี้ก็จ้องเธอด้วยความเดือดดาล ราวกับกำลังเตือนเธอว่าเขาไม่อนุญาตให้ล่อลวงน้องสาวเขา
หลิงหลานถูจมูกด้วยความจนใจ ได้ ยิ้มทีเดียวก็ถูกมองว่าเป็นเด็กบ้ากามไปแล้ว ความคิดจะปกป้องน้องสาวของเด็กชายคนนี้หนักมากเกินไปแล้ว แต่ว่าอายุเท่านี้ก็คิดจะปกป้องน้องสาวจากพวกบ้ากาม มันไม่ได้แก่แดดเกินไปหน่อยเหรอ
ฉีหลงเห็นสายตาจ้องเขม็งของอีกฝ่ายก็จ้องกลับไปด้วยความไม่ยอมแพ้ ปากก็ไม่ลืมพูดปลอบใจหลิงหลานว่า “หลิงหลาน ไม่เป็นไร ลั่วล่างก็เป็นคนนิสัยแบบนี้แหละ เขาเห็นน้องสาวสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด”
ดูเหมือนว่าฝาแฝดมังกรหงส์คู่นั้นก็เป็นคนรู้จักมักคุ้นของฉีหลงเช่นกัน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สามารถเรียกชื่อของอีกฝ่ายได้ทันที
หลิงหลานกล่าวด้วยความจนใจว่า “ที่แท้ก็เป็นซิสค่อน[footnoteRef:2]!” [2: ซิสค่อน มาจากคำว่า Sister complex หมายถึงอาการบ้าน้องสาวหรือพี่สาว ]
“ซิสค่อน?!” ฉีหลงได้ยินคำพูดนี้ก็อึ้งไป หลังจากนั้นเขาก็หัวเราะพรืดและระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “หลิงหลาน นายมันอัจฉริยะมากๆ พูดออกมาได้ตรงเผงขนาดนี้ได้ยังไง ซิสค่อน...ทำไมฉันไม่เคยนึกถึงคำศัพท์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้นะ”
ปฏิกิริยาตอบกลับที่ดูเกินจริงของฉีหลงทำให้หลิงหลานตะลึงงัน ควรทราบว่าคำว่าซิสค่อนเป็นคำที่ถูกใช้จนเปื่อยในโลกเดิมของหลิงหลาน แทบจะไม่มีใครไม่รู้จัก ไม่นึกเลยว่ายุคนี้จะไม่มี...
หลินหลานใจกระตุก หรือว่าภัยพิบัติและความไม่สงบหลายครั้งในหนึ่งหมื่นปีมานี้ทำให้วัฒนธรรมที่สืบทอดกันมาถูกตัดขาดไปแล้ว? ถ้าอย่างนั้นพวกหนังสือที่เสี่ยวซื่อเก็บไว้ก็อาจจะนำทองคำถังแรกมาให้พวกเขาก็ได้...
ปฏิกิริยาตอบสนองที่ดูประหลาดของฉีหลงทำให้เด็กคนอื่นๆ ต่างสงสัย และรีบสอบถามเขาเบาๆ หลังจากนั้นคำว่าซิสค่อนก็แพร่กระจายในหมู่เด็ก นอกจากฝาแฝดมังกรหงส์คู่นั้นแล้ว เด็กกลุ่มนี้ต่างรู้กันหมดและปิดปากลอบหัวเราะ
ท่าทางการแอบหัวเราะของพวกเขาก็เป็นการบอกอย่างชัดเจน ลั่วล่างที่เป็นเด็กแฝดชายแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นไม่ได้แล้ว ใบหน้าเขาดำทะมึนขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็อดทนไม่ไหวเดินเข้ามาถามหลิงหลานตรงๆ ว่า “เฮ้ นายพูดจาอะไรแย่ๆ ให้เรา”
หลิงหลานชี้มาที่ตัวเองด้วยใบหน้าใสซื่อ “ฉัน? พูดจาแย่ๆ ให้นาย? ฉันจะพูดจาแย่ๆ ให้นายทำไม” คนที่แอบหัวเราะก็ไม่ใช่เธอด้วย ต่อให้หาคนเล่นงานก็ต้องไปหาฉีหลงสิ ถ้าไม่ใช่เพราะปากสว่างของเขา จะทำให้เด็กทุกคนที่อยู่ข้างๆ รู้เรื่องนี้และแอบหัวเราะใส่เขาได้อย่างไร
“ถ้างั้นทำไมพวกเขาถึงหัวเราะฉัน” ลั่วล่างกล่าวโทษด้วยความโมโห เขาเห็นชัดเจนว่าเพราะคำพูดบางอย่างของหลิงหลานทำให้พวกฉีหลงเริ่มหัวเราะใส่เขา
การกล่าวโทษนี้ทำให้หลิงหลานค่อนข้างไร้เรี่ยวแรง “นายเป็นโรคหลงผิดคิดว่าถูกทำร้ายเหรอ”
“โรคหลงผิดคิดว่าถูกทำร้าย...” พรืด เสียงลอบหัวเราะหลายเสียงระเบิดขึ้นมาจากด้านข้างอีกครั้ง ตั้งแต่ที่ลั่วล่างมาหาหลิงหลาน พวกเพื่อนๆ ต่างให้ความสนใจมาที่ตัวพวกเขา หลังจากนั้นก็ได้ยินคำพูดที่น่าสนใจอีกตามที่คาดไว้จริงๆ พวกเขาพบว่าเด็กที่ดูอ่อนแอเล็กน้อยตรงหน้าพวกเขาเป็นคนที่รู้จักใช้คำมาก สามารถใช้คำที่พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ว่าพูดได้ตรงใจความสำคัญขนาดนั้น ทำให้พวกเขาหัวเราะไม่หยุด ให้ตายสิ เขามีพรสวรรค์มากเกินไปจริงๆ
ฉีหลงเป็นคนที่หัวเราะหนักมากที่สุด แม้กระทั้งหานจี้จวินที่เดิมทีสุขุมก็ควบคุมมุมปากไม่ให้เผยอยิ้มออกมาไม่ได้ ทำให้กลับไปสู่สถานะเด็กน้อยของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
พวกเขาไม่หัวเราะก็ยังดี แต่เมื่อหัวเราะขึ้นมาแล้ว ลั่วล่างก็ยิ่งโกรธ ชี้ไปที่พวกเขาขณะที่โกรธจนพูดไม่ออก หลิงหลานครุ่นคิดอย่างไร้ยางอายว่า เด็กนี่จะโกรธจนเป็นลมไปหรือเปล่า


ตอนที่ 21 ความลึกลับของเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกาย!
การเจริญอาหารเหมือนเช่นเคยของหลิงหลานทำให้หลานลั่วเฟิ่งที่อยู่ข้างกายเธอรู้สึกสับสนขึ้นมาอีกครั้ง ลูกทานอาหารได้คือมีบุญวาสนา แต่ทานเยอะขนาดนี้ จะไม่มีปัญหาจริงๆ เหรอ
หลิงฉินและหลิงหนานอีที่คุ้มกันอยู่ด้านข้างก็รู้สึกสับสนมากเช่นเดียวกัน การเจริญอาหารของหลิงหลานย่อมอยู่ในระดับน่ากลัว ต่อให้รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นเพราะร่างกายต้องการพลังงานถึงได้เจริญอาหารมากขนาดนี้ แต่ปริมาณอาหารนี้ก็มากเกินไปหน่อยจริงๆ
พวกเขามองไปที่ร่างกายเล็กๆ ของหลิงหลานด้วยความระมัดระวัง และทำได้แค่ส่ายหน้าถอนหายใจเท่านั้น พวกเขาไม่เข้าใจ หรือว่ากระเพาะของคุณชายน้อยของพวกเขาจะมาจากมิติแปลกแยก?
เวลาพิสูจน์แล้วว่าความกังวลของหลิงหลานเป็นเรื่องไม่จำเป็น ถึงแม้ว่าเธอจะทานเยอะ แต่ร่างกายของเธอนอกจากจะสูงขึ้นนิดหน่อยแล้ว ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรอย่างอื่นอีก ยกตัวอย่างเช่น พวกความกว้าง ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังแตกต่างจากเด็กคนอื่นที่ได้รับยากระตุ้นยีน ไม่ได้แข็งแรงทรงพลังขนาดนั้น หากแต่ดูบอบบางอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด
ตั้งแต่นั้นมาหลานลั่วเฟิ่งก็ไม่มีความคิดให้หลิงหลานควบคุมอาหารอีกเลย ทานเยอะขนาดนั้นก็ยังผอมบาง ถ้าหากอดอาหารอีก ลูกน้อยของเธอไม่กลายเป็นถั่วงอกเลยเหรอ ถึงอย่างไรตระกูลหลิงก็ไม่ได้ขาดแคลนอาหาร
ดังนั้นก็เลยไม่มีคนวุ่นวายกับปริมาณอาหารของหลิงหลานอีก สุดท้ายถ้าหากหลิงหลานทานพวกสเต๊กข้าวผัดน้อยลงละก็ ตระกูลหลิงก็จะตกอยู่ในความอลหม่านทั้งตระกูล ความอยากอาหารของคุณชายลดลง หรือว่าป่วย...แค่ก ความเคยชินน่ากลัวมากจริงๆ
ความจริงแล้วหลิงหลานเองก็งุนงงกับสภาพแบบนี้ของตัวเองมากเช่นกัน เธอแอบไปหาเสี่ยวซื่อและให้เขาตรวจสอบสาเหตุ
เสี่ยวซื่อยอดเยี่ยมมาก ไม่นานเขาก็หาคำตอบได้
ที่แท้สาเหตุที่หลิงหลานดูไม่แข็งแรงเป็นเพราะว่า ความแข็งแกร่งที่อยู่ในสายตาของทุกคนคือ ผลจากการที่สารเจือปนแข็งตัวสะสมอยู่ในร่างกายเด็ก แน่นอนว่าผลลัพธ์นี้ไม่สามารถพูดได้ว่าเป็นเรื่องแย่ทั้งหมด ข้อดีคือ ตัวตนของมันจะเพิ่มระดับความแข็งแกร่งของร่างกายเด็กโดยทางอ้อม สามารถต้านทานการโจมตีของพลังในระดับหนึ่ง แต่ข้อเสียก็คือ มันจะลดระดับความยืดหยุ่นของร่างกายเด็ก ทำให้ความทนทานด้อยลง
แต่ยาที่หลิงหลานดูดซับไม่มีสารเจือปนใดๆ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีสารเจือปนสะสมอยู่ในร่างกายและก่อเป็นความแข็งแกร่งที่รูปลักษณ์ภายนอก
นอกจากนี้หลิงหลานก็มีความอยากอาหารปริมาณมาก นี่เกี่ยวข้องกับทักษะทางกายภาพระดับสูงที่หลิงหลานฝึกฝนในมิติการเรียนรู้ การฝึกฝนทักษะทางกายภาพจะใช้พลังงานของร่างกายเยอะมาก หลิงหลานจำเป็นต้องอาศัยความพยายามในการกินเพื่อที่จะเติมเต็มพลังงานที่ร่างกายต้องการ นี่ยังมีผลงานส่วนหนึ่งจากการแช่น้ำยาสูตรลับของตระกูลหลิงด้วย มันเพิ่มความจุของร่างกายหลิงหลานในการดูดซับพลังงาน...เดิมทีเธอต้องการพลังงานแค่ข้าวหนึ่งชามเท่านั้น แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นข้าวสองชาม
แน่นอนว่ายิ่งร่างกายกักเก็บพลังงานมาก ก็หมายความว่าพลังของหลิงหลานก็ยิ่งแข็งแกร่ง สรุปคือสำหรับหลิงหลานแล้ว มันเป็นเรื่องดีมาก
ส่วนเรื่องเพราะอะไรหลิงหลานถึงได้ดูเข้าใจผิดว่าอ่อนแอบอบบาง...เสี่ยวซื่อก็ไม่แน่ใจอยู่บ้าง เขาค้นหาอยู่นานมาก สุดท้ายก็ตระหนักอะไรบางอย่างได้รางๆ เขาคาดว่าเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายที่หลิงหลานเรียนรู้ในชาติก่อนก็คือตัวการ
เมื่อหลิงหลานได้ยินคำตอบที่เสี่ยวซื่อให้มาก็วางใจ ขอเพียงไม่มีอันตรายอะไร อีกทั้งยังได้ลาภปาก หลิงหลานก็ไม่สนใจว่าตัวเองจะกลายเป็นราชาพุงโต
อย่างไรก็ตาม หลิงหลานใช้ชีวิตกินๆ นอนๆ อย่างมีความสุขได้ไม่นานเท่าไร มารดารีบก็ปล่อยให้เธอถูกพ่อบ้านหลิงฉินฝึกสอนอย่างไร้ความปราณี เธออายุครบห้าขวบก็ต้องเริ่มเรียนรู้ทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่สืบทอดกันมาในตระกูลหลิง
วันแรก หลิงหลานก็ได้ลิ้มรสความขมขื่นว่าอนาคตอยู่ยากแล้ว ทักษะการต่อสู้มือเปล่าของตระกูลหลิงเอนเอียงไปทางการฝึกฝนจนเชี่ยวชาญ ดังนั้นมันไม่มีสิ่งที่เรียกว่าทางลัด ได้แต่อาศัยการฝึกฝนอย่างยากลำบากเพื่อเลื่อนขั้น ยกตัวอย่างเช่น ต้องต่อยกี่ครั้ง เตะกี่ครั้ง ถ้ายังไม่ถึงจำนวนที่กำหนดก็ไม่อนุญาตให้พักผ่อน
เมื่อหลิงหลานเตะครั้งสุดท้ายเสร็จ เธอก็ล้มลงไปกับพื้นไม่ขยับเขยื้อน ทำให้หลิงหนานอีที่คุ้มกันอยู่ด้านข้างอุ้มเธอขึ้นมาด้วยความปวดใจและส่งเธอเข้าไปในห้องลับเพื่อแช่น้ำยา ผ่อนคลายร่างกายของหลิงหลานที่ถูกบีบคั้นถึงขีดสุด
เมื่อหลิงหลานเข้าไปใปแช่น้ำยาก็รู้ว่ายาที่อาบวันนี้ไม่เหมือนกับที่ผ่านมาอยู่บ้าง มันไม่มีความรู้สึกเจ็บ มีเพียงความรู้สึกร้อนผะผ่าวที่ชาแปลบๆ ความรู้สึกสบายทำให้เธอเกือบจะหลับไป
เวลานี้เองเสี่ยวซื่อก็เอ่ยปากกล่าวด้วยความดูถูกว่า “ทักษะการต่อสู้มือเปล่านี้ดีกว่าของที่อยู่ในมิติการเรียนรู้ที่ไหนกัน มันสร้างความเสียหายที่แฝงเร้นในร่างกายง่ายมากๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขามีการแช่น้ำยาพวกนี้ เด็กเกิดมาได้เท่าไรก็ถูกทำลายทิ้งได้เท่านั้น”
หลิงหลานเอ่ยด้วยรอยยิ้มขื่น “ไม่ฝึกไม่ได้จริงๆ นี่นา ฉันยังจะทำอะไรได้อีก ทำได้ก็แค่ฝึกฝนต่อไปเท่านั้น ฉันเห็นท่าทีผิดหวังของผู้ใหญ่ทั้งสองคนไม่ได้” ชาติก่อนหลิงหลานเห็นสีหน้าผิดหวังของบิดามารดาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะอาการป่วยของเธอมากไปแล้ว ดังนั้นทุกครั้งที่เธอเหนื่อยสุดขีด ความผิดหวังที่อยู่ในสายตาของหลิงฉินและหลิงหนานอีทำให้เธอเปลี่ยนความคิดที่อยากจะล้มเลิก เธอต้องฮึกเหิมต่อไป ยืนหยัดต่อไป
เธอเป็นคนชอบทำร้ายตัวเองจริงๆ! หลิงหลานรู้ว่านี่ถือเป็นหนึ่งในจิตใจชั่วร้ายของเธอ ประสบการณ์ในชาติก่อนสะท้อนให้เห็นถึงการตัดสินใจและการกระทำของเธอในวันนี้
หลังจากที่แช่น้ำยาเสร็จแล้ว เสี่ยวซื่อก็พบว่าบาดแผลบนร่างกายของหลิงหลานไม่ได้ถูกน้ำยาฟื้นฟูทั้งหมด ถึงแม้ตอนนี้ดูเหมือนปัญหาจะไม่ใหญ่ แต่ผ่านไปหลายปีมันจะต้องทิ้งความเสียหายที่แฝงเร้นให้กับร่างกายแน่นอน
เสี่ยวซื่อยังอยากให้หลิงหลานหาโอกาสข้ามการฝึกฝนของวันพรุ่งนี้ เช้าวันที่สองเขาก็งุนงงพบว่าบาดแผลของหลิงหลานที่เดิมทียังคงหลงเหลืออยู่เล็กน้อยได้อันตรธานหายไปโดยไร้ร่องรอยแล้ว ถึงขนาดที่สภาพร่างกายของเธอยังดีกว่าเมื่อวาน
เสี่ยวซื่อตะลึงงัน รีบสอบถามหลิงหลานว่าเมื่อคืนทำอะไรลงไป
หลิงหลานทำหน้าเหลอหลา คล้ายกับไม่เข้าใจว่าเสี่ยวซื่อต้องการถามอะไรกันแน่
เสี่ยวซื่อร้อนใจจะให้หลิงหลานอธิบายว่าเมื่อคืนนอกจากเธอจะนอนหลับแล้ว ยังทำเรื่องอะไรอีก
นี่เป็นเรื่องที่สำคัญพอสมควรนะ ถ้าหากสามารถเข้าใจสาเหตุได้ มันก็จะเป็นการค้นพบสิ่งใหม่ ควรทราบว่าต่อให้อยู่ในโลกเทคโนโลยีชั้นสูงของเขา คิดอยากจะฟื้นฟูบาดแผลบนร่างกายโดยสมบูรณ์ จะอาศัยแค่น้ำยาฟื้นฟูเพียงอย่างเดียวไม่ได้ มันจำเป็นต้องพึ่งพาการยืมพลังส่วนอื่นมาทดแทนถึงจะทำสำเร็จ ยกตัวอย่างเช่น ยืมพลังชีวิต ยืมพลังงานของร่างกาย ถึงแม้ว่าการยืมพลังพวกนี้จะไม่มีปัญหาในระยะเวลาใกล้ๆ แต่อนาคตมันจะนำปัญหาแอบแฝงมาให้อย่างไร้ที่สิ้นสุด
แต่สถานการณ์ของหลิงหลานแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เธอฟื้นฟูกลับคืนมาได้โดยสมบูรณ์ แต่พลังชีวิตไม่ได้ลดลง หากแต่ยังเพิ่มขึ้นมาก พลังงานที่แฝงอยู่ในร่างกายเยอะขึ้นกว่าแต่ก่อน ทุกอย่างนี้พิสูจน์ได้ว่าหลิงหลานฟื้นฟูบาดแผลของเธอโดยที่ไม่ได้อาศัยการยืมพลังงานเป็นการแลกเปลี่ยน
หลิงหลานใคร่ครวญอย่างจริงจังมาก ก่อนจะบอกเสี่ยวซื่อด้วยความไม่มั่นใจว่าดูเหมือนเธอจะฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายก่อนนอน
พอเสี่ยวซื่อได้ยินคำตอบของหลิงหลาน ก็ให้หลิงหลานทำการฝึกฝนของวันนี้ต่อโดยไม่ลังเล หลังจากนั้นตอนกลางคืนก็ให้เธอฝึกเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายอีก
ผลสุดท้ายก็เป็นเหมือนกับครั้งแรกตามที่คิดไว้จริงๆ ร่างกายฟื้นฟูคืนสู่สภาพที่ดีที่สุดอีกครั้ง เสี่ยวซื่อมองวิธีโคจรลมปราณบำรุงร่างกายด้วยความตื่นตะลึง ไม่คิดว่าดาวดึกดำบรรพ์ที่เพิ่งจะเห็นเทคโนโลยีนิดหน่อยจะมีของที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ เคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายได้หล่อเลี้ยงพลังงานของร่างกาย ไม่เพียงเท่านั้น มันยังนำพลังงานส่วนหนึ่งของร่างกายซึมซับเข้าไปที่เส้นทางโคจรของมัน และพลังงานพวกนี้ไม่สามารถตรวจสอบได้ด้วยวิธีการวิทยาศาสตร์
สาเหตุที่เสี่ยวซื่อมองเห็นได้เป็นเพราะหลิงหลานคือโฮสต์ของมันที่สามารถแบ่งปันจิตวิญญาณกับหลิงหลานได้ ทำให้เขา ‘มองเห็น’ ภาพการโคจรของลมปราณบำรุงร่างกายได้อย่างชัดเจน ไม่อย่างนั้นเกรงว่าเขาอาจจะไม่สามารถจินตนาการได้ว่าบนโลกนี้ยังมีวิชาลับแบบนี้อยู่ด้วย
เสี่ยวซื่อรู้สึกเสียใจเล็กน้อย ถ้ารู้แต่แรกว่าโลกดึกดำบรรพ์นั่นมีของมหัศจรรย์มากมายขนาดนี้ ตอนนั้นเขาน่าจะใส่ใจค้นหาเก็บรวบรวมให้มากๆ น่าเสียดายที่ทุกอย่างสายไปแล้ว...


ตอนที่ 22 ตัวเบาสบายไร้ภาระ!
เวลาหนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลิงหลานกำลังจะอายุหกขวบแล้ว หลิงหลานที่ก่อนหน้านี้รังเกียจมาตลอดว่าเวลาผ่านไปช้ามาก เวลานี้เธอเริ่มบ่นแล้วว่าเวลาเดินเร็วมากเกินไปแล้ว
ตั้งแต่ที่หลิงหลานเริ่มฝึกฝนทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่สืบทอดกันมาในตระกูลอย่างเป็นทางการเมื่อตอนอายุห้าขวบ เธอก็เริ่มฝึกฝนเก้าท่าหลอมร่างอย่างบ้าบิ่น หนึ่งปีมานี้สิ่งที่เธอได้รับจากการฝึกฝนยังมากกว่าช่วงเวลาสามปีครึ่งที่ผ่านมา ต้องรู้ว่าเธอทำสี่ท่าสำเร็จด้วยความยากลำบากก่อนอายุห้าขวบ แต่ว่าหนึ่งปีมานี้เธอฝึกสามท่าต่อมาได้สำเร็จ ควรทราบว่าเก้าท่าหลอมร่างยิ่งท่าด้านหลังก็ยิ่งฝึกยากขึ้น เวลาที่ใช้ก็ยิ่งมากขึ้น
น่าเสียดายที่หลิงหลานไม่ได้ผ่อนคลายเพราะเหตุนี้ ตรงกันข้ามแรงกดดันยิ่งหนักหน่วงขึ้น เนื่องจากระยะเวลาในการเรียนรู้เก้าท่าหลอมร่างที่มิติการเรียนรู้กำหนดไว้เหลือแค่ครึ่งปีเท่านั้น เมื่อเห็นเส้นตายกำลังจะมาถึง แม้กระทั่งท่าทีแปดเธอก็ยังฝึกไม่สำเร็จ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงท่าที่เก้าที่มีระดับความยากสูงสุดเลย
ดังนั้นเธอเลยแทบอยากจะใช้เวลาทุกวินาทีให้เป็นประโยชน์ แม้กระทั่งตอนทานข้าวก็ใช้ท่วงท่าต่อสู้ ยัดอาหารด้วยความเร็วราวกับสายลมหอบหนึ่ง ทำเอาหลานลั่วเฟิ่งจะเป็นบ้าและร้องไห้คร่ำครวญกับรูปภาพบิดาของหลิงหลาน คิดว่าตัวเองผิดต่อสามีมากเกินไป ลูกถูกเธออบรมสั่งสอนจนบิดเบี้ยวไปแล้ว ไม่มีสิ่งที่เรียกกว่ากิริยาท่าทางของคนในตระกูลใหญ่เลยสักนิดเดียว
ทว่าต่อให้เป็นแบบนี้ ช่วงเวลาเส้นตายยังคงมาตรงเวลา ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะฝึกท่าที่แปดสำเร็จแล้ว แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ฝึกท่าที่เก้าไม่สำเร็จสักที
หลิงหลานไม่อยากเผชิญหน้ากับอาจารย์หมายเลขหนึ่งจริงๆ น่าเสียดายที่มิติการเรียนรู้ไม่อนุญาตให้หลิงหลานหลบหนี เมื่อเวลานับถอยหลังถึงศูนย์ สติของหลิงหลานก็ถูกมิติการเรียนรู้ลากเข้าไป
เธอมาถึงมิติการเรียนรู้ทักษะทางกายภาพอีกครั้ง เมื่อเข้ามาก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศคล้ายกับเย็นยะเยือกมากกว่าแต่ก่อน และหมายเลขหนึ่งก็ยืนตัวตรงอยู่ด้านในเหมือนกับรอคอยมาเนิ่นนาน
หลิงหลานลูบแขนบรรเทาอาการขนลุกบนตัว เมื่อหลิงหลานเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่ทั่วทั้งร่างแผ่ไอเย็นแบบนี้ เธอก็ไม่สามารถรักษาความสงบนิ่งไว้ได้เลย
เวลานี้ไอยะเยือกบนตัวหมายเลขหนึ่งหนาวเหน็บมากกว่าตอนที่เจอหน้ากันเมื่อสองครั้งก่อน ถึงแม้ว่าดวงตาทั้งสองข้างของเขายังคงนิ่งเรียบเหมือนเก่า มองไม่เห็นอารมณ์ความรู้สึกเลยแม้แต่น้อย แต่หลิงหลานยังคงรับรู้อาการไม่พอใจสุดขีดของหมายเลขหนึ่งได้อย่างแม่นยำ
สวรรค์ หมายเลขหนึ่งต้องไม่พอใจกับการกระทำของเธอในครั้งนี้แน่นอน สัมผัสที่หกของหลิงหลานแข็งแกร่งมาก เธอรีบทำท่าจริงจังและเอ่ยด้วยความอ่อนน้อมว่า “อาจารย์หมายเลขหนึ่ง ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณผิดหวัง”
หมายเลขหนึ่งกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ไม่เป็นไร พวกเราแค่รับหน้าที่ชี้แนะเท่านั้น จะเห็นคุณค่าหรือไม่ ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับการเลือกของเธอเอง ไม่เกี่ยวกับพวกฉัน คำขอโทษนี้ เธอบอกผิดคนแล้ว”
ถึงแม้หมายเลขหนึ่งจะพูดด้วยท่าทีบ่งบอกว่ามันไม่เกี่ยวกับฉัน แต่หลิงหลานยังคงสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจอย่างแรงกล้าในคำพูดเขา
หลิงหลานน้ำตาร่วงแล้ว อาจารย์หมายเลขหนึ่งคะ คุณหมายความว่ายังไง อยากล้อเล่นยังไงกันแน่
ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะแขวะในใจ แต่ใบหน้าก็ไม่กล้าแสดงความไม่เคารพออกมาสักนิด และก็ไม่กล้าแก้ตัวอะไร เธอได้แต่ก้มศีรษะลงเท่านั้น
ว่ากันตามจริง หลิงหลานยังคงใจฝ่อ สามปีก่อนหน้านี้ เธอเสียเวลาไปมากมายโดยไม่ได้ฝึกฝนให้ดีจริงๆ แน่นอนว่าสาเหตุส่วนใหญ่คือพะว้าพะวงกับคนของตระกูลหลิงที่คอยเฝ้าดูแลเธออย่างไม่ขาดสาย ด้วยความที่เธอระมัดระวังตัวก็เลยได้แต่คว้าเวลาฝึกฝนในช่วงที่มารดาของเธอนอนหลับเท่านั้น ทุกวันฝึกได้มากสุดห้าถึงหกชั่วโมง ฉุดรั้งความก้าวหน้าในการเรียนของเธอให้ตกต่ำลงไปมาก ถึงแม้ว่าภายหลังจะได้รับอิสระเนื่องจากฝึกฝนทักษะทางกายภาพที่สืบทอดกันมาของตระกูลหลิง แต่ว่ามันก็ชดเชยเวลาที่เสียไปพวกนั้นให้กลับคืนมาไม่ได้แล้ว
“ฝึกฝนเก้าท่าหลอมร่างสำเร็จแปดท่าแรก ท่าทีเก้ามีความคืบหน้าอยู่ที่หกสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ภารกิจล้มเหลว บทลงโทษที่กำหนด: หนึ่ง หักคะแนนเกียรติยศสองร้อยแต้ม ถ้าหากคะแนนเกียรติยศไม่เพียงพอสามารถเลือกตัวเลือกอื่นได้ สอง บทลงโทษทางกาย ช็อตไฟฟ้าสองร้อยครั้ง! สาม ใช้คะแนนเกียรติยศแลกการเลื่อนเวลาที่กำหนด หากทำภารกิจไม่สำเร็จ บทลงโทษจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว โปรดทำการเลือก!”
ระบบของมิติการเรียนรู้ประกาศตัวเลือกบทลงโทษของหลิงหลานอย่างไร้อารมณ์ นี่ทำให้หลิงหลานทั้งตกใจทั้งยินดี เรื่องที่ตกใจคือ ระบบโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว ไม่เพียงแต่จะหักคะแนนเกียรติยศ มันยังมีบทลงโทษทางกายอีก ถ้าไม่ถึงช่วงเวลาสุดท้าย เธอก็ไม่คิดจะเลือกหรอก คะแนนเกียรติยศก็ล้ำค่ามากเกินไป เธอทิ้งไม่ลง แต่บทลงโทษทางกาย...แค่กๆ เธอไม่มีนิสัยชอบทำร้ายตัวเองนะ
เรื่องที่ดีใจก็คือ ระบบยังให้โอกาสชดเชย เพียงแต่ว่าหลิงหลานเห็นคำว่าบทลงโทษเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวที่ด้านหลัง หัวใจดวงน้อยๆ ก็เต้นกระหน่ำไม่หยุด ไอเย็นสายหนึ่งแผ่ขยายจากกระดูกสันหลังจนไปถึงยอดศีรษะ
เวลานี้เอง เสียงเย็นเยียบของหมายเลขหนึ่งก็ดังขึ้น “พูดมา เธอจะเลือกข้อไหน”
หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความระมัดระวังว่า “อาจารย์หมายเลขหนึ่งคะ ช่วยอธิบายตัวเลือกที่สามให้ฉันหน่อยได้หรือเปล่า” ถ้าหากเสียคะแนนเกียรติยศไม่เยอะ หลิงหลานก็อยากลองดูมากๆ
หมายเลขหนึ่งปรายตามองเธอแวบหนึ่งและแค่นเสียงเย็นกล่าวว่า “สามารถใช้คะแนนเกียรติยศสิบแต้มเพื่อแลกเวลาสามสิบวัน เธอสามารถฝึกฝนเก้าท่าหลอมร่างต่อไปในภายในสามสิบวัน ถ้าหากทำสำเร็จในเวลาที่กำหนด บทลงโทษก็จะถูกยกเลิก ถ้าหากทำไม่สำเร็จ บทลงโทษก็จะเพิ่มขึ้นเท่าตัว”
หลิงหลานดีอกดีใจ การสูญเสียคะแนนเกียรติยศสิบแต้มนี้เธอยังรับไหว เพียงแต่เธอต้องฝึกท่าที่เก้าซึ่งเป็นท่าสุดท้ายให้ได้ภายในสามสิบวัน เรื่องนี้ค่อนข้างยาก พูดตามตรง หลิงหลานไม่มั่นใจเลย เธอไม่แน่ใจว่าจะใช้เวลากี่วันถึงจะฝึกสำเร็จ บางทีอาจจะเป็นหนึ่งเดือน หรืออาจจะเป็นสองเดือนสามเดือน หรือว่าหนึ่งปีก็ยังทำไม่ได้ หลิงหลานยังจำคำพูดที่อาจารย์หมายเลขเก้าเคยบอกไว้ตอนที่สอนเธอฝึกฝนเก้าท่าหลอมร่าง การจะเชี่ยวชาญเข้าใจเก้าท่านี้อย่างทะลุปรุโปร่งจำเป็นต้องมีจังหวะและการตระหนักรับรู้ในระดับหนึ่ง ขาดไม่ได้สักอย่าง
ควรจะลองดูสักครั้งดีไหมนะ หลิงหลานลังเลมากๆ ทว่าสุดท้ายเธอก็ยังทิ้งคะแนนเกียรติยศที่ล้ำค่าพวกนั้นไม่ลง และก็ทำร้ายตัวเองอย่างโหดเหี้ยมไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงเลือกวิธีหักดิบเอาคะแนนเกียรติยศแลกกับเวลา
เมื่อหลิงหลานบอกตัวเลือกของเธอออกไป หลิงหลานก็สัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศของมิติการเรียนรู้อบอุ่นขึ้นมานิดหน่อย ไม่ได้หนาวขนาดนั้นแล้ว หมายเลขหนึ่งช่วยเธอเลือกข้อสามโดยไม่ลังเล ก่อนจะเตะเธอออกจากมิติการเรียนรู้ทักษะการต่อสู้มือเปล่าโดยไม่รอให้หลิงหลานสอบถามเรื่องราว
หลิงหลานจำได้เพียงสายตาเย็นยะเยือกที่หมายเลขหนึ่งจ้องมองเธอในตอนท้ายสุดนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความคุกคาม เตือนเธออย่างชัดเจนว่าภารกิจครั้งนี้จะต้องทำให้สำเร็จ
เมื่อหลิงหลานกลับมาถึงมิติแห่งจิตแล้ว เธอไม่ทันได้ทักทายเสี่ยวซื่อที่อยู่ตรงนั้นก็พุ่งกลับไปฝึกฝนอย่างหนักด้วยความเร็วจี๋
ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะไม่รู้ว่าสายตาที่เต็มไปด้วยความคุกคามในช่วงเวลาสุดท้ายของหมายเลขหนึ่งต้องการจะบอกอะไรกับเธอกันแน่ แต่ส่วนลึกของเธอรู้ดีว่า ถ้าหากฝึกฝนเก้าท่าหลอมร่างไม่สำเร็จละก็ เธอจะต้องตายอย่างน่าอนาถแน่นอน...
หลังจากนั้นในช่วงหนึ่งเดือนนี้หลิงหลานก็ฝึกฝนราวกับวัวเหลืองแก่[footnoteRef:1] ทุกวันเธอฝึกฝนจนสุดท้ายเหลือเรี่ยวแรงแค่หายใจเท่านั้นถึงค่อยกล้าหยุดมือ หลิงหลานก็ฝึกฝนท่าที่เก้าสำเร็จภายใต้วิธีการที่โหดร้ายกับตัวเองสุดขีดเช่นนี้เอง [1: วัวเหลืองแก่ เปรียบเหมือนคนที่ทำงานด้วยความมุมานะซื่อสัตย์]
เมื่อหลิงหลานเข้าไปในมิติการเรียนรู้ทักษะการต่อสู้มือเปล่าก็เห็นว่าเวลาเส้นตายเหลืออยู่ไม่กี่สิบวินาที เธอหลั่งเหงื่อเย็นๆ ทันที ความจริงแล้วช่วงเวลาสุดท้ายเธอก็ไม่รู้ว่าจะสำเร็จทันเวลาหรือเปล่า เพียงแต่เธอโคจรกำลังภายในตามจิตใต้สำนึกและควบคุมให้ตัวเองฝึกฝนเก้าท่าหลอมร่างซ้ำไปซ้ำมา
บางทีอาจเป็นเพราะปล่อยมือจากหม้อแตก[footnoteRef:2] ตอนที่หลิงหลานฝึกฝนจนท้ายที่สุดสติของเธอก็เลือนรางไปเล็กน้อย เธอรู้สึกได้แค่มีของบางอย่างที่ขวางกั้นในจิตใจถูกอะไรบางอย่างทุบแตกเป็นเสี่ยงๆ ร่างกายของเธอทำเก้าท่าหลอมร่างเองโดยไม่ได้ตั้งใจ ให้ร่างกายจดจำฝังลึกเก้าท่าหลอมร่างที่ฝึกฝนมาอย่างยากลำบากมากกว่าห้าปี [2: ปล่อยมือจากหม้อแตก หมายถึงไม่มีทางเลือกแล้ว ได้แต่เผชิญหน้ายอมรับชะตากรรม]
หลิงหลานจึงจัดการดาบแหลมคมที่แขวนอยู่เหนือหัวเธอเล่มนี้ได้เช่นนี้เอง ในที่สุดเธอก็กลับมาเริ่มต้นชีวิตแบบตัวเบาสบายไร้ภาระได้แล้ว


ตอนที่ 24 เด็กชายที่ดูสนิทชิดเชื้อ
หลิงหลานคิดว่าการสอบต่อไปยังคงมาแบบทีละอัน ไม่คาดคิดว่าพอมาถึงสถานที่แล้วเธอจะพบว่ามันแตกต่างจากที่เธอคิดเอาไว้
การสอบความอดทนและความเร็วจัดอยู่ในสถานที่เดียวกัน สถานที่แห่งนี้ก็คือสนามกีฬาขนาดใหญ่ของสถาบัน
เมื่อหลิงหลานกับหลิงฉินมาถึงที่นั่นและกำลังคิดจะเข้าไป หลิงฉินก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาการณ์อยู่หน้าประตูที่ติดตามมาด้วยขวางเอาไว้ และบอกให้รู้ว่าผู้ปกครองเข้าไปเป็นเพื่อนไม่ได้
เดิมทีหลิงหลานก็ไม่ต้องการการคุ้มกันของหลิงฉิน เพียงแต่เธอใจไม่แข็งพอที่จะปฏิเสธน้ำใจของคุณปู่พ่อบ้านที่จงรักภักดีต่อตระกูลหลิงมาทั้งชีวิต พอเห็นสายตากังวลใจของหลิงฉิน เธอก็รีบปลอบเขารอบหนึ่งถึงค่อยเอ่ยลาและเข้าไป การกระทำที่เอาใจใส่นี้ถูกเจ้าหน้าที่ที่ติดตามหลิงหลานสังเกตเห็น
“ไม่นึกว่าเธอจะรู้ว่าอะไรควรไม่ควรขนาดนี้...” เจ้าหน้าที่ที่พาหลิงหลานเดินเข้าไปข้างในกล่าวชมเชย เขาเห็นเด็กมากมายที่ร้องไห้โวยวาย เบื่อหน่าย และมีสีหน้าการกระทำต่างๆ ที่ดูอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไป หลิงหลานที่อยู่ในรูปแบบปลอบโยนราวกับผู้ใหญ่ตัวเล็กๆ แบบนี้ทำให้เขาประหลาดใจไม่หยุด
หลิงหลานยิ้มและไม่กล่าวอะไร จะพูดไม่ได้ว่า ฉันอายุสามสิบกว่าแล้ว ยังจะทำตัวเหมือนเด็กที่จากพ่อแม่ผู้ปกครองไม่ได้ด้วยเหรอ
บางทีสีหน้าสงบนิ่งและนิสัยที่ดีและใจเย็นของหลิงหลานอาจทำให้เจ้าหน้าที่ที่เข้าไปเป็นเพื่อนคนนี้รู้สึกดีมาก ดังนั้นเขาจึงชี้ไปที่เด็กบนสนามหญ้าผืนใหญ่ตรงหน้าและอธิบายว่า “ทางนั้นคือเด็กที่เตรียมตัวเข้ารับการสอบ เด็กทางด้านขวาสุดที่มีอยู่ค่อนข้างน้อยคือเด็กสามัญชน ตรงกลางคือเด็กที่มาจากครอบครัวในระบบกองทัพและรัฐบาล เด็กกลุ่มใหญ่สุดทางด้านซ้ายคือลูกหลานของตระกูลสูงศักดิ์”
หลิงหลานมองไปตามการชี้บอกของเขาและก็เห็นคนจำนวนไม่น้อยที่กระจุกรวมกันอยู่บนหญ้าฝั่งนั้นต่างก็เป็นเด็กที่เข้าเรียนในปีนี้
มีสถาบันลูกเสือที่คล้ายคลึงกันเช่นนี้อยู่บนดาวโดฮานับไม่ถ้วน อย่างไรก็ตาม สถาบันลูกเสือที่หลิงหลานจะเข้าเรียนแห่งนี้ก็คือสถาบันลูกเสือที่ดีที่สุดในโดฮา ไม่มีที่ไหนเทียบได้ เด็กที่มีคุณสมบัติเข้าสอบของโรงเรียนนี้นอกจากจะเป็นเด็กในตระกูลใหญ่ต่างๆ ที่เดิมทีครอบครองโควตาการสอบ รวมไปถึงพวกเด็กที่มาจากครอบครัวในระบบกองทัพและรัฐบาลแล้ว ยังมีเด็กที่ได้สืบทอดบำเหน็จความชอบเหมือนกับหลิงหลาน เด็กที่สืบทอดบำเหน็จความชอบอาจจะเป็นสามัญชน ตระกูลชั้นสูง และอาจจะมาจากครอบครัวในระบบกองทัพและรัฐบาล ดังนั้นจึงได้แบ่งเด็กออกเป็นสามกลุ่มบนสนามกีฬาอย่างคลุมเครือ
แน่นอนว่าเด็กที่สอบไม่ผ่านจะต้องกลับไปเรียนในสถาบันลูกเสือที่อยู่ใกล้บ้านตัวเองมากที่สุด นี่ก็คือเรื่องที่ช่วยไม่ได้ สถาบันศูนย์กลางลูกเสือของดาวโดฮาต้องการแค่นักเรียนที่ดีที่สุดเท่านั้น พวกเขายอมขาดคนดีกว่ารับคนด้อยคุณภาพ
อย่างไรก็ตาม เด็กที่สอบไม่ผ่านส่วนใหญ่เป็นเด็กสามัญชนที่มาจากการสืบทอดบำเหน็จความชอบ ทางสถาบันประกาศกับสาธารณะว่า คุณสมบัติร่างกายของเด็กเหล่านี้ไม่ถึงมาตรฐานการเข้าเรียนของสถาบัน ส่วนเรื่องจะมีเบื้องหลังอื่นหรือไม่ นั่นก็ไม่อาจรับรู้ได้
เนื่องจากสถาบันแห่งนี้เลื่องชื่อว่าต้องการนักเรียนที่แข็งแกร่งที่สุด ทุกปีจะเปิดห้องเด็กห่วยแค่สองห้อง...แน่นอนว่าคุณต้องมีเงิน มีอิทธิพล และมีฐานะ!
หลิงหลานรู้ว่านี่คือความหวังดีของเจ้าหน้าที่ เธอรีบส่งรอยยิ้มและเอ่ยว่า “ขอบคุณครับ!”
ต้องบอกว่ารอยยิ้มของหลิงหลานงดงามมาก รอยยิ้มนี้ซึมลึกลงไปถึงไขกระดูกของเธอ ขอเพียงใครหวังดีกับเธอ เธอก็ไม่หวงแหนรอยยิ้มนี้ ชาติก่อนเธอก็อาศัยรอยยิ้มนี้ได้รับความรักเอ็นดูของหมอและพยาบาลในโรงพยาบาล และบวกกับหน้าตางดงามที่สืบทอดข้อดีของบิดามารดาโดยสมบูรณ์ในชาตินี้ ทำให้รอยยิ้มยิ่งมีพลังทำลายล้างเต็มเปี่ยม
เจ้าหน้าที่อดมองด้วยความตะลึงงันไม่ได้ เขาเผลอถูจมูก จากนั้นก็มองซ้ายมองขวา เมื่อพบว่าไม่มีใครสนใจถึงค่อยกล่าวเตือนว่า “เจ้าหนู ต่อไปอย่ายิ้มแบบนี้นะ มันไม่ดีกับเธอ”
ถ้าหากบ้านของเด็กคนนี้ไม่มีอิทธิพลมากพอ เวลานี้อายุยังน้อยบางทีอาจจะไม่มีอันตรายมาก แต่ถ้าผ่านไปห้าปีสิบปี ก็ไม่แน่ใจแล้ว
หลิงหลานได้ยินคำพูดก็อึ้งไป เธอกำลังอยากจะเอ่ยถาม แต่เพราะว่าเจ้าหน้าที่ส่งเธอถึงสถานที่แล้ว รอบด้านต่างเป็นผู้คนทำให้ไม่เหมาะจะเอ่ยปาก หลิงหลานเลยได้แต่บอกลาเขาท่ามกลางสายตากังวลและรักเอ็นดูปนสงสารของอีกฝ่าย
“เสี่ยวซื่อ นายว่าเมื่อตะกี้นี้คนๆ นั้นหมายความว่าอะไรน่ะ” หลิงหลานขมวดคิ้วถามเสี่ยวซื่อ
เสี่ยวซื่อไม่พูดอะไร มันเพียงแต่คัดลอกรอยยิ้มของหลิงหลานเมื่อสักครู่นี้มาวางให้เธอดู หลิงหลานไม่เคยเห็นรอยยิ้มในตอนนี้ของตัวเองมาก่อน เธอรู้ว่ารอยยิ้มของเธอสวยมาก สามารถทำให้คนปล่อยวางจิตใจที่ระแวดระวัง สามารถทำให้คนรู้สึกเบิกบาน แต่ตอนนี้เมื่อเธอเห็นรอยยิ้มของตัวเอง เธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าหน้าที่ถึงเตือนเธอ
แม่งเอ๊ย ที่แท้หน้าตาดีก็เป็นปัญหาเหมือนกัน อย่างมากเมื่อก่อนเธอก็แค่ดูสวยบอบบาง ยิ้มแล้วทำให้คนรู้สึกอบอุ่นและมีความสุข ทว่าตอนนี้ไม่เหมือนกัน รูปลักษณ์แบบยูนิเซ็กส์ของเธอบวกกับใบหน้าที่งดงาม เมื่อยิ้มแบบนี้ด้วยแล้วก็ดูล่อลวงจิตวิญญาณผู้คนได้รางๆ นี่ยังเป็นแค่เด็กอายุหกขวบนะ ถ้าโตขึ้นอีกหน่อย...
หลิงหลานไม่เชื่อว่าความรักระหว่างผู้ชายด้วยกันจะสิ้นสุดลงในยุคนี้ ถึงแม้ว่าความจริงแล้วเธอเป็นผู้หญิง แต่เธอก็ไม่อยากให้เกย์มาบอกรักเธอนะ
หลิงหลานตัดสินใจในชั่วพริบตาว่าต่อไปเธอจะยิ้มแบบนี้ไม่ได้แล้ว
เมื่อหลิงหลานเดินเข้าไปก็ทำให้เด็กทั้งสามกลุ่มส่งสายตาทอดมองเข้ามา ก็เหมือนกับที่พูดไว้เมื่อสักครู่นี้ หลิงหลานมีหน้าตาที่ไม่เลวจริงๆ ต่อให้อยู่ในสถานที่ที่มีแต่สาวสวยหนุ่มหล่อ เธอก็อยู่ในระดับชั้นยอด และเด็กๆ ก็แสดงความชื่นชอบของพวกเขาออกมาอย่างตรงไปตรงมา เด็กที่หน้าตางดงามย่อมเป็นที่นิยม
ดังนั้น ในตอนที่หลิงหลานยังไม่ได้เลือกว่าจะทำอย่างไรดี เด็กรูปร่างแข็งแกร่งที่ยืนอยู่ตรงกลางกลุ่มครอบครัวทหารและรัฐบาลก็โบกมือให้เธอแรงๆ แล้วยังตะโกนเสียงดังว่า “ที่นี่ ที่นี่ รีบเข้ามาเร็ว!”
หน้าผากของหลิงหลานขึ้นขีดดำ ร้อนแรงขนาดนี้ หมอนี่เป็นใครกันแน่ ทำไมเธอไม่รู้จักล่ะ
ทว่าการทักทายของอีกฝ่ายก็ตัดความกลุ้มใจของเธอทิ้งไป ดังนั้นเธอจึงเดินเข้าไปช้าๆ แน่นอนว่าเธอต้องช้าอยู่แล้ว ถ้าหากเธอเข้าใจผิด หมอนั่นแค่ทักทายเด็กที่อยู่ด้านหลังเธอขึ้นมา เธอก็สามารถหลีกเลี่ยงการขายหน้าไปได้เหมือนกัน
อย่างไรก็ตาม ความกังวลใจของหลิงหลานก็ไม่จำเป็นเลย เด็กคนนั้นทักทายเธอจริงๆ เพราะว่าเธอยังเดินไปไม่ถึงครึ่งทาง เขาก็วิ่งเข้ามาลากเธอไปด้วยความที่รอไม่ไหว
หลิงหลานมองมือเล็กๆ ที่กุมมือเธอเองแล้วก็ครุ่นคิดด้วยความกลัดกลุ้มว่า เขาเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงจูงมือเธออย่างสนิทชิดเชื้อโดยไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้
แค่กๆ อย่าโทษหลิงหลานเลยนะ นี่เป็นครั้งแรกในสองชาติที่มีผู้ชายแปลกหน้า เอ่อ เด็กผู้ชายมาจูงมือเธอ เด็กน้อยหลิงหลานที่กล้าหาญของพวกเราก็เลยรู้สึกเก้อเขินแล้ว
เมื่อเดินมาถึงจุดหมาย ยังไม่ทันที่เด็กชายคนนี้จะพูดอะไรก็ได้ยินเสียงที่ดูฟังดูหึงหวงอย่างรุนแรงดังขึ้นว่า “ฉีหลง เขาเป็นใครกัน”
หลิงหลานจ้องมองไป ที่แท้ก็เป็นสาวน้อยร่างอวบคนหนึ่ง เธอจ้องมองเขาด้วยความดุดัน สีหน้านั้นดูเหมือนกับคนที่ถูกแย่งชิงของที่ตัวเองรักไป
หลิงหลานจนใจ เด็กสมัยนี้แก่แดดขนาดนี้เชียวเหรอ รู้จักหึงหวงเสียด้วย? นอกจากนี้เวลาหึงก็ต้องดูเป้าหมายให้ชัดเจนด้วย ตอนนี้เธอเป็นเด็กผู้ชายนะ?
หลิงหลานเองก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ตอนนี้รูปร่างหน้าตาของเธอน่าจะดูดีกว่าฉีหลงคนนั้น แต่ทำไมสาวน้อยอวบอ้วนเหมือนกับมองไม่เห็นล่ะ มาถึงก็หึงหวง หรือว่าสาวน้อยคนนี้ไม่ชอบผู้ชายแบบเธอ?
หลิงหลานไม่รู้ว่ายุคสมัยนี้ไม่ได้เป็นยุคที่มองความผอมว่าเป็นความงดงามเหมือนกับในชาติก่อนของหลิงหลาน เด็กที่นี่ต่างเห็นว่าความกำยำบึกบึนแข็งแรงคือความงดงามตามมาตรฐาน ต่อให้หลิงหลานที่ดูเหมือนถั่วงอกป่วยกระเสาะกระแสะจะหน้าตาดีอีกสักแค่ไหน ก็มีเด็กผู้หญิงไม่กี่คนที่จะชื่นชอบเธอได้
ฉีหลงไม่รู้ว่าผู้ติดตามตัวน้อยที่อยู่ข้างกายเขาจะรู้สึกหึงหวง เขาพูดแนะนำให้กับเพื่อนตัวเองอย่างไม่สนใจว่า “เขาเป็นคนที่เข้าสอบพละกำลังก่อนหน้าฉัน อย่าเห็นว่าเขาอ่อนแอบอบบางขนาดนั้นนะ พลังของเขาแข็งแกร่งมาก” ฉีหลงชอบคบหากับคนที่มีความสามารถแข็งแกร่งกว่าเขา ทำให้เขารู้สึกว่านี่สามารถทำให้เขาก้าวหน้าขึ้นได้
หลิงหลานอึ้งไป ที่แท้ตอนนั้นฉีหลงก็สนใจเธอแล้ว


ตอนที่ 23 การสอบของสถาบันลูกเสือ
“คุณชายน้อย คุณเตรียมพร้อมดีแล้วหรือยังครับ” หลิงฉินที่ยืนอยู่หน้าห้องทดสอบพลังแสดงสีหน้าที่ดูเหมือนจะเคร่งเครียดกว่าหลิงหลานที่รอการสอบอยู่ด้านข้าง
หลิงหลานเบ้ปาก ตั้งแต่ที่คุณปู่พ่อบ้านคนนี้เข้ามาข้างในสถาบันลูกเสือ เขาก็สูญเสียความสงบนิ่งไปแล้ว ไม่เชื่อใจเธอขนาดนี้เลยเหรอ
เอ่อ...แน่นอนว่ามีของบางอย่างที่เธอไม่สามารถควบคุมได้ นี่จะโทษเธอก็ไม่ได้ ใครจะไปรู้ว่าการสอบด้านสติปัญญาจะเข้าใจยากขนาดนั้น...
เมื่อหลิงหลานนึกถึงความอัปยศอดสูของเธอ ทั่วทั้งใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นดำมืด อย่างไรก็ตาม เธอจำเป็นต้องเอ่ยปากเพื่อปลอบใจคุณปู่พ่อบ้านที่รักเธอเข้ากระดูกว่า “ใจเย็นครับ คูณปู่ฉิน ฉันรับรองว่าจะต้องทำภารกิจให้สำเร็จได้แน่นอน”
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาให้ความสำคัญกับเธอเป็นห่วงเธอจริงๆ ละก็ คุณปู่ฉินจะสูญเสียความเยือกเย็นได้อย่างไร ควรรู้ไว้ว่าเขาเป็นยอดฝีมือด้านการต่อสู้นะ
หลิงฉินค่อยผ่อนคลายจิตใจลงและกล่าวต่อว่า “นี่ก็ดี นี่ก็ดีแล้ว”
เหตุผลที่หลิงหลานยืนอยู่ที่นี่เป็นเพราะว่า ในที่สุดหลิงหลานเด็กน้อยของพวกเราก็ถึงช่วงเวลาเข้าเรียนที่สถาบันลูกเสือแล้ว กฎหมายของสหพันธรัฐกำหนดไว้ว่าเด็กอายุหกขวบทุกคนจะต้องเข้าเรียนที่สถาบันลูกเสือของสหพันธรัฐ ได้รับการศึกษาภาคบังคับเป็นเวลาสิบปี
ดังนั้นต่อให้หลานลั่วเฟิ่งไม่ยินยอมอีกเพียงใด ก็จำเป็นต้องพาหลิงหลานมาที่สถาบันลูกเสือเพื่อทำการสอบเข้าโรงเรียน
การสอบเข้าโรงเรียนมีทั้งหมดสี่หัวข้อ แบ่งออกเป็นสติปัญญา พละกำลัง ความอดทน และความเร็ว
การสอบสติปัญญาหัวข้อแรกง่ายมาก มันง่ายจนทำให้คนนึกว่ามันไม่ใช่การสอบโดยสิ้นเชิง พวกเขาแต่ให้เด็กคุยกับคนทดสอบสามถึงห้านาที หลังจากนั้นคะแนนก็ออกมา
หลิงหลานได้แค่แปดสิบคะแนนในหัวข้อนี้ เมื่ออยู่ท่ามกลางเด็กส่วนใหญ่ที่ได้รับคะแนนเก้าสิบขึ้นไป คะแนนนี้ช่างน่าขายหน้าจริงๆ นั่นแหละ แล้วทำให้เธอพูดไม่ออกมากๆ จนถึงตอนนี้เธอยังคิดไม่ออกว่า สติปัญญาของผู้ใหญ่ที่มีชีวิตอยู่มาสามสิบกว่าปีอย่างเธอ จะเทียบกับเด็กเมื่อวานซืนอายุหกขวบพวกนั้นไม่ได้อย่างไร นี่ยังมีกฎธรรมชาติอยู่หรือเปล่า ไม่รู้จริงๆ ว่าคนทดสอบพวกนี้เขาคิดคะแนนนี้ออกมาอย่างไร ไม่มีหลักเกณฑ์เลยสักนิดเดียว
ไม่ว่าหลิงหลานรู้สึกอึดอัดใจอีกแค่ไหน เธอก็จำต้องยอมรับผลคะแนนนี้อยู่ดี กฎระบุไว้ว่าถ้าอยากจะคัดค้านก็ต้องให้การสอบทั้งหมดเสร็จสิ้นลงก่อนถึงจะยื่นเรื่องได้
การสอบข้อที่สองคือพละกำลัง หลิงหลานตั้งใจเด็ดเดี่ยวว่าเธอจะต้องล้างอายให้ได้ เธอไม่เชื่อว่าจะสู้พวกเด็กเปรตเหล่านี้ไม่ได้ ในหัวข้ออีกหลายอันที่อยู่ถัดไป เห็นมิติการเรียนรู้ของเธอเป็นของเก๊หรือไง
ในที่สุดก็ขานถึงชื่อของหลิงหลาน ให้เธอเตรียมตัวเข้าไปสอบ หลิงฉินกดบ่าน้อยๆ ของหลิงหลานเบาๆ “ยังจำคำพูดที่คุณนายกล่าวกับคุณได้หรือเปล่าครับ จะให้คุณนายผิดหวังไม่ได้เด็ดขาดนะครับ!”
หลานลั่วเฟิ่งกำลังรอข่าวของพวกเขาอยู่ด้านนอก บางทีเธอกลัวว่าความกังวลสับสนวุ่นวายของเธอจะส่งผลต่อการแสดงความสามารถของหลิงหลาน ดังนั้นก็เลยเฝ้าอยู่ด้านนอกรอคอยผลลัพธ์สุดท้ายของการสอบ
หลิงหลานพยักหน้าอย่างน่ารักพลางกล่าวว่า “อื้อ หลิงหลานจะต้องทำให้ได้ คุณแม่โปรดวางใจเถอะครับ คุณปู่ฉินเองก็โปรดวางใจด้วยเหมือนกัน” ทำตัวแอ๊บแบ๊วเป็นเรื่องน่าอับอายมาก แต่ถ้าไม่แอ๊บแบ๊วก็ไม่มีทางปลอบพวกคนที่รักเอ็นดูเธอได้เลย หลิงหลานได้แต่ทำหน้าหนาเข้าไว้
หลิงหลานย่ำเท้าเข้าไปในห้องสอบท่ามกลางสายตาปลื้มอกปลื้มใจของหลิงฉิน
ในเขตพื้นที่ทดสอบพละกำลัง มีทหารสองคนที่สวมชุดเครื่องแบบกำลังนั่งอยู่ภายในห้องแห่งหนึ่ง ทหารคนหนึ่งกำลังพลิกอ่านผลคะแนนการสอบสติปัญญาของหลิงหลานรวมไปถึงคำวิจารณ์ของผู้คุมสอบที่รับหน้าที่ทดสอบด้วย เวลานี้แปดสิบคะแนนที่ดูไม่ได้มากๆ นี้ปรากฏขึ้นสู่สายตา ทำให้เขานิ่วหน้าโดยไม่ตั้งใจ แต่เมื่อเห็นคำวิจารณ์ของผู้คุมสอบที่อยู่ด้านล่างแล้ว เขาก็อดส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจไม่ได้
“เกิดอะไรขึ้น” ทหารอีกคนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เยือกเย็น ไม่มีความคิดก้าวกระโดด ขาดพื้นที่จินตนาการ...พวกเรารับหน้าที่ทดสอบเด็กมาเกือบสามปีแล้ว ยังไม่เคยเห็นคำวิจารณ์แบบนี้มาก่อน”
ทหารอีกคนได้ยินคำวิจารณ์พวกนี้ก็กล่าวด้วยความไม่พอใจอย่างมาก “ฉันจะไม่พูดถึงคำพูดประโยคอื่นนะ แต่ว่าเยือกเย็นไม่ดีเหรอ ในสงครามมีแค่คนที่เยือกเย็นเท่านั้นถึงจะมีชีวิตรอดต่อไปได้ คะแนนนี้ไม่คิดออกมาเลยเถิดไปหน่อยเหรอ”
“คนที่รับหน้าที่ทดสอบสติปัญญาคือใคร พวกเขาจะให้เด็กที่ล้างสมองซื้อตัวยากแบบนี้เข้าไปในห้องเรียนพิเศษ สิ้นเปลืองทรัพยากรของพวกเขาได้ยังไง” ทหารที่อ่านคำวิจารณ์ได้ยินคำพูดก็เบะปาก เหมือนกับดูถูกผู้คุมสอบที่รับหน้าที่ทดสอบสติปัญญาพวกนั้นมาก
“เหอะๆ ก็จริง ในสมองของคนตระกูลใหญ่พวกนั้นต่างก็สนใจเพียงรับคนที่มีพรสวรรค์เพื่อผลประโยชน์ของตระกูล ลืมไปนานแล้วว่ายังมีผลประโยชน์ของสหพันธรัฐด้วย เพราะแบบนี้หน่ออ่อน[footnoteRef:1] ที่ดีไม่น้อยเลยถูกสับไปอยู่ห้องเรียนทั่วไป ทำให้พวกเขาสูญเสียทรัพยากรในการบ่มเพาะที่ดีมากขึ้น และทำให้บุคลากรที่มีความสามารถโดดเด่นของสหพันธรัฐลดลงไปมาก” ทหารอีกนายกล่าวด้วยความทอดถอนใจ น่าเสียดายที่คนพวกนั้นมีอำนาจมีอิทธิพลควบคุมอำนาจส่วนใหญ่เอาไว้ ยกตัวอย่างเช่น การรับคนเข้าห้องเรียนของสถาบันลูกเสือก็ถูกพวกเขายึดอำนาจไปจนหมด ต่อให้อยากจะปกป้องคนที่มีควาสามารถโดดเด่นสักกี่คน ทหารธรรมดาทั่วไปอย่างพวกเขาไม่มีความสามารถเพียงพอ [1: หน่ออ่อน หมายถึง คนที่เหมาะกับนำมาบ่มเพราะฝึกปรือ]
“หวังว่าเด็กคนนี้จะแสดงความสามารถในหัวข้อต่อมาได้ดีขึ้นบ้างนะ ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีความหวังในห้องสเปเชียลเอ แล้ว”
“ห้องเอ? เข้าห้องสเปเชียลบีได้ก็อมิตาภพุทธแล้ว น่ากลัวว่าเขาจะถูกส่งไปที่ห้องเรียนทั่วไปน่ะสิ” ทหารอีกคนไม่มองผลคะแนนสติปัญญาในแง่ดี คะแนนต่ำขนาดนี้ยังจะมีโอกาสเข้าไปห้องพิเศษได้อย่างไร
........
“สวัสดีครับผู้คุมสอบทั้งสองท่าน หลิงหลานมาเข้าสอบแล้วครับ” หลิงหลานเข้ามาในห้องก็เห็นทหารสองนายกำลังพุดคุยอะไรบางอย่างเสียงเบา เธอเดินไปที่ตรงหน้าห่างจากพวกเขาประมาณสองเมตร ก่อนจะยืนตรงเอ่ยเตือนเสียงดัง
“มีมาดดี” ทหารหนึ่งในนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม พวกเขาเห็นเด็กที่ดูระมัดระวังจิตใจว้าวุ่นจนชินแล้ว ดังนั้นจู่ๆ พอมีเด็กที่กล้าหาญไม่เกรงกลัวอะไรโผล่มา พวกเขาจึงรู้สึกสนใจมาก
เดิมทีหลิงหลานก็เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง บวกกับทนรับรัศมีความน่ากลัวที่สามารถฆ่าคนได้ของอาจารย์หมายเลขหนึ่งมาก่อนแล้ว ทหารตัวเล็กๆ สองคนตรงหน้าที่แทบจะดูไม่มีอำนาจอะไร ทำให้เธอไม่รู้สึกถึงแรงกดดันอะไรเลยจริงๆ
ทหารอีกคนหัวเราะและชี้ไปที่บาร์เบลแถวหนึ่งที่อยู่ชิดมุมกำแพง “ยกบาร์เบลที่เธอสามารถยกขึ้นมาได้ อย่าฝืนมากเกินไป พวกเราแค่ทดสอบ ไม่ใช่การแข่งขัน”
หลิงหลานได้ยินแล้วก็ผงกศีรษะ เธอเดินไปที่ตรงหน้าบาร์เบลก่อนจะเห็นว่าด้านหน้าบาร์เบลแต่ละอันต่างมีป้ายซึ่งเขียนน้ำหนักของบาร์เบลเอาไว้ หลิงหลานเข้าใจร่างกายของตัวเองดี ควรรู้ไว้ว่าเธอฝึกฝนขั้นพื้นฐานของทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่สืบทอดกันมาในตระกูลหลิงสำเร็จแล้ว ตอนนี้เธอเข้าสู่การฝึกฝนทักษะการต่อสู้ เธอย่อมเข้าใจพละกำลังของตัวเองดีว่าอยู่ตรงจุดไหน
หลิงหลานไม่ได้เลือกทันที หากแต่หันหน้ากลับไปถามว่า “บอกผมได้ไหมครับว่าคะแนนเต็มอยู่ที่น้ำหนักเท่าไร” คะแนนสติปัญญาต่ำแล้ว ทำให้หลิงหลานจำเป็นต้องไขว่คว้าคะแนนในสามหัวข้อหลังอย่างสุดชีวิต เนื่องจากเธอจำเป็นต้องเข้าห้องพิเศษให้ได้ นี่ก็คือภารกิจที่มารดามอบให้เธอ
ไม่ใช่ว่าหลานลั่วเฟิ่งหลงใหลในเกียรติยศนะ แต่ว่ามีแค่นักเรียนที่เข้าห้องพิเศษเท่านั้นถึงจะมีคุณสมบัติเรียนหลักสูตรที่ตัวเองอยากเรียน เลือกอาจารย์ที่ตัวเองชอบ รวมถึงกลับไปอยู่ที่บ้านได้ ถ้าหากหลิงหลานต้องการรักษาความลับของตัวเองไว้ ก็มีแต่ทางเลือกนี้ทางเดียว
ทหารสองนายมองหน้ากันเอง เด็กคนนี้จองหองจริงๆ ควรทราบว่าขนาดพวกเขาในตอนนี้ยังไม่กล้าพูดว่าสามารถยกน้ำหนักได้ห้าร้อยจิน[footnoteRef:2] เลย ไม่นึกเลยว่าเด็กคนนี้จะกล้าท้าทายหนึ่งร้อยคะแนน [2: จิน หนึ่งจิน เท่ากับ ห้าร้อยกรัม]
“ห้าร้อยจิน!” ทหารหนึ่งในนั้นก็ตอบกลับมาในที่สุด
หลิงหลานเดินไปที่ด้านหน้าบาร์เบลห้าร้อยจินด้วยความสงบนิ่ง เธอใช้มือกุมมันก่อน สำหรับเธอแล้ว น้ำหนักห้าร้อยจินเกินกว่าผลคะแนนที่ดีที่สุดที่เธอเคยทดสอบมาก่อนหน้านี้เล็กน้อย ถ้าหากอาศัยการออกแรงหนักหน่วง โชคร้ายก็อาจจะได้รับบาดเจ็บได้ อย่างไรก็ตาม หลิงหลานก็ยังอยากลองดู ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความเป็นไปได้ที่จะทำสำเร็จ บวกกับเธอมีเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายด้วย เธอไม่กลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บจนเกิดผลร้ายแรง
แน่นอนว่าหลิงหลานอยากลอง แล้วยังมีอีกผลเหตุหนึ่งนั่นก็คือพละกำลังเป็นหัวข้อการสอบที่คว้าคะแนนมาได้ง่ายที่สุด เนื่องจากคะแนนนี้เป็นคะแนนตายตัว หนักเท่าไรก็ได้คะแนนเท่านั้น ไม่เหมือนกับหัวข้อความอดทนและความเร็วที่การให้คะแนนจะมีความยืดหยุ่นในระดับหนึ่ง ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะมีความมั่นใจกับสองหัวข้อหลังเช่นกัน แต่เธอก็กลัวว่าจะเจอการเสียคะแนนที่อธิบายไม่ได้เหมือนกับการสอบสติปัญญาอีก
หลิงหลานไม่ได้เข้าไปยกบาร์เบลอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าแน่นอน เธออยากดูแลรักษาร่างกายของตัวเองไว้ก่อน ดังนั้นก็เลยแอบโคจรลมปราณบำรุงร่างกายเงียบๆ เมื่อสัมผัสได้ว่าร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง เธอก็ตะโกนเสียงดัง ยกบาร์เบลขึ้นมา
รอจนกระทั่งได้ยินเสียงแจ้งเตือนของมอนิเตอร์ว่าสำเร็จแล้ว เธอถึงค่อยวางบาร์เบลลง เสียง ‘ปัง’ ดังลั่นเรียกสติของทหารสองนายที่มองฉากนี้ด้วยความตะลึงงัน
“สำเร็จแล้วจริงๆ...” ทหารสองนายทำหน้าเหมือนไม่กล้าเชื่อ ยิ่งไปกว่านั้นหนึ่งในทหารสองคนนั้นยังวิ่งพุ่งไปที่ด้านหน้ามอนิเตอร์ เมื่อเขาเห็นตัวอักษรคำว่าสำเร็จขนาดใหญ่สองตัวได้ชัดเจน เขาก็ตื่นเต้นทันที
“ไม่คิดเลยว่าผ่านมาสามปีจะมีคะแนนเต็มด้านพละกำลังโผล่ขึ้นมาจากในมือฉัน” นายทหารทั้งตื่นเต้นและภูมิใจ นี่ไม่ใช่การสอบสติปัญญาที่สามารถจัดการใต้โต๊ะได้ นี่เป็นผลคะแนนที่ทำจริงได้จริง ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าเขาจะโชคดีที่ได้เห็นอัจฉริยะทางด้านการต่อสู้ปรากฏตัวขึ้นมา (พละกำลังแข็งแกร่งมาก ฝึกฝนครึ่งเดียวแต่ได้ผลสองเท่า)
ทหารสองนายเขียนคะแนนของหลิงหลานลงไปด้วยความตื่นเต้น และใส่คำวิจารณ์ของพวกเขาเพิ่มตามหลังด้วยคำเพียงสี่คำว่า ‘อัจฉริยะด้านการต่อสู้!’ มีเพียงสี่คำนี้เท่านั้นถึงจะสื่อถึงเสียงจากส่วนลึกในหัวใจพวกเขาได้
พวกเขาตื่นเต้นจนไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าประหลาดและมึนงงในชั่วพริบตาที่หลิงหลานวางบาร์เบลลง หลิงหลานต้องรู้สึกแปลกและงุนงงอยู่แล้ว เนื่องจากเธอยังมีแรงเหลืออยู่ หรือพูดได้ว่าเดิมทีเธอนึกว่าห้าร้อยจินจะเปลืองแรงของเธอมาก แต่พอยกมันขึ้นมาจริงๆ ถึงค่อยรู้สึกว่ามันเบามาก
เชี่ยแล้ว หรือว่าเธอกินยาเพิ่มพลังอะไรเข้าไป?
หลิงหลานคิดไม่ออก ทำได้แค่วางความสงสัยไว้ในใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องเตรียมตัวทำการทดสอบต่อไป


ตอนที่ 20 หลิงหลานเป็นราชาพุงโต
หลานลั่วเฟิ่งและหลิงหนานอีที่อยู่ข้างกายหลิงหลานต่างมองดูสภาพร่างกายและสีหน้าของหลิงหลานด้วยความตึงเครียด น้ำยานี้ต้องแช่ให้เสร็จสิ้นทุกขั้นตอนในขณะที่มีสติอยู่ถึงจะได้รับประสิทธิภาพที่ดีที่สุด ถ้าหากหมดสติลง ประสิทธิภาพก็เปลี่ยนเป็นด้อยลงมาก นอกจากนี้การแช่น้ำยาครั้งแรกจะมีประสิทธิภาพมากที่สุด
ถึงแม้ว่าหลิงหนานอีจะเห็นหลิงหลานขมวดคิ้วน้อยๆ เป็นปม แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าดุดันเหมือนกับเวลาเด็กคนอื่นๆ แช่น้ำ เธออดลอบผงกศีรษะไม่ได้ สมกับที่เป็นลูกของนายท่านพวกเขาจริงๆ ความอดทนนี้เหนือกว่าผู้ใดโดยสิ้นเชิง ถ้าหากนายท่านยังอยู่จะต้องปลื้มใจกับผู้สืบทอดของตัวเองมากๆ แน่นอน
ทุกครั้งที่หลิงหลานทำหน้าบิดเบี้ยว มือของหลานลั่วเฟิ่งก็อยากจะไปอุ้มหลิงหลานกลับมาตามจิตใต้สำนึก ความเจ็บปวดในแววตาของเธอยังจะมากกว่าความเจ็บปวดที่ร่างกายของหลิงหลานทนรับไว้ เธอไม่อยากให้ลูกของตัวเองแบกรับความทรมานที่ยากจะทานทนแบบนี้เลยจริงๆ เธอไม่ได้ลืมคำพูดที่หลิงเซียวเคยบอกไว้ว่า น้ำยาของตระกูลหลิงมีประสิทธิภาพดีมากจริงๆ แต่ในทางตรงกันข้าม มันก็มอบความเจ็บปวดทางกายที่คนทั่วไปไม่อาจทนไหว
ดวงตาทั้งสองข้างของหลานลั่วเฟิ่งดูโศกเศร้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด น้ำตาส่องประกายวาบที่ขอบตาของเธอ
หลิงหนานอีสัมผัสได้ถึงความไม่เต็มใจของหลานลั่วเฟิ่ง เธออดกล่าวปลอบโยนไม่ได้ว่า “คุณนายคะ ถึงจะไม่เต็มใจก็ต้องอดทนให้ได้ ถ้าสร้างรากฐานให้ดีถึงจะทำให้คุณชายน้อยใช้ชีวิตที่ดีขึ้นได้ โลกนี้ยังเป็นโลกที่เคารพผู้แข็งแกร่ง ถ้าหากไม่มีความสามารถก็ปกป้องของที่นายท่านทิ้งไว้ไม่ได้หรอกนะคะ”
หลานลั่วเฟิ่งเงยหน้าเอ่ยว่า “ฉันรู้ วางใจเถอะ ฉันฝืนทนต่อไปได้ ฉันเชื่อว่าหลิงหลานเองก็ฝืนทนต่อไปได้เหมือนกัน” ก็เหมือนกับที่หลิงหนานอีว่าไว้ มีเพียงช่วงเวลาในตอนเด็กเท่านั้นที่จะสร้างรากฐานที่ดีได้ ลูกของเธอถึงจะใช้ชีวิตตามใจชอบได้ในอนาคต
...........
“ฉันต้องไปศึกษาสูตรลับนี้ มันน่ามหัศจรรย์เกินไปแล้ว ถ้าหากทำความเข้าใจเรื่องเภสัชศาสตร์ได้แล้ว บางทีฉันอาจจะบุกเบิกยาชนิดใหม่ออกมาก็ได้ นายท่าน ฉันไปแล้วนะ เธอก็ค่อยๆ อดทนล่ะ...” เสี่ยวซื่อทิ้งหลิงหลานอย่างไร้มโนธรรมมาก และเข้าไปในห้องวิจัยของตัวเองด้วยความร่าเริงเพื่อศึกษาสิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ของเขา
ให้ตายสิ ไอ้เด็กไร้มโนธรรม! หลิงหลานที่คาดหวังว่าจะสามารถคุยเล่นเพื่อเบนความสนใจจากความเจ็บปวดก็ได้ดูถูกการกระทำอันเห็นแก่ตัวของเสี่ยวซื่อ เธอตัดสินใจแล้วว่าต่อไปจะต้องอบรมสั่งสองเสี่ยวซื่อให้ดี ทำให้เขารู้ว่าไม่มีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่านายท่านของเขา
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ร่างกายของหลิงหลานชักเกร็งอย่างอดทนไม่ไหว ในปากก็แค่นเสียงต่ำขึ้นมา เธอพลันนึกถึงเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายที่สามารถผ่อนคลายความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแบบนี้ได้ จากนั้นเธอก็รีบเริ่มโคจรลมปราณบำรุงร่างกาย มันมีประสิทธิภาพจริงๆ ความรู้สึกเจ็บปวดลดลงไปมาก เธอรู้สึกว่าสามารถทนรับไหวได้แล้ว
อาการเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงของร่างกายหลิงหลานทำให้หลานลั่วเฟิ่งกับหลิงหนานอีเครียดเพิ่มขึ้น เมื่อเทียบกับการเจ็บปวดใจล้วนๆ ของหลานลั่วเฟิ่งที่มีต่อความทรมานที่หลิงหลานได้รับ หลิงหนานอียิ่งกังวลใจกับสถานการณ์ต่อไปมากยิ่งขึ้น เธอรู้ดีว่าอีกครึ่งชั่วโมงก็จะเป็นช่วงเวลาสำคัญที่สุดในการแช่น้ำยา และก็เป็นช่วงเวลาที่เจ็บปวดยากจะทนทานมากที่สุด มีเด็กทารกมากมายที่สลบไปในช่วงเวลานี้ ต่อให้เป็นนายท่านที่ถึงแม้จะไม่ได้หมดสติไปเมื่ออดทนต่อครึ่งชั่วโมงนี้ แต่เขาก็เจ็บปวดจนถึงขั้นจิตใจเหม่อลอย ผ่านไปครึ่งวันถึงจะได้สติกลับมา
บางทีวิธีการโคจรลมปราณบำรุงร่างกายอาจจะฝังลึกอยู่ในความทรงจำของร่างกายหลิงหลาน ถึงอย่างไรเธอก็ได้ฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณนี้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์ หลิงหลานเข้าสู่สมาธิในระดับลึกอย่างรวดเร็ว เธอไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงบนร่างกายอีกต่อไป และรู้สึกได้ว่าร่างกายอยู่ท่ามกลางความร้อนรุ่ม
เมื่อเห็นสีหน้าสงบนิ่งของหลิงหลาน หลานลั่วเฟิ่งก็โล่งอก ดูท่าหลิงหลานจะอดทนผ่านอีกด่านไปได้
มีเพียงหลิงหนานอีที่รู้เรื่องคุณสมบัติของยาดีเท่านั้นที่รู้สึกมึนงง หรือว่าฤทธิ์ของน้ำยาจะถูกดูดซับหมดแล้ว? เธอมองดูน้ำยาที่ยังคงเป็นสีเขียวเข้มจนเกือบดำ รู้ว่าฤทธิยายังคงเต็มเปี่ยม
ในเมื่อฤทธิ์ยายังอยู่ ความเจ็บปวดย่อมต้องเพิ่มขึ้นสิ เช่นนี้ดูแล้ว ถ้าคุณชายน้อยหลิงหลานของพวกเขาไม่ได้เป็นเด็กที่อดทนต่อความเจ็บปวดในระดับสุดยอด เช่นนั้นเส้นประสาทกับรับรู้ความเจ็บปวดก็บกพร่องค่อนข้างเชื่องช้าแล้ว
หลิงหนานอีโน้มเอียงไปทางการคาดเดาว่าประสาทการรับรู้ความเจ็บปวดบกพร่อง ลองคิดดูนะ เด็กทารกอายุหนึ่งขวบครึ่งสามารถมีความอดทนที่แข็งแกร่งขนาดนั้นได้เหรอ และเนื่องจากการคาดการณ์ด้วยความเข้าใจผิดของหลิงหนานอี ทำให้หลิงหลานได้รับความยากลำบากจากการอบรมสั่งสอนในเวลาต่อมามากยิ่งขึ้น เนื่องจากตระกูลหลิงคิดว่าในเมื่อหลิงหลานมีข้อบกพร่องทางด้านการรับรู้ความเจ็บปวด เช่นนั้นก็ต้องฝึกให้โหดมากขึ้น ทำให้เธอรับรู้ว่าความเจ็บปวดคืออะไรกันแน่
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร หลิงหลานที่อยู่ในอาการใจลอยก็รู้สึกได้ว่าเธอถูกอุ้มขึ้นมาจากในถัง แล้วก็ถูกวางไว้บนเตียง มีคนเริ่มนวดเธอเบาๆ ความผ่อนคลายทำให้หลิงหลานฝืนต่อไปไม่ไหวอีก หลังจากนั้น...เธอก็ผล็อยหลับไป
...........
หลิงฉินส่งคนของหน่วยกองทัพจากไปแล้วก็คุ้มกันอยู่ด้านนอกมาโดยตลอด เมื่อเขาเห็นพวกเธอเดินออกมาก็รีบเอ่ยถามว่า “ผลเป็นยังไงบ้าง”
หลิงหนานอีทำหน้าตื่นเต้น เธอพยักหน้าอย่างรุนแรงและเอ่ยว่า “ผลออกมาดีมากเป็นพิเศษ ทุกด้านเพิ่มสูงขึ้นสามสิบจนถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์”
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของหลิงฉินกระตุกอย่างรุนแรง “นี่เป็นความจริงเหรอ” จำเป็นต้องทราบว่าการแช่ยาในแต่ละยุคของตระกูลหลิง เจ้าบ้านหลิงเซียวได้รับประสิทธิผลที่ดีที่สุด เวลานั้นดัชนีทุกอย่างต่างเพิ่มขึ้นสิบถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์
เมื่อเห็นหลิงหนานอีพยักหน้าอย่างหนักแน่น หลิงฉินก็น้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งใจและอดกล่าวไม่ได้ว่า “สวรรค์คุ้มครองตระกูลหลิงของฉัน สวรรค์คุ้มครองตระกูลหลิงของฉันแล้ว”
หลิงหนานอีกุมมือของสามีตัวเองอย่างเงียบเชียบ เธอย่อมรู้ว่าสำหรับสามีแล้ว ข่าวนี้คือการปลอบใจอย่างมาก ถึงแม้ว่าท่านเจ้าบ้านหลิงเซียวจะเป็นเจ้าบ้านของตระกูลหลิง ทว่าก็เป็นเด็กที่เลี้ยงดูมากับมือ เขารักหลิงเซียวเหมือนกับเป็นบุตรชายของตัวเอง การจากไปของเขาทำร้ายสามีของเธอไม่น้อยไปกว่าคุณนายเท่าไรเลย
“ดูเหมือนว่า ศักยภาพของร่างกายคุณชายน้อยจะได้รับสืบทอดมาจากนายท่านหลิงเซียว การดูดซับยากระตุ้นยีนสิบหลอดทุกครั้งทำให้ได้รับประสิทธิผลของการแช่น้ำยาเยอะมากเหมือนกัน...” หลิงหนานอีกล่าวพลางถอนหายใจ
หลิงฉินยังคงสะกดกลั้นความรู้สึกตื่นเต้นได้ยาก เขาทำได้เพียงผงกศีรษะทั้งน้ำตาอย่างสุดความสามารถ สามีภรรยาคู่นี้ได้แต่เข้าใจเช่นนี้เท่านั้น พวกเขาไม่รู้ว่าสาเหตุที่ประสิทธิผลของการแช่น้ำยาของหลิงหลานดีขนาดนี้เป็นเพราะการฝึกปรือเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายทั้งสิ้น มันกระตุ้นความสามารถในการดูดซับยาของร่างกายอย่างมหาศาล ทำให้ฤทธิ์ยาเข้าไปบำรุงร่างกายได้ดีมากขึ้น และปรากฏระดับการพัฒนาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
หลิงหลานเริ่มต้นวิถีชีวิตในการแช่น้ำยาของเธอเช่นนี้เอง ไม่เพียงเท่านี้ เธอยังดัดตัวทำท่าทางต่างๆ ที่เกินขีดจำกัดของมนุษย์ทุกวัน แน่นอนว่า เธอจำเป็นต้องลอบฝึกฝน ไม่อย่างนั้นมารดาของเธอจะต้องบ้าตายแน่นอน
ผ่านไปปีแล้วปีเล่า หลิงหลานค่อยๆ เติบโตขึ้น หลังจากนั้นเธอก็พบว่าเธอแม่งกลายเป็นราชาพุงโต[footnoteRef:1]ไปแล้ว เธอสามารถจัดการปริมาณอาหารหนึ่งวันของมารดาได้ภายในมื้อเดียว [1: ราชาพุงโต นักกินที่กินได้เยอะมากๆ]
สวรรค์ เธอเพิ่งจะอายุสี่ขวบนะ! หรือว่าเธอจะเติบโตไปทางแนวขวางแล้วเหรอ
ไม่ได้นะ วันนี้เธอจะต้องควบคุมอาหารให้ได้ จำเป็นต้องรู้ว่าเธอเป็นเด็กทารกที่มี ‘หลักสี่ประการ’ นั่นก็คือมีความฝัน มีศีลธรรม มีความยับยั้งชั่งใจ มีเป้าหมาย เธอไม่สามารถพ่ายแพ้ให้กับท้องและกลายเป็นหมูตอนโดยเด็ดขาด
ในขณะที่หลิงหลานกำลังปลุกใจตัวเอง ทันใดนั้นก็พบว่าเธอจัดการหมี่ผัดจานใหญ่ยักษ์ที่อยู่ตรงหน้าเมื่อสักครู่นี้ไปเรียบร้อยแล้วโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เธอทำหน้า囧 ดูถูกว่าหมี่ผัดไม่เอาไหนเกินไปแล้ว มันไม่เพิ่มระดับความอิ่มให้เธอเท่าไรเลย เธอลูบท้องที่ยังคงแบนราบอยู่บ้างและเตือนตัวเองในใจว่าทานไม่ได้เด็ดขาด...
หลิงหลานทำหน้าเด็ดเดี่ยว เธอตบโต๊ะแรงๆ ทีหนึ่งและตะโกนเสียงดังว่า “เอาสเต๊กชิ้นใหญ่สุดยอดมาให้ฉันอีก!”
ให้ตายเถอะ รสชาติของความหิวยากจะรับไหวมากเกินไปจริงๆ หลิงหลานพบว่านี่ลำบากมากกว่าการทนรับความเจ็บปวดอีก
ช่างเถอะ ถึงอย่างไรชีวิตนี้ก็ถูกกำหนดให้เป็นผู้ชายแล้ว ถ้าหากไม่ระวังกลายเป็นหนุ่มหล่อระดับสุดยอดที่โดดเด่นมีเสน่ห์ สง่างามมีมารยาท หล่อเหลาหาใดเปรียบ จนดึงดูดสาวสวยในใต้หล้านับไม่ถ้วนมาโค้งตัวให้หลงรักเธอที่ปลอมตัวเป็นผู้ชายคนนี้ มันก็จะเป็นปัญหายุ่งยาก เพื่อช่วยเหลือสาวน้อยที่โง่เขลาและลดบาปกรรม ทำให้ผู้ชายที่น่าเวทนาพวกนั้นไม่ต้องเป็นโสดสามารถแต่งภรรยาได้ เธอก็ควรจะทานให้อ้วนขึ้นหน่อย!
แค่ก เธอเป็นคนที่ใจอ่อนจริงๆ นะ!
หลิงหลานถูกจิตวิญญาณการอุทิศตนของตัวเองทำให้รู้สึกตื้นตันใจ เธองับสเต๊กชิ้นโตเป็นพิเศษที่คนรับใช้เพิ่งจะส่งเข้ามาด้วยความเด็ดขาด
จำเป็นต้องพูดว่า หลิงหลานถนัดหาเหตุผลในการปรับตัวเก่งมาก และเธอก็หาข้ออ้างให้ความตะกละของเธอได้อีกครั้ง


ตอนที่ 26 เริ่มต้นการสอบ
ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ร่างกายและความสามารถในการแบกรับของเด็กยุคนี้แข็งแกร่งทรหดมาก ต่อให้ลั่วล่างโกรธอีกแค่ไหน เขาก็ยังยืนหยัดอย่างมังกรคะนองพยัคฆ์ผาดโผน[footnoteRef:1] เพียงแต่สีหน้าของเขาดูไม่มั่นคง มองออกว่าเขาโกรธไม่น้อยเลยจริงๆ [1: มังกรคะนอง พยัคฆ์ผาดโผน หมายถึง มีชีวิตชีวา]
เมื่อหลิงหลานเห็นท่าทีแบบนี้ของลั่วล่าง เธอก็อดสงสารไม่ได้ เมื่อเธอเอาชีวิตสองชาติมาบวกกันก็มีอายุสามสิบกว่าปีแล้ว สามารถมองว่าอยู่ในระดับเดียวกับคุณน้าประหลาดได้เลย แล้วเธอจะรังแกเด็กแบบนี้ได้อย่างไร
หลิงหลานที่รู้สึกกระดากใจเล็กน้อยก็เอ่ยกับลั่วล่างด้วยรอยยิ้มว่า “ล้อเล่นน่า นายก็อย่าโกรธเลยนะ”
รอยยิ้มของหลิงหลานทำให้ลั่วล่างอึ้งไป ท่าทียอมแพ้กะทันหันของเธอก็ทำให้เขาเตรียมตัวเตรียมใจไม่ทันเช่นกัน ดังนั้นท่าทางเซ่อซ่าที่นิ่งอึ้งของเขาก็ทำให้พวกเพื่อนที่อยู่ข้างๆ หัวเราะออกมาอีกครั้ง ช่วยไม่ได้นะ ท่าทางแบบนี้มันดูโง่งมน่ารักมากจริงๆ ขนาดน้องสาวของลั่วล่างก็ยังลอบยิ้มขึ้นมาที่มุมปากเมื่อเห็นพี่ชายทำท่ามึนงงได้อย่างน่ารัก อย่างไรก็ตามเธอก้มหน้าด้วยความเขินอายอย่างรวดเร็ว และรู้สึกเสียใจกับพฤติกรรมของตัวเองอยู่บ้าง เธอหัวเราะแบบนี้ใส่พี่ชายที่รักเอ็นดูเธอมาตลอดได้อย่างไรกัน...
เป็นเพราะรอยยิ้มมั่วซั่วของตัวเองทำให้หลิงหลานรู้สึกปวดหัวไม่หยุดไม่หย่อน ปัญหาเยอะมาก ที่แท้เมื่อสักครู่นี้เธอเผยรอยยิ้มล่อลวงวิญญาณออกมาโดยไม่ระมัดระวัง ทำให้เสี่ยวซื่อคลุ้มคลั่งไปแล้ว เวลานี้เธอกังวลว่าจะปลอบเสี่ยวซื่อที่ดูเหมือนถังระเบิดมากขึ้นเรื่อยๆ ให้สงบลงอย่างไรดี
ในขณะที่หลิงหลานกำลังปลอบเสี่ยวซื่อที่บ้าคลั่งอยู่นั้น ลั่วล่างก็ได้สติขึ้นมาในชั่วพริบตาเนื่องจากเสียงหัวเราะของพวกเพื่อนๆ ที่อยู่ข้างๆ และพบว่าตัวเองขายหน้าอีกแล้ว ดังนั้นใบหน้าขาวผ่องของเขาก็ขึ้นสีแดงเลือดฝาดออกมาสองดวงก่อนจะลามไปถึงหู
หลังจากนั้น ตัวเขาที่ขุ่นเคืองจากความอับอายก็กระโจนเข้าใส่หลิงหลานด้วยความเดือดดาล...เอ่อ ฉีหลงที่อยู่ด้านข้างกดเขาไว้จนล้ม แล้วทั้งสองคนก็ต่อสู้กันอย่างรวดเร็วเช่นนี้เอง
ฉีหลงกับลั่วล่างต่อสู้พัวพันกันเป็นกลุ่มก้อน ในฐานะหานจี้จวินเป็นเพื่อนสนิทของฉีหลง เขาก็ไม่ได้ห้ามปราม หากแต่ดึงหลิงหลานกับหานซู่หย่ามาหลบที่ด้านข้างและเฝ้าดูอย่างเอื่อยเฉื่อย ส่วนน้องสาวของลั่วล่างก็ถอยหลังไปหลายก้าวอย่างเงียบๆ เธอหลบอยู่ด้านข้างและมองพี่ชายตัวเองด้วยแววตากังวลเท่านั้น
กว่าหลิงหลานจะปลอบเสี่ยวซื่อลงได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย จากนั้นเธอก็พบว่าไม่มีคนเข้าไปไกล่เกลี่ยให้เลิกทะเลาะกันเลย นี่ทำให้หลิงหลานรู้สึกประหลาดใจมาก ควรทราบว่าในยุคของเธอ เวลาที่เด็กทะเลาะกันทุกครั้งจะต้องถูกคนจับแยกและห้ามปรามทันที ทว่าที่นี่ เจ้าหน้าที่บนสนามกีฬาก็อยู่ไม่ไกล มองเห็นสถานการณ์ทางด้านนี้ได้ชัดเจน แต่พวกเขากลับทำเหมือนกับมองไม่เห็น นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หลิงหลานรู้สึกกว่าสามมุมมองของตัวเองกำลังถูกโลกใบนี้ท้าทาย
หลิงหลานไม่ใช่คนที่สามารถอดทนได้ เธอเอ่ยถามข้อสงสัยในใจออกมา ดึงดูดสายตาสำรวจของหานจี้จวินอีกครั้ง อย่างไรก็ตามเมื่อเขาพบว่าหลิงหลานไม่เข้าใจจริงๆ ก็รู้สึกงงงวยอยู่บ้าง เนื่องจากความรู้ทั่วไปแบบนี้เป็นเรื่องที่บิดาควรจะสั่งสอน หรือว่าบิดาของหลิงหลานไม่เคยบอกเลย?
ถึงแม้ว่าหานจี้จวินจะไม่เข้าใจ แต่เขายังอธิบายให้หลิงหลานฟังว่า “นี่เป็นธรรมเนียมที่อบรมสั่งสอนกันมาตั้งแต่เด็กๆ เวลาที่มีความคิดขัดแย้งกับใครและต้องการจะสะสาง ก็อนุญาตให้ต่อสู้กัน แต่ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ พอเรื่องจบแล้วก็จะต้องยิ้มและปล่อยความแค้นไป”
เป็นการสั่งสอนที่ประหลาดจริงๆ ไม่กลัวว่าจะเลี้ยงออกมาเป็นคนป่าเถื่อนหรือไง หลิงหลานรู้สึกอีกแล้วว่าการอบรมทางด้านความคิดที่เธอได้รับในชาติก่อนขัดกับความคิดผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ของที่นี่อยู่บ้าง ยกตัวอย่างเช่น ไม่ว่าจะเป็นสามัญชน ชนชั้นสูง หรือว่าตระกูลเก่าแก่ เป้าหมายแรกของเด็กที่นี่ก็คือทหาร เป้าหมายที่สองยังคงเป็นทหาร เป้าหมายที่สามก็ยังคงเป็นทหาร...เพราะว่าทหารถึงจะเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด โดยเฉพาะเมื่อกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบ มีเพียงพวกคนที่คุณสมบัติร่างกายไม่เหมาะสม ไม่สามารถกลายเป็นทหารได้เท่านั้นถึงจะจำใจเลือกอาชีพอื่น
และการอบรมสั่งสอนที่หลิงหลานได้รับมาตั้งแต่เด็กๆ ก็คือทำอย่างไรถึงจะกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบที่แข็งแกร่งที่สุด ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอร่ำเรียนมาก็ทำเพื่อเป้าหมายนี้ และมารดาของเธอกับพ่อบ้านหลิงฉินก็ไม่เคยคิดจะถามเธอเลยว่าชอบหรือไม่ชอบกันแน่
อันที่จริงเธอก็เฉยชาต่อการควบคุมหุ่นรบมากจริงๆ นั่นแหละ ถึงอย่างไรเธอก็เป็นเด็กผู้หญิงนะ เธอย่อมไม่สนใจเรื่องการต่อสู้อะไรมากมาย เพียงแต่เธอไม่คิดว่าจะมาถึงโลกที่ทุกคนกลายเป็นทหารแห่งนี้ และยิ่งไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีอุปกรณ์การเรียนรู้ของราชาหุ่นรบติดสอยห้อยตามมาด้วย...
หลิงหลานอดลูบคางใคร่ครวญไม่ได้ หรือว่านี่ก็คือเจตจำนงของสวรรค์? ทุกสิ่งทุกอย่างต่างบอกกับเธอว่า เธอต้องเดินไปยังเส้นทางของผู้ควบคุมหุ่นรบสายนี้
ฉีหลงกับลั่วล่างต่อสู้กันจนยากจะแยกออก ว่าตามความจริงแล้ว พลังรบของฉีหลงสูงกว่าหนึ่งระดับ อย่างไรก็ตาม ลั่วล่างมีความดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ ถึงแม้ว่าจะอยู่ในตำแหน่งเสียเปรียบ แต่เขาก็ยังยืนหยัดต่อไปได้
ความจริงหลิงหลานอยากรู้ผลการต่อสู้สุดท้ายของพวกเขา แต่เมื่อเธอเห็นเจ้าหน้าที่เรียกหมายเลขกลุ่มเข้าสอบที่เข้ามาใกล้พวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ ก็รู้ว่าไม่มีโอกาสแล้ว เธอเอ่ยเตือนด้วยความเสียใจอย่างยิ่งว่า “ดูเหมือนจะถึงตาพวกเราเข้าสอบแล้วนะ พวกนายต่อสู้แบบนี้ต่อไปจะไม่เป็นไรเหรอ”
ทันใดนั้นเด็กสองคนที่อยู่บนพื้นก็ตัวแข็งทื่อพร้อมกัน ปฏิกิริยาตอบสนองของลั่วล่างเร็วกว่าฉีหลง เขาผลักฉีหลงออกอย่างแรงและลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เริ่มจัดเสื้อผ้าของตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอีกแค่ไหนก็กลับไปมีความรู้สึกเหมือนคุณชายสูงศักดิ์ในตอนเริ่มต้นไม่ได้แล้ว ทว่าการอบรมสั่งสอนมารยาทอันดีงามไม่อนุญาตให้เขาเผชิญหน้ากับผู้คุมสอบในสภาพที่ไม่เป็นระเบียบเรียบร้อยแบบนี้ได้
ฉีหลงไม่ทันได้เตรียมตัวก็ถูกลั่วล่างผลักจนกลิ้งออกไปสองตลบ เขาคลานขึ้นมาอย่างรวดเร็วและพูดด้วยความดื้อดึงว่า “รอสอบเสร็จก่อน พวกเราค่อยมาสู้กันต่อ” เขาไม่ยี่หระต่อสภาพย่ำแย่ของตัวเองจนเคยชินไปแล้ว เขาแค่ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อสองครั้งแล้วก็เสร็จ
ลั่วล่างไม่มีทางกลัวหัวหดแน่นอน ดังนั้นทั้งสองคนก็ตกลงกันว่ารอให้การสอบสิ้นสุดลงก่อนค่อยมาตัดสินว่าใครเหนือกว่า
ช่างเป็นเด็กน้อยสองคนที่กระตือรือร้นมุ่งมั่นในการต่อสู้ หลิงหลานพบว่าเธอแก่แล้วจริงๆ เธอไม่ชอบเรื่องการประลองที่ไม่สามารถอธิบายได้ของพวกเขาเอามากๆ ตอนนี้หลิงหลานลืมไปนานแล้วว่า ตัวการที่ทำให้ฉีหลงกับลั่วล่างต่อสู้กันก็คือตัวเธอเอง
ความเร็วในการสอบของผู้สมัครสอบรวดเร็วมาก ฉีหลงกับลั่วล่างเพิ่งจะหยุดพักได้ครู่เดียวเท่านั้น ยังไม่ทันได้ฟื้นฟูกำลังทั้งหมด เจ้าหน้าที่ฝั่งนั้นก็ตะโกนเรียกกลุ่มของหลิงหลาน กลุ่มของหลิงหลานสิบคนไม่กล้าชักช้า รีบวิ่งเข้าไปทันที
พวกเขาทั้งสิบคนต่างยืนอยู่บนลู่วิ่งและทำการเตรียมพร้อมครั้งสุดท้าย ผู้คุมสอบนายหนึ่งเดินเข้ามาบอกรายละเอียดการสอบในครั้งนี้ นั่นก็คือต้องการให้พวกเขาเริ่มวิ่งจากจุดสตาร์ทไปยังเส้นชัยได้อย่างปลอดภัยก็จะถือว่าสอบเสร็จลุล่วง ส่วนคะแนนก็จะมอบให้ตามเวลาที่ผู้เข้าสอบใช้ไป
ในตอนที่หลิงหลานทำการเตรียมตัว เธอก็ไม่ลืมสังเกตกลุ่มผู้สมัครสอบที่เรียงแถวอยู่ด้านหน้าพวกเขา นี่เป็นนิสัยเสียที่ได้รับมาจากหมายเลขหนึ่ง ทุกครั้งที่หมายเลขหนึ่งออกมา การกระทำท่าทางของเขาต่างก็มีสิทธิที่จะเป็นการทดสอบได้ ทำให้หลิงหลานจำเป็นต้องตื่นตัว ไม่กล้าปล่อยปละการเคลื่อนไหวและคำพูดที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นการบอกใบ้สักอย่างเลย การระมัดระวังรอบคอบนี้กลายเป็นสัญชาตญาณของเธอไปแล้ว
หลิงหลานเห็นผู้สมัครสอบกลุ่มนั้นวิ่งออกจากจุดสตาร์ทท่ามกลางคำสั่งของผู้คุมสอบอย่างรวดเร็ว แล้วไม่นานเงาคนก็หายไป....
“นายสังเกตเห็นแล้ว?” หานจี้จวินเขยิบศีรษะเข้ามาและกล่าวเสียงเบา เขาเองก็สังเกตเห็นปัญหาแล้ว
“อื้อ เห็นได้ชัดว่าอากาศแจ่มใส แต่ลู่วิ่งกลับมีหมอกหนา...” หลิงหลานมองจุดผิดแปลกออก และก็รู้สาเหตุแล้วว่าทำไมผู้เข้าสอบพวกนั้นวิ่งออกไปไม่ไกล ร่างของพวกเขาก็หายไป
“ดูท่าที่นี่จะใช้เทคโนโลยีจำลองสภาพแวดล้อม ฉันรู้สึกว่าการสอบครั้งนี้ไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น” หานจี้จวินย่อมเป็นเด็กฉลาด บางทีเด็กคนอื่นอาจจะยังไม่เข้าใจเทคโนโลยีระดับสูงมากนัก (ยกตัวอย่างเช่น หลิงหลาน) แต่เขากลับรู้เรื่องดีมาก
การเตือนของหานจี้จวินทำให้หลิงหลานลอบระมัดระวังตัวขึ้นมา
ไม่นานผู้คุมสอบบนลู่วิ่งก็ส่งสัญญาณให้กลุ่มของหลิงหลานเข้าไป เมื่อเห็นพวกเขาเตรียมพร้อมเสร็จแล้วก็ค่อยออกคำสั่งให้เริ่มวิ่ง
ฉีหลงนำหน้า ส่วนลั่วล่างก็ตามหลังไปติดๆ ดูเหมือนว่าทั้งสองคนตั้งใจจะแข่งขันกัน
หลิงหลานวิ่งนำเป็นคนที่สาม คนที่ตามหลังหลิงหลานคือหานจี้จวิน เด็กที่ชอบใช้สมองคนนี้กับหลิงหลานคิดเหมือนกันว่าตั้งใจจะตามหลังฉีหลงเพื่อสังเกตการณ์สักระยะก่อนแล้วค่อยตัดสินใจอีกที ส่วนเด็กคนอื่นๆ ก็ทยอยกันตามหลังหานจี้จวิน


ตอนที่ 28 ข้อมูลของคนทั้งสิบ
หลิงหลานฝืนข่มกลั้นความรู้สึกตื่นเต้นในใจ เธอถามหานจี้จวินเสียงเบาว่า “ทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสมต้องมีเงื่อนไขอะไรบ้าง”
หานจี้จวินแปลกใจมากว่าทำไมจู่ๆ หลิงหลานถึงเอ่ยถามคำถามนี้ อย่างไรก็ตามเขาก็ยังตอบกลับมาว่า “อุทิศตนด้วยความรักและความจงรักภักดีต่อสหพันธรัฐหัวเซี่ยที่เรารัก ต้องมีความจริงใจในมิตรภาพ ความเชื่อใจ ความรักและปกป้องเพื่อนร่วมรบ...” หานจี้จวินพูดคำสาบานที่ทหารจะกล่าวกับธงชาติของตัวเองในตอนที่พวกเขาสวมเครื่องแบบทหาร กลายเป็นทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสม คำสาบานนี้รวมสิ่งจำเป็นในการกลายเป็นทหารตามมาตรฐานแล้ว
ในขณะที่หานจี้จวินท่องอยู่นั้น แววตาของหลิงหลานก็ยิ่งโชนแสงมากขึ้นเรื่อยๆ เธอเอ่ยถามต่อว่า “แล้วสถาบันลูกเสือคืออะไร”
“คือเปลที่บ่มเพาะทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสม” หานจี้จวินกล่าวด้วยความเฉียบขาด
รอยยิ้มบนมุมปากของหลิงหลานยิ่งลึกขึ้น “ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็จะสูญเสียความจริงใจในมิตรภาพ ความเชื่อใจ ความรักและปกป้องเพื่อนร่วมรบไม่ได้”
หานจี้จวินสั่นระริกทันที แววตาของเขาพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมา เขาเข้าใจคำเตือนของหลิงหลานแล้ว
“ฉีหลง ลั่วล่าง ช่วยหานซู่หย่ากับลั่วเฉาที” หานจี้จวินตะโกนบอกสองคนที่อยู่ด้านหน้าสุดฉับพลัน
“อ่า...” ฉีหลงแทบจะสะดุด ทำไมต้องช่วยเด็กผู้หญิงที่ถ่วงแข้งถ่วงขาสองคนนั้นด้วย
“สอบเสร็จแล้วฉันค่อยอธิบายให้พวกนายฟัง” ถึงแม้ว่าหานจี้จวินจะเห็นชอบกับการคาดคะเนของหลิงหลาน แต่เขายังไม่อยากถ่วงความเร็วของพวกเขา ดังนั้นก็เลยไม่ได้อธิบายอะไรให้ฉีหลงกับลั่วล่าง
ฉีหลงไม่มีทางไม่เชื่อฟังอยู่แล้ว เขาเริ่มลดความเร็วลงจากที่หนึ่งตกลงมาอยู่ด้านหลังสุด ลั่วล่างเห็นดังนั้นก็ลังเลไปสักพัก จากนั้นเขาก็ลดความเร็วตามฉีหลงและตกไปอยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว ควรทราบว่าหนึ่งในเด็กหญิงสองคนที่พวกเขาต้องช่วยก็คือน้องสาวแท้ๆ ของเขา ตรงกันข้ามกับฉีหลงที่ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับเด็กหญิงสองคนนี้เลย
ไม่ผิด ถึงแม้ว่าลั่วล่างอยากจะชนะฉีหลงสักครั้งเอามากๆ ทว่าก็ไม่อยากชนะเขาแบบนี้ ลั่วล่างที่หยิ่งทะนงยอมรับชัยชนะที่มีความอัปยศแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ
ต้องบอกว่าฉีหลงกับลั่วล่างเป็นเด็กสองคนที่มีคุณสมบัติร่างกายดีที่สุดในหมู่พวกเขาทั้งสิบคน (หลิงหลานมีนิ้วทองคำช่วยเหลือจึงไม่อาจนับได้) ต่อให้แต่ละคนแบกภาระกันไปหนึ่งคน ความเร็วก็ช้าลงไม่เท่าไร ไม่นานทั้งสองคนก็ขึ้นหน้าไปพร้อมกันและกลายเป็นสองคนที่นำหน้าสุด
............
ภายในห้องควบคุมแห่งหนึ่ง จ่าสิบเอกที่เพิ่งจะเปลี่ยนหน้าจอมายังห้อง 72 อดส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจไม่ได้ จ่าสิบเอกที่ควบคุมดูแลแต่ละนายจะรับผิดชอบสิบห้อง ทุกๆ หนึ่งนาทีจะสับเปลี่ยนห้อง สิบนาทีก็จะวนหนึ่งครั้ง และครั้งนี้ก็วนมาที่ห้องหมายเลข 72 พอดี
จ่าสิบเอกที่อยู่ข้างๆ กำลังจ้องมองหน้าจอที่ตัวเองรับผิดชอบ เมื่อเขาได้ยินเสียงร้องตกใจของเพื่อนร่วมรบก็อดทนไม่ไหวเหลือบมองแวบหนึ่งด้วยความสงสัย พอเขาเห็นสถานการณ์ในหน้าจอก็อดร้องขึ้นมาไม่ได้ “เอ๊ะ น่าสนใจ!”
เสียงร้องของพวกเขาดึงดูดความสนใจของร้อยโทที่รับหน้าที่ควบคุมดูแลทั้งหมด เขาเดินเข้ามาถามด้วยสีหน้าเย็นเยียบว่า “เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงฝ่าฝืนคำสั่งห้ามส่งเสียงเอะอะ”
“รายงานท่าน พวกเราพบหน่ออ่อนที่ดีแล้วครับ” จ่าสิบเอกทั้งสองคนรีบรายงานด้วยความเคารพ อย่างไรก็ตามน้ำเสียงของพวกเขาไม่มีความละอายใจสักนิดเดียว ตรงกันข้ามมันกลับดูมั่นใจมาก พวกเขามีกระบี่อาญาสิทธิ์ เนื่องจากทางกองทัพยังมีอีกคำสั่ง นั่นก็คือเมื่อพบหน่ออ่อนที่โดดเด่นจะต้องรีบรายงานทันที ตอนนี้เรื่องที่พวกเขากำลังทำไม่ใช่รายงานหรอกหรือ
ร้อยโทได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าที่เดิมทีเย็นชาก็ผ่อนคลายเล็กน้อย เขามองไปที่หน้าจอแค่แวบเดียว สีหน้าก็หวั่นไหวขึ้นมาทันที ดูเหมือนว่าหน้าจอนั้นจะกระทบจิตใจของเขามาก
จ่าสิบเอกทั้งสองคนสบตากันเองแวบหนึ่ง สายตาของพวกเขามีความพึงพอใจ และก็มีความยินดีกับการผ่านพ้นวิกฤติมาได้ เด็กพวกนี้แม่งแสดงความสามารถในช่วงเวลาสำคัญออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมจริงๆ
น่าเสียดายที่หน้าจอไม่ได้เรื่อง ร้อยโทมองดูไม่เท่าไร มันก็เปลี่ยนเป็นห้องถัดไปอีกครั้ง
“เสี่ยวอู๋ รีบเปลี่ยนกลับมา” ร้อยโทออกคำสั่ง
“ครับท่าน!” จ่าสิบเอกเสี่ยวอู๋ก็คือทหารที่รับผิดชอบควบคุมดูแลพวกหลิงหลาน เขารีบจัดการหน้าจอให้อยู่ที่กลุ่มของหลิงหลานอย่างรวดเร็ว
เมื่อมองในหน้าจอก็เห็นหานซู่หย่ากับลั่วเฉาที่เดิมทีถูกฉีหลงกับลั่วล่างวิ่งจูงไปด้วยนั้น เวลานี้พวกเธอถูกฉีหลงกับลั่วล่างแบกขึ้นมาแล้ว ดูท่าเรี่ยวแรงของพวกเธอจะถูกใช้จนหมด ไม่สามารถยืนหยัดต่อไปได้
พวกหลิงหลานหกคนที่อยู่ด้านหลังพวกเขาก็สับเปลี่ยนตำแหน่งกันเอง ช่วยเหลือเด็กสองคนที่มีพละกำลังด้อยที่สุด พวกเขาย่อมช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ต่างฝ่ายต่างวิ่งขณะประคับประคองกันเอง จึงไม่มีใครตกออกจากกลุ่ม
แน่นอนว่าการที่สามารถมีฉากแบบนี้ได้ ก็เป็นเพราะผลจากการลงมืออย่างเด็ดขาดของหลิงหลานและหานจี้จวิน ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาลงมือช่วยเหลือเพื่อนในทีมที่ด้อยที่สุดเองละก็ คาดว่าคงมีคนถูกทิ้งออกจากกลุ่มไปแล้ว
การกระทำของพวกเขาทำให้เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนที่ไม่ได้รู้จักมักคุ้นเกิดความตระหนักได้บ้าง จากนั้นเมื่อพวกเขาเห็นกำลังกายของทั้งสองคนยืนหยัดต่อไปไม่ไหว พวกเขาก็รับไม้ต่อพาคนไปเอง ดังนั้นจึงได้มีฉากที่ปรากฏขึ้นในหน้าจอตอนนี้
“เอาข้อมูลของสิบคนนี้ออกมา” นอกเหนือจากการชื่นชมแล้ว หัวคิ้วของร้อยโทขมวดขึ้นมาเล็กน้อย ในใจเกิดความสงสัย สมาชิกทีมนี้ร่วมแรงร่วมใจกันมากเกินไป ทำให้เขาจำเป็นต้องสงสัยว่ามีคนใช้อำนาจจงใจจัดเด็กที่สนิทสนมกันอยู่ในกลุ่มเดียวกันหรือเปล่า
ไม่นานข้อมูลของกลุ่มหลิงหลานทั้งสิบคนก็ออกมา
หลิงหลาน: บุตรชายของพลตรีหลิงเซียว รองผู้บัญชาการกองพลดาวที่เจ็ด ผู้ควบคุมหุ่นรบ IN Belief ผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะ ผู้สืบทอดบำเหน็จความชอบของพลตรีหลิงเซียว คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ S พลังจิต: ระดับสอง ศักยภาพ: ระดับ S
ฉีหลง: บุตรชายของพันเอกฉีเย่าหยาง ผู้บัญชาการหน่วยผู้ควบคุมหุ่นรบกองพลดาวที่สาม ผู้ควบคุมหุ่นรบ MT ฉิงเทียน ผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชา คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ S พลังจิต: ระดับสอง ศักยภาพ: ระดับ S
ลั่วล่าง: บุตรชายของพันเอกลั่วฉีเฟิง ผู้บัญชาการกองเรือที่สามของกองพลดาวที่เก้า คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ S- พลังจิต: ระดับสอง ศักยภาพ: ระดับ S-
หานจี้จวิน: บุตรชายของพันเอกหานหรง รองอธิบดีสำนักงานข่าวกรองกลางกองทัพสหพันธรัฐ คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ A+ พลังจิต: ระดับสาม ศักยภาพ: ระดับ S-
ลั่วเฉา: บุตรีของพันเอกลั่วฉีเฟิง ผู้บัญชาการกองเรือที่สามของกองพลดาวที่เก้า คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ B พลังจิต: ระดับสอง ศักยภาพ: ระดับ A-
หานซู่หย่า: บุตรีของพันตรีหานโย่ว ผู้บัญชาการกรมพลาธิการเขตฐานทัพของดาวต้นกำเนิดสหพันธรัฐ คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ B พลังจิต: ระดับสอง ศักยภาพ: ระดับ A-
หลัวเส่าอวิ๋น: พลเรือน หลานชายของร้อยเอกหลัวจี๋กวง ผู้บังคับการกองร้อยที่สามของหน่วยหุ่นรบป้องกันของผู้ควบคุมหุ่นรบกองพลดาวที่สิบสาม ผู้สืบทอดบำเหน็จความชอบของร้อยเอกหลัวจี๋กวง คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ A- พลังจิต: ระดับหนึ่ง ศักยภาพ: ระดับ A-
หยวนโหยวอวิ๋น: ลูกหลานตระกูลหยวนแห่งดาวจงซิง คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ A- พลังจิต: ระดับหนึ่ง ศักยภาพ: ระดับ A-
หลี่จิงหง: ลูกหลานตระกูลหลี่แห่งดาวโดฮา คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ B พลังจิต: ระดับหนึ่ง ศักยภาพ: ระดับ B+
เหอเฉาหยาง: พลเรือน ลูกบุญธรรมของร้อยเอกเหอส้าวจี รองผู้บังคับการกองยานรบที่เก้าของกองพลดาวที่สิบเจ็ด ผู้สืบทอดบำเหน็จความชอบของร้อยเอกเหอส้าวจี คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ B พลังจิต: ระดับหนึ่ง ศักยภาพ: ระดับ B+
ร้อยโทเห็นข้อมูลเหล่านี้ก็รู้ว่าเด็กพวกนี้มาจากระบบครอบครัวที่แตกต่างกัน มีพลเรือน มีตระกูลชั้นสูง อย่างไรก็ตามจำนวนคนที่มาจากครอบครัวระบบกองทัพและรัฐบาลมีเยอะมากที่สุด ครอบครองจำนวนในทีมมากกว่าครึ่ง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือศักยภาพที่ด้อยมากที่สุดของเด็กพวกนี้ก็ยังไปถึงระดับ B+ ถึงแม้ว่าจะเข้าห้องพิเศษไม่ได้ แต่ก็เกินพอที่จะเข้าห้องทั่วไปได้
เมื่อร้อยโทมองไปที่แถวแรกอีกครั้ง ข้อมูลของหลิงหลานก็ทำให้เขาตื่นเต้น พลตรีหลิงเซียว ผู้ควบคุมหุ่นรบ IN Belief ผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะ...นั่นเป็นไอดอลของทหารนับไม่ถ้วน แต่น่าเสียดายที่เขาพลีชีพอยู่ในเส้นทางแห่งความตายของเนบิวลาหินดาษดาไปเมื่อเจ็ดปีก่อน เขายังจำได้ว่า ตอนที่ข่าวนี้มาถึงก็ทำให้ทั่วทั้งสหพันธรัฐสันคลอน ทหารทุกคนต่างโศกเศร้าเสียใจไม่หยุด
ควรทราบไว้ว่าทั่วทั้งสหพันธรัฐมีผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะที่ควบคุมหุ่นรบ IN แค่สิบสองคนเท่านั้น ผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะแต่ละคนต่างก็เป็นสมบัติชาติของสหพันธรัฐ และเป็นกำลังรบขั้นสุดยอดที่สยบประเทศศัตรู ยิ่งไปกว่านั้นในสิบปีมานี้พลตรีหลิงเซียวก็เป็นเพียงคนเดียวที่เลื่อนขั้นมาเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะของสหพันธรัฐ และก็เป็นผู้ควบคุมหุ่นรบ IN ที่อายุน้อยที่สุดอีกด้วย
เวลานั้นทุกคนต่างเต็มไปด้วยความคาดหวังว่าพลตรีหลิงเซียวอาจจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดของผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะทั้งสิบสองคนนี้ อายุคือข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดของเขา น่าเสียดายที่ไม้เด่นเกินไป[footnoteRef:1] เขายังไม่ทันได้เบ่งบานฉายแสงความรุ่งโรจน์มากขึ้นก็โรยราไปก่อนเสียแล้ว [1: ไม้เด่นเกินไป มาจากสำนวนไม้เด่นเกินไพร ลมพัดหักโค่น หมายถึง ต้นไม้ที่เติบใหญ่เกินออกมาจากไม้ทั้งมวลในป่า สุดท้ายก็จะถูกลมพัดจนหักไป]
ต่อมาจากการตรวจสอบของสหพันธรัฐก็พบว่ามีความเป็นไปได้สูงที่การระเบิดพลังแม่เหล็กไฟฟ้าของเส้นทางแห่งความตายจะเป็นแผนการของประเทศศัตรูที่พุ่งเป้ามายังพลตรีหลิงเซียว น่าเศร้าที่หน่วยข่าวกรองของสหพันธรัฐไม่อาจตรวจพบได้ทันก่อนหน้าสงคราม ราคาที่หน่วยข่าวกรองบกพร่องต่อหน้าที่คือความขมขื่นอย่างยิ่ง ทำให้สหพันธรัฐสูญเสียผู้ควบคุมหุ่นรบที่แข็งแกร่งที่สุดในอนาคตไป และยิ่งทำให้สองประเทศกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาต ไม่มีความเป็นไปได้ที่จะยุติสงครามจนกว่าอีกฝ่ายจะมอดม้วย
การเสียชีวิตของผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะเป็นเรื่องที่ทหารของสหพันธรัฐไม่อาจอภัยให้ได้!