กลางบึงน้ำที่เปี่ยมด้วยพลังหยินกับความเย็นจับขั้วหัวใจ ปรากฏร่างของชายสองคนร่วมถ่ายพลังหยินหยางสู่กัน ใจกลางบึงเกล็ดหิมะแห่งนี้
หานตงจื่อใช้ฝ่ามือทาบไปบนแผ่นหลังของสือซือฟางเพื่อดึงพลังหยางบางส่วนออกมาจากร่างตรงหน้าวิ่งเข้าสู่ร่างตน แล้วถ่ายพลังปราณผ่านกระแสน้ำเพื่อดูดผสานพลังหยิน ก่อนถ่ายทอดพลังปราณผ่านฝ่ามืออีกข้างเข้าสู่ร่างตรงหน้าอีกครั้ง
พลังปราณถูกถ่ายหมุนเวียนผ่านกันไปหลายรอบ จนร่างของซือฟางค่อยๆเย็นขึ้นจนถึงขั้นเย็นเยียบ
หานตงจื่อใช้ฝ่ามือผลักอีกร่างหมุนหันหน้าเข้าหากันก่อนถ่ายพลังเข้าสู่หน้าอกทั้งสองด้านของร่างตรงหน้าอีกครา
ครานี้เป็นการถ่ายพลังหยางของตนเองเข้าสู่ร่างตรงหน้า หานตงจื่อ เดินพลังปราณของตนถ่ายพลังหยางเข้าสู่ร่างซือฟาง ผ่านไปชั่วครู่ใหญ่ อุณภูมิของร่างตรงหน้าก็เข้าสู่อุณหภูมิปกติ
ร่างของสือซือฟาง ค่อยๆขยับเปลือกตาขึ้น
.
.
อืมมม.. เกิดอะไรขึ้นกัน..
ความรู้สึกที่เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาวก่อนหน้า ที่แสนทรมาน ค่อยๆ จางหายไป อยู่ๆ ซือฟาง ก็ค่อยๆ รู้สึกสบายตัวขึ้น
ร่างของซือฟางค่อยๆขยับเปลือกตาขึ้น
ขณะที่แม่ทัพหานกำลังเสร็จสิ้นการถ่ายลมปราณ แล้วค่อยๆถอยฝ่ามือกลับ
จู่ๆเมื่อฝ่ามือตรงหน้าถอยห่างกลับไป
ซือฟางก็รู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บจากกระแสน้ำรอบตัวพวยพุ่งเข้าใส่
ความหนาวเหน็บที่เย็นจับขั้วหัวใจแทบจะทำให้รู้สึกแข็งตายได้ในทันที
เร็วกว่าความคิด ร่างกายตนก็โผเข้าหาคนตรงหน้าไปเสียแล้ว
เมื่อสัมผัสคนตรงหน้า ก็รู้สึกได้ถึงกระแสพลังอบอุ่นสบายอีกครั้งเข้าโอบอุ่มร่างกายตน
ซือฟางไม่กล้าปล่อยมือจากคนตรงหน้าเพราะกลัวจะหนาวตาย
ยิ่งรู้สึกสบาย ก็ยิ่งเผลอกอดรัดร่างตรงหน้าแน่นขึ้นไปอีก
"ออกไปซะ" แม่ทัพหนุ่มกัดฟันเอ่ยบอกร่างที่กอดรัดตนเองแน่นเป็นปลิง ใบหน้าฝังอยู่ข้างซอกคอตน
"ไม่ๆ ยังไงข้าก็ไม่ปล่อย ข้ายังไม่อยากหนาวตายยย ตัวท่านอุ่น ขอข้าเกาะหน่อยเถอะ"
ซือฟางก้มหน้าก้มตาปฏิเสธหัวชนฝาไม่ยอมทำตามคิดว่าหากยอมปล่อยก็บ้าแล้วใครจะยอมหนาวตายกัน
แต่หากเจ้าตัวตั้งสติมองคนที่ตนเองกอดอยู่ให้ชัดซักหน่อย ไม่แน่ว่าอาจยินยอมเลือกวิธีการหนาวตายก็เป็นได้
หานตงจื่อได้ยินก็เข้าใจสาเหตุที่อีกฝ่ายโผมาเกาะตนเป็นปลิงเช่นนี้
คร้านที่จะเอ่ยปากเถียงให้มากความ ตัดสินใจช้อนตัวร่างตรงหน้าขึ้น
อุ้มขึ้นจากบึงเกร็ดหิมะไปบนฝั่ง วินาทีที่ร่างถูกอุ้มขึ้นพ้นผิวน้ำ
สายลมอ่อนที่มาปะทะผิวทำให้ซือฟางผละใบหน้าออกจากซอกคอแกร่ง
วินาทีที่สบตากับผู้ที่อุ้มตนเอง ทำให้ซือฟางช็อคแทบแข็งเป็นหิน
พระเจ้าท่านเกลียดลูกมากนักหรอ!!!!
ลูกไม่หนาวตายเมื่อครู่ ก็คงใกล้ตายในเวลาอันใกล้นี้เป็นแน่
ใครใช้ให้เค้าใจกล้ากระโดดเข้ากอดแม่ทัพปีศาจผู้นี้
ก่อนหน้าตอนอยู่ในน้ำจังหว่ะกำลังลืมตา มองอะไรไม่ชัด บวกกับเจอะความหนาวเข้าไปก็หลับหูหลับตากอดคนตรงหน้าไม่ทันมองให้ดีว่าเป็นใคร
ถ้ารู้ว่าคนตรงหน้าเป็นหนึ่งในตัวเอกของเรื่องในการนำพาเค้าเข้าสู่ Dead Flag เขาคงทนฝืนพยายามสุดชีวิตกระโจนขึ้นฝั่งแทนกระโจนใส่คนตรงหน้า
ซือฟางเพิ่งสักเกตุได้ว่าร่างของตนและอีกฝ่ายต่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปิดบังทั้งคู่
แถมตนยังถูกอีกฝ่ายที่เป็นผู้ชายเหมือนกันอุ้มขึ้นในท่าเจ้าหญิงอีก ทำเอารู้สึกอดกระดากอายไม่ได้
ให้ตายก็ห้ามให้มีบุคคลที่สามรู้เพิ่มอีกเด็ดขาด ว่าไอ้หลิวคนนี้มาเสียเชิงชายไกลถึงต่างถิ่นขนาดนี้ รู้ถึงไหนได้อายถึงนั่นแน่
ว่าแต่ว่าเขาควรจะต้องหลีกหนีตัวเอกผู้นี้ให้ไกล แต่อิหยังทำไปทำมา!! ไหงกลายเป็นมากอดกันกลม แถมยังเปลือยใส่กันอีก
WTF!!! นี่มันแนบแน่น แนบเนื้อเกินไปแล้วโว้ยยย
เมื่อถึงบนฝั่ง หานตงจื่อวางร่างของอีกฝ่ายลง ต่างฝ่าย ต่างแยกกันใส่เสื้อผ้าของตน
ซือฟางรีบใส่เสื่อผ้าตน ขณะใส่เสื้อผ้าก็แอบลอบมองอีกฝ่ายไปพลาง
~ คนอะไรนอกจากจะหล่อแล้ว ยังหุ่นดีเป็นบ้ายิ่งเส้นผมที่เปียกน้ำนั่น ยิ่งทำให้ดูเซ็กซี่ไปกันใหญ่
ซือฟางรู้สึกถึงความลำเอียงของพระเจ้าอีกครั้ง
หันกลับมามองตนเองที่จริงตนเองก็ไม่ได้ขี้เหร่ หุ่นก็ไม่ได้แย่ แต่ถ้าให้ยืนเทียบอีกคน ก็เหมือนสวรรค์กับโลกมนุษย์
คือเรามันก็หน้าตาดีแบบคนทั่วไป
หน้าบ้านๆ ตี๋ๆหน่อย ดีตรงยังขาว แต่ขาวไปใช่ว่าจะดี สาวๆเค้าชอบแบบเข้มๆกันมากกว่า
ความสูงเราก็มาตรฐานชายไทย (170 หย่อนๆ)
กล้ามอะไรก็ไม่มีแบบเค้า
แต่อีกฝ่ายนั้นนะเหรอ เบ้าหน้าฟ้าประทานลูกรักพระเจ้าสุดๆ ตาคม คิ้วเข้ม จมูกได้รูป หุ่นสูงล่ำ กล้ามพอดี ดูเซ็กซี่สุดๆ
ขนาดเขาเป็นผู้ชายยังอดชื่นชมไม่ได้
ถ้าเป็นโลกเก่าของเขา แอบถ่ายภาพตรงหน้าไปขายเค้าน่าจะรวยได้ง่ายๆเลยทีเดียว
เชื่อว่าบรรดาสาวๆ แม่ยกทั้งหลาย คงพร้อมกันยอมเปย์ค่ารูปตรงหน้ากันเต็มที่
เมืออีกฝ่ายแต่งตัวเสร็จหันมา ซือฟางก็ตกใจรีบร้อนเก็บสายตาตน
หานตงจื่อไม่พูดอะไรจับข้อมือซือฟางกระชากเดินไปทางด้านปากทางออกจากถ้ำ
"โอ๊ย นี่คุณ จะลากผมไปไหนเนี่ย" ซือฟางลืมตัวเผลอใช้คำในโลกของตนถามออกไป
แม่ทัพไม่ตอบคำถาม ยังคงลากคนด้านข้างเดินหน้าต่อไป
-----  50% ----
ทั้งสองเดินออกมาพ้นปากถ้ำ
พบนายทหารผู้ติดตามหานตงจื่อเฝ้าอยู่ปากถ้ำ
ซือฟางมองบรรยากาศรอบข้างเป็นป่าไผ่รอบตัว
หานตงจื่อเรียกตัวนายทหารเหล่านั้นและพาซือฟางเดินทางต่อไปยังทิศทางของห้องรับรองสำนักเทียนซานอีกครั้ง
ซือฟางรอบมองบรรยากาศตลอดทางเดินจากป่าไผ่มาจนกระทั่งถึงเรือนรับรองแขกแห่งหนึ่ง
สถานที่แห่งนี้มีการตกแต่งเรียบง่าย สอดคล้องกับการคงอยู่คู่ธรรมชาติ ให้ความรู้สึกเรียบง่าย สงบ แต่กลับแฝงกลิ่นอายดุดันบอกไม่ถูก
ถุยยย! ขอสบถคำหยาบเถอะ ทำไปทำมาไหงมาอยู่ที่นี่ได้ฟะ ซือฟางหัวเสียกับตนเอง
เขามาอยู่โลกนี้ได้ไม่ถึงสัปดาห์ เดิมทีตั้งใจปลีกวิเวกอยู่สงบ ไม่ข้องเกี่ยวกับตัวละครหลักในนิยายเรื่องนี้ เพื่อหลีกหนี Dead Flag ให้พ้นซะ
แต่เขาดันมาเจอะเจ้าแม่ทัพนี่ซึ่งโคตรจะเป็นตัวเอกของเรื่อง
ซือฟางจำได้ว่าเจ้าแม่ทัพนี่ปาดาบพุ่งใส่เค้า แล้วพอดาบนั่นหายไป เค้าก็หมดสติลง
แต่ไหงพอตื่นขึ้นมาอีกครั้งถึงได้มีสภาพล่อนจ้อนอยู่ในน้ำด้วยกันกับอีกฝ่าย
แถมตาแม่ทัพนี่ยังจับมือเค้าไม่ปล่อยลากมาจนถึงที่นี่อีก
อย่าบอกนะว่าตาแม่ทัพนี่ปล้นสวาทเค้าไปแล้วววว
..
ฮะแฮ่ม เสียงกระแอมดังขึ้นจากผู้มาใหม่ เรียกสติซือฟางออกจากความคิดของตน
ผู้มาใหม่คือเจ้าสำนักเทียนซาน ตงซือชง
ชายชรามองไปทางซือฟางก่อนจะยิ้มแล้วพยักหน้าให้ พร้อมกล่าวคำว่า ดีแล้ว ดีแล้วว
ขณะซือฟางกำลังงงกับท่าทีของผู้ที่เพิ่งปรากฎตัวขึ้น
ก็ได้ยินแม่ทัพหานทำความเคารพและเรียกอีกฝ่ายว่าอาจารย์
ตนจึงรีบทำความเคารพชายชราผู้นั้นด้วยเช่นกัน
"ตงจื่อเจ้าทำได้ดีมาก ครั้งนี้ไม่เพียงเจ้าช่วยชีวิตคนๆหนึ่งไว้ได้ ยังสามารถปกป้องดาบไป่สือไว้ได้ด้วย"
เจ้าสำนักเทียนซานเอ่ย
"ศิษย์ไม่กล้ารับความดีความชอบ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะได้รับคำชี้แนะของอาจารย์ ศิษย์จึงทำได้สำเร็จ"
"เจ้าตั้งใจจะทำอย่างไรต่อไปหรือ ตงจื่อ"
"ศิษย์คิดว่าจะหาวิธิดึงดาบไป่สือออกมาให้ได้ แต่ก่อนหน้า ศิษย์มีเรื่องต้องไปสะสางที่หมู่บ้านเหอก่อน หากจัดการทางนั้นเรียบร้อย ศิษย์จึงจะจัดการเรื่องดาบไปสือให้เรียบร้อยอีกครั้ง"
ซือฟางนั่งเหมือนไร้ตัวตน
ฟังศิษย์อาจารย์กล่าวโต้ตอบกันไปมา
จับต้นชนปลายไม่ค่อยถูก
แต่คิดว่าเรื่องดาบไป่สืออะไรนั่นน่าจะมีความเกี่ยวข้องกับตนเอง ด้วยความคิดเข้าข้างตนเองว่าแม่ทัพหานตงจื่อมีใจให้ตนจึงได้ใจกล้าขึ้นกล่าวแทรกไป
"ขอโทดครับ พอดี เอ่อออ พอจะอธิบายให้ผม.. ข้าฟังหน่อยได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับข้ากันแน่?"
ชายชรามองซือฟาง ยิ้มด้วยความเอ็นดู ก่อนกล่าวให้แม่ทัพหนุ่มอธิบายเรื่องราวกับคนตรงหน้า
หานตงจื่อทำสีหน้าเหนื่อยหน่าย แต่ขัดอาจารย์ตนไม่ได้ จึงได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นตั้งแต่ซือฟางสลบไปให้อีกฝ่ายฟัง
ซือฟางได้ฟังเรื่องทั้งหมดก็หน้าม้าน
รู้สึกอับอายกับความคิดก่อนหน้าของตน
เผลอคิดไปได้ว่าตัวละครที่น่าจะเป็นพระเอกของเรื่องมาพิศวาทตนเอง
ที่แท้เขาก็แค่ช่วยชีวิตตน และดีไม่ดีที่ทำไปอาจแค่ต้องการรักษาดาบตัวเองไว้มากกว่า
"เจ้าฟังให้ดี ข้าจะไปจัดการธุระก่อน ไว้ข้ากลับมาจะหาวิธีดึงดาบไป๋สือแยกจากจิตวิญญาณเจ้า ระหว่างนี้เจ้าก็ใช้ชีวิตอยู่ในสำนักเทียนซานนี้ไปก่อน รอข้ากลับมา"
หานตงจื่อหันมาเอ่ยกับซือฟาง
ซือฟางได้ยินคำว่าสำนักเทียนซานก็ตื่นตกใจ
เพิ่งรู้ว่าตนกำลังอยู่ในสำนักเทียนซาน
ให้อยู่ที่ไหนก็ได้ แต่จะอยู่ที่นี่ไม่ได้
เพราะสำนักเทียนซานนี้เป็นสำนักที่นางเอกอยู่ไง
ชื่อป่ายหลีฮัวแห่งเทียนซาน ลอยเข้ามาในความทรงจำซือฟาง ฟังแล้วจึงค่อยนึกได้ว่าในนิยายมีกล่าวถึงเหมือนกันว่านางเอกของเรื่อง และแม่ทัพหานตงจื่อเคยเป็นศิษย์ร่วมสำนักในวัยเยาว์
ให้อยู่ใกล้นางเอง ก็เท่ากับ อยู่ใกล้ความตายพอดี แต่ละตัวละครคลั่งรักนางเอกคงมาฉีกกระชากร่างเค้าเข้าซักวันเป็นแน่ ไม่ได้การ งานนี้ยังไงต้องปฏิเสธเท่านั้น
"ไม่ได้!!!" ยังไม่ทันที่ซือฟางจะได้กล่าวอะไรก็มีเสียงแข็งกร้าวตะโกนมา พร้อมการปรากฏกายของผู้มาใหม่สองคน
นั่นไง พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาจริงๆ ทำไมตอนแทงหวยไม่ได้อย่างนี้บ้างนะ
เสียงนั้นมาจากหนึ่งในผู้ปรากฏตัว ศิษย์พี่ใหญ่คนปัจจุบันของสำนักเทียนซาน
"เส้าหลุนเค่อ" ว่าที่เจ้าสำนักเทียนซาน
ซึ่งเจ้าหมอนี่ก็เป็นหนึ่งตัวละครผู้คลั่งรักในฮาเล็มนางเอก
ที่เป็นตัวการเบื้องหลังที่ทำให้แม่ทัพหานตงจื่อต้องออกจากสำนักเทียนซานไป
อันนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญสำหรับเค้า
แต่หมอนี่มันเป็นตัวละครที่วิ่งไล่จัดการคนที่เข้ามายุ่งกับนางเอง และคาดว่าตัวเขาเองก็คงถูกเจ้านี่หมายหัวไว้แล้วเช่นกัน
และอีกคนคือสาวน้อยศิษย์หญิงลำดับที่เจ็ด
นางเอกของเรื่อง "ป่ายหลีฮัว"
ซือฟางลอบมองพิจารณาป่ายหลีฮัว
ใบหน้าน่ารัก ตาโต ปากนิดจมูกหน่อย ตัวเล็กน่าทะนุถนอม ดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง
สมแล้วที่หนุ่มๆในเรื่องจะหลงใหลแย่งชิงคอยปกป้องกัน
แต่สำหรับเขาที่มาจากดินแดนที่เต็มไปด้วยเหล่า Idol บอกเลยว่า คนนี้ไม่สเปก อย่างเขาต้อง ฮยอนอา เท่านั้น เซ็กซี่ขยี้ใจพี่สุดๆ แนวใสๆแง้วๆพี่ไม่นิยม แต่ๆๆๆ ฮยอนอาก็ดันหักอกเค้า ไปแต่งงานกับเจ้าหนุ่มดอนซะงั้น
บอกแล้วว่าดวงความรักเค้ามันคุด ช่างน่าเศร้า
----- 100% -------
.
.
.
.
สวัสดีนักอ่านทุกท่านอีกครั้ง สำหรับผู้อ่านที่อ่านมาถึงจุดนี้
ไรท์ขอขอบคุณ ทุกกำลังใจสำหรับนักอ่านทุกท่านนะคะ
และขอขอบคุณสำหรับ Donate แรก จากคุณ JAehJAeh ด้วยนะคะ (ถือเป็นกำลังใจให้ไรท์อย่างมากเลยค่า)
เนื่องด้วยไรท์ติดภารกิจในชีวิตประจำวันแต่ละวันค่อนข้างมาก ดังนั้นไรท์อาจจะแต่งช้าบ้าง สั้นบ้างในบางตอนแต่ไรท์ก็จะพยายามมาอัพเดทให้นักอ่านที่รักทุกท่านเรื่อยๆนะคะ
ปล.1 ช่วงนี้โควิดระบาดหนัก รักษาสุขภาพด้วยนะ ทุกคน
ปล.2 นายเอกของเรามี ฮยอนอาเป็น Idol คาดว่าน่าจะไดรับถ่ายทอดความแซ่บมาโดยไม่รู้ตัว >,<


ขณะที่ซือฟางกำลังคิดเปรียบเทียบระหว่าง
ป่ายหลีฮัวนางเอกของเรื่อง กับฮยอนอาหวานใจ(มโน) ของตนอยู่นั้น
จู่ๆ เส้าหลุนเค่อ ก็ตวาดใส่ซือฟางเสียงดัง
"เจ้ายังกล้าจ้องมองหลีฮัวอีกงั้นรึ? ดี!!! ข้าจะควักดวงตาเจ้าทิ้งซะ"
กล่าวจบเส้าหลุนเค่อก็กางกงเล็บพร้อมพุ่งตัวเข้าหา สือซือฟาง หมายมั่นควักดวงตาออกมาตามที่กล่าว
ซือฟางรู้สึกถึงกรงเล็บพุ่งเข้ามาใกล้ดวงตาตนเอง แต่มันรวดเร็วมากจนร่างกายไม่สามารถขยับหนีได้ทัน
วินาทีนั้นแม่ทัพหานตงจื่อกลับใช้ความเร็วยิ่งกว่ากระชากร่างของซือฟางหลบกงเล็บมาทางตนเอง
ซือฟางรู้สึกตัวอีกที ทั้งร่างของตนก็จมเจ้าไปอยู่ในอ้อมอกแกร่งที่คุ้นเคยอีกครั้ง
"ท่านทำอะไรของท่าน!!! ขัดขวางข้าทำไม?" เส้าหลุนเค่อ ตวาดถามเสียงดังใส่หานตงจื่อ อย่างหงุดหงิด
"ข้าควรเป็นคนถามคำถามนั้นมากกว่านะ เจ้าจะทำอะไรกันแน่? อยู่ๆจะควักลูกตาคนอื่นง่ายๆ งั้นเหรอ?"
หานตงจื่อไม่ตอบคำ แต่กลับถามคำถามกลับไป แล้วกล่าวต่อ
"สำนักเทียนซานเป็นสำนักฝ่ายธรรมที่ขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรมมาตลอด แต่ศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักกลับ เหี้ยมโหดควักดวงตาคนได้ง่ายๆ งั้นหรือ? เห็นทีสำนักเทียนซานคงถึงคราเสื่อมถอยลงในครานี้เป็นแน่"
"นี่เจ้าา กล้าพูดจาดูถูกสำนัก ดูถูกข้างั้นเหรอ!!!"
เส้าหลุนเค่อโกรธหน้าดำหน้าแดง ตอนแรกตั้งใจจะแสร้งทำตนสุภาพกับคนตรงหน้า แต่พอโดนพูดแทงใจดำก็ ไม่สามารถควบคุมตนได้ต่อไป ตั้งใจด่าทออีกฝ่ายกลับ
"พอได้แล้วหลุนเค่อ!!"
เจ้าสำนักเทียนซานกล่าวติงศิษย์ของตน
เส้าหลุนเค่อ โดนอาจารย์ติง จึงได้ยอมล่าถอย และสงบปากลง
ซือฟางเริ่มรู้สึกอึดอัด ที่ถูกรัดไว้แน่น จึงเริ่มดิ้นเล็กน้อย ทำให้หานตงจื่อที่เหมือนเพิ่งรู้สึกตัวรีบปล่อยมือผลักคนในอ้อมอกออกไป
เห้อ ท่านแม่ทัพทำเป็นรังเกียจ ผลักซะแรงเลย เหอะๆ วันนี้มันวันดีของเขาจริงๆ ได้ซบอกแกร่งแน่นเปรี๊ยะของแม่ทัพหนุ่มรูปหล่อถึง สองครั้งสองคราภายในวันเดียว คาดว่าสาวๆ ทั้งแผ่นดินคงได้อิจฉาเขาไฟลุกไปแล้วกระมั้ง เหอะๆ แต่ว่าพระเจ้าผมขอเป็นนมตู้มๆ แทนจะได้ไหม!! ซือฟางนึกคิดอยู่กับตนเอง
"หลุนเค่อ เหตุใดเจ้าถึงจะไปทำร้าย คุณชายสือเช่นนั้นล่ะ"
เจ้าสำนักเทียนซานเอ่ยถามศิษย์ตน
"เรียนท่านอาจารย์ ศิษย์หาได้จะทำร้ายคนบริสุทธิ์ไม่"
เส้าหลุนเค่อยเอ่ยตอบอาจารย์ตน แล้วหันไปมองแล้วชี้นิ้วไปทางซือฟาง
"เจ้าหมอนี่เป็นพวกเดียวกันกับเจ้าคนชั่วที่เคยจับตัวศิษย์น้องหลีฮัวไปเมื่อคราก่อนขอรับท่านอาจารย์"
เส้าหลุนเค่อกล่าวตอบอาจารย์ตน แล้วหันไปทางหานตงจื่อ แล้วจึงกล่าวต่อ
"ท่านแม่ทัพหานท่านเองก็เป็นคนฟาดเจ้าหมอนั่นบาดเจ็บปางตาย สลบไปหลายสิบวัน หรือท่านจำไม่ได้แล้ว? นี่ถ้าหากจะกล่าวหาว่า ใครอำมหิตเลือดเย็น ข้าว่าควรเป็นตัวท่านเองมากกว่า"
เส้าหลุนเค่อใช้โอกาสนี้หันไปเอ่ยแดกดันแม่ทัพหนุ่ม แล้วหันมาต่อว่าซือฟางต่อ
"แล้วเมื่อซักครู่เจ้าหมอนี่มันยังจ้องมองศิษย์น้องด้วยแววตาโลมเลียหยาบช้า มันต้องมีจิตอกุศลกับศิษย์น้องอีกเป็นแน่ ดังนั้น ด้วยความโกรธ ศิษย์จึงเผลอตัว ต้องการลงโทษเจ้าหมอนั่นขอรับท่านอาจารย์"
ซือหางรับฟังเหตุผลของ ไอ้หมอนี้แล้วอยากจะร้องไห้
คุณพรี่ครับ ไม่ทราบว่าผม ไปมองศิษย์น้องของคุณ
ด้วยสายตาแบบนั้นตอนไหนคร้าบบบ
คุณมรึงนี่!! ขี้มโนเกินไปแล้ว
นี่เค้าเกือบต้องเสียดวงตาไปด้วยเหตุผล มโนไปเองเช่นนี้หรือ
คิดแล้วก็อดใจหายไม่ได้
โชคดีที่เจ้าแม่ทัพรูปหล่อนี่ช่วยเค้าไว้ทัน
งานนี้ถือว่าเป็นแต้มคะแนนบวกเอาไปหักล้างเรื่องก่อนหน้าที่เจ้าแม่ทัพนี่ทำให้เค้าและสือซือฟางคนก่อนต้องเดือนร้อน ลงไปจิ๊ดนึงละกัน
ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่ สือซือฟางคนเก่า ไม่รู้จักเลือกคบคน
ดันคบคนพาลอย่างต่งซูเจ๋อ วันๆพากันไปทำแต่เรื่องเลวร้าย
ขนาดการฉุดหญิงสาวยังทำได้!!
ตอนเขาอ่านนิยายเรื่องนี้ เขารับรู้แค่เพียงแง่มุมความหลงไหลที่ต่งซูเจ๋อมีให้ ป่ายหลีฮัว ที่เขียนไว้ในนิยายจนตัดสินใจวางแผนฉุดคร่านางเอกมา
และรับรู้แค่เพียงสือซือฟางที่เป็นหนึ่งในลิ่วล้อก็ร่วมมือกับหัวโจกในเหตุการณ์ดังกล่าว
แต่ในนิยายก็ไม่ได้กล่าวถึงความรู้สึกของบรรดาลิ่วล้อ ว่ารู้สึกอย่างไรกับเหตุการณ์ดังกล่าว
เมื่อหลิวได้เข้ามาอยู่ในร่างของสือซือฟาง บวกกับได้ความทรงจำต่างๆ จากเจ้าของร่างมา
ซึ่งบางเหตุการณ์ที่ปรากฏขึ้นในความทรงจำ ก็ไม่มีเขียนไว้ในบทนิยายที่ตนเคยอ่านด้วยซ้ำ
ซึ่งนั่นก็ทำให้เข้าใจความรู้สึกของซือฟางในตอนนั้นว่า ที่จริงแล้วซือฟางไม่ได้ต้องการร่วมมือกับต่งซู่เจ๋อในการฉุดป่ายหลีฮัวในครานั้น
สือซือฟางคนเก่าเคยเอ่ยคัดค้านกับต่งซูเจ๋อไปสองคราแต่ไม่ได้ผล
กลับทำให้ต่งซูเจ๋อโมโหด่าทอซือฟาง
แล้วขู่ว่าจะใช้อำนาจของบิดาตน จัดการกับทางบ้านของสือซือฟาง
ทำให้ซือฟางต้องยอมทำตามคำสั่งของต่งซูเจ๋อ
แต่ด้วยความคับแค้นใจต่อต่งซูเจ๋อ
บวกกับลึกๆ สือซือฟางก็หาใช่คนเลวร้ายอะไร
ทำให้สือซือฟางนี่แหละที่เป็นผู้แอบส่งเบาะแส
สถานที่ที่ต่งซูเจ๋อจับตัวป่ายหลีฮัวไปออกมา
ทำให้มีผู้ที่ติดตามมาช่วยนางเอกได้ทันจนได้รับความปลอดภัย
แต่คนทำดีไม่ได้ดี สือซือฟางกลับต้องรับเคราะห์แทนต่งซูเจ๋อ
ได้รับบาดเจ็บสลบไปหลายวัน (ฝีมือท่านแม่ทัพนั่นแหละ)
ความน่าเจ็บใจมากกว่านั้นคือ
สำหรับผู้อ่านนิยายกลับได้รับรู้แค่แค่มุมเดียวไม่สามารถรับรู้สิ่งต่างๆเหล่านี้ได้เลยว่า สือซือฟางมีความรู้สึกอย่างไร หรือทำอะไรไปบ้าง รับรู้แค่เพียงว่ามีตัวประกอบตัวหนึ่งที่คอยทำตามคำสั่งของตัวร้ายอย่างต่งซูเจ๋อ
    ---- 50% ----
คำพูดของเส้าหลุนเค่อทำให้ทุกสายตาจับจ้องมาทางซือฟาง
เดิมทีแม่ทัพหานตงจื่อจำไม่ได้ว่าสือซือฟางเป็นพวกเดียวกับคนที่เคยจับตัวป่ายหลีฮัวไป แต่พอเส้าหลุนเค่อเอ่ยขึ้นมา ตนก็คล้ายจะนึกถึงใบหน้านี้ในเหตุการณ์วันนั้นได้ขึ้นมา เดิมทีเขาตั้งใจจะสังหารตัวการของเรื่อง แต่เจ้านั้นใช้ร่างผู้อื่นมารับเคราะห์แทน คาดว่าผู้นั้นคือคนตรงหน้านี่เอง
"คุณชายสือ เรื่องที่ศิษย์ข้ากล่าวมา ท่านมีอะไรจะอธิบายหรือไม่" เจ้าสำนักเทียนซาน กล่าวถามซือฟางด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่ฉายแววความรู้สึกใดๆ
ชายหนุ่มลอบใช้ความคิดหาทางออกจากสถานการณ์ตรงหน้าชั่วครู่ ก่อนตอบคำถาม
"เรียนท่านเจ้าสำนัก ข้าไม่ได้มีส่วนร่วมมือในการลักพาตัวคุณหนูป่าย ไปแต่อย่างใดขอรับ" หลิวสวมบทบาทพยายามใช้รูปแบบคำพูดของคนโบราณ
"เจ้าอย่ามาโกหก แก้ตัวหน้าด้านๆ ใครจะไปเชื่อข้อแก้ตัวของเจ้า" เส้าหลุนเค่อ ตะโกนด่าหลิว
"ข้าไม่ได้แก้ตัว ข้าเพียงตอบความจริงตามที่ท่านเจ้าสำนักถามเท่านั้น ท่านสิมีหลักฐานอะไรหาว่าข้าโกหก"
"เจ้า..."
เส้าหลุนเค่อไม่อาจคิดหาคำมาโต้แย้งได้ จึงหันไปหาศิษย์น้องหญิงของตน
"หลีฮัว เจ้าเป็นผู้เสียหาย เจ้าเล่าซิว่า เจ้าหมอนี่ทำอะไรเจ้าบ้าง"
"ข้า..ข้า.จำได้ว่าเค้าเป็นคนที่อยู่กับเจ้าโจรชั่วนั่น"
ป่ายหลีฮัวเอ่ยตอบอย่างลังเล โจรชั่วที่นางหมายถึงก็คือ ต่งซูเจ๋อนั่นเอง
"นั่นไง ท่านอาจารย์ เห็นไหมว่าศิษย์น้องก็ยืนยันเช่นนั้น"
ซือฟางได้ฟังเช่นนั้นก็นิ่ง ก่อนเอ่ยคำถามกับป่ายหลีฮัว
"งั้นข้าขอถามแม่นางหน่อย วันนั้นที่ท่านถูกจับตัวไป เกิดอะไรขึ้นบ้าง และท่านเห็นหน้าข้าในวันนั้นตอนไหนบ้าง"
"เอ่ออ..." ป่ายหลีฮัวตอบตะกุกตะกัก "ตอนนั้น ข้าสลบไป จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ตอนรู้สึกตัวอีกทีก็เห็นหน้าโจรชั่วผู้นั้นจะเข้ามาทำร้ายข้า โชคดีที่ศิษย์พี่ตงจื่อเข้ามาช่วยข้าไว้ได้ทัน"
"แล้วท่านพบเห็นข้าในวันนั้นหรือไม่"
"เอ่ออ...ข้าไม่พบเห็นหน้าคุณชายวันนั้น"
ป่ายหลีฮัวตะกุกตะกักตอบอีกครา
"ถ้าเช่นนั้นแม่นางก็ไม่มีอะไรยืนยัน ว่าข้าเป็นคนทำร้ายท่านใช่หรือไม่" ซือฟางกล่าวสัมทับไป
ฝ่ายเส้าหลุนเค่อเห็นเช่นนั้นก็ตวาดออกไป
"เจ้าอย่ามาเล่นลิ้น หลีฮัวสลบไป ไม่เห็นเจ้าทำชั่วก็ไม่แปลก ยังไงพวกคนเลวอย่างเจ้ามันก็พวกเดียวกันหมด"
ซือฟางได้ฟังเหตุผลของเจ้าลูกเต่าเส้าตัวนี้แล้วรู้สึกเพลียจิตใจ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย
"ข้ายอมรับที่คุณชายเส้ากล่าว ท่านกล่าวได้ถูกต้อง ข้านั้นนับว่ารู้จักและได้ชื่อว่าเป็นสหายของต่งซูเจ๋อผู้นั้น!"
"นั่นไงท่านอาจารย์มันยอมรับแล้ว!!! ข้าว่าควรจับมันโบยแล้วโยนออกนอกสำนักไป โทษฐานที่กล้าทำร้ายศิษย์น้องและหยามสำนักเทียนซานเรา"
เส้าหลุนเค่อกล่าวแทรกซือฟางขึ้นมาทันที ที่ซือฟางยอมรับว่าเขาเป็นสหายกับต่งซูเจ๋อ
"คุณชายเส้าขอท่านฟังให้จบก่อน ที่ข้าบอกว่าเรารู้จักเป็นสหายกันมาหลายปี ในเมืองถงอันถามใครก็คงหาว่าข้าเป็นพวกของต่งซูเจ๋อ แต่ถามท่านหน่อย หากสหายถือเป็นพวกเดียวกัน จำเป็นต้องทำ หรือคิดสิ่งเดียวกันหรือไม่ พวกท่านมีคนในสำนักมากมาย แม่ทัพหานเองก็เคยเป็นศิษย์เทียนซาน ก็กล่าวได้ว่าท่านแม่ทัพเองก็เป็นพวกเดียวกับสำนักเทียนซาน หรือหมายถึงได้ว่า คุณชายเส้าหลุนเค่อก็เป็นพวกเดียวกับแม่ทัพหานต่งจื่อ ใช่หรือไม่"
ซือฟางตั้งใจยกชื่อแม่ทัพหานตงจื่อ ขึ้นมากล่าวกับเส้าหลุนเค่อ เนื่องด้วยทราบจากบทนิยายที่เคยอ่านมาก่อนทำให้ รับรู้ว่าเส้าหลุนเค่อ ทั้งเกลียดและอิจฉาหานตงจื่อเป็นที่สุด ในอดีตก็ทำทุกวิถีทางจนสามารถทำให้หานตงจื่อ ออกจากสำนักไปได้
ดังนั้นการกล่าวว่าหานตงจื่อเป็นคนของสำนักเทียนซานเป็นสิ่งที่เค้ายอมรับไม่ได้ เพราะมันทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นรองในอดีต และการหาว่าทั้งคู่เป็นพวกเดียวกันย่อยทำให้หานต่งจื่อมีปฏิกิริยาต่อต้านออกมา
"ข้ากับแม่ทัพหานหาใช่พวกเดียวกัน ถึงแม้แม่ทัพหานจะเป็นอดีตศิษย์เทียนซาน แต่หาใช่พวกเดียวกับข้าไม่"
"เพราะเหตุใด จึงจะไม่ใช่พวกเดียวกันล่ะ?"
"เพราะข้ากับแม่ทัพหานมีอุดมการณ์แตกต่างกัน ไม่ถือเป็นพวกเดียวกัน ไม่เหมือนเช่นเจ้าที่ ร่วมหัวกันทำความชั่ว เป็นการกระทำต่ำช้าของพวกคนเลว"
ซือฟางได้ฟังดังนั้นก็กล่าวโต้ตอบ
"ท่านผิดแล้ว มันหาได้มีความแตกต่างกันไม่แต่อย่างใด ถึงแม้ข้าจะเป็นสหายกับต่งซูเจ๋อมาก่อนจริง แต่เราก็ไม่ได้มีอุดมการณ์ตรงกันเช่นเดียวกัน!! คนเรารู้จักกันเป็นสหายกัน หรือต่อให้เป็นครอบครัวเดียวกัน ก็มิได้หมายความว่าจะต้องมีความคิดอ่านเช่นเดียวกัน ข้าขอบอกทุกท่านอีกครั้งว่าข้าไม่ได้ร่วมมือกับ ต่งซูเจ๋อในการลักพาตัวคุณหนูป่ายแต่อย่างใด"
ซือฟางยืนยันเสียงหนักแน่น
"วันนั้นข้าเพียงบังเอิญมีเรื่องที่ต้องไปพบต่งซูเจ๋อ ข้าถึงได้ไปอยู่ในที่แห่งนั้นพอดีเท่านั้น ซ้ำยังโดนต่งซูเจ๋อใช้เป็นโล่มนุษย์รับผ่ามือท่านแม่ทัพหานเกือบเสียชีวิต ถามหน่อยว่าข้ายังคงควรเรียกต่งซูเจ๋อว่าพวกเดียวกันได้อยู่อีกหรือไม่"
ซือฟางกล่าวอย่างจริงจัง ถึงแม้จะมีการแต่งเนื้อเรื่องบิดเบือนความจริงเล็กน้อย เพื่อให้ยากแก่การจับผิด ในความจริงนั้น ถึงแม้ว่าสือซือฟางคนเก่าจะไม่ยินดีกับการลักพาตัวป่ายหลีฮัว แถมยังช่วยปล่อยข่าวที่ซ่อนให้ความช่วยเหลือ แต่ก็ถือได้ว่ายังมีส่วนร่วมในการลักพาตัวป่ายหลีฮัวเช่นกัน แต่เขาไม่ใช่สือซือฟางคนนั้น เขาคือหลิว ซึ่งไม่มีส่วนในการลักพาตัวแม่นางเอกนั่นจริงๆ ดังนั้นก็ไม่ถือว่าเค้าพูดปดซะทีเดียว
"เป็นเช่นนี้เอง ถ้าเช่นนั้นก็ถือว่าก่อนหน้าทางเราเข้าใจคุณชายสือผิดไป ต้องขออภัยด้วย" เจ้าสำนักเทียนซาน เอ่ยออกมา
"อาจารย์ท่านเชื่อคำเท็จของคนผู้นี้รึ?"
"พอได้แล้วหลุนเค่อ การใส่ความผู้อื่นโดยไม่มีหลักฐานหาใช่วิถีของวิญญูชน"
เมื่ออาจาย์ตนกล่าวเช่นนั้น เขาก็ไม่สามารถเอ่ยอะไรได้อีก ทำได้เพียงสงบคำลง
"เมื่อความเข้าใจผิดได้จบลงแล้ว ก็ขอเชิญคุณชายสือพักอยู่ที่นี่ต่อให้สบายใจเถอะ"
เจ้าสำนักเทียนซานหันมาเอ่ยกับซือฟาง
"ไม่เป็นไรขอรับท่านเจ้าสำนัก ข้าน้อยขอบคุณท่านมากที่เชื่อคำข้าน้อย และยังยินยอมให้ที่พักอาศัย แต่ถึงแม้ข้าจะบริสุทธิ์จริง แต่การอยู่ที่นี่ของข้าก็ยังคงสามารถสร้างความไม่สบายใจให้กับทั้งคุณชายเส้า และแม่นางป่าย ดังนั้นเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจต่อแม่นางป่ายข้าขอจากไปดีกว่า อีกอย่างข้า..จากทางบ้านมาอย่างเร่งรีบ ไม่ทันได้เอ่ยลาบิดา มารดา คาดว่าตอนนี้พวกท่านคงเป็นห่วงข้ามาก ข้าต้องการรีบกลับไปหาพวกท่านขอรับ"
ท้ายประโยคซือฟางทำเป็นมองไปทางแม่ทัพหานตงจื่อ อย่างเกรงๆ
ซือฟางกล่าวปฏิเสธเจ้าสำนักเทียนซานครานี้ เหมือนยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว นกตัวแรกคือการเพื่อให้ตนไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับบรรดาตัวเอกของเรื่องให้มากความ มากปัญหา
นกตัวที่สองเป็นการแสดงจุดยืนให้เห็นไปในตัวว่าตนไม่มีความสนใจในตัวป่ายหลีฮัวนางเอกของเรื่อง เพื่อเป็นการตัดไฟมหาหึงที่อาจจะลามมาหาเค้าตั้งแต่ต้นลม
นกตัวสุดท้ายเป็นการเรียกร้องคะแนนสงสารว่าตนถูกความเข้าใจผิดต่างๆนานา ซ้ำยังโดนพามาจากบ้านโดยไม่สมัครใจ สำหรับเจ้าสำนักเทียนซานผู้ซึ่งเปี่ยมเมตตาผู้นี้ ย่อมเห็นใจยอมให้เค้ากลับบ้านเป็นแน่ ถึงเจ้าแม่ทัพนี่จะไม่ยอมยังไม่ก็ไม่สามารถขัดอาจารย์ตนได้
หลิวเอ้ยย ตั้งแต่แกมาเป็นสือซือฟาง ก็เจอะแต่เรื่องเสียเปรียบมากมายถาโถมไม่หยุดหย่อน ครานี้ขอไอ้หลิวเก็บกำไรเล็กๆคืนบ้างเถอะ
------ 100% -----


"งั้นก็ให้เป็นตามที่เจ้าต้องการละกัน"
เจ้าสำนักเทียนซานยอมตามที่ซือฟางต้องการ เดิมทีเข้าใจเหตุผลที่หานตงจื่อตั้งใจให้ซือฟางอยู่ที่สำนักเทียนซานนั้นก็เพื่อความปลอดภัยของเจ้าตัว แต่เมื่อเรื่องราวดำเนินไปในทิศทางนี้แล้ว เมื่อเจ้าตัวสือก็ไม่ต้องการรั้งอยู่ที่นี่ เจ้าสำนักเทียนซานจึงไม่คิดฝืน
"ตงจื่อเจ้าก็ให้คุณชายสือกลับจวนเถอะ"
"ขอรับท่านอาจารย์"
หานตงจื่อเอ่ยรับคำอาจารย์ตน เดิมเขาคิดว่าอยู่สำนักเทียนซานจะส่งผลต่อความปลอยภัยของเจ้าของร่างสถิตดาบไป่สือได้ดีสุด
แต่การปรากฏกายของเส้าหลุนเค่อ และท่าทีที่มีต่อสือซือฟางแล้วนั้น การอยู่ที่นี่ต่อไปอาจไม่ปลอดภัยอย่างที่คิดในคราแรก
คิดแล้วการส่งเจ้าตัวกลับจวนตระกูลสือไปน่าจะปลอดภัยกว่า ที่จริงหานตงจื่อมีความคิดว่าหากให้อยู่สำนักเทียนซานไม่ได้ก็จะพาซือฟางไปหมู่บ้านเหอกับตน แต่เมื่ออาจารย์กล่าวให้พาซือฟางไปส่งจวนเขาก็ไม่อาจขัดได้
"เช่นนั้นแล้วศิษย์ขอตัวลาท่านอาจารย์  หากทุกอย่างเรียบร้อยศิษย์จะรีบกลับมาคารวะท่านอาจารย์อีกครั้ง"
หานตงจื่อกล่าวลาอาจารย์ตน
"ศิษย์พี่ท่านจะออกเดินทางไปแล้วหรอคะ เหตุใดจึงรีบร้อนเพียงนั้น เราเพิ่งได้พบหน้ากันเอง"
ป่ายหลีฮัวเอ่ยกับหานตงจื่อด้วยท่าทีแสนแง่งอล
"ศิษย์น้องข้ามีธุระสำคัญต้องไปจัดการไว้ทุกสิ่งเรียบร้อยข้าจะรีบกลับมาพบเจ้า"
"ศิษย์พี่ท่านสัญญากับข้าแล้วนะ" ป่ายหลีฮัวส่งยิ้มอ่อนหวาน
หานตงจื่อมองดูศิษย์น้องของตนด้วยแววตาอ่อนโยน กล่าวคำด้วยนำเสียงอ่อนโยน ทำเอาคนอีกสองคนในห้องถึงขั้นรู้สึกทนไม่ได้
คนแรกคือเส้าหลุนเค่อ ที่ทนไม่ได้ด้วยพิษรักแรงหึงหวงที่มีต่อป่ายหลีฮัว ยามเห็นทั้งคู่ห่วงหากันก็ทำให้เค้าปวดใจยิ่งนัก และอยากจะกำจัดศัตรูหัวใจอย่างหานตงจื่อผู้นี้ให้พ้นทาง
ส่วนอีกคนคือ สือซือฟาง รายนี้ก็รู้สึกทนไม่ได้เช่นกัน แต่เป็นอารมณ์รู้สึกเคลื่อนเหียนอยากอาเจียน เวลาเห็นคนมาพลอดรักกัน หรือที่แถวบ้านเขาเรียกกันว่า อาการเหม็นความรัก โถถถถ พ่อแม่ทัพสุดเข้มทีแบบนี้ทำเป็นเสียงอ่อนเสียงหวาน อยากจะแหมม..ไปให้ถึงดาวอังคาร
เมื่อกล่าวร่ำลากันเรียบร้อย ก็ย่อมถึงเวลาจากลา
หานตงจื่อ สือซือฟาง และทหารติดตามอีกห้านายยืนอยู่ที่หน้าทางเข้าสำนักเทียนซาน หานตงจื่อสั่งให้นายทหารสามนายนำรถม้าเคลื่อนตัวไปที่หมู่บ้านเหอก่อน ส่วนอีกสองนายให้ติดตามตนไปที่จวนสกุลสือ
ทั้งนี้เพื่อความสะดวกรวดเร็วในการเดินทาง และความปลอดภัยที่ หากใช้รถม้าวนไปมาย่อมเสียเวลากว่าใช้ม้าควบทะยาน หรือจะให้ผู้ใดพาสือซือฟางไปส่งจวนแทน ความปลอดภัยก็ไม่สู้เขาพาไปเอง
"เจ้ารออะไร ทำไม่ยังไม่รีบขึ้นม้า"
หานตงจื่อเอ่ยถามซือฟางที่ยืนเก้ๆกังๆ อยู่หน้าอาชาตัวหนึ่งอยู่นานแสนนาน
"เอ่ออ..คือ..ข้าขี่ม้าไม่เป็น" ซือฟางหันมายิ้มตอบคำถามแม่ทัพหานอย่างฝืนๆ เกิดมาทั้งชีวิตอย่าว่าแต่ม้าเลยรถยนต์เขาก็ขับไม่เป็น
"เฮ้ยยย!!.. ท่าน.."
ซือฟางร้องตกใจที่จู่ๆ ร่างของตนก็ถูกดึงตัวลอยขึ้นไปอยู่บนหลังม้าตัวเดียวกับแม่ทัพหานตงจื่อแผ่นหลังของตนแนบไปกับอกแกร่งของคนด้านหลังอีกครั้ง
"นั่งเฉยๆ" หานตงจื่อเอ่ยสั่งข้างหูซือฟางก่อนที่จะบังคับม้ามุ่งหน้าเคลื่อนตัวไปสู่จวนตระกูลสือ
อาชาเคลื่อนตัวโจนทะยานรวดเร็วทำเอาซือฟางที่ยังไม่ทันตั้งตัว ตกใจรู้สึกทรงตัวไม่อยู่เหมือนจะตกจากหลังม้า เผลอมือปัดป่ายเกาะคนใกล้ตัวไว้แน่นหลับตาปี๊ด้วยความตกใจ
ชั่วครู่หลังจากความตื่นตกใจก็ค่อยๆปรับตัวได้ ซือฟางสัมผัสกับสายลมยามค่ำคืนที่พัดพาลมเย็นปะทะหน้าก็ค่อยๆ ขยับเปลือกตาลืมตาขึ้นมอง ภายใต้ผืนนภากว้างไกลสุดลูกหูลูกตาอันมืดมิด กลับมีแสงดาราส่องประกายระยิบระยับ ช่างเป็นภาพที่งดงามจับใจ ภาพงดงามผสานกับสายลมที่โอบล้อมจากการโจนทะยานของยอดอาชาสร้างความรู้สึกอิสระเสรีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนให้กับซือฟาง ถ้าเปรียบคงเหมือนการนั่งรถสปอร์ตเปิดประทุนโจนทะยานท่ามกลางหมู่มวลดารา
ที่โลกเก่าเค้าไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเมืองหลวงที่เค้าเคยอยู่นั้นสถานที่ถูกเรียกกันว่าอมรเมืองฟ้านั้น สิ่งที่เค้าสัมผัสได้มีเพียงแต่รถติดและฝุ่นควันจากการขึ้นรถโดยสารประจำทางในแต่ละวันเพียงเท่านั้น ความรู้สึกที่ได้สัมผัสกับสายลมแสงดาวยามค่ำคืนและอิสระเสรีแบบนี้เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
อาจเป็นเพราะความสบายของสายลมและเส้นทางการเดินทางที่นานเกินไปทำให้ซือฟางเผลอพลอยหลับไปภายใต้อกแกร่งของคนใกล้ตัว
----- 50% ----
สัมผัสของน้ำหนักคนด้านหน้าที่ทิ้งมาบนตัวเขา ทำให้หานตงจื่อสังเกตุเห็นว่าคนผู้นั้นหลับไปเสียแล้ว
หลับ..งั้นรึ?? บนม้าเช่นนี้ เจ้าก็หลับได้เช่นนั้นรึ?
กลิ่นหอมอ่อนเหมือนกลิ่นแมกไม้ที่สดชื่นจากผู้ที่เข้าสู่ห่วงนิทราลอยเข้าสู่ประสาทสัมผัสทางกลิ่นของแม่ทัพหนุ่ม เขาใช้มือข้างหนึ่งโอบรอบเอวของคนตรงหน้าไว้ ประคองร่างบางเข้าหาร่างตน ไม่ให้ร่างตรงหน้าล่วงหล่นจากหลังม้า หานตงจื่ออดสงสัยไม่ได้ว่าคนผู้นี้มีร่างกายผ่ายผอมขนาดนี้ได้อย่างไรกัน? ผอมแห้งแรงน้อยยิ่งกว่าอิสตรี วันๆได้ทานอะไรเข้าไปบ้างรึไม่?
หานตงจื่อสงสัยตั้งแต่คราแรกที่เค้าอุ้มคนตรงหน้าออกจากจวนสกุลสือ ตอนนั้นเค้าก็รู้สึกว่าร่างตรงหน้าตัวเบายิ่งนัก หรือจะตอนที่อยู่ในบึงเกล็ดหิมะครานั้น... คิดได้เท่านั้น ภาพเปลือยเปล่าของร่างตรงหน้าในความทรงจำก็ปรากฏชัดขึ้นมา จนหานตงจื่อต้องสะบัดไล่ความคิดดังกล่าวออกไป..
อ่อนแอ..ยิ่งนัก บุรุษร่างกายบอบบางไม่ต่างจากอิสตรีเช่นนั้นหาสมเป็นบุรุษไม่ หากเป็นทหารในกองทัพเค้าจะจับฝึกให้หนัก หานตงจื่อบอกตนเองเช่นนั้น ก่อนจะเลิกสนใจคนในอ้อมอก
อาชาเคลื่อนตัวท่ามท่ามกลางราตรีมืดมิดจนในที่สุดก็มาถึงเมืองถงอัน
ณ. จวนสกุลสือ
ก๊อก ๆๆ
"ใครกัน!! มารบกวนดึกๆ ดื่นๆ"
เสียงคนเฝ้าประตูจวนเอ่ยถามออกไป พลันเมื่อมองไปเห็นคนด้านนอกก็รีบกุลีกุจอ เปิดประตูออกไปทันที
"ท่านแม่ทัพ!! คุณชาย!!" ชายเฝ้าประตูจวนพุ่งตัวออกไปคำนับหานตงจื่อที่ยังคงอยู่บนหลังม้า แม้จะดีใจที่เห็นคุณชายตนแต่ก็ทำอะไรไม่ถูกได้แต่คุกเข่าเช่นนั้น
"คุณชาย คุณชายงั้นเหรอ!!!"
เสียงของหนุ่มน้อยอีกคนดังขึ้นด้านหลังประตูจวนก่อนจะรีบพุ่งตัวออกมาคนผู้นั้นคือ เสี่ยวถัง บ่าวรับใช้ชายที่แสนซื่อสัตย์ของสือซือฟางนั่นเอง แม้เสี่ยวถังจะเป็นห่วงซือฟางมากแต่ด้วยแรงกดดันของแม่ทัพอาชาสวรรค์ก็ทำให้หนุ่มน้อยไม่สามารถเอ่ยออกมาได้แม้ครึ่งคำ
หานตงจื่อเหลือบมองคนร่วมม้า ยังคงหลับสนิทไม่ยอมตื่น จิ๊..เค้าถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะอุ้มคนลงจากหลังม้า แล้วเอ่ยกับเด็กรับใช้อย่างเสี่ยวถัง
"นำทางไปห้องคุณชายเจ้า"
เสี่ยวถังได้ยินเช่นนั้นในใจอยากเอ่ยขอรับร่างของคุณชายตนมาแบกแทนแต่ติดตรงเสียงที่เคยมีมันเหมือนหายไป ทำได้เพียงรีบนำทางแม่ทัพหนุ่มไปยังห้องของคุณชายตนเท่านั้น
เมื่อถึงหน้าห้องของซือฟาง แม่ทัพหนุ่มก็นำร่างของซือฟางเข้าไปในห้องเพียงลำพังโดยปล่อยให้เสี่ยวถังและทหารที่ติดตามมาด้วยรออยู่หน้าห้อง
หานตงจื่อสาวเท้าไปที่เตียงของเจ้าของร่างก่อนโยนร่างของซือฟางลงบนเตียงอย่างไม่เบามือนัก
ตุ๊บ!!!
"โอ้ยย!!" ซือฟางได้สติตื่นทันที
"เกิดไรขึ้นวะเนี่ยย!!"
คนบ่นถาม ขณะที่ยังงง และงัวเงียปนเจ็บจากแรงกระแทก พลันหันมาเห็นคนคุ้นตาช่วงนี้ ที่ยืนกอดอกสีหน้าเรียบเฉย แต่ไม่รู้เหตุใดซือฟางกลับรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้ากำลังหงุดหงิดไม่น้อย จึงทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งๆไป
"เจ้าตื่นได้ซะทีนะ ข้านึกว่าเจ้าตายไปแล้วซะอีก"
ซือฟางคิ้วกระตุกกับคำทักแรกที่ได้รับหลังตื่น เขาขอถอนคำพูดที่เคยบอกว่าเจ้าแม่ทัพบ้านี่เป็นพวกนิ่งเฉยที่จริงแล้วหมอนี่เป็นพวกกวนบาทา และปากจัดมากกว่า แต่เขาจะทำอะไรได้นอกจากส่งยิ้มประจบเพียงเท่านั้น
"ข้าน้อย ทำท่านแม่ทัพเดือดร้อนมากแล้ว ต้องขออภัย"
หานตงจื่อเลิกคิ้วเล็กน้อยกับพฤติกรรมคนตรงหน้า นับว่าเจ้าหมอนี่ยังรู้ความ รู้จักใช้น้ำเย็นดับร้อน อารมณ์หงุดหงิดก่อนหน้าก็ค่อยคลายลง เจ้าตัวภาระนี่ทำเขาเสียเวลาและยังต้องอุ้มมาส่งถึงห้อง
"จากนี้ข้าจะไปจัดการธุระช่วงหนึ่ง เจ้าอยู่นี่ก็อย่าสร้างเรื่องเพิ่ม ข้าจะให้ถงจินกับถงอูอยู่ที่นี่ หากมีเรื่องอันตรายเกิดขึ้น พวกเค้าจะสามารถช่วยได้ และถ้าไม่จำเป็นก็อยู่แต่ในจวนไป"
หานตงจื่อเอ่ยกับซือฟางเชิงคำสั่งแบบที่ตนเองคุ้นชินในฐานะแม่ทัพ ซือฟางได้ฟังก็รู้สึกขัดใจแต่แสร้งยิ้มหวานทำสีหน้าซาบซึ้งใจออกมาทั้ง ทั้งเลียนแบบท่วงท่าในหนังจีนกำลังภายในที่เคยดูทำท่าคารวะแล้วเอ่ย
"ข้าทราบแล้วขอรับท่านแม่ทัพ"
ขณะที่กำลังทำท่าทางเลียนแบบ หานตงจื่อก็คว้ามือซือฟางขึ้นมา แล้วสวมกำไลข้อมือให้ พร้อมยัดขวดยาขนาดเล็กใส่มือซือฟาง ข้อมือขาวปรากฏกำไลทองคำขนาดกว่าประมาณหนึ่งเซ็นติเมตร ประดับด้วยทับทิมน้ำงามหนึ่งเม็ดและนิลประกบสองด้าน ตัวกำไลมีลวดลายสลักบรรจงงดงามดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของมีค่า
"ท่านแม่ทัพนี่อะไร?"
"ภายในขวดสีเขียวนี้มียาที่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บได้สารพัด 2 เม็ด ส่วนกำไลนี้มีความสามารถในการปกปิดคลื่นพลัง ตอนนี้ดาบไป่สืออยู่ในตัวเจ้าพวกปีศาจบางตนอาจจ้องมาที่เจ้าได้กำไลนี้จะช่วยอำพลางพลังของดาบได้ ไม่ให้พวกปีศาจตามตัวเจ้าเจอะดังนั้นเจ้าห้ามถอดกำไลนี้เข้าใจไหม"
ซือฟางได้ฟังก็เอามือลูบกำไลอย่างทนุถนอม โถววลูกช่วยชีวิตพ่อด้วยนะ ข้อมูลที่ตนจะโดนปีศาจไล่ล่าเนื่องจากมีดาบไป่สืออยู่ในร่างทำเอาซือฟางแอบน้ำตาตก
หานตงจื่อเดินออกมานอกห้องกำชับกับถงจิน ถงอูให้จับตาดูและคุ้มกันคุณชายสือให้ดี ก่อนจะหันมากำชับกับซือฟางอีกครั้ง
"อย่าลืมว่าห้ามถอดกำไล เด็ดขาด"
กล่าวจบแม่ทัพหนุ่มก็เอ่ยลา และออกเดินทางมุ่งสู่หมู่บ้านเหอ
----- 100% ----
.
.
Behind the Scenes (ช่วงหลังฉากตัวละคร)
ถงจิน : นั่นมันกำไลที่ไทเฮาพระราชทานให้ท่านแม่ทัพใช่ไหม?
ถงอู : มันก็มีอันเดียวนั่นแหละ
ถงจิน : งั้นมันก็คือกำไลบ่วงหงษ์อันนั้นสินะ?
ถงอู : ก็ใช่น่ะสิ
ถงจิน : งั้นมันก็คือกำไลที่ไทเฮาตรัสว่าให้แม่ทัพเอาไว้หมั้นหมายนางในดวงใจในอนาคตใช่ไหม??
ถงอู : ..........


ณ.จวนสกุลสือ
เช้าวันถัดมาเหมือนชีวิตแสนสงบที่ซือฟางต้องการจะได้เริ่มต้นซะที เมื่อคืนหลังจากที่แม่ทัพหานตงจื่อจากไป ห้องของซือฟางก็เต็มไปด้วยผู้คนทั้ง บิดา มารดา เสียวถัง พ่อบ้านใหญ่ และสาวใช้ ต่างก็แวะเวียนเข้ามาหาเขาด้วยความห่วงใย การกลับมาของซือฟางสร้างความยินดีให้กับครอบครัวอย่างยิ่งโดยเฉพาะกับ ฮูหยินสือ
"โถซือฟาง ลูกแม่เป็นไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนบ้างไหมลูกก"
ฮูหยินสือโอบกอดซือฟางกล่าวไปพลางร้องไห้ไปด้วยความยินดีที่บุตรชายสุดที่รักกลับมา ส่วนนายท่านสือที่เป็นคนแสดงออกไม่เก่งก็เพียงกล่าวคำพูดกับซือฟางเพียงไม่กี่คำ แต่ซือฟางก็สามารถรับรู้ได้ถึงความห่วงใย
หลิวมองภาพความห่วงใยที่ครอบครัวมีให้ก็รู้สึกตื้นตันใจ หลิวเป็นเด็กกำพร้าไม่เคยสัมผัสถึงความรักจากครอบครัวมาก่อน แต่เมื่อตนได้มาอยู่ในร่างสือซือฟางก็ได้สัมผัสกับสิ่งที่เรียกว่าครอบครัวเป็นครั้งแรกในชีวิต
เขาตั้งใจที่จะใช้ชีวิตที่ได้รับมาใหม่นี้ให้ดี และตอบแทนความรักที่ครอบครัวนี้มีต่อเจ้าของร่าง
ซือฟางฉันสัญญา จะปกป้องครอบครัวนายให้ดีที่สุดหลิวเอ่ยกับสือซือฟางคนก่อนภายในใจ
หลังจากคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก่อน เขาก็จัดเก็บข้าวของภายในห้อง วันนี้เขาตื่นค่อนข้างเช้า นั่งรับบรรยากาศภายนอกร่วมความรู้สึกผ่อนคลายหลังผ่านเรื่องวุ่นวายมาหลายเรื่อง ในที่สุดเขาก็สามารถกลับมานั่งสงบๆ ภายในเรือนของเขาได้สักที
ซือฟางพลันนึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ขึ้นมา
"เสี่ยวถัง ว่าแต่เจ้าแมวนั่นมันเป็นอย่างไรบ้าง"
ซือฟางนึกถึงแมว (?) ตัวนั้นขึ้นมา ตอนนั้นเขาช่วยทำแผลให้แต่หลังจากนั้นก็วุ่นวายจนลืมมันไปเสียสนิท
"นับตั้งแต่วันนั้นที่คุณชายโดนท่านแม่ทัพพาตัวไป พอข้ากลับมาก็ไม่พบเห็นเจ้าแมวนั้นอีกแล้วขอรับ"
แปลกจริง เจ้าแมวน้อยตัวนั้นบาดเจ็บขนาดนั้นยังหายไปไหนได้อีกนะ
เอาเถอะ ไปแล้วก็แล้วไปเถอะ หวังว่าเจ้าปลอดภัย
ซือฟางคิดภายในใจ
ตอนนี้เขาได้มีเวลาสำหรับทบทวนสิ่งต่างๆ อีกครา
เขาทบทวนเนื้อเรื่องในหนังสือนิยายที่เคยอ่าน หนึ่งในเหตุการณ์สำคัญที่สุดที่เขาต้องหยุดให้ได้คือ โทษประหารยกตระกูลของสกุลสือ แต่นั่นเป็นเหตุการ์ในอีกหนึ่งปีข้างหน้าเขายังพอมีเวลาวางแผนเตรียมการแก้ไขล่วงหน้า
ตอนนี้ยังมีบางสิ่งที่เขาต้องจัดการก่อน
"คุณชาย นายหญิงให้มาถามคุณชายว่าจะรับอาหารที่เรือนใหญ่หรือไม่ขอรับ..เออพอดี คุณชายใหญ่กลับมาแล้วขอรับ"
เสี่ยวถังเอ่ยเสียงแผ่วปลาย เนื่องรู้ว่าคุณชายของตนไม่ค่อยจะถูกคอกับคุณชายใหญ่มากนัก คิดว่าเดี๋ยวคุณชายตนจะต้องโวยวายแล้วไม่ยอมไปเจอหน้าคุณชายใหญ่เช่นทุกที แต่เสี่ยวถังกลับผิดคาดเมื่อซือฟางกลับตอบรับแล้วเตรียมพร้อมไปเรือนใหญ่
ณ.เรือนใหญ่ สกุลสือ
เมื่อไปถึง ซือฟางพบว่าตนมาถึงเป็นคนแรก
"เดี๋ยวนี้เจ้ารู้จักมารอผู้อื่นเป็นแล้วรึ?"
เสียงพูดดังจากด้านหลัง เมื่อซือฟางหันไปจึงพบกับทายาทคนโตของตระกูลสือ สือซือฟง พี่ชายของสือซือฟางนั่นเอง คนผู้นี้มีใบหน้าและบุคลิกคล้ายบิดาตน นายท่านสืออ้าวลั่ว ผู้นั้นนั่นเอง
ซือฟงเป็นคนหนุ่มมากความสามารถทั้งบุ๋นแลบู๊ เป็นความหวังของนายท่านสือ และเป็นคนเข้มงวด แสดงออกไม่เก่ง เช่นเดียวกันกับบิดา
ซึ่งนั่นทำให้เดิมทีสือซือฟางคนก่อนไม่ถูกกับพี่ชายตนเช่นกัน เนื่องด้วยพี่ชายตนทำอะไรก็ถูก ก็ดีไปซะทุกอย่าง แต่ตนกลับโดนหาว่าทำตัวสำมะเลเทเมา (ซึ่งทำจริง) เมื่อโดนเปรียบเทียบบ่อยเข้าก็ยิ่งเป็นปมไม่ชอบอยู่ใกล้พี่ชายตน
แต่ก็เช่นเดียวกับนายท่านสือผู้เป็นบิดา หลิวได้รับรู้ผ่านความทรงจำ ถึงความรักที่พี่ชายผู้นี้มีให้กับสือซืฟางคนเก่า นั่นคือวันที่เหตุการณ์ประหารยกตระกูลสือ
พี่ชายผู้นี้ก็เป็นอีกผู้ที่ยอมสละชีวิตช่วยเหลือซือฟาง ในเหตุการณ์นั้น สือซือฟงพิการเดินไม่ได้แต่ก็ยอมตะเกียกตะกายจากรถเข็นไปตามพื้นเพื่อเป็นตัวล่อทหารไปอีกทางเพื่อให้สือซือฟางหนีไปได้ จนตนเองโดนทำร้ายเสียชีวิต
ครั้งนี้นอกจากเขาจะต้องหยุดโศกนาฏกรรมสังหารยกตระกูล เขาจะหยุดเหตุการณ์ที่ทำให้พี่ชายผู้นี้ต้องพิการให้ได้
----- 50% ----
"คารวะท่านพี่"
ซือฟางเอ่ยทักพี่ชายตนก่อนท่าทางสงบนิ่ง ไม่มีท่าทีต่อต้านเหมือนเช่นทุกที สร้างความแปลกใจเล็กน้อยให้กับซือฟง
"ได้ยินว่าก่อนหน้านี้ แม่ทัพหานตงจื่อพาตัวเจ้าไปงั้นรึ? เจ้าเป็นยังไงบ้าง?"
"ก่อนหน้าเกิดเรื่องวุ่นวายมากมาย จู่ๆ ดาบไป่สืออาวุธประจำตัวแม่ทัพหานตงจื่อก็มาสถิตในร่างข้า ข้าก็ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด?"
ซือฟางอธิบายเรื่องราวให้พี่ชายฟัง ส่วนซือฟงที่ได้ฟังเรื่องราวก็รู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"แล้ววิธีแก้จะทำเช่นไร?"
"ตอนนี้ข้าเองก็ยังไม่ทราบเช่นกัน"
"ไม่ทราบได้เช่นใด!!" ซือฟงโพล่งขึ้นอย่างหัวเสีย ทำเอาซือฟางเผลอตกใจ ภายนอกอาจดูเหมือนตำหนิน้องชายแต่ที่จริงเป็นเพราะความเป็นห่วงมากไปจึงทำให้หัวเสีย
"เสียงดังอะไรกัน!!"
นายท่านสือปรากฏตัวขึ้นพร้อมฮูหยินสือ
"พวกเจ้าพี่น้องทะเลาะอะไรกันอีกแล้ว ซือฟง เจ้าเพิ่งกลับมาก็หาเรื่องน้องอีกแล้วรึ"
ฮูหยินสือเอ่ยตำหนิบุตรชายคนโต เนื่องจากปกตินางก็มักเข้าข้างบุตรคนเล็ก บวกกับครานี้ซือฟางประสบเคราะห์กรรมติดๆ กัน จึงยิ่งทำให้นางโอ๋ซือฟางเข้าไปอีก ซือฟางเห็นมารดาเอ่ยตำหนิซือฟงก็รีบเอ่ย
"ไม่ได้เป็นเช่นนั้นหรอกท่านแม่ พี่ชายใหญ่เพียงตกใจกับเหตุการณ์ที่ข้าพบเจอะมา พอได้ฟังจึงเผลอเสียงดังไปเพราะเป็นห่วงลูกเท่านั้นเอง ใช่ไหมท่านพี่"
"เป็นเช่นนั้นเองหรือซือฟง?" ฮูหยินสือถอนหายใจก่อนหันไปถามบุตรชายคนโตอีกครา
ซือฟงหันมามองทางซือฟางด้วยความงงงวยก็เห็นอีกฝ่ายทำท่าทีพยักหน้าให้ตนรีบตอบรับมารดา
"เป็นเช่นนั้นท่านแม่ ลูกเผลอตกใจเกินไปหน่อย"
ซือฟงตอบรับคำมารดา ถึงแม้มารดาตนมักจะเข้าข้างน้องชายแต่ซือฟงไม่เคยนึกน้อยใจมาก่อน กลับมีบางครังที่แอบนึกตำหนิที่มารดาเอาแต่ตามใจ จนกลายเป็นส่งเสริมน้องชายทำตัวเหลวไหลขึ้นไปอีก
"เป็นเช่นนี้เอง พวกเจ้าพี่น้องมีกันแค่สองคนต้องรักใคร่ปรองดองกันรู้ไหม หากแม่ไม่อยู่แล้วเจ้าต้องดูแลกันเองรู้ไหม"
ฮูหยินสือเอ่ยกับบุตรทั้งสอง
"ท่านแม่ท่านอย่าเอ่ยเช่นนั้นสิ ท่านนะทั้งยังสาวยังสวยต้องอยู่กับพวกข้าไปอีกนาน และอีกอย่างถึงท่านไม่บอกพี่ชายใหญ่ก็ต้องดูแลข้าเป็นอย่างดีอยู่แล้ว จริงหรือไม่ท่านพี่" ซือฟางหันไปยิ้มหวานพร้อมเอ่ยถามซือฟง
ซือฟงมองซือฟางนิ่งๆ ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นแล้วเอ่ยตอบกลับมาคำเดียวว่า "อืม"
นายท่านสือมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ปกติเขาเคยชินกับภาพที่ภรรยามักเข้าข้างบุตรชายคนเล็ก แต่ที่แปลกไปคือ ครานี้บุตรชายคนเล็กกลับเข้าข้างบุตรชายคนโตอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
"เอาหล่ะพวกเจ้าเลิกเถียงกันได้แล้ว ไปที่โต๊ะอาหารก่อนเถอะ"
นายท่านสือเอ่ยกับครอบครัว ก่อนเดินนำไปที่โต๊ะอาหาร อาหารบนโต๊ะวันนี้ค่อนข้างหลากหลายกว่าทุกวันเนื่องด้วยการกลับมาของบุตรชายคนโตที่กลับมาจากไปเก็บตัวฝึกวิชา และการกลับมาอย่างปลอดภัยของบุตรชายคนเล็ก อาหารมื้อนี้จึงเปรียบเสมือนการเลี้ยงฉลองที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าไปในตัว อาหารบนโต๊ะล้วนเป็นของโปรดของทั้งซือฟงและซือฟางทั้งสิ้น
"พวกลูกทานให้เยอะๆ นะ มีแต่ของที่พวกลูกชอบทั้งนั้นเลย อ่ะนี่ซือฟางของโปรดลูกเป็ดอบน้ำผึ้งทานเยอะๆ นะ ลูกผอมลงไปมากเลย ส่วนนี่ซือฟงลูกชอบหมูตุ๋นน้ำแดงที่สุดแม่เตรียมให้แล้วทานเยอะๆ นะลูก"
ฮูหยินสือตักอาหารใส่จานซือฟางที ซือฟงที ผลัดกันไปมาด้วยความอิ่มเอมใจ
"ท่านแม่ท่านเองก็ทานบ้างเถอะ อย่ามัวแต่ตักให้พวกเราเลย อ่ะนี่ของโปรดท่านแม่" ซือฟางเอ่ยกับฮูหยินสือพร้อมคีบไก่ผัดเสฉวนให้มารดาตน
"ส่วนอันนี้ของโปรดท่านพ่อเอ็นหมูตุ๋นเห็ดหอม" ซือฟางตักอาหารให้นายท่านสือต่อ
"และนี่น่องเป็ดของโปรดข้า มอบให้ท่าน" ซือฟางคีบน่องเป็ดอบน้ำผึ้งให้กับซือฟง
การกระทำเหล่านี้แม้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับครอบครัวตระกูลสือการกระเหล่านี้ของซือฟางสร้างความแปลกประหลาดให้ให้กับทั้งสามเป็นอย่างยิ่ง
"เจ้าจะทำอะไรกันแน่"
นายท่านสือเผลอถามออกมาด้วยความสงสัยกับพฤติกรรมบุตรชายคนเล็กที่ทำตัวดีผิดปกติจนอดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอันใดขึ้น
"ซือฟางลูก.. ไม่สบายหรือเปล่าลูก"
ฮูหยินสือเองก็ประหลาดใจ จนต้องเอามือจับหน้าผากวัดอุณหภูมิบุตชาย~ ตัวก็ไม่ร้อน
"นายใช่ซือฟางตัวจริงรึเปล่า?"
จู่ๆ ซือฟงก็โพล่งออกมา ทำเอาหลิวใจตกไปถึงตาตุ่ม ก่อนตั้งสติได้แล้วยิ้มตอบทุกคนก่อนตอบคำถามออกไป
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่ ข้ารู้ว่าอยู่ๆ ข้าทำตัวดีขึ้นทุกคนอาจจะรู้สึกประหลาดใจ แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพราะว่าข้าได้ผ่านเหตุการณ์เป็นตายมา เหมือนที่โบราณกล่าวไว้คนเราผ่านเรื่องเป็นตายย่อมเหมือนเกิดใหม่ นั่นทำให้ข้าคิดได้ว่าที่ผ่านมาข้าทำตัวไม่ได้ความแค่ไหน ตอนนี้ข้าคิดได้แล้วจึงต้องการปรับปรุงตนเองเสียใหม่"
ทั้งสามได้ฟังซือฟางกล่าวถ้อยคำดังกล่าวต่างก็มีความยินดีที่ซือฟางคิดได้เช่นนั้น โดยเฉพาะนายท่านสือที่ถึงแม้จะไม่คิดว่าซือฟางจะสามารถปรับปรุงตัวได้ทั้งหมดแต่อย่างน้อยบุตรชายตนก็เริ่มคิดอ่านเป็น
ในส่วนของฮูหยินสือนั้นถึงขั้นน้ำตาซึม ซาบซึ้งไปกับคำที่บุตรชายเอ่ย ในส่วนของซือฟงนั้นถึงแม้จะยินดีที่น้องชายเริ่มมีหัวคิดแต่ก็ยังมีความกังวลปนอยู่ด้วย หลังจากนั้นบทสนทนาระหว่างครอบครัวบนโต๊ะอาหารก็ดำเนินต่อไปในเรื่องสัพเพเหระ จนกระทั้งนายท่านสือได้กล่าวถึงเรื่องการเข้าศึกษาในสถานศึกษา เทียนอิง ซึ่งเป็นสถานศึกษาที่มีชื่อเสียงอันดับหนึ่งของแคว้นถังแห่งนี้
สถานศึกษาแห่งนี้ตั้งอยู่ในเมืองถังอาน ซึ่งเป็นเมืองหลวงของแคว้นถัง เป็นสถานศึกษาที่บรรดาองค์ชาย องค์หญิง บุตรธิดา ขุนนางคนสำคัญเข้าศึกษา นอกจากนี้จะรับสมัครผู้มีความสามารถแต่ละเมืองผ่านการสอบคัดเลือกเพียงเมืองละหนึ่งคนเท่านั้นเข้าศึกษา แต่ผู้สอบผ่านจะมีสิทธิในการเลือกสหายร่วมศึกษาติดตามไปได้ด้วยอีกหนึ่งคน ทำให้ใครๆ ก็ต่างต้องการให้บุตรหลานของตนได้เข้าศึกษาในสถานศึกษาแห่งนี้เพื่อสร้างสายสัมพันธ์กับคนใหญ่คนโต หรือแม้แค่เพียงชื่อสถานศึกษาก็แทบเป็นสิ่งการันตีความสำเร็จในอนาคตทั้งชีวิตแล้วทีเดียว
"ซือฟงอีกกี่วันที่เจ้าจะต้องเดินทางไปสถานศึกษาเทียนอิง" นายท่านสือเอ่ยถามบุตรชายคนโต
"เรียนท่านพ่อข้าจะออกเดินทางในอีกสามวันข้างหน้าขอรับ" ซือฟงเอ่ยตอบบิดาตน
"ดีเลยข้าจะไปด้วย" จู่ๆ ซือฟางก็โพล่งออกไป
พรู๊ดดด
คำพูดดังกล่าวถึงขั้นทำเอานายท่านสือสำลักน้ำชา
"เจ้า..ว่ายังไงนะ" นายท่านสือเอ่ยถามบุตรชายคนเล็กของตน
"ข้าว่าข้าจะติดตามพี่ชายใหญ่ไปที่สถานศึกษาเทียนอิงในฐานะสหายร่วมเรียนด้วยขอรับท่านพ่อ"
------ 100% -----
.
.
.
.
Sponsors - ThankYou (ช่วงขอบคุณผู้สนับสนุน การโดเนทจ้า ❤❤)
ขอขอบคุณผู้สนับสนุน
K' JAehJAeh K'ก๊องจะเข้าลัทธิมาร
K' Anonymous K'Meeoo
K' จ้าง เผิง K'ChocoMelody
สำหรับการโดเนทเข้ามาจ้า ❤❤


สายลมอ่อนโยนต้นฤดูซุนเฟินพัดมากระทบใบหน้าหยางเล่ยอี้แผ่วเบา เปลือกตาของเขาไหวเล็กน้อยตามแรงลมซึ่งบัดนี้เริ่มพัดถี่อย่างผิดธรรมชาติ
 ยามนี้เขาเพิ่งประสบพบเจอภัยอันตรายใหญ่หลวงเรียกว่าหนักหนาที่สุดตลอดชีวิตบัณฑิตตกยากของเขา นึกไม่ถึงคนฐานะครอบครัวชาวบ้านธรรมดายากจนจากเมืองชายแดนขุยโจวเช่นหยางเล่ยอี้ กว่าจะใช้ชีวิตผ่านความยากลำบากนานับประการตลอดยี่สิบปีจนในที่สุดเขากำลังสอบเลื่อนขั้นได้เป็นถึงจิ้นซื่อ กลับต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือสมุนซ่องโจรชั้นต่ำ


ฉู่หยวนเซวียนภายหลังจากกลับมาถึงจวนนางขังตัวเองอยู่ภายในห้องนอนนานกว่าหนึ่งชั่วยาม จวนสกุลฉู่แห่งนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่ด้านทิศเหนือจัดเป็นหนึ่งในสกุลใหญ่แห่งฉางอาน ด้วยเคยมีลูกหลานกินตำแหน่งเป็นถึงราชครู ทั้งยังเคยมีพระสนมคนสำคัญเป็นบุตรีสายตรงสกุลฉู่ ในรัชสมัยปฐมกษัตริย์หลี่ยวนฮ่องเต้ จนสกุลฉู่สิ้นทายาทสายตรงกระทันหันในรัชสมัยจักรพรรดิหลี่ซื่อหมิ่น สกุลฉู่แห่งฉางอานจึงถูกลดบทบาทหน้าที่ในราชสำนักลงไปหากแต่ฐานอำนาจเดิมยังคงมีอยู่ไม่น้อยจึงทำให้คนสกุลฉู่ยังจัดเป็นชนชั้นสูงในเมืองหลวง
"เซวียนเอ๋อร์ยังไม่ยอมออกมาจากห้องอีกหรือ?"
ฉู่เหยียนเจิ้งพี่ชายฝาแฝดของฉู่หยวนเซวียนทั้งยังเป็นบุตรชายสืบสกุลคนสำคัญเพียงคนเดียวของสกุลฉู่ บุรุษหนุ่มดวงหน้าคมคายหล่อเหลาผู้มีดวงตาดอกท้องดงามได้รูป หากแต่ผิวพรรณซีดเซียวผิดธรรมดาด้วยมีโรคร้ายติดตัวมาแต่กำเนิด ถึงกระนั้นฉู่เหยียนเจิ้งยังคงมีใบหน้างดงามละม้ายคล้ายฉู่หยวนเซวียนถึงแปดส่วน
"คุณชายใหญ่ช่วยด้วยเถอะเจ้าค่ะ...คุณหนูไม่ยอมออกมาจากห้องเกือบสองชั่วยามแล้วเจ้าค่ะ บ่าวเรียกอย่างไรคุณหนูไม่ตอบรับเจ้าค่ะ"
หย่งเอ๋อสาวใช้ประจำตัวของฉู่หยวนเซวียนยามนี้น้ำตาปริ่มขอบตาทั้งสองข้าง ด้วยเป็นห่วงที่นายหญิงของตน ทรมานตัวเองอยู่ในห้องเล็กอุดอู้ตลอดบ่าย
"เซวียนเอ๋อร์...พี่ขอเข้าไปได้หรือไม่?"
ฉู่เหยียนเจิ้งเอ่ยคำขออนุญาตผ่านบานประตูเข้าไป ด้วยสุขภาพไม่สู้ดีนักน้ำเสียงเขาจึงไม่สดใสเท่าที่ควร ยังไม่ทันได้เอ่ยถ้อยคำซ้ำอีก พลันบานประตูไม้แกะสลักรูปนกเป็ดน้ำคู่เปิดออกทันทีพร้อมกับร่างงดงามอรชรโผเข้ามาหา
"อาเจิ้ง....ท่านออกมาจากเรือนชิงฟงใยไม่นั่งเกี้ยวเล็กมา....ท่านเหนื่อยมากหรือไม่เจ้าคะให้ข้าดูท่านหน่อย..."
ฉู่หยวนเซวียนมือไม้วุ่นอยู่กับการสาละวนยกผ้าเช็ดหน้าผืนบางซับเหงื่อบนหน้าผากให้พี่ชาย พลางบ่นพึมพำเด็กรับใช้ไม่หยุด ที่ปล่อยให้ฉู่เหยียนเจิ้งเดินมาหานางถึงเรือนพัก
"ให้พี่ออกมารับลมบ้างเถิด....เจ้าให้คนเฝ้าพี่อยู่ในเรือนเสียจนพี่อุดอู้แทบแย่อยู่แล้ว"
ฉู่เหยียนเจิ้งตัดพ้อน้องสาวคนเล็กได้แต่เพียงคำพูด ส่วนแววตานั้นทั้งรักทั้งเอ็นดูตามใจน้องสาวคนนี้ยิ่งนัก ยามที่เด็กรับใช้มาแจ้งข่าวที่เรือนชิงฟงว่าน้องสาวคนดีของเขา หลังจากกลับมาถึงจวนก็ขังตัวเองอยู่ในห้องไม่ยอมพบผู้ใดตลอดบ่าย...ฉู่เหยียนเจิ้งจึงหาข้ออ้างออกมาจากเรือนชิงฟง
"อาเจิ้งข้าเปล่าขังท่าน....ข้าเพียงแต่เป็นกังวล เห็นท่านมีกำลังเดินเหินได้เช่นนี้ตัวข้าไม่ถือว่าออกไปเสียเที่ยวแล้ว"
ฉู่หยวนเซวียนแย้มยิ้มเต็มหน้าพลันอากาศที่สดใสอยู่แล้วยิ่งเปล่งประกายขึ้นไปอีก
"ข้าเดินไปส่งท่านกลับเรือนชิงฟงดีหรือไม่?"
 ฉู่หยวนเซวียนดั่งนางฟ้านางสวรรค์ ทั้งอ่อนโยนอ่อนหวาน มีครั้งเดียวเท่านั้นที่นางอาละวาดบ่าวรับใช้เมื่อหลายปีก่อนด้วยสะเพร่าไม่ลงกลอนหน้าต่างให้สนิททำให้ฉู่เหยียนเจิ้งต้องความเย็น จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หลังจากนั้นไม่มีผู้ใดกล้าละเลยคำสั่งของนางอีกต่อไป
สองพี่น้องสกุลฉู่เป็นคู่หงห์มังกรเพียงหนึ่งเดียวในฉางอันยามนี้ ทั้งมีชาติกระกูลสูงส่งรูปงาม เสียแต่เพียงสวรรค์เลือกเอาความอาภัพทั้งหมดของคนสกุลฉู่ฝากไว้กับฉู่เหยียนเจิ้งผู้พี่ให้เขาเกิดมามีโรคประจำตัวตั้งแต่เกิด
ชีวิตตลอดสิบเจ็ดปีที่ผ่านมาฉู่เหยียนเจิ้งมีลมหายใจเสมือนหม้อต้มยาเดินได้เห็นจะไม่ผิดนักผิดกันกับฉู่หยวนเซวียนน้องสาว ผู้ที่ยิ่งเติบโตยิ่งงดงามเปล่งประกายดั่งเทพเซียนใบหน้านางคล้ายดั่งเด็กสาวแรกรุ่นไม่มีเค้าของสตรีผู้พ้นวัยปักปิ่นแม้เพียงนิด
"เจ้าเอ่ยได้ตรงใจพี่...ไม่ได้เดินชมสวนกับเจ้านานมากแล้วเราไปกันเซวียนเอ๋อร์"
สองพี่น้องจับมือเดินเคียงกันไปตามระเบียงทางเดินโค้งเก้าชั้น บ่อปลาในสวนยามนี้เต็มไปด้วยปลาหลีฮ้อ สีเหลืองสด ว่ายวนไปมากับดอกบัวสีเขียวสดงดงาม
แต่ก่อนยามอยู่กันแต่เพียงลำพังฉู่เหยียนเจิ้งผู้พี่จะเรียกขานฉู่หยวนเซวียนว่า "หยุนหยุน" มีความหมายว่าก้อนเมฆน้อยเป็นชื่อเรียกขานที่มารดาผู้งดงามมอบให้ ยามเป็นทารกฉู่หยวนเซวียนมีผิวขาวนุ่มละเอียดดุจปุยเมฆ เมื่อนางเติบโตขึ้นมาจำต้องแบกรับภาระดูแลจวนสกุลฉู่จึงไม่ยอมให้พี่ชายเรียกนางเช่นเดิมอีก
ทันทีที่กลับมาถึงเรือนเฟิ่งอวี้ฉู่หยวนเซวียนเรียกหาเหลียงซานทันที เมื่อครู่ในใจนางยินดีอย่างยิ่งที่เห็นพี่ชายอาการดีขึ้นหากแต่เรื่องสำคัญที่สุมอยู่ในอกยามนี้หนีไม่พ้นบุรุษหนุ่มท่าทางซอมซ่อ..จิ้นซื่อจากขุยโจวผู้มีนามว่า
'หยางเล่ยอี้'
วันนี้นางยอมออกจากจวนด้วยจำต้องไปรับตัวยาสำคัญเอามาให้อาเจิ้ง หากไม่มีผู้ที่วางใจได้เรื่องตัวยาเช่นนั้นนางคงไม่ก้าวออกจากจวนไปไหน ที่ผ่านมาฉู่หยวนเซวียนดูแลฉู่เหยียนเจิ้งด้วยตัวเองทุกอย่างทั้งอาหารข้าวของเครื่องใช้ รวมไปถึงตัวยาบรรเทาอาการ นางจึงไม่เคยออกจากจวนไปเที่ยวเล่นที่ใดเป็นเวลาหลายปี ข้างกายนางเหลือพี่ชายเพียงคนเดียว ดังนั้นสิ่งใดที่เป็นเรื่องราวของพี่ชายจึงนับรวมเป็นของนางเช่นกัน
 ไม่นึกไม่ฝัน...เพียงนางก้าวท้าวออกจากจวนครั้งแรก ในรอบหลายปี กลับได้พานพบศัตรูในตรอกแคบเสียได้... ปัญญาชนแก้แค้นสิบปียังไม่สาย นับภาษาอะไรกับสกุลฉู่ของนางมีมลทินมาเกือบร้อยปี คราวนี้ถึงเวลาที่นางจะแก้แค้นคนสกุลหยางให้สาแก่ใจ!!!
ฉู่หยวนเซวียนนึกตรองแผนการในหัว....จะเป็นหยางเหลยอี้หรือหยางเล่ยอี้ก็ดี ช่างเลือกเกิดมาได้พอเหมาะพอดีนัก ใบหน้าถอดแบบบุคคลผู้นั้นเต็มทั้งสิบส่วน ในที่สุดสวรรค์ก็เห็นใจสกุลฉู่ คนแซ่หยางไม่ว่าใครก็ไม่คู่ควรอยู่ร่วมแผ่นดินกับนางทั้งนั้น!!
"เหลียงซาน....เจ้าจงออกไปสืบหาที่อยู่ของคนแซ่หยางคนนั้นให้ข้า"
"หากเจ้าหาที่อยู่ของเขาไม่พบข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า....เข้าใจหรือไม่!"
"ขอรับคุณหนู"
ภายหลังเหลียงซานออกไปตามคำสั่งของฉู่หยวนเซียน หย่งเอ๋อบรรจงรินน้ำชาใบใผ่เอ่อผู่บนโต๊ะยื่นให้ผู้เป็นนายได้ดับอารมณ์เดือดดาลยามนี้
-----------------------
โปรดติดตาม


รุ่งอรุณของวันใหม่อาบไล้แสงสีทองจนสะท้อนไปทั่วทั้งแม่น้ำเฟิงเหอ ห้องพักของหยางเล่ยอี้อยู่บนชั้นสองของหอตะวันฉายทางด้านทิศตะวันออกของสำนักศึกษาติ้งซวน
ประวัติของหอตะวันฉายแห่งนี้ก่อตั้งในปีที่สามแห่งรัชศกเจินกวนในจักรพรรดิหลี่ซื่อหมิ่น ซึ่งผู้ที่เป็นคนต้นคิดสร้างหอตะวันฉายที่ติ้งซวนคือ "อัครราชครูเซวียนเฉิง" หนึ่งในสี่อัคราชครูคนสำคัญของจักรพรรดิหลี่ซื่อหมิ่นผู้เป็นทั้งไท่ซือให้จักรพรรดิและไท่ฟู่ในองค์รัชทายาท
 วาจาของเขากล่าวกันกันว่ามีน้ำหนักดั่งเขาไท่ซาน น่าเสียดายบุคคลในตำนานผู้นี้ เขาอายุสั้นจากไปก่อน หมดยุคสมัยครองราชของจักรพรรดิหลี่ซื่อหมิ่นเกือบสิบปี ผลงานของอัครราชครูเซวียนเฉิง เรียกได้ว่ายิ่งใหญ่เป็นตำนานแทบทั้งนั้น ทั้งศิษย์เอกหญิงผู้เดียวของเขานามว่า "เฉินจิ่วอิง" ผู้ก่อตั้งสำนักศึกษาเซวียนเฉิงแห่งขุยโจวให้อนุชนน์รุ่นหลังเช่นหยางเล่ยอี้ได้รับผลพลอยได้ไปด้วย
 **เรืองรอง ดุจตะวันฉาย**
 **พริ้มพราย คราต้องลมวสันต์**
 **เหมันต์วิเวก สำเนียงแดนใต้**
 ป้ายพระราชทานจากจักพรรดิหลี่ซื่อหมิ่น ทรงโปรดให้แขวนไว้ในห้องโถงใหญ่ที่หอตะวันฉาย นักปราชญ์บางคนพากันตีความถึงว่า หอตะวันฉายแห่งนี้เรืองรองสูงส่งมองเห็นแสงตะวันได้ไกลถึงแผ่นดินทางทิศใต้แต่ภายในกลับสัมผัสได้ถึงความสงบร่มเย็นดุจดั่งสายลม
 หัวข้อบทประพันธ์นี้ถูกยกเป็นที่ถกเถียงกันอย่างสนุกสนามมานานหลายสิบปี ยามมีงานเลี้ยงเหล่าขุนนางด้วยขุนนางฝ่ายบุ๋นยึดถืออัคราชครูเซวียนเฉิงผู้มาจากแผ่นดินทางใต้และเขาผู้นั้นเป็นคนจัดสร้างหอตะวันฉาย หากแต่ขุนนางฝ่ายบู๊เห็นต่างว่าผู้ที่ยิ่งใหญ่จนจรดแผ่นดินทางใต้ทั้งหมดคือยอดขุนพล "หยางเหยาซือ" ผู้เป็นแม่ทัพคู่บัลลังก์จักรพรรดิหลี่ซื่อหมิ่นผู้ที่มีรูปโฉมงดงามอ่อนโยนดั่งสายลมวสันต์
 ยามนี้ท้องฟ้าสว่างจนเห็นเม็ดถั่วทั่วหมดแล้วหยางเล่ยอี้ให้นึกเหนื่อยใจด้วยว่ามองจากบนหน้าต่างห้องพักนี้เขาสามารถมองเห็นเด็กรับใช้ของฉู่หยวนเซวียนชัดเจน ดูเหมือนจะมีนามว่า....เหลียงซาน...คอยเฝ้ามองประตูทางออกของสำนักศึกษาติ้งซวนจับตามองผู้คนทุกคนที่ผ่านเข้าออกสำนักศึกษา
 ตั้งแต่ยามเซินของเมื่อวานจวบจนยามเหมาของวันนี้ ด้านหน้าประตูทางออกสำนักศึกษาติ้งซวนอยู่ในสายตาของเหลียงซานผู้นี้ไม่มีตกหล่น
พรุ่งนี้หยางเล่ยอี้จำต้องเข้าวังตั้งแต่ยามอิ๋น ดูท่าว่าแม่นางฉู่หยวนเซวียนจะไม่ยอมปล่อยให้เขาเดินทางออกจากที่นี่ไปโดยราบรื่นเป็นแน่ ในใจหยางเล่ยอี้ยามนี้ไม่มีความคิดขัดเคืองเอาความอันใดกับนางสักนิด...หากแต่จะปล่อยผ่านเรื่องตรงหน้าครานี้ไป...ตัวเขาเองนี้แหละที่จะขว้างหินทับเท้าตนเอง หยางเล่ยอี้ให้นึกเหนื่อยใจกับโชคชะตาของตนเองยิ่งนัก ด้วยไม่อาจหยั่งรู้ได้ว่าสิ่งใดดลใจให้บิดาตั้งชื่อให้เขาว่า "เล่ยอี้"
 .....อันมีความหมายตรงตัวว่า....ผู้ที่ชีวิตต้องก้าวข้ามผ่านปณิธานแห่งความเหนื่อยยากจึงจะสำเร็จผล...
 พลันในห้วงความคิดให้หวนนึกถึง บรรพบุรุษต้นตระกูลของตนผู้มีนามอันสูงส่งว่า "เหลยอี้" แปลความหมายตรงตัวถึงความมั่นคงเด็ดเดี่ยวดังภูผา และเป็นต้นเหตุให้ยามนี้หยางเล่ยอี้พานพบความยากลำบากเข้าให้
 คิดใคร่ครวญแผนการในใจจนถี่ถ้วนดีแล้ว เขาจึงลุกจากเตียงนอนล้างหน้าหวีผมให้สะอาดหมดจด สวมใส่เสื้อผ้าเรียบง่ายตามอย่างบัณฑิต ใบหน้าหยางเล่ยอี้ยามนี้นั้นแค่เพียงพิถีพิถันการแต่งกายก็เปล่งประกายความงดงามสูงส่งเต็มสิบส่วน ในเมื่อหลีกหนีไม่พ้นก็จำต้องใช้กลยุทธ์ทางการศึกที่ว่า
'น้ำมาใช้ดินต้าน ข้าศึกบุกมาใช้ขุนพลรับ'
หากวันนี้เขานิ่งเฉยอีกวันพรุ่งนี้เภทภัยใหญ่หลวง...เป็นอันได้มาเคาะประตูเรือนนอนก่อนจะได้เข้าสอบเป็นแน่
 ย่างเข้ายามซื่อผู้คนโดยรอบสำนักศึกษาติ้งซวนสัญจรไปมาหนาแน่นเช่นเคย หยางเล่ยอี้ตั้งใจก้าวเท้าซ้ายเดินออกทางประตูด้านหน้าตั้งตารอดูแผนการเอาคืนของสตรีสกุลฉู่ นางให้คนสนิทมาเฝ้าจับตาที่พักของเขาถึงสิบชั่วยาม หยางเล่ยอี้ถือคติประจำใจ....จงยิ้มรับคำครหานินทาดีกว่าหลบหน้าหนี....ข้าศึกมาเยือนท่านถึงที่แล้วก็เห็นควรเอาขุนพลออกมาต้านเสียที
 หยางเล่ยอี้จงใจเดินอวดโฉมแก่ผู้คนทั้งหลายมาได้นานหนึ่งเค่อ.....ไม่มีสิ่งใดผิดปกติเกิดขึ้น!....เขาอดทนเดินผ่านไปอีกหนึ่งช่วงถนน จนมาถึงด้านหน้า 'อารามซานเป่าเตี้ยนฉาง' หนึ่งในศาสนสถานศักดิ์สิทธิ์ที่สร้างในช่วงกลางรัชสมัยเจินกวน เดิมมีไว้เพื่อเป็นที่พำนักแก่ "เสวียนจั้งต้าซือ" ภายหลังเดินทางกลับมาจากไปอัญเชิญพระไตรปิฏก
ภายหลังได้เขียนบันทึก 'ต้าถังซือโหย่วจี้' อันเป็นบันทึกเรื่องราวสำคัญคราวต้าซือเดินทางไปอัญเชิญพระไตรปิฏกไว้ให้เป็นพุทศาสนสมบัติสืบไป อารามแห่งนี้จึงถูกย้ายมาสร้างใหม่จากที่เดิมที่เขาหยุนไถซานในเขตเมืองลั่วสุ่ย
 ได้มาถึงสถานที่ศักสิทธิ์ หยางเล่ยอี้จึงเดินเข้าไปด้านในด้วยหมายสักการะองค์ซื่อเจียฝอ (พระศรีศากยมุนีพุทธเจ้าในกาลปัจจุบัน) ร่ำลือกันว่ายามที่เสวียนจั้งต้าซือเริ่มออกเดินทางจากฉางอาน ได้เข้าไปนมัสการขอพรพระประธานที่อารามซานเป่าเตี้ยนที่เมืองลั่วสุ่ยและได้พบเจอนิมิตหมายแห่งความสำเร็จในภายภาคหน้า
 พระประธานที่ซานเป่าเตี้ยนแห่งลั่วสุยเป็นองค์หมี่เล่อฝอ (อริยเมตตรัยพุทธเจ้ากาลอนาคต) เมื่อทำการย้ายอารามมาที่ฉางอานจักรพรรดิหลี่ซื่อหมิ่นจึงให้สร้างองค์ใหม่ประดิษฐานเป็น "ซื่อเจียฝอ" (พระศรีศากยมุนีพุทธเจ้าในกาลปัจจุบัน) ให้เป็นสัญลักษณ์ของความเจริญรุ่งเรืองในรัชสมัยของพระองค์สืบไป
 กระถางธูปขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางโถงทางเข้าอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานผสมควันธูป เบื้องหน้าองค์พระประธานซื่อเจียฝอมีทั้งคนชราไปจนถึงเด็กเล็กรวมถึงคนค้าขายต่างถิ่นมากหน้าหลายตา
----------------------
โปรดติดตาม


ทั้งสองจ้องมองกันไปมาเช่นนั้นเถ้าแก่เห็นสถานการณ์ตรงหน้าไม่สู้ดีจึงรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่
 "ตัวข้าไม่ทันระวัง...เผลอชนแม่นางเข้าต้องขออภัย"
 หยางเล่ยอี้เพียงยิ้มยามเอ่ยวาจาขึ้นก่อน อย่างน้อยเขาเป็นบุรุษซ้ำยังเป็นฝ่ายผิด
 "คุณหนูน้อยท่านนี้...เชิญเข้ามาเลือกชมสินค้าด้านในก่อนดีหรือไม่ขอรับ? ร้านของเราค้าขายราคายุติธรรมคุณหนูต้องการสิ่งใด? ให้สาวใช้แจ้งข้าน้อยได้เลยขอรับ"
 เมื่อเห็นแม่นางน้อยไม่ตอบวาจาเถ้าแก่จึงจำต้องเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ยอีกแรง
 "คุณชายจะไม่เอ่ยนามท่านหน่อยหรือ?"
ถ้อยคำเย็นชาส่งผ่านออกมาจากน้ำเสียงกังวานใสเสนาะหู หยางเล่ยอี้นิ่งไปสักครู่ด้วยงุนงงในตัวแม่นางเซียนน้อยผู้นี้ยิ่งนัก เขาเคยพบเจอสตรีมาตามติดด้วยความเสน่หาครั้งนี้กลับตรงกันข้ามได้พบเจอเข้ากับสตรีตามติดด้วยความเย็นชาเหลือกำลัง ในใจพลางนึกเสียดายน้ำเสียงใสดั่งกระดิ่งแก้วที่ตนได้ยิน น้ำเสียงของนางเช่นนี้หากแม้แต่เอ่ยคำวาจาด่าทอ.....ผู้ที่ได้ฟังคงหาได้โกรธเคืองอันใดไม่.....
 "ตัวข้าเป็นคนขุยโจว แซ่หยางมีนามว่าเล่ยอี้"
หยางเล่ยอี้เอ่ยตอบเสียงเรียบ
 "ที่แท้ก็ 'หยางกั๋วกง' ข้าน้อยดูไม่ผิดจริงๆ ในที่สุดท่านก็กลับมาฉางอานเสียที"
 ทุกถ้อยคำคล้ายดั่งคนสนิทชิดเชื้อ หากแต่หยางเล่ยอี้พลันขนลุกยามได้ยินนางเอ่ยถึงต้นตระกูลเขา
 "แม่นางเข้าใจผิดไปแล้ว....ตัวข้าเป็นชาวบ้านธรรมดาหาได้มีตำแหน่งกั๋วกงอันใดไม่"
 "หาใช่ท่านหรอกหรือ? หยางกั๋วกงซื่อจื่อผู้มีนามว่าเหลยอี้...ร้อยปีก่อนตัวท่านหายหน้าจากฉางอันไปกระทันหันจนถึงยามนี้คนสกุลฉู่ของข้าไม่มีผู้ใดลืมท่านได้เลยแม้สักวัน"
 น้ำเสียงประชดประชันทั้งยังแววตาโกรธแค้นปิดไม่มิดของนางนั้นชวนให้ผู้พบเห็นขนลุกหนักกว่าเดิมทีเดียว
 หยางเล่ยอี้กระจ่างแจ้งในที่สุดว่าแม่นางผ฿้เรียกตนเองว่าคน 'สกุลฉู่' ผู้นี้มีความแค้นอันใดกับตนถึงขนาดพบหน้ากันคราแรกก็ให้บันดาลโทสะหนักหนา
 "แม่นางโปรดฟังก่อน..ตัวข้าหยางเล่ยอี้หาใช่ท่านกั๋วกงซื่อจื่อ ข้าเพียงแต่สืบเชื้อสายรองจากสกุลจากมารดาเท่านั้น"
 "สกุลของข้ายามนี้ปักหลักเป็นคนขุยโจว ส่วนเรื่องราวแต่หนหลังแม้ไม่อาจปฏิเสธได้ก็จริงหากแต่เวลานี้ข้าหาได้มีส่วนเกี่ยวข้องอันใดกับเรื่องราวครั้งนั้น...ขอคุณหนูฉู่โปรดไตร่ตรองด้วย"
 พานพบศัตรูในตรอกแคบเป็นเช่นนี้นี่เอง...ไม่นึกไม่ฝันเพียงแค่ย่างเท้ามาถึงฉางอานวันเดียวกลับได้พบเจอ 'คนสกุลฉู่' สหายเก่าของสกุลหยางเข้าให้ดั่งคำพระโพธิสัตว์ตรัสสอนว่า 'หนีสิ่งใดหนีได้...หนีความจริงนั้นหนีอย่างไรก็หนีไม่พ้น'
 หยางเล่ยอี้เองทราบดี ต้นตระกูลของเขาเคยทำผิดใหญ่หลวงจนถูกเนรเทศไปอยู่ชายแดนและการเดินทางมาฉางอันครั้งนี้หยางเล่ยอี้คาดหวังเต็มเปี่ยมที่จะเป็นขุนนางรับใช้ราชวงศ์ แม้จะเตรียมใจกับเหตุการณ์เช่นนี้ไว้แล้วเพียงคาดไม่ถึงว่าตนเองจะได้มาพบเจอเข้าอย่างจังเช่นนี้
 "...หึ!..หยางเหลยอี้! ร้อยวันพันปีตัวข้าไม่เคยย่างเท้าออกนอกจวน วันนี้สวรรค์เห็นใจข้านักเห็นใจในความแค้นของตระกูลฉู่ให้ข้าได้เจอเจ้าเสียที!....คนสกุลฉู่มิเสียแรงเฝ้ารอมาร้อยปี"
 "วันนี้ข้าจะแก้แค้นเจ้าให้จงได้! หย่งเอ๋อ เหลียงซาน พวกเจ้าจงตีเขาให้ข้า!"
 ไม่ทันที่สาวใช้กับผู้ติดตามจะเข้ามาถึงตัวหยางเล่ยอี้ เขาเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางถอยห่างออกไปอีกหนึ่งเซี่ยะ
 "ช้าก่อนแม่นาง...ยามนี้ตัวข้ามีฐานะเป็นผู้เข้าสอบจิ้นซื่อหากท่านให้คนทำร้ายข้า เกรงว่าคราวนี้ตระกูลของท่านไม่ได้เดือดร้อนเพราะข้าคงไม่อาจพ้นผิดไปได้"
 การทำร้ายผู้มีตำแหน่งระดับเกินซิ่วไฉขึ้นไปถือว่ามีความผิด หยางเล่ยอี้กล่าววาจาไม่ผิดสักครึ่งคำต่อให้เป็นคนสกุลใหญ่โตเพียงใด ก็ไม่อาจหนีความผิดฐานทำร้ายว่าที่บัณฑิตประจำพระองค์ไปได้ บ่าวข้างกายนามว่าหย่งเอ๋อกับเหลียงซานยั้งมือทันทีพลางหันไปหานายหญิงของตน ยามนี้แม่นางเซียนน้อยสกุลฉู่ใบหน้าขาวจนแทบซีดนางข่มความโกรธกัดริมฝีปากตนจนเห็นเลือดซึม
 "...ดี!...ดีเหลือเกินในที่สุดคนสกุลหยางก็กล้าเสนอหน้าเข้าไปในท้องพระโรงจนได้ ข้าฉู่หยวนเซวียนไม่มีทางละเว้นเจ้าแน่!!!....แล้วเจ้าจะได้เห็นดีกับข้า....หยางเล่ยอี้..."
 กล่าวจบไม่รอให้ผู้ใดเอ่ยตอบคำ ฉู่หยวนเซวียนสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปทันที ร่างบางจากไปราวกับสายลมพัด
 ยามนี้เถ้าแก่ร้านชำได้แต่ยืนงงงวยไปหมด หวิดจะมีเรื่องราวใหญ่โตหน้าร้านเสียแล้วเพิ่งจะเปิดร้านได้ยังไม่ถึงยามซื่อด้วยซ้ำ....คุณชายท่านนี้เป็นถึงกั๋วกงซ้ำแม่นางน้อยยังเป็นคนสกุลฉู่ ผู้คนในฉางอันมีผู้ใดไม่ทราบบ้างว่าสกุลฉู่เคยรุ่งเรืองขนาดไหน
 อดีตเฉียนเฟยพระสนมเอกในรัชสมัยหลี่ยวนฮ่องเต้เป็นที่โปรดปรานถึงกับได้รับพระกรุณาจากจักพรรดิหลี่ซื่อหมิ่นให้ฝังร่างในสุสานหลวง แม้ยามนี้สกุลฉู่หาได้รุ่งเรืองโด่งดังเช่นยุคก่อนหากแต่บรรดาตระกูลขุนนางทั้งหลายในฉางอันนยังต้องไว้หน้าเสียสักส่วน
 หากเป็นดั่งที่คุณหนูฉู่ผู้นั้นกล่าวอ้างจริง อย่างน้อยตระกูลที่นางหมายหัวเอาไว้มีศักดิ์เป็นถึงกั๋วกงก็นับว่าไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน เพียงแต่ให้แปลกใจนักตั้งแต่จำความได้เถ้าแก่ไม่เคยได้ยินนามสกุลใหญ่ระดับกั๋วกงที่มี 'แซ่หยาง' ในฉางอันมาก่อน
----------------------
โปรดติดตาม


ถึงแม้หยางเล่ยอี้มีรูปโฉมเลิศเลอเหนือผู้อื่นเพียงใด หากแต่ด้วยฐานะทางบ้านขัดสนเหลือประมานส่งผลให้ดวงดอกท้อของหยางเล่ยอี้พลันอาภัพอับโชคถึงสามครา
 คราแรกเมื่อคราวหยางเล่ยอี้อายุย่างเข้าสิบเจ็ดปี ญาติผู้ใหญ่ฝั่งบิดาได้ทาบทามหมั้นหมายบุตรีเจ้าของโรงทอผ้าที่เหยียนโจวทางฝั่งนั้นพึงพอใจในตัวหยางเล่ยอี้อย่างมาก
 หากแต่มีเหตุให้ต้องคลาดกันไปด้วยในปลายปีนั้นมารดาของฝั่งเจ้าสาวด่วนจากไปด้วยโรคปัจจุบัน ภายหลังไว้ทุกข์ให้มารดาได้ไม่ถึงครึ่งปี ข่าวลือแว่วมาว่านางแอบนัดแนะหนีตามกันไปกับหัวหน้าผู้คุ้มกันประจำจวนทั้งสองเป็นคู่ม้าไม้ใผ่เขียวกันมา...พิธีมงคลครั้งนั้นจึงเป็นอันยกเลิกไป
 ครั้งที่สอง...เมื่อปีที่หยางเล่ยอี้อายุเต็มสิบแปด ญาติผู้ใหญ่ฝั่งบิดาได้ทาบทามบุตรีคนรองของผู้ช่วยนายอำเภอแห่งถงเซียงให้เขาอีกครั้ง หนึ่งเดือนหลังจากนั้นกลับปรากฏเหตุคุณหนูรองผู้นั้นวาสนาดอกท้อไม่เอื้ออำนวยมาถึงหยางเล่ยอี้ ยามนางติดตามครอบครัวมารดาไปเจียงหนานในปลายปีนั้นเองนางได้พบเจอรักแท้กับซิ่วไฉผู้หนึ่ง...พิธีมงคลครั้งที่สองนี้จึงได้มีอันยกเลิกไปอีกครา
 ครั้งหลังสุดเมื่อต้นฤดูหนาวปีก่อนหยางเล่ยอี้ได้พบกับสตรีนางหนึ่ง นางเดินทางจากชิวโจวเมืองข้างเคียงมาเยี่ยมญาติฝ่ายมารดาที่ขุยโจว แม่นางผู้นั้นอายุเท่ากันกับหยางเล่ยอี้และญาติฝั่งมารดาของนางในขุยโจวเป็นตระกูลค้าขายมีฐานะมั่งคั่งกว่าหยางเล่ยอี้อยู่หลายส่วน
 แม่นางผู้นั้นพบเจอเขาโดยบังเอิญระหว่างที่เขาไปตั้งแผงเขียนภาพอักษรในเมืองจากนั้นนางจึงเทียวมาซื้อภาพวาดอักษรของเขาทุกวัน มาหนึ่งครั้งใช้เวลาไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วยาม แรกๆ หยางเล่ยอี้ไม่คิดติดใจอะไรเพียงนานวันเข้ากลับตกเป็นที่ซุบซิบนิททาของบรรดาชาวบ้านร้านตลาดละแวกนั้น
 จนวันหนึ่งว่าที่สามีของแม่นางผู้นั้นมาเยือนขุยโจวเพื่อรับนางกลับไปแต่งงาน กลับกลายเป็นหยางเล่ยอี้แย่งชิงวาสนาดอกท้อของผู้อื่น นับแต่นั้นมาผู้คนครหานินทาหนักยิ่งขึ้นถึงขั้นมีผู้ที่หลงเชื่อเรื่องราวปั้นแต่งบุกมาหาเรื่องเขาถึงแผงเขียนอักษรเลยก็มี
 หลักจากครั้งนั้นหยางเล่ยอี้จึงให้เข็ดขยาดยิ่งนักยามมีสตรีแสดงท่าทางเช่นนี้ต่อหน้าตน เขาเลือกเดินหลบลัดเลาะเข้าตรอกสายเล็กแทนถนนเส้นหลักกลับไปยังตลาดทิศตะวันออกอีกครั้ง
 มาฉางอันครานี้หากไม่ผิดพลาดประการใดหยางเล่ยอี้ตั้งใจจะพำนักอยู่จนถึงต้นฤดูร้อน รอให้มีประกาศจากทางราชสำนักออกมาอย่างเป็นทางการจึงจะเดินทางกลับขุยโจว แม้ไม่อาจคิดไว้ล่วงหน้าว่าการสอบครั้งนี้เขาจะได้ตำแหน่งจ้วงหยวนหรือไม่? หากแต่หยางเล่ยอี้มั่นใจหนึ่งในสามลำดับต้องมีรายชื่อของเขาแน่
 "คุณชายท่านนี้เชิญด้านในก่อนขอรับ...ร้านของเราค้าขายยุติธรรม"
 "คุณชายต้องการของสิ่งใดแจ้งข้าน้อยได้เลยขอรับ"
 เถ้าแก่ร้านขายของใช้ทั่วไปออกมาร้องเรียกเชื้อเชิญลูกค้าถึงหน้าร้าน หยางเล่ยอี้จึงไม่ปฏิเสธน้ำใจด้วยตั้งใจมาซื้อของใช้จำเป็นด้วยเช่นกัน
 "เถ้าแก่เกรงใจไปแล้ว....ตัวข้าต้องการซื้อของใช้จำเป็นสักหน่อยเท่านั้น"
 ภายในร้านจัดเรียงสินค้าอย่างเรียบง่ายดูสะอาดตาหยิบหาได้ง่าย มีสินค้าที่ต้องการแทบทุกอย่างรวมไปถึงของแห้งไว้ใช้เป็นเสบียงกรังสำหรับเดินทาง หยางเล่ยอี้เลือกเอาที่คุณภาพเพียงพอแก่การใช้ได้ไม่ขัดสนเท่านั้น
 "รบกวนเถ้าแก่.....ข้าอยากได้แป้งปิ้งสักสองชั่งที่นี่พอจะมีหรือไม่?"
 "...เรียนคุณชาย....มีขอรับอยู่ทางด้านข้างประตูทางนี้ขอรับ"
 เถ้าแก่พยักเพยิดให้หยางเล่ยอี้เดินไปตรงมุมทางเดินเกือบถึงหน้าประตู ต้องก้มมองหาอยู่พักใหญ่จึงเห็นขนมแป้งปิ้งห่อด้วยผ้าวางเรียงรายอยู่ในถาดด้านล่าง เถ้าแก่สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยด้วยไม่คิดว่าคุณชายรูปงาม แต่งกายอย่างบัณฑิตเช่นหยางเล่ยอี้จะซื้อหาขนมแป้งปิ้งธรรมดาเช่นนี้
 ขนมชนิดนี้ทำมาจากข้าวฝ่างบดหยาบ เนื้อแป้งทั้งแข็งทั้งเหนียวละลายยาก เมื่อนำเข้าปากแล้วกลืนลงไปฝืดคอยิ่งนัก ในหน้าร้อนยิ่งยากจะบรรยายรสชาติทั้งเหนียวทั้งทรมานผู้คน ไม่เหมาะแก่การนำไปรับประทานโดยตรง หากเน้นใช้เป็นเสบียงกรังให้อิ่มท้องยามเดินทางนั้นพอได้ เถ้าแก่เพียงแต่จัดหามาไว้ในร้านให้พร้อม ไม่ได้ตั้งวางขายในจุดที่มองเห็นได้สะดวก
 หากเถ้าแก่เคยอาศัยอยู่เมืองชายแดน ก็จะทราบได้ว่าขนมชนิดนี้กลับเป็นอาหารที่พบเจอได้โดยง่าย ยิ่งในยามสงครามใช้กัดแล้วเคี้ยวกลืนเข้าไปช่วยให้กระเพาะอิ่มได้เป็นครึ่งวันราคาซื้อขายของที่นั่นจึงสูงกว่าที่ฉางอันเล็กน้อย เมืองหลวงอันมั่งคั่งนี้ผู้คนไม่ขัดสนเงินทองทั้งอาหารอุดมสมบรูณ์จึงไม่แปลกที่ยอดขายขนมชนิดนี้จะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน
 อารามรีบร้อนด้วยความดีใจยามเงยหน้าขึ้นมากระทันหัน หยางเล่ยอี้ไม่ทันระวังตัวจึงเกือบชนเข้ากับแม่นางน้อยผู้หนึ่งที่หน้าประตูซ้ำยังทำถาดขนมหล่นลงพื้นเกลื่อนกลาดไปหมด สตรีแรกรุ่นที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขานางมีผิวกายขาวเนียนละเอียดรูปร่างบอบบางอย่างยิ่ง สวมกระโปรงถักทอจากเส้นไหมสีสว่างตัวเสื้อเป็นสีม่วงอ่อน สวมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งสีขาว
 นางดูราวกับเซียนน้อยจำแลงกาย ใบหน้าประทินโฉมเพียงบางเบายิ่งขับเน้นรูปหน้าให้ดูอ่อนโยนสดใสงดงามดุจดั่งเซียนน้อยในภาพวาด ต่างฝ่ายต่างยืนประจันหน้ากันหยางเล่ยอี้เพิ่งเคยพบเห็นหญิงงามยิ่งกว่าคำบรรยายในบทละครยืนอยู่ห่างกันเพียงหนึ่งฉื่อ
 หากแต่ยามนี้เขากลับทำสีหน้าไม่ถูกด้วยแม่นางเซียนน้อยผู้นี้กำลังยืนมองเขาด้วยแววตาแข็งกระด้าง ประเดี๋ยวหม่นประเดี๋ยวแวววาวราวกับว่าสนใจหนักหนา ใบหน้างามได้รูปของนางไม่แสดงความเป็นมิตรสักส่วน
---------------------------
โปรดติดตาม


ปีที่หนึ่งแห่งรัชศกจิ่งหยุนภายหลังสิ้นสุดรัชสมัยขององค์จักพรรดินีอู่เทียนโฮ่ว รุ่ยจงฮ่องเต้ทรงมีพระดำริให้จัดการสอบเคอจวี่เพื่อเลือกเฟ้นขุนนางเข้าราชสำนัก
(เคอจวี่ ระบบการสอบคัดเลือกขุนนางโบราณถือกำเนิดขึ้นสมัยราชวงค์สุย ประกอบด้วยการสอบระดับอำเภอคือ 'ซิ่วไฉ่' ระดับมณฑลคือ 'จวี่เหริน' จนถึงรอบสุดท้ายคือ 'จิ้นซื่อ' ซึ่งจะเป็นการสอบต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดเรียกว่า 'จ้วงหยวน' รองลงมาคือ 'ปั๋งเหยียน' และ 'ทั่นฮวา' ตามลำดับ)
 หยางเล่ยอี้บัณฑิตหนุ่มจากสำนักศึกษาเซวียนเฉิงแห่งเมืองขุยโจวจึงปรากฏชื่อเป็นผู้เข้าสอบคัดเลือกเคอจวี่ ผ่านระดับมณฑลมาได้ หยางเล่ยอี้ผู้อายุน้อยเพียงยี่สิบปีจึงอาศัยวาสนาอันมุ่งมั่นจนมีชื่อติดในรอบการสอบระดับจิ้นซื่อต่อหน้าพระที่นั่ง
 บุรุษผู้มีใบหน้าสดใสกับรอยยิ้มบุ๋มข้างแก้มอันทรงเสน่ห์ เขาเร่งเดินทางจากขุยโจวบ้านเกิดมาถึงเมืองหลวงฉางอันได้ราวสามวัน ด้วยความเป็นศิษย์ของสำนักศึกษาเซวียนเฉิงแห่งขุยโจวสามารถมาขอพักค้างแรมที่สำนักศึกษาติ้งซวนในย่านตะวันออกแห่งฉางอันได้
 ทั้งสองสำนักศึกษานี้ก่อตั้งมาจากศิษย์เอกของอัครราชครูในรัชสมัยของจักพรรดิหลี่ซื่อหมิ่นนับได้ว่าเป็นดั่งสำนักร่วมพี่ร่วมน้องกัน ส่วนผู้ที่มีรายชื่อเป็นระดับจิ้นซื่อจากสำนักศึกษาเซวียนเฉิงมีเหลียงเจิ้งศิษย์พี่ของหยางเล่ยอี้กับเขาเพียงสองคน
 หยางเล่ยอี้ออกเดินทางมาก่อนร่วมเดือนหากแต่ด้วยฐานะทางบ้านค่อนข้างขัดสนจึงมาถึงเมืองหลวงล่าช้าไปสักหน่อย...อีกเพียงสามวันข้างหน้าก็จะถึงกำหนดเข้าสอบหน้าพระที่นั่ง
..ยังเหลือเวลาอีกสองวันให้เที่ยวดูฉางอันอันมั่งคั่ง...
 ยามเช้าตรู่ต้นฤดูใบไม่ผลิอากาศสดใสท้องฟ้ากระจ่างเป็นสีฟ้าสด หยางเล่ยอี้นึกครึ้มใจหมายออกไปเที่ยวชมเมืองหลวงแห่งรัชสมัยอันรุ่งเรืองสักหน่อย เขาเกิดและเติบโตที่เมืองชายแดนขุยโจวมายี่สิบปีไม่เคยได้เดินทางไกลนับพันหลี่เช่นนี้มาก่อน ได้มาเยือนฉางอันทั้งทีถือเป็นโอกาสเปิดหูเปิดตา
"คุณชายท่านนี้...นี่เป็นผังเมืองโดยย่อของฉางอันขอรับ ท่านผู้อาวุโสจางให้นำมามอบให้ท่านขอรับ"
 บ่าวรับใช้ใบหน้าสดใสเคาะประตูห้องพักพร้อมกันยื่นหนังสือในมือส่งให้...เมื่อวานอาจารย์อา จางเหลียงส่วงบอกไว้ว่าจะมอบให้เขาวันนี้จึงให้คนนำมาให้
"รบกวนพี่ชายฝากบอกอาจารย์อา..ยามสายข้าจะเข้าไปคารวะ"
"วันนี้ผู้อาวุโสจางไม่อยู่ที่สำนักขอรับ"
"เช่นนี้นี่เอง..รบกวนพี่ชายแล้ว"
 หยางเล่ยอี้ยิ้มบางก่อนรับหนังสือเล่มนั้นมาถือไว้ ผังเมืองของฉางอันนั้นเขาย่อมรู้ดีหากแต่ไม่อยากปฏิเสธน้ำใจจากอาจารย์อาผู้นั้น
 แผนผังโดยทั่วไปของเมืองฉางอันแบ่งเป็นสี่ส่วนทิศเหนือเป็นเขตพระราชวังและที่พำนักบรรดาราชนิกูลรวมถึงจวนขุนนางใหญ่ ที่ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้โดยตรง
 ถัดมาทางทิศตะวันตกเป็นย่านภัตาคาร โรงน้ำชา โรงเตี๊ยม โรงละคร มีไว้สำหรับชนชั้นสูงทั้งหลายได้พักผ่อนหย่อนใจหาความรื่นเริง สองฝากคั่นกลางด้วยทิวทัศน์แม่น้ำเฟิงเหอ งดงามตระการตาคราคร่ำไปด้วยแสงสีและเสียงดนตรีทั้งยามกลางวันกลางคืน
 ถัดจากนั้นจึงเป็นเขตกองกัพกับเหล่าจวนแม่ทัพสำคัญ อาณาเขตกินพื้นที่สามในสี่ส่วนทางด้านทิศใต้เชื่อมต่อมาจนถึงย่านการค้าทางตะวันออกของเมืองหลวงฉางอาน
 ในย่านการค้าทางตะวันออกผู้คนพลุกพล่านกลับใหญ่โตโอ่อ่าไม่สู้บรรดาร้านรวงหรูหราทางทิศตะวันตกเน้นไปทางความหลากหลายของสินค้าจากต่างเมือง พื้นที่สามในสี่ส่วนเป็นบ้านเรือนของชาวบ้านสามัญถึงกระนั้นร้านรวงดาษดื่นในย่านนี้กลับมีไว้ให้สำหรับพ่อค้าคนเดินทางต่างถิ่นสามารถหาที่พักอาศัย
 ด้านหลังตรอกซอยเล็กน้อยใหญ่ทั่วไปคราคร่ำไปด้วยบรรดาช่างฝีมือระดับกลาง เพียงพอต่อกำลังซื้อของประชาชนทั่วไปได้
 วันนี้หยางเล่ยอี้ตั้งใจตื่นนอนแต่เช้าตรู่ ชำระใบหน้าเสร็จแล้วจึงผูกผมด้วยผ้าแถบสีเรียบง่ายสะอาดสะอ้าน ขับเน้นใบหน้าคมคายเหนือผู้อื่นของเขาให้โดดเด่นยิ่งขึ้น ตั้งแต่หัวจรดเท้าหยางเล่ยอี้ไม่ได้พกของมีค่าแสดงฐานะอันใด ขัดกับใบหน้าบุรุษรูปงามดั่งหยกไร้ตำหนิ ดวงตาสีดำสนิทนุ่มนวลประดุจสายลมวสันต์ โดยเฉพาะรอยยิ้มบุ๋มทรงเสน่ห์ที่ข้างแก้ม
 หากแต่เพียงรูปกายภายนอกเท่านั้นที่แลดูสูงส่ง เนื้อแท้ของหยางเล่ยถูกหล่อเลี้ยงด้วยวิถีชีวิตตามธรรมดาชาวบ้าน แทบไม่ได้เข้าใกล้ความเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ มีเพียงสายเลือดในกายของฝั่งมารดาเป็นถึงอดีตกั๋วกงสกุลหยางผู้ยิ่งใหญ่
 "คุณชายท่านนี้....ไม่ทราบว่าชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร? มาจากที่ใดหรือ?"
 เสียงทักทายจากบุรุษหนุ่มหน้าตาสดใสแต่งกายสะอาดสะอ้าน ในมือถือพัดผ้าไหมสีขาวสะอาดตาตัวด้ามพัดทำจากไม้หอมอย่างดีประดับพู่ห้อยสีเขียวเข้ากันกับลายเส้นใบไผ่ เขาเอ่ยทักทายหยางเล่ยอี้ขณะกำลังก้าวเดินออกทางประตูด้านหลังสำนักศึกษาต้ิงซวนพอดี
"คุณชายกล่าวเกินไปแล้ว ตัวข้าเป็นจิ้นซื่อจากขุยโจว..แซ่หยางมีนามว่า..เล่ยอี้..."
"ข้าเพิ่งมาถึงฉางอันเป็นครั้งแรก หาใช่คุณชายจากสกุลใด? ขอท่านได้โปรดอย่าถือสา"
หยางเล่ยอี้ประสานมือคารวะอย่างเป็นทางการตอบกลับ
"มิได้ๆ ที่แท้หยางจิ้นซื่อจากขุยโจว..ข้าแซ่เฉิงชื่อคำเดียวว่า...ฉือ...เป็นคนหลิ่งโจวโดยกำเนิดยินดีที่ได้พบหน้าคุณชายหยาง"
คำทักทายจากเฉิงฉือค่อนข้างแปลกหูไปสักหน่อย เพียงแต่คุณชายผู้นี้นับเป็นผู้มีจิตใจกว้างขวางผู้นึง
"ไม่ทราบคุณชายเฉิงมีอะไรให้ข้าช่วย...หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงข้ายินดีขอรับ"
หยางเล่ยอี้เอ่ยปากถามก่อนตามอย่างนิสัยบัณฑิต
"คุณชายหยางอย่าได้กล่าวหนักเช่นนั้น...ข้าเพียงเห็นคุณชายหน่วยก้านดีหน้าตาสดใส ตัวข้าเป็นพ่อค้าพื้นฐานย่อมนิชมยมชอบคบหาสมาคม"
"หากคุณชายหยางไม่รังเกียจ?"
เฉิงฉือโบกพัดในมือพลางส่งยิ้มบาง
"หามิได้...ตัวข้าเพิ่งมาถึงฉางอันเมื่อวันก่อนวันนี้ตั้งใจออกมาเที่ยวชมในเมืองดูสักหน่อย"
หยางเล่ยอี้ตอบกลับไป
"บังเอิญเช่นนั้น....ข้าเองก็เพิ่งมาถึงฉางอันเมื่อสามวันก่อน"
"วันนี้มีอันคลาดกันกับสหายถือว่ามาเสียเที่ยว...อย่างนี้ดีหรือไม่?..หากคุณชายหยางไม่รังเกียจให้ข้าพาท่านเที่ยวชมฉางอัน...ดีหรือไม่?"
"คุณชายเฉิงเกรงใจไปแล้ว....หากท่านอาสามีหรือข้าจะไม่รับน้ำใจ...."
ไม่ทันหยางเล่ยอี้จะกล่าวจบประโยคเพียงได้ยินคำเอ่ยรับ คุณชายเฉิงฉือผู้นี้ดึงแขนเสื้อเขาออกเดินในทันที
"ไปกัน....ข้านี้โชคดีจริงเชียว! ได้มาเจอสหายใหม่เป็นถึงจิ้นซื่อ ฟ้าดินไม่รังแกคนดีภายภาคหน้าคุณชายหยางจะต้องประสบความสำเร็จเป็นแน่"
เฉิงฉือเอ่ยวาจารื่นหูไม่หยุดทั้งยังโบกพัดในมือ ใบหน้าเปื้อนยิ้มเป็นชีวิตจิตใจ
 ไม่นานนักทั้งสองก็มาถึงโรงน้ำชาสุ่ยเซียนในย่านทิศตะวันตก โรงน้ำชาแห่งนี้จัดว่าเป็นหนึ่งในสถานที่ขึ้นชื่อของฉางอันด้วยสามารถมองเห็นทิวทัศน์ส่วนหนึ่งของกำแพงวังหลวงและ 'สวนดอกท้อจรดตะวัน' อันเลื่องลือ หยางเล่ยอี้ลอบถอนหายใจด้วยฐานะของเขาในยามนี้แม้จะมีเงินใช้จ่ายติดตัวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจฟุ้งเฟ้อเห่อเหิมจนเกินไปนัก
 เพียงเห็นบุรุษทั้งสองคนมาหยุดยืนอยู่หน้าหอสุ่ยเซียน เสี่ยวเอ้อผู้ดูแลด้านหน้ากุลีกุจอออกมาต้อนรับ
 "คุณชายทั้งสอง....วันนี้มีห้องส่วนตัวที่ชั้นสองว่างอยู่ขอรับ"
"ห้องนั้นดีมากนะขอรับคุณชายมาสารถมองเห็นสวนดอกท้อจรดตะวันได้ตลอดทั้งวันเลยขอรับ"
"ไม่ทราบว่าคุณชายทั้งสองสนใจหรือไม่ขอรับ?"
 เสี่ยวเอ้อใบหน้าแป้นแล้นทักทาย
"ชาเข็มเงินของที่นี่รสชาติดีมาก...กินกับขนมฮ่วยซัวของขึ้นชื่อขอหอสุ่ยเซียนเข้ากันยิ่งนัก"
 เฉิงฉือหันมาเอ่ยกับหยางเล่ยอี้ด้วยแววตาประกายสดใสแทบไม่ต้องให้เสี่ยวเอ้อผู้ดูแลแนะนำให้..แน่นอนเฉิงฉือผู้นี้ย่อมมาเป็นแขกขาประจำหอสุ่ยเซียน
 ยังไม่ทันจะก้าวเท้าเข้าไปภายในปรากฏมีบ่าวรับใช้รีบเร่งตามตัวเฉิงฉือกลับไป ห้องส่วนตัวจิบชาที่ชั้นสองอันงดงามจำต้องจบลงแต่เพียงเท่านั้น
"ไว้วันหลังข้ากับสหาย...ค่อยแวะมาใหม่"
กล่าวจบหยางเล่ยอี้ขอตัวเดินจากไป
 หากเขามีดวงตามองเห็นด้านหลังได้หยางเล่ยอี้คงนึกประหลาดใจกับสายตาสตรีทั้งหลายในหอสุ่ยเซียนที่ชำเลืองมองรูปโฉมอันโดดเด่นของเขาจากด้านบนไม่ได้
 เดินไปได้พักใหญ่หยางเล่ยอี้จับสังเกตุผู้คนบนท้องถนน โดยเฉพาะสตรีแรกรุ่นยามเดินมาใกล้เขามักจะพากันหยุดชำเลืองมองพลางยกแขนเสื้อขึ้นบังใบหน้าท่าทางเอียงอายเล็กน้อย
 ปกติหยางเล่ยอี้ไม่ถนัดแต่งกายเปิดเผยใบหน้าถึงเพียงนี้ ยามอยู่ขุยโจวด้วยต้องทำงานใช้แรงเป็นส่วนใหญ่ หยางเล่ยอี้มักไม่สนใจหน้าตาตนเองสักเท่าใดนัก
 หากมัวสละเวลาล้างหน้าแต่งกายจะเป็นการสิ้นเปลืองเวลาโดยเปล่าประโยชน์ มีเพียงยามที่ต้องไปเข้าเรียนจึงแต่งกายด้วยชุดสะอาดสะอ้านเป็นการให้เกียรติ
 นึกไม่ถึงเพียงแต่เขาพิถีพิถันเล็กน้อยกลับกลายเป็นที่จำเริญตาของผู้คนไปได้ เมื่อครู่มากับเฉิงฉือเขาจึงไม่ได้เห็นผิดสังเกตเท่าใดนัก? ยามนี้อยู่ลำพังผู้เดียวจึงได้กระจ่างแจ้ง
 ไม่แปลกที่หยางเล่ยอี้จะเกิดมาพร้อมรูปโฉมงดงาม ทั้งสติปัญญาเหนือผู้อื่น สายตระกูลฝั่งมารดามีศักดิ์เป็นถึง 'หยางกั๋วกงแห่งฉางอาน' เพียงแต่หยางเล่ยอี้เกิดมาในยามที่ตระกูลถูกปลดเป็นสามัญชนต้องโทษเนรเทศอยู่ชายแดน และเขาเป็นเพียงผู้สืบสกุลสายรอง
 ภายหลังจากคนตระกูลหยางถูกเนรเทศมาชายแดน ก็ไม่ปรากฏบุตรชายสืบสกุลนานถึงสองรุ่น อาศัยมารดาของหยางเล่ยอี้เป็นบุตรีสายตรงของตระกูลหยาง นางแต่งเข้าสกุลบัณฑิตธรรมดาเมื่อมีบุตรชายถือกำเนิด..จึงได้ใช้แซ่ของฝั่งมารดาด้วยถือเป็นบุรุษคนแรก ภายหลังบิดาและมารดาด่วนจากไปด้วยโรคร้ายหยางเล่ยอี้จึงเติบโตมาเยี่ยงชาวบ้านร้านตลาดทั่วไป
--------------------------------------------
โปรดติดตาม


คุณหนูของนางปกติเป็นคนอ่อนโยนอ่อนหวานดั่งนางเซียนบนสวรรค์ก็ไม่ปาน ครั้งเดียวเท่านั้นเมื่อหลายปีก่อนที่หย่งเอ๋อได้เห็นคุณหนูบริพาทด่าทอผู้อื่น
"คุณหนูเจ้าคะ?...ใยท่านถึงเรียกบุรุษผู้นั้นว่ากั๋วกงล่ะเจ้าคะ?"
"บ่าวไม่เคยได้ยินว่ามีกั๋วกงสกุลใด?...แซ่หยางมาก่อนเจ้าค่ะ"
"หย่งเอ๋อ...เจ้าไปหยิบของในลิ้นชักชั้นล่างสุดในห้องมาให้ข้า"
ฉู่หยวนเซวียนไม่ตอบคำถามสาวใช้คนสนิท นางเพียงรับจอกน้ำชาวางกลับไปบนโต๊ะตามเดิม
"เจ้าค่ะคุณหนู"
ครู่เดียวหย่งเอ๋อกลับออกมาจากห้องพร้อมด้วยม้วนกระดาษสีเหลืองซีดในมือ ฉู่หยวนเซวียนบรรจงคลี่ม้วนกระดาษเก่าคร่ำคร่าออกมา
....เป็นประกาศจับจากทางการฉบับหนึ่งที่เก่าจนลายเส้นเลือนไปกว่าครึ่ง...
ใบประกาศจับนี้เป็นภาพเหมือนของบุรุษผู้หนึ่งเค้าโครงใบหน้าหล่อเหลางดงามเจิดจ้า เจ้าของนัยน์ตาพยัคฆ์สีดำสนิท บุรุษในรูปแววตาดูเหย่อหยิ่งสูงส่งดวงตาของเขาราวกับจะจ้องทะลุเข้าในในจิตใจผู้อื่นง่ายดาย ใบหน้านี้นี่เองที่นางได้พบเจอโดยบังเอิญที่ร้านขายของชำวันนี้
กบฏแผ่นดินผู้อื้อฉาวนามว่า 'หยางเหลยอี้กั๋วกง' ผู้ที่เป็นต้นเหตุให้สกุลฉู่ของนางไร้ทายาทสายตรงสืบสกุลเมื่อร้อยปีก่อน ทั้งยังมีมลทินล้างไม่หมดด้วยกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดก่อกบฏ แม้จะไม่มีหลักฐานว่าสกุลฉู่ร่วมกระทำการครั้งนั้นด้วยก็จริง หากแต่ชื่อเสียงที่ความดีงามที่สั่งสมมาหลายรุ่นจำต้องแปดเปื้อนไปด้วย
ที่คนสกุลฉู่ตกต่ำลงถึงเพียงนี้ สาเหตุก็เพราะ หยางซื่อจื่อกั๋วกงผู้นั้น ทรยศหักหลังสหายสนิทผู้เป็นทายาทสายตรงสกุลฉู่ทั้งยังทำให้สตรีสกุลฉู่ต้องสังเวยชีวิตทั้งที่ไม่มีความผิด ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาสกุลฉู่ก็เหมือนมีตราบาป ยามสิ้นบุญแม้ฉู่เสียนเฟยจะได้รับพระเมตตาให้ฝังร่างในสุสานหลวงแต่ก็ไม่อาจทวงคืนความอยุติธรรมที่คนสกุลฉู่ได้รับในครั้งนั้นได้
ตั้งแต่เล็กจนโตฉู่หยวนเซวียนเก็บรักษาประกาศจับของหยางเหลยอี้กั๋วกงไว้อย่างดี นางไม่เคยลืมเลยสักวันว่าคนสกุลหยางเคยทรยศคนสกุลฉู่ไว้อย่างไรบ้าง? ถึงแม้เรื่องราวจะจางหายไปตามกาลเวลา แต่ก็ไม่วายถูกโยงเข้ากับเหตุผลเล็กๆน้อยๆ ที่สวรรค์ยังไม่ยอมคืนความสงบสุขแท้จริงให้คนสกุลฉู่
นางกับพี่ชายเกิดมาเพียบพร้อมทั้งยังรูปงาม หากแต่สวรรค์ยังกลั่นแกล้งให้พี่ชายคนเดียวของนางต้องเจ็บป่วยทุกทรมานไม่พ้นถูกโยงเข้ากับเหตุการณ์ก่อกบฏครั้งนั้นยามที่ถูกผู้คนทั้งใต้หล้าสาปแช่ง ได้พบเจอใบหน้าที่คุ้นเคยนี้อีกครั้ง ฉู่หยวนเซวียนตั้งปณิธานกับตนเอง ขอใช้กำลังทั้งหมดที่มีทวงคืนเอาความกับคนสกุลหยางให้ได้เพื่อล้างความผิดให้กับสกุลฉู่
....จะกี่สิบกี่ร้อยปีก็ถือว่าไม่สายทั้งนั้น.....
"บุรุษในประกาศใบนี้เป็นกบฏหรือเจ้าคะ?"
"คล้ายกับคุณชายที่เราเจอเมื่อบ่ายมากเจ้าค่ะ...เขายังไม่ตายหรือเจ้าคะ? ข้าสับสนไปหมดแล้วเจ้าค่ะ"
หย่งเอ๋อพออ่านออกเขียนได้บ้าง จึงพอจะรู้ความว่านี่ไม่ใช่เพียงรูปวาดทั่วไปหากแต่เป็นกระกาศจับของจริงจากทางการเมื่อเกือบหนึ่งร้อยปีก่อน
"เขาไม่ใช่บุรุษคิดคดผู้นี้หรอกหย่งเอ๋อ...หากข้าคาดการณ์ไม่ผิด? ที่เราพบวันนี้คงเป็นทายาทของเขา"
ฉู่หยวนเซวียนยิ้มขม นึกไม่ถึง? ผู้ใดกล่าวว่าหยางเหลยอี้ถูกฆ่าปิดปากจึงหายตัวไปไร้ร่องรอย หากเขาตายจริงเหตุใด? ยามนี้ถึงมีลูกหลานสืบสกุลออกมาหน้าตาคล้ายเขาเต็มสิบส่วนเช่นนี้
ฉู่หยวนเซียนร้อนวูบในอก..นึกถึงตรงนี้เป็นไปได้ว่าหยางเหลยอี้ซื่อจื่อผู้นั้นทอดทิ้งคนสกุลฉู่ผู้เป็นสหายหลบหนีหายตัวไป ยามนั้นข่าวลือเลวร้ายมากมายหลังไหลออกมาไม่หยุด ที่หนักที่สุดคือลือกันว่าคนสกุลฉู่กลัวเรื่องจะสาวมาถึงตัวจึงลงมือฆ่าปิดปากหยางซื่อจื่อในครานั้น เวลานี้ล่วงเลยผ่านไปเกือบร้อยปีลูกหลานของคนทรยศผู้นั้นกล้าเสนอหน้ากลับมาฉางอันทั้งยังมีตำแหน่งเป็นถึงผู้เข้าสอบจิ้นซื่ออีกด้วย
"คุณหนูเจ้าคะ..คนแซ่หยางที่เราเจอคนนั้นดูหน้าตาไม่เป็นพิษเป็นภัยกับผู้ใดนะเจ้าคะ?"
หย่งเอ๋อนึกถึงเรื่องวันนี้ ที่บุรุษผู้มีนามว่าหยางเล่ยอี้ทั้งกล่าววาจาขอโทษทั้งโค้งคำนับให้คุณหนูของนางอย่างจริงใจ ดูไม่เหมือนบุคคลผู้ที่สืบสกุลมาจากกบฏแผ่นดินคนนั้น
"ไม่ผิดไปหรอก วันนี้เจ้าก็ได้ยินกับหูเองไม่ใช่หรือ?"
"คราวนั้นคนสกุลหยางทั้งหมดถูกเนรเทศไปชายแดน บุรุษผู้นั้นก็มาจากชายแดนซ้ำยังแซ่หยาง"
"เขายอมรับเองว่าเป็นลูกหลานกบฏจริง"
"ใช่จริงด้วยเจ้าค่ะ.....เขาพูดเองจริงเจ้าค่ะ...."
"เขาไม่กลัวความผิดหรือเจ้าคะ? เหตใดใจกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้"
"หาใช่ใจกล้าอันใดหรอก บุรุษสกุลหยางหากใจกล้าจริงจะหดหัวอยู่ในกระดองมาเกือบร้อยปีได้รึ"
"....หึ!...บุรุษสกุลหยางล้วนแยบยลกลอุบายนัก"
-------------------
โปรดติดตาม


.....ซ่องโจรบนวัดซานเป่าเตี้ยน...
 หยางเล่ยอี้ตั้งสติชักฝ่าเท้าที่กำลังก้าวข้ามธรณีประตูกลับมาหนึ่งข้าง ลูกสมุนซ่องโจรได้ยินเสียงขยับตัวของเขาเช่นกันต่างดาหน้าทยอยออกมาล้อมรอบ
 หยางเล่ยอี้ไม่มีทางเลือกหากวิ่งกลับไปตอนนี้เขาก็ตายโดนที่ยังหันหลังให้ศัตรู สายเลือดอดีตแม่ทัพในกายไหลพล่าน ด้วยความอับโชคของหยางเล่ยอี้หรือเทพสวรรค์ดลบันดาลไว้ไม่อาจทราบได้ เพียงย่างเท้าเข้ามายังอารามซานเป่าเตี้ยนกลับพบเจอซ่องโจรรังใหญ่ ที่เลือกอาศัยเขตอารามร้างแห่งนี้เป็นฐานที่มั่นเหมือนกัน
 "....ช้าก่อนพี่ชาย...."
 หยางเล่ยอี้ถึงกับไม่สามารถหาคำใดมาเอ่ยให้ตนรอดไปได้ครานี้ ด้วยหากปล่อยให้เขามีชีวิตรอดออกไป ซ่องโจรแห่งนี้ย่อมต้องถูกทางการกวาดล้างในเร็ววัน
 "หากเจ้าจะสั่งเสียก่อนตาย...พวกบิดาจะรับฟัง"
"แค่รับฟัง!!!"
สีหน้าเหี้ยมเกรียมหันคมอาวุธเข้าใส่หลางเล่ยอี้ ตั้งแต่เกิดจนเติบโตมาถึงวันนี้หยางเล่ยอี้เข้าตาจนหมดหนทางถึงที่สุด แม้ตนจะไม่มีวรยุทธ์หากแต่อย่างน้อยต้นตระกูลหยางก็มีบุคคลเป็นถึงแม่ทัพรักษาแผ่นดินมาก่อน ชั่วชีวิตนี้เขายังไม่เคยลงมือทำร้ายผู้ใดแต่ถึงกระนั้นตัวเขาเองมีความเลื่อมใสศรัทธาในองค์ 'เหว่ยถัวผูซ่า' (พระเวทโพธิสัตว์หรือพระสกัณทะโพธิสัตว์ในพุทธนิกายมหายาน ลักษณะทรงเครื่องแต่งกายแบบนักรบ)
หยางเล่ยอี้วิ่งหลบคมอาวุธนับสิบที่พุ่งเข้าใส่หลุดเข้ามาถึงด้านในตัวอารามเก่าโทรม แขนข้างหนึ่งถูกคมมีดตวัดผ่านถึงโลหิตซึมสองขาเริ่มหมดแรง ส่วนพวกโจรเห็นเขาดิ้นรนเอาชีวิตรอดกลับดูเป็นเรื่องสนุกขบขัน เมื่อไม่อยากเสียเวลากับเขาอีกต่อไปสบช่องโอกาสหนึ่งในพวกโจรออกกระบวนท่าเตะหยางเล่ยอี้เข้าเต็มที่
 แรงเตะหมายเอาชีวิตหากเขากระแทกเข้ากับกำแพงสูงหรือเสาไม้ยักษ์สักอันนึง ไม่ทราบเป็นโชคช่วยหรือสวรรค์บันดาลให้หยางเล่ยอี้ยืดชีวิตออกไป ร่างเขาปลิวไปกระแทกเข้ากับบานหน้าต่างเก่า แรงปะทะไม่ได้ทำให้เขาถึงตายทันที....หากแต่บานหน้าต่างโบราณอายุกว่าร้อยปีไม่อาจทนรับร่างหยางเล่ยอี้ไว้ได้ แผ่นไม้บานใหญ่ทั้งอันพร้อมร่างของหยางเล่ยอี้ลอยละลิ่วลงสู่เหวน้ำตกด้านหลังภูเขาหยุนไถซานนั้นเอง
 ริมฝั่งน้ำเบื้องล่าง
 ไม่รู้เวลาล่วงไปยามใดแล้วนับตั้งแต่หยางเล่ยอี้ตกลงมาเบื้องล่างนี้ สายน้ำรับร่างเขาไว้ได้หากแต่ความสูงหลายสิบจั้งนั้นทำให้สติของเขาดับวูบไปในที่สุด
หลายชั่วยามผ่านไปนานพอควรแพขนตาหนาปรือขึ้นมา หยางเล่ยอี้เริ่มรับรู้ถึงสิ่งรอบตัวได้ถนัดสติสัมปชัญญะของเขาก็ค่อยกลับเข้าที่ ประสาทหูแว่วได้ยินเสียงเรียกไม่คุ้นหูกำลังเรียกขานชื่อตนอยู่
 "หยางเล่ยอี้?"
"หยางเล่ยอี้?"
 "ได้ยินเสียงข้า...ท่านจงลืมตาขึ้นเถิด"
ตรงหน้าหยางเล่ยอี้ปรากกร่างบุรุษชุดขาวผู้หนึ่งจ้องมองเขาอยู่ ในมือถือพัดจีบสีเงินเล่มใหญ่ใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
 "ท่านเป็นอย่างไรบ้าง...ยังสบายดีหรือไม่?"
คล้ายดั่งเป็นสหายคุ้นเคยกันมาแสนนาน....หยางเล่ยอี้ไม่ตอบคำถามบุรุษชุดขาวตรงหน้าเขาพยายามเพ่งสายตามองดู
 เป็นบุรุษสองคนปรากฏายขึ้นเบื้องหน้าเขา คนหนึ่งแต่งกายด้วยเสื้อแขนกว้างสีขาวสว่างทั้งตัวมองดูใบหน้าตามแบบคุณชายสกุลผู้ดี ดวงหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มกระจ่างเกลี้ยงเกลาหมดจด
 ส่วนอีกหนึ่งสวมชุดคลุมแขนกว้างสีดำเข้มยาวจรดพื้น หมวกฟางมีผ้าโปร่งสีดำปิดบังใบหน้าเกือบทั้งหมดไว้ รอบตัวคล้ายมีไอประหลาดเปล่งออกมาจะเรียกว่าดีก็มากเกินไปจะว่าร้ายก็ไม่ถึงขั้นนั้น ด้วยความระวังตัวเป็นพื้นฐานหยางเล่ยอี้พยายามอาศัยเพียงสายตาประเมินบุรุษทั้งสอง
 "ยามนี้ไม่มีผู้อื่นนอกจากท่าน...ข้าพูดกับท่านนั่นย่อมหมายถึงท่าน"
"ตัวข้ากับพี่ชายมีวาสนาได้มาพบท่านครั้งนี้...พวกข้าหาได้คิดร้ายอันใดไม่"
ชายชุดขาวดั่งล่วงรู้ความคิดหยางเล่ยอี้เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยพลางเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ
"คุณชายรู้จักข้าหรือขอรับ?"
หยางเล่ยอี้เอ่ยถาม คุณชายชุดขาวผู้นั้นเพียงยิ้มรับ
 ถือคติข้าศึกมาเยือนย่อมเอาขุนพลต้านรับและยิ่งไม่อาจตบหน้าผู้ที่ยิ้มให้ หยางเล่ยอี้ยันกายขึ้นจากพื้นโน้มตัวเล็กน้อยกล่าวคำทักทายเต็มมารยาทแก่บุรุษทั้งสอง
 "คารวะคุณชายทั้งสอง....ตัวข้าแซ่หยางมีนามว่าเล่ยอี้"
"ขอทราบนามคุณชายทั้งสองขอรับ"
 "คุณชายหยางกล่าวหนักไปแล้ว...ยามปกติผู้คนนิยมเรียกขานข้าว่า 'ชวี่กง' และพี่ชายของข้าผู้นี้ว่า 'เป่ากง' ถ้าหากไม่รังเกียจท่านเรียกขานข้าตามนี้.....ดีหรือไม่?"
 หยางเล่ยอี้พลันหางตากระตุกอีกครั้ง
 "ผู้น้อยหยางเล่ยอี้คารวะคุณชายชวี่กง.....คารวะคุณชายเป่ากง"
"ไม่ทราบว่าพวกท่านทั้งสองมาจากที่ใด? ที่นี่อันตรายนักทางที่ดีพวกท่านรีบไปเถิดขอรับ"
 ได้ยินคำบอกของหยางเล่ยอี้ คุณชายชุดขาวผู้มีนามว่าชวี่กงใบหน้าเปื้อนยิ้มเล็กน้อยก่อนเอ่ยวาจาตอบ
"เดิมทีข้ากับพี่ชายโดยสารเรือมาลำพัง....เสร็จธุระแล้วกำลังเดินทางกลับ"
"ตามปกติระหว่างทางพวกข้าไม่เคยได้พบเจอผู้คนเช่นท่านมาก่อน"
 คุณชายชวี่กงเอ่ยต่อ
"ได้มาพบกันนับเป็นวาสนาดั่งสวรรค์ลิขิต...หากคุณชายหยางมีเรื่องให้ข้าสองพี่น้องช่วยเหลือหากแม้ไม่เกินกำลังพวกข้าย่อมยินดี"
 "คุณชายทั้งสองเกรงใจไปแล้ว ข้ากำลังเดินทางกลับขุยโจวโชคไม่ดีพบรังโจรเข้าเลยถูกทำร้ายจนตกน้ำลงมาที่นี่"
 บุรุษผู้มีนามแปลกประหลาดว่าชวี่กงหันหน้ามาทางหย่างเล่ยอี้เล็กน้อย แม้ไม่ได้สบตากันหยางเล่ยอี้รู้สึกได้ถึงแววตาจับจ้องพิจารณาจากคุณชายผู้นี้
 "เช่นนั้นคุณชายหยางอยากลงเรือไปกับเราหรือไม่?...หากท่านยินดีข้ากับพี่เป่ากงย่อมไม่รังเกียจร่วมทางไปกับท่าน"
 หยางเล่ยอี้ค้อมตัวลง
"ข้าน้อยคงต้องขอรบกวนคุณชายทั้งสองแล้ว เพียงรบกวนเท่าที่จำเป็น"
 หยางเล่ยอี้ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ยามนี้เขาไม่มีสิ่งใดติดตัวเลยและเขาจำเป็นต้องเดินทางไปข้างหน้าจึงนับว่าดีที่สุด หยางเล่ยอี้ตกจากหน้าผาสูงกลับรอดชีวิตอย่างปาฏิหารย์เขาควรออกไปจากสถานที่นี้โดยเร็ว อย่างน้อยมีผู้ร่วมเดินทางให้อุ่นใจจากพวกโจรใจทรามบนเขาดักเล่นงานซ้ำอีก
 หลังจากตัดสินใจ 'ลงเรือลำเดียวกัน' กับบุรุษแปลกหน้าสองคนนี้ ฝ่ายคุณชายชวี่กงนั่งเอกเขนกหลับตาอยู่อีกฝากหนึ่งของเรือส่วนคุณชายเป่ากงผู้พี่ทำหน้าที่เป็นผู้ถ่อเรือด้วยตนเอง คราแรกหยางเล่ยอี้อาสาทำหน้าที่นี้ให้กลับถูกปฏิเสธด้วยความเงียบ...จึงจนใจให้คุณชายเป่ากงทำหน้าที่สารถีต่อไป
-------------------------------
โปรดติดตาม


นึกย้อนถึงบทสนทนาเมื่อครู่หยางเล่ยอี้รู้สึกวูบในช่องท้อง นับตั้งแต่ต้นจนจบตัวเขายังคงไม่ได้รับคำตอบว่ายามนี้ตนเองกำลังมุ่งหน้าไปที่ใด...หรือมีจุดหมายปลายทางเป็นสถานที่ใดกันแน่ จู่ๆ หยางเล่ยอี้รู้สึกได้ถึงความไม่ปลอดภัยในชีวิตสัญชาตญาณบางอย่างของเขามักเชื่อถือได้เสมอ
คิดได้เช่นนั้นจึงตัดสินใจเอ่ยปากสอบถามคุณชายทั้งสองอีกครั้ง
 "ขอเรียนถามคุณชายทั้งสองอีกครั้ง...พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปที่ใดหรือขอรับ"
"ข้ากำลังคิดอยู่เช่นกันว่าจะบอกคุณชายหยางอย่างไรดี?"
คุณชายชวี่กงคล้ายมีประกายในดวงตาไหวระริก
"วันหน้า...ข้าหวังว่าจะได้พบกันอีก"
หยางเล่ยอี้ประสานมือคารวะ
 "ถ้าท่านหมายจะกลับตอนนี้ท่านต้องลงจากเรือแล้ว...หากเรือถึงฝั่งเมื่อใดต่อให้คุณชายอยากกลับก็กลับไม่ได้"
"ข้าพูดเช่นนี้...กระจ่างแจ้งหรือไม่"
หยางเล่ยอี้ยังคงมีสีหน้าไม่...กระจ่างแจ้ง....อยู่เช่นเดิม คุณชายชวี่กงอมยิ้มก่อยปรายสายตาไปยังทิศทางเบื้องหลัง แรงกระแทกวูบหนึ่งที่กลางหลังหยางเล่ยอี้ส่งร่างเขากระเด็นลงจากเรือทันที!!!
...ตูม!!!!!.....
 ร่างหยางเล่ยอี้จมลงผืนน้ำด้านล่างรวดเร็วนัก...ทันทีที่ร่างเขาสัมผัสผืนน้ำเขาแน่ใจเต็มสิบส่วนแล้วว่าตนเองได้มาพบเจอกับ 'บุคคลผู้ซึ่งไม่ควรเอ่ยนาม' เข้าให้แล้ว
 เรื่องอื่นไว่ค้อยหาหนทางแก้ไข...หากแต่ยามนี้สัญชาตญาณบอกให้เขาหาทางเอาตัวรอดไปให้ได้แสงจากตะเกียงน้ำมันที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำเบื้องบนดูห่างไกลออกไปทุกที...ก่อนสติสุดท้ายจะดับลงหยางเล่ยอี้ทันได้ยินถ้อยคำจากคุณชายชวี่กงดังสะท้อนก้องผิวน้ำลงมา
'สิ่งของล้ำค่าสมควรนำกลับคืน'
....จากกันวันนี้นับเป็นโชคชะตา....
.....พบกันวันหน้าถือเป็นสวรรค์ลิขิต.....
 สิ้นเสียงสั่งลาจากคุณชายชวี่กงร่างหยางเล่ยอี้คล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากสุดกำลังพลันได้สติคืนมาทันที! ร่างสูงกลั้นลมหายใจเค้นพละกำลังเฮือกสุดท้าย ดีดตัวขึ้นมาบนผิวน้ำหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดทุลักทุเล สองมือปัดป่ายไปทั่วตัวทั้งตะกุยพุ้ยน้ำเข้าหาฝั่งสุดกำลัง ยามนี้ร่างกายเขายังหายใจไม่ใคร่สะดวกนักสภาพร่างกายไม่ปกติคล้ายคนจมน้ำนาน
 หยางเล่ยอี้ตะกายขึ้นริมฝั่งฟุบนอนหมดแรงในที่สุด เจ้าตัวพยายามเรียกสติด้วยการอ้าปากเอาอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด ในสมองคิดวกวนไปมาถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้....สิ่งแรกที่คิดได้คือ....ตกลงเขารอดตายแล้วหรือไม่?
ใบหน้าหยางเล่ยอี้ยามนี้ฉายแววประหลาดใจสุดจะพรรณา เมื่อครู่ตอนยังอยู่บนเรือจำได้แม่นว่าแม่น้ำสายนั้นผิวน้ำราบเรียบและสองฝากฝั่งเป็นป่าไผ่ หลังจากถูกถีบลงจากเรือกลับขึ้นฝั่งมาได้...สถานที่กลับผิดแปลกไปทั้งหมด...ไม่มีป่าใผ่วังเวง...ไม่มีลำน้ำทอดยาวสีดำสนิท!!
 บรรยากาศดูโปร่งโล่งเย็นสบายตามแบบฤดูซุนเฟิน ไม่ใช่บรรยากาศกดดันลึกลับน่าอึดอัดที่เขาเจอมาเกือบสองช่วยาม ต้นไม้ใบหญ้าดูธรรมดาสามัญซ้ำรอบตัวได้ยินเสียงแมลงกลางคืนถนัดนัก
 จุดสำคัญยามนี้คือริมฝั่งน้ำที่เขานอนอยู่นี้ ลำน้ำไหลมาจากเหวน้ำตกหลังอารามซานเป่าเตี้ยนนี้เอง เสียงน้ำตกจากที่สูงดังยิ่งกว่าฟ้าร้องฟ้าคำราม นี่ไม่ใช่สถานที่เดียวกับที่เขาพบเจอสองคุณชายเมื่อสักครู่เป็นแน่!! หากแต่เป็นเบื้องล่างอารามซานเป่าเตี้ยนใต้เขาหยุนไถซานนี้เอง
 "สวรรค์เล่นตลกกับตัวข้าผู้นี้เข้าแล้ว"
 หยางเล่ยอี้พยายามทบทวนความจำเพื่อปะติดปะต่อเรื่องราว ขณะที่ร่างกายนี้คล้ายกำลังประท้วงด้วยความเหนื่อยล้าอย่างหนักจนไม่อาจข่มเปลือกตาฝืนอยู่ได้ ก่อนหมดสติไปนั้นประสาทหูหยางเล่ยอี้แว่วได้ยินเสียงสวดมนต์ลอยมาตามสายลม
-----------------------
โปรดติดตาม


แสงแดดยามกลางวันส่องร้อนแรงหยางเล่ยอี้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาราวยามอู่ (เที่ยงวัน) เป็นเวลาแสงแดดส่องลงตรงกลางกระหม่อมพอดี ไม่รู้ว่าตนเองนอนไม่ได้สติไปกี่ชั่วยามหรือกี่วันกันแน่
 หลังจากที่ได้นอนเต็มที่จนตื่นขึ้นมานี้ เขาพบว่าร่างกายตนเองไม่ได้รู้สึกเหน็ดเหนื่อยหรืออยากอาหารมากนัก...ดูผิดปกติไปจากวิสัยเดิมไม่น้อย แม้ว่าปกติแล้วเขาจะไม่ได้กินอิ่มทุกมื้อ หากแต่ผ่านเรื่องราวความเป็นความตายขนาดนี้ย่อมจะต้องแสดงอาการอ่อนเพลียให้เห็นบ้าง
'บางทีนี่อาจเป็นความแข็งแกร่งตามแบบบุรุษผู้กำลังย่างเข้าพิธีสวมกวานเช่นนั้นหรือ'
 ขณะที่หยางเล่ยอี้กำลังปล่อยความคิดเรียบเรียงเรื่องราวไปเรื่อย....มือข้างนึงพลางล้วงเข้าไปในอกเสื้อตามความเคยชินพลันสมองของเขาเกิดอาการเย็นวาบเข้าไปจนถึงจุดกลางกระหม่อม
 "อะไรกันนี่?"
 เสื้อผ้าบนตัวหยางเล่ยอี้ยามนี้จากชุดบัณฑิตธรรมดากลายเป็นเป็นชุดนักโทษสีสกปรก ตั้งแต่จำความได้เขาไม่เคยทำความผิดเลยสักครั้ง แล้วเช่นนี้จะมาสวมชุดนักโทษนี่ได้อย่างไร?
ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าเพียงอย่างเดียวอย่างเล่ยอี้ลูกตาเบิกกว้างเพ่งมองมือเท้าตนเอง ที่บัดนี้มีปุ่มนูนด้านสากเห็นได้ชัดคล้ายเป็นมือผู้ฝึกยุทธ!!
 "นี่ใช่มือของข้าหรือนี่?...นี่ไม่ใช่มือของข้า!"
 นิ้วมือเรียวยาวขาวสะอาด แม้มีร่องรอยบาดแผลน้อยใหญ่อยู่บ้าง แต่ก็ดูผิดไปจากมือของคนใช้แรงงานสามัญ ฝ่ามือทั้งสองข้างมีตุ่มด้านอยู่ทั่วฝ่ามือเหมือนผู้ฝึกยุทธ ไม่ใช่เพียงแค่มือเท่านั้นหากแต่สัดส่วนร่างกายยังแฝงมัดกล้ามกำยำสวยงามได้รูปกว่าร่างเดิมของเขาเสียอีก
 "นี่ไม่ใช่ตัวข้าเช่นนั้นหรือ?.....นี่ร่างผู้ใด?"
ในคำภีร์วิญญาณมักมีคำอธิบายเรื่องเวียนว่ายตายเกิด มนุษย์ยามดับสิ้นอายุขัยลงแล้วนั้น...วิญญาณสามารถล่องลอยออกไปจากร่างเดิม.....เตรียมเดินทางสู่ภพภูมิใหม่เมื่อข้ามลำน้ำซานถูจะได้พบสะพานไน่เหอ
สองยมทูติแห่งโลกวิญญาณ "ไป๋อู๋ฉางและเฮยอู๋ฉาง" ทำหน้าที่มารับเอาดวงวิญญาณเหล่านั้นเพื่อใปยังยมโลกตัดสินกรรมดี-กรรมชั่ว ตามแต่บุคคลนั้นได้กระทำ หมดสิ้นกรรมก็ส่งข้ามสะพานไน่เหอเพื่อดื่มน้ำแกงยายเม่งลบความทรงจำเวียนว่ายตายเกิดอีกครั้ง
เมื่อตั้งสติคิดได้จนกระจ่างแจ้ง...สองคุณชายที่ได้พบนั้นคือยมทูตประจำโลกวิญญาณและเขาเพิ่งรอดชีวิตกลับมาจากการล่องเรือชมแม่น้ำยมโลก
ร่างจริงของหยางเล่ยอี้วิญญาณคงตายออกจากร่างเดิมไปแล้ว จึงได้พบเจอและร่วมเดินทางไปกับยมทูตทั้งสองที่ล่องเรือผ่านมา....ลิขิตชีวิตของหยางเล่ยอี้ครานี้ไม่ง่ายเสียแล้วราวกับสวรรค์ลิขิตไว้ ทุกความทรงจำทุกอย่างของหยางเล่ยอี้บัณฑิตตกยากจากขุยโจวติดตัวมาด้วย
จับพลัดจับผลูวิญญาณฟื้นมาอยู่ในร่างผู้อื่นเช่นนี้ ซ้ำร้ายบุคคลผู้นี้มีสถานะเป็นนักโทษ!! หากสวรรค์ส่งวิญญาณเขามาผิดร่างเช่นนี้แล้วยามนี้ร่างเดิมของเขาอยู่ที่ใด?
 ความคิดอัปลักษณ์อย่างหนึ่งวิ่งผ่านเข้ามาในหัวหยางเล่ยอี้...เช่นนั้นหรือว่าเขาตกลงมาพร้อมสมุนโจรผู้หนึ่งแล้ววิญญาณกลับเข้าร่างผิดไปหรือไม่?
 คิดได้ถึงตรงนี้.....หยางเล่ยอี้พลันขนลุกซู่จนเนื้อตัวสั่นสะท้านสองขาออกวิ่งกลับไปที่ลำน้ำหมายจะค้นหาร่างเดิมของตนที่อาจจะจมอยู่ที่ไหนสักแห่งละแวกนี้ ในใจนึกตำหนิตนเองที่ไม่ตั้งสติพิจารณาให้ดีก่อนหลับไปเมื่อคืน หากเป็นไปดังที่ตนคิดไม่แน่ว่าโจรผู้นั้นอาจฟื้นขึ้นมาแล้วขโมยร่างของเขาหนีหายไปเป็นแน่
 ยังไม่ทันได้ลงหาในผืนน้ำเบื้องหน้าอย่างที่ตั้งใจ สายตาหยางเล่ยอี้สะดุดเข้ากับภาพสะท้อนบุรุษผู้มีรูปโฉมงดงามดั่งแสงตะวันกลางยามอู่อยู่บนผิวน้ำใสเย็น และบุรุษรูปโฉมงดงามผู้นั้นกำลังสวมใส่ชุดนักโทษ ผิวเนื้อหมดจดใบหน้าคมคายทั้งยังแฝงแววหยิ่งผยอง ดวงตาพยัคฆ์สีดำสนิทคู่นั้นกำลังจ้องมองหยางเล่ยอี้เช่นกัน
 ทุกคำตอบพลันแจ่มชัดตรงหน้าจนไม่อาจปฎิเสธความจริงในที่สุด ไม่มีผู้อื่นในสถานที่นี้อีกแล้ว ไม่มีสมุนซ่องโจรคนอื่นอีก มีแต่ตัวเขาผู้เดียวเบื้องล่างอารามซานเป่าเตี้ยน....คิดได้ดังนี้หยางเล่ยอี้ได้แต่นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ริมฝั่งน้ำเอาแต่จ้องมองเงาสะท้อนบุรุษเจ้าของรูปโฉมดั่งแสงตะวันยามอู่ผู้นี้เงียบเชียบ
 ".....แปดส่วน....ท่านเหมือนข้าแปดส่วน อีกสองส่วนที่เหลือข้าไม่ได้เป็นจอมยุทธเหมือนท่านและข้าก็ไม่ได้เป็นนักโทษ"
--------------------------
โปรดติดตาม


พลันเบื้องหน้ามีเสียงห้ามปรามไม่คาดฝันดังขึ้นกระทันหัน ฝูงชนที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างหันมองตามต้นเสียง เป็นเฉิงฉือก้าวเดินออกมาจากกลุ่มฝูงชนด้านข้าง ในมือถือพัดผ้าไหมโบกพริ้ว
 "ช้าก่อนคุณหนูฉู่....นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดอันใด?กัน"
 เฉิงฉือปรายสายตามองไปโดยรอบเป็นการบอกใบ้ให้ผู้ไม่เกี่ยวข้องแยกย้ายกันไปได้แล้ว ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ฉู่หยวนเซวียน ผู้คุ้มกันสี่คนด้านหลังเฉิงฉือยืนคุมเชิงกันฝูงชนให้แยกย้ายกันไป เหลือไว้เพียงแต่หยางเล่ยอี้ และเฉิงฉือกับฉู่หยวนเซวียนยืนเว้นระยะกันคนละสองเซี่ยะ
 หย่งเอ๋อกับเหลียงซาน กระโดดออกมายืนด้านหน้า ฉู่หยวนเซวียนทันที เหลียงซานพอเป็นวรยุทธบ้างเล็กน้อย แต่หย่งเอ๋อนั้นเป็นเพียงสาวใช้ประจำตัวธรรมดา ยามนี้นางนึกเสียใจที่ไม่ได้ให้ผู้ติดตามประจำจวนออกมาด้วยสักหน่อย หย่งเอ๋อปั้นสีหน้าเครียดเขม็ง หากผู้ใด? ลงมือกับคุณหนูนางจะขอสู้สุดตัว ไม่ให้ใครมาแตะต้องคุณหนูได้แม้แต่ปลายเล็บ
 "ที่แท้คุณชายเฉิง..ไม่ทราบว่าท่านรู้จักมักจี่กับท่าน กั๋วกงตั้งแต่เมื่อใดกัน"
 ฉู่หยวนเซวียนเปิดประเด็นหมายจะมั่นปั้นมือแม้ส่วนเสี้ยวเดียวก็ไม่ยอมลงให้
 "คุณหนูฉู่โปรดใจเย็น.....คุณชายหยางผู้นี้กับข้าถือเป็นสหายกัน..."
"หากคุณหนูมีเรื่องเข้าใจผิดอันใด?...โปรดเห็นแก่หน้าข้าสักครั้งได้หรือไม่"
 ด้วยความที่ตนตัวสูงกว่าฉู่หยวนเซวียนเกือบสองช่วงตัว เฉิงฉือก้มตัวลงเอ่ยความกับนางด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร ดั่งคำเปรียบเปรย....ไม่อาจตบหน้าสหายผู้แย้มยิ้ม อีกทั้งเฉิงฉือเป็นพ่อค้าคนสำคัญที่สามารถเสาะหาตัวยาหายากมาให้ฉู่หยวนเจิ้งได้เขาจงใจออกหน้าครั้งนี้ฉู่หยวนเซวียนจึงจำเป็นต้องรามือ
 "เมื่อครู่คุณหนูเรียกนามคุณชายหยางว่ากระไร? ตัวข้าฟังไม่ใครชัดนัก?"
 "ท่านหยางกั๋วกงกับสกุลฉู่ของข้านับว่ามีสายสัมพันธ์กันมาก่อน....เมื่อครู่เรื่องที่ข้าเอ่ยนั้นก็เป็นเรื่องจริงทั้งนั้น"
 ฉู่หยวนเซวียนผู้มีใบหน้างามพริ้งดั่งชื่อ หากแต่สีหน้ายามนี้กลับแข็งกระด้างทั้งคำพูดแดกดันผู้คนขัดกับแก้วเสียงใสกังวานดั่งกระดิ่งเงินของนาง เฉิงฉือให้นึกปวดเศียรเวียนเกล้านักหากไม่เคยพบหน้านางยามปกติมาก่อน คงจะจินตนาการไม่ออกแน่ว่าฉู่หยวนเซวียนผู้อ่อนโยนอ่อนหวานหนีหายอยู่ที่แห่งใด?
 "คุณหนูฉู่ ตัวข้าตั้งใจมาพบท่านด้วยเรื่องสินค้าสำคัญจากเจียงหนานมาถึงท่าเรือที่ลั่วสุยแล้ว"
"ข้าจึงเร่งมาแจ้งข่าวแก่ท่านด้วยตัวเอง"
 "ข้าจะให้คนไปรับของบางส่วน....วันนี้เลย...." ฉู่หยวนเซวียนเอ่ยตอบ
 ไม่ทันเฉิงฉือจะกล่าวจบฉู่หยวนเซวียนเดินหายลับไปเสียก่อนแล้ว นางสำเร็จเป็นเซียนแล้วหรืออย่างไรจึงได้ไปมารวดเร็วดั่งขี่เมฆทิ้งหยางเล่ยอี้กับเฉิงฉือยืนมองหน้ากันพักใหญ่ ตัวเอกของเรื่องหนีหายไปเสียอย่างนั้น ทำเอาผู้คนแตกกระจายไปแทบจะในทันที เอกลักษณ์ของชาวบ้านก็เป็นเช่นนี้
....มาไวไปเร็วใช้ชีวิตให้คุ้มค่า.....
 เฉิงฉืออมยิ้มไม่เอ่ยคำใดเพียงแต่ชักชวนหยางเล่ยอี้ไปจิบชาที่หอสุ่ยเซียนอีกจนได้
 "คุณชายหยางไม่ต้องประหลาดใจ ตัวข้าทราบเรื่องราวของท่านเป็นอย่างดี"
"ดีที่ครั้งนี้ข้ามาทัน...ไม่อย่างนั้นตัวท่านเป็นได้เจอดีเข้าเป็นแน่"
เฉิงฉืออมยิ้มพลางโบกพัดในมือ
 "คุณชายเฉิงไม่ต้องอ้อมค้อม ตัวข้าเตรียมใจไว้นานแล้วตั้งแต่สอบผ่านซิ่วไฉเพียงแต่นึกไม่ถึงว่าเรื่องราวจะมาถึงตัวไวเพียงนี้"
 หยางเล่ยอี้ยิ้มเจื่อนไม่แสดงทีท่ารู้ร้อนหนาวกับคำกล่าวหาของฉู่หยวนเซวียน
 "นั่นเป็นเรื่องของคนรุ่นก่อน.....คนรุ่นหลังไม่อาจสืบทราบต้นสายปลายเหตุใดได้แล้ว"
"จะเคืองแค้นกันไปด้วยเรื่องใด?"
เฉิงฉืออมยิ้มพลางโบกพัดผ้าไหมในมือ ท่าทางดั่งคุณชายเจ้าสำราญในโรงละคร
 "อาเจิ้งพี่ชายของนางกับข้าถือเป็นสหายกัน เรื่องของสกุลฉู่กับสกุลหยางข้าเลยพอจะรับรู้มาบ้าง"
"ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอก...หาใช่คนสกุลฉู่ทุกคนจะจ้องเล่นงานท่าน"
เฉิงฉือยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาละเมียดเป่าฟองด้านบน
 "ดูอย่างอาเจิ้งถึงเขาจะสุขภาพย่ำแย่อย่างมาก...ทั้งยังรักตามใจน้องสาวคนเดียวนักหนา"
"กลับไหว้วานข้าให้เป็นธุระเรื่องนี้แทน อย่างไรเสียแม่นางฉู่ก็เป็นสตรีท่านยอมลงให้นางถึงเพียงนี้นับว่าประเสริฐแล้ว"
 เฉิงฉือกล่าวคำหนักเบาแบ่งรับแบ่งสู้ ด้วยเป็นคนกลางไม่อาจให้ผิดใจทั้งสองฝ่าย
 "หามิได้...ที่แท้เป็นคุณชายฉู่ที่มีน้ำใจไมตรีกับตัวข้า วันหลังหากมีโอกาสข้าจะต้องขอคารวะขอบคุณด้วยตัวเองให้ได้"
 หยางเล่ยอี้ยิ้มจนเห็นแก้มบุ๋มด้านนึงที่ข้างแก้มเป็นรอยยิ้มที่พร่างพราวให้ความรู้สึกเย็นสบายเคลิ้บเคลิ้ม เฉิงฉือถึงกับต้องยกพัดผ้าไหมขึ้นมาลดทอนความเจิดจ้าของรอยยิ้มสหายตรงหน้า
 "คุณชายหยาง?.....มีผู้ใดเคยบอกท่านหรือไม่ใบหน้าท่านแทบจะเป็นหนึ่งในฉางอันแล้ว"
"แม่นางฉู่งดงามเหนือกว่าข้าหลายส่วนนัก...หากข้าคาดเดาพี่ชายของนางสหายของท่านคงไม่พ้นรูปงามกว่าข้าเป็นแน่"
 หยางเล่ยอี้หัวเราะเบาๆ
 "นั่นเรียกว่างดงามเหนือมนุษย์ผิดธรรมดาสามัญ"
"ถือว่าข้าแนะนำท่านเถิดสหาย...หากท่านหมั่นออกมาแสดงตัวย่านผู้คนพลุกพล่านบ่อยเช่นนี้?....เกรงว่าบรรดาสตรีน้อยใหญ่ในฉางอันจะพาลหาเรื่องมาให้ท่านปวดหัวได้อีกมากโขเป็นแน่"
 เฉิงฉือเอ่ยพลางหลับตาลงส่ายหน้าเบาๆ ใครใช้ให้เขามีสหายหน้าตางดงามสูงส่งเยี่ยงนี้ได้เล่า
 "คุณชายเฉิงช่างมีอารมณ์ขันนัก เห็นทีตัวข้าต้องน้อมรับฟังคำแนะนำจากท่านแล้ว"
 หยางเล่ยอี้ไม่หยุดส่งยิ้มกลับจะยิ้มมากขึ้นกว่าเดิม ยากนักที่จะได้พบเจอผู้อื่นที่ไม่ตั้งแง่รังเกียจลูกหลานตระกูลกบฏอย่างเขาทั้งยังมีความจริงใจให้หลายส่วนอย่างเฉิงฉือ
 "อีกสามวันภายหลังท่านออกจากวัง ข้าจะหาทางให้อาเจิ้งพบท่าน"
"เขาไหว้วานให้ข้าเป็นธุระให้เรื่องท่าน ถือว่ารับปากข้าได้หรือไม่?"
 จู่ๆเฉิงฉือเอ่ยถ้อยคำนัดหมาย ทั้งยังไม่เปิดช่องให้หยางเล่ยอี้บอกปัด
 "ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องสำคัญอันใด?"
 เฉิงฉือหุบพัดผ้าไหมในมือดังฉับ
"ขอท่านอย่าได้กังวลไป...เพียงแต่ยามนี้ตัวข้าจำเป็นต้องจัดการกับสินค้าสำคัญให้ลุล่วงก่อน"
"...ทั้งท่านก็ต้องเตรียมเข้าสอบวันพรุ่งแล้ว..."
 "โอกาสอันดีเป็นดั่งคำท่านว่าจริง..คุณชายเฉิงไม่ต้องเกรงใจข้าขอเพียงให้คนของท่านมาบอกกล่าวแก่ข้าก็พอ"
 หนึ่งวันหลังจากการสอบต่อหน้าพระที่นั่งผ่านพ้น...เดิมทีหยางเล่ยอี้ตั้งใจพักอยู่ที่ฉางอันรอผลการสอบประกาศลำดับออกมาอย่างเป็นทางการในช่วงปลายฤดูซย่าเทียน เขากลับได้รับสารด่วน แจ้งข่าวแก่ศิษย์ร่วมสำนักศึกษาเซวียนเฉิงให้เดินทางกลับไปรวมตัวกันที่ขุยโจว
...ในสารแจ้งข่าวนั้นไม่ได้ชี้แจงสาเหตุไว้...
 ศิษย์ร่วมสำนักหลายคนพากันคาดเดามุ่งสาเหตุหลักไปที่ตัวท่านอาจารย์หญิงเฉินจิ่วอิงผู้ก่อตั้งสำนัก ปีนี้นางอายุได้เก้าสิบสองปีถือว่านานมากสำหรับคนธรรมดาผู้หนึ่ง บรรดาลูกศิษย์ในสำนักจึงไม่อาจนิ่งนอนใจกับสารเรียกรวมพลในครั้งนี้
 หนึ่งวันหลังจากได้รับจดหมายหยางเล่ยอี้ให้คนไปแจ้งข่าวแก่เฉิงฉือ ว่าเขาจำต้องผิดนัดกับฉู่เหยียนเจิ้งในอีกสองวันข้างหน้าด้วยต้องเร่งเดินทางออกจากเมืองหลวงกลับสำนักศึกษาที่ขุยโจว
 หลังจากออกนอกเขตฉางอันมุ่งเข้าสู่เขตลั่วสุยก็ใกล้เวลาพลบค่ำ หยางเล่ยอี้หมายตาเดินขึ้นเขาหยุนไถซานเพื่อขอพักแรมใน 'อารามซานเป่าเตี้ยน' เดิมบนยอดเขาแห่งนี้
 ตัวอารามเดิมนั้นก่อสร้างขึ้นในรัชสมัยปฐมกษัตริย์หลี่หยวนฮ่องเต้ปราบปรามกองกำลังน้อยใหญ่จนรวบรวมแผ่นดินจงหยวนสำเร็จและสถาปนาราชวงหลี่ขึ้น หลังจากนั้นอีกหลายปีจึงถูกย้ายไปสร้างอยู่ในเขตเมืองหลวงฉางอันตามพระประสงค์ขององค์จักพรรดิหลี่ซื่อหมิ่น ทำให้อารามซานเป่าเตี้ยนเดิมบนภูเขาลูกนี้ถูกปล่อยทิ้งร้างมาจนปัจจุบัน
 หยางเล่ยอี้พลันหางตากระตุกยามเดินขึ้นมาจนเกือบจะหมดขั้นบันใดทางขึ้นเขา ในใจให้หวนนึกถึงแม่นางเซียนน้อยฉู่หยวนเซวียนคราวที่แล้วนางให้คนดักเล่นงานเขาที่อารามซานเป่าเตี้ยนในฉางอัน คราวนี้หยางเล่ยอี้มาเยือนถึงอารามซานเป่าเตี้ยนเมืองลั่วสุย
 นึกไปพลางเท้าก็ย่ำเดินไปด้วยจนมาถึงบันใดขั้นสุดท้าย.....ชีวิตช่างยากลำบากสมดั่งนาม "เล่ยอี้" โดยแท้ เพียงแค่เห็นบรรดาผู้คนที่มาจับจองสถานที่แห่งนี้ก่อนเขาผ่านบานประตูเอียงกระเท่เร่อันเก่าคร่ำคร่าด้านหนึ่ง...หยางเล่ยอี้พลันชาวาบไปทั้งศีรษะ
 ...ที่เขาเห็นเบื้องหน้านั่นคือซ่องโจร....
-------------------
โปรดติดตาม


สองฝากฝั่งลำน้ำมืดมิดทั้งยังเงียบสนิทมาก ล่องเรือออกมาได้เกือบครึ่งชั่วยามกลับไม่พบว่าคุณชายทั้งสองจะเอ่ยถ้อยคำสนทนาใดต่อกัน หยางเล่ยอี้ถือโอกาศหลับตาลงพักสายตาเช่นกันในใจมัวพะวงครุ่นคิดว่าพรุ่งนี้เขาจะเดินทางต่ออย่างไรให้ถึงขุยโจวโดยเร็ว
ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีของมีค่าติดตัว ยามนี้เขาไม่มีสิ่งใดตอบแทนคุณชายทั้งสองได้เลยเกรงจะต้องขอถามตำบลถิ่นที่อยู่ ไว้ภายภาคหน้าตนจะได้ตามไปตอบแทนน้ำใจครั้งนี้ได้ แม้ตัวเขาเป็นบัณฑิตแต่ก็พึงยึดถือคุณธรรมน้ำมิตรไม่แพ้ชาวยุทธ
จนเมื่อลืมตาจากการไล่เรียงลำดับความคิดในหัว หยางเล่ยอี้กลับพบว่าครั้งนี้เป็นการเดินทางที่มีความผิดแปลกไม่น้อย ลำน้ำสายนี้มีความเงียบจนผิดสังเกตไม่เหมือนการล่องเรือที่เขาเคยพบมาก่อน เบื้องล่างผืนน้ำเป็นสีดำสนิทดุจน้ำหมึกมืดมิดจนมองไม่เห็นสิ่งใด ดูจากด้านข้างตัวเรือแม่น้ำสายนี้มีกระแสการไหลค่อนข้างแรงกลับไม่ได้ยินมีเสียงน้ำกระทบเรือไม่รับรู้ถึงสายลมยามเรือล่องไปข้างหน้าแม้แต่น้อย
ตลอดสองข้างลำน้ำเป็นป่าไผ่เงียบสงัด ใบไผ่สองฝากฝั่งโน้มกิ่งเข้าหากันกลับไม่มีกิ่งไหนยื่นมาสัมผัสลำเรือแม้แต่น้อย ทุกสิ่งวังเวงเงียบเชียบเสียจนไม่ได้ยินแม้แต่เสียงนกกลางคืนหรือแมลงกลางคืนสักนิด...หยางเล่ยอี้เพ่งมองเข้าไปในป่าไผ่เบื้องหน้าใช้สายตาเพ่งมองหาสัญญาณสิ่งมีชีวิตที่ควรจะมีบ้าง
...ไม่มีสิ่งใดให้เห็น.....
 ตลอดทั้งชีวิตเขาคุ้นเคยกับป่าเขาสายน้ำมานักต่อนัก ลำพังชีวิตอาศัยเก็บของป่าขาย หรือหาเก็บยาสมุนไพรพื้นบ้านไปขายในตัวเมือง บางคราวลงเขามาไม่ทันมืดค่ำก็อาศัยค้างคืนในป่าตามเคยชิน หากแต่ป่าไผ่ที่เงียบสนิทเช่นนี้เขาเพิ่งเคยพบเจอเป็นครั้งแรก
แสงสว่างหนึ่งเดียวบนเรือลำนี้คือตะเกียงน้ำมันดวงน้อยด้านหน้าเท่านั้น ยามเรือล่องผ่านเข้าไปในไอหมอกสีขาวนวลเบื้องหน้ายิ่งรับรู้ถึงสภาวะผิดปกติได้มากขึ้นกว่าเดิม
'บรรยากาศวังเวง ผิดวิสัยเกินไป'
หยางเล่ยอี้พยายามข่มใจไม่ให้ตนเกิดความคิดจินตนาการเรื่องเหนือธรรมชาติ ยามนี้เขาแทบอยากลืมเนื้อหาในตำราคำสอนเรื่องนรก-สวรรค์...ทั้งแม่น้ำไน่เหอหรือน้ำแกงยายเม่งในหัวออกไปก่อน สิ่งที่พอประโลมใจคือควรเริ่มต้นบทสนทนาสัพเพเหระขึ้นมาสักเรื่องหนึ่งให้คลายบรรยากาศพิลึกพิลั่นยามนี้
ติดแต่เพียงเพื่อนร่วมทางทั้งสองหนึ่งยังคงนั่งเอนกายหลับตาพริ้มอยู่ที่เดิม อีกหนึ่งจับจ้องอยู่เพียงหนทางด้านหน้าไม่สบตาหยางเล่ยอี้สักนิด
"คุณชายหยางมีเรื่องอยากคุยกับพวกข้าหรือ?"
 จู่ๆคุณชายชวี่กงเอื้อนเอ่ยวาจาออกมาทำเอาหยางเล่ยอี้หางตากระตุกไม่ทันตั้งตัว หยางเล่ยอี้ปรับสีหน้าให้เป็นปกติยามเอ่ยตอบ
"เรียนถามคุณชายทั้งสอง ยามนี้พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปที่ใด?"
"เรียนคุณชายตามตรงตัวข้าได้รับจดหมายเรียกตัวกลับสำนักโดยด่วน"
"จึงไม่อยากรบกวนคุณชายทั้งสองมากไปขอรับ"
"อีกอย่างข้าไม่มีสิ่งใดติดตัวมาพอจะตอบแทนน้ำใจคุณชาย"
"ข้าหยางเล่ยอี้แม้ยากจนยังยึดถือคุณธรรมน้ำมิตรเป็นที่ตั้ง ผู้ใดมอบน้ำใจให้ย่อมต้องตอบแทน"
ได้ยินหยางเล่ยอี้เอ่ยวาจาดังนั้น คุณชายชวี่กงยกยิ้มเอ่ยตอบทั้งที่ยังคงนั่งนิ่งหลับตา
"ท่านอย่าได้กังวลไป คุณชายหยางนำสิ่งของล้ำค่าติดตัวมาด้วย"
"แม้ข้ากับพี่ชายประสงค์ให้ท่านร่วมทางไปกับเรานานกว่านี้ก็ไม่อาจรั้งท่านไว้ได้"
"ตัวข้ากับพี่ชายเพียงให้ท่านรับรู้ไว้ ท่านต้องกระจ่างให้แจ้งใจว่าของสิ่งนี้นั้นล้ำค่าหาที่สุดไม่ได้"
"และท่านจะต้องเป็นผู้นำกลับไปคืน....ตามเดิม...."
คุณชายชวี่กงยังคงกล่าวต่อไป ทางด้านหยางเล่ยอี้หัวคิ้วขมวดมุ่นมือไม้ปัดป่ายไปตามตัว
"ของล้ำค่า?....ไม่มีนะขอรับคุณชาย"
"ท่านแน่ใจได้อย่างไร ว่าไม่มีสิ่งของมีค่าติดตัวมา"
ชวี่กงย้อนถามทันควัน...ถูกย้อนถามซึ่งหน้าเช่นนี้หยางเล่ยอี้เริ่มลังเลใจ พลันยกมือขึ้นลูบคลำไปตามตัวด้วยความมั่นใจสิบส่วนว่ายามนี้ตนไม่มีสิ่งใด? ติดตัวมาด้วยแท้จริง...พลันสัมผัสเย็นเฉียบของวัตถุปริศนาในอกเสื้อแล่นเข้ากลางฝ่ามือ หยางเล่ยอี้ล้วงเอาของสิ่งนั้นออกมา
 "ข้ามีสิ่งนี้ติดตัวมาตั่งแต่เมื่อใดกัน?"
สิ่งนี้นี่เองที่คุณชายชวี่กงจงใจเอ่ยถาม...คงเป็นของสักชิ้นในอารามซานเป้าเตี้ยนยามเขาหนีเอาตัวรอดหัวซุกหัวซุน
คุณชายทั้งสองหันหน้ามาหาหยางเล่ยอี้พร้อมกัน ทั้งสองก้มตัวโค้งศีรษะลงระดับต่ำกว่าองค์พระพุทธรูปในมือเขาเล็กน้อย
"พระพุทธรูปองค์นี้เป็นหนึ่งในพุทธศาสนาศาสตร์ที่สร้างในสมัยเจินกวน...คุณชายหยางคงบังเอิญนำติดมาไม่ตั้งใจ"
"เป็นเช่นนั้น"
หยางเล่ยอี้ยกยิ้มจริงใจ พลางยื่นองค์พระไปทางคุณชายชวี่กงและคุณชายเป่ากง
"ไม่สู้ข้ามอบไว้ให้ท่านทั้งสอง"
"คุณชายหยางน้ำใจของท่านพวกข้าขอรับด้วยใจ ของสิ่งนี้ล้ำค่าอย่างยิ่งเราสองพี่น้องไม่อาจรับไว้ได้ขอท่านโปรดเห็นใจ"
หยางเล่ยอี้เริ่มยิ้มเจื่อน
"หากสวรรค์เมตตาตัวข้าอาจได้กลับมาฉางอันอีกครั้ง"
หยางเล่ยอี้อมยิ้มพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย แม้มั่นใจในผลการสอบครั้งนี้ว่าเขาต้องมีชื่อติดหนึ่งในสี่อันดับแรกหากแต่ไม่ควรโอ้อวดตนต่อหน้าผู้อื่นมากนัก
"ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น"
บทสนทนาพิลึกพิลั่นพลันสิ้นสุดลงเสียอย่างนั้น ทำเอาบรรยากาศยิ่งเพิ่มความวังเวงหนักกว่าเมื่อยามเริ่มสนทนากันเสียด้วยซ้ำไป คุณชายทั้งสองคล้ายนิ่งจมอยู่กับความคิดตนเองหาได้มีผู้ใดสนใจหยางเล่ยอี้อีก ตัวเขาเองไม่ใคร่จะแน่ใจว่ายามนี้เรือกำลังมุ่งหน้าไปทิศทางใด
---------------------------
โปรดติดตาม


หยางเล่ยอี้หยุดยืนประนมมือขึ้นทั้งสองข้างเบื้องหน้ากระถางธูปตรงกลางพอดิบพอดี ท่ามกลางฝูงชนมากมายเช่นนี้กลับปรากฏผู้คนโดยรอบยืนเว้นระยะห่างจากเขาพอควร เมื่อลืมตาขึ้นหยางเล่ยอี้รับรู้ถึงแรงมือน้อยๆ คอยกระตุกชายแขนเสื้อของเขา เป็นเด็กผู้ชายอ้วนจ้ำหม้ำแก้มแดงดั่งผลท้อยิ้มตาหยีเอียงคอมองเขาดั่งเป็นญาติสนิท
 เด็กน้อยทำไม้ทำมือชี้ให้หยางเล่ยอี้มองดูด้านบนโต๊ะไม้ยาวเหยียดที่มีไว้สำหรับวางเครื่องบูชา ของบูชาเหล่านี้สามารถหยิบฉวยได้ตามสะดวก หยางเล่ยอี้ย่อตัวนั่งยองลงที่พื้นให้อยู่ระดับเดียวกับ "เสี่ยวเปาจู่น้อย" (คำเรียกเด็กชายที่มีลักษณะอ้วนกลมเหมือนซาลาเปาใส้หมู)
 "เจ้าหมายอยากได้สิ่งใด?...จงบอกพี่ชายมาเถิด"
 "....."
 เจ้าก้อนซาลาเปาไม่ตอบ เพียงลากเขาเดินไปจนสุดทางเดินแล้วมุดเข้าไปด้านล่างของโต๊ะบูชา
 "เสี่ยวเปาจู่?....."
 หยางเล่ยอี้ก้มตัวลงหมายจะตามหาเสี่ยวเปาจู่น้อยใต้โต๊ะนี้ พลันมือเล็กขาวอวบของเสี่ยวเปาจู่ยื่นออกมาคว้ามือของเขาเข้าไปใต้โต๊ะ ศีรษะหยางเล่ยอี้เกือบชนเข้ากับของโต๊ะเสียแล้วดีที่ทันระวังตัวเสียก่อน ผู้คนโดยรอบเริ่มหันมามองอากัปกิริยาของเขา
 "เสี่ยวเปาจู่....หากเจ้าไม่ออกมาพี่ชายขอลาเจ้าตรงนี้วันนี้พี่ชายไม่ว่างเล่นด้วยกับเจ้า"
 พูดจบหยางเล่ยอี้หันหลังก้าวเท้าหมายเดินกลับออกไปจากตัวอาราม เพียงลงมาถึงบันใดขั้นสุดท้ายพลันมีหนุ่มน้อยผู้นึงกระโดดออกมาขวางทางเขาไว้
 "คุณชายท่านนี้...ไม่ทราบว่าท่านได้นำของสำคัญของผู้อื่นติดมือออกมาด้วย...ใช่หรือไม่ขอรับ?"
 ผู้ที่ขวางทางหยางเล่ยอี้ จะเป็นผู้ใดไปไม่ได้นอกจากเหลียงซานบ่าวรับใช้คนสนิทของฉู่หยวนเซวียน ข้าศึกเผยแผนการรบให้ได้เห็นในที่สุด
 ฉู่หยวนเซวียนนางเลือกสถานที่ยืมมือฆ่าคนได้ชาญฉลาดนัก อารามซานเป่าเตี้ยนฉางแห่งนี้เป็นสถานที่ศักสิทธิ์ ทั้งยังเต็มไปด้วยผู้คนแทบจะทุกชนชั้น ในสถานที่แห่งนี้เวลานี้อาจจะมีขุนนางสักคนแวะเวียนผ่านมาแม้แต่กระทั่งบุคคลสำคัญในครอบครัว หรือไม่ก็ชาวบ้านร้านตลาดที่พร้อมจะกระพือข่าวไม่สู้ดีออกไปได้ทั่วฉางอันโดยที่นางไม่ต้องลงแรงเลยสักกระพีก
 หากนางเลือกลงมือกลางตลาดด้านทิศตะวันออกเมื่อครู่ ก็จะมีแต่พ่อค้าต่างแดนผู้ไม่มีบทบาทสำคัญอันใด?ในราชสำนัก ข่าวลือที่ออกจากปากจากชาวบ้านคนค้าขายแม้จะเป็นเรื่องจริง ผู้คนก็ไม่ให้นำหนักสำคัญมากเท่ากับข่าวลือที่มาจากบรรดาเหล่าขุนนาง ขอแค่เพียงหยางเล่ยอี้เกิดเรื่องขึ้นที่นี่ ต่อให้วันนี้ผ่านพ้นไปได้วันพรุ่งต้องมีขุนนางสักคนในราชสำนักรับรู้เรื่องราวของต้นตระกูลของเขาเป็นแน่
 "น้องชายท่านนี้.....เมื่อครู่ท่านเอ่ยถ้อยคำกับข้าใช่หรือไม่?"
หยางเล่ยอี้ส่งยิ้มบาง
 "ใช่ขอรับเป็นข้าน้อยขอรับ....คุณชายท่านนี้นำของสำคัญของผู้อื่นติดตัวไปข้าเกรงว่าจะเป็นการไม่สมควรนะขอรับ"
 เหลียงซานเลือกใช้ถ้อยคำสุภาพและน้ำเสียงไม่เบานัก จนผู้คนด้านหน้าอารามเริ่มให้ความสนใจปาหี่ตรงหน้ามากขึ้น
 "ข้าไม่เข้าใจว่าน้องชายท่านนี้....พูดเรื่องอะไร? ตัวข้าหาได้นำสิ่งของสำคัญของผู้ใดไป ข้าเพียงแต่มาไหว้พระเท่านั้น..ขอน้องชายโปรดอย่าเข้าใจผิด"
 "หาใช่หยางเหลยอี้ซื่อจื่อหรอกหรือ....ที่เป็นผู้ขโมยตราทองบัญชากองทัพไป!"
 ฉู่หยวนเซวียนพลันย่างเท้าเข้ามาร่วมวงทั้งยังจูงเด็กน้อยเสี่ยวเปาจู่เมื่อครู่มาด้วย นางส่งเสี่ยวเปาจู่ไปให้หย่งเอ๋อก่อนจะหยุดยืนเว้นระยะสามเซี่ยะประชันหน้ากับหยางเล่ยอี้ หนึ่งบุรุษรูปโฉมงดงามกับหนึ่งสตรีใบหน้าดั่งเซียนสวรรค์ คราวนี้ผู้คนแทบทั้งหมดหยุดการกระทำของตนหันมายืนล้อมวงสนใจเรื่องราวตรงหน้าอย่างจริงจัง
 เสียงซุบซิบเริ่มดังแว่วมาให้ได้ยิน ในยุคนี้น้อยนักที่จะมีผู้คนจดจำเรื่องราวใหญ่โตในครั้งนั้นได้ แต่ก็ไม่ถึงกับจางหายไปทั้งหมดเสียทีเดียว
 "วันก่อนตัวท่านเองเป็นผู้แจ้งแก่ข้าว่าตนเองเป็นจิ้นซื่อจากขุยโจว"
"แซ่หยางมีนามว่าเล่ยอี้?"
เสียงเสนาะไพเราะดุจกระดิ่งเงิน สะกิดใจผู้ฟังให้นิ่งฟังแต่เพียงนาง
 "แม่นางกล่าวไม่ผิดแม้แต่ครึ่งคำ"
 "งั้นคำกล่าวของข้าก็คงไม่ผิดอีก เรื่องหยางเหลยอี้ซื่อจื่อสกุลหยางเป็นผู้ขโมยตรากองทัพไปจากฮ่องเต้"
ฉู่หยวนเซวียนไล่เรียงเอาความมากขึ้น
 "แม่นางกล่างถูกต้องเพียงครึ่งส่วน"
 "อย่างไร?...ข้าถึงกล่าวถูกต้องเพียงครึ่งส่วน?"
 "คร้ังนั้น..ซื่อจื่อถูกกล่าวหาว่าเป็นบกฎก็จริง...ถึงกระนั้นเรื่องที่กล่าวหาว่าเขาตรากองทัพไปหาได้มีหลักฐานไม่"
หยางเล่ยอี้เอ่ยตอบ
 "...หึ!!...ถึงจะอย่างไรหยางเหลยอี้ซื่อจื่อเคยสร้างมลทินให้กับแผ่นดินเป็นถึงกบฏคนสำคัญ"
 "วันนี้ท่านผู้เป็นลูกหลานของเขา.....ยังมีหน้ากลับมาเสนอตัวรับใช้ฮ่องเต้อีกหรือ?"
 "มิได้.....เพียงแต่ข้าไม่ใช่หยางเหลยอี้ซื่อจื่อ ข้าไม่ทราบว่าแม่นางเอ่ยข้อกล่าวหาให้ข้านำของสำคัญกลับไปคืนตัวข้าไม่อาจรู้ได้ว่าสิ่งนั้นอยู่ที่ใด"
 "หยางกั๋วกง! ท่านหน้าหนาถึงเพียงนี้เชียวรึ?"
 "หากบรรพบุรุษท่านไม่แหกคุกหลวงหนีเอาตัวรอดไปผู้เดียว...วันนี้จะมีตัวท่านได้มายืนอยู่เบื้องหน้าข้าได้อย่างไร?"
ฉู่หยวนเซวียนเอ่ยวาจาเฉือดเฉือนได้เจ็บแสบนัก
 "เรียนถามแม่นาง...ทั้งข้าและท่านเพียงแต่เคยพบหน้ากันชั่วครู่เท่านั้น แม่นางมั่นใจได้อย่างไรว่าข้ามีส่วนรู้เห็นเรื่องขโมยตรากองทัพเมื่อร้อยปีก่อน?"
 หยางเล่ยอี้โต้กลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ ยามนี้ฉู่หยวนเซวียนดูคล้ายดั่งกำมือชกลงไปบนปุยนุ่นก็ไม่ปานไม่คาดคิดว่าหยางเล่ยอี้ผู้นี้จะซ่อนความร้ายกาจทั้งยังหน้าหนาแม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คนเช่นนี้
 "เช่นนั้น.....หากเพียงเอ่ยแต่คำพูดจะให้ท่านยอมรับก็คงไม่เหมาะ"
"ไม่สู้ท่านไปจวนว่าการกับข้าสักครั้ง..ข้าจะได้แสดงให้ท่านดูต่อหน้าผู้ตรวจการว่าท่านผิดจริงอย่างที่ข้าพูดหรือไม่"
"หากแม้ท่านต้องการโต้แย้งให้ข้าจนหนทาง...ท่านจะได้มีขุนนางในราชสำนักเป็นพยานรับรู้ด้วย เช่นนี้ข้ากล่าวถูกต้องหรือไม่?"
 ฉู่หยวนเซวียนใบหน้าประดับรอยยิ้มงดงามดั่งว่าเรื่องราวร้ายแรงที่นางกล่าวหาหยางเล่ยอี้นั้นเป็นเพียงคำทักทายสหายสนิททั่วไป
-----------------------------------
โปรดติดตาม


หลังจากนั่งหมดอาลัยตายอยากจนท้องใส้เริ่มร้องประท้วง หยางเล่ยอี้ไม่สามารถทนใช้ความคิดท่ามกลางภาวะขาดอาหารเช่นนี้ได้ เขาลงมือหาอาหารอย่างง่ายมาประทังชีวิตรอดก่อน เริ่มด้วยการกระโดดขึ้นต้นไม้เช่นเคย นึกไม่ถึงร่างยอมยุทธผู้นี้ออกแรงเพียงเสี้ยวเดียวร่างทั้งร่างเหินพลิ้วลอยขึ้นมาเกือบถึงยอดไม้
หยางเล่ยอี้วางเรื่องเจ้าของร่างเดิมผู้สง่างามนี้ลงไว้ก่อน ลงมือย่างลูกนกกับไข่นกบนยอดไม้กินจนพอใจ เมื่อท้องอิ่มความคิดก็พลันลื่นไหลไปตามเรื่อง หากจำเป็นถึงที่สุดเขาก็ยอมรับเดินหน้าใช้ชีวิตใหม่ในร่างผู้อื่นนี้ต่อไปไม่มีสิ่งใดติดขัด ด้วยว่าตัวเขาเองใบหน้าคล้ายบุรุษผู้นี้อันที่จริงก็ทั้งสิบส่วน
 หยางเล่ยอี้สามารถทำใจได้ในเวลาอันสั้นเพียงช่วงเวลากินอิ่ม ส่วนหนึ่งมาจากใบหน้าของจอมยุทธ์มีความเหมือนกันกับใบหน้าเดิมของตัวเขาเอง แม้แต่ลักยิ้มบุ๋มด้านนึงที่แก้มก็มีเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน!!
ใบหน้าคุณชายผู้นี้นับว่ารูปงามอย่างยิ่ง คิ้วกระบี่ได้รูปรับกันกับดวงตาพยัคฆ์สีดำสนิท ซ้ำผิวพรรณงดงามดั่งหยกดูคมคาย ความหยิ่งทะนงสะท้อนออกมาจากใบหน้าร่งกายทุกส่วน แตกต่างจากใบหน้าที่มักยิ้มเจื่อนของหยางเล่ยอี้
ยามเขาทำท่าปรายหางตามองลงมา....ยิ่งปรากฏความหยิ่งผยองฉายชัดบนใบหน้า นับเป็นยอดบุรุษที่เพียงแค่ปรายตามองเหล่าสตรีก็อ่อนระทวยเป็นแน่
 ถึงกระนั้นถ้าหากเขาไม่ได้ฝึกวรยุทธ์หรือไม่มีกลิ่นอายของคุณชายที่เติบโตมาในจวนสกุลใหญ่....ใบหน้าและร่างกายก็แทบไม่ต่างจากหยางเล่ยอี้คนเดิม เช่นนี้แล้วแม้ไม่ได้อยู่ในร่างเดิมอย่างน้อยก็พอทำใจใช้ชีวิตอยู่ในร่างนี้ต่อไปได้ไม่ยากเย็น
เรื่องแรกที่ต้องทำคือหาทางถอดชุดนักโทษนี้ออก กลับไปเป็นหยางเล่ยอี้บัณฑิตตกยากจากขุยโจวตามเดิม เพียงออกเดินทางจากเขาหยุนไถซานล่าช้าไปสักหน่อย และยังคงมุ่งหน้ากลับขุยโจวตามกำหนดเดิมเพิ่มเติมมาเพียงแค่เขากำลังสวมร่างผู้อื่นที่หน้าตาเหมือนเขา และมีวรยุทธเป็นของกำนัลจากสวรรค์เพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง
 ไม่แน่ว่าคุณชายจอมยุทธผู้นี้....อาจจะบังเอิญสลับวิญญาณกับร่างจริงของเขาก็เป็นได้ โชคร้ายหน่อยที่คุณชายผู้นี้จำต้องฝึกวรยุทธเสียใหม่หากต้องการได้วรยุทธเดิมกลับคืน
 "ข้าจำเป็นต้องยืมใช้ร่างท่านไปก่อนนะคุณชาย"
"ตัวข้าหยางเล่ยอี้ไม่เคยเอ่ยวาจาเท็จหลอกลวง"
"แม้เราไม่เคยพบหน้ากัน...ข้าจะไม่ทำให้ร่างท่านต้องลำบากเป็นแน่"
ไม่มีสิ่งใดเหลือให้คิดถึงที่นี่ต่อไปหยางเล่ยอี้เตรียมตัวกลับเข้าวัดอีกหน....ในใจให้นึกหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อยหากไม่เพราะชุดนักโทษนี้ หยางเล่ยอี้ไม่อยากเลือกกลับอารามซานเป่าเตี้ยน เพราะหากเขาเดินลงจากเขาหยุนไถซานไปเช่นนี้จะเป็นการเสี่ยงภัยเกินไป ดังนั้นการตัดสินใจกลับเข้ารังโจรครั้งนี้จึงง่ายดายกว่ามาก...หากโชคดีอาจได้เบาะแสแจ้งทางการรับรางวัลนำจับได้อีกด้วย
 ยามนี้หยางเล่ยอี้พบว่าการมีวรยุทธเป็นเรื่องน่ายินดีไม่น้อย ไม่เพียงแต่กำลังขาที่มากกว่าแต่ก่อนหลายร้อยเท่า ยังมีประสาทหูที่ได้ยินเสียงชัดเจนแม้ห่างหลายจั้ง ปลายเท้าเบาเงียบกริบยามก้าวเดินไม่มีแม้แต่เสียงลมให้ได้ยิน...กลับเข้าวัดครานี้หยางเล่ยอี้ไล่เรียงแผนการเอาไว้ละเอียดยิบ
 หนก่อนเขาประมาทไม่ทันได้คิดว่าจะพบเจอรังโจรถึงในวัดเช่นนี้ คราวนี้เขามีร่างคุณชายจอมยุทธอยู่ด้วยหยางเล่ยอี้มั่นใจเต็มสิบส่วนว่าเขาสามารถย่องเบาขโมยเสื้อผ้าเปลี่ยนได้ไม่ยาก จากนั้นค่อยลงเขาไปแจ้งทางการก็ยังไม่สาย
 หยางเล่ยอี้ถือเอาความคิดนี้เป็นข้อแรกในการเดินหน้าออกจากเขาหยุนไถซาน ดังนั้นเพื่อเป็นการเตรียมพร้อม....ขั้นแรกจำต้องสำรวจสิ่งของตามเนื้อตัวคุณชายจอมยุทธผู้นเสียก่อนเผื่อพบร่องรอยที่บ่งบอกได้ว่าบุรุษผู้มีใบหน้าเหมือนเขาคนนี้แท้จริงเป็นผู้ใดกันแน่
 ....เพียงล้วงเข้าไปอกเสื้อสิ่งแรกที่หยางเล่ยอี้พบกลับเป็นพระพุทธรูปไม้แกะสลัก...
 "รูปทรงเช่นนี้..?.."
 พระพุทธรูปเช่นนี้หยางเล่ยอี้จำแม่นนัก ภาพเหตุการณ์ซ้ำเก่าเมื่อครั้งล่องเรือในแม่น้ำซานถูแวบผ่านเข้ามาในความคิด....ครั้งก่อนเขามีพบพระพุทธรูปหนึ่งองค์ในอกเสื้อเช่นกันเพียงแต่เป็นคนละองค์กัน องค์ก่อนนั้นทำจากไม้เซวียนจื่อเนื้อดี (ไม้หอมหายากชนิดหนึ่ง) ส่วนองค์นี้เป็นทองเหลือง
 ...บุรุษสองคนหน้าตาเหมือนกันกับพระพุทธรูปสององค์หน้าตาเหมือนกัน....
 'ไม้กลับกลายเป็นทอง'
 เมื่อพิจารณาจนถี่ถ้วนพลันให้นึกถึงคำเปรียบเปรย กล่าวถึงเรื่องราวเลวร้ายกลับกลายเป็นเรื่องดีมีโชคอย่างไม่ทันตั้งตัว.....หากแต่คราวของหยางเล่ยอี้กลับสวนทางได้ทองคำกลับกลายเป็นไม้เสียแล้ว จู่ๆ ในหูคล้ายได้ยินเสียงกระซิบของคุณชายชวี่กงดังแว่วจากที่ห่างไกลแสนไกล
 'สิ่งของล้ำค่า.....ต้องนำกลับคืน'
 หยางเล่ยอี้ขนลุกซู่ทันที ดังกับว่าบุรุษผู้ไม่ควรเอ่ยนามเพิ่งจะกล่าวให้ได้ฟังอีกครั้ง....เพียงแต่องค์พระของเขาหาใช่องค์เดิมอีกแล้ว เช่นนั้นจะยังเป็นของล้ำค่าอยู่หรือไม่? หรือหากว่าเขาไม่ทำตามที่รับปากไว้จะมีเรื่องน่าเหลือเชื่อใดเกิดขึ้นอีก ถึงตรงนี้บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสงัดกระทันหัน!!....หยางเล่ยอี้เย็นวาบเข้าไปถึงกลางกระหม่อม
 "เช่นนั้น?....องค์นี้อาจจะล้ำค่าดั่งทองด้วยก็เป็นได้"
 อย่างไรเสียก็ต้องกลับไปเยือนรังโจรเพียงเพิ่มภาระคืนพระพุทธรูปอีกสักหนึ่งอย่างคงไม่ยากเย็นเกินไปนัก คุณชายชวี่กงนักย้ำหนาให้เขาเอาพระไปคืนที่เดิมให้จงได้... หยางเล่ยอี้จัดให้คำกล่าวของคุณชายชวี่กงศักดิ์สิทธิ์ดั่งอาญาสวรรค์ แม้คุณชายชวี่กงเอ่ยคำสั่งอันใดอีกร้อยพันอย่างเขาก็ยินดีกระทำ
-------------------------
โปรดติดตาม