ช่วงเวลายามเย็นของเมืองใหญ่ในเกาะอังกฤษ ท่ามกลางสายฝนโปรยปรายไม่ขาดสาย สองข้างทางเต็มไปด้วยผู้คนเดินถือร่มสวนกันไปมา ตามตรอกซอกซอยร้านค้าหลายร้านยกร่มคันใหญ่ออกมากางหน้าร้าน บางคนเข้าหลบฝนภายในร้านค้าที่เปิดให้บริการ โชคดีของเจคหรือยังไง ที่พี่ชายของเขายัดร่มใส่มือเมื่อเช้าก่อนพ้นประตูบ้าน ไม่งั้นเจคคงเดินตัวชุ่มกลับบ้านให้จูโน่บ่นเล่น
ใช้เวลาเดินไม่นานเจคก็ถึงหน้าอพาร์ตเมนต์ 2 ชั้นสีขาว เลขที่63 ในย่านใกล้ๆ มหาวิทยาลัยที่เขาเรียน ก่อนที่มือของเจคจะยื่นไปจับลูกบิดประตู ประตูก็เปิดออกก่อนด้วยฝีมือของจูโน่ เจ้าของเรือนผมสีสว่างโทนธรรมชาติ
"อ้าว เจค กลับมาแล้วหรอ"
"พี่จะไปไหนจูโน่" ร่างสูงมองพี่ชายของตนอย่างสงสัย
"พี่จะไปที่ร้านหน่ะ ป้าธาเนียโทรมาบอกว่าเจอนกบินเข้าไปในร้าน สงสัยพี่คงลืมปิดประตู"
"อืม ขับรถดีๆ นี่เดี๋ยววันนี้ไปปาร์ตี้ที่บาร์แถวสตรีทนะ น่าจะกลับสักตี 1"
"กลับมาดีๆละน้องชาย ไปนะ"
ว่าจบเจคก็แทรกตัวเข้าบ้านแล้วหันมายัดร่มใส่มือของจูโน่ เขาแล้วถอดรองเท้าบนชั้นวาง ถอดฮู้ดสีดำตัวนอกที่ใส่อยู่แล้วเดินขึ้นห้องไป ทิ้งให้จูโน่ยืนมองอยู่หน้าประตูอย่างงุนงงที่เจคยัดร่มใส่มือตน ก่อนพูดตามหลังน้องชายแล้วไปที่รถเพื่อออกไปร้านทันที
เจคขึ้นมาบนห้องนอนของเขาแล้ววางกระเป๋าบนโต๊ะหนังสือขนาดพอดีตรงข้ามเตียง ถอดถุงเท้าแล้วโยนส่งๆไปที่ตะกร้าผ้าใกล้ๆประตูห้องน้ำ ก็นะ ถึงเวลาก็ค่อยเก็บลงไปซักอยู่ดี ร่างสูงพุ่งตัวลงที่เตียงสีเทาขนาดพอดีทันที การได้เอนหลังนอนหลังจากที่นั่งสอบครึ่งค่อนวันมันช่วยให้เจครู้สึกผ่อนคลายอย่างที่สุด
เจคนอนอยู่บนเตียงนอนจนเกือบจะหลับ แต่นึกได้ว่าไม่นานเจคต้องออกไปที่บาร์ตามนัดของเพื่อน ถ้าหลับเจคพูดได้เลยว่าหลับยาวแน่นอน เพื่อฆ่าเวลาจึงได้หยิบมือถือขึ้นมาเล่น
ติ๊งง
- ข้อความจาก คนน่ารำคาญ -
[เจค นายอย่าลืมนะ เรานัดกัน1ทุ่ม ถ้ามาสายฉันจะให้นายกินทั้งขวด]
ก็ไม่รู้ว่าเขาเองคบกับหมอนี่ได้ไง อย่างน้อยก็คงเพราะชีวิตไม่เหงาละมั้งนะ ตั้งแต่ปี1จนตอนนี้ไม่มีวันไหนเลยที่เพื่อนของเขาคนนี้จะไม่พูดมาก และอยู่นิ่งๆ แต่ถึงหมอนี่จะดูเลอะเทอะ ไม่ได้สาระอะไร แต่เรื่องสมองไม่แพ้ใครเลย ต่อให้จะชอบโอดครวญทุกครัั้งที่ต้องสอบก็เถอะ เรื่องความฝันของเขานอกจากจูโน่ก็เป็นเกรย์นี่แหละที่เขาเล่าให้ฟัง นี่ก็สอบเสร็จแล้ว เขาคงมีเวลามาหาว่าสิ่งที่ฝันมันคืออะไร นับวันเขายิ่งฝันบ่อยขึ้นและแปลกชึ้น ไม่ใช่เขาป่วยหรอกใช่มั้ย ถ้าแบบนั้นคงน่ากลัวใช่เล่น
เวลาเกือบทุ่มเจคลุกขึ้นมาแต่งตัวก่อนออกจากบ้านด้วยเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนฟอกสีซีดตัวเก่ง ใบหูถูกเพิ่มด้วยต่างหูหลายขนาด ผมสีช็อกโกแลตถูกมือหนาขยี้จนพองขึ้นมาเล็กน้อย ถือว่าดูดีเลยทีเดียว ก่อนเจคเดินออกจากบ้านเขาไม่ลืมหยิบแจ็คเก็ตสีดำตัวโปรดติดมือมาด้วย เผื่ออากาศจะเย็นลง เจคเลือกที่จะไม่ขับรถไปเองเพราะที่แถวนั้นหาที่จอดรถยากยิ่งกว่าอะไร ถ้าเอารถไปไม่วายวนหาที่จอดเป็นชั่วโมงเห็นจะได้ เขาจึงใช้วิธีนั่งรถไฟฟ้าไปแทน ตอนกลับค่อยกลับกับเพื่อนแล้วกัน
ร้านค้าและสถานบันเทิงในเมืองใหญ่ในช่วงนี้ถือว่าครึกครื้นเป็นพิเศษ มีผู้คนเดินเข้าออกมากมาย ป้ายหน้าร้านเปิดไฟแสดงชื่อร้านทั้งสองข้างทาง เสียงผู้คนมากมายต่างพูดคุยกันอย่างสนุกนาน ในเวลานี้เป็นเวลาปลดปล่อยความตึงเครียดที่เจอมาตลอดทั้งวัน ไม่แปลกเลยที่บาร์แทบจะเต็มทุกร้าน
ร้านที่เจคนัดกับเพื่อนเป็นบาร์เล็กๆ ตรงมุมถนนสามแยกตรงตัวอาคารพาณิชย์ 3ชั้น ซึ่งหน้าร้านเป็นประตูเหล็กสีน้ำเงินเข้มมีสนิมเกาะช่วงล่างของบานประตูดูเก่าและลึกลับ ข้างๆประตูบานเก่ามีแผ่นไม้ขนาดกลางเขียนด้วยตัวเขียนภาษาอังกฤษแบบเก่าๆว่า 'The God bar' ด้านในเป็นบาร์เล็กๆ มีโต๊ะสำหรับลูกค้าไม่มากนัก เมื่อเทียบกับร้านอื่นๆในตรอกนี้ หน้าบาร์เครื่องดื่นสามารถนั่งได้ประมาณ 4-5 คนเท่านั้น ทุกอย่างในร้านถูกตกแต่งให้ดูเก่า ด้วยพวกเฟอร์นิเจอร์ที่เป็นไม้ ผ้าสีทึบ มีกลิ่นหอมอ่อนๆที่แทรกอยู่ทั่วร้านคงเป็นกลิ่นลาเวนเดอร์ มันถูกตากแห้ง ผสมกับกลิ่นแอปเปิลหอมหวาน เป็นกลิ่นที่แปลก แต่ลงตัวอย่างน่าประหลาด
"เฮ้ เจค ทางนี้"
เสียงจากมุมหนึ่งของร้านเรียกชื่อของเจคดังลั่นโดยชายหนุ่มร่างสูงแบบชาวยุโรปผมสีบลอนด์ ในโต๊ะมีเพื่อนของเขาอยู่ทั้งสิ้น แต่ละคนคงดื่มกันไปก่อนที่เขาจะมาถึงแน่นอน เพราะดูพูดคุยกันออกรสกัน โดยเฉพาะเกรย์
"โว้วๆ ดูเจคสิ วันนี้นายดูดีเกินไปมั้ย"
ปีเตอร์ เพร็ท หนุ่มผมส้มร่างกายสันทัดพูดแซวก่อนที่จะโดนเจคยกนิ้วกลางให้เป็นการทักทาย
"หยาบคายนะคุณชาย"
"หมอนี่แค่ใส่เสื้อยืดยังหล่อ น่าน้อยใจจริงๆ"
เกรย์ทำหน้าตาล้อเลียนเจค
"ใครจะเหมือนนายล่ะคุณชาย เลือกสักคนก่อนที่พวกหล่อนจะบุกมาขย้ำนายเถอะ"
"มาจริงก็ช่วยรับหน้าแทนหน่อยละกันนะที่รัก"
แล้วทั้งโต๊ะก็หัวเราะครืดกันทันที เจคไม่ยอมให้โดนแซวคนเดียวแน่นอน แต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะมันคือเรื่องจริง เพื่อนเขาเพลย์บอยตัวพ่อของคณะเชียวล่ะ
.
.
เวลาจาก 1 ทุ่มล่วงเลยจนถึงเที่ยงคืน เป็นเวลาที่ร้านค้าและสถานบันเทิงต่างๆต้องปิดให้บริการตามเวลาที่ถูกกำหนด แสงไฟจากที่สาดสีแข่งกันต่างก็ค่อยๆหรี่แสงจนเกือบหมด ในคืนพระจันทร์เริ่มสาดแสงเหลืองนวลอาบทั่วแนวตึกปูน กลุ่มของเจคในตอนนี้ต่างพากันเมาจนแทบจะกองกันที่พื้นข้างล่างแล้ว เจคเองก็มึนๆได้ที่ แต่ก็ยังมีสติพอจะลากเพื่อนออกจากร้านได้ อย่างที่ว่านั่นแหละ ผู้ที่รอดชีวิตจากน้ำเมาก็คือผู้ที่ต้องส่งเพื่อนกลับ แน่นอนว่าเจคต้องเก็บเกรย์ หมอนี่หลับคาโต๊ะไปแล้ว แต่มือยังกำคอขวดแก้วสีเขียวอยู่
อะไรจะรักปานนั้นพ่อคุณ
"เกรย์ ลุกก่อน เอากุญแจรถมา"
"กางเกง"
"เฮ้อ" สุดท้ายเจคต้องถอนหายใจแล้วล้วงกระเป๋ากางเกงข้างขวาเพื่อหยิบกุญแจรถ จากนั้นก็หิ้วปีกเกรย์ออกจากร้านไปพร้อมกับเพื่อนคนอื่นๆ
ไฟนอกร้านแทบจะปิดหมด ดีที่รถไม่ได้จอดอยู่ไกล เดินไปเพียง 2 อาคารก็เจอรถยนต์สีดำจอดเลียบข้างฟุตบาทอยู่ เจคเปิดประตูแล้วยัดตัวเพื่อนของเขานั่งฝั่งขวามือข้างคนขับ ส่วนเจคเดินอ้อมทางด้านหน้าเพื่อไปฝั่งคนขับ ตอนนั้นเองที่หางตาของเจคเห็นเงาตะคุ่มอยู่ตรงตรอกแคบๆฝั่งตรงข้าม เงาสลัวดูคล้ายเงาคน ทว่าเงานั้นกลับค่อยๆย่อลงจนขนาดคล้ายสุนัขตัวใหญ่ ก่อนที่เจคจะคลายความสงสัย เงานั้นก็หายวับต่อหน้าต่อตาเขาไปแล้ว ไฟในตรอกนั้นก็สว่างวาบขึ้นราวกับใครเปิดสวิตช์
"เมื่อกี้มันอะไร.."
จู่ๆก็มีลมพัดมาหอบหนึ่งพัดเอาละอองฝนกระเซ็นมาโดนเจค ดีที่เจคใช้แขนยกขึ้นมาบังหน้าเอาไว้ ไม่อย่างนั้นคงโดนหน้า
มันหายไปแล้ว เงานั่น....มันคืออะไรกัน
เมื่อลมหยุด ความเงียบก็โรยตัวลง เสียงมือถือจากกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น จนเจคสะดุ้ง เสียงนั้นดึงให้เจคเลิกสนใจเหตุการณ์เมื่อครู่ และคนที่โทรเข้ามาคงเป็นจูโน่แน่ๆ
"ไง"
" เจคเมื่อไหร่จะกลับ"
น้ำเสียงของจูโน่ดูกังวลที่เจคยังไม่กลับ อาจจะไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกมั้ง พี่ชายเขาเป็นห่วงเขาตลอดเวลาอยู่แล้ว ดังนั้นเจคเลยตอบกลับพร้อมสตาร์ทรถเพื่อนไปส่งเกรย์ที่อยู่ไม่ไกลจากเขานัก
"จะกลับแล้ว เดี๋ยวไปส่งเกรย์ก่อน หรือจะมารับที่บ้านเกรย์ พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องเอารถไปส่ง"
"ได้เจค พวกนายรีบกลับมากันได้แล้ว"
"อืม เจอกัน"
เจควางสายแล้วออกรถทันที โชคดีที่มันดึกแล้วทำให้รถไม่เยอะ ถนนโล่ง ทำให้ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหน้าบ้านของคนที่หลับคอพับอยู่ข้างๆ ข้างหน้ามีรถยนต์ยุโรปสีดำเงาจอดอยู่ไม่ไกล ใช่ นั่นรถจูโน่ เจคนำรถเข้ามาจอดตรงที่จอดรถหน้ารั้วบ้าน ร่างสูงหิ้วปีกเพื่อนเข้าที่พักอย่างทุลักทุเล ไม่นานเขาเดินกลับออกมาเพื่อกลับบ้านกับพี่ชายที่จอดคอยท่าอยู่ เจคเข้ามาในรถแล้วจึงได้เอ่ยปากกับจูโน่
"จริงๆพี่นอนก่อนก็ได้นะจูโน่ พี่ต้องตื่นเช้านี่"
"นอนดึกสักวันเถอะน่า ไหนๆก็ยังไม่นอนเลยมารับ"
รถคันหรูจึงได้ค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย เจคเองก็กลัวพี่ชายง่วงจึงพยายามชวนคุยต่อเรื่อยๆจนถึงบ้านของพวกเขา
เจคกำลังนึกถึงเรื่องที่เจอตอนออกจากบาร์ แต่ไม่ได้พูดเรื่องนี้กับจูโน่ เจคคิดว่าตัวเองคงมึนจากแอลกอฮอล์ที่กินเข้าไปถึงได้มองอะไรผิดแปลกไป จังหวะที่เจคกำลังจะก้าวขึ้นบันไดเพื่อไปยังห้องของเขา เสียงเรียกของจูโน่ก็ดังขึ้น
"เจค ช่วงนี้ยังฝันแปลกๆอยู่รึเปล่า"
ทำไมจู่ๆจูโน่ถึงได้ถามถึงเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ อย่างกับพี่ชายเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อไม่นานนี้
"อืม ก็เป็นเหมือนเดิม พี่ก็คิดว่ามันแปลกใช่มั้ย มันรำคาญใจนะจูโน่"
"ใช่เจค วันนี้พี่ออกไปดูที่ร้าน มีนกเข้ามาจริงๆ แต่.....เป็นอีกานะเจค"
อีกาหรอ?
"แล้วมันเกี่ยวกับที่ฝันยังไง"
จูโน่ขมวดคิ้วอย่าคนคิดมาก ซึ่งไม่บ่อยเลยที่พี่ชายคนที่ร่าเริ่งของเขาจะเป็นแบบนี้ แสดงว่าจูโน่คงต้องมีเรื่องเครียดอยู่ในหัวอย่างไม่ต้องสงสัย
"เฮ้อ พี่ไม่รู้เหมือนกันเจค เห็นมันมีกระดาษเล็กๆตกอยู่ พอเปิดดู ข้างในมันก็มีคำว่า Dream พี่ก็นึกถึงนาย เพราะนายบอกว่าฝันอะไรซ้ำๆนั่นบ่อย เจคหรือว่าพี่คิดมากไป"
"ไม่รู้สิจูโน่ เพราะมันก็แปลกที่ผมฝันแต่เรื่องนี้แล้ว ยังมีอะไรที่ปกติอยู่งั้นหรอ"
"แล้วมันมีอะไรเพิ่มมั้ย ที่นายฝัน อะไรที่แปลกไป"
"จะมีมั้ย มันก็มี แต่ผมยังวนอยู่แต่ในป่านั่นตลอด แต่สถานที่ในฝันมันเปลี่ยนจุดไป บางทีก็บนทางเดิน บางทีก็ตรงหญ้าสูง บนหน้าผา แต่ก็ยังเป็นป่าเดิมจู่โน่"
"นายไม่คิดจะลองหาสาเหตุบ้างหรอเจค"
จูโน่มองหน้าเจคอย่างนิ่งงัน สีหน้าราบเรียบที่เป็นครั้งแรกที่เจคได้เห็น
"มันก็ต้องหาสิ ผมเบื่อที่จะต้องวนเวียนอยู่กับฝันนี่แล้ว"
"เจค เมื่อถึงเวลา นายจะต้องได้รู้มัน "
คำพูดของจูโน่เมื่อครู่ทำให้เจคนึกว่าคำพูดในฝันที่ได้ยินมันบ่อยๆ หรือว่ามันจะถึงเวลาที่เขาต้องสืบหาสาเหตุจริงๆเสียที
"อืม ผมไปนอนแล้ว พี่ก็ขึ้นมานอนด้วยล่ะจูโน่ บาย"
"เดี๋ยวปิดไฟ แล้วขึ้นไปพร้อมกันเลย พี่กลัวผี"
"แก่แล้วนะจูโน่ เลอะเทอะ"
"ให้ตายสิเจค ฉันพี่นายนะ!"
ย้อนกลับไปเมื่อช่วงเย็นของวัน หลังจากที่จูโน่ได้รับโทรศัพท์จากป้าธาเนียว่ามีนกบินเข้ามาในร้านก็รีบออกจากบ้านตรงมาร้านทันที เขาแน่ใจแล้วว่าก่อนออกมาเขาปิดประตูจนหมดแล้ว จะมีนกที่ไหนบินเข้าไปได้ แต่ในเมื่อป้าธาเนียบอกอย่างนั้นนี้ก็คงต้องออกไปดู
ย่านการค้าในถนน oxford street ในช่วงเวลาห้าโมงเย็นเริ่มครึกครื้นเป็นพิเศษ แสงไฟสีนวลถูกเปิดเชื้อเชิญลูกค้าให้เข้ามาในร้าน กลิ่นหอมของเบเกอรี่ลอยมาตามลมดึงดูดคนรักขนมปังให้หันมอง ร้านค้าส่วนใหญ่ในช่วงเวลานี้เป็นร้านอาหาร และร้านหนังสือ ร้านเสื้อผ้าช็อปปิ้งโดยทั่วไปปิดในช่วงเวลาสี่โมงเย็น ร้านของจูโน่เองก็เช่นกัน
ถนนแหล่งการค้าเต็มไปด้วยตรอกซอยหลายสาย แต่ละตรอกขายของแตกต่างกันไป ในตรอกเล็กๆใกล้ถนนอีกฝั่งของย่านการค้าหลัก ตรอกนี้ส่วนใหญ่เปิดเป็นร้านขายหนังสือและอุปกรณ์งานศิลปะทั้งสิ้น มีเพียงร้านตรงกลางที่เปิดขายต่างจากร้านอื่น ร้านขายพันธุ์ไม้ขนาดเล็กและดอกไม้สด กรอบประตูไม้สีเขียวขี้ม้าโดดเด่นท่ามกลางประตูสีน้ำตาลตลอดแนวฝั่งร้านค้า กั้นกรอบหน้าต่างกระจกบานใสที่มองเข้ามาด้านในให้เห็นชั้นแจกันประดับด้านหลัง ม่านสีขาวโปร่งในเวลานี้ถูกกางออกมาเพื่อปิดให้ผู้คนมองเห็นภายในร้าน หน้าร้านชั้นวางกระถางดอกไม้เตี้ยๆสองฝั่งของทางเข้า และร่มผ้าใบคันใหญ่สำหรับบังแดดและฝน
รถยยนต์ของจูโน่แล่นเข้ามาจอดที่หน้าร้านที่ตอนนี้เปิดเพียงไฟดวงเล็กๆไว้เท่านั้น เมื่อชายหนุ่มก้าวลงจากรถ หญิงวัยกลางคนผมสีน้ำตาลอ่อนตัดสั้น และสวมโค้ชสีเบจก็ก้าวเข้ามาหาจูโน่ เธอคือป้าธาเนีย เจ้าของร้านขายหนังสือเก่าแก่ในย่านนี้ ซึ่งร้านของเธออยู่ติดกันกับร้านของจูโน่
"โอ้ มาพอดีที่รัก เข้าไปดูในร้านเถอะ"
"ผมแน่ใจว่าก่อนออกไป ปิดประตูแล้วแท้ๆ ทำไมมันมีนกนะ" จูโน่ยังยืนกรานกับหญิงสูงวัยอย่างหนักแน่นว่าตนเช็กแล้ว
"ฉันเห็นมันบินผ่านหน้าประตูอยู่ข้างในจริงๆนะที่รัก" เธอพูดอย่างหนักแน่นเช่นกัน เมื่อช่วงเย็นธาเนียเดินไปทิ้งขยะในบริเวณใกล้ๆ เสียงพรึบพับดังออกจากร้านดอกไม้ของหนุ่มน้อยตรงหน้า ทำให้เธอหันไปมอง หญิงสูงวัยจึงพบว่ามีนกตัวใหญ่บินอยู่ เธอจึงไม่รีรอที่จะโทรบอกเจ้าของร้านให้มาดู
"ถ้าอย่างนั้นผมขอเข้าไปดูข้างในก่อนนะครับ ขอบคุณที่โทรบอกนะครับธาเนีย"
"ไปเถอะจ้ะ"
แม่กุญแจดอกเล็กถูกเสียบเข้าไปกับช่องไข ประตูกรอบไม้สีเขียวขี้ม้าด้านบนเป็นกระจกใสถูกเปิดออกด้วยฝีมือของเจ้าของร้าน เขาเอื้อมมือไปที่สวิตช์ไฟ กดมันเบาๆ แสงสีขาวนวลก็สว่างวาบทันที ทว่ายังไม่ทันที่จูโน่จะได้ก้าวเข้าไปสำรวจร้าน เสียงพรึบพับก็ดังขึ้น ก่อนที่ต้นตอของเสียงจะพุ่งออกมาจากมุมหนึ่งของร้านอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีแดงฉานเป็นสิ่งเดียวที่จูโน่จำได้ ก่อนที่เขาจะต้องรีบเบี่ยงตัวหลบอีกาตัวใหญ่ที่โฉบออกไปทางประตูร้าน
"เข้ามาได้ไงกัน"
ก่อนจะก้าวเข้าไปสำรวจในร้านสายตาของจูโน่ถูกดึงไว้ที่แผ่นกระดาษสีเหลืองหม่นบนพื้น หน้าโต๊ะจัดดอกไม้ ร่างโปร่งย่อตัวลงไปหยิบเจ้ากระดาษใบเล็กนั่นขึ้นมา มันถูกพับอย่างลวกๆดูไม่ตั้งใจ จูโน่ใช้มือค่อยๆกางมันออกอย่างใจจด เข้าไม่รู้ว่ากระดาษแผ่นนี้คือออะไร ทำไมมันถึงมาอยู่ตรงนี้ได้
หรืออีกาตัวนั้น
"Dream?"
ข้อความบนกระดาษทำเอาเขางุนงง ความฝันอย่างงั้นหรอ มันหมายถึงอะไรกัน ทำไมจู่ๆมันถึงมาอยู่ที่ร้านของเขา ความประหลาดใจทำให้จูโน่คิดหาเหตุผลมากมาย ใบหน้าอ่อนเยาว์ กำลังฉายความเครียดขึ้นจนคิ้วขมวดจนเป็นปม
ความฝัน เจคหรอ คนที่มีปัญหากับความฝันมีเพียงน้องชายของเขา แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจนี่สิ หากเกี่ยวข้องจริง จูโน่คิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่คิดแล้ว


Bodleian Library คือหนึ่งในห้องสมุดที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป ประกอบด้วยอาคาร 5 หลัง เป็นที่รวบรวมทั้งหนังสือหายาก ไม่ว่าจะเป็นหนังสือต้นฉบับ เอกสารสำคัญทางประวัติศาสตร์ เป็นต้นห้องสมุดนี้เป็นสถาปัตยกรรมที่เก่าแก่แห่งหนึ่ง ผู้คนมากมายทั้งที่เป็นนักศึกษาและไม่ใช่นักศึกษาต่างก็มาหาความรู้กันที่นี่ เจคเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ร่างสูงสะพายเป้ใบโปรดเข้ามาในห้องสมุด เจคเลือกมุมหนึ่งติดกับหน้าต่าง เพื่อนแสงที่พอดีกับการอ่าน
วันนี้เขาและเกรย์มีนัดกันหาข้อมูลเขียนรายงานส่งอาจารย์ เป็นตัวสุดท้ายก่อนจบการศึกษาไป มุมหนังสือที่หาคงไม่พ้นประวัติศาสตร์และศิลปะอย่างแน่นอน
"เจคคคค" เสียงกระซิบที่ดังพอสมควรจากเกรย์ที่เดินหน้าตั้งเข้ามา ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม
"เจคนายหาได้รึยังเรื่องที่จะทำ ฉันคิดมาทั้งคืนก็ยังตัดสินใจไม่ได้"
"ไม่รู้สิ ฉันยังไม่ได้ไปหาดู"
"ฉันจะไปดูแถวโซนศิลปะเลย เจอกันเจค" ว่าแล้วเกรย์ก็หายลับไปทันที
หมอนี่มันอะไรกัน
ห้องสมุดโซนประวัติศาสตร์ ศาสนา ค่อนข้างจะเงียบ หนังสือเรียงรายจากพื้นล่างจรดเพดาน กลิ่นกระดาษอบอวลทั่วบริเวณ เจคเดินไล่ดูชื่อหนังสืออย่างสนใจ ก่อนสายตาจะถูกดึงไปที่ชั้นที่3ของชั้นหนังสือ หนังสือเล่มหนาถูกกวางกลับหัวดูไม่เข้าพวก แต่นั่นทำให้เจคกลับรู้สึกสนใจขึ้นมา ดูสีของกระดาษที่เห็นก็เหลืองหม่น ดูแล้วเก่าจนคิดว่าถ้าเขาเปิดอ่านมันคงหลุดออกมาแน่นอน
"ตัวอักษรนี่มันอะไร" เจคเห็นชื่อหนังสือก่อนจะงึมงำเบาๆ ตัวอักษรบนปกหนังสือดูแปลกตา มันมีแค่ขีดๆเป็นแง่งๆ หรือเขาต้องกลับหัวมันขึ้นมาดู
แขนยาวยืดขึ้นไปบนชั้น3 ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับสันหนังสือ เจครับรู้ถึงกระแสความแสบร้อนไหลผ่านที่ปลายนิ้วเข้ามาสู่ร่างกาย ตัวอักษรที่คล้ายคลึงกับสันหนังสือค่อยๆปรากฏบนท่อนแขนด้านขวาตั้งแต่ข้อมือจนถึงข้อศอกภายใต้เสื้อแขนยาวที่เขาสวมอยู่ ความแสบร้อนวูบวาบรุนแรงไล่ไปขึ้นตามตัวอักษรทันที ดวงตาสีน้ำตาลธรรมชาติของเจคค่อยๆถูกสีม่วงแกมแดงกลืนกิน เพียงชั่วขณะหนึ่งก็กลับสู่สีเดิม เสียงวิ้งในหูทำให้เจคหูอื้อและเวียนหัวคลื่นไส้ ก่อนจะได้ยินเสียงแหบพร่าดังอยู่ข้างหู ราวกับมีคนมากระซิบอยู่ข้างๆ
"ในที่สุดก็ตื่นขึ้นแล้ว นายท่าน"
อัก.... หัวใจของเขาเต้นแรงจนปวดไปหมดแล้ว
"เฮ้ย! เจค!"
เฮือก!!
เสียงเกรย์แทรกผ่านเข้ามาพร้อมกับมือที่ละออกจากหนังสือเล่นนั้น ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติทันที ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีแค่เจคที่หอบหายใจอย่างแรง และความรู้สึกร้อนที่แขนเล็กน้อย
"เพื่อน นายเป็นอะไร ทำไมหน้าซีดวะ โอ๊ย!!" ทันทีเกรย์ถึงตัวเจค มือยื่นมาสัมผัสก็ต้องร้องขึ้นทันที
"ตัวนายร้อนอย่างกับไฟ เสื้อนายจะไหม้ป้ะเนี่ย"
"เกรย์.." เสียงแหบพร่าของเจคเรียกเกรย์เบาๆ ราวกับเขาไม่ได้ดื่มน้ำมานาน แต่สายตาเจคมองขึ้นไปที่หนังสือเล่มนั่น
"นายพูดอะไรก็ไม่รู้ แล้วจู่ๆก็เหมือนจะล้ม ตกใจหมด"
"ฉันพูดอะไรงั้นเหรอ" เจคทำหน้าแปลกใจ เขาจำไม่ได้ว่าเขาพูดอะไร เขาได้ยินเพียงเสียงวิ้งในหู เหมือนหูจะอื้อไปชั่วขณะ
"ไม่กี่คำ แต่ไม่รู้โว้ยยย แล้วได้ยังหนังสือ"
"ยัง แต่ฉันเจอเรื่องแปลก เกรย์เมื่อกี้ฉันแตะมัน จู่ๆก็เป็นแบบที่เห็น"
"ล้อเล่นหรือไงเจค หนังสือเคลือบยาพิษรึไง"
"นายว่ามันจะเกี่ยวกับที่ฉันฝันมั้ยเกรย์"
"ไม่รู็สิเพื่อน หรือจะใช่วะ แต่มันก็แค่หนังสือ นายคิดเยอะไปรึเปล่า"
"ฉันแค่รู้สึก"
สองหนุ่มมองหน้ากัน มันน่าแปลก และเจคตัดสินใจยื่นมือขึ้นไปหยิบหนังสือเล่มนั้นลงมา แต่แปลกที่รอบนี้เขาไม่ได้รู้แบบเมื่อสักครู่ มีแต่ความรู้สึกตื่นเต้นนำพาเขาไป โดนที่เจคไม่ได้สังเกตุที่แขนของตนว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นใต้เสื้อแขนยาวที่สวมใส่ ทิ้งไว้แค่รอยแสบเล็กน้อยเท่านั้น
และแล้วหนังสือเล่มนั้นก็ได้มาอยู่ในมือเจค ปกหนังสือถูกหุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่สีดำบนปกมีลวยลายสวยงาม เส้นเหล็กสีเงินดันอย่างประณีต ประดับด้วยอัญมณีสีม่วงตรงกลาง เมื่อเปิดออกดูจึงพบกับตัวหนังสือตัวเขียนภาษาอังกฤษที่ดูโบราณ และยังมีตัวอักษรประหลาดเขียนไว้แทบทุกหน้า
"นายอ่านออกมั้ยเจค อย่างกับหนังสือหมอผี แม่มด"
"ภาษาอังกฤษพอได้ แต่ตัวอักษรพวกนั้น ฉันอ่านไม่ออกเลย"
"แป๊บๆ" เกรย์ยกมือขึ้นเบรคเพื่อน ก่อนจะกดเข้าเบราว์เซอร์ค้นหาจากรูปถ่าย รอไม่นานข้อมูลจึงปรากฏขึ้นบนหน้าจอสมาร์ทโฟน
'อักษรรูน'
"อักษรรูน มันเป็นภาษาโบราณ เกี่ยวข้องกับเวทมนตร์เป็นศาสตร์ของการทำนาย...." เจคไล่อ่านตามเนื้อหาที่ขึ้นในหน้าจอมือถืออย่างละเอียด
"น่าขนลุกอยู่นะเจค"
"ฉันจะเอาไปดูก่อน เผื่อมีข้อมูลที่มันเกี่ยวข้อง"
"บ้าบอ เมื่อกี้นายจับมันแล้วอย่างกับโดนผีเข้า แล้วจะเอามันกลับเนี่ยนะ"
"ฉันถึงบอกว่ามันแปลกไง ไม่ลองไม่รู้ ฉันเบื่อแล้วกับฝันอะไรซ้ำซาก อยากรู้ให้มันจบๆ"
"โอเคเพื่อน ฉันจะช่วยเอง" เกรย์พูดอย่างหนักแน่น
เจคและเกรย์จึงได้กลับมาที่โต๊ะ ก่อนจะเริ่มทำงานที่ได้มา เจคเก็บหนังสือเล่มนั้นไว้ข้างตัว วันนี้เขาจะยืมมันกลับไปอ่านดู
หากแต่เจคไม่ได้สังเกตว่าบนปกหนังสือนั้นมีแสงวาบจากอัญมณีเม็ดเล็กบนปก ทอประกายชั่วครู่ก่อนจะเป็นดังเดิม
.
.
.
ในมุมมุมหนึ่งของห้องสมุดเก่าแก่ปรากฏชายรูปร่างสูงโปร่ง ผมสีดำกำมะหยี่ ราวกับเส้นใหม สวมโค้ดยาวพอดีตัวสีน้ำตาล ดูกลมกลืนกับห้องสมุด ใบหน้าหน้างดงามเรียบเฉยไม่แสดงอาการใดๆกำลังจดจ้องไปที่ชายหนุ่มที่อยู่อีกฝั่งของห้องสมุดกว้างนี้ไม่วางตา
วัลเดอเลียสรับรู้ถึงพลังที่ไหวกระเพื่อม นั่นทำให้เขาต้องมาอยู่ที่นี่เพื่อนดูว่ามันเกิดขึ้นแล้วใช่หรือไม่ เจเรมี่เองก็คงรู้สึกถึงได้วนเวียนอยู่รอบๆนี้ และคนอื่นๆก็คงรู้สึกเช่นเดียวกัน...
คนคนนั้นปลุกหนังสือเวทมนตร์นั่นให้ตื่นขึ้น คงไม่ใช่เพียงเพราะบังเอิญแล้วกระมัง


ในเวลาเช้าวันอาทิตย์วันหนึ่งของเดือนมกราคมเป็นวันที่ประเทศไทยมีอุณหภูมิสูงสุดในรอบ 50 ปี เกิดอาการป่วยประหลาดกับประชาชนมากกว่าหมื่นคนนอนหลับไม่ได้สติ ผ่านมานานนับเดือนก็ไม่มีใครฟื้นขึ้นมา อีกทั้งจำนวนคนที่ป่วยยังจะเพิ่มขึ้นไปแตะหลักแสนคน เกิดข้อสันนิษฐานในโซเชียลว่าอาการอาจเกิดจากความร้อนของสภาพอากาศในช่วงนี้ที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน
แม้จะมีผู้เชี่ยวชาญหลายคนให้ความเห็นว่าการสลบร่วมเดือนของโรคปริศนาไม่น่าจะเกี่ยวกับสภาพอากาศเพียงอย่างเดียว แต่เมื่อไม่มีข้อสรุปจากทางภาครัฐ ก็เกิดความคิดเห็นขัดแย้งกันไปมาของประชาชนที่กำลังกังวลถึงภัยร้ายที่ไม่ทราบวิธีกำจัด ทำให้ทางหน่วยงานทางการแพทย์จำเป็นต้องประกาศข้อควรปฏิบัติในการดูแลตัวเองอย่างเร่งด่วนเพื่อยุติปัญหาทั้งหมด โดยหนึ่งในข้อปฏิบัติคือ หากไม่มีเหตุจำเป็นประชาชนก็ไม่ควรออกจากบ้าน คนส่วนใหญ่เมื่อได้ทราบคำแถลงก็พากันงดการเดินทางเพื่อความปลอดภัย
บ้านเรือนหลายหลังล้วนตุนเสบียงเพื่อกักตัวอยู่แต่ภายในบ้าน ร้านค้าปิดกิจการเป็นจำนวนมาก ทำให้บรรยากาศชุมชนค่อนข้างเงียบเหงา ทุกคนเมื่อได้อยู่ภายในบ้านก็คิดว่าคงปลอดภัยแล้ว แต่ความย่ามใจก็อยู่ได้เพียงไม่นาน ทางสื่อกระแสหลักก็เริ่มพูดถึงโรคปริศนาที่กำลังเกิดในโซนยุโรปว่ามีอาการคล้ายคลึงกับในประเทศไทยถึง 80% หมายความว่ามีการแพร่กระจายของคนป่วยโรคปริศนาในหลายประเทศ
จากการสำรวจในเดือนมิถุนายนปีนี้ตามสถิติของกรมอนามัยโลกมีผู้ป่วยโรคปริศนาจากทั่วโลกจำนวน 20 ล้านคน แม้ว่าที่ที่คนนั้นอาศัยอยู่อุณหภูมิจะติดลบก็ตาม ผู้นำทั่วโลกจำเป็นต้องปิดประเทศเพื่อปกป้องและรักษาชีวิตของประชาชน พวกเขาทุ่มเงินจำนวนมากกับงานวิจัยทางการแพทย์ในการบรรเทาปัญหา แต่นับวันผู้หลับใหลมีจำนวนที่เพิ่มสูงขึ้นมากกว่า 100 ล้านคนในครึ่งปี พูดได้เต็มปากว่าเป็นวิกฤตใหญ่ของคนทั้งโลก
เศรษฐกิจของไทยได้รับผลกระทบหนักจากการขาดแรงงาน ทำให้รัฐบาลต้องหาวิธีบรรเทาปัญหาของประเทศให้เร็วที่สุด อย่างไรก็ตามระบบของราชการมักมีความล่าช้า บริษัทหลายแห่งปิดตัวลงจากการขาดการเยียวยา บริษัทที่คิมหันต์ทำงานอยู่เองก็เริ่มมีปัญหาหลังพยุงมาได้ประมาณ 1 ปี บริษัทก็ล้มละลาย หนุ่มออฟฟิศธรรมดาคนหนึ่งวัย 27 ปีจึงกลายเป็นผู้ตกงาน หลังจากวันที่ทราบข่าวยกเลิกสัญญาจ้าง ชายหนุ่มก็เข้ามาเก็บของที่โต๊ะทำงานในออฟฟิคในวันต่อมา
ร่างโปร่งของชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งที่สูงราว 180 ซม. เดินเข้ามาในบริษัท ในอ้อมกอดของเขามีลังกระดาษขนาดใหญ่ที่ว่างเปล่า ใบหน้าธรรมดาของเขานิ่งเฉย ดวงตาสีดำสนิทจ้องไปข้างหน้าอย่างมั่นคง หางตาของชายหนุ่มเชิดขึ้นตอบรับกับเปลือกตาชั้นเดียวได้อย่างดี เขาเร่งตัวรีบเดินผ่านผู้คน
วันนี้คิมหันต์แต่งตัวเรียบร้อย ท่อนบนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวปกดำส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงผ้ายืดสีดำกับใส่รองเท้าผ้าใบสีขาว ขาของเขาเดินไปข้างหน้าโดยเร็ว พาตัวเองผ่านบันไดขึ้นมาถึงชั้น 3 สายตาของเขาก็พบห้องอยู่ 4 ห้อง ความเคยชินทำให้เขาเดินมาหยุดอยู่ห้องที่ 4 ที่อยู่ขวามือสุด มันเป็นแผนกของเขา
ชายหนุ่มจึงผลักประตูเข้ามาด้านใน พุ่งตรงมาที่โต๊ะทำงานหลังห้อง เขาเก็บของบนโต๊ะทำงาน รวมไปถึงเอกสารต่างๆ ที่เขาต้องนำกลับไปเพื่อส่งต่อให้เจ้านายเป็นครั้งสุดท้ายลงในลังกระดาษขนาดใหญ่ ในใจคิมหันต์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจหาย บริษัทแห่งนี้เป็นที่ทำงานแรกของเขาหลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ชายหนุ่มไม่คาดคิดมาก่อนว่าตนจะจากที่นี่ไปเร็วกว่าที่คิด
ผ่านเวลาเนิ่นนานนับชั่วโมงคิมหันต์ก็จัดเก็บทุกอย่างใส่ลังกระดาษขนาดใหญ่เรียบร้อย ชายหนุ่มจึงเดินออกจากออฟฟิคลงมาสู่ลานจอดรถ เตรียมพร้อมจะกลับบ้าน เมื่อถึงรถของตัวเองก็เปิดประตูด้านหน้าคนขับเพื่อวางลังกระดาษ หลังจากจัดของให้เข้าที่แล้ว เขาก็ปิดประตูทางฝั่งนั้นแล้วเดินอ้อมมานั่งฝั่งคนขับ ก่อนที่จะขับรถออกไป ภายในรถที่เงียบสนิทคิมหันต์ได้ใช้เวลาในการทบทวนตัวเองไปมาเพื่อลดความรู้สึกแย่ของการตกงาน มันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนสมัยเด็กที่ดูแลตัวเองไม่ได้
คิมหันต์เป็นเด็กกำพร้าที่ถูกเลี้ยงดูโดยหลวงพ่อปราณ เจ้าอาวาสวัดหนองสำแดง เขาเป็นเด็กหัวไวจึงเป็นที่รักของชาวบ้าน สร้างความอิจฉาแก่เด็กวัดคนอื่นๆ ที่ไม่พอใจเด็กชาย มักด่าทอว่า คิมหันต์เป็นเด็กขี้ประจบ บวกกับคิมหันต์เป็นเด็กผิวคล้ำไม่น่ารักในสายตาของเหล่าเด็กวัด ทำให้เด็กพวกนั้นไม่อยากเล่นด้วย แถมยังกลั่นแกล้งจนเด็กชายได้รับบาดเจ็บ
คิมหันต์ไม่กล้าเล่าปัญหาของตัวเองให้ใครฟัง เขารู้สึกว่ามันช่างอ่อนแอ แม้เด็กชายจะไม่มีเพื่อนแต่เขาก็มีสิ่งที่ชอบทำ ก็คือการร้องเพลง ในทุกวันคิมหันต์จะใช้เวลาในการแต่งเพลง เขามีความฝันที่อยากจะมีเพลงเป็นของตัวเอง เด็กชายรู้ว่าตนมีเสียงที่น่าฟังหลังจากไปประกวดชิงเงินรางวัลในงานต่างๆ แต่ความไม่มีเงินมันไม่ง่ายเลยที่จะทำให้เขามีเพลงเป็นของตัวเอง
เด็กชายได้มีโอกาสทำงานร้องเพลงในร้านเล็กๆแห่งหนึ่งในตอนเย็น เขาได้เจอกับนักดนตรีที่ร้าน ชายคนนั้นชื่อว่า ชาติ ลุงชาติเป็นคนผอมแห้งที่ดูไร้สง่าราศี แต่เขาก็เล่นดนตรีเก่งมาก ทุกวันหลังเลิกงานลุงชาติจะสอนเด็กชายดีดกีตาร์ ลุงชาติเป็นคนใจดี เขาเล่าให้เด็กชายฟังว่า ตัวเขาเองก็เป็นคนมีความฝัน เขาอยากจะเป็นนักดนตรีระดับโลก การประกวดที่ไหนมีลุงชาติการพาตัวเองไปเข้าร่วม
ถึงแม้ในที่สุดลุงชาติจะได้รับชัยชนะแต่เสียงดูถูกการไม่มีการศึกษาของลุงชาติก็มากเช่นเดียวกัน ในเวลานั้นเด็กชายไม่เข้าใจว่าผู้คนจะต่อว่าลุงชาติทำไม ลุงชาติตอบเด็กชายว่า มันเป็นสิ่งที่คนในสังคมต้องการ ถึงมันจะไม่สำคัญกับลุงแต่ก็จำเป็นที่จะต้องทำตามเสียงคนหมู่มาก สุดท้ายลุงชาติก็ลูบหัวของเด็กชายก่อนจะพูดว่า
"เธอต้องไปโรงเรียนนะ ตั้งใจเรียนล่ะ ไม่ใช่แค่ว่าลุงห่วงว่าใครจะดูถูกเธอ ลุงก็แค่อยากจะเห็นเธอมีชีวิตที่ดี"
เด็กชายได้ฟังก็พยักหน้า หลังจากวันนั้นเขาจึงพยายามเก็บเงินเพื่อให้ได้เรียนหนังสือตามคำพูดของลุงชาติ ด้วยความขยันที่เขามักจะไปรับจ้างที่ตลาดควบคู่ เด็กชายจึงสามารถเก็บเงินจนพอสำหรับเรียนมัธยมศึกษา คิมหันต์สอบเข้าได้ในโรงเรียนประจำจังหวัดแห่งหนึ่ง และทำงานพิเศษควบคู่ไปด้วย ทำให้เขาไม่มีเวลาให้กับการประกวดร้องเพลงอีก
แต่ไม่ใช่ว่าเขาทิ้งมันไป เขามักจะแต่งเพลงพร้อมอัดเสียงลงแพลตฟอร์มออนไลน์ในทุกอาทิตย์ หลังจากจบการศึกษาในมหาวิทยาลัย คิมหันต์ก็เข้าทำงานในบริษัทขนาดกลางแห่งหนึ่งในกรุงเทพ เขาจึงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยตนเองอย่างมั่นคง น่าเสียดายที่หลวงพ่อปราณไม่อาจรับรู้ความสำเร็จของชายหนุ่มได้ เพราะท่านมรณภาพไปตอนคิมหันต์เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 แต่ชายหนุ่มก็ยังระลึกถึงพระคุณของท่านเสมอ
ในตอนนี้คิมหันต์อายุ 27 ปีแล้วค่อนข้างจะมีความสุขในชีวิต ถึงแม้ว่าเขาอาจไม่ได้หล่อเหลา แต่ก็ดูสะอาดสะอ้านมองแล้วไม่รำคาญสายตา ผิวออกคล้ำสีน้ำผึ้งแต่ไม่หยาบกร้าน ค่อนข้างเรียบเนียน คิมหันต์ไม่เคยน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตา แต่แค่ครั้งนี้เท่านั้นที่ทำเอาเขารู้สึกผิดหวังไม่น้อย
รถของคิมหันต์พุ่งทะยานสู่ถนนที่เปิดโล่งในตอน 4 ทุ่ม การไม่มีอุปสรรคทำให้รถของเขาถึงอพาร์ทเม้นท์ได้ในเวลาเที่ยงคืน ด้วยความเหนื่อยจากระยะทางที่ไกลของที่ทำงานเมื่อมาถึงชายหนุ่มเลยทรุดตัวนอนบนโซฟาและหลับใหลไปโดยเร็ว เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่มีใครทราบ ที่ความเงียบงันในห้องแปรเปลี่ยนเป็นเสียงโกรธาของเกลียวคลื่น
ซ่าาาาา ซ่าาาาา
เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งทำให้ชายหนุ่มที่นอนบนหาดทรายกว้างรู้สึกตัว นัยน์ตาสีดำกวาดสายตามองไปรอบๆอย่างโง่งม ภายในใจเกิดคำถามที่ตนเองตอบไม่ได้ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขามานอนอยู่นี่ล่ะ อย่าบอกนะว่าเป็นการลักพาตัว หากใช่มันก็คงจะโหดร้ายเกินไปล่ะมั้งถึงมาปล่อยที่นี่ ที่มีแต่หาดทรายโล่งๆสุดลูกหูลูกตา ไม่สามารถพบอะไรเลยได้แม้แต่ต้นไม้เพียงต้นเดียว ชายหนุ่มรู้สึกบ้าคลั่ง
"นี่ฉันอยู่ที่ไหนกันเนี่ย!!!" คิมหันต์ยืนขึ้นพร้อมตะโกนออกมาเสียงดัง
"ฉันจะกลับบ้าน" เสียงเข้มเอ่ยถ้อยคำภาวนาออกมาไม่หยุดหย่อน
"มีใครอยู่ไหม มีก็ออกมาเถอะ"
"นี่!!!"
"เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!" หลังจากตะโกนอยู่ซักพัก ร่างโปร่งก็เหนื่อยหอบ ความท้อทำให้ในใจเกิดโทสะ เขาพูดระบายออกมาไม่หยุด
"เหนื่อย แม่เอ้ย สรุปไม่มีใครจริงๆใช่ไหม นี่ฉันวาร์ปมารึไง" ชายหนุ่มคิดกับตัวเองขำๆ จะว่าไปแล้วสถานการณ์ที่มันเกิดขึ้นมันไม่เหมือนพลอตนิยายแฟนตาซีไปหน่อยรึไง ที่พวกนักเขียนชอบใช้หนุ่มหน้าตาบ้านๆทะลุมิติมาเกาะประหลาดแล้วมีระบบคอยช่วยเหลือ ถ้าในตอนนี้เขาเป็นแบบเดียวกันก็ช่วยให้มีระบบแบบพวกนั้นโผล่ได้ไหม เขายังไม่อยากตายแบบทรมานอย่างการอดอาหารหรอกนะ แต่เอ๊ะ ตอนนั้นอ่านเรื่องอะไรนะ ที่ตัวเอกได้รับระบบมาน่ะ ใช่การตะโกนเรียกรึเปล่า เขาควรจะลองทำตามดีไหม
"ระบบ!!!!!!!" คิมหันต์ตะโกนออกมาโดยหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์แปลกๆเกิดขึ้น ด้วยการเลียนแบบพระเอกนิยายชื่อดังติดท็อปของเว็บออนไลน์แห่งหนึ่ง แต่ตะโกนอย่างไรก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"......."
"ระบบ!!!!!!!!!!!!!!"
"..........."
"ระบบ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
"............"
"ระบบ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
"................"
"เฮ้! ระบบ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
"......................"
โอเค เขาถอดใจล่ะ ชายหนุ่มรู้สึกหัวเสีย ทีหลังเขาจะไม่เชื่อทฤษฎีของพระเอกโลกสวยอีก มันน่านัก ชีวิตของเขามันจะไม่มีบุญวาสนาเลยหรืออย่างไร ดูเอาเถอะพระอาทิตย์จะตกอยู่แล้ว ยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้เวลาเท่าไร ร่างโปร่งเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างท้อใจ ทำไมเขาต้องวาร์ปมาแบบไม่มีพวกมือถือด้วย ถึงเขาจะรู้ก็เถอะว่า มีแล้วก็ใช้ติดต่อใครไม่ได้ แต่เขาก็ยังพอดูเวลาได้นี่นา ชายหนุ่มสีหน้าบูดบึ้งทิ้งตัวนอนลงพื้นทรายอย่างไม่มีทางเลือก
"อยากกลับเว้ย!!!" พอตะโกนไปนานๆ คิมหันต์ก็เริ่มรู้สึกเจ็บคอ เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รอบตัวของเขามันไม่มีน้ำดื่มหรือผลไม้ที่พอจะให้เขาทานแก้กระหายได้ จึงได้แต่ต้องเดินตรงไปเอาน้ำทะเลมาดื่ม ทันทีที่น้ำทะเลไหลลงคอความเค็มของธรรมชาติก็ตีตื้น ชายหนุ่มสำลักน้ำทันที
"สัด แม่งเค็ม" เขาอดไม่ได้ที่จะบ่น แม้จะรู้แก่ใจว่ามันเค็มแต่ด้วยหิวที่มาพร้อมกับการเจ็บคอก็จำเป็นที่ต้องดื่มลงไป คิมหันต์รู้สึกได้เลยว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่เขาไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้น ถึงชายหนุ่มจะเป็นเด็กกำพร้าหรือเป็นเด็กวัด เขาก็ไม่เคยต้องอดอยากขนาดต้องมาดื่มน้ำทะเลแก้กระหาย ห่าเอ๊ย เป็นช่วงตกต่ำสุดของเขา ชาตินี่เขาจะกลับแดนไทยได้ไหมเนี่ย ถ้ารอเรือช่วยเหลือจะมีใครขับมาที่นี่ไหมเน้อ เขาได้แต่ขอให้เทวดาดลบันดาลให้มีใครสักคนมาช่วยเขาก็เป็นพอ สาธุ
เหมือนเทวดาจะฟังคำขอของชายหนุ่ม หลังที่เขาพนมมืออธิษฐานจบ ก็เกิดหน้าจอสี่เหลี่ยมเด้งขึ้นมาบนอากาศ
ตึง
[ผู้ลงชื่อเข้าใช้คิมหันต์ ได้ลงชื่อเข้าใช้ระบบไลฟ์สด] เสียงหุ่นยนต์ดังขึ้นพร้อมกับปรากฏข้อความ เมื่อเห็นข้อความดังกล่าว ดวงตาสีดำก็สั่นระริก ความตื่นเต้นเต็มล้นหัวใจ ตัวของชายหนุ่มรู้สึกว่ามันน่าเหลือเชื่อที่ความคิดแปลกๆของตัวเอกโลกสวยจะเข้าท่าแบบนี้ ขอโทษที่เมื่อครู่ด่าทอก็แล้วกัน ไม่รู้ว่าที่ระบบมาที่นี่เป็นเพราะเสียงตะโกนของเขา หรือเทวดาเห็นใจชายผู้น่าอนาถาคนนี้กันแน่
"มีจริงดิ" ชายหนุ่มพึมพำออกมา เขามองข้อความภาษาไทยที่เรืองแสงสีฟ้าลอยบนอากาศที่อยู่เหนือหน้าจอสี่เหลี่ยม
[ระบบขอยืนยัน ว่าระบบเป็นเครือข่ายที่มีอยู่จริง โดยท่านเป็นผู้ลงชื่อเข้าใช้ล่าสุดของพวกเรา] ระบบตอบกลับยืนยันการมีอยู่ของเครือข่าย
"คุณระบบครับ ผมต้องเรียกคุณว่าอะไร" คิมหันต์ที่แม้จะอยากถามอะไรเยอะแยะจำเป็นต้องกดความอยากรู้ เพราะกลัวระบบที่ออกมาจากความว่างเปล่าจะเปลี่ยนคนทำสัญญา เลยพยายามถามอีกฝ่ายอย่างสุภาพ
[ท่านสามารถตั้งชื่อให้ระบบได้ เพราะหลังการทำสัญญา ระบบจะต้องอำนวยความสะดวกแก่ท่านเพียงผู้เดียว] ระบบตอบกลับ
"ถ้าผมขอเรียกคุณระบบว่า พี่เทพ จะได้ไหมครับ" เมื่อเห็นอีกฝ่ายเป็นมิตรคิมหันต์จึงกล้าขอมากขึ้น
[ผู้ลงชื่อเข้าใช้คิมหันต์ทำการเปลี่ยนชื่อระบบ 213754982 เป็น พี่เทพ เสร็จสิ้น] ระบบทำการเปลี่ยนชื่อตามคำสั่งของผู้ลงชื่อเข้าใช้
"ตอนนี้คุณผูกสัญญากับผมแล้วใช่ไหมครับ" ชายหนุ่มถามระบบอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
[ตอนนี้ท่านได้อยู่ในการดูแลของพี่เทพแล้ว] ระบบตอบกลับ คิมหันต์ได้ยินแล้วก็รู้สึกดีใจมาก ความหนักในใจเริ่มเบาบาง ถึงโดยรวมจะไม่รู้ว่าระบบที่ได้มาแบบนี้จะช่วยอะไรได้ไหม แต่มันก็คงดีกว่าที่รอความตายโง่ๆบนเกาะนี้ โดยไม่มีอะไรเลย
"พี่เทพครับ ช่วยอธิบายเกี่ยวกับตัวพี่ให้ผมฟังได้ไหมครับ แล้วก็พี่เทพเรียกผมว่าน้องคิมก็ได้นะครับ ผมรู้สึกเกร็งๆเวลาพี่เรียกผู้ลงชื่อเข้าใช้หรือเรียกผมว่าท่าน" คิมหันต์เอ่ยขอ ชายหนุ่มต้องการที่จะรู้ทุกอย่างในตอนนี้ และยังต้องการใช้สรรพนามที่ดูคุ้นเคยมากกว่าถ้อยคำที่แลดูทางการ
[พี่เทพจะทำตามที่น้องคิมต้องการ] ระบบตอบรับคำสั่ง
"พี่อธิบายเลยครับ ผมรอฟังอยู่" ชายหนุ่มนั่งรอระบบอธิบายอย่างตั้งใจ ดวงตาสีดำของเขาจ้องมองหน้าจอที่ลอยบนอากาศอย่างเฝ้ารอ หวังว่าระบบจะอธิบายทุกอย่าง ให้เขาสามารถเข้าใจได้ เขาอยากจะรู้เกี่ยวกับระบบให้มากกว่านี้


"ฟังที่ฉันบอก ตอนนี้ฉันไม่สามารถส่งคนไปรับนายได้ นายยังไม่บรรลุข้อตกลงในการเป็นพลเมืองดาวหลัก ถึงฉันจะสนใจอรรยธรรมที่สาบสูญ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า ฉันจะให้สิทธิพิเศษกับนายได้
สอง นายไม่ได้ดื่มยาวิวัฒนาการ ไม่มีเพศรอง มันยากจริงๆ ที่คนบนดาวหลักจะยอมให้สิ่งมีชีวิตอ่อนแอมาเบียดเบียนผลประโยชน์ มีสิ่งมีชีวิตจำนวนมากจากดาวเคราะห์ต่างๆ ที่ต้องการจับจ้องทำเลบนดาวหลัก นายไม่สามารถต่อรองอะไรได้กับทางการเลย ระบบของนายน่าจะเคยบอกว่าการปกครองของสหพันธ์อิงตามเพศรองเป็นหลัก เพราะระดับของฟีโรโมนสามารถเปรียบเทียบความแข็งแกร่งของสิ่งมีชีวิตในสหพันธ์ได้ และผู้ที่มีประโยชน์ก็เหมาะสมที่จะอยู่ดาวหลักมากกว่าสิ่งมีชีวิตอ่อนแอ ไม่มีประโยชน์อย่างนาย
สาม พูดถึงความจำเป็นที่ต้องนำนายมาดาวหลัก อันที่จริง นายไม่จำเป็นต้องมาที่นี่ แต่เพราะฉันสนใจเรื่องมนุษย์ยุคก่อน เลยตั้งใจจะตรวจสอบร่างกายของนายร่วมกับทีมนักวิจัยอย่างละเอียด ก่อนจะอนุญาตให้นายดื่มยาวิวัฒนาการทีหลัง น่าเสียดายที่ฉันพลันนึกขึ้นมาได้ ว่ามนุษย์ยุคเก่ามีวงจรชีวิตที่สั้น นั้นสินะ กว่าที่นายจะถึงเลเวลที่สามารถมาอยู่ดาวหลักได้ ตัวของนายก็คงทรุดโทรมมาก ฉันกลัวว่าจะมาไม่ทันมาเจอตอนนายมีชีวิต ดังนั้นฉันเลยคิดใหม่ว่า จะเดินทางไปหานายพร้อมกับทีมวิจัยหลังจากที่ปรึกษากับท่านอาวุโสในทีมวิจัยเสร็จสิ้น นายเข้าใจที่ฉันพูดไหม" จอมพลสาวอธิบายออกมายืดยาว เธอไล่ถึงเหตุผลไปทีล่ะข้อ แม้ว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมาจะเย็นเหยียบ แต่ไม่อาจซ่อนอารมณ์ความหงุดหงิดที่แผ่ออกมาทางน้ำเสียงได้ เธอไม่รู้เลยว่าความไม่ตั้งใจเล็กๆนี้ ทำให้อดีตพนักงานบริษัทธรรมดาสั่นเทาแค่ไหน
"....." คิมหันต์พูดอะไรไม่ออก เหงื่อเย็นไหลออกมาทางหน้าผาก เขารับรู้ได้ถึงความหงุดหงิดของไอรีนที่แฝงมาด้วยฟีโรโมนของอัลฟ่า ความกดดันที่ยิ่งใหญ่ทำให้สิ่งมีชีวิตที่อ่อนแออย่างชายหนุ่ม ไม่สามารถแม้แต่ขยับตัวได้ เขาหวาดกลัวจอมพลสาวในสายมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ในใจภาวนาให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี
"ครั้งต่อไปถ้านายไลฟ์ เรื่องมันต้องแดงแน่ว่านายเป็นมนุษย์ยุคก่อน ซึ่งมันจะทำให้เกิดความวุ่นวาย ฉันเลยจะให้นายไปสังกัดหน่วยค้นคว้าอารยธรรมโบราณ ซึ่งมนุษย์ยุคก่อนก็เป็นหนึ่งในนั้น นายจะต้องเข้าไปทำงานที่นั่น" ไอรีนออกคำสั่งบอกให้คิมหันต์เข้าร่วมกับทางการ
"คุณมั่นใจเหรอ ว่าผมจะเป็นประโยชน์ได้" คิมหันต์คิดในใจครู่ใหญ่ก่อนที่จะถามออกไป ชายหนุ่มไม่แน่ใจเลยว่าตนจะมีประโยชน์ขนาดนั้น การร่วมงานกับองค์กรใหญ่ไม่น่าจะง่ายดาย ยิ่งกับคนหลงยุคแบบเขาจะช่วยอะไรได้จริงเหรอ ในยุคสมัยที่มีดาวเคราะห์รวมตัวกันมากมาย เขาเป็นสิ่งมีชีวิตในดาวเคราะห์ที่ปัจจุบันประชากรไม่อาศัยในพื้นที่เดิมแล้ว ดูจากมุมนี้ก็เปรียบได้กับคนกลุ่มเล็กๆ อะไรกันหนอที่ทำให้จอมพลสาวคนนี้มาสนใจเรื่องของเขา จอมพลอัลฟ่าได้ยินคำถามของคิมหันต์ก็หัวเราะเบาๆ ริมฝีปากของเธอเหยียดยิ้ม
"แม้ว่านายจะไม่ได้มีประโยชน์มาก แต่ฉันก็ไม่อยากให้มีคนรู้เรื่องการเดินทางข้ามเวลาของนาย มันจะทำให้ข้อกฎหมายของสหพันธ์ดูน่าเชื่อถือน้อยลง ตอนนี้ฉันเลยจะยืนเรื่องขอทำการคุ้มครองนายในฐานะสิ่งมีชีวิตหายาก หากในระหว่างการดูแลของฉัน นายสามารถให้ข้อมูลที่เกิดประโยชน์ ทางการอาจจะให้สัญญาจ้างกับนาย นายก็จะมีเงินเดือนในฐานะพนักงานรัฐ ส่วนเรื่องไลฟ์ที่นายต้องทำต่อจากนี้ ฉันอยากจะให้นายทำอย่างอื่นนอกเหนือจากการร้องเพลง มีอย่างอื่นที่นายทำได้ไหม" เสียงหญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างใจเย็น สิ่งที่เธอพูดคือข้อสำคัญที่ทำให้การคุ้มครองชายหนุ่มมีความสำคัญ หากมีการแพร่ข่าวเรื่องการเดินทางข้ามเวลา ไม่มาว่าจะเป็นเรื่องที่ตั้งใจหรือไม่ก็ตาม มันก็จะก่อเกิดการแหกกฎมากขึ้น อีกอย่างสหพันธ์ขึ้นชื่อเรื่องความถูกต้อง จอมพลสาวไม่อาจปล่อยผ่านสิ่งเล็กน้อยให้มาสร้างบาดแผลแก่สหพันธ์ได้ เธอตอบคำถามของชายหนุ่มก่อนที่จะถามถึงความสามารถอื่นที่มีนอกเหนือจากการร้องเพลง
"ผมไม่รู้ว่าที่นี่เขาสนใจอะไร ผมมีแต่ความรู้ของมนุษย์ยุคแรกเท่านั้นเอง" คิมหันต์ได้ยินคำถาม เขาสีหน้าสลดทันที ตอนนี้เขาไม่มีอะไรเลยที่จะใช้หากินได้ สิ่งที่รู้ทั้งหมดในยุคนี้ก็มองว่ามันแปลก แบบนี้คนที่ธรรมดาอย่างเขาจะเอาอะไรออกมาแสดง เมื่อจอมพลสาวได้ยินว่าเขาไม่มีสิ่งที่ใช้แสดงที่นี่ได้ ก็เห็นแค่ทางเดียวที่เธอจะให้ชายหนุ่มในสายทำได้ คือการยอมให้คนตรงหน้าทำในสิ่งที่ตนเองรู้ แต่ก็เอาเถอะ อย่างน้อยเธอสามารถเอาข้อมูลจากเขาไปเทียบในหอสมุดหลวง เพื่อการวิจัยอารยธรรมโบราณต่างๆได้ น่าจะมีประโยชน์ต่อการวิจัยไม่น้อย
"ฉันจะบ้าตาย ก็ได้ ถ้านายจะร้องเพลง ฉันจะลองฟังดูก่อน หลังจากฟังมัน ฉันจะอัดวิดีโอของนายกลับไปปรึกษาทีมวิจัย ว่าเห็นควรจะรื้อเรื่องเพลงกลับมาศึกษาต่อดีหรือไม่ มันมีประโยชน์ต่อสหพันธ์ไหม"
"โอเคครับ" ในที่สุดชายหนุ่มก็ตอบตกลงกับสิ่งที่ปลายสายพูด หากมาคิดดูให้ดี ข้อเสนอนี้สำหรับคนตัวเปล่าแบบเขา มันก็มีแต่ได้กับได้นี่หน่า อีกอย่างเขามีทางเลือกซะที่ไหน ในเมื่อจอมพลสาวเอาแต่สั่งการอยู่อย่างนั้น คุยไปก็แผ่อำนาจความกดดันเข้าใส่ ทำให้เขานี่แทบขยับตัวไม่ได้เลย แล้วคนธรรมดาอย่างเขาจะเอาอะไรไปเถียงชนะ คิมหันต์คิดพลางแอบปาดเหงื่อในใจ
"งั้นฉันไปล่ะ" ไอรีนเอ่ยลาทันทีเมื่อการเจรจาได้ข้อสรุป
"ครับ" คิมหันต์ขานเสียงออกไป ภายในใจยินดีเต็มประดาที่ผู้มีอิทธิพลในสหพันธ์คนนี้จะจากไป มันทำให้เขารู้สึกหายใจได้คล่องคอขึ้น ความอิสระของเขากำลังจะเกิดขึ้นแล้ว เขาฉีกยิ้มกว้าง
"โอ้ ฉันลืมถาม นายชื่ออะไร" ขณะที่จอมพลสาวกำลังจะวางสาย เธอก็พลันนึกได้ว่ายังไม่ทราบชื่อของสิ่งมีชีวิตสายพันธ์ุเก่าแก่อย่างชายหนุ่ม
"ผมชื่อ คิมหันต์ เพลิงพิชัยครับ" ชายหนุ่มพูดชื่อตนเองออกไปโดยเร็ว ในใจวาดหวังว่าหญิงสาวจะจากไปทันทีหลังจากทราบชื่อของเขา ไม่ทำให้ชายหนุ่มผิดหวัง ปลายสายตั้งใจจะออกไปจากช่องถ่ายทอกสดของชายหนุ่มจริงๆ
"โอเค งั้นนายก็ไลฟ์ของนายไป ถ้าฉันออกไปจากช่องของนายนานเกิน 2 ชั่วโมง ไม่กลับเข้ามา ก็ไม่ต้องรอฉันแล้วนะ จะปิดไลฟ์ไปเลยก็ได้ ฉันจะทักไปคุยกับนายในเรื่องนี้อีกครั้งในวันพรุ่งนี้" ปลายสายกล่าวออกมาเสียงเย็น ก่อนที่จะวางสายไป
ตืด
[ผู้เข้าร่วมออกจากช่องถ่ายทอดสด]
คิมหันต์จ้องมองข้อความที่ปรากฏบนช่องแชท ว่าตอนนี้จอมพลสาวออกไปจากการถ่ายทอดสดของเขาแล้ว ใบหน้าธรรมดายิ้มร่า ในใจเบิกบานราวกับดอกไม้ผลิบานกลางทุ่งหญ้า แขนขวาชูขึ้นชี้ฟ้า มือของเขากำหมัด ส่วนท่อนล่างก็กระโดดไปมา แสดงออกถึงความดีใจเกินปกติ แต่ก็ไม่อาจต่อว่าอะไรชายหนุ่มได้ การเผชิญหน้ากับคนที่มีแรงกดดันตลอดเวลา ทำให้คิมหันต์ที่เคยมีชีวิตแสนธรรมดาหวาดกลัวกับตัวตนที่แข็งแรงกว่าเขา
ตอนที่เขาได้รับแรงกดดันนี้ เขาไม่อาจขยับตัวได้เลย สำหรับชีวิตพนักงานบริษัทที่ไม่เคยสัมผัสพลังเหนือธรรมชาติมาก่อน การที่จู่ๆ มารับรู้แรงกดดันของคนที่มีอำนาจเหนือกว่าข่มขู่ ก็ทำให้มนุษย์ตัวจ้อยอย่างคิมหันต์หวาดกลัว คนขี้ขลาดอย่างเขา เริ่มรู้สึกว่าตอนแรกที่มาที่นี่ที่ตะโกนเรียกระบบอย่างไม่กลัวเกรง ช่างดูเป็นการกระทำที่โง่ไม่น้อย หากตอนนั้นที่เขาตะโกนออกไปแล้วไม่ได้เจอระบบ แต่พบกับสัตว์ประหลาดแทนล่ะ แล้วเขาที่มาตัวเปล่าจะเอาอะไรไปสู้
คิมหันต์ตระหนักได้ถึงความสำคัญของเพศรองทันทีที่พบกับไอรีน ความกดดันที่เจอแม้เขาจะไม่ได้ถามระบบว่า สิ่งนี้คืออะไร เขาคาดเดาเอาเองทันทีว่า สิ่งนี้น่าจะเป็นฟีโรโมนของเพศรอง ความแตกต่างนี้ทำให้เขาเห็นประโยชน์ของการดื่มยาวิวัฒนาการ การมีเพศรองมันเพิ่มโอกาสให้มนุษย์ธรรมดาอย่างเขามาก แม้ว่าหลังจากได้เพศรองมาแล้ว เขาก็คิดว่าตนไม่น่าจะฝึกจนเก่งกาจระดับท่านไอรีนได้ แต่อย่างน้อย ถ้าเขาสามารถทนแรงกดดันฟีโรโมนของสิ่งมีชีวิตต่างดาวได้ คิมหันต์ก็คาดว่าตนน่าจะหนีจากอันตรายไปได้ไกล การเอาตัวรอดของเขาน่าจะมีเปอร์เซ็นต์ที่สูงขึ้น
ยิ่งคิดเกี่ยวกับเพศรองมากขึ้นเท่าไหร่ชายหนึ่งก็ตราตรึงกับความน่ากลัวของจอมพลสาวมากขึ้นเท่านั้น เขาคิดกับตัวเองทันทีว่า หากเป็นไปได้ตนก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับเหล่าอัลฟ่าแบบหล่อนเลย ไม่ต้องคิดสภาพตัวของเขาต่อสู้ แค่ไม่ทำให้คนพวกนั้นโกรธก็น่าจะถือว่าเขาได้เสี่ยงตายไปครึ่งหนึ่งแล้ว
คิมหันต์ทำตามคำสั่งของไอรีนเป็นอย่างดี หลังจากนั่งรอมาประมาณ 2 ชั่วโมงครึ่งไม่เห็นว่า จะมีใครเข้ามาในช่องถ่ายทอดสดของเขาอีก ชายหนุ่มจึงทำการสิ้นสุดการไลฟ์
"พี่เทพ ปิดไลฟ์ครับ" ชายหนุ่มพูดประโยคคำสั่งกับระบบ
[สิ้นสุดการถ่ายทอดสด] เสียงโมโนโทนดังขึ้นพร้อมข้อความที่ลอยเหนือหน้าจอสี่เหลี่ยม หน้าจอลอยกลางอากาศที่สาดสะท้อนภาพของชายหนุ่มก็มืดดับลงทันทีที่ระบบขึ้นข้อความ หน้าจอสี่เหลี่ยมกลับมาเป็นจอโล่งๆ เหมือนตอนเจอครั้งแรก คิมหันต์ทิ้งตัวนอนบนทรายทันที เสียงท้องของเขาดังโครกคราก เพราะก่อนหน้านี้เขาเจอคนใหญ่คนโตทำให้ตกใจจนลืมว่าหิวไปพักใหญ่ แต่หลังจากที่จอมพลสาวไม่กลับมานานทิ้งให้เขาทนความหิวไปเรื่อยๆ จนทำให้ตอนนี้เสียงคำรามในกระเพาะอาหารกำลังกู่ร้องอ้อนวอนขออาหารประทังชีวิต
"พี่เทพ วันนี้ผมได้แต้มอะไรบ้าง มีพอซื้ออะไรทานไหมครับ ผมหิวมาก" ชายหนุ่มเอ่ยถามระบบถึงจำนวนแต้มที่ได้จากการไลฟ์ครั้งนี้ ที่เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าจะได้มากมาย แต่ก็คาดหวังว่าน่าจะมีสินค้าที่ตนใช้จ่ายได้
[แต้มที่ได้รับจากวันนี้ คือ 217 แต้ม โดยเก็บแต้มจากจำนวนผู้เข้าชม 1 คน คิดเป็น 1 แต้ม รวมกับแต้มจากจำนวนเวลาที่ถ่ายทอดสด 3 ชั่วโมง 36 นาที คิดเป็น 216 นาที นับเป็น 216 แต้ม ส่วนเรื่องที่น้องคิมอยากทานอะไร ก็ให้เข้าไปซื้อในร้านค้าสหพันธ์ของพี่เทพ วิธีการก็ง่ายมาก สัมผัสหน้าจอสี่เหลี่ยมพูดประโยคคำสั่ง 'ระบบ เข้าร้านค้าสหพันธ์' จากนั้นก็จะปรากฏสินค้ามากมายให้เลือกสรร] ระบบร่ายยาวถึงแต้มที่ได้มาวันนี้ พร้อมทั้งบอกวิธีการซื้อสินค้าในระบบ
"โอเค ผมเข้าใจที่พี่บอกแล้ว ครั้งนี้ได้แต้มเยอะกว่าที่คิดไว้ตอนแรกซะอีก งั้นผมไม่ควรจะโกรธจอมพลคนนั้นสินะ ที่เธอทำให้ผมนั่งหิวนานสองนาน สุดท้ายการรอครั้งนี้มันก็ทำให้ผมได้แต้มซื้อของจำนวนมาก" คิมหันต์เมื่อรับรู้ว่าจำนวนแต้มที่ได้มีไม่น้อย เขาก็ดีใจมาก จนมองข้ามความโมโหที่ถูกอัลฟ่าสาวทิ้งให้รอออกไปจากหัวใจ
ใบหน้าธรรมดายิ้มแย้ม เขาเริ่มทำสิ่งที่ระบบแนะนำ แขนขวาของเขาเหยียดตรงมาข้างหน้า ฝ่ามือสัมผัสกับหน้าจอสี่เหลี่ยมกลางอากาศ ชายหนุ่มไม่รอช้าพูดประโยคคำสั่งออกไป
"พี่เทพ เข้าร้านค้าสหพันธ์" สิ้นเสียงของคิมหันต์ ความว่างเปล่าบนหน้าจอสี่เหลี่ยมแปรเปลี่ยนคล้ายกับเว็บไซค์ซื้อของออนไลน์ ในนั้นเต็มไปด้วยหมวดหมู่ เขาเดาเอาว่าวิธีการใช้น่าจะไม่ต่างจากเว็บช้อปปิ้งออนไลน์เท่าไหร่ นิ้วเรียวจิ้มไปบนหมวดอาหารทันที ปรากฏภาพอาหารจำนวนมาก สายตาของเขาเลื่อนดูเมนูอาหารไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะดูเท่าไหร่ ก็พบแต่ความไม่คุ้นเคย
"โอ้โห้ พี่เทพ ในนี้มีแต่ของที่ผมไม่รู้จัก" ชายหนุ่มว่าพลางมือขวาก็เลื่อนดูเมนูไปด้วย เขาอดไม่ได้ที่จะบ่นกับระบบ
[แน่นอน เพราะที่นี่เป็นแหล่งสำคัญของเหล่าผู้ใช้ระบบที่ต้องการจะวางขายสินค้าของตนเอง] ระบบอธิบายว่าทำไมสินค้าที่เห็นถึงดูแตกต่างกันมาก เพราะมาจากหลายดวงดาวที่อยู่ในการดูแลของสหพันธ์ สินค้าของแต่ละคนจึงมีเอกลักษณ์
"ขนาดนั้นเลยเหรอครับ" คิมหันต์อดไม่ได้ที่จะถาม ถ้าระบบบอกแบบนั้นไม่ใช่ว่าตลาดของที่นี่มันใหญ่สุดๆไปเลยไม่ใช่เหรอ
[ถูกต้อง นอกจากจะเป็นที่ที่มีสินค้าที่หลากหลาย ที่นี่ยังเป็นที่สำคัญในการหารายได้ น้องคิมสามารถเอาสินค้าของตัวเองมาวางขายสร้างรายได้ที่นี่ได้ เป็นหนทางหาแต้มเพิ่มนอกจากการไลฟ์]
"น่าสนใจมากเลยนะครับ งั้นพอผมทานอะไรเรียบร้อย เราจะมาคุยเรื่องนี้กันต่อนะครับ" ชายหนุ่มฟังสิ่งที่ระบบอธิบาย ใจก็ชื้นขึ้นมาไม่น้อย หากอนาคตตนมีผู้ติดตามประมาณหนึ่ง การขายสินค้าน่าจะเพียงพอในการซื้ออาหารประทังชีวิตแล้ว
"เท่าที่ผมดูมา ผมว่าน่าจะทานอาหารของดาวหลักได้" คิมหันต์หยุดอยู่ที่เมนูหนึ่ง เขากดเข้าไปที่ภาพอาหารที่ดูคุ้นเคย ในภาพเป็นอาหารที่เหมือนทำจากแป้ง ลักษณะแป้งจะเป็นเส้นกลมยาววางม้วนขดเป็นวงกลม บนนั้นจะราดซอสสีขาวที่มีความหนืดเล็กน้อย ในจานเหมือนจะมีผักบางอย่างที่เขาไม่รู้จัก แต่โดยรวมไม่ว่าจะมองยังไง ก็คืออาหารของโลกของเขานี่หน่า
"พี่เทพๆ อาหารจานนี้มีวัตถุดิบหลายอย่างที่คล้ายๆกับสิ่งที่ผมรู้จัก ตามคำแนะนำใต้ภาพเขียนว่า ซาปาตี มันก็คล้ายกับสปาเก็ตตี้ที่ผมรู้จัก" ยิ่งชายหนุ่มมองภาพเท่าไหร่ ก็มั่นใจว่าสิ่งนี้น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับชาวโลกมากขึ้น นิ้วเรียวกดซ้ำที่ภาพ เพื่อเด้งออกจากภาพซาปาตีที่ขยายเต็มหน้าจอก่อนหน้านี้ เมื่อออกมาจากภาพขยายก็จะเห็นคำอธิบายของอาหารใต้รูป ถัดจากคำอธิบาย ข้างใต้จะเป็นราคาของแต้มที่ต้องเสีย ในบรรทัดต่อมาจากราคาจะเป็นแท็กประเภทของอาหาร หรือถิ่นกำเนิดของอาหาร และสุดท้ายอยู่ล่างสุดจะเป็นโปรไฟล์ของผู้ใช้ระบบที่เป็นผู้ขาย
คิมหันต์มองคำอธิบายอย่างผ่านๆ เพราะพออ่านเขาพบว่าวิธีทำไม่ต่างจากสิ่งที่เขารู้ ต่างแค่วัตถุดิบที่ไม่รู้จักเท่านั้น ชายหนุ่มล่ะความสนใจในเมนูนี้ทันที เมื่อสายตาเห็นแท็กประเภทอาหารที่อยู่ใต้ราคา นิ้วเรียวของเขากดเข้าไปที่แท็กอาหารดาวหลัก หน้าจอเมนูซาปาตีเปลี่ยนหน้าไปเป็นรายการสินค้าเกี่ยวกับอาหารของดาวหลัก ในนั้นเต็มไปด้วยสิ่งที่ชายหนุ่มคุ้นเคยมากมาย เขาเลื่อนดูสิ่งต่างๆอย่างมีความสุข
"อันนี้เขาบอกว่าเป็นสลัดทำจากพืชชื่อ มงกง แต่ผักที่ผมรู้จักหน้าตาแบบนี้ ผมว่าคล้ายกับมะละกอมากกว่า" คิมหันต์พูดพลางวิเคราห์ ในใจคาดไป 80 % เลยว่าเมนูสลัดมงกงเนี่ย มันคือ ส้มตำมะละกอชัดๆ ถึงในใจจะบ่นถึงความเปลี่ยนแปลงแต่ชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะดีใจที่อาหารของโลกยังไม่สาบสูญ


ความเงียบก่อเกิด เมื่อไม่มีคำถามจากคิมหันต์ ชายหนุ่มก็เม้มริมฝีปากจดจ้องข้อความเหนือหน้าจอสี่เหลี่ยมอย่างโง่งม ระบบไม่ทำให้เขาผิดหวัง ไม่นานเกินรอที่ความว่างเปล่าปรากฏข้อความชุดใหม่ขึ้น น้ำเสียงหุ่นยนต์เอื้อนเอ่ยออกมาอีกครั้ง
[พี่เทพเป็นระบบไลฟ์สด ระบบของสหพันธ์ดวงดาว ที่ผูกกับสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในการดูแลของสหพันธ์ มีหน้าที่ยืนยันประชากร ส่งเสริมรายได้ ลดความอดอยาก โดยทางสหพันธ์ส่งเทคโนโลยีตรวจสอบสิ่งมีชีวิตลงไปแต่ล่ะดวงดาว แล้วเมื่อค้นพบสิ่งมีชีวิตก็จะทำการติดตั้งระบบผ่านทางคลื่นสมอง]
"เป็นเพราะอย่างนี้พี่เทพถึงได้มาผูกระบบกับผม ผมขอถามนะครับว่าสหพันธ์ดวงดาวคืออะไร" คิมหันต์พยักหน้า เขาเริ่มเข้าใจเกี่ยวกับระบบมากขึ้น แต่ก็ยังถามสิ่งที่ค้างคาใจต่อไป
[สหพันธ์ดวงดาวคือ ผู้ปกครองของดาวเคราะห์ในกาแล็กซี มีหลายเผ่าพันธุ์อาศัยอยู่ร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ครึ่งสัตว์ ชาวเผ่าต่างโลก หรือสัตว์กลายพันธุ์ก็อยู่ในความดูแลของสหพันธ์] ระบบตอบกลับ
"ทำไมสหพันธ์ถึงอยากดูแลทุกคนอย่างนี้ล่ะ ผมเองก็อยู่ที่นี่ไม่ถึงวัน แค่อยู่ในเขตการปกครองก็นับผมเป็นประชากรด้วยเหรอ" คิมหันต์รู้สึกว่ามันแปลก ที่องค์กรใหญ่อย่างนี้ดูใจดีเสียเหลือเกิน กับตนที่พึ่งมาเหยียบที่นี่ได้ไม่ถึงวันก็นับประชาชนแล้ว มันไม่มีน้ำใจเกินไปหรือ อย่างหาว่าชายหนุ่มมองโลกในแง่ร้ายเกินไปหน่อย แต่ใครมันจะแสนดีตามที่ระบบกล่าวอ้างขนาดนั้น
[ทางสหพันธ์จำเป็นต้องนับ ตามกฎหมายของสหพันธ์ดวงดาวที่ว่าด้วยการต้องดูแลทุกสิ่งมีชีวิตในเขตการปกครอง เพื่อควบคุมความปลอดภัยของทุกฝ่าย สามารถยืนยันตัวของน้องคิมได้เวลาติดต่อราชการ หรือหากน้องคิมทำผิดกฎหมายก็สามารถตามตัวได้] ระบบพูดถึงข้อกฎหมายสำคัญของสหพันธ์ ทำให้คิมหันต์ลดความสงสัยในตัวสหพันธ์ลงไม่น้อย ถ้ามันเป็นกฎหมายจริงก็คงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาได้ครอบครองระบบ อย่างน้อยกฎหมายที่ดูใจดีนี้ก็เอื้อประโยชน์ให้ตนเองเป็นอย่างมาก
"อย่างนี้ผมสามารถเอาพี่เทพออกไปได้ไหม แบบการลบบัญชีผู้ใช้" ชายหนุ่มถามปัญหาอีกข้อที่กังวล เขากังวลมากว่าวันหนึ่งตนจะเผลอไปกดลบบัญชีผู้ใช้แบบไม่ตั้งใจ เพราะยังไม่คุ้นเคยกับการใช้งาน
[สามารถทำได้ในกรณีที่น้องคิมเสียชีวิต] ระบบตอบกลับ
"..." จู่ๆชายหนุ่มก็รู้สึกพูดไม่ออก ให้เขาตายแลกกับการที่เขาจะไม่มีระบบอีกต่อไป ทำไมมันโหดสลัดผักขนาดนี้
"งั้นผมว่า ข้ามเรื่องนี้ไปเถอะเนอะ จะว่าไป ผมสามารถออกจากเกาะนี้ไปที่ที่มีคนอาศัยอยู่ได้ไหมครับ" ชายหนุ่มพูดถึงเรื่องอื่นเพื่อเปลี่ยนหัวข้อทันที
[พี่เทพขอเวลาตรวจสอบสักครู่] ระบบกล่าวขอเวลากับคิมหันต์เพื่อไปตรวจสอบภูมิประเทศ ชายหนุ่มหนุ่มพยักหน้าว่าเข้าใจ เขานั่งรอไปเรื่อยๆ เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มซะแล้ว
"พี่เทพ ยังอยู่ไหม" คิมหันต์เงยหน้ามองเหนือหน้าจอสี่เหลี่ยม เขาถามออกไปท่ามกลางความเงียบที่เกิดขึ้น ความเหงาก่อเกิดได้ไม่นานก็จางหายพร้อมการกลับมาของระบบ
[พี่เทพกลับมาแล้ว เป็นที่น่าเสียดาย บนโลกนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นเลยนอกจากน้องคิม] คำตอบของระบบทำให้คิมหัสต์เริ่มใจเสีย
"ผมไม่อยากจะเชื่อ ไม่มีคน ผมยังพอทน แต่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอะไรเลยแล้วผมจะหาอาหารกินได้ยังไงกัน" ชายหนุ่มจินตนาการได้เลยว่าตนเองจะตายยังไง
[ไม่ต้องกังวล พี่เทพเป็นระบบไลฟ์สด ที่ผูกกับสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในการดูแลของสหพันธ์ มีหน้าที่ส่งเสริมรายได้และลดความอดอยากของประชากรอยู่แล้ว เวลาที่น้องคิมหิวก็ให้ไลฟ์สดผ่านพี่เทพ เมื่อมีคนเข้ามาดู จำนวนยอดคนดู คนติดตาม จำนวนเหรียญที่ได้จากของขวัญสามารถนำมาแลกอาหารหรือข้าวของจากพี่เทพได้] ระบบรีบบอกเพื่อคลายความกังวลของผู้ลงชื่อเข้าใช้ แถมยังอธิบายถึงวิธีการใช้ตัวเอง
"ถ้าแลกได้ทุกอย่าง พี่เทพสามารถวาร์ปไปส่งผมที่ดาวหลักของสหพันธ์ได้ไหมครับ" คิมหันต์ถามขึ้น จากความเข้าใจส่วนตัว ว่าหากสหพันธ์มีดาวเคราะห์ที่อยู่ในการครอบครองมากกว่าหนึ่ง แสดงว่ามันต้องมีดาวหลัก หรือสถานที่ที่เป็นจุดศูนย์กลาง
[ไม่สามารถดำเนินการได้ในตอนนี้เพราะน้องคิมมีเลเวลที่ต่ำเกินไปในฐานะพลเมืองของดาวหลัก] ระบบตอบกลับ ถือได้ว่าการสันนิษฐานของชายหนุ่มถูกต้อง แต่เขาเองก็คาดไม่ถึง ว่าจะต้องเพิ่มจำนวนเลเวลของระบบไลฟ์สดอีกด้วย
"แล้วต้องทำยังไงถึงจะได้ครับ" คิมหันต์ถามต่อ
[น้องคิมจะต้องมีเลเวลมากกว่า 50 ตามปกติสหพันธ์จะไม่กำหนดเลเวลพลเมืองของดาวหลัก แต่จำเป็นต้องกำหนดของผู้อพยพ เพื่อป้องกันการแย่งงานของเจ้าถิ่น และป้องกันสายสืบต่างดาวมาล้วงข้อมูลของสหพันธ์ หากเป็นผู้ใช้เลเวล 50 ก็จะเป็นการยืนยันตัวตนไปในตัวได้] ระบบกล่าวถึงความจำเป็นของการเพิ่มเลเวลและมาตราความปลอดภัยของสหพันธ์
"พี่เทพสามารถคำนวณให้ผมคร่าวๆได้ไหม ว่าผมจะเลื่อนระดับไปเลเวล 50 ได้ใช้เวลานานไหม" คิมหันต์ไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่ากว่าตนเองจะถึงระดับนั้นใช้เวลานานไหมจึงเอ่ยถาม
[จากการคำนวณคาดว่า น่าจะราวๆ 50 ปี] ระบบคำนวณตามสถิติของผู้อพยพคนอื่นกับคิมหันต์
"อ้าว ทำไมพี่เทพถึงคิดว่า ผมจะเลื่อนระดับได้ปีล่ะเลเวลล่ะครับ" ชายหนุ่มมุ่ยหน้าทันที ระบบพูดอย่างนี้ไม่เกินไปหน่อยเหรอ
[การเลื่อนเลเวลจำเป็นต้องใช้จำนวนผู้ติดตามจำนวนมาก ยกตัวอย่างเมื่อต้องการเลื่อนจากเลเวล 0 ไปยังลเวล 1 จำเป็นต้องมีผู้ติดตาม 1 ล้านคน] ระบบเอ่ยยกตัวอย่างการเลื่อนระดับ
"ผมว่ามันยากเกินไป ระบบไลฟ์สดเป็นระบบที่มีหน้าที่ส่งเสริมรายได้และลดความอดอยากของประชากรไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมตั้งเงื่อนไขเลื่อนลำดับเลเวลยากขนาดนี้ล่ะ" คิมหันต์ได้ฟังก็โวยวายทันที 50 ปีเลยนะ ตอนนั้นเขาคงอายุ 77 ปี แก่หงำเหงือกแบบนั้น จะคุยกับใครรู้เรื่อง คงได้ตายแบบอยู่คนเดียวน่ะสิ เขาก็อยากแต่งงานมีลูกอย่างคนอื่นเขานะ
[ถึงการเลื่อนลำดับเลเวลจะยาก แต่มันก็ง่ายมากในการหารายได้ เพราะน้องคิมสามารถใช้ยอดผู้เข้าชมไลฟ์แปลงเป็นสกุลเงิน ซื้ออาหารได้ อย่างไรก็ตามน้องคิมไม่อดตายแน่นอน เว้นเสียแต่ว่าน้องคิมมีความต้องการไปอยู่ดาวหลัก ซึ่งมันยากและใช้เวลานาน]
"มันก็ดีที่ผมไม่อดตาย แต่ผมก็อยากมีเพื่อนให้คุยแก้เหงาบ้าง แต่นี่กว่าผมจะถึงเลเวล 50 ก็คงอายุมาก ไปถึงที่นั่งคงต้องเตรียมโลงหาที่ฝังล่ะมั้ง" ชายหนุ่มบ่นออกมา
[น้องคิมไม่จำเป็นต้องห่วง ในร้านค้าของพี่เทพมีผลิตภัณฑ์วิวัฒนาการร่างกายให้มีอายุที่ยืนยาวเหมือนประชากรในดาวหลัก] ระบบบอกก่อนที่หน้าจอสี่เหลี่ยมจะปรากฎภาพของขวดยา ภายในเป็นของเหลวใสสีแดงถูกบรรจุในขวดแก้ว มีราคาขึ้นใต้รูปภาพ พร้อมกับระบุสรรพคุณไว้ข้างใต้ราคาอีกทีหนึ่ง
"ฟังดูแล้ว น่ากลัวมาก" คิมหันต์ที่อ่านแล้วเกิดความรู้สึกว่า ยาที่ระบบให้เห็นภาพมันไม่ท่าทางจะไม่เข้าท่า
[ไม่จำเป็นต้องกลัว การวิวัฒนาการของร่างกายเป็นเรื่องดี จากการตรวจสอบคลื่นสมองของน้องคิมทำให้พี่เทพพบว่า ร่างกายของน้องคิมมีลักษณะคล้ายคลึงมนุษย์ในยุคก่อนมากกว่าคนของสหพันธ์ เป็นสิ่งที่หาได้ยากในยุคปัจจุบัน มีความอ่อนแอกว่าสิ่งมีชีวิตในดวงดาว หากน้องคิมวิวัฒนาการได้ก็จะสามารถปกป้องตัวเองจากฟีโรโมนของผู้ที่เหนือกว่าได้] ระบบเริ่มพูดข้อมูลออกมา แต่มันมีบางอย่างที่ทำให้ชายหนุ่มตกใจ
"เดี๋ยวก่อนนะ ผมได้ยินอะไรแปลกๆ ฟีโรโมนเหรอ อย่าบอกผมนะว่า นี่เป็นโลกของอัลฟ่า เบต้า โอเมก้าไรงี้!" คิมหันต์โพล่งถามออกไปด้วยความตกใจ เขาชอบอ่านนิยาย ดังนั้นนั้นก็เคยผ่านตากับแนวโอเมก้าเวิร์สมาไม่น้อย แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวเอง โลกแบบนี้มันมีอยู่จริง
[น้องคิมกล่าวถูกต้อง การปกครองนอกจากแบ่งตามฐานะยังแบ่งตามเพศรองอีกด้วย โดยเหล่าผู้นำในสังคมจะเป็นเหล่าอัลฟ่าที่มีฟีโรโมนที่แข็งแกร่ง เบต้าในฐานะรองลงมามีจำนวนมากที่สุดไม่สามารถรับรู้หรือใช้ฟีโรโมนได้ แต่หากต้องการเป็นทหารประจำดวงดาวหน่วยนักวิชาการที่ต้องใช้ฟีโรโมนควบคุมพลังจะต้องติดต่อมเทียมของโอเมก้า เพื่อดูดซับฟีโรโมนจากอัลฟ่า
ส่วนพวกที่ต้องการเป็นทหารประจำดวงดาวหน่วยรบจะต้องฝึกร่างกายร่วมกับอัลฟ่าที่มีความแข็งแกร่งทางร่างกายมากกว่า และสุดท้ายโอเมก้า เพศที่เป็นผู้ให้กำเนิด มีความสามารถทางเวทมนตร์สูงแต่แลกมาด้วยร่างกายที่อ่อนแอ ได้รับการปกป้องตามกฎหมายของสหพันธ์ดวงดาว ว่าด้วยการห้ามทำร้ายหรือข่มเหง ตรวจพบจะทำการจำคุก ถ้าเป็นอัลฟ่าจะถูกตัดต่อมออกร่วมด้วย] ระบบตอบกลับ
"โอ้ นี่มันเกินกว่าที่ผมคาดไว้ งั้นผมขอไม่กินยาวิวัฒนาการนี่นะ กินไปแล้วผมก็ไม่รู้ว่าจะได้เพศรองเป็นเพศไหนอีก" คิมหันต์บ่นตาใส เขายิ่งฟังยิ่งไม่อยากทานยานี่เลย ไม่ใช่ว่าเขารังเกียจเพศรอง หากวันหนึ่งเขาตั้งท้อง ก็สามารถยอมรับสภาพอะไรนี่ได้ แต่ที่เขาไม่อยากทานก็เพราะการเปลี่ยนแปลงร่างกายมันดูน่ากลัว อีกทั้งการไม่แน่นอนของเพศรองที่เขาจะได้รับ สมมุติว่าเขาเกิดวิวัฒนาการผิดพลาดร่างกายพิกลพิการ เขาจะทำอย่างไร
[พี่เทพขอแนะนำให้ทาน เพราะตอนนี้ร่างกายน้องคิมอ่อนแอกว่าโอเมก้าซะอีก ถึงดาวเคราะห์นี้จะไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นก็ตาม แต่หากพวกนั้นมาเยือน ทางน้องคิมอาจจะปกป้องชีวิตตัวเองไม่ได้] ระบบเอ่ยถึงร่างกายของคิมหันต์ที่ด้อยกว่าคนของสหพันธ์ ชายหนุ่มก็เข้าใจได้ว่าระบบพูดถูก ก็อย่างที่ระบบนั่นแหละว่าตอนนี้ชีวิตของเขาปกป้องตัวเองยังลำบากเลย เขาไม่มีอะไรที่สู้สิ่งมีชีวิตของที่นี่ได้
"ผมไม่คิดมาก่อนเลยว่ามันจะร้ายแรงอย่างนี้" คิมหันต์พึ่งรู้สึกได้ ว่าที่จริงสถานการณ์ของเขาก็มันอันตรายกว่าที่ตนเองคิด
[สิ่งมีชีวิตทุกอย่างของที่นี่ให้ความสำคัญกับเพศรองมาก ถ้าน้องคิมไม่มีการยืนยันเพศรอง ถึงจะเลเวล 50 ก็ไปยังดาวหลักไม่ได้นะเพราะพวกเขาไม่กล้าเอาน้องคิมที่เป็นสิ่งมีชีวิตหายากมาสร้างปัญหาให้ชาวเมืองได้] ระบบพูดเน้นย้ำความสำคัญของเพศรอง
"อย่างนี้ผมก็ต้องกินอย่างเดียวนะสิ ไม่อยากกินอ่ะพี่เทพ" ชายหนุ่มดื้อดึง เขาเบ้ปาก
[น้องคิมไม่มีทางเลือก] ระบบตอบกลับ
"นั่นสินะครับ ก็ผมเป็นเหมือนมนุษย์ยุคก่อนสินะ" คิมหันต์กล่าวซ้ำกับสิ่งที่ระบบเคยพูดก่อนหน้านี้
[ได้รับการยืนยันจากคลังข้อมูลของหอสมุดหลวงที่ฐานหลักของสหพันธ์ว่ามีความคล้ายคลึงถึง 99%] ระบบยืนยันในฐานข้อมูล
"ผมก็ไม่ได้อยากจะขัดอะไรหรอกนะ แค่นี้ก็ตกใจมากแล้ว ที่จู่ๆก็วาร์ปมาที่แปลกๆบนพื้นที่ของสหพันธ์ มารับรู้เรื่องเพศรอง แต่ที่พี่เทพพูดหลายครั้งว่าผมมีลักษณะคล้ายคลึงมนุษย์ในยุคก่อน มนุษย์ยุคก่อนนี่มันหมายความว่ายังไง ตอนนี้มนุษย์ไม่เหมือนเดิมแล้วเหรอครับ ถึงจะมีเรื่องเพศรองผมก็คิดแค่ว่าเป็นการเพิ่มอัตราการเกิดเท่านั้น แต่คำว่ายุคก่อน มันหมายความว่าในอดีตมีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหมครับ" คิมหันต์พอจะเดาคำตอบได้ เขาลองเอามาเชื่อมโยงถึงโรคประหลาดก่อนที่เขาจะถูกส่งมาที่นี่มารวมกับเทคโนโลยีที่แตกต่าง แต่เขาก็ถาม เพราะยังอยากจะได้รับคำยืนยันที่แน่นอนว่าสิ่งที่คาดนั้นถูกต้อง
[น้องคิมถามคำถามแปลกมาก แต่พี่เทพเข้าใจได้ว่าหมายถึงอยากทราบช่วงประวัติศาสตร์ของมนุษย์ยุคเก่าจนถึงยุคดวงดาวใช่หรือไม] ระบบถามคิมหันต์อย่างแปลกใจ เพราะน้อยคนจะสนใจเรื่องของมนุษย์ยุคเก่า ตามสถิติการค้นหาของเรื่องนี้มีไม่ถึง 5% ของประชากรดาวหลักเลยด้วยซ้ำ
"ครับ ผมอยากรู้" คิมหันต์ยืนยันเสียงหนักแน่น
[ตามประวัติศาสตร์ของชาวโลกสีน้ำเงิน ดาวเคราะห์ที่เป็นต้นกำเนิดของมนุษย์ที่เก่าแก่ของยุคก่อน ได้บันทึกเหตุการณ์การเปลี่ยนแปลงไว้ทั้งหมด 6 ยุคสมัย พี่เทพจะขออ้างอิงจากมันเพราะดาวโลกสีน้ำเงินเป็นที่แห่งเดียวที่มีมนุษย์ ทำให้อธิบายได้ครอบคลุมกว่าบันทึกของดาวอื่นที่เป็นเพียงผู้สังเกตเท่านั้น] ระบบอธิบายให้ฟัง คิมหันต์จึงพยักหน้าตอบ เขาตั้งใจฟังข้อมูลเกี่ยวกับโลก
[ยุคแรก คือ ยุคโรคปริศนา เกิดการระบาดที่ทำให้ผู้คนหลับใหลไปมากกว่าครึ่งโลกโดยผู้คนเหล่านั้นจะตายลงอย่างช้าๆ เมื่อสิ้นลมหายใจก็กลายเป็นศพที่กัดกินสิ่งมีชีวิต แถมหากสัมผัสของเหลวในร่างกายศพมีโอกาสติดเชื้อกลายเป็นแบบเดียวกัน บ้านเมืองวุ่นวาย ทุกคนต้องการเอาชีวิตรอด ในขณะนั้นผู้คนจะเรียกมันว่า วันสิ้นโลก]
"..." คิมหันต์ได้ยินก็รู้สึกช็อก เพราะสิ่งที่ระบบพูดมันคล้ายจะเป็นช่วงที่เขาจากมา แต่เขาแค่โชคดีหน่อยที่ไม่ได้เห็นภาพเหล่านี้ ระบบไม่ได้สนใจท่าทางที่สิ้นหวังของชายหนุ่ม ก็ยังอธิบายเหตุการณ์ต่อไป
[ยุคที่ 2 คือ ยุคก่อตั้งอาณาจักร เกิดขึ้นใน 20 ปีต่อมา มีการรวบรวมกลุ่มคนก่อตั้งเขตการปกครองพิเศษเป็นพื้นที่ปลอดภัยและวิจัยยาป้องกันการติดเชื้อโรคปริศนา จนประสบความสำเร็จและขยายใหญ่ขึ้นไปเรื่อยๆจากจำนวนคนอพยพหลายเชื้อชาติที่เดินทางมายังที่นี่ ทำให้กลายเป็นอาณาจักรโดยที่สุด ในยุคนี้มีการสูญหายของอารยธรรมจำนวนมาก]
"..."
[ยุคที่ 3 คือ ยุคผู้มีพลังวิเศษ ถัดมาอีก 340 ปี จากการทดลองต้านการติดเชื้อพัฒนาไปสู่การคิดค้นพลังวิเศษ โรคปริศนาไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์กลัวอีกต่อไป เพราะเป็นแหล่งการทดลองที่สำคัญ และมีจำนวนลดไปเรื่อยๆ ตรงกันข้ามกับผู้มีพลังวิเศษที่นับวันจะมีจำนวนที่สูงขึ้น]
"..."
[ยุคที่ 4 ยุคการสื่อสารกับต่างดาว ถัดมาอีก 1,100 ปี พลังวิเศษทำให้สามารถพาเทคโนโลยีกลับไปสู่ก่อนจะเกิดยุคแรกได้และยังนำพาไปสู่ความเจริญยิ่งกว่า สามารถที่จะติดต่อค้าขายกับชาวต่างดาวได้ด้วยสันติ]
"..."
[ยุคที่ 5 ยุคล่าอาณานิคมดาวเคราะห์ ถัดมาอีก 500 ปี เกิดความแตกแยกของผู้นำกาแลตซี่ มีการแบ่งฝักแบ่งฝ่าย และต่อสู้ยึดครองดวงดาว
"..."
[ยุคที่ 6 ยุคสหพันธ์ดวงดาว ถัดมาอีก 1,000 ปี ในที่สุดฝ่ายของสหพันธ์ดวงดาวก็ได้รับชัยชนะ เป็นผู้นำของเหล่าดาวเคราะห์ รวมถึงเป็นศูนย์กลางของการพัฒนาเทคโนโลยี มุ่งส่งระบบตรวจสอบไปยังดาวเคราะห์รกร้างในพื้นที่ทุรกันดารในอาณาเขตเพื่อค้นหาและวิจัยสิ่งต่างๆให้ก้าวหน้า ในการตรวจสอบนี้หากระบบตรวจสอบพบสิ่งมีชีวิตนอกดาวหลักจำเป็นต้องผูกระบบกับสิ่งมีชีวิตนั้นเพื่อยืนยันตัวตน]
"..."
[ตามบันทึกของชาวโลกสีน้ำเงินได้กล่าวถึงเพียงเท่านี้ พี่เทพเลยมีข้อมูลของมนุษย์ยุคเก่าอย่างจำกัด ปัจจุบันชาวโลกสีน้ำเงินไม่อยู่ในอาณาเขตนั้นแล้ว มีการย้ายถิ่นออกไปจากพื้นที่หลังเกิดยุคสหพันธ์ดวงดาวประมาณ 100 ปี แล้วตอนนี้ผ่านมานับ 20,000 ปีแล้ว พี่เทพจึงเรียกน้องคิมว่าหายาก] ระบบพูดข้อมูลจนจบก็เงียบไป ความเงียบก่อตัวขึ้น ไม่มีใครพูดอะไร จนคิมหันต์รู้สึกตัวจึงหลุดออก


"ผมขอโทษนะพี่เทพที่เหม่อไปหน่อย พอฟังพี่พูดแล้วผมก็ไม่อยากจะเชื่อ ผมไม่คิดเลย ว่าตัวเองจะโชคดีอย่างนี้ ผมไม่ได้อยู่ในวันสิ้นโลก ถึงผมอาจจะกลายเป็นคนป่วยโรคปริศนาที่ไปทำร้ายคนอื่น ตอนนั้นก็คงตายไปแล้ว ไม่ได้รับรู้ความเจ็บปวดกับคนพวกนั้นเลย ยอมรับนะ ว่าผมไม่ได้สิ้นหวังแบบพวกเขา" คิมหันต์รู้สึกสะท้อนใจ ชายหนุ่มรู้ว่าคนที่สบายที่สุดแบบเขา ไม่มีสิทธิ์พูดถึงความลำบากของผู้ประสบภัย แต่การที่ตนนอนอยู่เฉยๆแล้วตื่นมาพบว่า ตลอดช่วงเวลาที่หลับมันเกิดเรื่องล้างบางมนุษย์ไปมากมาย โดยที่เขาไม่สามารถยืนมือช่วยเหลืออะไรได้ ก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเสียใจ
[น้องคิมโกรธหรือ] ระบบถามเมื่อเห็นคิมหันต์ไม่พูดจา ชายหนุ่มส่ายหน้า
"ผมไม่ได้โกรธ แต่ไม่ได้หมายความว่าผมไม่เสียใจนะครับ ผมเสียใจ ใครบ้างล่ะที่จะอยากให้เผ่าพันธุ์ตัวเองถูกฆ่า ไหนจะประเทศบ้านเกิดเมืองนอนที่ล่มสลายไปอีก แต่ที่ผมบอกไม่โกรธ เพราะผมไม่ได้เจอปัญหาแบบพวกเขา ผมก็แค่นอนแล้วตื่นมาที่นี่ ปลอดภัยจากเรื่องทั้งหมดนี้ได้ก็ถือว่าผมโชคดีกว่าพวกเขาแล้วครับ" ใบหน้าธรรมดายิ้มเจื่อน ดวงตาสีดำสั่นไหวไม่น้อย
[จากคำพูดหมายความว่า น้องคิมเดินทางข้ามเวลาจากช่วงยุคแรกมายังที่นี่ พี่เทพวิเคราะห์ถูกหรือไม่] ระบบทำการวิเคราะห์จากข้อมูลที่ได้รับมาจากคิมหันต์
"ถะ...ถูกครับ พี่เทพเป็น AI ที่ฉลาดสุดๆ" คิมหันต์ที่กำลังหวนคิดถึงอดีต ถึงกับพูดอึกอัก เขาไม่คิดมาก่อนว่าระบบจะจับจุดได้ดีขนาดนี้ ถึงสิ่งที่เขาเล่าจะเป็นอย่างที่ระบบวิเคราะห์จริงๆก็เถอะ จู่ๆมาถามหลังจากคุยกับเขาไม่กี่นาที ระบบนี่มีกระบวนการคิดเหมือนคนมากเลยแฮะ
[แน่นอน พี่เทพเป็นเทคโนโลยีใหม่ล่าสุดของสหพันธ์ พึ่งอัพเกรดรุ่นมาเมื่อตอนต้นปีเอง] ระบบตอบกลับ
"แล้วพี่เทพไม่แปลกใจเหรอครับ ที่ผมเดินทางข้ามเวลาได้" ชายหนุ่มเอียงคอถามด้วยความสงสัย
[พี่เทพไม่แปลกใจ เพราะได้มีการคิดค้นการเดินทางข้ามเวลามาตั้งแต่ยุคการสื่อสารกับต่างดาวแล้ว แต่การเดินทางไปยังอดีตเป็นข้อต้องห้ามไปตั้งแต่เริ่มก่อตั้งยุคสหพันธ์ดวงดาว เพราะมีหลายครั้งที่มีการย้อนไปเปลี่ยนประวัติศาสตร์สำคัญ เดือดร้อนเจ้าหน้าที่ต้องเดินทางย้อนไปก่อนผู้กระทำความผิดจะลงมือ ไม่อย่างงั้นสิ่งที่ควรจะเกิดก็จะไม่เกิด แต่อะไรที่โดนเปลี่ยนก่อนยุคสหพันธ์ดวงดาวมันมากมายเกินไปจนไม่อาจช่วยแก้ให้ถูกต้องได้]
ระบบกล่าวถึงการคิดค้นเรื่องการเดินทางข้ามเวลาที่ถือเป็นเรื่องปกติ ทำให้คิมหันต์ได้แต่ตกใจกับความเจริญที่แตกต่างจากยุคสมัยของตนเอง ชายหนุ่มเริ่มเข้าใจอะไรหลายอย่างชัดขึ้น ที่จริงมีอีกหลายเรื่องที่เขาอยากถามระบบ แต่ท้องที่ว่างมาหลายชั่วโมงก็ส่งเสียงโครกคราก ความอยากอาหารของคิมหันต์ร้องบอกผ่านทางของร่างกาย ว่าควรจะจัดมื้ออาหารสักมื้อเข้ากระเพาะได้แล้ว
"พี่เทพ ตอนนี้เราก็คุยกันมานานแล้วนะครับ สอนผมใช้ระบบไลฟ์สดหน่อยสิครับ ผมอยากกินข้าวแล้ว" ชายหนุ่มพูดพลางลูบท้องไปมา แสดงความหิว
[รับทราบ ถ้าน้องคิมจะไลฟ์แล้ว ก็ทำตามที่พี่เทพบอกนะ] ระบบกล่าวขึ้นเพื่อเตรียมสอนการใช้ระบบไลฟ์สด
"ครับ" คิมหันต์ขานตอบรับ สายตามุ่งมั่นฟังอย่างตั้งใจ
[อย่างแรกที่น้องคิมจะต้องรู้ ระบบไลฟ์สดนี้ มีกฎหลักอยู่ 3 ข้อ คือ 1.ห้ามปลอมแปลงตัวตน 2.ห้ามเป็นผู้กระทำความผิด หากพ้นโทษแล้วจึงจะสามารถใช้ระบบได้ตามปกติ 3.ไม่สามารถหลอกเลียนแบบผลงานคนอื่นได้ น้องคิมต้องปฏิบ้ติตามกฎ ห้ามละเมิดเด็ดขาด หากละเลยกฎจะถูกทางสหพันธ์ดำเนินคดีและแบนบัญชีเข้าใช้ เมื่อโดนแบนจะไม่สามารถติดต่อกับทางการได้เพราะถือว่าเป็นผู้มีความผิด] ระบบพูดถึงกฎเป็นอย่างแรก พยายามพูดย้ำถึงความสำคัญที่ห้ามละเมิด
"โอเค ผมเข้าใจ" ชายหนุ่มกล่าวก่อนพยักหน้าตอบ
[งั้นพี่เทพจะขออธิบายวิธีไลฟ์ อย่างแรก น้องคิมต้องไปกดที่หน้าจอสี่เหลี่ยม จากนั้นก็พูดคำสั่ง 'ระบบ เริ่มไลฟ์' บนจอจะปรากฏภาพของน้องคิม จากนั้นก็ให้น้องคิมแสดงความสามารถอะไรก็ได้ ถ้าต้องการให้กล้องเห็นในมุมอื่นๆก็ต้องพูดคำสั่ง เช่น ต้องการให้ผู้ชมเห็นภาพทะเลในมุมสูง ก็พูดว่า 'ระบบบินให้สูงเหนือน้ำทะเล 200 เมตร' เป็นต้น ตอนไลฟ์ถ้าน้องคิมอยากจะเห็นแชทของผู้ชมให้ลูบกระดานไปทางขวา หน้าจอจะถูกแยกออกมา เป็นแชทของผู้ชมโดยเฉพาะ สุดท้ายเมื่อน้องคิมต้องการปิดไลฟ์ก็พูดประโยคคำสั่ง 'ระบบ ปิดไลฟ์' น้องคิมเข้าใจไหม] ระบบถาม
"เข้าใจครับ แต่ตอนออกคำสั่งหน้าจอสี่เหลี่ยม จากคำว่าระบบ ผมเรียกพี่เทพเหมือนปกติได้ไหมครับ" คิมหันต์เอ่ยขึ้นมา เพราะเขารู้สึกว่าการเอ่ยประโยคคำสั่งตอนใช้งานว่า พี่เทพ ดูจะชินปากมากกว่าคำว่า ระบบ ที่เขาเองก็ติดเรียกมาตั้งแรก จึงอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา
[ได้ ตอนอธิบายพี่เทพแค่อยากจะให้เห็นภาพเท่านั้น แต่พอไลฟ์จริงน้องคิมจะพูดอะไรก็ได้ เพียงทุกครั้งที่สั่งตอนใช้งานจะต้องพูดชื่อพี่เทพนำประโยคทุกครั้ง] ระบบบอกว่าไม่ติดขัดการเปลี่ยนชื่อเรียกตอนออกคำสั่ง เพียงต้องเอ่ยทุกครั้งเพื่อให้ระบบรับรู้ว่าต้องการใช้งาน
"งั้นผมลองไลฟ์เลยนะครับ" เมื่อได้ฟังวิธีการใช้ทั้งหมด คิมหันต์ก็รู้สึกว่าไม่น่ายากเย็นอะไร จึงพูดขอลองไลฟ์กับระบบ
[เอาเลย] ระบบตอบกลับ
"พี่เทพ เริ่มไลฟ์" คิมหันต์พูดด้วยรอยยิ้ม
[ระบบกำลังถ่ายทอดสด] เวลาผ่านไปประมาณเท่าไหร่คิมหันต์ไม่รู้ ไม่มีคนเข้ามาสักที เขาเองก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เพราะชายหนุ่มอ่านภาษาของที่นี่ไม่ได้ ไม่รู้ว่าตัวภาพประหลาดที่น่าจะเป็นตัวเลขนี่หมายความว่าอย่างไร
"พี่เทพ ผมอ่านภาษาโลกนี้ไม่ได้ ดูเวลาที่ระบุในหน้าจอสี่เหลี่ยมไม่ถูก ผมไม่รู้ว่ามันหมายความว่ากี่โมง แต่ทำไมผมอ่านภาษาที่อยู่เหนือหน้าจอที่พี่พูดออกมาได้ล่ะครับ" ชายหนุ่มไม่เข้าใจว่าทำไมตนถึงอ่านข้อความเรืองแสงสีฟ้านั่นออก
[ที่น้องคิมอ่านออกก็เพราะพี่เทพผูกระบบกับน้องคิมแล้ว ได้ทำการสแกนสมองพร้อมกับตรวจความทรงจำผ่านเครื่องมือทางทหารรุ่น E3 ที่สามารถตรวจจับความทรงจำ ภาษา การทำงานของร่างกาย พี่เทพเลยสามารถเข้าใจภาษาของน้องคิมได้ ส่วนภาพตัวเลขที่อ่านไม่ออกก็เป็นเพราะน้องคิมยังไม่ติดตั้งเวลาของดาวเคราะห์นี้กับทางระบบ มันจึงปรากฏตัวเลขที่ใช้ในดาวหลัก] ระบบอธิบาย
"การที่พี่เทพมาสแกนความทรงจำผมได้นี่มันน่ากลัวสุดๆ แต่ผมไม่อยากจะว่าอะไรหรอก เพราะถ้าพี่ไม่ทำแแบบนี้ ผมก็คงไม่รู้อะไรไปมากกว่านี้อีก" คิมหันต์พูดพลาง ถอนหายใจพลาง จะให้เขาทำอย่างไร ยังไงก็กลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว ความเงียบเกิดขึ้นหลังจากที่คิมหันต์นั่งรอผู้ชมเข้ามาในไลฟ์ ไม่มีเสียงจากระบบอีก เพราะชายหนุ่มไม่ได้ถาม ส่วนตัวคิมหันต์ก็ไม่อยากพูดอะไร ทั่วบริเวณจึงเงียบสงบ โชคดีที่เขายังนั่งเหงาไม่ทันไร ก็มีคนหลงเข้ามาไลฟ์ของเขา เลยถึงเวลาของการทำงาน
[มีผู้เข้าชม 1 คน]
[ราชินีน้ำแข็ง : สวัสดีค่ะ]
"สวัสดีครับ" ชายหนุ่มกล่าวเสียงสั่น เขาตื่นเต้นมากที่ตอนนี้ได้คุยกับสิ่งมีชีวิตอื่นที่ไม่ทราบเผ่าพันธุ์
"ยินดีต้อนรับ ขอบคุณที่มาดูช่องของผมนะครับ ตอนนี้คุณเป็นคนแรกที่เข้ามาช่องนี้เลยนะ" เขาพูดบทที่เตรียมมาก่อนหน้านี้ทันที
[ราชินีน้ำแข็ง : จริงเหรอ]
"จริงครับ วันนี้เป็นการไลฟ์ครั้งแรกของผม ตื่นเต้นมากเลยครับ" ใบหน้าธรรมดายิ้มกว้าง
[ราชินีน้ำแข็ง : มือใหม่ก็แบบนี้แหละ]
"แหะๆ ครั้งต่อไปผมจะพยายามให้มันดีกว่านี้ครับ" ชายหนุ่มกล่าวบอก
[ราชินีน้ำแข็ง : โอเค ฉันเข้าใจความตั้งใจของนายแล้ว วันนี้จะแสดงอะไรให้ฉันดู]
"ผมจะมาร้องเพลงครับ" คิมหันต์รีบบอกความถนัดของเขาทันที
[ราชินีน้ำแข็ง : ร้องเพลง?]
"ครับ ร้องเพลง เป็นเพลงที่ผมเคยแต่ง" ชายหนุ่มพยักหน้า เขาพูดถึงเพลงในอดีตที่เคยแต่งเอาไว้ ในใจก็เกิดยินดีที่จะได้ร้องเพลงอีกครั้ง
[ราชินีน้ำแข็ง : นายจะร้องเพลงจริงๆเหรอ ฉันไม่ได้ดูถูกนายหรอกนะ แต่ศาสตร์การร้องเพลงเนี่ยมันเป็นความบันเทิงของมนุุษย์ยุคเก่าไม่ใช่เหรอ]
"หมายความว่ายังไงเหรอครับ สมัยนี้ไม่ร้องกันแล้วเหรอ" ชายหนุ่มสะดุ้งตัวโยน เขาหรี่ตามองคอมเมนต์อย่างตกใจ ผู้ชมคนนี้ต้องรู้อะไรมาแน่ๆ
[ราชินีน้ำแข็ง : ไม่มีใครทำเรื่องเสียเวลายังงั้นหรอก]
"เสียเวลา?" เขาไม่เข้าใจที่คนคนนี้บอก
[ราชินีน้ำแข็ง : ก็เสียเวลานะสิ เอาเวลาไปฝึกใช้พลังยังจะมีประโยชน์ซะกว่า]
"แล้วไม่ฟังเพื่อความผ่อนคลายเหรอครับ" ชายหนุ่มเลิกคิ้ว เขารู้สึกว่ายุคดวงดาวนี่ชักจะแปลกๆ จึงถามออกมา
[ราชินีน้ำแข็ง : ไม่นะ ส่วนใหญ่จะฝึกฝนตัวเอง มีบ้างที่ก็จะดูละคร AI]
"ละคร AI ไม่ใช้เพลงประกอบเหรอครับ" ชายหนุ่มพูดขึ้น
[ราชินีน้ำแข็ง : ทำไมต้องใช้ ยังไงละครก็เปิดโหมดสัมผัสอยู่ดี ตอนชมแล้วก็จะได้รับรู้ความรู้สึกของตัวละคร การที่มีเพลงมันคงดูไม่สมจริง]
"อย่างนั้นเหรอครับ" ตอนนี้เขาได้แต่นั่งนิ่ง ถ้าโลกนี้ไม่ใช้เพลงแล้วเขาจะไลฟ์อะไรได้ ชักจะเริ่มเครียดแล้วสิ
[ราชินีน้ำแข็ง : ทำไมนายไม่รู้เรื่องอะไรเลยล่ะ เป็นมนุษย์ยุคเก่าหลุดมารึไง]
"ครับ" ชายหนุ่มที่อยู่ในภวังค์เผลอตอบกลับไปโดยไม่รู้ตัว
[ราชินีน้ำแข็ง : ...]
"...." ความเงียบเกิดขึ้นทันทีที่คิมหันต์นึกได้ว่าเมื่อกี้เผลอพูดอะไรออกมา มันก็สายเกินไปแล้วที่จะปฏิเสธ เขาหลุดพูดเรื่องที่ตนเองเป็นสิ่งมีชีวิตในอดีตไปซะแล้ว
[ราชินีน้ำแข็ง : จริงดิ ฉันพูดถูกเหรอ]
"ครับ" ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะพยักหน้าอย่างจำยอม เขาหลุบตาลงต่ำมองเหนือหน้าจอสี่เหลี่ยมทันที เพื่อดูว่าระบบจะต่อว่าอะไรเขาไหม พื้นที่บนอากาศไม่ปรากฏตัวอักษรใดใด ทำให้คิมหันต์ได้แต่ตัดสินใจที่จะคุยกับราชินีน้ำแข็งเพียงลำพัง
[ราชินีน้ำแข็ง : แล้วนายก็ยอมรับง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ]
"ก็ระบบบอกว่าการเดินทางข้ามเวลาเป็นเรื่องปกติ" คิมหันต์เอ่ยถึงเรื่องที่ระบบเคยเล่าให้ฟังก่อนเริ่มไลฟ์
[ราชินีน้ำแข็ง : เป็นเรื่องปกติบ้านนายสิ ระบบนั้นไม่ได้บอกเหรอว่า การเดินทางข้ามเวลาเป็นข้อห้ามตั้งแต่ 20,000 ปีก่อนแล้ว]
"บอกครับ" ชายหนุ่มยอมรับ แต่ท่าทางไม่รู้อะไรเลยของคิมหันต์กลับกระตุ้นความไม่พอใจของคู่สนทนา
[ราชินีน้ำแข็ง : แล้วนายเอามาบอกคนนอกเรื่อยเปื่อยได้ยังไง มันเป็นข้อห้าม แสดงว่าตอนนี้นายน่ะไม่ปกติสุดๆ รู้ตัวไหมเนี่ย]
"ไม่ขนาดนั้น...มั้งครับ" ชายหนุ่มหัวเราะแก้เก้อ รอยยิ้มเจื้อนลงมามาก
[ราชินีน้ำแข็ง : ถ้าให้ฉันเดานะ ตอนนี้นายไม่มีเพศรองใช่ป่ะ]
"ครับ" คิมหันต์พูดพลางพยักหน้า
[ราชินีน้ำแข็ง : ฉันอยากจะบ้าตาย]
"ผมขอโทษครับ" ชายหนุ่มเอ่ยขอโทษออกมา
[ราชินีน้ำแข็ง : ช่างมันเถอะ เดี๋ยวฉันโทรไปหานาย รับสายด้วย]
ตืดดดดด ตืดดดดดดดดดดด
ไม่นานหลังจากที่ราชินีน้ำแข็งพิมพ์มา เขาก็ได้ยินเสียงโทรเรียกเข้า มันปรากฏชื่อ ราชินีน้ำแข็ง บนหน้าจอสี่เหลี่ยม เมื่อเห็นว่าในส่วนของการโทรมีความคล้ายคลึงกับสมัยที่เขาใช้มือถือ ทำให้ไม่ใช่เรื่องยากที่ชายหนุ่มจะเข้าใจการทำงานของมัน นิ้วเรียวของเขากดเข้าไปที่รูปโทรศัพท์ที่อยู่ใต้ชื่อของผู้ที่โทรเข้ามาทันที
กึก เขากดรับสาย
"สวัสดี" เสียงผู้หญิงออกมาจากปลายสาย เขาคาดเดาจากน้ำเสียงว่าน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเขา
"ครับ ผมถือสายอยู่" ชายหนุ่มขานตอบ
"ฉัน ไอรีน คาลด์เวลล์ จอมพลอัลฟ่า ผู้บัญชาการทการสูงสุดของสหพันธ์ดวงดาว" ปลายสายแนะนำตัวทันที เสียงเย็นเหยียบแผ่อำนาจของอัลฟ่าออกมา ถึงกับทำให้คิมหันต์ที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ใกล้ก็ยังรับรู้ไปถึงแรงกดดันประหลาด
"สะ..สวัสดีครับ ผมไม่นึกเลยว่าจะเป็นคนใหญ่คนโตเข้ามาทัก" ความกลัวเกรงที่ตอบกลับนั้นไม่ได้เกิดจากเพียงแค่เขาหวาดกลัวกับแรงกดดันอย่างเดียว หากจู่ๆมีคนมาอ้างว่าเป็นคนระดับสูง ใครก็ต้องไม่อยากจะเผชิญหน้าแบบนี้ด้วยกันทั้งนั้นแหละ
"ฉันเองก็ไม่นึกว่าจะเจอของหายากแบบนี้" เสียงหวานเหยียบเย็นเอ่ยขึ้นมา
"ขอโทษที่อาจจะเสียมารยาท คุณไอรีนมีหลักฐานยืนยันตัวตนไหมครับ" คิมหันต์อดไม่ได้ที่จะสงสัย ในอดีตที่เขาทำงานก็มักจะได้ยินถึงการแอบอ้างของอาชญากรบ่อยๆจากข่าวในโทรทัศน์ จึงเอ่ยถามออกมา
"คุณก็รู้กฎของสหพันธ์ใช่ไหม ที่ห้ามปลอมแปลงตัวตน อีกอย่างถ้าฉันเป็นตัวปลอม ระบบที่คุณครอบครองก็จะแจ้งเรื่องที่มีคนแอบอ้างชื่อเจ้าหน้าที่ระดับสูง ไม่เชื่อฉันก็ลองถามระบบของนายดูสิ" ไอรีนตอบคำถามของชายหนุ่มทันที
"โอเคครับ ผมจะลองดู" คิมหันต์ที่ต้องการความมั่นใจในตัวตนที่คุยอยู่ รู้สึกเห็นด้วยกับข้อเสนอที่อีกฝ่ายกล่าวถึง เขาลองพูดกับระบบอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่การมองเฉยๆแต่เป็นประโยคคำสั่ง
"พี่เทพครับ ช่วยยืนยันตัวตนของคนที่ทักมาหาผมหน่อยครับ"
[รอสักครู่....] ระบบทำการระบุตัวตนของผู้ชมคนนี้ทันที ไม่นานก็สามารถระบุตัวตนได้
[จากการตรวจสอบ พบว่าเป็นบัญชีของเจ้าหน้าที่ระดับสูงจริง] ระบบยืนยันหนักแน่น
"โอเคครับ" คิมหันต์เริ่มวางใจที่คนที่คุยด้วยเป็นเจ้าหน้าที่
"ขอโทษนะที่ผมสงสัยคุณ" เขาเอ่ยขอโทษออกมา
"ไม่เป็นไร" ไอรีนตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ
"ทำไมคุณถึงอยากคุยกับผม" ชายหนุ่มเริ่มทำการเก็บข้อมูลอย่างจริงจัง มันแปลกนะที่เจ้าหน้าที่ระดับสูงจะอยากคุยกับเขา
"เพราะเธอเป็นสิ่งมีชีวิตหายาก ต้องดูแล" อีกฝ่ายพูดถึงเหตุผลทันที
"ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกครับ" คิมหันต์เข้าใจ แต่ก็ไม่คิดว่าการได้รับการดูแลจากสหพันธ์เป็นเรื่องดี ไม่ใช่จะเอาเขาไปทำการทดลองหรอกนะ
"ต้องดูแลสิ เธออ่อนแอจะตาย" จอมพลสาวพูดเสียงเรียบ มีความเย่อหยิ่งปะปนในน้ำเสียง สำหรับจุดสูงสุดของอัลฟ่าเป็นไปไม่ได้ที่ไอรีนจะไม่เย้ยหยันความอ่อนแอของสิ่งมีชีวิตที่เก่าแก่ แต่สาเหตุที่หญิงสาวต้องการคุยกับชายหนุ่มก็เพราะรู้สึกสนใจการปรากฏตัวของอรรยธรรมที่สูญหาย อีกอย่างหนึ่งในผู้ก่อตั้งสหพันธ์ดวงดาวเป็นชาวโลกสีน้ำเงินที่เป็นมนุษย์ได้รับการวิวัฒนการจากมนุษย์ยุคเก่า จึงเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องสนใจตัวตนของคนในสาย
"ผม..." คิมหันต์ไม่รู้จะพูดอะไรตอบโต้ พยายามที่จะเถียงกลับ แต่ก็นึกสิ่งที่จะพูดไม่ออก ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าเขาอ่อนแอกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นในสหพันธ์


อ้อมแขนแข็งแรงโอบรัดแนบแน่น ถ่ายทอดไออุ่นระหว่างผิวกายแท้ต่อกัน ไร้สิ่งใดปกปิด แม้สายตามองเห็นเพียงความมืด แต่เมลก็รับรู้รายละเอียดทุกอย่างของร่างกายสูงใหญ่ ผู้ซึ่งอยู่เหนือร่างของเธอ ตัวของเขากึ่งแข็งกึ่งนุ่ม ผิวเรียบลื่น เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ และมีกลิ่นหอมอ่อน ชวนให้หัวใจที่เต้นถี่รัวอยู่แล้ว ยิ่งสั่นรุนแรงแทบทะลุออกจากอก
เมลตื่นเต้นเจียนใจจะขาด ในท้องขดมวลปั่นป่วน ว้าวุ่นไปหมด สองมือเล็กเผลอหยิกขยุ้มกลุ่มผมหนานุ่ม ระบายอารมณ์ตัวเอง สองขายกชันตั้งฉากกับฟูก เกร็งสั่น จิกผ้าปูที่นอน ขนาบอยู่ข้างช่วงเอวของเขา ริมฝีปากของเธอ พัวพันเบียดชิดริมฝีปากอ่อนนุ่ม ซึ่งชักนำทิศทาง สลับออดอ้อนให้ตอบรับ ปลายลิ้นของเขาฉาบรสไวน์ขมเฝื่อนปนหวาน ชวนให้ลิ้มลองหนแล้วหนเล่า ถึงริมฝีปากจะบวมตึงเพียงไหน ก็ไม่อาจละจาก ดังถูกมนต์คาถาสะกดตราตรึงไว้
ความดุดันจากจุมพิตของเขา ประสานจังหวะร่างกายช่วงเอวที่เชื่อมต่อ แผ่นท้องกระทบกันไม่ขาดจังหวะ เกิดเสียงดังระงมแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ ทุกครั้งที่ถูกเขารุกล้ำภายในอย่างเด็ดขาด หนักแน่น แม่นยำ ราวกับรู้จักร่างกายของผู้หญิงเป็นอย่างดี ทำเธอแทบสิ้นสติ สมองพร่าเลือน ขาวโพลน นึกคิดสิ่งใดไม่ออก นอกจากคล้อยตามสัมผัสของเขา
ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งไม่คาดฝัน ตั้งแต่หายใจอยู่บนโลกใบนี้มา 29 ปี เธอไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน และไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้น โดยเฉพาะกับผู้ชายคนนี้ คนที่ไม่เคยอยู่ในความคิดของเธอมาก่อนเลย
"คิดอะไรอยู่...ผ่อนคลาย"
อยู่ๆ ริมฝีปากของเขาก็ละจาก กระซิบน้ำเสียงทุ้มต่ำ แหบ พร่าสั่นเล็กน้อย ติดกับใบหูของเธอ เมื่อปฏิกิริยาของเธอ ฟ้องทุกสิ่งที่สมองครุ่นคิด เธอเม้มริมฝีปาก ลดฝ่ามือทั้งสองเกาะบ่าของเขาเอาไว้ ยึดเหนี่ยวไม่ให้กระเด็นกระดอนไปตามเรี่ยวแรงของเขา ถึงบอกแบบนั้น แต่การกระทำของเขาไม่ช่วยให้เธอผ่อนคลายสักนิด ตรงข้ามกัน ในท้องของเธอหวั่นไหววูบวาบแปลกประหลาด เรียวขาสวยเลยยิ่งสั่นระริกเป็นทวีคูณ
"เดี๋ยวก่อน..."
เมลบอก เพราะแบบนั้น ดวงตาสีดำขลับของเขาถึงจับจ้องเธอ ในแววตาเยือกเย็น แฝงความสงสัยถึงสิ่งที่เธอกล่าว
"อยากหยุดจริงเหรอ"
เขาไม่พูดเปล่า ยังกดช่วงเอว เชื่อมต่อร่างกายรุกล้ำลึกซึ้ง จนแผ่นท้องแนบชิดกัน เมลถึงกับร้องในคอ จิกเล็บทั้งสิบบนบ่าของเขา ระบายความอึดอัดระคนวูบวาบแปลกประหลาด เธอเกลียดความชำนาญของเขา เกลียดพอๆกับสีหน้าถือดี คิดว่าตัวเองเพอร์เฟคที่สุดในโลกของเขา สายตาของเธอบอกความรู้สึกทุกอย่าง เขายิ้มมุมปาก ปล่อยแขนออกจากการกอด จับฝ่ามือ สอดประสานนิ้วทั้งห้าของเธอ กำกระชับ ตรึงติดข้างหมอนหนุนไว้
"หึๆ..."
เสียงหัวเราะขบขันของเขา อยู่แนบชิดใบหู สะท้อนเข้าไปถึงใจ เธอกำมือของเขาไว้แน่น หวังให้เล็บจิกถึงชั้นเนื้อกระดูกของเขา ให้เขารู้ถึงความเกลียดชังที่เธอมี ดูเหมือนว่าเขาเข้าใจ ถึงได้กลั่นแกล้งอย่างลึกซึ้ง ทำเธอปั่นป่วน กระวนกระวาย แทบหน้ามืดขาดใจอยู่หลายครั้ง เธอคิดผิด ตกหลุมพรางของเขา เธอภาวนาให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปโดยเร็วสักที
-------------------------------
1 อาทิตย์ก่อน ณ ร้านอาหารกึ่งผับ
"ดื่ม!!! ดื่มๆๆๆ วันนี้ใครไม่ดื่ม ใครหนีกลับบ้านก่อน ฉันจะสาปแช่งจากต้นตระกูลถึงลูกหลานเหลนโหลนเลยคอยดู!! ดื่มๆๆๆๆ"
เสียงเอะอะโวยวายของหญิงสาว ผู้ซึ่งอยู่เรียบร้อยในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว เข้าคู่กับกระโปรงทำงานสีดำ ตามแบบฉบับสาวออฟฟิศในมหานครอันกว้างใหญ่ ดังลั่นโต๊ะอาหาร แต่แทนที่จะมีใครห้าม เพื่อนสาวอีก 2 คนของเธอกลับมีอาการไม่ต่างกัน พากันยกแก้วเบียร์ชนกันดังลั่น คนที่มีสติกว่าใคร คือชายหนุ่มรูปร่างอ้อนแอ้น ผู้ซึ่งนั่งหน้าหงิกหน้างออยู่ข้างหัวโจกจอมโวยวาย เจ้าของเสียงฟ้าผ่า แข่งกับเสียงดนตรีจังหวะร็อกในร้านอาหาร ในที่สุด เขาก็ทนไม่ไหว พูดออกมา
"โอ๊ย! พอแล้วๆ จะชนกันไปถึงไหน นี่จะเที่ยงคืนแล้วนะแม่คู๊ณ! พรุ่งนี้ต้องเข้างานกันแต่เช้าไม่ใช่เหรอ นังเมล แกหยุดเลย หมดเบียร์ไปครึ่งลังแล้ว เปลืองตังค์"
เสียงเอ็ดของกพล เพื่อนร่วมงานของสาวๆทั้งหลาย ผู้เดียวที่ไม่ได้แตะแอลกอฮอล์เพราะความเกรงใจคนที่บ้าน เปลี่ยนสีหน้าของทุกคนบึ้งตึง โดยเฉพาะเมลิสา หัวโจกในค่ำคืนนี้ ผู้ที่ออกปากชวนเพื่อนร่วมงานมาสังสรรค์ กลบเกลื่อนแผลหัวใจ เมลิสาส่ายหน้า
"นังพอล! อย่ามาทำเป็นคนดี ตั้งแต่ทิ้งเพื่อนไปมีผู้ ทำเรียบร้อย เมื่อก่อนตอนแกอกหักจากโอปป้า ฉันยังนั่งฟังแกร้องไห้ทั้งคืน ค่าเตกิล่าฉันก็จ่ายให้ คราวนี้จะทนฟังหน่อย ไม่ได้หรือไง กลัวผู้สวดเหรอ!?"
เมลิสาต่อว่ายกใหญ่ พาให้เพื่อนที่เหลือส่งเสียงคล้อยตาม ยิ่งแต่ละคนอยู่ในอาการมึนเมา เสียงที่ต่อว่าใส่ยิ่งดังกว่าเดิม
"ใช่! นังพอล ทิ้งเพื่อน แช่งให้ผู้ทิ้งเลยคอยดู"
"ปากเหรอนั่น แม่คุณอ้น แกก็คล้อยตามเมลิสาทุกเรื่องเลยนะ รักกันจริ๊ง! ไม่มีใครห้ามใคร แกก็อีกคน แม่คุณดา ได้ข่าวว่าโต๊ะนี้มีคนถูกผู้ทิ้งแค่คนเดียว พวกหล่อนอีกสองตัวเมาด้วยทำไมหา!"
กพลต่อว่าอนุศราและญาดา ลูกคู่ของเมลิสา ผู้ซึ่งนั่งหัวเราะคิกคัก เติมแก้วเครื่องดื่มหนแล้วหนเล่า แต่คำพูดนั้นทำเมลิสาหยุดชะงัก สงบอาการลง ราวกับการเมาและโวยวายก่อนหน้า เป็นเพียงการแสดงชุดใหญ่ ญาดาและอนุศราจ้องกพลเขม็ง ฝ่ายกพลหน้าถอดสี ถลึงตาใส่เพื่อน ก่อนจะรีบลูบบ่าเมลิสา เพื่อนรักตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย เป็นการปลอบโยน
"เมล ฉันไม่ตั้งใจ ขอโทษนะหญิง ที่จริงแล้ว แกทิ้งมันต่างหาก ไอ้จ๊วกหน้าประจวดนั่น ไม่คู่ควรกับแกเลย ศีลไม่เสมอกัน สวรรค์เลยกีดกันมันออกจากแกไง"
"เขาชื่อเจตต์ อีกอย่าง สวรรค์คงรักหมอนั่นมากกว่า ถึงได้แฟนใหม่ทั้งสวยและรวยมาก สาวคัพ D เอว S ชะนีหุ่นลูกหมูอย่างฉันจะสู้อะไรได้ ฮึ!"
ฟังวาจาของคนเมา เพื่อนๆก็เงียบลง ต่างรู้ว่าเมลิสา คบหากับผู้ชายที่ชื่อเจตต์มานานหลายปี อยู่มาวันหนึ่ง กลับรู้ข่าวการหมั้นหมายของแฟนตัวเองกับไฮโซ ลูกสาวประธานบริษัทที่ทำงานอยู่ด้วยกัน ชีวิตยิ่งกว่านิยาย เมลิสาถึงได้นัดหมายพาพวกเธอมาสังสรรค์ หวังกลบเกลื่อนความรู้สึก ครู่หนึ่ง ญาดา เพื่อนร่วมงานสาวสวย ผู้ได้ชื่อว่าหน้าเหมือนตุ๊กตาฝรั่งที่สุด ก็ลุกมานั่งข้างเมลิสา ดึงความสนใจ
"พี่เมล ถึงแม้ว่าไฮโซคนนั้นจะดีกว่าพี่ทุกอย่าง พี่ก็อย่าดูถูกตัวเอง ถึงเอวพี่ไม่ได้ 24 นิ้ว แต่เอว 29 นิ้วก็หาเสื้อผ้าใส่ง่ายกว่า โดยเฉพาะไซส์ฝรั่ง ถึงหน้าอกพี่แค่คัพ B ก็หาบราเซียใส่ง่าย ผู้หญิงคัพ D หาบราใส่ยากจะตายไป ถึงพี่จะสูงไม่ถึง 170 ซม. สูงตามมาตรฐานของผู้หญิงทั่วไป แต่ก็จับห่วงบนรถไฟฟ้าถึง พี่มีดีกว่าไฮโซคนนั้นตั้งเยอะ"
"นี่! นังดา ปลอบหรือหลอกด่า เอาดีๆ"
"ล้อเล่นน่าพี่พอล ฉันก็แค่จะบอกพี่เมลว่า พี่ดูถูกตัวเอง ถึงมองเห็นคนอื่นดีกว่า คนเรามีดีไม่เหมือนกัน มาตรฐานความสวยงามควรมาจากภายในจิตใจ ผู้ชายที่ทะเยอทะยานแบบนั้น ดีแล้วที่เลิกกับพี่ได้ อย่าเสียดายเลย"
ญาดาพูดดีมีเหตุผล แต่สำหรับเมลิสา ผู้ชายที่ชื่อเจตต์ คือเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอในช่วงหนึ่ง ก่อนจะกลายมาเป็นคนรักที่สมบูรณ์แบบในชีวิต เธอและเขาวางแผนอนาคตไว้ด้วยกันมากมาย มีอะไรก็พูดคุยปรึกษา สำหรับเมลิสา เจตต์คือคนดี คนที่เธออยากจะฝากอนาคตไว้ แต่การที่เขาเป็นคนดี ไม่ได้แปลว่าจะไม่เจ้าชู้ หรือรักเธอ มากกว่าตัวของเขาเอง คิดมาถึงตรงนี้ เมลิสาก็ยิ้มเยาะหยัน ยกแก้วเบียร์ดื่ม หลีกหนีความเจ็บปวดจนจุกตื้อในลำคอ ขอบตาร้อนผ่าว
"ฉันผิดเองที่คาดหวัง...ทุกคนล้วนรักตัวเอง อนาคต ความฝัน ความก้าวหน้าของ สำคัญกว่าความรักเพ้อฝันอยู่แล้วล่ะ หึ...เจ้าชายขี่ม้าขาว มีแค่ในนิยายเท่านั้น ฉันโง่ที่คิดว่าพระเอกในนิยายมีอยู่จริง...ผู้หญิงคนนั้น มีอนาคตให้เขา มีตำแหน่ง มีเงินทอง คนเก่งแบบเขา จะรักตัวเอง แปลกตรงไหน ฉันสิแปลก อ่อนต่อโลก...ไม่รักตัวเอง"
เมลิสาถูกคำพูดสะกิดใจ วาจาที่เก็บไว้ก็พรุ่งพรูออกมา เปลี่ยนสีหน้าเพื่อนๆเจื่อนลง อนุศรารีบกวักมือเรียกญาดาให้กลับไปนั่งข้างตัวเองดังเดิม พลางพยักพเยิดให้กพลปลอบ ฝ่ายกพลถอนหายใจยาว กอดบ่าเมลิสา อิงศีรษะแนบต่อกัน โยกตัวเบาๆ
"ช่างเถอะหญิง ตอนนั้นที่ผู้ทิ้งฉัน แกปลอบฉันว่า ผู้ชายมีมากมายกว่าใบพุทรา อย่าไปหมกมุ่นแค่คนเดียว นี่ยุคไหนแล้ว ทุกคนมีทางเลือกให้ตัวเอง ใครก้าวไปข้างหน้าได้ก่อน คนนั้นมีความสุข แกจำได้หรือเปล่า"
คำปลอบของกพล ช่วยให้เมลิสาสงบใจลงบ้าง เธอยกแก้วเบียร์ดื่มอึกใหญ่ ทำใจให้ลืม ให้ก้าวต่อไปข้างหน้า สมองกลับเห็นเพียงความทรงจำดีๆระหว่างเธอกับเจตต์ ในที่สุด เมลิสาก็กระแทกแก้วเบียร์ลงบนโต๊ะ ยกมือปาดน้ำตาส่งๆ
"ฉันอยากเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวมา....ห้ามใครหนีกลับก่อนนะ!"
พูดจบ เมลิสาก็เดินไม่ตรงทางออกจากโต๊ะอาหาร ตรงไปยังห้องน้ำ ท่ามกลางเสียงดนตรีสด ดังกระหึ่ม และสายตาของเพื่อนๆที่มองตามอย่างห่วงใย
---------------------------
"จะขอเงินฉันทั้งที นัดมาเจอในที่แบบนี้เหรอ"
น้ำเสียงราบเรียบ ติดจะเย็นชา แชเชือนไปสักหน่อย มาจากบุคคลผู้ซึ่งนั่งอยู่มุมสุดของร้านอาหาร ใกล้เวที มุมโต๊ะที่ไม่มีใครเดินผ่านและเป็นส่วนตัวที่สุด แสงสีชมพูภายในร้าน ส่องกระทบชุดสูทสีครีม เนื้อผ้าดี มียี่ห้อ ราคาแพง ลงตัวกับเสื้อเชิ้ตสีดำ เมื่อรวมกับใบหน้าสะอาดหมดจด เข้าขั้นสำอาง สีหน้าเรียบเฉยแล้ว เขาคนนี้ดูดียิ่งกว่าพระเอกซีรี่ส์ยอดนิยมเสียอีก ติดก็แค่แววตาเฉียบคม เข้าขั้นดุดัน เปลี่ยนบรรยากาศรอบตัวให้ดูน่าขนลุกมากกว่าน่าเข้าหา ทำให้ศรันย์ ผู้เป็นน้องชาย กลืนน้ำลายอึกใหญ่ รีบยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่ม กลบเกลื่อนความรู้สึก และปลุกความกล้าไปในตัว
"ถ้าฉันมีเงินเหมือนอย่างพี่ คงนัดเจอบนเรือสำราญ ล่องแม่น้ำ ดินเนอร์สุดหรูแล้วล่ะ นี่งบฉันมีจำกัด คุณย่าตัดเบี้ยเลี้ยงฉันแทบไม่เหลือแล้ว พี่ก็อย่าจู้จี้ไปหน่อยเลย"
ศรันย์ ทำเสียงคล้ายงอนกลับ แอบหวังให้ ชวินทร์ พี่ชายคนโต นึกเห็นใจตัวเองบ้าง แต่ตรงกันข้าม สายตาของพี่ชายเขายิ่งดุอย่างกับสิงโตล่าเนื้อ จ้องกวาดตัวเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า อ่านความคิด ชวนให้ศรันย์ขนลุกชูชัน รู้สึกว่าคิดผิดไปหน่อยที่ขอความช่วยเหลือจากคนตรงหน้า
แต่ไหนแต่ไร ชวินทร์เป็นคนที่ครอบครัวปลูกฝังให้เป็นผู้นำมาตั้งแต่เล็ก นิยมความสมบูรณ์แบบ เรียนดี ทำงานดี สมบูรณ์แบบตามที่บ้านตระกูลไวทยะต้องการทุกอย่าง แลกกับความรู้สึกปกติของมนุษย์ทั่วไป พี่ชายของเขา ดูเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกโปรแกรมมากขึ้นทุกวัน แตกต่างจากเขาราวฟ้ากับเหว ถึงเป็นแบบนั้น ชวินทร์คือคนที่พึ่งพาได้มากที่สุด ขณะที่ญาติพี่น้องคนอื่นหันหลังให้เขา พี่ชายคนโตกลับไม่เคยทำแบบนั้น
"พี่ไนท์ น้องชายเดือดร้อนจริงๆนะ นี่ก็ติดค่าเหล้าผับนี้ไว้ ต้องเป็นดีเจใช้หนี้ให้เขา เงินแทบไม่เหลือเช่าห้อง ถ้าพี่ให้ยืม ครั้งนี้ฉันสัญญาว่าจะหามาคืน หากไม่มีคืน ฉันจะ...."
ศรันย์ครุ่นคิดหาคำพูดอยู่ครู่ พลางจ้องชวินทร์อย่างมุ่งมั่น
"ฉันจะ...พยายามยืมคนอื่นมาใช้คืนพี่"
ฟังคำพูดของน้องชายคนเดียว ชวินทร์ก็ลอบถอนหายใจ เขาหยิบเช็กขึ้นมาเซ็น แล้วฉีก ยื่นให้น้องชาย ศรันย์ถึงกับยิ้มร่าง ดวงตาเป็นประกาย เมื่อเห็นยอดเงิน แต่คำพูดต่อมาก็ทำเขาหน้าตื่นขึ้นมา
"หนึ่งเดือน ถ้าหามาคืนฉันไม่ได้ แลมโบกินีของนาย จะเป็นของฉัน"
ชวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกว่า 187 เซนติเมตร แล้วเดินออกจากโต๊ะไป โดยไม่สนใจสีหน้าของน้องชาย ผู้ซึ่งมีอิสระทำอย่างใจคิดทุกอย่าง ไร้ซึ่งแรงกดดันใดใด ใช้ชีวิตไม่เป็นโล้ไม่เป็นพาย ศรันย์ฮึดฮัดขัดใจ ว่าตามหลังไป
"แค่นี้ก็ต้องงกด้วย ทีกับโรซี่ทำใจป้ำ พาขึ้นเฮลิคอปเตอร์ทัวร์ฮ่องกง เห็นผู้หญิงดีกว่าน้องในไส้!"
ถึงต่อว่าแบบนั้น ชวินทร์ก็ไม่หันมอง ทำหูทวนลม เดินลัดเลาะไปทางห้องน้ำ ปล่อยน้องชายฉุนเฉียวอยู่ลำพัง
--------------------------
น้ำเย็นช่วยให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง เมลิสามองใบหน้าตัวเองในกระจกบานใหญ่ของห้องน้ำร้านอาหาร เห็นพนักงานบริษัทเอกชน เงินเดือนพอซื้อความสุขให้ตัวเอง รูปลักษณ์ธรรมดา แต่งหน้าก็ดูดี ไม่แต่งหน้าก็ธรรมดา แต่งตัวก็ธรรมดา สูงแค่ 165 เซนติเมตร รูปร่างก็ธรรมดา ไม่มีอะไรสะดุดสายตา ใจก็เริ่มหดหู่ขึ้นมาอีกครั้ง เทียบกับคุณหนูไฮโซ ดูดีตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เรียกได้ว่า หน้าสดก็ดูดี รูปร่างนางแบบ ไม่มีอะไรสู้เขาได้เลย ไม่แปลกที่คนรักของเธอจะเลือกหมั้นหมายกับผู้หญิงคนนั้น
ทุกคนล้วนรักตัวเอง เมลิสาเข้าใจ เจตต์เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเขา เราคุยกันรู้เรื่อง เราต่างมองไม่เห็นหนทางอยู่ด้วยกัน ผู้ชายคนนั้นกำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดดในฐานะผู้บริหาร คนเก่งมีฝีมือแบบเขา มีเหรอที่เจ้าของบริษัทจะไม่เหนี่ยวรั้งไว้ให้ทำงาน เธอไม่ได้โกรธเขา...เธอแค่โมโหตัวเอง ที่คาดหวังกับคนอื่น มากกว่ารักตัวเอง
เมลิสาเงยหน้า สูดหายใจลึก ระงับอารมณ์...เธอกำลังโกรธ เธออยากต่อว่าเขา แต่เธอก็อยากเป็นผู้ใหญ่ที่รับเรื่องแย่ๆได้ และปล่อยมันผ่านไปอย่างเข้มแข็ง...แต่มันยากเกินไป เมลิสาสลัดความคิด ก้าวเท้าเดินออกจากห้องน้ำโดยเร็ว น้ำตาที่หักห้ามไว้ กลับรินไหลไม่ขาดสายอีกครั้ง เธอก้มหน้าก้มตา ยกมือปาดส่งๆ สะอึกสะอื้นตัวโยน เท้าก็ก้าวต่อไป ไม่ทันมองทางข้างหน้า จึงชนเข้ากับอะไรสักอย่างเข้าเต็มแรง จนผงะถอยหลัง ข้อเท้าชนเข้ากับบันได พาให้เธอหงายหลังทันใด
"!!!"
เมลิสาปิดตาแน่น นึกในใจว่าเธอต้องล้มหัวฟาดพื้นแน่ๆ ทว่า มือแข็งแรงอย่างกับปลอกเหล็กกลับคว้าแขนเธอไว้ได้ทัน ออกแรงรั้งตัวเพียงครั้งเดียว เธอก็ยืนตัวตรงแล้ว เรี่ยวแรงมหาศาลของอีกฝ่าย ทำเธอเบิกตาโต จ้องมองเจ้าของการกระทำอย่างคาดไม่ถึง
เธอพบเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง สวมสูทดูดี มีราคา พบเห็นได้ตามสกายเลานจ์ในชั้นดาดฟ้า มากกว่าร้านอาหารมนุษย์เงินเดือน หน้าตาเกลี้ยงเกลาสะอาดหมดจด เรียกได้ว่าหล่ออย่างกับรูปปั้นเดวิดเชื้อสายจีน แต่แววตาอย่างกับสิงโตล่าเนื้อ ดุและมีอำนาจ แถมกำลังมองเธอในสายตาตำหนิมากกว่าขอโทษ เมลิสากำลังโมโห พอถูกมองแบบนั้น เธอก็จ้องกลับแบบเดียวกัน เขาหยุดชะงัก มองพิจารณาเธออีกที
"คุณเดินมาชนผม"
เขากล่าว เธอเลยนิ่งอึ้ง นึกคำโต้กลับไม่ถูกอยู่ครู่ ระหว่างนั้น น้ำตายังไหลไม่ขาดสาย จึงยกมือปาดส่งๆ
"ฉันมองไม่เห็น"
เมลิสาขืนข้อมือออกจากมือของเขา ไม่พูดขอโทษ ถึงเธอเป็นฝ่ายชน แต่เขามองเห็น น่าจะหลบก่อนไม่ใช่เหรอ แถมตัวเขาใหญ่อย่างกับกระทิง เดินปิดทางคนอื่นหมด เธอไม่ยอมรับผิด เลี่ยงหนีไปทางอื่น ทว่า เขากลับเดินมาขวางหน้าไว้ก่อน เธอตวัดสายตามองไม่พอใจ
"คุณต้องการอะไร"
"คุณรู้อยู่"
สีหน้าและแววตาของเขาเรียบเฉย ดูหยิ่งทะนงไม่เบา นิสัยพวกคนมีเงิน ท่าทางของเขาบอกชัดเจน หากวันนี้เธอไม่เป็นฝ่ายขอโทษก่อน คงไม่มีทางได้เดินกลับไปโต๊ะแน่ๆ ครุ่นคิดอยู่ครู่ ก็ตัดสินใจร้องออกมาดังลั่น
"กริ๊ด!!!"
"!!!"
เสียงของเธอพาคนโดยรอบที่อยู่ใกล้ๆหันมองเป็นตาเดียว ชวินทร์เบิกตาโต ตกใจมองการกระทำของเธอ เขารู้ว่าผู้หญิงหน้าตาดีตรงหน้า ต้องการเรียกความสนใจคนโดยรอบ ให้เขาอับอาย เขาเองก็เหนื่อยเกินกว่าจะอธิบายอะไรให้ใครฟัง จึงยุติปัญหา เป็นฝ่ายเดินหนีออกนอกร้านอาหารไปโดยเร็ว
"อ๊าย!! อะไรๆๆ เมล แกเป็นอะไร!!"
กพลได้ยินเสียง ก็วิ่งขาแทบขวิดมาหา ตามด้วยญาดาและอนุศรา ต่างตกใจไม่แพ้คนโดยรอบ เมลิสาส่ายหน้า กอดกพลร้องไห้สะอึกสะอื้นยกใหญ่ ทำเอาเพื่อนกอดปลอบแทบไม่ทัน อนุศรารีบบอกคนโดยรอบที่พากันกรูเข้ามา เพราะนึกว่าเธอถูกทำร้าย
"ไม่มีอะไรค่ะ ไม่มีอะไร เธอกลัวแมลงสาปค่ะ"
"พี่พอล พี่พาพี่เมลกลับไปเถอะ เดี๋ยวค่าอาหารฉันจ่ายไปก่อน พี่ค่อยโอนมาให้ทีหลัง"
ญาดากล่าว ทำกพลหรี่ตามองคาดโทษใส่ แต่ก็ยอมพยักหน้าตอบ
"รู้แล้วๆ ยัยเมล คืนนี้ฉันไปนอนเป็นเพื่อน สภาพแกไม่ไหวแล้ว"
"ฮือๆๆๆ"
เมลิสาร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยน เดินตามแรงพยุงของกพลไป พอได้ร้องออกมาแล้ว ก็หยุดร้องไม่ได้อีกเลย
----------------------
"โอย..."
เพียงแค่ถูกแสงอุ่นของดวงอาทิตย์ยามเช้า ปลุกสติให้ฟื้นคืน อาการปวดหัวแทบระเบิดก็ถามโถมเข้าใส่จนลุกจากเตียงแทบไม่ขึ้น เมลิสาพลิกกายหนีแสง ยกหมอนปิดใบหน้า แม้ว่าได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆเดินมาใกล้ พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมยี่ห้อแบรนด์ดัง เธอก็ทำเป็นไม่สนใจ
"เอ้าๆ มิสเมลิสา จะแปดโมงแล้ว ลุกไหวมั้ยหญิง"
กพลเดินเข้ามาถามตามมารยาท แต่ดูจากสภาพ ยังไงเพื่อนของเขาก็ไปทำงานไม่ไหวแน่
"แกนอนไปแล้วกัน เดี๋ยวฉันโทรลางานให้ นี่! แล้วก็อย่าคิดอะไรแปลกๆระหว่างที่ฉันไม่อยู่ล่ะ ผู้ชายมีมากกว่าใบพุทรา ท่องไว้"
"รู้แล้ว...."
เมลิสาตอบเสียงอ้อแอ้ กพลถึงยอมผละห่าง เดินจากไป เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องคอนโดมิเนียม ราคามนุษย์เงินเดือน ปิดสนิทเรียบร้อยแล้ว เมลิสาก็ตั้งหน้าตั้งตาหลับอีกครั้ง เธอไม่อยากลุกไปไหนทั้งนั้น
'♫~♪~♫'
เสียงโทรศัพท์ดังสนั่นหวั่นไหว ทั้งสั่นทั้งดังอยู่นานหลายนาที เมลิสากลับเมินใส่ หันหนี แต่ดูท่าปลายสายจะไม่ยอมแพ้ โทรซ้ำๆอยู่อย่างนั้น เธอร้องขัดใจในคอ ยอมกดรับสายโดยไม่ดูเบอร์
"ค่ะ"
"เมล รีบมาที่โรงพยาบาลด่วนเลยลูก"
"แม่!"
เมลิสาสร่างเมากะทันหัน กระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ใจเต้นไม่เป็นส่ำทันใด
-----------------------------
ณ โรงพยาบาลไวทยะ
หญิงสาววิ่งสุดฝีเท้า เท่าที่รองเท้าผ้าใบราคากลางจะส่งเสริมเรี่ยวแรงได้ ตรงไปยังห้องฉุกเฉิน เธอเห็นมารดาวัยกลางคนยืนอยู่กับน้องชาย ซึ่งยังสวมชุดนักศึกษาอยู่ เธอรีบเข้าไปหาทันที
"แม่ มอส เกิดอะไรขึ้นกับพ่อ"
"พี่เมล เมื่อเช้าพ่อเปลี่ยนหลอดไฟในห้องน้ำ แล้วลื่นล้ม เข้าไปเป็นชั่วโมงแล้ว ยังไม่ออกมาเลย"
มานิต น้องชายคนเล็กของเมลิสา อธิบายเสียงละล่ำละลัก มือก็จับประคองแม่เอาไว้ เมลิสารีบวิ่งไปดูกระจกห้องประตูฉุกเฉิน เธอไม่เห็นอะไรนอกจากม่านสีเขียว ใจยิ่งร้อนรน เดินวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น
"มอส แกพาแม่ไปนั่งพักก่อน พี่รอหมอเอง"
เมื่อหันมาเห็นมารดาสีหน้าไม่ดี เมลลิสาก็กล่าวกับมานิต คนเป็นน้องพยักหน้า รีบพามารดาไปหาที่นั่งรอตามคำบอก ปล่อยให้พี่สาวคนโตของบ้านเฝ้าหน้าห้องฉุกเฉินใจดจ่อ เธอรออยู่เกือบครึ่งชั่วโมง หมอถึงเดินออกมา
"คุณหมอ!"
---------------------------
'ค่ารักษาทั้งหมด 8 แสนบาท'
เมลิสานั่งมองราคาในใบปลิวอยู่ด้านหน้าห้องจ่ายยาเพียงลำพัง ครุ่นคิดคำนวณไปมา คำพูดของหมอเจ้าของไข้ยังดังก้องอยู่ในสมอง
'คนไข้ลื่นล้มกระดูกก้นกบหัก 2 ซี่ เพราะมีน้ำหนักตัวมาก ต้องพักผ่อนอยู่โรงพยาบาลสักระยะ แต่ที่น่าห่วงกว่านั้น ทางเราตรวจพบโรคหลอดเลือดสมอง จำเป็นต้องผ่าตัดโดยเร็วที่สุด'
"เมล"
เสียงของมารดาเรียกสติเธอเสียก่อน เมลิสาเงยจากโบชัวร์ค่ารักษาพยาบาล สีหน้าไม่สู้ดีนัก มารดาจึงจับฝ่ามือลูกสาว บีบกระชับไว้ แทนคำปลอบโยน
"แม่จะเอาบ้านเข้าจำนองอีกครั้ง เมลไม่ต้องเป็นห่วง"
"ไม่ได้นะแม่ บ้านหลังนั้น พ่อกับแม่ผ่อนมาทั้งชีวิต เพิ่งหลุดจากธนาคารได้ปีเดียวเอง"
"ไม่มีวิธีอื่นแล้ว ลูกไม่ต้องกังวล ทุกอย่างมีทางออกเสมอ"
คำปลอบของมารดา แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่สบายใจเลย แต่ก็เข้มแข็ง แนะแนวทางให้เธอเสมอ เมลิสาเสียใจที่เธอไม่อาจหาหนทางช่วยเหลือแม่ได้ เธอกอดมารดาแน่น
"เมลจะหาทางเอาบ้านเราคืนมาให้เร็วที่สุดนะแม่"
ทั้งสองกอดปลอบโยนความรู้สึกต่อกัน แต่แล้ว เสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งก็เรียกเมลิสาเงยขึ้นเสียก่อน สีหน้าของเธอบึ้งตึงทันทีที่เห็นเขา
"เมล"
"เจตต์"


"มาทำไม"
คำทักทายของเมลิสา มีต่อชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ราว 180 เซนติเมตร ค่อนไปทางผอม ยามสวมสูทสีเทากับเนกไทสีเข้ากันแล้ว ดูดีจนใครต่อใครพากันเหลียวหลังมองซ้ำ แต่ไม่ใช่สำหรับเมล
"แม่รอที่หน้าห้องฉุกเฉินนะลูก"
มารดาเห็นกริยาของทั้งสองคน ก็ตัดสินใจเปิดฉากให้ทั้งสองฝ่ายได้เคลียร์ใจกัน นางรับไหว้จากเจตต์ ผู้ซึ่งเคยเป็นเหมือนลูกชายคนหนึ่ง ก่อนจะเดินจากไป เจตต์ก้าวมาลั่งนั่งด้านข้าง เมลิสากลับลุกหนี เดินแทรกฝูงชน คนที่มารอรับยา หายไปทันที
"เมล!"
เจตต์รีบลุกตามไป เขาเห็นเบื้องหลังของเมลิสาอยู่ไม่ห่างจากบันไดหนีไฟ ก็ตัดสินใจก้าวเร็วๆ ตรงเข้าจับแขนหญิงสาว พาหลบเข้าเบื้องหลังประตูหนีไฟอย่างรวดเร็ว
-------------------------
นาฬิกาข้อมือบอกเวลาสิบโมงครึ่ง แต่เสียงโต้เถียงระหว่างนายแพทย์ผู้บริหารโรงพยาบาลไวทยะ ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามฟากโต๊ะกัน ยังคงดังต่อเนื่อง ตั้งเจ็ดโมงเช้าจนป่านนี้ ไม่มีทีท่ายุติ วนในอ่างอยู่แต่เรื่องต้นทุนอุปกรณ์การรักษา กับกำไรที่โรงพยาบาลควรจะได้ เสียงเหล่านั้นไม่ได้อยู่ในความสนใจของชวินทร์มากเท่าไหร่ สายตาของเขาอยู่ที่มือถือ ไล่อ่านข้อความล่าสุดจากผู้เป็นบิดา แม้สีหน้าราบเรียบ กลับแผ่รังสีอำมหิตโดยไม่รู้ตัว คนรอบข้างเริ่มมองหน้ากัน เสียงโต้เถียงค่อยๆเบาลง
"คุณชวินทร์คิดว่ายังไงครับ"
นายแพทย์หนึ่งในผู้บริหารเอ่ยถามเขา ผู้ซึ่งนั่งเป็นประธานในที่ประชุม ในฐานะรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล ตัวแทนของผู้อำนวยการซึ่งกำลังติดลงวอร์ดอื่น แต่กลับมีเวลาส่งข้อความมากดดันลูกชายคนโต
"คนไข้เลือกมาโรงพยาบาลเอกชน ส่วนใหญ่มีกำลังจ่าย และเชื่อมั่นในประสิทธิภาพของแพทย์กับอุปกรณ์ในโรงพยาบาล ดังนั้น อุปกรณ์ใดจำเป็นต้องใช้ ก็ควรสั่งซื้อ ให้แต่ละแผนกทำรายงานวัสดุส่งมาให้ครบก่อน ค่อยประชุมกันอีกที"
"แล้วกำไรล่ะครับ ถ้าทุ่มเงินซื้ออุปกรณ์ทางการแพทย์ โรงพยาบาลขาดทุนแน่ ไหนจะค่าใช้จ่ายอื่นๆ ค่าจ้างแพทย์ พยาบาลอีก เงินเดือนถูกเสียทีไหน"
ความเห็นของผู้บริหารคนหนึ่ง เรียกสายตาดุขรึมของชวินทร์จ้องกลับ บอกชัดเจนว่าไม่อยู่ในอารมณ์อยากถูกขัดใจ และคำพูดต่อมาของเขา ก็พาผู้บริหารทั้งหลายเงียบกริบทันที
"ถ้างั้นก็ลดหมอลง ใครไม่มีผลงาน จ้างออก ลดภาระของโรงพยาบาลในระยะยาว ขอตัว"
พูดจบ ชวินทร์ก็เดินออกจากห้องประชุม ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศมืดมนน่าขนลุกเท่านั้น
---------------------------
'ถ้าภายในเดือนนี้แกไม่มีเมียไปเยี่ยมคุณย่า เตรียมตัวหลุดจากตำแหน่งรองผู้อำนวยการได้เลย'
ชวินทร์ยืนอ่านข้อความสั้นๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้อความง่ายๆที่ยากต่อการเข้าใจ เขาวางมือบนราวบันไดหนีไฟ เผลอกำแน่นจนสั่นเทา ไม่รู้ว่าตัวเองคือลูกชายคนโตของบ้านไวทยะ หรือหุ่นยนต์ที่ต้องทำตามคำสั่งแต่ละขั้นตอนกันแน่
"เมลใจเย็นฟังฉันก่อน"
แต่แล้วเสียงหนึ่งก็เรียกความสนใจ ดังอยู่ถัดไปหนึ่งชั้น ชวินทร์ขมวดคิ้ว นึกขัดใจที่หาพื้นที่สงบให้ตัวเองไม่ได้ แต่เสียงคนโต้ตอบต่อมากลับหยุดฝีเท้าเขาไว้ก่อน
"ต้องการอะไรอีก"
ชวินทร์จำน้ำเสียงหวานใสได้แม่นยำ เขานึกสนใจอยู่บ้าง จึงเดินฝีเท้าเบาลงบันไดไปไม่กี่ขั้น ก้มมองลอดราวบันได มองเจ้าของบทสนทนาให้ชัดเจน พบผู้ชายคนหนึ่ง มาดนักธุรกิจ กับผู้หญิงแต่งตัวธรรมดา สวมเสื้อยืด กางเกงยีนส์ หน้าตาดี ไม่แต่งแต้มสีสันบนใบหน้า ทั้งสองกำลังโต้ใส่กันดังลั่น
"เมล ฉันอยากช่วยคุณอาจริงๆ ให้ฉันช่วย ค่าใช้จ่าย 8 แสน ฉันจะรับผิดชอบ ไม่ต้องให้คุณอาหญิงจำนองบ้านอีก"
"เพื่ออะไร เงินมากมายขนาดนั้น ฉันไม่มีปัญญาใช้คืนเธอหรอกนะ"
"ไม่ต้องคืน ฉันให้เธอ ชดใช้สิ่งที่ฉันทำลงไป ทำลายความรู้สึกเธอ"
คำพูดของเจตต์ ทำเมลิสาโกรธจนหน้าแดงก่ำ มือสั่นเทา เธอจ้องเอาเรื่องใส่เขา
"หมั้นกับคนรวยไม่เท่าไหร่ ทำตัวเป็นคนรวยทันที เธอคิดว่าเงินลบล้างความรู้สึกได้เหรอ ตลอด 9 ปีที่ผ่านมา เงินแค่ 8 แสนลบล้างได้เหรอ มักง่ายไปหน่อยมั้ง เก็บเงินของเธอไว้ปรนเปรอว่าที่ภรรยาเถอะ ไม่ต้องยุ่งเรื่องของชาวบ้าน อ้อ...อย่าคิดนะว่าฉันเสียใจ ไม่เลย! ฉันเสียดายเวลามากกว่า ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก!!"
เมลิสาเดือดจนลมออกหู ตลอดเวลาที่คบหากันมา ความรัก ความรู้สึกดีๆต่อกัน ไม่คิดว่าคนตรงหน้าให้ค่ากับทุกอย่างเป็นมูลค่าเงินตรา พอลพูดถูก โชคดีแล้วที่เธอไม่ต้องแต่งงานกับคนแบบนี้ เมลิสาตรงเข้าหาประตู จะเปิดออก เจตต์กลับยืนขวางไว้ก่อน
"ไม่ใช่แบบนั้น เมล! เธอเป็นแบบนี้ทุกที พอโมโหก็ไม่ฟังอะไรเลย"
"ก่อนจะว่าคนอื่น ฟังสิ่งที่ตัวเองพ่นออกมาก่อนเถอะ หลีกไป!"
"ไม่! ถ้าวันนี้เธอไม่ฟังฉันพูดให้จบ อย่าหวังว่าจะได้ออกจากที่นี่เลย!"
เจตต์ขึ้นเสียงใส่กลับ สีหน้าเกรี้ยวกราดไม่ต่างกัน เมลิสาไม่ยอม เธอกลับหลังหันวิ่งขึ้นบันได หนีไปชั้นอื่น แต่ทว่า ฝีเท้าหยุดชะงักเมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาคุ้นๆ สวมชุดสูทสีครีมอ่อน ยืนฟังอย่างสงบ ท่าทางเหมือนรูปปั้นมากกว่าคน เธอหน้าซีดสลับแดง จำได้ว่าเขาคือใคร ไม่คิดว่าจะพบเขาอีกเลยด้วยซ้ำ แถมยังเจอในสถานการณ์นี้อีก เมลิสายืนตัวแข็งทื่อ กระทั่งเจตต์ตามมาทัน กระชากแขนเธอให้หันหาโดยเเรง ไม่สนว่ามีบุคคลที่สามยืนอยู่
"เมล!!"
"โอ๊ย! ปล่อยนะ!!"
เมลิสาทั้งโกรธทั้งอาย ไม่คิดว่าเจตต์จะสติหลุดขนาดนี้ต่อหน้าคนอื่น เธอพยายามสลัดแขนออก ใจภาวนาให้หมอรูปปั้นคนนั้นเข้าช่วย แต่เขากลับยืนมองเฉยๆ คนอะไร ใจดำเป็นบ้า!
"เธอไม่มีเงิน เธอต้องให้ฉันช่วย อย่ามีทิฐิโง่ๆไปหน่อยเลย"
คำพูดของเจตต์ทำให้เมลิสาหน้าร้อนวูบ โมโหสุดขีดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอจ้องกลับเอาเรื่อง
"อุตส่าห์เอาตัวเองขายประเคนให้ลูกสาวเจ้าของบริษัท ได้เงินมาทั้งที นายเก็บไว้ใช้เองเถอะ เผื่อวันไหน คุณหนูเขาเบื่อขี้หน้า จะได้มีเงินเลี้ยงตัวเอง"
คำพูดของเธอ ทำชายหนุ่มโกรธจัด จับกระชากแขนอีกข้างของเธอ รั้งเข้าหากัน เมลิสานิ่วหน้าเจ็บปวด พยายามบิดแขนออก แต่แล้ว คำพูดของบุคคลที่สาม ก็เรียกความสนใจของพวกเขาเสียก่อน
"8 แสนเป็นค่าเหมาจ่ายสำหรับการรักษาในครั้งแรกของคนไข้ หากอาการไม่ดีขึ้น ต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม ค่าผ่าตัด ค่าแพทย์เฉพาะทาง ค่าห้องพักฟื้น รวมถึงค่ายาระหว่างการพักฟื้นและระยะติดตามอาการ ถ้ารักษาในโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ ค่าใช้จ่ายจนกว่าคนไข้จะหายขาด อาจถึงหลักล้าน"
เขากล่าวเสียงราบเรียบ ไม่ยินดียินร้าย เมื่อเจตต์เห็นอย่างนั้น ก็ยอมข่มอารมณ์ ปล่อยแขนเมลิสาออกข้างหนึ่ง อีกข้างยังจับรั้งไว้ไม่ให้เธอดิ้นหนี
"คุณรู้ได้ยังไง"
"ผมเป็นคนเซ็นอนุมัติแพ็กเกจค่าใช้จ่ายนั้น"
ฟังคำตอบ พวกเขาทั้งสองก็เบิกตาเล็กน้อย พากันจ้องคนพูดให้ชัดอีกที ชวินทร์ทำเพียงอธิบายต่อ ไม่ได้เข้าไปยุ่งระหว่างความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง
"ถ้าหากคุณไม่มีกำลังจ่าย ทางโรงพยาบาลทำเรื่องย้ายผู้ป่วยไปโรงพยาบาลรัฐได้ เดี๋ยวนี้ผู้ป่วยไม่จำเป็นต้องแบกภาระค่าใช้จ่ายโดยไม่จำเป็น ส่วนสิทธิ์อื่นๆที่คุณมีอยู่ ต้องให้โรงพยาบาลต้นสังกัดตรวจสอบให้อีกที ค่าใช้จ่ายทั้งหมด ราคาอยู่ระหว่างหลักหมื่นถึงแสนต้นๆ ถูกกว่าที่นี่มาก ถ้าคุณตัดสินใจได้แล้ว ไปติดต่อที่ห้องรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล ตึกนี้ ชั้น 18 ขอตัว"
กล่าวจบ ชวินทร์ก็กลับหลังหัน เดินหนีไป
'ปึง!'
เสียงประตูหนีไฟปิดลงดังลั่น ทำเมลิสาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบดึงข้อมือตัวเองออกจากเจตต์ สายตาไม่พอใจจ้องเขม็งใส่คู่สนทนา
"ได้ยินแล้วนะ ฉันไม่จำเป็นต้องพึ่งนาย ถ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง อย่ามายุ่งกับชีวิตของฉันอีก"
เมลิสาเดินหนีออกไปด้านนอกประตูหนีไฟ ไม่สนใจว่าอดีตคนรักจะเดินติดตามมาหรือเปล่า เธอแทรกผ่านผู้คนมากมาย ใช้ความวุ่นวายพรางตัวไว้ หนีหายเขาไปอย่างรวดเร็ว
-------------------
'รองผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร นายชวินทร์ ไวทยะ'
ป้ายชื่อหน้าประตูห้องอยู่เบื้องหน้าของเมลิสา ทำลายความมั่นใจของเธอเล็กน้อย เธอเดาในใจว่าเขาคือผู้ร่วมเหตุการณ์ตรงบันไดหนีไฟเมื่อครู่นี้ และคือคนที่เธอกรีดร้องใส่หน้าเมื่อวาน
"โลกกลมเกินไปแล้ว"
เธอเปรยกับตัวเอง ไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องกับคนใหญ่โตขนาดนี้ นึกว่าเขาเป็นพวกเสือผู้หญิง ล่าเหยื่อในผับมนุษย์เงินเดือน ทำทีมาวอแวเธอเนียนๆเสียอีก เธอยืนลังเลอยู่หน้าห้อง ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำสีหน้าแบบไหน หากพบกับเขาตอนมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนอย่างนี้
"ช่างเถอะ...บอกหมอเจ้าของไข้ก็ได้ ไม่เห็นต้องพูดกับรอง ผอ."
คิดอย่างนั้น เมลิสาก็กลับหลังหัน เตรียมเดินหนี ทว่าเสียงประตูห้องกลับเปิดออกเสียก่อน เธอหยุดฝีเท้า ใจหายวาบ ร่วงลงไปกองอยู่ตาตุ่ม ตัวแข็งทื่อ ปั้นสีหน้าตอบไม่ถูก เลยไม่หันไปหาเขา
"เข้ามาข้างในก่อนเถอะครับ"
เสียงทุ้มต่ำน่าฟัง ติดจะแชเชือนไปสักนิด ทำเมลิสาสะดุ้งน้อยๆ รีบบอกปฏิเสธโดยยังหันหลังให้เขา
"ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ ฉันบอกกับหมอเจ้าของไข้ น่าจะเหมาะกว่า ขอตัวก่อนค่ะ"
"ภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ที่คอตีบของคุณเมฆินทร์ ค่อนข้างอันตราย แพทย์เจ้าของไข้แนะนำให้ทำการผ่าตัดด่วน ภายใน 24 ชม. เพื่อป้องกันความเสี่ยงอาการอัมพฤกษ์ จากนั้นจึงค่อยย้ายผู้ป่วยไปพักฟื้นที่โรงพยาบาลรัฐ แต่ถ้าหากคุณไม่สะดวกจ่าย ทางเราทำได้เพียงให้ยาชะลออาการ ระหว่างเคลื่อนย้ายผู้ป่วย แต่รับรองไม่ได้ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น และไม่รู้ว่าโรงพยาบาลปลายทางจะมีห้องผ่าตัดให้เลยหรือเปล่า"
คำพูดของเขา เรียกเธอกลับหลังหันมองได้สำเร็จ สีหน้าของเธอซีดเผือด เต็มไปด้วยคำถามและวิตกกังวลปะปนกัน ไม่ต้องกล่าวเป็นวาจา ชวินทร์ก็เดาความคิดของเธอออก
"ไม่มีเรื่องไหนในโรงพยาบาลไวทยะที่ผมไม่รู้"
น้ำเสียงราบเรียบ ทำคำพูดธรรมดาฟังไปในทางอวดดีเล็กน้อย รวมกับสีหน้าไร้อารมณ์ของเขาแล้ว เธอรู้สึกไม่ถูกชะตาในใจแปลกๆ แต่ก็น้ำขุ่นไว้ใน น้ำใสไว้นอก พูดตอบเขา
"ฉันขอทราบค่าใช้จ่ายทั้งหมดก่อนค่ะ"
"ราวๆ 1-3 แสนบาทครับ"
ได้ยินตัวเลข เมลิสาก็รู้สึกเหมือนสติหลุดไปชั่วขณะ ถึงจะลดลงมาเกินครึ่งหนึ่ง แต่ก็มากเกินกำลังของเธออยู่ดี หญิงสาวนิ่งงัน ลืมโต้ตอบไปชั่วขณะ สีหน้าที่เคยซีดเผือดกลับแดงก่ำ คล้ายว่าใกล้ร่ำไห้ออกมาเต็มที เธอไม่รู้ว่ากริยาเหล่านั้นชวนให้ชวินทร์นึกถึงเหตุการณ์ในร้านอาหารเมื่อคืน ผู้หญิงหน้าตาดี สะอึกสะอื้นตัวโยน หลับหูหลับตาเดินไม่ตรงทางมาชนเขา แถมยังจ้องอย่างกับจะต่อยหน้าเขาเสียให้ได้ เมื่อรวมกับความเกรี้ยวกราดตรงบันไดหนีไฟ เขาจึงสนใจเธอมากขึ้นกว่าเดิม
"ฉันขอเวลาปรึกษาครอบครัวก่อนค่ะ...ขอบคุณค่ะ"
เมลิสาไม่รู้ว่าควรโต้ตอบยังไง เธอพูดจาเหมือนเครื่องอัดเสียง ตามมารยาท นั่นคือสิ่งที่เธอกลั่นกรองได้ดีที่สุดแล้วในเวลานี้ หญิงสาวกลับหลังหัน เดินตรงไปยังลิฟต์ ไม่สนใจชายหนุ่มด้านหลังอีกเลย
---------------------
เมลิสาเดินมาหามารดาที่นั่งรอเธออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ในสมองครุ่นคิดหลายสิ่งจนเหม่อลอย เดินเกือบชนคนอื่นๆอยู่หลายครั้ง แต่กลับต้องแปลกใจ เมื่อสีหน้าของมารดายามนี้ดูโล่งอก ใจของเธอหายวาบ นึกกลัวว่าเจตต์อาจเข้าหามารดา และยื่นข้อเสนอเรื่องเงินให้ เธอรีบเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาทันที
"แม่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ"
"เมล เจตต์ออกค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดให้พ่อ แม่เลยเซ็นยินยอมผ่าตัดไปแล้ว พ่อจะได้ผ่าตัดภายในคืนนี้"
"อะไรนะ! แม่ยอมได้ยังไง!"
"แม่ไม่รู้จะทำยังไง หมอบอกว่าพ่อมีอาการมาสักระยะแล้ว แต่ไม่ยอมรักษา ตรวจพบอีกทีอาการก็หนักแล้ว เสี่ยงอัมพฤกษ์ หรืออาจอัมพาตได้เลย แม่กลัว แม่ไม่อยากเสี่ยง"
คำพูดของมารดาทำให้เธอน้ำท่วมปาก เธอไม่ควรปล่อยให้เจตต์เข้าทางมารดา แต่ไหนแต่ไร ผู้ชายคนนั้นพูดจาดี เข้ากับผู้ใหญ่ง่าย มารดาเธอชื่นชอบเขามาก ไม่แปลกที่เจตต์จะโน้มน้าวมารดาได้อย่างง่ายดาย เธอทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ กำหมัดแน่น นึกโมโหในใจ นางมานิตาเห็นกริยาก็ลงนั่งด้านข้าง จับมือไว้
"เมล แม่เข้าใจความรู้สึกของลูก แต่เจตต์ยื่นมือเข้าช่วยด้วยเจตนาดี ยอมรับไว้สักหน่อย ไม่เสียศักดิ์ศรีหรอกลูก"
มานิตากล่าวแบบนั้น เธอจะโต้เถียงอะไรได้ ตอนนี้สมองเธอว่างเปล่าไปหมด นึกหาหนทางไม่ออกจริงๆ ได้เพียงถอนหายใจยาว พร้อมกับลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างในใจ ถึงเจตต์มีตำแหน่งงานมั่นคง แต่เงินเดือนของเขาไม่ถึงแสน เขาจะเอาเงินมากมายพวกนั้นมาจากไหน ถ้าไม่ใช่จากคู่หมั้นของเขา เมลิสายกมือกุมขมับ รู้สึกเหมือนเพิ่งแฮงค์หนัก มารดาจึงกอดปลอบไว้ พลางเอ่ยถาม
"เมื่อคืนกี่กลม"
"เบียร์ครึ่งลัง"
"มิน่าล่ะ โทรเป็นสิบสาย ไม่ยอมรับ รอพ่อแกฟื้น แม่จะฟ้องเขาให้หมดเลยคอยดู"
ฟังคำหยอกล้อ เมลิสาก็หัวเราะในคอ ท่าทางมารดาของเธอสบายใจขึ้นเยอะ เอาเถอะ ขอเพียงแค่บิดาปลอดภัย เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลังแล้วกัน
---------------------------
ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ ไม่ทำให้สองร่างที่นัวเนียแนบชิดบนเตียงขนาดคิงส์ไซส์หนาวสั่น ตรงข้าม เม็ดเหงื่อของคนทั้งคู่ผุดกราวจนผ้าปูที่นอนเปียกชื้น ยับยู่ยี่ไปตามแรงเคลื่อนไหว เสียงหวานใสร้องระงม ประสานกับเสียงสั่นไหวของเตียง ฟังดูเหมือนทรมาน แต่กลับแฝงความถูกอกถูกใจไว้ไม่น้อย กว่าทุกอย่างจะสิ้นสุดลง ก็ล่วงเลยมาครึ่งคืน
ร่างสูงใหญ่ผละออกห่างร่างอรชร โค้งเว้าสวยงาม ผู้ซึ่งนอนแผ่หลาอวดรูปร่างดังผลงานชิ้นเอกของสวรรค์ เขาคว้าชุดคลุมผ้าแพรสีน้ำเงินสวมปกปิดร่าง หยิบซองบุหรี่กับไฟแช็ก เดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว กริยานั้นเรียกความสนใจของหญิงสาวสวยให้ลุกเดินนวยนาดตามหลัง อวดร่างกายเปลือยเปล่าปะทะความเย็นในห้อง สองแขนโอบกอดเขาจากด้านหลัง แนบใบหน้าซบบ่าอย่างออดอ้อน
"วันนี้คุณร้อนแรงกว่าทุกที มีเรื่องอะไรดีๆที่โรซี่ไม่รู้หรือเปล่าคะ ไนท์"
น้ำเสียงหวานในระดับโซปราโน่ของรสริน มาพร้อมกับปลายนิ้วทั้งสิบ สอดเข้าใต้ชุดคลุม สัมผัสกล้ามเนื้อช่วงอก ลูบไล้แผ่วเบาถึงช่วงท้อง คล้ายว่าติดใจกับผิวเรียบลื่น มัดกล้ามแข็งแรง ทั้งยังพาทรวงอกนุ่มเบียดชิดแผ่นหลังกว้าง ชักชวนเรียกร้องให้สนใจ
สำหรับชวินทร์ การกระทำเหล่านั้นเป็นเพียงความติดใจในบทรักของเขา ชายหนุ่มไม่โต้ตอบ ทำเพียงอัดนิโคตินเข้าปอด แล้วพ่นมันออกมา ระบายความอัดอั้นในจิตใจ ความเย็นชาเป็นปกติของเขา ทำรสรินนึกขุ่นใจอยู่บ้าง ไม่ติดว่าฐานะของเขาดี รสรักของเขายอดเยี่ยม นางแบบสาวสวย อนาคตไกลอย่างเธอ ไม่มีทางง้อเขาขนาดนี้หรอก
"ถ้าคุณไม่ตอบ โรซี่จะงอนแล้วนะ"
เธอทำทีพูดเสียงแข็ง แล้วเคลื่อนย้ายร่างกายมาด้านหน้าของเขา ยกแขนคล้องคอ ทอดสายตาอ่อนหวานยั่วยวนมอง ก่อนจะแย่งบุหรี่ในมือของเขามาสูบต่อ พ่นควันใส่ช่วงอกกว้างอย่างนุ่มนวล ชวินทร์มองกริยาชักชวน มือก็คว้าร่างนุ่มนิ่มสวยงามกอดแนบชิด บีบสะโพกกลมกลึงหนักมือ รสรินส่งเสียงอ้อนคล้ายกับแมวคราง หัวเราะคิกคักชอบใจ แต่คำพูดต่อมา ทำเธอตาโตตกใจทันที
"ผมกำลังจะตกงาน และหมดสิทธิ์ในกองมรดกบ้านไวทยะ"
รสรินผละห่างจากเขา จ้องมองแววตาเรียบเฉย เหมือนไม่ตื่นเต้นอะไร เธอก็ยิ่งตระหนกกว่าเดิม
"คุณล้อฉันเล่นแน่ๆ ไนท์ คุณเป็นลูกชายคนโตของบ้าน เป็นนักบริหารที่เก่งกาจ กิจการบ้านไวทยะได้กำไรมหาศาลเพราะคุณไม่ใช่เหรอ คุณย่ารักคุณจะตายไป ไม่ทำแบบนั้นหรอก"
"ไม่กี่วันก่อน คุณย่าได้รับเทียบเชิญงานแต่งของหลานชายสุดที่รัก คนๆนั้นได้ตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์ จบศัลยแพทย์ ฝีมือยอดเยี่ยม งานวิจัยโด่งดัง ได้ข่าวว่า ว่าที่เจ้าสาวตั้งท้องอ่อนๆได้ 2 เดือน คุณสมบัติเพียบพร้อมต่อการเป็นรองผู้อำนวยการ คุณย่าเลยยื่นคำขาด ถ้าภายในเดือนนี้ ผมไม่แต่งงาน ผมจะต้องหางานใหม่ เลี้ยงปากท้องตัวเอง"
ชวินทร์พูดเหมือนไม่รู้สึกอะไร ซ้ำยังก้มลงฉกฉวยจูบจากรสริน แต่เธอกลับถอยหนี จับหน้าเขาหันมาหากัน จ้องมองในแววตาสับสน
"โรซี่เพิ่งถูกทาบทามไปปารีสแฟชั่นวีคเดือนหน้า คุณก็รู้"
เธอบอก เขานิ่งเงียบ ไม่ตอบอะไร สีหน้าและสายตาไม่มีความรู้สึกเคลือบแฝง หญิงสาวพ่นลมหายใจไม่สบอารมณ์ ผละห่างจากเขา ก้าวไปยังเตียงนอนอย่างรวดเร็ว เธอใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที ชุดเดรสสีดำ ราคาแพง ก็สวมบนตัวเรียบร้อย ก่อนกระแทกส้นสูง เดินออกจากห้องไป พร้อมกับเสียงประตูออโต้ล็อกที่ถูกปิดลงโดยแรง
"หึ..."
ชวินทร์ส่งเสียงในคอ เปิดน้ำ ดับบุหรี่ ทิ้งซากของสิ่งทำลายปอดลงถังขยะ แล้วจึงเดินตรงไปหยิบบรั่นดียี่ห้อโปรด เปิดประตูระเบียงออกไปนั่งรับลมยามดึก ปลดปล่อยความรู้สึกมากมายในใจเพียงลำพัง
---------------------
"8 แสน!! โหดเกินไปแล้วหญิง! แล้วนี่เกิดวันดีคืนดี ไอ้จ๊วกมาทวงเงินเธอคืน จะทำยังไง"
เสียงพูดของกพลดังลั่นร้านกาแฟ เรียกสายตาคนรอบข้างหันมองเป็นตาเดียว เมลิสาสะบัดมือตีแขนห้ามไว้ เธอรีบรับแก้วกาแฟจากพนักงาน แล้วคล้องแขนเพื่อน เดินหนีออกมานอกร้านด้วยกันโดยเร็ว เจตนาครึ่งหนึ่งคือรีบไปเข้างานช่วงเช้าให้ทัน อีกครึ่งคือกระดากอายกับสายตาของคนไม่รู้จักเหล่านั้น
"นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกลัว ลำพังเงินเดือนของผู้จัดการฝ่ายอย่างเขา ไม่ถึงแสนด้วยซ้ำ เขาจะเอาเงินพวกนั้นมาจากไหน...พอล แกพอมีให้ฉันยืมหรือเปล่า"
"ถ้า 8 บาทล่ะพอได้"
"ใจแคบ"
"แหม...คุณเมล ดิฉันก็เป็นพนักงานบริษัทธรรมดาเหมือนกับหล่อนนะคะ เงินเดือนพอเข้าสปาซื้อแพ็กเกจอาบน้ำแร่แช่น้ำนมแบบ full course ได้เดือนละ 2 ครั้ง ไหนจะต้องผ่อนคอนโดราคาโปรโมชั่น ขนาดฟรีค่าส่วนกลาง 5 ปี หัวฉันก็จะหงอกอยู่แล้ว จะเอาอะไรมาช่วยแกเป็นแสนๆได้"
คำพูดของกพลทำเมลิสาหน้าเจื่อนลง ที่จริงก็แค่แหย่เล่น แต่พอถูกปฏิเสธจริงๆ เธอก็ใจหาย นั่นสินะ ทุกคนมีค่าใช้จ่ายส่วนตัว ลำพังค่าครองชีพในเมืองใหญ่ เงินเดือนพนักงานระดับปฏิบัติการก็แทบไม่ชนเดือนอยู่แล้ว สีหน้าของเธอทำกพลรู้สึกผิด รีบบอก
"เอางี้ ไว้ฉันจะถามเบบี๋ว่าพอมีให้ยืมไหม แสนสองแสน ใช้คืนไอ้จ๊วกไปก่อน"
"ไม่เป็นไร ฉันหาเองได้ ฉันรู้ว่าแกก็ลำบากเหมือนกัน"
"เฮ่อ...ภาวนาอย่าให้ไอ้จ๊วกมาทวงเงินแกคืนแล้วกัน แต่มันคงไม่หน้าด้านขนาดนั้นมั้ง โชว์ป๋า ช่วยเหลือครอบครัวแฟนเก่า กะให้สาวประทับใจ ถ้ามาทวงเงินคืนนี่หมาเลยนะ"
เมลิสาหัวเราะเมื่อได้ยินแบบนั้น กพลไม่ค่อยชอบเจตต์มาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย มักจะบอกกับเธอเสมอว่าเจตต์ดูดีเกินไป เพอร์เฟคเกินเหตุจนเหมือนไม่จริง รูปร่างหน้าตาดี คำพูดฟังรื่นหู เข้ากับคนง่าย ไปที่ไหนก็มีแต่คนชอบ คนส่งเสริม เพื่อนของเธอไม่ชอบบรรยากาศของเขา แต่ก็ไม่เคยขัดขวางตอนคบกัน พอตอนเลิกกัน กพลไม่มีแปลกใจสักนิด เธอไม่ค่อยทันคนเท่าไหร่ รู้อย่างนี้เชื่อเพื่อนตั้งแต่แรกเสียก็ดี
ทั้งสองกำลังจะเข้าตึกระฟ้า ใจกลางกรุงเทพมหานคร อันเป็นที่อยู่สำนักงานของพวกเขา แต่แล้ว รถสีดำคันหนึ่งก็เลี้ยวโค้งเข้ามาปาดหน้าเสียก่อน
"ว๊าย!!"
กพลดึงเมลิสาถอยหลังหลบ พลางร้องลั่น เขาทำท่าจะเข้าไปเอาเรื่อง เมลิสาก็รั้งแขนห้ามไว้ก่อน
"ช่างเถอะ คนขับตาบอด เรารีบไปกันเถอะ"
เมลิสาดึงกึ่งลากกพลเดินหนีอ้อมหลังรถ ทว่า ประตูรถกลับเปิดออก ขวางหน้าเธอไว้เสียก่อน ปรากฏเรียวขายาว ประดับรองเท้าส้นเข็ม สูงราว 4 นิ้ว ยี่ห้อดี ราคาแพง ก่อนที่ร่างอรชร สูงชะลูดอย่างกับนางแบบตัวท็อปของวงการ จะก้าวลงจากรถ อวดชุดเดรสสีแดงสุดหรู เข้ารูปร่าง เรียกได้ว่าสวยสะกดสายตาอย่างกับหลุดออกมาจากจอภาพยนตร์ฮอลลิวู้ด แต่รูปโฉมเหล่านั้นกลับทำให้เมลิสาหน้าถอดสี นึกในใจว่าทำไมเรื่องเลวร้ายที่เธอทาย ถึงแม่นยำขนาดนี้
"เธอชื่อเมลิสาใช่ไหม คนที่ทำให้เงินในบัญชีเจตต์หายไป 8 แสน"
"...งานเข้าแล้ว ยัยเมล"
กพลก้มลงกระซิบเมลิสาที่ถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม
--------------------------------
กาแฟเอสเปรสโซ่ในแก้วสีขาว ถูกวางเสิร์ฟเบื้องหน้าชายหนุ่มทั้งสองคน คนหนึ่งหยิบน้ำตาลสองก้อนใส่ คนให้เข้ากัน อีกคนกลับยกจิบดื่มหน้าตาเฉย
"พี่ไนท์ ดื่มกาแฟเข้มเกินไป ไม่ดีต่อสุขภาพนะพี่"
คำเตือนของตฤน ชายหนุ่มอายุใกล้เคียงกับชวินทร์ ห่างกว่ากันยังไม่พ้นปี เรียกพี่ตามลำดับการเกิดก่อนหลัง ไม่อยู่ในความใส่ใจของคนถูกเตือนมากนัก ชวินทร์ยังคงยกกาแฟจิบตามเดิม ครู่หนึ่ง ดวงตาสีเข้มจึงจ้องมองชายหนุ่มหน้าตาดี แม้สวมแว่นหนา ถึงแต่งกายชุดลำลองธรรมดา ก็พอมองออกว่าเป็นแพทย์จากบุคลิกของเขา สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยคำถาม คนถูกจ้องนึกเสียวสันหลังอยู่เหมือนกัน
แต่ไหนแต่ไร ลูกชายคนโตของผู้เป็นลุง มีอำนาจที่สุดในบ้านไวทยะ ไม่มีญาติคนไหนกล้ายุ่งเกี่ยวการบริหารจัดการของเขา ผู้ซึ่งจบการบริหารโดยตรงมาจากมหาวิทยาลัยเยล ถูกปั้นให้เป็นตัวแทนสืบทอดความเหี้ยมโหด เย็นชา ไร้หัวใจของผู้เป็นย่า นายหญิงใหญ่ของบ้าน เพียงแต่หนนี้ เรื่องราวในบ้านไวทยะกลับพลิกล็อกนิดหน่อย ดูเหมือนว่าตฤนกำลังเป็นฝ่ายมีชัย
"พี่ไนท์ นานๆที พี่จะออกมาพบหน้าญาติพี่น้อง ผมอุตส่าห์เลือกร้านอาหารบรรยากาศดีๆ บนดาดฟ้า มองวิวรอบเมืองกรุงเกือบ 365องศาของยามเช้า ค่าฝุ่น PM 2.5 ก็น้อยนิด ทัศนียภาพปลอดโปร่ง เลิกทำหน้าตาเหมือน FBI ได้แล้ว"
"ฉันมีประชุมตอนสิบโมง มีอะไรก็พูดมาเถอะ"
ชวินทร์กล่าวตามตรง ตฤนกลับหัวเราะในคอ ยกกาแฟขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนตอบ
"แบกภาระของครอบครัวมานานเกินไป ผมว่า...ควรถึงเวลาพักของพี่แล้วล่ะ...ผมรับปากว่าจะดูแลโรงพยาบาลต่ออย่างดี ไม่ทำให้พี่ผิดหวังแน่นอน"
ลูกชายคนเดียวของน้าสาว พูดไปยิ้มไป ดูเหมือนเยาะเย้ยไปในตัว ทำอารมณ์ชวินทร์ขุ่นมัวลงเล็กน้อย เขามองตฤนในสายตาไม่บอกความรู้สึก
"นายมีสิทธิ์ฝัน ฉันไม่ถือสา"
คำโต้ตอบของชวินทร์ หุบรอยยิ้มของตฤนทันควัน เขาใช้ปลายนิ้วดันแว่น เพื่อจ้องมองใบหน้าชวนหงุดหงิดอารมณ์ให้ชัดสายตา
"ผมขอพูดตามตรง คุณยายต้องการคนสืบทอดมรดกที่มีลูก ไม่ได้ต้องการคนไร้ความรู้สึก เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นแบบพี่ ในหนึ่งเดือนนี้ พี่ไม่มีทางหาผู้หญิงมาแต่งงานด้วยได้หรอก ต่อให้จ้างมา ถ้าคุณยายสืบประวัติ ก็ไม่รอด เพราะงั้นอย่าดิ้นรนให้ตัวเองดูน่าเกลียดไปกว่านี้เลย สู้อยู่เฉยๆ ยอมรับการช่วยเหลือของผมดีกว่า"
ตฤนบอกพลางหยิบนามบัตรวางลงบนโต๊ะ ชวินทร์ไม่รับ ทำเพียงหรุบตามองอ่านรายละเอียด พบชื่อนักธุรกิจชาวต่างชาติ หุ้นส่วนใหญ่ของโรงแรมห้าดาวในออสเตรเลีย เขาเลิกคิ้วสูงเป็นคำถาม
"เควินเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของผม ตอนนี้โรงแรมที่ออสเตรเลียต้องการผู้บริหาร ลองโทรติดต่อไป อย่างน้อย เงินเดือนที่พี่จะได้ ก็มากพอให้เจ้าน็อตโทรไปขอยืมลงขวดเหล้าในผับได้ทุกเดือน หรือซื้อห้องคอนโดมิเนียมหรูๆอยู่ที่นั่นได้สบายๆ พี่ไนท์ไม่จำเป็นต้องห่วงบ้านไวทยะอีก"
"แกคิดจะไล่ฉันออกจากสายตาคุณย่าแบบนี้ คงวางแผนใช้เงินมรดกแล้วสิถ้า"
"หึๆ ลูกผมต้องกินต้องใช้ อีกอย่าง คุณยายอายุมากแล้ว มีเด็กเล็กให้ท่านเล่นสักคนสองคน คงปล่อยวางได้มากขึ้น พี่เองจะได้เริงร่ากับนางแบบคนนั้นโดยไม่ต้องหลบซ่อน มีแต่ได้กับได้ทั้งนั้น ผมเชื่อว่าความสามารถแบบพี่ ไม่กี่สิบปีก็หาเงินได้มากกว่ามรดกของคุณยายเสียอีก"
"ไม่อยากเชื่อว่าลูกพี่ลูกน้องของฉันจะเลวได้ขนาดนี้"
"พูดเกินไปแล้ว แพ้ก็ต้องยอมรับ ผมอุตส่าห์หาทางลงให้พี่สวยๆ อย่าดื้อเลยน่า"
ฟังตฤนพูด ชวินทร์ก็แทบอยากจะหยิบแก้วกาแฟสาดใส่หน้า แต่เขาเป็นผู้ใหญ่มากพอจะไม่คล้อยตามการปั่นอารมณ์ของอีกฝ่าย แต่ไหนแต่ไร บ้านไวทยะก็เต็มไปด้วยพวกหิวโซ หวังรุมทึ้งทรัพย์สมบัติกันทั้งนั้น หากเขาไปจากเมืองไทย ความปลอดภัยของคุณย่าคงติดลบแน่ ชวินทร์ตัดสินใจลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่แตะทั้งนามบัตรและกาแฟ
"คุณย่าให้เวลาฉันหนึ่งเดือน ก่อนจะถึงเวลานั้น เชิญนายฝันตามสบาย อ้อ...เก็บนามบัตรของเพื่อนนายเอาไว้ใช้เอง ฉันมีธุระ ทำงานวุ่นวายทั้งวัน ไม่ต้องเรียกฉันมาเสียเวลาอีก"
ชวินทร์ก้าวยาวๆจากไป ไม่สนใจสีหน้าฉุนเฉียวของตฤนอยู่เบื้องหลัง แต่ทว่า หางตาของเขาเหลือบเห็นใครคนหนึ่ง ดูคุ้นสายตา สวมชุดพนักงานออฟฟิศธรรมดา นั่งอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง สีหน้าเหมือนถูกบังคับให้นั่งอยู่ด้วยกัน เขาชั่งใจอยู่ครู่ จึงกลับหลังหัน เดินเลี่ยงไปนั่งยังโต๊ะเบื้องหลังของทั้งสองอย่างเงียบเชียบ