บทที่ 2
ชีวิตของหยางอวี้ไม่ได้มีอะไรมาก ตื่นเช้ามาก็ออกกำลังกาย รดน้ำผักในสวน กินข้าวเช้า, ตอนเที่ยงก็เข้าป่าหาของป่า กินข้าวในป่า, ตอนบ่ายก็รดน้ำผักในสวน, ออกกำลังกาย, ตอนค่ำกินข้าวแล้วก็นอน ชีวิตประจำวันของเขาดำเนินไปในท่าที่ค่อนข้างปกติ ซึ่งเจ้าตัวก็ชอบชีวิตแบบนี้มาก การใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนี้เป็นสิ่งที่หยางอวี้แสวงหามานาน
หยางอวี้ลุกขึ้นจากเตียงเตาโทรมๆพลางบิดขี้เกียจไปมา พลางเดินไปเปิดหน้าต่างของห้อง ลมเย็นๆจากทิศเหนือพัดพาเอาความสดชื้นมาด้วย เด็กชายยิ้มรับวันใหม่
"เมื่อวานออกแรงเยอะไปหน่อยแฮะ" หยางอวี้สะบัดมือขวาของตนด้วยสีหน้าเหนื่อยๆ มือขวาของเขามีรอยช้ำจำนวนหนึ่งปรากฏอยู่ เหตุเกิดจากการต่อสู้เมื่อวานนี้นี่แหละ จริงอยู่ที่เขาเอาชนะพวกหลานจงมาได้ ทว่าหากหมอนั่นมีขั้นพลังที่สูงกว่านี้ล่ะก็ เกรงว่าหมัดของเขาตอนนี้คงไม่เพียงพอจะสร้างบาดแผลให้อีกฝ่ายเป็นแน่ในอนาคต
ศิลปะการต่อสู้ที่งัดออกมาใช้มีแค่ 'ยูโด' กับเทคนิคการทุบท้ายทอย สำหรับเขาคงไม่พียงพออีกแล้วล่ะ เขาจำต้องฝึกฝนศิลปะอย่างพวก 'คิก บอกซิ่ง' 'คาราเต้' 'เทควันโด้' 'ไทเก๊ก' 'กังฟู' ถึงจะพอเอาตัวรอดไปได้ ทว่าความทรงจำในชาติที่แล้วนั่นค่อนข้างเรือนลางสิ้นดี ต้องฝึกจนให้รู้สึกว่าคล้ายๆกับรู้จักมาก่อน จึงจะค่อยจำได้
"เฮ้อ ชีวิตหนอ~" หยางอวี้หยิบผ้าขนหนูที่แขวนบนริมหน้าต่างเดินออกจากบ้านตรงไปยังโอ่งน้ำ เขาใช้ผ้านั่นชุบน้ำแล้วเช็ดทำความสะอาดร่างกาย
บ้านของหยางอวี้ เป็นบ้านชั้นเดียวตั้งอยู่นอกเมืองทิศตะวันออก โดยสวนหลังบ้านหันไปทางด้านชายป่า
ส่วนของกำแพงและพื้นของบ้านทำด้วยหิน อิฐ และดินเหนียว ด้านบนมุงด้วยหลังคาหญ้าแฝก บ้านหลังนี้เป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ความกว้างของพื้นที่ด้านในประมาณสิบเสื่อ ประตูมีแค่บานเดียว
ด้านในแบ่งเป็นสามโซน อันแรกใกล้ประตูและตั้งอยู่ตรงกลางบ้านจะเป็นห้องหินข้าวผสมห้องนั่งเล่น ทางด้านซ้ายมือของห้องนั่งเล่นจะกั้นด้วยประตูไม้ไผ่สานคือห้องครัว ด้านขวามือที่มีประตูกั้นระหว่างห้องนั่งเล่นกับห้องนี้จะเป็นห้องนอน โดยแต่ล่ะโซนจะมีหน้าต่างอยู่สองบาน
เนื่องจากมุงด้วยหลังคาหญ้า เฉพาะหน้าฝนนี่ลำบากสุดๆเวลามีน้ำฝนรั่วเข้ามา
"ฮี่!" อาชาอสูรเจ้าเก่าวิ่งร่ามาเหลมหญ้าในสวนเขาตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันขัน เห็นดังนั้นหยางอวี้ก็ส่ายหัวทันที เดิมที่ก็คิดว่าเจ้าสัตว์อสูรตัวนี้มันแปลก เพราะเจ้านี่ตั้งแต่เจอกันคราแรกมันไม่เคยคิดจะฆ่าหรือกินเขาเลย ซึ่งต่างจากสัตว์อสูรทั่วไปที่พอเห็นสิ่งมีชีวิตอื่นที่ไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกัน มันก็จะฆ่ากินและกินทันที
หยางอวี้จ้องมองเจ้าอาชาอสูร ตั้งแต่หัวจรรดเท้า เกล็ดสีดำราวกับเกล็ดของมังกร ดวงตาสีแดงก่ำที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ม้าธรรมดา กลิ่นอายของพลังในตัวมันแม้จะเป็นคนธรรมดาอย่างหยางอวี้ก็ยังสัมผัสถึงมันได้ชัดเจนมา ความเข้มข้นของมันช่างน่ากลัวจริงๆ แต่เขาไม่สามารถวัดระดับของมันได้อยู่ดี
แต่เขาก็ยังไม่รู้อยู่ดีวาทำไมมันชอบมาที่นี่ รึว่ามีหญ้าวิญญาณเกิดขึ้นในสวนหลังบ้าน ไม่น่าจะใช่ หญ้าในสวนเขาล้วนเป็นต้นหญ้าธรรมดาทั้งนั้น
"เฮ้อ ในเมื่อคาดเดาอะไรไม่ถูกมาห้าปี งั้นก็ปล่อยมันไปอีกสักปีล่ะกัน" เด็กชายถอนถอนในพลางหยิบถังไม้หน้าบ้านเดินไปยังสระบัวที่ตั้งไว้ใกล้ๆกับแปลงผัก ความกว้างของมันประมาณสี่ถึงห้าเมตร หยางอวี้ตักน้ำขึ้นมาจากที่นี่เพื่อรดน้ำผัก สัตว์ที่เลี้ยงไว้ในสระมีปลาไนกับปลาเก๋า แล้วก็สัตว์ตัวเล็กๆที่มาอาศัยอยู่จำพวกกุ้งหอยปู
ทำกิจวัตรตอนเช้าเสร็จหยางอวี้ก็ไม่ได้พัก เขาตรงไปยังสวนหลังบ้าน จากนั้นก็วอร์มอัพร่างกายของตัวเองด้วยการ กระโดดตบ ลุกนั่ง วิดพื้น ตามด้วยเหยียดแขนขาให้ยืดหยุ่น
สองเค่อต่อมาก็เริ่มวิ่งอ้อมสวนสิบรอบ ในชาติที่แล้วหยางอวี้ไดเรียนรู้การฝึกฝนร่างกาย (ยัดเหยียด) จากครอบครัว ยังไงก็เป็นถึงมาเฟียใต้ดินที่มีชื่อเสียง หากไม่มะไรติดตัวคนอื่นจะหัวเราะเยาะเอาได้
หยางอวี้ไม่มีทางทีเหนื่อยหอบสักนิดหลังจากวิ่งรอบสวน เขาเดินไปหยิบเอากระบี่เหล็กขนาดเท่าไม้เบสบอลจากใต้ต้นหลิวห้าสิบปีที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของสวน ขนาดของมันเหมาะมืออย่างมาก น้ำหนักรวมก็ สิบจิน* ชาติก่อนเขาเคยใช้ไม้เบสบอลไล่หวดมาเฟียของโลกใต้ดินอื่นมาแล้ว ฉะนั้นไม่ใช่ปัญญาเลยหากจะใช้มันเป็นอาวุธ
แต่ว่าหลังจากเมื่อวาน เห็นได้ชัดว่าทักษะของเขายังไม่เพียงพอจะต่อกรกับผู้ฝึกยุทธ์ ณ ตอนนี้ร่างกายเขาพร้อมจะใช้งานแล้วในระดับหนึ่ง และหนึ่งหมัดที่เขาปล่อยออกสามารถทำลายของหินขนาดเท่าตัวผู้ใหญ่คนหนึ่งได้ง่ายๆ เทียบกับเมื่อชาติก่อนนับว่าดีกว่ามาก ด้วยสภาพแวดล้อมและความจำเป็น ทุกอยางกดดันจนทำให้มันเป็นเช่นนี้
"เอาละ!" หยางอวี้หลับตาลง และส่งตัวเองเข้าไปในทะเลแห่งความทรงจำเมือชาติก่อน
อดีตอันข่มขืนหวนกลับมา ภาพของเขาในวัยเพียงหกปีเศษกำลังถือมีดเหลาดินสอด้วยร่างที่สั่นทิ่ม ด้านหน้ามีเพื่อสนิทของเขาที่รู้จักกันมาตั้งแต่จำความได้ ส่วนด้านหลังมีปู่ของเขา หยางอวี้จำวันนั้นได้ดี ตาเฒ่านั่นสั่งให้เขาใช้มีดเหลาดินสอแทงเพื่อนรักของเขา ใบหน้าที่สิ้นหวังและความกลัวของเพื่อคนนั้นยังตราตรึงใจเขาอยู่ไม่เลือนหาย
ชั่วพริบตาต่อมา เลือดสีแดงลดมากมายก็ย้อมทั่วร่างของเขา กระเป๋าหมีน้อยเต็มไปด้วยเลือด มือเท้าล้วนมีสภาพไม่ต่างกัน เขาแทงเพื่อนของตัวเองด้วยมีดเหลาดินสอ ร่างของเพื่อนที่นอนจมกองเลือดทำให้เขาวิ่งหนี โชคดีที่เพื่อนคนนั้นรอดมาได้ และตัวก็ย้ายโรงเรียนไปเขตตัวเมืองอื่น
ปู่ของหยางอวี้คอยบังคับให้เขาฝึกฝนทุกอย่าง ตั้งแต่ถูกจับขังไว้ในห้องที่มีแต่สัตว์มีพิษ ถูกโยนลงบ่อน้ำที่เต็มไปด้วยจระเข้ ความทรงจำอันแสนเจ็บปวดค่อยๆถาโถมเข้ามา วันวานที่ผ่านไป จิตใจที่พังทลาย ความรู้สึกแสนโดดเดี่ยว ความเจ็บปวด ทรมาน…..
นึกถึงช่วงเวลาหนึ่งที่ปู่ของเขาได้พาเขาไปที่ประเทศแผ่นดินใหญ่เพื่อฝึกฝนศิลปะป้องกันตัว ตอนนั้นก็ได้อาจารย์ที่เป็นหัวหน้าหน่วยทหารฝีมือดีจับเข้าคอร์สนรกสุดโหด ...…ทุกๆวันที่อยู่ในค่ายนั่นเขาถูกสั่งให้ลูบคลำอาวุธมากมายโดยที่ไม่ได้หลับได้นอน ทั้ง หอก ดาบ กระบี่ ธนู หน้าไม้ มีดสั้น มีดสั้น ดาบใหญ่ แส้ การ์ต้า เข็มทอง ไปจนถึงตะเกียบ ช้อน ส้อม ก็ยังไม่เว้น ทุกๆวันได้รู้จักแต่กับอาวุธ กินอาหารร่วมกับพวกมัน นอนกับพวกมันทั้งที่ไม่หลับ ฝึกกับพวกมันราวกับว่าเป็นสหายที่ไม่มีวันทรยศ
นับแต่นั้นมาหยางอวี้ก็กลายเป็นเด็กที่ไม่ยิ้มและไม่พูด ด้วยการลูคลำอาวุธหลากหลายชนิดผสานกับวิชาแขนงต่างๆที่ถูกฝังลงในวิญญาณโดยมิอาจลืมได้
ตอนนั้นเองที่ศาสตร์แห่งกระบี่ก็พรั่งพรูเข้ามาในหัว
ปกติหยางอวี้จะใช้ท่อนเหล็กนี้หวดไปมาซ้ำกันหลายร้อยครั้งเพื่อฝึกกำลังแขน วันนี้เขาจะใช้ในฝึกฝนวิชากระบี่ให้ได้ เพื่อตัวเองจะได้แข็งแกร่งขึ้น
เด็กชายลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน!
พรึบ!
ดวงตาสองข้างมีเปลวไฟลุกวาบขึ้น ไอสังหารเย็นยะเยียบแผ่ออกมาจากร่างของเขา มันส่งผ่านไปยังบริเวณโดยรอบ ทำให้ทั่วทั้งสวนหลังบ้านเปรียบดั่งถูกหยุดห้วงเวลาไว้ อาชาอสูรที่รับรู้ได้ก็ผงะ มันชะโงกหน้าขึ้นมามอง พลางเค้นเสียงดัง "เฮ้อ!!" แล้วไม่สนใจหยางอวี้อีก มันก้มหน้าก้มตาเหลมหญ้าอ่อนต่อไป
การหลับตาและลืมตาขึ้นมาแบบฉับพลันพร้อมกับปล่อยไอสังหารออกมา นี่คือเทคนิคการข่มศัตรูด้วยจิตอันแข็งแกร่ง ไอสังหารที่ถูกปล่อยออกมาประมาณหนึ่งในสิบส่วน เห็นได้ชัดว่าหากปล่อยเกินครึ่งหนึ่ง ย่อมสามารถข่มศัตรูให้ขาดใจตายหรือสิ้นสติได้เลย เทคนิคนี้หากฝึกจนชำนาญก็ไม่จำเป็นต้องหลับตาตั้งสมาธิเลย เพียงแค่ถลึงตาใส่ ศัตรูก็ล้มพับหมดสติลงอย่างง่ายดาย เผลอๆถ้าเป็นพวกจิตอ่อนก็อาจจะตายได้
ชื่อของมันคือ "คลื่นจิตสังหาร"
"อย่างกับฮาคิราชันย์เลยวุ้ย" หยางอวี้บ่นพลางข่มตาหลับลงอีกครั้ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าออก จากนั้นบรรยากาศโดยรอบก็ผ่อนคลายลง
ฟุบ!
เพียงแค่อึดใจเดียว มือขวาที่กำด้ามท่อนเหล็กไว้ก็หวดออกในแนวราบ จากนั้นก็แนวดิ่ง หยางอวี้ค่อยๆทบทวนทุกอย่าง ปล่อยช่วงเวลานี้เป็นต้นไป คือ การฝึกฝนเชิงกระบี่ของเขา
ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม
หยางอวี้จับเคล็ดวิชากระบี่ได้ในที่สุด การฝึกฝนก็ไหลลื่นราวกับภาพในม้วนฟิลด์ถูกฉายซ้ำ การเคลื่อนไหว ตำแหน่งของเท้าทั้งสอง ทุกท่วงท่าพลิ้วไหลดุจสายน้ำที่ไหลลงมาจากน้ำตก ไม่นานหยางอวี้ก็ทบทวนและฝึกฝนจนครบถ้วนไม่ขาดตกบกพร่อง
"แบบนี้ต้องหาอสูรมาลองวิชากระบี่กระมัง" หยางอวี้ในตอนนี้ยิ้มแย้มมาก
ราวกับอ่านความคิดของหยางอวี้ได้ อาชาอสูรก็เค้นเสียงคำรามออมาครั้งหนึ่ง ปรากฏเงาร่างของอสูรวิ่งเตลิดออกจากทางด้านชายป่า รูปร่างของมันคล้ายกับสุนัข เพียงแต่มีเขาคล้ายกับเงายูนิคอร์นประดับอยู่บนหัว
หมาบ้าพวกนี้!
เด็กชายงุนงง แต่ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มเหยียดเล็กน้อยทันที ใช่ว่าจะไม่เคยฆ่าพวกหมาป่าอสูร หยางอวี้เคยฆ่าอสูรมาแล้วร่วมๆก็หลายพันตัว ดังนั้นเจ้าพวกนี้ไม่ใช่คู่มือของเขาแม้แต้น้อย ทว่าเขาต้องการทนสองเชิงดาบของตัวเองเลยไม่ได้ใช้อะไรเลย นอกจากวิชาดาบ
เงาร่างวูบปราดไปทางด้านหมาป่าอสูรทั้งสามตัว ฉับพลันที่มีมนุษย์ปรากฏอยู่พวกหมาป่าอสูรก็ชะงัดฝีเท้าในทันที พลังบางอย่างแผ่ออกมาจากร่างของมัน แต่หยางอวี้ไม่ชน เขาเลือกพุ่งเข้าประชิดมันแทน
"สะบั้นกิ่งใบหลิว!"
เส้นแสงสีเทาเหล็กวูบผ่านหมาป่าอสูรตัวหนึ่งไป ลำคอของมันพลันมีเลือดสีม่วงกระฉูดพุ่ง เจ้าสองตัวที่เห็นเพื่อโดนปาดคอก็ถอยห่างออกไปเพื่อรักษาระยะ จากนั้นก็แยกกันยืนล้อมหน้าหลังหยางอวี้ไว้ พริบตาต่อมากระโจนเข้าใส่พร้อมกัน
"โฮกกกกกกกก!"
หยางอวี้ไม่ได้มีท่าทีหวาดตัวใดๆ รูม่านตาของเขาขยายกว้างขณะหันด้านข้างให้กับหมาป่าอสูรทั้งสองตัว ฉับพลันรูม่านตาก็หดเล็กลง!
กรงเล็บหมาป่าอสูรที่ฉีกเกราะเหล็กธรรมดาได้อย่างง่ายได้พลันฉีกกระชากเข้าที่ร่างของหยางอวี้ ไหล่ซ้ายและขวาก็เฉือนจนเกิดรอยแผล หมาป่าอสูรสองตัวฉ๊กยิ้มในทันทีเมื่อแผนการของมันสำเร็จ.....ทว่าดีใจได้แค่แปบเดียวก็ต้องชะงัก เพราะร่างที่มันโจมตีพลันค่อยๆจางหายไป
นี่คือภาพติดตา!
เมื่อรู้ว่าตัวเองพลาดท่าก็สายไปเสียแล้ว ไอสังหารเย็นยะเยียบสะกดมันให้หยุดเคลื่อนไหว ก่อนที่ท่อนเหล็กจะฟันฉับลงมา แม้จะเป็นท่อนเหล็กทรงกระบอก แต่กลับคมดุจใบดาบ คอของหมาป่าอสูรหลุดร่วงลงบนพื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง
อาชาอสูรพอรับรู้ว่าทุกอย่างจบ มันก็พุ่งมาหาหยางอวี้ในทันที ก่อนจะอ้าปากที่ใหญ่กว่าที่ม้าปกติทำกัน กัดหัวของหมาป่าอสูรสองอันเคี้ยวกรุบกรับอย่างเอร็ดอร่อย เสร็จก็กินร่างของพวกมันต่อ ไม่เหลือไว้แม้แต่กระดูก จะมีก็แต่เลือดี่ชโลมต้นหญ้าเท่านั้น
"อุก...อัวๆๆๆๆๆ" อาชาอสูรที่กำลังเคี้ยวเอื้องก็สำลอกใส่หยางอวี้ ด้วยประสาทที่ฉับไว เด็กชายฉากหลบในพริบตา ปรากฏเป็นแกนสัตว์อสูรสามอัน หากเดาไม่พลาดนาจะเป็นแกนของสัตว์อสูรระดับยี่สิบปี!
บนโลกนี้อสูรและสมุนไพรจะแบ่งแยกตามอายุ อย่างหญ้าวิญญาณระดับร้อยปี แกนสัตว์อสูรระดับห้าสิบปี เป็นต้น
หยางอวี้ดีใจจนเนื้อเต้น แต่แล้วพลันนึกบางอย่างขึ้นได้ก็เปลี่ยนสีหน้าจากตื่นเต้นเป็น...รังเกียจ!
ฉันไม่มีพลังชี่นี่หวา ลมปราณก็ด้วย ฉันเป็นแค่คนธรรมเท่านั้น จะเอาไปเพื่อ...…!?
หากเป็นสมุนไพรวิญญาณก็น่าจะดีกว่า เพราะโลกนี้ไม่มียาอาหารเสริมที่จะใช้ในการกินควบคู่กับการฝึกฝนร่างกาย โดยเฉพาะการเพาะกล้ามประสิทธิ์ภาพนี่ไม่ค่อยจะมีเท่าไหร่ หยางอวี้ใช้เวลาสองปีกว่าๆในการสร้างซิกแพค รวมถึงกล้ามเนื้อส่วนอื่นๆ
พอเทียบกับพวกผู้ฝึกยุทธ์ ร่างกายของพวกนั้นแข็งมาก เห็นจากที่หยางอวี้โจมตีหลานจงเมื่อวาน แค่ทีเดียวมือข้างนั่นของเขาระบมช้ำไปเลย
หยางอวี้ศึกษามาเมื่อวาน พลังชี่ของผู้ฝึกยุทธ์นั่นไล่ไปตั้งแต่ระดับต่ำสุดไปถึงสูงสุดได้แก่ ขั้นต้น กลาง สูง นักรบ แม่ทัพ ขุนนาง กษัตรา ปรมจารย์ยุทธ์ ในเเต่ละนั้นมีเเบ่งย่อยเป็น ระดับต่ำ กลาง ปลาย
หลานจงอยู่ในขั้นกลาง ไม่นับว่าเป็นอันใด หากหยางอวี้เอาจริงพอจะสู้กับผู้มีพลังชี่ขั้นสูงได้สูสี แต่ยังไงเก็บไม่คิดจะเผยวิชากระบี่ของเขาในเร็ววันแน่ เพราะมันคือไม้ตายก้นหีบที่ปู่ของเขาในชาติก่อน ที่บังคับให้เขาฝึกฝนมัน...….ไม่สิ ถ้าพูดให้ถูก มันคือการทรมานมากกว่า คิดถึงตรงนั้นใจของหยางอวี้พลันรู้สึกโกรธแค้น แววตาของเขาแสดงให้เห็นถึงความชิงชัง และรังเกียจในวิชาที่ตนได้เรียนทั้งหมดจากตาเฒ่าคนนั้น
ในแต่ล่ะระดับมีอยู่เจ็ดขั้น หยางอวี้เคยปะกับพวกขั้นนักรบมาสองสามครั้ง เจ้าพวกนี้เป็นตัวประหลาดโดยแท้ หมัดของเขาไม่อาจจะสร้างความเสียหายให้แก่พวกนั้นได้ หากเขาไม่ได้ฝึกฝนการโจมตีจุดอ่อนบนร่างกายมนุษย์มาคงกลับบ้านเก่าไปเฝ้าผีบรรพบุรุษแล้ว
ขั้นพลังยิ่งทะลวงไปสูงร่างกายก็แข็งแกร่งตาม เรียกได้ว่าการฝึกของหยางอวี้ไม่สามารถเทียบได้กับการทะลวงขั้นพลังของพวกผู้ฝึกยุทธ์ แค่หนึ่งขั้นก็ไปไกลกว่าเขามากโข หากจะตามให้ทันต้องฝึกฝนร่างกายให้มากกว่านี้
อย่างมากต้องใช้หญ้าวิญญาณระดับร้อยปีสักต้นมาต้มและกลั้นเป็นน้ำยาพลังวิญญาณ คุณสมบัติของมันจะช่วยซ่อมแซมร่างกายของคนธรรมดาได้ในระดับหนึ่ง ถึงจะช้ากว่าพวกผู้ฝึกยุทธ์สิบเท่า แต่ก็ดีกว่าสู้กับพวกนั้นด้วยสภาพที่เหมือนกับเปลือยเปล่า
"เฮ้อ"
ฝึกจนเหนื่อย การได้ถอนใจสักครั้งก็ทำให้ผ่อนคลายลง ทำท่าจะเดินไปหาเจ้าหลงอี้แต่พลันชะงักฝีเท้าอยู่กับที่ ท่าทีของเขาคล้ายจะคิดอะไรออก หยางอวี้เค้นสมองนึก
"จะว่าไปนัดกับหมิงหลงไว้ว่าจะไปป่าชางนี่ เหลือเวลาอีกสามวัน" ว่าเสร็จก็คลี่ยิ้ม "แบบนี้ก็เหมาะเลย จะได้ลองเชิงดาบสักหน่อย!"
# สิบจิน* ตามมาตราฐานหน่วยวัด 1 จิน เท่ากับ 500 กรัม, ฉะนั้น 10 จิน = 5 กิโลกรัม


[พารัน]
 คุณเคยเชื่อเรื่องโลกคู่ขนานไหม... โลกที่ใครหลายคนต่างคิดว่ามีแค่ในนิยายเพ้อฝันที่ผมชอบอ่าน ที่นั่นมีทุกอย่างที่โลกของเรามี จนผมเผลอคิดไปว่า มันคือโลกของผมจริงๆ
 หากเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ใครต่อใครฟัง เขาคงต้องหาว่าผมเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ โลกแบบนี้มันจะมีอยู่จริงได้ยังไง แค่คิดก็แทบจะไม่กล้าคิด
 แต่ถ้าผมจะบอกว่ามัน... คือเรื่องจริงล่ะ โลกนั้นมันมีอยู่จริงๆ ผมไม่ได้คิดไปเองหรือเพ้อฝันอะไรทั้งนั้น เพราะผม... เคยไปโลกนั้นมาแล้ว
 โลกที่ไม่ได้แปลก แค่แตกต่างกันในคนละสถานที่ แต่ใช้เวลาเดียวกัน
 โลกที่ผมได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่และมีความสุขในแบบที่ผมอยากจะเป็น โดยไม่ต้องสนใจใคร
 โลกที่ผมได้เจอกับใครบางคน ที่ทำให้ผมไม่รู้สึกอยากจะกลับมาโลกเดิมที่ผมจากไป
 จะเป็นไรไหม ถ้าผมอยากจะเรียกโลกแห่งนี้ว่า... โลกแห่งพรหมลิต
 และเขาคนนั้น ก็คือ "พรหมลิขิตของผม"


"โอ๊ย! ทำไมงานทุกวันนี้มันหายากจังวะ แล้วทีนี้จะเอาเงินที่ไหนมาประทังชีวิตเนี่ย เซ็ง!" ผมที่เดินหาที่สมัครงานมาทั้งวันบ่นอย่างหงุดหงิดนิดหน่อย
 งานทุกวันนี้หายากกว่างมเข็มในทะเลพัทยาอีก เดินตากแดดจนตัวดำยังไม่ได้เลยสักที่ เฮ้อ...
 สวัสดีครับ ผมชื่อพารัน หรือเรียกสั้นๆ ว่ารัน สถานะตอนนี้คือว่างงานมากถึงมากที่สุด
 เงินติดตัวในกระเป๋าตอนนี้ก็มีแค่สองร้อย ส่วนเงินในบัญชีก็เหลือแค่สามพัน ค่าห้อง ค่าน้ำ ค่าไฟ ไหนจะค่ากินค่าอยู่อีก แน่นอนว่ามันต้องไม่พอใช้
 ผมอาศัยอยู่ตัวคนเดียวที่ห้องเช่าเล็กๆ ในซอยที่ค่อนข้างเปลี่ยว ถ้าถามว่าทำไมไม่หาห้องที่ดีกว่านี้ ดูปลอดภัยกว่านี้ คำตอบก็คือ ห้องเช่าที่ใหม่และความปลอดภัยเยอะขนาดนั้นราคาก็ค่อนข้างที่จะแพง ซึ่งตอนนี้ผมคิดแค่ว่า ที่ไหนที่สามารถนอนได้และราคาถูกก็อยู่ไปก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที
 ผมเป็นเด็กกำพร้า จะว่าแบบนั้นก็ได้ ผมต้องสูญเสียครอบครัวไปจากอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่ผมอายุแค่สิบห้าปี
 หลังจากงานศพของพวกท่าน ผมได้ไปอาศัยอยู่กับญาติฝั่งแม่ที่ยังเหลืออยู่เป็นที่พึ่งสุดท้าย แต่ก็เหมือนกับฟ้าไม่เป็นใจและโหดร้ายกับผมเกินไป เงินที่ได้จากประกันชีวิตทั้งหมดก็ถูกนำมาใช้ ป้าของผมนำเงินส่วนนั้นไปเข้าบ่อนเล่นการพนันจนหมดตัว ส่วนตัวผมก็ถูกละเลยไม่มีใครสนใจ
 จนในที่สุด ผมจึงได้ตัดสินใจที่จะออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเองตอนอายุสิบแปดปี มาเช่าห้องอยู่แถวตัวเมือง แล้วหางานทำเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องของตัวเอง
 แต่มันก็เลือกงานมากไม่ได้ เนื่องจากผมเรียนจบแค่มัธยมปลาย งานที่ทำมาก่อนหน้านี้ก็เป็นเพียงเด็กเสิร์ฟในผับบาร์ จนเมื่อล่าสุดไปมีเรื่องกับลูกค้าที่ผับแล้วถูกเจ้านายไล่ออกเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง แล้วตอนนี้ผมถึงได้มาเดินเร่หางานใหม่อยู่นี่ไง
 นี่แหละคือเรื่องราวของผมที่ผ่านมา...
 "เฮ้อ... หาไรกินก่อนดีกว่าเรา เดินมาครึ่งวันแล้ว" ผมเลือกที่จะแวะพักที่ร้านอาหารตามสั่งข้างทางร้านหนึ่ง
 "เอาอะไรดีจ๊ะพ่อหนุ่ม" คุณป้าเจ้าของร้านถามเมื่อเห็นผมเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะ
 "เอาผัดพริกแกงหมูไข่ดาวครับป้า" ผมบอกป้าแกไป ตอนนี้กินอะไรก็ได้ หิวจนไส้จะขาดแล้วเนี่ย
 "ได้จ้า น้ำเปล่าเสิร์ฟตัวเองเลยนะพ่อหนุ่ม" ป้าแกบอกแบบนั้น ผมจึงลุกเดินไปกดน้ำดื่มมาแก้วนึง พอได้น้ำเย็นๆ ก็ทำให้อาการเหน็ดเหนื่อยเมื่อสักครู่ดีขึ้นเยอะเลย
 "ข้าวได้แล้วจ้ะ" รอไม่นาน ข้าวที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟพอดี
 กลิ่นหอมจากอาหารตรงหน้ายิ่งทำให้ผมรู้สึกหิวยิ่งขึ้น จนอดใจไม่ไหวที่จะลงมือกินอย่างรวดเร็ว
 ผ่านไปไม่นาน อาหารที่ล้นจานก็เหลือเพียงจานเปล่าหนึ่งใบเท่านั้น ส่วนตัวผมตอนนี้บอกเลยว่าอิ่มมาก
 "ป้าครับเก็บเงินเลยครับ" เมื่อกินเสร็จก็ถึงเวลาที่จะต้องไป หมายถึงไปหางานทำต่อนั่นแหละ เฮ้อ... คิดแล้วก็ท้อใจ
 "สี่สิบบาทจ้ะ" ผมหยิบธนบัตรใบสีเขียวออกมาสองใบแล้วส่งให้ป้าแกไป
 ร่อยหรอลงเรื่อยๆ แล้วเงินในกระเป๋าผมตอนนี้ ได้แต่ภาวนาให้หางานได้เร็วๆแล้วกัน
 ถ้าเลือกเกิดได้ ก็อยากจะอยู่ในที่ที่ผมไม่ต้องดิ้นรนมากมายขนาดนี้ ที่ที่อยู่แล้วสบายใจกว่าที่เป็น
 ว่าแล้วก็อยากทะลุมิติไปอีกโลกเหมือนในนิยายจังเลย คงจะไม่ต้องมาเดินขาลากบนถนนเหมือนคนไร้บ้านแบบนี้
 และในขณะที่ผมกำลังจะเดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามนั้น ก็ได้ยินเสียงเหมือนคนตะโกนบอกให้ระวัง
 เมื่อผมกำลังจะหันกลับไป เสียงเบรคของล้อรถยนต์ก็ดังสนั่นขึ้นทั่วบริเวณ ผมที่ตัวเเข็งทื่ออยู่กลางเลนส์ถนน พยายามจะวิ่งออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด
 แต่มัน...ไม่ทันแล้ว!
 เอี๊ยด! โคร๊ม!!


เช้าที่ท้องฟ้าเปิดกว้างและแสนจะสดใส วันนี้ที่บ้านหลังใหญ่มีแขกที่ทุกคนต่างรู้จักกันดีมารวมตัวกันตั้งแต่เช้าตรู่ เหมือนจะมีเรื่องราวอะไรพิเศษหรือเปล่านะ
 "พากันมาที่นี่แต่เช้ามีอะไรกันหรือเปล่า หรือใครเอาข่าวอะไรไปบอกอีก" นายหัวเจ้าของบ้านเอ่ยขึ้นถามเพื่อนสนิทและน้องชายของตัวเอง แต่สายตากลับหันไปหาลูกน้องคนสนิทอย่างเข้ม
 "เเหม พี่ชายของปันนี่รู้ดีทุกอย่างเลยน๊า" ปันรัก น้องชายคนเดียวของนายหัวแห่งเกาะล้อมดาวเดินเข้ากอดแขนพี่ชายอย่างออดอ้อน
 "ไม่ต้องมาอ้อนเลย ตกลงมีเรื่องอะไรกันถึงมานี่"
 "ก็ปันนะสิ ได้ยินข่าวว่าแกให้คนไปพักที่บ้านท้ายอ่าว เลยให้ฉันพามาเนี่ย" ชาวี หรือวี เพื่อนสนิทของเขาบอก
 "จมูกดีไม่พอ ยังหูตาไวอีกนะ"
 "เอ๊ะ! ประโยคฟังดูทะแม่งๆ นะ แต่ช่างเถอะ ตอนนี้ปันอยากเห็นหน้าคนที่พี่ชายปันให้ไปพักที่บ้านท้ายอ่าวมากกว่า ตอนนี้อยู่ไหนล่ะ" ปันรักถามพี่ชาย
 ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยบอกอะไรไป ก็มีเสียงดังเอะอะโวยวายมาจากนอกบ้าน
 ด้านฝั่งหน้าบ้าน พารันที่เดินมาจากบ้านพักเพื่อมาหานายหัวตามที่เข้มบอก แต่ยังไม่ทันที่จะได้เดินเข้าไปในตัวรั้วบ้าน ก็มีมือเรียวของใครคนหนึ่งมากระชากแขนของเขาอย่างแรง
 "โอ๊ย! ใครวะ" ร่างบางของพารันเซถอยหลังไปตามแรงดึง
 "แกเป็นใคร ทำไมถึงได้ไปอยู่บ้านคุณแม่ของปรานต์ได้ห๊ะ!" หญิงสาวท่าทางดูดี หมายถึงการแต่งตัวอ่ะนะ ถามเขาอย่างเกรี้ยวกราด
 "อะไรของป้าเนี่ย อยู่ดีๆ ก็มากระชากแขนคนอื่นเฉยเลย สติดีอยู่ป้ะ"
 "กรี๊ดดด... นี่แกเรียกใครป้าห๊ะ!"
 "อ้าว! ยืนอยู่นี่สองคน แล้วผมจะเรียกใครได้ล่ะถ้าไม่ใช่..." ร่างบางพูดพร้อมกับปรายตาไปมองผู้หญิงตรงหน้า
 "แก! บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ว่าแกไปอยู่บ้านคุณแม่ของปรานต์ได้ยังไง"
 "ใครคือปรานต์เนี่ยป้า ผมจะไปรู้กับป้าเหรอ โว๊ะ! คนที่นี่เป็นไรเนี่ย พูดไม่รู้เรื่องเอาซะเลย"
 "กรี๊ดดด..." เมื่อไม่ได้คำตอบที่ถูกใจก็เอาแต่ร้องกรี๊ดอยู่แบบนั้น จนอีกคนที่ยืนอยู่ด้วยถึงกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหู
 "หูดับหมดแล้ว ตายๆ"
 ยังไม่ทันที่จะคุยกันรู้เรื่อง คนที่อยู่ในบ้านก็ออกมาดูที่มาของเสียงที่ดังเข้าไปข้างใน
 "อะไรกัน! วิ" นายหัวของบ้านเอ่ยขึ้น เสียงร้องโวยวายของหญิงสาวตรงหน้าถึงสงบลง
 "ปรานต์คะ ไอ้เด็กนี่มันเป็นใครคะ ไม่มีมารยาทเอาซะเลย" วิภาดาหรือวิ เอ่ยถามเจ้าของบ้านพร้อมเดินมาควงเเขนอีกฝ่าย
 "อ้าวป้า! พูดแบบนี้ก็สวยสิ" พารันพูดพร้อมกับถกแขนเสื้อขึ้น
 "มาสิ" ทั้งสองเตรียมพร้อมจะกระโจนใส่กันเต็มที่จนคนกลางอย่างนายหัวปรานต์ต้องห้ามทัพ
 "หยุด! ไม่งั้นผมจะให้ออกไปจากที่นี่ให้หมดเลย" นั่นแหละ ทั้งสองคนจึงยอมแยกออกจากกัน แต่ไม่วายส่งสายตาฟาดฟันกันอย่างดุเดือน ส่วนคนอื่นๆ ก็ได้แต่มองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ
 ตอนนี้ทุกคนก็ได้เข้ามารวมกันอยู่ภายในห้องรับแขกของบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว บรรยากาศดูเหมือนจะอึมครึมเล็กน้อยเมื่อมีคนสองคนยังส่งสายตาฟาดฟันกันไม่หยุด
 "ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น" นายหัวปรานต์เอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ร้อนระอุ
 "ก็ไอ้เด็กนี่สิคะ มันมาเรียกวิว่าป้า คุณต้องจัดการมันให้วินะคะปรานต์" วิภาดาบอกอย่างไม่ยอม
 "อ้าวๆ ทำไมมาโบ้ยให้ผมแบบนี้ล่ะป้า อยู่ดีๆ ป้าก็เดินมากระชากแขนผมแล้วถามอะไรไม่รู้ แล้วผมจะไปรู้เรื่องกับป้าไหมถามก่อน" เอาสิ ใครจะไปยอมกันล่ะ นี่นักเลงเก่านะเว้ย
 "แก!" หญิงสาวทำท่าจะเข้าไปหาร่างบาง แต่ก็โดนนายหัวขัดขึ้นเสียก่อน
 "หยุด! วิ ผมว่าวันนี้คุณกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะให้เข้มขับเรือไปส่ง" นายหัวปรานต์เลือกที่จะให้หญิงสาวกลับไปก่อนเพื่อตัดปัญหา
 "ก็ได้ค่ะ เห็นว่าปรานต์ขอนะคะวิเลยยอม เหอะ!" พอพูดจบก็หยิบกระเป๋าเดินออกไปทันที
 "ชิ!" พารันทำท่าเบะปากมองบน จนทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นหันไปมอง
 "ส่วนเธอ..." นายหัวหนุ่มเอ่ยขึ้น
 "อะไรอ่ะ" ร่างบางเอียงคอทำหน้างง
 "อย่าเที่ยวไปมีเรื่องกับใครที่นี่อีก เธอยังไม่รู้จักใครดี เดี๋ยวจะเดือดร้อน"
 "แต่ป้านั่นมาหาเรื่องผมก่อนนะนายหัว ใครจะไปยอม"
 "แล้วถ้าเธอเจ็บตัวขึ้นมาจะทำยังไง" คำพูดของร่างสูงทำให้ทุกคนที่นั่งฟังบทสนทนาหันพรึ่บไปมองอย่างพร้อมเพียงกันทันที
 "โอ้พระเจ้า! ใช่แบบที่พี่เข้มว่าจริงด้วย" ปันรักอุทานขึ้นเสียงดัง นั่นทำให้พารันต้องหันไปสนใจคนที่ตัวเองยังไม่รู้จัก
 "ใช่อะไรปัน" ถามน้องชาย
 "ไม่บอก... หลบๆ ปันจะคุยกับคนนี้" ปันรักผลักพี่ชายให้หลบก่อนจะเดินตรงไปหาร่างบางแล้วจับมืออีกคนขึ้นมา
 "....." ทำให้อีกคนงง
 "สวัสดีเราชื่อปันรักนะ เรียกปันเฉยๆ ก็ได้ เป็นน้องพี่ปรานต์ เเล้วนายชื่ออะไรเหรอ" ปันรักแนะนำตัวเองและถามอีกคนกลับ
 "พารัน เรียกรันก็ได้" ถึงแม้จะงงอยู่ แต่ก็ตอบคำถามกลับไป ดูท่าทางน่าจะเป็นเพื่อนกันได้
 "รันเหรอ... เรามาเป็นเพื่อนกันไหม เมื่อกี้เราชอบรันมากเลยอ่ะ ที่รันสู้ยัยคุณวินั่นกลับ เห็นแล้วหมั่นไส้" ปันรักบอกอย่างถูกอกถูกใจ
 "ได้สิ หึๆ" มีเรื่องสนุกแล้วสิ
 "ฉันว่าแกเตรียมปวดหัวไว้ได้เลย" ชาวีเอ่ยกระซิบเพื่อนสนิทของตัวเองเบาๆ
 "เฮ้อ..." นี่แค่วันแรกก็มีเรื่องปวดหัวแล้ว แล้วนี่ยังมีน้องชายเขาเพิ่มคูณสองไปอีก ไม่รู้จะมีเรื่องอะไรให้กลุ้มกว่านี้อีก...


"ตกลงเอ็งคิดได้ยังว่าจะเอายังไงต่อ" พี่เข้มถามผมที่กำลังนั่งเขี่ยพื้นทรายเล่นไปมา และพี่เข้มก็คือพี่ที่เดินเข้ามาถามผมแล้วพาผมไปหานายหัวอะไรนั่นแหละ
 "จะทำไงได้ล่ะพี่ ผมไม่รู้อะไรเลยเนี่ย หรือว่า... ผมตายแล้ว! แล้วมาเกิดใหม่ที่นี่" ผมพูด มันน่าจะเป็นไปได้นะ
 "คนตายแล้วเกิดใหม่ที่ไหนจะจำได้ว่าตัวเองเป็นอะไรตาย ข้าว่าเอ็งน่ะท่าทางจะเพี้ยนๆ นะ ไปเช็คสมองสักหน่อยดีไหมวะ" พี่แกมองหน้าผมพร้อมกับพูดขึ้น
 "โอ๊ยพี่! ผมไม่ได้เป็นไรเลย... ตอนนี้ผมแค่งงๆ ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน หรือว่าผมจะหลุดเข้ามาในนิยายวะพี่เข้ม" หรือว่ามันจะเป็นแบบนั้นจริงๆ
 "เอ็งหยุดเพ้อก่อนจะดีกว่านะ ตอนนี้เอ็งยังกลับไปโลกนั้นไม่ได้ และก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปได้หรือเปล่า ข้าว่าเอ็งคงต้องอยู่ที่นี่สักพักแล้วแหละ" ผมเริ่มคิดตาม ก็จริงอย่างที่พี่เข้มแกพูด
 "นั่นสินะ แต่ปัญหามันอยู่ที่ผมจะไปอยู่ส่วนไหนของที่นี่ล่ะ บ้านก็ไม่มี" อย่าบอกว่าจะให้มานอนกางเต็นท์ริมทะเลนะ
 "อืม... ข้าว่า ข้าพอมีทางให้เอ็งแล้วแหละ หึๆ" ทำไมพี่แกหัวเราะหลอนจังวะ
 "ทางอะไรอ่ะพี่" นั่นสิ มีทางเลือกด้วยเหรอ
 "ว่าไงนะ ลองพูดใหม่สิเข้ม..." นายหัวนั่นทำหน้าตาเหมือนคนหูตึง พูดใกล้ขนาดนี้ไม่ได้ยินได้ไง
 "ไอ้เด็กนี่ต้องมาอยู่บ้านนายหัวสักพักครับ" พี่เข้มพูดอีกครั้งชัดๆ
 "ทำไมต้องมาอยู่ที่นี่ บ้านฉันไม่ใช่รีสอร์ทนะที่ใครจะมาพักก็ได้" ท่าทางจะเป็นคนหวงพื้นที่ส่วนตัวอยู่มากแฮะ
 "ก็มันไม่มีที่ไหนแล้วนี่ครับนายหัว จะให้นอนกับผมก็ไม่ได้อีก เมียผมก็มี ส่วนนายหัวไม่มี..." โอ้โห จี้ใจดำมากครับพี่ ฮ่าๆ
 "ไอ้เข้ม!" นั่นไง สงสัยจะจริง
 "อุ๊ย! แฮ่ๆ เอาเถอะครับนายหัว ไม่มีใครแล้วนะครับ"
 "เออๆ ก็ได้" ตอบตกลงแต่หน้านี่ตรงข้ามเลยนะนายหัว
 "เยี่ยมไปเลยครับนายหัวของไอ้เข้ม" แล้วนี่พี่แกจะดีใจแทนผมทำไมวะ
 "ถ้างั้นให้ป้านิ่มไปทำความสะอาดที่บ้านพักท้ายอ่าวแล้วกัน" อ้าว... ไม่ใช่จะให้นอนหลังนี้เหรอ อุตส่าห์เตรียมจะดีใจรอแล้วนะ
 "หือ... บ้านท้ายอ่าวไหนครับนายหัว อย่าบอกนะว่าบ้านแสงดาว..."
 "ใช่สิ ก็มีอยู่หลังเดียวท้ายอ่าว" แล้วทำไมพี่เข้มต้องทำหน้าแปลกๆ แบบนััน
 "โอ้! พระเจ้า ใช่แน่ๆ ต้องใช่คนนี้แน่ๆ ในที่สุด" อะไรอีกวะเนี่ย ท่าจะบ้าจริงๆ
 "ใช่อะไรเข้ม" นายหัวถามพี่เข้ม นั่นสิ ผมก็อยากรู้ หรือว่าบ้านนั้นมันจะมีผี!
 "ไม่มีไรหรอกครับนายหัว หึๆ"
 "เออๆ ช่างเถอะ พาเขาไปพักได้แล้ว ส่วนเสื้อผ้า... เดี๋ยวให้ป้านิ่มหาไปให้แล้วกัน" นายหัวบอกก่อนจะเดินเข้าบ้านไป
 "ไปได้ยังอ่ะพี่เข้ม ทำท่าทางเหมือนคนโดนของนะพี่อ่ะ"
 "เปล่าเว้ย ข้าแค่มีความสุขต่างหากล่ะ ฮ่าๆ ไปๆ ไปบ้านพักกัน" เฮ้อ... แค่นี้ก็ปวดหัวจะแย่แล้ว วันต่อไปจะเป็นไงต่อเนี่ย
 แต่อยู่ที่นี่ก็ไม่ต้องลำบากเหมือนแต่ก่อนนะ หรือว่ามันจะเป็นเรื่องที่ดีของผมกันนะ...
 พี่เข้มแกพาผมเดินลัดเลาะมาตามทางเล็กๆ ระยะทางน่าจะห่างจากบ้านนายหัวประมาณสามร้อยเมตรได้ แต่ผมสังเกตุว่าตลอดข้างทางที่เดินมาเต็มไปด้วยดอกไม้เล็กๆ ปลูกอยู่ตลอดริมทางเดินทั้งสองฝั่ง สวยสุดๆ ไปเลย
 "เอ้านี่ ถึงแล้วบ้านพักเอ็ง" ผมมองไปที่บ้านตรงหน้า เป็นบ้านไม้ทาสีขาวหลังไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไป หน้าบ้านมีระเบียงนั่งเล่นเล็กๆ อยู่ ส่วนข้างบ้านมีซุ้มไม้ประดับตกแต่งอย่างสวยงาม ร่มรื่นดีมาก
 "โหพี่ บ้านน่าอยู่มากเลยอ่ะ สดชื่นมาก" ผมพูดพร้อมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด
 "จะไม่ให้น่าอยู่ได้ไงล่ะ นี่น่ะมันเป็นบ้านเก่าของคุณพิมพ์จันทร์ แม่นายหัว" หืม...
 "อ้าว! แล้วนี่แม่นายหัวอยู่ไหนล่ะตอนนี้"
 "นู่น... บนนู่นไง" พี่เข้มพูดพร้อมกับชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้า นั่นก็ทำให้ผมถึงกับ อ๋อ ขึ้นมาทันทีเลย
 "แล้วทำไมนายหัวให้ผมมาอยู่นี่อ่ะ ไม่หวงเหรอ"
 "หวง... หวงมากด้วย" อ้าว! ไหงเป็นงั้นล่ะ
 "....." จุดไปเลยตอนนี้
 "เดี๋ยวอยู่ไปเอ็งก็จะเข้าใจเองแหละ ตอนนี้ข้ายังไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ มันจะชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แน่ เชื่อข้าสิ" อะไรวะ
 "พี่พูดเข้าใจอยู่คนเดียวป้ะเนี่ย ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย"
 "เออน่า... ถึงเวลาเอ็งก็จะรู้เองแหละ" อ่า... จะพยายามเข้าใจแล้วกันนะ เฮ้อ...


หนาว... เปียก...
 นี่คือความรู้สึกที่ผมสัมผัสได้เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมา เปลือกตาทั้งสองข้างมันหนักอึ้งจนแทบจะไม่สามารถลืมขึ้นมามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้
 หูทั้งสองข้างได้ยินเสียงของคลื่นน้ำซัดไปมาอยู่ไม่ไกล ตาของผมค่อยๆ กระพริบขึ้นเพื่อปรับแสงที่ส่องมาช้าๆ
 ภาพแรกที่เห็นคือ มวลเมฆสีขาวที่จับกลุ่มกันเป็นก้อนบนท้องฟ้า แสงแดดที่ส่องลงมาไม่ร้อนเท่าที่ควร นั่นคงหมายความว่าตอนนี้เป็นเวลาเช้าของวันแน่นอน
 จำได้ว่าผมถูกรถชนอยู่กลางถนนไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้มานอนอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ
 พอเรียกสติตัวเองสักพัก ก็ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล แต่รู้สึกหูอื้อนิดหน่อย สงสัยน้ำจะเข้าหู แต่เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ! น้ำเหรอ
 หันซ้ายหันขวาไปมาก็ทำให้ผมถึงกับตาโตขึ้นมาทันที ที่นี่มัน...
 ทะเล!
 "เฮ้ย! มาอยู่นี่ได้ไงวะ" คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกสักที นี่มันอะไรกันเนี่ย...
 ขณะที่ผมกำลังงงงวยกับตัวเองอยู่นั้น สักพักก็มีคนเดินมาพอดี
 "อ้าว! เอ็งเป็นใครวะทำไมหน้าไม่เห็นคุ้นเลย แล้วมาทำไรอยู่ตรงนี้ถึงได้ตัวเปียกโชกแบบนี้เนี่ย" พี่ผู้ชายตัวสูงผิวเข้มคนหนึ่งเดินเข้ามาถามผมที่ยังนั่งแหมะอยู่บนพื้นทราย
 "เอ่อ... ที่นี่คือที่ไหนเหรอพี่" ผมลองถามพี่เขา ดูท่าทางก็น่าไว้ใจได้อยู่นะ
 "เกาะล้อมดาวไงไอ้น้อง ไม่รู้จักได้ไงเนี่ย" พี่แกมองมาที่หน้าผมอย่างงงๆ อย่าว่าแต่พี่งงเลย ตอนนี้ผมก็งงเหมือนกัน
 "แล้วเกาะนี่มันอยู่จังหวัดไหนพี่ ผมไม่รู้จัก แหะๆ" ทีนี้แหละ แกก็เลยหันมามองผมเหมือนตะลึงอะไรสักอย่าง
 "เอ็งไม่ใช่คนที่นี้รึ" อ้าว! ก็บอกเมื่อกี้ไงว่าเพิ่งมาเนี่ย อะไรวะ
 "ใช่ไงพี่ ผมไม่ใช่คนเกาะนี้ ผมเพิ่งมาเกาะนี้ครั้งแรก" คุยจนน้ำลายแห้งยังอยู่ที่เดิมอยู่เลย
 "ไม่ๆ ๆ ข้าไม่ได้หมายความว่าเอ็งเพิ่งมาเกาะนี้ แต่ข้าหมายความว่า... เอ็งไม่ใช่คนโลกนี้เหรอ" ห๊ะ! อะไรนะ ไม่ใช่คนโลกนี้คืออะไร
 "พี่หมายความว่าไงอ่ะ สมองกลับป้ะเนี่ย" อะไรของพี่แกวะ ท่าทางจะบ้าจริงๆ
 "ถ้าเอ็งเป็นคนที่นี่ เอ็งจะรู้ว่าที่นี่คือที่ไหน"
 "ที่นี่ก็ประเทศไทศไทยไงพี่ นี่ก็คงจะเป็นเกาะล้าน เกาะเต่า เกาะเสม็ด ไม่ก็เกาะสีชัง ใช่ป่ะ" ผมพูดอย่างมั่นใจ พูดก็พูดภาษาไทย มันก็ต้องประเทศไทยอยู่แล้ว
 "นั่นไง! ว่าแล้วๆ เอาอีกแล้ว" พี่แกทำท่าทีลุกลี้ลุกลน เมายามาหรือเปล่าวะ เรียกตำรวจดีไหม
 "....." ไม่มีอะไรจะพูดเลยตอนนี้
 "เอางี้ๆ เอ็งไปหานายหัวกับข้าดีกว่า จะได้รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ" จะต้องทำอะไรอีก ก็โบกเรือกลับบ้านไง จะบ้าตาย เฮ้อ...
 หลังจากที่พูดคุยกัน(แทบจะไม่)รู้เรื่อง ผมก็ต้องเดินตามพี่แกมาจนได้
 เดินเลียบชายหาดมาเรื่อยๆ จะเห็นเป็นบ้านหลังใหญ่สีขาวสองชั้นที่หันหน้าออกสู่ทะเล บริเวณรอบบ้านถูกตกแต่งด้วยพันธุ์ไม้ดอกไม้ประดับและไม้ยืนต้นจำนวนไม่น้อย ทำให้บ้านมีความร่มรื่นยิ่งขึ้น รั้วบ้านทำจากไม้ทาสีขาวให้ความรู้สึกสบายตา ดูโดยรวมก็คือบ้านหลังนี้น่าอยู่มากเลยทีเดียว
 ผมเดินตามหลังพี่แกมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังนี้ ว่าเเต่... บ้านใครวะ
 "นายหัวครับ นายหัว" คาดว่าน่าจะเรียกคนที่อยู่ด้านใน
 เรียกว่านายหัวเหรอ คงจะเป็นผู้ชายหน้าดุ นิ่งขรึม ผมหยิก หนวดเครารุงรังเหมือนในนิยายหรือละครหลังข่าวแน่ๆ คิดแล้วน่ากลัวอ่ะ
 "นายหัวอยู่ไหมครับ นายหัว" นายหัวของพี่สงสัยจะหูหนวกแล้วล่ะ เรียกดังขนาดนี้ยังไม่ได้ยิน
 "นายหะ..."
 "มีอะไร!" เสียงโคตรดุเลยว่ะ ฮึ่ย...
 แต่ทำไมนายหัวอะไรนี่ยังดูหนุ่มๆ อยู่เลยวะ ตัวสูง ผิวขาว ตาคมดุ จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้ม โอ้โห... นี่มันลูกรักพระเจ้าชัดๆ เลย
 "มีคนมาที่นี่ครับนายหัว"
 "นักท่องเที่ยวเหรอ พาเขาไปที่รีสอร์ทสิ"
 "ไม่ใช่ครับนายหัว เขาบอกว่า... ไม่รู้จักที่นี่ครับ" เมื่อพี่แกบอกคนที่เรียกว่านายหัวไปแบบนั้น สายตาดุๆ ก็มองมาที่ผมแทบจะทันที
 "เธอเป็นใคร" เขาถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
 "ผมชื่อพารัน หรือเรียกรันเฉยๆ ก็ได้ ผมไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ไง จำได้แค่ว่าก่อนหน้านี้ผมโดนรถชน พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็นอนอยู่ริมหาดแล้ว" ผมอธิบายเรื่องราวให้ฟังแบบคร่าวๆ
 "แล้วปกติบ้านเธออยู่ที่ไหน"
 "บ้านผมอยู่เชียงใหม่" นั่นแหละจังหวัดที่ผมอยู่
 "อืม... แล้วเธอรู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน"
 "ผมไม่รู้หรอก เพราะผมไม่เคยมา มานี่ได้ไงก็ไม่รู้"
 "งั้นฉันจะบอกให้นะว่า ที่นี่ไม่ใช่เชียงใหม่หรือประเทศไทย ที่ที่เธอจากมา" เขาบอกด้วยสีหน้าจริงจัง
 "หมายความว่าไงอ่ะ" ทำไมพูดให้งงจัง ทั้งเจ้านายทั้งลูกน้อง
 "ที่นี่คือเกาะล้อมดาว ที่อยู่ในโลกคู่ขนานของโลกเธอ" ห๊ะ! หมายความว่าไงวะ
 "คุณล้อเล่นป้ะเนี่ย อย่ามาหรอกผมนะ" ไม่ๆ ไม่เชื่อเด็ดขาด
 "มันคือเรื่องจริง เคยมีคนที่มาจากที่นั่นเหมือนกับเธอ" ว่าไปอีก... มันเรื่องจริงเหรอวะ
 มาจากนิยายแฟนตาซีเล่มไหนวะเนี่ย!


แผนร้าย เจ้าบ่าวที่รัก
ผู้ประพันธ์ : เฌอรินทิพย์
ราคา 369 บาท
พิมพ์ครั้งแรก : มิถุนายน 2559
เลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือ ISBN 978-616-413-446-1
@ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติพุทธศักราช 2559
ห้ามดัดแปลงบทความ คัดลอก หรือนำไปใช้บางส่วน
เเละนำไปเผยแพร่ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น โดยไม่ได้รับอนุญาต
หากฝ่าฝืนมีโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ 2537
บรรณาธิการเล่ม : รัตน์ภิญญาธร
จัดรูปเล่ม : Mamaya writer
พิสูจน์อักษร : ลาวัณย์ พงศ์ประภาอำไพ
ข้อมูลทางบรรณานุกรมของสำนักหอสมุดแห่งชาติ
 เฌอรินทิพย์.
 แผนร้าย เจ้าบ่าวที่รัก.-- กรุงเทพฯ : ไอปริ๊นท์, 2559.
 350 หน้า.
 1. นวนิยายไทย. I. ชื่อเรื่อง.
 895.913
 ISBN 978-616-413-446-1
พิมพ์ที่ : บ้านเลขที่ 484 แขวงแสมดํา เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร 10150
จัดพิมพ์และจำหน่ายโดย Mamaya Writer
ติดต่อประชาสัมพันธ์พูดคุยได้ที่ FB Page : Mamaya writer
/////////////////
บทนำ
แสงตะวันส่องลงบนสนามเด็กเล่นในตอนเที่ยง เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นก็ต่างสนุกสนานกับการเล่นเครื่องเล่นต่าง ๆ หรือแม้กระทั่งวิ่งไล่จับกัน ทว่ามีเพียงเด็กชายคนหนึ่งอายุราว ๆ เก้าขวบนั่งอยู่เพียงลำพัง ดวงตาคมเข้มสีน้ำตาลดำมองไปรอบๆ ด้วยความเบื่อในใจคิดอยู่เพียงว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลาเข้าเรียนสักที
"ไม่ไปเล่นกับเพื่อน ๆ เหรอ" เสียงเล็กหวานเอ่ยทักขึ้นพร้อมกับส่งรอยยิ้มให้ เด็กชายที่นั่งอยู่หันไปมองเด็กหญิงวัยหกขวบที่ตัวเล็กกว่าก่อนจะหันไปมองทางอื่นโดยไม่สนใจ
"ไม่มีเพื่อนเล่นใช่ม้า" เด็กหญิงยังคงพูดต่อไปเรื่อย ๆ แล้วก็เดินมาตรงหน้าของเด็กชาย แต่ทว่าสายตาคู่ยังคงไม่คิดจะมองเด็กหญิงเลยสักนิด
เป็นเสียงที่น่ารำคาญหูที่สุด !
เด็กชายทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงเป็นฝ่ายเดินลุกขึ้นหนีทันทีโดยที่เด็กหญิงกะพริบตามองอย่างงุนงงว่าทำอะไรผิด
แต่ดูเหมือนว่าเด็กชายก็จะไม่มีเพื่อนเล่นด้วยเช่นกัน เด็กหญิงจึงตัดสินใจวิ่งตามไปทันที
"มาเล่นกันเถอะ !" เสียงใสตะโกนขึ้นดังพร้อมกับวิ่งเข้ามาดักหน้าของเด็กชาย
"เล่นวิ่งไล่จับกันไหม ?"
เด็กหญิงเสนอขึ้นด้วยท่าทางดีใจ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้สนใจเลยว่าอีกฝ่ายอยากจะเล่นด้วยหรือไม่
"ไม่" เด็กหนุ่มตัดสินใจเอ่ยขึ้นเป็นคำแรกหลังจากที่เงียบมานาน
"ไม่ชอบเหรอ ?" เด็กหญิงส่งรอยยิ้มเศร้าให้พลางก้มหน้าสลดลง ถ้าหากมีเพื่อนๆ เข้ามาเล่นด้วยแล้วละก็คงไม่มาชวนเล่นด้วยหรอก แต่วันนี้เป็นวันแรกที่เพิ่งย้ายโรงเรียนเข้ามาและยังไม่มีเพื่อนเลยสักคนก็แค่อยากมีคนเล่นด้วยเท่านั้น
เด็กชายมองด้วยสายตานิ่งแล้วเดินต่อไปเพื่อหาที่เงียบ ๆ นั่งอยู่ตามลำพัง แต่ทว่า...
"งั้นเล่นซ่อนหาเอาไหม ?" เด็กน้อยวิ่งเข้ามาพร้อมกับตะโกนถาม ทำให้เด็กชายถึงกับถอนหายใจออกมา ให้ตายสิ! ทำไมถึงตื๊อไม่เลิกแบบนี้ !
เด็กชายหันกลับมามอง ดวงตากลมใสซื่อกะพริบมองรอคำตอบ
"ไม่"
เป็นคำตอบที่รอคอยทำให้เด็กหญิงถึงกับน้ำตาเริ่มคลอเบ้าทันที
เธอมองแล้วพูดขึ้น "ก็ได้ ไม่เล่นด้วยแล้ว !"
เมื่อพูดจบเด็กหญิงก็วิ่งหนีไปทันที ปล่อยให้แววตาคู่หนึ่งฉายแววรู้สึกผิดออกมา แต่ถึงยังไงก็แค่แวบเดียวเท่านั้น
...ความเงียบกลับมาสักที...
เด็กชายหาที่นั่งตามลำพังอีกครั้ง จนกระทั่งถึงเวลาเข้าเรียนต่อในช่วงบ่าย
ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว คุณพ่อคุณแม่ก็ต่างขับรถมารับกันด้วยรอยยิ้ม แต่เด็กหญิงก็ยังคงนั่งเหงาอยู่เช่นเดิม ครั้นเมื่อมองเห็นเพื่อนคนอื่นโบกมือทักทายกันก็รู้สึกหดหู่ใจ คงไม่มีใครอยากจะเป็นเพื่อนสักคนเลยสินะ!
ระหว่างรอคุณพ่อ คุณแม่ที่ยังไม่มารับแล้วนั่งอยู่คนเดียวมันก็น่าเบื่อ ยิ่งมาเห็นเด็กชายที่เดินเข้าไปทักเมื่อตอนเที่ยงแล้วไม่ยอมเล่นด้วยยิ่งน้อยใจเข้าไปอีก เชอะ ! อยู่คนเดียวก็ได้
ถึงแม้ใจจะบอกแบบนั้น แต่ทว่าน้ำตามันก็คลอเบ้าเสียแล้ว
"ยัยขี้แง" เมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูกล่าวว่าเด็กสาวจึงเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มที่ทักเมื่อตอนเที่ยง เขาพูดต่อพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อส่งให้
"เช็ดซะ"
ดวงตากลมกะพริบมอง ก่อนจะเอื้อมมือไปรับอย่างงุนงง ทันทีที่เช็ดเสร็จแล้วก็หันไปมองเด็กชายอีกครั้งหนึ่งด้วยรอยยิ้มสดใส
"จะมาเล่นด้วยใช่ไหมล่ะ" เด็กหญิงพูดขึ้นแล้วส่งยิ้มให้
"เปล่า" ตอบสั้น ๆ ก่อนนั่งลงข้าง ๆ แล้วถามต่อไปว่า
"รอพ่อมารับเหรอ ?"
"อืม" เด็กหญิงพยักหน้า
"มาเล่นด้วยกันนะ ! อยากเล่นอะไรดีล่ะ"
"ฉันอายุมากกว่านะ !" เด็กชายเอ็ดใส่ และอีกอย่างเขาก็จะสิบปีแล้ว โตมากพอที่จะไม่อยากเล่นอะไรแบบเด็ก ๆ แล้วด้วย อันที่จริงแล้วไม่ชอบเล่นอะไรแบบนี้มาตั้งนานแล้วต่างหาก
"อืม งั้นก็ต้องเรียกว่าพี่ชายใช่ไหม ?" เธอยิ้มให้
"พี่ชายอยากจะเล่นอะไรดีคะ ?" เด็กหญิงพูดต่อไปโดยที่ไม่สนใจเด็กชายเลยสักนิด
"ไม่เล่น" เด็กชายตอบพลางถอนหายใจออกมา
"เล่นเถอะนะคะ !" เด็กหญิงพูดพลางส่งสายตาอ้อน
"เล่นด้วยกันนะ ! พี่ชายเล่นเป็นเจ้าบ่าว ส่วนหนูจะเล่นเป็นเจ้าสาวเอง !"
ว่าไงนะ !
เมื่อได้ยินแบบนี้แล้วเด็กชายถึงกับไปต่อไม่ถูก จะให้เล่นงานแต่งงานเนี่ยนะ ให้ตายสิ! ยัยเด็กแก่แดด !...
"ไม่เล่น !" ตอบปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด
"เล่น ๆ หนูอยากเล่นค่ะ !" เด็กหญิงบอก
"ฉันจะกลับแล้ว" เมื่อได้ยินเช่นนั้นเด็กหญิงจึงหยุดนิ่งลง แล้วมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาบ้องแบ๊วทันที
"จะกลับแล้วเหรอ ? ว้า เสียดายจังเลย วันนี้น่ะ หนูยังไม่มีเพื่อนสักคนเลย" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าพร้อมกับลุกขึ้นแล้วส่งยิ้มให้กับเด็กชายอย่างเศร้า ๆ และสุดท้ายแล้ว...
"แค่วันนี้นะ !" เด็กชายตัดสินใจพูดขึ้นทั้ง ๆ ที่ปกติแล้วตัวเองไม่เคยเล่นอะไรไร้สาระแบบนี้เลยสักครั้ง
"พี่ชายจะเล่นกับหนูเหรอคะ" ถามด้วยน้ำเสียงดีใจและตกใจ
"อืม" เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มพยักหน้าตอบตกลงแล้ว จึงวิ่งหายไปทันที ไม่นานถึงนาทีก็กลับมาพร้อมกับดอกไม้ในมือแล้วส่งให้กับคนตรงหน้าที่ดูเหมือนว่าจะไม่เต็มใจรับเอาซะเลย สุดท้ายแล้วเด็กชายก็เอื้อมมือรับพร้อมกับบอกตัวเองในใจ ต่อไปนี้จะไม่เล่นอะไรแบบนี้อีกให้ตายสิ... ยัยเด็กแก่แดด!


หายไปไหนกันหมด!
ปิ่นกานต์เดินกลับมาที่โต๊ะอีกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นเพื่อนทั้งสามคน และที่สำคัญเงินจำนวนหนึ่งวางไว้แทนหมายความว่าทุกคนกลับกันไปแล้ว...ทิ้งได้ลงคอ!
หญิงสาวกระแทกก้นนั่งลงที่โซฟา ก่อนที่จะหยิบเครื่องดื่มเทใส่แก้วแล้วยกขึ้นดื่มพรวดหมดทันที ความเครียดหลายเรื่องทำให้แทบบ้า แน่นอนว่าเรื่องหลักเลยคงไม่พ้นเรื่องขึ้นคาน!
ใช่ว่าจะไม่สน แต่ถ้าจะหาพ่อพันธุ์ดีๆ สักคนมันยากก็เท่านั้นเอง ผู้ชายคนไหนที่ดูแลได้ทั้งชีวิต ผู้ชายคนไหนที่ไม่เบื่อเวลาผ่านไปนานๆ และผู้ชายคนไหนที่รักอย่างแท้จริง คำตอบคือ ไม่มี...ไม่มีสักคน!
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ความมึนจากเครื่องดื่มทำให้ ปิ่นกานต์ต้องหยุดลง หญิงสาวหยิบเงินจ่ายเพิ่มวางลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นเดินเซไปเซมาพยุงกายออกไปจากคลับ
จะบอกว่าตอนนี้เมาแทบเดินไม่ถูกทางก็ใช่ เพื่อนรักทั้งสามคนดันเข้าใจว่ากลับไปแล้ว ทีนี้จะขับรถกลับยังไงล่ะเนี่ย! หญิงสาวเดินมาตรงลานจอดรถ มือหนึ่งยกขึ้นทาบกับรถคันสีดำซึ่งไม่ใช่รถของเธอ แต่ทว่าแรงดันและความมึนงงในร่างกายอยากจะทำให้เธอ…
อ้วก!
ของเหลวจากปากของปิ่นกานต์ออกมาพรวดใส่รถหรูสีดำตรงหน้าจนหมด หญิงสาวยังไม่หายเมาแต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อครู่นี้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นดันกระโปรงรถพร้อมกับหยิบทิชชูในกระเป๋าออกมาเช็ดปาก
อ่า...รู้สึกโล่งจริงๆ
"กรี๊ด!" หญิงสาวคนหนึ่งร้องอย่างตกใจ "ธีร์คะ รถของคุณ..."
ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของรถส่งสายตามองไปยังรถยนต์คันหรูสีดำรุ่นล่าสุดที่เพิ่งได้มาใหม่ยังไม่ทันข้ามวัน หล่อนอ้วกใส่รถสุดที่รักของเขา! แน่นอนว่ามันต้องดูไร้ราคาไปเลย
"ธีร์คะ แนตตี้ว่าวันนี้คุณไม่ต้องไปส่งแล้วละค่ะ" หญิงสาวบอกปัดพร้อมกับคลายมือออกจากแขนชายหนุ่ม
"ไว้เราค่อยเจอกันใหม่นะคะ"
สาวสวยพูดก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปข้างในคลับเหมือนเดิม สายตาของธีรวีร์มองหญิงสาวร่างระหงด้วยความเสียดาย แต่ก็ต้องหันกลับมาเคลียร์กับผู้หญิงขี้เมาคนนี้ให้เรียบร้อยเสียก่อน ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าไปหาหญิงสาวที่ยังยืนอยู่ตรงรถเขา ดึงแขนของเธอออกไม่ให้สัมผัสกับรถ แต่ท่าตอนนี้จะไม่ทันแล้ว เมื่อรถสีดำตรงนี้เริ่มส่งกลิ่นโชยมาแล้ว เหม็นเน่าและพาให้อยากจะอ้วกตามไปด้วย
"คุณทำบ้าอะไรกับรถผมเนี่ย!" ธีรวีร์แทบอยากจะกระชากเข้ามาเขย่าถาม แต่ดูท่าของหญิงสาวตรงหน้าแล้วคงพูดกันไม่รู้เรื่อง
ปิ่นกานต์พยายามปรือตาขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า เผยรอยยิ้มที่มุมปากออกมาก่อนหัวเราะพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบศีรษะชายหนุ่มแล้ว พูดว่า "ชิโร! แกตามฉันมาได้ยังไง"
ชิโร? ฟังดูคล้ายชื่อสุนัขนะ! อย่าบอกนะว่าเห็น...ให้ตายสิ!
"นี่คุณ..." ธีรวีร์ดึงมือออก ใบหน้าเข้มของชายหนุ่มแสดงถึงความขุ่นเคืองออกมาอย่างชัดเจน แต่ถึงยังไงหญิงสาวตรงหน้าก็ไม่รู้อยู่ดีว่ากำลังโกรธเรื่องอะไร
"ชิโร..."
"ฟังผมหน่อยได้ไหม! คุณทำรถผมเสียหายนะ!" ชายหนุ่มตวาดใส่หญิงสาว ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะรู้สึกตัวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ปิ่นกานต์ปรือตามองชายหนุ่มตรงหน้าที่เห็นหน้าตาไม่ชัด แต่ก็เลิกคิ้วและยิ้มให้ราวกับไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป และแล้วหญิงสาวก็เดินเซมาซบที่อกแกร่งพร้อมหลับตาลงทันที...
"เฮ้! คุณๆ" ชายหนุ่มเขย่าให้ตื่น ดูท่าว่าจะไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย
อยากจะบ้าตาย!
ธีรวีร์สบถออกมา พลางคิดว่าควรทำยังไงกับรถและผู้หญิงคนนี้ดี ครั้นเมื่อมองร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดก็อดสงสารไม่อยากจะทิ้งไว้ ผู้หญิงอะไรเมาได้น่าเกลียดที่สุด
ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาก่อนที่จะพยุงคนตัวเล็กไปและเรียกรถแท็กซี่ขึ้นรถไปด้วยกัน
ให้ตายสิ! ไม่คิดเลยว่าคืนแสนหวานจะกลายเป็นคืนขมขื่นที่สุด!
รอพรุ่งนี้ก่อนเถอะ มีบัญชีต้องสะสางกันยาว!
ปวดหัวจัง...!
ปิ่นกานต์ขยับตัวใต้ผ้าห่มกลิ้งไปมา ปรือตามองไปรอบห้องก่อนค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง สายตาคู่มองสถานที่ไม่คุ้นเคยด้วยความตกใจ ที่นี่ที่ไหน!? จากที่ยังมึนหัวตอนนี้แทบหายเป็นปลิดทิ้ง
"ตื่นแล้วหรือไง?" เสียงผู้ชายคนหนึ่งกล่าวทักทายขึ้นทำให้ หญิงสาวหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าห้องและใส่เพียงกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวเดียว ส่วนท่อนบนเปลือยเปล่า!
"กรี๊ดดดดด!" ปิ่นกานต์ร้องขึ้นด้วยความตกใจ มือเรียวรีบยกผ้าห่มขึ้นบังหน้าทันที ใบหน้าสวยแดงซ่านด้วยความอาย คนตรงหน้าเป็นใครแล้วทำไมแก้ผ้าอยู่ต่อหน้าเธอแบบนี้ น่าเกลียดที่สุดเลย!
"คุณกรี๊ดทำไม?" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเดินเข้ามาหา
"ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นซะ เรามีเรื่องที่ต้องสะสางกันยาว!"
สะสาง?
หญิงสาวเลื่อนผ้าห่มลงแล้วมองด้วยความไม่เข้าใจว่าพูดถึงเรื่องอะไร "คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร"
"คุณจำไม่ได้หรือ?" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์ หญิงสาวช่างเหมือนลูกแกะน้อยเสียจริงๆ น่าแกล้งและน่าจับตีก้นเสียให้เข็ด!
"เรื่องอะไรของคุณ...หรือว่า!" ปิ่นกานต์รีบก้มมองเสื้อผ้าที่ตัวทันที แน่นอนว่ามันถูกเปลี่ยนออกไปเหลือเพียงแค่เชิ้ตตัวเดียว!
"ไอ้ผู้ชายลามก!" พูดพร้อมกับหยิบหมอนที่ข้างตัวปาใส่คนตรงหน้าทันที
หมอนใบแรกถูกเหวี่ยงตามแรงคนอยู่บนเตียงปาดเข้าที่หน้าหล่อๆ ของธีรวีร์อย่างจังๆ
"หยุดเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน!" ได้ผลทีนที หญิงสาวที่เตรียมจะปาหมอนใบที่สองก็วางมือลงแล้วมองด้วยความระแวง ธีรวีร์มองหน้าหญิงสาวแล้วถอนหายใจออกมา...เอาเป็นว่าอย่าถือคนบ้าอย่าว่าคนเมาแล้วกัน
"เอาเถอะ ช่างมัน คุณกลับไปได้แล้ว"
เมื่อได้ยินชายหนุ่มตรงหน้าพูดออกมาปิ่นกานต์ถึงกับทำอะไรไม่ถูก ผู้ชายตรงหน้านี้เป็นใคร แล้วแอบทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า...
"อย่าบอกนะว่าคุณ...ไอ้...!" หญิงสาวกล่าวว่าด้วยความขุ่นเคืองและอับอาย เกิดมาจะอายุสามสิบยังไม่เคยนอนกับผู้ชายเลย แล้วเขาเป็นใครมาบังอาจเกินไปแล้ว!


คฤหาสน์ตระกูลพัชรสกุล
ปิ่นกานต์เดินเข้ามาข้างในบ้านด้วยท่าทางนิ่งๆ หากแต่สายตาก็ส่องมองไปทั่ว สองเท้าก้าวยาวจนกระทั่งหยุดลงเมื่อพิมพ์ผกาผู้เป็นป้าเดินเข้ามาหา
"ไปไหนมาจ๊ะ หนูปิ่น" เสียงหวานของพิมพ์ผกาเอ่ยถามขึ้น
"ไม่ต้องรู้จะดีกว่านะคะ" ปิ่นกานต์ตอบพร้อมกับฉีกยิ้มหวานให้
หญิงสาวไม่ชอบท่าทางเสแสร้งของอีกฝ่ายและเธอไม่คิดที่จะยกมือไหว้ทำความเคารพเด็ดขาด พิมพ์ผกาเป็นพี่สาวของแม่เธอ ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ด้วยก่อนที่แม่จะจากไป ปิ่นกานต์เห็นมาตลอดว่าตั้งแต่เข้ามาในบ้านหลังนี้ก็มีแต่พยายามตีตัวใหญ่ไม่เกรงใจ จนกระทั่งมารดาจากไปก็ไม่มีท่าทีเสียใจเลยด้วยซ้ำ
เมื่อได้ยินหลานสาวพูดเช่นนี้พิมพ์ผกามองด้วยสายตาขุ่นเคืองแต่ก็ยิ้มตอบกลับเช่นกัน
"เอาเถอะ ตอนนี้คุณพ่อหนูรออยู่ที่ห้องทำงานนะจ๊ะ เห็นว่ามีเรื่องจะคุยกับพวกเราทุกคน"
ปิ่นกานต์ฉีกยิ้มหวานแล้วก้าวตรงไปยังห้องทำงานของบิดา ในขณะที่สายตาของพิมพ์ผกามองแผ่นหลังของปิ่นกานต์ด้วยความ เกลียดชัง
"นังเด็กบ้า!"
พิมพ์ผกาเชิดหน้าเดินตามไป แน่นอนว่ากว่าจะมาถึงจุดนี้ที่สุขสบายได้แล้วมันยากลำบากมากแค่ไหน กว่าที่จะล่อน้องสาวยอมให้มาอยู่ด้วย แล้วมีกินมีใช้มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย ใช่แล้ว...เธออิจฉาน้องสาวที่โชคดีได้แต่งงานมีสามีรวยๆ แต่กับเธอกลับได้สามีขี้เมาไม่เอาไหน วันๆ เอาแต่กินเหล้าและทนไม่ได้จึงต้องหย่าและหอบเสื้อผ้าหนีออกมา...
เมื่อทุกคนต่างเดินเข้ามานั่งรออยู่ในห้องทำงานเรียบร้อยแล้ว ทยุตผู้เป็นเจ้าบ้านเดินเข้ามานั่งด้วยสีหน้านิ่งๆ ฝั่งขวาปิ่นกานต์ นั่งด้วยท่าทางสงบนิ่ง ส่วนฝั่งทางซ้ายมือเป็นพิมพ์ผกาที่ถือวิสาสะเดินเข้ามานั่งเอง และคนที่นั่งข้างพิมพ์ผกานั้นคือเกตุมณี ลูกสาวที่อายุน้อยกว่า ปิ่นกานต์เกือบห้าปี
"คุณพ่อมีอะไรหรือคะ"
"นั่นสิคะ..."
"ผมอยากคุยกับแค่ปิ่น แล้วพวกคุณมากทำไม?"
พิมพ์ผกาหน้าเสียเมื่อถูกคำพูดของทยุตตบเข้าจังๆ
"ก็...ฉันก็คนในครอบครัวเหมือนกัน?" พิมพ์ผกาพูดเองเออเองหมดโดยที่ไม่ถามความเห็นของอีกฝ่าย ทยุตก็สุดจะเอือมกับการกระทำของผู้หญิงคนนี้แล้วเหมือนกัน หากไม่เป็นเพราะสัญญากับภรรยาไว้แล้วละก็ ป่านนี้พิมพ์ผกาคงจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว
"พ่อคิดว่า ปิ่นควรเข้ามาบริหารงานที่บริษัทอย่างเต็มตัวสักที"เมื่อได้ยินสีหน้าของพิมพ์ผกาแลดูตกใจและไม่พอใจ เพราะถ้าให้ปิ่นกานต์
ขึ้นดูแลต่อทุกอย่างเธอจะไม่ได้อะไรเลยแม้แต่น้อย
"คุณยุต! แล้วยัยณีล่ะคะ?" พิมพ์ผกาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ทั้งที่ตัวเองนั้นก็ไม่มีสิทธิ์มีเสียงเลยแม้แต่น้อย
"จะดีเหรอคะคุณพ่อ" ปิ่นกานต์เอ่ยถามผู้เป็นบิดาอีกครั้ง
"ใช่แล้ว ปีนี้พ่อก็จะหกสิบแล้วคงบริหารเองต่อไม่ไหว ให้เราดูแลพ่อจะได้วางใจ" เมื่อได้ฟังคำตัดสินใจของบิดาทำให้ปิ่นกานต์ถึงกับเหลือบมองสีหน้า 'ตัวเสือก' ที่แสดงถึงความขุ่นเคืองออกมาทันที
"แล้วยัยณีล่ะคะ ไหนคุณสัญญากับน้องฉันไว้แล้วว่าจะ..."
"ยัยณีก็ทำงานอยู่ที่บริษัทอยู่แล้วไม่ใช่หรือ อีกอย่างยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ รอไว้ให้มีประสบการณ์มากกว่านี้ก่อนจะดีกว่า ค่อยๆ เลื่อนตำแหน่งไป" ทยุตตอบพร้อมกับลุกขึ้นด้วยท่าทางนิ่งๆ
พิมพ์ผกาที่มองด้วยความไม่พอใจสักนิด แต่ก็ไม่สามารถเปิดปากเรียกร้องสิ่งใดได้มากกว่านี้อีกแล้ว เพราะที่ผ่านมาก็สูบเงินไปมากพอสมควรเหมือนกัน
"คุณพ่อ..." ปิ่นกานต์ลุกขึ้นตาม
"พ่อจะไปพักสักหน่อย เหนื่อยมากแล้ว" เมื่อได้ยินเช่นนี้หญิงสาวก็แค่พยักหน้ารับปล่อยผู้เป็นบิดาเดินลับสายตาออกจากห้องไป
เมื่อคำพูดของเจ้าบ้านได้ประกาศออกไปแล้ว ทุกอย่างก็แก้อะไรไม่ได้พิมพ์ผกายังคงต้องอดทนและลุกขึ้นยิ้มหวานแสดงความยินดีโดยไม่เต็มใจให้กับปิ่นกานต์
"ยินดีด้วยนะจ๊ะ หนูต้องเป็นประธานที่บริหารได้ดีแน่ๆ"
พิมพ์ผกาพูดเยินยออีกฝ่ายทั้งที่มือข้างขวากำหมัดบีบแน่นไว้ทางด้านหลัง ปิ่นกานต์มองแล้วฉีกยิ้มออกมากับท่าทีเสแสร้งของผู้หญิงตรงหน้า จึงแสร้งตอบกลับด้วยคำหวานๆเช่นกัน
"ขอบคุณนะคะ คุณป้า"
กล่าวจบแล้วยิ้มอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากไป
"คุณแม่!" เกตุมณีลุกขึ้นมองด้วยสายตาที่ไม่พอใจพลางส่งสายตามองผู้เป็นแม่ "จะยอมเหรอคะ? ถ้าอีกหน่อยตาแก่นั่นตายเราถูกไล่ออกจากบ้านแน่ๆ"
"ฉันรู้แล้วน่า! แกไม่ต้องมาพูดมาโวยวายให้คนอื่นได้ยิน เงียบๆ ปากเอาไว้ซะ!" พิมพ์ผกาว่ากล่าวบุตรสาว ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป แน่นอนว่าคนที่เคยจนแทบไม่มีอันจะกินแบบเธอแล้วจะไม่ยอมให้ตัวเองกลับไปอยู่ในสภาพแบบนั้นเด็ดขาด ไม่มีวัน!
ปิ่นกานต์เดินเข้ามาในห้องนอนของตัวเองพร้อมกับวางถุงเสื้อผ้าลงบนเตียง ก่อนที่จะนั่งลงแล้วถอนหายใจออกมา ความหนักอึ้งทั้งหมดในตอนนี้ได้ลงมาอยู่ที่เธอแล้ว แม้ว่าหลายปีมานี้จะเข้ามาบริหารบริษัทในฐานะรองประธานมาตลอด แต่ก็รู้ว่ายังทำมันไม่ดีพอ ไม่สิ! เธอคิดว่าอาจจะทำให้บริษัทล้มละลายก็ได้ แต่ทว่า...ถ้าไม่ทำแล้ว มันอาจจะแย่มากกว่าเดิม
หญิงสาวหันไปมองถุงที่อยู่ข้างตัวก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปเพื่อนำไปให้นมผ่องซักให้
"นมผ่องขา อยู่ไหมคะ?" ปิ่นกานต์เอ่ยเรียกเมื่อเดินมาถึงห้องครัวทางหลังบ้าน พลางส่งสายตามองซ้ายมองขวาหานมผ่องหัวหน้าแม่บ้านที่อยู่มาตั้งแต่ยังไม่เกิด
"คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ?"
ปิ่นกานต์หันหลังไปพร้อมกับยิ้มหวานให้
"คือปิ่นอยากจะให้นมซักชุดให้หน่อยค่ะ แต่ว่า...อย่าให้ใครรู้ได้ไหมคะ?"
นมผ่องคิ้วขมวดมองมาที่คุณหนู
"มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
"มะ...ไม่มีหรอกค่ะ พอดีปิ่นไม่อยากให้ใครรู้...นะคะ"
หญิงสาวพูดเสียงออดอ้อนจนนมผ่องต้องพยักหน้ารับแล้วยิ้มออกมา "ขอบคุณค่ะ รักนมที่สุดเลย!"
ปิ่นกานต์ทำท่าดีใจพร้อมกับก้าวเข้าไปกอด รอยยิ้มที่เอ็นดูปรากฏขึ้นจากมุมปากของหญิงวัยกลางคน ไม่ว่าจะอีกกี่ปี่ข้างหน้าคุณหนูตรงหน้าก็ยังเหมือนเดิม น่ารักและสดใสต่อให้จะเจอเรื่องร้ายมากแค่ไหน
"อ้อนนมแบบนี้ทุกที" นมผ่องพูดพลางหัวเราะ
หญิงสาวยิ้มหวานออกมา "งั้นปิ่นขอไปพักก่อนนะคะ เมื่อวานดื่มมากตอนนี้ยังมึนๆ อยู่เลยค่ะ"
"ค่ะ" ปิ่นกานต์ยิ้มก่อนที่จะหมุนตัวเดินจากไป
หญิงสาวเดินออกมารับลมนั่งเล่นอยู่ที่สวนข้างสระน้ำขนาดใหญ่ ลมเบาๆ พัดผ่านกับแสงแดดในยามสายที่ทำให้อบอุ่นใจ แต่แล้วเสียงกระดิ่งที่ดังขึ้นทำให้หันไปมองเจ้าชิโรสุนัขพันธุ์ปักกิ่งตัวเล็กวิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจเมื่อเห็นเจ้านาย ปิ่นกานต์โน้มตัวลงไปแล้วอุ้มขึ้นมาวางไว้ที่ตัก มือเรียวลูบไปตามเส้นขนของเจ้าสุนัขตัวน้อยที่นอนซบตักออดอ้อน
หญิงสาวถอนหายใจออกมากับวันหยุดที่แสนจะว่างกับชีวิตสาวโสดที่ไม่มีผู้ชายให้คุย แน่นอนว่ามันเหงามากมายเลยทีเดียว เคยฝันว่าอยากจะแต่งงานมีคู่ชีวิตที่ดี แต่นั่นมันก็ไม่มีทางเป็นจริง ผู้ชายทุกคนล้วนไม่ได้ต้องการความรัก แค่ต้องการเงินและบริษัทเท่านั้น บางทีคิดว่า ความรักมันคืออะไรกันแน่? ตกลงแล้วมีอยู่จริงๆ อย่างงั้นหรือ...
"แกเหงาเหมือนฉันใช่ไหม?" ปิ่นกานต์ถามเจ้าสุนัขตัวน้อย เมื่อได้ยินเจ้านายพูดก็เงยลุกขึ้นมาสบตาแป๋วมองแล้วพยักหน้าให้
"เฮ้อ..."
หญิงสาวถอนหายใจออกมาเสียงดัง ชิโรตัวน้อยมองสีหน้าเจ้านายที่ดูไม่ค่อยมีความสุขสักเท่าไหร่ มันหมุนตัวมองหน้าเจ้านายแล้วเขย่งสองขาขึ้นพร้อมกับแลบลิ้นเลียใบหน้าของเธอ แน่นอนว่าสุนัขตัวนี้ทั้งรักและห่วงมากที่สุด การปลอบใจได้ผลราวกับชิโรตัวน้อยบอกกับเจ้านายมันว่า…
อย่าเศร้าไป มันเองก็ยังไม่มีคู่เหมือนกัน...
"ฉันรู้แล้วน่า ไว้ฉันจะหาตัวเมียให้แกสักตัวเอาไหม" ปิ่นกานต์หัวเราะออกมา เพราะตั้งแต่เลี้ยงมาไม่เคยคิดจะหาคู่ให้มันสักที กลัวว่าจะออกลูกเต็มบ้านจนเลี้ยงไม่ไหว แต่ดูท่าจะถึงวัยหนุ่มของมันเสียแล้ว
ปิ่นกานต์มองชิโรตัวน้อยเดินหมุนตัวแล้วนอนลงที่ตัดเช่นเดิม
นั่นสินะ...ขนาดเจ้าชิโรยังอยากมีคู่เลยเเล้วเธอล่ะก็อยากมีเหมือนกันนั่นแหละ!


"ใช่ แต่ถ้าคุณไม่ไว้ใจผม จะกลับไปตอนนี้เลยก็ได้นะ" ธีรวีร์กล่าวพร้อมกับเบี่ยงตัวกลับทางประตูให้ ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะผายมือออกแล้วพูดขึ้นว่า "เชิญเลยครับคุณผู้หญิง"
ใครจะไปกันเล่า!
หญิงสาวเดินมานั่งลงที่ปลายเตียงอย่างเงียบๆ พลางส่งสายค้อนตามองชายหนุ่ม ถึงจะไม่ไว้ใจแต่อย่างน้อยคนนี้ก็ช่วยเธอกลับมาจากสภาพที่เมาไม่ได้สติ และที่สำคัญยังไม่ได้ทำอะไรไม่ดีสักหน่อย แค่เปลี่ยนเสื้อผ้า...เปลี่ยนเสื้อผ้าเอง!
"คุณหิวไหม?" ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้น
"ไม่" หญิงสาวตอบพร้อมกับเชิดหน้าขึ้น แต่ทว่าร่างกายกลับไม่เป็นใจด้วย จ๊อก...เสียงท้องร้องดังขึ้น ทำให้ต้องหันไปมองชายหนุ่มพร้อมกับยิ้มออกมาเจื่อนๆ
"ตกลงไม่หิว งั้นคุณก็..."
"เดี๋ยว ฉันหิว" ปิ่นกานต์พูดด้วยน้ำเสียงแผ่ว พร้อมกับส่งสายตามองชายหนุ่ม
"แต่ฉัน..."
แน่นอนว่าปัญหาอยู่ที่ว่าจะไม่กล้าเดินออกไปโดยที่ท่อนล่างไม่ได้ใส่อะไรเลย ผ้าห่มผืนใหญ่เกินกว่าที่จะลากเดินออกจากห้อง เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วธีรวีร์ถึงกับต้องถอนหายใจออกมา
"ผมมีกางเกงอยู่ยังไม่เคยใส่ คุณน่าจะพอใส่ได้มั้ง" ธีรวีร์กล่าวขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาในห้องแล้วเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบกางเกงสีน้ำตาลที่ยังไม่เคยใส่ออกมาแล้วเดินไปให้หญิงสาว
ปิ่นกานต์มองหน้าชายหนุ่มก่อนจะเอื้อมมือรับมาโดยที่ไม่พูดอะไรซึ่งธีรวีร์ก็ไม่ได้หวังให้กล่าวขอบคุณอยู่แล้ว
"เสร็จแล้วคุณก็ออกมาได้เลยนะ ผมต้องไปเตรียมอาหารเช้าก่อน" ชายหนุ่มยิ้มๆ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป เหลือเพียงแค่ปิ่นกานต์ที่รอประตูปิดลงแล้วหันมามองกางเกงตรงหน้าอีกครั้ง คลี่กางเกงตัวใหญ่ออกก่อนที่จะปล่อยผ้าห่มลงกับพื้นแล้วสวมมันขึ้นมา มันไม่พอดีตัวเลยสักนิด ใหญ่กว่าตั้งเยอะ ก็แน่ละเอวเธอเพียงแค่ยี่สิบสี่นิ้วเอง แต่ขนาดกางเกงใหญ่ต่างจากตัวเธอมาก รู้สึกว่าอยากจะได้เข็มขัดมารัดไว้ไม่ให้มันร่วงลงไปเวลาปล่อยมือ
ปิ่นกานต์เดินค่อยๆ เดินออกมาจากห้องพร้อมกับมือสองข้างที่จับกางเกงเอาไว้ไม่ให้หลุด สายตาคู่งามมองไปทั่วห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่โต๊ะอาหาร เมื่อเห็นชายหนุ่มกำลังนำอาหารมื้อเช้ามาจัดวางอยู่บนโต๊ะ หญิงสาวจึงสาวเท้าเข้าไป
ธีรวีร์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวเมื่อเห็นแล้วก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ลืมไปสนิทว่าหญิงสาวตัวเล็กกว่าเยอะ ซึ่งถ้าใส่แล้วก็คงเหลือเยอะถึงขนาดที่ปล่อยมือแล้วกางเกงร่วงทันที
"นั่งสิ" ธีรวีร์ชวนพร้อมกับนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม หญิงสาวพยักหน้าแล้วนั่งลง พลางส่งสายตามองเขาและอาหารตรงหน้าที่ไม่เข้ากันเลย ขนาดเธอจะสามสิบยังไม่เคยเข้าครัวสักครั้ง กลับบ้านมีแม่บ้านทำให้ตลอด ถ้าอยู่ข้างนอกก็เข้าร้านอาหาร
"คุณทำเองหรือว่าซื้อมาเวฟ?" หญิงสาวเอ่ยถามอย่างไม่เชื่อสายตาถ้าเกิดว่าเขาจะทำเอง
"ทำเองสิ" ธีรวีร์ตอบพร้อมกับยิ้มออกมา
"จริงสิ คุณชื่ออะไร ผมจะได้จำคุณได้ว่าคุณเคยอ้วกใส่รถผม"
ใบหน้าหล่อยิ้มทะเล้นพลางส่งสายตาสบตามองหญิงสาว
"คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอก" ปิ่นกานต์ทำท่าทางหยิ่ง
"โอเค" ชายหนุ่มหัวเราะออกมาก่อนที่จะหยิบช้อนตักข้าวต้มใส่ปากโดยไม่ถามอะไรต่อ
ปิ่นกานต์มองชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะค่อยๆ เอื้อมมือจับช้อนตักอาหารเข้าปากบ้าง เธอเป็นคนค่อนข้างที่จะกินยาก แต่ทว่าความหิวจำ
ใจจึงต้องยอมรับประทานอาหารมื้อเช้าที่ชายหนุ่มทำ
รสชาติมันอาจจะ...เอ๋! อร่อยจัง!
ธีรวีร์ยิ้มออกมาก่อนที่จะวางช้อนลงแล้วยกน้ำขึ้นดื่ม ชายหนุ่ม อมยิ้มออกมาเมื่อฝีมือทำการทำอาหารเป็นที่พึงใจของหญิงสาว
ว่าแต่เขาจะยิ้มทำไมกัน?
เมื่อคิดได้เช่นนั้นรอยยิ้มที่ปรากฏอยู่ข้างมุมปากจึงค่อยๆ หายไป
ไม่ถึงสิบห้านาทีข้าวต้มมื้อเช้าที่เต็มชามได้หมดเกลี้ยงลง รสชาติที่ถูกปากทำให้หญิงสาวกินจนไม่เหลือ ปิ่นกานต์เหลือบมองชายหนุ่มแล้วหลบสายตาเพื่อกลบความเขินอายเอาไว้
ธีรวีร์ลุกขึ้นพร้อมกับเก็บจานก่อนพูดขึ้น "เดี๋ยวผมจะลองโทรถามป้าให้ ให้มาเร็วหน่อยคุณจะได้ไม่ต้องรอถึงบ่าย"
ปิ่นกานต์พยักหน้าแทนการพูด จริงๆ แล้วกลายเป็นว่ามารบกวนเขาเสียมากกว่า คนไม่เคยรู้จักกันแต่ก็ทำดีกับเธอแน่นอนว่าถ้าหากเจอผู้ชายเลวๆ บางทีตื่นมาไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป
"ขอบคุณค่ะ" หญิงสาวกล่าวพร้อมกับก้มหน้าลงอย่างอายๆ
ธีรวีร์ยืนฟังโดยไม่ได้หันไปมอง เขาเดินตรงไปที่อ่านล้างจานแต่ทว่าใบหน้ากลับมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น ว่าแต่ทำไมต้องยิ้มด้วยล่ะ?
เกือบเที่ยงกว่า กว่าแม่บ้านประจำได้นำชุดที่ซักแล้วมาให้เล่นทำปิ่นกานต์แทบนั่งติดเกาะโซฟาไม่เดินไปไหนเลย แน่นอนว่าถ้าหากลุกเดินมี
โอกาสที่กางเกงจะร่วงลงมา
หญิงสาวเปิดประตูออกจากห้องน้ำพร้อมกับถือเสื้อและกางเกงที่พับเสร็จเรียบร้อยเดินออกมา สายตาส่องมองหาชายหนุ่ม แต่ก็สะดุ้งขึ้นเมื่อเสียงทักขึ้นจากทางด้านหลัง
"คุณจะให้ผมเรียกแท็กซี่ให้ไหมหรือว่ามีคนมารับ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"ฉันต้องกลับไปเอารถที่คลับก่อนค่ะ"
ธีรวีร์พยักหน้า "งั้นก็โชคดีนะ แต่ถ้าคราวหน้าคุณเมาอีกผมว่าอาจจะไม่โชคดีแบบนี้"
เมื่อได้ยินคำพูดของเขาก็อดที่จะขุ่นเคืองไม่ได้ แต่ที่พูดมาก็จริงทุกอย่าง หากโชคไม่ดีบางทีอาจจะโดนฉุดไปแล้วก็ได้ ปิ่นกานต์ยิ้มรับพร้อมกับพยักหน้า
"ขอบคุณค่ะ"
"ส่วนเสื้อผ้า ฉันจะไปซักแล้วเอามาคืนคุณวันหลัง" หญิงสาวบอก
"ไม่ต้องหรอก ผมซักเองก็ได้" ธีรวีร์พูดพร้อมกับยื่นมือมารอให้ส่งเสื้อผ้าคืน แต่ทว่าสีหน้าของปิ่นกานต์ยังดูเกรงใจและหนักใจ เพราะเสื้อพวกนี้เธอเป็นคนสวมใส่จะให้เขาซักก็กระไรอยู่
"แต่ว่า...ฉันเป็นคนใส่ อีกอย่างถ้าให้คุณซักคงไม่เหมาะเท่าไหร่" ปิ่นกานต์บอกเหตุผล
"ไว้ฉันจะเอามาคืนให้คุณนะคะ"
"โอเค แล้วแต่คุณเลย"
ธีรวีร์พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ไม่คิดมากอะไร
"งั้น ฉันขอตัวก่อนนะคะ" ปิ่นกานต์พูดพร้อมยิ้มให้ชายหนุ่ม ก่อนที่จะนำเสื้อผ้าใส่ถุงที่ป้านวลใส่ชุดมาให้ หญิงสาวเดินหยิบกระเป๋าที่โซฟาแล้วเปิดประตูเดินออกจากห้องไป ส่วนทางด้านชายหนุ่มมอง คนตัวเล็กปิดประตูลงก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไปเพื่อทำงานของตนต่อ


ฉลอง! หญิงสาวยกแก้วไวน์ขึ้นชนกับเพื่อนอีกสามคนในกลุ่มพร้อมกัน ก่อนที่จะจิบด้วยท่าทางสบายใจ แน่นอนว่าคืนวันนี้มารวมตัวกันเพื่อฉลองสละโสดให้กับเพื่อนอีกคนในกลุ่ม ปิ่นกานต์ก็เคยมีงานเลี้ยงฉลองแบบนี้เหมือนกันเมื่อห้าปีก่อน และเป็นคนแรกที่เพื่อนๆ ตกใจว่าได้แต่งงานก่อนใคร แต่ก็กลายเป็นว่าว่าที่เจ้าบ่าวดันหนีหายตัวไปก่อนคืนวันแต่งงานซะได้
ถึงจะกลายเป็นเรื่องตลกในสายตาของเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้แคร์หรือสนใจอะไร มันดีเสียอีกที่ยังไม่ต้องแต่งงานตอนนั้น ที่ยอมแต่งด้วยก็เพราะคำสั่งของครอบครัว และตอนนั้นก็อายุเพียงยี่สิบสามปีอะไรหลายๆ อย่างมันยังไม่เข้าที่รวมถึงหน้าที่การงาน แต่ตอนนี้น่ะเหรอ? โสดสนิทสุดๆ ไปเลย! และปีนี้ก็ยี่สิบแปดแล้ว ไม่สิ...อีกสองปีก็จะย่างก้าวเข้าเลขสามแล้วก็ยังไม่มีแฟนสักที!
"ยัยแก้วก็จะแต่งงานอีกสองเดือนข้างหน้าแล้ว ทีนี้ก็เหลือแกคนเดียวแล้วที่ยังไม่แต่งงาน" กานต์รวีพูดขึ้นพร้อมกับชี้หน้าเพื่อนรัก ถ้าไม่นับงานวันนั้นของปิ่นกานต์แล้ว กานต์รวีเป็นคนแรกที่แต่งงานในกลุ่ม
"ไร้สาระน่า!" หญิงสาวพูดขึ้น จริงๆ แล้วพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ อายุก็มาขึ้นทุกปี แต่ไม่มีท่าทีของความรักที่จะเดินเข้ามาหาสักนิด ทั้งที่ปิ่นกานต์ก็สวยไม่แพ้เพื่อนในกลุ่ม
อันที่จริงปิ่นกานต์จัดว่าเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างสวยเลยทีเดียว ใบหน้าสวย ดวงตากลมโตสีดำสนิท ผมสีน้ำตาลเข้มดัดลอน จมูกโด่งรับกับริมฝีปากอิ่ม พวงแก้มสีชมพูดูน่ารักและสวยเป็นธรรมชาติ จึงเป็นที่สนใจของผู้ชายมากพอสมควร แต่เจ้าตัวกลับเลือกมากจนเกินไปเลยโสดมาจนถึงตอนนี้
"แกจะรอให้ขึ้นเลขสี่ก่อนหรือไง ถึงเรียกว่าพร้อมมีลูก ฉันว่ามดลูกได้พังกันพอดี" ธยาดาเพื่อนอีกคนในกลุ่มพูดขึ้น ส่ายหน้ากับความคิดของเพื่อนสาว
หญิงสาวเบ้ปากใส่เพื่อนทั้งสามแล้วหันไปมองทางอื่น มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์ยกขึ้นจิบ ก่อนที่จะหันไปมองเพื่อนแล้ววางแก้วลง
"แล้วแก แต่งงานไปเป็นยังไงบ้างยัยดา" ปิ่นกานต์หันมาถามเพื่อนสาวที่เพิ่งเข้างานวิวาห์ไปเมื่อหลายเดือนก่อน ทีแรกคิดเลยว่าคนอย่างธยาดาไม่สามารถแต่งงานได้แน่ๆ เพราะสาวขี้โวยวายและเรื่องมากจุกจิก แต่ก็มีชายหนุ่มราวกับเจ้าชายตกหลุมรักเข้าให้ คงเป็นเพราะบุพเพสันนิวาส อาจจะยังคงมีอยู่ และเดือนหน้านี้ที่จะถึงก็เป็นงานแต่งสายฟ้าแลบของนิรณาเพื่อนสาวอีกคน ทีนี้เหลือเธอคนเดียวจริงๆ แล้วสินะ!
"ก็ดีนะ" ธยาดากล่าวพร้อมกับยิ้มเขินๆ
"ฉันอยากมีลูกเร็วๆ น่ะ เลยต้องขยันทำการบ้านทุกคืน ความจริงก็หาหมอวางแผนครอบครัวเอาไว้แล้ว"
"จะว่าไป ยัยแก้วแต่งแล้วต้องรีบทำการบ้านหน่อยนะ เดี๋ยวลูกจะโตไม่ทันใช้กันพอดี" ธยาดาพูดพร้อมหัวเราะออกมา
"จริงสิพลอย แกยังคุมกำเนิดตอนที่มีอะไรกับสามีอยู่อีกเหรอ?" ธยาดาหันไปถามเพื่อนอีกคน เพราะแต่งงานมาก็หลายปีแต่ไม่มีลูกสักที
"อืม...สามีฉันยังไม่พร้อมมีลูก แต่ใจฉันอยากจะมีจนแก่แล้วนะ!"
"งั้นก็ทำการบ้านทุกวันเข้าสิ พอมีแล้วค่อยบอกแบบมัดมือชกไปเลย แบบนี้เป็นไง"
ทำการบ้าน! ปั๊มลูกเนี่ยนะ! โอ้พระเจ้า ผู้หญิงอย่างปิ่นกานต์ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย
สีหน้าของหญิงสาวดูเปลี่ยนไปออกแนวรับไม่ได้กับเรื่องแบบนี้
"ไม่ๆ ฉันว่าเปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า"
เพื่อนทุกคนได้ยินก็หัวเราะออกมา ใช่แล้วสาวมั่นแบบปิ่นกานต์ หากดูภายนอกเปรี้ยวและแสบซ่าถึงขนาดไหน แต่จริงๆ หารู้ไม่ว่าเจ้าตัวนี่หัวโบราณขั้นสุดยอดเลย!
"อะไรกัน แกไม่คิดจะฟังเลยหรือไง ศึกษาไว้เป็นทฤษฎีก่อนลงมือปฏิบัติจริง" กานต์รวีพูดขึ้นพลางหัวเราะขำไปเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนสาวด้วยแล้ว "ดูสิ ยัยแก้วยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย แกนี้ทำเป็นขยะแขยงไปได้"
ชิ! หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น ใครจะไปสนเรื่องพรรค์นั้นกันล่ะ!
"ฉันไม่อยากคุยกับพวกแกแล้ว"
ว่าแล้วปิ่นกานต์ก็ลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะไปในขณะที่เพื่อนๆ มองหน้ากันพร้อมยักไหล่ หญิงสาวหยิบกระเป๋าเดินออกมาจากโต๊ะ ทีแรกว่าจะกลับ แต่ขอมาปลดปล่อยเต้นตามจังหวะเสียงดนตรีสักหน่อยเพื่อระบายความเครียดออก
ก็แน่ละ จะสามสิบแล้ว แล้วทำไม! ทั้งที่มีพร้อมทุกอย่าง หน้าที่การงานความสวยและเงินทอง ผู้ชายที่ไหนก็ต่างเข้าหาทั้งนั้น...เพียงแต่ว่า ไม่มีใครจริงใจสักคน
"ยัยปิ่นหายไปไหนนะ นี่เกือบชั่วโมงแล้ว" ธยาดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
"กลับไปแล้วมั้ง เมื่อกี้ลุกไปก็เอากระเป๋าไปด้วยนี่นา" กานต์รวีเอ่ยขึ้น แต่ในใจก็ยังอดห่วงเพื่อนหัวโบราณคนนี้ไม่ได้อยู่ดี
"เดี๋ยวฉันลองโทรหาดูก่อนแล้วกัน"
กานต์รวีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋าก่อนที่จะกดเบอร์ โทร.ออกหาเพื่อนสาว แต่ปลายสายกลับไม่ยอมรับจึงหันมามองหน้าเพื่อนอีกสองคนแล้วส่ายหน้าไปมา
"ยัยปิ่นไม่รับสาย"
"อาจจะกลับไปแล้วก็ได้" นิรณากล่าว
"คงใช่แหละ งั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ" กานต์รวีเอ่ยขึ้นก่อนที่จะหยิบเงินจำนวนหนึ่งวางไว้บนโต๊ะแล้วลุกขึ้นออกไปพร้อมๆ กับเพื่อนอีกสองคน แต่หารู้ไม่ว่าเพื่อนหัวโบราณคนนี้เพิ่งจะเต้นระบายคลายเครียดเสร็จเอง


"อย่าบอกนะว่าคุณ...ไอ้...!" หญิงสาวกล่าวว่าด้วยความขุ่นเคืองและอับอาย เกิดมาจะอายุสามสิบยังไม่เคยนอนกับผู้ชายเลย แล้วเขาเป็นใครมาบังอาจเกินไปแล้ว!
ฮ้า!
ธีรวีร์ถึงกับตาโตมองหญิงสาวตรงหน้าที่คิดเองหมดไปคนเดียว
"เดี๋ยวๆ คุณคิดว่าผมเนี่ยนะนอนกับคุณ?" ธีรวีร์ถามพลางหัวเราะออกมา
"ผมไม่มีรสนิยมนอนกับคุณหรอกไม่ใช่สเปกผม ยัยผู้หญิงขี้เมา"
"คุณว่าใครเมา..."
กำลังจะพูดต่อแต่เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก
ปิ่นกานต์จำได้ว่าเดินออกมาจากคลับแล้วก็หน้ามืดลง หลังจากนั้นก็หยุดลงที่หน้ารถคันหนึ่ง ก่อนจะอาเจียนใส่รถ..เอ๋! อย่าบอกนะว่าเขาคือเจ้าของรถสีดำคันนั้น
"จำได้บ้างแล้วใช่ไหม?" ปิ่นกานต์ยิ้มเจื่อนๆ ให้ ก็แน่ละ...จำได้แล้วว่าทำวีรกรรมอันไม่น่าดูเอาไว้
"คุณต้องการค่าเสียหายใช่ไหม?" หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นพลางเชิดหน้า "เท่าไหร่ล่ะ"
ธีรวีร์ถอนหายใจออกมา ดูรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าต้องมีฐานะดี แค่เงินชดเชยเขาไม่ต้องการ
"ผมไม่ต้องการค่าเสียหาย"
"แล้วคุณต้องการอะไร?" เอ่ยถามขึ้นแม้สีหน้าก็ยังแสดงความหวาดกลัวออกมาอยู่เห็นๆ
"คำขอโทษจากใจ" ธีรวีร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"คำขอโทษ?...อ้อ!...งั้นฉันขอโทษแล้วกัน!" ปิ่นกานต์พูดพร้อมกับฉีกยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม
"นั่นคำขอโทษของคุณ?"
"ใช่แล้ว ฉันขอโทษแล้ว" หญิงสาวพูดพร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง มือข้างหนึ่งยังจับผ้าห่มบังกายเอาไว้ เพราะทั้งตัวมีเพียงเสื้อเชิ้ตแค่ตัวเดียว
"แล้วเสื้อผ้าฉันไปไหน!" ปิ่นกานต์เอ่ยถามขึ้นพลางส่งสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าราวกับว่าเป็นคนโรคจิตก็ไม่ปาน
ธีรวีร์ส่งสายตามองหญิงสาวแล้วหัวเราะออกมา
"ไม่รู้สิ"
"ไม่รู้!" ปิ่นกานต์แทบอยากจะกรี๊ดและเดินเข้าไปฟาดฝ่ามือลงที่แก้มซ้ายของเขาสักครั้ง แต่ติดอยู่ที่ว่าทั้งตัวมีแค่เสื้อเชิ้ตเพียงตัวเดียว
"คนบ้า! เอาเสื้อผ้าฉันคืนมาเลยนะ!"
ส่งสายตาค้อนมองด้วยความไม่พอใจ ที่อยู่ในสภาพที่เสียเปรียบ
"ไม่รู้เหมือนกัน คุณไปเผลอถอดวางไว้ไหนล่ะ" ธีรวีร์แทบกลั้นขำไม่อยู่เมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาวตรงหน้า อยากแกล้งให้หายเจ็บใจ ก็เล่นอ้วกใส่รถที่เพิ่งซื้อมาใช้ไม่ถึงวันเลยด้วยซ้ำ
อยากจะร้องกรี๊ด! เกิดมาจะอายุครบสามสิบไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกวนประสาทเท่าคนนี้อีกแล้ว!
ให้ตายสิ...ต่อให้เมายังไงก็ไม่มีทางที่จะถอดเสื้อผ้าตัวเองออกแน่ๆ
"ก็ได้..." ปิ่นกานต์กัดฟันพูด "ถ้าคุณไม่คืนให้ฉัน...ฉันจะ..."
ธีรวีร์เลิกคิ้วมอง "จะอะไร?"
"จะ...จะร้องไห้ให้คุณดู!" ปิ่นกานต์พูดออกไปจริงๆ น้ำตาเริ่ม ตกในเข้าให้แล้ว ไม่เคยถูกผู้ชายแกล้งแบบนี้มาก่อนเลย จริงๆ แล้ว แทบไม่เข้าใกล้ผู้ชายด้วยซ้ำไป เป็นเพราะกลัวและไม่กล้าต่อให้ภายนอกจะทำให้ตัวเองดูเป็นสาวมั่นมากแค่ไหนก็ตาม
เกินคาด!...นอกจากธีรวีร์จะยืนอึ้งแล้วยังขำไม่ออกอีก คุณเธอมาไม้นี้เล่นทำไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว
"คืนเสื้อผ้าฉันมาได้แล้ว!" หญิงสาวตะโกนพลางมองชายหนุ่ม ขอบตาเริ่มมีน้ำตาซึมออกมาจริงๆ
"เฮ้ๆ! คุณอย่ามาร้องไห้ในห้องผมนะ" ธีรวีร์รีบพูดขึ้นทันที สงสัยจะแกล้งเยอะไปหน่อยจริงๆ "เสื้อผ้าคุณผมให้แม่บ้านเอาไปซักให้ ตอนนี้กำลังตากอยู่ มันยังไม่แห้งหรอก"
"แล้วฉันจะกลับบ้านยังไง!" ปิ่นกานต์ส่งสายตาค้อนมองด้วยความไม่พอใจ
แต่ก่อนกลับบ้าน...อยากรู้ว่า...
"ใครเป็นคนเปลี่ยนชุดให้ฉัน?"
"เปลี่ยนเสื้อให้คุณ ก็ผมไง" ตอบด้วยท่าทางสบายๆ ซึ่งแตกต่างจากคนฟังที่แทบจะเป็นลมจับในทันที
ปิ่นกานต์ได้ยินไม่ผิดและชัดเต็มสองหู!
อยากจะร้องไห้ดังๆ เสียจริง! ตลอดยี่สิบแปดปีต่อให้เที่ยวผับขนาดไหนก็ไม่เคยเข้ามานอนห้องผู้ชาย ไม่สิ...ไม่เคยมาบ้านผู้ชายคนไหนเลยสักครั้งเดียว!
"ไม่ๆ คุณเอามาให้ฉันเลย ฉันจะกลับบ้าน" หญิงสาวบอก แน่นอนว่าจะยอมทนใส่ชื้นๆ รีบกลับบ้านและหนีหายไปโดยไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีก...มันเป็นเรื่องอับอายที่สุดในชีวิตเลย!
"มันไม่ได้อยู่ที่ห้องน่ะสิ เห็นว่าป้าจะเอามาให้ผมตอนบ่ายๆ ที่มาทำความสะอาดห้องน่ะ" ธีรวีร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พร้อมกับยิ้มขำๆ ออกมาเมื่อเห็นสีหน้าขุ่นเคืองของหญิงสาว
"คุณว่าอะไรนะ! ฉันต้องรอเสื้อผ้าถึงบ่าย!" ปิ่นกานต์อยากจะร้องไห้ออกมา นี่สวรรค์กำลังกลั่นแกล้งใช่หรือไม่ เขาเป็นใครยังไม่รู้แล้วนี่ยังจะให้ทนอยู่ด้วยกันครึ่งวันอีก...
"ใช่ แต่ถ้าคุณไม่ไว้ใจผม จะกลับไปตอนนี้เลยก็ได้นะ" ธีรวีร์กล่าวพร้อมกับเบี่ยงตัวกลับทางประตูให้ ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะผายมือออกแล้วพูดขึ้นว่า "เชิญเลยครับคุณผู้หญิง"


เทมส์นั่งมองพระอาทิตย์เคลื่อนผ่านกลุ่มเมฆปุกปุยแล้วผุบหายไปหลังเส้นขอบฟ้าสีเทา แสงสุดท้ายฉาบนภาให้กลายเป็นทะเลเพลิงก่อนจะปราชัยให้ความมืดและพระจันทร์
ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนกับดวงไฟที่ถูกจุดขึ้นทีละเล็กทีละน้อย ท้ายที่สุดพื้นโลกก็ถูกแต่งแต้มด้วยแสงนีออนจนสุกสกาวยิ่งกว่าพระจันทร์คืนนี้
เขตชานเมืองค่ำเร็วกว่าพื้นที่ชุมชนเป็นเท่าตัว ไม่ต้องพูดถึงจุดชมวิวเรียบหน้าผาอันห่างไกล ความมืดมิดปิดกั้นสายตาผู้คนจนมองเห็นแค่ไฟจากตีนเขา เสียงแกรกกร๊ากของกิ่งไม้และกลุ่มจิ้งหรีดเรไรที่กระซิบกระซาบกันหลังดงหญ้าสร้างบรรยากาศน่าสะพรึงให้กับคนขวัญอ่อน แต่ไม่ใช่กับเด็กหนุ่มบนม้านั่งอย่างเทมส์
ความมืดไม่ทำให้เขาอึดอัด กลับกันเทมส์ใช้ชีวิตกับโลกเบื้องหลังแสงอาทิตย์มานับสิบปี มันเป็นทั้งมิตรและครูที่มอบโอกาศให้เขา
ที่เขาเกลียดชนิดทนไม่ไหวคือความเงียบต่างหาก
เพราะความเงียบเท่ากับความตาย
โลกของเทมส์ไม่เหมือนกับโลกนี้ ไม่มีทั้งไฟฟ้าหรือรถราอุ่นหนาฝาคลั่ง ไม่มีเพื่อนบ้านใจดีที่ค่อยนินทาลับหลัง ไม่มีความผาสุขที่ซุกซ่อนด้วยความฟ้อนเฟะของเหล่าผู้มีอำนาจ
ซอมบี้ ผู้มีพลังจิต สัตว์กลายพันธุ์ หรือแม้แต่พืชกินคน มีให้เห็นทั่วไปบนโลกของเขา 'วันสิ้นโลก' ผู้เหลือรอดแสนน้อยนิดท่ามกลางทะเลศพนองมหาสมุทรเรียกโลกหลังยุคโลกาวินาศเช่นนั้น
ผู้คนซ่อนตัวจากความป่าเถื่อนที่ถาโถมเข้ามาจากข้างนอกกำแพง แม้จะมีผู้มีพลังจิตเป็นดั่งฮีโร่ปกป้องฐานที่มั่นสุดท้ายเพื่อความอยู่รอด ท้ายที่สุดพลังที่มนุษยชาติคิดว่ายิ่งใหญ่หนักหนาก็ต้องสยบต่อชะตากรรมที่ใครบางคนกำหนดไว้
มนุษย์ถูกฆ่าจนหมดสิ้น อวสานเผ่าพันธุ์แสนโลภมากและแทนที่ด้วยสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่
เทมส์ก็เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งจากคนจำนวนเจ็ดพันล้านที่เสียชีวิต เขาคิดว่าตนน่าจะตายหลังจากโหมโรงของซอมบี้แต่เมื่อลืมตาอีกครั้งก็พบว่ามาอยู่ในโลกใหม่
กรุ๊ง กริ๊ง
โลกที่ไร้กลิ่นคาวเลือด โลกอันไร้สงครามข้ามสายพันธุ์ โลกซึ่งมีคนเกิดและคนตาย เป็นโลกที่เหมือนกับโลกของเขาสมัยยังไม่เกิดโลกาวินาศ
"ฟู่ว" ลมหายใจยาวๆ ผ่อนออกมา ไหล่เมื่อยขบขยับซ้ายทีขวาทีเพื่อคลายเส้น คล้ายก้อนตะกั่วที่แบกมานานหลุดจากบ่า แขนเรียวเป็นกระบอกไม้ไผ่เท้ากับพนักพิงเย็นเฉียบพลางทอดสายตามองแสงวิบวับ
ไม่มีคลื่นอารมณ์ในแววตาสีเปลือกไม้ ไม่มีความยินดียินร้ายหรือสุขใจที่หลุดพ้นจากนรกนั่นเสียที นัยน์ตาว่างเปล่าเคลื่อนจากด้านหนึ่งไปอีกด้าน ภาพความทรงจำแปลกปลอมแล่นฉิวขึ้นมาในหัว ใช้เวลาไม่เกินอึดใจความทรงจำเก่าและใหม่ก็แยกตัวออกจากกันโดยสมบูรณ์
เขาหลุบตามือมองฝ่ามือซีดชาของตน ลมฤดูร้อนที่ซ่อนไอฝนไม่ทำให้ร่างเล็กสั่นสะท้านแต่อย่างใด และตรงกลางฝ่ามือมีหิ้งห้อยนอนนิ่ง ไม่ขยับหรือเปล่งแสงอย่างที่ควรทำ
ที่นี่ เทมส์คิดขณะมองแมลงตัวจ้อย ที่นี่…ก็แค่นรกแห่งใหม่เท่านั้น
"ฟู่ว" ปลายนิ้วเรียวขึ้นสีม่วงนิดๆ ก่อนจะตัดสินใจลุกยืนแล้วจากเก้าอี้ชมวิว ทิ้งหิ่งห้อยไว้ เมื่อเทมส์หันกลับมามองอีกครั้งเจ้าแมลงเรืองแสงก็เผ่นผิวไปตามกระแสลม ตีปีกไปให้ไกลจากจุดชมวิวโดยไม่หันกลับมาคล้ายปฏิญาณกับตนว่าที่นี่คือที่สุดท้ายที่จะบินมาอีก
ก็แค่แมลงตัวเดียว เทมส์เดินลงบันใดแล้วตรงกลับบ้าน
กรุ๊ง กริ๊ง


คืนแรกในร่างใหม่เทมส์ตื่นหลังจากหลับไปได้ครู่ใหญ่เพราะเสียงฮึ่มฮัมประหลาด คนทั้งบ้านเข้านอนหมดแล้ว ซันได้ยินแค่เสียงลมหายใจตัวเองกับฝีเท้ากุกกักของหนูหน้าประตู
เมื่อลืมตาสิ่งแรกที่เขาเห็นหาใช่ความมืดของราตรี แต่เป็นกลุ่มก้อนสีเทาที่เกาะเป็นกระจุกตรงเพดานเบื้องหน้าเขาพอดี มันควบแน่นจนย้อยตัวลงมาคล้ายหยดน้ำเหนียวๆ ขนาดเท่าทิมมี่ตอนกินอิ่ม บนตัวมีจุดเรืองแสงสีฟ้าเป็นหย่อมๆ ต้นตอของเสียงมาจากปากเว้าลึกบนจุดที่ย้อยลงมา นัยน์ตาสีอำพันต้องพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งถึงจะแยกออกว่าส่วนไหนตาส่วนไหนปาก
"...ห ...ไม่ ช่วย..ว"
อากาศในห้องหนักขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่เจ้าก้อนขมุกขมัวส่งเสียงมันจะพ่นฝุ่นสีเทาฉุนจมูกกึก เทมส์รับรู้ถึงละอองที่พร่างพรายลงบนใบหน้า ใช้นิ้วอุดทางเดินหายใจตัวเองพลางนิ่วหน้า เขาโดนอสูร (สัตว์กลายพันธุ์) ลอบโจมตีหลายครั้งจึงไม่ได้ตื่นตระหนัก จิตสังหารของเจ้านี่ก็ไม่ได้รุนแรง แต่ว่าโลกนี้ไม่ควรมีพวกมันอยู่ไม่ใช่หรือ
คิดสะระตะอย่างไร้ทมส์ก็ไม่เจอว่าที่นี่เป็นดินแดนอัศจรรย์ของสัตว์กลายพันธุ์
"...หิว ว.." เมื่อลองเงี่ยหูฟัง เขาพบว่าอสูรสามารถพูดออกมาเป็นคำ ๆ มันส่ายหัวไปทางซ้ายทีขวาทีราวกับหาอะไรบางอย่าง
อสูรกายปริศนายื่นหัวลงมาทำให้ร่างที่เหมือนสไลม์เหนี่ยวๆ ถูกยืดจนเล็ก พอหย่อนจนเกือบชนหน้าเด็กหนุ่มขนาดของมันก็เท่ากับเส้นรอบมือเขาพอดี
ตั้งแต่ต้นจนจบเด็กหนุ่มจากต่างโลกไม่แสดงท่าทีตื่นกลัวแม้แต่น้อย เทมส์รอให้สัตว์ประหลาดฮุบลงมา แล้วล็อกลำคอของมันทำให้หยุดนิ่งไม่แม้แต่จะส่งเสียงเหมือนอมปลาเป็นๆ ต่อ จากนั้นก็คลำหาอาวุธที่หัวเตียงแล้วเริ่มฟาด
ผั๊วะ ผั๊วะ ผั๊วะ ผั๊วะ!
ทุกครั้งที่ของในมือปะทะกับกลุ้มก้อนสีเทาแต้มจุด อวัยวะของอสูรก็หลุดติดมือซันมาด้วย
ปรากฏว่าตัวมันไม่ได้เหนียวหนืดเหมือนจับกาว แต่ให้ความรู้สึกคล้ายหมอนนิ่มๆ ที่ทุกถูกกดทับจนไส้ในรวมเป็นก้อน นั่นช่วยให้เทมส์จัดการกับเจ้านี่ได้สะดวกและไม่เลอะเทอะมาก
ฝุ่นละอองที่หนาแน่นอยู่แล้วแทบจะก่อตัวเป็นเคล้าฝน เทมส์สำลักออกมาหลายคำแต่มือไม่หยุดฟาด
ผั๊วะ ผั๊วะ!
ท้ายที่สุดเมื่อหัวของอสูรโดนทุบกระทั่งมองหาปากไม่เห็นมันก็ดิ้นหลุดจากประทุษร้ายได้ มันหดกลับด้วยความเร็วต่างจากท่าทีเอื่อยเฉื่อยตอนแรกลิบลับ เมื่อเห็นว่าเจ้าของห้องกำลังจะลุกขึ้น อสูรก็รีบเผ่นเข้าไปในราดำเหนือเพดาน ทิ้งไว้เพียงฝุ่นฟุ้งตลบกับชิ้นส่วนใบหน้าที่กระจัดกระจายเต็มพื้น
"อ่าา.... เก.." เทมส์มองคราบดำที่ลากจากราดำแล้วมาหยุดที่กลางเพดาน ร่องรอยการเคลื่อนตัวของอสูรสลายช้าๆ เหมือนกับร่างกายเกลื่อนพื้นของมันแต่ละอองในห้องกลับไม่จางลง เขาพลิกตัวไปกดสวิตช์ไฟ แสงสีส้มกระจ่างจับกับฝุ่น เทมส์เปิดประตูเพื่อระบายอากาศ ตอนนั้นถึงสังเกตว่าของที่ใช้ฟาดฟันเมื่อครู่คือนาฬิกาสีเงินคล่ำคลึเรือนหนึ่ง เข็มนาฬิกาส่งเสียงติ๊กๆ ตามจังหวะ ทั้งๆ ที่ถูกใช้ต่างอาวุธแต่กลับไม่สึกหลอสักนิด ช่างเป็นนาฬิกาที่ทนดีจริงๆ
22:17 เวลาแสดงบนหน้าปัดสีเงิน
เทมส์กลับเข้าไปสะบัดผ้าห่มและวางนาฬิกาปลุกไว้ที่เดิม เมื่อเห็นเศษฝุ่นที่ปลิวว่อนจากแรงกระพือก็ได้แต่นิ้วหน้าก่อนจะจาม
"ฮัดชิ้ว"
นิ้วเรียวยาวปาดกับโต๊ะ แล้วยกนิ้วเปื้อนคาบเขม่าเขียวปี๋มายกจ่อจมูก กลิ่นดินผสมกับกลิ่นสารคัดหลั่งแมลงปีกแข็งฉุนจนนิ่วหน้า ทำให้นึกถึงเห็ดกลางป่าฝน เทมส์พึมพำกับตัวเอง
"วูบีตส์" ปรากฏว่ามันคือพืชกลายพันธุ์ไม่ใช่อสูรอย่างที่เข้าใจ
ผลจากการสูดดมอับสปอร์เข้าไปทำให้เทมส์จามเสียงดัง
"ฮัดเช้ยย!"
"คุณคะหยิบทิชชููให้ลูกหน่อย" ทิมมี่รับกระดาษสีขาวจากผู้เป็นพ่อแล้วสูดหายใจเสียงดัง หลินหลินหันมาสั่งเทมส์ที่ยืนกินแซนวิชแห้งๆ อยู่หน้าซิงค์ล้างจาน
"แกรีบล้างจานให้เสร็จซะ แล้วก็อย่าลืมกวาดห้องนอนฉันด้วย ถ้าพวกฉันกลับมาแล้วบ้านยังสกปรกคืนนี้แกเตรียมระเห็จไปนอนกับหมาจรจัดได้เลย แหกตาดูพื้นบ้าง สกปรกยังกับโพลงตุ่น เป็นเพราะแกไม่ได้ถูกพื้นเมื่อวานใช่ไหม" หล่อนว่า หันมาจัดชุดยับย่นของลูกชายให้เข้าทาง "ทินมี่ของแม่ต้องหล่อที่สุดในงาน ดูสิแค่สูทตัวเดียวก็เปลี่ยนลูกให้กลายเป็นเทวดาตัวน้อยๆ สาวไหนก็ต้องหลงแน่นอน"
"จริงฮะแม่" เด็กหนุ่มทรงตุ้ยนุ้ยตอบหลังกระเดือกข้าวเช้าลงคอ โหนกแก้มบวมตุ่ยแดงระเรืออย่างตื่นเต้น
เทมส์มองครอบครัวสีมาแต่งองค์ทรงเครื่องเพื่อไปงานเลี้ยงของบริษัทที่ทอมทำงาน สำหรับสองแม่ลูกดูจะมีความสุขเป็นพิเศษ หล่อนมาดหมายจะโปรโมตลูกชายสุดที่รักเต็มที่ในงานเลี้ยงอาหารค่ำ ฝั่งเทวดาตัวน้อยของเธอก็ช่างมั่นใจในตัวเองเหลือแสน ตรงข้ามกับผู้เป็นพ่อที่แม้จะแต่งชุดธีมเดียวกันแต่อาจเพราะรังสีหม่นหมองลอยอบอวลตลอดเวลาหรือการห่อไหล่งอหลังจนติดเป็นนิสัยก็ไม่ทราบ มันทำให้เขาดูเหมือนคนรับใช้ไม่ก็คนขับรถมากกว่าสามีของหลินหลิน
แต่วันนี้ไอความหม่นหมองคล้ายทวีความเข้มข้นยิ่งกว่าเดิม นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนหลุบมองพื้นกระเบื้องพรางพรายรอยรองเท้าใส่ในบ้าน ทั้งที่ทำความสะอาดทุกวันแต่ฝุ่นกลับจับตัวหนา แต่ใช่ว่าบ้านสกปรกแบบนี้ทุกวัน ฝุ่นเหล่านี้เทมส์คนเก่าพบตั้งแต่สัปดาห์ก่อน เกี่ยวข้องกับวูบีตส์เมื่อคืนไม่ผิดแน่ ยิ่งเห็นครอบครัวสีมาเทมส์ยิ่งแน่ใจ
กลายเป็นว่านอกจากฝุ่นกองเต็มห้องซันก็จับจิตสังหารของมันไม่ได้อีก สัญชาตญาณเก่าทำให้เขาตื่นตลอดคืน ไม่แน่ใจว่ามันเป็นวูบีตส์จากชาติก่อนหรือไม่ ส่วนหนึ่งเพราะเด็กหนุ่มไม่เคยสู้กับเจ้านั่นในโลกเก่า แต่เทมส์ก็ไม่ได้ต่อสู้กับวูบีตส์ทุกตัว บางทีมันอาจทะลุมิติมาเหมือนเขาก็ได้
ดวงตาสีอ่อนกลับมามองสามคนพ่อแม่ลูกอีกครั้ง หลินหลินและทิมมี่ยังดูคึกคักเหมือนเคย ส่วนทอมก็ยังคงแห้งเหี่ยวอับเฉา ราวกับรับรู้สายตาของเขา ชายวัยกลางเงยหน้ามองเขาแว่บหนึ่งแล้วก้มหลบ ห่อตัวยิ่งกว่าเดิมเร่งกินข้าวโอ๊ตก้นชาม ขณะที่เด็กหนุ่มเอียงคอปากก็เคี้ยวแซนวิชกรุบๆ
ทำไมไม่มีคนตายนะ
"ฮัดเช้ย!"
หลินหลินจามตามด้วยทิมมี่ หล่อนครางเสียงแผ่วรีบซับน้ำมูกก่อนมันจะหยดลงชุดที่บรรจงรีด สายตาขัดใจตวัดขวับหาเทมส์ราวกับเขาเป็นสาเหตุ แต่ก่อนจะได้ผรุสวาทคำใดทอมก็แทรกขึ้นมาด้วยเสียงแหบเทา
"เธอไปกันเถอะ" แม้จะเพิ่งแปดโมงนิดๆ แต่เมื่อบวกกับสภาพการจราจรแสนวิบัติของเมีองศิวิไลซ์ พวกเขาควรจะออกไปเสียแต่ตอนนี้จะได้ถึงหน้างานเวลาสิบโมงพอดี
ทั้งสามกุลีกุจรออกจากโต๊ะทานข้าวทิ้งให้เทมส์เป็นคนเก็บกวาดเหมือนเคย เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มออกไปจากโรงรถ จากนั้นเด็กหนุ่มผู้ถูกทิ้งก็เริ่มทำความสะอาด
ว่าตามตรงเขาไม่ค่อยอยากทำเท่าไร ทั้งล้างจานก็ดี หรือกวาดบ้านก็ดี วันสิ้นโลกไม่มีเวลาว่างมากพอให้ทำเรื่องสิ้นเปลืองพลังเช่นนี้ อีกทั้งตอนล้างจานยังใช้น้ำซึ่งเป็นทรัพยากรณ์ล่ำค่าปริมาณมาก ที่นั่นแค่ซากกระเบื้องก็เพียงพอสำหรับรองเศษเนื้อขนาดเท่าแมวดมแล้ว ส่วนการทำความสะอาดบ้านเหรอ กระทั่งกลางฝูงซอมบี้เขายังเคยนอนมาแล้วนับประสาอะไรกระฝุ่นเท่ามือกอบ
แต่เมื่อตระหนักได้ว่าที่นี่ไม่มีซอมบี้ โลกนี้อาศัยเงินตราในการดำรงชีพ ตัวซันในตอนนี้มีเงินเป็นศูนย์ แถมการฆ่าฟันหรือลักขโมยยังถือเป็นอาชกรรม เขายอมปรับตัวให้เข้ากับโลกใหม่เป็นเรื่องง่ายกว่า ที่สำคัญบ้านนี้มีข้าวให้กินด้วย
ถึงแซนวิชเมื่อกี้จะแข็งไปหน่อยแต่ก็อร่อยดี
เขาทำตามความทรงจำเดิมเริ่มจากวาดพื้นข้างล่างไล่ขึ้นบน บ้านสองชั้นมีพื้นที่ไม่กว้างใหญ่ ครู่เดียวก็เหลือแค่ห้องนอนเจ้าของบ้าน
ทันทีที่ประตูเปิดออกกลิ่นอับก็ปลิวกระแทกหน้าอย่างจัง เด็กหนุ่มมองเตียงสีขาวที่จัดเก็บไม่เรียบร้อยมีสปอร์ปกคลุมบางๆ ผ้าห่มถูกจับกองไว้ฝากหนึ่งของเตียง เมื่อมองในห้องมืดคลายมีคนกำลังหลับอยู่ เพียงแตะเบาๆ คล้ายปลดระเบิดฝุ่น ทำให้ทั้งห้องอบอวลด้วยธุลีสีเขียวหม่น เทมส์มุ่นคิ้ว ห้องของทิมมี่เองก็มีฝุ่นจับหนาแบบเดียวกัน
วูบีตส์แวะเวียนมาที่ห้องทั้งสามคน แต่น่าแปลกที่มันไม่เขมือบใคร เมื่อหวนนึกถึงสามคนที่ขณะนี้กำลังโลดแล่นบนถนน การลาดตระเวนควรเกิดขึ้นไม่เกินหนึ่งคืนเมื่อแน่ใจว่าเหยื่อไร้ทางสู้วูบีตส์ที่พัฒนาจนมีสติปัญญาเทียบเท่าเดรัจฉานก็จะโจมตีทันที แต่วูบีตส์ตัวนี้กลับอยู่ที่นี่ถึงหนึ่งสัปดาห์
มีไม่กี่เหตุผลที่วูบีตส์ทำแบบนั้น บางทีอาจต้องการบ่มเหยื่อจนได้ที วิธีเดียวกับเห็ดหรือราทำคือฝังรากและกัดกินจากภายในช้าๆ เทมส์เคยเห็นวูบีตส์ประเภทกาฝากมาก่อน มันจะค่อยๆ สูบสารอาหารในร่างเหยื่อจากนั้นก็เปลี่ยนโฮสต์ใหม่เมื่อคนคนนั้นเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
เตียงนอนแปดฟุตแบ่งอย่างชัดเจนว่าฝั่งไหนเป็นของใคร ด้านหนึ่งไส้ในของเตียงยุบแน่นเป็นบ่อไม่ต่างจากหมอนลีบแบน เทมส์ดึงผ้าห่มล่วงมากองปลายเท้า อีกฝั่งที่ถูกปิดไว้ราวกับไม่ผ่านการซักมาทั้งปี ราดำ เห็ดหลากชนิดทั้งขาว แดงและน้ำตาลเบียดเสียดเป็นมหกรรมฟังไจขนาดย่อม มันงอกเป็นรูปสรีระของผู้ที่นอนจุดนี้เป็นประจำ
ตอนเปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศลมเย็นๆ พัดมาพร้อมดอกราชพฤกษ์ ทั้งที่สายแล้วแต่พระอาทิตย์กลับยังหลับไหลอยู่เบื้องหลังกลุ่มเมฆดำ เสียงฮึมฮัมคล้ายอสูรยักษ์ซ่อนอยู่ในหมู่เมฆา และอีกไม่นานฝนคงเทลงมา ดอกเห็ดทรงระฆังคว่ำโยกครอนตามสายลม กลีบสีเหลืองซีดปลิวมาตกบนโต๊ะเล็กๆ ข้างหัวเตียง บนนั้นการ์ดเชิญหน้าตาเรียบง่ายถูกนำออกจากซองสีน้ำเงินเข้มตัดกับลวดลายวิจิตร บัตรสีแดงสะดุดตาพิมพ์ว่า
'...ร่วมงานเลี้ยงครบรอบ 17 ปี การจัดตั้งบริษัทครั้งยิ่งใหญ่ ท่ามกลางความเขียวขจีในร่มและกองทัพผู้มีชื่อเสียง
ตึกเบเวอรี่ ชั้นวัลเล่ เวลา 10:00 น. ถึง 22:30 น ...'


บ้านกลางเก่ากลางใหม่ตั้งเรียงชิดเป็นทิวแถว ละแวกที่เทมส์อาศัยอยู่เป็นเขตชนชั้นกลางซึ่งเป็นคนกลุ่มใหญ่ของสังคม คนจากพื้นที่ชนบทและมีอันจะกินหน่อยต้องการมาขุดทองในเมืองหลวง หลายคนคิดว่าแทนที่จะซื้อห้องเช่าขนาดเท่ารูหนูในเมือง การใช้เงินจำนวนเท่ากันซื้อบ้านเป็นหลังเป็นความคิดที่เข้าท่ากว่า ดังนั้นพื้นที่ของเขตชานเมืองจึงหนาแน่นไปด้วยผู้แสวงหาความเจริญแต่เงินทุนน้อยนิดมากระจุกรวมตัวเหมือนผักตบชวากลางลำน้ำเชี่ยวกราก
เทมส์เดินผ่านต้นราชพฤกษ์ที่ออกดอกสีเหลืองเป็นแนวสุดฟากถนน แสงไฟข้างทางทำให้สีของดอกไม้นวลตามากกว่าตอนกลางวัน ลมเย็นๆ พัดดอกไม้ปลิวละล่องในอากาศแลดูสวยงามแต่เด็กหนุ่มไม่นำพา เทมส์อยากจะกลับไปกกตัวในห้องนอนอุ่นๆ ขนทั้งร่างลุกตั้งเป็นตุ่มเขาตั้งหน้าตั้งตาเดิน เสื้อหลวมโพลกกับกางเกงขาบานคุมเข่าไม่อาจปกป้องเขาจากอากาศเย็น จนถึงบ้านสองชั้นกลางเก่ากลางใหม่ที่หน้าบ้านแปะป้ายสกุลสีมาไว้อย่างชัดเจน
ทั้งบ้านมืดสนิท ดูท่าคนในบ้านจะออกไปข้างนอก อย่างนั้นก็ดี เทมส์ควานหากุญแจใต้พรมเช็ดเท้าตามความทรงจำแล้วเปิดประตูเข้าไป อากาศในบ้านอบอุ่นขึ้นทันตา เขาตรงไปเปิดไฟจากนั้นก็เข้าห้องตัวเองซึ่งอยู่ติดกับครัวชั้นล่าง
กลิ่นอับชื้นตีขึ้นจมูกสาเหตุน่าจะมาจากตระไคร้และราดำเหนือเพดานที่ก่อตัวเนื่องจากอยู่ชิดน้ำห้องแขกเกินไป กระทั่งหน้าต่างสักบานยังไม่มี แสงจากทางเดินทำให้เห็นสภาพห้องแค่แมวดิ้นตาย ฟูกแฟ่บๆ ปูทับกล่องใส่ของต่างเตียงนอน พื้นที่ที่แคบอยู่แล้วแคบลงไปอีกเมื่อต้องยัดลังไม้ซึ่งเต็มไปด้วยชุดลำลองของเด็กวัยรุ่น แต่ก็เหลือมากพอจะยัดเด็กวัยรุ่นอย่างซันเข้ามา
ผู้มาใหม่มองห้องนอนอย่างไม่อนาทรร้อนใจ หลังผ่านชีวิตในช่วงสงครามล้างเผ่าพันธุ์ซันก็ไม่คิดว่าจะมีอะไรเลวร้ายไปกว่าการหลับนอนท่ามกลางกองศพอีกแล้ว อย่างน้อยๆ ที่นี่ก็ยังมีผ้าห่มไว้กันหนาว มีผนังไว้กันลม ถึงจะร้อนไปหน่อยแต่เปิดประตูก็ดีขึ้น
ร่างเล็กตะกายผ้าห่มไปอีกทางแล้วทิ้งตัวกับเตียงพลางนอนมองเพดานไปเรื่อย ๆ เพื่อเรียบเรียงความคิด
ครอบครัวสีมาไม่เเหมือนกับคนอื่นๆ ที่ต้องการขุดทองในเมืองศิวิไลซ์ แต่ทั้งคู่หวังจะเข้าร่วมวงวารคนชั้นสูง พวกเขาคิดว่าชนชั้นกลางไม่ต่างจากปศุสัตว์ที่รอวันเชือด สิ้นค้าและเครื่องอุปโภคบริโภคล้วนถูกกำหนดให้ก้มหน้าซื้ออย่างไร้ข้อโต้แย้ง
แต่สองผัวเมียสีมาไม่ใช่นักคิดที่ดีนัก พวกเขาสร้างความเกลียดชังและแสดงนิสัยโลภมากจนคนขยาด และยิ่งเป็นนักลงทุนที่เลวร้ายชนิดตาไร้แวว เพราะไม่ว่าจะลงทุนอะไรไปก็เป็นอันเจ๋งเสียทุกที ความกดดันทวีความรุนแรงขึ้นไปอีกเมื่อนางสีมาให้กำเนิดบุตรชายในเวลาที่ไม่พร้อม ท้ายที่สุดทั้งคู่ก็ตัดสินใจขายที่ทำกินของบรรพบุรุษเพื่อรักษาสถานะทางการเงินไม่ให้ตกต่ำถึงขั้นชนชั้นแรงงาน และใช้เงินก้อนนั้นในการซื้อที่แปลงเล็กๆ บนเขตชานเมืองที่เคยปรามาศไว้ สร้างครอบครัวมาถึงปัจจุบัน
อย่างไรก็ตามสีมาไม่เคยลดละความพยายาม แต่คราวนี้พวกเขาหันมาทุ่มเทให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ในเมื่อผลักตัวเองไม่ได้ก็ดันลูกชายซึ่งทั้งเด็กและสดใสใหม่กว่าในความคิดพวกเขาขึ้นไปยืนบนบัลลังก์แทนก็สิ้นเรื่อง
มือเรียวควานหาเครื่องเล่นเพลงใต้หมอน เทมส์ดึงเครื่องกลสีขาวขนาดเท่าการ์ดที่ถูกดูแลอย่างดีอกมาแล้วเสียบหูฟัง น่าเสียดายที่หูฟังขาดไปแล้วข้างหนึ่ง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เพลงจังหวะเบาๆ และเสนาะหูลดความไพเราะลงไป
ระหว่างกำลังทบทวนความทรงจำใหม่ เสียงไขกุญแจตามด้วยแรงปึงปังอย่างกับมีรถบรรทุกกระแทกผนังก็ดังขึ้น
 "เทมส์ เทมส์! นี่แกจะเปิดไฟทำไมมากมาย แกคิดว่าใครเป็นคนจ่ายค่าไฟ หา!?"
"มันกลับมาแล้ว นี่ผมต้องแบ่งเค้กกับมันเหรอ ไม่เอานะฮะแม่"
"ที่รัก ลูกไม่ต้องใจดีแบ่งมัน แค่ขนมปังในบ้านก็เพียงพอแล้วสำหรับไอ้เด็กเหลือขอ ถามพ่อของลูกดูก็ได้"
เสียงทุ้มอย่างชายวัยกลางคนเออออรับ พลันเจ้าของเสียงแหบห้าวและแหลมบาดหูก็ร้องดีใจ เป็นอันสรุปมื้ออาหารของเทมส์โดยไม่ถามความเห็นเจ้าตัว ฝีเท้าหนักๆ สามคู่เดินผ่านประตูห้องเก็บของที่อ้าแง้มแล้วก็ถูกกระชากออกโดยหญิงวัยกลางคน
"แกจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน!" เธอว่า เทมส์ซ่อนเครื่องเล่นเพลงไว้อย่างชาญฉลาด จากนั้นก็ลุกมาเอียงคอมองคุณนายสีมา หลินหลินเป็นหญิงเตี้ยตะแมะที่ชอบใส่ชุดสีฉูดฉาดกับเครื่องประดับแวววาว ลิปสติกสีแดงแจ๋บนริมปากคว่ำทำให้เธอเหมือนแม่มดแก่ๆ ที่ฉกเด็กไปกินแล้วลืมล้างเลือด สายตามาดร้ายสบตากับเขา "ถ้าวันนี้แกยังไม่หยุดก่อเรื่องฉันไม่เอาแกไว้แน่"
"แม่น่าจะโยนมันออกไปเสียตั้งตอนนี้นะฮะ"
เด็กหนุ่มร่างโปร่งกว่ามารดาแต่อุดมไปด้วยไขมันส่วนเกินสำทับ เสื้อผ้าไหมพรมห่อร่างจ้ำหม้ำแลดูไม่ต่างจากไส้กรอกเนื้อเดินได้ แก้มเบียดลูกตาจนมองแทบไม่เห็นแดงปลั่ง เทมส์ไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าก็พอจะอนุมานได้ว่าทิมมี่ สีมาจะตายเป็นคนแรกๆ หากเกิดวันสิ้นโลก
บางทีอาจวิ่งไม่ทันจนโดนซอมบี้กัด ไม่ก็ขาดใจตายเพราะไม่ได้กินข้าวครบห้ามื้อ
ทิมมี่กอดถุงกระดาษที่ข้างในมีเค้กก้อนโตกับไก่ทอดชื่อดังแน่นเมื่อเห็นเทมส์มองมา ความเป็นศัตรูแผ่ซ่านไปทั่วร่าง และเบ้ปากด้วยกิริยาเดียวกับหลินหลิน
"มองอะไร ฉันไม่เหลือให้แกแม้แต่กระดูกหรอก"
เทมส์อยากจะบอกว่าเขาเชื่อ แต่สองแม่ลูกไม่อยู่ฟัง ทั้งคู่ปิดประตูปึง! จนกำแพงบ้านสั่นอีกรอบแล้วจากไป ทิ้งให้เด็กหนุ่มปัดฝุ่นที่ล่วงใส่หัวด้วยอารมณ์เฉยเมย
ประตูห้องเก็บของเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นทอม สีมาที่เข้ามา เขาเป็นชายร่างผอมใบหน้าตอบ ผิวของเขาซีดอย่างกับแวมไพร์และมีรอยกระแห่งวัยขึ้นตามลำคอและหลังมือติดกระดูก แผ่นหลังงุ้มลงเหมือนคนกำลังแบกโลกทั้งใบ เมื่อเปรียบเทียบกับลูกชายและภรรยาที่อ้วนฉลุน่าสงสัยว่าทอมจะถูกสองคนนั้นสูบเนื้อหนังมังสาจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
ก่อนเข้ามาชายวัยสี่สิบห้าลอบมองครัวจนแน่ใจว่าเจ้าของชีวิตทั้งสองพ้นไปแล้ว ซันเห็นมือแกนๆ ของชายวัยกลางคนล้วงกล่องสี่เหลี่ยมแบนๆ จากกระเป๋าหิ้วบนบ่า จากนั้นก็ส่งกล่องที่ถูกบี้จนน้ำมันเขลอะให้ซัน เด็กหนุ่มเลิกคิ้วอย่างสงสัย เมื่อเห็นว่าซันยังไม่รับไปเสียทีทอมก็ตะลีตะลานยัดกล่องที่ว่าใส่มือเขา
"กินไปเงียบๆ อย่าลูกเมียฉันรู้" พูดจบร่างผอมก็เผ่นแผล็วราวกับสายลม ประจวบกับเสียงแหลมของคุณนายสีมาเรียกชื่อผู้เป็นสามีลั่นบ้าน
"คุณคะ! ทำอะไรอยู่ ทิมน้อยหิวแล้วนะคะ!"
"จ่ะๆ ฉันไปเดี๋ยวนี้เลย"
ลับร่างของทอมประตูห้องเก็บของก็ปิดอีกครั้ง เทมส์ต้องเปิดไฟหัวเตียงเพื่อให้ความสว่างแก่ห้องเล็กกระทัดรัดนี่ละอองสีเทาในอากาศลอยฟุ้งอีกครั้ง กลิ่นเห็ดราดูจะฟุ้งกระจายยิ่งกว่าหลังจากทั้งสามคนเข้ามา เทมส์ยกมือปัดให้พ้นรูจมูก ก่อนชะงักเมื่อกลิ่นหอมประหลาดแทรกความเค็มประเล็มจากกล่องที่ทอมมอบให้เขา
เมื่อเปิดกล่องออกก็พบชิ้นขนมปังที่เริ่มนวมนิ่ม บนเปลือกสีน้ำตาลเข้มโรยด้วยธัญพืชสีขาวทรงหยดน้ำ ชั้นของผักใบเขียวแทรกด้วยผลไม้สีแดงและม่วงซึ่งถูกหันเป็นแว่น ซ้อนกับเนื้อราดซอสสีเหลืองช่ำวาวอย่างกับดอกราชพฤกษ์แล้วปิดท้ายด้วยผักใบเขียวกับขนมปังอีกที
เทมส์หยิบชั้นทั้งหมดมาพิจารณา
ดูเหมือนสิ่งนี้จะเรียกว่า "แฮมเบอร์เกอร์"
ทันทีที่ก้อนชั้นทั้งหมดเข้าปากเทมส์พบว่ามันอร่อยมาก อร่อยยิ่งกว่าในความทรงจำซีดจางของร่างนี้ หรืออาหารเดนตายในโลกก่อน ดวงตาสีน้ำตาลเปล่งประกายอย่างหาได้ยาก ทั้งความเค็มและความกรุบในปากราวกับส่วนผสมกำลังเต้นระบำกันอย่างสนุกสนาน ยิ่งพอทั้งหมดคลุกเคล้ากับน้ำลายซันพบว่าตนยอมตายเพื่อให้ได้กินสิ่งนี้อีก
เด็กหนุ่มใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบวิในการยัดทั้งหมดลงท้อง ความโหยหาในแววตาสะท้อนกล่องสีแดงสดที่เหลือแต่คราบน้ำมันอย่างอาวร
เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมทิมมี่ถึงได้อวบอัดขนาดนั้น
ก็อย่างที่เห็นสองพ่อแม่ให้ความสำคัญกับลูกน้อยของเขาแค่ไหน ทั้งการศึกษา เสื้อผ้า เครื่องประดับ และเพื่อนฝูง ทั้งสองแทบจะพลิกแผ่นดินเพื่อเฟ้นหาสิ่งที่ดีที่สุดให้เด็กทิมมี่ อย่างน้อยๆ ก็ในระดับที่จำนวนเงินในบัญชีรับไหว
หากถามว่าเทมส์เป็นอะไรกับสีมา คำตอบเดียวที่เขาหาได้คือ ไม่มี
วันหนึ่งของสิบสองปีก่อนเทมส์ถูกทอมจูงเข้าบ้าน และเป็นครั้งแรกที่นายสีมาขึ้นเสียงใส่ภรรยาเพราะเธอต้องการให้สามีนำเด็กไร้หัวนอนปลายเท้าไปทิ้ง แต่ทอมยืนยันจะให้เทมส์อยู่ที่นี่ ท้ายที่สุดเขาก็ถูกรับเลี้ยงไว้ในฐานะลูกเลี้ยง
แน่นอนว่านั่นก็แค่เปลือกนอกเพราะหน้าที่ของเขาคือทำความสะอาดบ้านทั้งหลัง เป็นที่ลองมือลองตีนให้ทิมมี่ และคอยรับอารมณ์ปานเฮอริเคนของหลินหลิน ซึ่งทุกครั้งที่เจอเทมส์ก็ไม่เคยเห็นเธออารมณ์ดีสักครั้ง ส่วนทอมที่พาเขาเข้ามาก็ปล่อยให้สองแม่ลูกโขลกสับ ต่างจากความดื้อรั้นในตอนแรกเป็นคนละคน
มีแค่บางครั้งทอมจะแอบเอาอาหารหรือขนมให้เขา รวมถึงเครื่องเล่นพลงที่เขาเก็บรักษาอย่างดีด้วย มันคือของไม่กี่ชิ้นที่ไม่ผ่านการใช้งานมาก่อน
ในมุมมองของเทมส์มันเหมือนถูกปล่อยทิ้งกลางเกาะร้าง มองไปทางไหนก็เห็นแต่น้ำทะเลกับเส้นขอบฟ้าไกลลิบตา เขาไม่มีญาติหรือเพื่อนสนิท คนเดียวที่หวังพึ่งก็ดูไร้กำลังเสียเหลือเกิน แถมยังเย็นชาจนซันไม่เข้าใจว่าทอมจะทำดีกับเขาทำไม ได้แต่รอความหวังว่าจะหลุดพ้นจากบ้านหลังนี้
กระทั้งความคิดสุดท้ายบนเนินเขา เด็กเทมส์ก็เต็มไปด้วยคำถาม ว่าตนเกิดมาทำไม
แฮมเบอร์เกอร์อร่อยก็จริงแต่มันทำให้คอแห้งผากสิ้นดี เทมส์ยกน้ำที่เหลือครึ่งขวดดื่ม แล้วโยนขวดเปล่าไปรวมกับกล่องใส่แฮมเบอร์เกอร์ในถังขยะพอดีเป๊ะ


รถยนต์หลากยี่ห้อหลั่งไหลเข้ามาในอาคารสามเหลี่ยมซึ่งเป็นสถานที่จอดรถ มีซุ้มทางเดินเชื่อมไปยังตึกกระจกทรงนาฬิกาทรายที่รายล้อมด้วยแพต้นไม้ตัดกับอาคารสีเทาเย็นชาโดยรอบ ชั้นบนสุดถูกกรุเป็นโดมใสสู้แดด เมื่อมองจากข้างนอกจะดูเหมือนคบเพลิงตั้งตระหง่านกลางป่า และข้างในประกอบด้วยชั้นต่างๆ ซึ่งควบรวมนวัตกรรม อาหาร และแฟชั่นล้ำสมัยไว้อย่างลงตัว
ทว่าจุดเด่นของตึกนี้หาใช่ร้านอาหารจากภัตคารห้าดาว หรือชั้นของเทคโนโลยีที่พัฒนาอย่างก้าวกระโดด แต่เป็นห้องใต้โดมที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นอเมซอนย่อส่วน เฟิร์นใกล้ศูนย์พันธุ์ ต้นไม้ขนาดสิบคนโอบ ธารน้ำจำลองและหัวใจของสวน น้ำตกเทียมที่ล่วงหล่นจากหลังคาสู่เบื้องล่าง
นักออกแบบและวิศวะกรภูมิใจนำเสนอว่านี่เป็นสวรรค์กลางทะเลทรายที่พระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 ตั้งใจมอบให้แก่มเหสีอมีทิส นำมาปรับแต่งด้วยปัญญาที่ขัดเกลามานับสองพันปีและเปลี่ยนให้กลายเป็นที่ที่มนุษย์เดินดินจับต้องได้ สวนลอยบาบิโลนบนโลกแห่งความเป็นจริงหรือชื่อปัจจุบันคือตึกเบเวอรี่
ตึกเบเวอรี่ถือเป็นสัญลักษณ์ของมหานครพิลานี แม้จะสร้างขึ้นมาในทศวรรษหลังแต่ก็ถูกยกย่องให้เป็นหนึ่งในตึกที่สวยที่สุดในโลก และมีน้ำตกฝีมือมนุษย์ที่สูงที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์อีกด้วย
เพชรเม็ดงามชิ้นนี้เป็นยิ่งกว่าเส้นเลือดใหญ่ของประเทศ ดึงดูดนักท่องเที่ยวและนักลงทุนทำเงินสะพัดไปกว่าเจ็ดร้อยล้านในปีแรกและมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นทุกปี รัฐบาลแทบจะยกให้ตึกบิดรูปนาฬิกาทรายเป็นเคหะสถานที่ควรพิทักษ์พอๆ กับปราสาทหินย่านจวนเคลม
ดอกไม้เลอค่ามาพร้อมกับแมลงน่ารำคาญใจเสมอ ทุกตารางนิ้วจึงถูกควบคุมอย่างเข้มงวดการจะเช่าพื้นที่เท่าเหรียญเงินนับว่าต้องอาศัยเงินตราจำนวนไม่น้อย ไม่ต้องพูดถึงการขอใช้ชั้นวัลเล่ทั้งชั้นซึ่งเป็นหัวใจของปราการเหลี่ยมทอง น่ากลัวว่าต่อให้ใช้เม็ดเงินมากเท่าน้ำที่ล่วงหล่นลงมาก็ไม่เพียงพอ
อย่างไรก็ดี งานครั้งนี้จัดขึ้นภายในนามเทสันกรุ๊ป ผู้ครอบครองกิจการเล็กใหญ่ในทุกๆ วงการ และที่โดดเด่นจนไม่อาจมองข้ามคือธุรกิจเหมืองแร่ที่พาให้ผู้บริหารรวมถึงผู้ถือหุ้นกลายเป็นอภิมหาเศรษฐีในชั่วพริบตา
อิทธิพลของเทสันกรุ๊ปยิ่งใหญ่แค่ไหนการรับรองให้ใช้ชั้นวัลเล่ที่ต้องผ่านวุฒิสภาเมืองซึ่งไม่ต่างจากบ้านพักไดโนเสาร์และทำงานเร็วพอๆ กับม้าน้ำขยับตัวเป็นเครื่องการันตีอย่างดี กระทั่งนางสีมาที่พร่ำบ่นว่าพนักงานกินเดือนคือขี้ข้าที่รอวันเขี่ยเหมือนนมในตู้เย็นยังดีใจอกแทบปลิ้นเมื่อรู้ว่าสามีได้เป็นส่วนหนึ่งของบริษัทในเครือเทสัน
เบเวอรี่ไม่เคยเงียบเหงา วันนี้ผู้คนอุ่นหนาฝาคลั่งพอๆ กับวันหยุดชาติ เกินครึ่งคือพนักงานและผู้ร่วมลงทุนกับเจ้าของงาน ดูได้จากสีชุดที่เหมือนกับครอบครัวสีมา ทอมใช้ทุกอย่างในชีวิตเพื่อแย่งชิงจุดจอดรถที่ใกล้กับลิฟต์มากที่สุด พวกเขาเข้างานมาอย่างเฉียดชิวแม้จะอยู่ในสภาพหอบกิน
"ต้องโทษตาแก่นั่น ถ้าไม่ใช่มันอุตริเดินตัดทางม้าลายจนโดนชนเราคงไม่สายขนาดนี้" หลินหลินกล่าว
"ชุดผมยับหมดแล้ว" เมื่อก้มมองเสื้อสูทย่นเหนือพุงโตๆ ของลูกชายหน้าของหลินหลินก็เจียนจะระเบิด ทิมมี่มีสีหน้าเหมือนกับแม่ เขาพยายามขจัดพวกมันเหมือนอึกองโตที่หมาข้างบ้านมาถ่ายไว้ โชคดีที่ทุกคนมีท่าทางกระเหี้ยนกระหือรือไม่ก็วิตกกังวลทั้งสองคนจึงไม่ได้แปลกแยกจากผู้คนโดยรอบนัก
ตรงกันข้ามทอมผู้มืดหม่นกลับดูกระปรี้กระเปร่าผิดจากเมื่อเช้า ทุกๆ สามวิดวงตาสีทึมจะสอดส่ายสำรวจผู้ร่วมงานไม่ปกปิดความตื่นเต้น โชคดีที่นางสีมาไม่เห็นฉากนี้เพราะมั่วแต่ยุ่งกับเสื้อลูกชายไม่อย่างนั้นทอมจะกลายเป็นเป้าประจานในฐานะชายบ้าตัณหาข้อหาทำตัวเป็นไองั่งตามตรอกข้างบาร์ราคาถูก
"เสร็จแล้วลูก" มือป้อมลูบรังดุมสองสามรอบ แล้วจับจูงทิมมี่เดินประปนกับคนอื่นเข้างาน ไม่ลืมเตือนทอมที่กระพือคอเสื้อไม่หยุดให้มาพร้อมกัน
เปาะ แปะ เปาะ ฟู่
บางอย่างล่วงจากขอบเสื้อสีน้ำเงินกร่ำที่ขยับเหมือนมีชีวิต มันมีขนาดเท่าอุ้งเท้าแมว วงสีน้ำเงินขนาดเล็กขึ้นประปรายบนเปลือก แต่เพราะทุกคนเร่งรีบเหลือเกินเพราะกลัวเลยเวลาหรือเพราะขาดความใส่ใจอย่างกับหุ่นยนต์เย็นชาที่ถูกตั้งโปแกรมให้ทำแต่สิ่งที่กำหนดไว้เท่านั้น สิ่งนี้จึงกระเด็นกระดอนออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง บางก้อนถูกเหยียบอย่างใจร้าย คนแล้วคนเล่าทำให้มันกลายเป็นกับระเบิดปะทุปรุประใต้รองเท้าหนังและส้นสูงราคาแพง
10 : 12
เทมส์พยายามกั้นหาว มือลูบไล่น้ำขับฟองสบู่ออกจากผิวกาย คราบดำและฝุ่นไหลไปกองที่รูระบาย พอทำความสะอาดบ้านทั้งหลังเด็กหนุ่มยอมตัดใจอาบน้ำเนื่องจากสภาพสุดจะทน สปอร์พวกนั้นแทบจะฝั่งรวมกับเส้นผมของเขา ยังไม่นับที่ติดตามหน้าและตัว ทันทีที่โดนน้ำเขารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่
หนึ่งสิ่งที่เทมส์ได้จากห้องน้ำคือเขาเพิ่งเห็นว่าร่างนี้มีหน้าตาแบบเดียวกับโลกก่อนจะชนิดถอดแบบกันมา เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนจนเกือบทอง ผิวขาวกระจาง หากไม่นับส่วนสูงที่เพิ่มขึ้นมานิดหน่อยกับทรงผมที่เปลี่ยนไปเทมส์เกือบเผลอคิดว่าตัวเองมาเกิดใหม่พร้อมร่างเก่า อายุของร่างนี้เพิ่งเข้า 16 ปี ยังมีโอกาสให้สูงอีกเยอะ
เสียงน้ำกระทบกระเบื้องเบาลงประตูห้องน้ำก็เปิดออก ซันใส่ชุดหลวมๆ ซึ่งเป็นมรดกจากทิมมี่มอบให้เขาด้วยความมีเมตตา ข้อดีคือซันสามารถสวมเสื้อเป็นกระโปรงแล้วเหลือที่ให้เอาไปเช็ดโต๊ะได้
เทมส์เตรียมตัวออกไปข้างนอก ทั้งตัวมีเหรียญที่เขาหาได้ตามมุมห้องนั่งเล่นไม่กี่เหรียญ เขาไม่ได้จะเดินไกลแค่สวนสาธารณะที่ห่างไปไม่กี่หลังคาเรือน อากาศร้อนผิดกับตอนเช้าลิบลับทั้งที่เมฆปกคลุมท้องฟ้าจนมองไม่เห็นแสงอาทิตย์ตอนบ่ายแท้ๆ
วันธรรมดาช่วงปิดเทอมมีแต่เด็กกับคนแก่อยู่บ้าน โชคดีในโชคร้ายที่เขามีเพื่อนน้อยชนิดขาดแคลน ไม่กี่คนที่กล้าคุยกับเขา อาทิ ยายแก่บ้านลัลลี่ที่เอาแต่คิดว่าเด็กหนุ่มคือลูกชายอยู่ร่ำไป ที่เหลือถ้าไม่สุดทนกับนิสัยมืดมนของเทมส์ก็มาจากแก๊งเพื่อนของทิมมี่ซึ่งถ้าไม่ใช่วัยรุ่นหัวรุนแรงก็เป็นเด็กใจแตก น่าเสียดายที่คุณนายสีมาไม่รู้มุมนี้ของลูกชายไม่อย่างนั้นหล่อนคงดีใจตาย
ทิมมี่ประกาศกร้าวตั้งแต่เจ็ดขวบว่าใครกล้าเป็นเพื่อนกับเขาจะถูกเล่นงาน ไม่มีใครอยากงัดข้อกับทิมมี่ เพื่อนแต่ละคนของเขามีวีระกรรมฉาวโฉ่ขนาดไหนทุกคนก็รู้ และที่มองข้ามไม่ได้คือหน้าที่การงานของทอม ใครๆ ก็อยากสร้างสัมพันธ์อันดีกับเทสันกรุ๊ปทั้งนั้น ถึงทอมจะไม่ใช่หัวหน้าระดับสูงแต่จากที่หลินหลินโอ้อวดทุกครั้งที่มีโอกาศทอมก็มีเส้นสายอยู่ไม่น้อย ไม่งั้นเขาคงไม่ได้เข้าทำงานทั้งที่อายุปาไปสามสิบกว่า
พวกผู้ใหญ่จึงสั่งไม่ให้ลูกหลานยุ่งเกี่ยวกับเทมส์
ทำให้เขาไม่ต้องมานั่งอธิบายกับคนรอบตัวว่าทำไมนิสัยถึงเปลี่ยนไป แน่ละพวกเขาทั้งคู่เฉยชาไม่ต่างกัน แต่เทมส์ไม่ใช่ประเภทยอมโดนรังแก การฆ่าถือเป็นเรื่องเกินกว่าเหตุสำหรับที่นี่แต่เขาไม่จำเป็นต้องทนหากถูกคุกคาม อย่างน้อยๆ กำปั้นของเขาก็หนักพอจะซัดคนธรรมดาไปกองกับพื้น
พิสูจน์ได้จากวูบีตส์เมื่อคืน
เทมส์นั่งเก้าอี้ตัวยาวใต้ต้นฉำฉาเพื่อคลายร้อน เบื้องหน้าคือสระน้ำขนาดใหญ่ล้อมรอบด้วยต้นอินทนิลกับหญ้าขจีสดผิดกับสนามหญ้าน้ำตาลเกรียมหน้าบ้านสีมาลิบลับ นกร้องจุ๊บจิ๊บราวกับวางแผนร้ายเหนือบนกิ่งที่เหมือนคอมังกรเหนือหัวเขา ความสงบแต่หนักแน่นด้วยพลังงานชีวิตไหลเวียนจากผิวน้ำสู่ยอดหญ้าและลอยขึ้นเหนือปลายไม้ แม้แต่เขาผู้คุ้นชินกับความวุ่นวายยังอดหลับตาซึมซับความสงบไม่ได้
เขาลุกจากม้านั่งตอนพระอาทิตย์คล้อยต่ำ เริ่มมีคนมาออกกำลังกายในสวนบ้างก็พาสุนัขมาเดินเล่น
"น้องกินเยอะมากจนลากฉันตัวปลิว" ผู้หญิงผมบรอนด์พูดกับคุณป้าที่เข้ามาถามไถ่
"ฉันรับประกันเลยว่าตัวใหญ่ได้มากกว่านี้ถ้ากินอาหารเม็ดที่ฉันแนะนำ ดูอย่างหมาบ้านฉันสิ ตอนนี้พวกมันล้มเลิกจะเดินเองไปนานแล้ว"
ตอนที่โกลเดนรีทีฟเวอร์เดินผ่านเด็กหนุ่มหวนนึกถึงรีเกนดี อสูรขนยาวเหมือนสาหร่ายที่ชอบซ่อนตัวตามซากโบราณสถาน ข้อแตกต่างคือรีเกนดีตัวใหญ่กว่าโกลเดนประมาณสิบเท่าและรักการเขมือบมนุษย์เป็นๆ มากกว่าให้พวกเราใส่สายจูง
"เกลได้ยินว่าเขาอยู่แถวนี้ แอนนี่บอกเกลก่อนเขาจะนอนหลับ" เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดกับชายที่มีส่วนสูงต่างกันเกือบหนึ่งช่วงตัว "จริงๆ นะข้างในตัวเกลก็บอกว่าเขาอยู่ไม่ไกล"
"ฉันเชื่อ แอนโทนินจะโกหกทำไมแต่นายไม่ควรมาที่นี่คนเดียว พวกเพลี่กำลังเป็นห่วงที่นายหายตัวไปแทนที่จะอยู่ในบ้าน นายคงไม่อยากเห็นสองพี่น้องนั่นโดนลงโทษใช่ไหม?"
"อ่า อย่าทำอย่างนั้นนะ เกลผิดเอง"
"งั้นกลับกันเถอะ"
"ขอเดินดูหน่อยไม่ได้อ๋อ"
"สงสัยมีคนอยากโดนตีจริงๆ" ชายหนุ่มพูดเสียงดุ ก่อนจะผ่อนปรนลงเมื่อคนตัวเล็กหน้าหม้อย "เรามีหน้าที่แค่ให้ที่พักเขา จำได้ไหม ถ้านายยุ่งจนแผนเสียแอนโทนินไม่ให้อภัยนายแน่ อีกไม่นานเดี่ยวแอนโทนินก็พาเขามาเอง ไว้ตอนนั้นนายจะคลุกกับเขาทั้งวันก็ไม่มีใครว่า"
มิเกลหน้ายุ่ง "ก็ได้"
"เด็กดี"
เทมส์เอียงคอมองทั้งคู่เดินไปขึ้นรถสีดำเมี่ยมข้างสวนสาธารณะ รถคันนั้นดึงดูดสายตาประชาชนได้อย่างดีเพราะมีคนสวมชุดดำแว่นดำยืนออเต็มคันรถ พอคนทั้งหมดจากไปแล้วเขาจึงออกมาจากหลังต้นฉำฉา สองคนนั้นเป็นใครกันนะ ดวงตาตกลงบนใบหน้าเล็กหลังกระจกรถที่ค่อยๆ เคลื่อนตัว พลางแตะหน้าอกตนเอง
"ช่างเถอะ" เด็กหนุ่มเลิกคิดเมื่อหาความเชื่อมโยงไม่ได้
เย็นแล้วพ่อแม่หลายบ้านกลับมากันแล้ว กลิ่นหอมอาหารลอยคลุ้งเต็มถนนตอนเดินผ่าน พาลให้กระเพาะปั่นป่วน แต่เทมส์รู้ดีว่าถึงรีบกลับในครัวก็มีแต่ความว่างเปล่า หลินหลินไม่ปราณีใช้ตู้เย็นล็อกกุญแจหลังจากพายแอปเปิลทั้งถาดหายไปในเช้าวันหนึ่ง สองแม่ลูกโทษเขาว่าเป็นคนขโมย แม้ภายหลังจะพบถาดใต้เตียงทิมมี่แต่หลินหลินก็ยังยืนยันใช้ตู้เย็นเดิมอยู่ ดังนั้นอาหารเช้ากลางวันเย็นทุกคนโดยเฉพาะซันต้องผ่านความเห็นของหล่อนก่อนถึงจะได้กิน
บัตรเชิญเขียนชัดเจนถึงเวลาเลิก เทมส์ใช้เหรียญทั้งหมดในกระเป๋าพนันเลยว่าพวกเขาต้องอยู่จนเลิกโดยไม่สนว่าเขาจะรอกินข้าว
ติ้ด ตี้ ติ้ด ตี่ ดี้
ทันใดนั้นเสียงแหลมทำนองแปลกหูก็ดังมาจากหลัง รถกระบะที่ถูกทาสีชมพูแป๋นสกรีนด้านข้างว่า "ไอกรีมคูล ของคนคูล" รวดรายบาดตากับเกล็ดสายรุ้ง มีเด็กหลายคนรุมล้อม ไอกรีมกรวยแล้วกรวยเล่าถูกส่งต่อจากมือพ่อค้า โดยไม่รู้ตัวเทมส์ก็มายืนข้างหน้าคนขายแล้วชี้ไอกรีมรสชาติสุดเบสิค โชคดีที่เหรียญมีพอซันจึงได้ข้าวเย็นเป็นของหวานรสเลิศ
เขาเดินเลียไอสกรีมจนถึงห้องนอน เมื่อเห็นว่าปลายกรวยหายไปในปากก็อดรู้สึกเสียดายจนอยากวิงไปซื้อเพิ่ม อย่างไรตามเขามีเงินไม่พอ จึงได้แต่นอนฟังเพลง
สายฝนที่ตั้งเค้าตั้งแต่เช้าเทโครมลงมาหลังพระอาทิตย์ตกดินจนได้ ในความทรงจำเก่าปากทางเข้าหมู่บ้านมักเป็นทะเลสาปทุกครั้งหลังฝนตกเพราะการระบายน้ำที่เลวร้าย แต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคสำหรับหน่วยปราบปรามสิ่งผิดปกติ


โถงทางเดินในอาคารสีดำสะท้อนเสียงฝีเท้ากึกก้อง กลุ่มคนที่บัดนี้ลอกชุดพลาสติกสังเคราะห์ออกเผยให้เห็นคนหนุ่มสาวในเสื้อคลุมยาวปิดเข่าสีดำสนิท ยศสลักบนหน้าอกขวาแบ่งชั้นวรรณะ แต่สิ่งที่ทุกคนมีเหมือนกันคือตราพิทักษ์สันติที่อกข้างซ้าย
ทั้งหมดมีใบหน้าเคร่งเครียด เท้าสาวตามคราม มัยนาที่ก้าวอาดๆ
"จับตาดูเด็กคนนั้นไว้ ปฏิกิริยาของเขาแปลกกว่าเด็กปกติ"
"ได้ค่ะ"
"ผลตรวจออกมาหรือยัง"
"ออกแล้วครับ" ว่าแล้วก็ส่งผลตรวจให้ เขาพูดต่อ "แปลกมากที่เราไม่พบสารประกอบหรือการเจือปนเมจิคแม้แต่นิดเดียว ทั้งที่ทีมพิสูจน์หลักฐานแจ้งว่าในบ้านหนาแน่นไปด้วยสปอร์เห็ด อย่างน้อยๆ ก็น่าจะทิ้งร่องรอยบนตัวเขา แต่จากการสแกนและเจาะเลือดกลับไม่มีแม้แต่เชื้อราเหมือนเหยื่อในตึกเบเวอรี่ สักนิดก็ไม่เจอครับ"
นิ้วเรียวเปิดชีทสรุป ค่าดัชนีชี้ว่าพรมัน อุษณรศมัยอยู่ในเกณฑ์ปกติซึ่งมันผิดปกติ คำให้การของพรมัน อุษณรศมัยตรงกับสิ่งที่พิสูจน์หลักฐานเจอในบ้านสีมา ทั้งผ้าปูเตียง และสารพัดเชื้อราที่ฝั่งแน่นตามร่องกระเบื้อง มีความเป็นไปได้ว่าการต่อสู้ระหว่างเขากับปีศาจเป็นความจริง ชายหนุ่มยื่นเอกสารคืนแล้วสรุปกับลูกน้อง "บางทีเด็กนั่นอาจเป็นผู้หลบซ่อน"
"แต่กองวิทยาการยืนยันว่าไม่พบการตื่นของพลังนะครับ"
"หรือนายจะบอกว่าผลแล็บผิดพลาด" ครามสวนทันควัน นัยน์ตาเข้มหลุบมองผู้ใต้บังคับบัญชาจนคนถูกจ้องกลืนคำพูดลงคอ
หากยอมรับเด็กคนนี้ในฐานะคนธรรมดา ก็เท่ากับกล่าวว่าเทคโนโลยีขั้นสูงและนักวิทยาศาสตร์ทำงานผิดพลาดซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้น แต่ในเวลาเดียวกัน ร่างกายที่ปราศจากสารปนเปื้อนรวมถึงไม่พบสารประกอบเมจิคที่เป็นพิษกับมนุษย์ก็จะขัดแย่งกับความจริงที่เหยื่อทุกรายไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ต่างมีสารนี้ในกระแสเลือด มากน้อยแตกต่างตามปริมาณที่สูดดมสปอร์ของปีศาจเห็ดเข้าปอด
แล้วจะให้เชื่อว่าเด็กกำพร้าที่อาศัยร่วมกับปีศาจมาทั้งสัปดาห์ไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลยทั้งที่ไม่ใช่ผู้หลบซ่อน เรื่องนี้คิดด้วยตรรกะอย่างไรก็ไม่มีทางเป็นไปได้
"ไม่มีคำว่าร้อยเปอร์เซ็นต์บนโลกนี้ การที่กองวิทยาการบอกว่าพรมัน อุษณรศมัยเป็นคนปกติ แสดงว่าความสามารถในการตรวจสอบของพวกเขายังไม่มากพอ ฉันเชื่อหลักฐานที่มีน้ำหนักมากกว่า พวกนายก็ควรทำอย่างนั้นด้วยเหมือนกัน"
คำพูดของครามทุบกะโหลกอย่างจัง ทุกคนที่ได้ยินพากันก้มหน้าเม้มปาก ชะลอฝีเท้าลงเงียบๆ หากไม่เชื่อในกองวิทยาการแล้วจะเชื่ออะไร?
ครามถอนหายใจเมื่อรับรู้ถึงความ์ขัดแย้ง เขาไม่อยากให้ลูกน้องยึดติดกับผลประเมินจนไม่มองความจริงอื่น แต่การจะให้พวกเขายอมรับทันทีก็เป็นเรื่องยาก ชายหนุ่มตระหนักดีเพราะเขาก็เคยเป็นเหมือนเด็กพวกนี้มาก่อน
เขาหยุดเดินและหันมาพูด "ฮันเตอร์คือมนุษย์ ผู้หลบซ่อนเองก็เป็นมนุษย์ มนุษย์ที่วิวัฒนาการไปข้างหน้าตลอดเวลา การที่ฉันพูดว่าผลตรวจผิดพลาดไม่ใช่เพราะต้องการบั่นทอนกำลังใจ แต่เป็นการเตือนว่าพวกเรายิ่งต้องเพิ่มศักยภาพเพื่อค้นหาผู้หลบซ่อนได้อย่างแม่นยำยิ่งขึ้น สิ่งเราต้องทำคือพัฒนาจนไม่ให้ใครก็ตามหลุดรอดอีก"
"พวกนายไม่สงสัยกันเหรอว่าทำไมเราถึงเรียกผู้มีพลังว่าผู้หลบซ่อน ทั้งๆ ที่ก็เป็นมนุษย์แต่ถูกเสือกไสจากสังคมเพียงเพราะพลังที่ปะทุอย่างไม่ทันตั้งตัว หากใครโชคดีได้รับการช่วยเหลือจากฮันเตอร์ก็ดีไป แต่คนอื่นๆ ที่มือของเราเอื้อมไปไม่ถึงล่ะ พวกเขาใช้ชีวิตกันอย่างไร"
ผู้หลบซ่อนไม่เคยมีชีวิตที่ดี พิธีล่าแม่มดในยุโรปยุคกลางหรือการชำละล้างปอบของประเทศแถบเอเชียอาคเนย์เป็นประวัติศาสตร์ดำมืดที่เหล่าผู้หลบซ่อนโชคร้ายเคยพบเจอ และต่อให้เขาหรือเธอปิดบังสายพลังได้แนบเนียนขนาดไหน แสร้งว่าตัวเองปกติแค่ไหน แต่พลังที่ซุกซ่อนไว้จะบ่อนทำลายจากภายในและท้ายที่สุดพวกเขาจะถูกเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ฮันเตอร์ทุกคนพรั่นพรึง
"แม้แต่ฮันเตอร์ในตอนนี้ก็เคยเป็นผู้หลบซ่อนมาก่อน" ลูกน้องหลายคนหน้าเสีย ครึ่งหนึ่งในนี้รู้ดีว่าตอนที่ตนเป็นเพียงเด็กน้อยต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้างหลังจากพลังตื่น แม้แต่บุพการียังหวาดกลัวราวกับพวกเขาไม่ใช่ลูก
"เงยหน้าขึ้น!" ฮันเตอร์ทั้งหมดพลันยึดอกเชิดหน้า "สิ่งที่พวกนายและฉันต้องทำไม่ใช่การก้มหน้า แต่เราต้องไม่หยุดนิ่ง ต่อให้ผู้หลบซ่อนจะปกปิดพลังของตัวเองได้เก่งแค่ไหนก็ต้องค้นหาวิธีที่จะตรวจมันให้พบ ที่เราทำไม่ใช่แค่เพื่อป้องกันผู้หลบซ่อนไม่ให้ก่อเหตุร้าย แต่ยังเป็นการช่วยพวกเขาจากมุมมืดของสังคม จากถิ่นทุรกันดาร แม้แต่ประเทศที่ถูกทอดทิ้ง เราต้องเอื้อมมือไปให้ถึงคนที่กำลังสิ้นหวังและกลายเป็นความหวังให้พวกเขา"
"ครับ/ค่ะ!" เสียงอันหนักแน่นด้วยภูมิธรรมกึกก้องไปทั่วโถง ดวงตาที่เคยหม่นหมองส่องแสงแรงกล้ายิ่งกว่าพระอาทิตย์ทรงกลด
ใช่ สิ่งที่พวกเขาและเธอต้องทำไม่ใช่การมองหาข้อโต้แย้งให้กองวิทยาการหรือเรียกร้องความยุติธรรม คนที่กำลังร่ำร้องสุดเสียง ทรมานแสนสาหัส และโกรธแค้นใบโลกนี้ที่สร้างและทำลายคนเหล่านั้นไปพร้อมกันต่างหากคือคนที่พวกเขาต้องให้ช่วยเหลือและมอบความเป็นธรรมให้
เมื่อทุกคนกลับมามีไฟครามก็ไม่ปล่อยให้เสียเที่ยว "ส่งข่าวนี้ไปให้คุณเบนิน แล้วก็อย่าลืมตรวจสอบคนรอบตัวพรมันว่ามีใครได้รับเชื้อหรือเป็นฮันเตอร์ที่ให้ความช่วยเหลือเขาหรือไม่ ส่วนคนที่เหลือตามฉันมา เรามีเรื่องต้องสะสางกับปีศาจที่จับกุมวันนี้"
"ครับ/ค่ะ"
"พ่อ" เสียงแตกซ่านจากลำโพงดังผสมกับเสียงพูดคุยโดยรอบ กล้องซูมเข้าไปที่หญิงร่างท้วมในชุดสีน้ำเงินแก่ หล่อนกดคางเส้นผมยุงเหยิงปกจนไม่เห็นสีหน้าและมีเห็ดค่อยๆ งอกออกมาจากทวารทั้งเก้า เด็กหนุ่มเอ่ยกับคนที่ยืนข้างหลังหล่อน "งานเริ่มแล้วหยุดกินได้แล้ว"
"...ทิมมี่ พ่อไม่ได้กิน" ชายคนนั้นเดินออกมา ปล่อยในนางสีมาล่วงไปกองกับพื้น รยางค์ห้อยตามตัวเกิดควันลุกไหม้ เขากล่าวกับลูกชายด้วยเสียงแหบเทา "พ่อไม่ได้กินแม่"
"แล้วพ่อทำอะไร"
"พ่อแค่..." มือแห้งกรังเหมือนถ่านตบพุงลูกชาย "ฝากน้องของเรา ใช่ ฝากครอบครัวของเราไว้...กับทุกคน"
ทันใดนั้นทอม สีมาก็ล้วงมือเข้าไปในปากของลูกชายจนสุดแขน ดวงตาของทิมมี่เหลือกโพลง ยังไม่ทันได้ดิ้นรนก็ลงไปกองรวมกับมารดา
แสงไฟเทียมจากคบเพลิงสาดให้เห็นของที่ทอมล้วงออกมา หินสีแดงเปื้อนเปรอะน้ำลายอยู่ในมือเขา หลังจากเพ่งพิศชั่วครู่ทอมก็หย่อนมืออีกข้างลงปากตัวเอง สิ่งที่ติดมาด้วยคือหินแบบเดียวของทิมมี่ เห็นได้ชัดว่ามันเคยเป็นหนึ่งเดียวกันมาก่อน แค่เขาประกบกันทั้งสองชิ้นก็หลอมรวมและกลายเป็นปฏิมากรรมโลหิตรูปร่างกลมกลึง เรียวนิ้วแห้งติดกระดูกยึดมันลงท้องคืน แต่คราวนี้เขาใส่ตรงๆ ผ่านเสื้อที่เปิดเห็นพุง
ปากสีม่วงที่อ้ารออยู่กลืนมันเงียบๆ ฉับพลันศีรษะของทอม สีมาก็โป่งพองไม่ต่างจากท้องที่ยื่นออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน ราวกับทั้งตัวถูกสูบน้ำเข้าไป เท้าถ่อยร่นติดกับต้นไม้สิบคนโอบ ฉับพลันเห็ดน้อยใหญ่ก็พากันเจริญเติบโตบนเปลือกไม้ ร่างของทอมลอยขึ้นพร้อมกับแพร่กระจายสปอร์ผ่านปาก
กิริยาทั้งหมดเกิดขึ้นท่ามกลางผู้นับหมื่นแต่ไม่มีใครสักคนเห็นความผิดปกติ ผลจากการสูดดมสารที่ปีศาจปล่อยออกมา ทำให้เกิดภาวะประสาทหลอน ลวงสายตาทุกคนที่เป็นเหยื่อ
เมื่อรังไหมพร้อม นางพญาพร้อม สถานที่พร้อม รยางค์ที่ไม่อยู่ไม่กี่เส้นจึงแตกแขยงจนนับไม่ถ้วน มันยืดได้ไกลอย่างน่าเหลือเชื่อและเพื่อมั่นใจว่าลูกทุกตนจะอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง ปลายรยาค์แทงเข้าที่กระดุกต้นคอไข่ไหลผ่านจากท้องของทอม สีมาไปสู่ปลายทอ เสร็จแล้วก็ย้ายไปหาร่างใหม่ทำอย่างนั้นจนทั้งพื้นชั้นวัลเล่แน่นขนัดด้วยร่างไร้สติ
กล้องจับภาพตั้งแต่ต้นเกิดสั่นไหวแล้วจู่ๆ ก็เอียงกะเท่เล่กับพื้น เกิดเสียงตุบตามด้วยภาพถูกตัด คาดว่าคนถ่ายคงถูกเล่นงาน
ครามกดเริ่มใหม่ และครั้งนี้เขาหยุดคลิปตอนที่ทอมพยายามผสานอัญมณี ชายหนุ่มหยิบภาพที่ถ่ายหินลักษณะเดียวกันขึ้นมาเปรียบเทียบ พิจารณาด้วยด้วยตาเปล่าจะเห็นความคล้ายคลึงถึงแปดในสิบ
ในเเหตุการณ์นี้กว่าหน่วยปราบปรามจะได้รับแจ้งจากเจ้าหน้าที่ก็กินเวลาจากคลิปนานเป็นชั่วโมง พวกเขาระดมสรรพกำลังเพื่อจับกุมปีศาจที่ฝ่าฝืนบัญญัติปกปิดความลับ ท้ายที่สุดแม้ต้องสละอวัยวะของฮันเตอร์ไปถึงห้านายก็ปราบปรามได้สำเร็จ เหยื่อทุกคนได้รับเซรุ่มรวมถึงกำจัดไข่ที่ฝังไว้ แต่สิ่งเดียวที่ต่อให้พลิกแผ่นดินหาอย่างไรก็ไม่เจอคือหินสีแดง
เจ้าปีศาจเห็ดเองก็ไม่ยอมปริปากว่าเอาหินไปซ่อนไว้ที่ไหน มันเอาแต่พึมพำว่าต้องให้อาหารลูก กระทั่งตอนที่ถูกหั่นเป็นเศษเล็กเศษน้อยก็ยังพูดไม่หยุด
ข้างจอแสดงผลมีกระดาษปึกใหญ่กองสูงลิบ ด้านบนสุดคือรายงานการเดินทางของครอบสีมาตลอดสองสัปดาห์ก่อนเสียชีวิต ไฮท์ไลท์สีเขียวเรืองแสงขีดวรรคที่ 2 อย่างเด่นชัด
'วันที่ 4 เดือนพฤษภาคม 25XX
นายทอม สีมา นางหลินหลิน สีมา และนายทิมมี่ สีมา โดยสารเครื่องบินไปลงเขตป่าสงวนมหิรัญ ทั้งสามเข้าพักที่โรงแรมชายป่า ตลอดสัปดาห์มีคนพบเห็นนายทอมอยู่ทางด้านทิศตะวันตกซึ่งติดกับธารบ่อยครั้ง คาดการว่านายทอมถูกปีศาจสถิตบริเวณนี้'
หลายสิบบรรทัดเว้นไว้แล้วถูกขีดอีกครั้ง
'วันที่ 17 เดือนพฤษภาคม 25XX
เวลา 19:36 น. เกิดไฟฟ้าลัดวงจรทำให้ไฟดับทั้งเมืองเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็มีชาวบ้านเห็นนายพรมัน อุษณรศมัน ลงจากขึ้นเขาหลังเมือง'
ครามวางภาพลงแล้วหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านแทน แต่หลังจากไล่สายตาได้ไม่นานร่างใหญ่ก็ทิ้งหลังกับผนังพิงอย่างแรง เสียงติติงของตาแก่สภาเมืองดังอื้ออวลในรูหูสลับกับใบหน้าของเมเลอร์ เทสัน จักรพรรดิของเทสันกรุ๊ปและเป็นผู้เสียหายโดยตรงจากเรื่องราวครั้งนี้
'ฉันจะไม่ยอมเห็นงานพันล้านถูกพังเพราะการไร้ความสามารถของหน่วยโง่ๆ ของแกหรอกนะ!'
เชื่อเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะครามไม่ต้องการเพิ่มปัญหาและการทำร้ายมนุษย์ธรรมดาถือเป็นเรื่องผิดวินัยร้ายแรง เขานี่แหละจะเป็นทุบปากหมาๆ ของมันเอง
ไม่สิ เขาน่าจะทุบหมอนั่นซะ มันจะได้ไม่ต้องส่งใบคำร้องมาท่วมห้องทำงานเขาเหมือนตอนนี้
ลมหายใจหนักๆ พ่นผ่านจมูกโด่งเป็นสัน เรื่องนี้ยุ่งยากเพราะเกี่ยวกับคนมีชื่อเสียงไม่ใช่แค่หนึ่งแต่เป็นพันคน แถมยังไปเกิดเรื่องในสถานที่ต้องห้ามเสียอีก เขาใช้เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนเพื่อสะสางปัญหาเฉพาะหน้าแต่ที่เหลือก็ยังตามมาไม่หยุด ดูได้จากจำนวนแผ่นกระดาษบนโต๊ะ
แสงทองของวันใหม่ปรากฏขึ้นที่หน้าต่าง อาบย้อมห้องถมึนทึงให้ดูมีชีวิตชีวา ท้ายที่สุดชายหนุ่มก้กลับมานั่งเหยียดตรง และสิ่งแรกที่ทำคือผลักกองคำร้องไปให้ห่างสายตามากที่สุด จากนั้นก็สุ่มหยิบงานเร่งด่วนมาหนึ่งชิ้น
"คำร้องส่งตัวนายพรมัน..." เสียงของครามหายไปในประโยคสุดท้าย สมองประหวัดถึงเด็กหนุ่มที่เขาลงไปสอบสวนด้วยตัวเอง
พรมัน อุษณรศมัน หรือเทมส์เป็นเด็กมีปัญหา เขาตระหนักได้ตั้งแต่สบตากับเด็กคนนั้น
คนปกติเมื่อถูกกดขี่หรือกระทำให้รู้สึกเจ็บปวดทั้งทางคำพูดและทางกายเป็นเวลานาน ย่อมเกิดวามรู้สึกว่าโลกไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับตนและสร้างเกราะป้องกันขึ้นมา ส่วนใหญ่หากไม่ลงเอยด้วยการฆ่าตัวตายก็จะเกิดล้างแค้นอย่างเลือดเย็น แต่สิ่งที่เทมส์แสดงออกไม่ใช่ความมืดมิดสุดหยั่งถึง หรือไฟโทสะที่พร้อมประทุเหมือนลาวาเดือด แม้จะมีความเบื่อหน่ายที่เล็ดลอดผ่านแว่วตาสีน้ำตาลทองแต่ที่เหลือกลับไม่มีอะไรเลย
ความว่างเปล่า
เราเรียกบางสิ่งที่ไม่มีอยู่ว่าความว่างเปล่า
สาบตากลับมาอยู่ที่ใบคำร้อง ที่หัวกระดาษมีรูประฆังที่ถูกเถาวัลย์พันเกี่ยว เกิดความลังเลใจแว่บหนึ่ง แค่แว่บเดียวเท่านั้น "คำร้องส่งตัวนายพรมัน ให้เข้าสู่ระบบการศึกษาฮันเตอร์ ...ทีอย่างนี้ทำงานเร็วเชี่ยวนะทรีน่า"
บนโต๊ะไม้มะกอกที่แน่นขนัดด้วยเอกสารและจอคอมพิวเตอร์กำลังเล่นวีดีโอที่ครามยึดมาจากนักข่าวในงาน ข้างหลังเป็นชั้นเก็บของ แน่นอนมันไม่ได้มีไว้จัดเก็บหนังสือเรื่องโปรดมีแต่เอกสารและไฟล์เข้ารหัส ทุกชั้นลงล็อกแน่นหนา ซึ่งคนเดียวที่เปิดได้ก็คือหัวหน้าหน่วยปราบปรามสิ่งผิดปกติสาขายูเรเชีย ป้ายหินสลักชื่อพลเอกคราม มัยนาเด่นหราที่หัวโต๊ะ
ครามประทับตราสีน้ำเงินลงบนรูปซัน อนุมัติ
เสร็จงานไปหนึ่ง