บทที่ 5 นายท่านสี่
ชายผู้นี้มีอายุประมาณสามสิบหกสามสิบเจ็ดปี แม้จะเข้าวัยกลางคนแล้วแต่ก็ยังดูหนุ่มแน่น ใบหน้าขาวสะอาด หนวดเหนือริมฝีปากตัดจัดทรงเป็นอย่างดี ทำให้เขาดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้นจนสามารถจินตนาการได้ถึงความหล่อเหลาในวัยเยาว์ของเขาได้เลย
อย่างไรก็ตามใบหน้าของเขาในตอนนี้บ่งบอกว่ากำลังไม่พอใจ สาวเท้าเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็วดั่งพายุ แล้วยังนำเด็กรับใช้กลุ่มหนึ่งเข้ามาในสวนอวี๋ฟาง เดินตรงไปที่แท่นสักการะ
“นายท่านสี่!” แม่นมถงตกใจ ชำเลืองมองฮูหยินสามด้วยความตื่นตระหนก
จบแล้ว นายท่านสี่รู้เรื่องนี้แล้ว!
ในบรรดานายท่านในตระกูลหมิง นายท่านสี่เป็นคนที่มีอารมณ์รุนแรงที่สุด อีกทั้งไม่สามารถทนต่อสิ่งที่ไม่มีเหตุผลและไม่ยุติธรรมได้ ซึ่งถ้าเรื่องมาถึงหูเขาเมื่อใด ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่กล้าที่จะยื่นหน้าไปอธิบาย
นายท่านสี่ผู้นี้ไม่สนใจสิ่งใด เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุ สายตาเหลือบมอง จากนั้นก็ชี้ไปที่โต๊ะกระถางธูปที่เพิ่งช่วยกันจัดเสร็จแล้วตะโกนสั่ง “ทุบมัน!”
เด็กรับใช้ตอบรับคำสั่งแล้วก้าวไปข้างหน้าผลักหญิงรับใช้ออกไปและเริ่มทุบโต๊ะกระถางธูปอย่างไม่ใยดี เสียงอุทานและเสียงทุบดังขึ้นผสมกันไป
แม่นมถงกระวนกระวาย “นายท่านสี่ เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ! เรื่องนี้ฮูหยินผู้เฒ่าอนุญาตแล้วนะเจ้าคะ!”
นายท่านสี่หันกลับมากวาดสายตาอันแหลมคมกวาดไปทั่วใบหน้าของฮูหยินสาม มองไปยังแม่นมถงแล้วยิ้มเย้ยหยัน “นี่คิดจะใช้ฮูหยินผู้เฒ่ากดดันข้ารึ”
แม่นมถงไม่กล้าสบตาเขา นางรีบก้มศีรษะหมอบตัวลง “ข้าน้อยมิกล้าเจ้าค่ะ! เพียงแต่เรื่องนี้มีเรื่องราวภายในได้โปรดนายท่านสี่...”
“จะมีเรื่องราวภายในอันใดกัน!” นายท่านสี่ไม่ต้องการฟังจึงพูดตัดคำพูดของนาง “เจ้าเป็นสาวใช้ของตระกูลหมิง ไม่รู้กฎภายในตระกูลหมิงหรืออย่างไร ถึงได้กล้าพูดจาเป่าหูเจ้านายให้ทำเรื่องคาถาหมอผีเช่นนี้ คนที่สมควรโดนโบยเป็นคนแรกก็คือเจ้า!”
พูดจบเขาก็โบกมือ “จับหญิงแก่ผู้นี้ไปโบยซะ!” เด็กรับใช้ตอบรับแล้วเดินมาดึงแม่นมถงขึ้น
พอเห็นแบบนั้นฮูหยินสามก็ทนนิ่งเฉยต่อไปไม่ได้ นางพูดเสียงดัง “ช้าก่อน! ” นางเดินออกจากศาลามาหยุดห่างจากนายท่านสี่ประมาณสิบก้าว “น้องสี่ ท่านเป็นน้องสามี ข้าเป็นพี่สะใภ้ ไม่ว่าข้าจะทำผิดแค่ไหนก็ไม่มีเหตุผลที่ท่านจะมาทุบตีแม่นมคนสนิทของข้า! ”
สายตาที่เฉียบคมของนายท่านสี่แห่งตระกูลหมิงหยุดลงบนใบหน้าของนาง เขาพูดอย่างเย็นชา “พี่สะใภ้สามรู้ตัวด้วยหรือว่าตัวท่านทำผิด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินสามก็ขมวดคิ้วแน่น “น้องสี่ ท่านไม่จำเป็นต้องพูดจาข่มเช่นนี้หรอก หากท่านไม่พอใจพวกเราก็มาคุยด้วยเหตุผลกันได้ พาคนบุกเข้ามาทั้งตีทั้งทุบในสวนของแม่หม้ายเช่นนี้ ฟังดูดีแล้วหรือ”
“เหตุผลงั้นหรือ!” นายท่านสี่พยักหน้า “ดี งั้นพวกเรามาคุยกันด้วยเหตุผล พี่สะใภ้สาม ท่านเป็นหญิงที่เก่ง มีความสามารถ ท่านจำกฎของตระกูลหมิงได้หรือไม่”
“แน่นอนว่าจำได้ แต่...”
นายท่านสี่ไม่ให้โอกาสนางพูด “ท่านบอกว่าจำได้ แล้วทำไมถึงได้ละเมิดกฎอย่างเปิดเผยเช่นนี้เล่า ไม่เพียงแต่เชิญแม่หมอเท่านั้น แต่ยังตั้งแท่นบูชาอีกด้วย! การกระทำเช่นนี้ มันต่างกับสาวชาวบ้านไร้การศึกษาตรงไหนกัน!”
“ข้ารู้ว่ามันผิด แต่เสี่ยวชีนางหวาดกลัวจนเป็นแบบนั้น ข้า...”
“เสี่ยวชีควรไปหาหมอถ้านางกลัว” นายท่านสี่ตัดบทอีกครั้งและมองไปยังหมิงเวยที่อยู่ข้างหลังนาง “นางก็ดีขึ้นแล้วไม่ใช่หรือ”
ฮูหยินสามขมวดคิ้ว “ครั้งนี้เสี่ยวชีดีขึ้น แต่ต้นตอของอาการป่วยยังไม่หายไป ข้าไม่อยากให้นางตกใจกลัวอีก”
รอยยิ้มเยาะปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของนายท่านสี่ “ก่อนหน้านี้ข้าก็ได้ยินมา คิดว่าพวกเด็กรับใช้พูดจาซี้ซั้วที่แท้พี่สะใภ้สามก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน บอกว่าเสี่ยวชีเจอผี เหลวไหลสิ้นดี! ผีมีอยู่จริงที่ไหนกัน พวกเจ้านายบ่าวช่างหูเบา น่าขันเสียจริง!”
“ไม่ใช่นะเจ้าคะ!” แม่นมถงทนไม่ไหว อธิบายแทนฮูหยินสาม “เมื่อสักครู่ท่านเทพธิดาหลิวทำพิธีแล้วพวกเราก็เห็นผีจริงๆ ทุกคนเป็นพยานได้เจ้าค่ะ!”
นางพูดจบหญิงรับใช้หลายนางก็บอกเป็นเสียงเดียวกัน “จริงเจ้าค่ะ นายท่านสี่ พวกเราทุกคนเห็นมัน มีผีจริงๆ เจ้าค่ะ”
นายท่านสี่ทำได้แค่หัวเราะ มองแม่นางหลิวที่ไม่กล้าพูดอะไรด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม “เจ้าเชื่อในกลอุบายของคนโกหกด้วยหรือ! หยดเลือดบนกระดาษก็คงทาน้ำยาอะไรสักอย่างลงไปก่อนหน้านี้ที่พ่นไฟออกจากปากได้ ก็คงซ่อนวัตถุติดไฟอยู่ข้างใน วิธีอำพรางนี้มีเอาไว้หลอกพวกคนโง่! ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว เอาของไร้สาระพวกนี้ออกไปจากที่นี่ให้หมด! หลังจากนี้แจ้งให้ข้าทราบด้วย แต่คงไม่จบด้วยดีเช่นนี้หรอก”
พอสั่งการเสร็จ นายท่านสี่ก็จ้องไปที่ฮูหยินสามอีกครั้ง “ถ้าพี่สะใภ้สามคิดว่าข้าผิดก็ไปฟ้องกับท่านป้าได้เลย! มีอุบายอะไรข้าก็จะรับมัน! แต่ข้าขอเตือนท่าน พี่สะใภ้ช่วยฟังให้ขึ้นใจ ท่านเป็นหญิงครองตัวเป็นหม้ายเพื่อชายที่รัก เห็นแก่ชื่อเสียงของพี่สาม โปรดดูแลตัวเองให้ดีและอย่าทำลายประเพณีตระกูลหมิงของพวกเราด้วย!”
พูดจบนายท่านสี่แห่งตระกูลหมิงก็พาเด็กรับใช้แบกโต๊ะบูชาและสิ่งของอื่นๆ เดินจากไป แม่นมถงตัวสั่นด้วยความโกรธ
คนเป็นน้องสามีพูดกับพี่สะใภ้แบบนี้ได้อย่างไร แม้ว่าเขาจะเป็นหัวหน้าครอบครัว แต่เขาก็ควรจะสุภาพกับหญิงหม้ายมิใช่หรือ มาชี้หน้าหาว่าทำลายประเพณีของตระกูลเช่นนี้ ถ้าเกิดฮูหยินสามเป็นคนจิตใจอ่อนไหว นางมิต้องฆ่าตัวตายเลยหรืออย่างไร
โชคดีที่ฮูหยินสามสงบอารมณ์ได้นานแล้ว ตอนถูกน้องสามีต่อว่าต่อหน้าเด็กรับใช้นางจึงทำได้แค่ยิ้มอย่างใจเย็น “เก็บข้าวของพวกนี้เถอะ อะไรควรทำก็ทำไป”
นางปลอบโยนแม่นางหลิว “ทำท่านเทพธิดาตกใจเสียแล้ว แม่นมพาท่านเทพธิดาไปพักดื่มชาให้หายตกใจที่นั่นเถิด”
“เจ้าค่ะฮูหยิน” แม่นมถงเข้าใจดีจึงเข้าไปคุยกับแม่นางหลิว “ท่านเทพธิดา เชิญทางนี้เจ้าค่ะ”
รอพวกนางเดินจากไป ฮูหยินสามจึงหันไปมองบุตรสาวอย่างละเอียดแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เสี่ยวชีอย่ากลัวไปเลย ท่านอาสี่จริงๆ แล้วเป็นคนดี เขาแค่เป็นคนขี้หงุดหงิด”
หมิงเวยไม่อยากให้นางเป็นกังวลจึงพยักหน้า
ฮูหยินสามยืนยันกับบุตรสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่เป็นอะไร จากนั้นจึงหันไปอีกทางแล้วพูดว่า “ตัวฝู พาคุณหนูไปพักผ่อน” พอนึกได้ว่าตัวฝูเองก็ตกใจกับเรื่องเมื่อสักครู่ด้วยจึงเรียกสาวใช้อีกสองนาง “พวกเจ้าคอยไปเฝ้าดูหน่อย”
เด็กรับใช้ที่สวนอวี๋ฟางจัดการทุกอย่างเป็นอย่างดี เพียงสั่งไม่กี่คำ อะไรที่ควรเก็บก็เก็บหมด ใครควรออกไปก็ไป
ฮูหยินสามเดินกลับห้องแล้วไปนั่งรอในพื้นที่ฝั่งตะวันออกของห้องซึ่งใช้เป็นห้องอ่านหนังสือ เวลาผ่านไปไม่นาน แม่นมถงก็เดินเข้ามา
“ฮูหยินเจ้าคะ นายท่านสี่...” ฮูหยินสามโบกมือ “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล พูดแค่เรื่องของท่านเทพธิดาเถอะ”
แม่นมถงทำได้เพียงอดทนและรายงานให้นางฟัง “ท่านเทพธิดาบอกว่าผู้คนในลัทธิเต๋านั้นลึกลับนางเองก็ไม่รู้ว่าจะไปหาได้ที่ไหน”
ฮูหยินสามครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “สิ่งนั้นจะอยู่ได้นานแค่ไหน”
“การผนึกหยินชี่มักจะอยู่ได้ประมาณสามถึงห้าเดือนเจ้าค่ะ” ฮูหยินสามพยักหน้า “แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะไปเสวียนตูกวาน[footnoteRef:1]ที่เมืองหลวง” [1: เสวียนตูกวาน : วัดลัทธิเต๋า]
“เจ้าค่ะ” แม่นมถงยังกังวล “ก่อนหน้านี้เราเชิญท่านเทพธิดา ฮูหยินผู้เฒ่าอนุญาตพวกเราจึงทำ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่เกินไป ต้องให้พวกนายท่านออกหน้าให้ แต่กฎของตระกูลที่ตั้งเอาไว้แบบนั้นแล้วยังท่าทีของนายท่านสี่อีก เกรงว่านายท่านคนอื่นๆ จะไม่อนุญาต”
จริงๆ แล้วตระกูลหมิงแบ่งออกเป็นสองเรือน
เรือนใหญ่เป็นของท่านใหญ่ผู้เป็นบุตรชายคนโตของนายท่านหมิงเซียง ซึ่งล่วงลับไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้เรือนนี้จึงเป็นของนายท่านทั้งสี่ซึ่งก็คือนายท่านหนึ่ง นายท่านสอง นายท่านห้าและนายท่านหก
ส่วนนายท่านรองและฮูหยินได้ล่วงลับไปเมื่อสามสิบปีก่อน ทิ้งสองฝาแฝดไว้ซึ่งก็คือนายท่านสามและนายท่านสี่ไว้
ในเวลานั้นนายท่านทั้งสองมีอายุเพียงหกเจ็ดปี ซึ่งไม่มีเหตุผลที่จะปล่อยปละละเลยพวกเขาทั้งสองคน นายท่านทั้งสองจึงตกอยู่ในความดูแลของผู้เป็นท่านลุงและท่านป้า จนกระทั่งพวกเขาเติบโตขึ้นจึงแยกออกเป็นสองเรือน แต่ก็ยังคงมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดมากกว่าลุงหลานธรรมดา
อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะใกล้ชิดกันมากเพียงใด แต่ก็แยกเรือนกันแล้ว ตอนนี้นายท่านสามก็ไม่อยู่แล้ว นายท่านสี่จึงเป็นเจ้าบ้านของเรือนรอง หากใครต้องการมีส่วนร่วมในเรือนนี้ก็ต้องถามนายท่านสี่ก่อน
เวลาผ่านไปชั่วครู่ ฮูหยินสามจึงบอกว่า “เรื่องนี้ข้าจะหาทางเอง ก่อนอื่นเรียกให้ท่านเทพธิดามาผนึกหยินชี่ก่อนเถอะ”
.........................................


บทที่ 6 คัดลอกพระคัมภีร์
ท้องฟ้าเริ่มมืดอย่างรวดเร็วในช่วงฤดูใบไม้ผลิ สายลมเพิ่งพัดพาให้ดอกไม้ร่วงโรยไม่ทันไรก็เงียบสงบเสียแล้ว ไฟทุกดวงในจวนตระกูลหมิงได้ดับลง ประตูทุกบานในจวนถูกลงกลอนหมดแล้วเช่นกัน
ตัวฝูกำลังจัดที่นอนนำโถน้ำร้อนซุกไว้ใต้ผ้านวมอย่างระมัดระวัง หมิงเวยยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างมองไปที่สวนภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน จากตรงนี้นางสามารถมองเห็นมุมหนึ่งของทะเลสาบ ต้นหลิวที่มีสิ่งชั่วร้ายซ่อนอยู่ถูกแสงสีเลือดจางๆ ปกคลุมในความมืดและถูกกั้นด้วยกำแพงบางๆ ทำให้ไม่สามารถหลบหนีได้
นี่คือวิชาของแม่นางหลิว แม้จะอ่อนไปหน่อย แต่ก็ใช้ได้ผล หมิงเวยนึกถึงเรื่องที่ตนเองส่งวิญญาณไปเมื่อไม่นานมานี้ร่างกายจึงอ่อนแอ ยิ่งมีทางสกัดกั้นเช่นนี้แม้จะล่าช้าไปอีกหนึ่งเดือนก็ไม่เป็นไรถึงตอนนั้นนางก็คงมีพลังที่เพียงพอแล้ว
นางมองกลับไปที่เตียงหลังใหญ่ วิญญาณของคุณหนูเจ็ดอยู่ในม่านพลังที่ตนเองสร้างขึ้น สีหน้านางหม่นหมองไม่รู้ตัวว่าเกิดอันใดขึ้น
หมิงเวยถอนหายใจอย่างเงียบๆ เด็กคนนี้ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ เกิดมาโง่เขลา แต่มีแม่ที่เห็นนางสำคัญเท่าชีวิต ถ้าเกิดฮูหยินสามรู้ว่าบุตรสาวของนางได้จากโลกนี้ไปแล้ว นางจะเศร้าโศกเพียงใดกัน
ยิ่งไปกว่านั้นนางไม่รู้ว่าจิตวิญญาณสองส่วนกับกายทั้งสี่ของนางที่ถูกชำระล้างไปนั้นอยู่ที่ไหนหายไปนานกว่าสิบปีเกรงว่าเป็นเรื่องยากที่จะหาเจอ
“คุณหนู อุ่นเตียงเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ จะนอนเลยไหมเจ้าคะ” ตัวฝูเรียกนาง
“อืม” หมิงเวยถอดเสื้อคลุมและนอนลงบนเตียงอันอบอุ่น สายตามองไปยังด้ายแดงที่อยู่บนมือของตัวฝู
“ตัวฝู”
“มีอันใดหรือเจ้าคะคุณหนู”
“เจ้าอย่าถอดออกนะ” ตัวฝูก้มหน้าลง เมื่อเห็นว่านางมองไปที่ใดก็ยิ้ม “เจ้าค่ะ นี่เป็นของที่คุณหนูให้ข้า ตัวฝูจะไม่ถอดมันเจ้าค่ะ”
หมิงเวยหลับตาลง คุณหนูเจ็ดกับสาวใช้นางนี้มีชะตากรรมหยินหยางเหมือนกัน สาวใช้ข้างกายนางมีชะตาชีวิตหยางบริสุทธิ์ เป็นไปได้หรือไม่ว่าที่นางถูกสวรรค์ส่งมาเวลานี้เป็นชะตาฟ้าลิขิต
……..
นอกหน้าต่างมืดมิดน้ำค้างแรง ฮูหยินสามสวมเสื้อคลุมศีรษะ พร้อมออกไปข้างนอก
แม่นมถงเดินเข้ามา “ฮูหยินที่สวนยังมีสิ่งชั่วร้ายนั่นอยู่ วันนี้ไม่ออกไปดีกว่าไหมเจ้าคะ”
ฮูหยินสามยืนนิ่งไม่ไหวติง “แม่นมวางใจเถิด ข้าไม่ไปแถวทะเลสาบ ไม่มีอันใดเกิดขึ้นหรอก”
“แต่ว่า...” ฮูหยินสามยกกระโปรงแล้วออกไป แม่นมถงจำต้องเรียกสาวใช้ “ซู่เจี๋ย เจ้านำเตาอุ่นมือไปด้วย กลางคืนลมแรง ถือโคมไฟให้ระมัดระวังด้วย...”
“เจ้าค่ะ แม่นม!” สาวใช้ตอบรับด้วยรอยยิ้ม
เจ้านายและสาวใช้เดินออกไปด้วยกัน ไม่ทันไรก็เดินห่างไปไกลเสียแล้ว
จนกระทั่งแสงไฟเล็กๆ นั้นหายไป แม่นมถงจึงละสายตาแล้วค่อยๆ กลับเข้าห้องไป ใบหน้าแก่ชรานั้นมีเงาบดบังไปทั้งใบหน้า
ในคืนที่เงียบสงัดสาวใช้ที่มีหน้าที่เฝ้าชาเห็นแสงไฟจากข้างนอกหน้าต่าง นางถูมือแล้วถามสาวใช้ด้านข้างตนว่า “ดึกดื่นปานนี้แล้วฮูหยินไปที่ใดกัน ไม่ใช่ว่าในสวนมีผีหรอกหรือ หากเจอเข้าจะทำอย่างไร”
สาวใช้ที่โตกว่าอีกคนรินชาร้อนให้ตัวเองแล้วพูดช้าๆ “เจ้าไม่รู้หรือ ฮูหยินท่านไปคัดลอกคัมภีร์ ว่ากันว่าเป็นความปรารถนาที่เกิดขึ้นในช่วงต้นปีเป็นการขอพรให้คุณหนู แม้ว่าหิมะจะตกหนัก แต่ท่านก็ไม่หยุด วันนี้เกิดเรื่องมากมายจึงล่าช้า ถึงได้สายแบบนี้”
สาวใช้เท้าคาง นางรู้สึกอิจฉา “ฮูหยินท่านเป็นคนดีมากจริงๆ ถ้าแม่ข้าดีได้สักครึ่งของท่าน ข้าคงไม่ถูกขายเข้ามาแบบนี้”
สาวใช้ที่อายุมากกว่าหัวเราะ “จะว่าดีก็ดี แต่ก็ทุกข์เกินไป หากเป็นแม่ข้า นางคงไม่ยอมทนทุกข์แบบนี้หรอก”
……..
ฮูหยินสามเดินเข้าไปในห้องหลิวจิ่ง
ซู่เจี๋ยจุดเทียน แสงเทียนสลัวๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่นจางๆ มีแท่นบูชาสามอันตั้งอยู่ในห้อง มีโต๊ะบูชาขนาดยาวตั้งอยู่ตรงกลาง บนโต๊ะมีรูปปั้นเทพธิดาขนาดครึ่งตัววางอยู่
ซู่เจี๋ยได้ยินแม่นมถงบอกว่านั่นคือจิ่วเทียนเซวียนหนี่เหนียงเหนียง ครั้งแรกที่ได้รับรู้ นางยังรู้สึกแปลกใจ โดยทั่วไปแล้วผู้คนไม่ได้บูชาพระโพธิสัตว์กวนอิมหรอกหรือ อย่างไรก็ตามเซวียนหนี่เหนียงเหนียงเป็นเทพเจ้าที่ทรงพลังมาก และท่านยังช่วยคุ้มครองคุณหนูด้วยใช่หรือไม่
ฮูหยินสามถอดเสื้อคลุมและม้วนแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นมือขาวๆ คู่หนึ่ง จากนั้นนางก็หยิบไม้ปัดฝุ่นขึ้นมาทำความสะอาดด้วยตนเอง สุดท้ายจึงจุดธูป กราบไว้สามครั้งแล้วนำไปปักลงบนกระถางธูป
ในระหว่างที่ควันธูปลอยขึ้น ฮูหยินสามเดินไปที่มุมห้อง เติมน้ำหมึกแล้วเริ่มคัดลอกพระคัมภัร์
ซู่เจี๋ยถอยออกไปอย่างเงียบๆ กาถ่ายน้ำ[footnoteRef:1]หยดแล้วหยดเล่า เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ก็เข้าสู่ยามสามโดยไม่รู้ตัว [1: กาถ่ายน้ำ : ในสมัยโบราณแผ่นดินจีนมีการประดิษฐ์เครื่องมือชนิดหนึ่งซึ่งเป็นที่นิยมใช้กันมากสำหรับ "การคำนวณเวลา" เครื่องมือบอกเวลาชนิดนี้ทำด้วยโลหะทองเหลือง ที่เรียกว่า โล้วเคอ หรือ เคอโล้ว (แต้จิ๋ว;เหล่าเข็ก,เหล่าขัก) “漏刻”(“刻漏”), หรือเรียกอีกชื่อว่า ถงหูตี้โล้ว (ตั่งฮู้ติเหล่า)“铜壶滴漏”ประกอบด้วยกาน้ำ 4 ใบ วางเรียงลำดับจากที่สูงสู่ที่ต่ำ 3 ใบแรก จะมีท่อสำหรับให้น้ำรั่วออก จากกาใบที่อยู่บนสุดหยดใส่กาน้ำใบที่อยู่ต่ำกว่าเป็นลำดับไป 3 ใบจนถึงกาใบสุดท้ายที่อยู่ต่ำที่สุด จึงเรียกอาการของน้ำที่รั่วหยดไหลออกจากกานี้ว่า โล้วเคอ “漏刻” หมายถึงการ "ถ่ายน้ำ" เครื่องมือนี้จึงเรียกว่า "กาถ่ายน้ำ" หรือเรียกโดยทั่วไปสากลว่า "นาฬิกาน้ำ" โดยมีอุปกรณ์ที่เป็นทุ่นลูกลอย และเข็มวัดระดับ เป็นมาตรวัด]
ประตูลับที่ซ่อนอยู่ถูกเปิดออกอย่างเงียบๆ ร่างที่ปรากฏขึ้นนั้นสูงโปร่งจนดูไม่เหมือนเป็นร่างของหญิงสาว เงานั้นยืดยาวเนื่องจากถูกแสงจากเทียนส่องกระทบ ฮูหยินสามดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นและยังคงคัดลอกพระคัมภีร์อย่างเงียบๆ
แสงเทียนส่องลงบนใบหน้าของนางที่ดูเหมือนจะไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา ใบหน้าของนางนั้นยิ่งดูนุ่มนวลมากขึ้น ชายคนนั้นยืนพิงประตูชื่นชมนางอย่างเงียบๆ อยู่สักพักแล้วจึงเดินเข้ามาหาช้าๆ
ร่างสูงของชายคนนั้นยืนอยู่ข้างหลังฮูหยินสาม ทำให้นางดูบอบบางและน่าสงสาร ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ แล้ววาดแขนโอบกอดฮูหยินสาม วางคางไว้บนผมสึดำเงางามและพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน
“พี่สะใภ้สามทำเพื่อเสี่ยวชีขนาดนี้ช่างกล้าหาญยิ่งนัก ได้ยินมาว่ามีผีร้ายซ่อนอยู่ในสวนอวี๋ฟาง จนตอนนี้ไม่มีผู้ใดกล้าออกมาข้างนอก พี่สะใภ้สามยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง มาที่ห้องบูชากลางดึกเพื่อคัดลอกพระคัมภัร์ ไม่สิ หรือว่ามาหาข้ากันนะ”
เขาทำได้เพียงกอดจนข้อมือของฮูหยินสามขยับ ปลายพู่กันที่ชุ่มไปด้วยน้ำหมึกหยดลงบนกระดาษ
ฮูหยินสามมีท่าทางนิ่งเฉย นางยกกระดาษที่เปื้อนหมึกไปไว้ด้านข้างแล้วหยิบกระดาษแผ่นใหม่ที่สะอาดมาเขียนต่อ
“ยังเหลืออีกสองบทให้ข้าคัดให้เสร็จก่อน”
“อา...” ชายข้างหลังหยุดชะงักและยอมปล่อยมือในที่สุด “ได้ หากพี่สะใภ้สามต้องการเช่นนั้น น้องเล็กจะปฏิเสธได้อย่างไรกัน”
ฮูหยินสามคัดพระคัมภีร์ต่อ ตั้งแต่ต้นจนจบนางไม่ได้หันกลับไปมองชายผู้นั้นเลย ไม่คิดที่จะหยุดคัดลอกด้วย ชายที่ปรากฏตัวโดยไม่คาดคิดหันตัวกลับไป แล้วเอนกายบนโต๊ะราวกับไร้เรี่ยวแรง จากนั้นก็หยิบกระเป๋าใส่น้ำออกจากในแขนเสื้อแล้วยกขึ้นดื่ม
กลิ่นเหล้ารุนแรงอบอวลไปทั่วห้อง เขาจิบเหล้าสายตาจ้องมองไปที่ฮูหยินสามอยู่หลายครั้ง แล้วจู่ๆ เขาก็หัวเราะ “ว่ากันว่าการมองหญิงงามท่ามกลางไฟนั้นทำให้งามเพิ่มขึ้นหลายเท่า คงจะเป็นเรื่องจริง! ความงามของพี่สะใภ้สามนั้นไม่เหมือนมนุษย์เหมือนเทพธิดาเสียมากกว่า”
ฮูหยินไม่พูดอะไรออกมาสักคำมือยังคัดลอกคัมภีร์เรื่อยๆ ไม่หยุด
ชายหนุ่มเมื่อเห็นว่านางไม่ตอบสนองจึงเลิกรังควานนาง แล้วดื่มด่ำอยู่กับเหล้าในที่สุด เวลาผ่านไปสักพักฮูหยินสามก็คัดพระคัมภัร์เสร็จ นางวางพู่กันลง ซับหมึกให้แห้งแล้วพับอย่างระมัดระวัง
ชายผู้นั้นรอนางเก็บของทุกอย่างให้เสร็จ จนกระทั่งนางหันตัวมาเผชิญหน้ากับเขา เขาโยนกระเป๋าใส่เหล้าทิ้งไปอย่างไม่ลังเลแล้วโอบกอดนางเอาไว้ในอ้อมแขน สองมือล้วงเข้าไปในปกคอเสื้อ
ฮูหยินสามคว้ามือของเขาไว้ “เซวียนหนี่เหนียงเหนียงอยู่ที่นี่”
พอถูกนางขัดจังหวะ ชายผู้นั้นก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “ได้ ท่านไม่ต้องการให้เซวียนหนี่เหนียงเหนียงของท่านเห็นเรื่องสกปรกเช่นนี้เพื่อที่พระองค์จะได้ไม่ลงโทษท่าน ไม่คุ้มครองเสี่ยวชี”
ทันใดนั้นสายตาของเขาฉายแววรู้สึกตื่นเต้นเขาก้มตัวลงกอดเอวนางแล้วเดินไปยังห้องทางซ้าย “ออกมาเสี่ยงโดนผีหลอก พี่สะใภ้รู้สึกตื่นเต้นหรือไม่ น้องเล็กทนแทบไม่ไหวแล้ว!”
ทั้งสองกลิ้งไปบนเก้าอี้ยาวเสียงดังตุ้บ รองเท้าหลุดออกไป ตามด้วยเสียงเสียดสีของเสื้อผ้า หลังจากนั้นเสียงหอบหายใจหนักก็ดังขึ้น ภายในห้องไม่มีคำพูดใดๆ มีเพียงเซวียนหนี่เหนียงเหนียงเท่านั้นที่ยังคงเฝ้าดูความสุขและความเศร้าโศกของมนุษย์อย่างเงียบๆ
.......................................


บทที่ 3 สิ่งแปลกปลอม
แม่นางหลิวยิ้มตาหยีเผยให้เห็นฟันที่เหลืองจากควันยาสูบ
“มีพลังงานชั่วร้ายอยู่แล้วยังถูกนำสิ่งอัปมงคลเข้ามาบ่มเพาะไว้อีก จะไม่เจอวิญญาณได้งั้นหรือ”
กระบวนการนี้ไม่ซับซ้อน แต่การเข้าออกเรือนตระกูลหมิงมิใช่เรื่องง่าย หากเป็นคนธรรมดาคงไม่อาจคิดแผนการเช่นนี้
ฮูหยินสามนิ่งงันไม่เอ่ยสิ่งใด แม่นางหลิวอยู่ในแวดวงผู้มีวิชากังฟู มีความฉลาดหลักแหลม นางไม่เอ่ยถึงผู้บงการ แต่กล่าวเพียงว่า “ฮูหยินมิต้องกังวล ในเมื่อท่านได้เชิญข้าน้อยมาแล้ว เรื่องนี้จะต้องถูกจัดการให้เรียบร้อยอย่างแน่นอน ก่อนอื่นเมื่อกำจัดสิ่งสกปรกออกไปแล้วก็ทำอีกหนึ่งสิ่งเพื่อให้สิ่งอัปมงคลเหล่านี้สลายไป และไม่มาหลอกหลอนคุณหนูเจ็ดอีก”
ฮูหยินสามถอนหายใจอยู่ภายในและเอ่ยว่า “เช่นนั้นต้องรบกวนท่านเทพธิดาแล้ว หากต้องการสิ่งใดก็โปรดบอกแม่นมถงได้เลย”
แม่นางหลิวจะกระตือรือร้นมากกับงานที่ค่าตอบแทนสูง แม่นมถงจัดการเรื่องต่างๆ ได้เป็นอย่างดี เพียงครึ่งวันก็เก็บกวาดสิ่งสกปรกต่างๆ และตั้งโต๊ะบูชาที่ริมทะเลสาบได้เรียบร้อย
เลือดไก่ที่หยดลงบนพื้นเกิดเป็นลวดลายแปลกๆ แม่นางหลิวหยิบกล้องยาสูบออกจากห่อผ้า จากนั้นจึงเติมยาสูบและจ่อไว้หน้าธูปเทียนเพื่อจุดไฟ
นางเริ่มพิธีการเดินดาราและพึมพำคาถาท่ามกลางหมอกควันของยาสูบ
หมิงเวยยืนมองอยู่ไกลๆ การเดินดารามีชื่อทางการว่าท้ากังปู้โต้วซึ่งเป็นทักษะพื้นฐานของเสวียนเหมิน[footnoteRef:1] [1: เสวียนเหมิน玄门 คือ ลัทธิเต๋า]
แม่นางหลิวคนนี้แม้จะมิใช่เสวียนเหมินแท้แต่ก็มีทักษะแท้จริงอยู่บ้างและก็ยังเดินดาราได้เป็นอย่างดี หมิงเวยเดาว่าคงจะมีเสวียนเหมินบางคนสอนวิชาแก่นางในระหว่างท่องยุทธจักร แต่เรื่องมันจะง่ายดายอย่างที่แม่นางหลิวกล่าวหรือ
นางมองไปยังต้นหลิวริมทะเลสาบ ซึ่งมีเงาสีเทาขาวห้อยอยู่บนต้นด้วยท่าทางประหลาด แม้แต่แสงอาทิตย์ยามเที่ยงก็มิอาจบังรังสีอำมหิตของมันได้
มันคือสิ่งชั่วร้าย
แปลกจริงนี่ไม่ใช่แผนการที่ซับซ้อนอะไร โดยปกติแล้วพวกมีวิชาที่จิตใจคิดคตมักจะใช้เพื่อขู่กรรโชกทรัพย์ พวกเขามิอาจควบคุมปีศาจร้ายได้ พวกเขาเพียงแค่ใช้วัตถุอาคมโบราณเสกเงาขึ้นมาทำให้ผู้คนหวาดกลัวแต่ไม่สามารถทำร้ายผู้คนได้จริงๆ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือสิ่งชั่วร้ายที่แท้จริง หากมีโอกาสมันก็สามารถฆ่าคนได้
หมิงเวยดึงมือตัวฝูมาและผูกสร้อยข้อมือสีแดงน่าเกลียดที่หมิงเวยถักเมื่อครู่ไว้กับข้อมือของนางพร้อมกับเอ่ยว่า “ตัวฝู เจ้าจงลงไปที่ต้นไม้”
“คุณหนู?” ตัวฝูตกตะลึง
“เจ้ามีโชคและสามารถปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายได้” หมิงเวยกล่าวตัวฝูมองไปยังฮูหยินสาม
ฮูหยินสามเองก็ประหลาดใจที่จู่ๆ บุตรสาวของนางกล่าวเช่นนี้ แต่มันก็ทำให้นางนึกบางอย่างขึ้นได้
ในตอนนั้นหมอดูตรวจดวงชะตาของตัวฝูได้ทำนายว่านางเป็นหยางบริสุทธิ์ สิ่งชั่วร้ายมิอาจรุกราน ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันมีผู้คนมากมายพบเจอกับภูติผี แต่ตัวฝูกลับไม่เคยเจอเลยสักครา ตอนที่คุณหนูเจ็ดโดนผีหลอก ตัวฝูก็บังเอิญไม่ได้อยู่ข้างกายนางพอดี
“ฟังนางเถอะ” ฮูหยินสามพยักหน้า ตัวฝูตอบรับและเดินไปที่ริมทะเลสาบ พยายามเข้าใกล้แม่นางหลิวให้มากที่สุด
การทำพิธีของแม่นางหลิว เลือดไก่ที่หยดบนพื้น โต๊ะบูชาริมทะเลสาบ และควันบนร่างกายของนาง สิ่งเหล่านี้ก่อเกิดอานุภาพที่มองไม่เห็น รวมตัวกันกลายเป็นกระแสน้ำวนไหลเวียนสลับไปมา
จากนั้นกลุ่มควันก็ฟุ้งกระจาย พลังงานชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่ในพงหญ้าและใต้หินกรวดก็ค่อยๆ ถูกขับออกไป
ใบหน้าของหมิงเวยไร้ซึ่งรอยยิ้ม นางเห็นเงาที่อยู่บนต้นไม้นั้นลืมตาขึ้นแล้วดวงตาสีแดงเลือดเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาทกำลังมองไปที่แม่นางหลิวจากด้านหลัง
แต่แม่นางหลิวมิได้รู้ตัว ยังคงพ่นควันและเดินท่องคาถาตามแบบแผนทางพิธีกรรม กลิ่นคาวเลือด ธูปเทียนบนโต๊ะและควันจากกล้องยาสูบ ทำให้เงาบนต้นไม้กระวนกระวายไม่เป็นสุข หมอกควันของปีศาจเริ่มแผ่ขยายวงกว้างขึ้น
ควันนั้นพุ่งเข้าใส่ธูปเทียนทำให้เปลวไฟลุกพรึบขึ้น เหล่าแม่บ้านและสาวใช้ที่เห็นต่างหวีดร้องเบาๆ แม่นางหลิวเองก็รู้สึกตกใจ นางรีบสูบยาและพ่นควันออกไปทันที
ควันยาสูบสามารถระงับเปลวไฟของธูปเทียนลงได้ แต่ก่อนที่นางจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เปลวเทียนก็ลุกขึ้นอีกครั้ง และมีเสียง ‘เป๊าะ’ ดังขึ้นต่อเนื่อง
จิตใจของแม่นางหลิวเริ่มหวั่นวิตก นางทำงานเช่นนี้มากว่าสิบปี รับรู้ได้ว่าสิ่งที่พบเจอในครั้งนี้รุนแรงกว่าที่คาดไว้มาก นางรีบคลำหาข้าวสารและปาออกไปโดยไม่ลังเล
‘ฉ่า...’ เสียงหวีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง สาวใช้คนหนึ่งตะโกนร้องเสียงหลง “สีดำแล้ว กลายเป็นสีดำแล้ว!”
แม่นางหลิวก้มลงมอง ‘เป็นไปไม่ได้ ข้าวที่ขาวราวกับหิมะเมื่อครู่ ตอนนี้กลายเป็นสีดำไปหมดแล้ว
‘เจ้านี่ช่างร้ายกาจนัก!’
แม่นางหลิวไม่กล้าปล่อยให้มือว่าง นางล้วงบางอย่างออกมาจากเอว นำเหรียญทองแดงทั้งเจ็ดวางเรียงลงบนโต๊ะ
ในตอนแรกนางเป็นเพียงหญิงธรรมดาคนหนึ่งที่มีครอบครัวลำบาก แม้แต่ข้าวก็ยังยากจะหา แต่แล้วนางก็ได้ช่วยหญิงชราคนหนึ่งที่สลบอยู่หน้าประตูบ้านโดยบังเอิญ
หญิงชราอ้างว่าตนคือเสวียนชื่อและได้สอนวิชาให้แก่นางเป็นเวลาสามวันเพื่อตอบแทนบุญคุณที่นางช่วยชีวิตไว้
ก่อนจากไปหญิงชราได้มอบเหรียญทองแดงเจ็ดเหรียญให้นาง และบอกนางว่าตราบใดที่นางไม่ไปยุ่งกับภูติผีปีศาจที่ร้ายกาจ วิชาที่ตนสอนเพียงเท่านี้ ก็เพียงพอให้ชีวิตนางสบายได้
เหรียญทองแดงเจ็ดเหรียญนี้ ได้ถูกนำมาใช้เพียงสามครั้งในรอบสิบปีที่ผ่านมา และแต่ละครั้งมันก็นำทั้งชื่อเสียงและโชคลาภมาให้นาง
“จักวาลรวมเป็นหนึ่ง เทพเจ้าพิทักษ์รักษา...”
แม่นางหลิวสวดสาปแช่ง ผลักกล้องยาสูบ และขว้างเหรียญทองแดงออกไปเพียงหนึ่งเหรียญ “ไป!”
เหรียญทองแดงเด้งขึ้น และสั่นดัง ‘วิ้งๆ’ ราวกับว่าถูกดึงและบินวนเป็นวงกลม เหล่าสาวใช้ได้พบเห็นที่ไหนต่างก็ร้องอุทานและคิดว่าไม่แปลกเลยที่มีคนเรียกแม่นางหลิวว่าท่านเทพธิดา
ฮูหยินสามที่มองดูอยู่ไกลๆ ก็กระวนกระวายไม่น้อย นางไม่เคยเชื่อในสิ่งเหล่านี้ กฎของตระกูลหมิงก็ไม่อนุญาตให้พวกเขาเชื่อในในสิ่งเหล่านี้ หากคุณหนูเจ็ดมิได้พบเจอภยันตรายในครั้งนี้ นางก็คงไม่กล้าเชิญแม่นางหลิวมา
ด้วยเหตุนี้นางจึงไปหาฮูหยินใหญ่แต่เช้าตรู่เพื่อขอร้องอ้อนวอน กระทั่งฮูหยินใหญ่พยักหน้า จึงเรียกแม่นมถงให้แอบนำแม่นางหลิวเข้ามา
ทันทีที่แม่นางหลิวเข้ามาในสวนก็มิรอช้ารีบปิดประตูสวนอย่างมิดชิด เกือบทั้งวันที่ค้นหาสิ่งสกปรกและตั้งแท่นบูชามิกล้าให้ผู้ใดล่วงรู้แม้แต่น้อย
ทุกคนรู้ดีว่านายท่านหลายคนของตระกูลหมิงเป็นศิษย์นักปราชญ์ ไม่ชอบเรื่องผีสางเทพเจ้า หากครานี้ล้มเหลวคราหน้าจะให้ผู้ใดเข้ามาก็คงยาก
เหรียญทองแดงบินวนอยู่หลายรอบ มันค่อยๆ ถูกปกคลุมไปด้วยควันสีดำและบินหนักขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดก็ร่วงลงมากลิ้งอยู่บนพื้น
แม่นางหลิวตกใจเป็นอย่างมาก สิ่งนี้ดุร้ายเกินกว่าที่นางคาดคิดไว้ ขณะนี้แผ่นหลังของนางรู้สึกเย็นวาบ ราวกับมีบางสิ่งกำลังพุ่งเข้ามา นางหยิบกล้องยาสูบขึ้นกวัดแกว่งร่ายเวทย์ให้เหรียญทองแดงที่เหลือทั้งหกเหรียญลอยขึ้นพร้อมกันโดยไม่ลังเล
หมิงเวยเฝ้าดูอยู่อย่างเงียบๆ ในมุมมองของนาง เงานั่นกระวนกระวายไม่เป็นสุขเพราะถูกรบกวน และพลังงานชั่วร้ายของมันก็ยิ่งทวีรุนแรง
เหรียญทองแดงทั้งหกเหรียญบินวนอยู่กลางอากาศ สลับขึ้นลงไปมา จิตวิญญาณบริสุทธิ์แผ่ออกมาจากเหรียญทองแดงกลายเป็นอานุภาพอันทรงพลัง
เจ้าของเดิมของเหรียญทองแดงเหล่านี้คงจะเป็นคนในนิกายเสวียนเหมินแท้ แต่อย่างไรเมื่อแยกจากเจ้าของเดิม เหรียญเหล่านี้ก็มิอาจทำงานได้ดีดังเดิม และเงานั้นก็มีพลังร้ายกาจรุนแรง และพลังงานชั่วร้ายพุ่งเข้าใส่อานุภาพจากเหรียญทองแดงจนแตกกระจาย...
ระดับพลังของแม่นางหลิวต่ำ นางจึงมองไม่ออกและคิดว่าคาถาเสกเหรียญได้ผล จึงสูบกล้องยาสูบและใช้แรงพ่นควันออกมา รุกเข้าต่อสู้
“ฟู่...เคร้ง ต่อก...กริ๊ง...”
เสียงดังขึ้นติดต่อกันสามครั้ง เสียงแรกเมื่อบุหรี่ดับ เสียงที่สองเมื่อโต๊ะบูชาคว่ำ และเสียงที่สามเมื่อเหรียญทองแดงร่วงตกลงมาและกลิ้งไปตามพื้น
“กรี้ด!” เสียงกรีดร้องดังขึ้น แต่เป็นสาวใช้ที่อยู่ใกล้ๆ ได้เห็นเงาดำกำลังพุ่งไปยังแม่นางหลิว “ผีๆ!”
พลังงานชั่วร้ายนั้นแข็งแกร่งมาก กระทั่งคนธรรมดาก็สามารถมองเห็นได้
แม่นางหลิวรีบหันกลับไปในทันที เห็นเงาดำทะมึนกำลังพุ่งมาหาตน นางไม่อาจแยกลักษณะของใบหน้านั้นได้ มีเพียงดวงตาสีแดงเลือดคู่หนึ่งเท่านั้นที่มองเห็นได้ชัดเจน
ชั่วพริบตานางไร้ความรู้สึก และสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าภายในหัว
เสร็จกัน ปีศาจร้าย!
.....................................................


บทที่ 1 ตระกูลหมิง
 หมิงเวยรู้สึกคอแห้งผากจึงตื่นขึ้นกลางดึก
 ตอนนี้ยังคงเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ความหนาวเย็นในตอนกลางคืนยังคงหนาวจัด เตาผิงในห้องร้อนจนตัวนางชุ่มไปด้วยเหงื่อ
 นางยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก ส่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา แล้วทันใดนั้นก็มีคนลุกขึ้นมา
 “คุณหนู ปวดเบาหรือเจ้าคะ หรือว่าอยากดื่มน้ำ”
 หมิงเวยยกเปลือกตาที่แสนหนักอึ้งขึ้นแล้วมองสาวใช้ท่ามกลางแสงยามค่ำคืนที่มืดสลัว
 สาวใช้นางนี้มีอายุประมาณสิบสี่สิบห้าปี อยู่ในวัยที่เหมาะสมในการออกเรือน ใบหน้าเกินครึ่งของนางเต็มไปด้วยจุดดำซึ่งดูน่าเกลียดมาก
 การที่จะได้มาเป็นสาวใช้ตระกูลขุนนาง อย่างแรกต้องดูที่หน้าตาผิวพรรณ จึงเป็นเรื่องแปลกที่มีสาวใช้หน้าตาน่าเกลียดมาปรนนิบัติรับใช้เช่นนี้
 ที่เป็นเช่นนี้เพราะมีสาเหตุอื่น
 สถานะของหมิงเวยในตอนนี้ คือคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงตระกูลใหญ่ในเมืองตงหนิง[footnoteRef:1] [1: ตงหนิง เป็นเมืองระดับมณฑลของมณฑลเฮยหลงเจียงทางตะวันออกเฉียงใต้ของจีน
]
 บิดาด่วนจากไป มารดาผู้เป็นหม้ายมีนางเป็นบุตรีเพียงคนเดียว
 และนางยังเกิดมาไม่ฉลาดอีก
 ฮูหยินสามผู้เป็นมารดาของคุณหนูเจ็ดพยายามคัดเลือกสาวใช้จากการทำนายดวงชะตาปาจื้อ[footnoteRef:2] อย่างหนัก และแล้วสาวใช้น่าเกลียดนามว่าตัวฝูจึงได้มาอยู่ข้างกายบุตรีของนาง [2: ปาจื้อ คือวิชาทำนายดวงชะตามีที่มาจากประเทศจีน โดยมีประวัติความเป็นมาตั้งแต่ครั้งโบราณนับพันปี  "ปาจื้อ” มีวิธีการทำนายโดยการใช้ตัวอักษรแทนสัญลักษณ์วัน, เดือน, ปี และเวลาเกิด มีอักษรจีนทั้งสิ้น 8 ตัวอักษร ด้วยเหตุนี้จึงได้ชื่อว่า 八字 (แปลว่า “แปดอักษร”) เรียกอีกอย่างว่า “สี่แถว” โดยจัดแบ่งเป็นราศีบนกับราศีล่าง เรียกว่า “กิ่งฟ้า” และ “ก้านดิน”  เพียงใช้ 8 ตัวอักษรนี้ สามารถทำนายครอบคลุมบุคลิก ลักษณะ ท่าทาง นิสัยใจคอ ความร่ำรวย ยากจน รุ่งเรือง ต่ำต้อย มีโชค ตกอับ อายุยืน อายุสั้น ครอบครัว ญาติมิตร พ่อแม่พี่น้อง สามีภรรยา บุตรธิดา บริวาร เพื่อนฝูง สังคม เป็นต้น]
 หมิงเวยชี้ที่ลำคอให้นางดู
 เมื่อตัวฝูเข้าใจก็รินน้ำอุ่นแล้วประคองนางให้ลุกขึ้นนั่ง
 หลังให้คุณหนูดื่มน้ำเรียบร้อย ตัวฝูก็เอ่ยเสียงเบา “ยามโฉ่ว[footnoteRef:3]แล้ว อาการป่วยคุณหนูเพิ่งจะดีขึ้น นอนพักต่อเถอะเจ้าค่ะ” [3: ยามโฉ่ว (丑:chǒu) คือ 01.00 - 02.59 น.
]
 เมื่อเห็นผู้เป็นนายจ้องไปที่มุมเตียงด้วยความตกตะลึง ดวงตานิ่งไม่ไหวติง นางจึงปลอบประโลมราวกับปลอบเด็กน้อย “คุณหนูอย่ากลัวเลยเจ้าค่ะ ตัวฝูอยู่นี่ ถ้ามีสิ่งชั่วร้ายเข้ามาตัวฝูจะไล่ไปให้หมดเลยเจ้าค่ะ!”
 ตัวฝูมองคุณหนูหลับตาลง หายใจอย่างสม่ำเสมอ จากนั้นนางจึงกลับไปนอนอย่างวางใจ
 หลังจากนั้นไม่นานนางก็หลับไป
 หลายวันมานี้ หมิงเวยป่วย เหล่าสาวใช้ถูกเรียกใช้อย่างหนัก ตัวฝูเองก็ไม่ได้นอนหลับสบายมาหลายวันแล้ว
 เมื่อตัวฝูนอนหายใจสม่ำเสมอ หมิงเวยที่หลับไปแล้วก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปที่มุมเตียง
 ในสายตาของนาง ที่ตรงนั้นมีเงาสีเทากำลังสั่นไหวอยู่
 เงาสีเทานั้นเงยหน้าขึ้นราวกับรู้สึกถึงการจ้องมองของนาง เผยให้เห็นใบหน้าที่เหมือนกับร่างกายนี้ราวกับแกะ แววตาเซื่องซึมผสมกับความตื่นตกใจ
 นางคือคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงตัวจริง
 หมิงเวยเปิดปากเอ่ยเสียงเบา “อย่ากลัวเลย รอข้าหายดีก่อน แล้วจะส่งเจ้าไปเกิดใหม่”
 กล่าวจบนางก็ยกมือทำมุทรา[footnoteRef:4] [4: มุทรา การทำมือในลักษณะต่างๆ เป็นสัญลักษณ์ประจำองค์เทพ โดยเทพแต่ละองค์นั้นมุทราที่แตกต่างกันไป
]
 ม่านพลังเล็กๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าคุณหนูเจ็ด พลังวิเศษช่วยปลอบประโลมนาง คุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงค่อยๆ หยุดสั่นและสงบลง
 และหยวนชี่[footnoteRef:5]ที่นางรวบรวมมาอย่างยากลำบากก็ถูกเผาผลาญไปเช่นนี้เอง [5: หยวนชี่ หรือ พลังต้นกำเนิดชีวิต]
 นางหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าและเข้าสู่นิทราไปในที่สุด
 พอย้อนเวลากลับไป นางรู้สึกเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ หลายวันมานี้นางใช้เวลาอยู่กับการนอนเป็นส่วนใหญ่
 พอรู้สึกตัวขึ้นมาอีกที ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว
 ตัวฝูกำลังนั่งบรรจงปักผ้าอย่างตั้งใจอยู่ข้างเตียง
พอเห็นว่าหมิงเวยลืมตาขึ้นแล้ว นางก็วางอุปกรณ์เย็บปักในมือลงแล้วยิ้ม “คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยส่งเสียงอืม
สาวใช้ด้านนอกพอได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวภายในห้องก็เดินเข้ามาหา “คุณหนูหลับสบายดีหรือไม่เจ้าคะ ยังปวดหัวอยู่หรือไม่เจ้าคะ”
พอหมิงเวยส่ายหน้า แม่นมก็สั่งให้เหล่าสาวใช้เข้ามาช่วยคุณหนูของนางอาบน้ำแต่งตัว
เพียงเวลาไม่นาน หมิงเวยที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ถูกประคองให้เดินมาที่โต๊ะอาหารเพื่อรับประทานอาหารเช้า
ตัวฝูหยิบชามตะเกียบของตัวเองแล้วมานั่งข้างกายหมิงเวย คอยปรนนิบัติหยิบอาหารและเช็ดปากให้นางตลอดเวลา
หมิงเวยเข้ามาอยู่ในร่างนี้หลายวันแล้ว ถูกดูแลปรนนิบัติเช่นนี้มาโดยตลอด
 ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่านางเปรียบเสมือนตุ๊กตากระเบื้องอันล้ำค่า
 นางท่องไปทั่วโลกกับท่านอาจารย์ของนางตั้งแต่ยังเล็ก รู้ดีว่าเกิดเป็นคนโง่ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนล้วนเป็นเรื่องที่น่าอับอาย
 หากเป็นลูกของสามัญชนธรรมดา จักต้องเลี้ยงดูให้ดี หากปล่อยปละละเลยไม่ดูแลอาจจะถูกรังแกจนตายได้ แต่หากเป็นครอบครัวขุนนางก็จะใช้วิธีหลีกเลี่ยง หรือไม่ก็ขังตัวอยู่แต่ในเรือน หรือไม่ก็ถูกส่งตัวไปที่อื่น ไม่กล้าบอกให้ใครรับรู้
 ใครเล่าจะเหมือนคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี มองจากภายนอกดูไม่ออกเลยว่าเป็นคนโง่
 ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของฮูหยินสาม ผู้เป็นมารดาของคุณหนูเจ็ด
พอนึกถึงฮูหยินสาม หมิงเวยก็มองออกไปด้านนอก
แม่นมถงที่ดูแลนางอยู่ข้างกายเห็นอย่างนั้นจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ฮูหยินไปดูแลกิจการเจ้าค่ะ เดี๋ยวท่านก็กลับมา”
หมิงเวยเอ่ยเสียงอ้อ จากนั้นก็ทานอาหารต่อ
นางทานอาหารช้ามาก อาจเป็นเพราะเพิ่งตื่นนอน การเคลื่อนไหวจึงยังไม่ประสานกัน ขนาดตะเกียบก็ยังคีบไม่มั่นคง
แต่ตัวฝูและแม่นมถงกลับดีใจมาก
นางทานอาหารเสร็จเรียบร้อยโดยไม่ทำข้าวต้มหกสักเม็ด ตัวฝูจึงดูไร้ประโยชน์ไปโดยสิ้นเชิง
พอเก็บชามข้าวเสร็จแล้ว ฮูหยินสามก็กลับมา
ฮูหยินเป็นหญิงที่งดงามและสง่างาม นางมีอายุมากกว่าสามสิบปีแต่เสน่ห์ในตัวนางกลับไม่ลดลงไปแต่อย่างใด เพราะนางเป็นหญิงหม้ายจึงสวมชุดเรียบง่าย บนศีรษะประดับแค่ปิ่นทองลายหงส์ ทว่ารูปร่างหน้าตาของนางนั้นยากที่จะลืม
 หมิงเวยเดินท่องไปทั่วหล้า แต่ก็ไม่เคยเห็นหญิงใดงามเทียบเท่าผู้เป็นมารดามาก่อน
 พอเห็นบุตรสาว ฮูหยินสามยกมุมปากขึ้นแล้วยิ้มอย่างเริงร่า “เสี่ยวชีทานเสร็จแล้วหรือ ชอบกับข้าวของวันนี้หรือไม่”
 หมิงเวยพยักหน้าเบาๆ
รอยยิ้มของฮูหยินสามดูอบอุ่นขึ้น
แล้วนางก็เริ่มสนทนากับบุตรสาวในเรื่องธรรมดาทั่วไป อย่างเช่นฤดูใบไม้ผลิมาเยือนแล้ว อากาศอบอุ่นแล้ว พื้นหญ้าเริ่มเป็นสีเขียว นกเริ่มอพยพกลับเหนือ...ราวกับเด็กน้อยเรียนรู้ศัพท์
นี่เป็นบทเรียนที่คุณหนูเจ็ดตระกูลหมิงเรียนทุกวันในตอนเช้า เป็นเช่นนี้มาสิบกว่าปี ทำให้นางพอจะสนทนาง่ายๆ กับผู้อื่นได้บ้าง
หมิงเวยไม่รู้จะแสดงออกอย่างไรดี จึงทำได้เพียงแต่เงียบ
ฮูหยินสามลูบศีรษะนางแล้วถอนหายใจอย่างเงียบๆ
ในตอนนั้นเอง แม่นมถงก็พาใครคนหนึ่งเข้ามาในห้อง
“ฮูหยินเจ้าคะ แม่นางหลิวมาเจ้าค่ะ”
หมิงเวยหันไปมอง
ผู้ที่มาเป็นหญิงสาววัยสามสิบสี่สิบที่ดูมีความสามารถและประสบการณ์ ชุดที่นางสวมใส่เนื้อผ้าดีมาก แต่รอยเย็บกลับดูธรรมดา แค่ดูก็รู้ว่านางมาจากที่อื่น ไม่ใช่สาวใช้ในเรือน
นางยิ้มอย่างเป็นมิตร และก้าวไปทำความเคารพ “คารวะฮูหยิน คารวะคุณหนู”
ฮูหยินสามยิ้มแล้วพยักหน้า จากนั้นเรียกตัวฝูให้เข้ามาหา “พาคุณหนูไปเดินเล่นที่สวน แล้วอย่าเข้าใกล้น้ำล่ะ”
ตัวฝูรับคำ จากนั้นก็พาหมิงเวยออกไป
ตอนที่หมิงเวยเดินผ่านแม่นางหลิวนั้น นางได้กลิ่นควันจางๆ จึงหลุบตาลงแล้วก็พบว่าเล็บมือซ้ายของแม่นางหลิวมีสีเหลืองเล็กน้อย
มันคือร่องรอยของการรมควัน
สตรีที่สูบยาสูบมีน้อยมาก ปกติแล้วต้องมีสถานะที่พิเศษ
อย่างเช่น แม่หมอ
ตระกูลหมิงเชื่อในเรื่องนี้มาตลอดรุ่นสู่รุ่น นอกจากนี้ฮูหยินสามก็เป็นหญิงหม้าย ปกติแล้วนางจะทำตัวระมัดระวังมากเกินไปในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหตุใดถึงต้องเชิญแม่หมอมาที่เรือนด้วยเล่า
“คุณหนู ทางนี้เจ้าค่ะ” เสียงของตัวฝูดึงสติของนางกลับมา
 พวกนางยืนอยู่บนทางแยกสองทาง ตัวฝูพาหมิงเวยให้เดินไปทางด้านซ้าย
 หมิงเวยเดินตามอย่างว่าง่าย แต่สายตากลับมองไปยังเส้นทางด้านขวา
 ถนนสายนั้นนำไปสู่ทะเลสาบ
 อ้อ จริงสิ ในช่วงพลบค่ำเมื่อไม่กี่วันก่อน คุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงเจอเรื่องประหลาดที่ทะเลสาบ
 ......................................................


บทที่ 4 เสวียนชื่อ
ตัวฝูเองก็ยังต้องตกใจ นี่เป็นคราแรกที่นางเห็นผี
ตอนเด็กๆ นางมักจะถูกรังแกเพราะมีหน้าตาที่อัปลักษณ์ ที่บ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้าน ว่ากันว่ามักจะมีเงาสีขาวลอยผ่านไปผ่านมาอยู่เป็นประจำ นางถูกเด็กกลุ่มหนึ่งหลอกให้เข้าไปข้างในและขังไว้นานถึงหนึ่งวันเต็ม
หลังจากนั้นมีผู้ใหญ่มาพบเข้าจึงได้ปล่อยนางออกมา นอกจากความหิวโหยและต้องทนกับความหนาวเย็น นางก็มิเป็นอันใดเลย
คนพวกนั้นต่างคิดว่า อาจเป็นเพราะหน้าตาที่น่าเกลียดของนางจึงทำให้เหล่าภูติผีได้พบเห็นตกใจกลัวจนหนีไปกันหมด
ต่อมานางได้เข้ามาอยู่ที่เรือนตระกูลหมิง ฮูหยินสามได้หาหมอดูมาทำนายชะตาชีวิตของนาง คำทำนายกล่าวว่า นางมีชะตาชีวิตที่เป็นหยางบริสุทธิ์ สามารถขับไล่และกำจัดสิ่งชั่วร้ายได้
ครั้นเมื่อสวนอวี๋ฟางมีวิญญาณร้ายสิงสถิตก่อนหน้านี้ เหล่าแม่บ้านสาวใช้ต่างบอกว่าตนได้พบเห็นเงาประหลาดมีเพียงตัวฝูที่ไม่เคยพบเจอเลยสักครา
หากไม่ใช่เพราะคุณหนูเจ็ดโดนผีหลอก นางก็คงไม่เชื่อว่าในโลกนี้มีผีอยู่จริงๆ
ทว่าครานี้นางได้เห็นมันกับตาตัวเอง กลุ่มควันสีดำขมุกขมัวที่ปกคลุมด้วยเงาสีเทาขาวพุ่งตรงไปยังแม่นางหลิว
‘กริ้ง’ เสียงของเหรียญทองแดงทั้งเจ็ดร่วงกระทบพื้นดังก้องกังวาน ในตอนแรกตัวฝูหวาดกลัวจนมิอาจขยับร่างกาย แต่เมื่อนางนึกถึงคำพูดของคุณหนู
นางมีโชคและสามารถปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายได้ เจ้านี่คือสิ่งที่ทำให้คุณหนูหวาดกลัวจนแทบขาดใจ ข้ามิอาจปล่อยให้มันทำร้ายใครได้อีก!
นางไม่รู้ว่าความกล้าหาญนี้มาจากที่ใดกัน ทันทีที่มองเห็นสิ่งนั้นพุ่งไปทางแม่นางหลิว ตัวฝูก็รีบวิ่งตามประชิด
นางพุ่งหมัดออกไป และทันใดนั้นด้ายแดงที่ข้อมือของนางก็เปล่งแสงออกมาราวกับแสงอาทิตย์ที่แผดเผา
‘ฉ่า...’ นางไม่รู้ว่าเสียงที่ได้ยินนี้เป็นเสียงที่นางหลอนไปเองหรืออย่างไร แต่เงานั้นก็ได้หยุดชะงัก
ท่ามกลางเสียงถอนหายใจเบาๆ เงานั้นหันหัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีแดงสดคู่นั้นจ้องมาที่นางด้วยความอาฆาต
ตัวฝูก้าวถอยหลังด้วยความตกใจจนล้มลงกับพื้น
“ไม่นะ!” นางยกมือขึ้นป้องตามสัญชาตญาณ หวังจะกันสิ่งนั้นออกไป
ดวงอาทิตย์ยามเที่ยงส่องแสงกระทบกับเชือกสีแดงที่ผูกอยู่ระหว่างข้อมือนาง เกิดเส้นลำแสงสีทองพุ่งออกจากปมที่พันกันอย่างน่าเกลียดล้อมรอบเป็นวงแหวน
‘กริ้ง’ เหรียญทองแดงที่แปดเปื้อนไปด้วยควันสีดำ ดีดตัวกระเด้งขึ้นราวกับความสกปรกได้ถูกชะล้างจากลำแสงนั้น
เหรียญทองแดงทั้งเจ็ดกลับไปเรียงรายอยู่กลางอากาศดังเดิมอีกครั้งจิตใจของแม่นางหลิวเริ่มสงบลง จึงยกกล้องยาสูบขึ้นพ่นควันออกไป
“โจมตี” การต่อสู้ได้เริ่มขึ้น แสงแห่งจิตวิญญาณบริสุทธิ์เปล่งออกมาอีกครั้ง
‘กริ้งๆๆๆ’ เกิดเสียงดังขึ้นต่อเนื่อง
ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนอันน่าสังเวช จากเงาสีเทากลายเป็นกลุ่มควันสีดำ ควันนั้นรีบพุ่งหลบเข้าไปในต้นหลิวทันที
‘กริ้ง——’ เสียงที่ลากยาวของเหรียญทองแดงทั้งเจ็ดเหรียญกลิ้งไปกับพื้น
แม่นางหลิวไม่สนใจความรู้สึกทุกข์ใดๆ ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง พร้อมกับเหงื่อที่ชุ่มโชกไปทั้งกาย ตัวฝูนั่งบนพื้นด้วยความว่างเปล่าและยังคงอยู่ในท่าเดิม
เสียงรอบข้างเงียบสงัด ผ่านไปชั่วขณะจึงได้ยินเสียงของแม่นมถง “เร็วเข้า รีบไปช่วยพยุงท่านเทพธิดา ตัวฝู!”
เหล่าสาวใช้แม่บ้านเหมือนเพิ่งตื่นจากภวังค์แห่งความฝัน ต่างแยกย้ายกันวิ่งไปหา
หลังจากได้รับการช่วยเหลือกลับไปที่เรือนและจิบน้ำชาไปอึกใหญ่ ตัวฝูจึงได้ฟื้นคืนสติ นางเหงื่อท่วมกาย แต่ความรู้สึกเย็นเยือกที่ต้องเผชิญหน้ากับเงา ยังคงทำให้นางรู้สึกหนาวลึกไปถึงหัวใจ
มือคู่หนึ่งยื่นมากอดนาง ตัวฝูเงยหน้าขึ้นมองดู เห็นคุณหนูกำลังยิ้มให้ ช่างงดงามเหลือเกิน
“ตัวฝูกล้าหาญมาก” นางพูดเบาๆ
“คุณหนู” ตัวฝูอยากจะเอ่ยว่าเคราะห์ดีนักที่ได้สร้อยข้อมือเส้นนี้ นางมองไม่เห็นแสงสีทองแต่ก็สัมผัสได้ถึงความร้อนที่ผิดปกติ ทว่าในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปาก ก็สงสัยว่าตนนั้นเข้าใจผิด
สร้อยข้อมือเส้นนี้เป็นเพียงสิ่งที่คุณหนูถักขึ้นมาเล่นๆ ปมที่ถักอย่างยุ่งเหยิงไม่สวยงามจะสามารถมีพลังแบบนั้นได้อย่างไร แล้วอีกอย่างแม่นางหลิวก็มีจิตใจที่มั่นคง
“ท่านเทพธิดา สิ่งนั้นได้ถูกเก็บไปรึยัง” แม่นมถงถามอย่างใคร่รู้
แม่นางหลิวปาดเหงื่อที่ศรีษะของนางพลางกล่าวว่า “แม่นม สิ่งนั้นร้ายกาจเกินไป ข้าไม่อาจต่อกรกับมันได้”
“นี่ท่านหมายความว่ามันยังอยู่งั้นรึ” แม่นมถงตกใจ
“ยังอยู่” แม่นางหลิวมองไปยังต้นหลิวที่อยู่ริมทะเลสาบ สายตาของนางดูหวาดผวา
“แล้วแบบนี้จะทำเยี่ยงไร ฮูหยินกับคุณหนูยังต้องอยู่ที่นี่”
“ท่านมิต้องร้อนใจไป” แม่นางหลิวรู้สึกว่าในเมื่อตนรับค่าตอบแทนมากมายเช่นนี้มาแล้ว อย่างไรก็ต้องอธิบายเรื่องนี้ให้กระจ่าง นางลูบเหรียญทองแดงที่ตอนนี้ได้สูญเสียจิตวิญญาณไปแล้วจึงเอ่ยว่า
“เจ้าสิ่งนั้นได้รับบาดเจ็บจากอาวุธของข้าคงจะออกมาไม่ได้อีกสักระยะ อีกครู่ข้าจะปรับกระบวนท่าการต่อสู้เพื่อปิดผนึกตัวปล่อยพลังไว้ชั่วคราว ทำให้มันดูดซับพลังหยินได้ยากขึ้น เช่นนี้ก็จะไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นในช่วงเวลาหนึ่ง”
“แล้วระยะยาวเล่า”
“โดยธรรมชาติแล้วก็ต้องตามคนมาเก็บไป ข้าเก็บมันไม่ไหวห่างออกไปอีกเป็นสิบลี้ก็ยังมิมีผู้ใดจะสามารถเก็บมันได้ ฮูหยินลองตามหาผู้มีวิชา และต้องเป็นเสวียนชื่อที่แท้จริงจึงจะมีความสามารถพอจะเก็บเจ้าสิ่งนี้ได้” แม่นางหลิวตอบ
“เสวียนชื่องั้นรึ” แม่นมถงรู้สึกสับสนในหมู่บ้านนี้ก็มีเพียงพ่อหมอแม่หมอ แล้วก็มีเหล่านักปราชญ์ลัทธิเต๋าในยุทธภพ แต่มิเคยได้ยินเสวียนชื่อมาก่อน
“เห้อ” แม่นางหลิวเห็นนางเช่นนี้ก็รู้ได้ทันทีว่านางไม่เข้าใจ จึงได้อธิบายให้นางฟังว่า
“ในสายของเรา อย่างตัวข้านี้ถือว่ายังไม่เป็นมาตรฐานมากที่สุดทำได้เพียงวิชากังฟูผิวเผินเท่านั้น ถ้ามีฝีมือหน่อยก็จะเป็นพวกจอมยุทธ์ทั้งหลาย แต่อย่าได้เข้าใจผิด พวกเขามิใช่พวกที่หลอกลวง พวกเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฮวงจุ้ยและการขับไล่สิ่งชั่วร้าย หากเก่งกาจขึ้นไปอีกนั่นคือเสวียนชื่อที่แท้จริง ซึ่งจะได้รับการยอมรับจากราชสำนัก ท่านคงจะรู้จักเสวียนตูกวันสินะ เสวียนตูกวันที่ถูกฝึกสอนโดยปรมาจารย์แห่งศาสนา หากมีสาขาเป็นกลุ่มคณะอย่างพวกเขานั้นจึงจะเรียกว่าเสวียนชื่อแท้จริง”
แม่นมถงเหมือนได้ฟังคัมภีร์สวรรค์ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ นางได้เห็นกับตาตัวเอง เหรียญทองแดงที่แม่นางหลิวทำให้ลอยอยู่กลางอากาศนั้นเป็นเพียงกังฟูขั้นต้นเท่านั้นเองหรือ
อย่างไรก็ตามเสวียนตูกวันมีความเก่งกาจมาก ได้ยินมาว่าพวกเขาเป็นผู้เลือกสุสานจักรพรรดิ และสวดอ้อนวอนให้ราชสำนักทุกๆ ปีเพื่อความมงคลของแผ่นดิน องค์จักรพรรดิก็เอ่ยสรรเสริญอยู่มิขาด
“เป็นไปได้ไหมที่เราต้องไปหาปรมาจารย์ลัทธิเต๋าแห่งเสวียนตูกวัน? เช่นนั้นก็ต้องไปเมืองหลวงน่ะสิ!”
“กว่าจะไปถึงเมืองหลวงใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือน และไปกลับก็คงใช้เวลาสี่สิบวัน ยิ่งไปกว่านั้นปรมาจารย์ลัทธิเต๋าแห่งเสวียนตูกวัน ผู้ใดจะเชิญเขามาได้ง่ายๆ” ฮูหยินสามกล่าว
“นายท่านใหญ่มิได้อยู่ที่เมืองหลวงหรอกรึเจ้าคะ ขอให้ท่านช่วยจัดการสักหน่อย…” แม่นมถงเอ่ย
ฮูหยินสามถอดถอนใจกล่าวตอบว่า “เจ้าลืมกฎของตระกูลหมิงไปแล้วหรือ?”
แม่นมถงกลืนสิ่งที่จะพูดกลับลงไป ตระกูลหมิงแห่งตงหนิง มีต้นกำเนิดมาจากชื่อราชวงศ์หมิงฮั่นผู้ก่อตั้งประเทศ
คราหนึ่งนายท่านหมิงเซียงคนนี้ได้พบกับองค์จักรพรรดิเป็นเวลากว่าสิบปีในสงครามเหนือใต้ เขาได้สร้างผลงานไว้มากมาย หลังจากนั้นก็ได้กลายมาเป็นขุนนางคนสนิท และได้รับการแต่งตั้งเป็นหนานเซียงโหว
แต่น่าเสียดายที่ผู้ก่อตั้งประเทศคนนี้กลับมาตกม้าตาย เมื่อต่อมาเขาได้หมกมุ่นกับการปรุงยาเล่นแร่แปรธาตุ และได้นำเสนอสิ่งที่เรียกว่ายาอายุวัฒนะให้กับองค์จักรพรรดิ แต่กลับถูกพบในภายหลังว่าการใช้ในระยะยาวจะเกิดการสะสมพิษในร่างกาย
ในท้ายที่สุดองค์จักรพรรดิก็มิได้กล่าวโทษเขาแต่อย่างใด เพราะนายท่านหมิงเซียงมิเพียงแต่ถวายยา เขาก็ยังกินยานั้นด้วยในเวลานั้นพิษร้ายได้เข้าสู่ร่างกายไปมากแล้วทำให้เขาเองก็มีเวลาเหลือไม่มาก
เห็นแก่คุณความดีที่เขาได้สร้างไว้เมื่อคราก่อน องค์จักรพรรดิจึงมิได้เอาความเรื่องนี้ แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมาตระกูลหมิงก็ไม่เคยได้รับใช้อีกเลย
ตอนนี้ตระกูลหมิงมีนายท่ายเพียงสองคนที่ยังอยู่ในเมืองหลวง และพวกเขาดำรงตำแหน่งที่มิได้มีความเกี่ยวข้องกันแต่อย่างใด ตระกูลหมิงซึ่งเคยมีชื่อเสียงโด่งดังในครั้งอดีตก็มิเคยได้รับการฟื้นคืนความรุ่งเรืองอีกเลยนับจนถึงปัจจุบัน
หลังจากเหตุการณ์นี้ตระกูลหมิงก็ถูกห้ามไม่ให้เอ่ยถึงวิชาอาคมหรือเวทมนตร์คาถา เพราะไม่เพียงแต่เป็นคำสอนของขงจื๊อ แต่นายท่านหมิงเซียงยังได้กระทำผิดในเรื่องนี้ด้วย
ฮูหยินสามกำลังจะถามซ้ำอีกครั้ง แต่ก็มีเสียงอึกทึกดังมาจากประตูสวน พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่ดังกึกก้อง
หญิงรับใช้ก้าวไปกันไว้ด้านหน้า แต่ด้านนอกกลับเตรียมพร้อมจะเข้ามาและกระแทกจนประตูสวนเปิดออก ชายในชุดสีเขียวผู้มีใบหน้าขาว และมีเคราสั้นเดินเข้ามาพร้อมกับผู้รับใช้ด้วยท่าทางเดือดดาล
..........................................................


บทที่ 2 สวน
สวนอวี๋ฟางไม่ได้มีเรื่องราวน่าสยองขวัญเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก
เมื่อหลายปีก่อน หลังนายท่านสามสิ้นไปไม่นาน สวนอวี๋ฟางก็มีเหตุการณ์แปลกๆ เกิดขึ้น ผู้คนต่างเล่าลือกันว่า เพราะวิญญาณของนายท่านยังคงเป็นห่วงฮูหยินสามกับคุณหนู จึงยังวนเวียนและไม่ยอมจากไปไหน
ทว่านั่นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสิบปีที่แล้ว
ศักราชหย่งเจียปีที่แปด นายท่านสามได้รับการแต่งตั้งให้ไปเป็นทูตเจรจา ณ ชนเผ่าชีหู แต่คาดไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์นองเลือดขึ้นในราชสำนัก ทำให้แม้แต่ศพของท่านก็หาไม่พบ
ฮูหยินสามได้รับบันทึกเลือดของนายท่านสาม ความรู้สึกเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจของนางจนแทบจะตายตามเขาไปด้วย ทว่านางก็ไม่อาจกลั้นใจทิ้งบุตรสาววัยห้าขวบได้ลง ทำได้เพียงกัดฟันอดทนเก็บกลั้นความรู้สึกเอาไว้ ต่อมานางได้ย้ายกลับไปอาศัยอยู่ที่เรือนหลังเก่าและเฝ้าเลี้ยงดูบุตรสาวอย่างทะนุถนอม
ไม่กี่เดือนต่อมาสวนอวี๋ฟางก็มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้น
ซึ่งเรื่องจะเป็นอย่างไรต่อไป ก็ยังมิอาจคาดเดา
ตระกูลหมิงเป็นครอบครัวนักปราชญ์ เป็นศิษย์ที่ฉลาดและปฏิบัติตามคำสอนของขงจื๊อ
ไม่คาดคิดว่าชีวิตที่ดำเนินไปอย่างปกติสุขมานานนับสิบปี สวนอวี๋ฟางจะกลับมาเกิดเรื่องประหลาดขึ้นอีกครั้ง
ในคราแรก เหล่าสาวใช้ต่างพบเจอกับเงาประหลาด ต่อมามีกลิ่นเหม็นไม่ทราบที่มาลอยคละคลุ้งอยู่ทั่วทุกบริเวณ และสุดท้ายคือคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงเองก็ได้พบเจอกับวิญญาณ
ฮูหยินสามต้องเป็นหม้ายทั้งที่ยังสาว จิตใจของนางจึงมีไว้เพียงเพื่อบุตรสาวคนเดียวเท่านั้น คุณหนูเจ็ดล้มป่วยจากอาการตกใจ แม้จะผ่านไปหลายคืนหลายวันนางก็ยังไม่ยอมหลับตา แต่เมื่อเห็นว่าอาการของนางดีขึ้นอย่างช้าๆ ฮูหยินสามจึงได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
แต่ฮูหยินสามหารู้ไม่ ว่าความจริงแล้วคุณหนูเจ็ดไม่ได้อาการดีขึ้นแต่อย่างใด
ในตอนที่หมิงเวยปรากฏตัวขึ้น คุณหนูเจ็ดตกใจกลัวมากจนวิญญาณแยกออกจากร่างไป และสูญสิ้นโอกาสกลับมามีชีวิตอีก
เพราะเช่นนี้ จึงได้เชิญแม่หมอมาที่นี่อย่างนั้นสินะ?
เมื่อนึกถึงคุณหนูเจ็ดแล้ว หมิงเวยก็ได้แต่ทอดถอนใจอยู่ภายใน
ผู้คนต่างคิดว่าคุณหนูเจ็ดเกิดมาโง่เขลา แต่ความจริงแล้วภายในของนางหาได้เป็นเช่นนั้น
คุณหนูเจ็ดคนนี้เกิดก่อนหมิงเวยหกสิบปี และดวงของนางกับหมิงเวยก็เหมือนกันราวกับฝาแฝด
ผู้ที่มีดวงเช่นนี้ ถือกำเนิดและมีชีวิตอยู่ด้วยหยินและหยาง สามารถมองเห็นภูติผีวิญญาณได้
ท่านอาจารย์ได้กล่าวไว้ว่า คนเยี่ยงนางจะได้รับพลังมากกว่าคนธรรมดา ทว่าจำต้องอดทนกับความยากลำบากที่มากกว่าด้วยเช่นกัน
อย่างในตอนที่นางเกิด มีภูติผีวิญญาณมากมายที่ต้องการยืมดวงชะตาของนาง จึงอาจทำให้มีความบกพร่องหรือพิการแต่กำเนิด
ในตอนนั้นหมิงเวยมีท่านอาจารย์คอยปกป้องคุ้มครองอยู่ ทว่าคุณหนูเจ็ดไม่มี
ทันทีที่หมิงเวยอยู่ในร่างของคุณหนูเจ็ดก็พบว่าในร่างนั้นมีเพียงหนึ่งจิตสามวิญญาณ[footnoteRef:1] ที่เหลืออีกสองจิตสี่วิญญาณนั้นอาจจะถูกแยกออกไปตอนที่นางเกิด นางจึงเกิดมาไม่สมบูรณ์ [1: หนึ่งจิตสามวิญญาณ 一魂三魄 มาจากความเชื่อในลัทธิเต๋าว่า ในมนุษย์ทั่วไปจะประกอบด้วยสามจิตเจ็ดวิญญาณ 三魂七魄]
แต่ในเมื่อหมิงเวยได้ใช้ร่างกายของคุณหนูเจ็ดมาเกิดใหม่แล้ว จิตวิญญาณเหล่านั้นก็ย่อมได้รับคืนกลับมา
ก่อนจะไปจากตระกูลหมิง นางจำต้องตามหาอีกสองจิตและสี่วิญญาณที่เหลือของคุณหนูเจ็ดเพื่อส่งให้นางไปเกิดใหม่ และดูแลฮูหยินสามไม่ให้นางต้องรู้สึกเจ็บปวดทรมานจากการสูญเสียบุตรสาวไปอีกคน
ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ แน่นอนว่าต้องเป็นการค้นหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องราวประหลาดที่เกิดขึ้น
สวนอวี๋ฟางตั้งอยู่ทางทิศเหนือและหันหน้าไปทางทิศใต้ พลังหยางครอบคลุมพลังหยินและเส้นทางทั้งยี่สิบสี่สายก็มีความเหมาะสม ตามหลักฮวงจุ้ยของที่อยู่อาศัยก็ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว หากกล่าวตามเหตุและผลจึงมิอาจมีสิ่งซึ่งเป็นอัปมงคลอยู่ได้
เหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นที่นี่ ก็คงจะเกิดได้จากเหตุเพียงสองประการนี้เท่านั้น
ประการแรก จิตใจของผู้คนมีความมืดมนจนเกิดการรวมกลุ่มกันของพลังอันชั่วร้าย ไม่ว่าที่แห่งนี้จะดีมากเพียงใดก็มิอาจช่วยได้
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือมีการทารุณ ทรมานหรือสังหารกันเกิดขึ้นที่นี่และวิญญาณที่ตายยังไม่ได้รับความเป็นธรรม จึงยังวนเวียนอยู่และไม่จากไป
หากไม่เป็นเช่นนั้น ก็คงจะเป็นประการที่สอง นั่นคือมีการนำสิ่งอัปมงคลเข้ามาที่นี่
แต่จะมาจากเหตุประการใด ก็ล้วนมีจิตใจอันแสนชั่วร้ายของผู้ไม่หวังดีซ่อนอยู่
…
เวลาผ่านไปไม่นาน การเจรจาระหว่างฮูหยินสามและแม่นางหลิวก็ได้สิ้นสุดลง
ภายในศาลา หมิงเวยนั่งบนเก้าอี้ที่มีผ้าห่มหนา มองเห็นแม่นมถงและแม่นางหลิวเดินออกมาด้วยกัน แม่นางหลิวพูดอะไรบางอย่าง พร้อมกับแม่นมถงที่เรียกสาวใช้มากลุ่มหนึ่ง
หลังจากนั้น เหล่าสาวใช้บ้างก็ไปหยิบเสาไม้ไผ่ บ้างก็หยิบไม้กวาดและแยกย้ายกระจายไปตามมุมต่างๆ ภายในสวน
แม่นางหลิวเองก็เดินไปรอบๆ อย่างเชื่องช้า มิอาจรู้เลยว่านางกำลังมองดูอะไร
แสงอาทิตย์ยามฤดูใบไม้ผลิช่างอบอุ่นและแสนสบาย
หมิงเวยเงยหน้าขึ้นมองแสงแดดที่ส่องประกายลงมา นางค่อยๆ ดึงเชือกสีแดงจากตะกร้าเย็บผ้าของตัวฝูแล้วถักมันอย่างเงอะงะและเชื่องช้า
ตัวฝูยิ้มพลางเอ่ยว่า “คุณหนูต้องการถักสร้อยข้อมือหรือเจ้าคะ รอสักครู่นะเจ้าคะ เดี๋ยวบ่าวจะถักให้คุณหนูเองเจ้าค่ะ”
หมิงเวยส่ายหัวแล้วก้มลงจัดการกับเชือกสีแดงเส้นนั้นต่อไปอย่างขะมักเขม้น
ตัวฝูคิดว่าคุณหนูกำลังเล่นอยู่จึงมิได้สนใจและถักเงื่อนของตัวเองต่อไป
ฮูหยินสามเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับลูบศีรษะของหมิงเวย แล้วนั่งลงตรวจสมุดบัญชีอยู่ข้างๆ
เมื่อหมิงเวยถักปมอันน่าเกลียดของนางเสร็จ ก็มีเสียงตะโกนดังออกมาจากมุมสวน
“ฮูหยินหาเจอแล้วเจ้าค่ะ หาเจอแล้ว โพรงหนูตายขนาดใหญ่เจ้าค่ะ!” สาวใช้ผู้หนึ่งวิ่งมาทางนี้ด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน
แม่นมถงจึงหันไปเอ็ดนาง “เหตุใดเจ้าต้องเอะอะเช่นนี้ ค่อยๆ พูดดีๆ!”
สาวใช้พยายามสำรวมกิริยาและเอ่ยตอบ “เจ้าค่ะ พวกบ่าวพบโพรงหนูตายในคูน้ำ มีราวๆ สิบตัว ทุกตัวเน่าหมดแล้วเจ้าค่ะ”
“เหตุใดก่อนหน้านี้ ตามหาแล้วแต่กลับไม่พบ” ฮูหยินสามเอ่ยพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไป
“โพรงนั่นอยู่ลึกมาก และยังถูกหินปิดทับไว้ด้วยเจ้าค่ะ...”
สวนอวี๋ฟางเป็นสวนที่มีดอกไม้และต้นไม้เขียวชอุ่มเป็นพุ่มพฤกษ์ และยังมีกรวดหินกองซ้อนกันอยู่ทั่วทุกที่
ฮูหยินสามวางสมุดบัญชีลงและลุกขึ้นเดินไปดู
เมื่อนางเดินออกจากศาลา หมิงเวยก็ลุกขึ้นตาม
“คุณหนูเจ้าคะ!” ตัวฝูตะโกนเรียก
หมิงเวยจึงทำมือบอกใบ้ให้ตัวฝูเงียบลง และดึงมือของนางเดินตามหลังฮูหยินสามไปยังสถานที่ที่สาวใช้ผู้นั้นกล่าว
เมื่อเห็นท่าทีที่จริงจังของหมิงเวย ตัวฝูจึงเงียบลง และคิดว่าหากมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น นางก็จะยืนขวางอยู่ด้านหน้าเพื่อปกป้องคุณหนู
โพรงหนูนั้นถูกปิดทับไว้ใต้ก้อนหินที่มุมของคูน้ำ ยังมิทันจะเข้าใกล้ ก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งออกมา
ฮูหยินสามเดินเข้าไปใกล้ เห็นสาวใช้ ผู้ซึ่งมีร่างกายกำยำสองคนกำลังม้วนแขนเสื้อขึ้นและใช้เสาไม้ไผ่เขี่ยหญ้าที่รกและรื้อกองหินกรวดออก
เพียงแวบเดียวที่ฮูหยินสามมองเห็นสิ่งที่อยู่ภายใน ก็เกิดอาการคลื่นเหียนอาเจียน
ภายในนั้นมีซากหนูตายที่เน่าเปื่อยจนมองเห็นกระดูก เนื้อเน่าของมันดึงดูดเหล่าหนอนแมลงให้มาชอนไช
โชคดีที่ตอนนี้ยังไม่ใช่ฤดูร้อน มิเช่นนั้นหากมีแมลงวันตอมแล้วจะยิ่งส่งกลิ่นเหม็นมากกว่านี้
ฮูหยินสามนำผ้าเช็ดหน้ามาปิดปากและจมูก พลางเอ่ยถามว่า “นี่น่ะเหรอ”
“เจ้าค่ะ กลิ่นเหม็นที่ท่านกล่าวถึงมาจากซากสัตว์เหล่านี้ แต่คงจะไม่ได้มีเพียงเท่านี้ หากค้นหาต่อต้องเจออีกเป็นแน่” แม่นางหลิวเอ่ยตอบอย่างภาคภูมิใจที่พบต้นตอของกลิ่นเหม็นนั้น
เป็นดังที่คาดไว้ เหล่าสาวใช้ทั้งหลายกลับมารายงานทีละคนว่าพบซากสัตว์ตายกระจายอยู่ตามมุมต่างๆ ในที่ลับตา บ้างเป็นหนูตาย บ้างเป็นนกตาย ซากของมันซ่อนอยู่ในที่ที่มองไม่เห็น หากไม่อยู่ใต้ผืนหญ้าก็อยู่ในซอกหลืบต่างๆ
สีหน้าของฮูหยินสามซีดเซียว
ผู้ใดเล่าจะเชื่อว่าเหตุการณ์เช่นนี้เป็นเรื่องบังเอิญ
นางกลับไปที่ศาลาโดยมิเอ่ยวาจาใด และถามแม่นางหลิวว่า “เจ้าบอกว่านี่เป็นเรื่องที่มีคนสร้างขึ้น จะฝังซากของสัตว์ที่ตายแล้วไปเพื่อเหตุใด”
แม่นางหลิวหัวเราะและเอ่ยตอบว่า “ท่านเข้าใจถูกแล้ว ทว่าการกระทำเช่นนี้ มักจะทำต่อเนื่องเป็นขั้นไป สวนแห่งนี้ของท่านสว่างไสวไม่มืดมน มีฮวงจุ้ยดี สิ่งชั่วร้ายต่างๆ จึงไม่อาจอยู่ได้ แม้ว่าจะถูกส่งสิ่งไม่ดีเข้ามาแต่ก็ไม่เป็นผล แล้วต้องทำเช่นไรเล่า”
“ทำเช่นไรเล่า” สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างฮูหยินสามเอ่ยตามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
แม่นางหลิวชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้วพลางเอ่ยว่า “ดังนั้นขั้นแรก ก็คือการบ่มเพาะสิ่งชั่วร้าย”
“เจ้าหมายถึง มีผู้นำซากสัตว์ที่ตายแล้วเข้ามาเพื่อทำให้สวนแห่งนี้มีพลังอันชั่วร้ายอย่างนั้นหรือ” ฮูหยินสามเอ่ยถามย้ำความเข้าใจอีกครั้ง
แม่นางหลิวยกนิ้วชื่นชม “ฮูหยินช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก ความจริงก็เป็นเช่นนี้แหละเจ้าค่ะ แปดในสิบส่วน ซากสัตว์เหล่านี้ถูกซ่อนไว้ในสวนแห่งนี้มาเป็นเวลานานแล้ว ไม่กี่วันก่อนหน้านี้อากาศยังเย็นอยู่ ซากศพจึงไม่เน่าเสียและส่งกลิ่นเหม็น”
ฮูหยินสามพยักหน้าตอบรับ
อากาศเพิ่งจะอุ่นขึ้น หากซากสัตว์เหล่านี้ซ่อนอยู่ในสวนมานานแล้ว ก็ยากที่จะหาพบ สวนในฤดูหนาว ก็ไม่มีผู้ใดให้ความสนใจมากนัก แล้วจะมีผู้ใดล่วงรู้ได้ว่าที่มุมสวนมีสิ่งเหล่านี้ซ่อนอยู่กันเล่า
“แล้วเงาที่เหล่าสาวใช้เห็นเล่า คือสิ่งใดกัน”
.....................................................


บทที่ 7 กำแพงรั้ว
กลางเดือนสองผ่านพ้นไปอากาศเริ่มอุ่นขึ้น แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่าง ภายในห้องหนังสือดูอบอุ่นและเงียบสงบ หมิงเวยนั่งริมหน้าต่างขณะฟังแม่นมถงและฮูหยินสามพูดคุยกัน
“ที่ครัวมีคนลาสองคน เรือนกระจกสองคน คนสวนป่วยอีกสองสามคน แม่นางชุนอวี๋มาหาในตอนเช้า นางบอกว่านางอายุมากแล้ว ต้องการออกจากจวน...”
ซู่เจี๋ยขัดจังหวะ “ฮะ! อายุมากอะไรกัน ไม่ใช่ว่าที่สวนมีผีเลยอยากจะหนีหรือ ทำเป็นพูดดี!”
ฮูหยินสามหัวเราะ “มันเป็นเรื่องปกติ เหตุการณ์ในวันนั้นทุกคนก็ได้เห็นแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะรั้งพวกนางให้มารนหาที่ตายที่นี่”
ซู่เจี๋ยกล่าวอย่างมีอารมณ์ “รนหาที่ตายอะไรกันเจ้าคะ ท่านเทพธิดานางบอกว่าได้ผนึกสิ่งนั้นไปแล้ว เหลือแค่ไปตามหาเซียนในเสวียนตูกวานมาเก็บมันก็สำเร็จแล้ว”
“แต่เรายังไม่รู้เลยว่าจะเชิญเซียนจากเสวียนตูกวานมาได้หรือไม่” ฮูหยินสามกล่าวเสียงเบา “อย่าบังคับให้คนอื่นมาทำดีกับเราเลย คนเราเกิดมาบนโลกนี้ ล้วนไม่ได้เป็นหนี้ใคร เจ้าควรนึกถึงจิตใจของพวกเขาด้วย”
ซู่เจี๋ยยังคงไม่พอใจ นางพูดพึมพำ “วันๆ ไม่เห็นพวกนางจะทำอะไร พอเกิดเรื่องขึ้นกลับวิ่งหนีเร็วกว่าใครเขา ฮูหยินใจดีเกินไปแล้ว...”
หมิงเวยชำเลืองมองฮูหยินสาม ประโยคนี้ค่อนข้างมีสัจธรรม ผู้คนบนโลกน้อยนักที่จะใช้ชีวิตอย่างโปร่งใสแบบฮูหยินสาม ยิ่งทั้งใจดีทั้งโปร่งใสด้วยยิ่งน้อยไปอีก
หมิงเวยคิดว่านางควรหาโอกาสที่จะ ‘ดีขึ้น’ หากนางอาการดีขึ้น ฮูหยินสามจะดีใจมากใช่หรือไม่ อีกอย่างร่างกายที่โง่เขลานี้เรื่องที่สามารถทำได้ก็มีน้อยนัก
“ฮูหยินหมายความว่าอนุญาตหรือเจ้าคะ” แม่นมถงถาม
ฮูหยินสามพยักหน้า “มอบเงินให้พวกนางไปยี่สิบเหรียญ ให้พวกนางได้ออกจากเรือนไปอย่างสง่างาม ถือว่าเป็นไมตรีจิตต่อกัน ใครขอลาก็อนุญาตให้หมด ไม่ต้องหาคนเพิ่ม เวลานี้คนเยอะไปก็ไม่มีประโยชน์มีแต่จะยุ่งยากขึ้น”
แม่นมถงกล่าวต่อว่า “ฮูหยินเป็นคนรอบคอบ ข้าจะบอกให้พวกนางระมัดระวัง ห้ามพูดเรื่องไร้สาระข้างนอกเจ้าค่ะ”
“อืม” มีเสียงดังจากข้างนอกหน้าต่าง ฮูหยินสามจึงสั่งสาวใช้ “ซู่เจี๋ย เจ้าออกไปดูซิว่าข้างนอกเกิดอันใดขึ้น”
ขณะที่ซู่เจี๋ยกำลังรับคำสาวใช้นามว่าปิงซินก็รีบเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว “ฮูหยินเจ้าคะ! นายท่านสี่พาคนมาอีกแล้วเจ้าค่ะ!”
พอได้ยินว่านายท่านสี่มา แม่นมถงก็ขมวดคิ้ว “พูดช้าๆ” ฮูหยินสามพูดอย่างใจเย็น “นายท่านสี่พาใครมารึ มากี่คน รู้หรือไม่ว่ามาทำอันใดกัน”
ปิงซินรีบตอบ “มาเป็นสิบคนเลยเจ้าค่ะ! เป็นคนงานชายตัวใหญ่แข็งแรงทั้งหมด พวกเขาพกพลั่วพกไม้มาด้วยเจ้าค่ะ...ฮูหยิน ท่านต้องการซ่อนตัวหรือไม่เจ้าคะ”
รอยยิ้มของฮูหยินสามหายไป “ดูเหมือนว่านายท่านสี่จะยังเล่นงานข้าไม่สมใจ ไม่ต้องกังวลไปออกไปดูกันก่อนเถอะ” หมิงเวยลุกขึ้นตามแล้วเดินออกไปพร้อมฮูหยินสามอย่างเงียบๆ
“เห็นเส้นนั้นหรือไม่ ขุดมัน!”
“ต้นไม้พวกนั้นที่ดูขวางหูขวางตาโค่นเรียบร้อยแล้วขอรับ” เมื่อพวกนางเดินออกมา ทางฝั่งทะเลสาบดูรกเกินกว่าจะมองเห็น ทางนี้ก็ขุดทางนั้นก็ขุด
“น้องสี่!” นายท่านสี่ที่กำลังคุมงานอยู่หันไปมองฮูหยินสามและพูดแบบไม่ใส่ใจ “โอ้ พี่สะใภ้สามก็อยู่ด้วย!”
ฮูหยินสามขมวดคิ้ว “น้องสี่คิดจะทำอันใดรึ”
นายท่านสี่กล่าวด้วยเสียงเย็นชา “ท่านบอกไม่ใช่หรือว่าที่นี่มีผีสิงอยู่ ข้าก็มาช่วยท่านล้อมที่ที่มีผีสิงอยู่อย่างไรเล่า จะได้ลดความกังวลของพวกที่อยู่ในสวนแห่งนี้ อาการล้มป่วยนี้ผู้อื่นต่างคิดว่าตระกูลหมิงได้จบสิ้นลงแล้ว!”
“นายท่านสี่!” แม่นมถงทนไม่ไหว “ท่านเทพธิดาบอกว่า เจ้าผีร้ายอาศัยอยู่บนต้นไม้ต้นนั้น ท่านพาคนมามากมายเช่นนี้ หากเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำอย่างไรเจ้าคะ”
นายท่านสี่เหล่ตามองนางแล้วพูดอย่างไม่เกรงใจ “นี่เจ้ายังกล้าแสดงความเห็นอีกรึ หุบปากซะ! หากเจ้ายังพูดอีกข้าจะให้คนลากเจ้าไปโบย ดูสิว่าถึงเวลานั้นแล้วเจ้ายังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกหรือไม่!”
แม่นมถงโกรธ นางเป็นแม่นมของฮูหยิน โบยนางไม่เท่ากับว่าหักหน้าฮูหยินหรืออย่างไรกัน นายท่านสี่ผู้นี้ไยจึงกล้าถึงเพียงนี้! ในตอนแรกเรือนรองนี้มีนายท่านสองคน ถึงพวกท่านจะเป็นฝาแฝดกัน แต่นิสัยของพวกเขาช่างต่างกันมาก คนหนึ่งมีนิสัยอ่อนโยนเป็นสุภาพบุรุษที่มีชื่อเสียง อีกคนเป็นคนอารมณ์ร้อน เข้ากับผู้อื่นได้ยาก
ตอนที่ฮูหยินออกเรือนกับนายท่านสาม นางเป็นหญิงสาวที่โชคดีมาก ผู้ใดเล่าจะรู้ว่าพอนายท่านสามจากไป นายท่านสี่จะขึ้นเป็นเจ้าเรือนแทน ไม่มีเรื่องเกิดขึ้นถือว่าโชคดี ในฐานะน้องสามีเขาไม่สามารถเข้าไปในที่ของแม่หม้ายโดยพลการได้ แต่หากมีเรื่องอันใดเกิดขึ้น นายท่านสี่มักจะพูดจาเย้ยหยันถากถาง
แต่ก็ทำได้แค่ไม่พอใจ นายท่านสามด่วนจากไปทำให้พวกนางสองแม่ลูกรู้สึกโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง
ฮูหยินสามไม่ได้ขุ่นเคืองแต่อย่างใด นางส่งสายตาให้แม่นมถงถอยออกไป จากนั้นเปิดปากถามด้วยตนเอง “น้องสี่ แล้วท่านจะล้อมอย่างไรรึ”
นายท่านสี่เมื่อเห็นว่านางไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้จึงดึงสายตากลับแล้วชี้ไปทางทะเลสาบ “ยังไงที่นี่ก็อยู่ไกลลับตาคน ข้าสร้างกำแพงนี้เพื่อให้แยกตัวออกมา จะได้ไม่ขัดขวางพวกเจ้า”
ฮูหยินสามพิจารณาอยู่สักพักจึงพยักหน้า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็รบกวนน้องสี่แล้ว ที่นี่มีแต่สาวใช้ที่เป็นหญิง อีกอย่าง อย่าให้พวกเขาเข้าใกล้ต้นไม้ต้นนั้น หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นมาคงไม่ดีแน่”
น้ำเสียงของนายท่านสี่อ่อนลง “ได้”
ฮูหยินสามโค้งตัวแล้วเดินจากไป หลังเดินจากมาสักพัก แม่นมถงจึงถาม “ฮูหยินเจ้าคะ ทำไมถึงปล่อยให้นายท่านสี่จัดการล่ะเจ้าคะ”
ฮูหยินสามตอบ “ที่เขาพูดมาก็ถูกล้อมที่นี่เอาไว้เพื่อให้ทุกคนสบายใจ”
“เจ้าค่ะ...” หมิงเวยที่เดินตามหลังก้มลงถามตัวฝู “นั่นคือผู้ใดหรือ”
ตัวฝูไม่เข้าใจ “คุณหนูหมายถึงผู้ใดหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยชี้ ตัวฝูมองตามแล้วพูดขึ้น “นั่นคือนายท่านสี่เจ้าค่ะ! คุณหนูจำไม่ได้หรือเจ้าคะ”
“งั้นหรือ” หมิงเวยพึมพำ
นางมีปัญหาเรื่องจำคนไม่ได้ตั้งแต่เด็กแล้ว เว้นแต่จะมีหน้าตาที่โดดเด่น ไม่งั้นต้องพบเจอกันหลายๆ ครั้งถึงจะจำกันได้ หลังจากนั้นมาท่านอาจารย์จึงสอนให้นางแยกความแตกต่างของชี่[footnoteRef:1] ชี่ของแต่ละคนแตกต่างกัน ถึงหน้าตาอาจคล้ายกันแต่ยังไงชี่ต้องไม่เหมือนกัน [1: ชี่ พลังชีวิต]
ตั้งแต่นั้นมานางคุ้นเคยกับการแยกแยะผู้คนด้วยชี่ และก็ไม่เคยผิดพลาดเสียด้วย แต่เมื่อครู่นี้นางรู้สึกคลุมเครือ ชี่ของนายท่านสี่กับวันนั้นไม่เหมือนกัน
หรือว่านางเปลี่ยนร่างกายแล้วยังฟื้นตัวไม่สมบูรณ์เลยดูพลาดไปนะ
“คุณหนู พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ” ตัวฝูเห็นนางเดินช้าจึงเร่ง
หมิงเวยอยากจะหันกลับไป แต่รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง สายตามองไปยังทะเลสาบอยู่หลายครั้ง เหล่าคนงานชายขุดหลุมเล็กๆ หลายหลุมรอบๆ ต้นหลิว จากนั้นฝังถุงกระดาษเข้าไปสองสามใบ หนึ่งในนั้นมีรอยขาดเป็นรูอยู่ตรงมุมถุงกระดาษจนมีสีแดงทะลักออกมา
ชาดงั้นหรือ สายตาที่นางมองไปยังนายท่านสี่นั้นดูมีความหมายลึกซึ้ง
“คุณหนูเจ้าคะ” ตัวฝูเร่งอีกครั้ง
“อืม” หมิงเวยหมุนตัวเดินกลับห้อง เรื่องที่ดูเรียบง่ายนี้ดูเหมือนจะซับซ้อนมากขึ้น “ตัวฝู ที่พวกนางบอกเจอผี มีลักษณะเป็นอย่างไรกันหรือ”
ตัวฝูนึก “เสี่ยวเซียงบอกว่าเป็นเงาสีขาว จิ่วเอ๋อร์กลับบอกว่าสวมชุดงิ้ว ที่แปลกสุดก็คือหลิ่วเอ๋อร์ นางบอกว่าเป็นสงฆ์หัวล้าน! มีผีที่ไหนเป็นพระสงฆ์กัน ไม่ใช่ว่าพวกเขาตายแล้วไปพบพระพุทธเจ้าหรอกหรือ”
“ไม่เหมือนกันรึ”
“อืม พวกนางมีความคิดของตัวเอง คุณหนูเจ้าคะพวกนางอาจเข้าใจผิดก็เป็นได้ ผีที่พวกเราเห็นวันนั้นไม่ได้เป็นแบบที่พวกนางพูดเลย”
หมิงเวยเข้าใจถูกแล้ว การสร้างเหตุการณ์นี้ โดยทั่วไปจะใช้วัตถุเก่าๆ ที่มีวิญญาณเป็นสื่อกลาง พวกมันจะสร้างจิตวิญญาณที่อ่อนแอ แต่ไม่ได้กลายเป็นปีศาจร้าย แค่เผยร่างที่แท้จริงให้เห็นไม่ทำอันตรายใดๆ
ผีสวมชุดงิ้ว น่าจะเป็นสิ่งของในคณะละคร ส่วนสงฆ์หัวล้านคงเป็นสิ่งของที่อยู่ในวัด
ถ้าอย่างนั้นในที่แห่งนี้มีหนึ่งสิ่งที่ถูกคลายออกอย่างสมบูรณ์ นั่นคือสิ่งชั่วร้ายที่ทำให้คุณหนูเจ็ดถึงแก่ความตาย
..........................................


บทที่ 9 จริงจัง
ผลลัพธ์ที่หมิงเซียงตามไปดูก็คือ…ตัวนาง รวมทั้งน้องหกและน้องเก้ากรีดร้องและวิ่งตามบอล หลังจากนั้นไม่นานนางก็รู้สึกว่ากระโปรงเกะกะจึงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อกลับมาเล่นต่อ
หมิงเฉิงที่เล่นกับน้องชายและน้องสาวอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ไปล้างมือแล้วกลับมาอยู่เป็นเพื่อนหมิงเวย หมิงเวยนั่งบนชิงช้าที่เดี๋ยวแกว่งเดี๋ยวหยุด
“ได้ยินว่าสามวันก่อนน้องตกใจกลัว พี่สี่อยากรีบมาดูเจ้าแต่ท่านแม่บอกว่าเจ้าไม่สะดวก ตอนนี้ดีขึ้นแล้วหรือยัง”
“ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ” หมิงเวยตอบอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หมิงเฉิงมองนางอย่างละเอียด รู้สึกว่านางต่างออกไปจากเมื่อก่อน หรือเพราะไม่ได้เจอกันนานหรือเปล่านะ
เขามักจะกลับบ้านไปเยี่ยมญาติ แม้ว่าเสี่ยวชีจะจำเขาไม่ได้ แต่นางก็มักจะสนิทกับเขาอย่างรวดเร็ว ไม่เหมือนครั้งนี้นางดูทำตัวห่างเหิน แม้แต่คำพูดยังไม่พูดออกมาสักคำ
“เสี่ยวชีโกรธพี่สี่หรือเปล่า” หมิงเวยหันหน้ากลับไป เห็นเด็กหนุ่มตรงหน้ามองนางอย่างระมัดระวังสายตาคู่นั้นมองมาอย่างรู้สึกผิด
“พี่สี่ไม่ดีเองที่ไม่รีบมาหาเจ้าทันที” ใจหมิงเวยคล้อยตาม นางตอบว่า “ข้าไม่ได้โกรธท่านพี่เจ้าค่ะ”
“จริงหรือ”
“จริงเจ้าค่ะ” หมิงเวยคิด “พี่สี่ ข้ามีเรื่องอยากพูดกับท่าน” ท่าทีใกล้ชิดนี้ทำเอาหมิงเฉิงดีใจมาก “เรื่องอันใดหรือ พี่สี่จะช่วยเจ้าแน่นอน”
หมิงเวยพูดช้าๆ “ที่ข้าป่วยครั้งนี้ ดูเหมือนมีหลายเรื่องอยู่ในหัว ข้ามักจะรู้สึกสับสนมึนงง นึกไม่ออกว่าตัวเองอยู่ที่ใด”
หมิงเฉิงตั้งใจฟังอย่างจริงจัง “น้องช่วยบอกให้ละเอียดกว่านี้ได้หรือไม่”
หมิงเวยมีท่าทีสับสน “เหมือนเป็น...ความทรงจำช่วงเวลาหนึ่ง เหมือนตัวเองฝันยาวนานมาก รู้สึกเหมือนร่างกายล่องลอย บางครั้งอยู่ที่นี่ บางครั้งอยู่ที่นั่น มีวันหนึ่งข้าได้ยินท่านแม่เรียกชื่อข้า ทันใดนั้นข้าก็กลับเข้าสู่ร่างกายของตัวเองและตื่นขึ้นมา ตอนนี้ในหัวของข้ารู้สึกยุ่งเหยิงไปหมด ไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น”
หมิงเฉิงมองนางด้วยความประหลาดใจ นางมองหมิงเฉิงอย่าง ‘กังวล’ “พี่สี่ ข้าป่วยอีกแล้วใช่หรือไม่” พอสบตากับนาง หมิงเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจแล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ไม่เป็นไร น้องอย่ากังวลไปเลย ยังมีสิ่งใดที่ผิดปกติอีกเจ้าพูดออกมาได้เลย”
หมิงเวยพูดต่อ “ในหัวของข้าตอนนี้มีความทรงจำอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกคืออาศัยอยู่ที่สวนแห่งนี้ อีกเรื่องคือล่องลอยอยู่ข้างนอก ทั้งสองเรื่องนี้ล้วนคลุมเครือ แยกไม่ออกว่าอย่างไหนคือข้า ข้าไม่เข้าใจอดีตของข้าเลย”
“ท่านป้าสามบอกว่า พอเจ้าอาการดีขึ้นแล้วกลายเป็นคนไม่ชอบพูด เป็นเพราะเรื่องนี้หรือไม่” หมิงเวยพยักหน้า “ท่านแม่สอนข้าพูดทุกวัน แต่ข้าเข้าใจเรื่องนี้หมดแล้ว ไม่รู้จะบอกท่านแม่อย่างไร”
หมิงเฉิงแสดงสีหน้ากระตือรือร้น ดวงตาเป็นประกายวิบวับมองมาที่นาง
หมิงเวยชะงัก “พี่สี่...”
ในตอนนั้นเอง ตัวฝูก็เดินมาพร้อมตะกร้าขนม หมิงเฉิงกระโดดขึ้นทันทีแล้วส่งเสียงเรียก “ตัวฝู! ไปเรียกคนมาเร็วเข้า! ท่านป้า แล้วก็...”
อีกด้านหนึ่ง หมิงเซียงและคุณชายหกหมิงฮ่าวคว้าบอลได้ นางอายุมากกว่าหมิงฮ่าวเพียงครึ่งปี แต่เด็กผู้หญิงนั้นโตเร็วกว่าจึงตัวสูงกว่าหมิงฮ่าวอยู่ครึ่งศีรษะ ขณะที่นางกำลังแกล้งหมิงฮ่าว จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงหมิงเฉิงตะโกนดังลั่น นางตกใจจนตัวสั่น ลูกบอลกลิ้งไปอยู่ระหว่างขาส่วนตัวนางเองก็ทรุดลงกับพื้น
“พี่สี่!” หมิงเซียงร้องเรียก “ข้าผิดไปแล้ว จะไม่แกล้งน้องหกอีกแล้ว อย่าบอกท่านแม่นะ...” หมิงเฉิงไม่แม้แต่จะมองนาง เขาดึงหมิงเวยขึ้นมาแล้ววิ่งพาเข้าห้องไป
ตัวฝูตกตะลึง นางยืนนิ่งไปสักพักก่อนจะทิ้งตระกร้าลงบนพื้นแล้ววิ่งตามไป “คุณหนู! คุณชายสี่!”
……..
ภายในห้อง หลังจากฟังที่ฮูหยินสองพูดแล้ว ฮูหยินสี่เองก็พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ พวกเราดูแลนางมาโดยตลอด ก็ไม่มีอันใดหรอก แต่เจ้าที่ทุ่มเทสั่งสอนนางขนาดนี้ คงไม่ต้องการแค่เพียงเช่นนี้ใช่หรือไม่”
ฮูหยินสามหลุบสายตาลงมองถ้วยชาในมือ ผ่านไปสักพักจึงตอบกลับ “ตอนที่ข้าเดินทางออกจากเมืองหลวงในช่วงปีแรก ข้ากับท่านพี่ของข้าได้ตกลงกันไว้ว่า หากในอนาคตเสี่ยวชีไม่มีที่ไปจะให้นางไปอยู่กับพี่ห้า”
ฮูหยินสองพยักหน้า “ลูกพี่ลูกน้อง แต่ก็คู่สร้างคู่สม”
ฮูหยินสี่เองก็เห็นด้วย “ตระกูลจี้เป็นผู้มีคุณธรรม น่านับถือ น่ายกย่อง หากเสี่ยวชีออกเรือนกับตระกูลเจ้า พวกเราก็วางใจ”
พูดถึงตระกูลจี้ของฮูหยินสามแล้ว เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในเมืองตงหนิงเช่นกัน ตระกูลนี้เคยเป็นจิ้นซื่อ[footnoteRef:1]ในราชวงศ์ก่อน ฐานะร่ำรวยกว่าตระกูลหมิงเสียอีก [1: จิ้นชื่อ : บัณฑิตชั้นสูง บัณฑิตที่สอบผ่านสนามสอบในราชสำนัก ซึ่งจัดการสอบต่อหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้ จัดขึ้นทุกๆ 3 ปี]
แต่ตระกูลจี้นั้นโชคไม่ดี หลังจากแผ่นดินเกิดการจลาจลครั้งใหญ่ เกิดการกบฏขึ้นทั่วทุกที่ โจรบุกเข้ายึดเมืองตงหนิง เข้ายึดตระกูลจี้ไว้เป็นของตน
ถึงตระกูลจี้จะเป็นตระกูลบัณฑิต ไม่มีความสามารถในการต่อกรต่อสู้ด้วย แต่พวกเขาก็ไม่ยอมสยบ
พอมีผู้ที่ไม่ยอมโจรก็สังหารคนผู้นั้นทิ้ง จากคนตระกูลจี้มากกว่าหนึ่งร้อยคน ชายหนุ่มตระกูลนี้ที่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ล้วนถูกฆ่าทิ้งจนสิ้น
ท้ายที่สุดมีเพียงเด็กไม่กี่คนที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์นี้ แม้ว่าภายหลังพวกโจรจะถูกสังหาร แต่ตระกูลจี้นั้นก็ไม่ได้ตกต่ำลงแต่อย่างใด
พี่ชายของฮูหยินสามได้รับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยสอนในกั๋วจื่อเจียน[footnoteRef:2] มีความรู้เต็มเปี่ยม แต่น่าเสียดายที่เป็นคนเอาจริงเอาจัง เพื่อนร่วมงานหลายคนจึงคอยปัดแข้งปัดขา การเป็นข้าราชการในเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ [2: กั๋วจื่อเจียน : สถาบันการศึกษาที่สูงสุด]
สนทนาเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย แล้วค่อยๆ พูดเข้าสู่ประเด็น
ฮูหยินสองเงยหน้าขึ้น “จริงสิ เช้าวันนี้ ท่านแม่ถามว่าเกิดอันใดขึ้นหลังจากที่เจ้าเชิญท่านเทพธิดาหลิวมา” ฮูหยินสามเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยความจริงจัง “พูดถึงเรื่องนี้ ข้ามีเรื่องอยากขอร้องพี่สะใภ้สอง!”
“เรื่องอันใดรึ” ฮูหยินสามถอนหายใจแล้วเล่าเรื่องที่แม่นางหลิวทำและผลลัพธ์ซึ่งก็คือวิญญาณร้ายได้ปรากฏขึ้นในวันนั้น “ท่านเทพธิดาหลิวบอกว่า สิ่งนั้นดุร้ายมาก จำเป็นต้องเชิญเสวียนชื่อที่แท้จริงมาจัดการกับมัน ข้าถามนางว่าต้องไปหาเสวียนชื่อจากที่ใด นางบอกว่าที่เสวียนตูกวานในเมืองหลวงมีเซียนอยู่ พี่สะใภ้สองเรื่องนี้จะให้ผู้หญิงจัดการได้อย่างไรกัน ขอเพียงให้ท่านพี่สองส่งจดหมายไปที่เมืองหลวง...”
ยังไม่ทันที่ฮูหยินสองจะพูดอันใด ฮูหยินสี่ทำสีหน้าประหลาดใจ “โลกนี้มีผีอยู่จริงงั้นหรือ”
“จะไม่จริงได้อย่างไร พวกสาวใช้ในสวนของข้าต่างก็เห็นเหมือนกันทั้งหมด”
เรื่องที่เกิดขึ้นในสวนอวี๋ฟาง มีหรือฮูหยินสองกับฮูหยินสี่จะไม่ได้ยินมาที่พวกนางมาในวันนี้เพื่อสอบถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ อย่างไรก็ตามถึงจะแบ่งออกเป็นสองเรือนแต่ไม่ได้แบ่งจวนเสียหน่อย สวนอวี๋ฟางเองก็อยู่ในตระกูลหมิง เรื่องที่เกิดขึ้นที่แห่งนี้ก็ถือเป็นเรื่องของตระกูลหมิง
ฮูหยินสามพูดต่อว่า “เดิมทีข้าตั้งใจว่าตอนไปทักทายท่านป้าสะใภ้วันพรุ่งนี้ จะลองขอร้องท่านเสียหน่อยไม่คิดว่าพวกท่านจะมาในวันนี้”
ฮูหยินสองทำสีหน้าลำบากใจ “ข้าเชื่อเรื่องที่ท่านเล่ามา แต่กฎของตระกูลเราคืออะไรท่านเองก็รู้ ครั้งที่แล้วท่านเชิญท่านเทพธิดามาเป็นเพราะความช่วยเหลือของท่านแม่ แต่ให้เชิญเซียนจากเสวียนตูกวานมาอีกข้าเกรงว่า...”
ฮูหยินผู้เฒ่าชอบไหว้พระเป็นปกติท่านจึงเชื่อในเรื่องนี้ แต่ท้ายที่สุดแล้วเจ้านายของเรือนนี้ก็คือเหล่านายท่าน
“ข้าจะทำอย่างไรดี” ฮูหยินสามรู้สึกกังวล “ท่านเทพธิดาบอกว่าสิ่งนั้นดุร้ายมากสามารถฆ่าคนได้”
ฮูหยินสี่หน้าซีดด้วยความตกใจ และนึกถึงเด็กๆ ขึ้นมาทันที “เป็นไปได้อย่างไร ไหนใครต่างบอกว่าเรือนของพวกเราฮวงจุ้ยดีแล้วของแบบนั้น...”
“ผู้ใดจะรู้กัน!” ฮูหยินสามมีสีหน้าขมขื่น “ปกติข้าไม่ออกไปที่ใด ไม่รู้ว่าไปทำให้ผู้ใดขุ่นเคืองกัน!”
ขณะที่กำลังพูดอีกด้านหนึ่งหมิงเฉิงที่ลากหมิงเวยมาตลอดทางตะโกนขึ้น “ท่านป้าสาม! ท่านป้าสามขอรับ!”
ท่าทางของเขาทำเอาทั้งสามคนตกใจ หมิงเฉิงเป็นคนอ่อนโยน ไม่เหมือนนายท่านสี่ผู้เป็นบิดา แต่กลับเหมือนนายท่านสามที่จากโลกนี้ไป เวลาอยู่ต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่เขามักจะวางตัวดี ไม่เคยเห็นเขาตะโกนแบบนี้มาก่อน
“เฉิงเอ๋อร์ เกิดอันใดขึ้น หรือว่าพวกเด็กๆ...”
เมื่อนึกถึงวิญญาณร้ายที่อยู่ในสวน ฮูหยินทั้งสามก็ตกใจกับสิ่งที่พวกนางคิด
........................................................


บทที่ 12 สะสาง
ค่ำคืนที่เงียบสงบ ฮูหยินสามนั่งคุกเข่าพนมมืออยู่ที่ห้องบูชา แสงสลัวของแสงเทียนส่องลงบนใบหน้าของนาง และบนใบหน้าของเสวียนหนี่เหนียงเหนียง สีหน้าของทั้งสองคล้ายกันอย่างน่าประหลาด
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ประตูห้องสวดมนต์ก็ถูกเปิดออก
“วันนี้ไม่คัดคัมภีร์แล้วหรือ” น้ำเสียงเงียบสงบของชายหนุ่มถามขึ้น
ฮูหยินสามลืมตาขึ้น นางไม่ได้หันกลับไปมอง “ข้ารอท่านอยู่”
ชายหนุ่มชะงักแล้วเขาก็ยิ้มเยาะ “ช่างหายากจริงๆ” เขาถอดเสื้อคลุมยาวแล้วโยนทิ้งไป “พอข้ากลับมาก็ได้ยินว่าเสี่ยวชีหายแล้ว เกิดอันใดขึ้น หรือว่าเสวียนหนี่เหนียงเหนียงที่ท่านเคารพบูชาจะศักดิ์สิทธิ์จริง”
“ใช่” ฮูหยินสามตอบเสียงเบาดูไม่ออกว่าพูดเรื่องจริงหรือเพียงแค่ตอบไปส่งๆ เท่านั้น
“งั้นที่ท่านรอข้าต้องการคุยเรื่องเสี่ยวชีงั้นหรือ”
“ใช่แล้ว”
ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ “เห็นท่านเป็นเช่นนี้แล้ว คงคิดจะมาสะสางกับข้าล่ะสินะ”
ฮูหยินสามไม่ตอบ “คงใช่สินะ” เขาหยิบถ้วยชาขึ้นแล้วบอกเสียงเบา “ท่านอดทนมาหลายปีขนาดนี้ก็เพื่อเสี่ยวชีมิใช่หรือ ตอนนี้นางหายแล้วสามารถออกเรือนได้แล้วด้วย ท่านก็ไม่ต้องทนอีกต่อไป”
ชาอุ่นๆ ช่วยคลายความหนาวเย็นในตอนกลางคืนได้เป็นอย่างดี ชายคนนั้นพูดต่อ “แต่ท่านยังขอร้องให้ข้าไปเสวียนตูกวานเพื่อไปเชิญเซียนมาจัดการกับวิญญาณชั่วร้าย แต่ตอนนี้ท่านกลับเปลี่ยนใจไม่คิดว่าเร็วไปหน่อยหรือ”
ฮูหยินสามเงียบ นางก้มตัวเคารพเสวียนหนี่เหนียงเหนียง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้วสบตาก่อนพูดขึ้น “เพราะฉะนั้นข้าเลยอยากคุยกับท่าน”
ชายคนนั้นวางถ้วยน้ำชาลง มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่สามารถอธิบายได้ “โอ้”
“สามเดือน ข้าให้เวลาท่านสามเดือน” ชายหนุ่มไม่ได้รับปาก “หลังจากนั้นล่ะ”
“พวกเราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก” ฮูหยินสามพูดเสียงเรียบ “หลายปีขนาดนี้แล้ว เรื่องไร้สาระเช่นนี้ควรจบลงเสียที”
ชายหนุ่มไม่พูดอันใดต่อ ฮูหยินสามหัวเราะอย่างเย็นชา “ท่านคงไม่คิดว่าพวกเราจะเป็นเช่นนี้ตลอดไปใช่หรือไม่ ยิ่งไปกว่านั้นข้าเองก็อายุมากแล้ว ไม่ได้สาวสะพรั่ง มีอันใดน่าสนใจกัน”
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องมองไปที่ใบหน้าของนาง เขายื่นมือออกไปราวกับไม่สามารถควบคุมตนเองได้เพื่อสัมผัสใบหน้านั้น
ฮูหยินสามผละออกทันทีที่ถูกสัมผัสนั้น ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ แล้วถอนมือออก “ช่างเถอะ ในเมื่อท่านอยากสะสาง ข้าคงทำได้แค่ทำตามที่ท่านต้องการ แต่ว่าเงื่อนไข...”
“สามเดือน!” ฮูหยินสามกล่าวอย่างหนักแน่น “นี่คือเส้นตายของข้า หากท่านปฏิเสธ ข้าก็จะมัจฉาตายตาข่ายขาด[footnoteRef:1] แล้วก็จะไม่ช่วยทำให้ท่านสมปรารถนา” [1: มัจฉาตายตาข่ายขาด : ต่อสู้กันจนตกตายไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย]
“ฮึๆ...” ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ “ท่านเข้าใจความหมายของข้าผิดไปนะ”
“ท่าน...” ชายคนนั้นมองมาที่นาง “เจ้าไม่ต้องนอนกับข้าอีกต่อไป แม้แต่น้องหกเองก็ด้วย ข้าเองก็จะช่วยท่านจัดการ วันรุ่งขึ้นข้าจะเขียนจดหมายขอให้พี่ใหญ่เชิญเซียนจากเสวียนตูกวานมา ส่วนเจ้าช่วยข้าสักเรื่องเป็นครั้งสุดท้ายก็พอแล้ว”
เป็นเงื่อนไขที่ผ่อนปรนลงไปมากจนฮูหยินสามลังเล “แค่เรื่องเดียวงั้นหรือเป็นเรื่องใหญ่อันใดกัน”
ชายหนุ่มจิบชาแล้วตอบอย่างสบายๆ “เหมือนเรื่องก่อนๆ นั่นแหละ ส่วนจะเป็นผู้ใดนั้นเมื่อถึงเวลาแล้วข้าจะบอกอีกที” เขาวางถ้วยน้ำชาลงและลุกขึ้น “เอาล่ะ ข้าจะไม่กลับมาในเร็วๆ นี้ ท่านไม่ต้องห่วงเรื่องน้องหกอยู่กับเสี่ยวชีอย่างสบายใจเถอะ”
ประตูห้องโถงถูกเปิดออก และร่างของชายคนนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืด ฮูหยินสามยืนอยู่ในความเงียบเป็นเวลานาน นางหันกลับมาและคุกเข่าต่อหน้ารูปปั้นเทพเจ้า
“เสวียนหนี่เหนียงเหนียง โปรดคุ้มครองลูกด้วยให้ลูกได้ในสิ่งที่ต้องการด้วยเถิด...” หมิงเวยหลับจนถึงเที่ยงคืนและจู่ๆ นางก็ตื่นขึ้นมา นางแตะที่นอนข้างกาย แม้สัมผัสยังอุ่นอยู่ แต่ตัวคนนั้นหายไป
นางลุกขึ้นนั่งกำลังจะร้องเรียกตัวฝู แต่ฮูหยินสามเดินเข้ามาจากด้านนอกพอดี “เสี่ยวชีตื่นแล้วหรือ” นางถอดเสื้อคลุมออกสลัดความเย็นออกจากร่างกาย
“ตื่นกลางดึกเช่นนี้ลูกหิวน้ำหรือไม่ นี่เพิ่งเป็นเวลากลางคืนลูกนอนต่อเถอะ”
หมิงเวยส่ายหน้าแล้วถาม “ท่านแม่ไปที่ไหนมาหรือ”
ฮูหยินสามพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แม่นอนไม่หลับเลยไปไหว้เสวียนหนี่เหนียงเหนียง ลูกหายดีแล้วไม่ไปจุดธูปไหว้ท่านไม่ได้นะ เดี๋ยวเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจะโกรธเอาได้”
“เจ้าค่ะ...” มือของหมิงเวยกำแน่น นางรู้สึกถึงชี่อ่อนๆ ของผู้อื่นจากตัวของฮูหยินสามและมันก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว
แม่ลูกหลับอีกครั้ง และคราวนี้หลับอย่างสงบจนถึงรุ่งเช้า
……....
พอเห็นอาหารเช้าเต็มโต๊ะ ฮูหยินก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ทำไมวันนี้ถึงเยอะเช่นนี้เล่า เจ้าจะขุนหมูหรือ” ซู่เจี๋ยยิ้มด้วยความดีใจ “ฉลองที่คุณหนูหายแล้วเจ้าค่ะ! พวกเราทำอาหารกันคนละอย่างไม่อย่างนั้นคงไม่เยอะเช่นนี้”
“ใช่ๆ!” ปิงซินคีบฉุ่ยจิงเปาชิ้นเล็กกะทัดรัดมาวางในชามของหมิงเวย “คุณหนูทานอันนี้เจ้าค่ะ บ่าวตื่นมาทำตั้งแต่ก่อนรุ่งสางใช้เวลานานมากเลยนะเจ้าคะ!”
“ที่แท้จานนี้ปิงซินเป็นคนทำ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหน้าตาถึงแปลกๆ”
“ฮูหยินเจ้าคะ!” ปิงซินกระทืบเท้า ฮูหยินสามเม้มปากกลั้นหัวเราะ นางคีบมาหนึ่งชิ้น “เอาล่ะๆ ลองชิมฝีมือเจ้าหน่อย”
“ของบ่าวด้วยเจ้าค่ะ!” ซู่เจี๋ยคีบจินซือปิงมาถวายราวกับถวายสมบัติ “เพิ่งออกจากกระทะเลยเจ้าค่ะ หอมมาก ตอนที่บ่าวทำส่งกลิ่นหอมมากๆ อดใจไม่ไหวกินไปสองชิ้น...”
“คุณหนู!” ตัวฝูยื่นน้ำแกงกระดูกหมูมาให้อย่างเงียบๆ “ทานชามนี้ด้วยนะเจ้าคะ บ่าวเคี่ยวน้ำแกงทั้งคืนเลย!” แม่นมถงเองก็เข้าร่วมด้วย นางยิ้มแล้วชี้ไปที่เกี๊ยวชามนั้น “ชามนี้บ่าวทำเองเจ้าค่ะ”
เยอะขนาดนี้สองแม่ลูกจะทานหมดได้อย่างไร ดังนั้นมื้อเช้านี้ทุกคนเลยได้ทานจนท้องอิ่มแปล้ท้องกลมกันทั้งหมด หลังเก็บจานชามเรียบร้อยฮูหยินสามก็ถอนหายใจ “ไม่ได้คึกคักขนาดนี้มาหลายปีแล้วสินะ”
แม่นมถงพูด “คุณหนูเพิ่งจะหายดี หลังจากนี้ถึงจะคึกคักเจ้าค่ะ!”
ฮูหยินสามส่ายหัวแล้วยิ้ม “นางโตแล้วจะคึกคักได้อีกนานเท่าใดกัน รออีกไม่กี่ปีก็ถึงเวลาที่นางต้องไปอยู่เรือนอื่นแล้ว”
แม่นมถงกลับพูดว่า “ยากตรงไหนกันเจ้าคะ ฮูหยินก็แค่เขียนจดหมายบอกนายท่านว่าจะกลับเมืองหลวงเพื่อไปซื้อเรือนข้างๆ ทีนี้ฮูหยินก็จะได้อยู่ข้างกายคุณหนูทุกวัน”
คำพูดนี้ทำให้ฮูหยินสามค่อนข้างหวั่นไหวกับข้อตกลงที่ให้ไว้กับพี่ชาย ในช่วงแรกนางไม่มีทางเลือก แต่ตอนนี้เสี่ยวชีหายแล้วไม่สามารถกลับคำพูดได้
หากสามารถอาศัยอยู่เรือนข้างเคียงกับพี่ชายได้ก็จะได้อยู่ร่วมกับบรรดาญาติแล้วก็บุตรสาวด้วยมิใช่หรือ
“ขอบคุณแม่นมที่เตือนสติข้า เรื่องที่เสี่ยวชีหายดีนั้นข้าควรเขียนจดหมายแจ้งให้ท่านพี่ทราบ” พูดแล้วก็หันไปทางหมิงเวย “แม่จะไปเขียนจดหมายถึงท่านลุง ลูกออกไปเดินย่อยอาหารกับตัวฝูเถอะ”
หมิงเวยพยักหน้าแล้วเดินออกไปพร้อมกับตัวฝู
“ตัวฝู”
“เจ้าคะ”
“ที่แม่นมถงพูดเมื่อสักครู่หมายความว่าได้หมั้นหมายข้าไว้กับครอบครัวของท่านลุงหรือ”
ตัวฝูตอบ “บ่าวเคยได้ยินแม่นมถงพูดอยู่ดูเหมือนจะคุยเรื่องนี้กับท่านลุงของคุณหนูไปในช่วงปีแรกๆ แต่ไม่มีการเขียนหนังสือแต่งงานหรือแลกเปลี่ยนสิ่งของยืนยัน ถือว่าไม่นับรึเปล่าเจ้าคะ”
หมิงเวยตอบในใจว่าเรื่องนี้จะต้องไม่นับถึงแม้ว่านางจะมาอยู่ในร่างของคุณหนูเจ็ด แต่นางก็ไม่ได้เป็นผีบนโลกใบนี้เสียหน่อย มนุษย์เกิดมาพร้อมกับชะตากรรม และชะตากรรมของนางคือในหลายสิบปีหลังจากนี้ พูดอีกนัยหนึ่งก็คือนางไม่มีตัวตนในยุคสมัยนี้
เพราะฉะนั้นนางไม่ควรเกี่ยวข้องกับผู้อื่นอย่างลึกซึ้งเกินไปเพื่อหลีกเลี่ยงการส่งผลกระทบต่อชะตากรรมของผู้อื่น ในตอนนี้เรื่องหมั้นหมายนั้นยังไม่มีการพูดถึงก็ข้ามเรื่องนี้ไปก่อน นางต้องมานั่งคิดก่อนว่าในตระกูลหมิงนั้นมีของลึกลับอะไรอยู่หรือไม่
“ตัวฝู พวกเรามาเล่นเกมกันดีหรือไม่”
“คุณหนูจะเล่นอะไรหรือเจ้าคะ” หมิงเวยหรี่ตามองไปยังสวนอวี๋ฟางที่อยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ “เกมนี้มีชื่อว่าตามหาสหาย”
……………………………………………………….


บทที่ 11 เสวียนหนี่
หลังจากความวุ่นวายได้ผ่านพ้นไปทุกคนจึงพากันแยกย้ายออกไป เหลือเพียงฮูหยินสามที่อยู่พูดคุยกับฮูหยินผู้เฒ่าตามลำพัง
“ท่านป้า เรื่องท่านเทพธิดาหลิวลูกยังไม่ได้บอกท่าน...”
“เรื่องราวหลังจากนั้นข้ารู้แล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าพูดขัดนางบอกเสียงเบา “เจ้าทุ่มเทอย่างหนักในการดูแลเสี่ยวชี หลายปีมานี้เจ้าเองก็พยายามหนักมาก ตอนนี้เสี่ยวชีหายดีแล้ว คุณงามความดีของเจ้าตระกูลหมิงจะไม่มีวันลืม”
ฮูหยินสามก้มหน้าลง “ลูกเป็นแม่ของเสี่ยวชี การดูแลนางเป็นเรื่องที่แม่อย่างข้าควรทำอยู่แล้วเจ้าค่ะ ไม่ถือว่าลำบากอันใดเพียงแต่สิ่งที่ท่านเทพธิดาหลิวทำเมื่อครั้งก่อน พบว่ามีผีร้ายตนหนึ่งและตอนนี้...”
“เจ้าระวังคำพูดด้วย!” ฮูหยินผู้เฒ่าขัดจังหวะนางด้วยน้ำเสียงเย็นชา “สะใภ้สาม เจ้าเองก็ออกเรือนมาหลายปีแล้วคงรู้กฎของพวกเราเป็นอย่างดีมิใช่หรือ ครั้งที่แล้วข้าเห็นแก่เสี่ยวชีจึงอนุญาตให้เชิญท่านเทพธิดาเข้ามาในจวน ไม่ใช่เพื่อให้เจ้ามาคลั่งในพวกภูติผี เจ้าเชื่อในคำพูดของแม่หมองั้นหรือ พวกเขาก็แค่ทำเพื่อเงินจึงพูดมากไปก็เท่านั้น นอกจากนี้เจ้าสี่ได้มาล้อมที่ที่ผีสิงอยู่แล้วมิใช่หรือ วันหลังสั่งไม่ให้คนไปแถวนั้นก็เพียงพอแล้ว”
“ท่านป้า...”
ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือ “เวลานี้ยังไม่เช้า เจ้าพาเสี่ยวชีกลับไปเถอะ นางเพิ่งหายดีคงยังสับสนอยู่เล็กน้อย ดูแลนางให้ดีเป็นเรื่องสำคัญมาก”
ฮูหยินสามขยับริมฝีปาก แต่สุดท้ายนางก็ไม่ได้พูดอันใดต่อ “เจ้าค่ะ...”
“เรียกเสี่ยวชีเข้ามา”
“เจ้าค่ะ” หมิงเวยถูกพามาหยุดอยู่ตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่าอีกครั้ง
ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ไม่มีสีหน้าถมึงทึงแบบเมื่อสักครู่แล้ว นางกอดหมิงเวยแล้วพูดกำชับไม่หยุด “เจ้านั่งอยู่เสียนานเมื่อยหรือไม่ หลานเพิ่งหายดีต้องพักผ่อนเยอะๆ กินเยอะๆ ถ้าเจ้าพวกลิงทโมนพวกนั้นไปกวนหลานก็ไม่ต้องสนใจ ย่ามียาดีมากมาย เดี๋ยวจะให้แม่ของเจ้าจัดเตรียมให้เจ้า”
หมิงเวยตอบทีละคำถาม “ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ หลานทราบแล้ว หลานจะกินเยอะๆ ขอบคุณท่านย่าเจ้าค่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นนางฉลาดเฉลียวเช่นนี้ก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งจึงสั่งคนให้เปิดคลังสมบัติของตน เห็นอะไรดีก็ยกให้หลานนำกลับไป บอกว่าหมิงเวยถึงวัยอันควรแล้ว ควรรู้จักแต่งตัว ก่อนหน้านี้นางป่วยเลยไม่ได้ให้ ตอนนี้จึงอยากชดเชยให้แก่นาง…
ด้วยเหตุนี้เสี่ยวชีที่เพิ่งหายดีจึงเหมือนเศรษฐีตัวน้อย พอกลับมาที่สวนอวี๋ฟาง ฮูหยินสามไม่ได้พานางกลับห้อง แต่พานางไปที่ห้องหลิวจิ่ง
“เสี่ยวชี เข้ามาสิ” เหล่าสาวใช้ถูกสั่งให้รออยู่ข้างนอก ฮูหยินสามจึงจัดการจุดธูปด้วยตัวเอง
“จิ่วเทียนเสวียนหนี่...” หมิงเวยพึมพำขณะมองรูปปั้นเทพเจ้าบนโต๊ะ
“ลูกรู้จักงั้นหรือ” ฮูหยินสามวางธูปไว้บนมือนางแล้วพูด “ตั้งแต่ท่านพ่อของลูกจากไป พวกเราแม่ลูกก็กลับมาที่ตงหนิง แม่จึงบูชาเสวียนหนี่เหนียงเหนียงองค์นี้ จุดธูปกราบไหว้ทุกวัน คัดลอกคัมภีร์ทุกคืนหวังว่าเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจะคุ้มครองเจ้าให้อยู่รอดปลอดภัย”
นางเปิดตู้แล้วหยิบคัมภีร์ที่คัดลอกกองโตออกมา สิ่งเหล่านี้เป็นคัมภีร์ที่นางคัดลอก นานๆ ครั้งนางจะเอาไปเผาทีจนตอนนี้สะสมจนมีจำนวนมากขึ้นเยอะแล้ว
“แม่ไม่คิดเลยว่าอาการป่วยของลูกหายดีแล้วว่ากันว่าเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจะลงโทษการกระทำที่ไม่ดี[footnoteRef:1] ให้พรอันประเสริฐแก่สรรพสัตว์ที่แท้มันก็เป็นความจริง” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฮูหยินสามเป็นความหมายที่ไม่สามารถอธิบายได้ [1: ลงโทษการกระทำที่ไม่ดี : แนวคิดของลัทธิเต๋าที่เชื่อว่าการลงโทษการกระทำที่ไม่ดีคือการส่งเสริมความดี สำนวนนี้จึงหมายถึงเจตนายกย่องประกาศ ให้กำลังใจส่งเสริมการทำความดี]
หลังจากไหว้สามครั้งเสร็จเรียบร้อยแล้วนางก็หันไปมองหมิงเวยที่ยังงุนงงอยู่ “ลูกก็ไหว้ด้วยสิไหว้ขอบคุณเสวียนหนี่เหนียงเหนียง”
นางไม่ใช่ไม่รู้ แต่ที่นางไม่เข้าใจก็คือคนส่วนใหญ่มักบูชาและเคารพพระโพธิสัตว์กวนอิม ปี้เซี๋ยหยวนจวิน หรือไม่ก็เทพหมาจู่ น้อยนักที่จะบูชาเสวียนหนี่เหนียงเหนียง
เทพเจ้าองค์นี้เป็นเทพเจ้าแห่งสงคราม แล้วหมิงเวยก็เปลี่ยนความคิด นางนึกอะไรขึ้นมาได้ นางรีบเข้าไปจับมือฮูหยินสาม “ท่านแม่ ลูกจำได้แล้ว”
“จำอะไรได้อย่างนั้นรึ”
หมิงเวยมองไปที่รูปปั้นของเทพเสวียนหนี่เหนียงเหนียงบนแท่นบูชา “ลูกจำได้ว่าลูกล่องลอยอยู่เป็นเวลานาน แล้ววันหนึ่งลูกก็เห็นเทพธิดาองค์หนึ่ง นางบอกว่ามีคนขอพรให้ลูกอยู่ ดังนั้นเลยให้ลูกอยู่รับใช้ท่านหลังจากนั้นไม่นานลูกก็ได้ยินเสียงเรียกของท่านแม่แล้วท่านเทพก็ผลักลูก ท่านบอกว่าโชคชะตาของลูกได้จบลงแล้ว ให้ลูกได้กลับมาตอบแทนท่านแม่”
ฮูหยินสามเบิกตากว้างปากของนางสั่นระริก “เป็นเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจริงๆ หรือ”
หมิงเวยพยักหน้ายืนยัน “ลูกถึงจำท่านเทพได้” ฮูหยินสามน้ำตาไหล นางร้องไห้ไปกราบไหว้ไป “ขอบคุณเสวียนหนี่เหนียงเหนียงอย่างยิ่ง ขอบคุณเสวียนหนี่เหนียงเหนียง...”
ฮูหยินสามหยุดร้องไห้ไม่ได้ จนกระทั่งแม่นมถงมาถึงฮูหยินสามร้องไห้ในอ้อมแขนของนาง “แม่นม เสวียนหนี่เหนียงเหนียงท่านศักดิ์สิทธิ์จริงๆ ท่านนำเสี่ยวชีกลับมา” ฮูหยินสามกอดแม่นมถง นางน้ำตาไหล “ความทุกข์ทรมานทั้งหมดคุ้มค่าแล้ว หลายปีมานี้คุ้มค่าแล้ว...”
“คุ้มค่าจริงๆ เจ้าค่ะ” แม่นมถงน้ำตาซึม “ตอนนี้คุณหนูหายดีแล้วฮูหยินต้องดูแลตัวเองดีๆ นะเจ้าคะ เสวียนหนี่เหนียงเหนียงมองลงมาจากข้างบน คนดีมักได้รับผลตอบแทนที่ดี คนเลวต้องได้รับผลกรรม!”
ประโยคสุดท้ายนั้นแม่นมถงถึงกับกัดฟันแน่นด้วยความแค้น หมิงเวยมองดูเจ้านาย และสาวใช้กอดกันร้องไห้อย่างเงียบๆ นางเงยหน้ามองรูปปั้นเทพเจ้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ผู้ใดกันที่เป็นคนเลว
……...
คืนนี้ฮูหยินสามนอนกับหมิงเวย
“ท่านแม่ ท่านพ่อเป็นคนเช่นไรหรือเจ้าคะ” ฮูหยินสามขยับเอาหัวชนกัน ไหล่แตะไหล่กับลูกของตน แววตาของนางอ่อนโยนเป็นพิเศษเมื่อนึกถึงความทรงจำในอดีต “ท่านพ่อของเจ้างั้นหรือ เขาน่าจะเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในโลกเลยล่ะ เขาเป็นคนที่มีความสามารถรอบตัว อ่อนโยนมีน้ำใจ ตอนที่แม่พบเขาครั้งแรก แม่ก็คิดว่าจะมีคนดีแบบนี้อยู่บนโลกได้อย่างไรกัน”
“ครั้งแรกหรือเจ้าคะ”
“อืม ตอนนั้นท่านน้าชายของลูกยังเรียนอยู่ที่ตงหนิง ตระกูลจี้ตกต่ำมาหลายปีแล้ว ปีนั้นฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี เป็นเรื่องยากที่จะประคับประคองได้ แม่เลยปักคัมภีร์ให้วัดเป่าหลิงเพื่อช่วยเหลือครอบครัว มีอยู่ครั้งหนึ่งแม่ไปที่วัดเพื่อมอบคัมภีร์ แต่ไม่ทันระวังเลยตกลงไปในกับดักของนายพราน แม่ร้องของความช่วยเหลือก็ไม่มีใครสนใจ ผู้ใดจะคิดว่าท่านพ่อของเจ้าจะเดินผ่านมาพอดี...”
ฮูหยินสามตกอยู่ในห้วงความทรงจำนางเล่าเหตุการณ์ช่วงต้นๆ ให้ฟังอย่างช้าๆ
“...ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว เขาเป็นบัณฑิตที่ร่างกายไม่แข็งแรง แต่เขาก็ยังแบกแม่ขึ้นภูเขาเพื่อขอความช่วยเหลือ แม่เลยได้รับการช่วยชีวิตไว้ซึ่งเขากลับไม่แม้แต่จะทิ้งชื่อไว้ แต่มีคนบอกแม่ว่าเขาเป็นคุณชายแห่งตระกูลหมิง”
“แล้วการแต่งงานระหว่างท่านพ่อกับท่านแม่ เป็นมาอย่างไรหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินสามดูเหมือนจะนึกย้อนกลับไปในช่วงเวลานั้น น้ำเสียงอ่อนหวานมีความเศร้าปะปนอยู่ “ตระกูลจี้ตกอับ แม่รู้ตัวเองดีว่าไม่คู่ควรกับตระกูลหมิง เป็นเพียงแค่การบังเอิญพบกันก็เท่านั้น ไม่กี่วันหลังจากนั้นแม่ที่ไปซื้อพู่กันและหมึกมาให้ท่านน้าชายก็ได้พบเขาอีกครั้ง ผ่านไปไม่นานตระกูลหมิงก็ส่งแม่สื่อมาที่หน้าบ้าน”
“งานแต่งงานนี้เดิมทีท่านย่าของลูกไม่เห็นด้วย แต่ท่านพ่อของลูกฉลาด เขาขอร้องวิงวอน แม้ตระกูลจี้จะตกอับ แต่ชื่อเสียงและความเก่าแก่ก็ยังคงอยู่ สุดท้ายทางนั้นจึงเห็นด้วย”
“เสี่ยวชี” ฮูหยินโอบกอดบุตรสาว “พ่อกับแม่แต่งงานกันมาแปดปีมีแค่เจ้าคนเดียว ไม่คิดเลยว่าท่านพ่อของเจ้าจะจากไปเช่นนี้ เจ้าต้องทำตัวดีๆ ให้ท่านพ่อที่อยู่บนสวรรค์สบายใจ เช่นนั้นแม่จึงจะถือว่าได้ทำเพื่อท่านพ่อของเจ้าได้แล้ว...”
หมิงเวยมองคุณหนูเจ็ดที่อยู่ในม่านพลัง
ถึงแม้จะเหลือเพียงหนึ่งจิตสามวิญญาณ เวลานี้จิตยังหลุดลอยไปอีก จิตใจสับสนมากยิ่งขึ้น ยิ่งได้ยินคำพูดของฮูหยินสามใบหน้าขาวซีดนั้นเหมือนจะมีน้ำตาไหลออกมา
............................................


บทที่ 8 ครอบครัว
มันเป็นการจัดฉากที่ง่ายมาก ก่อนอื่นก็เอาศพไปไว้ในสวนอวี๋ฟางเพื่อหล่อเลี้ยงหยินชี่ จากนั้นก็นำของเก่าที่มีจิตวิญญาณพวกนั้นเข้ามา แล้วใช้หยินชี่ทำให้เกิดรูปร่าง
ด้วยวิธีนี้เพียงแค่รอเวลาที่เหมาะสมก็จะพบผีเอง รอเจ้าบ้านเห็นผีแล้วคนที่สร้างสถานการณ์นี้ขึ้นมาก็จะปรากฏตัวในฐานะผู้มีความสามารถขับไล่วิญญาณชั่วร้าย จากนั้นเขาจะได้รับค่าตอบแทนมากมาย
ผู้มีวิชาใจคดบางคนมักใช้วิธีนี้ในการหาเงิน เรื่องนี้เกิดขึ้นในตระกูลหมิง แน่นอนว่าต้องมีจุดประสงค์อื่น ไม่อย่างนั้น ‘ผู้มีความสามารถ’ คงปรากฏขึ้นก่อนหน้านี้แล้ว ไม่รอให้พวกนางเชิญแม่นางหลิวมาหรอก
ไม่จำเป็นต้องสืบหาเบื้องหลังเหตุการณ์ที่เรียบง่ายนี้ก็แค่ทำให้ผู้คนตกใจเท่านั้นเอง ไม่มีทางทำร้ายคนได้ เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วสิ่งชั่วร้ายที่ทำให้คุณหนูเจ็ดตกใจจนถึงแก่ความตายในที่นี้ถือว่าเป็นสิ่งที่ไม่คาดคิด
เป็นเหตุการณ์ที่สมบูรณ์แบบเหตุการณ์หนึ่ง แต่เมื่อเกิดเรื่องผิดปกติแบบนี้เกิดขึ้น ก็ถือว่าไม่นับอยู่ในเหตุการณ์นี้ หรือว่ามีผู้พบเห็นเหตุการณ์นี้แล้วใช้โอกาสนี้นำสิ่งชั่วร้ายเข้ามาเป็นกลยุทธ์กวนน้ำจับปลา[footnoteRef:1] มีผู้ที่คิดร้ายกับฮูหยินสามแล้วบังเอิญเห็นเหตุการณ์นี้เข้า [1: กลยุทธ์กวนน้ำจับปลา : การรู้จักฉกฉวยจังหวะที่ศัตรูเกิดความปั่นป่วนภายในกองทัพให้เป็นประโยชน์ แย่งยึดเอาผลประโยชน์นั้นมาเป็นของตน]
สิ่งชั่วร้ายนั้นหมิงเวยเห็นด้วยตาตัวเองแล้ว ชี่อันชั่วร้ายที่อยู่บนร่างของมันต้องมีอายุอย่างน้อยสิบปีถึงจะเป็นวิญญาณพยาบาทที่ถูกกลั่นแกล้งอย่างไม่เป็นธรรมจนถึงแก่ความตาย
สิ่งชั่วร้ายนั้นยากที่จะควบคุมได้หากปราศจากผู้มีวิชาที่ได้รับสืบทอดวิชามาอย่างจริงจัง เหมือนอย่างที่แม่นางหลิวได้กล่าวไว้ว่าต้องเป็นเสวียนชื่อที่แท้จริง
แปลก ในฐานะเสวียนชื่อขอแค่เต็มใจทำก็มีคนเสนอความมั่งคั่งร่ำรวยและเกียรติยศให้อยู่แล้ว เหตุใดจึงต้องจ้องทำร้ายตระกูลหมิงด้วย หากมองดูแล้วก็ไม่คุ้มเสียเลยที่เสวียนชื่อต้องลงมือทำอะไรแบบนี้
หมิงเวยมองไปที่ถ้วยบนโต๊ะอย่างเหม่อลอย ยังมีนายท่านสี่อีก เขาก็แปลกมากเช่นกัน พอเขาเห็นวิธีที่แม่นางหลิวทำในวันนั้น เขาก็เดินเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด แล้วยังพูดอีกว่าผีไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้ แต่วันรุ่งขึ้นกลับพาคนมาปิดล้อมต้นหลิวที่มีสิ่งชั่วร้ายสิงอยู่
ถ้าแค่ปิดล้อมเฉยๆ คงไม่เป็นไร แต่นางพบว่ามีความลับอย่างอื่นอีก ชาดรอบต้นไม้นี้ แม้จะดูเรียบง่าย แต่ก็เป็นเคล็ดวิชาแผดเผาวิญญาณอย่างแท้จริง
วิชานี้มักใช้เพื่อปราบปรามวิญญาณชั่วร้าย การใช้ชาดแผดเผาวิญญาณ สลายพลังวิญญาณชั่วร้าย กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ นายท่านสี่ไม่เพียงแต่เชื่อว่าผีมีอยู่จริง แต่ยังรู้อีกว่าเป็นวิญญาณชั่วร้าย
ตระกูลหมิง...ช่างน่าสนใจจริงๆ
หนึ่งมีแผนข่มขู่ฮูหยินสามและบุตรสาว หนึ่งคนแอบนำสิ่งชั่วร้ายที่เข้ามาเพื่อหาโอกาสเอาชีวิตแล้วยังมีหนึ่งคนที่ปากบอกไม่เชื่อเรื่องผี แต่จริงๆ แล้วแอบปราบมันอย่างลับๆ
ฮูหยินสามมีอะไรที่ควรค่าแก่การที่ผู้อื่นมาทำอะไรเปลืองสมองเช่นนี้กัน
“คุณหนู ทำอะไรอยู่หรือเจ้าคะ” เสียงของตัวฝูดึงสติของหมิงเวยกลับมา
“ไม่มีอะไร” ตัวฝูมองถ้วยชาบนโต๊ะ มันดูต่างออกไป ตำแหน่งที่วางอยู่มันแปลกๆ
หมิงเวยเหลือบตามองนาง “มีอะไรหรือ”
“อ้อ!” ตัวฝูนึกขึ้นมาได้ “ฮูหยินสองกับฮูหยินสี่มาหาเจ้าค่ะ”
……..
ในบรรดานายท่านทั้งห้าแห่งตระกูลหมิงที่ยังมีชีวิตอยู่ มีแค่นายท่านใหญ่และนายท่านห้าที่ทำงานอยู่ในเมืองหลวง ฮูหยินใหญ่เองก็ไม่ใช่คนที่ชอบให้สะใภ้เดินทางไปกลับจึงให้พวกเขาอยู่รวมเป็นครอบครัวเดียวกัน เพราะฉะนั้นคนที่อยู่ในเมืองตงหนิงจึงมีฮูหยินสอง ฮูหยินสี่ และฮูหยินหก
ยังไม่ทันที่หมิงเวยจะก้าวเข้าไป นางได้ยินเสียงผู้ใหญ่พูดคุยและเสียงเด็กๆ ดังมาจากในห้อง นางมาอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว แต่สวนอวี๋ฟางไม่เคยคึกคักขนาดนี้มาก่อน
ตัวฝูกระซิบ “คุณชายสี่ คุณชายหก คุณชายเก้าแล้วก็คุณหนูแปดก็มาด้วยเจ้าค่ะ”
“อ้อ” ฟังพวกนางสนทนากันก็มีเสียงอ่อนโยนของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านใน “เสี่ยวชีมาแล้วหรือ รีบเข้ามาสิ มาทักทายท่านป้ากับท่านอา”
หมิงเวยเดินเข้ามาในห้องพบว่าในห้องมีหญิงสาวสองนาง ฮูหยินคนแรกเป็นหญิงสาวอายุประมาณสี่สิบปี สวมชุดประโปรงสีฟ้า ใบหน้ากลมคิ้วโค้งมน ดูอ่อนโยนและใจดี ส่วนหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังนั้น อายุดูอ่อนกว่าไม่มากหางตาตกและสัมผัสได้ถึงความทุกข์จากนาง
ฮูหยินสามยิ้มพลางกวักมือเรียก “เสี่ยวชี สองท่านนี้คือท่านป้าสองกับท่านอาสะใภ้สี่มาทักทายพวกท่านเร็ว”
หมิงเวยย่อตัวคำนับ “ท่านป้าสอง ท่าอาสะใภ้สี่”
สายตาของฮูหยินสองมีร่องรอยของความประหลาดใจ “เสี่ยวชีอาการดีขึ้นแล้ว ดูสุขุมขึ้นเยอะเลย” เมื่อก่อนแม้หมิงเวยอาจเคยคารวะ แต่การพูดจาของนางไม่ต่างจากเด็กทารก มาในวันนี้กิริยาท่าทางดูสง่าสุขุมเหมือนคนเป็นผู้ใหญ่ก็ไม่ปาน
ฮูหยินสามยิ้มและกล่าวว่า “สองสามวันก่อนนางป่วยหนักมากใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตลอดทั้งวัน ตอนนี้ดีขึ้นแล้วแต่กลับกลายไม่ชอบพูดแทนนี่สิ” พูดอีกว่า “เสี่ยวชี คนนี้คือพี่สี่ คนที่เมื่อก่อนลูกมักถามหาเสมอ จำได้หรือไม่”
หมิงเวยเพิ่งสังเกตว่ามีเด็กหนุ่มอยู่ในห้องนี้ด้วย
เด็กหนุ่มอายุประมาณสิบหกสิบเจ็ดปี ใบหน้าของเขาคล้ายคลึงกับนายท่านสี่มาก เขาสวมเสื้อสีเขียวซึ่งดูเกือบจะเป็นนายท่านสี่อีกคนหนึ่งแล้ว แค่ขาดความเป็นผู้ใหญ่จากประสบการณ์ และยังดูเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของวัยเยาว์อยู่
หมิงเวยคิดหากนายท่านสาม และนายท่านสี่ในวัยเยาว์มีลักษณะเช่นนี้ ไม่น่าแปลกใจที่แม่นมถงมักจะถอนหายใจเมื่อพูดถึงอดีต และไม่แปลกใจเลยที่หญิงสาวอย่างฮูหยินสามจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถลืมนายท่านสามได้
พอเห็นนางมองตัวเขาอยู่แบบนี้คุณชายสี่หมิงเฉิงก็ยิ้มอย่างเขินๆ
“เสี่ยวชีจำพี่ได้หรือไม่ ปีที่แล้วพี่สี่ให้ว่าวสาวงามแก่เจ้า เจ้าบอกว่าสวยมาก”
หมิงเวยไม่ใช่คุณหนูเจ็ดตัวจริงจะจำได้อย่างไรกัน นางส่ายหน้า
ฮูหยินสามพูด “หลายปีมานี้พี่เฉิงไม่ได้อยู่ที่นี่ เสี่ยวชีคงลืมหน้าตาพี่ชายไป อันที่จริงนางมักจะถามป้าว่าพี่ชายที่เคยเล่นกับนางอยู่ที่ใด”
ฮูหยินสองและฮูหยินสี่หัวเราะ ปีนี้หมิงเฉิงอายุสิบเจ็ด โตกว่าคุณหนูเจ็ดไม่ถึงสองปี ตอนเด็กจึงมักเล่นด้วยกัน พอหมิงเฉิงต้องขึ้นเหนือเพื่อเข้าเรียน สี่ห้าปีมานี้เขาเลยไม่อยู่บ้าน จิตใจของคุณหนูเจ็ดไม่ต่างจากเด็กน้อย นางค่อยๆ ลืมรูปลักษณ์ของเขาไป
“เฉิงเอ๋อร์” ฮูหยินสี่เรียก “ลูกพูดถึงเสี่ยวชีอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้ได้พบกันแล้ว ลูกพานางไปเดินเล่นสักหน่อยไหม”
“ข้าด้วยๆ!” เสียงห้าวดังขึ้น “พี่สี่ เล่นชู่จวี[footnoteRef:2]กัน!” เด็กหนุ่มที่ดูไม่เด็กแต่ก็ยังไม่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่นี้น่าจะเป็นคุณชายหก บุตรชายคนเล็กของฮูหยินสอง เขาเพิ่งจะอายุสิบสามเสียงเพิ่งจะแตกหนุ่ม [2: ชู่จวี : เป็นการละเล่นหรือกีฬาชนิดหนึ่งของจีนโบราณ ที่มีลักษณะการเล่นคล้ายกับฟุตบอลในยุคปัจจุบัน]
“ข้า ข้าก็อยากเล่นชู่จวี...” เสียงอ่อนเสียงหนึ่งดังขึ้น หมิงเวยหันศีรษะไป แล้วก็เห็นเด็กชายอายุเจ็ดแปดขวบจ้องมองมายังพวกเขา
เด็กคนนี้น่าจะเป็นลูกชายอีกคนของนายท่านสี่ ฮูหยินสองยิ้ม “อยากไปก็ไปเถอะ เฉิงเอ๋อร์ ช่วยดูแลน้องๆ ด้วยนะ” หมิงเฉิงยกมือทั้งสองประสานกันแล้วยกขึ้นในระดับหน้าอก “ท่านป้าโปรดวางใจเถิดขอรับ”
“ฮึ!” เสียงแผ่วเบาดังขึ้น เด็กหญิงที่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครนั่งตัวตรงด้วยสีหน้าเฉยเมย “พวกท่านจะเล่นก็เล่นไป ข้าไม่เล่น”
ฮูหยินสองยิ้มแล้วถาม “หากอาเซียงไม่ไปก็อยู่ฟังพวกป้าคุยกันที่นี่ดีหรือไม่ พวกป้าคุยเรื่องน่าเบื่อกัน เจ้าอย่าเบื่อไปล่ะ”
เด็กสาวมีสีหน้าลังเล ฮูหยินสามยิ้ม “อาเซียงไปเถอะ พวกผู้ชายเขาเล่นบ้าระห่ำกัน หากมีเจ้าคอยช่วยดูป้าค่อยวางใจ ช่วยดูพวกเขาแทนพวกป้าได้หรือไม่”
เป็นเหตุผลที่ฟังแล้วรู้สึกสบายใจ หมิงเซียงแสร้งทำเป็นคิดก่อนจะพยักหน้าตอบอย่างรวดเร็ว “ได้เจ้าค่ะ งั้นหลานไปเฝ้าดูพวกเขาจะได้ไม่ไปเล่นระห่ำกันจนไม่รู้ทางกลับบ้าน”
“รบกวนเจ้าแล้ว” แล้วเด็กกลุ่มหนึ่งก็พากันวิ่งออกไปเสียงดัง
ฮูหยินสี่ถอนหายใจ “อาเซียงก็ไม่เด็กแล้ว ทำไมถึงขี้เล่นขนาดนี้นะ น่ากังวลใจเสียจริง”
ฮูหยินสามรินชาให้นาง “อาเซียงเพิ่งจะสิบสาม ยังขี้เล่นได้มากกว่านี้ ว่าไปแล้ว ท่านให้นางนิ่งเช่นนี้กดความขี้เล่นของนางไว้ แต่ดูแล้วนางเป็นคนรู้ความ ปล่อยให้นางเล่นอีกสักสองปีเถิดถึงคราวนางออกเรือนคงไม่ได้ผ่อนคลายเช่นนี้แล้ว”
ฮูหยินสองพยักหน้าพอนึกอะไรขึ้นมาได้จึงถาม “น้องสะใภ้สาม เสี่ยวชีเองก็ไม่เด็กแล้ว เจ้าวางแผนไว้อย่างไร”
……………………………………….


บทที่ 10 หายแล้ว
โชคดีที่เรื่องที่ฮูหยินทั้งสามคนคิดไม่ได้เกิดขึ้น หมิงเฉิงลากหมิงเวยเข้ามาข้างใน เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างตะกุกตะกัก จนทั้งสามท่านตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
ฮูหยินสามมองไปที่บุตรสาวด้วยความรู้สึกสับสน นางไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน
หลายวันมานี้บุตรสาวของนางกลายเป็นคนเงียบขรึม ไม่ใช่ว่านางไม่สังเกตถึงความผิดปกตินี้ แต่คิดเพียงว่าลูกคงตกใจกลัวเท่านั้น
ตอนที่เสี่ยวชียังเล็กนางกับสามีพาไปหาหมอที่มีชื่อเสียง แต่พวกเขาบอกว่านี่เป็นโรคที่รักษาไม่หาย หลังจากนั้นผ่านมาหลายปีพวกเขาก็หมดหวัง
คาดไม่ถึงว่าในวันหนึ่ง ทุกสิ่งเลวร้ายจะมีสิ่งดีๆ ซ่อนอยู่
“น้องสะใภ้สามๆ!” มือฮูหยินสองที่จับแขนเสื้อนางกำลังสั่น “เจ้าจำได้หรือไม่ ตอนที่เสี่ยวชียังเล็ก ครั้งหนึ่งได้พบหมอเทวดาเขาบอกว่าที่เสี่ยวชีไม่หายก็เพราะนางไม่ได้ป่วย แต่นางสูญเสียจิตวิญญาณ! คนเรามีสามจิตสี่วิญญาณ จิตวิญญาณของนางไม่ครบ นางจึงเกิดมาโง่เขลา น้องสะใภ้สาม!”
ฮูหยินสามน้ำตาซึมนางพึมพำ “จำได้ ทำไมข้าจะจำไม่ได้เล่า...”
นางจับคอเสื้อตรงหน้าอกแน่น มีความสุขจนหายใจไม่ออก นางเก็บประวัติการรักษาทุกอย่างของบุตรสาวไว้ตั้งแต่ยังเล็กจนโต นานๆ ครั้งนางจะหยิบมันออกมาอ่านอย่างระมัดระวังซึ่งนางจำทุกคำบนนั้นได้อย่างชัดเจน
นางยังจำได้ ตอนที่เสี่ยวชีอายุสามขวบ พวกเขาได้พบกับหมอเทวดาที่มีชื่อเสียงไปทั่วหล้า ครั้งแรกที่เขาเห็นเสี่ยวชีก็บอกว่าโรคนี้ไม่สามารถรักษาให้หายได้ เพราะนางสูญเสียจิตวิญญาณ ขอเพียงแค่หาจิตวิญญาณทั้งหมดให้ครบเท่านั้น นางถึงจะฟื้นตัวได้ แต่ผลการตรวจนี้ยังไม่ได้รับการตรวจสอบจึงค่อยๆ ลืมไป ไม่มีผู้ใดพูดถึง
ตอนที่หมิงเฉิงอธิบายให้พวกนางฟังอย่างชัดเจนว่าเสี่ยวชีมีวิญญาณล่องลอยอยู่ข้างนอก สิ่งที่ท่านหมอเทวดาพูดมาเป็นความจริง!
จิต…จิตวิญญาณของนางที่หายไปกลับคืนมาแล้ว! เพราะฉะนั้นเสี่ยวชี...หายแล้วใช่หรือไม่
ฮูหยินสามคว้าไหล่ของหมิงเวย “เสี่ยวชี ข้าเป็นใคร”
หมิงเวยเงยหน้าขึ้น “ท่านแม่”
ฮูหยินสามคิดว่ามันไม่ถูกต้อง เสี่ยวชีเป็นคนที่มีจิตใจเป็นเด็กแล้วก็ไม่ใช่ผู้ที่จะจำผู้ใดไม่ได้เลย นางใจเต้นอยู่พักหนึ่งปรับความคิดอยู่สักพักแต่ก็ไม่รู้จะพูดอันใดต่อ
เป็นหมิงเฉิงเองที่มีปฏิกิริยา เขาหันไปพูดกับหมิงเวย “เสี่ยวชี เรื่องที่น้องพูดกับพี่สี่เมื่อสักครู่ เล่าให้ฟังอีกรอบได้หรือไม่”
“ได้เจ้าค่ะ” แล้วหมิงเวยก็เล่าสิ่งที่นางพูดไปให้ฟังอีกรอบ ฟังนางพูดออกเสียงอย่างชัดเจน น้ำเสียงของนางก็ไม่ต่างจากคนทั่วไปยังมีอะไรที่น่าสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก แล้วฮูหยินสามก็เข้ามากอดนางแล้วร้องไห้
ฮูหยินสองส่งคนออกไปรายงานให้ฮูหยินผู้เฒ่าทราบแล้วพูดปลอบใจ “รอมาหลายปีกว่าจะได้พบเรื่องดีๆ เช่นนี้ ท่านอย่าเพิ่งตื่นเต้นนักเลย เช็ดน้ำตาเสีย อย่าทำให้ลูกตกใจสิ”
“ใช่!” ฮูหยินสี่พูด “ในที่สุดวันเวลาที่ยากลำบากมาตลอดหลายปีก็สิ้นสุดลงแล้ว พี่สะใภ้สามไม่ต้องเสียใจแล้ว”
หมิงเซียงที่อยู่ด้านข้างดูสับสนนางถามหมิงฮ่าวว่า “น้องหก นี่หมายความว่าพี่เจ็ดจะไม่โง่อีกต่อไปแล้วใช่หรือไม่”
“เหมือนจะเป็นอย่างนั้น”
“ไม่รู้ว่าพี่เจ็ดที่ไม่โง่แล้วจะเป็นเช่นไรกัน...” พูดจบหมิงเฉิงก็ถึงกับดีดหน้าผากใส่หมิงเซียง “ใยเจ้าถึงพูดเช่นนั้นกัน ต่อไปอย่าพูดเช่นนี้อีก”
“โอ้ย!” พอถูกพี่ชายสั่งสอนหมิงเซียงยกมือกุมหัวไม่กล้าพูดอีก
ทางด้านฮูหยินสามที่หยุดร้องไห้แล้วก็ได้รับสารจากฮูหยินผู้เฒ่าว่านางจะเดินทางมาดูหมิงเวย จะให้ผู้อาวุโสเดินทางมาหาผู้เยาว์ได้อย่างไรกัน ทุกคนจึงรีบล้างหน้าล้างมือทำความสะอาด จัดการตนเองให้เรียบร้อยแล้วเดินทางไปพบฮูหยินผู้เฒ่าพร้อมกัน
……….
พอหมิงเวยก้าวเท้าเข้ามาในห้อง นางก็ถูกดันให้ไปหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงชราคนหนึ่ง นางเงยหน้ามองอย่างละเอียด ฮูหยินผู้เฒ่าผู้นี้อายุหกสิบกว่าปีแล้ว แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่แสนจะเรียบง่าย อีกทั้งท่าทางดูอ่อนโยน ใจดี ดูเป็นคนที่เรียบง่าย
“ท่านย่า..” หมิงเวยย่อกายทำความเคารพ “ช่วงนี้หลานไม่สบาย ทำให้ท่านย่าเป็นห่วง” ฮูหยินผู้เฒ่าพอเห็นท่าทางของหมิงเวยเช่นนี้ นางก็ร้องไห้พูดคำว่าดีแล้วไม่หยุด
พอนางร้องไห้ทุกคนในที่นี้ก็ร้องไห้ตาม หมิงเซียงและหมิงฮ่าวพอเข้าใจเหตุการณ์จึงแสร้งทำเป็นเช็ดน้ำตาตามไปด้วย ตรงข้ามกับหมิงเวยที่ไม่มีน้ำตาสักหยด นางจึงดูไม่เข้าพวก แต่ก็ไม่มีผู้ใดตำหนินาง อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ นางยังคงสับสน และยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่นัก
ทั้งห้องต่างร้องไห้ด้วยความดีใจที่นางดีขึ้น และทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น “โอ้ยเกิดอันใดขึ้นกัน ร้องไห้เช่นนี้ มีผู้ใดเป็นอันใดงั้นหรือ”
เมื่อเห็นชายที่เลิกม่านขึ้น ฮูหยินผู้เฒ่าที่ร้องไห้อยู่นานก็โกรธจึงคว้าผลไม้จากถาดผลไม้แล้วเขวี้ยงใส่เขา “เจ้าพูดจาไร้สาระอันใดกัน แม่ของเจ้าอายุปูนนี้แล้ว เจ้ายังอ้าปากพูดเช่นนี้อีกรึ!”
ชายที่ก้าวเข้ามาอยู่ในวัยสามสิบต้นๆ มีหน้าตาละม้ายคล้ายกับนายท่านสี่ แต่นิสัยของพวกเขาค่อนข้างแตกต่างกัน นายท่านสี่เป็นหนุ่มรูปงามที่ดูสุภาพเรียบร้อย ส่วนเขาคนนี้มีรูปร่างสูงใหญ่ ดูไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย
ชายคนนั้นลูบหัวที่ถูกผลไม้เขวี้ยงใส่แล้วหัวเราะ “แล้วไม่ดีสำหรับท่านหรือ ดูจากอารมณ์ของท่านแล้ว ไม่มีปัญหาเลยหากจะมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักยี่สิบสามสิบปี ไม่แน่ข้าอาจไปนอนในโลงแล้วก็ได้ ส่วนท่านก็มีอายุยืนยาวไงล่ะขอรับ”
เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนหน้าเขียวแล้ว หญิงสาวที่เข้ามาพร้อมเขาก็รีบพูด “ท่านพี่! พูดน้อยๆ เถิดเจ้าค่ะ” แล้วหันไปขอโทษฮูหยินผู้เฒ่า “โปรดท่านแม่อย่าถือสาเลยนะเจ้าคะ วันนี้ท่านพี่ดื่มเยอะไปหน่อย...”
“ดื่มไม่ได้ก็เพลาลงสิ!” ฮูหยินผู้เฒ่าใจเย็นลงอยู่ครู่หนึ่งแล้วชี้ไปทางหญิงสาวคนนั้น “เจ้าก็ดูแลเขาหน่อย! โตเพียงนี้แล้ว ทำตัวเช่นนี้ใช้ได้หรือ!”
หญิงสาวทำหน้าลำบากใจ “ท่านแม่ นิสัยท่านพี่เป็นอย่างไรท่านแม่ก็ทราบดี ข้าจะไปคุมเขาได้อย่างไร...” พอเห็นว่าไม่เป็นไปอย่างที่คิดฮูหยินผู้เฒ่าก็กลับมารู้สึกโกรธอีกครั้งจนฮูหยินสองต้องรีบเข้ามาช่วยพูด
“เอาล่ะๆ เรื่องของพวกเจ้าค่อยว่ากันทีหลัง ท่านแม่ เสี่ยวชีเพิ่งจะหายดี อย่าทำให้นางตกใจเลยเจ้าค่ะ”
พอได้รับการเตือนฮูหยินผู้เฒ่าถึงได้สติรีบดึงหมิงเวยมาถาม “เสี่ยวชีตกใจหรือ เจ้าไม่ต้องกลัวไป คนที่ย่าต่อว่าเป็นท่านอาหกที่ไม่เอาถ่านของหลาน ไม่เกี่ยวอันใดกับหลานเลย”
หมิงเวยส่ายหน้า “หลานไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านย่าอย่าได้กังวลเลย”
ฮูหยินผู้เฒ่ากอดนางด้วยความรัก “เสี่ยวชีเป็นเด็กดีจริงๆ”
นายท่านหกรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยิน “เสี่ยวชี...หายดีแล้วหรือ”
ฮูหยินผู้เฒ่ามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าเพิ่งรู้หรือ! ช่างเถอะ เอาเหล้าเหลืองรดตัวแล้วกลับไปซะ อย่ามาทำตัวเกะกะที่นี่”
นายท่านหกหัวเราะ “ท่านแม่พูดอันใดกัน อย่างไรข้าก็เป็นอาของเสี่ยวชี นางหายแล้วล้วนเป็นเรื่องที่น่ายินดี ควรเฉลิมฉลอง พี่สะใภ้สามท่านคิดว่าอย่างไร”
 ฮูหยินสามก้มหน้าลง “ขอบคุณน้องหกมาก เรื่องนี้คงให้ท่านแม่เป็นผู้ตัดสินใจ”
นายท่านหกยกมือแตะคาง “พี่สะใภ้สามเกรงใจเกินไปแล้ว ในความเห็นของข้า นานแล้วที่ครอบครัวของเราไม่จัดงานเลี้ยงทำไม…โอ้ะ!”
ผลไม้อีกลูกถูกโยนเข้าใส่ ฮูหยินผู้เฒ่าพูดด้วยอารมณ์โกรธ “เสี่ยวชีหายแล้ว อาอย่างเจ้ายังคิดได้เพียงแต่จะหาโอกาสดื่มเหล้า ยังไม่รีบออกไปอีก อย่ามาเกะกะที่นี่!”
“เอาล่ะๆๆ” นายท่านหกยกมือ ”ลูกจะออกไปเอง ท่านแม่อย่าได้โกรธนักเลย โกรธจนจะขึ้นหัวลูกได้อยู่แล้ว”
“ไปซะ!” นายท่านหกทำปากยื่นแล้วหมุนตัวเดินจากไป
“ท่านพี่!” ฮูหยินหกไม่รู้จะทำอย่างไรไปชั่วขณะ
ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้ว “เจ้ามัวทำอะไรอยู่ ที่นี่ไม่ต้องการเจ้าแล้วไปดูแลเขาซะ!”
.......................................


บทที่ 16 ไม่ใช่
โถงเล็กตกอยู่ในความเงียบสงัด..
หมิงเฉิงมองคนนู้นที คนนี้ที เขารู้สึกถึงบรรยากาศที่ไม่ปกติ จึงเลือกที่จะไม่เปิดปากพูดจะดีกว่า
มีเพียงหมิงเวยที่ดูไม่สะทกสะท้าน นางรินชาให้ตัวเองแล้วจิบอย่างช้าๆ จนนางดื่มเสร็จจึงวางถ้วยน้ำชาลง “ท่านอาสี่ จนถึงตอนนี้ท่านยังอยากบอกว่าตัวเองไม่เชื่อเรื่องภูติผีเทวดาอยู่หรือไม่”
สีหน้าของนายท่านสี่ดำคล้ำ เวลาผ่านไปนาน เขาจึงหันกลับมา “เฉิงเอ๋อร์ เจ้าออกไปก่อน”
หมิงเฉิงลังเลไม่กล้าขยับ นายท่านสี่รู้สึกไม่สบอารมณ์ “ทำไม กลัวว่าข้าจะทำร้ายนางรึ”
หมิงเฉิงคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง ท่านพ่อของเขาคนนี้ อาจมีบ้างที่ชี้หน้าด่าเขาเสียเละ แต่ท่านก็ไม่เคยทำร้ายร่างกายใคร จากสถานการณ์เมื่อสักครู่ เรื่องด่าคนเสี่ยวชีเองก็ไม่แพ้กัน แต่ว่า..แล้วถ้าท่านโกรธล่ะ หรือว่าเขาคอยเฝ้าระวังจากด้านนอกจะปลอดภัยกว่า
เขาลุกขึ้นยืน “ลูกจะรออยู่ด้านนอก หากท่านพ่อมีเรื่องอะไรตะโกนเรียกได้เลยนะขอรับ”
นายท่านสี่ “....” เจ้าลูกคนนี้นี่ ตกลงเป็นลูกของเขาหรือลูกของพี่สามกันแน่
ในห้องตอนนี้จึงเหลือเพียงแค่สองคน
หมิงเวยยิ้ม “ท่านอาสี่ เชิญนั่งเจ้าค่ะ” นายท่านสี่ร้องฮึ เขาเดินกลับไปนั่ง
หมิงเวยรินชาให้เขาอีกรอบ “หลานป่วยอยู่หลายปี เพิ่งได้สติเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา มีหลายเรื่องที่หลานยังสับสนอยู่บ้าง เมื่อสักครู่ทำให้ท่านอาสี่รู้สึกขุ่นเคือง หวังว่าท่านจะไม่โกรธเคืองกันนะเจ้าคะ”
มุมปากนายท่านสี่กระตุก
ก่อนหน้านี้ เขาไม่คิดใส่ใจกับคำพูดของหมิงเวยเลย เพราะคิดว่านางเป็นเด็กพาลเลยหลุดกิริยาไปบ้าง แต่ตอนนี้การกระทำของนางมีกฎเกณฑ์ชัดเจน สงบลงขึ้นเยอะ เขาจึงรู้ว่าเขาไม่สามารถปฏิบัติต่อหลานสาวที่โง่มาสิบห้าปีคนนี้ เหมือนเด็กได้อีกต่อไปแล้ว
“รู้ว่าตัวเองไม่สงบเสงี่ยมก็ดี” เขาบอก “ก่อนหน้านี้ที่เจ้าป่วย อายุก็ยังน้อย ไม่รู้เรื่องราวภายในเรือน ยังพอให้อภัยได้ แต่การเถียงผู้หลักผู้ใหญ่ ไม่เพียงแต่จะทำให้ผู้คนหัวเราะเท่านั้น แต่ยังทำให้กฎเกณฑ์ภายในเรือนเสื่อมเสียอีกด้วย”
หมิงเวยพยักหน้ายอมรับคำสั่งสอน “สิ่งที่ท่านอาสี่สั่งสอนมาก็ถูกเจ้าค่ะ หลานไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนจากท่านพ่อ ท่านอาสี่ก็เปรียบเสมือนท่านพ่อ ความรักความหวังดีนี้หลานกับท่านแม่จะไม่มีวันลืม”
พอนางพูดอย่างนั้น นายท่านสี่ก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขากระแอมในลำคอเสียงเบา อธิบายให้นางฟังว่า “ไม่รู้ว่าท่านแม่ของเจ้าเคยบอกกฎในเรือนให้เจ้าฟังหรือยัง ตระกูลหมิงห้ามพูดถึงสิ่งลึกลับหรือวิชาอาคม มันคือสิ่งที่บรรพบุรุษบอกต่อกันมา ไม่ว่าใจของเจ้าจะคิดอย่างไร เจ้าก็ต้องทำตาม”
หมิงเวยยิ้มรับคำ “หลานเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
“ส่วนสิ่งที่อยู่ในสวน...” เขาหยุดชะงัก “ท่านลุงสองของเจ้าได้เขียนจดหมายไปที่เมืองหลวงแล้ว เพราะฉะนั้นเจ้าจงอย่าก่อเรื่องอีก”
หมิงเวยยิ้มแล้วส่ายหน้า
นายท่านสี่ขมวดคิ้ว “ข้าอธิบายเหตุผลกับเจ้าไปแล้ว เหตุใดจึงไม่ฟัง”
หมิงเวยตอบ “ท่านอาสี่เข้าใจผิดแล้ว หลานไม่ใช่ไม่ฟัง แค่อยากบอกว่าข้าไม่ได้ก่อเรื่องเจ้าค่ะ”
นายท่านสี่มีสีหน้ามืดมน “แล้วเจ้ายังคิดที่จะพังกำแพงอีกอย่างนั้นหรือ”
หมิงเวยไม่ตอบตรงๆ แต่หยิบถุงชาดขึ้นมาแล้วถามแบบสบายๆ ว่า “ท่านอาสี่ ชาดเผาไหม้ดวงวิญญาณ ผู้ใดเป็นผู้สอนเคล็ดวิชานี้กับท่านหรือเจ้าคะ”
“คือ...” นายท่านสี่อึกอัก เขามองนางอย่างระมัดระวัง
หมิงเวยไม่คิดจะรอคำตอบจากเขา และพูดต่อว่า “เคล็ดวิชานี้เรียบง่ายเกินไป ถ้าสิ่งชั่วร้ายไม่ได้ดุร้ายขนาดนั้นก็ถือว่าใช้การได้ แต่ถ้าหากดุร้ายเกินไปก็จะต่อต้าน หากเป็นเช่นนั้นผลที่ได้ก็จะตรงกันข้ามกับสิ่งที่คาดหวังไว้ ท่านอาสี่ ชาดเผาไหม้ดวงวิญญาณของท่าน เกรงว่าสิ่งชั่วร้ายนั้นจะหลุดหนีออกมาเสียก่อน”
คำพูดนี้มันไม่เหมือนคำพูดของคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรสักนิดเลย
นายท่านสี่มองไปที่หลานสาวคนนี้ของเขา จากคำพูดของนาง เขาเชื่ออยู่ส่วนหนึ่ง
หรือดวงวิญญาณของเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจะปรากฏขึ้นจริง ท่านนำดวงวิญญาณของนางกลับมา ไม่อย่างนั้นนางจะเอ่ยชื่อแผดเผาดวงวิญญาณได้อย่างไรกัน!
คิดไตร่ตรองอยู่นานในที่สุดนายท่านสี่จึงถามว่า “แล้วเจ้าจะทำอย่างไร”
หมิงเวยตอบแบบไม่ใส่ใจ “ดวงวิญญาณของหลานเพิ่งกลับมา ร่างกายไร้พลัง รับมันไม่ไหว แต่การดักจับมันไม่ใช่เรื่องยากอะไร ท่านอาสี่วางใจได้”
วางใจได้งั้นหรือ ขนาดวางใจได้ยังมีภูติผี!
ฟังหมิงเวยพูดต่อ “พูดถึงมันหลานก็นึกขึ้นได้ สิ่งชั่วร้ายนี้แปลกมากเจ้าค่ะ เหมือนว่าจะมีอะไรอยู่บนตัวมัน...”
นายท่านสี่เงี่ยหูรอฟัง เมื่อเห็นนางไม่พูดต่อแล้วจึงถาม “มันมีอะไร...”
หมิงเวยหัวเราะ “ตอนนี้หลานยังมองไม่ออก แต่หลานรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเจ้าค่ะ”
นายท่านสี่รู้สึกไม่สบอารมณ์ขี้นมา นางแกล้งเขา!
“ชาดเผาไหม้ดวงวิญญาณของท่าน ไม่ใช่ว่าใช้ไม่ได้” หมิงเวยบอกอ้อมๆ “เพียงแต่ต้องเพิ่มของบางอย่าง จึงจะสามารถสะกดสิ่งชั่วร้ายนั้นไว้ได้ ไม่ให้มันมีชัยเหนือเรา”
นายท่านสี่ทราบดี หัวข้อสนทนานี้ถูกนางกำกับอยู่ แต่เขาอยากรู้เรื่องนี้มาก จึงอดไม่ได้ที่จะถาม “เจ้าต้องการเพิ่มเติมสิ่งใดรึ”
“ยังบอกไม่ได้เจ้าค่ะ” หมิงเวยมองไปยังนายท่านสี่ “อีกไม่กี่วันข้างหน้าหลานจะทำการเปลี่ยนแปลงและเพิ่มชาดเผาไหม้ดวงวิญญาณ หากท่านอาสี่กังวล ท่านก็มาดูได้”
นายท่านสี่สบตานางกลับ สายตาสองอาหลานมีความล้ำลึก
“ได้” นายท่านสี่ยกถ้วยน้ำชาขึ้นดื่มจนหมด “แล้วถ้าเจ้ายังพูดจาซี้ซั้วอีกละก็ อาอย่างข้าจะไม่ตามใจเจ้าอีกเป็นแน่”
พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไป
หมิงเวยลุกขึ้นยืนส่ง “เดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ” ด้านนอก ตัวฝูยืนเกาะประตูแอบฟังการเคลื่อนไหวภายในห้อง
นางติดตามรับใช้คุณหนูตั้งแต่อายุแปดขวบ หลายปีเลยทีเดียว ไม่เคยจากไปไหน ถึงแม้ตอนนี้คุณหนูจะหายดีแล้ว แต่นางก็ยังไม่วางใจ
หมิงเฉิงที่เดินออกมาก่อนหน้านี้ ก็ยืนเกาะประตูแอบฟังอยู่ด้วยเช่นกัน
สองคนในห้องนั่งอยู่ไกล เสียงพูดก็เบา จึงได้ยินแต่เสียงพึมพำเลยไม่รู้ว่านายท่านสี่กำลังเดินออกมา
นายท่านสี่เปิดประตูโดยที่ทั้งสองคนไม่ทันได้ตั้งตัว จึงล้มคว่ำเข้าไปในห้องอย่างไม่ตั้งใจ
แล้วชนกันเข้าอย่างจัง นายท่านสี่เห็นหมิงเฉิงอย่างนั้นก็โกรธจัดชี้หน้าเขา
“เจ้าอายุเท่าไรแล้ว ทำตัวเป็นเด็กไปได้!”
หมิงเฉิงรู้ว่าตัวเองทำผิดเลยหดหัวเหมือนนกกระทา นายท่านสี่สะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธ ข้ามประตูเดินออกไป
ฮูหยินสามเองก็ไม่ได้เดินไปไหนไกล นางยืนรออยู่ไม่ไกลแล้วยิ้มทักทาย “น้องสี่”
นายท่านสี่พูดอึกอัก “สายมากแล้ว ข้าขอตัวก่อน พี่สะใภ้สามตามสบาย”
ฮูหยินสามประหลาดใจ เขาจะไปแล้วอย่างนั้นหรือ
อีกด้านหนึ่ง ตัวฝูรีบเข้าห้องด้วยความร้อนอกร้อนใจ
“คุณหนู! ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่เจ้าคะ”
หมิงเวยบอก “อืม” จากนั้นก็ดื่มชา
ตัวฝูสำรวจร่างกายนาง เมื่อเห็นว่าตัวคุณหนูยังปกติดีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วเจ้าค่ะ”
เห็นนางเป็นแบบนี้หมิงเวยก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
จากนั้นนางก็หุบยิ้มและคุยกับตัวเอง “ไม่ใช่เขาเสียหน่อย!”
ตัวฝูฟังแล้วไม่เข้าใจ “คุณหนู เขาคนไหนหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยไม่อธิบาย แต่พูดกลับไปว่า “ข้าหิวแล้ว”
“อ้อ” ตัวฝูถูกดึงความสนใจไปในทันที “อาหารเที่ยงจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูจะรับประทานเลยหรือไม่เจ้าคะ”
“อืม” หมิงเวยคิดในใจขณะเดินออกจากห้อง
คนที่ทำเรื่องเลวร้ายนี้ไม่ใช่นายท่านสี่ เพราะถ้าเป็นเขาละก็คงไม่ถูกนางจับได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคง่ายดายเช่นนี้
ถ้าเป็นคนร้ายตัวจริงจะต้องไม่เผยอาการ พวกเขาจะไม่เปิดโอกาสให้นางได้พูดด้วยซ้ำ
เพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงหญิงสาวอ่อนแอที่สูญเสียบิดาที่คอยปกป้อง
ในโลกนี้หากครอบครัวสูญเสียผู้ชายคนหนึ่ง ก็เปรียบเสมือนสูญเสียความสามารถในการพูดกับผู้อื่น ผู้ชายเป็นทั้งเสาหลักและหัวหน้าครอบครัว มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์สมบูรณ์ในการเป็นมนุษย์
นอกจากนี้นางแน่ใจว่าตนเองไม่ได้เข้าใจผิด พลังชีวิตของนายท่านสี่คนนี้เหมือนกับครั้งแรกที่นางได้เห็น แต่กลับไม่เหมือนกับครั้งที่สอง
………………………………………………


บทที่ 15 ปะทะกัน
ฮูหยินสามกำลังจะพูด แต่ก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลังของนางเสียก่อน “ท่านอาสี่” นายท่านสี่หันหน้าไปตามเสียงแล้วเขาก็พบเด็กสาวเดินมาตามทางเดินอย่างช้าๆ หลานสาวของเขาคนนี้เติบโตขึ้นมาเป็นอย่างไรนายท่านสี่จำได้อย่างชัดเจน
ฮูหยินสามเป็นผู้ที่น่าทึ่งมาก คุณหนูเจ็ดและนางมีความเหมือนกันเจ็ดถึงแปดส่วน ในเรื่องหน้าตาไม่มีบุตรสาวผู้ใดในเรือนนี้เทียบนางได้ แต่นางโง่มาแต่กำเนิด วันๆ ทำตัวแข็งทื่อ ไม่ว่าจะขัดเกลาอย่างไรก็ยังทำตัวไม่ต่างจากหุ่นไม้
หญิงงามไม่ใช่แค่ผิวพรรณที่ดูดีเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือความงามจากภายในซึ่งนางขาดเสน่ห์นี้ไป มารดาของนางเป็นผู้ที่มีเสน่ห์มาก แต่หลงเหลือมาถึงตัวนางเพียงห้าส่วน ไม่ได้ดึงดูดคนมากนัก
แต่คุณหนูเจ็ดที่อยู่ตรงหน้านี้…อากัปกิริยาไม่เรียกได้ว่าสง่างามนัก รูปลักษณ์ดูไม่ใช่หญิงที่นุ่มนวล แม้จะดูสบายๆ ขี้คร้านเกินไป แต่โดยรวมก็ดูมีชีวิตชีวาและสดใส หลานสาวคนนี้แม้ว่าจะเหมือนพี่สะใภ้ที่เป็นหม้ายอยู่มาก แต่โครงคิ้วของนางเหมือนพี่ชายของเขาเสียมากกว่า
เขากับพี่ชายนั้นเหมือนกันมาก เมื่อเผชิญหน้ากับใบหน้านี้ตัวเขาที่เต็มไปด้วยไฟแห่งความโกรธก็ดับลงไปกึ่งหนึ่ง หมิงเวยเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านายท่านสี่ ย่อตัวทำความเคารพแล้วพูดว่า “หลานเป็นคนสั่งให้พวกนางพังลงเองเจ้าค่ะ”
นายท่านสี่ได้สติเขาขมวดคิ้ว “ได้ยินว่าเจ้าหายดีแล้ว ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดี หลายปีมานี้เป็นเพราะเจ้าป่วย วิชางานบ้านงานเรือนที่บุตรสาวในเรือนควรเรียนรู้จึงไม่ได้เรียน เจ้าควรหาเวลามาใส่ใจเรื่องเรียนเสียบ้าง เหตุใดจึงต้องยุ่งเรื่องที่ไม่ควรยุ่งเช่นนี้ด้วย”
หมิงเวยหัวเราะ “ที่หลานเรียกให้พวกนางพังกำแพง ก็เพราะมันไม่จำเป็นแล้วเจ้าค่ะ” นายท่านสี่ได้ยินอย่างนั้นก็โกรธ “เจ้าเข้าใจหรือไม่ เป็นเพราะพวกเจ้าบอกเองว่าที่สวนอวี๋ฟางมีภูติผี ในเมื่อเป็นเช่นนี้แยกตัวออกมาล้วนเบาใจกว่าไม่ใช่รึ” หมิงเวยถอนหายใจ
“เจ้าถอนหายใจทำไม”
หมิงเวยตอบ “ถ้าหลานบอกว่าเข้าใจ ท่านอาสี่จะเชื่อหรือไม่เจ้าคะ” นายท่านสี่ชะงักมองนางด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
หมิงเวยพูดต่อว่า “อย่างที่ท่านอาสี่ได้ยินมาหลานหายดีแล้ว เป็นเพราะเสวียนหนี่เหนียงเหนียงรู้สึกถึงความจริงใจของท่านแม่ และดวงวิญญาณที่หายไปของหลานได้อยู่รับใช้ข้างกายเสวียนหนี่เหนียงเหนียงมาโดยตลอดซึ่งเรื่องนี้เข้าใจได้ไม่ยากเจ้าค่ะ”
พอเห็นนายท่านสี่ขมวดคิ้ว นางจึงรู้ว่าเขาต้องการจะพูดอะไร “ท่านอาสี่อยากบอกว่าบนโลกใบนี้ไม่มีภูติผีเทวดาใช่หรือไม่เจ้าคะ”
นายท่านสี่พอถูกนางพูดตัดหน้าก็รู้สึกไม่พอใจ “ภูติผีเทวดาอันใดกัน เจ้าเป็นหญิง ไม่ควรยุ่งเกี่ยวเรื่องนี้”
“ถ้างั้นผู้ใดควรยุ่งเรื่องนี้หรือเจ้าคะ” หมิงเวยเงยหน้าขึ้นมองนายท่านสี่แล้วยิ้มอย่างใจเย็น “ท่านอาสี่ หลายปีมานี้ท่านดูแลพวกเราแม่ลูกเป็นอย่างดี หลานกับท่านแม่ไม่มีวันลืม แต่ตอนนี้พวกเราแม่ลูกกำลังถูกบีบคั้นจนตาย ท่านอาสี่คงช่วยอันใดพวกเราไม่ได้เจ้าค่ะ!”
นายท่านสี่ชะงักไปชั่วขณะแล้วพูดด้วยความโกรธอีกครั้ง “ถูกบีบคั้นจนตายอะไร เจ้าเป็นหญิงอย่าพูดจามั่วซั่วกุเรื่องไปทั่ว!”
หมิงเวยไม่ตอบแต่หัวเราะออกมา นางหันกลับไปพูดกับฮูหยินสามว่า “ท่านแม่ แดดแรงเช่นนี้เราเชิญท่านอาสี่ไปนั่งจิบชาด้านในดีหรือไม่เจ้าคะ”
ฮูหยินสามพยักหน้า “ดี” นางหันกลับไปพูดกับแม่นมถง “เรียกพวกนางไปพักก่อน ช่วงบ่ายค่อยมาทำก็ไม่สาย” แม่นมถงตอบรับแล้วไล่พวกนางออกไป จากนั้นก็เรียกซู่เจี๋ยกับปิงซินมาเตรียมน้ำชา
ในที่สุดหมิงเฉิงก็เดินมาถึง “ท่านพ่อ!” เขามองท่านพ่อของตนเองแล้วหันไปมองฮูหยินสามและหมิงเวย จากนั้นก็กลืนประโยคที่เตรียมไว้ลงคอไป
บรรยากาศแปลกๆ…เขาไม่กล้าพูดอันใดออกมาเลย
“พี่สี่ก็มาด้วย” หมิงเวยท่าทางดูปกติ “มาดื่มชาด้วยกันไหมเจ้าคะ” ท่าทางของนายท่านสี่เปลี่ยนไป เขาแค่นหัวเราะ “ข้าได้แต่รับฟังจะไปทำอันใดได้เล่า!”
……….
โถงขนาดเล็กสำหรับรับแขกในสวนอวี๋ฟาง ฮูหยินสามรินน้ำชาให้สองพ่อลูกด้วยตัวเอง นางพูดว่า “จะยามบ่ายแล้วพวกท่านดื่มชาเถิด เดี๋ยวจะหิวกันเสียก่อน”
หมิงเฉิงไม่กล้ารับยืนรอนางรินชาเสร็จเขาถึงนั่งลงอีกรอบ นายท่านสี่ไม่มีใจที่จะดื่มชา เขาจ้องเขม็งไปที่หมิงเวย ต้องการฟังคำอธิบายจากนาง
หมิงเวยหันไปพูดว่า “ท่านแม่ เที่ยงนี้ลูกอยากกินปาเป่ายา ท่านไปดูที่ครัวให้ลูกได้หรือไม่เจ้าคะ” จะรีบให้ฮูหยินสามออกไปอะไรขนาดนั้น นายท่านสี่แค่นหัวเราะ ฮูหยินสามขมวดคิ้วใจจริงอยากปฏิเสธ แต่พอเห็นสายตาอ้อนวอนของบุตรสาว นางจึงพยักหน้า “ได้ลูก”
แม้เพิ่งจะผ่านไปหนึ่งวัน แต่นางก็รู้สึกได้ว่า บุตรสาวของนางเปลี่ยนไปไม่เหมือนแต่ก่อน ยามตอนที่นายท่านสี่โกรธมาก เสี่ยวชีก็ไม่ได้แสดงความอ่อนแอต่อหน้าเขา
เรื่องนี้แม้แต่ตัวนางเองก็ทำไม่ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้นางจะเชื่อในตัวเสี่ยวชีก็แล้วกัน พอฮูหยินสามเดินออกไปในห้องจึงเหลือเพียงสามคน
ความหนาวเย็นปกคลุมไปทั่วกายของนายท่านสี่ เขานั่งอยู่ในที่นี้ด้วยสีหน้าเย็นชา หมิงเฉิงรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อยก่อนจะส่งสายตาไปให้หมิงเวย จากนั้นก็มองไปยังท่านพ่อของเขาอย่างประหม่า แต่หมิงเวยกลับไม่ตอบสนองอันใด นางแค่ดื่มชาอย่างช้าๆ
จิบชาไปสามรอบแล้ว แต่นางก็ยังไม่พูดอะไรในที่สุดนายท่านสี่ก็ทนไม่ไหว
“เจ้าอยากบอกอันใดกันแน่”
หมิงเวยยิ้ม “หลานคิดว่าท่านอาสี่คงไม่สนใจเรื่องนี้เจ้าค่ะ!”
นายท่านสี่พูดเสียงเย็น “อย่าคิดว่าเจ้าเป็นเด็กแล้วจะก่อเรื่องอันใดก็ได้ จู่ๆ เรื่องที่เจ้าหายจากอาการนี้ยังไม่ชัดเจน! ผู้ใดจะรู้ว่าดวงวิญญาณที่หายไปของเจ้ากลับมาแล้วหรือว่าเจ้าถูกผีเข้าสิงกันแน่!” หมิงเวยเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ
นายท่านสี่ทำสีหน้าเย็นชา “ทำไมรึ ข้าพูดถูกหรืออย่างไร”
หมิงเวยตอบด้วยเสียงเนิบนาบ “ท่านอาสี่เข้าใจผิดแล้วหลานก็แค่แปลกใจเท่านั้น ท่านไม่ได้ไม่เชื่อเรื่องภูติผีเทวดาหรอกหรือเจ้าคะ”
“เจ้า...”
หมิงเวยพูดต่อในทันที “มาพูดเรื่องสำคัญกันดีกว่าเจ้าค่ะ พวกเราลูกกำพร้าพ่อ และแม่หม้ายสามี ไม่อยากรั้งท่านเอาไว้ ปล่อยให้ท่านอาสี่หิวอยู่นานคงไม่ดีเป็นแน่”
“....” ใบหน้าของนายท่านสี่เข้มขึ้น ตกลงผู้ใดกันแน่ที่โดนลากทำเหมือนกับว่าเขาไม่ได้พูดเรื่องสำคัญอย่างนั้นแหละ ไม่รอให้นายท่านสี่โต้กลับหมิงเวยพูดต่อว่า “ท่านอาสี่คงอยากรู้ว่าก่อนหน้านี้ทำไมหลานถึงบอกว่าพวกเราสองแม่ลูกกำลังถูกบีบคั้นจนตายใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“ฮึ!”
หมิงเวยหัวเราะเบาๆ “นี่ยังไม่ชัดเจนอีกหรือเจ้าคะ ทิ้งสิ่งชั่วร้ายไว้ในสวนอวี๋ฟางเช่นนี้ ซ้ำในเรือนก็ไม่สามารถเชิญเสวียนชื่อมาได้อยู่แล้วไม่ใช่ว่าต้องการให้พวกเราสองแม่ลูกตายหรอกหรือ”
ก็คิดว่านางจะพูดเรื่องอันใดที่แท้ก็เรื่องนี้! นายท่านสี่ทำสีหน้าสงบพยายามระงับอารมณ์อย่างเต็มที่ “นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรยุ่ง เชิญเสวียนชื่อหรือไม่เชิญเป็นเรื่องที่ท่านลุงสองของเจ้าเป็นผู้ตัดสินใจ ส่วนกำแพงที่ล้อมรอบนั่นก็เพื่อให้พวกเจ้าสองแม่ลูกคิดได้ว่าไม่ควรเข้ามาพัวพันเรื่องนี้!”
หมิงเวยมองเขาแล้วหัวเราะ นายท่านสี่พอถูกอีกฝ่ายหัวเราะใส่ก็ไม่สบอารมณ์ “ทำไมกัน! ข้าเข้าใจอันใดผิดอีก”
“ท่านอาสี่เข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ” หมิงเวยบอกเสียงเบา “หลานก็แค่พบว่า ท่านอาสี่ปากบอกไม่เชื่อเรื่องภูติผีเทวดา แต่จริงๆ แล้วท่านเชื่ออย่างสนิทใจเลย ดูเหมือนหลานจะเข้าใจท่านอาสี่ผิด หลานต้องขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะ”
นายท่านสี่ได้ยินเช่นนั้นก็โกรธ “เจ้าพูดจาไร้สาระอันใดกัน ข้าดูเหมือนเชื่อเรื่องนี้อย่างไรรึ”
“งั้นหรือเจ้าคะ” หมิงเวยเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ แล้วนางก็ค่อยๆ หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อแล้ววางไว้บนโต๊ะ
มันเป็นถุงกระดาษทั่วไป แต่ด้านในมีสีแดงเล็กน้อย นายท่านสี่ลุกขึ้นยืนในทันที เขาชี้หน้าหมิงเวยด้วยความโกรธ “เจ้า...พูดจาซี้ซั้ว!” พูดแล้วก็คว้าถุงกระดาษ และลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินออกไป
แล้วก็มีเสียงดังจากด้านหลัง “ท่านอาสี่จะกลับไปเติมสีชาดหรือเจ้าคะ ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ อันที่จริงหลานไม่ได้ขุดสีชาดออกมา แต่เมื่อครู่หลานเพียงให้แม่นมถงจัดเตรียมไว้เท่านั้น”
นายท่านสี่หยุดอยู่ตรงนั้น จะเข้าก็ไม่ใช่ จะออกก็ไม่เชิง
……………………………………………………….