ตอนที่ 23 งานใหญ่ได้รับการอนุมัติแล้ว
ลู่จ้าวอิ่งรับมีดมา แล้วใช้มือลองชั่งน้ำหนักดู
เขาโพล่งหัวเราะออกมา
คุณนายหลินได้สติอีกครั้ง นี่ไม่ใช่เพื่อนลูกสาวคนโตเธอหรอกหรือ เธอรู้ว่าเพื่อนๆ ของฉินหร่านส่วนใหญ่ทำตัวลับๆ ล่อๆ
แต่พวกนี้น่ากลัวเหลือเกิน
“ฉัน...” หญิงสาวพูดออกมา น้ำเสียงดูไม่กลัวอีกต่อไป
แต่ร่างกายยังคงเกร็งเพราะมีดผ่าตัดที่ห้อยลงมาตรงหน้า
“จำไว้ ไปขอโทษเธอด้วย” เฉิงเจวี้ยนมองลงมา
เผอิญว่าเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงลิฟต์ดังขึ้น
ตาของหนิงฉิงส่อแววมีความหวัง
เธอรีบหันหน้ากลับอย่างรวดเร็ว
คุณนายหลินเห็นว่าในขณะที่ประตูลิฟต์เปิดออก ผู้อำนวยการและอาจารย์หมอยืนอยู่ข้างใน
“ผู้อำนวยการเจียง คุณอยู่นี่แล้ว!” หญิงสาวไฮโซรีบหันตัวกลับราวกับเห็นนักบุญ
แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือ ผู้อำนวยการไม่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ เขามองไปยังหนุ่มหน้าหล่อ แล้วพูดขึ้นอย่างสุภาพ “นายน้อยเจวี้ยน ยุ่งอยู่หรือเปล่าครับ ทุกคนรออยู่...”
เลือดในตัวหนิงฉิงแทบจะแข็งอยู่ตรงนั้น
เฉิงเจวี้ยนส่ายหน้า โทรศัพท์เขาดังขึ้นมาพอดี หมอหนุ่มไม่ได้มองโทรศัพท์ สายตายังคงจ้องเขม็ง
หนุ่มหน้าหล่อจ้องหญิงสาว แล้วพูดซ้ำ “จำคำผมไว้ให้ดี”
น้ำเสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยความเย็นยะเยือกราวน้ำแข็ง
ตอนนี้ เธอไม่กล้าพูดอะไร ได้แง่พยักหน้าหงึกๆ
“โอเค” คุณชายรูปงามถอนสายตากลับ แม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้านั้นก็จางหายไป
เขานึกถึงเสื้อผ้ามียี่ห้อที่ถูกตัดเย็บมาอย่างดีที่เธอสวมใส่ แม้กระเป๋าที่หญิงผู้นั้นถือจะไม่ใช่ลิมิเต็ดอิดิชัน แต่ราคาหลายหมื่นทีเดียว ยังไม่นับกำไลฝังเพชรบนข้อมืออีก
มันน่าจะราคาหลักล้านขึ้นไป
จากนั้นชายหนุ่มพลันคิดไปถึงเสื้อผ้าของเด็กพาร์ตไทม์คนสวย เสื้อผ้านั้นสะอาด แต่ดูเก่าและธรรมดา
คุณหมอเฉิงแทบไม่เชื่อว่า ผู้หญิงตรงหน้าเขาจะเป็นแม่แท้ๆ ของฉินหร่านได้
“ถ้าผมได้ยินคุณพูดสามคำนั้น[footnoteRef:1]กับเธออีก รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น” ผู้พูดจุดบุหรี่แล้วยิ้มให้อีกฝั่ง [1: สามคำ หมายถึงที่หนิงฉิงบอกฉินหร่านว่า แกมันบ้า]
ปกติแล้ว เฉิงเจวี้ยนเป็นคนสบายๆ แต่เมื่อไหร่ที่จริงจังขึ้นมาละก็ ดวงตาดั่งผลบ๊วยสุกนั่นจะคมหริบและดุร้ายทันที
ทั้งทางเดินถูกปกคลุมด้วยความรู้สึกกดดันจางๆ จากตัวหมอหน้าหล่อ ที่แม้แต่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลยังไม่กล้าเข้ามาขัด
คุณนายหลินไม่รู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้เป็นใคร แต่รู้ว่าแหย็มเขาไม่ได้ ตอนนี้ เธอพูดอะไรไม่ออก ทำได้เพียงพยักหน้า
ลู่จ้าวอิ่งเก็บมีด ถอยตัวออกมาด้านข้าง เขาเชิดคางใส่เธอ “ออกไปได้แล้ว”
อีกฝ่ายไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับมามอง เธอรีบแจ้นไปทางห้องผู้เป็นแม่ด้วยความเหนื่อยหอบ
เสียงฝีเท้านั้นก้าวไม่เป็นจังหวะราวกับกำลังรีบหนีบางอย่าง
ผู้ช่วยหนุ่มทำเสียงหึๆ “ดูสิ เธอกลัวคุณขนาดไหน”
หมอหนุ่มชำเลืองดูเพื่อน แล้วเลิกคิ้ว ท่าทียังคงสงบและสุขุม จากนั้นเขาจึงถมขึ้นว่า “ฉันทำเธอกลัวเหรอ”
ลู่จ้าวอิ่ง “...”
“นายน้อยเจวี้ยนครับ ห้องประชุม...” ผู้อำนวยการมองมายังเฉิงเจวี้ยน เขาไม่ได้ถามเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น
ทว่าสายตาส่อแววความสงสัยใคร่รู้
แต่นายน้อยเจวี้ยนไม่ได้สนใจ เขาพูดขึ้นเนิบๆ “เดี๋ยวผู้ช่วยลู่จะอธิบายขั้นตอนให้คุณฟัง ผมขอกลับก่อน”
วันนี้เป็นวันที่หมอหนุ่มมีนัดผ่าตัด ซึ่งจะเกิดขึ้นเดือนละครั้ง ฝั่งคนไข้เป็นเศรษฐี หลังจากทราบว่าหมอเจวี้ยนไม่ได้อยู่ที่ปักกิ่งแล้ว เขารีบจัดการย้ายมาโรงพยาบาลที่อวิ๋นเฉิงทันที
หมอหนุ่มมาเพื่อพูดคุยเรื่องแผนการผ่าตัดคนไข้ และไม่ได้คาดคิดว่าจะเจอฉินหร่านอีก
ฝ่ายผู้ช่วยเองกำลังคิดเรื่องหนิงฉิง และเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาจึงชี้ไปที่จมูกอย่างไม่เชื่อหู “นายอยากให้ผมพูดเรื่องผ่าตัดเหรอ”
ฝ่ายเจ้านายหันข้างให้ โดยงับบุหรี่อยู่ ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยควันจาง และกระตุกยิ้มออกมาก “แล้วยังไงเหรอ”
“...เข้าใจแล้วครับ” ลู่จ้าวอิ่งลังเลเล็กน้อย
คุณหมอเจ้าของเคสไม่พูดพร่ำอะไรต่อ เขายื่นมือไปกดปุ่มลิฟต์ แล้วลงไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดิน
วันนี้ เฉิงเจวี้ยนยังขับรถโฟล์กคันเดิม
เมื่อผ่านไปหน้าป้ายรถเมล์ เด็กผู้หญิงที่อยู่บนม้านั่งยังคงเล่นเกม ชันขาขึ้น ท่าทางเด็กคนนั้นดูเหมือนพวกอันธพาล ท่าทางคงกำลังรอรถเมล์อยู่
หมอหนุ่มจอดรถ แล้วถามขึ้น “จะไปไหนน่ะ”
เสียงเขาราบเรียบและเนิบนาบ
เมื่อได้ยินเสียง มู่หยิงเงยหน้าขึ้นเป็นคนแรก
หน้าต่างรถถูกลดลงมา เด็กสาวจึงมองเข้าไป ใบหน้าราวกับเทพบุตรโผล่ขึ้นมา จนทำให้เธอพูดไม่ออก และยืนค้างราวกับคนโง่อยู่ตรงนั้น
ฉินหร่านก็ได้ยินเสียงเขาเช่นกัน
สุดท้ายจึงได้เงยหน้าจากจอขึ้นมา เพราะรถเมล์ยังไม่มาเสียที เด็กหน้าสวยจึงคิดทบทวน แล้วขอที่อยู่ของหนิงเว่ย ก่อนจะพูดทวนให้เจ้านายหนุ่มสุดหล่อฟัง
“เข้ามาสิ” ชายหนุ่มวางนิ้วไว้บนพวงมาลัย
“นี่คือ...” ผู้เป็นป้าดูลังเลเล็กน้อย และไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
“ขึ้นรถก่อนค่ะ” หลานสาวคนสวยไม่รู้ว่าต้องรอนานแค่ไหนกว่ารถเมล์จะมา หลังเปิดประตู ป้าหนิงขึ้นรถไป
ลูกพี่ลูกน้องมองดูตอนที่พี่น้องคนสวยขึ้นไปนั่งเบาะหน้า แถมยังยื่นหมากฝรั่งให้โดยไม่ได้ถามก่อน เด็กสาวรู้ว่าพวกเขาเป็นเพื่อนของฉินหร่านแน่ๆ
เธอนอนเอกเขนกพิงหน้าต่างรถ
เด็กสาวรู้ว่ารถคันนี้เป็นรถโฟล์ก
หนิงเว่ยอาศัยในตรอกเก่าๆ ที่นั่นไม่มีแสงไฟ ทำให้มืดมาก รถเข้าไปไม่ได้ด้วยซ้ำ
เด็กสาวผู้เป็นญาติเดินไปกับพวกเขา
ในขณะที่รถของคุณชายยังจอดตรงหน้าตรอก
“พี่คะ เมื่อกี๊เพื่อนเหรอคะ” มู่หยิงอดที่จะถามขึ้นไม่ได้
“คงงั้นมั้ง พี่ทำงานให้พวกเขา” อีกฝ่ายล้วงมือในกระเป๋า
ไม่มีใครพูดอะไรอีก ลูกเจ้าของบ้านในตอกเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง แต่เปลี่ยนเรื่องคุย “พี่ หนูกับมู่หนานกำลังจะไปเรียนที่โรงเรียนอี่จงอีกไม่กี่วันแล้ว”
ฉินหร่านพยักหน้ารับรู้ เด็กคนนี้อ่อนกว่าเธอสามปี มู่หยิงและมู่หนานเป็นแฝดเทียม ทั้งสองคนเรียนเก่งทั้งคู่
พวกเขาจะไปเรียนที่อี่จงปีนี้
คุณภาพโรงเรียนในหมู่บ้านหนิงไห่ไม่ค่อยดี ไม่อย่างนั้น แม่ของเด็กแฝดคงไม่ย้ายลูกมาเรียนที่อวิ๋นเฉิง
ตึกเรียนคุณภาพชั้นเยี่ยมของโรงเรียนเพิ่งจะสร้างเสร็จไป จึงทำให้เด็กมัธยมสี่เริ่มเปิดเทอมช้ากว่าปกติ พวกเขาเปิดเรียนวันที่สิบห้ากันยายน กว่าจะถึงวันนั้น ก็ยังอีกหลายวัน
“โรงเรียนอี่จงเป็นไงมั่งคะ” แฝดสาวมองไปที่ลูกพี่ลูกน้อง แล้วถามเพื่อเก็บข้อมูลล่วงหน้า “พี่รองก็เรียนที่เดียวกันใช่ไหมคะ ได้ยินแม่บอกว่าเธอติดท็อปห้า และอยากเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง”
 ถึงแม้เด็กสาวจะมีผลการเรียนดีมากที่หมู่บ้านเดิม เธอก็ไม่เคยฝันว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่ง ดูน่าจะเป็นไปได้สำหรับมู่หนานมากกว่า
“ทุกโรงเรียนก็เหมือนกันหมดแหละน่า” เด็กหน้าสวยโบกไม้โบกมือ พูดอย่างไม่ใส่ใจนัก “เดี๋ยวเธอก็รู้ตอนไปถึง ป้าคะ หนูกลับก่อนนะ”
“ระวังตัวด้วย” หนิงเว่ยไม่ได้ให้หลานเข้าบ้านเช่นกัน พวกเขาเพิ่งมาถึงที่นี่วันนี้ เพราะฉะนั้น ข้าวของจึงยังระเกะระกะอยู่
หากหลานคนนี้เข้าไป มีหวังเธอต้องอยู่ช่วยทำความสะอาดแน่ๆ
พอลูกพี่ลูกน้องกลับไป มู่หยิงมองไปทางทิศที่รถจอดทิ้งไว้ แล้วอดพูดไม่ได้ “แม่คะ ทำไมพี่ใหญ่ถึงรู้จักคนเยอะจัง ดูเหมือนเป็นคนรวยทั้งนั้น”
สำหรับเธอ ใครที่มีรถนับว่าเป็นคนรวย
พ่อของแฝดพี่น้องอยู่ในสภาพผัก และมีค่าใช้จ่ายประจำวันบานตะไท มีเพียงแม่ที่ทำงานประทังชีวิตพวกเขาไปวันๆ
เพราะฉะนั้นลืมเรื่องรถไปได้เลย แม้แต่การซื้อเสื้อผ้ายังเป็นเรื่องลำบากสำหรับพวกเขา
มู่หยิงและฉินหร่านไม่ได้เจอหน้ากันมาปีเศษแล้ว แต่เธอจำได้ว่า ตอนที่ยังเด็ก มีเพียงลูกพี่ลูกน้องคนโตและคุณยายที่จะซื้อลูกอมให้เธอกับพี่ชาย พวกเขาไม่ได้ดูถูกเธอเหมือนกับคนอื่นๆ ในตระกูล
“เพื่อนของพี่เขาหน้าตาหล่อๆ ทั้งนั้นเลยเนอะ” หนิงเว่ยคิดแล้วพูดออกมา
มู่หยิงไม่ได้พูดอะไรต่อ สุดท้ายเมื่อคิดเรื่องที่ได้ย้ายมาอวิ๋นเฉิงและจะได้ไปเรียนที่อี่จง เด็กสาวก็รู้สึกตื่นเต้น “แม่คะ เสื้อผ้าพวกนี้คับเกินไปแล้ว เราซื้อชุดใหม่ได้ไหมคะ”
ผู้เป็นแม่นิ่งไป แล้วจึงยิ้มออกมา “ได้สิ ไว้แม่จะพาไปซื้อของพรุ่งนี้นะ”
มู่หนานได้ยินเสียงแม่และน้อง จึงได้เปิดประตูบ้านให้
ตระกูลหนิงไม่ได้เกิดมาหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ เช่นเดียวกับพวกลูกๆ ของหนิงเว่ย มู่หนานมีใบหน้าที่หล่อเหล่า และหน้าตาดีกว่าแฝดหญิงของเขา
เพียงแต่ใบหน้าเขาช่างเย็นชา
พอได้ยินที่แม่และน้องคุยกัน เขาพูดขึ้นอย่างเฉยชา “ไม่ต้องครับ ซื้อให้น้องพอ เสื้อผ้าผมยังไม่คับ”
หนิงเว่ยมองไปที่ข้อเท้าที่โผล่ออกมา แล้วทำหน้านิ่ว “มู่หนาน...”
“เอาล่ะ ผมไปเรียนต่อละ” แฝดชายหันหลังกลับไปที่ห้อง แล้วปิดประตู
เธอมองไปรอบบ้าน ข้าวของทุกอย่างถูกจัดเรียงโดยลูกชาย
“แม่คะ ทำไมวันนี้ถึงไม่ยอมรับเงินป้าหนิงคะ” ลูกสาวไปดูห้องตัวเองพร้อมกับแม่
 หนิงเว่ยส่ายหัว “ป้าลูกร่ำรวย แต่คนเราต้องช่วยคนที่อดอยาก ไม่ใช่แค่คนจน ป้าไม่มีหน้าที่ต้องมาแบกาภระของพวกเรา นอกจากนี้ ที่พ่อลูกเกิดอุบัติเหตุรถยนต์ พ่อคงเสียไปนานแล้ว ถ้าไม่ได้ป้าช่วย แล้วแม่จะมีหน้ารับเงินมาได้ยังไง หยิง หยิง จำไว้นะ ป้ามีเงิน แต่เป็นเงินตระกูลหลิน การต้องเป็นแม่เลี้ยงไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะฉะนั้น ป้าให้อะไรมาก็ต้องปฏิเสธหมด เข้าใจไหม”
ผู้เป็นลูกเม้มปาก “ค่ะ”
หญิงสาวเจ้าของบ้านถอนหายใจ
เธอจัดเรียงของที่เหลือให้เป็นระเบียบ
ผู้เป็นลูกช่วยมารดาจัดเก็บของ เธอรู้สึกกังวลที่โรงเรียนกำลังจะเริ่มแล้ว “หนูได้ยินมาว่าดาวโรงเรียนอี่จง คือ พี่รอง พี่เขาเล่นไวโอลินเก่งมาก ทุกคนนอกโรงเรียนรู้ด้วยว่าที่นั่นมีเดือนโรงเรียนด้วย คิดว่าน่าจะแซ่สวี แถมเขารู้จักกับพี่รองด้วย...”
 พี่สาวของหนึ่งในเพื่อนร่วมชั้นเธอเคยเรียนที่โรงเรียนอี่จง ช่วยปิดภาคฤดูร้อน เธอได้ยินเพื่อนคนนั้นพูดคุยกัน แถมยังเห็นภาพโรงเรียนด้วย เลยรู้ว่าโรงเรียนนี้สวยแค่ไหน
**
ฉินหร่านเดินกลับไป
เธอเพิ่งรู้ว่าหมอหนุ่มเดินตามพวกเขาอยู่ไม่ไกล
พอเห็นเด็กพาร์ทไทม์เดินกลับมา เขาหันหลัง แล้วอัดบุหรี่
เด็กสาวเปิดประตูรถด้านหลัง ชายหนุ่มที่สูบบุหรี่เพียงแต่ปรายตามองเธอ เขาเดินไปอีกทาง แล้วบิดกุญแจ
คุณชายเฉิงไม่ได้ขับกลับโรงเรียนทันที แต่ไปแวะรับผู้ช่วยที่โรงพยาบาลก่อน
ลู่จ้าวอิ่งนอนราบพิงเบาะข้างคนขับ แล้วมองดูผู้โดยสาวอีกคนเล่นเกมอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เกาหัวตัวเอง “นี่ น้องหร่าน ทำไมถึงเงินขาดมือเหรอ”
เด็กสาวที่เล่นเกมไม่อยากตอบเขา เธอเพียงแค่เลิกคิ้วอย่างเย็นชาให้
ฝ่ายที่ถามเสียวสันหลังไปแป๊บเดียว “เธอไม่ต้องตอบฉันหรอก ไม่ต้องตอบเลย”
พอหันหน้าไปอีกทาง ผู้ช่วยลู่หยิบมือถือขึ้นมาเตรียมจะเล่นเกมที่เด็กสาวเล่น ตอนที่กำลังเปิดเกมอยู่นั้น ข้อความก็เด้งขึ้นมาส่วนบนหน้าจอพอดี
ชายหนุ่มตาเบิกกว้าง ส่งเสียงดัง “ยัยตัวแสบนี่! นายน้อยเจวี้ยน...ผู้ชายคนนั้น...งานใหญ่นั่น...เขารับทำแล้ว!”
“เอี๊ยดดด”
เสียงเบรกกะทันหันดังขึ้น
แล้วรถก็จอดทันที


ตอนที่ 22 นายน้อยเจวี้ยนถามว่า คุณหาว่าใครบ้า
“พี่ พูดบ้าอะไรน่ะ!” หนิงเว่ยรั้งแขนเสื้อของพี่สาว ท่าทีเป็นกังวล
“หร่านหร่าน” ผู้เป็นแม่พูดรู้ตัวว่าพูดไปไม่ได้คิด และตอนนี้ก็รู้สึกเสียใจ
“อย่ามาเรียกหนูแบบนั้น” เด็กคนนี้ผอมสูง สูงกว่าผู้เป็นมารดาเล็กน้อย เด็กสาวจึงก้มตัวลงเล็กน้อย สายตาเย็นชา “หนูสนิทกับแม่ขนาดนั้นเหรอ”
หนิงฉิงเริ่มพูดออกอีกครั้ง เธอจิกเล็บจนข้อมือปูดขึ้นมา “แม่เข้าใจผิดไปเรื่องนี้ แต่แม่ก็ทำเพื่อลูกนะ อย่าเดินตามรอยเท้าปู่เด็ดขาด ลูกยังเรียนที่โรงเรียนอี่จง จะมีใครหน้าไหนใส่ใจลูกเท่ากับแม่กัน”
 “หนูไม่ต้องการให้แม่มาควบคุม” ผู้เป็นลูกเบือนหน้าหนี เธอหรี่ตาแดงก่ำดังเลือดของเธอ พร้อมเลิกคิ้วที่แสดงความดุดันและขุ่นใจ จากนั้นก็เอื้อมมือไปตบไหล่ผู้เป็นแม่ “นอกจากยายแล้ว ไม่มีใครคุมหนูได้ เพราะฉะนั้น ไม่ว่าหนูจะเป็นหรือตาย จะไปเรียนที่ไหน จะได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยหรือไม่ ก็ไม่ใช่ธุระของแม่ เก๊ตไหม” เธอยิ้ม
ตอนที่พูด ฉินหร่านพูดเน้นทีละคำชัดๆ โดยไม่รีบร้อน
หลังจากที่พูดเสร็จ สาวหน้าสวยกลับหลังแล้วเลิกคิ้วให้น้าและลูกพี่ลูกน้อง พวกนั้นรีบเดินตามเธอไปทันที
หนิงเว่ยเองก็รู้สึกกังวลที่ไม่ได้ร่ำลาน้องสาวก่อน
 ด้านนอกประตูโรงพยาบาล ใบหน้าที่ถูกแต่งมาอย่างประณีตซีดลงอยู่พักใหญ่ แม้แต่ปลายนิ้วของเธอก็สั่นเทา
ลูกเลี้ยงหนุ่มยืนอยู่ข้างๆ สายตาชำเลืองไปยังทิศทางที่สมาชิกคนใหม่ของบ้านอยู่
เหมือนครั้งแรกที่เขาได้เห็นดวงตาคู่นั้น มันช่างมืดมนและเย็นเยียบ
ท่าทางอันแข็งแกร่งปรากฏให้เห็นในบุคลิกอย่างชัดเจนหนักแน่น
คุณชายหลินเพิ่งทำธุระเสร็จจึงมารับแม่เลี้ยง และจะได้มาขอโทษฉินหร่านไปในตัวด้วย ตอนเย็นนั้น น้องคนโปรดของเขารบเร้าให้พี่ชายรีบไป ประกอบกับที่เขาเองก็ยุ่ง จึงได้ลืมฉินหร่านไป
“ป้าหนิงครับ ป้ายังต้องไปเยี่ยมคุณยายเฉินสินะ ผมมีธุระต้องทำ เพราะฉะนั้นคงไม่ได้ขึ้นไป” เขายิ้มแล้วหยุดไป “จริงๆ ผมไม่ควรก้าวก่ายเรื่องในครอบครัวคุณป้า แต่สุดท้าย การวิจารณ์ลูกสาวตัวเองแบบนั้นไม่ใช่เรื่องดีเลย จริงไหมครับ”
โดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบกลับ ชายหนุ่มก้มศีรษะเล็กน้อยให้เธอ แล้วกลับหลังไปพร้อมโทรศัพท์
หลินจิ่นเซวียนเปิดประตูรถ แล้วเข้าไปด้านใน
เขาพิงมือบนพวงมาลัย ตัวสั่นเล็กน้อย เรียวนิ้วยาวนั้นชี้ตรงเกาะกุมพวงมาลัย
ดวงตาหรี่ลง
ชายหนุ่มไม่ลืมสิ่งที่ฉินหร่านพูดก่อนหน้านี้ ที่บอกว่ายานั้นเป็นยาที่รัฐบาลวิจัยในห้องทดลอง มันหมายความว่ายังไงกันนะ
หากมองผิวเผิน ดูเหมือนยานั้นยังไม่ได้รับการแจกจ่าย และคงมีจำนวนจำกัด
ถ้างั้นแปลว่า มีไม่กี่คนที่จะได้รับยานี้
เขาเคยตรวจประวัติของแม่เลี้ยงมาก่อนเมื่อสิบสองปีที่แล้วตอนที่หล่อนแต่งงานกับพ่อเขา แล้วก็ไม่ได้มีข้อมูลอะไรที่ทำให้เขาต้องจับตามองเป็นพิเศษเลย ดังนั้น คุณชายหลินจึงไม่ได้สนใจการแต่งงานครั้งนั้นนัก
ระหว่างที่ใช้ความคิดอยู่ ชายหนุ่มมองเห็นเด็กสาวคนสวยอยู่ป้ายรถเมล์กับหนิงเว่ย
เขาจึงหยุดรถ แล้วลดกระจกลง
คิ้วคู่นั้นเกิดมาพร้อมแววความเฉยเมยและองอาจ ทว่าน้ำเสียงเขากลับนุ่มนวล “ฉินหร่าน พวกเธอกำลังจะไปไหน ฉันไปส่งเพื่อเป็นการไถ่โทษละกัน”
รถยนต์ของชายหนุ่มคือ รถไมบัคสีดำ
มือซ้ายคุณชายหลินยังวางบนพวงมาลัย ข้อมือที่โผล่ออกมาให้เห็นเล็กน้อยเผยให้เห็นนาฬิกาบุลการี
แม้แต่ใบหน้านั้นก็ยังดูแพง
มู่หยิงมองไม่เห็นยี่ห้อชัดเจน แต่เธอสามารถมองเห็นความดูดีมีตระกูลที่ฉายออกมาได้ เด็กน้อยยังไม่เคยขึ้นรถหรูแบบนี้มาก่อน
เธอมองไปยังฉินหร่านโดยไม่รู้ตัว
“ไม่ต้องหรอกค่ะ” เด็กหน้าสวยก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ
ร่างบางนั่งอยู่บนม้านั่งที่ป้ายรถเมล์ ชันชาขึ้นอย่างสบายอารมณ์
ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ
ชายหนุ่มไฮโซเคยลิ้มรสความเฉยเมยของสาวเจ้า แถมยังถูกเมินใส่มาก่อน
“โอเค งั้นสาวๆ ระวังตัวด้วย ส่งข้อความมาด้วยตอนถึงโรงเรียน” เขาตอบอย่างสุภาพ
ฉินหร่านไม่พูดอะไร
เธอเมินใส่เขา
ยังเล่นเกมต่อ
โดยไม่ยี่หระอะไรเลย
“ระวังความปลอดภัยด้วย” หลินจิ่นเซวียนดูที่บอสสาวที่นั่งชันขาขึ้นอยู่ แล้วหัวเราะเบาๆ หนุ่มหล่อคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขับรถออกไป
เมื่อเขาไปพ้นตา มู่หยิงที่สงสัยมานานแล้ว จึงพูดขึ้น “เปี่ยวเจี่ย[footnoteRef:1] นั่นเพื่อนเหรอคะ” [1: เป็นคำที่ใช้เรียกลูกพี่ลูกน้องที่มีอายุมากกว่า ฝั่งแม่]
 “คนตระกูลหลินน่ะ” ลูกพี่ลูกน้องคนสวยยังคงเล่นเกมต่อไป น้ำเสียงราบเรียบ
ตระกูลหลินเหรอ
ตระกูลหลินที่รวยล้นฟ้า ที่ป้าหนิงแต่งงานเข้าไปน่ะเหรอ
มู่หยิงคิด นั่นคือคุณชายตระกูลหลินเหรอ
บนถนนหมายเลขสิบสองด็กสาวพูดขึ้น “เปี่ยวเจี่ย รถโรงเรียนอี่จงอยู่นี่แล้ว หนูจะส่งพี่กับแม่กลับก่อนละกัน พี่เป็นผู้หญิง...”
“รอรอหกสองสาม พี่จะส่งเธอก่อน” อีกฝ่ายตัดบท
**
คุณนายตระกูลหลินยังยืนอยู่ที่ทางเข้าโรงพยาบาล มันเป็นช่วงดึกทำให้มีคนผ่านไปผ่านมาไม่เยอะ
แต่หล่อนยังรู้สึกขายหน้าอยู่
หลังจากโดนลูกตัดสัมพันธ์ แถมโดนลูกเลี้ยงเทศนา หนิงฉิงรู้สึกราวกับทุกคนจับตาเธออยู่ เธอกัดริมฝีปาก แล้วเดินก้มหน้า รีบเข้าโรงพยาบาลไป
ด้วยความที่เดินเร็ว หญิงไฮโซจึงไม่ทันสังเกตว่า ตอนที่เธอขึ้นลิฟต์ไปนั้น ไม่มีใครอยู่แถวนั้นสักคน
ตอนนี้ เพิ่งจะสามทุ่มเท่านั้น
แม้ว่าโรงพยาบาลตอนกลางคืนจะมีคนน้อย แต่ปกติชั้นนี้มีคนไข้ ญาติผู้ป่วย หมอและพยาบาลเป็นจำนวนมาก
หลังจากออกมาจากลิฟต์ หนิงฉิงรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติมากๆ
มันไม่ควรจะเงียบเชียบขนาดนี้ มันเกือบจะเงียบกริบอยู่แล้ว
เธอเสียวสันหลังวาบ
ข้างหน้าดูเหมือนมีอะไรบางอย่าง คุณนายจึงรีบเงยหน้าขึ้น
สิ่งแรกที่คุณนายหนิงเห็นคือ ผู้ชายคนหนึ่งที่มีโทรศัพท์ในมือ กำลังมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าเขา
ความเยียบเย็นของอีกฝั่งแทบจะฟาดฟันเธอเข้าอย่างจัง
สายตาของผู้หญิงดีดูจับจ้องไปยังผู้ชายที่อยู่ในความมืด
ชายผู้นั้นกำลังยืนพิงกำแพง มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือควงมีดผ่าตัดเล่น นิ้วมือของชายหนุ่มขาวและปรากฏชัดเจนใต้แสงไฟ ข้อนิ้วนั้นเรียบเนียนสวยงาม
มีดผ่าในมือค่อยๆ หมุนช้าๆ
ใบหน้านั้นยังคงก้มต่ำ แต่หนิงฉิงยังสามารถเห็นใบหน้าสวยได้
แม้ว่าอาจจะดูเป็นโอกาสที่พิลึกสักหน่อย กระนั้นเธอก็ยังอึ้งในความงามของเขา
ไม่ว่าคุณนายจะรู้สึกมึนตื้บแค่ไหน เธอก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
หนิงฉิงค่อยๆ ก้าวถอยหลัง ควานมือหามือถือที่อยู่ในกระเป๋า และพูดด้วยความระแวง “พวกแกเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่”
ก่อนที่หญิงสาวจะทำอะไรได้ ลู่จ้าวอิ่งก็ชิงแย่งมือถือไปเสียแล้ว
ชายหนุ่มแตะตุ้มหู ควงมือถือด้วยปลายนิ้ว เขาก้มตัวลงครึ่งหนึ่ง แล้วใช้มือถือแตะบนใบหน้าของอีกฝ่าย
นายน้อยลู่เอียงคอ ยิ้มอย่างเย็นชาเหี้ยมเกรียม “นายน้อยเจวี้ยน เธอกำลังถามพวกเราแน่ะ”
ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ชายที่เล่นมีดผ่าตัดหยุดเล่นทันทีทันใด
คุณนายไม่กล้าขยับเขยื้อน มันรู้สึกราวกับหัวใจนั้นถูกบางอย่างบีบไว้แน่น
เส้นเลือดที่อยู่บนนิ้วที่กำแน่นนั้นราวกับจะปูดทะลุออกมา
ที่นี่คือโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมืองอวิ๋นเฉิง เพราะฉะนั้นไอ้พวกนี้ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ตอนนี้ได้
ยังไม่นับว่าชั้นนี้เป็นห้องพักผู้ป่วยวีไอพี
ที่มีการควบคุมดูแลความปลอดภัย 24 ชั่วโมง
การจะทำให้พื้นที่โล่ง และได้รับความร่วมมือจากโรงพยาบาลได้...เธอไม่รู้ตัวว่าไปยุ่งกับคนที่ใหญ่โตขนาดนี้เข้าตอนไหน
ตอนที่แต่งเข้าตระกูลหลิน ภรรยาคนนี้จะระมัดระวังตัวและกลัวที่จะทำพลาดอยู่เสมอ
ตอนนี้ เธอกำลังตื่นตระหนกสุดๆ
เฉิงเจวี้ยนเงยหน้าขึ้น ใบหน้านั้นยังคงหล่อเหลา ดวงตาใสคู่นั้นหรี่แคบลง
หญิงอีกฝั่งราวกับไม่เคยเห็นใครในอวิ๋นเฉิงที่มีหน้าตาแบบนี้มาก่อน
นิ้วมือของหญิงสาวสั่นเทิ้ม อีกฝั่งยังไม่จำเป็นต้องลงมืออะไรด้วยซ้ำ แค่สายตาที่ชำเลืองมาที่เธอก็ทำให้ขาดใจแทบไม่ออกแล้ว
เมื่อประโยคสิ้นสุดลง ผู้ช่วยหนุ่มหัวเราะหึๆ
หนุ่มรูปงามก้มหน้ามองต่ำ หลังผ่านไปสักพัก เขาก็โยนมีดมาให้ชายผู้ช่วย แล้วหยิบบุหรี่ออกจากกระเป๋า
ใต้แสงไฟบริเวณทางเดิน เผยให้เห็นรูปร่างเพรียว และตาคู่งามของชายหนุ่ม
ชายหน้าหล่อคนเดิมยังคงจ้องหนิงฉิง แล้วคลี่ยิ้ม เสียงของเขาเบา เนิบ ทว่าแฝงด้วยความโหดเหี้ยม “เมื่อกี๊ คุณหาว่าใครบ้า”


ตอนที่ 25 นายน้อยเจวี้ยน ใกล้กันเกินไป
ณ ห้องซ้อมดนตรีชั้นสอง
ฉินอวี่ถือไวโอลินไว้ในมือ เธอเอียงคอ และคิ้วมุ่นเล็กน้อย
เสียงไวโอลินนี้ออกจะเศร้าสร้อย ซึ่งต่างจากเพลงปกติที่ฉินอวี่บรรเลง
นายน้อยสวีมองต่ำ เห็นได้ชัดว่าท่าทีเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เด็กหนุ่มยืนพิงด้านข้างไวโอลิน และเผลอเคาะนิ้วบนนั้นโดยไม่รู้ตัว
รอบๆ ตัวเขาคือ บรรดาสภานักเรียนที่มาฟังเด็กสาวที่เก่งไวโอลินซ้อม
เธอพูดไว้วันนี้ว่าต้องการจะฝึกเพลงใหม่ ทุกคนจึงมาเตรียมรออัดเสียงไว้ในมือถือ
เสียงเพลงดังอยู่ประมาณนาที แล้วก็ตัดจบไปเสียดื้อๆ
ดวงตาของสวีเหยากวงเต็มไปด้วยความมึนงง ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
เมื่อเห็นว่าไม่ได้มีการเล่นต่อ เขาจึงหันหน้าไปพูดกับผู้ซ้อมไวโอลินด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติ ดวงตาจ้องไปยังไวโอลินในมือของเพื่อนสาว “ทำไมถึงหยุดเล่นล่ะ”
เด็กสาวกำไวโอลินในมือไว้แน่น แล้วยิ้มออกมาอย่างสดใส “ยังซ้อมได้ไม่ดีน่ะ ปกติฉันจะแอบซ้อม มันเลยยังออกมาไม่สมบูรณ์แบบ ไว้ฉันจะเล่นให้นายฟังอีกที หลังจากที่ฝึกไปได้สองสามครั้งละกัน”
ทุกคนจากสภานักเรียนพูดเป็นเสียงเดียวว่าเพลงนี้ใช้ได้ และอยากให้ฉินอวี่เล่นต่อ เพราะคุณหนูคนนี้เล่นได้เก่งมาก
สวีเหยากวงยืนเงียบๆ คิ้วที่ดูอบอุ่นส่อประกายความเย็นชา ไม่มีใครกล้าเข้าไปคุยกับเขา ยกเว้นเฉียวเซิงกับนักเรียนอีกไม่กี่คน
นายน้อยสวีมีความรู้เรื่องไวโอลิน เพราะฉะนั้นเขาจึงฟังออก เสียงดนตรีของฉินอวี่ฟังดูสับสนไม่เป็นจังหวะ
“ไม่เป็นไร เธอค่อยๆ ฝึกไปละกัน” หลานชายของอาจารย์ใหญ่ยืนขึ้น แม้ว่าใบหน้านั้นจะไม่มีรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนอยู่ “ถ้างั้น ฉันไม่กวนเธอละ”
ฉินอวี่เดินมองอีกฝ่ายเดินจากไป
แล้วจึงดึงเก้าอี้มานั่ง
นักเรียนจากสภาคนอื่นๆ ออกไปพร้อมกับสวีเหยากวงแล้ว เหลือเพียงนักเรียนหญิงอีกไม่กี่คน
“ทำไมเธอไม่เล่นต่อล่ะ” เด็กสาวหน้าตาแบ๊วฟังเสียงสับสนในเพลงไม่ออก เธอรู้แต่เพียงว่าดนตรีครั้งนี้เพราะมาก “ฉันว่ามันเพราะออก”
“ใช่ ใช่” อู๋เหยียนที่ตีเนียนมาอยู่กับกลุ่มของเด็กสาวคนดังได้ รีบพูดเสริม
ผู้ที่ซ้อมไวโอลินเอนพิงเก้าอี้ แล้วส่ายหน้าตอนที่ได้ยินคำพูดพวกนั้น เธอหลุบตาต่ำ โน้ตเพลงไวโอลินเพลงนี้สั้นและมั่วซั่วไปหมด ฉินอวี่ต้องจับต้นชนปลายทั้งคืน แต่ก็ยังจำไว้แค่บางส่วน
เด็กสาวแทบจะบรรเลงมันไม่ได้ แต่เพราะไม่ได้มีอารมณ์ร่วมในเพลง เธอจึงดำดิ่งไปกับเนื้อเพลงไม่ได้
แม้คนอื่นจะฟังไม่รู้ แต่เพื่อนคนสำคัญของเธอฟังออกอย่างแน่นอน มันฟังดูมืดมัวไปหมด เธอถึงได้หยุดเล่น
เพราะโทนเสียงของโน้ตดนตรีทั้งเพลงอลังการมาก และยังมีสไตล์ส่วนตัวแฝงไว้อย่างมาก ผู้ที่ซ้อมมันครั้งนี้จึงนึกไม่ออกเลยว่าคนประเภทไหนกันที่ประพันธ์โน้ตเพลงแบบนี้ออกมาได้
ฉินอวี่สงสัย
อู๋เหยียนไปยืนที่หน้าต่าง เตรียมจะเปิดม่าน แต่มองไปเห็นเด็กใหม่ที่ชั้นล่างเสียก่อน
“ทำไมแม่นี่ถึงอยู่ที่นี่” โทนเสียงของผู้พูดแสดงความไม่พอใจค่อนข้างชัด และค่อนข้างเอาเรื่อง
แม่ดาวโรงเรียนคนใหม่คนนี้อาจจะชื่อเสียงดีในบรรดานักเรียนขาย แต่สำหรับพวกผู้หญิงแล้ว เธอเป็นหัวข้อนินทา โดยเฉพาะเรื่องที่ถูกไล่ออกจากโรงเรียนมาได้หนึ่งปี หลังมีเรื่องทะเลาะวิวาท
เด็กหน้าแบ๊วชำเลืองดู แล้วเห็นนายน้อยเฉียวกำลังวิ่งตามนักเรียนใหม่คนนั้น เธอบีบนิ้วแน่นโดยไม่รู้ตัว “ทำไมเฉียวเซิงถึงเล่นกับยัยนั่น”
“อ๋อ เขากำลังล้อแม่นั่นอยู่” ตัวแทนภาษาอังกฤษพูดอย่างสะใจ “รู้ไหม ยัยนี่ส่งการบ้านวิชาอังกฤษ แล้วได้คะแนนศูนย์ แถมยังได้เป็นดาวโรงเรียนอยู่อีก ฉินอวี่น่ะได้ตั้ง 117 คะแนนแน่ะ สูงกว่าของยัยนี่เป็นไหนๆ”
เดิมทีเด็กสาวที่เพิ่งซ้อมดนตรีอารมณ์ไม่ดีเพราะเรื่องโน้ตไวโอลินนั่น
แต่พอได้ยินที่เพื่อนในกลุ่มพูด จู่ๆ เธอก็กลับมาอารมณ์ดี ฉินอวี่คลี่ยิ้มเล็กน้อย “นี่ ทำไมพวกเธอถึงเปรียบเทียบแบบนั้นล่ะจ๊ะ ไม่มีอะไรให้เปรียบเทียบสักหน่อย”
**
ที่ชั้นล่าง
เด็กสาวที่เพิ่งมาถึงอยากจะฟังต่อ ทว่าเสียงเพลงนั้นหยุดไปแล้ว ทำให้เด็กสาวหน้าสวยไม่แน่ใจ
ประกอบกับที่เฉียวเซิงและสวีเหยากวงเดินลงมาพอดี ฉินหร่านจึงยืนคิด แล้วตัดสินใจไปที่ห้องเรียน
ระหว่างนั้นหนุ่มช่างจ้อวิ่งตามเพื่อล้อเธอ
เด็กสาวที่ถูกล้อเลื่อนหมวกลงมาต่ำ แล้วหยิบหูฟังออกจากกระเป๋ามาใส่ด้วยท่าทางสุดเท่
เพื่อนหนุ่มช่างล้อเอนเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น พูดเสียงดังกว่าเดิม แล้วล้อเลียนเพื่อนใหม่ต่อ
อีกฝ่ายยื่นมือมาปรับหูฟัง เธอเอียงคอ แล้วยื่นนิ้วเป็นสัญญาณให้เขา “หุบปาก”
ดวงตาเย็นชาคู่นั้นมองไปที่เพื่อนที่ล้อเธออยู่
เฉียวเซิง “...”
เขาค่อยๆ ก้าวถอยไปอย่างเงียบๆ
ส่วนเด็กสาวที่ฟังหูฟังเดินไปตึกเรียนต่อด้วยท่าทีเกียจคร้าน
ที่ห้องเรียน หนุ่มช่างจ้อดึงใบคะแนนของเพื่อนใหม่ออกมาจากหนังสือ แล้วยื่นให้เธอ
เขายืนพิงโต๊ะด้านหน้าเด็กสาวคนสวยเพื่อพูดคุยกับเพื่อนร่วมโต๊ะเธอ ส่วนฉินหร่านยังคงไม่สนใจเขา
เด็กสาวนั่งลง แล้วเอนพิงกำแพง ก่อนจะหยิบหนังสือนอกเวลาเรียนออกมาจากใต้โต๊ะด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างถืออมยิ้มไว้
เมื่อโยนหนังสือลงบนโต๊ะได้ ดาวโรงเรียนค่อยๆ แกะซองอมยิ้มออก แล้วนำมันเข้าปาก
เด็กสาวยังคงเอนหลังพิงกำแพงต่อด้วยท่าทีเกียจคร้าน ค่อยๆ เปิดหนังสือไปทีละหน้า คิ้วคู่นั้นดูยกสูงขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อมองจากด้านข้าง
“นี่ไม่เด็กไปหน่อยเหรอ กินอมยิ้มเนี่ย” เพื่อนร่วมห้องขี้เล่นอดถามไม่ได้
อีกฝ่ายยังคงเปิดอ่านไปทีละหน้าอย่างไม่รีบร้อน บางทีอาจเป็นเพราะเธออารมณ์ดีอยู่ จึงไม่ได้ทำท่าทีปิดและเย็นชาเหมือนก่อน ผู้ที่อ่านหนังสือพูดขึ้นช้าๆ “เกี่ยวไรกับนายล่ะ ไสหัวไปเลยไป๊”
เพื่อนหนุ่มถูจมูกตัวเอง แล้วกลับไปนั่งที่ตัวเองโดยโน้มตัวลงมาบนโต๊ะเรียน เมื่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงสะกิดเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งทำแบบฝึกหัดอยู่ นายน้อยสวี นายอยากไปร้านค้าหลังโรงเรียนเลิกไหม“”
เพื่อนสนิทที่ถูกถามไม่ได้อยากไป แต่เขาพร้อมจะทำเพื่อเพื่อนสนิทที่เป็นเหมือนพี่น้องคนนี้ เขาคิดว่าเพื่อนขี้เล่นคนนี้ดูท่าจะหิว “อืม”
**
พอตกเย็น ฉินหร่านไปที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน
ครั้งนี้ ผู้ช่วยลู่ดูมีท่าทีปกติขึ้นมา
เขากำลังรักษาคนไข้อยู่ เด็กสาวจึงไม่ได้สนใจเขา แล้วตรงไปยังครัวเพื่อทำอาหารเย็นทันที
ตอนที่เด็กสาวพาร์ตไทม์เดินออกมา ชายหนุ่มคนเดิมกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ข้างนอก
ในขณะที่เธอหยิบกระดาษทิชชู่บนโต๊ะขึ้นมาเช็ดมือ สายตาเธอเหลือบไปเห็นยาประเภทต่างๆ ที่อยู่ในชั้นเก็บยา มียาเพิ่มมากกว่าตอนที่เด็กสาวเห็นมันครั้งแรก และดูเหมือนไม่ใช่ยาทั่วไปด้วย
ฉินหร่านไม่สนใจว่าจะมียามากมายแค่ไหน สายตาของเธอมองแต่ที่ยานอนหลับ
เฉิงเจวี้ยนที่กำลังมองคอมพิวเตอร์อยู่ พอเห็นแบบนี้ เขาไม่ได้คิดอะไรมาก จึงเดินมาพร้อมกุญแจตู้ยา
หมอหนุ่มเอื้อมตัวเปิดประตูชั้นเก็บยา ตัวเอนมาด้านข้างเล็กน้อย แล้ววางนิ้วมือบนขวดยานอนหลับ นิ้วนั้นเรียวยาวและดูผ่อนคลาย “ยารอบที่แล้วหมดแล้วเหรอ”
ชายหนุ่มผู้นี้มีน้ำเสียงเนิบ มันเป็นเสียงที่ฟังดูเกียจคร้าน เอื่อยเฉื่อย และทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายได้
“ค่ะ” ฉินหร่านพยักหน้ารับ
นายน้อยเจวี้ยนก้มหน้าอีกครั้งเพื่อนับยาให้อีกสิบเม็ดด้วยท่าทีจริงจัง
จากนั้น เขาก็เดินไปหยิบถุงกระดาษ
ชั้นเก็บยานี้อยู่หลังโต๊ะของผู้ช่วยลู่พอดี ทำให้หมอหนุ่มเดินมาที่ชั้นได้ในก้าวเดียว
หมอหน้าหล่อเอื้อมมือเหนือฉินหร่านเพื่อหยิบถุง
เธอเพียงได้กลิ่นสะระแหน่จางๆ มันเป็นกลิ่นที่อบอุ่นและสงบ จนเธออยากจะเข้าใกล้กลิ่นนั้นมากขึ้น
ลมหายใจอุ่นๆ ที่หายใจรดด้านข้างของเธอทำให้เด็กสาวรู้สึกร้อนวาบเล็กน้อย
เด็กพาร์ตไทม์จึงค่อยๆ ถอยหลังกลับเงียบๆ
อีกฝ่ายมัวแต่คิดเรื่องข้อมูลจึงไม่ทันสังเกตว่ามีอะไรผิดปกติ
พวกเข้าอยู่ใกล้กันเหลือเกิน
เฉิงเจวี้ยนคว้าถุงกระดาษได้ แล้วหันมาด้านข้าง
เขานำยาใส่ถึง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นอีก แต่ยังคิดถึงฉากร้อนผ่าวเมื่อครู่ในใจ
วันนี้เด็กสาวไม่ได้ใส่ชุดนักเรียน เธอสวมเพียงเชิ้ตขาวที่เผยให้เห็นลำคอที่งอเล็กน้อย และกระดูกไหปลาร้ารางๆ
บนไหล่นั้น รอยสักสีแดงโผล่ออกมาให้เห็นเล็กน้อยราวกับยอดภูเขาน้ำแข็ง
สีแดงที่ตัดกับผิวของอีกฝ่ายทำให้ผิวเธอดูขาวกว่าเดิม และเข้ากับความรู้สึกแข็งแกร่งของความสดใสและความงามของผู้เป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดี
เขานึกไม่ออกเลยว่าใครเป็นคนสักให้เธอ
“เรียบร้อย” หมอสุดหล่อไม่กล้าชำเลืองมอง เขายื่นถุงยาที่ห่อไว้ให้เด็กสาว และอดไม่ได้ที่จะพูด ตอนที่เห็นใบหน้าที่มีความสุขของอีกฝ่าย “อย่ากินเยอะเกินไปล่ะ”
“ขอบคุณค่ะ” เด็กพาร์ตไทม์กล่าวขอบคุณ
ลู่จ้าวอิ่งที่เพิ่งออกไปรับสายข้างนอก เดินกลับเข้ามาแล้วพูดขึ้นทันทีว่า “นายน้อยเจวี้ยน คอมฯคุณพร้อมยัง”
“เกือบแล้ว” ผู้เป็นนายโยนคอมพิวเตอร์ให้ผู้ช่วย เขาไม่ได้ใจเย็นนัก “นายเอาไปดูเองก็แล้วกัน”
“แม่งเอ๊ย พวกนั้นเร่งเราอยู่ได้” ลู่จ้าวอิ่งมองดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังมีตัวเลขแปลกๆปรากฏอยู่เยอะเต็มไปหมด “โอเค ผมจะไปหาผู้อาวุโสสวี ที่นี่ไม่ค่อยมีคนรู้เรื่องเทคนิคนัก”
แล้วผู้ช่วยหนุ่มก็เดินจากไปพร้อมคอมพิวเตอร์
ฉินหร่านหยิบเสื้อโค้ต และกำลังเตรียมตัวจะเดินไป แต่พอเห็นว่าลู่จ้าวอิ่งดูกังวลใจขนาดไหน เด็กสาวจึงหยุดเดิน แล้วหันหลังมาพูดว่า “อันที่จริง...”


ตอนที่ 21 หนูไม่ได้บ้า
คนที่พูดขึ้นคือป้าจาง
ก่อนหน้านี้ ป้าจางอยู่หลังฉินอวี่ เธอเลิกคิ้วมองดูเด็กสาวเจ้าปัญหา แล้วเดินไปหาแม่เด็กนั่นอีกสองสามก้าว น้ำเสียงของป้าแม่บ้านสูงเสียจนทุกคนต้องหันมามองเป็นตาเดียว
หนิงเว่ยรู้ว่าหลานสาวต้องการหาเก้าอี้ให้เธอ
แต่สายตาที่มองมาของแม่บ้านตระกูลหลินนั้นแปลกๆ ราวกับกำลังส่งกริชเข้ามาทิ่มแทงแขกที่ไม่มีเก้าอี้นั่งคนนี้ ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมากๆ ญาติผู้ป้าจึงเม้มปาก พยายามไม่ใส่ใจป้าจาง
มีเสียงลมหายใจดังอยู่รอบตัวพวกเขา
ญาติคนอื่นอิจฉาและแปลกใจระคนกันไป
ไม่มีใครที่คิดว่าเรื่องนี้ไม่มีเหตุผลเลย
ทุกคนต่างมองว่ามันมีเหตุผลชัดเจนมากกว่า
“คุณพระ ห้าแสนแปด? จ่ายเงินดาวน์ซื้อบ้านในอวิ๋นเฉิงได้เลยนะน่ะเงินเยอะขนาดนั้น”
“น่าจะซื้อบ้านในเมืองพวกเราได้ตั้งสองหลังแน่ะ ว่ามะ?”
“...”
หนิงเว่ยกำมือแน่น เธอก้าวเดินมาข้างหน้าไม่กี่ก้าว แล้วรีบกระซิบบอกหลานสาวใจกล้า “หร่านหร่าน ป้าไม่เป็นไร...”
 อีกฝั่งเงยหน้าขึ้น
แล้วก็หัวเราะแบบยกมุมปากข้างหนึ่งขึ้นด้วยกิริยาเย็นชาและไร้มารยาท “580000 เหรอ แพงหูฉี่จังนะ”
ฉินหร่านปรายตามองป้าจาง หนิงฉิง และฉินอวี่
แสงในห้องที่สลัวตกกระทบใบหน้าของเด็กสาว ทำให้ดวงตาดูแดงก่ำยิ่งขึ้น ตาที่หรี่ลงเล็กน้อยฉายแววมุ่งมั่นถือดีราวกับเจ้าของดวงตาจะทะลุผ่านขอบฟ้าต่อหน้าทุกคน[footnoteRef:1] [1: หมายความว่า แสดงออกมาให้ทุกคนเห็นอย่างชัดเจน]
ท่าทางของฉินหร่านยะโสอวดดี รอยยิ้มนั่นส่อแววเย้ยหยัน ส่วนดวงตาฉายความเป็นปีศาจออกมา
“ฉินหร่าน ลูก...” ผู้เป็นแม่อ้าปากจะพูด
ก่อนหน้านี้ยังเรียกว่า หร่านหร่าน แต่ตอนนี้กลับเรียกว่าฉินหร่าน
“อะไรคะ” ลูกคนโตชะงักไปแป๊บเดียว ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือออกไปหยิบไวโอลินมาชั่งน้ำหนักดูในมือ ก่อนจะค่อยๆ วางมันลงบนโต๊ะ
เธอหันหลังไปด้วยอารมณ์โมโหขุ่นเคือง แล้วเตะเก้าอี้ไปให้หนิงเว่ย
“คุณป้า นั่งได้แล้วค่ะ” ฉินหร่านพูด
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ เป็นความเงียบที่แปลก สายตาของทุกคนจับจ้องมาในทิศทางนี้
ผู้เป็นป้าตัวแข็งทื่อด้วยความรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย “ไวโอลินนั่น...”
ป้าจางได้สติบ้างครั้งนี้ “นั่นมันไวโอลินของคุณหนูนะ!”
“ใครสนไอ้ไวโอลินนี่กัน ฉินอวี่มาเพื่อทานข้าว จะหยิบไวโอลินมาทำไม” คนเป็นพี่แลบลิ้นมาแตะริมฝีปาก แล้วคลี่ยิ้ม ดวงตาคู่นั้นแดงกว่าเดิมเสียอีก และภายใต้แสงที่ไม่สว่างนัก คิ้วเรียวงามมุ่นเข้าหากันราวกับปีศาจ “ป้านี่น่ารำคาญสุดๆ ไว้หนูจะซื้อใช้ให้อีกร้อยคันเลย ถ้าไอ้นี่มันพัง”
เด็กสาวคิดว่าเธออดทนมามากแล้ว
เพราะทั้งหนิงฉิง และแม่บ้านตระกูลหลินช่างน่าสมเพชเหลือเกิน
ยืนอยู่บนยอดปีระมิดทุกวัน[footnoteRef:2] เพื่อมองดูคนอื่นๆ พวกนี้ไม่เบื่อมั่งหรือไง [2: หมายถึง ทำตัวสูงส่งและดูถูกคนอื่น]
ทั้งห้องไม่มีใครพูดอะไร
กลุ่มญาติๆ ยังคงเงียบปากสนิท
เด็กสาวหน้าสวยเชิดคาง หรี่ตาลงเล็กน้อย เมื่อเธอเห็นบริกรเดินผ่านประตู จึงเอนหลังพิงโต๊ะ เชิดคาง และดีดนิ้ว “เสิร์ฟอาหารไวๆ เข้า!”
หลังจากอาหารเย็น ผู้ที่สร้างความเงียบพาหนิงเว่ยและเฉินซูหลานออกจากงานไปก่อน ส่วนผู้เป็นม่ยังคงรับหน้าญาติๆ อยู่
ญาติเหล่านี้เดิมทีก็มาเพราะหนิงฉิงอยู่แล้ว ไม่ได้จะมาเยี่ยมหญิงชรา เพราะฉะนั้นจึงเข้าทางพวกเขา
ภายในห้อง หลังจากที่ฉินหร่านออกไป บรรยากาศก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
ฉินอวี่ยิ้ม ยกแก้วด้วยท่าทีสง่างามมากๆ “ต้องขอโทษแทนพี่สาวหนูด้วยนะคะ”
 ญาติกลุ่มนี้ถือว่าเป็นกลุ่มที่มีฐานะดี พวกนี้รู้ชัดว่าหนิงฉิงไม่ได้ต้องการลูกคนโตแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว
“พี่สาวหนูก็เป็นแบบนี้แหละ” ป้าอีกคนรีบโบกไม้โบกมือทำท่าเอือม พร้อมเม้มปาก “ในอายุสิบหก แม่นั่นก็ไปฟาดหัวคนอื่นแล้ว ป้าได้ยินมาว่าเจ้าหมอนั่นถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉิน ตำรวจต้องรีบมาเลย”
ฉินหร่านต่อสู้เก่ง และเรื่องทะเลาะวิวาทแบบนี้เกิดขึ้นเป็นประจำ ครั้งสุดท้าย ญาติพวกนี้เห็นว่าเด็กสาวจอมป่วนได้รับบาดเจ็บกลับมาด้วย
เด็กนั่นไม่ได้ตีรันฟันแทงแบบนั้นแล้ว แต่ยังดุดันร้ายกาจเหมือนเดิม ซึ่งเป็นสาเหตุว่าทำไมญาติๆกลุ่มนี้ถึงยังกลัวเธออยู่
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หนิงฉิงหน้าดำคร่ำเครียด
ไม่มีใครเคยบอกเธอเรื่องตำรวจ
“หลานคนโตจ๊ะ ป้าจางคนนี้คือ...” ป้าคนเดิมการแสดงออกของหญิงชราอีกคนแล้ว จึงรีบเข้าเรื่อง แล้วยิ้มหวาน
“นี่คือคุณแม่บ้านจางค่ะ เป็นคนดูแลบ้านให้กับตระกูลหลิน” หนิงฉิงหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดมุมปาก
ท่าทีของญาติกลุ่มนี้ที่มองคุณนายหลินและลูกสาวเปลี่ยนไป “ดูสิ ครอบครัวนี้ดีขนาดไหน มีคนรับใช้มาในงาน...”
ฉินอวี่ออกไปเข้าห้องน้ำ โดยมีป้าจางเดินตามหลังมาทันที
น้ำเสียงของแม่บ้านแสดงความเหยียดหยันตอนที่พูดขึ้นว่า “คุณหนูคะ ต่อไปอย่าให้คุณฉินเห็นไวโอลินแล้วนะคะ เกิดทำพังขึ้นมา เป็นคุณหนูนั่นแหละที่จะต้องมานั่งกลุ่ม แม่นั่นยังมีหน้ามาพูดว่าจะซื้อใช้ให้อีกร้อยคัน คันหนึ่งจะมีปัญญาหรือเปล่ายังไม่รู้เลย”
คุณหนูน้อยเจ้าของไวโอลินก้มหน้าลงไปล้างมือ เธอยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดของแม่บ้าน
**
“แม่คะ คุณป้าและฉินอวี่ยัง...” มู่หยิงแอบชำเลืองดูห้องจัดงาน ลังเลใจว่าจะออกมาดีหรือไม่
หนิงเว่ยส่ายหน้า ฉินอวี่และหนงฉิงไม่ต้องการสานสัมพันธ์อะไรกับพวกเขาอย่างเห็นได้ชัด ส่วนลูกคนนี้ก็ยังไม่เข้าใจอีก “ไม่ต้องคิดแล้ว กลับบ้านกัน”
เด็กสาวก้าวเดินช้าๆ จังหวะฝีเท้าเนิบนาบ
ฉินหร่านเดินตามหลังสองคนแม่ลูก มือกอดอกไว้
พวกเขาพาผู้อาวุโสเฉินไปที่โรงพยาบาล แล้วอยู่พูดคุยด้วยอีกพักใหญ่
มู่หยิงได้แต่มองดูสิ่งอำนวยความสะดวกในห้องพักผู้ป่วย
หลังเดินออกมาจากห้องคนไข้ เด็กสาวหน้าสวยหันหลังกลับไปมองมัน
“หร่านหร่าน เรื่องคืนนี้...” ผู้เป็นป้าเอ่ยปากขึ้น
“หนูทำอะไรผิดคะคืนนี้ แม่เขาต่างหากเสียสติหรือเปล่า” ภายใต้แสงไฟ สายตาของเด็กยาวยังเกรี้ยวกราดและเย็นชา เธอทำเสียงหึในลำคอ “แม่รู้ไหมบ้างไหมว่าป้าขาบาดเจ็บตอนที่ต้องลาออกจากโรงเรียนเพื่อหาเงินส่งแม่เรียน”
หนิงเว่ยเงียบไป
เด็กสาวนวดขมัยเธอ เสียงอ่อนลง “คุณป้า หนูขอโทษ หนูไม่ได้โกรธป้านะคะ”
“ป้าก็ไม่ได้โกรธ ป้ารู้หนูทำเพื่อป้า แต่หร่านหร่าน แม่หนูไม่ได้ทำอะไรผิด เรื่องที่ลุงหนูเข้าโรง’บาล แม่หนูก็จัดดการเป็นธุระให้ทั้งหมด หร่านหร่าน แม่หนูไม่ได้ติดค้างอะไรป้าเลย” ผู้เป็นป้ายิ้ม แล้วเอื้อมมือไปลูบหัวหลานสาว ดวงตานั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “อีกอย่าง ป้าไม่อยากให้หนูมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับแม่ สุดท้ายแล้ว ก็เป็นแม่ลูกกัน”
ใต้แสงไฟนั้น คิ้วของผู้เป็นหลายช่างดูเฉยเมย
ตอนนี้ แม่ของเธอต้องการจะผูกสัมพันธ์กับพวกญาติกลุ่มนี้ให้มากเข้าไว้ และไม่ต้องการลูกสาวคนโตอีกต่อไปด้วย หนิงฉิงกลัวว่าญาติพวกนี้จะไปสร้างปัญหาที่บ้านตระกูลหลิน
เด็กสาวไม่อยากจะพูดเรื่องพวกนี้กับป้าเธอ
“มู่หยิงและมู่หนานกำลังจะมาเรียนที่อี่จงใช่ไหมคะ” เด็กสาวหน้าสวยส่งเงินสองพันหยวนในกระเป๋าสตางค์ให้กับป้า “ป้ารับไว้ก่อน พอมู่หยิงกับมู่หนานไปเรียนที่โรงเรียน จะเรียนๆ เล่นๆ ไม่ได้แล้ว อย่าให้มู่หนานต้องทำงานเลยค่ะ นี่เงินที่หนูหาเอง ไม่ได้ได้มาจากแม่”
“ป้าไม่ต้องการเงินนี่ หนูเก็บไว้เถอะ หรือไม่ป้าจะซื้อเสื้อผ้าให้หนูสักสองชุดละกัน” สายตาผู้เป็นป้ามองไปที่เสื้อผ้าของหลานสาว
หลานสวยขบฟัน มีแต่ป้าคนนี้เท่านั้นที่ทำแบบนั้นได้
ครั้งก่อน ฉินหร่านโอนเงินเข้าบัญชีหนิงเว่ยไปแสนหนึ่ง
ตอนนี้ในบัญชีนั้นมีเงินเกือบหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นแล้ว
ไม่ได้ใช้เงินไปสักหยวน
ป้าหนิงคงจะเก็บไว้เป็นเงินสำรอง
หลานสาวไม่ได้พูดอะไร แล้วเก็บเงินเข้ากระเป๋าตามเดิม สองวันหลังจากนั้นจะเป็นวันหยุด เธอจะไปบ้านป้าเพื่อดูความเป็นอยู่ ฉินหร่านอาจใช้เงินติดแอร์ให้ เพราะหนิงเว่ยไม่มีเงินพอจะทำแบบนั้นแน่
“โอเคค่ะ คุณป้าทานยาหมดหรือยังคะ” เด็กหน้าสวยเพิ่งนึกอีกเรื่องได้
แล้วใช้มือคลำกระเป๋ากางเกงตัวเอง
จากนั้นฉินหร่านก็หยิบขวดที่มียาสีขาว ซึ่งกู้ซีฉือเป็นคนให้มา ส่งให้ผู้เป็นป้า
ตอนนี้ หนิงฉิงกำลังรีบ คนขับรถของบ้านคงส่งลูกสาวคนเล็กของเธอกลับไปแล้ว ทำให้เป็นคุณชายตระกูลหลินที่เป็นมากับเธอ
“แม่หลับหรือยัง คุยอะไรกันอยู่น่ะ” หนิงฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนถามขึ้น
มู่หยิงรีบตอบทันที “คุณป้าค่ะ คุณยายหลับไปแล้วค่ะ ตอนนี้ฉินหร่านกำลังเอายาให้แม่อยู่”
หญิงที่เพิ่งมาถึงโรงพยาบาลขวมดคิ้ว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนเย็นทำให้เธอต้องเสียหน้า ตอนนี้อยู่ต่อหน้าลูกเลี้ยง หนิงฉิงจึงพยายามสงบอารมณ์ไว้
แต่ลูกสาวตัวดีกลับทำหน้ายุ่ง เอียงคอและทำทีเย้ยหยัน ช่างเป็นกิริยาที่เหยียดหยาม เยาะเย้ยและโอหังสุดๆ
ดูเหมือนผู้เป็นแม่จะถูกจี้จุดเข้าให้ ราวกับลูกโป่งที่ถูกเจาะ แล้วระเบิดออกมา
หนิงฉิงขึ้นเสียงสูง “ฉินหร่าน แกยังทำตัวเหมือนปู่ของแก ที่เล่นยาทุกวันเหรอ ฮะ? ปู่แกน่ะเล่นยาจนตายไปแล้วคนหนึ่ง ช่างหัวแกเถอะ ถ้าพวกบ้าๆ อย่างแกอยากจะทำร้ายตัวเอง แต่ตอนนี้ยังมาทำร้ายป้าด้วยงั้นเหรอ”
ทั้งมู่หยิงและคุณชายหลินต่างไม่เคยได้ยินเรื่องพวกนี้มาก่อน จึงได้แต่อึ้งไป
“นั่นยาที่ประเทศเรากำลังทดลองอยู่ต่างหากล่ะ” ลูกสาวเจ้าปัญหาเงยหน้า แล้วพูดเน้นทีละคำ “หนู ไม่ ได้ บ้า”
พอถึงตอนนี้ แม้แต่ผู้เป็นแม่ก็เงยหน้าขึ้นด้วยความลังเล แล้วมองไปที่ลูกสาว


ตอนที่ 24 ความสงสัยของคุณชายสวี และไวโอลินที่คุ้นหู
ฉินหร่านกำลังเล่นเกม พอหยุดเล่นกะทันหันเล่นทำให้นิ้วลื่นจนตัวละครในเกมเกือบตาย
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างไร้อารมณ์
ลู่จ้าวอิ่งไม่คิดว่าปฏิกิริยาของนายน้อยผิดปกติแต่อย่างใด
“นายครับ นายว่าทำไมจู่ๆ พวกนั้นถึงรับงาน ผมล่ะงง ไม่ใช่ว่าพวกนั้น...” ผู้ช่วยหนุ่มอยากจะพูดบางอย่าง แต่พอหางตาเหลือบไปเห็นเด็กสาวคนสวยที่นั่งมาด้วย เขาจึงรีบเงียบปาก แล้วมองไปรอบๆ แทน “โห ดูพระจันทร์วันนี้สิ ฮ่าๆๆๆ...”
เด็กสาวที่นั่งมาด้วยยังก้มหน้าดูมือถือนิ่งๆ ต่อ
เธอไม่ได้พูดอะไร สีหน้าท่าทางก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน ราวกับเธอไม่ได้ยินอะไรเลย ลู่จ้าวอิ่งรู้สึกโล่งกขึ้นมา แล้วค่อยชำเลืองมองนายน้อย
ฝั่งเจ้านายเอียงคอเล็กน้อย แสงไฟจราจรข้างนอกรถทำให้ใบหน้านั้นไม่ชัด ดังนั้นจึงทำให้ไม่เห็นสีหน้าเขา แต่มือที่กุมพวงมาลัยไว้กลับไม่ได้นิ่ง
ต้องใช้เวลาหลายนาทีกว่าที่เฉิงเจวี้ยนจะสตาร์ตรถอีกครั้ง
ระหว่างทางกลับโรงเรียน ผู้ช่วยคนทะเล้นไม่ได้พูดอะไรอีก เขาแค่นั่งข้างคนขับ ยุกยิกไปมา มองดูรอบๆ บางทีก็เล่นมือถือสักพัก จากนั้นก็ดึงสายเข็มขัดนิรภัยอีกรอบ เห็นได้ชัดว่าเขาอยู่ไม่สุข
หลังจากมาถึงโรงเรียน ลู่จ้าวอิ่งไม่ได้พูดว่าจะไปส่งฉินหร่าน
ตอนที่เด็กสาวกลับมา เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว ทำให้ยังไม่หมดเวลาช่วงศึกษาด้วยตัวเอง
ประตูหอเปิดอยู่
เด็กสาวกลับเข้าไป แล้วอาบน้ำเป็นอย่างแรก
ตอนที่ฉินหร่านสระผมเสร็จแล้วเดินออกมา เพื่อนร่วมโต๊ะเธอกลับมาพร้อมหนังสืออีกสองสามเล่ม
ด้านหลังเพื่อนคนนี้ มีเด็กผู้หญิงตามมาอีกคน เธอผมสั้น มีแว่นกรอบดำอยู่บนสันจมูก ผิวขาวราวหยวกกล้วย ดวงตาใต้กรอบแว่นนั้นดำขลับ โต เป็นประกาย เด็กที่อยู่หลังหลินซือหรานก้มหน้าอยู่ เธอเงียบมาก เชื่อฟัง และมีหน้าตาสวย เมื่อมองผ่านๆ ดูเหมือนจะเป็นเด็กดี
ฉินหร่านชำเลืองดูเด็กใหม่ แล้วก้มหน้าเพื่อเช็ดผมต่อ
เด็กหญิงคนนั้นสวมชุดนอนแขนสั้นตัวใหญ่ เชือกสีแดงที่คาดรอบข้อมือดูเด่นขึ้นไปอีก ทำให้ผิวเด็กสาวดูขาวละเอียดขึ้น
“ฉินหร่าน กลับมาแล้วเหรอ” กรรมการสาวดึงกระดาษสองแผ่นบนโต๊ะยื่นให้เด็กอีกคน “พานหมิงเย่ว์”
เด็กอีกคนดูเหมือนกำลังครุ่นคิดเรื่องอะไรอยู่
พอได้ยินเสียงเรียก เธอรีบหันหน้ามารับการบ้านทันที “ขอบใจจ้ะ”
หลินซือหรานยิ้ม แล้วบอกว่าไม่เป็นไร เธอหยิบขวดน้ำไปที่ห้องซักรีด แล้วเดินออกไปพร้อมพานหมิงเย่ว์
“ผู้หญิงคนนั้นเพื่อนร่วมโต๊ะฉันเองแหละ สวยใช่มะ”
 เด็กหญิงคนใหม่ฟังอย่างเงียบๆ ตอนที่กำลังจะกลับหอ เธอหยุด แล้วหยิบอมยิ้มออกมาจากกระเป๋า “หลินซือหราน ช่วยเอานี่ให้เพื่อนร่วมโต๊ะเธอได้ไหม”
กรรมการสาวจึงเปลี่ยนไปถือชวดด้วยมืออีกด้าน
เด็กสาวรับอมยิ้มมา แล้วเอียงคอ “เพื่อนร่วมโต๊ะฉันเป็นคนเท่สุดๆเลยนา จะกินไอ้นี่เหรอ”
พานหมิงเย่ว์เม้มปาก ทำท่าจะหัวเราะ แล้วตอบกลับมา “อืม”
ตกกลางคืน
หลินซือหรานตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำด้วยความงัวเงีย เธอเห็นลำแสงลอดผ่านช่องว่างระหว่างม่านของเตียงเพื่อนสาวคนสวยออกมา
บนเตียงนั้น
ฉินหร่านวางหนังสือลงข้างเตียง หยิบกระเป๋าที่เกี่ยวตะขอไว้ แล้วเทของที่อยู่ด้านในออกมา
เด็กสาวหยิบมือถือสีดำออกมา แล้วเปิดออก
หน้าจอยังแสดงจุดสีแดงที่ห้องพยาบาลโรงเรียนอยู่
“อย่าคิดถึงมันดีกว่า เราก็ลองค้นหาแล้ว ไม่เห็นมีร่องรอยที่ชัดเจนอะไรนี่นา” เธอพูดกับตัวเอง
จากนั้นก็โยนมือถือไปข้างๆ หยิบคอมพิวเตอร์ออกมาในขณะที่นั่งขัดสมาธิ แล้วเปิดมันอย่างเกียจคร้าน
นิ้วมือของเด็กสาวพิมพ์รหัสบนคีย์บอร์ด
จุดสีแดงในมือถือยังเด้งเตือนไม่หยุด หลังจากที่ผ่านไปไม่กี่นาที จุดนั้นก็หายไป หน้าจอกลายมาเป็นโฮมเพจปกติของมือถืออีกครั้ง
**
วันถัดมา
ช่วงเช้าวันนี้มีสี่คาบ ได้แก่ อังกฤษ จีน เลข และฟิสิกส์ จึงทำให้ทุกคนง่วงเหงาหาวนอน และมึนตึ้บ
หลังจากคาบที่สี่จบลง สวีเหยากวงนำการบ้านไปส่งที่ห้องพักครู เด็กหนุ่มบังเอิญเห็นการบ้านภาษาอังกฤษที่อู๋เหยียนทำเมื่อสองวันก่อน
เด็กสาวคนนี้พักในหอห้องเดียวกับฉินหร่าน และเป็นตัวแทนวิชาภาษาอังกฤษ
“อาจารย์เกา ดิฉันบอกแล้วว่าแม่เด็กนี่เป็นตัวสร้างปัญหา ดูผลสอบเธอสิ อาจารย์คงหาคนที่จะทำคะแนนได้ศูนย์แบบยัยนี่ไม่มีอีกแล้ว รู้ไหมว่าคะแนนวิชาภาษาอังกฤษห้องคุณน่ะต่ำกว่าคะแนนเฉลี่ยอยู่สามจุด” หลี่ไอ้หรงทำเสียงหึๆ ความเย้ยหยันที่แฝงในเสียงนั้นยากจะปกปิดได้ เธอเคยพูดไว้นานแล้วว่า การจะเปลี่ยนเด็กดื้อคนนี้มันยากเกินไป
คะแนนเฉลี่ยวิชาอังกฤษของห้อง 3/9 ต่ำกว่าคะแนนเฉลี่ยของทั้งระดับอยู่สามจุด และต่ำกว่าคะแนนภาษาอังกฤษห้องบ๊วยอยู่สองจุด
ครูสาวผู้มาดมั่นขอบคุณตัวเองที่ยืนกรานจุดยืนออกไปตัวหน้าอาจารย์ใหญ่สวี
อาจารย์ชายวางแว่นลง สีหน้ายังยิ้มแย้ม โดยไม่ฉายแววของความเศร้าหรือความสุข “เด็กวัยนี้ก็ดื้อด้านแบบนี้แหละครับ เราถึงต้องสอนค่านิยมที่ถูกต้องให้พวกเขาไง”
“ฝืนไปให้ได้ตลอดก็แล้วกัน” ครูสาวยื่นการบ้านให้อู๋เหยียน
คุณชายสวีเคาะประตู “ผมมาส่งการบ้านฟิสิกส์ครับ”
พอเห็นหน้าเด็กหนุ่ม ครูภาษาอังกฤษรีบเปลี่ยนสีหน้าบูดบึ้งของเธอ “อ้อ นักเรียนสวีนี่เอง คะแนนภาษาอังกฤษของเธอยังสูงสุดในโรงเรียนอยู่นะจ๊ะ ได้ตั้ง 136 คะแนนแน่ะ”
สิ่งที่นักเรียนได้ทำคือ ข้อสอบสิบชุดจากสิบโรงเรียน ซึ่งยากมาก และยังว่ากันว่านักเรียนที่เพิ่งเข้าเรียนชั้นปีที่สามของระดับมัธยมปลายไม่ควรนิ่งนอนใจ คะแนนเฉลี่ยของโรงเรียนอี่จงอยู่ที่หกสิบเก้าคะแนน
อันดับหนึ่งได้หนึ่งร้อยสามสิบหกคะแนน ตามมาด้วยอันดับสองที่หนึ่งร้อยยี่สิบเก้าคะแนน ส่วนอันดับสามได้คะแนนเพียง หนึ่งร้อยสิบเจ็ดคะแนนเท่านั้น
นักเรียนที่เพิ่งเดินเข้าห้องมาทักทายอาจารย์ แล้วรับแบบฝึกชุดใหม่ไป
ตัวแทนวิชาภาษาอังกฤษเดินอย่างเนิบนาบ
เพื่อนร่วมชั้นหยุด ตอนที่เธอเดินผ่าน
หลี่ไอ้หรงดึงกระดาษคำตอบของเด็กใหม่ไร้มารยาทแยกออกมา แล้ววางไว้บนสุด โดยมีเลข “ศูนย์” เขียนไว้แบบหยาบๆ ให้เห็นได้ชัด
คุณชายสวีเองเห็นมันทันที
คะแนนเต็มข้อสอบภาษาอังกฤษแบบกากบาทอยู่ที่ 115 คะแนน ซึ่งนับว่าเยอะมาก
แต่เพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ตั้งใจเลือกคำตอบ
ต่อให้ใช้เท้าทำ ไม่ใช่ว่ามันต้องถูกสักข้อทุกๆ สิบสองข้อมั่งเหรอ
ตัวของคุณชายสวีเองมีคำถามหลายเรื่องที่ยังหาคำตอบไม่ได้เช่นกัน
“ฉันขอดูกระดาษคำตอบหน่อยได้ไหม” ตัวแทนฟิสิกส์ถามขึ้น น้าเสียงสุขุม สุภาพแต่แฝงไว้ด้วยความเฉยเมย “ของฉินหร่านน่ะ”
อู๋เหยียนไม่คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะคุยกับเธอ เด็กสาวจึงหน้าแดง แล้วตอบแบบพูดไม่ค่อยออก “อ้อ ได้สิ”
เธอรีบส่งกระดาษคำตอบของเด็กใหม่ให้เพื่อนร่วมห้องที่ขอดูทันที
 ตัวแทนฟิสิกส์วางข้อสอบฟิสิกส์ไว้บนโต๊ะตัวเอง แล้วหยิบข้อสอบอังกฤษออกมา จากนั้นเขาเริ่มดูไปที่กระดาษคำตอบของฉินหร่าน
เฉียวเซิงยังรอทานข้าวเย็นกับเพื่อนสนิทอยู่ เด็กช่างจ้อนั่งอยู่ที่โต๊ะ เหยียดขามาทางทางเดิน แล้วถือลูกบาสเล่นในมือ
เขาชะโงกหัวมาดู แล้วคลี่ยิ้มทันที “ไม่มีทางอ่ะ ยัยนั่นกินศูนย์อีกแล้วเหรอ เร็วหน่อยคุณชายสวี เอาผลคะแนนมาให้ฉัน เดี๋ยวจะได้ไปล้อยัยนั่น”
ปกติ ดาวโรงเรียนคนใหม่เย็นชาไร้อารมณ์ และตั้งแต่ถูกเลือกให้ได้รับตำแหน่งนี้ ชื่อเสียงของเธอจึงกระจายไปไกล
แต่ละห้อง จะมีเด็กผู้ชายมากมายมาเกาะหน้าต่างห้องสามทับเก้า
แต่เธอเป็นดาวโรงเรียนที่ไม่เหมือนใคร และไม่ใส่ใจใครด้วย ในห้องเรียน เด็กหน้าสวยจะคุยแค่กับหลิน ซือหรานและเฉียวเซิง
คนนอกบางคนอยากจะแก้เผ็ดเด็กใหม่จอมหยิ่งคนนี้ แต่ก็เลิกล้มไปเมื่อนึกถึงเฉียวเซิง
ใครบ้างในโรงเรียนอี่จงที่ไม่รู้ว่า หนุ่มช่างจ้อคนนี้เป็นทายาทเศรษฐีรุ่นที่สอง และตึกโรงเรียนตึกใหม่สร้างเสร็จได้เพราะเงินบริจาคของครอบครัวนี้
เพื่อนสนิทจอมเย็นชายื่นกระดาษให้คุณหนูบ้านรวย คิ้วคุณชายสวีผูกกันเป็นปม
กระดาษเขียนคำตอบมาทุกข้อ แต่ก็ยังได้ศูนย์คะแนน คุณชายสวีคิดอยู่พักหนึ่ง และคิดว่าเรื่องนี้ไม่ปกติ
“เร็วดิ่ ฉินอวี่รอพวกเราอยู่นา” เด็กช่างจ้อทับกระดาษด้วยหนังสือ หันกลับมาหมุนลูกบาสอีกครั้ง แล้วเร่งเพื่อนสนิท
ทั้งสองคนตกลงว่าจะไปฟังฉินอวี่ซ้อมไวโอลิน ซึ่งเธอบอกว่าเป็นเพลงใหม่
พอพูดถึงเด็กสาวห้องสามทับหนึ่งสวีเหยากวงจึงชะงักไป แล้วเลิกคิดเกี่ยวกับเพื่อนร่วมห้องคนใหม่ เขารีบเร่งความเร็วให้ไวขึ้น
**
ตอนที่เด็กพาร์ตไทม์ไปที่ห้องพยาบาลโรงเรียน ผู้ช่วยลู่เพิ่งจะส่งคนไข้คนสุดท้ายเสร็จ
จากนั้น เขาหันหน้ามา แล้วเกาหัวตัวเอง “นายน้อยเจวี้ยน คุณว่าทำไม(เขา)ถึงรับงานนี้”
เฉิงเจวี้ยนไม่ได้นอนเลยตลอดวันนี้ ซึ่งเป็นสิ่งที่พบได้ยาก เขาเอนพิงโซฟาโดยมีแล็ปท็อปวางบนขา
จากการที่เอนหลังพิงโซฟาเล็กน้อย ใบหน้าเขาดูเกียจคร้าน ขนตายาวคู่นั้นทิ่มลงราวกับแปรงสีฟัน บนคอมพิวเตอร์ด้านหน้าหมอหนุ่มมีกองข้อมูลในนั้นมากมาย แล้วดูเหมือนเจ้าของแล็ปท็อปกำลังอยู่ในภวังค์ความคิด
“ไม่ได้สิ ผมได้ยินมาว่าคนนี้ไม่รับงานมากว่าหนึ่งปีแล้วนา” ลู่จ้าวอิ่งจู่ๆ ก็ยืนพรวดขึ้น และอยากจะพูดต่อ “ออเดอร์...แต่เราจะกินอะไรกันดีมื้อกลางวัน”
เขาแข็งทื่อไป และเปลี่ยนหัวข้อทันทีทันใด
ส่วนอีกคนค่อยๆ ปิดแล็ปท็อปลงแบบนิ่งๆ
ฉินหร่านปรายตามอง เธอหรี่ตาลูกบ๊วยสุกเล็กน้อย แล้วทำเสียงหึๆ โดยไร้อารมณ์ ตอนที่เห็นว่าตาของผู้ช่วยหนุ่มเบิกกว้าง “ปลา”
ชายหนุ่มที่ตื่นเต้นออกนอกหน้ารีบคว้ากุญแจรถไป “เออใช่ พ่อบ้านหวังขอให้ผมไปรับวัตถุดิบของเย็นนี้มานี่”
หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ ก็เกือบหมดเวลาพักเที่ยงแล้ว
เด็กสาวล้างมือ ก่อนหยิบแจ็กเกตแล้วเดินออกไป
พระอาทิตย์กำลังส่องแสงจ้า
เธอจึงต้องนำหมวกมีปีกมาใส่ตอนที่เดินผ่านตึกศิลป์
มีเสียงไวโอลินดังมาจากหน้าต่างที่เปิดไว้บนชั้นสอง เสียงนั้นฟังดูคุ้นๆ
เด็กสาวชะงัก สายตานั้นเยียบเย็นตอนที่เธอใช้มือกดปีกหมวด แล้วมองไปยังชั้นสอง


ตอนที่ 20 ไวโอลินตั้งห้าแสนแปดหมื่น
หมอหนุ่มมองดูเบอร์โทร แล้วนิ่งไป
ช่วงที่ผ่านมา เขาติดต่อกับหมายเลขที่ไม่โชว์เบอร์หลายครั้ง
ข้างนอกรถ เด็กสาวเพิ่งรู้ตัวว่ามือถือหล่น จึงได้หันหลังกลับและเดินไปที่รถ เด็กสาวก้มตัวลงมาเล็กน้อย งอนิ้วเคาะหน้าต่างรถอย่างไม่รีบร้อน
เฉิงเจวี้ยนเลิกคิ้ว เอื้อมมือไปลดกระจกลง
เด็กสาวนอกรถหรี่ตาลง น้ำเสียงราบเรียบแต่ส่อแววขอโทษในที “มือถือหล่นน่ะค่ะ”
คุณชายเฉิงมองต่ำ แล้วหยิบมือถือขึ้นมา ก่อนยื่นให้เด็กสาว นิ้วมือของเขาเรียวสวย น้ำเสียงขรึม “ฉันรู้แล้ว มันดังแน่ะ”
นักเรียนสาวรับมือถือ สีหน้ายังคงนิ่ง แล้วพูดเนิบๆ “โปรโมชันน่ะค่ะ”
ตั้งแต่มีการคิดค้นซอฟต์แวร์ไม่แสดงเบอร์ขึ้น เดี๋ยวนี้มีหลายเบอร์มากที่ทำแบบนั้น
เมื่อก้าวเข้าไปในโรงแรม เด็กสาวหน้าสวยก้มหน้าเพื่อส่งข้อความหาแม่
เบอร์ที่ไม่แสดงโทรเข้าอีกครั้ง
เธอเดินไปสุดทางเดิน โดยที่สีหน้าท่าทางยังคงเหมือนเดิม แล้วหยิบหูฟังที่อยู่กระเป๋าออกมา จากนั้นก็เปิดไมค์และกดโทรออก
 “อีกฝ่ายเพิ่มเงินให้อีกห้าสิบเท่า” เสียงนั้นใช้เครื่องเปลี่ยนเสียงแน่ๆ มีเสียงแทรกเข้ามาเล็กน้อย “เธออยากเลิกจำศีลหรือยัง”
ฉินหร่าน “...”
เด็กสาวยืนพิงกำแพง นิ่งไปครู่ใหญ่
หลังจากผ่านไปสักพัก
เธอจึงถามขึ้น “ไอ้งั่งคนนั้นเป็นใครกัน”
 “ฮะ” ปลายสายอีกฝั่งอึ้งไป
 “ฉันถามว่าไอ้ปัญญาอ่อนคนไหนสั่งงานฉัน ส่งข้อมูลมันมา” เธอยิ้มกระตุกปาก แล้วพันสายหูฟังด้วยนิ้วมือ
พอได้ยินน้ำเสียงที่ดูผ่อนคลายจากฝั่งคนรับงาน คนนั้นจึงวางสายไปอย่างมีความสุข
ใช้เวลาไม่นาน ข้อมูลเฉพาะก็ถูกส่งเข้ามาที่กล่องเมลของฉินหร่าน
สาวคนสวยไม่ได้เดินไปไหน เพียงแค่เปลี่ยนอิริยาบถ หลังยังคงพิงกำแพง จากนั้นก็เปิดข้อมูลขึ้นมาดูอย่างไม่รีบร้อน
ขณะที่ดูข้อความ เส้นเลือดในตัวก็พลุ่งพล่านอีกครั้ง
เธอส่งข้อความตอบกลับคำเดียว
 [โอเค]
สั้นและตรงประเด็น
**
พอได้ยินว่าลูกเลี้ยงกำลังจะถึง หนิงฉิงลงมารอข้างล่างก่อนเวลานานพอควร
ช่วงเย็นคนขับรถตระกูลหลินต้องไปรับนายหญิงทำให้ไม่มีเวลาไปรับคุณหนู ส่วนพี่ชายคนโตจะขับผ่านโรงเรียนอยู่แล้ว เขาจึงจะแวะรับฉินอวี่และฉินหร่าน
เรื่องนี้ทำให้แม่เลี้ยงรู้สึกดีใจขึ้นมา
ลูกชายคนโตของบ้านเฉยเมยกับเธอตลอดเวลาที่ผ่านมา แต่เมื่อมีฉินอวี่เข้ามา ทำให้เข้ากับชายหนุ่มได้ง่ายขึ้น
เพราะว่าเขาเอ็นดูลูกสาวของเธอ จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่หนิงฉิงต้องลงมารอข้างล่าง
 “จิ่นเซวียน ทำให้เธอต้องลำบากแล้ว” แม่เลี้ยงคลี่ยิ้มเล็กน้อย ด้วยกระเป๋าที่ถือไว้ แววความสง่าปรากฏออกมาบนใบหน้างามนั้น
พอก้าวออกจากรถ ดวงตาของลูกชายตระกูลหลินดูอ่อนโยน เขาเป็นคนหน้าตาหล่อและดูสุภาพ “ไม่เป็นไรครับ”
ช่วงนี้ เขาค่อนข้างยุ่ง แม้แต่ตอนที่อยู่บ้าน ก็จะคุยโทรศัพท์ตลอด
คุณชายใหญ่ดูกังวลมากเหมือนว่ามีเรื่องเกิดขึ้น ทั้งแม่เลี้ยงและผู้เป็นพ่อจึงไม่ได้รบกวนอะไรเขานัก
ตอนนี้ แม้จะอยู่ที่นี่ แต่ชายหนุ่มไม่พูดอะไรมาก เขาสุภาพมาก และทักทายหนิงฉิงทันทีเมื่อลงจากรถ
ผู้เป็นแม่มองดูลูกคนเล็กลงมากจากรถ
ประตูด้านหลังยังไม่เปิดออก
ตอนนี้ ผู้ที่ขับมาส่งกำลังจะออกรถไป
หนิงฉิงมองดูที่เบาะหลัง “จิ่นเซวียน ฉินหร่านอยู่ไหนจ๊ะ ไม่ได้มาด้วยกันเหรอ”
ชายหนุ่มในรถเตรียมพร้อมถือกุญแจในมือแล้ว พอได้ยินประโยคนี้ เขานิ่งไปหลายอึดใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น นวดขมับ แล้วพูดด้วยเสียงอ้ำอึ้งว่า “ขอโทษครับ ผมยุ่งมากเลยลืมเธอไปสนิท รู้เบอร์เธอไหม ผมจะไปรับให้ตอนนี้เลย”
ปรากฏว่าเด็กน้อยเจ้าปัญหาถูกลืม
แม่เลี้ยงพยักหน้า ขยับนิ้วมือ น้ำเสียงยังสุภาพอ่อนหวาน “ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวน้าให้นั่งแท็กซี่มาเองก็ได้ หลานเองก็ยุ่งอยู่นี่นาช่วงนี้ ไม่ต้องไปรับหรอก”
เดิมทีหลินจิ่นเซวียนก็ไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษอยู่แล้ว แถมเขายังยุ่งมากๆ อีก “ช่วยส่งเบอร์เธอให้ผมด้วย จะได้โทรไปขอโทษครับ”
พอลูกเลี้ยงขับรถออกไป ผู้เป็นแม่นวดขมับ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาลูกคนโต
แต่เด็กนั่นไม่รับสาย
 “คุณแม่ ขอโทษด้วยค่ะ หนูไม่ทันคิด...” ลูกสาวคนโปรดเดินเข้าอาคาร แล้วยื่นไวโอลินให้ป้าจางด้วยท่าทีรู้สึกผิด
หนิงฉิงตัดสายอย่างฉุนเฉียวเพราะคนที่โทรหาไม่ยอมรับสาย “ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่เกี่ยวกับลูกสักหน่อย”
เธอโทรติดกันตั้งสองครั้ง แต่อีกฝ่ายยังไม่รับ ตอนแรกหนิงฉิงรู้สึกโกรธ แต่พอได้คิดไตร่ตรองเรื่องที่เกิดขึ้น กลับรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย
หากเป็นฉินอวี่ หลินจิ่นเซวียนคงต้องกลับไปรับแน่ๆ
ต่อให้ไม่มีเวลา เธอคงเป็นคนไปรับลูกคนเล็กด้วยตัวเอง แล้วคงไม่ตัดจบง่ายๆ แบบนี้
แต่ท้ายที่สุด เป็นเพราะเด็กนั่นคือฉินหร่าน ไม่ใช่ฉินอวี่
ผู้เป็นแม่เข้ากับลูกสาวเจ้าปัญหาไม่ได้มาสิบสองปีแล้ว และตอนนี้ก็ยิ่งห่างเข้าไปอีก โดยเฉพาะเมื่อลูกคนโตแสดงท่าทีแข็งกร้าว เย็นชาและจองหองใส่ ลูกคนนี้รับมือยากและไม่เคยพูดจาเข้าหูเหมือนลูกคนเล็ก
ญาติมากมายมาที่อวิ๋นเฉิง เพื่อดูว่าหนิงฉิงเป็นอย่างไรบ้าง
พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเยี่ยมคุณแม่ของเธอ แค่อยากมาสร้างสัมพันธ์กับคุณนายตระกูลหลินให้แน่นแฟ้นขึ้นก็เท่านั้น
เธอรู้ทันญาติพวกนี้ดี หนิงฉิงดูถูกคนเหล่านี้แต่ก็ไม่ได้อยากทำตัวไร้มารยาทเช่นกัน
สำหรับโอกาสแบบนี้ อาจขาดฉินหร่านได้ แต่ขาดฉินอวี่ไม่ได้ ลูกสาวคนเล็กเป็นสิ่งที่ทำให้เธอเชิดหน้าชูตาขึ้นมาได้
แต่ฉินหร่านน่ะหรือ...
ไม่เคยมีความลับในบรรดาญาติพวกนี้ หากพวกเขาถามขึ้นมาว่าทำไมลูกคนโตยังอยู่มัธยมปลายอยู่ล่ะก็...
ผู้เป็นแม่ถอนหายใจ แล้วเก็บมือถือเข้ากระเป๋า ก่อนจะพาลูกรักขึ้นบันไดไป
เมื่อเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เหล่าญาติๆก็อยู่ที่งานเกือบครบทุกคน
หญิงชราโค้งศีรษะตอนที่เห็นลูกสาวกำลังถูกรายล้อมด้วยญาติทุกคน จากนั้นจึงได้ถามขึ้นว่า “หร่านหร่านไปไหน ทำไมถึงไม่อยู่ที่นี่”
ลูกสาวของเฉินซูหลานนิ่งไป บังเอิญหางตาเหลือบไปเห็นร่างผอมบางเดินเข้ามาพอดี
คนนั้นแต่งตัวด้วยแจ๊กเก็ตตัวโรงเรียนอี่จงตัวโคร่ง ด้านในเป็นเสื้อยืด ห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวนี้มืดและเสียงดัง ทุกคนต่างสวมใส่อาภรณ์หรูหรา มีแต่หนิงฉิงคนเดียวเท่านั้นที่ไม่เข้าพวก
 “ไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอคะ” มารดาของเด็กสาวถามขึ้น
ผู้เป็นยายก็มองเห็นหลานเช่นกัน
ฉินหร่านสวยสะกดสายตาทุกที่ที่ไป คิ้วโก่งคู่นั้นคมและเป็นเส้นตรง และทุกคนก็มองเห็นเธอตอนที่เดินเข้าห้องมา
“คุณยายคะ คุณป้าล่ะคะ?” หลานสาวเข้ามาประคองมือซ้ายของคุณยายแล้วถามขึ้น เธอมองไปรอบๆ ห้อง ในที่สุดก็เห็นผู้เป็นป้ายืนอยู่ตรงมุมห้องอย่างจำยอม
 “หลานใหญ่จริงด้วย ป้าไม่เห็นหลายตั้งหลายปี ดูเด็กลงตลอดเลยนะ” หญิงวัยกลางคนเข้าไปจับมือคุณนายตระกูลหลินอย่างรักใคร่ “โอ้ คนนี้ต้องเป็นฉินอวี่แน่ๆ เลย สวยจังเลยลูก ได้ยินว่าไปเล่นไวโอลินออกทีวีด้วยนี่ หลานคงภูมิใจ...”
ลูกคนโตได้ยินเสียงนุ่มนวลมีความสุขของผู้เป็นแม่ “มานี่จ้ะอวี่เอ๋อร์ นี่เป็นภรรยาของพี่ชายแม่เอง ลูกคนนี้ไม่เคยทำให้ต้องกังวลใจตั้งแต่เล็กแล้วล่ะค่ะ ตอนนี้เรียนอยู่ห้องคิงที่โรงเรียนอี่จง”
ฉินหร่านไม่เคยเห็นหน้าญาติพวกนี้มาก่อน และไม่รู้จักพวกเขาเลย
เธอรู้เพียงว่าคนพวกนี้มาเพราะหนิงฉิงและฉินอวี่ จึงรู้สึกขี้เกียจพูดคุยและไม่ได้อยากทำความรู้จักพวกนั้น
หลังจากขอตัวกับคุณยายแล้ว เด็กสาวออกไปเดินหาป้าของเธอ
หนิงเว่ยยืนอยู่ในมุม แล้วจิกชายผ้าด้วยความรู้สึกต่ำต้อย เสื้อผ้าของเธอสะอาดแต่เห็นได้ชัดว่ามีสภาพเก่า
 “หร่านหร่าน” ตาเธอทอแววมีประกายตอนที่เห็นหลานสาว เสียงพูดดังขึ้นมาเล็กน้อย
หลานสาวคนสวยนิ่งไปครู่หนึ่ง มือถือโทรศัพท์ไว้ แล้วสูดหายใจเข้า “คุณป้า ทำไมถึงไม่นั่งคะ”
 “ไม่มีเก้าอี้ว่างน่ะ ป้ายืนได้ไม่เป็นไร” หนิงเว่ยหัวเราะกลบเกลื่อน แล้วมองไปที่เด็กผู้หญิงที่ยืนอยู่เงียบๆ ด้านข้างเธอ “มู่หยิง นี่ลูกพี่ลูกน้องของลูก หร่านหร่าน”
ก่อนเด็กสาวจะเอ่ยอะไร เธอเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องเดินไปเสียแล้ว
เด็กสาวหน้าสวยไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองไปรอบห้อง
สายตานั้นเยือกเย็นจนอธิบายไม่ถูก
เย็นชาและไร้อารมณ์
มีเก้าอี้ตัวหนึ่งไม่ห่างออกไป บนเก้าอี้มีไวโอลินตั้งอยู่หนึ่งคัน
เด็กสาวถอนหายใจด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง โทสะทั้งหมดฉายปรากฏบนใบหน้างามๆ นั้น เธอกำนิ้วแน่น แล้วเดินไปตรงนั้น
ก่อนที่นิ้วเรียวงามจะได้สัมผัสไวโอลิน มีเสียงแหลมตะโกนมาจากด้านหลัง “ไวโอลินคันนี้ราคาตั้งห้าแสนแปดหมื่น คุณฉินห้ามแตะมันเด็ดขาด!”


ตอนที่ 29 หัวใจเต้นตุ้บตั้บ
หมอหนุ่มปาปากกาลูกลื่นแรงๆ ลงไปบนโต๊ะ
คนที่เพิ่งบอกผู้ช่วยลู่ว่าไม่ให้ใจร้อนดูเหมือนจะหัวเสียด้วยเหมือนกัน
นายน้อยเลื่อนปากกาไปอีกด้าน แล้วเอื้อมมือไปหยิบบุหรี่ แต่ไม่ได้จุด พออารมณ์เย็นลงแล้ว ควันจากๆรายล้อมใบหน้าหล่อเหลานั่นราวกับเป็นผ้าคลุม
นายน้อยเจวี้ยนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “นายแน่ใจเหรอ คนนั้นดูไม่ใช่พวกชอบช่วยคนอื่นเลย”
 “เจ้าหน้าเบี้ยวเช็กข้อมูลเรียบร้อยแล้ว เขาเป็นคนสืบเรื่องนักศึกษาเจ็ดคนที่หายสาบสูญไปเมื่อสามเดือนก่อนด้วยตัวเอง จึงเห็นว่าร่องรอยเหมือนกันเป๊ะ” ลู่จ้าวอิ่งคิดว่ามันผิดปกติเหมือนกัน ในขณะที่มือหนึ่งวางบนคีย์บอร์ด เขาหันไปมองเจ้านาย “ไม่น่าจะมีคนอื่นที่สกัดพวกเหยี่ยวดำได้นะครับ ผมว่าต้องเป็นเจ้าคิวแหละ คุณไม่รู้จริงๆ เหรอว่าเจ้านั่นเป็นใคร”
เฉิงเจวี้ยนควงไฟแช็กในมือเล่น แล้วมองลอดกระจกแก้วออกไป ในขณะที่เด็กสาวคนหนึ่งกำลังเดินมาทางห้องพยาบาล
แก้มของเธอแดงผิดปกติจนทำให้ส่วนอื่นของใบหน้านั้นดูซีดเผือด เด็กสาวข้างนอกเดินราวการลากขาอย่างอ่อนแรง เธอรูดซิปขึ้นไปจนสุด แม้ว่าข้างนอกอากาศจะร้อนอบอ้าวก็ตาม
ด้วยอาการของเด็กน้อยในตอนนี้ทำให้เธอดูห่างเหินและเข้าถึงได้ยากน้อยลง
โดยปกติ สาวคนนี้จะดูเย็นชาอยู่ในทีเสมอ แต่วันนี้ เด็กหน้าสวยกลับตาชื้นราวกับมีน้ำตาข้างใน และดูเปราะบางมากกว่าเวลาทั่วไป เฉิงเจวี้ยนยังคงคาบบุหรี่ไว้ในปาก โดยไม่พูดอะไร
ลู่จ้าวอิ่งปิดแล็ปท็อปและสงบปากตอนที่เห็นว่าฉินหร่านเดินเข้ามา
เด็กสาวรู้ว่าพวกเขาพูดเรื่องอะไรก่อนหน้าที่เธอจะเข้ามา และดูเหมือนชายหนุ่มทั้งสองกำลังเลี่ยงการพูดจาต่อหน้าเธอ แต่ดาวโรงเรียนไม่ได้สนใจ โดยเฉพาะเวลาที่ปวดหัวตอนนี้
เด็กพาร์ตไทม์เดินเข้าไปยังบริเวณจัดเก็บอาหารเป็นอันดับแรก
หมอหนุ่มเก็บเอกสาร และเคาะโต๊ะ “เธอป่วยเหรอ”
“อืม” อีกฝ่ายพาตัวเองเดินเข้าไปในครัวอย่างเชื่องช้า เธอฟังดูเหนื่อยอ่อน “นิดหน่อยค่ะ”
 “ฉินหร่าน เธอป่วยได้ไง มาพักตรงนี้ก่อน ฉันจะวัดอุณหภูมิให้” ผู้ช่วยหนุ่มรีบยืนขึ้นให้เด็กสาวนั่ง
เขาเดินไปหยิบเทอร์โมมิเตอร์มาวัดนักเรียนสาว
 “ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ ฉันทานยาไปแล้วช่วงเช้า เดี๋ยวฉันไปทำอาหารก่อน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
เธอก็...ยังเท่เหมือนเดิม
 “ไม่” หนุ่มที่วัดอุณหภูมิส่ายหน้า
 “นี่เธอป่วยอยู่น่ะ อย่ามาทำเป็นแข็งแรง นั่งลงก่อน” เฉิงเจวี้ยนลุกขึ้นให้เด็กสาวมานั่งที่โซฟา “ลู่จ้าวอิ่ง ให้โรงเรียนอวิ๋นอวี่ส่งอาหารมาที่นี่ด้วย”
ผู้ช่วยหนุ่มอึ้งไปเล็กน้อยตอนเห็นนายน้อยสละโซฟาให้เด็กสาว แต่เขาก็รีบเดินไปโทรศัพท์
 “ไม่ต้องไปโรงอาหารแล้ว ที่นั่นคนเยอะเกินไป” หมอหนุ่มยื่นเทอร์โมมิเตอร์ให้เด็กสาวที่ป่วย “วัดอุณหภูมิก่อน”
ฉินหร่านไม่เคยคิดว่าไข้มันจะเป็นเรื่องใหญ่? ไม่ใช่ว่าเธอแขนขาหักสักหน่อย
เด็กสาววัดอุณหภูมิตัวเองได้สามสิบเก้าจุดห้าองศาเซลเซียส
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว รับเตรียมถุงน้ำเกลือมาฉีดเข้าเส้นให้ จากนั้นหนุ่มหล่อลุกไปหยิบน้ำอุ่น แล้วเติมยาน้ำเพิ่มเข้าไปในนั้นอีก เนื่องจากโดยทั่วไป คนป่วยจะรู้สึกคอแห้ง
โซฟาตัวนี้สบายที่จะเอนตัวมาก หลังจากดื่มน้ำที่มียารสหวานลงไป ฉินหร่านรู้สึกง่วงมากขึ้น แล้วเสียงเฉิงเจวี้ยนเปิดเอกสารดูก็ค่อยลงๆ เรื่อยๆ
หมอหน้าหล่อได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมออยู่ข้างๆ ตัว
เขาวางเอกสารลง แล้วหันไปมองหน้าเด็กสาวที่ป่วยแทน บางทีอาจเป็นเพราะเธอป่วย แววหัวรั้นที่ปกติแผ่ออกมาจากตัวเธอหายไปหมด ขนตาคู่นั้นทิ่มลง ถุงใต้ตาดูเป็นสีเขียวซีด ซึ่งยิ่งเน้นให้เห็นว่าเด็กสาวผอมและเปราะบางแค่ไหน ตอนนี้เด็กคนงามนอนขดหัวราวกับลูกบอลตรงมุมโซฟา เพราะไม่อยากจะรบกวนการทำงานของคุณหมอ
แขนที่วางพาดอยู่ด้านข้างของโซฟาซีดและผอม จุดที่ถูกเข็มฉีดยาเข้าไปเริ่มกลายเป็นช้ำเป็นจ้ำ
นายน้อยมองดูเธออยู่พักหนึ่ง แล้วรู้สึกว่าบางอย่างในใจกำลังเต้นตุ้บตั้บ
น้อยครั้งมากที่ฉินหร่านจะหลับได้เต็มอิ่มแบบนี้ พอเธอตื่นขึ้นมา ถุงน้ำเกลือหมดแล้ว และช่วงทบทวนบทเรียนตอนบ่ายก็ใกล้จะเลิกแล้วเช่นกัน ในขณะเดียวกัน โจ๊กกำลังถูกอุ่นอยู่ในเตาอบ
ลู่จ้าวอิ่งเตรียมยาให้นักเรียนอีกคน
พอเห็นว่าเด็กพาร์ตไทม์เริ่มกินโจ๊กที่โต๊ะ เขาจึงถามขึ้น “ให้ฉันเขียนใบลาป่วยให้ไหม”
 “ไม่เป็นไรค่ะ” เด็กสาวส่ายหน้า แล้วยิ้ม เธอพูดด้วยน้ำเสียงปกติโดยไม่มีน้ำเสียงของความห่างเหินเหมือนกับตอนที่เจอพวกเขาครั้งก่อน “วันนี้ขอบคุณมากนะคะ”
เฉิงเจวี้ยนมุ่นคิ้วเล็กน้อย เขาอยากให้เด็กสาวอยู่ต่อและพักผ่อนในช่วงบ่ายให้พอ แต่ก็ไม่ได้พูดความคิดออกไป
ตอนที่เด็กหน้าสวยเดินออกไป เขาวางเอกสารลง และจุดบุหรี่สูบในที่สุด
เขารู้สึกหงุดหงิด
ผู้ช่วยหนุ่มดูเหมือนกำลังคิดอะไรในใจ ในขณะที่ลูบคางตัวเอง และมองไปยังผู้เป็นนาย
**
บอสสาวหายเป็นปกติอย่างรวดเร็ว พอตกบ่าย ไข้เธอก็ลดลง แต่ถือว่ายังอ่อนแออยู่ แต่อย่างน้อยนับว่าอาการดีกว่าช่วงเช้าแล้ว
 “ฟิสิกส์ได้สิบสองคะแนน เคมีสิบแปด” เพื่อนร่วมโต๊ะช่วยแจกข้อสอบคืนให้ฉินหร่าน “หร่านหร่าน เก่งมาก”
หากปัดเป็นเลขกลมๆ คะแนนเท่านี้นับว่าผ่านแล้ว
เด็กสาวคนสวยมองไปยังเพื่อนกรรมการ แต่ไม่ได้พูดอะไร
พวกเธอได้ผลสอบวิชาอังกฤษคืนในคาบสุดท้าย
สวีเหยากวงไม่ได้ออกจากห้องทันที และไม่ได้ปรามเพื่อนสนิทจากการไปดูผลคะแนนของเด็กใหม่ด้วย สายตาเขากำลังจ้องมองไปที่ทั้งคู่
 “ไข้ลดแล้วเหรอ” เฉี่ยวเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมไม่ลาป่วย”
เพื่อนสาวพยักหน้า แล้วหยิบหนังสือ เธอจามอยู่เล็กน้อย “ฉันสบายดีแล้ว”
 “พักผ่อนให้มากๆ แล้วดื่มน้ำอุ่นด้วยล่ะ” หนุ่มช่างจ้อคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับที่ แล้วหยิบอมยิ้มขึ้นมาจากใต้โต๊ะ เขายื่นมันให้เพื่อนสาว แล้วยักคิ้วด้วยท่าทีล้อเลียน “กินนี่สิ”
พอถึงตอนนี้ ฉินอวี่มาถึงนอกห้องสามทับเก้าแล้ว เธอกำลังรอสวีเหยากวงและเฉี่ยวเซิง แต่ต้องตกใจเมื่อเห็นฉากที่อยู่ตรงหน้า
อดีตดาวโรงเรียนหันหน้าไปอีกทาง ไม่มองหน้าพี่สาว
แต่เด็กสาวอดไม่ได้ที่จะแอบมองไปทางนั้นอีกครั้ง เฉี่ยวเซิงมักจะทำตัวเป็นนายน้อยผู้ส่งส่งเสมอ แต่วันนี้ เขาดูขี้เล่นเวลาที่คุยกับยัยนั่น เป็นเรื่องยากมากที่จะเห็นเขาพูดจาอ่อนโยนกับคนอื่น
พักหนึ่งหลังจากนั้น
หนุ่มขี้เล่นหยิบกระเป๋า แล้วเดินออกมาทางประตูหลังห้องพร้อมเพื่อนสนิท
สิ่งแรกที่เขาพูดคือ “นายน้อยสวี คะแนนวิชาอังกฤษของแม่เด็กใหม่พัฒนาขึ้นด้วย ได้ตั้งสามสิบคะแนนแน่ะ!” เขาพูดเชิงหยอก
สามสิบคะแนน สวีเหยากวงขมวดคิ้ว เขาคิดเยอะเกินไปจริงๆตอนที่เห็นเพื่อนขี้เล่นเดินไปหาเพื่อนร่วมห้องคนนั้น
 “สามสิบคะแนนเหรอ”
 “อืม ถือว่าพัฒนามาไกลนะ ครั้งที่แล้วได้ศูนย์คะแนนเอง” ชายหนุ่มผู้พูดล้วงมือในกระเป๋า
ฉินอวี่สังเกตเห็นว่านายน้อยสวียังดูเย็นชาและไม่ใส่ใจอยู่ เขาเพียงแต่ยิ้มออกมา แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เธอจึงรู้สึกโล่งอก
ทั้งสามคนเป็นไอดอลที่ทรงอิทธิพลในโรงเรียน แค่การเห็นพวกเขาคนใดคนหนึ่งก็ทำให้เพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ กระซิบกระซาบกันแล้ว นี่ยังไม่นับเวลาที่สามคนปรากฏตัวพร้อมกัน
นักเรียนบางคนถึงกับหยุดอยู่ที่ทางขึ้นบันไดเพื่อรอคนดังเหล่านี้ เพื่อจะได้เดินไปพร้อมกับพวกเขา
ห้องห้าสำหรับเด็กเข้าใหม่
 “มู่หยิง ไปด้วยกันเถอะ” เพื่อนร่วมเธอของเธอเป็นคนสดใส มัดผมรวบเป็นหางม้า เด็กคนนี้อยู่ในชมรมวารสารเช่นเดียวกัน ชื่อของเธอคือ หลี่อวี้หัน
สองสาวต่างไม่ได้อยู่หอโรงเรียน
เนื่องจากเป็นคนง่ายๆ หลี่อวี้หันจึงคล้องแขนตัวเองกับเพื่อนใหม่อย่างสบายอารมณ์
เนื่องจากมีนักเรียนใหม่มาถึงวันนี้ โรงเรียนจึงวุ่นวายไปด้วยผู้คนจำนวนมากทุกที่
ข้างหน้าถัดไปจากเด็กสาวทั้งสอง ดูจะมีเหตุชุลมุนขึ้น
มองจากไกลๆ พวกเธอเห็นคนสามคนที่เดินเรียงแถวกันเป็นคนทำให้เกิดการมุงดู มีเด็กนักเรียนคนหนึ่งในนั้นสวมชุดเดรส ที่ไม่ใช่เครื่องแบบโรงเรียน ด้านข้างเป็นเด็กหนุ่มสองคนที่ดูค่อนข้างเตะตา
 “ห หะ เห้ย!” มู่หยิงมองไปที่นักเรียนชายคนเท่ที่อยู่ตรงโน้น นั่นมัน เด็กเนิร์ดสุดล่ำของโรงเรียนนี่นา! เป็นเด็กชั้นม.หก สวีเหยากวง! ส่วนชายหนุ่มอีกคนคือ เฉี่ยวเซิง ทายาทตระกูลเฉี่ยว! หลี่อวี้หันบีบแขนเพื่อนที่มาด้วยความตื่นเต้น “ส่วนเด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างพวกเขา รู้ไหมว่าเป็นใครกัน”
 “รู้สิ ดาวโรงเรียนอีจงไง...” มู่หยิงมองไปทางลูกพี่ลูกน้องด้วยความอิจฉา เธอมีความรู้สึกผสมปนเปกันเกิดขึ้นตอนที่เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อสองคนอยู่ข้างลูกพี่ลูกน้องคนสวยคนนั้น
 “นี่ ดาวโรงเรียนไหนกัน เธอนี่มาจากยุคไหนยะ” เด็กสาวหน้าตาสดใสหันหน้ามาอีกทางจากที่ฉินอวี่อยู่ “เธอไม่รู้เหรอว่าดาวโรงเรียนเปลี่ยนคนไปแล้ว ตั้งแต่วันที่ชั้นมอหกเริ่ม”
 “ดาวโรงเรียนเปลี่ยนคนแล้วหรอ” มู่หยิงเพิ่งได้ยินข่าวดาวโรงเรียนเมื่อช่วงปิดเทอมฤดูร้อนนี่เอง ทำให้เธออึ้งกับข้อมูลใหม่ที่ได้ยินมา “แล้วตอนนี้เป็นใครอ้ะ”


ตอนที่ 30 นั่นใช่แฟนฉินหร่านหรือเปล่า
 “ดาวโรงเรียนเปลี่ยนคนแล้วเหรอ” มู่หยิงเพิ่งรู้ข่าวช่วงปิดเทอมฤดูร้อนที่ผ่านนี้เอง เธอจึงสงสัย “เปลี่ยนเป็นใครอ้ะ”
หลี่อวี้หันถอนสายตาอย่างจำยอม แล้วคลี่ยิ้ม “เปลี่ยนเป็นรุ่นพี่มอหกที่เพิ่งย้ายมาใหม่ นามสกุลฉินเหมือนกัน เคยมีรูปนักเลงสาวหน้าสวยคนนั้นอยู่ในกระทู้โรงเรียน แต่ถูกลบไปแล้ว เพราะฉะนั้นหากเธออยากเห็นหน้า จะต้องไปที่ตึกมอหกเท่านั้น เอ่อ จริงสิ ดาวโรงเรียนคนใหม่อยู่ห้องเดียวกับเดือนโรงเรียนสวีด้วย ได้ยินมาว่า เดี๋ยวนี้ที่ห้องนั้นจะมีเด็กจากห้องอื่นมากันเต็มไปหมด”
เพื่อนอีกคนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีตอนนี้
เธอน่าจะรู้ตั้งแต่แรก แม่ของเธอเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า หากพูดถึงหน้าตาแล้ว ไม่มีคนไหนในตระกูลหนิงที่จะสวยเทียบฉินหร่านได้
มู่หยิงเม้มปาก แล้วครุ่นคิดกับตัวเองด้วยที่พยักหน้า
เด็กสาวทั้งสองเดินอย่างช้าๆ
ทั้งเดือนโรงเรียนและอดีตดาวกำลังจะเดินผ่านสองสาวไป
เด็กสาวชมรมวารสารบีบมือเพื่อนใหม่ไว้แน่นกว่าเดิม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ฉันอยู่ใกล้พวกเขาขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?!”
เพื่อนอีกคนก็คิดแบบนั้นเช่นกัน
เมื่อมองเห็นฉินอวี่กับสวีเหยากวง เธออ้าปาก กำลังจะเรียกชื่อลูกพี่ลูกน้องออกมา แต่ไม่คิดว่า ลูกพี่ลูกน้องคนดังกลับเดินผ่านไปหน้าตาเฉย
 “มู่หยิง มู่หยิง เธอเป็นอะไรไปน่ะ” เมื่อเห็นฉินอวี่และทั้งสามคนเดินลับตาไป หลี่อวี้หันจึงหันมาตบบ่าเพื่อนใหม่ที่กำลังน้ำตาไหลอยู่
เด็กสาวที่ร้องไห้นำผมไปทัดหู เมื่อได้สติ เธอก็มองไปทางทิศทางที่คนดังเพิ่งเดินไป “ไม่มีอะไรหรอก”
เด็กสาวทั้งสองเปิดประตูออก และเห็นรถสองคันอยู่ไม่ไกล เป็นรถบีเอ็มดับบลิว และเมย์บาค
เป็นรถสำหรับคุณหนูฉินและคุณชายเฉี่ยว ส่วนหนุ่มหล่ออีกคนอยู่หอโรงเรียน
 “ฉันอยากชวนเธอไปดื่มชานม” เด็กชมรมวารสารลากเพื่อนไปที่ร้านชานมที่อยู่ฝั่งตรงข้าม “ร้านชานมข้างๆ อร่อยมาก เสียดายที่วันนี้มีคนรอคิวเยอะเกิน เราไปร้านที่คนน้อยกว่านี้ดีกว่า”
**
ฉินหร่านไม่เคยรีบร้อนออกจากห้องหลังโรงเรียนเลิก เพราะคนเยอะและเสียงดังเกินไป
เด็กสาวจึงยังนั่งอยู่ในห้องต่ออีกครู่ใหญ่
ปรากฏว่าอาจารย์วิชาชีววิทยารีบเข้ามาหยิบการบ้าน เขาไม่ได้เข้ามาในห้อง และมองเห็นเด็กสาวกำลังเดินออกไป เนื่องจากอาจารย์สอนเด็กหลายห้องและนักเรียนแต่ละห้องก็มีจำนวนมาก เขาจึงไม่ได้จำชื่อเด็กได้ทุกคน
แต่เขารู้จักเด็กคนนี้ เป็นเด็กเข้าใหม่ที่ผลการเรียนแย่ แต่หน้าตาดี “ฉินหร่าน ช่วยนำการบ้านไปส่งให้จ้งต๋า แล้วให้เขารับกลับมาที่นี่คืนนี้ กระดาษคำตอบอยู่ด้านบน ให้เขาเขียนลงไปที่กระดานดำ”
ฉินหร่านหยิบอมยิ้มออกมาจากกล่อง ค่อยๆ แกะซองออก ก่อนนำเข้าปากไป รสชาติหวานของมันทำให้รสขมในปากเธอหายไป
เด็กสาวนำการบ้านมาไว้ที่โต๊ะจ้งต๋า
และเห็นคะแนนตัวเองอีกครั้ง
ยี่สิบสี่คะแนน
ฉินหร่านเพียงนัดกระดาษไว้ตรงรูบนโต๊ะ ทันทีที่เด็กสาวเปิดประตูห้องออกมา เธอเห็นเด็กผู้ชายยืนพิงกำแพงตรงทางเดินอยู่
ริมฝีปากบางคู่นั้นเม้มแน่น ใบหน้าเฉยชาและดูเย่อหยิ่ง
เขาคือ มู่หนาน
 “ให้เธอ!” พอเห็นลูกพี่ลูกน้อง เด็กหนุ่มที่ยืนพิงกำเพียงจึงเปลี่ยนมายืนตัวตรง แล้วยื่นสมุดเป็นกองๆ ให้
อีกฝ่ายจาม แล้วรับสมุดมา เสียงดูอู้อี้เล็กน้อย “อะไรเนี่ย”
 “สมุดไง” เด็กหนุ่มตอบอย่างเย็นขา
พอเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องยังไม่เข้าใจ เขาเลยพูดต่อ “ฉันไปตามหาพี่ซ่งจนได้สมุดพวกนี้มา เธอไม่ได้พูดหรอกเหรอว่า อยากไปเรียนที่มหา’ลัยปักกิ่ง”
มือที่ถือสมุดของเด็กสาวนิ่งไป
เธอพูดว่าอยากไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ผู้เป็นแม่ดุว่าให้ดูความเป็นจริงด้วย ส่วนน้องสาวก็เย้ยหยัน แม้แต่ป้าหนิงก็ดูไม่ได้เชื่อเธอ ทุกคนคงคิดว่าฉินหร่านแค่ล้อเล่น
ดาวโรงเรียนไม่ได้คาดคิดว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้จะมุ่งมั่นขนาดนี้
เด็กหน้าสวยเปิดดูสมุด เป็นสีจากหมึกที่เขียนใหม่ และบันทึกอย่างชัดเจน โดยที่มู่หนานเป็นคนเขียนเรียบเรียงใหม่ให้
เด็กสาวมองตาสีดำของพี่น้องหนุ่ม เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย “ขอบใจนะ”
“ไม่ต้องขอบใจฉันหรอก ฉันน่ะอยากจะจัดระเบียบสมุดของน้องสาวด้วย” เขาพูดนิ่งๆ “แค่ลอกมาให้เธออ่านง่ายเท่านั้น ไปละ”
 “เดี๋ยวสิ” ฉินหร่านยิ้ม เธอกลับเข้าไปในห้องเรียน แล้วเก็บสมุดลงบนโต๊ะ ก่อนเดินออกมา
มู่หนานยังรอพี่น้องที่ทางลงบันได
วันนี้เด็กสาวเดินช้า
แม้ว่าไข้จะลดลงแล้ว แต่ใบหน้าของเด็กสาวยังคงแดงผิดปกติเล็กน้อย
ลูกพี่ลูกน้องชำเลืองมองมาหลายครั้ง พร้อมขมวดคิ้ว
ทันทีที่พวกเขาเดินออกจากโรงเรียน รถโฟล์กสีดำก็บังเอิญแล่นผ่านมาช้าๆ
เด็กหนุ่มก้าวหลบด้านข้าง แล้วดึงแขนพี่น้องเขาไว้ แต่ไม่คาดคิดว่ารถสีดำคันเดิมจะเลี้ยว แล้วมาจอดข้างถนน
 “นี่—” กระจกรถถูกลดลง คนที่นั่งเบาะคนขับโผล่หน้าออกมา ตุ้มหูที่เขาใส่แวววับสุดๆ “ฉินหร่าน ทำไมถึงออกมาข้างนอก”
ชายที่นั่งอยู่เบาะหลังที่กำลังหรี่ตาอย่างสบายใจ พอได้ยินประโยคนี้ เขาตาโตขึ้นมาทันที
ลู่จ้าวอิ่งมองกระจกหลัง แล้วลูบคางตัวเอง พร้อมยิ้มกริ่มออกมา
คุณชายเฉิงวางหมอนลง แล้วเปิดประตู เดินลงจากรถไป
คุณหมอหน้าหล่อชำเลืองดูเด็กหนุ่มอีกคนด้วยท่าทีสุภาพ จากนั้นก็ก้มหน้าลงมองฉินหร่าน แล้วพูดเนิบๆ “จะออกไปข้างนอกกับเพื่อนเหรอ”
 “เปล่าค่ะ หนูอยากให้อะไรเขาหน่อย ทั้งสองคน รอแป๊บนะ” เด็กหน้าสวยขอให้ลูกพี่ลูกน้องเธอรอ จากนั้นก็เดินไปร้านชมนมฝั่งตรงข้าม
คุณชายเฉิงพยักหน้าท่าทีนิ่งเรียบ
เขาเอนหลัง ก้มหน้าต่ำเล็กน้อย แล้วปรายตามองเด็กนักเรียนชายอีกคน พร้อมเลิกคิ้วตัวเองเล็กน้อย คุณชายน้อยเป็นคนที่ถือตัวเสมอ และไม่ได้พูดอะไรออกมา
ทั้งสองหนุ่มหน้าตาดีทั้งคู่
โดยเฉพาะเฉิงเจวี้ยน อวิ๋นเฉิงเป็นเมืองสโลว์ไลฟ์ ตอนกลางคืน เมื่ออาทิตย์ลับขอบฟ้า เมืองยิ่งดูอ่อนโยนขึ้น แต่เพราะท่าทีที่แข็งกร้าวของเขา จึงมาช่วยเติมความแข็งแกร่งและสีสันสดใสให้กับเมืองนี้
มู่หยิงและหลี่อวี้หันที่เพิ่งเดินออกมาจากร้านชานมถึงกับอึ้งไป
ครั้งที่แล้ว พวกเขาเจอกันตอนกลางคืน เพราะฉะนั้นหน้าตาของคุณชายเจ้าของรถโฟล์กจึงดูไม่ชัดเพราะแสงไฟน้อย แต่ครั้งนี้ เนื่องจากมีแสงสว่างเยอะพอ จนมู่หยิงอึ้งกิมกี่ไป
ภาพที่งดงามตระการตาที่สุดที่พวกเขาเคยเห็นในโลกความจริง คือ เดือนโรงเรียนสวีเหยากวง รองลงมาก็คือบรรดาดาราดัง
ตามธรรมดา วงการบันเทิงมีคนหน้าตาดีเยอะแยะ แต่ทุกคนต่างมีตัวกรองเวลาที่อยู่ในจอ
 “อุ๊ย...คุณพระ” หลี่อวี้หันได้สติในที่สุด เนื่องจากยังไม่ได้เปิดฝาชานม เด็กสาวจึงหันไปคว้าแขนเพื่อน “นั่นหมอประจำโรงเรียนคนใหม่นี่นา เห็นกระทู้มากมายบอกว่าเขาหน้าตาหล่อ เป็นเขาจริงๆ ด้วย ในที่สุดก็เห็นเขาตัวเป็นๆ!”
เด็กสาวใจเต้นอยู่นานก่อนจะเริ่มสงบสติลงได้ “ใครคือผู้ชายข้างคุณหมอน่ะ หน้าตาหล่อเหมือนกันน้า ใส่เครื่องแบบโรงเรียนเราด้วย พระเจ้าช่วย ฉันไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนเลย เป็นเด็กใหม่ใช่ไหมนะ ทำไมพวกเด็กใหม่ปีนี้ถึงแซ่บขนาดนี้”
 “ฉันรู้จักพวกนั้น นั่นพี่ชายฉันเอง มู่หนาน เราเป็นแฝดเทียมน่ะ” มู่หยิงมองไปที่มือของเพื่อนสาว หัวใจยังเต้นแรง “เดี๋ยวฉันพาเดินไปที่นั่นเอง”
 “มู่หนาน” เธอพาเพื่อนสาวที่ยังใจเต้นแรงข้ามไปฝั่งตรงข้าม “นี่เพื่อนนายเหรอ”
มู่หนานเย็นชาอยู่เสมอ เขามองน้องสาว แล้วพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดต่อ
จากนั้น ก็หันไปมองที่ร้านชานมชื่อดังอีกครั้ง
ฉินหร่านเร็วมาก เธอเข้าไปแค่นาทีเดียวก็เดินออกมา
ทั้งเขาและหมอหน้าหล่อข้างๆ ต่างมองดูด้วยสายตาตั้งใจ มู่หยิงและเพื่อนสาวคนสดใสจึงมองตามไปที่ร้านโดยไม่รู้ตัว
เมื่อมองไป พวกเขาเห็นเด็กผู้หญิงสวมใส่เครื่องแบบโรงเรียนตัวโคร่งออกมาจากร้าน หญิงคนนั้นมีถุงซื้อของในมือ คิ้วนั้นงามประณีต
เด็กนักเรียนใหม่รีบข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามเพื่อช่วยเธอถือของ
เขาเย็นชาและดูอวดดี เหมือนกับที่กระทู้บรรยายไว้เป๊ะ ดูเข้าไม่ถึง
 “ดาวโรงเรียนเหรอ” หลี่อวี้หันรู้สึกว่าวันนี้ตัวเองโชคดีพอควร
พอมาถึงโรงเรียนวันแรก เธอก็ได้เจอคนสำคัญของโรงเรียนครบทุกคนเลย
ผู้ช่วยลู่ที่นั่งอยู่เบาะคนขับรู้สึกราวกับตัวเองดูหนังอยู่
พูดตามจริงก็คือ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินหร่านอยู่ใกล้กับผู้ชาย ไม่ต้องพูดเรื่องที่เขาอยู่ใกล้ชิดเธอเลย เขายังจับมือเธออยู่ด้วยซ้ำ
หากคนคนนั้นเป็นเขา ชายที่นั่งในรถคิด แม่เด็กนั่นต้องหักแขนเขาแหงๆ
เขาสังเกตดูนายน้อยที่ยืนพิงหน้าต่างรถ แล้วหันไปมองเด็กชายที่ช่วยดาวโรงเรียนถือถุงด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เขาลดกระจกคนขับลง มองไปข้างนอกที่ฉินหร่าน แล้วพูดขึ้นพร้อมคลี่ยิ้ม “ฉินหร่าน เธอเป็นใครถึงมาทำให้พวกเราต้องรอเนี่ย”
จากนั้น คุณชายลู่ชำเลืองมองนายหนุ่ม หัวเราะหึๆ แล้วหันหน้าไปทางมู่หยิง พร้อมกระตุกมุมปากด้านหนึ่งยิ้มขึ้น “พวกเธอทุกคนรู้จักกันหมดเลยเหรอ เจ้านักเรียนนั่นเป็นแฟนฉินหร่านเหรอ”
 “มะ ไม่ใช่ค่ะ นั่นพี่หนูเอง ฉินหร่านเป็นลูกพี่ลูกน้องพวกเรา อายุมากกว่าพวกเราสามปี และเพิ่งย้ายมาที่นี่ปีนี้” คงจะหาโอกาสได้ยากที่จะได้พูดกับหนุ่มหล่อแบบนี้ มู่หยิงจึงพูดติดๆ ขัดๆ
 “อ้อ พวกเธอเป็นญาติกัน แก่กว่ากันสามปีเลยเหรอ” ลู่จ้าวอิ่งแอบดูหมอหนุ่ม หลังจากได้ที่มู่หยิงบอกว่า พวกเขาเป็นญาติกัน เขายิ้มอย่างสบายใจ “เธอข้ามชั้นเหรอ”
มู่หยิงส่ายหน้า แล้วพูดเบาๆ “ มะ..ไม่ใช่ค่ะ พี่ฉินไม่ได้เรียนไปปีหนึ่ง เพราะ...เอาเป็นว่า โรงเรียนเก่าไม่รับเธอเข้าเรียน เลยย้ายมาเรียนที่อี่จงแทน”


ตอนที่ 27 แฮกเกอร์ปริศนา
เพราะประโยคนี้ ทั้งห้องจึงตกอยู่ในบรรยากาศแปลกๆ
หนิงฉิงก้มหน้าก้มตารีบใช้ตะเกียบพุ้ยอาหารเข้าปาก ใบหน้าตึงและไม่พูดอะไรสักคำ
มู่หยิงรู้สึกอายขึ้นมา เมื่อมองหน้าลูกพี่ลูกน้องคนเก่ง จากนั้นก็มองไปที่อีกคน แล้วไม่รู้จะพูดอะไรดี
มู่หนานก็ไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ
ฉินอวี่ดูเหมือนจะได้สติเป็นคนแรก จึงเอ่ยปากขึ้น “คุณแม่ หนูพูดอะไรผิดหรือเปล่าคะ”
“ไม่เลยจ้ะ...” พอได้ยินเสียงลูกคนโปรด ผู้เป็นแม่จึงยิ้มออกมา
เด็กสาวหน้าสวยนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ และยังคงนิ่งเหมือนเดิม เธอเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นช้าๆ “ฉันจะไปปักกิ่ง”
สังเกตด้วยว่า เธอเพียงบอกว่าจะไปที่ปักกิ่ง ไม่ใช่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง
เพียงแต่คนที่โต๊ะไม่ได้สังเกตดีๆ เท่านั้น
พวกเขาทุกคนต่างนิ่งไป แม้แต่มู่หนานก็ยังคงถือตะเกียบไว้ในมือ แล้วมองดูลูกพี่ลูกน้องคนโตด้วยท่าทีที่ใช้ความคิด
น้องสาวคนเล็กหัวเราะเหยียดหยันเบาๆ แล้วกินผัก ขณะที่กำลังกินอยู่ เธอยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “อ้อ พี่ก็อยากเข้าที่มหา’ลัยปักกิ่งด้วยเหรอคะ งั้นคงต้องเร่งเครื่องหน่อย ไว้หนูจะคอยที่นั่นละกัน”
ผ่าม!
ในที่สุดผู้เป็นแม่ก็ทนไม่ไหวอีก เธอโยนตะเกียบ แล้วคาดคั้นลูกเจ้าปัญหา “มหาวิทยาลัยปักกิ่งงั้นเหรอ แกคิดว่ามันเข้าง่ายนักเหรอ ฉินหร่าน แม่จะบอกอะไรให้นะ ปีหน้า ไม่ว่าแกเข้าเรียนที่ไหนได้ แกก็ต้องไปเรียน!”
คุณนายหลินเป็นคนหน้าบาง โดยเฉพาะเรื่องที่มีความต่างระหว่างตระกูลหลินและครอบครัวหนิงของเธอ ต่อหน้าตระกูลหลิน นายหญิงคนนี้จะยิ่งระวังตัวเป็นพิเศษ
นั่นคือเหตุผลที่คุณนายไม่หวังพึ่งสามีเก่า และรับลูกคนโตมาเรียนมัธยมปลายที่อวิ๋นเฉิงเอง ผู้เป็นแม่ทนได้แค่ปีเดียว แต่หากลูกคนนี้อยากจะเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งจริงๆ แล้วละก็ ไม่แปลว่าเด็กเจ้าปัญหาต้องอยู่ที่นี่อีกสองสามปีเลยหรือ
เธอจะยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นไม่ได้เป็นอันขาด
ฉินหร่านหยิบซี่โครงเพิ่มอีกชิ้น ท่าทียังดูสบาย เด็กสาวมองไปที่แม่ แล้วยิ้ม “เรื่องนั้น แม่ไม่ต้องกังวลหรอก หนูไม่ต้องให้แม่มายุ่มย่ามกับหนู”
“จะใครอีกถ้าไม่ใช่ฉัน....”
“สิบปีที่ผ่านมา หนูก็อยู่คนเดียวมาตลอดนี่คะ” ลูกสาวคนโตพูดขัดผู้เป็นแม่ เธอเงยหน้าพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมยไร้อารมณ์ “อยู่ดีๆ อย่ามาแย่งจาน[footnoteRef:1]ของคุณยายเอาตอนนี้สิคะ จะให้ต้องเตือนความจำแม่อีกครั้งไหมว่า แม่ช่วยเรื่องอะไรบ้างตอนหนูมาที่อวิ๋นเฉิง” [1: หมายถึง แย่งหน้าเอาความดีความชอบ]
หนิงฉิงถึงกับหน้าตึง
ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียว
เธอรู้สึกอับอายทันที
คุณนายหลินไม่มีสิทธิ์ควบคุมว่าลูกคนโตจะไปเรียนต่อหรือไม่
ลูกคนนี้ไม่ได้หยิบสิ่งของที่เธอเตรียมไว้ให้ติดมือไปด้วยเลย
แม้ว่าหนิงฉิงจะอนุญาตให้ลูกคนโตอยู่บ้านตระกูลหลิน แต่เด็กน้อยก็ไม่ได้อยู่
ลูกคนนี้เปลี่ยนแปลงไปมากจากเมื่อก่อน ข้อมูลที่เธอไปขุดค้นมาถูกต้องแล้ว เด็กคนนี้เป็นหนามแหลมทิ่มแทงใจผู้คน
ตอนนี้เมื่อเห็นว่าผู้เป็นแม่นึกได้ ฉินหร่านจึงถอนสายตากลับ แล้วนั่งชันขาขึ้นอย่างสบายอารมณ์ “ดีแล้วที่แม่จำได้”
มีเพียงคุณยายเท่านั้นที่จะปรามเธอได้
นายหญิงตระกูลหลินรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย แต่ในเวลาเดียวกัน หญิงสาวรู้สึกโกรธด้วย ลูกสาวคนเล็กไม่เคยพูดให้เธอต้องอับอายแบบนี้มาก่อน “ดี แกปีกกล้าขาแข็งแล้วนี่ หากเก่งขนาดนี้ ต่อไปถ้าสอบไม่ผ่าน ก็อย่ามาอ้อนวอนฉันกับตระกูลหลินให้หามหา’ลัยให้ก็แล้วกัน ฉันจะไม่ช่วยแกเด็ดขาด!”
“ขอบคุณค่ะ” ลูกคนโตตอบด้วยความจริงใจ
หนิงเว่ยกระแอมออกมา เธอคีบชิ้นปลาที่ไม่มีก้างให้หลานสาว “หร่านหร่าน พอได้แล้ว”
เด็กสาวก้มหน้า คีบเนื้อปลา แล้วใช้มือเป็นสัญญาณว่า “โอเค”
 นอกจากคุณยายแล้ว ฉินหร่านเคารพป้าหนิงมากกว่าที่เคารพแม่ตัวเองเสียอีก
หลังทานอาหารเย็นเรียบร้อย ทั้งฉินอวี่และหนิงฉิงตัดสินใจกลับ บ้านของหนิงเว่ยเก่าและดูโกโรโกโส ลูกสาวคนโปรดตระกูลหลินที่เคยชินกับการอยู่วิลล่ารู้สึกว่ามันน่าขยะแขยง
“คุณป้า พี่รอง เดี๋ยวหนูเดินไปส่งค่ะ” มู่หยิงรีบลุกขึ้นยืน
 ฉินอวี่ชำเลืองดูที่เด็กสาว แล้วพูดด้วยเสียงเฉยเมย “ขอบใจจ้ะ”
เด็กสาวเจ้าบ้านหน้าบาน “ยินดีค่ะ”
ก่อนจะไป หนิงฉิงเดินผ่านลูกเจ้าปัญหา “ฉันอยากขอโทษเรื่องครั้งที่แล้ว ฉันพูดเกินกว่าเหตุ ฉันก็แค่...ไม่อยากให้แกมีจุดจบเหมือนปู่ ขอแค่เชื่อฟังฉัน แล้วฉันจะจ่ายเงินส่งเสียเพื่อให้แกได้เรียนมหาวิทยาลัยปกติ”
อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไร
จากนั้นผู้เป็นแม่ก็หันไปหาลูกสาวคนโปรด “ฉินหร่าน แกทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ”
เด็กสาวผู้ดื้อดึงถือแก้วลายสตรอเบอร์รี่ไว้ในมือ ซึ่งเป็นแก้วชาพิเศษที่เธอใช้เวลามาที่บ้านป้า
เธอนึกถึงสิ่งที่ผู้เป็นแม่พูดถึงที่เกิดขึ้นที่โรงพยาบาลเมื่อวันก่อน แล้วก้มหน้าจิบน้ำ
เด็กสาวไม่ได้คาดหวังว่าแม่จะขอโทษ
เด็กน้อยยังยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองลงไปที่ชั้นล่าง แล้วรู้สึกอึ้งเล็กน้อย
ผ่านไปสักพัก เธอมองดูแบบห้องพร้อมถือแก้วน้ำไว้ในมือ ห้องมีขนาดเล็กมาก
มีการโทรหาบริษัทติดตั้งเครื่องปรับอากาศเพื่อให้มาติดแอร์ในวันพรุ่งนี้ ฉินหร่านรีบชิงกลับโรงเรียนก่อนที่หนิงเว่ยจะเทศนาเธอ
**
ณ โรงเรียนอีจง
ผู้ช่วยลู่นำคอมพิวเตอร์ไปที่ห้องอาจารย์ใหญ่
ชายชราคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหาคนมาช่วยแก้ปัญหาให้เขาได้
“นี่เฟิงฉือ เขาจบเอกวิทยาการคอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยปักกิ่ง” อาจารย์ใหญ่สวีแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน “ตอนนี้เขาเพิ่งเริ่มตั้งบริษัทร่วมกับคนอื่น และพัฒนาซอฟต์แวร์ของตัวเอง”
“คุณลู่” เฟิงฉือมีใบหน้าที่นิ่ง มือที่ยื่นออกมาจับเรียวเกลี้ยง แต่มีชั้นหนังด้านเผยให้เห็นอยู่ ตาเขาลึก ริมฝีปากบาง ดั้งจมูกโด่ง นับว่าเป็นชายหนุ่มที่หล่อและยังอายุน้อย แต่กลับฉายแววออร่าของคนที่ประสบความสำเร็จออกมาแล้ว
หนุ่มหน้านิ่งรู้ว่าชายชรากำลังสร้างคอนเน็กชั่นให้เขาอยู่
ตระกูลลู่...
ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง เขาเคยนึกถึงเหตุการณ์ในปักกิ่งเมื่อสองปีที่แล้ว หากชายคนนี้เป็นส่วนหนึ่งของตระกูล “ลู่” จริง แสดงว่าเขาติดหนี้บุญคุณชายชราเยอะแน่นอน
หนุ่มเอกคอมพิวเตอร์เสียบแฟลชไดร์ฟแบบยูเอสบี พร้อมอุปกรณ์ซ่อมแซมอื่นๆ
ก่อนอื่น เขาเปิดคอมพิวเตอร์ของคุณชายลู่ขึ้นมา
“เป็นไงมั่ง คิดว่าซ่อมเสร็จโดยใช้เวลาแป๊บเดียวได้ไหม” ผู้ช่วยหมอหนุ่มเดินมาหาเขา ตุ้มหูบนใบหูซ้ายของเขาเป็นประกายสะท้อนขึ้น
ชายหนุ่มอีกคนทำหน้านิ่ว เขาตรวจดูคอมพิวเตอร์หลายครั้ง แต่ไม่พบปัญหาสำคัญอะไรเลย
เฟิงฉือเปิดดูส่วนการตั้งค่า ทำให้พบกับการตั้งรหัสขนานใหญ่ มีข้อมูลมากมายที่คนทั่วไปไม่เข้าใจเด้งขึ้นมา ชายหนุ่มยังคงเปิดหน้านั้นค้างไว้
“คุณลู่ครับ คอมฯคุณถูกโจมตีจริงด้วย” หนุ่มซ่อมคอมพิวเตอร์กล่าว โดยอิงจากประวัติในตัวเครื่อง “อีกฝ่ายทิ้งร่องรอยไว้ น่าจะเป็นพวกเหยี่ยวดำ”
“แก๊งเหยี่ยวดำเหรอ” ลู่จ้าวอิ่งทำเสียงหึๆ “บันทึกข้อมูลพวกเรายังอยู่ครบไหม”
“ครบครับ” ชายหนุ่มมองดูคอมพิวเตอร์ด้วยท่าทีที่คาดเดาได้ยาก “มีคนช่วยป้องกันคุณเอาไว้”
“อะไรนะ” ผู้ช่วยหนุ่มรู้สึกว่าตอนนี้ชักมีอะไรพิกลแล้ว
พอพูดถึงพวกเหยี่ยวดำ เขาเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนในภารกิจอื่น ชายคนนี้เป็นแฮกเกอร์ชื่อดัง ขอแค่จ่ายเงิน ชายผู้นั้นพร้อมทำทั้งเรื่องดีและไม่ดี ตำรวจจับตาดูหมอนี่มาพักใหญ่แล้ว
แต่มันซ่อนตัวเก่งมากโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลย
มีแฮกเกอร์อยู่หลายพันคน แต่เจ้าพวกนี้นับเป็นพวกระดับเทพ และหาตัวจับยาก กลุ่มเหยี่ยวดำในจีนอย่างน้อยก็ติดอันดับท็อปสิบ
เพราะอย่างนั้น หลังจากที่รู้ว่าคนที่ลงมือคือพวกเหยี่ยวดำ ลู่จ้าวอิ่งจึงได้คาดเดาก่อนหน้านี้ว่า ข้อมูลที่พวกเขาสืบอยู่คงหายไปหมดแล้ว
แต่คาดไม่ถึงว่าเฟิงฉือจะพูดออกมาตรงกันข้ามเลย แฮกเกอร์ที่ช่วยปกป้องพวกเขางั้นเหรอ แฮกเกอร์ที่สู้กับพวกเหยี่ยวดำได้
“รู้ไหมว่าคนนั้นเป็นใคร” คุณชายลู่ดูท่าทางจริงจัง
อีกฝ่ายส่ายหัว “ฝั่งนั้นไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลยครับ”
ผู้ช่วยหนุ่มเงยหน้าคิด ในหัวเต็มไปด้วยความคิดหลากหลาย จากนั้นจึงยืนขึ้น
เฉิงเจวี้ยนอยู่ด้านนอกแล้ว ร่างสูงนั้นก้มหน้าต่ำ ยืนพิงประตูอย่างเกียจคร้าน “นายซ่อมได้ไหม”
ลูกน้องหนุ่มพูดขึ้น “นายน้อยเจวี้ยน มาทันเวลาพอดี” ข้อมูลไม่เป็นอะไรครับ เดี๋ยวผมจะส่งให้ แต่เรื่องนี้ชักมีเงื่อนงำมากขึ้นและ ดันมีเทวดาที่ไม่บอกชื่อเสียงเรียงนามช่วยพวกเราไว้ พอจะรู้ไหมว่าคนๆ นั้นเป็นใครครับ
มองดูจากท่าทางของผู้ช่วยหนุ่ม เฟิงฉือจึงมองไปยังหมอหน้าหล่อ ผู้ช่วยลู่เรียกเขาว่า—
นายน้อยเจวี้ยนเหรอ
หนุ่มเอกคอมพิวเตอร์ชะงักไป
หากเขาเข้าใจตัวตนของลู่จ้าวอิ่งถูกต้องแล้วล่ะก็ งั้นนายน้อยเจวี้ยนคนนี้ก็คือ...


ตอนที่ 28 นามแฝงเขาคือ คิว
เฟิงฉือเรียนจบจากโรงเรียนอี่จง สมัยก่อน อาจารย์ใหญ่สวีเป็นคนสอนวิชาคณิตศาสตร์ด้วยตัวเอง และยังเพิ่มคลาสพิเศษเพื่อติวเข้มส่วนตัวให้เขาด้วย ในตอนที่เขาเข้าแข่งขันคณิตศาสตร์ เพราะฉะนั้น รเรียกได้ว่าเขานับเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ใหญ่สวี
ชายหนุ่มไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้นัก จนกระทั่งมาก่อตั้งบริษัทของตัวเองที่เมืองหลวง ถึงได้ตระหนักว่า “ตำแหน่ง” นี้มีประโยชน์ขนาดไหน
หนุ่มสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ค่อยๆ เรียนรู้ฐานะและตัวตนของอาจารย์เขา
มีเพียงครอบครัวเดียวทั่วเมืองหลวงที่ผู้อาวุโสจะเรียกว่านายน้อยลู่
ส่วนสำหรับนายน้อยเจวี้ยนคนนี้...
เขาไม่รู้เรื่องของหมอคนนี้มากนัก แม้ว่าตัวเขาเองจะนับว่ามีชื่อเสียงในเมืองของตัวเอง แต่ในเมืองหลวงนั้นเต็มไปด้วยผู้คนจากบ้านร่ำรวยตำแหน่งดีมากมาย เพราะฉะนั้นคนอย่างเขาจึงนับว่าไม่ได้ใกล้เคียงกับผู้คนในระดับสังคมนั้น แม้จะมีชื่อเสียงของอาจารย์ใหญ่สวีหนุน แต่เฟิงฉือเข้าถึงได้เพียงข้อมูลทั่วไปเท่านั้น เช่น ข้อมูลที่ว่าตระกูลไหนที่เขาไม่ควรไปล่วงเกิน
อดีตลูกศิษย์ผู้อาวุโสสวีหันหน้าไปอีกทาง
เฉิงเจวี้ยนยืนพิงกรอบประตู สายตาจับจ้องมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ สีหน้านั้นอ่านไม่ออก
หนึ่งนาทีหลังจากนั้น นายน้อยหน้าหล่อถึงได้เงยหน้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไม่ค่อยแน่ใจ ไม่มีฝ่ายที่น่าสงสัยเลย”
จากความเข้าใจของลู่จ้าวอิ่งเกี่ยวกับผู้เป็นนาย เขาน่าจะมีรายชื่อในใจโผล่มาบ้างแล้วในช่วงหนึ่งนาทีนั้น
“แย่จัง” ผู้ช่วยหนุ่มรู้สึกเสียดาย เขาหันหน้าเข้าคอมเพื่อบันทึกข้อมูล แล้วส่งไปให้ฝ่ายที่เกี่ยวข้อง
เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มทั้งสองมีเรื่องที่ยังต้องคุยกันต่อ อดีตนักเรียนโรงเรียนอี่จงจึงขอตัวกลับ
นายน้อยลู่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วยิ้ม ในขณะที่นำมือไปแตะตุ้มหูเล่น “รอเดี๋ยว พวกเราจะออกไปเหมือนกัน ถ้างั้นมาแลกเปลี่ยนข้อมูลวีแชตกันดีไหม”
เฟิงฉือไม่คาดคิดว่านายน้อยพวกนี้จะเป็นมิตรขนาดนี้
ทั้งสามคนเดินลงบันไดมาด้วยกัน โดยที่เฉิงเจวี้ยนที่มือสองข้างล้วงกระเป๋าเป็นคนเดินนำ พระอาทิตย์ยังมาลับขอบฟ้าทั้งดวงดี แสงที่ทอประกายอยู่ฉายให้เห็นเงาทอดยาวของตึกเรียน
หมอหนุ่มก้าวเดินเงียบๆ ช้าๆ โดยไม่มีเสียงอึกทึกจากนักเรียนโรงเรียนอี่จงให้ได้ยินแม้แต่น้อย แต่เมื่อพิจารณาจากบรรดาเด็กผู้หญิงที่กล้าเพียงแอบมองหนุ่มหล่อผู้นี้ โดยไม่กล้าเข้ามาหาโดยตรง ไม่ว่าใครก็บอกได้ว่า ความเย่อหยิ่ง่ฝังลึกอยู่ในเส้นเลือดเขาไม่ผิดแน่
ลู่จ้างอิ่งเดินตามหลังรักษาระยะการเดินห่างผู้เป็นนายที่ครึ่งก้าวในขณะที่พูดคุยกับคนรู้จักใหม่ไปด้วย
ไม่ไกลจากตรงนั้น หลินซือหรานและพานหมิงเย่ว์กำลังไปสำนักอธิการบดีเพื่อรับข้อสอบด้วยกัน
 นายน้อยลู่รู้จักใบหน้าค่าตาของหลินซือหราน เพราะเขาเคยเห็นหน้าของเด็กสาวหลายครั้งที่ชุมนุมกิจกรรมแล้ว
“นักเรียนหลิน เพื่อนร่วมโต๊ะไปไหนซะล่ะ” ผู้ช่วยหนุ่มเรียกชื่อกรรมการสาว จากนั้นก็มองไปเห็นเด็กสาวอีกคนที่มาด้วยกัน ชายหนุ่มยิ้มขึ้น “นี่ พวกเธอเลือกคบเพื่อนจากหน้าตาอย่างเดียวหรือไงเนี่ย”
ทั้งเด็กสาวที่เขาทักและเพื่อนร่วมโต๊ะคนสวยของเธอเจอกับนายน้อยลู่มาหลายครั้งแล้ว เขายังเคยซื้อชานมให้แม่สาวพวกนี้ด้วยซ้ำ
“เธอยุ่งๆ น่ะค่ะ” หลินซือหรานตอบ เธอถือข้อสอบไว้แน่นในมือ
เฉิงเจวี้ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยให้กรรมการสาว ก่อนจะเดินจากมา
เฟิงฉือเดินออกไปทางประตูใหญ่ของโรงเรียน เมื่อเห็นนายน้อยทั้งสองใส่ใจแวะทักทายเด็กนักเรียนหญิง เขาจึงคิดสงสัยว่าเด็กนั่นคือใคร แล้วจึงเดินเข้าไปหาหล่อน
หลินซือหรานอึดอัดเล็กน้อย เธอพูดขึ้นเบาๆ “หมิงเย่ว์ ไปกันเถอะ”
“ทำไมพวกเธอถึงย้ายมาอยู่หอที่มหา’ลัย” เสียงทุ้มต่ำทำให้เธอต้องชะงักกลางอากาศ
กรรมการสาวรู้สึกช็อกเล็กน้อย เธอชำเลืองดูชายหนุ่มท่าทางสมาร์ตที่อยู่ตรงข้าม จากนั้นก็หันหน้าไปหาเพื่อนของเธอ รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ
พานหมิงเย่ว์ถือข้อสอบไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างจับมือเพื่อนไว้ ดวงตากลมโตเป็นประกายนั้นดูงดงามเหลือเกิน
“’งานของเด็กม.หกหนักมาก อยู่ที่โรงเรียนเลยสะดวกกว่า” เด็กสาวจ้าของนัยน์ตาสวยจับข้อสอบแน่นกว่าเก่า เธอตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“หมิงเย่ว์” เฟิงฉือขมวดคิ้ว แล้วเตรียมจะพูดต่อ
แต่เด็กสาวตาสวยกลับดันให้หลินซือหรานหลบ แล้วเดินออกไปก่อน “ฉันจะไปแจกข้อสอบก่อนนะ”
ชายหนุ่มยืนอยู่ที่เดิมสักพัก ก่อนจะตัดสินใจเดินจากไป
ฝ่ายนักเรียนที่เดินออกมาก่อนเริ่มลดความเร็วฝีเท้าลง ตอนที่เธอมั่นใจว่าชายหนุ่มภิฐานหันหลังเดินกลับไปแล้ว
หลินซือหรานมองดูเพื่อนด้วยความรู้สึกตกใจระคนตื่นเต้น “หมิงเย่ว์ เธอรู้จักพี่เฟิงฉือด้วย! เขาเคยเป็นไอดอลที่โรงเรียนเราด้วยนา”
กรรมการสาวเคยอยู่ชมรมวารสารตอนมัธยมต้น ตอนนั้น เธอเคยได้ยินชื่อหลินจิ่นเซวียน และเฟิงฉือ รุ่นพี่สองคนที่ดังระเบิดในโรงเรียน
“ได้ยินว่าตอนนี้ทั้งรุ่นพี่เฟิงและรุ่นพี่หลินต่างมีบริษัทของตัวเอง” อดีตสาวสายเม้าธ์นินทาต่อเบาๆ “รู้ไหมว่าฉินอวี่จากห้องเธอเป็นน้องของหลินจิ่นเซวียนเชียวนา ในตอนนั้น ทั้งสองคนต่างคอยปกป้องน้องเล็กคนนี้ ทำให้เธอมีอิทธิพลมากโดยไม่มีใครเทียบติด ยิ่งกว่านั้น เธอรู้ใช่ไหมว่านายกเทศมนตรีเมืองเราแซ่เฟิง ฉันไม่คิดมาก่อนว่าเธอจะรู้จักเขาด้วย แต่ก็นะคนที่รู้จักเขาต่างเป็นพวกที่เลิศทั้งนั้น”
พานหมิงเย่ว์ส่ายหน้า “ฉันเป็นเพียงญาติห่างๆของตระกูลเฟิงเท่านั้น แต่ไม่ได้สนิทกับเขาหรอก ฉันเคยไปอยู่บ้านเขาพักหนึ่งเลยรู้ว่าคนที่เขารู้จักมีแต่คนเก่งๆ แต่ฉันน่ะเทียบอะไรกับคนพวกนั้นไม่ได้หรอก”
“ทำไมจะไม่ได้เล่า! เธอเก่งเป็นอันดับสองในโรงเรียนเลยนะ คะแนนตามสวีเหยากวงแค่นิดหน่อยเอง แต่คะแนนเธอก็นำอันดับสามตั้งสิบคะแนน หมิงเย่ว์ อย่าดูถูกตัวเองแบบนี้ ก่อนที่เพื่อนร่วมโต๊ะของฉันจะย้ายมา เคยมีประเด็นร้อนถกกันด้วยว่า เธอกับฉินอวี่ใครเหมาะจะเป็นดาวโรงเรียนมากกว่ากัน!”
แต่เพราะฉินหร่านย้ายมาเรียนที่นี่ กระทู้แบบนั้นจึงไม่มีให้เห็นอีก
เด็กสาวคนสวยยิ้มออกมาได้ตอนที่สายตามองไปสักที่ไกลๆ “ผลการเรียนของฉันเคยห่วยมาก่อน ได้คะแนนวิชาเลขฯเป็นเลขหลักเดียวเอง”
“อย่ามาโกหกกันน่า” เธอไม่เชื่อเพื่อนคนนี้หรอก เพราะผลคะนนพางหมิงเย่ว์เป็นรองแค่สวีเหยากวงเท่านั้น
วิชาคณิตศาสตร์ต่างจากวิชาอื่นๆ เพราะมันต้องอาศัยการฝึกฝนและประสบการณ์มาก่อน เมื่อพิจารณาถึงผลการเรียนอันโดดเด่นของเธอแล้ว เพื่อนคนนี้จะเคยอ่อนเลขมาก่อนได้อย่างไรกัน
เด็กสาวตาสวยยิ้มโดยไม่อธิบายอะไรต่อ
เธอและหลินซือหรานแยกทางกันตรงทางขึ้นบันได
กรรมการสาวมองดูหลังของเพื่อน เธอรู้จักเพื่อนคนนี้จากการแข่งขัน พวกเขานั่งโต๊ะเดียวกันในช่วงคลาสเตรียมซ้อมแข่งขัน หลินซือหรานรู้สึกเสมอว่าพานหมิงเย่ว์มักจะมีรังสีของความเศร้าแผ่ออกมาอย่างอธิบายไม่ได้
พวกเธอรู้จักกันมาได้สองปีแล้ว และไม่เคยได้ยินเพื่อนคนนี้พูดถึงพ่อแม่สักครั้ง
**
ไม่กี่วันหลังจากนั้น
ฉินหร่านฟุบหัวลงบนโต๊ะระหว่างช่วงเปลี่ยนคาบ ข้างนอกนั่นเสียงดังมากจนทำให้เธอข่มตาหลับไม่ลง สุดท้ายจึงเปลี่ยนท่าเอาคางวางบนฝ่ามือแทน
หลินซือหรานแจกข้อสอบคืนทุกคน แล้วยื่นให้เพื่อนร่วมโต๊ะเป็นคนสุดท้าย
หกคะแนน
ดีกว่าครั้งที่แล้ว
กรรมการสาวปลอบตัวเองในใจ
“เราต้องต้อนรับนักเรียนใหม่ของโรงเรียนวันนี้ น่าจะวุ่นวายพอตัวเลย” กรรมการสาวเห็นว่าเพื่อนคนสวยดูแก้มแดง และสีหน้าไม่ดีนัก จึงถามด้วยความเป็นห่วง “หร่านหร่าน ไม่สบายหรือเปล่า”
เธอรู้ว่าเพื่อนคนนี้ทำงานพาร์ทไทม์นอกเวลาด้วย เมื่อคืนฝนตกหนักมาก และหร่านหร่านไม่มีร่ม เพราะฉะนั้นคงต้องตัวเปียกซกตอนเดินกลับจากร้านชานมเป็นแน่
“ฉันสบายดี” เสียงของเด็กสาวดูซึมๆ เธอหันหัวไปด้านข้างเพื่อพิงผนังแทน
หลินซือหรานรู้สึกกังวลแทนเล็กน้อย
จึงได้ให้เพื่อนร่วมห้องอีกคนนำยาแก้ไข้มาให้ และดูให้แน่ใจว่าเพื่อนร่วมโต๊ะกินเข้าไป
ฉินหร่านรู้สึกง่วงยิ่งกว่าเดิมหลังทานยาแล้ว แต่ยังคงไม่นอน
เสียงของเด็กนักเรียนใหม่ด้านล่างดังกังวานอยู่ในหัวเธอ
เด็กสาวจึงสวมหูฟัง แล้วเปิดเสียงให้ดังขึ้น
หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง ฉินหร่านก็ผ่านคาบเรียนทั้งวันมาได้ ทุกที่มีแต่คนเต็มไปหมด ยกเว้นแต่ที่ห้องพยาบาลที่อยู่ตรงมุม เธอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
ณ ห้องพยาบาลของโรงเรียน
เนื่องจากวันนี้เป็นวันแรกสำหรับนักเรียนใหม่ทำให้ห้องพยาบาลจึงเงียบกว่าปกติ
ถือว่าบรรยากาศดีและเงียบสงบ
ลู่จ้าวอิ่งวางแล็ปท็อปไว้บนตัก และเข้าดูเว็บที่พื้นหลังเป็นสีดำมืด เขากำลังคุยกับใครสักคนออนไลน์อยู่ และสัญลักษณ์ที่ใช้กันดูค่อนข้างทะแม่งๆ เหมือนคนธรรมดาที่บอกไม่ได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
ผู้ช่วยหนุ่มคุยอย่างสบายอารมณ์
จนกระทั่งอีกฝั่งตอบกลับมาจนทำให้เขาแทบสำลัก
“นายน้อยเจวี้ยน” ชายหนุ่มเบิกตากว้างขณะที่มองจอ แล้วพูดตะกุกตะกัก “ผมคิดว ว่าได้ร่องรอยแล้วล่ะ”
เฉิงเจวี้ยนกำลังดูเอนพิงโซฟาดูเอกสารคนไข้ผ่านๆ โดยถือปากกาในมือ ท่าทางของเขานิ่งสงบ แถมยังไม่ยกหัวขึ้นมาด้วยซ้ำ “ตกใจอะไรหนักหนา ว่ามาสิ”
“จากการสืบของเจ้าหน้าเบี้ยว คนที่ช่วยเราใช้นามแฝงว่าคิว”
ตึ่งโป๊ะ!


ตอนที่ 31 มีคอมพิวเตอร์เครื่องอื่นไหม
แทบจะไม่มีใครเคยได้ยินข่าวนี้
โดยเฉพาะเฉิงเจวี้ยนกับลู่จ้าวอิ่ง
หลี่อวี้หันรู้สึกแปลกใจ “ดาว...ดาวโรงเรียนคนนี้ซ้ำชั้นงั้นเหรอ ถ้าเธอมาเรียนที่โรงเรียนเรา ผลการเรียนของเธอคงจะออกมาดี เธอไปสร้างปัญหาอะไรถึงทำให้โรงเรียนเชิญเธอออก”
“เธอเกรดตกเพราะโดดเรียนทุกวันแถมยังมีเรื่องทะเลาะวิวาท เธอเข้าโรงเรียนเป็นคนท้ายๆ หลังจากนั้นครูก็ไม่สนใจเธอเลย ที่เธอเข้าโรงเรียนอีจงได้ก็เพราะ...” มู่หยิงมองไปที่ฉินหร่านและลดเสียงลง “ยังไงก็เถอะ...เฮ้อ ฉันจะไม่บอกเหตุผลอะไรอีก”
พูดจบหลี่อวี้หันก็คิดหนักและอยากจะนินทาใจจะขาด
มู่หยิงช่วยอะไรไม่ได้ ได้แต่มองไปทางเฉิงเจวี้ยนกับลู่จ้าวอิ่ง เฉิงเจวี้ยนพิงประตูอยู่เงียบๆ เขาเล่นโทรศัพท์ด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลาย
มือของเขาสมส่วน นิ้วมือเรียวยาว ปลายนิ้วขาวสะอาด ข้อนิ้วของเขายกขึ้นเมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
คิ้วของเขาย่นลงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขามองไปที่ฉินหร่าน
เขาไม่ใส่ใจว่าเธอพูดเรื่องอะไร
ส่วนลู่จ้าวอิ่ง มือเขาอยู่บนกระจกหน้าต่างรถและกำลังหัวเราะ “นายน้อยเจวี้ยน คาดไม่ถึงเลยว่าฉินหร่านจะเก่งขนาดนี้”
ปฏิกิริยาของทั้งคู่เกินความคาดหมายของมู่หยิง มู่หยิงบอกไม่ถูกว่าพวกเขารู้สึกยังไง เธอจึงได้แต่ทำปากจู๋ยืนอยู่ตรงนั้น
“เอากระเป๋าไปให้ป้าของฉันทีสิ ฉันซื้อมาเมื่อคืน ยังไม่มีเวลาเอากลับไปเลย ช่วยฉันหน่อยนะ” ฉินหร่านส่งกระเป๋าคืนให้มู่หนาน
เมื่อได้ฟังประโยคนี้มู่หนานก็ขมวดคิ้ว
เขาอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็มักจะเงียบมาตลอด เขาจึงหยิบกระเป๋าและหันกลับไป
มู่หยิงไม่กล้ามองฉินหร่าน เธอกระซิบ “ลูกพี่ลูกน้อง ฉันจะไปแล้วนะ”
หลังจากที่มู่หนานและเธอจากไป ฉินหร่านก็ขึ้นรถแต่รถกลับสตาร์ตไม่ติด
เด็กสาวตัวเล็กๆ วิ่งออกมาจากร้านชานมไข่มุก เพราะวิ่งเร็วมากทำให้หน้าของเธอแดงก่ำ ในมือถือแก้วชานมไข่มุกมาด้วย “ฉินหร่าน ขอบคุณนะที่ช่วยฉันทำงานล่วงเวลาเมื่อคืนนี้”
ฉินหร่านเอนหลังพิงเบาะรถอย่างอ่อนแรง “ไม่เป็นไรหรอก”
และสาวน้อยคนนั้นก็รีบกลับไปทำงาน
เฉิงเจวี้ยนนั่งอยู่ในที่นั่งผู้โดยสาร เขาเอนหลังพิงเบาะ มองกระจกมองหลัง เธอถือแก้วชานมไข่มุก สีหน้าของเธอดูดีขึ้นมากแต่จิตใจยังอ่อนแอ “เธอทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านชานมไข่มุกด้วยเหรอ”
ฉินหร่านเขี่ยหลอดและพยักหน้า
เฉิงเจวี้ยนเปรยตาขึ้นมอง “เงินไม่พอใช้เหรอ”
เขานึกถึงหนิงฉิงที่ใส่แต่เสื้อผ้าแบรนด์เนมได้อย่างไร เขาไม่รู้รายละเอียดของครอบครัวเธอ แต่หนิงฉิงดูไม่เหมือนคนที่มาจากครอบครัวยากจน
“ค่ะ” ฉินหร่านพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
เฉิงเจวี้ยนก็ไม่พูดอะไรอีก
**
ณ ตระกูลหลิน
คืนนี้คนในตระกูลหลินและหลินจิ่นเซวียนอยู่บ้าน ฉินอวี่ตรงกลับมาที่บ้านเลยเนื่องจากไม่มีคาบศึกษาด้วยตัวเองสำหรับเธอ คาบศึกษาด้วยตัวเองในชั้นมัธยมต้นมีไว้สำหรับนักเรียนโรงเรียนประจำ ฉะนั้นเธอจึงเป็นอิสระมากขึ้น
ที่โต๊ะอาหารค่ำของตระกูลหลินสนใจอยู่สามเรื่อง หนึ่งคือช่วงนี้หลินจิ่นเซวียนงานยุ่งมาก สองคือตอนที่หลินหว่านจะกลับปักกิ่ง และสุดท้ายคือเรื่องการเรียนของฉินอวี่
“เฟิงฉือกลับมาหรือยัง” หลินฉีคุยกับหลินจิ่นเซวียนแบบไม่ใส่ใจ
หลินจิ่นเซวียนพยักหน้า “คราวนี้โครงการของเราอยู่ที่อวิ๋นเฉิง เดี๋ยวเขาก็กลับมาครับ”
หลินฉีตบบ่าเขา “ทำดีกับเขาหน่อยล่ะ”
ตระกูลเฟิงเป็นตระกูลที่มีเกียรติในอวิ๋นเฉิง พ่อเขาเป็นนายกเทศมนตรีและตระกูลหลินก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลเฟิง แม้แต่หลินฉีก็ใช่ว่าจะขอพบนายกเทศมนตรีได้ง่ายๆ
ถึงกระนั้นหลินจิ่นเซวียนก็สนิทสนมเฟิงฉือ
หลินหว่านหัวเราะ เธอตักผักให้หลินจิ่นเซวียนชิ้นนึงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “ตระกูลเฟิงมีรากฐานที่มั่นคง ถ้าคุณสองคนร่วมมือกันไม่มีทางเจอปัญหาหนักแน่ค่ะ”
หลินจิ่นเซวียนพยักหน้า “ใช่ครับ”
พอพูดเรื่องหลินจิ่นเซวียนเสร็จ ก็กลับมาคุยเรื่องของฉินอวี่อีกครั้ง
หลินหว่านถามละเอียดมากหน่อย ทำให้รู้ว่าฉินอวี่ทำคะแนนสอบได้ดี จึงชมเธอยกใหญ่
“นี่เป็นการสอบปกติ ได้ที่เก้าก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยค่ะ” ฉินอวี่ยิ้ม พูดอย่างถ่อมตัว แต่ซ่อนน้ำเสียงที่ดูภูมิใจไว้ไม่มิด
“หนูนี่ถ่อมตัวจังเลย” หลินฉียิ้มอย่างพอใจ
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดีมากๆ หนิงฉิงนั่งถัดจากหลินฉี เธอตักเนื้อให้หลินฉีพร้อมกับส่งยิ้มให้ และเธอก็เรียกให้ป้าจางให้หยิบถ้วยน้ำแกงอีกใบมา
เธอทำทุกอย่างเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน
หลินหว่านชายตามองเธอก่อนวางตะเกียบลง
“อวี่เอ๋อร์ ได้ยินว่าพี่สาวของหนูก็อยู่โรงเรียนอีจงนี่นา เป็นยังไงบ้างล่ะ” หลินหว่านถามพร้อมกับส่งยิ้มให้
ใบหน้าหนิงฉิงแข็งค้าง
ท่าทางของฉินอวี่ยังคงเป็นปกติ “ฉันไม่ได้อยู่ชั้นเดียวกับพี่ค่ะ ก็เลยไม่ค่อยรู้...” เธอหยุดพูด “แต่พอเห็นพี่ได้คะแนนวิชาอังกฤษสามสิบคะแนน ก็คิดว่าพี่คงเพิ่งจะเข้ามาเลยยังไม่ชินกับวิธีการสอนของโรงเรียนนี้ พอชินแล้วก็คงจะเข้าที่เองแหละ”
“เอ้อ...” หลินหว่านหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดที่มุมปาก เสียงเธอขุ่นมัว “การศึกษาที่หมู่บ้านหนิงไห่แย่มากจริงๆ ขอบคุณพระเจ้าที่อวี่เอ๋อร์โตมาในตระกูลหลินของเรา”
สีหน้าหนิงฉิงยิ่งแย่ลง
หลังมื้ออาหาร ทุกคนที่โต๊ะก็แยกย้ายไปทำเรื่องของตนเอง
ฉินอวี่ขึ้นไปซ้อมไวโอลินด้านบน แผ่นโน้ตไวโอลินอยู่ข้างหน้าเธอ เธอเล่นอยู่หลายครั้ง
แม้ว่าเพลงจะไพเราะ แต่ฉินอวี่ไม่สามรถสื่ออารมณ์ในเพลงออกมาได้
เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้พักนึงและล็อกโน้ตเพลงอีกครั้ง แม้ว่าเพลงจะไพเราะ แต่มันใช้เวลามากไป เธอจึงไม่ได้ซ้อมอีก
ห้องอ่านหนังสือก็อยู่ที่ชั้นสองเช่นกัน
“พี่จะกลับปักกิ่งเมื่อไร” หลินฉีรินชาใส่แก้วให้หลินหว่านและพูดอย่างแผ่วเบา
หลินหว่านนวดขมับตัวเองอย่างอ่อนล้า “อีกสองวัน”
“ดูด้วยว่าต้องไปเมื่อไหร่” หลินฉีพยักหน้า
หลินหว่านหยิบชาขึ้นมาจิบ “เรื่องครูเว่ย เมื่อวานนี้ฉันได้ยินที่อวี่เอ๋อร์เล่นไวโอลิน ฉันคิดว่าเธอเล่นแต่เพลงที่ทุกคนรู้จักดีอยู่แล้ว”
“เธอยังเด็ก” หลินฉีหัวเราะ “ยังแต่งเพลงไม่ได้หรอก”
“ครูเว่ยชอบลูกศิษย์ที่มีจิตวิญญาณของตัวเอง เพลงสมัยนิยมแบบนี้ทำให้เขาประทับใจไม่ได้หรอก ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้ เพื่อให้อวี่เอ๋อร์เต็มที่กับการแต่งเพลง ยังพอมีเวลาอยู่” หลินหว่านวางแก้วชาลงแล้วพูดอย่างช้าๆ “ฉันจะพาเธอไปปักกิ่งสักสองสามวัน คุณพ่อต้องชอบแน่ๆ”
“เอาตามที่พี่บอกแล้วกัน” หลินฉีไม่ออกความเห็น หลายปีมาแล้วที่เขาถือว่าฉินอวี่เป็นลูกสาวแท้ๆ ของเขา
บรรยากาศของทั้งคู่ดีขึ้น
หนิงฉิงเดินเข้าห้องพร้อมกับโทรศัพท์มือถือของเธอ ใบหน้าซีดเซียว
หลินหว่านเล่นเวตยกน้ำหนักตอนกลางคืน เมื่อหลินหว่านกลับมา ป้าจางและคนอื่นๆ ก็เข้ามารายล้อมตัวเธอ
หนิงฉิงรู้สึกไม่สบายใจ
เธอเอาสมุดโทรศัพท์มาดูเบอร์แล้วกดหมายเลข
**
ตอนเย็นลู่จ้าวอิ่งยังคงสั่งอาหารที่โรงแรมเอินอวี๋
ฉินหร่านอยากจะขอบคุณทั้งคู่ สำหรับความช่วยเหลือที่อบอุ่นทั้งตอนเที่ยงและตอนเย็น คิดไม่ถึงว่าลู่จ้าวอิ่งจะไม่ให้โอกาสเธอเลย
เฉิงเจวี้ยนให้เธอนั่งพัก จากนั้นก็เอาเทอร์โมมิเตอร์วัดอุณหภูมิของเธอ เมื่อเห็นว่าไข้เธอลดลงแล้ว เขาก็รินน้ำให้เธอแก้วนึงและกลับไปนั่งที่โซฟา
ฉินหร่านจิบน้ำ มันให้รสหวาน
ไม่อยากจะเชื่อเลย
เธอรู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
เธอถูแก้วและมองเฉิงเจวี้ยนกับลู่จ้าวอิ่ง แม้ว่าสองคนนี้จะเป็นนายทุน แต่พวกเขาก็เป็นเจ้านายที่ดีมาก เพราะพวกเขาไม่ยอมให้เธอทำงาน ฉินหร่านจึงต้องหาวิธีอื่น
เธอสูดลมหายใจและมองไปที่เฉิงเจวี้ยน อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่โทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นเสียก่อน
เป็นเสียงของหนิงฉิงที่ฟังดูฉุนเฉียวและเหมือนจะระงับความโกรธไว้ไม่อยู่ จึงมาลงกับเธอ “ฉินหร่านทำไมถึงเรียนในโรงเรียนอีจงได้ไม่ดีเลย ทำคะแนนมาได้ยังไงสามสิบคะแนน คะแนนแค่นี้จะเอาไปเข้าเรียนที่ไหนได้ รู้ไหมที่โต๊ะข้าวเย็นวันนี้...!”
ฉินหร่านติดต่อกับหนิงฉิงน้อยมาก
เธอปวดหัวตุบๆ เพราะเสียงแหลมๆ นั่นทำให้เส้นเลือดของเธอตึงขึ้น เด็กสาวจึงกระแอมขึ้นสองครั้งก่อนจะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ถ้าไม่มีอะไรจะพูด งั้นแค่นี้นะคะ”
ถ้าเป็นไปได้หนิงฉิงก็ไม่อยากสนใจ แต่เด็กคนนี้ดันเป็นลูกของเธอ คนนอกมักจะชี้มาที่เธอและพูดว่าดูสิ ลูกสาวหนิงฉิงได้ที่โหล่นี่นา
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก “แม่จะไปหาครูสองสามคนมาสอนแก แกจะต้องไปเรียน ถือโอกาสไปพักร้อนจะได้ไม่ไปสร้างปัญหาที่ไหนอีก...”
เธอยังพูดไม่จบ
แต่ฉินหร่านวางสายไปแล้ว
ฉินหร่านวางโทรศัพท์ทิ้งไว้แล้วเอนหัวไปด้านหลัง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างอวดดี "มีคอมพิวเตอร์เครื่องอื่นไหมคะ"


ตอนที่ 26 พี่อยากเรียนต่อที่ไหนเหรอคะ
ตอนที่ลู่จ้าวอิ่งกดๆ คอมพิวเตอร์ เด็กสาวพาร์ตไทม์จ้องไปที่หน้าเพจคอมพิวเตอร์ที่มีข้อมูลเต็มไปหมด มันไม่ได้พัง แต่ถูกใครบางคนแฮกอยู่
วิธีการแฮกที่ใช้อยู่ในระดับสูงมากและมีเพียงคนที่เชี่ยวชาญเท่านั้นถึงจะมองออก
มีบางคนกำลังแฮกข้อมูลในคอมพิวเตอร์ของสองคนนี้ เห็นได้ชัดว่าไฟร์วอลของเฉิงเจวี้ยนถูกออกแบบมาด้วยบุคคลที่ไม่ธรรมดา เพราะฉะนั้นอีกฝ่ายจึงต้องใช้เวลานานพอควรที่จะเจาะเข้ามา
การไปหาอาจารย์ใหญ่สวีอาจทำให้เรื่องช้าไม่ทันการณ์ นอกจากนี้ชายชราอาจไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรด้วย
ผู้ช่วยหนุ่มร้อนใจเต็มที่ จึงรีบถือคอมพิวเตอร์แล้วบึ่งออกไปข้างนอก โดยที่ไม่ได้แตะอาหารบนโต๊ะสักนิด
ฉินหร่านคิดใคร่ควรอยู่ครู่หนึ่ง จึงยั้งปากไว้
เป็นหมอหนุ่มหน้าหล่อที่พับแขนเสื้อขึ้น แล้วนั่งลงทานอาหารเย็น คิ้วคู่นั้นดูอ่อนโยนตอนที่ถามเด็กสาวด้วยน้ำเสียงสุภาพ “อยากกินด้วยกันไหม”
อีกฝ่ายส่ายหน้า เธอดูมีปัญหาและเหม่อลอยตอนที่สวมเสื้อโค้ต แล้วเดินออกไป
ด้านหลังของสาวน้อย ชายหนุ่มที่กินข้าวมองดูเธอด้วยใบหน้ามุ่ยเล็กน้อย เขาค่อยๆ ยกก้างปลาจากมือขึ้น
พอออกจากห้องพยาบาลโรงเรียนปุ๊ป โทรศัพท์เธอก็ดังขึ้นทันที
เป็นป้าของฉินหร่านที่โทรมา น้ำเสียงปลายสายทำให้เด็กสาวยิ้มออกมาได้ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายมีความสุขมาก “หร่านหร่าน แม่และน้องของหลานกำลังจะมาทานข้าวเย็นที่บ้านน้าคืนนี้ หลานเองก็ควรมาจอยกัน”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจะไปตอนกลางคืน อาจจะช้านิดหน่อยนะคะ เพราะฉะนั้น กินก่อนได้เลยไม่ต้องรอ” เด็กน้อยหน้าสวยพูด แล้วรีบหันหลังเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว
อาจช้าเกินไปที่จะรอให้ลู่จ้าวอิ่งเจออาจารย์ใหญ่ เขากังวลใจมาก และคนที่ชายชราจะหามาให้อาจจะเป็นแค่คนที่เรียนจบสาขาคอมพิวเตอร์มาเท่านั้น เมื่อถึงเวลานั้น กว่าคนที่จะมาช่วยรู้ว่าคอมพิวเตอร์โดนแฮก ข้อมูลคงรั่วไหลไปเรียบร้อยแล้ว
เธอเองไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ก็นึกขึ้นมาได้เรื่องคำสั่งงานของเฉิงเจวี้ยน...
เด็กสาวรีบเดินไปยังหอพัก ตอนนั้นไม่มีใครอยู่ เธอจึงหยิบคอมพิวเตอร์ออกมา นั่งอยู่บนโต๊ะ แล้วเริ่มกดคีย์บอร์ดเพื่อแก้ไขสถานการณ์
หน้าจอเดสก์ท็อปยังคงดูโล่ง แต่วันนี้พื้นหลังไม่ได้เป็นรูปทะเลทรายอีกต่อไป มันเป็นรูปมหาสมุทรแทน และยังคงไม่มีไอคอนอื่นๆ ปรากฏให้เห็น
คอมพิวเตอร์ของหมอหนุ่มเชื่อมโยงกับเครือข่ายส่วนตัวในห้องพยาบาลโรงเรียน
เพราะฉะนั้นการหาไอพี แอดเดรสจึงทำได้ง่ายดาย หน้าจอครึ่งหนึ่งของคอมพิวเตอร์ฉินหร่านเต็มไปด้วยตัวเลขที่เด้งสลับกันไปมา ระหว่างเลขศูนย์และเลขหนึ่ง
ความเร็วที่แสดงวิ่งเร็วมาก ในสถานการณ์ปกติ แม้แต่คอมพิวเตอร์ที่ความเร็วสูงขนาดนี้คงต้องเริ่มอืดไปแล้ว แต่คอมพิวเตอร์ของเด็กสาวดูจะไม่ได้รับผลกระทบ และยังคงไวอยู่
หอพักเริ่มมีเสียงเปิดประตู และเสียงผู้คนที่พูดขึ้นกันดังขึ้น
มันเสียงดังมาก
“หมิงเย่ว์ รอฉันก่อน เดี๋ยวขอไปหยิบกล่องนมแป๊ป” ข้างนอกห้องนอน หลินซือหรานกำลังรีบวิ่งเข้ามาในห้องเพื่อจะได้ไม่ให้เพื่อนอีกคนต้องรอ
มีบางคนอยู่หลังประตู กรรมการสาวต้องประหลาดใจเมื่อเธอผลักประตูเปิดออก “ฉินหร่าน ทำไมถึงมาอยู่ในห้องนอนล่ะ”
พานหมิงเย่ว์ที่รออยู่หลังเพื่อนสาวได้ยินเสียงที่เพื่อนพูด จึงมองเข้ามาทางเด็กสาวอีกคน
เด็กหน้าสวยใกล้จะแก้ปัญหาเสร็จแล้ว
เธอจึงตัดกลับมาที่หน้าเกมโดยที่สีหน้ายังคงปกติ ตอนที่เพื่อนอีกสองคนเข้ามา
หลินซือหรานหยิบนมสามกล่องที่อยู่บนโต๊ะ แล้วยื่นกล่องหนึ่งมาให้เพื่อนร่วมโต๊ะ อีกกล่องยื่นให้เพื่อนใหม่ที่เพิ่งเข้ากลุ่ม แล้วเดินมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ “อ้อ หร่านหร่าน เธอเล่นเกมนี้ด้วย เพื่อนห้องเราหลายคนก็เล่น ปีก่อน เฉียวเซิงโดดเรียนเพื่อไปร้านเน็ตเพื่อแข่งเกมนี้โดยเฉพาะเลย จนผู้อาวุโสเกาต้องสั่งลงโทษเขาด้วยการให้ทำความสะอาดห้องน้ำไปหนึ่งสัปดาห์แน่ะ”
ผู้อาวุโสเกาก็คือ ครูประจำชั้นของพวกเขาเอง อาจารย์เกาหยาง
เด็กสาวที่ใช้คอมพิวเตอร์ตอบ “อืม” แล้วตั้งใจเพ่งหน้าจอ มือเธอขยับอย่างว่องไวเฉียบคม
หลินซือหรานไม่ได้เข้าใจเกมนี้ดีนัก แต่พอมองไปที่เพื่อนของเธอแล้ว เธอรู้สึกว่าเกมนี้ง่ายมาก ทำไมคนในห้องถึงอธิบายเหมือนกับเกมมันยากขนาดนั้นกัน
เด็กสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกัน เจาะหลอดใส่กล่องนม แล้วดื่มอึกเล็กๆ “เธอจะไปรับการบ้านที่ห้องพักอาจารย์เกาด้วยกันไหม”
พานหมิงเย่ว์กระซิบ
หลินซือหรานนึกได้ จึงเด้งตัวทันที “เกือบลืมแล้ว ฉินหร่าน เจอกันนะ”
แล้วกรรมการสาวก็ลากเพื่อนอีกคนออกไป
พร้อมปิดประตูห้องนอนให้
ฉินหร่านรีบออกจากหน้าเกมทันที
เธอเปลี่ยนกลับไปที่หน้าแรก แก้ปัญหาจนเสร็จ จากนั้นก็เก็บมันลง เพื่อเตรียมพร้อมไปที่บ้านป้าของเธอ
**
ในเวลาเดียวกัน ที่มุมเล็กๆ ในประเทศ
ม่านในห้องถูกชักให้เปิดออก ภายในห้องมืดมาก มีเพียงแสงไฟฟลูออเรสเซนต์จากคอมพิวเตอร์ฉายออกมา และมีท่าทีประหลาดปรากฏอยู่ในใบหน้าของคนนั้น
ผู้ชายที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นคือ หลัวไซฮู่ เขามีใบหน้ากลม หุ่นท้วมเล็กน้อย และสวมแว่นตา โครงหน้าชายผู้นี้ลึกคล้ายกับเป็นลูกครึ่ง มือนั้นเคลื่อนที่อย่างว่องไว
ติ๊ดดด
จู่ๆ คอมพิวเตอร์ก็ดับไป ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความมืด
“เชี้ยไรวะ” ชายที่ดูอยู่ด้านหลังอีกคนมีแผลเป็นบนใบหน้า และเมื่อเปิดปากพูด เขาดูเหมือนตะขาบที่ลำตัวหงิกงอ ส่อแววความเหี้ยมเกรียม ชายคนนี้ตัวสูง กว้าง แววปีศาจร้ายปรากฏให้เห็นชัดเจน ในดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความมืดมนที่ทำให้ผู้คนต้องสั่นสะท้าน
“การเจาะข้อมูลฉันถูกใครบางคนหยุด” ชายอีกคนถูหนวดด้วยความฉงน
ชายที่มีรอยแผลเป็นขมวดคิ้ว มีเพียงไม่กี่คนที่จะหยุดการแฮกเขาได้ “พวกระดับบนของฮัวเหมิงมีเอี่ยวเรื่องนี้หรือเปล่า”
“พวกฮัวเหมิงมีสัญลักษณ์เฉพาะแก๊ง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกมัน” หลัวไซฮู่ส่ายหัว
อีกคนเริ่มเดือด “แล้วจะเป็นใครไปได้ ถ้าไม่ใช่พวกมัน”
คนที่พูดก่อนหน้านี้เอาแต่ส่ายหัว
**
ตอนที่ฉินหร่านมาถึงบ้านคุณป้า แม่และน้องสาวของเธอมาถึงก่อนนานแล้ว อาหารถูกวางบนโต๊ะเรียบร้อย และพวกนั้นกำลังกินข้าวกันอยู่
มู่หนานเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องมาถึง จึงได้วางถ้วยและตะเกียบของตัวเองลง แล้วหันไปเลื่อนเก้าอี้ให้เธอเงียบๆ
หนิงฉิงรอคอยด้วยอารมณ์ใจร้อน แต่ไม่ได้ชำเลืองไปหาสมาชิกที่เพิ่งมาถึง “ก็เลิกเรียนพร้อมน้อง ทำไมแกถึงมาสายนัก”
เด็กสาวที่เพิ่งมาถึงแขวนเป้ไว้ด้านหลังเก้าอี้ ทักทายหนิงเว่ยแล้วนั่งลง คำตอบกระชับที่ให้มาฟังดูเหนื่อยหน่าย “หนูยุ่ง”
“แก...” คุณนายหลินใช้มือบีบตะเกียบไว้แน่น
ฉินอวี่รีบตักผักใส่จานผู้เป็นแม่ “แม่คะ แม่ชอบกินนี่ไม้ใช่เหรอคะ พี่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย จริงไหมคะ”
เด็กสาวคนโปรดหันหน้าไปมองพี่สาว แล้วโปรยยิ้มหวาน
“เด็กดี” หนิงฉิงยิ้ม แล้วเอื้อมมือไปหยิบถ้วยของลูกคนเล็ก จากนั้นก็ตักน้ำซุปให้ “ป้าลูกทำซุปอร่อยมาก ลองดูสิจ๊ะ”
เธอมักจะพูดกับลูกคนเล็กด้วยถ้อยคำอ่อนหวานเสมอ และไม่กล้าจะดุลูกคนนี้มาก
เพราะลูกสาวคนเล็กโดดเด่นไปเสียทุกเรื่อง นอกจากนี้ หลินจิ่นเซวียน หลินหว่าน และหลินฉีต่างให้ค่ากับเด็กน้อยคนนี้ ต้องขอบคุณฉินอวี่ที่ทำให้เธอมีที่ยืนในตระกูลหลินได้อย่างมั่นคง
คุณนายตระกูลหลินใช้ชีวิตมามากพอจนรู้ดีว่าตัวเองต้องการอะไร และอะไรเป็นสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเอง
นอกจากนี้ หากไม่พูดถึงตระกูลหลิน ด้วยความก้าวหน้าแบบนี้ของฉินอวี่แล้ว อนาคตไม่มีวันเลวร้ายแน่นอน
“อร่อยจริงด้วยค่ะ” ลูกสาวขี้อ้อนยิ้ม
ผู้เป็นแม่จึงตักซุปเพิ่มให้เด็กน้อย “ใช่จ้ะ ป้าหนูทำอาหารเก่งมาก หากอยากดื่มอีก แม่จะให้ป้าเคี่ยวให้”
หนิงฉิงเอาแต่พูดกับลูกสาวคนเล็ก โดยไม่ใส่ใจลูกสาวอีกคน
เด็กสาวที่ได้รับการเอาใจคลี่ยิ้ม เธอหันหน้าไปยักคิ้วให้พี่สาวแบบเนียนๆ
สีหน้าของผู้เป็นพี่ยังคงเรียบเฉย และไม่ได้พูดอะไร เด็กสาวคนโตยังคงเคี้ยงกระดูกหมูช้าๆ ตอนที่เธอยังเล็ก เพื่อนบ้านมักซื้อหนังสือมาให้เยอะแยะ ฉินหร่านต้องห้ามน้องไม่ให้มาแย่งหนังสือไป จนน้องต้องร้องไห้
พอโตขึ้นอีก เรื่องกลายเป็นว่าพี่สาวแย่งของของน้องไป พวกผู้ใหญ่ต่างเกลี้ยกล่อมว่าให้ยอมฉินอวี่ไป เพราะน้องยังเล็ก หลังจากเกิดเรื่องสองสามครั้ง ทั้งพ่อและแม่ก็หมดความอดทนกับลูกคนโต
เพื่อนบ้านพูดอยู่เสมอว่าฉินหร่านฉลาดกว่าน้องสาว และนับว่าเป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง แต่แปลว่าฉินอวี่โง่หรือเปล่า? ไม่เลย
หลังจากนั้น ตอนที่น้องเล็กโตขึ้น เธอก็เรียนรู้ว่า เด็กที่ร้องไห้ชนะเสมอ
หนิงเว่ยหยิบซี่โครงหมูให้หลานคนโตเพิ่ม มู่หยิงที่นั่งอยู่ข้างผู้เป็นแม่ ในที่สุดก็หาจังหวะพูดขึ้นมาได้ “พี่รอง อีกไม่นาน หนูกำลังจะไปเรียนที่โรงเรียนอี่จงค่ะ ได้ยินแม่บอกมาว่า พี่เรียนอยู่ห้องคิง แสดงว่าผลการเรียนพี่ต้องดีมากแน่ๆ พี่อยากเรียนต่อที่ไหนเหรอคะ”
“พี่เขาอยากเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งน่ะจ้ะ” ก่อนที่ฉินอวี่จะตอบ ผู้เป็นแม่ชิงตอบด้วยน้ำเสียงระรื่น “พี่เขาอยากเข้ามหา’ลัยเดียวกับพี่ชายน่ะ”
มหาวิทยาลัยปักกิ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในประเทศ นักเรียนมัธยมปลายแทบทุกคนใฝ่ฝันที่จะเข้าเรียน และในแต่ละปี มีนักเรียนจากอวิ๋นเฉิงเพียงไม่กี่คนที่ได้รับเข้าเรียนต่อที่นั่น
แววตาของผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องแสดงความอิจฉา “พี่รองสุดยอดไปเลยค่ะ”
เด็กสาวคนเก่งทานอะไรไม่ลงนัก บ้านของป้าเธอแคบและรกรุงรัง ข้าวของดูสกปรก นอกจากทานซุปไปสองสามคำแล้ว ฉินอวี่ไม่ได้ยกตะเกียบคีบอะไรเลย
พอได้ยินคำถามนี้ เธอมองไปทางพี่สาวด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน แล้วพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มๆ “อย่ามัวแต่พูดถึงพี่เลยจ้ะ พี่สาวพี่ก็อยู่มอหกเหมือนกัน ว่าแต่ พี่คะ พี่อยากเรียนต่อที่ไหนเหรอคะ”


ตอนที่ 35 มือที่สัมผัส
เฉินเจวี้ยนนิ่งเงียบ
เขามองเข้าไปในร้านชานมไข่มุก สายตาชัดเจนหรี่ลงเล็กน้อย จนดูยากว่าเขาคิดอะไรอยู่
ลู่จ้าวอิ่งคิดกับตัวเองว่าเขาคงไม่ได้ฟัง
จากนั้นเฉินเจวี้ยนก็หันหน้าคิ้วขมวดมาทางเขาแล้วถามว่า “เขาคือใครเหรอ”
ลู่จ้าวอิ่งพูดอะไรไม่ออก เขาตามไม่ทันแล้ว!
เฉินเจวี้ยนก้มหน้าลงพร้อมคาบบุหรี่ในปาก “คดีฆาตกรรมครั้งใหญ่มื่อสามปีก่อน ผู้อาวุโสสวีก็อยู่ที่นั่นด้วย”
ลู่จ้าวอิ่งมึนงงและสับสน “คุณพบอะไร”
“ได้แต่เดา” เฉินเจวี้ยนพ่นควันบุหรี่ออกมา ดวงตาดูมืดมน “ผู้อาวุโสสวีไม่น่าจะมีใจสงสารอะไร มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นตั้งแต่เขาไปถึงหมูบ้านหนิ่งไห่”
“ดังนั้น เรื่องผู้สืบทอด...” ลู่จ้าวอิ่งเงยหน้าขึ้นทันที
เฉินเจวี้ยนยิ้ม “เป็นไปได้สองทาง หนึ่งมันเป็นการหลอกล่อ ด้วยสถานะและภูมิหลังของผู้อาวุโสสวี ถึงจะมีผู้สืบทอดอยู่ในใจแล้วก็ตาม เขาไม่น่ามอบตำแหน่งให้คนนอกตอบแทนผลประโยชน์ให้ตระกูลสวี”
“สอง มีผู้สืบทอดที่เขายอมสละผลประโยชน์มหาศาลให้ เขาเคลื่อนไหวเพื่อมองหาเรา พูดถึงเรา เขาอาจจะขอความช่วยเหลือจากฉัน ถ้าเป็นแบบนี้ อาจจะมีการสับเปลี่ยนตำแหน่งกัน ผู้สืบทอดเป็นอย่างไรเราก็ไม่มีทางรู้”
“มันง่ายกว่ามากที่จะรักษาชีวิตของคนตระกูลเฉินมากกว่าตระกูลสวี” ลู่จ้าวอิ่งไม่เคยคิดถึงจุดนี้ เขาไม่เคยเข้าใจอะไรที่ซับซ้อนแบบนี้มาก่อน เขายิ้ม “เรื่องนี้ดูมีอะไรผิดปกติ ฉินหร่านน่าจะโชคดีเป็นผู้รอดชีวิต ผู้อาวุโสสวีคงไม่ละสายตาจากเธอหรอก จริงไหมครับ”
เฉินเจวี้ยนไม่ตอบอะไร ยังมีเรื่องสำคัญที่เขายังคิดไม่ตก
ฉินหร่านมีบทบาทอะไรในเรื่องทั้งหมดนี้
แปลกที่ผู้อาวุโสสวีจะให้จดหมายรับรองแก่นักเรียนเป็นการส่วนตัว
เขาสูบบุหรี่เล็กน้อยและมองไปที่ร้านชานมไข่มุก “ถ้าเขาจะหมายตาดูใครสักคนมาเป็นผู้สืบทอดจริงๆ สิ่งต่างๆ คงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง”
เมื่อนึกถึงสถานะของผู้อาวุโสสวีแล้ว ลู่จ้าวอิ่งตระหนักได้ทันทีว่ามันมีความสำคัญเพียงใด
เขาเงยหน้ามาเหมือนกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง เขาก็เห็นเฉิงเจวี้ยนเข้าไปในร้านแล้ว
มันเป็นสุดสัปดาห์ ร้านไม่ได้มีลูกค้ามากนัก ฉินหร่านกับเว่ยซื่อหางรออยู่ข้างในร้าน
เธอวางแก้วชานมลงบนโต๊ะและได้กลิ่นหอมสดชื่นที่คุ้นเคย คล้ายๆ กลิ่นเปปเปอร์มินต์
เธอเงยหน้ามาเห็นเฉินเจวี้ยนเท้าแขนข้างหนึ่งบนเคาน์เตอร์บาร์ เขาตัวสูงและมักต้องก้มลงมองคนอื่น แม้สีหน้าเขาจะเรียบเฉียบ แต่ก็มีความกดดันอยู่เหมือนกัน
เขาดูรายการอาหารยาวๆ แล้วขมวดคิ้ว เห็นชัดว่าเขาไม่เคยมาร้านแบบนี้มาก่อน “เอาอะไรดีๆ มาให้ฉันสักแก้วสิ”
เขาหยิบบัตรออกมาเพื่อชำระเงิน
ฉินหร่านมองดูแล้วเดาเอาว่านายน้อยเฉินคงไม่ได้ใช้ชีวิตแบบคนปกติทั่วไป ใครๆ ก็จ่ายเป็นเงินสดหรือจ่ายผ่านดิจิทัลกัน ใครจะจ่ายเงินจำนวนเล็กน้อยแค่นี้กับบัตรหรูกัน”
เธอเอามือลง “ฉันเลี้ยงเอง”
เฉินเจวี้ยนไม่ได้สนใจ เขามองไปที่มือของเขาและนิ้วเรียวยาวของเธอ มือของเธอสวยมาก เว้นแต่ว่านิ้วของเธอดูจะไม่ได้รับการดูแลที่ดีนัก
ปลายนิ้วเธอเย็นเฉียบ แต่ก็อบอุ่นถ้าเทียบกับผิวหนังของเขา
เขามองไปที่เธออย่างสุภาพและเห็นว่าฉินหร่านกำลังตั้งใจเตรียมแก้วที่กำลังใส่ท็อปปิ้งเพื่อเสิร์ฟให้กับเขา
เธอดูมีสมาธิมาก มือหนึ่งก็ถือแก้ว อีกมือหนึ่งก็ตักท็อปปิ้ง เธอใช้ช้อนคนชาผลไม้โดยที่ไม่กระทบขอบแก้วเลย
แก้วใสมีพิมพ์ลายโลโก้อยู่ ชาผลไม้เทลงมาสองในสามส่วน แล้วบรรจงราดวิปครีมสดใหม่ ตบท้ายด้วยการโรยผงโกโก้ด้านบน
ฉินหร่านเป็นคนจริงจังและรอบคอบเสมอเมื่อเธอทำอะไรที่สำคัญ เธอมักจะดูเย็นชา เข้าถึงได้ยาก แต่เมื่อเธอตั้งใจทำสิ่งใด เกราะนั้นก็แตกสลายไปในทันที
แม้แต่ขนตาเธอก็ชี้ลงในมุมที่สมบูรณ์แบบ
“ขอบคุณ” เขารับชาทั้งสองแก้วมา
เขาเดินกำแก้วแน่นไปด้านข้างโดยที่ไม่รู้ตัว
**
คฤหาสน์ตระกูลเฟิง
“หมิงเย่ว์ เธอควรกินมากกว่านี้ ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง ปรับตัวได้หรือยัง” เฟิงโหลวเฉิงตักอาหารจำนวนมาใส่จานของพานหมิงเย่ว์
“ขอบคุณค่ะ ลุงเฟิง” พานหมิงเย่ว์พูดเรียบๆ “เพื่อนๆ ในห้องน่ารักมาก”
“พี่ชายเฟิงก็อยู่ที่นี่บ้านนี้ด้วย ตอนนี้ก็อย่าเพิ่งกลับไปโรงเรียนสุดสัปดาห์นี้ อยู่บ้านเดี๋ยวให้ป้าทำอาหารอร่อยๆ ให้กินนะ” เฟิงโหลวเฉิงยิ้ม
ปกติแล้วเขาเป็นคนเงียบๆ ขี้อายและเป็นคนไม่ค่อยพูด แต่ดูเหมือนว่าเขาให้ความรักและความเมตตาทั้งหมดกับสาวน้อยคนนี้
มาดามเฟิงโยนตะเกียบลงบนโต๊ะ “ฉันอิ่มแล้ว”
แล้วเธอก็เดินกระทืบเท้าขึ้นไปชั้นบน
เฟิงฉือคิ้วขมวด
พานหมิงเย่ว์จับตะเกียบแนน่แล้วยิ้มให้เฟิงโหลวเฉิง “ลุงเฟิง ตอนนี้ใกล้สอบแล้ว หนูต้องกลับไปที่โรงเรียนเพื่อทบทวน”
“ป้าเขาก็เป็นแบบนั้น” เฟิงโหลวเฉิงมองไปที่พานหมิงเย่ว์แล้วถอนหายใจ “หมิงเย่ว์...”
“ลุงคะ หนูอิ่มแล้วเหมือนกัน ขอตัวไปเอาชุดก่อนนะคะ” พานหมิงเย่ว์กินอาหารที่เฟิงโหลวเฉิงตักให้เสร็จแล้วก็ขึ้นไปข้างบนด้วยอีกคน
ห้องของเธอตกแต่งอย่างสวยงาม เมื่อเปิดตู้เสื้อผ้า ภายในนั้นมีเสื้อผ้าไม่มากนัก
เสื้อผ้าส่วนใหญ่มาจากสมัยเธอยังเด็ก เฟิงโหลวเฉิงเป็นผู้ชาย เขาไม่รู้ว่าจะดูแลเธออย่างไรในทุกๆ ด้าน อย่างไรก็ตามเขาก็ยังโอนเงินเข้าบัญชีของเธอทุกเดือน แม้ว่าเธอจะไม่เคยใช้มันเลยก็ตาม
แต่เธอก็ไม่สนใจ
เธอหยิบเสื้อผ้าที่มีแล้วลงไปข้างล่าง
จากมุมหนึ่งเธอได้ยินเสียงเฟิงฉือคุยกับเฟิงโหลวเฉิง
เฟิงฉือวางตะเกียบลง กำลังจะใช้ผ้าเช็ดปาก “พ่อครับ ไม่ใช่แค่แม่ ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าหมิงเย่ว์เป็นใครกันแน่ ทำไมถึงพาเธอมาที่นี่แล้วก็ทำดีกับเธอนัก เธอเป็นลูกนอกสมรส หรือว่าเป็นลูกสาวจากคนรักเก่าของพ่อกันแน่”
“ทำตัวเหมือนแม่จริงๆ!” เฟิงโหลวเฉิงเหวี่ยงตะเกียบมองอย่างเคร่งเครียดไปที่เฟิงฉือและพูดขึ้นว่า “อย่าพูดแบบนี้ให้หมิงเย่ว์ได้ยินนะ”
“เธอก็ไม่น่าจะเป็นลูกของพ่อ แต่ผมก็อยากรู้ ถ้าเธอไม่มีพ่อแม่ก็ต้องมีญาติคอยดูแลสิ ทำไมพ่อต้องทำมันด้วยตัวเอง” เฟิงฉือจุดบุหรี่
อีกมุมหนึ่งหมิงเย่ว์กำลังเดินลงมา
เธอลงมาข้างล่างเพื่อลาเฟิงโหลวเฉิง มาดามเฟิงที่ไม่ชอบแต่ก็ไม่ได้ทำร้ายเธอ ยิ่งไปกว่านั้นเฟิงโหลวเฉิงก็ดูแลเธอเป็นอย่างดี
“เดินทางปลอดภัยนะ” เฟิงโหลวเฉิงเย็นลงทันทีและพูดอย่างนุ่มนวล
เฟิงฉือมองดูพานหมิงเย่ว์ออกไป “นั่นไง พ่อดีกับหมิงเย่ว์เกินไป นี่ไม่ใช่ตัวพ่อเลย ถ้าอยากให้แม่ทำดีกับหมิงเย่ว์ งั้นพ่อก็ควรไปอธิบายเรื่องนี้กับแม่สิ”
**
สุดสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
คาบสุดท้ายของวันจันทร์มีประชุม เกาหยางพูดอย่างมั่นใจกับบทเรียนชีวิตก่อนจะจิบชา “มีใครอาสาทำรายงานการประชุมของวันนี้ไหม”
ไม่มีใครยกมือ ไม่มีใครในชั้นปีที่สามอยากรับภาระเพิ่ม
เกาหยางจึงเลือกใครบางคนขึ้นมา “หลินซือหราน เธอเขียนเก่งนี่ ครั้งนี้เธอรับผิดชอบนะ”
ฉินหร่านที่เพิ่งจะหายจากไข้หวัดยืนกึ่งพิงกำแพง เพื่อนร่วมโต๊ะเธอเห็นด้วยอย่างเงียบๆ
เธอรู้สึกว่าเพื่อนร่วมโต๊ะเธอดีเกินไป
หลังจากอภิปรายเรื่องเบ็ดเตล็ดเสร็จแล้ว ก็เหลือเวลาแค่สิบนาที เกาหยางอยากจะให้พวกเขาอ่านหนังสือกันเอง
ฉินหร่านแกะอมยิ้มแล้วเอาใส่ปาก
เธอกินมันขณะอ่านหนังสือ
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังของรองเท้าส้นสูงมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องที่เก้า แล้วก็ได้ยินเสียงผู้หญิง “เกาหยาง ฉินหร่าน เด็กห้องเธอเป็นยังไงบ้าง เด็กนั่นมาทำอะไรในโรงเรียนนี้ มาสร้างปัญหาเหรอ ถ้าเด็กนั่นมาก่อเรื่องในชั้นเรียนของฉัน เธอจะรับผิดชอบกับความเสียหายที่จะเกิดขึ้นยังไง”