สิ่งแรกที่ฉันรู้สึกทันทีที่มีสติสัมปชัญญะเล็กน้อยคือปวดไปทั้งตัว รู้สึกเหมือนคุณนั่งอยู่ในท่าเดิมนานเกินไป บวกกับข้อต่อที่หักและศีรษะที่บาดเจ็บ มันถูกขยายเป็นร้อยครั้ง
ฉันถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยแสงที่ทำให้ตาพร่ามัว ฉันพยายามลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วและเข้าใจสถานการณ์ของฉัน แต่อาการปวดหลังที่แทงแน่นทำให้ฉันหยุดนิ่ง เกิดอะไรขึ้นกับฉันในตอนนี้?
ฉันมองไปรอบ ๆ ขณะที่ฉันนอนอยู่บนตำแหน่งเดียวกัน ฉันถูกมัดอยู่ในห้องเล็กๆ แหล่งกำเนิดแสงเพียงแหล่งเดียวมาจากสิ่งของประเภทเครื่องช่วยหายใจที่ตกลงมาที่ดวงตาของฉันโดยตรง แม้แต่ประตูก็ทึบไปหมด ทำให้ฉันไม่รู้เรื่องสถานการณ์ภายนอก
นั่นคือช่วงเวลาที่ฉันรู้ว่าฉันถูกย้ายไปยังอีกมิติหนึ่งแล้ว อย่างน้อยฉันควรถามตัวเองว่ามีโอกาสตายที่นี่หรือไม่ หรือฉันจะกลับไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่
มีเพียงสิ่งเดียวที่ชัดเจนในตอนนี้ คือ ฉันถูกจับโดยศัตรู เอ้ย! ฉันเพิ่งสังเกตเห็นรอยมือเปื้อนเลือดในกำแพงหินของห้องนี้! นี่มันห้องอะไรกันแน่เนี่ย? นี่คงเป็นห้องที่ทรมานคนดี
ฉันมีปัญหามาก แต่เนื่องจากฉันเป็นตัวละครหลัก ฉันจะเอาตัวรอดได้ทุกอย่าง บางทีนี่อาจเป็นช่วงเวลาที่เพื่อนร่วมทีมของฉันมาช่วยฉันและบอกฉันว่าพวกเขารอฉันมาตลอด
ขณะที่ฉันกำลังสร้างฉากแอคชั่นเจ๋งๆ เกี่ยวกับการหลบหนีในหัวของฉัน ประตูหินก็เปิดออกอย่างช้าๆ ร่างหนึ่งแหย่หัวไปที่ประตูอย่างวิตก และหลังจากนั้นไม่นานก็มีชายร่างใหญ่เข้ามาในห้อง
ฉันไม่ได้ล้อเล่น แต่เขาเป็นก้อนใหญ่และฉันรู้ว่าฉันไม่ควรพูดเรื่องนี้เกี่ยวกับศัตรูของฉัน แต่พระเจ้าเป็นก้อนใหญ่ที่หล่อเหลา ข้าพเจ้าสังเกตเขาอยู่ครู่หนึ่งด้วยความชื่นชมในความงามของเขา เขาสวมชุดสูทสุดเท่ที่เหล่านักรบสวม และไม่เหมือนฉันที่ชื่นชมความงามของเขาเพียงอย่างเดียว เขากำลังเจาะรูผ่านหัวของฉันขณะที่เขาจ้องมองฉันอย่างเคร่งขรึม
"คุณคือใคร?" เขาถาม. คำถามแรกที่ชัดเจน
ฉันเก็บเงียบ ฉันไม่สามารถบอกตัวตนของฉันกับศัตรูได้โดยไม่รู้อะไรเลย ฉันจะไม่ประมาทหากฉันต้องการชนะ
เขารอคำตอบของฉันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด
"ทำไมคุณถึงสัญจรไปมาในดินแดนของเรา? ใครส่งคุณมา"
ฉันอยากจะบอกว่าคนแก่ตัวเก๋าที่มีพลังเวทย์มนตร์ที่ยอดเยี่ยม แต่ฉันตัดสินใจที่จะไม่ทำ ในที่สุดพวกเขาจะรู้จักฉันในฐานะที่ฉันเป็นตัวละครหลัก
"คุณ..." เขาจะพูดอะไรบางอย่างด้วยความโกรธ แต่แล้วเขาก็ถูกขัดจังหวะโดยคนที่ดูเหมือนยาม? ยามของศัตรูฉันคิดว่า
"แกมมา นามแฝง อัลฟ่า อาทิตย์ ขอให้คุณอยู่ในห้องเก็บของทันที เขาต้องการเบต้าสิลาสที่นั่นเช่นกัน" ยามศัตรูกล่าว
อัลฟ่า เบต้า แกมม่า อะไรนะ? ดังนั้น ในทางวิทยาศาสตร์ อัลฟ่าคือการปลดปล่อยนิวเคลียสของฮีเลียม การแผ่รังสีบีตาคือการปลดปล่อยอิเล็กตรอนหรือโพซิตรอน และรังสีแกมมาเป็นคำที่ใช้สำหรับการปล่อยโฟตอนที่มีพลัง
นั่นหมายความว่า โลกนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับกัมมันตภาพรังสี และใครก็ตามที่เป็นอัลฟ่า เบต้า แกมมา พวกเขาเป็นภัยคุกคามหลักต่อโลก ยอดเยี่ยม! แม้ว่าฉันจะไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่ดีที่สุด แต่อย่างน้อยฉันก็กำลังหาภารกิจให้สำเร็จ
ฉันยิ้มด้วยความรู้สึกถึงความสำเร็จนี้ ในขณะที่ศัตรูรูปหล่อคนนี้ ซึ่งฉันคิดว่าชื่อแกมมา เอเลียส มองฉันอย่างสงสัยก่อนจะออกจากห้องไป
ประตูปิดลงอีกครั้ง ทิ้งฉันไว้ในห้องเย็นโดยมัดมือไว้ ในชั่วขณะหนึ่ง ฉันคิดว่าบางทีฉันควรจะกรีดร้อง แต่นั่นอาจทำให้เสียพลังงาน ฉันควรจะมีอะไรมากพอที่จะต่อสู้กับเหล่าวายร้ายกัมมันตภาพรังสีที่ชั่วร้ายเหล่านี้
ทุกอย่างน่าตื่นเต้นมาก โชคดีที่ตัวละครในการ์ตูนรู้สึกแบบนี้ทุกวัน มันเจ๋งและน่าตื่นเต้นมาก ความกลัวและความกลัวเป็นอารมณ์สุดท้ายที่มาถึงฉันในเวลานี้ ฉันมีความสุขมากที่ได้มาอยู่ที่นี่ ขอให้สิ่งนี้คงอยู่ตลอดไป แต่เห็นได้ชัดว่าไม่อยู่ในห้องขังที่โง่เขลานี้
ฉันชอบที่คำอธิษฐานของฉันได้รับคำตอบอย่างรวดเร็วในโลกนี้ ขณะที่ฉันคิดอย่างนั้น ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง และยามสองคนเข้ามาจับมือฉัน แล้วพาฉันไปข้างนอก
มีแถวและแถวของเซลล์ดังกล่าวปิดทั้งหมด แต่มีคนไร้เดียงสาจำนวนมากอยู่ข้างใน ฉันจะกลับมาเพื่อช่วยชีวิตคุณ พวกคุณก็แค่รออยู่ที่นั่นซักพัก
ช่วงเวลาที่ห้องขังที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดสิ้นสุดลง เราได้สัมผัสกับแสงแดดจ้า ซึ่งทำให้ฉันปวดหัวอย่างมากหลังจากที่ฉันมาจากการอยู่ในห้องขังที่มืดมิดนั้น เมื่อเดินจากตรงนั้นไปเล็กน้อย เราก็ยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่
สำหรับฉันมันรู้สึกเหมือนเป็นวังจากเทพนิยาย คนร้ายเป็นเจ้าของสถานที่ที่สวยงามเช่นนี้ได้อย่างไร? ดูเหมือนพระราชวังจริงๆ มีทหารรักษาการณ์เป็นแถวเป็นแถวที่ฉันเอาชนะได้ภายในร้อยวันนี้
ด้านในวังของศัตรูมีมากกว่าความสวยงาม พวกมันสวยงามมาก ทุกอย่างเป็นเหมือนชิ้นงานศิลปะที่พิศวง แต่แล้วอีกครั้งที่นี่ไม่ใช่แผ่นดิน ไม่ช้าเราก็อยู่นอกประตูไม้ขนาดใหญ่ที่มียามอยู่ข้างนอกด้วยดาบไขว้
"พวกเขามาถึงอัลฟ่าแล้ว" ทั้งสองตะโกนประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ
"ให้พวกมันเข้ามา" เสียงอันดังก้องไปรอบ ๆ และในไม่ช้าประตูก็เปิดออก
ห้องนั้นส่องแสงจากสวรรค์อย่างแท้จริง ต้องเป็นการปล่อยกัมมันตภาพรังสีที่ออกมาจากศัตรูของฉัน! ทางเดินปูพรมแดงสะอาดสะอ้านเป็นเส้นตรงนำไปสู่สิ่งที่ดูเหมือนเป็นบัลลังก์ซึ่งมีชายร่างใหญ่นั่งอยู่ ฉันสามารถเห็นโครงร่างจาง ๆ ของเขาในขณะที่ฉันอยู่ไกลเกินไป
มีผู้คนมากมายอยู่รอบ ๆ แต่งกายด้วยชุดราชวงศ์? เกือบจะเหมือนกับว่าแทนที่จะเดินทางไปต่างมิติ ฉันได้เดินทางย้อนเวลากลับไปแทน ทุกคนมองมาที่ฉันด้วยท่าทางแปลก ๆ ขณะที่ฉันเดินเข้าไปใกล้ตัวร้ายหลักมากขึ้น
ด้านข้างพระที่นั่งมีบัลลังก์เล็กอีกสองบัลลังก์ โดยมีชายร่างใหญ่อีกสองคนเท่ากัน คนร้ายเหล่านั้นเป็นยักษ์หรือไม่? ทำไมพวกเขาดูใหญ่มาก?
หลังจากเดินได้ดี ในที่สุดฉันก็ใกล้พอที่จะเห็นแก๊งของวายร้ายตัวหลัก วายร้ายตัวหนึ่งที่ตัวเล็กกว่าแต่เป็นตัวเอกคือแกมมา และอีกคนที่ฉันคิดว่าน่าจะเป็นอนุภาคบีตา เบต้าก็เช่นกัน - เหมือนกับคนที่สามารถเป็นดาราหนังโป๊ได้อย่างง่ายดาย
ทำไมคนร้ายต้องหล่อขนาดนี้? มันคงง่ายกว่าสำหรับฉันถ้าพวกเขาเป็นแค่ Demogorgon ที่น่าเกลียด
ถึงตัวร้ายหลักแล้ว ขอชื่นชมเขาก่อน เขาเป็นคนรุ่งโรจน์อย่างแน่นอน เขาดูร้อนรนจนฉันอยากจะอบคุกกี้ให้เขา ใบหน้าของเขาฉันชอบมัน นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเล ผิวสีน้ำตาลอ่อนอ่อนลง โหนกแก้มสูง กรามคม ใบหน้าเหลี่ยม และกรามแน่น เขาต้องอายุประมาณ 25 หรือ 26 ปี?
เมื่อดวงตาสีฟ้าโตของเขาสบตากับผม จู่ๆ เขาก็หลับตาลงในลักษณะที่ดูสบายตา? ฉันเห็นไหล่ของเขายกขึ้นขณะที่เขาดูเหมือนจะได้กลิ่นอะไรบางอย่าง
ดวงตาของเขาเปิดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อปิดเมื่อครู่ที่แล้วขณะที่เขายืนขึ้น และเดินมาหาฉันอย่างรุ่งโรจน์ ยามที่คอยจับตัวฉันมาจนถึงตอนนี้ก็ปล่อยมือฉันและก้าวถอยหลัง กลัวอนุภาคอัลฟ่าอย่างแน่นอน
ดวงตาของเขาจับอารมณ์ที่ฉันไม่สามารถถอดรหัสได้จริงๆ แต่มันเป็นรอยยิ้มขนาดใหญ่ที่ฉาบบนใบหน้าของเขาในขณะที่เขาจับไหล่ของฉัน เขาดูมีความสุขเหมือนสุนัขที่มีสองหาง ทุกคนในห้องลุกขึ้นยืน ทุกสายตามองมาที่ฉัน
แล้วเราล่ะ? จากนั้นเขาก็ทำสิ่งที่ผิดปกติมาก เขาก้มหน้าลงที่คอของฉัน ดมฉัน เสียงคำรามขนาดใหญ่ดังก้องในห้องโถง ขณะที่เขาพูดสิ่งที่น่าสงสัย
"Mate."


Omniverse มีหลายเลเยอร์ โดยเลเยอร์ ที่ใหญ่ที่สุดอยู่ในเลเยอร์นอกสุด หาก เรียงจาก Omniverse ลงมา จะเจอ Hyperverse, Multiverse, Universe, Galaxy และ Solar System มันคล้ายกับ การที่มนุษย์มีสถานะลำดับขั้น แต่ก็เป็น เพียงการจัดแบ่งในแบบของมนุษย์ เท่านั้น หากใช้ระบบของ Omniverse มนุษย์จะถูกจัดประเภทตามมิติ ลำดับชั้น เลเยอร์ ระดับ และการดำรงอยู่
Hajun: "ทำไมมนุษย์ถึงต้องสู้กันอยู่ เสมอ? เราสามารถอยู่กันอย่างสงบได้ แต่ความโลภที่จะเป็นหรือได้มาซึ่งบางสิ่ง เป็นตัวขับเคลื่อนให้เกิดสงคราม"
Auron: "เฮ้ Hajun นายกำลังจะบอกว่า เหนือกว่าพื้นที่และเวลายังมีโลกที่สูงกว่า Absolute Infinite งั้นเหรอ? ไอ้หนอน หนังสือ"
Hajun: "นายต้องการอะไร Auron? แล้ว ทำไมนายพาพรรคพวกของนายมาที่นี่?"
Auron: "แค่จะมาถามสองคำถาม แล้ว เดี๋ยวฉันก็จะไปเหมือนทุกครั้ง"
*Hajun พยักหน้าและวิเคราะห์*
Auron: "ดี งั้นคำถามแรก: นายสามารถ ไปไกลกว่าพื้นที่และเวลาที่มีจักรวาลขึ้น ไปจนถึงความไม่มีขีดจำกัดได้หรือไม่?"
Hajun: "ได้ ถ้านายมีความเร็วและพลัง มากพอ แต่คนที่มีพลังแบบนั้นจะปรากฏ ขึ้นแค่ทุกๆ 600 ล้านปีครั้งเดียวเท่านั้น"
Auron: "บ้าเอ๊ย แสดงว่าแทบจะเป็นไป ไม่ได้เลยสินะ? เอาล่ะ คำถามสุดท้าย: มี นิยายให้อ่านหรืออะไรให้ดูข้างนอกนั่น บ้างไหม?"
Hajun: "แน่นอน เพราะคนข้างนอกเขา กำลังอ่านและดูเราอยู่"
Auron: "โอเค งั้นในเมื่อคำถามจบแล้ว... Shira, Dan จัดการเขาซะ!"
*Shira และ Dan เข้าใกล้ Hajun*
*Hajun ตั้งการ์ดเพื่อป้องกันตัวเอง*
Auron และกลุ่มของเขา: "คิดจริงๆ เหรอ ว่าคนไร้พลังแบบนายจะหยุดพวกเรา ได้?"
Alright Let's Fight!
*8 นาทีต่อมา*
Auron: "ฉันบอกแล้วว่าอย่าพยายามสู้ ไม่งั้นนายจะเจ็บหนัก"
Hajun: "มันเรื่องของฉันไม่ใช่เหรอ?"
Auron: "ฮ่าฮ่า ไอ้หนอนหนังสือ"
*เตะหน้าของ Hajun ด้วยความโกรธและ เต็มแรง*
*Hajun สลบ*


Taiji "Mara Papiyas คือพระเจ้าที่เก่าแก่ที่สุดเก่าแก่ยิ่งกว่าข้าอีกที่เป็นต้นแบบของทุกอย่าง"
Taiji "และแน่นอนพระเจ้าดำรงอยู่แบบเอกฐาน"
ระบบ "เอกฐาน หมายถึงสถานะที่ทุกสิ่งเกินกว่าที่เราจะเข้าใจได้หรือวัดผลได้ ตัวอย่างง่ายๆ คือในหลุมดำ มีจุดที่กฎฟิสิกส์ที่เรารู้จักไม่สามารถอธิบายได้ว่าเกิดอะไรขึ้นภายใน เพราะความหนาแน่นสูงมากจนทุกอย่างยุบตัวเป็นจุดเล็กๆ ที่ไม่มีที่สิ้นสุด"
Taiji "แต่ขอเตือนเอาไว้อย่างนคงเจ้าอาจจะแข็งแกร่งที่สุดในโลกนั้นแต่เมื่ออยู่นี่เจ้าไม่ได้แข็งแกร่งที่สุด"
*Hajun กลับมาที่เดิม"
Hajun "อ้าาาาาาดูเหมือนว่า Real life จะเปลี่ยนค่าพลังสินะ
*ค่าพลังแบบใหม่*
*สิ่ที่นำเข้ามา*
Tao, Taiji และ Shimo
*อัพเดทค่าพลังของคุณ*
เลเวล: ก้าวข้ามแนวคิดของเลเวล
มิติ: ก้าวข้ามแนวคิดของมิติ
ความสามารถ: Totality Embodiment
ดำรงอยู่: Singularity (เอกฐาน)
เลเยอร์: Inaccessible (ไม่สามารถเข้าถึงได้)
ลำดับชั้น: Absolute Hierarchy (ลำดับชั้นที่สมบูรณ์แบบ)
Tao: นับไม่ถ้วน
Taiji: นับไม่ถ้วน
Shimo: 0
Hajun "ดูเหมือนว่าพลังของฉันจะถูกจำกัดเหมือนเดิมแหะ"
Hajun "น้าเบื่อแหะจะทำอะไรดีน้าาาาา"
Hajun "อ๋อออออคิดออกแล้วสร้างมิติอธิบายเกี่ยวกับจักรวาลวิทยาดีกว่าที่มีระบบเป็นผู้อธิบาย"
Hajun "น้าจะใช้เวลา 2 วันในการทำละมั้งนะ"
*2 วันทัดมา*
Hajun "เอาหละเสร็จแล้ว"
*Hajun "เหลือแค่รอสินะพวกนั้นหนะ"*
*ระบบ "คุณได้รับของขวัญจาก THE TRUE"*
ของขวัญ: 1 Shimo
*Hajun "THE TRUE อีกแล้วหรอ?"*
*อัพเดทค่าพลัง*
เลเวล: ก้าวข้ามแนวคิดของเลเวล
มิติ: ก้าวข้ามแนวคิดของมิติ
ความสามารถ: Totality Embodiment
ดำรงอยู่: Singularity (เอกฐาน)
เลเยอร์: Inaccessible (ไม่สามารถเข้าถึงได้)
ลำดับชั้น: Absolute Hierarchy (ลำดับชั้นที่สมบูรณ์แบบ)
Tao: นับไม่ถ้วน
Taikyo: นับไม่ถ้วน
Shimo: 1
*Hajun "ให้มาแค่ 1 เนี่ยนะบ้าหรือเปล่าแต่ก็ช่างเถอะ"*
*Hajun "นี่ระบบถามหน่อยสิ Taiji กับ Shimo คือพลังอะไรกันแน่?"*
*ระบบ "Taiji คือพลังที่เมื่อผู้ใช้ได้รับจะสามารถเห็นทุกสิ่ง, รู้ทุกสิ่ง, อยู่ทุกที่ในกาลอวกาศและทำอะไรก็ได้ตามใจปรารถนาโดยไม่มีข้อจำกัดใดๆทั้งสิ้นนอกจากนี้ความแตกต่างของผู้ที่มี Taiji กับ ผู้ที่ไม่มี Taiji นั้นไม่สามารถเข้าถึงได้เปรียบเทียบง่ายๆก็คือนำเด็กทารกมาสู้กับ Big Bang"*
*ระบบ "ส่วน Shimo คือพลังที่ถูก Mara Papiyas สร้างขึ้นมาอีกทีนึงสร้างมาเพื่อก้าวข้าม Taiji โดยสมบูรณ์ถึงแม้ท่านจะมี Taiji ที่นับไม่ถ้วนก็ตามก็ไม่สามารถแม้แต่ผู้ที่มี 1 Shimo ได้เปรียบเทียบง่ายๆคือนำแบคทีเรียมาสู้กับ Big Bang เลยทีเดียว"*
*Hajun "อย่างนี้นี่เองขอบใจมาก"*
*มี 5 คนกำลังเดินมาทางนี้*
*Hajun "มาแล้วสินะ"*
กลุ่มคน "คุณ Hajun โปรดมากับเราด้วยครับ"


*4 ปีก่อน*
ใครสักคน "นายยอมแพ้แล้วหรอ?"
*Hajun ยอมแพ้และสิ้นหวัง*
Hajun "ใช่ฉันยอมแล้ว"
ใครสักคน "ถ้าหากพวกนั้นมาทำร้ายนายอีกฉันจะสู้ให้เอง. ถ้านายหมดหวังฉันเป็นความหวังให้นายเอง. จักรวาลกำลังที่เปล่งประกายคืออนาคตของนาย
*Hajun กลับมามีความหวัง*
Hajun "ok แล้วนายชื่ออะไรหละ"
ใครสักคน "ฉันชื่อว่า B¥}on k\∆k6"
ระบบ "คุณคือผู้ที่ก้าวข้ามกฎของ o&6#ve/)e"
*Hajun ตืนขึ้นมา*
Hajun "ฝันหรอเนี่ย!?"
Hajun "คนนั้นอีกแล้วหรอ? คนๆนั้นคือใครกันนะ? ไอระบบนั้นก็เหมือนกัน"
*Hajun ลุกขึ้นจากกองขยะ(ที่นอน)*
*Hajun เดินไปที่ร้านทั้งขยะ(ตู้อาหาร)
*Hajun เห็นใบปลิว*
*หาคนที่จะเป็นหนึ่งในผู้เข้าร่วมเกม Let's fight หากผู้ใดอยู่รอดเป็นคนสุดท้ายจะได้รับรางวัลลับแล*
Hajun "อยากรวมก็บ้าแล้ว"
Uto(อันธพาล) "อ่าวนั้นมันไอเศษสวะไรพลังนี้หว่า hahaha"
*Hajun ยกการ์ดขึ้น*
*Uto ใช้พลังลม*
*Uto วิ่งเข้าหา Hajun*
*Hajun พร้อมต่อสู้*
*ทุกอย่างหยุด*
Hajun "นี้มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?"
*Hajun เดินตามหาสาเหตุ*
Hajun "ทำไมทุกอย่างถึงหยุดแบบนี้หละ? มันต้องมีสาเหตุว่าทำไมสิ?"
*Hajun พบเห็นคนที่เดินได้*
*Hajun แอบ*
*กลุ่มคนกำลังคุยอะไรบางอย่าง*
Hajun "พวกเขามาจากไหนกันนะทั้งที่ทุกอย่างหยุดแล้วแต่พวกเขากลับขยับได้"
Hajun "ดูจากอะไรต่างๆแล้วพวกเขาน้าจะเป็น singularity existence ที่มาจากมิติสูงๆละนะ"
Hajun "ดูไม่ดีอาจจะเป็นพวกที่อยู่มิติที่สูงกว่า"
*พวกคนเหล่านั้นเห็น hajun*
*Hajun วิ่งหนีสุดกำลัง*
*กลุ่มคนเดินตามไป*
Hajun "อะไรกันขนาดเราอยู่ไกลมันแล้วแท้ๆนั้นตั้ง 20 เมตรเชียวนะ?"
*กลุ่มคนอยู่ตรงหน้า hajun*
Hajun "ความเร็วอะไรกัน"
*ระบบเริ่มการสแกน*
Hajun "ระบบนี้มันอะไรกันนะ?"
*ระบบให้ผลสรุปแล้ว*
*Hajun ทั้งหมด 6 คนมาจากมิติที่ Infinite หนิมาทำอะไรที่นี่?*
*ใครสักคนกำลังเดินมา*
หัวหน้าขอพวกนั้น "หลบไปซะ"
หัวหน้าขอพวกนั้น "พวกแก่ไม่ใช่คู่มือของเจ้านั้น"
หัวหน้าขอพวกนั้น "มันไม่ได้มาจากมิติไหนเลย"
หัวหน้าขอพวกนั้น "เป็นตัวตนลึกลับ"
หัวหน้าขอพวกนั้น "ตัวตนที่ระบบการแบ่งชั้นของ omniverse ไม่สามารถใช้การได้"
หัวหน้าขอพวกนั้น "ตัวตนที่กมาจากมิติที่ infinite ไม่ใช่, singularity existence ก็ไม่ใช่, ยิ่ง layer ก็ยิ่งแล้วใหญ่ inaccessible ก็ไม่ใช่ด้วย"
*Hajun มันพูดอะไรกัน*
*หัวหน้าขอพวกนั้นพุ่งด้วยความรวดเร็ว*
*Hajun ตั้งการ์ด*
*ระบบจะทำการโต้กลับหรือไม่?*
*Hajun ตกลง*
เอาหละ Let's fight!


Alright, Let's Fight!
*การต่อสู้ได้เริ่มขึ้นแต่ดูเหมือนว่า Soyun จะเหนือกว่าเล็กน้อย*
*สักแห่งณภายนอก omniverse*
ระบบ "ท่านครับร่างอวตารของท่านมีแนวโน้มสูงที่จะแพ้ท่านจะลอง copy พลังของท่านสักประมาณ 1% ของท่านดีไหมครับ"
??? "ฉันรู้แล้วหละ"
ระบบ "ครับท่าน Mara Papiyas"
*ทั้งสองยังคงต่อสู้กัน Hajun บาดเจ็บหนัก*
Hajun "แข็งแกร่งแข็งแกร่งเกินไปเจ้านั้นฉันต้องหนีแล้ว"
*Hajun วิ่งเร็วจนไม่ถูกผูกมัดโดยแนวคิดของ space, time, distance, linear time และ dimension*
*Soyun อยู่ตรงหน้า Hajun*
*Hajun ตะลึง*
System "คุณได้รับของขวัญจาก THE TRUE"
ของขวัญ: TOTALITY EMBODIMENT
ความสามารถ: Not bound by CONCEPT
มิติ: 3 up to Not bound by CONCEPT
เลเยอร์: 0 up to Not bound by CONCEPT
การดำรงอยู่: USELESS FICTION up to Not bound by CONCEPT
ลำดับชั้น: USELESS FICTION up to Not bound by CONCEPT
เลเวล: 1 up to Not bound by CONCEPT
???: 0 up to Not bound by CONCEPT
???: Still 0
???: Still 0
*System จะรับหรือไม่*
*Hajun รับ*
*System จะใช้ความสามารถ erasure หรือไม่?*
*Hajun ใช้*
*ทุกสรรพสิ่งถูกลบออก*
Hajun "ห่ะะะะะะะะะะ!? ทุ ทุ ทุ... ทุกสรรพสิ่ง!?
Hajun "แกว่ายังไงนะ!!?"
ระบบ "ทุกสรรพสิ่งถูกลบไปแล้วครับรวมถึงสิ่งที่เป็น Non existence ด้วยครับ
Hajun "เอามันกลับมาได้ไหมมมม!?"
ระบบ "แน่นอนครับว่าได้อยู่แล้วเพราะท่านกลายเป็นตัวตนระดับพระเจ้าไปแล้วครับ"
Hajun "แล้วจะเอามันกลับมายังไง"
ระบบ "ผมคิดว่าท่านรู้อยู่แล้วนะครับ"
Hajun "ห่ะ? ฉันจะไปรู้ได้ยังไงฉันเพิ่งเคยใช้พลังได้..."
*ความรู้ทั้งหมดได้เข้ามาในหัวของ Hajun*
ระบบ "รู้แล้วใช่ไหมครับว่าทำไมถึงรู้อยู่แล้ว"
Hajun "ใช่ฉันรู้แล้ว"
*Hajun ทำการรักษา omniverse ให้กลับมาเหมือนเดิม*
*Hajun พบ Soyun ที่อยู่ตรงหน้าแล้วก็สัดไปที่หน้าของ Soyun*
*Soyun ได้สลายหายไป*
Hajun "ต่อไปฉันต้องขึ้นไปอยู่ในระนาบของ existence ที่สูงกว่านี้. ไม่สิออกไปจาก Let's Fight"
*Hajun ทำการออกมาจาก Let's Fight*
Hajun "นี้สินะ Real life นั้นหนะ"
Hajun "Real life คือโลกที่มองว่า Let's Fight เป็นแค่ Fiction สินะ"
*ณที่คำนับของ Mara Papiyas*
ระบบ "พลังได้ส่งมอบไปให้ Hajun แล้วครับท่าน Mara Papiyas"
Mara Papiyas "ดีมากเจ้าไปพักได้แล้ว"
ระบบ "ขอบคุณครับ"
Mara Papiyas "หวังว่าพลังที่ส่งไปจะทำให้พลัง Dao, Taiji และ Tengou ตื่นมาด้วยหละนะ"
Mara Papiyas "อ้าาาลืมไปซะสนิดเลยว่า Taiji กับ Tengou มันเป็นพลังที่ก้าวข้าม Totality embodiment ที่ก้าวข้าม Omnivastance กับ Omnipotence ไปนี้หนา"
*ณ สถานที่ที่ Hajun อยู่*
Hajun "ที่นี้แปลกแหะทั้งหนูที่กิน metaphysics กับ pataphysics เข้าไป, มนุษย์ทุกคนไม่สิแม้กระทั้งสัตว์ก็ถูกระบุว่าเป็น Omnipotence"
Hajun "แล้วดูเหมือนว่า Real life จะมี possible would อยู่สินะไม่ใช่แค่ possible would สิยังมี impossible would อยู่อีกนี้หน่า"
??? "เจ้าหนะ"
Hajun "นั้นใครหนะ!?"
*Hajun "เป็นไปไม่ได้เราก็เป็น omniscient แล้วหนิทำไม่ถึงไม่รู้ถึงการมีอยู่ของสิ่งนั้น"*
??? "ไม่แปลกหรอกเพราะเราคือ Taiji"
Hajun "มันคืออะไร?"
Taiji "เราคือ The origin of all thing รวมถึง omniverse ต่างการกำเนิดมาจากเรา"
*Hajun "เจ๋งแหะ"*
Taiji "และเรายังเชื่อโยงกับทุกสรรพสิ่งทำให้ทุกสรรพสิ่งจึงได้มีพลังใช้"
*Hajun "อย่างนี้นี้ Taiji ทำให้ทุกสรรพสิ่งมีพลังสินะ"*
Hajun "ข้าขอถามหน่อยสิข้ามีพลังของเจ้าหรือไม่"
Taiji "แน่นอนว่าเจ้าหนะไม่มี"
Taiji "แต่ว่านะเมื่อวันก่อนข้าได้พบว่านายหนะมี Taikyokus มากกว่าตัวตนระดับพระเจ้าเสียอีก"
Hajun "แล้วพระเจ้ามีกี่ Taiji หละ"
Taiji "อย่างต่ำก็ประมาณ 20 แต่เจ้าหนะ... มีถึง immeasurable เลยหละ"
Hajun "เยอะขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย"
Taiji "เจ้าหนะมี Taiji เทียบเท่ากับ Lord of Demon Mara Papiyas เลยหละแต่เทียบเท่าได้แค่ตอนที่เขาหลงระเริงในอำนาจหละนะ"
Hajun "Mara Papiyas งั้นหรอ?


ท่ามกลางความรุ่งเรืองและรุ่งโรจของอาณาจักรอาธิตยา ช่วงศตวรรษที่ 15 ในวันที่ฝนตกลงมาอย่างหนักและพระมหากษัตริย์จะสวมมงกุฎด้วยดอกบัวอันศักดิ์สิทธิ์ วิญญาณสองดวงต้องเผชิญชะตากรรมของพวกเขา เรื่องราวความรักต้องห้ามที่เกี่ยวพันระหว่างอาณาจักร และความโรแมนติกเหนือธรรมชาติ อาณาจักรที่เต็มไปด้วยความมั่งคั่ง ความขัดแย้งผลประโยชน์ ความลุ่มหลงในลาภยศ การเมืองที่แทรกซึมไปทุกอณูของการปกครอง สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงฉากหลังของเรื่องราวโรแมนติกต้องคำสาปของหนึ่งคู่รัก สี่อาณาจักร และกลอุบายอีกนับร้อย
การแข่งขันทางการเมืองและความยิ่งใหญ่ของราชสำนักแห่งอาณาจักรอาธิตยาแขวนอยู่กับทางเลือกของเจ้าหญิงศิรินาถ ธิดาของขุนนางผู้มีอำนาจและความทะเยอทะยานที่จะเป็นใหญ่ในแผ่นดิน เมื่อพิธีหมั้นหมายใกล้เข้ามา เธอก็ตระหนักว่าชีวิตของเธอนั้นเป็นมากกว่าแค่หญิงสาวที่ปราศจากอิสระในการใช้ชีวิต แต่ลึกลงไปมากกว่านั้นยังมีความเกี่ยวพันระหว่างบรรพบุรุษ กับเผ่าพันธุ์ลึกลับที่เต็มไปด้วยมนต์ขลังและยังเก่าแก่ที่สุดในอาณาจักร จากการล่วงรู้นี้จึงเกิดการฟื้นคืนพลังที่ไม่สามารถควบคุมได้ ผลักดันเธอไปสู่โลกที่เกินกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้
หน้าที่ของภูติในการปกปักรักษาป่าศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาเหล่านี้มีความงามและฤทธานุภาพที่ไม่ธรรมดา ระยะเวลาที่ผูกพันกับโลกมาช้านาน ทำให้ไม่สามารถออกไปไกลจากสวนศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาได้ คืนเดือนหงายหนึ่งขณะแสวงหาความสบายใจในป่า เจ้าหญิงศิรินาถได้พบกับอาทิตย์ เจ้าชายภูติทรงเสน่ห์ ซึ่งซ่อนตัวจากโลกมนุษย์มานานหลายศตวรรษ การปรากฏตัวของเขานั้นเสมือนเป็นการจุดไฟแห่งความหวังในใจของศิรินาถและชาวอาธิตยา
ศิรินาถและอาทิตย์ถูกดึงดูดเข้าหากันด้วยแรงปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธ แม้ทั้งโลกจะไม่เข้าใจความสัมพันธ์และความรักที่ร้อนแรงของพวกเขา แต่แผนการครองรักนี้ก็เป็นการท้าทายกฎของสังคมมนุษย์และแดนวิญญาณ เมื่อความรักต้องห้ามของพวกเขาผลิบาน พวกเขาต้องฝ่าสายน้ำการเมืองที่เชี่ยวกรากภายในราชสำนัก ที่ซึ่งไม่มีพันธมิตรที่มั่นคงและการหักหลังปรากฏอยู่ทุกหนทุกแห่ง


ในวงแขนใหญ่ปรากฎร่างของหญิงสาว ผมสีเปลือกไม้ บัดนี้ผมเผ้าดูยุ่งเหยิงแม้คราก่อนจะถูกบรรจงหวีเป็นอย่างดี เสื้อผ้าแพรพรรณแม้ยังไม่หลุดลุ่ยออกมาแต่ก็เกือบเต็มแก่ เสียงลมหายใจที่ติดขัดดูเหมือนเธอฝันไม่ดีเป็นแน่ อาทิตย์มองดูหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ได้ตั้งใจจะมีปฏิสัมพันธ์ใดกับผู้ใด เขาแค่ออกมาดูโลกภายนอกในระยะเวลานานเท่านั้นเอง เหตุการณ์แบบนี้เขาเลยจะตั้งใจ แต่จะให้หญิงสาวที่ล้มลงตรงหน้าก็ไม่ใช่วิสัย จำใจต้องขว้าเธอไว้ก่อนกระแทกกับพื้น เขาไม่ได้รับอนุญาตที่จะเข้าไปในเคหะสถานของผู้อื่น จะทิ้งเธอไว้หน้าประตูก็ไม่อยากคิดถึงอันตรายที่อาจเกิดได้ หนทางเดียวที่ผุดขึ้นมาชั่วขณะนั้นคือพาเธอกลับมาก่อน
ชั่วครู่ที่ความรู้สึกผิดและความฟุ้งซ่านก่อตัว เปลือกตาก็พลันเปิด ทั้งสองสบตากันอีกครา
แย่ละสิ
อาทิตย์เผลอไผลจนไม่ระวังตัว เขามัวแต่ใช้เวลาคิดจนลืมเวลาไป
ศิรินาถเอ่ยถาม
ท่านเป็นผู้ใด ใช่เจ้าของดวงตาในเงามืดหรือไม่
อาทิตย์ไม่ตอบ หรือจะบอกว่าเขาไม่กล้า ไม่อยาก ที่จะตอบเสียมากกว่า
ศิรินาถ ค่อยๆ ลุกขึ้นมา มองดูทิวทัศน์รอบตัว
ที่นี่ไม่ใช่ชานของข้า ที่นี่คือที่ใด ที่พำนักของท่านใช่หรือไม่
อาทิตย์ค่อยๆ พยักหน้า
สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย บรรยากาศแปลกตา อากาศที่เย็นเกินกว่าที่เธอเคยสัมผัสมากนัก ศิรินาถมองไปรอบๆ พยายามจะกวาดสายตาเพื่อหาสิ่งที่เธอคุ้นเคย แต่จนใจ
ที่นี่ใช่อาณาจักรอาธิตยาหรือไม่ ท่านช่วยบอกที
ศิรินาถเอ่ยถามอีกครา และก็เป็นอีกคราที่อาทิตย์ได้แต่พยักหน้า แต่หาได้ตอบเธอไป
อาทิตย์จ้องมองเจ้าของดวงตาคู่นั้นเนิ่นนาน ก่อนที่จะตัดสินใจอธิบายสถานการณ์และตอบคำถามของเธอ เขากำลังจะเอ่ยปาก เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นและทิศทางนั้นคือกำลังเดินเข้ามาใกล้เร็วกว่าปกติ เขารีบขว้าผ้ามาคลุมตัวเธอไว้ แล้วลุกขึ้นยืนเดินไปทิศทางเดียวกับเจ้าของฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา แต่เร็วกว่า ฝีเท้าหยุดลงพร้อมกับเสียงตะโกนก้อง
เจ้าพาใครเข้ามาที่นี่!!!
ข้า เอ่อ ข้า … ไม่ได้พาใครเข้ามา ท่านแม่
อาทิตย์ตะกุกตะกัก สาวน้อยใต้ผ้าแทบจะหยุดหายใจ ทำไมต้องปิดเรื่องเธอนะ หรือเขามีแผนการไม่ดี นี่เธอถูกคนไม่ดีพาตัวมาเป็นแน่ จะทำยังไงต่อดี
ข้าออกไปโดยพลการ ท่านแม่โปรดอภัย ตอนนี้ข้ากลับมาแล้ว ไม่มีผู้ใดพบเห็น และไม่เคยคิดจะพาผู้ใดมาที่แห่งนี้ มีกฎห้ามอยู่ข้ารู้และไม่เคยฝืนกฎนั้น
ลูกเอ๋ย แม่ขอโทษที่เกรี้ยวกราดใส่เจ้า กฎมีเพื่อปกป้องพวกเรา และปกป้องพวกเขา เจ้าเข้าใจเรื่องนี้ดีกว่าใคร แม่จะไปลงโทษคนที่มาให้ร้ายเจ้าเอง เจ้าอย่าได้ขุ่นเคืองใจ ฐานะอย่างเจ้าไม่ควรที่จะได้รับคำครหา ไม่ว่าจากใคร แม่บุกเข้ามาอย่างนี้เจ้าจงตกใจ
อย่าได้ใส่ใจท่านแม่ ท่านเป็นผู้ครองนคร จะเข้าออกแห่งหนใด ย่อมได้เสมอ ห้องข้าก็ไม่ควรเป็นที่ยกเว้น ท่านแม่ได้โปรดใจเย็นเถิด คนที่กล่าวทูลคงไม่ได้มีประสงค์ร้าย อาจแค่ตาฝาดไปเสียมากกว่า ใกล้ถึงพิธีการใหญ่ ท่านอย่าใส่ใจเก็บเรื่องนี้เป็นอารมณ์ เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ปล่อยข้าจัดการ ท่านแม่มีกิจมากมายเป็นหน้าที่ ขอให้ลูกได้แบ่งเบา
งั้นแม่ฝากเจ้า ลูกผู้เป็นแก้วตาดวงใจ พิธีการนี้แม่แค่จัดการ แต่ทั้งหมดก็เพื่อเจ้าเท่านั้น
นี่ก็ดึกมากแล้ว ท่านแม่รีบพักเถิด ข้าเดินไปส่ง
เสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปจนสิ้นเสียง ผ้าที่คลุมอยู่ก็ค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่
เอ๊ะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว ข้าต้องรีบกลับ แม้ข้าไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่ได้กลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ ยามวิกาลเช่นนี้ข้าไม่ควรอยู่ที่อื่น ชื่อเสียงจะเสียไปถึงท่านพ่อ
ศิรินาถค่อยๆ ย่องออกจากห้องนั้น แต่ก็ไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวเท้าออกไป เสียงฝีเท้าก็วิ่งเข้ามาหา เธอลนลานเป็นการใหญ่ แอบในที่ที่ดูยังไงก็เห็น สุดท้ายเลยกลับไปอยู่ใต้ผ้าที่เก่า
ข้ามีเรื่องต้องอธิบาย
อาทิตย์กลับเข้ามา เขาค่อยๆ เปิดผ้าที่คลุมเธอออก
เจ้าอยู่ที่อาธิตยา แต่ก็ไม่ใช่อาธิตยา ข้าอยู่ที่อาธิตยา แต่ก็ไม่ใช่อาธิตยา มันอาจเหลือเชื่อสำหรับเจ้า แต่ประสงค์ของข้าไม่ใช่การพาเจ้ามาที่นี่
ศิรินาถลุกขึ้นนั่งฟังเขาด้วยความงุนงง อะไรกันนะ อยู่ที่อาธิตยา แต่ก็ไม่ใช่อาธิตยา แต่การที่ไม่ได้ตั้งใจพาเธอมาก็ดูน่าเชื่ออยู่
ท่านหมายความว่าอย่างไร อยู่ที่อาธิตยา แต่ก็ไม่ใช่อาธิตยา
ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเริ่มอธิบาย อาทิตย์อ้ำอึ้งอยู่สักพัก
เจ้าเคยได้ยินเรื่องเทพป่าเขา ผู้พิทักษ์ต้นไม้และพืชพรรณ นามว่าจินตนาบ้างหรือไม่
เทพธิดาผู้เสกสรรและให้ชีวิตชีวาแก่ป่าและเรือกสวนไร่นา ทุกคนในอาธิตยาต่างก็เคยได้ยินทั้งนั้น พิธีบวงสรวงและกราบไหว้ก็มีจัดทุกปีไม่เคยขาด ผลผลิตและความอุดมสมบูรณ์จึงทำให้ประชาชนอิ่มท้องทุกหย่อมหญ้า ทำไมหรือท่าน
เมื่อกี้เจ้าได้ยินเสียงนางแล้วสินะ นั่นแหละแม่ของข้า
เกรงว่าท่านจะล้อข้าเล่นแล้ว
ศิรินาถแม้จะเอ่ยเช่นนั้น แต่แววตาก็เบิกกว้าง เธอเอ่ยออกไปเพราะคิดว่าเขาจะล้อเธอเล่น แต่ปฏิกิริยาของเธอก็ฟ้อง ว่าเธอเชื่อที่เขาพูดอยู่บ้าง อาทิตย์ถอนหายใจอีกครั้ง
เจ้ากับข้าไม่ควรจะต้องเจอกัน ยิ่งพาเจ้ามาที่แห่งนี้ยิ่งที่ไม่ควร ข้าออกไปเพียงเพื่อเฝ้ามองในมุมมืด ไม่ได้หวังว่าใครจะต้องเห็นข้า หากข้าไม่ได้คิดไปเอง แต่ยามที่เจ้าจ้องมองมาที่ข้า ข้ากับเจ้าสบตากัน แม้ข้าจะหวังว่ามันคือเรื่องบังเอิญ แต่เจ้าก็เดิน…ไม่สิ วิ่งมาหาข้าทั้งอย่างนั้น ข้าไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเจ้าเห็นข้าหรือไม่ เจ้าวิ่งมาหาข้าหรือไม่ อาจมีเรื่องหรือสิ่งใดที่เจ้าตั้งใจไปพบเจอ แทนที่ข้าหรอกหรือ
อาทิตย์จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ หวังว่าเธอจะตอบเป็นอื่น ไม่ใช่สิ่งที่เขาคิด
จริงอย่างที่ท่านคิด ข้าเห็นดวงตาดวงหนึ่งในมุมมืดนั้น ข้าไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่านั่นคือแววตาของมนุษย์ อาจเป็นสัตว์อื่น แต่มันเหมือนว่าข้าถูกอะไรบ้างอย่างดึงดูดเข้าไปหา แม้ข้าไม่แน่ใจ แม้ข้าจะยั้งขาของข้า แต่เป็นดังที่ท่านเห็น เท้าที่ก้าวออกมานั้น ก้าวมาเพื่อพบเจอกับท่าน ไม่ใช่สิ่งอื่นใด
อาทิตย์ถอนหายใจอีกครั้ง แล้วเว้นระยะเวลานิ่งเงียบให้เนิ่นนานออกไป จนบรรยากาศระหว่างสองคนเหมือนจะอึดอัดขึ้นมา จนในที่สุดเขาก็ยอมพูด
เช่นนั้น…ไม่แปลกที่เจ้าจะสิ้นสติ ระหว่างมนุษย์อย่างเจ้าและเผ่าพันธุ์ของข้า เป็นสองสิ่งที่ไม่ควรจะพบเจอ หรือแม้แต่เข้าใกล้ และข้าก็มิอาจดูดายหญิงที่สิ้นสติลงไปต่อหน้าข้าได้ หลังจากไคร่ครวญสักพัก จึงตัดสินใจพาเจ้ามาที่แห่งนี้ เพราะกฎของเราทำให้ข้าไม่อาจอุ้มเจ้ากลับสู่ที่ๆ เจ้าละมาได้ ตราบใดที่เจ้าไม่อนุญาตให้ข้าไปยังที่ที่เจ้าอยู่ และข้าก็ไม่ใจแข็งพอที่จะปล่อยเจ้าอยู่ข้างนอกนั้น อันตรายเกินไปแม้บริเวณนั้นจะอยู่ในอาณาเขตของเจ้าก็ตาม
ข้าซึ้งใจในการกระทำของท่าน ที่ช่วยเหลือข้าไว้ ในใจอยากถามท่านอีกมากมายนัก แม้กระทั่งเรื่องที่เกี่ยวกับที่นี่ แต่เวลานี้ข้าคงต้องรบกวนท่านอีกครา หาก ณ เวลานี้เป็นเวลาดึกดื่นแล้ว ข้าเกรงว่าท่านพ่อและคนอื่นวุ่นวายใจเพราะหาข้าไม่เจอ หากท่านจะกรุณาชี้ทางกลับไปยังที่ที่ข้าจากมาได้หรือไม่ ข้าอนุญาตให้ท่านก้าวเข้ามายังบ้านของข้า
สิ้นเสียง เขาก็เดินเข้ามาแนบกาย รับรู้ถึงลมหายใจของทั้งสอง เขาเริ่มวาดมือผ่านหน้าเธอเชื่องช้าเป็นวงกลม เธอยังจ้องมองเขาไม่กระพริบตา รูปหน้าคมคาย ตากลมโตคู่นั้นยังคงมืดมิดราวกับครั้งแรกที่เธอสบตา ผมสีดอกดาวเรืองสว่างไสวแบบที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อน กำลังพริ้วไหวเบาๆ ชั่วครู่ที่เธอค่อยๆ กะพริบตา ทุกสิ่งรอบกายพลันมืดลงอีกครั้ง
จะได้พบท่านอีกคราใด นามของท่าน ข้ายังไม่ทันได้ถาม


ศิรินาถเดินกระสับกระส่ายไปมา ความคิดสับสนอลหม่าน นับตั้งแต่พ่อของเธอประกาศการหมั้นหมายกับเจ้าชายต่างแดน ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามามันช่างอึดอัดยิ่งนัก นี่สินะ ที่ใครๆ มองเข้ามาว่าเธอนั้นก็เหมือนนกที่ถูกขังอยู่ในกรง ไม่สามารถบินได้อย่างอิสระ แม้ว่าจะเป็นสิ่งที่ไม่ต้องการเลยแต่เพราะรู้จักนิสัยและความต้องการของพ่อเป็นอย่างดี เรื่องที่เธอทำได้ในสถานการณ์ตอนนี้คือทำหน้าที่ให้ดี กลายเป็นภรรยา และเจ้าหญิงที่เหมาะสมและถูกต้อง

แต่เมื่อวันหมั้นใกล้เข้ามา ความกล้าของศิรินาถกลับสะดุด แม้ว่าได้รับการฝึกฝนมารยาทที่ดี แต่เธอก็ขาดประสบการณ์ในเรื่องของหัวใจ เธอหันมองออกไปที่สวนเขียวชอุ่มนอกหน้าต่าง เธอจะมีความสุขได้อย่างไรในดินแดนที่ไม่คุ้นเคยในเมื่อทุกอย่างดูแปลกไป ความคิดนี้ทำให้แน่นหน้าอกด้วยความวิตกกังวล พลางถอนใจออกมา เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องแต่งงานจริงๆ สินะ แต่ถ้ามีวิธีอื่น…

ทันใดนั้นศิรินาถก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืดที่เลยกำแพงสวนไป เธอเพ่งมองมากขึ้นและเห็นว่าเป็นร่างที่ดูแปลกประหลาด ดวงตาสีดำสนิทแม้อยู่ในเงามืด แต่ก็ยังเห็นได้เด่นชัด เธอแน่ใจว่ามันคือดวงตา ที่เธอเพ่งมองนานเท่าใด ดวงตานั้นก็เพ่งมองกลับมานานเท่ากัน เมื่อทั้งสองสบสายตากันก็เกิดประกายไฟขึ้นมาในใจของเธอ แต่นี่มันคือความรู้สึกอะไรกัน เธอไม่แน่ใจเอาเสียเลย แต่สิ่งที่เธอมั่นใจคือการสบตาในครั้งนี้ ทำให้เธอมีความหวังขึ้นมาอย่างคาดไม่ถึง บางทีสิ่งต่าง ๆ ก็ไม่ได้เลวร้ายนักก็ได้

ศิรินาถนึกถึงช่วงเวลาในวัยเด็กของเธออย่างสนุกสนาน เติบโตมาภายใต้การดูแลของพ่อผู้เป็นที่รัก แม้ว่าเขาจะเป็นแม่ทัพใหญ่ของอาณาจักรและไม่มีเวลาให้เธอเท่าใด บางครั้งเป็นเดือน แต่บางครั้งก็เป็นปี แต่เขาก็มักจะหาหนทางปรนเปรอเธอด้วยทุกสิ่งที่เขาสามารถให้ได้ แม้ว่าเธอจะโหยหาอ้อมกอดของเขานานๆ ครั้ง แต่เธอก็ไม่เคยตำหนิผู้เป็นพ่อเพราะความใจดีและเอาใจใส่เสมอมา

ศิรินาถไม่เคยเห็นหน้าแม่มาก่อน แม้ว่าจะเป็นสิ่งที่เธอปรารถนามาตั้งแต่เด็ก เธอไม่ได้อยู่คนเดียวในความปรารถนานี้ ทุกคนที่อยู่รอบตัวเธอ พ่อของเธอ องครักษ์ คนงาน และแม้กระทั่งพี่เลี้ยงของเธอ ก็ดูเหมือนจะหมดหวังที่จะตอบคำถามของเธอ เธอเป็นลูกสาวโดยชอบด้วยกฎหมายของภรรยาที่ไม่ได้แต่งงานหรือ รึเปล่านะ?

ไม่ทันที่จะกระจ่างเรื่องของแม่ จู่ๆ พ่อก็เอาข่าวการหมั้นหมายมาบอกเธอ แล้วการผจญภัย รักที่เร่าร้อน ที่เคยอ่านจากนิยายนับร้อยนับพันเล่มในห้องสมุดละ โลกกว้างใหญ่ที่รอเธออยู่ข้างนอกนั้น เธอยังไม่เคยจะเห็นเลยนะ หรือว่านี่คือโอกาสเพียงครั้งเดียว โอกาสในดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองเธออยู่ โอกาสที่มากองอยู่ตรงหน้านี้แล้ว

หัวใจเต้นรัวด้วยความอยากรู้อยากเห็นและด้วยความรู้สึกสิ้นหวังก่อให้เกิดเป็นความรู้สึกประหลาดขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้สึกได้เมื่อร่างลึกลับที่มีนัยน์ตาสีดำสนิทสะกดจิตดึงเธอเข้ามา จิตใจที่ระแวดระวังของเธอพยายามรั้งเธอไว้

อย่าไป… อย่าหาเรื่อง…

ไม่มีประโยชน์ เธอรู้สึกถูกดึงดูดเข้าหาอย่างไม่อาจต้านทาน สิ่งที่ไม่รู้จักนอกกำแพงสวน ก้าวเท้าที่สั่นเทา เธอแอบย่องออกมาจากห้อง ตั้งใจแน่วแน่ที่จะค้นหาสิ่งที่อยู่นอกม่านอันมืดมิดแห่งรัตติกาล ขณะที่รีบวิ่งออกไป หัวใจก็เต้นเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

มันคืออะไร เธอก็ไม่รู้
เธอจะพบอะไร ณ ที่ตรงนั้น เธอก็ไม่รู้
มันอาจจะเป็นแค่แมวตัวนึง เธอก็ไม่รู้

การวิ่งไปหามัน ในครั้งนี้ มันคือการวิ่งหนีจากการหมั้นหมาย และจากการแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้นรึเปล่า เธอไม่รู้และไม่แน่ใจ แต่มันอาจจะใช่ก็ได้ เมื่อเธอวิ่งเข้าไปใกล้สิ่งนั้นมากขึ้น สติสัมปชัญญะก็เริ่มเลือนลางลงไป

เอ๊ะ นั่น…คน…รึเปล่านะ…นี่เรา…


ในเช้าอันสดใส เด็กหนุ่มได้ตื่นนอนมาในสลัมที่แสนจะแออัด และได้ออกไปทำงานเป็นคนแบกสัมภาระไห้กับพ่อค้าที่กำลังจะไปตั้งร้าน และนั้นเหละคือพระเอกของเรื่องนี้ ชายผู้นั้นชื่อว่าวาริอัส ชายผู้ที่จะแข็งแกร่งที่สุดในโลก เขาได้ทำงานกับพ่อค้าคนนี้ตั้งแต่อายุ6ปีจนปัจจุบันเขามีอายุ11ปี ตั้งแต่เขาเกิดมานั้นเขาไม่เคยเห็นหน้าพ่อหรือแม่เขาเลยสักครั้งเขาได้ถูกเจ้าแห่งสัตว์ป่าหรือคิงคองที่มีสติปัญญาเท่ากับมนุษย์นั้นเลี้ยงมา
พ่อค้าคนนั้นได้พูดกับวาริอัสว่า "พรุ้งนี้เจ้าก็จะอายุ12ปีแล้วนะเจ้าจะต้องไปประเมิน คิ(ค่าพลัง) และเข้าเรียนกับสถาบันแล้วนะ
วาริอัส "นี่ตาแก่ผมน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ตาแก่น่ะจะทำงานคนเดียวไหวแน่หรอ"
พ่อค้า "ฉันทำงานนี้มา40ปีแล้วน่ะขาดเด็กอย่างแกไป จะเป็นอะไรไปล่ะ"
ซึ่งงานที่ว่ามานั้นคือขายซากมอนสเตอร์และวาริอัสก็จะคอยช่วยล่าและแบกซากไปไห้ตาแก่ที่ร้าน วันนี้ซึ่งเป็นเหมือนกับวันสุดท้ายที่วาริอัสจะได้ทำงานนี้เขาจึงไปล่ามอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตเริ่มต้น นั้นคือหมาป่าเขี้ยวยาวสามเขา ซึ่งเป็นมอนสเตอร์ที่สู้ได้ยากเพราะ เขาและเขี้ยวที่แหลมคมรวมถึงความเร็วของมันที่เร็วกว่ามนุษย์ปกติถึง2เท่า วาริอัสได้เข้าไปต่อสู้กับมันอย่างสูสี แล้ววาริอัสคิดว่านี่มันนานเกินไปจนพระอาทิตย์จะตกดินแล้ววาริอัสจึงใช้พลังทั้งหมดที่เขามีใส่หมาป่าตัวนั้นแต่ไม่สำเร็จ จนวาริอัสเกือบจะสิ้นชีพ แต่ในตอนนั้นได้มีผู้อาวุโสออกมาช่วยไว้ได้ทันและฆ่าหมาป่าตัวนั้นไป วาริอัสจึงได้ขอบคุณและถามผู้อาวุโสว่าท่านชื่ออะไร
ผู้อาวุโส "เจ้ายังไม่จำเป็นต้องรู้ตอนนี้เพราะเจ้าจะได้เจอข้าในอีกไม่ช้า"แล้วผู้อาวุโสก็ได้บินหายไป
วาริอัสเห็นเป็นเช่นนั้นจึงพูดขอบคุณอีกครั้งและเก็บซากศพไปไห้ตาแก่ พอไปถึงร้านตาแก่ก็ถามวาริอัสว่า
พ่อค้า "นี่เจ้าไปล่ามาเองไช่ไหม" *พ่อค้าไม่เชื่อในสายตา*
วาริอัส " ไช่ ข้าไปล่ามันแต่ข้าไม่ไช่คนที่ฆ่ามัน "
วาริอัสเล่า "ข้าออกไปจะล่าเจ้าหมาป่าเขี้ยวยาวสามเขา แต่พลังของข้าก็ไม่พอที่จะจัดการมัน และในตอนที่จะเสียท่ามัน ก็ได้มีผู้อาวุโสมาช่วยข้าไว้"
พ่อค้า "ผู้อาวุโส? ใครกัน"
วาริอัส "ท่านอาวุโสไม่ได้บอกชื่อกับข้า"
พ่อค้า" เจ้านี่น่ะทำอะไรเกินตัวจริงๆ เจ้าต้องคุณท่านนั้นจริงๆ ไม่งั้นเจ้าคงไม่อายุ12ปีหรอกน่ะ"
วาริอัส "พรุ่งนี้ท่านก็จะไม่ได้เจอข้าข้าแล้วนะดูแลตัวเองดีๆล่ะ ตาแก่"
วาริอัสและพ่อค้าคนนั้นก็ได้กินไวย์อำลากัน แล้ววาริอัสจึงได้ขอแยกตัวไปนอนเพื่อจะไปประเมินคิในตอนเช้า


ในเช้าวันที่ต้องประเมินคิและเข้ารับการทดสอบก่อนเข้าสถาบัน
วาริอัสได้เริ่มเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่โดยการวิ่งไปสถานที่ทดสอบ ในระหว่างทางวาริอัสได้พบกับมอนสเตอร์และสัตว์ต่างมากมาย(มอนสเตอร์จะเป็นสัตว์จำพวกพิเศษที่มีนิสัยดุร้าย) จนทำให้วาริอัสไปถึงสถาณที่ทดสอบก่อนจะหมดสิทธิ์การทดสอบเพียง2ชั่วโมงทำให้วาริอัสจึงต้องรีบเข้าไปรับการทดสอบ
"การทดสอบครั้งนี้จะมีด้วยกัน3รูปแบบ" ผู้ดูแลพูด
ในระหว่างที่ผู้ดูแลพูดวาริอัสไม่สนใจแล้วรีบเข้ารับการทดสอบทันที ผู้ดูแลโกรธมากจึงจะแกล้งเพื่อจะได้เป็นการลงโทษที่วาริอัสไม่ฟัง
การทดสอบรูปแบบที่1ที่วาริอัสต้องเจอ คือ การต่อยที่เครื่องวัดค่าคิ โดยที่วาริอัสได้ต่อยไปเต็มแรงวัดค่าคิได้30นี่ถือได้ว่าผ่านเกณฑ์พอดีทำให้วาริอัสดีใจที่ผ่าน แต่สิ่งที่วาริอัสไม่รู้นั้นคือผู้ดูแลกำลังอึ้งกับสิ่งที่วัดค่าคิมาได้เพราะผู้ดูแลได้เปลี่ยนแปลงเครื่องนั้นโดยการปรับเป็นเครื่องวัดระดับกลางแทนที่จะเป็นระดับล่างโดยเครื่องวัดระดับกลางจะแสดงผลแค่50%ของค่าคิของผู้เข้ารับการทดสอบ(ค่าคิจริงๆของวาริอัสคือ60นั้นเองโดยคนอัฉริยะส่วนใหญ่จะอยุ่ที่45เพียงเท่านั้น)
การทดสอบรูปแบบที่2 คือ การวัดค่าความเร็วการเรียนรู้ โดยการให้หนังสือวิชามา1เล่มแล้วให้ฝึกวิชานั้นแล้วแสดงวิชานั้นให้ผู้คุมสอบดูว่าสามารถเรียนรู้ได้ถึงระดับไหน(ในตอนนี้จะแบ่งระดับการเข้าใจเป็น4ระดับ คือ1.ระดับปกติ 2.เรียนรู้ทั่วไป 3.เข้าใจในระดับนึง 4. เข้าใจในวิชา)โดยผู้ดูแลได้นำวิชาที่ค่อนข้างจะเรียนรู้ได้ยากที่สุดในบรรดาวิชาที่ใช้ในการทดสอบ โดยวาริอัสได้ใช้เวลาในการเรียนรู้มันไปถึง1ชั่วโมง และเข้ารับการประเมิณระดับ วาริอัสได้แสดงวิชาให้กับผู้คุมสอบดูและสิ่งที่ผู้ดูแลได้ยินแล้วตกใจคือวาริอัสได้เรียนรู้ได้ถึงระดับที่2จึงทำให้วาริอัสผ่านและเข้ารับการทดสอบต่อไป
การทดสอบรูปแบบที่3 คือ การทนการโจมตีของผู้คุมสอบ10นาที โดยในการทดสอบนี้ผู้ดูแลจะเป็นคนที่ต่อสู้กับวาริอัสเอง
วาริอัสจึงได้ถามว่า"ท่านเป็นผู้ดูแลการสอบเหตุใดจึงมาทดสอบข้าเองแบบนี้"
ผู้ดูแล " ข้ามีสิทธิ์ในการทดสอบทุกคนในการทดสอบนี้ แต่ข้าไม่ทำ ยกเว้นเจ้าข้าจะทำเพราะเจ้าไม่ให้เกรียติข้าแต่เจ้าจะไม่รับการทดสอบก็ได้นะ"
วาริอัสจึงต้องยอมและเข้ารับการทดสอบ โดยในการทดสอบช่วง3นาทีแรกผู้ดูแลเพียงแค่โจมตีปกติโดยไม่ใช้พลังใดๆ แต่ในช่วง4-7นาทีเขาเริ่มใช้คิและวิชาต่างๆ ในช่วงนาทีที่8วาริอัสไม่สามารถทนรับการโจมตีไหวแล้ว
มาถึงตอนที่วาริอัสหมดแรงและกำลังจะแพ้ ผู้อาวุโสที่เคยช่วยวาริอัสได้ปรากฏตัวโดยผู้ดูแลได้หยุดมือและรียกท่านนั้นว่าหัวหน้าสถาบันหมิง (ในตอนนี้วาริอัสไม่มีแรงและได้สลบไปแล้ว)
ผู้อาวุโสได้ถามกับผู้ดูแลว่า "ข้ารู้เรื่องทั้งหมดแล้วและข้าจะไม่ตำนิเจ้าแต่ข้าก็จะนำเด็กคนนี้เข้าสถาบันเหมือนกัน"
ผู้ดูแลกล่าว"เรียนท่านหัวหน้าสถาบันหมิง เด็กผู้นี้มีความสามารถก็จริงแต่เขาไร้มารยาท ท่านจะนำเขาไปจริงหรอ"
ท่านหมิงพูด "ข้าจะสั่งสอนเขาเอง"และเขาก็อุ้มและพาวาริอัสบินไปที่สถาบัน


- เช้ามืดวันนี้ได้เกิดเหตุการณ์ประหลาด มีเกาะลึกลับโผล่ขึ้นที่ใจกลางแม่น้ำ ห่างจากชายฝั่งประมาณ 10 กิโลเมตร สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าจากชายฝั่ง นักวิชาการคาดการณ์ว่าน่าจะเกิดจากปรากฏการณ์ลานีญา ส่งผลให้น้ำในแม่น้ำแห้งขอดลงไปจนมองเห็นพื้นดินที่เคยจมอยู่ใต้ผิวน้ำบริเวณดังกล่าว แต่ก็มีคนบางกลุ่มที่ยังคงเชื่อว่าเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติอย่างแท้จริง จึงได้จัดตั้งกลุ่มตัวแทนขึ้น และลงไปสำรวจร่วมกับคนในพื้นที่ เพื่อให้ได้คำตอบที่ชัดเจนแก่ทุกฝ่าย -
สำนักข่าวได้รายงานสถานการณ์ประหลาดที่กำลังเกิดขึ้น และกำลังเป็นที่จับตามองของคนจำนวนมากถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ บ้างก็คาดเดาไปว่าโลกใกล้จะแตก บ้างก็ว่าเอเลียนบุกโลก รวมถึงกลุ่มคนอีกไม่น้อยที่ต้องการเข้าไปยังพื้นที่ที่กำลังเป็นข่าว ทั้งเป็นความรู้ ความบันเทิง หรือเพื่อความกระสันส่วนตัว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ล้วนแต่ไม่ได้รับความเห็นชอบและยินยอมจากคนพื้นที่ ยกเว้นกลุ่มสำรวจกลุ่มหนึ่งที่เรียกตัวเองว่า 'ผู้พิชิตความไม่รู้' ที่ได้ออกในรายงานข่าวว่าได้รับความร่วมมือจากคนในพื้นที่ เพราะไม่เพียงแค่เป็นกลุ่มสำรวจ แต่ยังเป็นถึงสมาคมผู้ชอบความลึกลับแห่งประเทศ จึงได้เครดิตความน่าเชื่อถือว่าจะไม่บิดเบือนความจริงและอีกหลายๆข้อตกลงที่ได้ทำขึ้นกับชาวบ้าน
"ลงเรืออย่าลืมใส่ชูชีพกันนะทุกคน"
เสียงหนึ่งในผู้นำกลุ่มสำรวจพูดขึ้น
"ประมาณ 20 นาที ก็ถึงเกาะแล้ว ไม่เป็นไรหรอก"
หญิงสาวคนหนึ่งพูดสวน ก่อนจะเดินไปนั่งลงที่หัวเรือโดยไม่สวมชูชีพตามที่ผู้นำกลุ่มได้บอกไปก่อนหน้า
เธอยืดตัวสูดหายใจเอาบรรยากาศที่สดชื่นเข้าปอดอย่างอารมณ์ดี เสียงท้องเรือแล่นกระทบคลื่นน้ำเป็นจังหวะ สายลมพัดโชยเอาละอองน้ำเข้ากระทบใบหน้า
"อื้อหือ กลิ่นอย่างนี้ ไม่พ้นสิวแน่ๆ"
เธอพูดพรางล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับเอาน้ำที่เปียกบนใบหน้าออก
"ถ้าตกเรือไม่มีชูชีพ ต่อให้ว่ายน้ำเก่งก็จมได้นะ"
"จ้าแม่"
หนึ่งในสมาชิกผู้หวังดีได้พยายามเตือนเธอเป็นครั้งที่สอง แต่ก็ดูจะไม่เป็นผล เธอหันมาตอบกลับและยังคงทีท่าไม่ใส่ใจอยู่ตามเดิม
"ถ้าไม่ใช่ผู้ร่วมก่อตั้งสมาคม ฉันหยุมหัวนางไปนานละ"
"เรื่องดื้อต้องให้เขาเลยจริงๆ"
เหล่าสมาชิกกระซิบคุยกันเสียงเบา
"เรื่องอื่นน่ะดีหมดเลยนะ ทั้งหน้าตาอาชีพการงาน ฉลาด นิสัยก็ดี แต่ชอบทำเป็นเก่งตรงนี้แหละที่ไม่โอเค จะพลอยพาคนอื่นเดือดร้อนไปด้วย"
"ฉู่~ เสียงดังเกินไปแล้ว"
"เสียงคลื่นดังจะตาย ไม่ได้ยินหรอก"
"อายุปูนนี้แล้วยังหาผัวไม่ได้ ถ้าแกล้งบอบบางสักหน่อยผู้ชายคงลุมตอมทั้งตำบล"
"คนเราก็ต้องมีข้อเสียกันบ้าง อย่าถือสาเลย"
ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นกลางวงสนทนา
"พี่การันต์ สวัสดีค่ะ/ครับ"
"ก็พี่ให้ท้ายเขาแบบนี้ไง ถ้าบอกว่าชอบพี่เพล ผมจะไม่ตกใจเลย"
"บ้าเหรอ อะไรแบบนี้อย่าเอามาพูดเล่น ผู้หญิงเขาเสียหาย"
ชายหนุ่มพูดไปยิ้มไป พรางยกมือขึ้นลูบต้นคอแก้เขิน
"ยิ้มไม่หุบขนาดนี้ พี่ไปขอเขาแต่งงานเลยเถอะ อายุก็ไม่น้อยแล้วรีบเป็นฝั่งเป็นฝาสักที แก่ตัวไปไม่มีใครดูแลนะ"
หญิงสาวอีกคนที่ร่วมวงสนทนาอยู่ก่อนแล้วพูดขึ้น
"ยัยการิน เธอไงที่ต้องเลี้ยงพี่"
"โนค่ะ ฉันต้องเลี้ยงผู้ชายอีกเยอะแยะ ไม่มีเวลามาเลี้ยงพี่หรอก"
จับกลุ่มพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ก็มาถึงยังจุดหมายปลายทางที่ตั้งใจไว้
"พี่เพลรอก่อน!"
เสียงร้องตะโกนไล่หลังของหนึ่งในสมาชิกไม่สามารถทำให้หญิงสาวที่โหยหาความแปลกใหม่หยุดลงได้
"ไปแล้วเหรอ?"
การันต์ถามขึ้น
"เรือยังไม่ทันเทียบดีก็หยิบเป้กระโจนลงไปโน้นแล้ว"
ชายหนุ่มได้ฟังคำตอบก็หัวเราะออกมาเบาๆอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะรีบเดินตามไป
"อย่างนี้ต้องแก้เผ็ดซะให้เข็ด"
"ต้องโดนดัดนิสัยซะบ้างคนแบบนี้"
"นั่นน่ะสิ ถ้าไม่ทำงานเป็นทีมแล้วจะมาเข้าสมาคมทำไม"
เหล่าสมาชิกพูดคุยกันขณะกำลังยกเครื่องไม้เครื่องมือลงจากเรือ
เวลาผ่านไปดังที่โบราณว่า 'เวลาแห่งความสุขย่อมผ่านไปเร็วเสมอ' ช่วงเวลาโพล้เพล้มาถึง ท้องฟ้าสดใสยามเช้า ตอนนี้ถูกฉาบไปด้วยสีส้มของแสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า เหล่าผู้ร่วมสำรวจก็ช่วยกันเก็บของยกของขึ้นเรือเพื่อเตรียมตัวกลับชายฝั่ง สมาชิกกลุ่มก็ค่อยๆทะยอยกลับมาจากการสำรวจและขึ้นเรือไปจนเกือบหมด
"เพลล่ะ?"
สมาชิกคนหนึ่งถามขึ้น
"อะ..เอ่อ พี่เพล ยะ..ยัง"
"พี่เพลเหรอคะ เห็นบอกว่าเพลียแดดเลยเข้าไปพักที่ห้องใต้เรือสักพักแล้วค่ะ"
สมาชิกคนแรกยังไม่ทันจะได้พูดจนจบ ก็ถูกอีกคนพูดขัดขึ้นซะก่อน
"โอเค ถ้าคนครบแล้วก็ออกเรือได้เลยนะ"
พอพูดจบก็เดินหายเข้าไปใต้เรืออีกคน ไม่นานเรือก็ค่อยๆถอนสมอและเคลื่อนตัวออกจากเกาะอย่างช้าๆ ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องตะโกนของหญิงสาวดังไล่หลังมาจากเกาะ แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว เรือได้แล่นออกมาไกลเกินกว่าจะสังเกตุเห็นการเคลื่อนไหวบนเกาะได้ รวมถึงเสียงคลื่นและเสียงเครื่องยนต์ก็ดังกลบเสียงร้องตะโกนไปจนหมดสิ้น
"ฉันยังอยู่บนเกาะนะ"
หญิงสาวเข่าอ่อนทรุดลงกองกับพื้น คลื่นซัดฝั่งสาดน้ำกระเซ็นจนเปียกไปทั้งตัว เธอนั่งเหม่อลอยไร้สติอยู่พักใหญ่ หวังให้หัวเรือหันกลับมา จนพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าความมืดเข้าปกคลุมพื้นที่ เธอจึงรวบรวมสติลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปข้างในเกาะเพื่อรับมือกับค่ำคืนที่แสนยาวนาน
เกาะที่จมอยู่ใต้น้ำเป็นเวลานาน ไม่สามารถหากิ่งไม้หรือเชื้อเพลิงมาก่อไฟให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายได้ หญิงสาวจึงหาช่องเล็กๆเพื่อเข้าไปหลบบรรเทาความหนาวจากลมในตอนกลางคืน
"ฉันจะมาตายที่นี่งั้นเหรอ"
หญิงสาวสวมกอดร่างกายที่เปียกและสั่นเทาด้วยความหนาว เธอกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเพื่อให้ความอบอุ่นและปลอบใจตัวเอง พยายามข่มตาให้หลับเพื่อให้ร่างกายได้พักผ่อนจากเรื่องราวที่หนักหน่วง
ในขณะที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น ก็มีเสียงบางอย่างแว่วมาแต่ไกล เป็นเสียงฝีเท้าของคนจำนวนมาก แถมยังมีเสียงตะโกนโหวกแหวกดังระงมไปทั่ว หญิงสาวสะลึมสะลือลืมตาตื่นพลันนึกขึ้นได้ว่าอาจจะเป็นเพื่อนๆของเธอมาตามหาก็เป็นได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นก็พุ่งตัวถลาออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมร้องตะโกนตอบกลับอย่างบ้าคลั่ง
"ฉันอยู่ทางนี้!!! ช่วยด้วย…ทางนี้!!"
หญิงสาวตะโกนจนแทบหมดเสียง ทันใดนั้นกลุ่มชายฉกรรจ์พร้อมอาวุธในมือมากมายก็เข้ามาตีวงโอบล้อมขวางด้านหน้าของเธอไว้จนไม่เหลือช่องว่างให้ไปต่อ จะถอยหลังก็ติดซากหินโสโครกขนาดใหญ่
"นี่มันอะไรกัน?"
"จับตัวมัน!!"
เธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามออกไปดีๆ ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากทางด้านหลังไกลๆให้จับตัวเธอไว้ เมื่อนั้นสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดก็ถูกจุดขึ้น หญิงสาวย่อตัวลงสไลด์รอดผ่านช่องหว่างขาด้านซ้ายออกมา ก่อนจะวิ่งอ้อมไปด้านหลังโขดหินที่เป็นทางราดลง เธอก็ทิ้งตัวเก็บคองอเข่าไหลลงไปจนสุดปลายทาง ก็กระแทกเข้ากับขอนไม้ลำใหญ่ยักษ์ที่ล้มขวางทางอยู่ จู่ๆความคิดบ้าบิ่นก็ผุดขึ้นในหัว หญิงสาวพาร่างบอบช้ำมุดแทรกเข้าไปในขอนไม้ยักษ์ที่ข้างในกลวงโบ๋เพื่อหลบจากสายตาของพวกที่ไล่ตามมา ดูเหมือนบุญมีแต่กรรมจะบัง กระเป๋าเป้ของเธอดันตกอยู่นอกโพลงไม้ เมื่อมองดูจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครตามมาทางนี้ เธอจึงค่อยๆดันตัวออกมา และในจังหวะนั้นเองเธอก็รู้สึกเหมือนถูกอะไรลวกเข้าที่ขา มันทั้งชาและแสบร้อนเหมือนโดนไฟไหม้ พอก้มลงมองดูที่ต้นเหตุก็ถึงกับเก็บอาการตกใจไว้ไม่อยู่
"ขาฉัน! หดสั้นลง!"
ใกล้ๆกันนั้นมีแมงป่องตัวเล็กสีทองที่โดนขาทับอยู่ แต่หญิงสาวกลับโฟกัสผิดจุด ทันทีที่เห็นว่าขาสั้นลงเธอก็จับคลำสำรวจลำตัวขึ้นไปถึงหัวและใบหน้า เธอคว้ากระเป๋าหมายจะไปส่องดูที่เงาสะท้อนของผิวน้ำ แต่ความรู้สึกที่ขาตอนนี้ได้หายไปเสียแล้ว เธอล้มลงหน้าคะมำพื้น แต่ก็ยังกัดฟันใช้มือดันลากตัวไปอย่างทุลักทุเล
"ช่วย..ด้วย ชะ…ช่วยด้วย"
หญิงสาวครวญครางด้วยความเจ็บปวด อาการชาไร้ความรู้สึกเริ่มกินขึ้นมาจนถึงต้นขาพร้อมกับความรู้สึกปวดแสบปวดร้อน น้ำตาไหลเอ่อนองใบหน้าจนตาพร่าไม่เห็นทาง ก่อนจะหมดสติลงเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหว ไม่นานเหล่าชายฉกรรจ์ก็ตามมาทัน
"แม่หนูนี่ดูท่าจะโดนแมงพิษต่อยเข้าแล้ว ขาบวมเป่งเลย"
"เอาไงดี"
เหล่าชายฉกรรจ์ต่างพากันใช้เท้าเตะๆเขี่ยๆหญิงสาวที่ไร้สติราวกับขยะเปียก
"เอายาให้มันกิน แล้วพากลับไป"
ชายหน้าเข้มคนหนึ่งเดินแหวกฝ่ากลุ่มคนออกมา ท่าทางเหมือนเป็นผู้นำที่ออกคำสั่งในตอนแรก
ระหว่างทางที่กำลังถูกพาตัวไปเธอก็ได้สติขึ้นมา แต่ยังคงมีอาการมึนๆตึงๆคล้ายคนเมาเหล้า แต่ที่น่าประหลาดคือเธอเพิ่งสังเกตุว่าภูมิประเทศมันเปลี่ยนไป จากเดิมที่ควรจะเป็นซากโบราณจมน้ำ ตอนนี้มันกลับกลายเป็นพื้นดินที่อุดมสมบูรณ์ มีป่าไม้ มีภูเขา หรือจะเป็นเพราะเธอเห็นภาพหลอน หรือเธออาจจะตายไปแล้วก็เป็นได้


ซ่า~!!
เสียงน้ำสาดกระทบใบหน้าขาวเนียนที่ตอนนี้หม่นหมองไปด้วยคราบดินโคลนสกปรกและคราบเลือดแห้งกรัง คนโดนค่อยๆเงยหน้าลืมตามองดูสิ่งที่เกิดขึ้น
"ตอบมาสักทีว่าเอ็งไปอยู่ตรงนั้นได้ยังไง?"
หญิงสาวเอียงคอด้วยความสงสัย ทั้งคำถามและภาษาที่ใช้ล้วนแต่ไม่เข้าใจทั้งสิ้น
"สงสัยจะโดนอัดยาจนเป็นบ้าไปแล้ว"
พูดจบก็ยกมือขึ้นฟาดแรงๆไปที่แก้มของคนตรงหน้าสองสามทีเป็นการเรียกสติ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปากก่อนเธอจะถุยมันออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
"นี่เอ็งกล้าหือเหรอ!!"
ด้วยความโมโห ชายหน้าเข้มกำหมัดซัดเข้าที่ท้องและใบหน้าของหญิงสาวอย่างไม่ยั้ง พอรู้สึกเจ็บมือก็เปลี่ยนไปใช้ไม้ที่วางอยู่ไม่ไกลมาฟาดแทน จนสภาพของคนถูกกระทำตอนนี้ไม่ต่างจากศพ คนลงมือยังคงไม่พอใจ ตักน้ำสาดเรียกสติเข้าไปใหม่ ก่อนจะลงมือซ้ำอีกหลายครั้ง หญิงสาวบาดเจ็บจนชาเกินจะรู้สึกอะไรได้อีก ลำคอได้รับความเสียหายจนไม่สามารถร้องบอกความเจ็บปวดออกมาได้ ตาบวมจนแยกไม่ออกว่าลืมตาหรือหลับตาอยู่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงจากการโดนจิกกระชาก ไม่เหลือเค้าเดิมความเป็นคนอยู่อีกต่อไป ถึงอย่างนั้นคนใจทรามก็ยังไม่หยุดมือ
"ตีมันต่อไปแล้วจะได้คำตอบเหรอ?"
เสียงเล็กดังขึ้นที่ด้านนอกห้อง
"เอามันไปทิ้งได้ละ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะโดนข้อหาฆ่าคนตาย"
พูดจบก็เดินหายไป ก่อนจะมีชายฉกรรจ์สองสามคนเข้ามาแบกร่างเล็กที่ตอนนี้ไม่ต่างจากซากตุ๊กตาเก่าเน่าๆพังๆตัวหนึ่ง กระทั่งลมหายใจก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่ายังมีหลงเหลืออยู่หรือไม่
"เอาไปทิ้งที่สุสานไร้ญาติ ดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็น"
"ครับ!"
เหล่าชายฉกรรจ์ต่างพากันแบกหามอย่างไม่สนใจใยดี ก่อนจะใช้เสื่อห่อและโยนใส่รถเข็น พร้อมทั้งเอาเศษซากผักผลไม้เน่ามาเททับลงไปอีกทีเพื่ออำพราง
"รีบทิ้งรีบกลับไปเมากันดีกว่า"
เสียงหัวเราะชอบใจดังขึ้นคลืนใหญ่
"จริงด้วย คืนนี้พระเจ้าปราพกจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับสนมใหม่ เห็นว่างานนี้จัดที่ทุ้งกว้างใครจะไปก็ได้ สุรานารีไม่จำกัด"
ด้วยเสี้ยวสติที่ยังคงเหลืออยู่ทำให้หญิงสาวฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้
'พระเจ้าปราพก?! นี่มันตั้งกี่ร้อยปีที่แล้ว อย่าบอกนะ..ว่าฉัน'
ยังไม่ทันจะได้คิดไตร่ตรองอะไรมากมาย รถเข็นก็ถูกคว่ำลงกับพื้น ทั้งเศษซากผักผลไม้และคนที่ถูกห่อด้วยเสื่อก็ลงมากองทับถมกันกับซากที่เคยมีอยู่ก่อนแล้ว แมลงวันที่บินหนีไปในตอนแรกก็ค่อยๆบินกลับมาอีกครั้ง เสียงฝีเท้าและล้อรถค่อยๆไกลออกไปจนไม่ได้ยิน
'แบบนี้คืออิสระแล้วใช่มั้ย?'
หญิงสาวครวญคิดน้อยใจในโชคชะตา
'กัดฟันสู้มาแทบตาย สุดท้ายจะมาจบที่กองขยะแบบนี้น่ะเหรอ ตลกสิ้นดี'
เธอเค้นแรงที่มีเหลืออยู่น้อยนิดออกมาเพื่อหัวเราะเยาะตัวเอง
'อวดเก่งนักเป็นไงล่ะอีเพล คนอื่นเตือนไม่ฟัง'
สายน้ำใสรินรดออกจากตาที่บวมเป่ง
'พ่อ…แม่ หนูขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่หนูทำไม่ดีไว้ ที่หนูดื้อและรั้นตลอดมา หนูรักพ่อกับแม่มากนะ"
หญิงสาวพยายามยกมือสองข้างขึ้นประกบพนมไหว้
'ข้าแต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ขอผลบุญที่ลูกได้สะสมไว้ตั้งแต่ชาติปางก่อน ช่วยดลจิตผู้มีใจเป็นกุศลนำทางเขามาช่วยลูกด้วยเถิด ถ้าลูกมีชีวิตรอดไปได้แม้จะแค่วันเดียว ลูกจะใช้ความสามารถที่มีทั้งหมดช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์อย่างสุดความสามารถเพื่อตอบแทนกับชีวิตใหม่ที่ท่านมอบให้'
ทันใดนั้นเสื่อที่ห่อตัวเธออยู่ก็ถูกเปิดออก
'เทศบาลมาเก็บขยะสินะ'
เสี้ยวสติสุดท้ายก่อนจะลาโลกนี้ไป เธอได้เอื้อมมือไปหาคนที่มาเป็นการขอความช่วยเหลือ และหลังจากนั้นทุกอย่างก็มืดสนิท
กลิ่นของยาสมุนไพรลอยตลบอบอวลไปทั่วห้อง
ดวงตาน้อยๆค่อยๆปรือขึ้นอย่างช้าๆ ภาพแรกที่มองเห็นคือขื่อไม้เก่า คนสลึมสะลือหยีตาลงใหม่เพื่อปรับโฟกัสภาพให้ชัดเจน พรางชูคอขึ้นมองสำรวจไปรอบๆตัว ก่อนจะยันแขนพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่งและพินิจพิจารณา เธอใช้นิ้วมือลูบไล้ไปตามใบหน้าแขนขามือไม้เพื่อเช็คว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ทั้งตัวของหญิงสาวถูกพันด้วยผ้าดิบที่ชุ่มยาไปทั้งผืน เธอค่อยๆบรรจงแกะมันออกทีละนิด เมื่อผ้าค่อยๆเปิดอ้าออกก็พบว่าบาดแผลบางจุดยังคงมีรอยช้ำจางๆอยู่
"อ้าวแม่หนูน้อย นึกว่าจะนอนเป็นผักเน่าซะแล้ว"
"คุณ? คุณช่วยหนูไว้เหรอคะ?"
ชายแก่หัวขาวหน้าตาใจดีเนื้อตัวสะอาดสะอ้านเดินมือไพล่หลังเข้ามา พร้อมส่ายหน้ายิ้มๆ
"เดาถูกแค่ครึ่งเดียว ข้าทำหน้าที่แค่รักษา"
ยังไม่ทันที่ชายแก่จะได้พูดจนจบประโยค หญิงสาวก็พุ่งตัวลงนั่งคุกเข่าก้มหัวขอบคุณอย่างซาบซึ้งใจ คำพูดขอบคุณที่ฟังไม่เป็นภาษากับสายน้ำใสที่ไหลท่วมแก้มทำเอาชายแก่หลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
"ขอโทษๆ ก็ข้าเป็นหมอมีหน้าที่ต้องรักษาคนเจ็บ เป็นเรื่องธรรมดา"
ชายแก่ก้มลงพยุงร่างหญิงสาวขึ้น
"เลิกร้องได้แล้ว แล้วตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง"
"ก็..รู้สึกดีขึ้นมากกว่าตอนแรกเยอะเลยค่ะ"
"ก็นะ ก็ผ่านไปเกือบสองปีแล้วนี่นา"
"ว่าไงนะคะ! หนูนอนเป็นเจ้าหญิงนิทรามาสองปีเลยเหรอ?!"
หมอเทวดาพยักหน้าหงึกหงัก ยิ่งทำให้อีกคนร้องไห้หนักขึ้นไปอีก
"พ่อแม่ก็ไม่ใช่ แต่ก็ยังไม่ปล่อยให้หนูตาย บุญคุณนี้ชดใช้ไม่หมดจริงๆ"
คนแก่ยกมือขึ้นโบกปัด พรางส่ายหน้าช้าๆ
"มีคนช่วยน่าไม่ต้องเป็นห่วง ลูกศิษย์ลูกหาข้าก็ไม่น้อยนะจะบอกให้"
"รับหนูเป็นศิษย์อีกสักคนนะคะได้โปรด อยากให้หนูทำอะไรสั่งมาได้เลยค่ะ"
"รักษาตัวให้หายดีแล้วก็กลับบ้านไปหาพ่อหาแม่เถอะ ดูท่าเอ็งน่าจะเป็นลูกหลานพวกฝรั่งมังข้าที่มากับเรือใช่มั้ย? การพูดการจาไม่เหมือนคนที่นี่"
หญิงสาวซึมลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะพูดตอบ
"พ่อแม่ของหนูอยู่ไกลจากที่นี่มากเลยค่ะ ไกลหลายร้อยปีเลย"
"คงเป็นการพูดเปรียบเทียบสินะ ข้าเข้าใจ"
ชายแก่ย่อตัวลงตบบ่าหญิงสาวเป็นการปลอบใจ
"ชีวิตคนเราไม่แน่ไม่นอน แต่การจาลาเป็นเรื่องที่แน่นอน ถ้าไม่ถือสาคนแก่ เอ็งเรียกข้าว่าพ่อได้นะ"
"ค่ะ! ได้ค่ะ คุณพ่อ!"
เธอโผลเข้ากอดชายชราพร้อมกับร้องไห้โฮอย่างไม่ปิดบัง เขาพยักหน้าตอบรับสองสามทีก่อนจะจับให้หญิงสาวยืนขึ้น
"ไม้ใกล้ฝั่งอย่างข้าจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ มานี่มา ข้าจะสอนวิชาให้เอ็งได้นำไปใช้ช่วยเหลือคน"
"จริงเหรอคะ?! ขอบคุณมากนะคะ!"
"ถ้ารู้สึกขอบคุณข้า ก็ตั้งใจร่ำเรียนวิชาให้ดี แล้วเป็นศิษย์เอกของข้าให้ได้"
"เป็นศิษย์เอกต้องเก่งแค่ไหน ต้องรู้อะไร ต้องทำอะไร บอกหนูมาได้เลยค่ะ เรื่องเรียนรู้หนูเร็วอยู่แล้ว"
"ศิษย์เอกของข้าน่ะ ชาวบ้านจะเป็นคนตัดสิน"
"ชาวบ้าน?"
"ถ้าเอ็งมีวิชารักษาคนจนเป็นที่เลื่องลือเมื่อไร เมื่อนั้นชาวบ้านก็จะให้สมญานามนั้นกับเอ็งเอง"
"รับทราบเจ้าค่ะ!"
"ชื่อแซ่อะไรล่ะเอ็ง"
"ชื่อเพลค่ะ เอ่อ..เรียกเพทายน่าจะง่ายกว่า"
"อื้อ..ชื่อดีนะ ข้าชื่อปรวาณ แต่คงจะเรียกยากไปใช่มั้ย เรียกปรานก็ได้"
หมอเทวดาพาหญิงสาวออกมาจากห้องที่อยู่ในตอนแรก เมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องถูกใบหน้า ดวงตาที่ไม่ได้เจอแสงมานานก็ถึงกับหยีหลบจนต้องยกมือขึ้นมาบัง พอปรับตัวได้เธอก็ได้พบกับธรรมชาติที่สวยงาม บ้านไม้ทรงไทยโบราณยกสูงท่ามกลางต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจี ที่ใต้ถุนมีแคร่ไม้ตากสมุนไพรวางเรียงรายเต็มไปหมด
"ก่อนอื่นจะเรียนวิชาหมอต้องรู้เรื่องสมุนไพรให้ทะลุปรุโปร่งเสียก่อน รู้วิธีปลูก วิธีดูแลรักษา วิธีเก็บเกี่ยว รู้โทษรู้คุณ รู้วิธีนำมันไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ทั้งราก ลำต้น ดอก ใบ ผล จนถึงเมล็ดล้วนมีประโยชน์ของมันทั้งสิ้น"
ชายแก่พาหญิงสาวเดินดูลานตากสมุนไรพร้อมทั้งอธิบาย
"มีกระดาษดินสอมั้ยคะ? ให้จำวันนี้จำไม่หมดแน่"
"มันคืออะไรรึแม่หนู?"
"ก็ที่เอาไว้บันทึกตัวหนังสือน่ะค่ะ"
"อ๋อ หมายถึงหนังสือใบลานน่ะรึ? มันแพง คนรากหญ้าอย่างเราๆไม่ใช้มันทำอะไรแบบนี้หรอก"
"แต่นี่มันเป็นวิชาหมอที่จะช่วยรักษาชีวิตคนเลยนะคะ ไม่สำคัญยังไง?"
"เฮ้อ..พูดก็พูดเถอะนะ คนแก่ที่อยู่มาหลายแผ่นดินอย่างข้า ยุคพระเจ้าปราพกเป็นยุคที่ให้ความสำคัญแต่เรื่องการค้าขายกับฝรั่งมังข้า เรื่องเผยแผ่ศาสนา และเรื่องจรรโลงใจอย่างการเต้นระบำ ส่วนยาสมุนไพรก็มีไว้ขายให้ฝรั่งเอาไปทำยาเม็ดผีบอกกลับมาขายให้เราอีกที"
หญิงสาวมีท่าทีครุ่นคิดอยู่พักใหญ่
"อันนั้นๆๆ มันเรียกว่าอะไรนะ มันติดอยู่ที่ปาก …อืม… เออใช่ สมุดฝรั่ง มันมีขายมั้ย?"
"เอ็งก็เป็นไปกับเขาอีกคนเหรอ! ไอ้วัฒนธรรมฝรั่งเนี่ย บอกว่ามันแพงไง ของพวกนั้นเราไม่มีปัญญาซื้อหรอก แค่เอาเงินที่มีมาทำสมุนไพรส่งเข้าวังกับใช้กินใช้อยู่ทุกวันนี้ก็แทบไม่เหลือแล้ว"
"อย่าพึ่งดุหนูสิ พ่อนี่ยังไงก็คือพ่ออยู่วันยันค่ำจริงๆ เรื่องค้าขายกับฝรั่งพ่อบอกเขาซื้อสมุนไพรไปทำยาไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเราถึงไม่มีเงินล่ะ หรือว่ามีเจ้าอื่นกดราคา? แล้วบ้านไม้สักพวกนี้ล่ะมันก็แพงไม่ใช่เหรอ"
คนแก่ส่ายหัวเนือยๆพร้อมถอนหายใจ
"บ้านนี่น่ะก็พวกบรรดาลูกศิษย์มาทำให้ทั้งนั้น คนรากหญ้าอย่างเราๆคุยกับพวกฝรั่งไม่รู้เรื่องหรอก โน่น..เขาไปซื้อขายกันในวังโน่น พระราชโอรสคนรองท่านเรียนจบจากเมืองนอกเมืองนามา ท่านพูดภาษาฝรั่งได้"
"หนูก็พูดได้นะ!"
"เออ ข้าไม่แปลกใจหรอก ก็เอ็งมันลูกฝรั่งนี่นา"
ชายแก่พูดน้ำเสียงเหมือนน้อยใจ
"เอางี้ พ่อพอรู้จักกับพวกฝรั่งบ้างมั้ย หรือที่ที่จะเจอพวกนั้นก็ได้ เดี๋ยวหนูจัดการเรื่องเงินในบ้านเราให้ จะทำให้รวยจนพ่อเอาเงินมาถมที่แทนดินได้เลย"
คนพ่อถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
"ไอ้คนเล็กบ้านมันอยู่ใกล้ตลาด มันรู้จักคนเยอะ ลองคุยกับมันดู"
พูดจบ หมอเทวดาก็กวักมือเรียกลูกศิษย์ที่อยู่บริเวณนั้นให้ไปตาม 'คนเล็ก' มาพบ ไม่นานคนดังกล่าวก็ปรากฏตัว รูปร่างปราดเปรียวคล่องตัว ดูก็รู้ว่าเป็นคนขยัน
"จารย์เรียกข้ามีอะไร?"
"พาลูกสาวข้าไปเจอไอ้พวกฝรั่งมังข้าทีสิ"
"ลูกสาว?"
"เออ ไม่ต้องถามมาก รีบไปรีบกลับ"
คนเล็กเกาหัวแกรกๆแต่ก็ยอมนำทางไปแต่โดยดี
'ความจริงตั้งใจจะไปพรุ่งนี้ แต่คนที่นี่พูดอะไรแล้วต้องทำเลยสินะ'
หญิงสาวคิดในใจ พรางมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของคนข้างๆ
'ก็ตัวเล็กสมชื่อ ..เดี๋ยวก่อนนะ'
เธอหยุดชะงักจนอีกคนตกใจว่าเกิดอะไรขึ้น
"เราตัวเท่ากัน?!"
"ใช่ เอ็งเป็นอะไร"
เพลลุกลี้ลุกลน พยายามมองหาแอ่งน้ำ จนไปเห็นตุ่มน้ำที่ตีนบันไดบ้าน เธอจึงรีบถลาตัวเข้ากอดตุ่มพร้อมกับชะโงกดูเขาสะท้อน
"ฉันกลายเป็นเด็ก?!"
"เอ็งเป็นเด็กแล้วเป็นยังไง ข้าก็เป็นเด็ก เด็กไม่ดีตรงไหน?"
คนมาด้วยเหมือนจะเริ่มมีน้ำโห เธอจึงต้องรีบตั้งสติโดยเร็วที่สุด
"อ๋อ..ไม่ เอ่อ คือว่า สมุนไพรพ่อหมอน่ะดีมากเลย ทำฉันหน้าเด็กลงเป็นสิบๆปี ตกใจแทบแย่แหนะ"
"อือ ดีก็ดีแล้ว ไปกันต่อได้ยัง"
หญิงสาวยิ้มแห้งๆตอบกลับ
'นี่ฉันไม่ได้ข้ามเวลามาเข้าร่างคนอื่น? แต่ฉันย้อนเวลากลับมา…อย่างงั้นเหรอ?! ก็นี่มันฉันตอนเด็กชัดๆเลย แล้วเอาเด็กไปเจรจาการค้าใครเขาจะเชื่อกัน'
เธอยังคงไม่หยุดลูบคลำใบหน้าตัวเอง จนคนข้างๆมองแรงหลายที
"เอ่อ เธอชื่ออะไรเหรอ? ฉันชื่อเพทายนะ"
"ชื่อคนเล็ก"
"คนเล็กเหรอ?"
"ก็ที่บ้านมีพี่น้องสามคน แม่เลยตั้งให้ชื่อคนโต คนกลาง แล้วก็ข้า..ชื่อคนเล็ก"
"อ๋อ สร้างสรรค์ดีนะ"
ความพยายามจะชวนคุยเพื่อให้บรรยากาศระหว่างทางดีขึ้น แต่กลับยิ่งน่าอึดอัดมากกว่าเดิม
"ฉันทำอะไรให้เธอไม่ชอบรึเปล่า บอกได้นะ"
"นี่รู้มั้ย ใครๆก็อยากให้หมอเทวดารับเป็นลูกทั้งนั้น แต่ก็เป็นได้แค่ลูกศิษย์ เอ็งนี่มีบุญมาจากไหน ทั้งตอนแรกที่มหาอุปราชพามาก็อย่างกับศพ ไม่น่ารอดมาได้"
"ใครช่วยฉันนะ?"
"ช่างเถอะ ถึงแล้ว เดินตรงเข้าไปก็เจอแล้ว พวกฝรั่งน่ะอยู่กันให้ควั่ก"
"อ่อ ขอบคุณนะ"
"ฉันจะรออยู่ที่ร้านนี้จนถึงเพลาชาย"
พูดจบก็เดินหายไป ทิ้งความงุนงงเอาไว้กับหญิงสาว
'เพลาชายคืออิหยังวะ?'
แต่ก็ได้แค่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ เธอก้าวย่างเข้าตลาดที่มีคนชุกชุมด้วยผ้าพันแผลเต็มแขนขาแต่ก็ไม่หวั่นต่อสายตาที่จับจ้องมา หญิงสาวเล็งไปที่ร้านขายไม้เก่า ร้านขายยาสมุนไพร ในที่สุดก็เจอเหยื่อรายแรก ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาสะอาดสะอ้านแต่งตัวภูมิฐาน กำลังเดินจับๆดมๆสมุนไพรที่ร้านแพงลอยเล็กๆอย่างตั้งใจ
'นี่มันเข้าตำราประธานบริษัทเลยนี่นา'
หญิงสาวคิดได้ดังนั้นก็เดินเข้าประชิดตัวทันที
"May I help you?"
(มีอะไรให้ฉันช่วยมั้ยคะ)
"Oh!, that sounds nice"
(โอ้! นั่นจะดีมากเลย)
"Something I can do for you?"
(มีอะไรที่ฉันพอจะทำให้คุณได้บ้าง)
"That's what I'm thinking"
(นั่นเป็นสิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่เลย)
"Really?"
(เหรอคะ?)
"Yeah, maybe I'm thinking about you"
(ใช่แล้ว บางทีผมอาจจะกำลังคิดเรื่องคุณ)
"Nah, are you kidding?"
(ไม่ใช่แล้ว คุณกำลังล้อฉันเล่น)
"ไม่ ไม่ล้อเล่น"
"คุณพูดไทยได้!"
"คุณยังดูเด็กอยู่เลยแต่พูดอังกฤษได้ ผมตกใจกว่า คุณเก่งมากๆ"
คนถูกชมเขินหนักจนต้องยกมือขึ้นลูบต้นคอแก้เขิน
"มากับเรือลำไหนเหรอ?  แล้วจะกลับเมื่อไร?"
"ฉันอยู่ที่นี่ ช่วยพ่อทำธุรกิจสมุนไพร เห็นคุณสนใจเลยอยากช่วยแนะนำค่ะ"
"หาที่โล่งๆคุยกันดีมั้ยครับ"
"ดีค่ะ"
"this way, please"
(เชิญทางนี้ครับ)
ว่าแล้วก็พากันเดินออกจากตลาดไปยังท่าเรือ ทั้งคู่เดินเล่นเรียบริมฝั่งแม่น้ำกอนลมชมบรรยากาศไปเรื่อย
"My name is Addison"
(ผมชื่อว่า แอดดิสัน)
"You can call me pain"
(คุณเรียกฉันว่าเพลก็ได้)
"Pain? ความเจ็บปวด?"
"Phethay from Zircon in Thai"
(เพทาย มาจากชื่อพลอยชนิดหนึ่งในภาษาไทย)
"เพทาย?"
"That's right!"
(ใช่เลย)
"ผมก็มีชื่อไทยนะ ชื่อไอยรา"
"Wow! คุณตั้งเองเหรอ เพราะมาก"
"มีคนคนหนึ่งตั้งให้ผม เขาบอกผมตัวใหญ่เหมาะกับชื่อนี้"
"ไอยรา แปลว่า ช้าง"
"สัตว์ประจำชาติไทยน่ะเหรอ?"
"ใช่แล้ว"
"ผมควรต้องภูมิใจกับชื่อนี้มากๆ"
"ถามได้มั้ยคะว่าคุณมาทำอะไรที่นี่"
"ก็เหมือนๆกับคนอื่นแหละครับ ผมสนใจในความเป็นไทยทุกๆอย่าง เลยอยากทำให้มันเป็นอาชีพของผม"
"อย่างที่เขาว่ากันสินะคะ ว่าถ้าได้ทำงานในสิ่งที่รัก เราจะไม่ต้องทำงานอีกต่อไป"
"ผม..ไม่เข้าใจ"
หญิงสาวปล่อยหัวเราะออกมาฮาใหญ่ ทำเอาฝรั่งเกาหัวแกรกๆ
"Forget it"
(ลืมๆมันไปเถอะ)
เธอยกมือบอกปัดพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม
"ว่าแต่ คุณสนใจธุรกิจสมุนไพรใช่มั้ย ฉันแนะนำให้ได้จริงๆนะ"
"ผมสนใจมากๆเลยครับ แต่ได้ยินมาว่าชาวต่างชาติซื้อได้แค่ที่เดียว เสียดายมาก"
"อ๋อ อันนั้นเรียกว่าผูกขาดตลาด จริงๆที่ชาวต่างชาติต้องเข้าไปซื้อในวังเพราะคุยกับคนขายข้างนอกไม่รู้เรื่อง ก็แค่นั้นเอง"
"ต้องบอกว่าคนขายไม่คุยกับผมถึงจะถูก"
ชายหนุ่มมีท่าทีงอนเล็กน้อย ทำเอาหญิงสาวแอบหลุดหัวเราะให้กับความน่ารักนี้
"ความจริงอีกเรื่องคือสมุนไพรที่ขายในวังก็ของพ่อฉันทั้งนั้น อยากไปดูสถานที่ผลิตหน่อยมั้ย?"
ฝรั่งพยักหน้าหงึกหงักจนคอแทบหัก เธอจึงพาเขาเดินย้อนกลับไปยังร้านที่คนเล็กบอกว่าจะรออยู่ในตอนแรก
"นึกว่าหลงทางหายไปแล้ว"
คนเล็กพูดขึ้น
"แล้วนี่ใคร?"
"ลูกค้า"
"จะกลับยัง?"
"พากลับให้เร็วเลย"
"ถ้าเพลาชายไม่มาว่าจะกลับละ"
"เพลาชายคืออะไร?"
"เพลาชายก็คือเพลาชาย ถามมากอยู่ได้"
พูดจบก็เดินนำหนีไป
"Early Afternoon"
(ช่วงบ่าย)
"How do you know that?
(คุณรู้นั่นได้ยังไง?)
ชายหนุ่มยักไหล่ยิ้มกริ่มก่อนจะเดินตามคนเล็กไป ทิ้งให้หญิงสาวฉงนสงสัยอยู่อย่างนั้น ไม่นานทั้งสามคนก็เดินเรื่อยมาจนถึงบ้านหมอยาเทวดา ท่ามกลางความแตกตื่นของเหล่าลูกศิษย์ลูกหาที่มีฝรั่งมาถึงที่โรงยาแห่งนี้ เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ต่างคนก็ต่างวิ่งกรูกันมามุงดู บ้างก็สะกิดถามคนเล็กว่าเกิดอะไรขึ้น
"I can speak Thai but secretly"
(ที่ฉันพูดไทยได้ เป็นความลับนะ)
ชายหนุ่มก้มกระซิบกับหญิงสาว เธอพยักหน้าพรางยกมือขึ้นทำท่าโอเคเป็นการตอบกลับ
"พ่อ!! หนูพาลูกค้ามาแล้ว!"
เสียงฝีเท้าย่ำเหยียบพื้นไม้กระดานเสียงดังปึงปังท่าทางดูรีบร้อน
"กำลังวังชามาเลยนะทีนี้"
เมื่อตั้งสติได้ชายแก่ก็ค่อยๆสำรวมกริยาแล้วเดินออกมายืนต่อหน้าไอยราอย่างผ่าเผยต่อหน้าลูกศิษย์ลูกหามากมาย
"ไอ้หนุ่มนี่มันจะเอาอะไรรึ?"
"What would you like, sir?"
(คุณต้องการซื้ออะไรคะ?)
เธอหันไปถามเขา ชายหนุ่มหยิบสมุดพกเล่มเล็กออกมาจากอกเสื้อ
"Do you have another one like this?"
(คุณมีอันนี้อีกมั้ย?)
"This?"
(อันนี้เหรอ?)
"Notebook"
(สมุดจดน่ะ)
"Of course, Do you want it?"
(แน่นอน คุณอยากได้เหรอ?)
"Can you sell it to me?"
(คุณขายให้ฉันได้มั้ย?)
ชายหนุ่มพยักหน้าหงึกหงัก
"I give you free but there is an exchange"
(ฉันให้คุณฟรี แต่มีข้อแลกเปลี่ยน)
"Exchange?"
(ข้อแลกเปลี่ยน?)
"Exchange of your kindness"
(แลกเปลี่ยนกับน้ำใจของคุณ)
"Really?"
(จริงนะ?)
เขาพยักหน้าพร้อมยิ้มอย่างอบอุ่น
"I'll bring it for you tomorrow"
(เดี๋ยวพรุ่งนี้เอามาให้นะครับ)
หญิงสาวพยักหน้ารับด้วยความดีใจ
"ตกลงไอ้หนุ่มนี่มันมาซื้ออะไร?"
ชายแก่ถามย้ำ ผู้มาเยือนเหมือนจะรู้ตัว ยื่นสมุดพกพร้อมกับเปิดหน้าสมุดหน้านึงให้กับคนตรงหน้า หมอเทวดารับไปก่อนจะร้องอ๋อออกมาเสียงดัง
"ฟ้าทะลายโจรนี่เอง สมุนไพรผีบอกเลยนะ ตาถึงนี่ไอ้หนุ่ม"
หญิงสาวสงสัยว่าชายแก่รู้ได้ยังไง เธอจึงชะโงกหัวเข้าไปดูที่หน้าสมุดเล่มนั้นบ้าง
"Photo book?"
(สมุดภาพเหรอ?)
"Yes, with hand drawn"
(ใช่ วาดด้วยมือ)
ยังไม่ทันจะได้คุยกันจนจบดี หมอเทวดาก็เร่งเร้าให้ทั้งสองคนตามไปที่โรงเก็บสมุนไพรเพื่อดูตัวอื่นๆเผื่อฝรั่งจะอยากได้ติดมือกลับไปด้วย
"ฟ้าทะลายโจรจะเอาเท่าไรรึพ่อหนุ่ม"
"แหม เปลี่ยนสรรพนามอย่างเร็วเลยนะพ่อ งี้แหละน้า มีเงินนับน้อง มีทองนับพี่"
"อะไรของเอ็ง ก็เขาเป็นลูกค้า"
"ตอนแรกยังไอ้หนุ่มๆอยู่เลย"
ชายหนุ่มเผลอหัวเราะออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจให้กับความน่ารักของพ่อลุกคู่นี้
"You seem very close to your father"
(คุณดูสนิทกับพ่อมาก)
"He owns my life"
(ก็เขาเป็นเจ้าของชีวิตฉันนี่นา)
"Is it good to talk about business?"
(เรามาคุยเรื่องธุรกิจกันดีมั้ย?)
"How much do you get?"
(จะรับเท่าไรดีคะ?)
"How much do you have, I take them all"
(คุณมีเท่าไร ผมเอาทั้งหมด)
"Are you kidding?"
(ล้อเล่นใช่มั้ย?)
"Today and in the future"
(ทั้งวันนี้และในอนาคต)
"Did I hear wrong?"
(ฉันฟังผิดไปรึเปล่า?)
"Let's talk about the price"
(มาคุยกันเรื่องราคาดีกว่า)
"You try to offer"
(คุณลองเสนอมาเลย)
หลังจากได้ลองฟังราคาที่ลูกค้าเสนอมาให้ ฝั่งคนขายก็ถึงกับวิงเวียนจนต้องขย้ำใบยูคามาดมเพื่อบรรเทา เพราะจำนวนเม็ดเงินเมื่อเทียบกับสมุนไพรพื้นบ้านที่หาได้ง่ายแล้วนั้น มันมากเกินไปจนเหมือนไปหลอกปล้น ทั้งสองฝ่ายจึงต้องเจรจากันให้ราคาเป็นกลางที่สุด ไม่ให้มีฝ่ายไหนขาดทุนหรือเสียเปรียบจนเกินไป และกว่าจะตกลงกันให้เป็นกลางได้ เวลาก็ล่วงเลยไปจนโพล้เพล้ คนเฒ่าคนแก่ก็ถือกันว่าเดินทางช่วงนี้ไม่ดี เลยเสนอให้แขกนอนพักที่นี่ก่อน รุ่งเช้าแล้วค่อยเดินทางกลับ


"ข้าอยากออกไปจากสำนักที่มั่งคั่งแห่งนี้ ข้าอยากมีชีวิตที่อิสระในการตัดสินใจ ทั้ง ในการใช้ชีวิต และที่สำคัญข้าอยากมีเพื่อน "
 ภายในเย็นวันนั้น เฉินอันมีประชุมหารือ กับ สำนักเจ้าสำนัก และเหล่าผู้อาวุโส ของมังกรวารีแห่งอาณาจักรเป่ยหยาง ซึ่งเป็น1 ใน 4 สำนักเสาหลักเเห่งยุทธภพ เช่นเดียวกับ สำนัก ประตูมังกรสวรรค์
 เรื่อง การหมั้นระหว่าง( ชางอัน เเละ บุตรีของเจ้าสำนักมังกรวารี ) ชางอันได้ข่าวว่าบิดาของตนเเละเหล่าผู้อาวุโสของสำนัก กำลังประขุมหารือเรื่องงานหมั้นของตน จึงเอ่ยว่า "วันนี้เเหละที่ข้าจะเป็นอิสระ" เขาพอเอ๋ยเสร็จก็รีบเก็บข้าวของที่จำเป็นเช่น ดาบ, เหรียญ ทองคำขาว , เสบียง ,และหยกประจำตระกูล ไว้ใน กระเป๋าเเห่งมิติ เขาได้ปลอมตัวเป็นองครักษ์ของตระกูล ทำทีเหมือนเดินลาดตระเวน ผ่านประตูหน้าไปอย่างง่ายดาย ก่อนที่เขาจะออกจาก ประตูสำนักเขาก็หันกลับมาแล้วเอ่ยเบาๆว่า "ลาก่อนท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ชาย พี่สาว และ บ้านของข้า"เขาเดินต่อไปพร้อมกับน้ำที่ไหลหนองจากตา เขามุ่งตรงลงเขาไป เข้าไปสู่ ป่านิทรา ซึ่งเปรียบเสมือน ปราการ เเห่งสำนักมังกรสวรรค์ เขาผ่านป่าที่นับเป็นป่าที่อันตรายที่สุดในยุทธภพ เพราะความคุ้นชินที่ได้ฝึกในป่าเเห่งนี้นับ 10 ปี เขาผ่านป่านินทรา มุ่งตรงสู่เมือง เว่ยอัน
เมืองหลวง เเห่ง อาณาจักรกวางชี เขาเดินทางมาถึงทะเลสาบแห่งกวางชี เเต่ด้วยความที่ตอนนั้นมันดึกมากเเล้ว เขาจึงตัดสินใจพักแรมที่เมืองกวางตุ้ง เมืองท่าเเห่ง อาณาจักรกวางชี ชางอัน เดินทางมาถึงที่ประตูเมือง พบกับยามสองคนที่เฝ้าประตูเมือง
 ยามคนหนึ่งกล่าวทัก ชาวอัน ว่า "ข้าไม่เคยเห็นเจ้ามาก่อน เจ้านามว่าอะไรมาที่เมืองเว่ยอันเเห่งนี้เพื่อกิจอันใด"
 "เอ่อ ข้านามว่าชางอัน ข้ากำลังอยู่ในระหว่างท่องยุทธภพ กำลังเดินทางไปยังอาณาจักร กวางชี เพื่อเข้าร่วมชม เทศกาล ประลองยุทธ์ วันนี้ไม่มีเรือข้ามเมืองเเล้วจึงมาหาที่พักที่นี่ "
 "เป็นเช่นนั้นเองหรือ ดูจากการแต่งตัวของเจ้าๆคงเป็นองครักษ์ ประจำตระกูลในระแวกนี้ละสิ เช่นนั้นข้าจะเเนะนำที่พักให้เจ้าเเล้วกันน้องชาย"
 " ขอบคุณ ขอรับ "
 ชางอัน มาตามทางที่ ทหารยามบอก พบ ที่พักที่ทหารยามบอก
 "ยินดีต้อนรับ เจ้าค่ะ " เสียงของหญิงวัยกลางคนกล่าวขึ้นหลังจากที่ ชางอัน เข้าไปในที่พัก
 "ท่านต้องการพักหรือกินอาหาร เจ้าค่ะ "
 "ข้า ต้องการห้อวพักพร้อมอาหารที่ดีที่สุดของร้าน ช่วยจัดการให้ทีนะขอรับ"
 " รอสักครู่ นะเจ้าค่ะ เชิญหาที่นั่งได้เลยเจ้าค่ะ" หลังจากสิ้นเสียงของเจ้าของร้าน ก็มีชายร่างใหญ่คนหนึ่งเดินเข้ามาข้างหลังของ ชางอัน กล่าวทักชางอันว่า " เจ้าหนุ่มพึ่งจะเคยมาเมืองนี้สินะ " "เอ่อ เช่นนั้น ขอรับ" "ดูจากการเเต่งตัวเจ้าคงจะมีฝีมือพอตัวเลย หรือเจ้าเป็นทหารรับจ้างล่ะ"
"มิใช่ ขอรับ ข้าแค่คนที่ท่องยุทธภพทั่วไปแหละ ขอรับ" " เจ้าคิดว่าข้าโง่ รึไง อย่ามาหลอกกันให้ยากเลยน๊า เจ้าหนุ่ม เเค่ดูจากร่างกายและการเเต่งตัวของเจ้าข้าก็รู้แล้วล่ะ 55555 " เห้อไอ้แก่บ้านี่ ชักจะน่ารำคราญแล้ว ฆ่าทิ้งส่ะดีมั้ง ว่าไปนั่น "เอ่อ การแต่งกายของข้า ดูออกง่ายเช่นนั้นเลยรึ โดนจับได้ส่ะเเล้วสิ 555 " เลิกถามได้แล้วววไอ้แก่บ้าเอ๊ยยย ข้าหิวจะตายแล้ววววว~~ พอกันที "เอิ่มข้าขอตัวก่อน นะขอรับ555 " "เจ้าเดินทางมาไกล คงอยากพักผ่อนเเล้วสินะ เชิญๆ" เห้อ
 "ของที่สั่งได้แล้ว เจ้าค่ะ " ว้าวววว อาหารน่ากินจริงๆสมชื่อ เมืองกวางตุ้ง ล่ะนะ
หืมมม ห้องก็ถือว่าใช่ได้ งั้นก็ไม่เกรงใจล่ะนะ หืมมมันชั่งนุ่มสบายตัวจริงๆ หรือ ข้าเหนื่อยเพาะเดินทางนะ .
 ท่ามกลางบรรยากาศ การประชุมที่ดุดัน ก็มีทหารองครักษ์วิ่งปรี่เข้ามาตะโกนดังลั่นว่า
 "นายท่าน ! แย่แล้วขอรับ" เฉินอัน ได้ฟังความที่ทหารกล่าว ท่ามกลางเสียงวุ่นวาย เฉินอัน ก็โกรธเลือดขึ้นหน้า สั่งให้ระดมทหารนับแสนให้พริกแผ่นดินตามหา ชางอัน


แสงสว่างที่ส่องมาพร้อมกับสายลมที่พัดโชยๆผ่านทางหน้าต่างกลิ่นความเขียวขจีของใบไม้ทำให้ข้าตื่นขึ้น พร้อมกับอากาศที่สดชื่น วันนี้เป็นวันที่ 2 ของการหนีออกจากบ้าน เป้าหมายที่ข้าต้องการจะไปอันดับแรกคือเมืองเว่ยอัน "ก๊อกก๊อกก๊อก!! "
 มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ข้าค่อยๆลุกจากที่นอนเดินตรงไปที่ประตูพร้อมกับเปิดประตูออกมาพบกับหญิงสาววัยกลางคนผมสีทองในตาสีน้ำตาลพร้อมกับใบหน้าที่เข้าที่ พอมองดีๆเธอคือคนสวยคนหนึ่งเเละเธอคือเจ้าของโรงแรมแห่งนี้
 " อาหารที่ท่านสั่งเมื่อวานพร้อมเเล้ว ถ้าเตรียมตัวพร้อมเเล้วก็ลงไปนะ ก่อนที่อาหารจะเย็น"
 "ขอบคุณที่มาบอกเดี๋ยวข้าเตรียมตัวเสร็จจะรีบลงไป " ข้าพูดตอบกลับด้วยเสียงที่เบาแผ่วเพราะเพิ่งตื่น อ๋อลืมบอกไปเมื่อวานนี้ก่อนที่ข้าจะนอนข้าได้ออกไปซื้อเสื้อผ้าตอนนี้ผมแต่งตัวตรีมสีดำพร้อมกับปลอกดาบสีดำที่ได้มาใหม่ ข้าเดินลงมาจากบันไดชั้นที่ 2 มองลงมาข้าเห็นคนนับ 10 คนกำลังนั่งรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยผมเดินลงมาที่โต๊ะที่เจ้าของร้านจัดไว้ให้แล้วก็เริ่มกินอาหารไม่ผิดหวังอาหารก็ยังดีเหมือนเดิม
 ข้าเดินไปที่เคาน์เตอร์พร้อมกับถามราคาที่พักเเละอาหาร แต่สิ่งที่ตกใจคือชายร่างใหญ่ที่ทักข้าเมื่อวานยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์
 "ราคาที่พัก บวกกับค่าอาหาร คือ 8 เหรียญเงิน " ข้าเริ่มเข้าใจแล้วผู้ชายร่างใหญ่คนนี้คือสามีของผู้หญิงเจ้าของร้าน !! นี่มันคืออะไรกัน
ตาแก่ร่างโตหัวโล้นผิวดำนั่นทำไมถึงได้ภรรยาที่สวยขนาดนี้โลกนี้มันอะไรกันว๊าาาา~ช่างไม่ยุติธรรมเอาส่ะเลย " 5 เหรียญเงินสินะ ขอรับ"
 ราคาเหรียญของทวีปนี้ 10 เหรียญทองแดงเท่ากับ 1 เหรียญเงิน 100 เหรียญ เงิน = 1 เหรียญทอง 100 เหรียญทองเท่ากับ 1 เหรียญทองคำขาว เพราะฉะนั้นในทวีปนี้เหรียญทองคำขาวจึงมีมูลค่ามากที่สุด ซึ่งตอนนี้ข้ามีเหรียญทองคำขาวอยู่ที่ 200 เหรียญจะบอกว่าข้าคือเศรษฐีคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ 555555 "เจ้าน่ะยังไม่ได้ลงทะเบียนเป็นสมาชิกในสมาคมยุทธภพสินะ เจ้ามาจากที่ไหนล่ะ " ชายร่างโตคนนั้นได้เอ่ยถาม
 " เออมันต้องลงทะเบียนด้วยอย่างนั้นหรือ ข้าไม่เห็นรู้เรื่องเลย"
 ข้าเพิ่งรู้ตอนนี้จากชายคนนี้นี่แหละว่ามันมีสมาคมยุทธภพอยู่จากที่ฟังมา
 สมาคมยุทธภพก็เปรียบเสมือนกลุ่มของนักสู้ที่รวมตัวกันเพื่อข้อมูลข่าวสารและภารกิจซึ่งมีจอมยุทธ์ระดับมหาจักรพรรดิที่เป็นจอมยุทธ 1 ใน 5 ของจอมยุทธที่แข็งแกร่งที่สุดในยุทธภพเป็นผู้ปกครอง เอาล่ะดูท่าคงมีอะไรสนุกๆให้ทำแล้วสิเเต่ตอนี้ข้าคงต้องเปลี่ยนชื่อก่อนป้องกันการที่ตระกูลจะส่งทหารมาตามหา
 งั้นต่อจากนี้ไปข้าจะชื่อว่า" ฉางเกอ "
 เมื่อข้าเดินมาถึงสมาคมยุทธภพแห่งเมืองกวางตุ้งเพื่อที่จะลงทะเบียนข้าก็ได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งมีผมสีขาวในตาสีฟ้ามีผิวขาวหลุดปุยฝ้าย แต่เมื่อเทียบกับออร่าที่เปล่งออกมาจากตัวเธอมันช่างไม่เข้ากับรูปร่างของเธอเลย
 " คุณหลิน วันนี้ก็ทำสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบอย่างเคยสินะเจ้าค่ะ สมแล้วที่เป็นสมาชิกระดับ 3"
 ในสมาคมยุทธภพจะแบ่งสมาชิกเป็น 5 ระดับซึ่งไม่เกี่ยวกับพลังของสมาชิกแต่ขึ้นอยู่กับความสำเร็จของภารกิจที่ทำ
 ".... !!!" เธอไม่พูดอะไร แล้วเดินออกไปจากตำหนักวรยุทธ "หึ้ยยย คิดว่าเก่งแล้วจะเหมือนคนอื่นได้แบบนี้หรอยัยนั่นคงคิดว่าตัวเองเด่นมากสินะ" 5555แบบนี้สินะคือปฏิกิริยาของคนที่ว่าลับหลังคนอื่นเพิ่งจะเคยเจอแฮะ 5555เอาเถอะ เอาเป็นว่าลงทะเบียนก่อนแล้วกัน
 "ลงทะเบียนเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ค่าบริการ 10 เหรียญ silver และนี่คือป้ายระดับสมาชิกโปรดรักษาไว้ให้ดีถ้าทำหายและต้องการทำใหม่จะถูกหักค่าบริการถึง 25 เหรียญ เงิน ขอบคุณเจ้าค่ะ"
ค่าบริการแพงเหมือนกันแฮะ แต่ก็เอาเถอะถือว่าคุ้มกับข่าวสารและงานที่ต้องทำที่จริงต่อให้ไม่ทำงานก็ไม่กินไม่ใช้ตลอดชาตินั่นแหละนะแต่ว่ามันก็เบื่อนั่นแหละ และข้าก็ไม่ลืมเหตุผลที่ข้าออกมาที่สำคัญที่สุดก็คือ "เพื่อหาเพื่อนยังไงล่ะ" 55555555
 ** ไอ้บ้าคนนั้นคือใครกันทำหน้าพิลึกตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ เห็นแล้วน่าขนลุกชะมัด แต่งตัวสีดำทั้งชุดออกดาบสีดำคิดว่าตัวเองเท่ห์นักหรอ แต่ก็ช่างเขาเถอะ หืมภารกิจระดับ 3 ปราบกองโจรที่ลุ่มแม่น้ำกวางตุ้งทางทิศใต้รางวัล 500 เหรียญ เงิน เป็นค่าตอบแทนที่น่าสนใจงั้นเอางานนี้แล้วกัน ค่าได้ออกเดินทางไปที่ลุ่มแม่น้ำกวางตุ้งพร้อมกับกลุ่มพ่อค้าที่เข้ามาติดต่อขอให้คุ้มครองซึ่งต้องผ่านทางนั้นพอดีก็ถือว่า ดีเลยนะถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ระหว่างที่เดินทางก็ผ่านมา 2 ชั่วยามใกล้ถึงลุ่มแม่น้ำกวางตุ้งทิศใต้ที่อยู่ในภารกิจ
 "มันเกิดอะไรขึ้น" เสียงโวยวายจากทางหน้าคาราวาน ผู้คนกำลังมุ่งดูอะไรกันนะ พอค่าควบม้าเข้าไปใกล้ก็ต้องตกใจกับกองศพนับร้อยที่นอนกองอยู่กับพื้นนี่มันเกิดอะไรขึ้น !! ใครมันมาแย่งภารกิจของข้าก๊านนนนนน~
 ( 500 เหรียญเงิน ข้าขอรับไปแล้วกัน..)