"ยังตามหาเจ้าพัฒน์ไม่เจออีกเหรอ"
เพราะความหงุดหงิดของชายชรา ทำให้วีระได้เพียงพยักหน้าไม่กล้าแก้ตัว
"หรือว่า พัฒน์จะตายไปแล้วจริง ๆ ครับ คุณปู่ ใบมรณบัตรที่เราได้มาเป็นเรื่องจริง ไม่อย่างนั้น สามสิบกว่าปีมานี่ จะไม่ได้ข่าวคราวเลยหรือครับ"
"ไม่มีทาง เจ้าพัฒน์ยังมีชีวิตอยู่แน่ ๆ"
เมื่อเห็นท่าทางสงสัยของหลาน ชายชราจึงบอกต่อ
"ถ้าเจ้าพัฒน์ตายไปแล้ว ติรมันตรามณีต้องกลับมายังแท่นบูชาเหมือนเดิม แล้วตอนนี้ ก็เหลือแค่บ้านเราบ้านเดียวที่จะปลุกปราณเลือดได้ เมื่อติรมันตรามณียังไม่กลับมาก็แปลว่า เจ้าของมันยังมีชีวิตอยู่"
"แล้วถ้าพัฒน์มีลูก"
"แกคิดว่า เจ้าพัฒน์จะมีอะไรกับผู้หญิงเพื่อให้มีลูกได้เหรอ"
"งั้นใบมรณบัตรนั่น"
"แกก็รู้ ถ้ามีเงิน อะไร ๆ ก็ไม่ยากเกินไปหรอก ตอนนั้นก่อนจะหายไป ปู่ว่าเจ้าพัฒน์ต้องเอาสมบัติส่วนหนึ่งออกไปด้วย อีกอย่าง ปู่ว่าเราอาจจะตามหาผิดทางแล้ว"
"หมายความว่าไงครับ"
"อย่าลืมว่า เจ้าพัฒน์ไม่มีวันแก่ ถ้าเขายังใช้ตัวตนเดิมตอนเกิด ยังไงก็ต้องมีคนสงสัย เจ้าพัฒน์น่าจะสร้างตัวตนใหม่ให้อายุสอดคล้องกับรูปร่างหน้าตา เราต้องตามหาเจ้าพัฒน์คนที่ยังอายุยี่สิบ"
"ผมลืมคิดไป ได้ครับ ผมจะให้นักสืบลองสืบหาคนที่หน้าตาเหมือนพัฒน์อีกที"
"ดี แล้วเพื่อนแกคนนั้นเป็นไงบ้าง"
 "ผมก็ยังติดต่ออยู่ครับ ผมคิดว่า ถ้าพัฒน์จะติดต่อหาใครสักคน ต้องเป็นโก้นี่แหละครับ คุณปู่คงจำได้ว่า โก้เป็นความรักครั้งแรกและครั้งเดียวของพัฒน์ เป็นคนที่ทำให้เขาถึงกับยอมสละปราณเลือด ถ้าจะยังมีใครสักคนที่พัฒน์ไม่มีทางลืมก็เป็นเป็นโก้นี่แหละครับ"
"แกแน่ใจหรือว่า เจ้าพัฒน์จะยังคิดเหมือนเดิม สามสิบกว่าปี ป่านนี้อาจจะลืมไปหมดแล้วก็ได้"
"คนอื่นอาจลืม แต่ผมว่าพัฒน์ไม่ลืม คนที่ถูกเลี้ยงมาให้โดดเดี่ยวไม่ให้มีอารมณ์ความรู้สึก ถ้าเกิดความรักแล้วล่ะก้อ ยังไงก็ไม่มีวันลืมครับ"
"ให้เป็นอย่างที่แกคิดล่ะกัน ก็ยังเป็นโชคดีของเราที่เจ้าพัฒน์ไม่ได้ชอบผู้หญิง ไม่งั้นถ้าหายไปแล้วแต่งงานมีลูก เราจะไม่รู้เลยว่า ใครจะได้ครอบครองติรมันตรามณีรุ่นต่อไป"
"จะไปซักผ้าเหรอ กานต์"
วสวัตที่กำลังรดน้ำต้นไม้ถามเมื่อเห็นกานต์หอบของเสื้อผ้าที่ยังไม่ซักใส่ตะกร้าใหญ่มาใส่รถ
"เปล่า วันนี้ผมกลับบ้านเลยเอาไปซักที่บ้านเลย"
"แล้วกลับวันไหนล่ะ"
"คงวันจันทร์เย็น ๆ เลยล่ะ วันอังคารผมมีเรียน แล้ววัตอยากได้อะไรจากโคราชไหม บอกได้นะไม่ต้องเกรงใจ"
"ไม่ล่ะ ขอบใจ"
วสวัตวางสายยาง กานต์เลยเดินไปปิดก๊อกน้ำให้
"ต้นไม้รอบบ้าน ไม่ทำสปิงเกอร์ตั้งเวลาล่ะ รดน้ำทุกวันเหนื่อยแย่"
"ไม่หรอก เดินถือสายยางแบบนี้ ออกกำลังไปในตัว ดีกว่าไปฟิตเนตอีก"
"แต่บ้านวัตนี่มีแต่ไม้ใหญ่กับพวกไม้ใบนะ ไม่เห็นมีไม้ดอกบ้างเลย ไม่ชอบดอกไม้บ้างเหรอ"
"ดอกไม้ผมก็ชอบ แต่ถ้าปลูกดอกไม้มันต้องดูแลเยอะ ไม้ใบแบบนี้แค่รดน้ำอย่างเดียว วันไหนขี้เกียจไม่รดน้ำบ้างก็ยังได้"
"ไว้ผมหามาปลูกให้ไหม พวกดูแลง่าย ๆ ก็มีนะ อย่างดอกเข็มไง บ้านผมมีดอกเข็มเยอะนะ ปลูกแล้วจะได้มีสีสดใส ๆ บ้าง"
"อย่าเลย"
ชื่อดอกไม้ที่อีกฝ่ายบอกทำให้วสวัตหลุดปากทันที หากพอเห็นสีหน้าคนหวังดี เขาก็รีบบอก
"ผมกลัวไม่ได้ดูแลแล้วจะตายเปล่า"
"ไม่เป็นไร งั้นผมไปล่ะ"
"ขับรถดี ๆ นะ อย่าซิ่งนักล่ะ"
เพราะรู้ว่าน้ำเสียงเมื่อครู่ทำให้คนฟังตกใจ วสวัตจึงทอดเสียงนุ่มกว่าปกติแล้วยิ้มให้เต็มรอย ท่าทางนั้นทำให้สีหน้าคนที่ขับรถออกไปดีขึ้น
เมื่อรถคันเล็กแล่นลับสายตาไป เจ้าของบ้านมองไปรอบ ๆ ตัว มีแค่ไม้ใบเท่านั้นที่ปลูกไว้ เพราะยามใดที่คิดจะปลูกไม้ดอก ก็อดวาบลึกถึงสิ่งที่เคยมีคนทำให้ไม่ได้สักครั้ง เขาจึงพยายามผนึกความทรงจำนั้นโดยไม่ให้มีสิ่งใดทำให้หวนคิดถึงอีก หากตั้งแต่ได้พบกับกานต์ เหมือนหลาย ๆ ความทรงจำที่เคยถูกผนึกไว้จะถูกเปิดออกให้ระลึกถึงไม่วาย
"สวัสดีครับ อาโก้ อาวี"
กานต์ทักอากับเพื่อนที่ตั้งโต๊ะอยู่ในสนามหน้าบ้านอย่างคุ้นเคย เพราะเพื่อนอาคนนี้มักมาเยี่ยมอาเขาอยู่เสมอ ๆ ตั้งแต่เขายังเด็ก บนโต๊ะมีขวดเหล้าพร้อมกับแกล้มสองสามอย่าง วีระกวักเรียกหลานเพื่อนที่เห็นมาแต่เด็กจนเหมือนเป็นหลานตัวเองไปแล้ว
"ว่าไง ไอ้เสือ วันนี้กลับบ้านเหรอ ตอนนี้จากหลานมาเป็นรุ่นน้องอาแล้วนี่"
วีระทักด้วยชื่อที่เรียกจนเหมือนชื่อเล่นไปแล้ว แล้วตบที่นั่งข้าง ๆ
"สักแก้วไหม เป็นหนุ่มแล้วนี่ดื่มได้น่า ให้หลานดื่มหน่อยได้ไหมเพื่อน"
กานต์หันมองโก้ โก้พยักหน้าแล้วรินผสมบาง ๆ ให้
"แก้วเดียวพอ"
"โก้เอ๊ย หลานเป็นผู้ชาย ให้หัดดื่มไว้หน่อยสิ ไปไหนจะได้ไม่โดนมอม"
"ก็ให้ดื่มนี่ไง แต่ไม่ต้องหัดจนคล่องอย่างนายหรอก"
"น่านเข้าตัวจนได้ ว่าแต่เราเหอะ เรียนเป็นไงมั่ง"
"ก็หนักอยู่ครับ แต่ก็สนุก เพื่อนเยอะดี"
"ดีแค่นั้นน่ะนะ"
วีระหันไปทางโก้
"เพราะนายแหละ เล่าเรื่องคณะซะจนหลานสอบเข้าเป็นรุ่นน้อง"
"เขาเลือกของเขาเอง แล้วก็สอบติดน่ะ"
"วันนี้อาวีว่างเหรอครับ ถึงมานั่งจิบกับอาโก้ได้"
"ก็ไอ้ขวดนี้ไง อาเอามาให้ตั้งแต่มาบ้านแล้วยังกินไม่หมด วันนี้เลยต้องมาจัดการซะ ทิ้งไว้นานเดี๋ยวจะเสียซะก่อน"
"เหล้าทีไหนเสียวะวี"
"เห้ย ของมันนานก็เสียได้ทั้งนั้นแหละ"
กานต์แอบขำข้ออ้างในการมาดื่มเหล้าของเพื่อนอา รอบ ๆ โต๊ะมีต้นเข็มปลูกเรียงราย ดอกสีแดงสดตัดกับใบเขียวสะดุดตา
"เอ่อ...อาโก้ครับ ดอกเข็มพวกนี้ดูแลยากไหมครับ"
"ไม่ยากนะ แค่รดน้ำใส่ปุ๋ยนิดหน่อยก็พอ ทำไม จะปลูกมั่งเหรอ"
คำถามของกานต์ทำให้วีระตาวาวขึ้น เขามองต้นเข็มที่ปลูกไว้อย่างมีนัย สองอาหลานที่คุยกันไม่ทันสังเกตเห็นสายตาที่แปลกไปของคนมาเยี่ยม
"บ้านที่ผมไปเช่าน่ะครับมีแต่พวกไม้ใบ เจ้าของเค้าว่าไม้ดอกดูแลยากเลยไม่ปลูก ผมเลยถามอาโก้ให้แน่ใจ เผื่อไปแนะนำเขา"
"ต้นเข็มปลูกง่าย ไม่ต้องดูแลเยอะ"
"ใช่ เคยมีเพื่อนอาอยู่คนชอบปลูกไม้ที่ดูแลง่าย ๆ แบบนี้"
ประโยคนั้นของวีระทำให้สีหน้าโก้เผือดลงเล็กน้อย กานต์ที่เหล้าเกือบหมดแก้วแล้วลุกขึ้นขอตัว
"ไว้ผมมาถามอาโก้อีกทีนะครับ เดี๋ยวผมเอาผ้าไปซักก่อน"
กานต์ลุกไปยกตะกร้าผ้าเข้าไปซักในบ้าน ขณะที่โก้มองต้นเข็มที่ปลูกไว้
"เห็นแล้วคิดถึงพัฒน์นะโก้ รายนั้นชอบนักดอกเข็มเนี่ย"
คนฟังคงมองไม้ที่ปลูกไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะดอกเข็มเป็นต้นไม้ที่คนในความทรงจำรักหนักหนา เขาคงไม่ขยันปลูกมาจนทุกวันนี้ เวลาที่มองดอกเข็มราวเขาได้ย้อนกลับไปในวันที่เคยใช้เวลาร่วมกัน
"กินเข้าไปได้ไง พัฒน์ ไม่สกปรกเหรอ"
โก้ถามเมื่อเห็นพัฒน์ดึงก้านดอกเข็มออกมาจากช่อ แล้วดูดตรงปลายก้าน
"สกปรกที่ไหน หวานดีออกลองไหม"
พัฒน์ดึงก้านดอกส่งให้ โก้รับไปอย่างไม่แน่ใจ แต่เมื่อเห็นคนให้ดูดปลายอย่างอร่อยเขาก็ลองทำบ้าง แล้วก็ได้รสหวานแตะปลายลิ้น
"หวานใช่ไหม ดอกเข็มน่ะมีน้ำหวานอยู่ ดึงออกมาแบบนี้กินได้เลย"
"แล้วไม่กลัวยาฆ่าแมลงเหรอไง"
"ดอกเข็มปลูกง่าย โตเร็ว ไม่ต้องพ่นยาด้วย เราถึงเอามากินได้เลยไง"
"แน่ใจเหรอ"
"แน่ใจสิ เราชอบดอกเข็ม มันปลูกง่ายไม่ต้องดูแลเยอะ แล้วดอกมันสีแดงสดสวยจะตาย ออกดอกทีเป็นช่อใหญ่ แถมกินน้ำหวานได้อีก บ้านเราปลูกไว้ตั้งหลายต้น"
โก้มองช่อดอกเข็มในมืออีกฝ่าย หากวันนี้เขากลับรู้สึกว่า ดอกเข็มกับคนที่ถืออยู่ดูคล้ายกันจริง
"มีอะไรหรือโก้ มองเราแบบนี้ ดูนายแปลก ๆ นะ"
"เราแค่กำลังคิดว่า นายกับดอกเข็มนี่เหมือนกันเลยนะ"
"เหมือนตรงไหน สวยเรอะ คงไม่ใช่ว่าเราร้ายเหมือนเข็มทิ่มแทง"
ดวงตาที่มองอย่างไม่ไว้ใจว่าเขาจะตอบแบบไหนทำให้โก้อดหัวเราะไม่ได้ คนตัวเล็กไม่เคยซ่อนความคิดได้เลยสักครั้ง
"เปล่า เหมือนนายตรง ดูข้างนอกนายเป็นคนแข็ง ไม่กลัวใคร กล้าคิดกล้าทำ แต่ลึก ๆ นายอ่อนโยน คิดถึงคนอื่น เหมือนดอกเข็มอยู่เป็นช่อดูแข็ง แต่จริง ๆ แล้วพอดูแค่ดอกเดียวจริง ๆ กลับบอบาง"
คำบอกนั้นทำให้อธิพัฒน์หวามลึกในใจ เพราะไม่คิดว่า โก้จะมองตัวเองเป็นคนแบบนั้น วันนี้เหมือนเกราะที่เขามีมาแต่เด็กค่อย ๆ ถูกกะเทาะลอกออกจนถึงเนื้อใน
"เรียกว่าไงดี ดูแข็งแกร่งแต่บอบบาง ดูกระด้างแต่อ่อนโยน"
คนพูดเองยังตกใจว่า ทำไมครั้งนี้เขาคิดคำคล้องจองได้แบบนี้ แต่คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทำให้เขาคิดแบบนี้จริง ๆ และเป็นครั้งเดียวในชีวิตที่เขารู้สึกว่า ภาษาไทยเขาดีอย่างเกินความคาดหมาย
"ขอบคุณนะ โก้"
คนเคยช่างพูดตอบแค่นั้น หากในดวงตาเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มยินดี ความเต็มตื้นจนแทบเห็นน้ำใสคลออยู่ทำให้คนพูดรู้สึกดีที่พูดไปแบบนั้น คนสองคนนั่งด้วยกันโดยไม่มีคำพูดใดอีก ในความเงียบงันคล้ายมีสายใยบาง ๆ เชื่อมพันไว้ด้วยกัน
นับจากวันนั้น เขาก็เริ่มปลูกต้นเข็ม แม้จะบอกว่า เพื่อให้บ้านดูสดชื่นขึ้น หากในส่วนลึกแล้วเหตุผลที่เขาพยายามไม่รับรู้คือ สักวันจะให้คนที่โปรดปราดต้นเข็มนักมาดูว่า แปลงดอกเข็มของเขาสวยงามเพียงใด หากจนถึงวันนี้ คนที่เขาหวังให้มาร่วมชื่นชมก็ไม่เคยได้เห็นความตั้งใจของเขาเลย
"ที่นายปลูกต้นเข็มนี่ เพราะพัฒน์ชอบใช่ไหม"
วีระถามเพื่อนที่นิ่งไป ด้วยวัยที่อยู่มาเกินครึ่งอายุและการผ่านพ้นความผันผวนของชีวิต ทำให้โก้พยักหน้าตอบรับ เขาไม่มีความลับกับเพื่อนคนนี้ เพราะนอกจากวีระจะเป็นญาติกับอธิพัฒน์แล้ว ยังเป็นคนเชื่อมความสัมพันธ์ของเขากับพัฒน์มาโดยตลอด แม้จนวันที่การตัดสินใจของเขาทำให้คนตัวเล็กจากไป อีกฝ่ายก็ยังคงความเป็นเพื่อนกับเขามาโดยตลอด
"เราเคยคิดนะว่า วันนึงจะให้พัฒน์มาดูดอกเข็มแปลงนี้ แต่เสียดาย..."
"อย่าไปคิดมาก เราว่า วันนึง พัฒน์ต้องได้มาดูดอกเข็มพวกนี้น่ะ"
"เราไม่หวังแล้วล่ะ สามสิบกว่าปีแล้ว เขายังไม่เคยติดต่อมาเลย"
"เขาคงคิดว่า นายยังอยู่กับเมียนายมั้ง ถึงไม่ติดต่อมาเลย"
"นายติดต่อพัฒน์ไม่ได้จริง ๆ เหรอ"
"จริง"
คำตอบรับหนักแน่น
"เราอยากให้นายกับพัฒน์ได้ปรับควาเข้าใจกันจะตาย ถ้าพัฒน์ติดต่อมาทำไมเราจะไม่บอกนาย"
โก้พยักหน้ารับ แก้วต่อมาเขาเทเหล้าลงไปสีเข้มขึ้น สายตาคงมองต้นไม้ที่เขาตั้งใจปลูก ดอกเข็มช่อสวยสีแดงจัดจ้า คำที่เคยบอกพัฒน์ย้อนมาในความทรงจำ
"ดูแข็งแกร่งแต่บอบบาง ดูกระด้างแต่อ่อนโยน"
ไม่คิดเลยว่า จากวันที่คนถูกเปรียบลับหาย เขาได้ไม่ได้พบความอ่อนโยนนั้นอีกเลย คน ๆ นั้นคงใช้ความแข็งแกร่งที่เป็นเปลือกนอกกีดกั้นไม่ยอมหวนกลับมา
"พัฒน์ ทำไมนายใจแข็งนัก"


"หา...พรุ่งนี้มี quiz เหรอ ฉิบ...ล่ะ"
"แล้ววันนี้เป็นไร เสือกโดด ไม่มา"
"ก็นึกว่าไม่มีอะไรนี่หว่า ตื่นไม่ทันด้วย แล้วนี่มึงอยู่ไหนเนี่ย มาหากูก่อนได้เปล่า เอาหนังสือมาให้ด้วย กูยังไม่ได้อ่านเลย"
พอได้คำตอบ กานต์ยิ่งเซ็งหนักเข้าไปอีก
"กลับบ้านแล้ว เวรล่ะ แล้วกูจะเอาหนังสือที่ไหนล่ะเนี่ย ไปมหาลัยตอนนี้ กว่าจะถึงห้องสมุดปิดพอดี พรุ่งนี้ คาบแรกด้วย เออ เออ เออ เดี๋ยวกูหาวิธีเองแหละ"
กานต์บ่นแล้ววางโทรศัพท์ในมือ เขานั่งอยู่โต๊ะเล็กหน้าบ้านที่วางกองชีทไว้ปึกใหญ่ วสวัตเดินเข้าไปหาคนที่ตอนนี้หน้ามุ่ยจนหาความหล่อแทบไม่เจอ
"เสียงดังเชียว quiz วิชาอะไรล่ะ กานต์"
กานต์ขยับที่ให้อีกฝ่ายมานั่งด้วยอย่างเคยชิน ตอนนี้ยังไม่มีใครมาเช่าบ้านหลังอื่น ทำให้วสวัตอยู่กับกานต์แค่สองคน ทุกเย็นไม่วสวัตเดินมาหา กานต์ก็จะเข้าไปคุยกับอีกฝ่าย หลายครั้งก็ออกไปทานอาหารเย็นด้วยกัน เสาร์อาทิตย์ กานต์ก็ชวนวัตออกไปดูหนังเป็นเพื่อนเสมอ ๆ จนกานต์บอกว่าอยู่กับอีกฝ่ายมากกว่าเพื่อนที่มหาวิทยาลัยเสียอีก
"ยำไทยน่ะสิ ยากด้วย"
"ยำไทย อ๋อ อารยธรรมไทย แล้ว quiz เรื่องอะไรล่ะ"
"เรื่องที่มาและแนวคิดของตำนานพื้นบ้านภาคต่าง ๆ น่ะ จริง ๆ ผมจองหนังสือไว้กับห้องสมุดแล้ว แต่ยังไม่มีใครเอามาคืน เลยยังไม่ได้อ่าน"
"เล่มไหนล่ะ"
กานต์บอกชื่อหนังสืออ่านประกอบที่จะใช้สอบวันรุ่งขึ้น
"ถ้าเล่มนี้ ผมว่าผมมีนะ อยู่ในตู้ เดี๋ยวผมหยิบมาให้"
"วัตอ่านหนังสือแบบนี้ด้วยเหรอ"
"เปล่า ของคุณอาผมน่ะ แกชอบอ่านหนังสือ ซื้อเก็บไว้ตั้งแต่แกยังเรียน จนจะเป็นห้องสมุดอยู่แล้ว เดี๋ยวดูก่อนนะ ถ้ามีจะเอามาให้"
"จะดีเหรอ ผมกลัวทำหนังสือยับ"
"ไม่ต้องกลัวเลย ถึงคุณอาอยู่ คุณอาก็ไม่ว่า คุณอาชอบอ่านหนังสือ มีหนังสือเยอะมาก แต่ไม่ใช่คนรักหนังสือแบบถนอม อ่านแล้วห้ามยับ คุณอาบอก หนังสือมีไว้อ่าน อ่านแล้วก็ต้องมีรอย อ่านแล้วก็ต้องยับ ถ้ามีหนังสือเก็บไว้สวย ๆ อ่านแล้วห้ามยับก็ไม่มีประโยชน์ หนังสือคุณอาใครจะยืมก็ได้ ขอแค่อย่าทำขาดทำเลอะพอ ผมเองก็ไม่กลัวหนังสือยับนะ ไม่ต้องคิดมาก"
"อย่างนั้นก็ดี งั้นผมขอยืมหน่อยนะ แต่เรื่องนี้ คุณอาวัตนี่คิดเหมือนคุณอาผมเลยนะ อาบอก หนังสือมีไว้อ่าน ไม่ได้มีไว้เก็บ"
"เหรอ เดี๋ยวผมไปเอามาให้"
วสวัตเดินกลับเข้าไปในบ้าน หากประโยคท้ายนั้นสะกิดใจนัก บางครั้งเขาก็คิดว่าเหมือนโชคชะตากลั่นแกล้ง หลายครั้งที่เจอกานต์แล้วทำให้คิดถึงเรื่องราวที่พยายามจะลืม ความทรงจำที่พยายามไม่คิดถึงมานานชัดเจนคืนมาอีกครั้ง
"พัฒน์ ทำอะไร หนังสือยับหมดแล้ว"
คนผิวคร้าม หน้าเข้มบ่น เมื่อเห็นคนนั่งข้าง ๆ ที่เปิดหนังสือเล่มหนากางออก แล้วกดมือค่อนข้างแรงจนหนังสือแผ่ให้อ่านได้ง่าย สันหนังสือที่เรียบมีรอยยับ พัฒน์หัวเราะทำหน้าให้รู้ว่าที่ทำน่ะตั้งใจ เขาสอดที่คั่นไปยังหน้าที่อ่านค้างไว้
"หนังสือมีไว้อ่านนี่ ถ้าต้องมาถนอม ค่อย ๆ เปิดกลัวทีละหน้ากลัวยับ จะไปอ่านสนุกได้ไง หนังสืออ่านแล้วยับก็ปกติ แค่ไม่ขาดไม่เลอะก็พอแล้ว"
"เห็นมีแต่คนซื้อหนังสือใหม่มา ต้องค่อย ๆ เปิด ขนาดวี ตอนนั้นยังโมโหแทบตาย"
อธิพัฒน์หัวเราะเมื่อนึกถึงท่าทางโกรธจนหงุดหงิดของวีระ เพราะวีระวางหนังสือที่พึ่งซื้อมาไว้บนโต๊ะ ขณะที่โก้ที่เดินตามมาวางกระเป๋าลงข้าง ๆ แล้วไม่ทันมอง กระเป๋าเลยดันหนังสือเล่มใหม่ตกลงกระแทบพื้นเป็นรอยยับ ทำเอาเจ้าของหนังสือหัวร้อนโวยวายไม่เลิก อธิพัฒน์ที่อยู่ด้วยเลยแก้ปัญหาโดยการเอาหนังสือของตัวเองสลับให้
"เราเห็นคนชอบอ่านหนังสือมีแต่จะถนอมหนังสือกลัวยับกันจะตาย มีแต่นายนี่แหละชอบอ่านหนังสือ แต่ไม่เคยถนอมไม่เคยกลัวหนังสือพังเลย"
"เราชอบอ่านหนังสือ แต่ไม่ใช่คนรักหนังสือแบบถนอม อ่านแล้วมันก็ต้องยับ จะให้ใหม่เอี่ยมตลอดก็อย่าเปิดเลย อีกอย่างเจอคนถนอมหนังสือแบบวี ใครจะกล้ายืมกลัวทำหนังสือเขายับ แล้วจะมีประโยชน์ไร มีหนังสือแต่เก็บไว้ในตู้ ไม่ให้ใครอ่าน แบบนี้ใครอยากยืมหนังสือเราก็ยืมได้ ไม่ต้องกลัว"
"มีแต่นายมั้งที่คิดแบบนี้"
หลังจากวันนั้น นิสัยการอ่านหนังสือของโก้ก็เหมือนกับพัฒน์ อ่านเพื่อให้ได้ประโยชน์จากหนังสือ ไม่จำเป็นต้องถนอมจนไม่ให้เป็นรอยเลย
"พรุ่งนี้สอบ นายอ่านจบยังล่ะ"
"โห้ย อย่าพูดเลย แทบไม่เข้าหัวเลย"
โก้บ่น เพราะชอบวิชาด้านคำนวณ ทำให้เขาไม่สนใจวิชาบรรยายนัก ยิ่งเป็นการบรรยายตำนานเก่า ๆ เขายิ่งรู้สึกว่าเป็นยานอนหลับอย่างดี เวลาเรียนวิชาพวกนี้ โก้จะไม่ยอมเข้าไปเรียนในห้องบรรยายใหญ่ที่อาจารย์สอน แต่จะเลือกเรียนในห้องที่มีโทรทัศน์ถ่ายทอดแทน แม้จะบ่นว่า เรียนกับทีวีไม่เหมือนเรียนกับอาจารย์จริง ๆ แต่พัฒน์ก็มานั่งเรียนกับโก้ทุกครั้ง
"ทำไมวุ่นวายนักก็ไม่รู้ ทั้งพ่อแม่ญาติพี่น้องอิรุงตุงนังไปหมด ไหนจะอิทธิฤทธิ์สารพัด แถมมีการสืบทอดได้อีก เป็นจริงล่ะยุ่งตาย"
"ก็มันเป็นเรื่องเล่านี่ ก็มีจริงมั่งโม้มั่งปนกันแหละ นายดูนี่ เราสรุปไว้แล้ว"
คนตัวโตนั่งฟังคนตัวเล็กอ่านสรุปย่อ ยิ่งฟังก็ยิ่งบ่น
"คนโบราณเขาเชื่อกันได้ยังไง เมืองทั้งเมืองเนรมิตคืนเดียวเสร็จ สาปให้คนกลายเป็นหิน คนมีเมียเป็นงู หรือ คนไม่แก่เนี่ย เขาไม่คิดถึงความเป็นจริงกันมั่งเหรอไง"
"น่าจะเพราะคนโบราณยังเชื่อเรื่องอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์เหนือธรรมชาติอยู่ ก็เลยเชื่อมั้ง"
"งมงาย"
"เอาน่า เขาให้ท่องเพื่อสอบ ไม่ใช่ท่องแล้วต้องเชื่อซะหน่อย อย่าไปเขียนในข้อสอบล่ะกัน โดนอาจารย์ให้ตกแหง ๆ"
"วัต คิดอะไรอีกแล้ว"
กานต์ถาม เพราะพออ่านหนังสือได้สักครู่ เขาก็รู้สึกว่ารอบตัวเงียบไปจนผิดปกติ พอมองคนที่เอาหนังสือมาให้ก็เห็นอีกฝ่ายนั่งเหม่อ ดวงตาเหมือนตกอยู่ในห้วงความคิดล้ำลึก เรียกครั้งแรกอีกฝ่ายก็ยังคงเหมือนไม่รู้ตัว เขาจึงเรียกอีกครั้ง
"วัต"
เสียงเรียกดึงวสวัตกลับมาจากความคิด เขามองคนตรงหน้า ภาพซ้อนของคนอีกคนซ้อนเข้ามาก่อนจะกลับมาเป็นกานต์อีกครั้ง
"โทษที ผมคิดอะไรเพลินไปหน่อย"
"น่าจะเพลินจริง เรียกไม่ได้ยินเลย แล้วคิดเรื่องอะไรอยู่ บอกได้ไหม"
"คิดเรื่องตำนานในหนังสือน่ะ"
"อืม ทำไมตำนานต้องมีอิทธิฤทธิ์อะไรเยอะแยะไปหมดก็ไม่รู้ อ่านแล้วไม่น่าเชื่อเลย บางทีเวลาอาจารย์เล่าผมก็สงสัยนะ คนเมื่อก่อนเขาเชื่อกันจริง ๆ เหรอ"
คำถามแทบจะเหมือนกับคำถามที่เคยได้ยินราวเดจาวู หากครั้งนี้สิ่งที่เคยตอบไม่ได้วันนั้น ประสบการณ์ในชีวิตทำให้มีคำตอบแล้ว
 "ที่ต้องมีอิทธิฤทธิ์ด้วยก็ เพื่อให้คนจำได้ไง"
"หมายความว่าไง"
"เมื่อก่อน หนังสือไม่ได้พิมพ์ง่ายเหมือนสมัยนี้ กว่าจะได้แต่ละเล่มมันยากมาก กานต์คิดสิ กว่าจะทำใบลานให้แห้งเป็นจนใช้เขียนได้ก็ยากแล้ว ไหนจะต้องผสมหมึกที่สูตรยุ่งยากแล้วก็เป็นความลับอีกต่างหาก แถมยังต้องเขียนด้วยลายมือทีละหน้ากว่าจะครบทั้งเล่ม หนังสือจึงถือว่าเป็นของสูง เพราะมีแต่คนที่มีอำนาจอย่างพระมหากษัตริย์ ขุนนาง หรือ วัดเท่านั้นแหละที่จะมีหนังสือได้ คนทั่วไปน้อยคนจะมี"
"แล้วหนังสือทำยากมันเกี่ยวอะไรกับอิทธิฤทธิ์ล่ะ"
"ก็เพราะหนังสือทำยากไง คนทั่วไปถึงต้องใช้วิธีจำเอา ไม่สามารถจดแล้วเอามาอ่านซ้ำได้เหมือนสมัยนี้ พอใช้วิธีจำแล้วเล่าต่อกันไป ถ้าเล่าเป็นเรื่องธรรมดาก็จะลืมง่าย การเล่าเรื่องโดยมีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ก็จะทำให้เรื่องสนุกขึ้น คนก็จะจำง่ายขึ้นไง อย่างเรื่องพระร่วง มีขอมดำดินมา คนก็จำนี้ได้ ทั้งที่ความจริง น่าจะเป็นการที่ขอมปลอมตัวมาเพื่อจับกุมพระร่วง แล้วอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์พวกนี้ ยังทำให้ประชาชนศรัทธาเชื่อมั่นในพระมหากษัตริย์ด้วย"
"มันก็จริงอย่างที่วัตพูด วัตนี่เข้าใจคิดหาเหตุผลน่ะ"
"ไม่ใช่ผมคิดหรอก อันนี้อาผมเคยอธิบายให้ฟังตอนเด็ก ๆ สมัยเรียน อาก็เรียนวิชานี้เหมือนกัน เลยพยายามหาคำตอบว่า ทำไมเรื่องเล่าต้องมีปาฏิหาริย์แทบทุกเรื่อง"
"อาของวัตก็จบธรรมศาสตร์หรือ"
"ใช่ แต่รุ่นนานแล้วตั้งแต่เปิดรังสิตใหม่ ๆ เลย"
"อาผมก็เป็นรุ่นแรก ๆ ของรังสิตเหมือนกัน ไม่รู้อาใครแก่กว่ากันนะเนี่ย"
"ตอนนี้อาผมก็เสียไปแล้ว ไม่รู้จะถามยังไง อ่านต่อเถอะ เดี๋ยวไม่ทันสอบ"
"เรื่องนี้น่าสนใจแฮะ น่าจะใช้ทำรายงานปลายภาคได้"
กานต์บอกหลังจากอ่านหนังสือไปได้หลายบท
"เรื่องอะไรล่ะ"
"เรื่องของคนที่ไม่มีวันแก่ เป็นหนุ่มสาวตลอดกาล น่าจะเข้ากับสมัยนี้ดีนะสมัยที่คนไม่ยอมแก่แล้วคลินิกเสริมความงามเต็มเมือง"
คำบอกนั้นทำให้วสวัตหน้าผิดสีไปวูบหนึ่ง หากกานต์ที่อ่านหนังสือไม่ทันสังเกต
"ตำนานนี้บอกว่า คนบางคนมีสายเลือดที่ได้รับพลังวิเศษ สายเลือดที่ทำให้ไม่แก่เฒ่าเป็นหนุ่มสาวตลอดกาล ดู ๆไปก็เหมือนแดรกคิวล่าของฝรั่งนะ อ้อ...แต่ของฝรั่ง ต้องกินเลือดถึงจะคงความหนุ่มสาวไว้ได้ แต่ของไทยจะใช้วิธีอะไรน้า ถ้ามีดีจริงก็ดีเลย"
"ดียังไง"
"ก็ตรงไม่มีวันแก่ไง เข้ากับสมัยนี้เลย คนไม่ยอมแก่กันหาสารพัดวิธีมาทำให้ตัวเองดูดี คลินิกศัลยกรรมขายดีเป็นที่สุด ยิ่งพวกดารายิ่งแก่ไม่ได้ วัตดูสิ ดารารุ่นใหญ่หลาย ๆ คนก็ไม่แก่เลย บางคนเอารูปมาเทียบเพื่อนสมัยเรียนนี่เหมือนพ่อกับลูกก็มี"
คนพูดนึกถึงสิ่งที่เห็นในสังคมปัจจุบันอย่างนึกสนุก โดยไม่สังเกตหน้าเผือดสีของคนฟังเลย
"อีกอย่าง เอามาทำรายงานเปรียบเทียบความคิดคนได้เลยนะ ยุคไหนสมัยไหน คนก็ไม่อยากแก่ สมัยนี้คนใช้ศัลยกรรมต่าง ๆ สมัยก่อนใช้เวทมนต์ ยิ่งดีใหญ่เลย ไม่ต้องเจ็บตัว ไม่ต้องโบท็อก ไม่ต้องร้อยไหม ฟรีด้วย แต่พวกหมอศัลย์คงไม่ชอบแน่ ๆ ตกงาน"
"อะไรที่ฝืนธรรมชาติไม่มีทางดีหรอก"
เสียงหนักแน่นทำให้กานต์ต้องมองอีกฝ่าย ใบหน้านั้นดูนิ่งกว่าปกติ
"ทำไมล่ะ วัต"
"ผมว่าไม่มีอะไรในโลกได้มาฟรี ๆ หรอก ถึงมีเวทมนต์ให้คนเป็นหนุ่มสาวได้ตลอดกาล คนที่ไม่แก่ก็คงต้องแลกเปลี่ยนด้วยอะไรสักอย่าง ก็เหมือนเวลาไปทำศัลยกรรม ยังไงก็ต้องเจ็บตัว อาจมีอาการแพ้ ผมว่าถึงเป็นเวทมนต์ก็คงเหมือนกัน แต่เป็นเวทมนต์สมัยใหม่"
"น่าสนใจนะ แล้วแบบนี้วัตว่า ต้องแลกเปลี่ยนด้วยอะไรล่ะ"
"ผมก็ไม่รู้หรอก อย่างน้อยที่สุด คนแบบนี้คงไม่มีทางมีเพื่อนเลย"
"ทำไมล่ะ"
"กานต์ลองคิดดูสิ คิดถึงเพื่อนกานต์ก็ได้ ถ้าอีกยี่สิบปีสามสิบปีกานต์นัดเจอเพื่อนร่วมรุ่น แล้วเพื่อนยังหน้าตาเหมือนตอนนี้ กานต์จะไม่แปลกใจเลยเหรอ ทุกคนแก่หมด แต่เพื่อนคนนั้นไม่แก่ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง กานต์จะไม่คิดว่าเขาประหลาดเหรอ"
เสียงคนพูดแห้ง สายตาที่เคยวาวดูอ้างว้างจนกานต์อดแปลกใจไม่ได้
"วัตเป็นอะไรเนี่ย อินไปหรือเปล่า ผมก็แค่คิดว่ามันดูเหมาะกับสมัยนี้เอง"
"เปล่า หรอก พอดีกานต์คุยเรื่องนี้ ผมเลยนึกถึงนิยายสองสามเล่มที่พูดถึงคนไม่มีวันแก่เหมือนกัน กานต์เคยอ่านไหม"
วสวัตเล่าถึงนิยายสองสามเรื่องที่เขียนถึงคนที่ไม่มีวันแก่ ผลกระทบในนิยายที่ตัวเอกต้องย้ายถิ่นฐานไปเรื่อย ๆ ไม่สามารถมีเพื่อนได้ เพราะเมื่อเวลาผ่านไป คนรอบข้างแก่หมดแต่ตัวเองยังหนุ่ม ก็จะกลายเป็นสิ่งประหลาด แม้กระทั่งรักใครก็อยู่ด้วยไม่ได้เพราะยิ่งนานวัน ความแตกต่างของรูปร่างหน้าตาก็จะยิ่งชัดจนคนรอบข้างผิดสังเกต
"แล้วแบบนี้ กานต์ว่าดีเหรอ ผมว่าไม่เห็นดีตรงไหนเลย"
"น่าคิดอยู่นะ เดี๋ยวผมหานิยายเรื่องที่วัตบอกมาอ่านก่อน เรื่องนี้น่าจะทำเป็นรายงานตอนปลายเทอมได้เลย คนที่ไม่มีวันแก่ เปรียบเทียบความคิด การใช้ชีวิต"
กานต์พูดแล้วคิดวางโครงเรื่องรายงาน โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า วสวัตมีสีหน้าแปลกไปเหมือนพยายามจะห้ามแต่แล้วก็ไม่ได้ออกปาก ชั่วครู่ก่อนจะลุกขึ้นบอก
"พรุ่งนี้กานต์สอบ ผมไม่รบกวนแล้ว เดี๋ยวอ่านหนังสือไม่จบพอดี ผมเข้าบ้านก่อนนะ"
ไม่ฟังคำตอบ วสวัตเดินกลับไปอย่างรวดเร็ว จนทำให้กานต์มองตามงง ๆ แต่ก็หันมาให้ความสนใจหนังสือที่จะสอบพรุ่งนี้ต่อ


"แล้วนายจบจากจากไหน โคราช หรือ มาเรียนที่กรุงเทพฯ"
อธิพัฒน์คงเป็นฝ่ายถาม เมื่อได้ยินฝ่ายตอบชื่อโรงเรียน คนฟังดูตื่นเต้น ทำให้ตาดำกลมโตส่องประกายวาวชื่นชม คนตัวเล็กดูจะถ่ายทอดอารมณ์ผ่านดวงตาได้ดีโดยไม่ต้องพูดเลย
"โห โรงเรียนประจำจังหวัดเลยนะนั่น งั้นนายก็พึ่งมากรุงเทพฯ สิ"
"ใช่ เราพึ่งมาตอนสอบติดนี่แหละ"
"แล้วนายสอบติดมาคนเดียว หรือมีเพื่อนมาด้วย"
"เราสอบติดที่นี่คนเดียว"
"แล้วตอนนี้นายพักที่ไหนล่ะ"
"เรามาอยู่กับญาติ แต่ว่าจะขออยู่หอในแหละ"
"แบบนายได้หออยู่แล้ว แล้วนายชอบทำอะไร เล่นกีฬาหรือเปล่า"
"เราเล่นฟุตบอล เคยเป็นนักบอลโรงเรียน แล้วนายล่ะ ชอบทำกิจกรรมอะไร"
"เราชอบพูด เคยเป็นนักโต้วาทีโรงเรียนนะ"
คนตัวสูงมองคนช่างพูดที่ถามแจ้ว ๆ ไม่หยุด
"มิน่า นายถึงพูดเก่งขนาดนี้ ถามไม่หยุดเลย"
"ล้อเราเหรอ นอกจากเล่นบอล นายทำอะไรอีกหรือเปล่า"
"เรากำลังหัดเล่นกีตาร์ แต่ยังดีดไม่ค่อยเป็นเพลงเลย"
"ทั้งดนตรีทั้งกีฬา แบบนี้มีหวังสาวสนใจตรึมแน่"
โก้หัวเราะ เขาเป็นหนุ่มหน้าตาดีแบบคนโคราชแท้ ๆ ที่แม้จะผิวค่อนข้างเข้ม หน้าออกเหลี่ยม แต่ได้รูปคมสัน ยิ่งตอนยิ้มเป็นยิ้มเต็มรอยจนตาหยีเป็นสระอิ ยิ่งทำให้ดูเป็นคนซื่อ ๆ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม
แล้วก็เป็นไปตามที่พัฒน์บอก ทั้งความเป็นนักกีฬาและหน้าตาคมสัน ทำให้เป็นที่สนใจของทั้งเพื่อนและรุ่นพี่ บังเอิญในกลุ่มมีคนชื่อเล่นว่า โก้ สองคน ทำให้เวลาเพื่อนพูดถึงโกมล จะเจาะจงเฉพาะไปว่า โก้หล่อ แม้เจ้าตัวจะดูเขิน ๆ ไม่ให้เพื่อนเรียกชื่อนี้ แต่ลับหลังเพื่อนก็ยังเรียกกันอยู่ดี
เสียงเรียกจากโทรศัพท์มือถือ ทำให้คนที่คิดถึงวันเวลาเก่า ๆ หลุดจากภวังค์
"สวัสดีครับ"
"สวัสดีครับ คุณวัตใช่ไหมครับ"
"ใช่ครับ"
"ผม กานต์ เป็นรุ่นน้องพี่โต้งนะครับ ที่พี่โต้งแนะนำให้มาเช่าห้อง ไม่ทราบว่า คุณวัตสะดวกให้ไปดูห้องวันไหนครับ"
"ช่วงนี้มาได้เลยครับ ผมอยู่บ้านทุกวัน"
"งั้นเป็นพรุ่งนี้ได้ไหม สะดวกกี่โมงครับ"
"หลังสิบโมง ผมสะดวกหมดครับ"
"งั้นผมเข้าไปสักสิบโมงครึ่งล่ะกันครับ"
"ได้ครับ ไม่ทราบใช้ line เบอร์นี้หรือเปล่าครับ"
"ใช่ครับ"
"ถ้างั้นเดี๋ยวผมแอด line แล้วส่งโลเคชั่นไปให้นะครับ"
"ครับผม ขอบคุณครับ พรุ่งนี้ผมเข้าไปครับ"
"ไม่น่าเชื่อนะคะว่า จะมีบ้านแบ่งเช่าแบบนี้ด้วย สวยแล้วก็สงบดีจริง ๆ ถามหน่อยได้ไหมคะว่า ทำไมถึงทำบ้านแบบนี้ให้เช่าคะ"
หญิงวัยกลางคนประหลาดใจจนอดถามไม่ได้ เมื่อเห็นตัวบ้านและบริเวณรอบ ๆ เธอพาลูกชายที่สอบติดมหาวิทยาลัยมาหาที่พัก มหาวิทยาลัยเก่าแก่ที่ขยายวิทยาเขตเป็นศูนย์รังสิต แม้รอบ ๆ มหาวิทยาลัยมีหอพักหลายแห่ง แต่ไปดูที่ไหนลูกชายก็ไม่ชอบ เพราะมีแต่ห้องสี่เหลี่ยม คนเยอะวุ่นวาย ยิ่งบางแห่งกำแพงบางจนกั้นเสียงรบกวนใด ๆ ไม่ได้เลย จนวันแรกพบ มีรุ่นพี่ในคณะแนะนำว่า มีบ้านเช่าที่เป็นบ้านหลังเล็กอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยไปหน่อย ค่อนข้างสงบและเป็นส่วนตัว ตัวรุ่นพี่เองตอนเรียนก็พักที่นี่เลยแนะนำให้มาดูก่อนเผื่อชอบ เธอจึงมาดูบ้านกับลูกชาย
เจอเจ้าของบ้านครั้งแรก เธออดตกใจไม่ได้ หนุ่มวัยรุ่นตรงหน้าย้อมผมจนออกสีทอง แถมตาที่ตั้งใจเขียนให้เฉี่ยวคมทำให้ตาโตดูดุขึ้น รวมกับเสื้อสีแสบตาตามแฟชั่น ทำให้ตอนแรกเธอแทบหันหลังกลับ เพราะกลัวว่าจะได้เห็นลูกชายแต่งตัวแบบนี้บ้างถ้าพักอยู่ที่นี่ แต่ยังไม่ทันพูดอะไร เจ้าของบ้านก็ค้อมตัวพนมมือไหว้งดงาม
"สวัสดีครับ มาดูบ้านใช่ไหมครับ"
กิริยาท่าทางสุภาพขัดกับการแต่งตัว ท่วงท่าการต้อนรับพอเหมาะไม่มากไปน้อยไปอย่างที่เด็กวัยรุ่นทั่วไป แม้จะขัดใจกับการแต่งหน้าและเขียนขอบตา หากตาดำที่ใสกระจ่างเหมือนตาเด็ก ทำให้เธอตัดสินใจขอดูบ้านก่อน เมื่อได้เดินดูรอบตัวบ้าน ก็ยิ่งรู้สึกชอบความสงบและการจัดแบ่งที่เป็นส่วนตัว จนอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมถึงทำเป็นบ้านแบ่งให้เช่า
"ตรงนี้เป็นที่ของคุณอาครับ คุณอาอยู่คนเดียว ตอนหลังเลยให้สร้างบ้านหลังเล็กไว้ให้คนเช่า ส่วนใหญ่ก็เป็นนักศึกษามาเช่าครับ"
"แล้ววันนี้คุณอาไม่อยู่หรือคะ"
"คุณอาไม่อยู่ครับ วันนี้ผมเลยมาดูแลแทน"
"ป้าก็คิดอยู่ว่า ทำไมเจ้าของดูเด็กจัง ขอแทนตัวว่า ป้านะคะ หนูคงอายุพอ ๆ กับลูกชายป้าแหละ"
"ได้ครับ"
"แล้วนี่เรียนอยู่ที่ไหนคะ อย่าว่าป้าจุ้นจ้านเลย"
"ผมลงเรียน online กับมหาวิทยาลัยที่ออสเตรเลียครับ ช่วงนี้โควิดด้วย เลยยังไม่ต้องไปเรียน ดูบ้านแล้วคุณป้าชอบไหมครับ"
"ชอบครับ"
หนุ่มน้อยที่มาดูที่แนะนำตัวรีบบอก ก่อนจะหันไปบอกแม่
"ผมชอบที่นี่ครับ แม่ ไม่ไกลมหาลัย แล้วก็เป็นส่วนตัวดีด้วย เดินทางไม่ยาก"
จีรนุช พยักหน้าเห็นด้วย เธอเองก็ชอบลักษณะบ้านแบบนี้ ที่ให้ความเป็นส่วนตัวและมีบริเวณรอบตัวบ้าน ไม่ใช่แค่ห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ
บ้านนี้อยู่ในซอยไม่ลึกนัก ทำให้สงบเงียบไม่พลุ่นพล่าน บริเวณบ้านค่อนข้างกว้างปลูกไม้ใหญ่ร่มรื่นไว้ทั่ว ด้านในเป็นบ้านสองชั้นที่เจ้าของบ้านอาศัยอยู่เอง รอบ ๆ บ้านสองชั้นเป็นบ้านชั้นเดียวหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องน้ำสามหลัง แยกเป็นสัดส่วน มีที่จอดรถในบ้าน ไม่ต้องจอดข้างถนน และหน้าปากซอยก็ยังมีตลาดนัดเล็ก ๆ ทุกวัน ขายทั้งอาหารสดอาหารแห้ง สามารถเดินออกไปซื้อได้ไม่ลำบาก ทำให้ไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารการกิน
"ถ้าชอบก็พักที่นี่เลยล่ะกัน แม่ขี้เกียจหาแล้ว"
ได้ยินแบบนั้นกานต์ก็คลอเคลียออดอ้อนแม่อย่างเคยชิน เพราะเป็นลูกชายคนเดียวและพ่อเสียไปแต่เด็ก ทำให้เขาใกล้ชิดกับแม่มาก และเธอก็อดเห็นเขาเป็นเด็กเล็ก ๆ ไม่ได้สักที สองแม่ลูกคุยกันโดยไม่ได้สังเกตเลยว่า สายตาที่เจ้าของบ้านมองกานต์ค่อนข้างแปลก เพราะเป็นสายตาแบบเอ็นดู ราวกับผู้ใหญ่อายุมากมองลูกหลาน ซึ่งไม่ใช่สายตาของคนวัยเดียวกันเลย
"ป้าถามอีกหน่อยค่ะว่า เวลาป้าจะมาเยี่ยมลูกนี่ มีปัญหาอะไรไหมคะ"
"ไม่มีปัญหาครับ คุณป้ามาได้ตลอด แต่ตอนมา รบกวนให้แจ้งผมด้วย หรือถ้าจะพาเพื่อนมาค้างทำรายงานอะไร ก็ให้แจ้งด้วย เพราะถ้ามีคนเช่าเต็มสามหลัง จะได้ไม่มีมีปัญหาครับ"
"ดีเลยค่ะ แล้วมีแม่บ้านทำความสะอาดไหมคะ"
"ปกติ ผมจ้างแม่บ้านให้มาทำความสะอาดบ้านให้สัปดาห์ละสองครั้ง ถ้าจะให้แม่บ้านทำให้ด้วย ผมบอกให้ได้ครับ ป้าแกทำบ้านดีสะอาด แล้วก็ไม่แพง"
"แบบนี้ยิ่งดี ลูกบ้านดีแต่บ้านรก ทำความสะอาดไม่เป็น"
"โห แม่ ทำลูกขายหน้าอีกแล้ว แล้วตอนนี้ บ้านหลังอื่นมีคนอยู่ไหมครับ"
กานต์หันถามเจ้าของบ้าน วสวัตส่ายหน้า
"ยังไม่มีครับ เพราะคนที่เคยอยู่เป็นคนรุ่นเดียวกับพี่โต้ง เลยเรียนจบพร้อมกันหมด ตอนนี้ว่างหมดทุกหลัง เลือกได้เลยครับว่า ชอบหลังไหน"
"งั้นผมเลือกหลังนั้นล่ะกันครับ ผมเข้าอยู่เลยได้ไหมครับ"
กานต์บอกหลังจากมองไปรอบ ๆ เขาเลือกบ้านหลังในที่ใกล้บ้านใหญ่ที่สุด
"ได้ครับ ทุกหลังทำความสะอาดไว้แล้ว เข้าอยู่ได้เลยครับ"
เมื่อลูกชายตกลง จีรนุชก็บอกกับเจ้าของบ้าน
"โอเค ป้าตกลงเช่าเลยละกัน "
"ยินดีครับ เชิญคุณป้าไปทำสัญญาเช่าได้เลยครับ"
"ได้ค่ะ แหม...ถ้าลูกป้าเป็นการเป็นงานอย่างหนูได้ก็ดีเลย อายุพอ ๆ กัน ดูแลบ้านเช่าได้แล้ว"
"คุณป้าเป็นคนโคราชหรือครับ"
วสวัตถามเมื่ออีกฝ่ายส่งบัตรประชาชนให้ นครราชสีมา เมืองที่เคยสร้างความฝันและดับความหวัง ทั้งหวานล้ำทั้งขมขื่น แม้จะผ่านมาเนิ่นนาน หากทุกเรื่องราวคงตราตรึงในความทรงจำไม่เคยลืมเลือน
"ใช่ค่ะ หนูไปเคยเที่ยวโคราชไหม"
"เคยไปครับ แต่นานแล้วตั้งแต่เด็ก ๆ"
"ถ้าเคยไป แล้วชอบอะไรในเมืองผมบ้างไหม"
คำถามของกานต์ ทำให้บางเรื่องราวหวนมาในความคิด ไม่ใช่เพียงแค่ ชอบ เท่านั้น เสียงบอกเล่าครั้งเมื่อไปสักการะอนุสาวรีย์ท้าวสุรนารีคงชัดแจ่มในความจำ
"ใครมาไหว้ย่าโม แล้วเดินผ่านประตูชุมพล เขาว่าจะได้แฟนเป็นคนโคราชล่ะ"
คำบอกเมื่อครั้งนั้น ทำให้เพื่อนที่ไปด้วยรีบบอก
"งั้นเราต้องรีบไปเดินผ่านแล้ว"
เพื่อนทุกคนเดินลอดผ่านประตูชุมพลไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครสังเกตเลยว่า คนสองคนเดินลอดประตูไปพร้อม ๆ กัน จนตอนไหว้ขอพร คนตัวโตก็มานั่งอธิษฐานข้างคนตัวเล็ก
แม้บทสุดท้ายของสิ่งที่ขอจะไม่เป็นดังหวัง หากช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตก็เคยได้รับความรู้สึกงดงาม เป็นพรประเสริฐที่ย่าโมมอบให้แล้ว
"ว่าไงครับ ชอบอะไรเมืองผมหรือเปล่า"
เสียงถามซ้ำทำให้วสวัตรู้ตัว
"ชอบหลายอย่างเลยครับ ทั้งที่เที่ยวทั้งอาหาร นี่ยังคิดถึงหมี่โคราชที่เคยกิน มีร้านนึงอร่อยมาก"
"ร้านไหนคะ จะใช่ร้านเดียวกับที่บ้านป้าชอบหรือเปล่า"
"ไม่ได้เป็นร้านอาหารครับ เป็นร้านในฟู๊ดคอร์ด อยู่ในห้างคลังพลาซ่า ตอนที่ไปห้างพึ่งเปิดใหม่ ๆ ยังไม่ค่อยมีคน ร้านก็มีไม่กี่ร้าน พอลองชิม คุณลุงที่ร้านผัดอร่อยมาก"
ร้านที่ตอนไป เจ้าตัวบ่นว่าไม่มีคนจะอร่อยเหรอแต่เจ้าบ้านยืนยันว่าอร่อยแน่และก็อร่อยจริง
"ร้านในฟู้ดคอร์ด คลังพลาซ่า เหรอคะ สาขาไหนคะ"
"เอ...ไม่ค่อยแน่ใจครับ ผมไปตอนเด็ก ๆ"
"คลังมีสามสาขา ตอนเปิดสาขาสองหนูน่าจะยังไม่เกิดนะ เกือบสามสิบปีแล้ว น่าจะคลังสาขาสามล่ะมั้ง ถ้าคลังสามป้าไม่ค่อยได้ไปเดิน แต่ถ้าคลังสาขาสองนี่ ป้ากับน้องชายก็มีร้านประจำอยู่เหมือนกัน เจ้าของร้านก็เป็นผู้ชายทำอร่อยมาก แต่แกเสียไปหลายปีแล้ว"
"คงสาขาสามล่ะครับ คุณป้าอ่านสัญญาเช่านะครับ ถ้าไม่มีปัญหาก็เซ็นชื่อตรงนี้ได้เลยครับ"
เพราะชื่อเมืองทำให้เผลอพูดถึงเรื่องราวในความทรงจำ แต่เมื่อฉุกคิดเขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง จีรนุชรับสัญญาไปอ่าน วสวัตลอบผ่อนลมหายใจยาว หลังทำสัญญาเรียบร้อย กานต์ก็แจ้งว่า เขาจะย้ายเข้ามาอยู่เลยตอนเย็น จีรนุชจึงอดออกปากฝากลูกไว้อีกฝ่ายไม่ได้ แม้จะเห็นว่า อายุไม่ต่างกันนักก็ตาม
"ยังไง ป้าฝากวัตช่วยดูกานต์ให้หน่อยนะคะ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียว ถ้ามีปัญหาอะไรโทรหาป้าได้ตลอดเลยค่ะ"
"ได้ครับ ไม่มีปัญหา"
"โธ่ แม่ ฝากผมเนี่ยนะ วัตเขาก็อายุพอ ๆ กับผมแหละ ยังไม่รู้ใครจะดูใครกันแน่"
"ถึงอายุเท่า ๆ กัน แต่วัตเขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่ากานต์เยอะเลย ดูน่าเชื่อถือ ไว้ใจได้ ไม่งั้นคงไม่ได้มาดูแลบ้านคนเดียวแบบนี้หรอก"
"อ้าว พูดยังกะลูกไม่น่าไว้ใจงั้นแหละ"
"ก็ไม่รู้ว่า ที่อยากมาเรียนกรุงเทพฯนี่ เพราะห่างแม่จะได้หนีเที่ยวหรือเปล่า"
"ไม่ไว้ใจลูกเลย"
กานต์แกล้งทำหน้างอ วสวัตหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะถาม
"แล้วคุณป้าจะกลับเลย หรือ ค้างอีกคืน ครับ"
"ป้าว่าจะกลับเลยค่ะ มาหลายวันแล้ว เป็นห่วงบ้าน"
"จะรีบกลับไปไหนแม่ บ้านไม่หนีไปไหนหรอก"
"มาหลายวันแล้ว ไม่รู้อาแกเป็นไงมั่ง"
"จะเป็นไร สบายหูสิ ไม่มีคนคอยบ่น"
"ไอ้ลูกคนนี้นี่"
จีรนุชบิดเนื้อกานต์เบา ๆ แต่คนโดนหยิกทำเหมือนเจ็บมากมาย วสวัตอดส่ายหน้าอย่างเอ็นดูไม่ได้
"กุญแจบ้าน ครับ ยินดีต้อนรับครับ กานต์ ถ้ามีปัญหาอะไรบอกได้เลยนะครับ จะ line หรือไปหาผมที่บ้านเลยก็ได้ครับ"
"ได้ครับ ขอบคุณครับ"
กานต์ยิ้มให้ เป็นยิ้มเต็มรอยจนตาหยีเป็นสระอิ วิธีการยิ้มเต็มหน้าแบบนี้ทำให้วสวัตวาบลึกอยู่ในใจ จนอดคิดไม่ได้ว่า คนจังหวัดนี้ เขายิ้มกันแบบนี้หมดหรือเปล่านะ
แม้สองแม่ลูกจะกลับไปแล้ว แต่หน้าใสที่ยิ้มเต็มรอยจนตาหยีนั้นคงติดอยู่ในใจเจ้าของบ้าน นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มเต็มหน้าแบบนี้เลย


"โก้ ชอบอันไหน เรามีให้เลือกสองอัน"
พัฒน์ยกกระบอกใส่ดินสอสองใบให้ดู ใบหนึ่งเป็นสีม่วงลายแมว ขณะที่อีกใบเป็นสีน้ำเงินลายหมา วีระที่นั่งอยู่ด้วยเรียกร้องสิทธิทันที
"แล้วทำไมให้โก้เลือกก่อน ไม่ให้เราเลือก"
"ก็เรารู้ว่า นายใช้อันไหนก็ได้ เอาน่า เราเลือกมาสวยทั้งสองอันแหละ"
"เหอะ ๆ รักเพื่อนไม่เท่ากัน"
"จะเอาไม่เอา ไม่เอาจะได้เอากลับอันนึง โก้ ดูก่อน ชอบอันไหน"
โก้ดูกระบอกทั้งสองอันก่อนจะเลือกอันสีม่วง พัฒน์มองอย่างแปลกใจ
"เลือกอันนี้เหรอ เรานึกว่านายจะเลือกสีน้ำเงินซะอีก"
"สีม่วงนี่แหละ เหมือนนายดี"
"เหมือนตรงไหน"
"ก็ตรงลายแมวนี่ไง แมวมันเสียงแง้ว ๆ เหมือนนายเวลาพูดนี่แหละ แถมยังหน้าเหมือนนายด้วย"
"ใครหน้าเหมือนแมว"
เสียงค่อนข้างแหลมแง้วขึ้นทันที โก้หัวเราะยิ่งเห็นคนตัวเล็กหน้าอูมก็ยิ่งหัวเราะหนักขึ้น
"ก็ตรงนี้ไง เสียงเป็นแมวร้องเลย แล้วทำหน้าอูม ๆ แบบนี้ เหมือนแมวตัวนี้จะตาย"
โก้ยกกระบอกหันด้านที่เป็นรูปแมวเทียบกับหน้าพัฒน์ คนโดนเทียบยิ่งหน้าอูม ตาโตวาวแบบเริ่มโมโห ทำให้โก้รีบบอก
"นี่ไง ดูสิ น่ารักดีออก นายเหมือนแมวตัวนี้แหละ"
คำชมนั้นทำให้ตาที่วาวอ่อนแสงลง รอยเขินแกมยินดีฉายชัด โก้มองอย่างนึกเอ็นดู แม้จะอายุเท่า ๆ กัน หากโก้กลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายเด็กกว่าตนเอง เพราะไม่ว่าจะดีใจเสียใจหงุดหงิด ดวงตาดำกลมโตคู่นั้นไม่สามารถซ่อนความคิดในใจได้เลย
"นายเก็บของดีจริง ตั้งสามสิบกว่าปีแล้วยังอยู่ ของเราแตกไปตั้งนานแล้ว"
"ก็วางไว้บนโต๊ะแบบนี้ ไม่มีใครมายุ่ง มันก็ไม่แตกสิ"
แม้จะบอกแบบนั้น หากเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ว่า เขาทะนุถนอมกระบอกใบนี้เพียงไร แม้ในยามที่ต้องเก็บไว้ไม่ให้ใครเห็น เขายังห่อหุ้มอย่างดีด้วยกลัวจะแตก ใส่กล่องแยกไว้ไม่ปะปนกับของอื่น นาน...นานมากทีเดียว กว่ากระบอกใบนี้จะได้กลับมาอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอนเขาอีกครั้ง
"เห็นแล้วก็คิดถึงพัฒน์ ตอนเอามาให้ไม่ยอมให้เราเลือก ต้องให้นายเลือกก่อน"
"นั่นสิ ไม่รู้พัฒน์เป็นไงบ้าง ไม่เคยได้ข่าวเลย"
"นั่นสิ ไม่รู้หายไปไหน ขนาดเราเป็นญาติยังไม่เคยส่งข่าวมาเลย"
คำบอกนั้นทำให้ตาโก้หมองลง วีระตบบ่าเพื่อนอย่างเข้าใจ
"อย่าพึ่งไปคิดเรื่องเก่า ๆ เลย ลงไปกินเหล้ากันดีกว่า วันนี้เราได้ของดีมานะ วีเอสโอพีสามสิบปีเชียว มาดื่มให้เต็มที่เลยวันนี้"
วีระเดินนำโก้ออกมาจากห้อง แม้จะพยายามข่มไว้เช่นไรแต่ด้วยความสนิทสนมกันมากว่าสามสิบปี ทำให้คนมาเยี่ยมรู้ว่า เพื่อนยังคงไม่เคยลืมเรื่องราวและคนในความทรงจำ วีระแอบยิ้มอย่างพอใจ ตราบใดที่ความผูกพันนี้ยังอยู่ การตามหาผู้สาบสูญยังคงมีความเป็นไปได้อยู่ดี
"ทำไมเสื้อเลอะแบบนี้ล่ะ รับน้องแล้วเหรอ"
วสวัตที่รดน้ำต้นไม้อยู่ถาม เมื่อเห็นกานต์ลงมาจากรถ เสื้อเชิร์ตสีขาวที่ใส่อยู่ ตอนนี้บริเวณอกเปื้อนสีน้ำตาลเป็นวงใหญ่ คนถูกถามหน้าตายู่ยี่อย่างหงุดหงิด
"ยังไม่ได้รับน้อง เมื่อกี้ผมแวะซื้อกาแฟ มีคนเดินมาชนแถมทำกาแฟหกใส่ผมด้วย ซักออกหรือเปล่าก็ไม่รู้ เสื้อใหม่พึ่งใส่วันนี้เลยด้วย"
คนตอบค่อนข้างหงุดหงิด ท่าทางหงุดหงิดแบบนี้...คุ้นตาเสียจริง
"พัฒน์ ทำอะไร เห็นไหมเสื้อเลอะหมดเลย"
เสียงโก้หงุดหงิดมากแต่จะโกรธก็โกรธไม่เต็มที่ ขณะที่คนทำยืนเชิดหน้าปากยื่นสูง แม้จะแสดงท่าทีไม่ยี่หระ แถมทำหน้าแบบสมควรแล้วที่โดน หากโก้ยังเห็นดวงตาที่มีแววตกใจเพราะรู้ว่าลงมือแรงไป พอเขาทำหน้าไม่พอใจ คนตัวเล็กรีบบอก
"ก็อยากแกล้งให้เราตกใจทำไมล่ะ ยังดีนะ ไม่ได้ถือน้ำร้อนมา"
เรื่องเกิดเมื่อ พัฒน์กำลังยกแก้วจะดื่มน้ำ โก้ที่ตามหลังมาเลยแกล้งปัดศอกคนดื่มขึ้น ทำให้น้ำหกรดเข้าจมูกจนเกือบสำลัก แล้วคนทำก็ยืนหัวเราะแบบสะใจ คนหน้าเลอะฉุนจัดจึงสาดด้วยน้ำที่เหลือในแก้ว โดยลืมคิดไปว่าเป็นน้ำหวาน เสื้อเชิร์ตขาวตัวใหม่ของคนยืนหัวเราะเลยเปื้อนสีแดงเป็นปื้นใหญ่
"เปื้อนแบบนี้ จะซักออกไหม"
แม้จะตอบแบบไม่ยี่หระ แต่เมื่อเห็นท่าทางอีกฝ่ายจะโกรธเอาจริง ๆ พัฒน์ก็ยื่นหน้าตัวเองที่ยังเปื้อนน้ำสีแดงให้ดู ตาคมมีแววสำนึกผิดให้เห็น
"หน้าเราก็เปื้อนเหมือนกันนี่ เอาน่า หายกัน นายอยากแกล้งเราก่อนทำไม ไป ไป เอาเสื้อไปล้างน้ำก่อน เดี๋ยวซักไม่ออก เดี๋ยวเราไปเอาเสื้อบอลที่ชุมนุมมาให้"
พัฒน์ดันตัวโก้ที่ยืนหน้างอให้เดินไปทางห้องน้ำ เขาล้างหน้าแล้วรีบไปเอาเสื้อบอลจากห้องชุมนุมมาเพื่อแก้ไขความผิด พอเปิดประตูกลับเข้าไปในห้องน้ำ โก้ที่ถอดเสื้อยืนรออยู่ก็ส่งเสื้อที่ถือในมือให้
"นายทำเลอะ ต้องซักให้เรา"
"ก็ได้ ๆ อย่าโกรธน่า"
พัฒน์รับเสื้อแล้วรีบซักน้ำเปล่าให้สีแดงจางลง ขณะที่โก้ยืนมองโดยยังไม่ยอมใส่เสื้อ คนที่ซักเสื้ออยู่อดแอบเหลือบมองรูปร่างอีกฝ่ายในกระจกไม่ได้ สมกับที่เป็นนักกีฬา ร่างสูงกล้ามเนื้อได้สัดส่วนไม่มีไขมันส่วนเกินเลยสักนิด รูปรางสมบูรณ์แบบที่เห็นทำให้อดแอบมองซ้ำ ๆ ไม่ได้
"เสร็จยัง"
"เสร็จล่ะ เอ้า...ไม่เปื้อนแล้ว สีออกไปหมดแล้ว แต่เสื้อเปียกอยู่ นายก็ใส่เสื้อบอลไปก่อนสิ มายืนโป๊อยู่ได้ ทำไมจะอวดให้ใครดู หึ"
"ตัวมันยังเหนียวอยู่ รอคนทำมารับผิดชอบ"
"ก็ซักเสื้อให้แล้วนี่ จะให้ทำไงอีก จะให้เราเช็ดตัวให้ด้วยหรือไง"
ประโยคนั้นทำให้เกิดความเงียบขึ้นทันที พัฒน์ก้มลงซักเสื้อโดยไม่มองอีกฝ่ายเลย ขณะที่โก้รีบใส่เสื้อ ความเงียบงันทำให้ทั้งสองคนเหมือนทำอะไรไม่ถูก ก่อนพัฒน์จะบอก
"เราเอาไปเสื้อไปตากให้ก่อนนะ"
พัฒน์รีบเดินออกไปจากห้องน้ำ ขณะที่โก้คงยืนคิดอะไรเนิ่นนาน
"เปื้อนแบบนี้ ไม่รู้จะซักออกไหม"
คำบ่นที่แทบเหมือนในความทรงจำทำให้วสวัตที่เหม่ออยู่รู้สึกตัว
"ถ้าเป็นกาแฟ เอาเสื้อไปซักน้ำให้คราบจางก่อน แล้วใช้พวกน้ำยาซักผ้าป้ายทิ้งไว้ เดี๋ยวก็หาย แต่รีบไปซักเลยนะ ถ้าช้าจะติดแน่นซักยาก"
กานต์พยักหน้า เขาเดินไปตรงสนามหญ้าที่มีก๊อกน้ำอยู่แล้วถอดเสื้อออกมาขยี้รอยเปื้อน วสวัตมองตามคนที่ตอนนี้เปลือยท่อนบน รูปร่างที่สมบูรณ์ได้สัดส่วนที่เห็น เขารู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาทันที เขารีบเบือนหน้าหนี แต่พอจะเดินกลับ กานต์ก็รีบบอก
"วัต ช่วยเข้าไปหยิบน้ำยาซักผ้าให้หน่อย ผมลืมหยิบมา ตอนนี้มือเปียกแล้ว ไม่อยากเปิดเข้าไปในบ้าน รบกวนหน่อยนะครับ"
ท้ายประโยคมีแววอ้อนเล็ก ๆ อย่างคนเคยอ้อนผู้ใหญ่มาตลอด วสวัตพยักหน้าแล้วจะเดินเข้าไปในบ้าน หยิบขวดน้ำยาซักผ้าออกมาให้ กานต์เปิดฝาแล้วเทออกมาจนวสวัตร้องห้าม
"ไม่ต้องเยอะขนาดนั้น แค่ทาตรงรอยเปื้อนให้ทั่วพอ"
"เหรอ ทุกทีผมเอาเสื้อใส่เครื่องเลย ไม่เคยซักมือสักที"
ท่าทางคนพูดเก้ ๆ กัง จนคนมองอดไม่ได้
"มา ผมทำให้"
วสวัตรับเสื้อจากมืออีกฝ่าย เขาป้ายน้ำยาซักผ้าลงบนรอยเปื้อน แล้วขยี้จนรอยเปื้อนกระจาย ซักน้ำ แล้วทำซ้ำอีกครั้ง พอดูอีกที รอยเปื้อนก็หายไปแล้ว เจ้าของเสื้อยิ้มตาหยี
"ดีจัง ไม่มีรอยแล้ว"
คนพูดไม่ได้ใส่ใจเลยว่า ตอนนี้ตัวเองเปลือยท่อนบนอยู่ ขณะที่คนคุยด้วยพยายามไม่มองหุ่นของคนที่ยืนอยู่ เพราะรูปร่างแบบนี้ คนมีกล้ามเนื้อแน่นแบบนักกีฬา...
"กานต์เล่นกีฬาหรือเปล่าเนี่ย"
"ผมเล่นฟุตบอล เล่นมาตั้งแต่เด็กแล้ว อาผมชอบเล่นบอล ผมเลยไปกับอาตลอด"
"มิน่า หุ่นถึงดี"
ประโยคท้าย เสียงเบามาก หากขณะที่มองกานต์ ในความคิดของวสวัตกลับมีภาพชายหนุ่มอีกคนซ้อนทับ คนที่เจอกันวันแรกพบ แล้วบอกว่า ชอบเล่นฟุตบอล
หลังจากเปิดเรียน จากที่แทบไม่เคยผ่านสนามบอลเลย อธิพัฒน์ก็ไปบ่อยขึ้น ยิ่งเมื่อวีระที่ชอบเล่นบอลไปเล่นด้วย เขาก็มักอ้างว่าไปหาวีระแล้วนั่งดูเกมฟุตบอล จนตอนหลัง อธิพัฒน์จะเตรียมน้ำกับน้ำแข็งไว้ให้เสมอ จนคนเล่นบอลเคยชินที่จะวิ่งออกมาขอน้ำเวลาเหนื่อย ๆ
แม้จะเหมือนนั่งดูเกมฟุตบอล หากมีแต่เจ้าตัวที่รู้ว่า เขาไม่เคยมองเลยว่าเกมเป็นอย่างไร บอลถูกส่งไปที่ใคร ในสายตามองตามคนคนเดียวเท่านั้นไม่ว่าจะได้บอลหรือไม่ก็ตาม จบเกม วีระกับโก้เดินมาพร้อมกัน เมื่อเห็นคนรออยู่ โก้ก็ถอดเสื้อบอลส่งให้
"ซักให้ด้วย"
"แล้วทำไมต้องให้เราซักให้ทุกทีเลย"
หลังจากวันที่ทำเสื้อเปื้อนแล้วซักให้ ดูเหมือนโก้จะชินที่จะส่งเสื้อให้อีกฝ่ายซัก พอออกจากสนามก็มองหาเพื่อส่งเสื้อให้ พัฒน์ขึ้นเสียงสูงเหมือนไม่พอใจ โก้หัวเราะ แม้เพื่อนหลายคนจะบอกว่า อธิพัฒน์เป็นคนเสียงค่อนข้างแหลมจนบางทีฟังแล้วแสบหู หากโก้กลับรู้ว่าว่า เสียงอีกฝ่ายตลกดี ยิ่งเวลาโมโหเสียงยิ่งแง้ว ๆ เหมือนแมว เขาจึงมักหาเรื่องแหย่ให้อีกฝ่ายแผดเสียงโวยวายอยู่บ่อย ๆ
"ก็เราซักเองไม่สะอาดนี่ นายซักผ้าสะอาดกว่า ซักให้หน่อยน่า"
พัฒน์ทำหน้าเหมือนไม่เต็มใจ หากแทบทุกครั้งที่อีกฝ่ายเลิกซ้อมบอล เขาจะไปยืนรอรับเสื้อมาซักให้เสมอ วีระมองคนเล่นบอลด้วยแล้วทำท่าอิจฉา
"ดีเนอะ โก้ มีคนใช้ส่วนตัวซักผ้าให้ด้วย"
"ใครเป็นคนใช้ส่วนตัว พูดดี ๆ เลยนะ วี"
อธิพัฒน์หันไปขู่ใส่คนที่บอกว่ารุ่นปู่รู้จักกัน วีระมองหน้าโก้แล้วยักคิ้วล้อเลียน
"จะใครล่ะ มาดูบอลแล้วก็รับเสื้อไปซักให้ทุกที นี่ถ้าเป็นผู้หญิงนะ จะขอให้เป็นเมียเลยนะเนี่ย"
"ใคร เมีย เดี๋ยวเหอะ"
พัฒน์เสียงแหลม ขณะที่หน้าร้อนผ่าว โก้ก็เสมองไปทางอื่นไม่ยอมมองหน้าวีระ คนแซวทำท่าทางให้รู้ว่า ไม่ต้องพูด เข้าใจ
"เหรอ งั้นฝากซักให้เราด้วยสิ"
"ไม่ เสื้อนายหนา ซักยาก"
อธิพัฒน์ปฏิเสธแล้วเดินออกไปทันที วีระหันไปมองแล้วทำหน้างง ๆ แบบเจตนา
"แล้วเสื้อนายกับเสื้อเราไม่เหมือนกันเหรอวะ"
โก้ไม่ตอบแต่มองตามคนที่เดินออกไปจนลับสายตา วีระมองคนตรงหน้ากับคนที่พึ่งเดินหายไป สายตาเขามีแววครุ่นคิด ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาสังเกตความสัมพันธ์ของเพื่อนทั้งสองคนอย่างไม่ให้มีอะไรลอดสายตา ก่อนที่เขาจะเดินไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะ เขาหยอดเหรียญลงไปจำนวนมาก ก่อนจะบอกปลายสาย
"คุณปู่ครับ ทั้งสองคนน่าจะเป็นอย่างที่เราคิดครับ"
"วัต วัต"
เสียงกานต์ทำให้วสวัตหันมา เขาพึ่งรู้ตัวว่า ตั้งแต่เจอกานต์เขาเหม่อลอยบ่อยครั้งเพราะคิดถึงเรื่องที่พยายามไม่คิดถึงมานาน เสื้อในมือเปียกชุ่มไปหมด เขารีบปิดน้ำบิดเสื้อ'
"ไม่มีรอยล่ะ ตากแห้งแล้วรีดก็ใส่ได้เลย"
"ขอบคุณมากเลย วัต ไม่งั้นแย่เลย เสื้อใหม่ด้วย"
วสวัตส่งเสื้อในมือในคนที่ยืนโชว์หุ่นอยู่ เขาพยายามมองแต่หน้าอีกฝ่าย
"เอาไปตากได้เลย รีบเข้าไปใส่เสื้อเถอะ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา"
"ไม่เป็นหรอก ผมสบายมาก บางทีเล่นบอลก็ไม่ได้ใส่เสื้อมันร้อน"
ไม่พูดเปล่า กานต์ยังทำเบ่งกล้ามอย่างคนแข็งแรง หากคนมองกลับหน้าร้อนผ่าว ใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินที่ดังออกมา
"ยังไงก็ระวังเป็นหวัด ผมเข้าบ้านก่อนนะ"
วสวัตเดินกลับไปบ้านหลังใหญ่โดยพยายามไม่หันกลับมามองคนที่ยืนอยู่เลย กานต์ที่มองท่าทางนั้นยิ้มและตะโกนถาม
"เขินแบบนี้ เพราะผมหุ่นดีใช่ไหมเนี่ย"
เสียงตามหลังทำให้คนที่เดินก้าวเร็วจนแทบเป็นวิ่งเข้าบ้านไป
"ระวัง"
"โอ๊ย"
สองเสียงประสานพร้อมกัน วสวัตที่เดินตามมาทำหน้าแหยแบบเจ็บแทน เพราะถือกล่องซ้อนสองสามใบลงมาจากรถ ทำให้ไม่เห็นว่า บนพื้นมีรอยน้ำอยู่หงายหลังลื่นล้มก้นกระแทกพื้น กล่องในมือหล่นกระจาย กานต์ยิ้มเขิน ๆ วัตยื่นมือให้อีกฝ่ายเกาะลุกขึ้น
"เจ็บมากไหม"
"ไม่เป็นไร ล้มนิดเดียวเอง ตอนเล่นบอล ล้มหนักกว่านี้อีก"
แม้จะยังคงเบ้หน้าอยู่บ้าง หากคนล้มก็พยายามทำนิ่งเหมือนไม่ไม่รู้สึกอะไรเลย ท่าทางที่ตายได้ไม่ยอมเสียฟอร์มแบบนี้ เป็นอีกครั้งแล้วที่วสวัตแน่ใจว่า เคยเห็นมาก่อนแล้ว เมื่อไหร่นะ


娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 1 เกิดใหม่
“…...ทวีปยุโรปบริเวณเขตเทือกเขาพิเรนีส ได้มีรถแข่งกลุ่มหนึ่งวิ่งอยู่ริมแม่น้ำการอน สร้างความลำบากใจให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจของฝรั่งเศสไม่น้อย……” น้ำเสียงหวานไพเราะของผู้ประกาศข่าวหญิงดังออกมาจากโทรทัศน์ บนหน้าจอแผ่นใหญ่ที่ด้านหลังของเธอได้ปรากฏหัวข้อข่าวของวันนี้ขึ้น
ท่ามกลางความมืดในตอนกลางคืน รถแข่งแต่ละคันขับผ่านไปอย่างรวดเร็ว เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งกำลังไล่ตามและด้านหลังก็มีรถตำรวจเช่นกัน “…… ทางด้านตำรวจสันนิฐานว่ารถแข่งกลุ่มนี้ได้มุ่งหน้ามาจากทางเหนือของประเทศ ส่วนผู้เป็นเจ้าของรถนั้นยังไม่สามารถตรวจสอบได้อย่างแน่ชัด……”
เมื่อเสียงของผู้ประกาศสาวเงียบลง ภาพบนจอด้านหลังของเธอก็ถูกขยายใหญ่ขึ้น เสียงไซเรนและเสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ที่ถูกปิดเอาไว้ในตอนแรกก็ดังขึ้นมา รวมทั้งเสียงคำรามของกลุ่มรถแข่งที่วิ่งผ่านกล้องทำให้ห้องทั้งห้องมีแต่เสียงดังโหวกเหวก
แน่นอนว่ากำแพงบางๆ ไม่สามารถกันเสียงดังๆ ได้ เจียงเซ่อลุกขึ้น ห้องรับแขกก็ไม่ได้กว้างแต่ไอ้ตัวรีโมทควบคุมเสียงหายไปไหนก็ไม่รู้ ทำให้โทรทัศน์ก็ยังมีเสียงรถแข่งดังออกมาอยู่เรื่อยๆ
ในตอนที่ฉากภาพเปลี่ยน สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรถสีขาวคันหนึ่งในกลุ่มรถแข่งวิ่งผ่านไป จากที่กำลังจะปิดโทรทัศน์ก็ชะงักนิ่งทนที แต่แล้วประตูห้องด้านหลังก็ถูกเปิดออกดัง ‘ปึง’ ตู้หงหงตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจ
“ดึกขนาดนี้แล้วยังจะเปิดเสียงดังอีก พรุ่งนี้ฉันจะสอบกลางภาคอยู่แล้วไม่รู้หรือไง!”
พอเจียงเซ่อหันไปมอง เด็กสาวที่สวมชุดกระโปรงนอนสีแดงก็ปิดประตูกลับอย่างไม่พอใจ แรงสั่นสะเทือนทำเอาแลคเกอร์เคลือบหน้าต่างไว้หลุดออกมา
เธอปิดโทรทัศน์แล้วเดินกลับห้อง ช่วงเวลาปลายเดือนพฤษภาคมถือว่าร้อนมาก พัดลมเครื่องหนึ่งค่อยๆปล่อยลมเย็นๆ พัดลงที่นอน
เธอขึ้นเตียงนอน สายตาจ้องมองไปที่โคมไฟสีเหลืองนวล เธอว่าเธอรู้จักรถสีขาวคันสวยคันนั้นที่ขับอยู่ข้างหน้าสุด มันคือรถของเพ๋ยอี้
 “เซ่อเซอ”
เสียงเรียกของคุณแม่เจียงเซ่อทำลายความคิดของเธอลง ประตูถูกเปิดออก และโจวฮุ่ยที่เป็นแม่ของเจียงเซ่อก็ยื่นตัวเข้ามา นิ้วเธอชี้ที่โคมไฟหัวเตียง
“สามทุ่มกว่าแล้วนะ”
เธอพยักหน้าแล้วเอื้อมมือไปดึงสายสวิตซ์ไฟ ทั้งห้องมือสนิทเมื่อไฟถูกปิดลง
ท่ามกลางความมืด แต่แสงไฟวับวาวจากข้างนอกก็ยังพอให้ได้เห็นสีหน้าของโจวฮุ่ยที่ดูลังเล
“หงหงกำลังจะสอบกลางภาคแล้ว ช่วงนี้ค่าไฟก็แพง เดือนนี้ค่าแรงของคุณอาตู้เองก็ไม่ค่อยดีนัก พัดลมเปิดพอให้เย็นแล้วก็ปิดซะ......”
เจียงเซ่อได้ยินอย่างนั้นก็ตอบกลับ “รู้แล้วค่ะ”
 โจวฮุ่ยปิดประตูไม่พูดอะไรอีก
ทั้งห้องมืดสนิท มันเป็นห้องที่ไม่มีแม้แต่หน้าต่าง เจียงเซ่ออดไม่ได้ที่จะพลิกตัว
เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มาสักพักแล้ว แต่หัวข้อข่าวที่ได้ยินในวันนี้ทำเอาเธอรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย
เมื่อครึ่งเดือนก่อนเธอยังเป็นเฝิงหนานที่แสนร่ำรวยแห่งตระกูลเฝิง แต่พอวันหนึ่งตื่นขึ้นมากลับพบว่าเธอได้กลายเป็นเจียงเซ่อไปเสียแล้ว
คุณปู่ของเธอ เฝิงจงเหลียง แต่ก่อนท่านเคยไปรับราชการทหารในตอนที่หัวเซี่ย (ชื่อประจีนสมัยก่อน) กำลังวุ่นวาย เฝิงลงเหลียงก็ได้พาครอบครัวอพยพไปอยู่ที่ฮ่องกง เขารับซื้อร้านเหล้าและทำธุรกิจนี้มาโดยตลอด ตระกูลเฝิงก็ถือได้ว่าเป็นตระกูลที่มีหน้ามีตาในสังคม
แต่พอเฝิงจงเหลียงแก่ตัวลงเขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงบ้านเกิดเมืองนอนที่ตนจากมา เขาจึงขอให้เพื่อนเก่าที่เคยทำงานด้วยกันช่วย พาเขาและเฝิงหนานกลับมาอยู่ที่หัวเซี่ย
ถ้าเทียบเฝิงหนานกับเจียงเซ่อแล้ว ต่างกันราวกับฟ้ากับเหว
โจวฮุ่ยแม่ของเจียงเซ่อหลังจากหย่ากับสามีนิสัยไม่ดีของตนเมื่อครั้งล่าสุดแล้วเธอก็พาเจียงเซ่อลูกสาวออกมาและได้แต่งานใหม่กับตู้ชางฉวินและมีลูกเพิ่มมาชายคนหญิงคน
พ่อเลี้ยงของเจียงเซ่อทำงานอยู่ในโรงงานแห่งหนึ่ง เขาทำมันมายี่สิบกว่าปีแล้วแต่ก็ยังเป็นได้แค่พนักงานชั้นล่าง เขาได้เงินเดือนแค่เล็กน้อยแต่กลับต้องเลี้ยงดูทั้งครอบครัว
อย่างไรเสียตัวเธอก็ไม่ได้ใช้นามสกุลตู้ และนั่นยิ่งทำให้ตัวเจียงเซ่อรู้สึกอึดอัดและทำตัวไม่ถูก ตู้ชางฉวินไม่ได้ชอบเธอนัก ยิ่งไปกว่านั้นคือสองพี่น้องต่างพ่อก็ไม่ได้ดีกับเธอ
ปีนี้เจียงเซ่ออายุได้สิบเจ็ดปี และแน่นอนตอนนี้เธอกำลังเรียนอยู่มอหก แต่เธอดูไม่ได้สนใจกับการเรียนนัก ในใจเธอคิดแค่อยากจะเอาใบหน้าสวยๆของตัวเองเข้าวงการบันเทิง และได้เป็นดาราที่โด่งดัง
สถานการณ์แบบนี้มันเป็นมาได้กว่าครึ่งเดือนแล้ว เจียงเซ่อเป็นคนสังเกตและปะติดปะต่อเรื่องด้วยตัวเอง
เธอไม่รู้เลยว่าตอนที่เธอกลายเป็นเจียงเซ่อแล้วในตัวเฝิงหนานจะเป็นใคร คิดอยู่นานแค่ไหนก็ไม่ได้ข้อสรุปเสียที เธอถอนหายใจพลิกตัวอีกรอบ และเสียงเตียงมันก็ดังขึ้นทุกครั้งที่เธอขยับตัว
แล้วตู้หงหงก็เคาะกำแพงกลับมาอย่างแรง
“จะพอได้หรือยัง?”
 บ้านของครอบครัวตู้ตั้งอยู่ในเมืองหลวงที่ค่าครองชีพค่อนข้างแพง ทั้งครอบครัวของฝั่งตู้ชางฉวินมีหกคนและพื้นที่แค่สิบห้าตางรางวาในตึกเก่าๆ คงแบ่งไม่พอหรอก พื้นที่ทั้งหมดถูกตู้ชางฉวินแบ่งออก เขาเอาแผ่นไม้มากั้นให้เป็นส่วนๆ และห้องของเจียงเซ่อก็อยู่มุมสุดของพื้นที่ทั้งหมด มันตั้งได้แค่เตียงเดี่ยวหนึ่งเตียงและเก้าอี้หนึ่งตัว ไม่มีหน้าต่าง ทั้งที่เป็นกลางวันแต่ถึงจะยกมือขึ้นมาก็คงไม่เห็นอะไรสักอย่าง
ข้างบนเป็นที่นอนของตู้ชางฉวิน เขาทำเป็นที่นอนของคู่สามีภรรยา ดังนั้นเพดานห้องของเธอจึงต่ำมาก
ตอนที่เจียงเซ่อลืมตาขึ้นมาก็แทบไม่อยากจะเชื่อว่ายังมีสถานที่ที่เก่าขนาดนี้ในเมืองหลวง
ตู้หงหงยังคงด่าไม่หยุด เจียงเซ่อไม่สนใจหลับตาลง เธอมีใบหน้าที่สวยราวกับว่าพระเจ้าได้สร้างเธอมา และนั้นก็คงเป็นเหตุผลหลักที่เธออยากจะเข้าวงการบันเทิง พื้นที่เล็กๆ ที่เหลืออยู่ในห้องของเธอมันเต็มไปด้วยโปสเตอร์ดารา ไดอารี่ที่อยู่ใต้หมอนของเธอเองก็เต็มไปด้วยเรื่องราวและความฝันของเด็กสาว
ความฝันของเจียงเซ่อถูกปลุกโดยเสียงไอ
ตู้ชางฉวินที่อยู่ข้างบนกำลังไออย่างหนัก เหมือนเขาเป็นหวัดมาหลายวันแล้ว ได้ยินโจวฮุ่ยพูดเบาๆว่าให้เขาลางานสักวันและไปหาหมอที่โรงพยาบาลแถวๆนี้ดู แต่ตู้ชางฉวินกลับตอบกลับอย่างไม่พอใจ
“เงินล่ะ? เธอรู้หรือเปล่าว่าลางานหนึ่งวันจะโดนหักเงินเดือนไปตั้งเท่าไหร่? คนทั้งบ้านกำลังรอเงินเดือนของฉันเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง เธออยากจะให้หยุดก็หยุดงั้นหรือ?”
เจียงเซ่อขยี้ตาและตื่นขึ้นมา
ตู้ชางฉวินยังคงด่านู้นบ่นนี่ และหนึ่งในนั้นก็เกี่ยวกับลูกติดของโจวฮุ่ยภรรยาของเขา
“อายุสิบเจ็ดแล้วยังไม่คิดจะอะไรสักอย่าง ใช้เงินเป็นอย่างเดียว ตอนฉันอายุสิบเจ็ดก็ไปทำงานที่โรงงานแล้ว เหมือนยัยนั่นเสียที่ไหน?”
โจวฮุ่ยไม่ได้ตอบอะไรอีก ตอนเจียงเซ่อตื่นขึ้นมา ก็เห็นใบหน้าหงุดหงิดของตู้ชางฉวิน ที่พอลงบันไดมาเห็นเธอก็ไม่คิดจะสนใจเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อแล้วออกไปทำงานทันที
“พักนี้คุณอาตู้เขาค่อนข้างกดดันน่ะ”
โจวฮุ่ยกดมุมปากขึ้นเล็กๆ ก่อนจะมองไปที่ลูกสาวตัวเองแวบหนึ่ง เจียงเซ่อที่อยู่ใต้แสงไฟเพิ่งจะอายุสิบเจ็ด เธอเพิ่งจะเป็นสาว โจวฮุ่ย บิดน้ำที่ตู้ชางฉวินใช้ล้างหน้าออกจากผ้าก่อนจะเช็ดลงบนใบหน้าตัวเอง และเดินเข้าห้องครัวไป
“แม่เห็นลูกเรียนมาจนถึงตอนนี้ แต่ก็ดูลูกจะไม่ได้สนใจมันเลย น้องชายกับน้องสาวลูกก็ยังเด็ก……”
เจียงเซ่อเข้าใจคำพูดของแม่เธอดี
ในคาบเรียนวิชาภาษาอังกฤษ เธอใช้ปากกาขีดเขียนวาดรูปบนหนังสือเล่นและเหม่อลอย
ประโยคที่โจวฮุ่ยพูดกับเธอเมื่อตอนเช้าเธอยิ่งทำให้เธอคิดว่าหลังจากจบมอหกแล้วก็คงจะไม่เรียนต่อ ความหมายคืออยากจะให้หาเงินด้วยตัวเอง
ตอนที่เธอเป็นเฝิงหนานเธอไม่เคยต้องเดือดร้อนเรื่องเงินเลย
ในขณะที่คิดอะไรไปเรื่อยเธอก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ
พอหันไปก็พบว่าเป็นหลูเป๋าเป่าที่นั่งข้างๆกำลังเอาปากกามาจิ้มนิ้วของเธออยู่
หลูเป๋าเป่าอายุมากกว่าเธอหนึ่งปี และถือว่าเป็นเพื่อนที่เข้ากันได้ดีคนหนึ่ง เธอมีใบหน้ากลมเล็ก น่ารักมากๆ เธอรู้อะไรหลายอย่างโดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับวงการบันเทิงและดารา เธอค่อยข้างที่จะคุ้ยเคยเป็นอย่างมาก
ยิ่งเพราะเจียงเซ่อต้องการที่จะเข้าวงการบันเทิงและได้อยากจะเป็นดาราดัง เธอมักจะมีเรื่องคุยกับเพื่อนคนนี้เสมอ
หลูเป๋าเป่าชักปากกากลับแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงบนสมุดการบ้านอย่างรวดเร็ว ‘คิดอะไรอยู่หรอ เห็นเธอเหม่อมานานแล้วนะ’


娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
 ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 7 ผู้กำกับจาง
คนรอบๆ เริ่มเดินเข้ามารวมตัวกัน เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินยิ้มเข้าไปถามเจียงเซ่อ
“น้องสาว เธอก็มาดูพวกดาราดังเหรอ?”
สักพักเธอก็ถูกล้อมด้วยคนที่พยายามจะเข้ามาพูดคุยกับเธอ พอเจียงเซ่อดึงแขนหลูเป๋าเป่าให้ลุกขึ้นก็มีเสียงรถกำลังวิ่งมาทางขวา เธอหันหน้าไปดูก็พบว่ามีรถกำลังขับเข้ามาในกองถ่าย
ผู้กำกับที่ก่อนหน้านี้นั่งไขว่ห้างอยู่ใต้ร่มกันแดดคันใหญ่ก็รีบลุกขึ้นมาแล้วเดินไปต้อนรับ
พอประตูรถเปิดออก หลูเป๋าเป่าที่ก่อนหน้านี้ดูอดอะไรตายอยากก็ยืนขึ้นแทบจะกลายเป็นกระโดด
“อ๊ายๆๆ นั่นจางจิ้งอานนี่นา จางจิ้งอานมาจริงๆ ด้วย เป็นไปได้ยังไงเนี่ย!”
หล่อนพยายามเก็บอาการตื่นเต้นแล้วพูดกับเจียงเซ่อเบาๆ
“คิดถูกจริงๆ ที่มาวันนี้”
เจียงเซ่อมองดูท่าทางเริงร่าของหลูเป๋าเป่าอย่างไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
 “นี่คือจางจิ้งอาน? ที่เธอบอกว่าเป็นผู้กำกับใหญ่น่ะเหรอ? แล้วคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นก่อนหน้านี้เป็นใครกันล่ะ?”
เธอพยักเพยิดหน้าไปทางกลุ่มคนใต้ร่มนั่น ก่อนหน้านี้ก็ได้ยินว่าคนในกองเรียกเขาว่า ‘ผู้กำกับ’ แท้ๆ นี่นา
“น่าจะเป็นรองผู้กำกับน่ะครับ”
ยังไม่ทันที่หลูเป๋าเป่าจะได้ตอบก็มีคนมาพูดเอาอกเอาใจ คลายความสงสัยให้สาวสวยเสียก่อน
“ปกติหนังทั่วไปมีผู้กำกับอย่างน้อยสองคน คอยมาช่วยจัดเรียงการถ่ายทำน่ะ ก็เหมือนกับเรื่องปฏิบัติการผู้พิทักษ์นี่ไงที่เป็นการลงทุนครั้งใหญ่ ดังนั้นสถานที่ถ่ายทำก็จะมีผู้กำกับร่วมกันหลายคน แต่ปกติแล้วผู้กำกับใหญ่ๆ แบบนี้จะไม่ค่อยมาปรากฏตัวในที่แบบนี้หรอกนะ เขามีหน้าที่แค่รับผิดชอบฉากของหลิวเย่และฉากสำคัญอื่นๆ น่ะ”
เด็กหนุ่มที่แย่งโอกาสพูดกับเธอมาได้ หลังจากที่อธิบายให้เธอฟังอย่างละเอียดแล้วก็ยิ้มให้เธอ
“ผมชื่อหวางฉู่เจี๋ย หวางจากคำว่า “ต้าหวาง” ฉู่จากคำว่า “ฉู่กว๋อ” เจี๋ยจากคำว่า “เจี๋ยชู” ผมอยู่ในกองถ่ายมาสักพักแล้วล่ะ ถ้าคุณสงสัยอะไรก็ถามผมได้นะ”
ข้างๆ กลับมีเสียงหัวเราะ ‘เหอะ’ ดังขึ้นมา
“อยู่กับกองถ่ายอะไรกัน ต่างกับตัวประกอบธรรมดาก็แค่เป็นนักแสดงสมทบ เงินเดือนแค่วันละร้อยกว่าหยวนเอง!”
หวางฉู่เจี๋ยที่ได้ยินแบบนั้นก็ปรากฏสีหน้าโกรธเคืองขึ้นมาแล้วหันไปมองคนที่พูดหักหน้าตนต่อหน้าสาวสวยด้วยสายตาเกรี้ยวกราด “ก็นักแสดงสมทบไง ตัวประกอบมีปัญหาอะไรรึไง” ตอนที่เขาพูด สายตาก็ยังแอบลอบมองเจียงเซ่ออยู่เรื่อยๆ
“ตัวประกอบวันนึงก็อาจจะดังขึ้นมาก็ได้ไม่ใช่เหรอ? นักแสดงดังๆ ในวงการตอนนี้แต่ก่อนก็เคยไปเป็นตัวประกอบให้เขาเหมือนกันทั้งนั้นแหละ”
เจียงเซ่อรู้จุดประสงค์ของเด็กหนุ่มคนนี้ดี เธอขอบคุณอย่างมีมารยาทกลับไป สักพักผู้ช่วยผู้กำกับก็มาเรียกคนที่ตกน้ำและคนที่โดนเอฟเฟคเลือดให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
พวกช่างแต่งหน้ารอคำสั่งอยู่ก่อนแล้ว ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่ไม่ไกลจากกลุ่มผู้กำกับนัก
ตอนที่เจียงเซ่อเดินไปทางนั้นก็เห็นจางจิ้งอานกำลังเดินลงมาจากรถท่ามกลางเหล่าบอดี้การ์ดพอดี แต่สิ่งที่ทำให้คนอื่นแปลกใจไม่น้อยคือในรถยังมีนักแสดงชายยอดเยี่ยมอย่างหลิวเย่คนที่หลูเป๋าเป่าเอาแต่ชื่นชมไม่ขาดปากนั่งมาด้วย
พอหลิวเย่ปรากฏฏตัวในกองถ่ายก็เกิดความวุ่นวายขึ้นทันที คนมากมายต่างกรูกันเข้าไปดูเขา บางคนก็อยากจะเข้าไปขอลายเซ็นแต่ก็โดนการ์ดสองคนและผู้จัดการส่วนตัวของหลิวเย่กันออกอย่างมีมารยาท
พอจางจิ้งอานมา ผู้ช่วยผู้กำกับก็ไม่มีที่นั่งทันที
ตอนที่เจียงเซ่อเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วเดินออกมา จางจิ้งอานที่นั่งแทนที่รองผู้กำกับกำลังดูจอมอนิเตอร์อยู่ เขาขมวดคิ้ว สีหน้าดูไม่ดีนัก
ส่วนรองผู้กำกับก็เหมือนกำลังอธิบายบางอย่างให้เขาฟัง ท่าทางเคร่งเครียดและยกมือขึ้นปาดหน้าผากบ่อยครั้ง
ดาราดังคนนั้นสวมแว่นดำและนั่งอยู่บนเก้าอี้ชายหาด เขากำลังดื่มน้ำแร่เย็นและเอียงตัวเข้ามาดูที่จอมอนิเตอร์อยู่หลายครั้ง
จางจิ้งอานสั่งอะไรซักอย่างกับรองผู้กำกับ รองผู้กำกับก็พยักหน้า ไม่นานนักผู้ช่วยก็ถือตัวกระดานแคลปบอร์ดออกมา เจียงเซ่อดูแวบหนึ่งก็เห็นเป็นกระดานฉากของผู้หญิงคนก่อนหน้านี้ที่มีบทพูดกับเกาหรง
เห็นได้ชัดว่าผู้กำกับใหญ่ไม่ค่อยพอใจหญิงสาวคนก่อนหน้านี้เท่าไรนัก และต้องการถ่ายใหม่อีกรอบ
ผู้หญิงคนนั้นที่แต่งหน้าอยู่พอเห็นฉากนี้เข้าก็กัดริมฝีปากแน่น ท่าทางดูเครียดหนักกว่าเดิม
พอทุกคนแต่งหน้าเสร็จ เจียงเซ่อก็ต้องกลับเข้าไปโดนมัดอยู่ที่ริมแม่น้ำอีกครั้ง ถุงเอฟเฟคเลือดถูกใส่ไว้ในตำแหน่งอื่นๆ อีก ทุกคนต่างก็เดินหลบรางกล้องที่อยู่บนพื้น ต่างคนต่างก็กลับไปยืนในตำแหน่งของตัวเอง
หลังจากที่ผู้กำกับให้สัญญานมือ เกาหรงก็เริ่มพูดบทของตัวเองอีกครั้ง หญิงสาวที่มีบทพูดคนนั้นรู้สึกกดดันกว่าเดิมมาก จางจิ้งอานนั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ ถึงแม้เขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่กล้องที่อยู่ตรงข้ามเธอก็สามารถถ่ายเอาสีหน้าอารมณ์ของเธอออกมาได้อย่างชัดเจน
ทุกการกระทำแม้เพียงเล็กน้อยของเธอล้วนตกอยู่ในสายตาของผู้กำกับใหญ่
ก่อนหน้านี้ถ่ายกี่รอบๆ ก็ไม่ผ่าน หล่อนอดที่จะกดดันมากไม่ได้จริงๆ ยิ่งเพิ่มความเครียดเข้าไปอีก ถึงครั้งนี้จะไม่มีเสียงตะโกนว่า ‘คัท’
ผู้ช่วยผู้กำกับเองก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่สายตาที่มองมาที่หล่อนนี่สิ มันน่ากลัวยิ่งกว่าด่าเสียอีก
จางจิ้งอานไม่พูดอะไรออกมา รองผู้กำกับก็บอกว่าเอาใหม่อีกครั้งอย่างเบื่อหน่าย
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ฉากๆ นี้ก็ถ่ายมาจนถึงตอนเที่ยงแล้ว เจียงเซ่อรู้สึกว่าเหงื่อบนร่างเธอไหลซึมออกมาจากเสื้อผ้าที่เธอสวม ปากคอเธอแห้งผาก ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกจะทนไม่ไหวแล้ว
หลูเป๋าเป่าที่โดนมัดไว้กับเสาไม้ก็เหมือนจะร้องไห้ออกมาเต็มที แต่เพราะความกดดันในกองถ่ายหล่อนจึงอดกลั้นเอาไว้
หลังจากถ่ายไม่ผ่านติดต่อกันหลายๆ ครั้งเข้า ผู้กำกับใหญ่คนนั้นก็ไม่ได้แสดงท่าทางเดือดดาลเหมือนรองผู้กำกับ แต่คิ้วขมวดเข้าหากัน เนิ่นนานจึงค่อยหันไปสั่งอะไรบางอย่างกับผู้ช่วย พูดไปก็หันมามองที่กลุ่มตัวประกอบไปเป็นระยะๆ คนที่ฉลาดหน่อยก็พอรู้แล้วว่าตอนนี้เขาเกิดความคิดอยากจะเปลี่ยนเป็นคนอื่น
พวกตัวประกอบหญิงที่โดนมัดอยู่ที่เสาไม้ดวงตาพลันปรากฏความคาดหวังขึ้นมา
แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมผู้กำกับใหญ่คนนั้นถึงไม่พูดออกมาตรงๆ ว่าจะเปลี่ยนคน แต่กลับทำเหมือนรองผู้กำกับ ตัดสินใจถ่ายฉากชาวบ้านถูกฆ่าก่อน
คนในกองถ่ายเดินเข้าไปใส่ถุงเอฟเฟคให้อีกครั้ง แต่รอบนี้เจียงเซ่อรู้สึกได้ชัดเจนว่าถุงเอฟเฟคนั่นแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้มาก
แต่เธอก็เป็นแค่ตัวประกอบ คนในกองเองก็ไม่มีท่าทีอยากจะอธิบายอะไร ผู้ช่วยตะโกนเรียกกลุ่มนักแสดงที่สวมชุดทหารญี่ปุ่นให้ออกมา หลายคนที่ตอนแรกถือมีดก็เปลี่ยนมาเป็นถือปืนแทน
ผู้ดูแลอาวุธเข้ามาตรวจสอบอีกครั้ง ตรวจสอบว่าปืนพวกนี้เป็นของจริงแน่นอน
ครั้งนี้ถุงเอฟเฟคเลือดที่อยู่ตรงหน้าอกของเจียงเซ่อได้ผสมดินปืนเอาไว้ด้วย พอผู้เชี่ยวชาญเช็กอาวุธเรียบร้อย ก็มีคนเข้าไปตรวจสอบระยะความไกล บรรยากาศพลันหนักอึ้งขึ้นมาทันที
คนในกองถือบทมาอธิบายกับเธอและคนอื่นๆ ว่าหลังจากที่เสียงปืนดังขึ้นระเบิดถุงเอฟเฟคนั้นก็จะระเบิดออก ข้างในนั้นจะมีเลือดปลอมกระเซ็นออกมาด้วย
ทุกคนพยักหน้ารับ
หลังจากที่ทุกอย่างถูกเซตไว้เรียบร้อยและเสียงของแคลปบอร์ดดังขึ้นเสียง ‘ปัง ปัง’ ก็ดังขึ้น ปลายกระบอกปืนมีแสงไฟแล่บออกมา ครู่หนึ่งก็มีควันลอยออกมาจากปากกระบอกปืน หลายคนตกใจเพราะเสียงนั่น
เจียงเซ่อยังไม่ทันได้ตกใจกับเสียงปืน ได้ยินแค่เอฟเฟคระเบิดบนร่างเธอดังขึ้นเบาๆ ท่อที่ใส่ดินปืนไว้ก็ระเบิดออก ของเหลวสีแดงพุ่งกระเซ็นออกมา แรงดันของระเบิดอัดใส่ที่อกข้างซ้ายของเธอ ถึงแม้ว่าชุดเข้าฉากที่ใส่จะหนาแต่มันก็ยังทำให้เธอรู้สึกเจ็บอยู่ดี
เธอดึงเชือกที่มัดแขนเธอไว้ออก และ ‘ตู้ม’ เสียงตกลงไปในน้ำก็ดังขึ้น
ก่อนตกลงไปในน้ำเธอได้เตรียมกลั้นหายใจไว้แล้ว พอตกลงไปก็ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาและขาทั้งสองข้างก็รีบถีบตัวขึ้นพร้อมกัน โผล่ขึ้นมาที่ผิวน้ำ
เธอว่ายกลับมาที่ฝั่ง และตอนที่เธอไปถึงก็มีคนมารอรับอยู่แล้ว พอขึ้นฝั่งได้เธอก็ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ยังไม่ทันจะได้พูดขอบคุณคนที่ช่วยดึงเธอขึ้นมาก็มีเสียงตะโกนแทรกขึ้น
“ตรงนั้นน่ะ มานี่ซิ”


娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
ตอนที่ 4 ช่วยไม่ได้
ในอาคารผู้โดยสาร ทั้งสองคนถือบัตรเอาไว้เตรียมที่จะขึ้นรถ
เจียงเซ่อยกมือทั้งสองข้างพัดหน้าตัวเองและเดินไปเดินมาจนเหงื่อออกหลัง บ่อยครั้งมักมีคนมองเธอด้วยสายตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงในความสวยของเธอ
เธอขมวดคิ้วหันตัวกลับ หลูเป๋าเป่ายังคงเอาแต่ปัดหน้าจอมือถือดูดาราคนนู้นคนนี้ไปเรื่อยๆ
“หนังเรื่อง ปฏิบัติการผู้พิทักษ์ นี่เขาบอกว่าลงทุนไปกว่าสองร้อยล้านแล้วนะ” หลูเป๋าเป่ายกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก “โคตรจะร้อน เซ่อเซ่อเธอจะกินน้ำไหม?”
“ไม่มีเงิน” เจียงเซ่อส่ายหัว ทั้งเนื้อทั้งตัวเธอมีอยู่แค่ยี่สิบสี่หยวน และมันก็เป็นเงินที่เจียงเซ่อเก็บมันไว้ใต้หมอนด้วย
ไปกลับเซิ่นจวงค่าโดยสารก็ตกประมานสิบหยวน ถ้าหักไปซื้อน้ำกิน ตอนจะกลับบ้านเธอคงต้องเดินเอาแล้ว
เธอคิดถึงเมื่อก่อนที่ ‘ใช้เงินเป็นน้ำ’ ก็รู้สึกกลุ้มใจ เธอตบๆลงบนหัวของหลูเป๋าเป่า
“ไอ้เรื่องปฏิบัติการอะไรนั้นจะมาถ่ายฉากอะไรกัน?”
“ไม่รู้สิ” หลูเป๋าเป่ากางแขนออก กระพริบตะปริบๆ “พวกการถ่ายทำมักจะเก็บเนื้อหาเรื่องราวไว้เป็นความลับเสมอแหละ จะไม่ให้แพร่งพรายเด็ดขาด แต่ถ้าพวกเราไปเนียนๆเข้าไปเป็นตัวประกอบ ก็อาจจะได้รู้ว่าฉากนั้นจะเป็นฉากอะไร”
หล่อนร้อนมากๆ ร้อนจนสุดท้ายต้องไปซื้อน้ำมาสองขวดและเธอก็ยื่นให้เจียงเซ่อหนึ่งขวด
พอไปถึงเซิ่นจวงก็ปาเข้าไปสิบโมงกว่าแล้วและพระอาทิตย์กำลังร้อนได้ที่
อาจจะเพราะวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ คนจำนวนมากที่อยู่ตรงนี้คงจะมาด้วยเหตุผลเดียวกับหลูเป๋าเป่าสินะ ยิ่งข่าวบอกว่าหนังเรื่องนั้นจะมาถ่ายทำที่นี่ คนก็เลยแห่กันมามากมาย
เซิ่นจวงเป็นเมืองแห่งแม่น้ำต้าซิ่งในยุคราชวงศ์ชิง ช่วงที่เป็นสาธารณรัฐได้มีผู้มีชื่อเสียงอย่าง เซิ่นฉงจือ ซื้อเอาไว้ และเท่าที่จำได้เพราะเป็นเขตเมืองพิเศษจึงทำให้โดนรุกรานอยู่ตลอดเวลา
ถึงตรงหน้าจะเป็นขีปนาวุธมากมายแต่เซิ่นฉงจือก็ไม่เคยคิดที่จะยอมแพ้ เขากลัวว่าจะโดนยึดเมืองไป การรุกรานยังคงแผ่ขยายและเริ่มส่งเรือรบมาทางแม่น้ำต้าซิ่งเพื่อเข้าสู่เมือง คนที่ลำบากไม่น้อยไปกว่ากันคือประชาชนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ เพราะฉะนั้นทุกครั้งที่รบกับกลุ่มผู้รุกกราน สุดท้ายก็จะโดนปลิดชีพอยู่ในแม่น้ำต้าซิ่ง เซิ่นจวงจึงเป็นที่รู้จักกันมาแบบนี้ล่ะ
ที่นี้ไม่เพียงแต่มีสิ่งก่อสร้างโบราณที่ยังสมบูรณ์ ที่นี่ยังมีอนุสรณ์สถานวีรชนจงเลี่ยฉืออีกด้วย ดังนั้นนอกจากผู้คนทั่วไปและนักท่องเที่ยวที่มาเยี่ยมชมแล้ว ก็จะมีพวกถ่ายหนังที่มาบ่อยๆ
พอมาถึงเซิ่นจวงแล้ว เจียงเซ่อก็เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองนั้นเด็กแค่ไหน ไม่ว่าหลูเป๋าเป่าจะพูดอะไรเธอก็เชื่ออย่างไม่สงสัยเลยสักนิด
เรื่องหนัง ปฏิบัติการผู้พิทักษ์ นั่นจะมาถ่ายทำที่เซิ่นจวงหลูเป๋าเป่าก็รู้มัน ดูท่าคงจะปิดคนอื่นไม่มิดสักเท่าไหร่เลย
คนที่ชอบตามดาราแบบหลูเป๋าเป่าก็มีตั้งเยอะแยะ เรื่องตำแหน่งที่ถ่ายทำก็ดูเหมือนจะมีข่าวออกมาแล้ว แต่สถานที่ถ่ายทำถูกกั้นไว้ตั้งสามชั้นและแน่นหนา
บางทีก็มีคนยกมือถือแอบถ่ายรูป พวกการ์ดที่มาดูแลจ้องพวกเขาเขม็ง ไม่ว่าวัยรุ่นผู้ชายหรือผู้หญิงก็เข้าไปไม่ได้เด็ดขาด
เจียงเซ่อกำลังลากหู้เป๋าเปาออกมาเพราะหล่อนกำลังคิดจะบากหน้าเข้าไปขอร้องการ์ดพวกนั้น เธอทำเสียงดุใส่หล่อน
“ไหนตัวประกอบที่พูดถึง……”
ทั้งสองคนโดนดันไปดันมาเพราะคนค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว เพื่อไม่ให้โดนดันออก หู้เป๋าเปาเลยจับมือของเธอแน่น “ฉันก็ไม่คิดว่าคนจะเยอะขนาดนี้นี่นา……”
พวกแฟนคลับตามดาราในเซิ่นจวงก็เยอะ แต่คนที่จะมาเป็นตัวประกอบก็คงไม่น้อยเหมือนกัน
คนส่วนมากนอกจากอยากจะเป็นตัวประกอบแล้วก็ยังรอวันที่จะได้ทำงานข้างในนั้นด้วย พวกเขาหวังที่จะทำให้ผู้กำกับพอใจและสนใจที่จะดันตัวเอง พวกเขาต่างก็มายืนรอกันอยู่ที่หน้าประตูกองถ่ายและพยายามที่จะเข้าไป
คงจะพึ่งหลูเป๋าเป่าไม่ได้แล้ว เจียงเซ่อถอนหายใจและมองหาคนที่พอจะถามได้
“คุณคะ ขอถามหน่อยนะคะ หนังเรื่องปฏิบัติการผู้พิทักษ์จะมีการใช้ตัวประกอบหรือเปล่า?”
เธอเป็นคนที่สวยมาก ใบหน้าเรียวเล็กเท่าฝ่ามือ เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ก็สามารถดึงดูดความสนใจของผู้คนได้มากมาย
แม้ว่าจะเป็นบอดี้การ์ดที่คอยดูแลกองถ่าย และเห็นดารามาก็ไม่น้อย แต่ละคนก็สวยๆ ทั้งนั้น แต่ในตอนที่ได้ห็นหน้าเจียงเซ่อ ในดวงตาของผู้ชายที่ใส่ชุดการ์ดก็ยังมีแววตะลึงในความสวยของเธอวาบผ่าน
คนที่หวังจะเข้าวงการบันเทิงแบบเจียงเซ่อเขาก็เห็นมาไม่น้อย พอได้ฟังคำถามนั่น เขาก็มองเธออยู่ครู่หนึ่งค่อยชี้นิ้วไป
“เลี้ยวซ้ายออกทางประตูใหญ่นั่น แล้วเดินไปทางขวามือ จะมีตึกที่เขียนว่า ‘ตึกฉางชุน’ ตึกนั้นล่ะ”
เจียงเซ่อขอบคุณคนๆ นั้นก่อนจะดึงหลูเป๋าเป่าออกมาจากฝูงคนแล้วเดินไปตามทางที่บอดี้การ์ดคนนั้นบอก และเธอก็ได้พบกับตึกที่ชื่อฉางชุนจริงๆ ตึกๆนี้เป็นตึกอนุสาวรีย์ มีคนคอยเฝ้าตลอดและยังไม่เปิดให้คนเข้า
ตรงหน้าประตูมีคนอยู่ไม่น้อย ดูเหมือนว่าพวกเขาก็คงรอเลือกให้ไปเป็นตัวประกอบเหมือนกัน มีทั้งแก่ทั้งเด็ก อายุมากสุดน่าจะห้าสิบหกสิบ น้อยสุดคงเป็นสิบเจ็ดสิบแปด
มีทั้งผู้หญิงผู้ชาย และตอนนี้คนเริ่มเยอะขึ้นแล้ว ดูๆคงมากกว่าหนึ่งร้อยคนด้วยซ้ำ ไม่แน่ดูท่าวันนี้พวกเธอคงมาเก้อเสียแล้ว
เจียงเซ่อขมวดคิ้ว มองผ่านประตูเข้าไปก็พบชายหนุ่มใส่เสื้อทีเชิ้ตสีขาวกำลังวิ่งมาทางนี้ พวกคนที่เห็นว่าคนคัดเลือกตัวประกอบออกมาแล้วก็รีบกรูมาเบียดกันที่หน้าประตู
“อย่าดัน ขยับออกไปหน่อย ต้องการผู้ชายทั้งหมดห้าสิบคน อายุไม่เกี่ยง และต้องการผู้หญิงอีกยี่สิบคน”
ชายหนุ่มคนนั้นกระแอมไอสองทีก่อนจะบอกให้ทุกคนขยับออกไปแล้วถึงจะพูดสิ่งที่ต้องการออกมา
หลูเป๋าเป่ารีบดึงเจียงเซ่อเข้าไปในกลุ่มคน พอหล่อนเห็นโอกาสที่จะเจอกับดาราก็ตื่นเต้นจนคุมไม่อยู่ และก็ไม่รู้ว่าไปเอาแรงมาจากไหนถึงดึงเจียงเซ่อเข้าไปในกลุ่มคนจนได้
ชายหนุ่มที่เป็นคนเลือกตัวประกอบก็กำลังคัดคนอยู่ “เธอ เธอ เธอ……”
คนที่โดนเลือกกระโดดดีใจและเขยิบไปยืนอีกฝั่ง ส่วนคนที่เหลือก็ยังพยายามที่จะแทรกตัวไปข้างหน้า หลูเป๋าเป่ายกมือขึ้นตะโกนเสียงดัง
“พวกเรา พวกเรา ผู้หญิงค่ะ!”
เธอเสียงดังมาก พอชายหนุ่มคนนั้นหันกลับมามองก็ได้พบเข้ากับเจียงเซ่อ
“พวกเธอมานี่”
แววตาชายหนุ่มเป็นประกาย ถึงใบหน้าของเธอจะดูหงุดหงิดเพราะโดนหลูเป๋าเป่าดึงเข้าไปในกลุ่มคน แต่เธอก็ยังน่ามองอยู่ดี พอชายหนุ่มเลือกคนเสร็จก็พอพวกเขาไปในกองถ่าย ระหว่างทางเองก็ยังหันไปมองเจียงเซ่อตั้งหลายครา
ส่วนคนที่เหลือที่ไม่ได้โดนเลือกก็นั่งลงอย่างผิดหวัง
พอเข้ามาในกองถ่าย หลูเป๋าเป่าก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ เสียงของเธอสั่นไปหมด
“เซ่อเซอ พวกเราโดนเลือกจริงๆ ด้วย โดนเลือกจริงๆ ด้วย ฮ่าๆ”
เธอล้วงกระเป๋าจะเอามือถือขึ้นมา
“เดี๋ยวฉันจะต้องถ่ายรูปกับหลิวเย่ ลู่ปิงปิง จ้าวรั่วจิน และร๋วนมี่ จะขอลายเซ็นด้วย!”
ยังไม่ทันที่จะได้เข้าไปในกลุ่มตัวประกอบก็มีคนพูดขึ้นอย่างเร่งรีบ
“ผู้ชายตามผมมาเปลี่ยนทางนี้นะครับ”
เหลือเพียงกลุ่มของผู้หญิง ผู้ชายที่นำพวกเรามาชี้ไปทางๆหนึ่ง
“เดินไปทางนั้นนะครับ ข้างบนจะเขียนไว้ว่าห้องเสื้อผ้า เข้าไปข้างในจะมีช่างแต่งหน้าอยู่นะ” พอพูดจบเขาก็ชี้ไปที่เจียงเซ่อแล้วเรียก
“เธอคนนั้น มานี่หน่อยนะ”
เจียงเซ่อชะงักไปครู่หนึ่ง ผู้หญิงรอบๆก็หันมามองเธอเป็นตาเดียว สายตาที่เห็นได้ชัดว่ากำลังเหน็บแนมเธออยู่ เธอหมุนตัวเดินไป
หลูเป๋าเป่าถามอย่างงงๆ “เรียกเธอหรอ?”
เจียงเซ่อเดินไปหาชายหนุ่มคนนั้น หลูเป๋าเป่ายังคงมองตามหลังเธอด้วยท่าทีตื่นเต้น ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้แสดงท่าทีอะไร เพียงแค่หยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋าเสื้อและยื่นให้เธอ
“ผมชื่อจางฟาน รับผิดชอบเกี่ยวกับหานักแสดงประกอบและนักแสดงทั่วไป ถ้าหากคุณสนใจงานแสดง ก็โทรมาหาผมได้เลยนะครับ”


娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 5 ตัวประกอบ
คำพูดของชายหนุ่มคนนั้นมีความหมายแฝง เจียงเซ่อไม่รู้จะยิ้มหรือร้องไห้ดี
ตอนที่เธอเป็นเฝิงหนานเธอก็ไม่ค่อยจะได้สนใจเกี่ยวกับเรื่องวงกาบันเทิงเสียเท่าไหร่ แต่ก็ยังพอได้ยินข่าวลือพวกนี้มาบ้าง
วงการแบบนี้มันซับซ้อนนัก ท่าทีของชายหนุ่มคนนั้นตอนนี้ทำให้เธอยิ้มออกมา
ยังไงนามบัตรคงต้องรับไว้ก่อน ถ้าปฏิเสธตอนนี้ละก็ งานตัวประกอบที่เพิ่งได้มาคงต้องชวดไปแน่
เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าเธอรับนามบัตรไว้ก็ยิ้มออกมาเช่นกัน
“วงการนี้ผมคุ้นเคยมันดี ถ้าเธออยากจะแสดงหนังหรืออยากจะแสดงบทบาทไหน โทรหาฉันก็พอถ้าเธอต้องการ กองถ่ายยังอยู่ที่เซิ่นจวงอีกหลายวัน”
พอชายหนุ่มพูดจบก็มีเสียงเรียกชื่อเขาดังมาจากด้านหลัง เขาตอบไปคำก่อนจะหันมาพูดกับเจียงเซ่ออีกครั้ง
“อย่าลืมโทรหาผมล่ะ”
พูดเสร็จก็หมุนตัวเดินไปทันที
พอเห็นว่าชายคนนั้นไปแล้วหลูเป๋าเป่าก็รีบเดินมาหาเธอทันที
“เซ่อเซ่อ หรือว่าเขาเห็นเธอสวยก็เลยอยากจะช่วยให้เธอดัง?”
เจียงเซ่อส่ายหน้า เธอทิ้งนามบัตรนั่นลงในถังขยะใกล้ๆ
“เธออย่าโดนหลอกนะรู้ไหม”
ชายหนุ่มคนนั้นเป็นแค่คนวิ่งเต้นให้คนในกองเท่านั้นแหละ โดนคนเรียกให้ทำนู้นทำนี่ ไม่ได้มีตำแหน่งอะไรในกองนักหรอก
บทสนทนานั่น อย่างมากก็แค่เอาไว้หลอกเอาเปรียบพวกเด็กสาวใสซื่ออยากจะเป็นดาราแต่ไร้ประสบการณ์ก็เท่านั้น อำนาจจริงๆ ที่คนคนนี้ทำได้กลัวว่าน่าจะเป็นแค่การเลือกพวกตัวประกอบในกองเท่านั้นล่ะ บทบาทดีๆ คนๆ นั้นจะเป็นคนเลือกได้ยังไงกัน
 “ไปเถอะ”
พวกผู้หญิงคนอื่นเข้าไปในห้องแต่งตัวกันหมดแล้ว ส่วนสองสาวเป็นคนสุดท้ายที่ไปถึง พอเข้าไปในห้องแต่งตัวก็พบว่าหลายคนได้เปลี่ยนชุดกันเรียบร้อยแล้ว
ดูจากลักษณะชุด ละครเรื่องนี้น่าจะถ่ายทำในช่วงสมัยสาธารณะรัฐ ดูจากชื่อเรื่อง ปฏิบัติการผู้พิทักษ์ เรื่องนี้ก็น่าจะมีฉากสู้รบกัน
พอได้ไปเห็นเสื้อผ้าที่จัดเรียงไว้ให้ก็รู้ได้ทันทีว่ามันได้ถูกใส่มาหลายครั้งแล้ว สีมันไม่เท่ากันสักตัวแถมมีกลิ่นเหม็นตุๆด้วย
หลูเป๋าเป่าที่ตอนแรกตื่นเต้นดีใจเหลือเกินจนตอนนี้กลับหน้าบูดเสียแล้ว เจียงเซ่อไม่ได้แคร์เท่าไหร่ เธอหยิบชุดมาแล้วเดินไปเปลี่ยนทันที
หลังม่านกั้นมีคนอยู่ไม่น้อย แต่ทุกคนต่างเงียบไม่พูดอะไรกัน ตอนที่เปลี่ยนชุดเสร็จออกมาก็มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดทันสมัยอายุราวสามสิบถือแบบฟอร์มเดินเข้ามาในห้อง
“นักแสดงตัวประกอบวันนี้ ทุกคนจะได้ค่าแรงสี่สิบหยวน ทำงานแปดชั่วโมง มีข้าวกล่องให้” เธอทักทายทุกคนก่อนจะอธิบายการทำงานและค่าบริการต่างๆ
“ในเมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว คุณก็ต้องทำตามสิ่งที่คนในกองได้จัดเตรียมเอาไว้ ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่ได้รับเงินค่าตอบแทน ถ้าพวกคุณไม่มีปัญหาก็มาลงชื่อได้เลย หลังเสร็จงานแล้วจะมีการประกาศชื่อรับเงินก็โอเคแล้ว”
ทุกคนรีบต่อแถวลงชื่อกัน พอถึงคิวเจียงเซ่อ หญิงสาวคนนั้นก็ดูอึ้งไป ลอบมองหน้าเธอหลายครั้งจนถือสมุดรายชื่อออกไป
ตอนนี้ทุกคนกำลังต่อแถวเพื่อรอแต่งหน้า พอเห็นคนที่แต่งเสร็จเดินออกมาก็รู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่บทบาทที่สวยงามอะไรนัก ตอนที่หลูเป๋าเป่าแต่งหน้าเสร็จ จากคนที่อารมณ์ดีก็กลายเป็นคนหงอยๆ ไปเสียอย่างนั้น ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อท่อนบนสีฟ้าขาดปุปะทั้งตัว ดูแล้วแก่ไปหลายปี
คนที่แต่งหน้าให้เซ่อเจียงเป็นชายอายุสามสิบได้ เขามองเจียงเซ่ออยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดออกมาเบาๆ
“สวยจริงๆ”
เจียงเซ่อเป็นคนที่สวยมากจริงๆ ถึงแม้เสื้อที่เธอใส่จะเป็นชุดเข้าฉากที่ดูล้าสมัยที่ทั้งหนาและหนัก แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความงามของเธอลดลงแม้แต่น้อย
“ขอบคุณค่ะ” เจียงเซ่อยิ้มน้อยๆ ช่างแต่งหน้าคนนั้นมองเธออีกครั้งหนึ่ง
ถึงแม้จะเป็นฤดูร้อนในเดือนพฤษภาคม แต่ในหนังเรื่องนี้จะต้องเป็นฤดูหนาว ดังนั้นเสื้อผ้าที่เจียงเซ่อและทุกคนสวมจึงเป็นเสื้อหนาหนัก เธอและหลูเป๋าเป่ามาช้าเกินไป ตัวที่เบาหน่อยก็โดนเลือกไปหมดแล้ว ก็เหลือแค่เสื้อสองตัวสุดท้ายนี่แหละ พอสวมชุดพวกนี้มาได้สักพัก ขนาดห้องแต่งหน้าเปิดแอร์ แต่เหงื่อเธอก็ยังไหลออกมาไม่หยุดทำให้ตัวเสื้อแนบติดไปกับหลังของเจียงเซ่อ กลิ่นเหม็นบนเสื้อทำให้เธอหายใจไม่ค่อยออก
เธอสวยมากจริงๆ ถ้าความสวยขนาดนี้ถ้าไปอยู่ในกลุ่มดาราก็คงแยกไมได้หรอก แต่ตอนนี้เธออยู่ในกลุ่มตัวประกอบนี่สิ มันคงจะดูสะดุดตาไปเสียหน่อย
ช่างแต่งหน้ายืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยิบแป้งสีที่ค่อนข้างเข้มขึ้นมาแตะลงบนใบหน้าให้สีคล้ำขึ้นหน่อย คนในเงากระจกถูกปกปิดความสดใสของหน้าไปมาก ดูไม่เหมือนคนที่ดูโดดเด่นเมื่อครู่แล้ว
“พวกเธอต้องแสดงเป็นชาวบ้านที่โดนพวกทรยศฆ่าตาย”
ช่างแต่งหน้ามองเธอแล้วยิ้ม ในมือก็ยังทำหน้าที่ไปด้วย “ดังนั้นฉันเลยต้องเติมแผลบนหน้าให้เธอหลายรอยหน่อยนะ”
ถ้าเป็นตัวประกอบทั่วไป ช่างแต่งหน้าคงไม่อธิบายละเอียดขนาดนี้ และก็คงไม่มานั่งเสียเวลาอธิบายการถ่ายทำในวันนี้ด้วย
แต่เป็นเพราะอยู่ในวงการนี้มานาน ช่างแต่งหน้าคนนี้ก็เป็นคนฉลาด เขาดูออกว่าเจียงเซ่อที่สวยขนาดนี้คงไม่ได้โง่นักหรอก เธออาจจะได้เกิดในวงการบันเทิงเร็วๆ นี้ก็ได้ เขาค่อยๆ ใช้แปรงปัดลงบนหน้าของเจียงเซ่ออย่างนุ่มนวล ก่อนจะแนะนำตัวเองด้วยรอยยิ้ม
“ฉันชื่อโทนี่”
เจียงเซ่อพยักหน้าแล้วมองดูใบหน้าตัวเองที่มีรอยแผลตกแต่งเต็มไปหมด และพอเธอทำผมเสร็จ เธอก็ดูแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
โทนี่มองเจียงเซ่ออีกรอบหนึ่ง แต่งหน้าเสร็จแล้ว แต่ก็ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างแปลกๆ อยู่อีก
เอวเธอตั้งตรง เป็นลักษณะที่ติดตัวมา ถึงจะแต่งหน้าให้ดูโทรมไปแล้วแต่ก็ยังดูแตกต่างจากตัวประกอบคนอื่นมากอยู่ดี
“แบบนี้ไม่ได้นะ” เขาชี้นิ้วโบกไปมา “เธอต้องงอเอวหน่อย หลังก็ต้องงออีก” แล้วเข้าก็ชี้ไปที่ตัวประกอบคนอื่นๆ “เหมือนพวกหล่อนนั่นไง แบบนั้นเลย”
เจียงเซ่อมองไปที่คนกลุ่มนั้นแล้วหันมามองตัวเองในกระจก ผิวของเธอถูกทาจนดำแล้ว แต่ก็ยังปกปิดลำคอระหงและใบหน้าได้รูปของเธอไว้ไม่มิดอยู่ดี ถึงแก้มจะมี ‘รอยแผลฉกรรจ์’ แต่แววตาของเธอกลับนิ่งเรียบ มองไม่เห็นแววตาเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย แบบนี้ไม่ได้แน่ๆ
เธอขอบคุณโทนี่ที่เตือน ถึงอยากจะเป็นตัวแสดง แต่ก็ไม่ควรที่จะทำตัวเด่นเกินไป
เธองอเอวลง ห่อไหล่เข้ามา พยายามทำสายตาเหนื่อยๆและรู้สึกทรมานในกระจก ข้างนอกเหมือนจะมีคนมาเรียกตัวประกอบให้ออกไปได้แล้ว จึงไม่มีเวลาให้เธอได้ฝึกอีก
หลูเป๋าเป่าตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง และหล่อนก็กังวลด้วย หล่อนกอดแขนเจียงเซ่อไว้ เห็นแบบนั้นก็อดที่จะขำขึ้นมาไม่ได้
บทที่เจียงเซ่อจะต้องแสดงเธอก็ได้รู้จากช่างแต่หน้าที่ชื่อโทนี่แล้ว ตอนที่รถขับเข้ามาในกองถ่ายเจียงเซ่อก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรนัก
ฉากที่จะถ่ายนี้จัดที่ริมแม่น้ำต้าซิ่ง สถานที่ถูกเคลียร์เรียบร้อยแล้ว ทางกองถ่ายคงได้จัดการเช่าที่เอาไว้ ดังนั้นจึงมีกล้องติดอยู่ทั่วบริเวณ
 ใต้แสงพระอาทิตย์ คนกลุ่มหนึ่งที่สวมชุดนักแสดงกำลังยืนคุยกัน
มองไกลๆ ก็มีร่มขนาดใหญ่กางไว้และมีเก้าอี้ชายหาด คนอีกกลุ่มที่อยู่ใต้ร่มนั่นก็กำลังพูดคุยเรื่องบทกันอยู่
พอเห็นว่ารถกองถ่ายมาถึงแล้ว ผู้ชายร่างอวบคนหนึ่งก็ยืนขึ้นมาแล้วพูดใส่โทรโข่ง
“นักแสดงมาแล้ว เตรียมตัวตามหน้าที่ตัวเองได้!”
เจียงเซ่อและคนอื่นๆรีบเดินลงจากรถทันที คนในกองถ่ายจำนวนหนึ่งวิ่งไปหาพวกเธอพร้อมเชือกป่านในมือ
“นั่นจะเอามาทำอะไรน่ะ?”
พอหลูเป๋าเป่าเห็นแบบนั้นก็ตกใจถามเจียงเซ่อเสียงแผ่ว ร่างกายสั่นเบาๆ


娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 6 แอคชั่น
เพราะใบหน้าของเธอถูกทาด้วยสีดำจึงมองเห็นสีหน้าได้ไม่ชัดนัก เจียงเซ่อเอียงหน้าไปใกล้แล้วตอบ
“แสดงเป็นคนตายไง”
คนอื่นที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกตื่นเต้น มีเสียงเบาๆ พูดขึ้นมาว่า
“ถ้าถ่ายเสร็จแล้วทางกองถ่ายน่าจะให้เงินเพิ่มด้วยนะ”
หลูเป๋าเป่ากำลังจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็โดนผู้ช่วยผู้กำกับตะโกนบอกให้คนดูแลรีบๆ มัดเชือกให้เรียบร้อย หลังจากนั้นถูกพาไปมัดไว้ที่เสาไม้ริมแม่น้ำ
เจียงเซ่อถูกมัดมือไพล่หลังแล้วพาไปที่ขอบแม่น้ำ เชือกป่านมัดรอบข้อมือทั้งสองข้างจนแน่น คนที่แสดงเป็นคนร้ายเองก็ถือมีดปลอมรอแสดงแล้ว เหลือแค่รอคำสั่งของผู้กำกับ
คนในกองถ่ายช่วยกันเอาถุงเลือดปลอมมาใส่ให้ในเสื้อ ผู้ชายคนหนึ่งถือปากกามาคุยกับตัวประกอบหญิงเพื่อบอกบทที่หล่อนต้องพูด
“……พอเกาหรงพูดบทของเขาเสร็จ เธอก็ต่อด้วย ‘ถุย’ เลยนะ”
หล่อนได้บทพูดหนึ่งประโยค และนั่นก็ทำให้คนที่เหลืออิจฉาหล่อนไม่น้อยเลย
ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้าหงึกหงัก แล้วคนที่ถือปากกาก็หันไปคุยกับเจียงเซ่อและคนอื่นๆ
“เดี๋ยวพอมีดฟันลงมาจะกดถุงเลือดจนแตก หลังจากนั้นพวกคุณต้องล้มตัวลงไปในแม่น้ำเลยนะ” เขาชี้ไปบริเวณแม่น้ำที่ได้ทำเขตปลอดภัยเอาไว้แล้ว และในน้ำก็มีคนอีกมากมาย “เรื่องความปลอดภัยเราเตรียมไว้แล้ว คนที่ต้องตกน้ำวันนี้มีค่าตอบแทนเพิ่มให้ยี่สิบหยวน”
พูดจบเขาก็ปรบมือให้สัญญาน “โอเค เตรียมพร้อม”
การถ่ายทำฉากนี้ไม่ได้มีบทของพระเอกยอดเยี่ยมอย่างหลิวเย่ เช่นเดียวกับพวกดาราสาวที่หลูเป๋าเป่าได้โม้ไว้เช่นกัน มันก็เป็นแค่ฉากสั้นๆของหนังเรื่องนี้เท่านั้น
เจียงเซ่อถูกดันไปจนถึงริมแม่น้ำ ในแม่น้ำเองก็มีเบาะชูชีพลอยอยู่ห้าหกเบาะ หลูเป๋าเป่าโชคดีที่ไม่ต้องลงน้ำเพราะถูกมัดติดกับเสาไม้ แต่เจียงเซ่อกลับได้ไปยืนอยู่ขอบสุดของแม่น้ำ คิดว่ายังไงก็ต้องตกลงไปแน่นอน
ทุกคนต่างประจำที่ของตัวเอง จนกระทั่งผู้กำกับตะโกนว่า ‘Action’ “ลองดูครั้งหนึ่งก่อนนะ”
ผู้ช่วยผู้กำกับเอาชอล์คเขียนครั้งที่แสดงลงบนแผ่นบอร์ดนั่น “Take one”
นี่คือการถ่ายทำรอบแรก พอเสียงไม้บอร์ดกระทบกันหายไป ชายวัยกลางคนที่ใช่ชุดผู้ร้ายก็พูดออกมาด้วยสีหน้าอำมหิต
“ถ้าหากโจวหมิงฉงไม่ยอมมอบของสิ่งนั้นออกมา พวกแก ทุกคนจะต้องตาย!”
พอพูดจบ ทุกคนต่างชะงักนิ่ง และนั่นก็ทำให้ผู้กำกับโมโห
“คัท!”
ตัวประกอบกลุ่มนั้นยังไม่ทันได้ดึงสติตัวเองกลับมา ผู้ช่วยผู้กำกับก็เดินดุ่มๆ เข้าไปตะโกนใส่ทันที
“แม่งเอ้ย คุณบ้าหรือเปล่าเนี่ย ผมบอกแล้วไงว่าพอเกาหรงพูดบทของเขาเสร็จคุณก็ต้องพูดว่า ‘ถุย’ เลยไง?”
ผู้หญิงคนนั้นโดนด่าจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา พอชายคนนั้นบ่นเธอเสร็จก็สะบัดมือ
“เอาใหม่!”
ทุกคนกลับเข้าที่ตัวเองอีกครั้ง ไฟถูกส่องมาที่เจียงเซ่อและคนอื่นๆ แล้วนักแสดงชายที่ชื่อเกาหรงก็สวมบทบาทของตัวเองอย่างมืออาชีพ เขาเท้าเอวแล้วชี้มีดขึ้น
“ถ้าหากโจวหมิงฉงไม่ยอมมอบของสิ่งนั้นออกมา พวกแก ทุกคนจะต้องตาย!”
 ครั้งนี้ผู้หญิงที่โดนด่าไปตอบสนองอย่างรวดเร็ว และดูเหมือนว่าจะรีบไปหน่อย
“ถุย”
คงเพราะเพิ่งโดนด่ามา เสียง ‘ถุย’ ของหล่อนมันถึงได้เบาเหมือนไม่มีแรงเสียอย่างนั้น ผู้ช่วยผู้กำกับที่ถือปากกาอยู่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟหนักกว่าเดิม
“เธอทำได้หรือเปล่าเนี่ย? ไม่ได้ก็เปลี่ยนคนไปเลย!”
ผู้หญิงคนนั้นโดนดุจนน้ำตาไหลและก้มหัวขอโทษไม่หยุด จนพอโอเคขึ้นแล้วก็เริ่มถ่ายใหม่
“Take three”
เสียงแคลปบอร์ดดังขึ้น เกาหรงก็เล่นบทของตัวเองอีกครั้ง หลังจากที่ทำพลาดไปถึงสองครั้ง ครั้งนี้เธอตะโกนขึ้นอย่างเสียงดัง “ถุย!”
ครั้งนี้ไม่โดนสั่งคัท เห็นแค่ผู้ช่วยและผู้กำกับกำลังคุยอะไรกันสักอย่าง ตอนที่มองมา ก็หน้านิ่วคิ้วขมวด
พอผู้หญิงนั้นพูดจบ คนที่แสดงเป็นคนร้ายบนใบหน้าก็ปรากฏสีหน้าขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน คำด่าถูกพ่นออกมาพร้อมๆ กับอาวุธปืนในมือที่ถูกยกขึ้น
การแสดงดำเนินมาถึงแค่ฉากนี้ ผู้กำกับให้สัญญาณมือและผู้ช่วยก็ตะโกนสั่งให้หยุด
เกาหรงหยุดแสดง ผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธในกองถ่ายก็เข้ามาตรวจสอบอาวุธที่เขาถืออยู่
เจียงเซ่อเห็นประกายเย็นเยียบที่สะท้อนออกมาจากตัวปืน น่าจะเป็นปืนจริงแต่คงไม่ได้มีลูกกระสุนอยู่ในนั้น หนังเรื่องนี้เป็นการลงทุนครั้งใหญ่ คงไม่ใช้พวกอาวุธปลอมแน่ๆ และเพื่อความสมจริง จะถ่ายฉากที่ยิงปืนก่อนแล้วค่อยไปถ่ายตอนที่ถุงเลือดแตกก็ได้แล้ว
พวกเขาเข้าไปคุยกับผู้หญิงคนนั้นที่ต้องพูดบทอีกครั้ง ท่ามกลางอากาศที่ร้อนขนาดนี้ เจียงเซ่อรู้สึกว่าเหงื่อเธอมันจะซึมทะลุเสื้อออกมาเสียแล้ว ยืนอยู่นานเพื่อรอถ่ายฉากถูกฆ่า ทุกคนต่างก็ได้แต่ยืนนิ่งๆ ขยับไปไหนไม่ได้
ช่างแต่งหน้าในกองถ่ายรีบเดินมาเติมหน้าให้ พอคนดูแลอาวุธตรวจเรียบร้อยว่าไม่อันตรายทุกคนก็เริ่มถ่ายต่อ
ครั้งนี้เกาหรงยกปืนขึ้นมา แต่ผู้หญิงคนที่ต้องพูดบทน่าจะเครียดเกินไปจนลืมบีบจุดที่ใส่ถุงเลือดให้แตกและเธอก็โดนด่าเสียๆ หายๆ ไปอีกยกใหญ่
“ฉากนี้เอาไว้ก่อนแล้วกัน เอาฉากอื่นให้เสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที”
ชายหนุ่มสวมแว่นดำที่นั่งอยู่ใต้ร่มใบนั่นมีสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก พอพูดประโยคนั้นจบผู้ช่วยก็ตะโกนมาทางที่เจียงเซ่อยืนอยู่ กล้องทุกตัวแพนไปยังจุดที่เธอและคนอื่นยืนอยู่ทันที
พอเสียงแคลปบอร์ดดังขึ้น สิ่งที่กล้องถ่ายเป็นสิ่งแรกคือฉากกำลังเตรียมปืน เจียงเซ่อยืนอยู่ที่ริมแม่น้ำ เธอเห็นชายคนหนึ่งถือมีดพุ่งเข้ามาหาเธอ เขาง้างมีดขึ้น ทำท่าทางว่ากำลังจะฟันลงมา
มีดเล่มนั้นสับลงบนหัวไล่ข้างซ้ายของเธอ ถึงมันจะไม่ใช่มีดจริงและก็คงไม่ได้ทำให้เกิดแผลร้ายแรงอะไร แต่แรงของผู้ชายที่กดลงมาก็ทำให้รู้สึกเจ็บไม่น้อย
เจียงเซ่อแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา เธอจำสิ่งที่คนบอกบทกำชับเธอเอาไว้ได้แม่น เธอร้องออกมาคำหนึ่ง เสียงถุงเลือดที่โดนมีดกดแตกออกมาดัง ‘ผุ’ ของเหลวสีแดงกระเซ็นออกมาและเธอไม่ลังเลที่จะสะบัดมือที่โดนเชือกมัดไว้เพื่อเหวี่ยงตัวให้ล้มลง ร่างทั้งร่างตกลงไปไปในแม่น้ำ!
วันที่อากาศร้อนๆ แบบนี้ แถมเสื้อหนาๆ ที่เธอใส่มันก็ร้อนจนแทบทนไม่ไหว หลังจากตกลงไปในน้ำแล้วก็เย็นสาบายขึ้นไม่น้อย
 ร่างทั้งร่างของเธอถูกห่อหุ้มด้วยน้ำ เสื้อที่สวมอยู่ก็ดูดน้ำเข้าไปจนหนัก
ดีที่เจียงเซ่อว่ายน้ำเป็นบวกกับการ์ดน้ำที่รอรับอยู่แล้วและพาเธอฝั่งมาอย่างปลอดภัย
คนที่เหลือค่อยๆ ตามขึ้นมา เจียงเซ่อบิดน้ำออกจากเสื้อเพื่อให้เบาขึ้นพลางปาดน้ำบนใบหน้าตัวเอง
พอทำแบบนั้น เครื่องสำอางบนใบหน้าก็เลอะมอมแมม ผู้กำกับที่นั่งดูกล้องอยู่ก็ทำสัญญาณมือสั่งหยุดถ่าย
ถึงเวลาพักกอง ทุกคนต่างจับกลุ่มหาที่นั่งกัน
ฉากนี้ของเจียงเซ่อเหนื่อยไม่ใช่เล่น หลูเป๋าเป่าที่ถูกมัดติดกับเสาไม้เองก็ถูกปล่อยออกมาก่อน บนเสื้อของเธอเองก็มีเลือดปลอมเปรอะอยู่เช่นกัน แววตาของหล่อนยังคงมีความตกใจไม่น้อย
“ตกใจแทบตายแน่ะ”
หล่อนนั่งลงมา พอเห็นว่าทั้งตัวของเจียงเซ่อเปียกไปหมดก็เอ่ยออกมาอย่างกังวล
“ตอนที่เห็นเธอตกลงไปในน้ำฉันก็ตกในแทบแย่”
ดูเหมือนว่าการมาเป็นตัวประกอบในกองถ่ายจะไม่ได้เป็นเรื่องน่าสนุกสำหรับหลูเป๋าเป่าอีกต่อไป ไม่เพียงแค่ไม่ได้เจอดาราแล้วก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะได้ถ่ายหนังกับพวกเขา
“ตอนที่ปืนพวกนั้นหันมาที่ฉันก็ตกใจเหมือนกัน”
หล่อนดูหงอยๆ แววตาปรากฏความท้อแท้ ท่าทางค่อนข้างผิดหวังที่ตัดสินใจมาเป็นตัวประกอบในวันนี้
เจียงเซ่อยกมือขึ้นบีบน้ำออกจากผม
“การถ่ายทำคงต้องใช้ของจริงในการถ่าย แต่ว่ามีคนตรวจสอบแล้วก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก”


娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 2 ข่าว
มือข้างหนึ่งขอหลูเป๋าเป่าวางไว้ใต้โต๊ะและหล่อนกำลังเล่นมือถือสีชมพูเครื่องสวยของหล่อนเอง มันเป็นของขวัญวันเกิดตอนอายุครบสิบหกปี บนมือถือนั่นแปะสติ๊กเกอร์ไว้เต็มไปหมด เด็กสาวพอใจกับมันมากๆ
และตอนนั้นเองที่มือถือมันสว่างขึ้นมา เจียงเซ่อหันหน้าไปดูและก็ได้เห็นหัวข้อข่าวที่โชว์ขึ้นมาพอดี ‘ยุโรปพบรถแข่งซุปเปอร์คาร์จำนวนมาก เจ้าหน้าที่ไล่ติดตาม สืบทราบเจ้าของรถคือชาวจีน’
รูปที่ได้ขึ้นคู่กับหัวข้อข่าวคือรูปรถสีขาวสวยคันหนึ่ง รูปถ่ายจากกล้องดาวเทียมที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือบริเวณหน้ารถที่มีรูปตราบางอย่างที่ไม่ชัดเจนนัก มันคือสัญลักษณ์ที่ถูกสั่งทำขึ้นมา ‘เผยอี้’ คำสองคำนี้หลุดออกมาจากปากของเจียงเซ่อโดยที่ไม่ได้เปล่งเสียงออกมา
หลูเป๋าเป่าไหวมือถือเล็กน้อย พอเห็นว่าเจียงเซ่อกำลังมองมาหล่อนก็แอบมองอาจารย์สอนภาษาอังกฤษที่อยู่หน้าห้องครู่หนึ่งแล้วขยับตัวไปถามเจียงเซ่อ
“เซ่อเซ่อ เธอเห็นหัวข้อข่าวใหม่หรือยัง?” หล่อนพูดประโยคนั้นจบก็แทบจะเก็บความสงสัยอาไว้ไม่ได้แล้วถามต่อเบาๆ
“ในข่าวบอกว่ารถแพงๆ พวกนี้มาจากประเทศเราล่ะ ประเทศเรานี่คนรวยเยอะจังเลยนะ”
เจียงเซ่อไม่ตอบอะไร หลูเป๋าเป่าก็สะกิดเธออีก
“นี่ ว่าไงล่ะ คิดว่าคนพวกนี้เป็นใครหรอ?” หล่อนจิ้มปากกาไปที่รถแข่งคันสีขาวในรูป “เมื่อคืนฉันหาดูแล้วล่ะ รถคันนี้มันราคาเท่านี่เลยนะ” หล่อนวางปากกาลงแล้วยกมือขึ้นมาทำเลข ‘ห้าสิบล้าน’
แต่เจียงเซ่อกลับคิดในใจว่า ไม่ใช่แค่นั้นหรอก
นี่มันเป็นรถที่สั่งทำขึ้นมา ทั้งโลกมีแค่คันเดียวและไม่มีคันที่สองแน่ๆ ภายนอกสวยมากๆ เช่นเดียวกับราคาที่งามพอๆ กัน
“ฉันคิดถึงงานเลี้ยงหวังจือปีที่แล้วเลยอ่ะ” หลูเป๋าเป่าทำหน้าทำตา หล่อนคงหมายถึงข่าวอื้อฉาวที่แสนน่าตกใจของวงการบันเทิงเมื่อปีที่แล้ว “เธอว่าในรถพวกนี้จะมีพวกคนในวงการบันเทิงบ้างไหม พวกที่สวยๆหล่อๆ เป็นดาราอะไรแบบนั้น ตอนแรกก็เล่นแค่รถ หลังจากนั้นก็เล่นผู้หญิง”
“ไม่ต้องพูดแล้ว” เจียงเซ่อเตือนเธอ ดูเหมือนบทสนทนาของทั้งสองมันจะเริ่มดึงดูดความสนใจของอาจารย์ที่อยู่หน้าห้องเสียแล้ว หลูเป๋าเป่ายังอยากจะพูดต่อ แต่พอเธอเงยหน้าเห็นอาจารย์กำลังขมวดคิ้วมองมาทางนี้ก็เก็บลิ้นกลับไปแล้วยัดมือถือใส่ใต้โต๊ะไม่กล้าส่งเสียงอีก
แต่ทว่าถึงจะไม่ได้พูดในคาบเรียนแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหลูเป๋าเป่าจะลืมเรื่องนี้ไป
พอกริ่งหมดคาบเรียนดังขึ้นเธอก็หยิบมือถือขึ้นมาทันที และไม่ลืมที่จะดึงเจียงเซ่อมาพูดคุยด้วย
“ขับรถแบบนี้ได้แสดงว่าดาราที่อยู่ในรถนั่นจะต้องเส้นใหญ่มากสินะ? ปีที่แล้ว ในงานเลี้ยงหวังจือ พวกดารารวยๆที่โดนถ่ายรูปได้บนเรือสำราญนั่น……”
เจียงเซ่อหนังตากระตุก “พ่อเธอคงเสียใจที่ให้มือถือเธอสินะ?”
หลูเป๋าเป่าไม่ยอเงยหน้าขึ้นมา หล่อนเอาแต่ปัดรูปไปมาอยู่อย่างนั้น
 “บ้าหรือเปล่า พ่อฉันก็ไม่รู้น่ะสิ!”
รูปบนมือถือนั่นไม่ต่างกับรูปที่ได้เห็นในข่าวเมื่อคืนสักเท่าไหร่ ด้านหลังเป็นชื่อยี่ห้อของรถแข่งมากมาย หลูเป๋าเป่าดูมันอย่างจริงจัง ส่วนเจียงเซ่อเองก็นั่งลงข้างๆเธอ
“ที่นั่นอยู่ใกล้ๆ กับ Bordeaux เลย”
“อะไรนะ? Bo......อะไร” หลูเป๋าเป่าเงยหน้าขึ้นจ้องเจียงเซ่อตาโต “มันคือที่ไหน?”
“Bordeaux บอร์โดซ์ น่ะ” เจียงเซ่อที่ยังเห็นหน้าเพื่อนงงๆก็บอกอีก “ที่ที่เขาผลิตไวน์องุ่นไง”
หลูเป๋าเป่าเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง เธอตบโต๊ะทีหนึ่ง “ที่แท้ก็เป็นที่นั่นนี่เอง”
เจียงเซ่อถูกหู้เป๋าเป๋าทำให้ยิ้มขำๆ ออกมาทีหนึ่ง แค่พูดว่า ‘ไวน์องุ่น’ สองคำนี้ เธอก็กลับอยากจะถอนหายใจออกมา
หลูเป๋าเป่าที่อยู่ข้างๆ ยังคงดูนู้นดูนี่ไปเรื่อย แต่ตอนนี้เจียงเซ่อกลับคิดถึงเผยอี้ขึ้นมา
เผยอี้เป็นเหลนชายของคุณปู่ในตอนที่ท่านเป็นผู้บังคับบัญชาการสูงสุด ถือว่าเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลเผยเลยก็ว่าได้
ตอนที่เธอย้ายจากฮ่องกงตามเฝิงจงเหลียงกลับมาที่จีนแผ่นดินใหญ่ เธอก็ได้ตามเฝิงจงเหลียงไปเยี่ยมเยียนและทำความรู้จักกับตระกูลเผย
เฝิงหนานอายุมากกว่าเผยอี้ถึงห้าปี ตั้งแต่เล็กเผยอี้และเธอค่อนข้างสนิทกันมากๆ เธอถือว่าเผยอี้เป็นน้องชายของเธอ
แต่หนึ่งเดือนก่อน เธอได้กับเผยอี้ทะเลาะกันอย่างรุนแรง เผยอี้โกรธจนหนีไปฝรั่งเศสกับเพื่อนๆ
เขามีที่ดินและบ้านอยู่ที่นั่น เป็นของที่ทางบ้านของเขาซื้อให้เมื่อสองปีก่อน ทั้งสองเคยสัญญากันเอาไว้ว่าถ้าถึงฤดูเก็บเกี่ยวองุ่นเมื่อไหร่แล้วจะไปฝรั่งเศสด้วยกัน น่าเสียดายที่ไม่ทันได้รอเขากลับมา เพราะพอเธอตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองกลายเป็นเจียงเซ่อไปเสียแล้ว
พอคิดถึงตรงนี้ จิตใจของเจียงเซ่อก็ค่อยๆ หม่นลง รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลง
เรื่องที่เธอทะเลาะกับเผยอี้มันเป็นเรื่องที่เล็กมาก เขาเป็นแก้วตาดวงใจตระกูลเผย เลยโดนโอ๋มาตั้งแต่เด็กๆ จนเคยตัว นิสัยเย่อหยิ่งและไม่ยอมใคร ในบรรดาเด็กผู้หญิงเขาสนิทกับเธอมากที่สุดแล้ว
เขาเหมือนเป็นเด็กอีกรุ่นหนึ่ง คนในตระกูลเผยมักพูดว่าเขาเป็นเพราเขาขาดพี่สาว
วันที่ทั้งสองคนทะเลาะกัน วันนั้นเธอได้ไปทานข้าวกับทายาทบริษัทเจียงหัว พอกลับมาที่บ้านก็พบว่าเผยอี้กำลังรอเธออยู่แล้วทั้งคู่ก็ทะเลาะกัน
ถึงเขาจะเป็นคนที่ชอบโวยวายแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอเขาก็มักจะลดระดับลง แต่ใครจะไปรู้ว่าวันนั้นพอทั้งสองทะเลาะกันเสร็จเขาก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมาเลยสักนิด เหมือนกับตอนที่ทั้งสองเพิ่งรู้จักกันเมื่อหลายปีก่อน
“คิดอะไรอยู่น่ะ?”
หลูเป๋าเป่าเขย่าแขนเจียงเซ่อ “ถือหนังสือภาษาอังกฤษอยู่นานแล้วนะ”
เธอพูดจนน้ำลายจะแห้งอยู่แล้ว พูดไปตั้งเยอะแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับเลยสักนิด พอเงยหน้าดูก็พบว่าเจียงเซ่อไม่ได้ดูมือถือเธอตั้งแต่แรกแล้ว
“ได้ยินที่ฉันพูดไหมเนี่ย!”
เจียงเซ่อส่ายหน้า “ไม่ต้องไปสนใจพวกนี้แล้วน่า เหลืออีกแค่ไม่กี่นาทีก็จะเข้าเรียนแล้ว วิชาต่อไปคณิตศาสตร์ อย่าให้โดนจับได้ว่าแอบเล่นมือถืออีกล่ะ”
หลูเป๋าเป่าได้ยินแบบนั้นก็แลบลิ้นใส่แล้วรีบล็อคมือถือเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ หล่อนยื่นมือเข้าไปหาหนังสือใต้โต๊ะ คลำหาอยู่นานก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาอีก
“เธอว่าคนพวกนั้นเป็นใครกันแน่?”
เจียงเซ่อตอนนี้ไหนเลยจะมีกะจิตกะใจมาสนใจเรื่องพวกนี้ เธอกำลังคิดถึงเรื่องของตัวเองอยู่ต่างหาก
ทิ้งเรื่องของเผยอี้ไปก่อน หลังจากที่เธอกลายเป็นเจียงเซ่อ นอกจากอายุที่ลดลงไปมากและมีหน้าตาสะสวยแล้ว เธอก็ไม่มีข้อดีอะไรอีกเลย
วันที่เธอตื่นขึ้นมาวันนั้น หน้าของเธอบวมขึ้นตั้งเท่าตัว ด้านหลังเธอมีแต่เสียงแหนบแนมจากตู้หงหงอยู่ตลอด และเธอรู้แค่ว่าเมื่อคืนก่อน เธอได้ทะเลาะกับตู้โหยวและโดนตู้ชางฉวินตบหน้าจนสลบไป
ความจริงคือเจียงเซ่อเป็นแค่ลูกติดของบ้านตระกูลตู้ทั้งบ้านไม่มีใครชอบเธอเลยสักคน แต่ความยุ่งเหยิงพวกนี้เธอรับมันได้หมดแล้ว
บทสนทนาเมื่อตอนเช้าของตู้ชางฉวินและโจวฮุ่ยเธอได้ยินมันหมด ใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว แต่ดูท่าว่าตู้ชางฉวินจะไม่ยอมจ่ายค่าเรียนให้เธออีกต่อไป แต่ยังไงก็ต้องเรียนหนังสือ เธอจะต้องหาวิธีให้ได้
เจียงเซ่อเปิดหนังสือคณิตศาสตร์แล้ววางไว้บนโต๊ะ จะสอบกลางภาคอยู่แล้ว แต่หนังสือคณิตของเธอยังดูใหม่เอี่ยม พอลองเปิดไปอีกนิดก็ไม่พบแม้แต่รอยจดอะไรสักอย่าง
หลูเป๋าเป่ายังหัวเราะอยู่
“จวนตัวแล้วค่อยมาอ่านเหรอเธอ” หล่อนทำเสียงจิจ๊ะ “น่าเบื่อจะตาย วันเสาร์นี้หนังเรื่อง ‘ปฏิบัติการผู้พิทักษ์’ จะมาถ่ายทำที่เซิ่นจวงล่ะ ฉันอยากไปดูจังเลย”
“อยากไปก็ไปสิ”
เจียงเซ่อตอบ หลูเป๋าเป่าใช้มือทั้งสองข้างเกาะแขนเจียงเซ่อไว้แน่นแล้วใช้หน้าอกถูไปมากับแขนเธอ
“อ่อยฉันไม่สำเร็จหรอกนะ”
เธอใช้มืออีกข้างดันใบหน้าที่ต็มไปด้วยการอ้อนวอนของหลูเป๋าเป่าออก
“อีกไม่กี่วันก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว พ่อดูฉันยังกับฉันเป็นม้าเป็นลา วันๆ เอาแต่บอกให้ฉันทบทวนๆ เธอช่วยฉันหน่อยน้า”
“เธอต้องไปขอร้องแม่เธอนู่น” เจียงเซ่อที่ได้เห็นใบหน้าน่าสงสารของหล่อนก็หัวเราะขึ้นมา หลูเป๋าเป่านั่งตัวตรงแล้วเขย่าแขนเจียงเซ่อ
“มาหาฉันที่บ้านนะ บอกว่านัดฉันไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด พ่อฉันต้องตกลงแน่ๆ แล้วเธอก็ไปเซิ่นจวงกับฉันไง!”
พอหล่อนพูดจบ พอเห็นว่าเจียงเซ่อไม่ตอบอะไรก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น


娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 3 บังคับ
“เขาบอกว่าหนังเรื่องปฏิบัติการผู้พิทักษ์นี่นะ เป็นการร่วมมือลงทุนระหว่างบริษัทเจียงหัวกับบริษัทไท่ชางล่ะ เป็นการลงทุนที่ยิ่งใหญ่มาก พระเอกคือนักแสดงชายรางวัล Hong Kong Film Awards อย่างหลิวเย่เลยนะ เธออยากเข้าวงการบันเทิงไม่ใช่เหรอ? งั้นพวกเราไปเซิ่นจวงกันเถอะ เธอสวยจะตาย ไม่แน่นะ อาจจะเจอพวกแมวมองมาขอให้เธอไปเป็นนักแสดงก็ได้?”
หลูเป๋าเป่าเพื่อที่จะบรรลุเป้าหมาย ปากก็พูด ‘บลาๆๆๆ’ ไม่หยุด
“ไปเถอะ ไปเถอะ ยังไงก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว หรือว่าเธอจะตั้งใจเรียนขึ้นมาจริงๆ ”
หล่อนกลอกตาขึ้นตอนที่พูดประโยคนี้ แสดงท่าทางไม่เชื่ออย่างชัดเจน
ผลการเรียนของเจียงเซ่อไม่ได้ดีนัก คิดแต่ว่าพอเรียนจบมอปลายก็จะเข้าวงการบันเทิง
แต่ตอนนี้ความคิดของเธอไม่ได้เป็นเหมือนเก่าแล้ว สิ่งที่เธอคิดและกำลังกลัวในตอนนนี้คือการสอบเข้ามหาวิทยาลัย คิดว่าถ้าสอบได้แล้วไม่มีเงินเรียนอะไรแบบนั้นมากกว่า
ตอนที่เธอเป็นเฝิงหนาน สิ่งที่เธอเรียนไม่ใช่น้อยๆ เลย แต่พอกลายมาเป็นเจียงเซ่อ เธอคงไม่สามารถเอาความรู้พวกนั้นออกมาใช้ได้
เจียงเซ่อเป็นแค่เด็กสาวที่มีหน้าตาสวยอย่างไร้ที่ติและอยากจะเข้าวงการบันเทิง เป็นดาราใหญ่ที่ได้รับค่าตอบแทนมากมาย
เงินค่าตัวสูงๆ เจียงเซ่อยังไม่กล้าที่จะคิดถึงมันนัก แต่ว่าช่วงปิดเทอมฤดูร้อนนี้ยังไงก็ต้องหาวิธีหาเงินล่ะนะ
“ขอร้องเธอล่ะนะ ไปกับฉันเถอะ” หลูเป๋าเป่ากอดแขนเธออีกครั้งแล้วแกว่งไปมา “นี่มันเป็นการลงทุนที่ยิ่งใหญ่มากเลยนะ ดาราก็เยอะมากเลย” แล้วหล่อนก็หยิบมือถือออกมาอีก “เธอดูสิ มีทั้งลู่ปิงปิง จ้าวรั่วจวิน นี่ก็เป็นดาราสาวที่ดังตั้งแต่เด็กๆเลยนะ พระเอกก็เป็นหลิวเย่ ผู้กำกับก็เป็นคนที่โคตรจะดัง จางจิ้งอาน ไง แค่เห็นก็น่าสนใจแล้ว หนังยังไม่ทันถ่ายก็ดังแล้วรู้ไหม” หล่อนพูดถึงพวกนักแสดงในเรื่องด้วยสายตาเป็นประกาย
“นักแสดงกลุ่มใหญ่ขนาดนี้ ถ้าพวกเราไปละก็ ไม่แน่นะ เราอาจจะได้ไปเป็นพวกนักแสดงประกอบก็ได้ และไม่แน่เข้าไปอีกว่าอาจจะได้ลายเซ็นของพวกดารา พอกลับมาทั้งห้องจะต้องอิจฉาพวกเรามากแน่ๆ”
แต่คำๆเดียวที่ดึงดูดเจียงเซ่อคือคำว่า ‘ตัวประกอบ’ “ตัวประกอบเหรอ?”
“ใช่แล้ว” หลูเป๋าเป่าพยักหน้าหงึกหงัก แต่สายตายังจ้องไปที่จอมือถือ “การถ่ายทำที่ใหญ่ขนาดนี้จะต้องใช้คนเยอะไม่ใช่หรอ? ได้ถ่ายหนังกับดาราใหญ่ ไม่แน่พวกเราอาจจะได้ออกทีวีด้วยก็ได้!”
“ตัวประกอบนี่จะได้เงินตอบแทนประมาณเท่าไหร่?” ตอนนี้เธอไม่ได้สนใจเรื่องดาราหรือหนังอะไรนั่นสักนิด เธอกำลังสนใจเงินที่จะได้
หลูเป๋าเป่าอ้าปากเหวอ ดูท่าจะไม่มั่นใจกับคำถามนั้นนัก หล่อนไม่เคยไปถ่ายด้วยสิ แต่ก็ไม่อยากให้เจียงเซ่อรู้สึกว่าตัวเองรู้ไม่จริง หล่อนคิดอยู่สักพักก่อนจะหันไปตอบ “ก็น่าจะประมาณหลายร้อยหยวนละมั้ง? ยังไงก็เป็นการถ่ายหนังใหญ่นี่นา”
หล่อนพูดอย่างไม่เต็มปากนัก แต่เจียงเซ่อก็คิดมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันหน้าไป “งั้นวันเสาร์นี้ไปกัน”
พอให้คำตอบกับหลูเป๋าเป่าไปแล้ว หล่อนก็ไม่มากวนเธออีก
อาจารย์คณิตศาสตร์ได้พูดเกี่ยวกับแนวข้อสอบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก่อนที่จะเริ่มสอน
เจียงเซ่อตั้งใจฟังอยู่ได้แปบหนึ่งก็หันไปเห็นว่าหลูเป๋าเป่ากำลังทำหน้าเคลิบเคลิ้มและมีความสุขเป็นอย่างมาก
เช้าวันเสาร์เจียงเซ่อช่วยโจวฮุ่ยทำมื้อเช้าจนเสร็จ ตู้ชางฉวินก็ปีนลงมากจากบนบ้านด้วยสีหน้าเย็นชา เขามองเธอแวบหนึ่ง
ตู้ชางฉวินเป็นเป็นพนักงานอยู่ในโรงงานผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้า เขาทำมาได้หลายปีแล้ว การทำงานก็ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นนัก แลกกับเงินเดือนเล็กน้อยเพื่อเลี้ยงครอบครัวใหญ่
เจียงเซ่อไม่ใช่ลูกแท้ๆของเขา และแน่นอนว่าตู้ชางฉวินไม่ได้ชอบเจียยงเซ่อนัก
วันนี้เป็นวันเสาร์ เจียงเซ่อจะต้องตื่นเช้าเพื่อมาช่วยทำงานบ้าน ส่วนตู้หงหงและตู้โหยวกลับได้นอนตื่นสายตะวันโด่ง
โจวฮุ่ยยกข้าวต้มเข้าไปที่ห้องของแม่สามี ตู้จางฉวินกำลังก้มหน้ากินโจ๊กคำใหญ่ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบกับข้าวใส่ถ้วยตัวเอง
ครอบครัวตู้ไม่ได้มีความพิถีพิถันอะไรเลย ตะเกียบที่ใช้ก็ไม่ใช่ตะเกียบที่แยกออกมาเพื่อคีบกับข้าว พอเจียงเซ่อเห็นเศษข้าวที่ติดอยู่บนตะเกียบนั่นก็ทำเอากินไม่ลง
บรรยากาศค่อนข้างกดดัน ตู้ชางฉวินเคี้ยวไปได้สองคำก็มองไปที่ลูกเลี้ยงของตนที่เอาแต่นั่งก้มหน้า สายตาที่มองเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย
“เธออายุไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ” จู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมา “จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่แล้ว ตอนที่ฉันอายุเท่าเธอนะ ฉันเข้าโรงงานแล้ว ได้เดือนละหนึ่งพันหยวน แถมยังเลี้ยงดูครอบครัวอีก”
เจียงเซ่อที่ได้ยินเช่นนั้นก็วางตะเกียบลง
“เธอก็เห็นอยู่ว่าตอนนี้ที่บ้านเป็นยังไง หงหงก็กำลังจะสอบกลางภาค ทั้งค่ากินค่าเรียน พวกเขายังรอให้เธอทำหน้าที่พี่สาวอยู่นะ” ตู้ชางฉวินพูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เขายกมือขึ้นเช็ดปาก
“ฉันลองถามที่โรงงานดูแล้ว ดูเหมือนเขาต้องการพนักงานหญิงอยู่ด้วย”
เจียงเซ่อไม่ได้พูดอะไรออกไป และตู้ชางฉวินเองก็ไม่ได้รอให้เธอตอบ เขาลุกขึ้นสะพายกระเป๋าแล้วออกไปทันที
ถึงแม้จะเป็นวันเสาร์ แต่เธอก็ไม่ได้พัก เจียงเซ่อรอจนเขาออกไปแล้วเธอถึงค่อยลุกขึ้น แต่พอเธอหันหลังไปก็พบว่าโจวฮุ่ยกำลังยืนนิ่งอยู่ที่หน้าห้องแม่สามีและในมือก็ถือแค่ถ้วยเปล่าๆ ดูเหมือนหล่อนคงได้ยินคำพูดของตู้ชางฉวินหมดแล้ว
“ที่คุณอาตู้พูดก็มีเหตุผลนะ สถานการณ์ในบ้านตอนนี้……” พอได้ยินโจวฮุ่ยพูดแบบนั้น เจียงเซ่อจึงพูดขึ้น “ถ้าเป็นหงหง แม่จะให้เธอหยุดเรียนหลังจากจบปลายเหมือนกันไหม?”
โจวฮุ่ยอดที่จะพูดออกไปไม่ได้ “ผลการเรียนของลูกก็ไม่ดี……”
เจียงเซ่อลุกขึ้นแล้วเก็บถ้วยของตัวเองไป
“หนูอิ่มแล้ว หนูนัดเพื่อนไว้ว่าจะออกไปข้างนอก”
โจวฮุ่ยเหมือนจะพูดอะไรอีก แต่พอเห็นว่าเจียงเซ่อเดินออกจากห้องครัวไปอย่างรวดเร็วก็ไม่พูดอะไรออกมา
เวลาที่ออกมาจากบ้านครอบครัวตู้จะต้องเดินไปอีกสิบกว่านาทีกว่าจะถึงป้ายรถประจำทาง
รถประจำทางที่มีแอร์ก็มีแต่คงไม่มีปัญญาพอที่จะนั่งหรอก วันไหนที่ร้อนมากๆ เธอก็จะได้แต่นั่งมองรถที่มีแอร์วิ่งผ่านหน้าเธอไป รอจนคนเหลือน้อยเต็มทีถึงจะมีรถธรรมดามา
พอเธอขึ้นรถไปก็พบว่าไม่มีคนเลย เธอจึงเลือกนั่งติดกับหน้าต่างและเปิดมันออก เวลาที่ลมพัดมาก็เย็นดีเหมือนกัน
เกิดมายี่สิบสี่ปี เพิ่งจะได้รู้ว่าความจนมันเป็นยังไง
บ้านของหลูเป๋าเป่าห่างจากบ้านครอบครัวตู้ไปสี่ป้าย บ้านของครอบครัวหู้ก็ไม่ได้เป็นครอบครัวที่รวยอะไรนัก แต่ถ้าให้เทียบระหว่างสองครอบครัวนี้แล้ว ครอบครัวหู้ดีกว่ามาก
เธอเคาะมือลงกับประตูบ้านครอบครัวหู้ หลูเป๋าเป่าที่รออยู่แล้วก็รีบมาเปิดระตูทันที หล่อนถอนหายใจออกมา
“ทำไมเพิ่งมาตอนนี้เนี่ย?”
หลูเป๋าเป่าบ่นเธอเบาๆ “ฉันคิดว่าเธอจะไม่มาแล้วเสียอีก ตกใจแทบตาย” มือของหล่อนยังถือปากาเอาไว้ ก่อนที่เจียงเซ่อจะมาคุณพ่อคุณแม่ของหล่อนสั่งให้ทำการบ้านอยู่
เจียงเซ่อยิ้มๆ เธอขึ้นบันไดอย่างไปอย่างเกร็งๆ
“ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ”
หลูเป๋าเป่าจุ๊ปากและบอกให้เจียงเซ่อรอแปบหนึ่ง หล่อนกลับเข้าไปในห้องหยิบกระเป๋าสะพายออกมา หลังจากนั้นก็ตะโกนเข้าไปในห้องรับแขกที่มีพ่อแม่อยู่
“พ่อ แม่ หนูไปหาข้อมูลที่ห้องสมุดกับเพื่อนนะ ตอนเที่ยงไม่กลับมากินข้าว ไม่ต้องรอนะ”
และไม่รอให้พ่อกับแม่ได้ตอบกลับหล่อนก็รีบดึงเจียงเซ่อออกมาทันที
“ไปเร็วๆ ” เธอเร่งเสียงเบา
พอลงมาถึงข้างล่างตึก คุณแม่ของหลูเป๋าเป่ายังออกมาตะโกนที่ระเบียง “ตอนเย็นรีบๆ กลับมาล่ะ”
หลูเป๋าเป่าโบกมือให้ พอเดินอออกมาได้ไกลพอสมควร แล้วหล่อนก็เริ่มร่าเริงขึ้นมาทันที
“ในที่สุดก็ออกมาได้แล้ว”
ทางที่จะไปเซิ่นจวงนั้นค่อนข้างไกล ถ้าจะให้พูดก็อยู่ใกล้กับเมืองหลวง แต่ถ้านั่งรถไปก็ต้องใช้เวลาตั้งหนึ่งชั่วโมง


บทนำ
ฤดูหนาวในปีหนานฉินที่สองร้อยเจ็ดสิบแปด ปี 278 พระราชบุตรองค์ชายลำดับที่สี่ ฉินยวี่ ฉินอวี้ หลังจากดื่มเหล้าจนเมามายก็วางเพลิงเผาวังหลวงจนเกือบจะทำให้ล่มสลายวอดวาย
ฮ่องเต้ทรงโกรธมากกริ้วหนัก บรรดาขุนนางต่างสะพรึงกลัว
ผู้ตรวจการณ์ของกรมการตรวจตราแห่งราชวงศ์ฉินยื่นรายงานความประพฤติต่อฮ่องเต้ โดยมีเสนาบดีฝ่ายซ้ายเป็นผู้นำ ขอร้องให้ฝ่าบาททรงลงโทษพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ฉินยวี่ฉินอวี้อย่างเด็ดขาด
หลูหย่งกล่าวว่า “พระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่เป็นพระโอรสบุตรที่ประสูติเกิดจากองค์ฮองเฮา แต่กลับไม่รู้จักระมัดระวังกิริยาคำพูด สูญเสียไร้ซึ่งคุณธรรม ทำให้การอบรวมสั่งสอนของฝ่าบาทต้องสูญเปล่าและ ฮองเฮาความก็ทรงรักและเอ็นดูของฮองเฮาต้องสูญเปล่ามาก วันนี้หลังดื่มเหล้าเสวยน้ำจัณฑ์ก็สูญเสียซึ่งทรงกระทำเรื่องไร้คุณธรรมถึงกับกล้าวางเพลิงเผาวังหลวง วันพรุ่งหลังจากเสวยน้ำจัณฑ์ก็คงจะสูญเสียพระสติรับรู้ผิดชอบชั่วดี คงจะกล้าทำลายไปถึงเทพเซ่อจี้* กระหม่อมเข้าใจว่าหลังดื่มเหล้าจะทำให้สูญเสียซึ่งนิสัยจึงกล้าทำลายระบบของประเทศชาติบ้านเมือง ราชวงศ์ชสำนักเห็นว่าจะทำให้บรรพบุรุษหลายชั่วคนต้องอับอายมีพระโอรสเช่นนี้ ช่างเป็นที่น่าอับอายแก่บรรพชนนัก หากไม่ลงโทษให้อย่างเด็ดขาด ลูกหลานราชนิกุลจะลอกเลียนแบบ ทำให้เกิดรากเหง้าแห่งความหายนะใหญ่มากยิ่งขึ้นภายหลังอาจจะก่อให้เกิดภัยร้ายที่ใหญ่หลวงยิ่งกว่า ทิ้งทิ้งภัยพิบัติไว้หลายชั่วคน เห็นทีถึงครานั้นจะสำนึกผิดเสียใจก็คงสายไปแล้วขอรับพ่ะย่ะค่ะ”
วาจากล่าววาจาประณามดังก้องกังวานทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าโต้เถียง
ใบหน้าของฮ่องเต้เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ฝ่ามือบีบที่ที่เท้าพระกรจับเก้าอี้ซึ่งที่ทำจากทองแตกด้วยมือเปล่า
เสนาบดีฝ่ายขวากำลังจะเอ่ยปากก็หันไปสนใจสังเกตเห็นฝ่าพระหัตถ์ที่ฝ่ามือที่มีเลือดอาบพระโลหิตของฮ่องเต้ทันที ร่างกายสั่นเล็กน้อยพร้อมกับถอยกลับไปหลังไปก้าวหนึ่ง
ข้อวิพากษ์วิจารณ์ของราชสำนักในท้องพระโรงมีแนวโน้มที่จะตกโอนเอนไปอีกฝั่งในทันที ไม่มีผู้ใดกล้าร้องขอเพื่อพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่แม้แต่คนเดียวอีกต่อไป
ข่าวการเคลื่อนไหวในท้องพระโรงของราชสำนักกระจายไปที่ยังบรรดานางสนมวังหลังอย่างรวดเร็ว ฮองเฮาที่ประทับพักอยู่ที่ในตำหนักตำหนักเฟิ่งหล่วนสีพระพักตร์ใบขาวหน้าซีดในทันที พระหัตถ์มือที่กุมถ้วยชาไม่ต้องใช้แรงก็ถูกบีบแตก พระองคุลีนิ้วเล็กเรียวยาวของพระนางถูกแก้วบาดจนเป็นรอยแผลหนึ่ง ทันใดนั้นฉับพลันโลหิตเลือดสดๆ ก็ไหลออกมา
นางสนมกำนัลที่คอยปรนนิบัติรับใช้ต่างตื่นตระหนก ขุนนางหญิงไม่รอช้ารีบเข้าไปห้ามเลือดให้ฮองเฮา
ฮองเฮาขว้างถ้วยชาทิ้ง ผลักหญิงรับใช้นางกำนัลออกไปและลุกขึ้นยืนยืนอย่างรวดเร็วและรุนแรง กล่าวตรัสอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธว่า “พวกนั้นทำแบบนี้เหมือนบีบบังคับให้ฉินยวี่ฉินอวี้ไปตาย!” กล่าวจบพระนางก็สูดพระปัสสาสะดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วออกคำสั่งอย่างเยือกเย็น “เตรียมรถรถ! ไปตำหนักจินเตี้ยนวังหลวง!”
เมื่อตรัสอลั่นคำสั่งออกไป เหล่าข้าราชบริพารเด็กรับใช้ในตำหนักตำหนักเฟิ่งหล่วนงต่างหน้าถอดสี
ขุนนางหญิงนางข้าหลวงกล่าวไร้ซึ่งเสียงจะเตือนเสียงแหบแห้งสติ “ฮองเฮาเพคะ นางสนมวังหลังไม่สามารถอาจแทรกแซงราชการแผ่นดินได้ หากพระองค์ท่านหุนหันพลันรงบุกเข้าแล่นไปยังโถงราชสำนักท้องพระโรงเช่นนี้ ท่านอาจจะทรง…”
“กต่อให้็นับว่าฮองเฮาอย่างข้าของตำหนักนี้ถูกฆ่าตายปลด ก็จะไม่ยอมปล่อยให้แผนของหญิงชั่วสองคนนั้นแห่งตำหนักตำหนักอี่ชุ่ยและตำหนักตำหนักอยวี้่ฝูสำเร็จ และก็ไม่อาจยอมให้พวกมันฆ่าบุตรชายลูกชายของข้าแบบนี้” พระสุรเสียงของฮองเฮาแม้จะสั่นเครือ แต่ก็แน่วแน่ในการตัดสินใจอย่างหนักแน่นเด็ดขาด “ฉินยวี่ฉินอวี้เป็นบุตรชายลูกชายเพียงคนเดียวของข้า!”
ขุนนางหญิงนางข้าหลวงหยุดพูดในทันที
ฮองเฮาสะบัดแขนเสื้อและก้าวอย่างรวดเร็วเสด็จออกจากตำหนักตำหนักเฟิ่งล่วงหลวน
ความเยือกเย็นปกคลุมโถงราชสำนักท้องพระโรง เหล่าขุนนางต่างกำลังรอคอยการตัดสินใจของฮ่องเต้ว่าจะทรงลงโทษพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่อย่างไร
แม้จะยังไม่มีพระราชโองการ แต่ทุกคนก็ทราบดีว่าโทษนั้นต้องไม่เบาเป็นแน่ พระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่หากไม่ตายก็ต้องถูกถลกหนัง
“เพื่อเป็นการเตือนใจพวกทำชั่ว ขอฝ่าบาทเร่งมีพระราชโองการลงโทษพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ เพื่อมิให้เป็นเยี่ยงอย่างต่อไปด้วยเถิดด้วยขอรับพ่ะย่ะค่ะ!” เสนาบดีฝ่ายซ้ายเห็นพระองค์ทรงยังไม่ทรงรับออกคำสั่งจึงกล่าวเร่งเร้าเชิญอีกครั้งหนึ่ง
“หลูหย่ง เจ้าจะรีบร้อนไปไยทำไมเล่า พระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่มีความผิดก็จริง แต่เมื่อก่อนก็มีคุณงามความดีช่วยเหลือผู้อื่น เท่าที่เคยเป็นมาก็ไม่เคยมีเรื่องออกนอกกรอบออกนอกลู่นอกทางอันใด เมื่อวานพระองค์ทรงเมามายเหล้าเผาวังหลวงก็อาจจะเพราะมีสาเหตุเหตุผล ตอนนี้พระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ยังไม่ทรงสร่างเมา ไม่ให้ทรงแก้ตัวใดใดเลยก็ลงโทษเสียแล้ว เจ้าไม่คิดว่ารีบเร่งเกินไปหรือ” ในที่สุดเสนาบดีฝ่ายขวาก็ออกปากเอ่ยขึ้น
“ฝ่าบาทและขุนนางชั้นผู้ใหญ่หลายท่านแห่ใต้เท้างซือหลี่เจียน*หลายท่าน[footnoteRef:1] ต่างเห็นกับตา คนที่วางเพลิงเป็นพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่พระองค์คนนี้แน่นอน ยังมีอันใดปลอมมิจริงพออีกหรือ หรือเจ้าจะกล่าวว่าฝ่าบาทและขุนนางชั้นผู้ใหญ่ตาฝาดมองผิดคนกันเล่า? คนเมาเหล้า ดื่มเสร็จก็สูญสิ้นคุณธรรม หลังสร่างเมาจะรู้ได้อย่างไรว่าตนทำอะไรลงไปบ้าง ถึงนับว่าเป็นการแก้ตัวแต่ก็หนีความจริงที่ว่าทรงเขาเป็นผู้คนวางเพลิงไม่รอดอยู่ดี” เสนาบดีฝ่ายซ้ายกล่าวด้วยโทสะที่อัดแน่นอยู่เต็มอกอย่างเต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม [1: ]
เสนาบดีฝ่ายขวาย่นคิ้ว กำลังจะโต้แย้ง
ทันใดนั้นฮ่องเต้ก็ตบที่จับเก้าอี้ที่เท้าพระกรสีทอง กล่าวตรัสอย่างโกรธกริ้วว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว! พระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ขาดคุณธรรม ที่เราคอยอบรมสั่งสอนไม่ห่างกายเมื่อก่อนก็สูญเปล่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ลดขั้นจากพระราชบุตรลำดับที่ดีองค์ชายสี่เหลือให้เป็นเพียงประชาชนสามัญชนและเนรเทศไปยังม่อเป่ย ไม่มีคำสั่ง ก็ห้ามเหยียบเข้าเมืองหลวงอีกแม้แต่ก้าวเดียวกตลอดกาล ไม่สามารถขัดราชโองการได้!”
“ขอฮ่องเต้ทรงพระเจริญอายุยืนหมื่นปีพันปี”
เสนาบดีฝ่ายซ้ายนำเหล่าขุนนางคุกเข่าก้มหน้าพลางตะโกดนเสียงดัง
เสนาบดีฝ่ายขวาหลับตา ใบหน้าสูงวัยซ่อนเร้นความจำใจอย่างเลี่ยงไม่ได้ได้อย่างแนบเนียน
เมื่อมีพระราชโองการออกมาแล้ว ก็ไร้ซึ่งทางหนีได้อีกทีไล่ ทุกคนต่างรู้ว่าชาตินี้ของพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ได้จบสิ้นลงแล้ว
 ประชาชนสามัญชนคือใคร
ก็คือบุคคลระดับล่างสุดของสังคมที่ต่ำกว่าชั้นล่างสุด
ม่อเป่ยเป็นสถานที่แบบไหน
ก็คือสถานที่ที่หนาวยะเยือกห่างไกลและไร้ความเจริญที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงสองพันลี้
ภายในวังหลวงเงียบสงบลงไปชั่วขณะ
“ฝ่าบาทฮ่องเต้ขอรับ ฮองเฮาทรงขอเข้าเฝ้าขอรับพ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์ภายในนายหนึ่งขันทีผู้หนึ่งตะโกนขึ้นเสียงดัง
บรรดาขุนนางต่างตกใจและเงยหน้าขึ้นมอง
“นางมาทำไม ให้นางกลับไป!” ฮ่องเต้ทรงมึนงงอึ้งงัน สะบัดชายแขนฉลองพระองค์เสื้ออย่างโกรธเกรี้ยว
“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันมาขอเข้าเฝ้า!” องครักษ์ภายในขันทียังไม่ทันที่จะเข้าไปขวาง ฮองเฮาที่ทรงสวมชุดเป็นทางการสีแดงเข้มก็ก้าวพรวดพราดเร็วๆ ถลันเข้ามาในวังท้องพระโรง
“เหลวไหลไปใหญ่แล้วก่อเรื่องวุ่นวาย!” ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นเห็นฮองเฮาไม่คำนึงถึงการกีดขวางก็ถลันบุกเข้ามาจึงตำหนินางประโยคหนึ่ง
เหล่าขุนนางต่างกลั้นหายใจไม่มีใครกล้าส่งเสียง ถึงจะเป็นผู้ตรวจการขุนนางผู้ซื่อสัตย์ เวลานี้ก็ไม่มีใครกล้าก้าวออกมาขัดขวางตำหนิฮองเฮา
ฮองเฮากวาดตาที่เยือกเย็นพระเนตรมองมองบรรดาขุนนางด้วยสายพระเนตรเย็นชา พระเนตรสายตาเริ่มตวัดมองจากเสนาบดีฝ่ายขวาเคลื่อนไปยังเสนาบดีฝ่ายซ้าย นิ่งไปชั่วขณะแล้วจึงคุกเข่าลงตัวตรงกลางพระตำหนักตำหนัก กล่าวด้วยน้ำเสียงชัดเจนว่า “หม่อมฉันสั่งสอนลูกไม่เหมาะสม ดี จึงก่อให้เกิดความผิดครั้งใหญ่หลวง หม่อมฉันขอร้องให้ฝ่าบาทประทานความตายแก่หม่อมฉันเถิดเพคะ!”
สิ้นเสียง ทั้งท้องพระโรงวังต่างตกใจ
ใบหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้เปลี่ยนไปเล็กน้อย ทรงและลุกขึ้นยืนในทันที ตรัสกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “เจ้าคือมารดาผู้ให้กำหนดพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ ส่วนเราเป็นบิดาผู้ให้กำเนิด เจ้าขอให้เราประทานความตายให้เจ้าเช่นนี้ หมายความว่าอยากให้เราฆ่าตัวตายตามใช่หรือไม่ เพราะอย่างไรเสียเราก็สอนลูกไม่ดีถูกวิธี!”
“ฝ่าบาทมิบังอาจ ขอฝ่าบาทระงับอารมณ์โปรดอย่าทรงกริ้ว” เหล่าขุนนางสะดุ้ง ทุกคนต่างหวาดกลัว
ฮองเฮาได้ยินวาจานั้นน้ำตาพระอัสสุชลก็เอ่อคลอดวงตา ตรัสเกล่าวเสียงดังว่า “ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ใครบ้างไม่เคยทำผิด เมื่อก่อนก็เคยมีเรื่องที่ลูกชายของตระกูลเสนาบดีฝ่ายซ้ายตีคนจนตายปรากฏขึ้น ในตอนนั้นเพียงแค่จัดการลงโทษสถานเบาๆ เท่านั้น ที่นี่เต็มไปด้วยพลเรือนและทหารตำหนักนี้เต็มไปด้วยขุนนางบุ๋นบู๊มากมาย เหตุใดคนมีผู้ใดถึงกล้ารับรองบ้างว่าตั้งแต่เล็กจนโตลูกหลานจากตระกูลตัวเองจะไม่เคยทำผิด บุตรของข้าหลังดื่มเหล้าจนเมามายก็หลงลืมตนระเริงเผาวัง แต่ก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บหรือถึงแก่ชีวิต หากฝ่าบาทจะลงโทษสถานหนัก หม่อมฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด ลดขั้นฉินยวี่ฉินอวี้เป็นประชาชนสามัญชน หม่อมฉันยังพอรับได้ ได้แต่แค่ตำหนิเขาที่ยังเป็นแค่เด็กหนุ่มหัวแข็งเขาอายุยังน้อยเอาแต่ใจตนเอง ดื่มเหล้ามากมายเสียจนลืมตัวเสียกริยา แต่เหตุใดถึงยังต้องทรงเนรเทศเขาไปยังสถานที่หนาวยะเยือกที่ร้างผู้คนเช่นม่อเป่ยด้วยเล่าเพคะ เช่นนี้จะต่างอะไรกับการฆ่าเขาตรงไหนกัน? ฝ่าบาท หม่อมฉันมีบุตรชายคนนี้เพียงคนเดียวนะเพคะ!”
“ฉินยวี่ฉินอวี้คือสายเลือดของเรากับเจ้า ไหนเลยจะเหมือนลูกของครอบครัวธรรมดาสามัญเล่า? ลูกของครอบครัวอื่นสามารถทำผิดได้หรือ ลูกของเราทำผิดก็ต้องถูกประณาม ประณามทั้งเราทั้งบรรพบุรุษหลายชั่วคน!” พระพักตร์ใบหน้าองค์ของฮ่องเต้น่าเกรงขาม พระสุรเสียงน้ำเสียงเด็ดขาด “เราเอ่ยวาจาออกไปแล้ว จะกลับคำได้อย่างไร? เห็นแก่ที่เรารู้ว่าเจ้ารักลูก แต่เจ้าก็ทำผิดที่หุนหัฉะนั้นเราจะไม่เอาผิดเจ้าเรื่องที่เจ้าบุกเข้ามาในท้องพระโรง นพลันแล่นเข้ามาในวัง เจ้าออกไปเถอะ!”
“ฝ่าบาท!” สีพระพักตร์ขหน้าของฮองเฮาเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“ทหาร ใครก็ได้ มาพยุงประคองฮองเฮากลับตำหนักตำหนัก!” ฮ่องเต้ไม่ยอมให้ฮองเฮาได้กล่าวอะไรอีก สะบัดพระหัตถ์กวักมือเรียกเสนาบดีฝ่ายซ้าย
องครักษ์ภายในขันทีเดินไปที่ยังฮองเฮาในทันที หมายจะพยุงพระนางออกไป
ฮองเฮาลุกขึ้นยืน เอื้อมมือไปดึงปิ่นหงส์เก้าหางบนศีรษะมาจ่อที่ลำพระต้นศคอของตัวเองพลางทอดพระเนตรมองฮ่องเต้ด้วยความสิ้นหวัง “ฝ่าบาท หากวันนี้มิอาจเอาชีวิตกลับไปได้ทรงถอนรับสั่ง หม่อมฉันก็จะขอตายที่ตำหนักจินเตี้ยนวังแห่งนี้! ถึงอย่างไรลูกชายของหม่อมฉันไปม่อเป่ยก็ต้องตายสถานเดียว ถึงตอนนั้นคนผมขาวต้องมาส่งคนผมดำ ไม่สู้หม่อมฉันตายเพื่อชดใช้ความผิดเสียก่อนยังจะดีกว่าอยู่แล้ว สู้หม่อมฉันตายก่อนยอมรับผิดและการลงโทษจะได้ไม่ต้องทนเห็นลูกตายก่อนตัวเองไม่ดีกว่าหรือ!”
“เจ้า…” พระพักตร์ใบหน้าของฮ่องเต้ขึ้นสีเขียวเขียวคล้ำขึ้นทันใด
องครักษ์ภายในขันทีถอยกลับไปสองก้าวด้วยความตื่นตระหนก
บรรยากาศในวังท้องพระโรงเปลี่ยนเป็นต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้แก่กันในชั่วพริบตา
“ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าการลดขั้นพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่เป็นประชาชนสามัญชนและเนรเทศไปยังม่อเป่ยเช่นนี้ แม้จะเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู แต่โทษนั้นหนักหนาอย่างยิ่ง เกรงว่าหลังจากนี้พระราชบุตรพระราชธิดาและลูกหลานราชนิกุลองค์อื่นจะผูกติดเป็นนิสัย กลัวหัวหดกันไปหมดจนไม่กล้าออกนอกกรอบอีก เมื่อเวลาผ่านไปเกรงว่าทุกคนคงไม่ต่างอะไรกับรูปปั้นของศีลธรรมจรรยา หนานฉินจะไร้ซึ่งผู้มากพรสวรรค์คนที่กล้าออกนอกกรอบอีก เกรงว่าจะอันตรายต่อคนรุ่นหลังเป็นอย่างมากนะพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีฝ่ายขวาโค้งตัวออกจากแถว
ฮ่องเต้ได้ยินพระพักตร์ใบหน้าแห่งความโกรธเกรี้ยวก็ลดลงเล็กน้อย ค่อยๆ ประทับนั่งลงพลางมองเสนาบดีฝ่ายขวา “ตามที่เจ้าพูด หมายความว่าวาจาที่เรากล่าวไปควรเป็นโมฆะหรือ?”
“ฝ่าบาทมิบังอาจไม่ได้เด็ดขาดนะพ่ะย่ะค่ะ สัจจะวาจาจะเป็นโมฆะได้อย่างไรเล่าขอรับพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีฝ่ายซ้ายโต้แย้งทันที
สีใบหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้เข้มขึ้นเล็กน้อย
“แม้โทษจะหนักเป็นอย่างยิ่ง แต่หากพูดตามผลที่ตามมาของการวางเพลิงจนเกือบทำให้วังหลวงล่มสลายก็สมควรถูกลงโทษ ในเมื่อฝ่าบาทกล่าววาจาตรัสออกมาแล้ว ก็ไม่ควรแก้ไขเปลี่ยนแปลงโดยเด็ดขาด” เสนาบดีฝ่ายขวามองเสนาบดีฝ่ายซ้าย กวาดตามองฮองเฮาที่จ่อปิ่นปักผมเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิ้หนึ่งชุ่นว เขาพลันก็กลับคำพูด “แต่ว่ากระหม่อมมีคำแนะนำขอรับ พ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อจะเนรเทศไปยังม่อเป่ย ไม่สู้ส่งพระราชบุตรลำดับทีสี่องค์ชายสี่ไปยังเขาไร้นามไม่ดีกว่าหรือพ่ะย่ะค่ะขอรับ”
กล่าวจบ บรรดาขุนนางก็ส่งเสียงเกรียวกราวฮือฮา
บนโลกหล้ามีคำพูดสืบต่อกันมาสองประโยค นั่นคือ “บนสวรรค์ร่ำรวยด้วยเกียรติยศและวาสนา โลกมนุษย์นั้นดั่งด่านนรกประตูผี”
บนสวรรค์ร่ำรวยเกียรติยศและวาสนาหมายถึงถนนหนทางที่ร่ำรวยและมีเกียรติของเมืองหลวงหนานฉิน ส่วนโลกมนุษย์ดั่งด่านนรกประตูผีหมายถึงเขาไร้นามแห่งม่อเป่ย
ถนนหนทางที่ร่ำรวยและมีเกียรติของเมืองหลวงหนานฉินโดยทั่วไปไม่จำเป็นต้องพูดออกมาก็หมายถึงฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ประตูสูงใหญ่แต่ละบานของตำหนักวังเชื่อมต่อกันแสดงให้เห็นถึงความเจริญรุ่งเรือง
ส่วนเขาไร้นามแห่งม่อเป่ยนั้นกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เป็นจุดเริ่มต้นสถานที่สำหรับที่ราชสำนักใช้ฝึกอบรมกองกำลังป้องกันอย่างลับๆองครักษ์เงาแห่งราชสำนัก ผู้คนที่ถูกเลือกเข้ามาในเขาไร้นาม มีสามเส้นทางให้เลือกเดินคือ ทางที่หนึ่งไม่ถูกคู่ฝึกซ้อมฆ่าตายกลางการฝึก ทางที่สองผ่านการเข่นฆ่าประลองฝีมือกลายเป็นองครักษ์เงาของผู้คุ้มกันราชสำนักที่มีคุณสมบัติเหมาะสม และทางสุดท้ายไม่สามารถฆ่าคนได้แต่คนอื่นก็ฆ่าตนไม่ได้ ทำได้แค่เฝ้าปกปักษ์รักษาเขาไร้นาม ชั่วชีวิตไม่สามารถออกไปจากที่นั่นี่ได้ชั่วชีวิต
ทั้งสามทางนี้ ไม่ว่าจะทางไหน ก็อธิบายได้ว่าเขาไร้นามไม่ใช่ตัวเลือกที่ดี
เรียกได้ว่าเขาไร้นามเป็นภูเขาแห่งกองกระดูกก็ว่าได้
เมื่อพูดถึงชื่อเขาไร้นามขึ้นมา ทุกคนต่างเสียวสันหลังวาบ
เสนาบดีฝ่ายขวาเสนอเขาไร้นามขึ้นมา แม้แต่ร่างกายพระวรกายของฮ่องเต้ก็สั่นขึ้นมาเล็กน้อย ไม่ตรัสพูดอะไรอยู่นาน
“ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่า หากการนำพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ไปยังเขาไร้นามก็อาจจะสามารถแก้ไขนิสัยให้ดีขึ้นได้ หากได้เผชิญหน้ากับคุกจิ่วถังแห่งเขาไร้นาม สวรรค์อาจเห็นใจความผิดที่ทำไปวันนี้ ฝ่าบาทอาจทรงเห็นควรว่าเรื่องที่แล้วก็แล้วกันไปได้ให้อภัยกับเรื่องที่ผ่านมาได้ หากพระราชบุตรองค์ชายสี่ไม่สามารถเผชิญหน้าฝ่าออกมาจากกับเขาไร้นามได้ นั่นก็หมายความว่าไร้ความสามารถ ต่อไปก็คงจะไม่สามารถเป็นใช้ประโยชน์ได้ ฝ่าบาทและฮ่องเฮาก็ไม่ต้องทรงกังวลทุกขพระทัย์ใจอีกพ่ะย่ะค่ะขอรับ” เสนาบดีฝ่ายขวานิ่งไปครู่หนึ่ง เห็นว่าไม่มีใครเอ่ยสิ่งใดจึงกล่าวต่อไป
ฮ่องเต้ฟังจบก็ทอดพระเนตรมองไปยังฮองเฮา ตรัสถามเสียงเข้ม “ฮองเฮา เจ้าคิดว่าที่เสนาบดีฝ่ายขวากล่าวเป็นอย่างไรบ้าง”
ฮองเฮาจิตใจพระทัยแฝงไปด้วยความหวาดกลัว มือมือที่กุมปิ่นสั่นเล็กน้อย สิ่งที่เหมือนกันคือม่อเป่ย หากเนรเทศไปม่อเป่ย บุตรชายของนางคงไปไม่ถึงม่อเป่ยก็คงต้องถูกคนแอบลอบฆ่าอย่างแน่นอน แต่ถ้าหากส่งไปยังเขาไร้นาม มีฝ่าบาทส่งคนตามไปคุ้มกันตลอดทางต้องไม่มีใครกล้าลงมือแน่นอน หากเคราะห์ดี นางยังสามารถได้บุตรชายของนางคืนมา นี่เป็นโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ นางควรจะคว้ามันเอาไว้ เมื่อคิดได้แบบนี้ นางจึงก็โยนปิ่นทิ้งอย่างรวดเร็วและรุนแรง “หม่อมฉันเห็นด้วยกับที่เสนาบดีฝ่ายขวากล่าวเพคะ”
“เสนาบดีฝ่ายซ้าย ขุนนางท่านอื่น พวกเจ้าคิดว่าที่เสนาบดีฝ่ายขวากล่าวเป็นอย่างไร” พระพักตร์ใบหน้าของฮ่องเต้ไม่แสดงซึ่งพระอารมณ์ใดๆ
“กระหม่อมคิดว่าที่เสนาบดีฝ่ายขวากล่าวมีเหตุผลขอพ่ะย่ะค่ะรับ” เสนาบดีฝ่ายซ้ายมองเสนาบดีฝ่ายขวา กล่าววาจาคล้อยตาม
คนส่วนใหญ่ไม่มีใครคัดค้าน
“ถ้าอย่างนั้นก็งั้นตัดสินเช่นนี้แล้วกัน! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ส่งคนคุ้มกันราชบุตรลำดับที่องค์ชายสี่ไปยังเขาไร้นามแห่งม่อเป่ย หากเขาพึ่งพาความสามารถของตัวเองผ่านคุกจิ่วถังแห่งเขาไร้นามมาได้ เราจะคืนศักดิ์แก่เขาและยังเป็นราชบุตรลำดับองค์ชายที่สี่ของเรา หากเขากลับออกมาไม่ได้ ก็ถือว่าเขาก่อกรรมทำเข็ญเองทำตัวเอง” ฮ่องเต้กล่าวตรัสประโยคเดียวก็สามารถชี้้ขาดคำตัดสินสุดท้ายได้
บรรดาขุนนางก้มหน้า ตะโกนกล่าวว่าฮ่องเต้ทรงเป็นผู้ทรงพระปรีชาญาณเสียงดัง
อีกด้านหนึ่ง พระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ซึ่งยังไม่สร่างเมาถูกฮ่องเต้จัดกองทัพคุ้มกันกว่าห้าพันนายไปส่งยังเขาไร้นามแห่งม่อเป่ยทันที
หลังจากฮองเฮากลับไปยังตำหนักตำหนักเฟิ่งหล่วนงก็อาเจียนออกมาเป็นเลือด ล้มหมอนนอนเสื่อประชวรอยู่บนเตียง ขณะเดียวกันฮ่องเต้ที่รักและเอ็นดูพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่มาโดยตลอด วันนี้ก็ล้มป่วยทรงประชวรด้วยเช่นกัน
โรงสำนักหมอแพทย์หลวงวุ่นวายอลหม่านไปชั่วขณะหนึ่ง
เมฆครึ้มปกคลุมเมืองหลวงช่วงเวลาหนึ่ง
ดอกเหมยร่วงหล่นในจวนอิงชินหวาง อ๋อง คนผู้คนหนึ่งได้ยินผลการตัดสินโทษครั้งสุดท้ายของราชสำนักจบก็โพล่งออกมาด้วยความแปลกใจ “คิดไม่ถึงว่าผู้เฒ่าหลี่จะแนะนำฝ่าบาทให้ส่งฉินยวี่ฉินอวี้ไปยังเขาไร้นาม นั่นไม่ใช่ที่ที่เด็กน้อยคนนั้นของจวนจงหย่งโหวอยู่ไปหรอกหรือ?”
เขาว่าจบก็มีอีกคนที่เอ่ยออกมาอย่างแปลกใจ “คุณหนูของจวนจงหย่งโหวไปม่อเป่ยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
คนที่กล่าวคนแรกเงียบไปชั่วขณะ อุทานออกมา “อ้อ ข้าจำผิดไป เป็นพี่ชายฝ่ายหญิงของภรรยาฮูหยินจงหย่งโหวต่างหากที่ป้องกันพรมแดนอยู่ที่ม่อเป่ย สองสามวันก่อนข้าได้ยินมาว่าคุณหนูผู้อ่อนแอที่ถูกเลี้ยงมาในห้องหับสตรีหอมาตลอดผู้นั้นอยากไปเยี่ยมผู้เป็นอาที่อยู่ม่อเป่ย ยังไม่ทันได้ไปก็เป็นไข้ตัวร้อน อ่อนแอนจนราวกับว่าปลูกโรคได้ขนาดนี้ นางจะสามารถไปที่ไหนได้”
คนคนนผู้นั้นฟังแล้วก็ปล่อยวางโล่งใจ “อ่า พูดแล้วก็นึกขึ้นได้ ไม่เห็นพี่จื่อกุยหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าอาการป่วยของเขาดีขึ้นหรือยัง? แปลกจริงๆ พี่จื่อกุยกับน้องสาวญาติสนิทของเขามักจะป่วยติดกันบ่อยๆ กลับกันญาติพี่น้องห่างๆ กลับฮึกเหิมแข็งแรงฮึกเหิมประดุจมังกรและเสือที่ผาดโผนพยัคฆ์ หรือว่าฮวงจุ้ยสายเลือดทางตรงของจวนจงหย่งโหวจะมีปัญหา?”
ฮวงจุ้ยมีปัญหารึา? เมื่อก่อนคนที่พูดประโยคนี้ออกมาเคยหัวเราะเยาะ เบะและแบะปากอย่างไม่ใส่ใจ
ในเวลาเดียวกัน นกอินทรีตัวหนึ่งบนเข้ามาในจวนจงหย่งโหว นกอินทรีตัวนั้นบนวนเวียนไปมารอบจวนโหวก่อนจะเข้าไปในสวนจือหลัน
หน้าต่างของสวนจือหลันเปิดอยู่ ข้างในมีเสียงพูดคุยของคนแก่และเด็กหนุ่ม รวมถึงเสียงไอไม่ต่อเนื่องตามกันมาเป็นระยะตลอดเวลา
นกอินทรีตัวนั้นบินเข้าหน้าต่างมาอย่างเงียบๆ ร่อนลงบนไหล่ของคนที่เอนตัวลงพิงข้างเตียง คนผู้คนนั้นเห็นนกอินทรีตัวนี้ก็หยุดไอในชั่วพริบตา มิรอช้ารับกระดาษจดหมายที่ผูกติดกับขาของมันมาเปิดอ่าน
ผู้เฒ่าที่นั่งอยู่กลางห้องเห็นกระดาษจดหมายก็รีบถามทันที “จดหมายเขียนมาว่าอย่างไร”
คนคนนั้นอ่านจดหมาย ยิ้มยินดีก่อนจะเปลี่ยนเป็นกลัดกลุ้ม หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็กล่าวด้วยใบหน้าสงบนิ่งว่า “น้องสาวบอกว่าสองเดือนหลังจากนี้จะกลับเมืองหลวง”
“กลับเมืองหลวงรึ? แปดปีแล้วนะ ในที่สุดนางก็…สามารถกลับมาได้แล้วหรือ?” ผู้อาวุโสแสดงสีหน้าตื่นเต้น “นางยังว่าอะไรอีก”
คนคนนั้นเงียบไปชั่วขณะ “น้องสาวบอกว่า เมื่อเดือนก่อนนางลงมือทำลายเขาไร้นาม ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปบนโลกนี้จะไม่มีเขาไร้นามอีก”
“อะไรนะ?” ผู้อาวุโสลุกขึ้นยืนอย่างไม่อยากเชื่อ กล่าวด้วยเนื้อตัวสั่นๆ ว่า “ถ้าอย่างนั้นที่ราชสำนัก…นางจะทำลายเขาไร้นามได้อย่างไรยังไง? นาง…นางกล้าทำได้อย่างไรกันยังไง?”
“น้องสาวไม่โกหกหรอก” คนคนนั้นนำกระดาษจดหมายยื่นให้กับผู้เฒ่า
ผู้อาวุโสรับจดหมายไปอ่าน เบื้องหน้ามืดสนิท ล้มหมดสติลงไปบนพื้น
แพทย์หมอหลวงของสำนักโรงหมอหลวงแบ่งจากฮ่องเต้และฮองเฮามายังจวนจงหย่งโหวกลุ่มหนึ่ง แล้วช่วงเวลานั้น หมอหลวงก็ขาดถึงคราวขาดแคลน
---
*ซือหลี่เจียน ตำแหน่งขันทีผู้ตรวจและอ่านฏีกาถวายฮ่องเต้
*เทพเซ่อจี้ตลาด เป็นชื่อเรียกของเทพที่ชาวบ้านที่ทำการเกษตรกราบไหว้บูชา เซ่อ หมายถึง เทพถู่เสิน หรือ เทพแห่งผืนดิน จี้ หมายถึง เทพกู้เสิน ซึ่งถือได้ว่าเป็นจุดกำเนิดของทุกสรรพสิ่ง การคงอยู่ตลอดกาล