by Harmonica
การที่นิโคลาโยส วาลลาซสามีของอนาสเตเซียกล้านอกใจภรรยาอย่างออกหน้าออกตาแบบนั้นสร้างความหงุดหงิดและขุ่นเคืองใจให้กับกฤชมากกว่าที่คิด
ชายหนุ่มขับรถออกจากคลับแห่งนั้นด้วยความหงุดหงิด อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านจนเกินกว่าจะกลับโรงแรมไปนอนได้ กฤชตัดสินใจขับรถเลยรีสอร์ทค่อนข้างหรูและดีที่สุดบนเกาะปาโรสซึ่งเขาพักอยู่ที่เนาซ่าเลยขึ้นไปจนเกือบเหนือสุดของเกาะ โค้งด้านหน้าจะมีถนนส่วนตัวที่แยกออกจากถนนสายหลักขึ้นไปตามเนินเขา สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ทรงพุ่มสลับกับไร่องุ่นเตี้ยๆ โดยไม่มีบ้านเรือนอื่นเลย รถแล่นไปได้ไม่นานถนนก็มาสุดลงที่วงเวียนหน้าบ้านสีขาวหลังใหญ่รูปทรงผสมผสานระหว่างตัวบ้านทรงกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวกับหลังคาโดมทรงกลมสีฟ้าสดตั้งอยู่บนหน้าผาริมทะเลทางเหนือสุดของเกาะ บ้านหลังนั้นอยู่สุดถนนส่วนตัวและไม่มีทางวิ่งต่อ หน้าบ้านประดับประดาด้วยไม้ดอกสีสดใสไล่ตั้งแต่สีฟ้าของดอกไลแล็กไปจนถึงสีม่วงน้ำเงินของดอกบลูฮาวาย ไฟสป็อทไลท์ส่องสว่างจากพื้นหญ้าขึ้นไปบนตัวบ้าน แลดูเป็นสีขาวสว่างตัดกับผืนฟ้ามืดมิดยามราตรี
กฤชจอดรถมองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้าอย่างงุนงง อะไรหนอดลจิตดลใจให้เขาขับรถมาที่นี่ ที่ซึ่งเป็นเรือนหอของอนาสเตเซียและสามีของเธอ ที่ ๆ เธอแต่งงานและมีลูกกับนายนิโคลาโยส วาลลาซหนึ่งคนเมื่อห้าปีก่อน
ชายหนุ่มถอนหายใจขณะรำลึกถึงความหลังครั้งที่เขากับอนาสเตเซียเป็นเพื่อนเล่นกัน สมัยเป็นเด็กเขาเป็นนักเรียนโรงเรียนประจำในเอเธนส์ ทุกปีเมื่อปิดภาคฤดูร้อนเขากับมารดาจะมาพักกับอแนสซ่าและคิโรสที่บ้านพักตากอากาศของทั้งคู่บนเกาะแอนติปาโรสเป็นเวลาสองเดือนเต็ม ทำให้เขาสนิทสนมคุ้นเคยกับอนาสเตเซียและเป็นเพื่อนเล่นถูกใจกันตั้งแต่เด็ก
ทั้งคู่ทำทุกอย่างร่วมกันอย่างสนุกสนานใช้เวลาตลอดช่วงวันหยุดปิดเทอมอย่างเต็มที่ ทั้งขี่ม้า เล่นเรือ ว่ายน้ำ ตกปลา ยิงธนู ปีนหน้าผา รวมถึงเที่ยวเล่นไปในที่ต่างๆ ทั้งบนเกาะ และเกาะอื่นใกล้เคียงอย่างปาโรส และนักซอส ที่ ๆ ทั้งคู่ขี่จักรยานเล่นในไร่องุ่น ไปเล่นซนตามเหมืองหินอ่อน ขี่ม้าเล่นไปตามหน้าผาริมทะเล และยังล่องเรือใบไปตามเกาะแก่งต่างๆ ด้วยกัน อนาสเตเซียเป็นเพื่อนเล่นที่รู้ใจที่สุดของเขา ในขณะที่เขาก็เป็นเพื่อนเล่นที่ถูกใจที่สุดของเธอ
กฤชจำได้ว่ามีอยู่สองปีหลังจากที่อลาสเตอร์ บิดาของเขาเสียชีวิตไป แองเจลลิก้ามารดาของเขาได้พาเขาไปใช้วันหยุดพักผ่อนกับญาติทางฝ่ายเธอที่ริมินี่ในอิตาลีแทน เนื่องจากอแนสซ่าเองก็พาอนาสเตเซียไปเที่ยวพักผ่อนช่วงฤดูร้อนที่แคว้นนอร์มังดีทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศสโดยไม่ได้อยู่ในกรีซเช่นกัน
ทั้งเขาและอนาสเตเซียจึงไม่มีโอกาสเจอกันร่วมสามปี เมื่อกฤชได้มีโอกาสกลับมาพบอนาสเตเซียอีกครั้งในฤดูร้อนปีถัดไป อนาสเตเซียได้เติบโตขึ้นอย่างสวยงาม จากเด็กหญิงตัวผอม ๆ แขนขายาวเก้งก้างถักผมเปีย กลายเป็นเด็กวัยแรกสาวที่ส่อเค้าความสวยอวบอิ่มเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลและน่าปรารถนาเหลือเกิน
ปีนั้นถือเป็นฤดูร้อนที่พิเศษสุดสำหรับเขา เนื่องจากทั้งครอบครัวเขาและครอบครัวอนาสเตเซียตัดสินใจมาพักผ่อนพร้อมกับสตีลียานอสและครอบครัวของเนสเตอร์ที่บ้านพักตากอากาศของครอบครัวอนาโตลาคิสที่ซานโตรินี
เมื่อทุกครอบครัวมาอยู่ร่วมกันจึงเหมือนมีงานเลี้ยงย่อม ๆ ทุกวัน แม้ว่าคิโรสกับเนสเตอร์จะต้องบินกลับไปเอเธนส์บ่อย ๆ เพื่อประชุมธุรกิจนัดสำคัญ แต่ส่วนใหญ่ครอบครัวทั้งหมดจะอยู่ร่วมกันพร้อมหน้าพร้อมตา สร้างความทรงจำดี ๆ และอบอุ่นให้กับสมาชิกทุกคนในครอบครัวอย่างมากมายจนวันสุดท้ายทีเดียว
กฤชยิ้มนิด ๆ ขณะหวนคิดถึงวันสุดท้ายก่อนวันหยุดฤดูร้อนปีนั้นจะจบสิ้นลง เขากับอนาสเตเซียต่างก็แอบเสียใจไม่อยากให้วันนั้นต้องมาถึง ซึ่งทั้งคู่คงต้องคอยจนถึงปิดเทอมฤดูร้อนอีกปีจึงจะได้อยู่ด้วยกันอีก ซึ่งสำหรับกฤชนั้นอาจไม่ได้กลับมาเจอในปีถัดไป เนื่องจากเขาเรียนจบมัธยมปลาย และจะไปเรียนต่อระดับปริญญาตรีที่ประเทศอังกฤษ ถึงตอนนั้นเขาอาจมีวันหยุดไม่ตรงกับอนาสเตเซียแล้ว
วันนั้นเธอและเขาจึงใช้เวลาด้วยกันสองต่อสองจนเย็นค่ำ ขณะที่อเล็กซิสลูกสาวของอาเนสเตอร์แยกไปเที่ยวสั่งลากับกลุ่มเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักของเธอ
อนาสเตเซียชวนเขาไปขี่ม้าและปิกนิกกันในไร่องุ่นซึ่งอยู่ในอาณาเขตพื้นที่ของครอบครัวอนาโตลาคิส หลังอาหารทั้งคู่เดินเล่นไปในไร่องุ่น พร้อมทั้งเก็บเกี่ยวผลองุ่นสดฉ่ำแต่ค่อนข้างฝาดกิน พูดคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้อย่างเพลิดเพลินโดยไม่ทันสังเกตถึงเวลาที่ผ่านไป
กฤชรู้สึกตัวอีกทีมองเห็นท้องฟ้าที่บอกเวลาย่างเข้าสนธยาก็รู้สึกแปลกใจ
พระอาทิตย์ที่เริ่มคล้อยต่ำเตรียมจะลับขอบฟ้า ทอแสงสีส้มแสดเป็นรัศมีสวยงามตัดกับท้องฟ้าที่เริ่มโรยตัวเป็นสีคล้ำเข้มด้วยความมืดที่เข้าปกคลุม แสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดงสาดทอมายังไร่องุ่นซึ่งอุดมสมบูรณ์และกว้างใหญ่นั้นเป็นฉากหลังที่น่าตะลึงและงดงามโรแมนติค แสงตะวันอันอบอุ่นฉาบทอร่างของอนาสเตเซีย ขับให้ร่างบางนั้นดูเป็นประกายราวกับภาพฝัน
เธอหันมายิ้มชักชวนเขาให้ชิมองุ่นพวงที่เธอชิมอยู่บ้าง ดวงตากลมโตสีฟ้าใสเหมือนสีท้องฟ้าไร้เมฆหมอก แก้มเนียนเรื่อสีชมพูสุกปลั่ง ริมฝีปากอิ่มและฉ่ำชื้นไปด้วยน้ำองุ่นที่เจ้าตัวเพิ่งกินเข้าไป กฤชเหม่อมองเพื่อนรักวัยเยาว์ของเขาอย่างตกตะลึง กลิ่นอายของดินและผลองุ่นสุกงอมผสานเข้ากับบรรยากาศที่งดงามโรแมนติกและเด็กหญิงแสนงามบริสุทธิ์ตรงหน้า สะกดชายหนุ่มวัยรุ่นไว้ราวกับต้องมนตร์ อนาสเตเซียสบสายตาคมที่มองเธอด้วยแววตื่นตะลึงและก็เขินอายจนหน้าแดงเรื่อ หากแต่ดวงตากลมโตนั้นก็ไม่อาจถอนสายตาจากดวงตาคมกริบของกฤชได้
ชั่วนาทีนั้นทั้งสองราวกับถูกมนตร์สะกด อนาสเตเซียไม่ใช่แค่เด็กหญิงที่วิ่งเล่นซุกซนกับเขาอีกต่อไป และเขาก็ไม่ใช่แต่เพียงเพื่อนเล่นถูกใจของเธอเช่นกัน บางอย่างที่ลึกซึ้งทว่ารุนแรงค่อยๆ ก่อตัวและผลิบานในห้วงลึกของจิตใจที่ยังบริสุทธิ์สะอาดของเด็กวัยแรกรุ่น
ท่ามกลางตะวันยอแสงกลางไร่องุ่นแบบตั้งเถาไม้สูงให้ต้นพันเกี่ยวไม้ขึ้นไปซึ่งเวลานั้นเปลี่ยวร้างไร้ผู้คน เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีที่กำลังรุ่มร้อนด้วยเลือดหนุ่มกับเด็กสาววัยสิบห้าปีที่เพิ่งแรกแย้ม ชั่วนาทีนั้นทั้งสองถูกขับเคลื่อนด้วยแรงดึงดูดบางอย่าง
กฤชสืบเท้าเข้าหาอนาสเตเซียอย่างรวดเร็ว ความรักความลุ่มหลงที่มีให้กับเด็กสาวมาตลอดนับแต่เธอยังเป็นเด็กหญิงเล็ก ๆ และเขาเป็นเพียงเด็กชายที่โตกว่าสามปี กำลังปะทุอัดแน่นในกายจนแทบระเบิดออกมา เขาก้มลงจุมพิตริมฝีปากอิ่มนั้นอย่างอดใจไม่อยู่ จุมพิตที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลง อารมณ์รักและพิศวาสรุนแรงปะปนกันจนเด็กสาวแรกแย้มตกใจ และพยายามดิ้นรนเพื่อผลักเขาออก
กฤชรู้สึกตัวว่าเผลอปล่อยอารมณ์รุนแรงเกินไปด้วยพลังหนุ่มและความอ่อนหัด แต่เขาไม่อาจปล่อยเธอไปได้ตามแรงผลัก หากเพียงเปลี่ยนจุมพิตนั้นให้นิ่มนวลอ่อนหวานและใจเย็นขึ้น
มันได้ผลและเรียกร้องการตอบสนองจากเธอได้ในที่สุด เขาเผยอยิ้มเมื่อรับรู้ถึงการตอบสนองจากริมฝีปากอ่อนนุ่มอันไร้ประสบการณ์นั้น จุมพิตแม้จะอ่อนหัดแต่ก็หวานล้ำและดื่มด่ำเต็มไปด้วยความรู้สึกรักและหวงแหนอันท่วมท้น ที่มาพร้อมอารมณ์ปรารถนาอันถาโถมรุนแรง อนาสเตเซียคือจูบแรกของเขา และเขาก็รู้ดีว่าเขาเป็นจูบแรกของเธอ
ความใกล้ชิดสนิทสนมและรู้ใจกันในวัยเด็ก ได้ถูกบ่มเพาะด้วยความคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันมานานถึงสามปี และต่างเมื่อได้กลับมาเจอกันในยามที่ทั้งคู่กำลังผลิบานเข้าสู่วัยรุ่น ด้วยรูปร่างหน้าตาที่เปลี่ยนแปลง และเริ่มเป็นหนุ่มเป็นสาว ความรู้สึกชอบพอกันอย่างบริสุทธ์ในวัยเด็ก ได้พัฒนาเบ่งบานเป็นความรักวัยเยาว์ที่อ่อนหวาน บริสุทธิ์และเต็มไปด้วยอารมณ์ใคร่ เลือดหนุ่มวัยรุ่นพลุ่งพล่านทำให้จุมพิตทวีความเรียกร้องมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อรู้สึกได้ว่าเด็กหญิงตรงหน้าไม่ได้ต่อต้านก็เริ่มรุกรานหนักขึ้น
เขาเปลื้องเสื้อผ้าและชั้นในของเธอออกอย่างงุ่มง่ามเล็กน้อย อาศัยความรโหฐานของสถานที่ผลักเธอลงกับผืนดินกลางไร่องุ่น ตะวันยอแสงจนเหลือเพียงแสงสุดท้ายขณะที่เลือดในกายของเขาไม่ได้มอดลงตามแสงตะวัน เขาเปลื้องผ้าเธอออกจนหมด ดวงตากวาดมองเรือนร่างแรกสาวที่แสนงดงามของเธออย่างตื่นตะลึง ร่างอวบอิ่มและผิวกายขาวใสเนียนละเอียดเต็มไปด้วยเลือดฝาดจนเกือบจะดูเป็นสีชมพูครีมอ่อนหวาน เรือนผมสีทองดกหนาที่นิ่มลื่นดุจไหม แผ่กระจายอยู่รอบศีรษะดุจผืนผ้ารองรับร่างขาวเนียนดุจมุกแท้ของเธอไว้
อารมณ์ปรารถนาทวีขึ้นอย่างรุนแรงในตัวเขา กฤชใช้สองมือสำรวจเรือนร่างบอบบางที่มีส่วนโค้งเว้าอวบอิ่มน่าอภิรมย์ของเธอแทบทุกตารางนิ้ว ท่ามกลางแสงสลัวของดวงอาทิตย์อัสดง
อนาสเตเซียนอนนิ่งด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้ ร่างสูงเพรียวทว่าอวบอิ่มของวัยแรกแย้มกำลังสั่นเทิ้มด้วยความเขินอาย เธอรู้สึกถึงอารมณ์แปลกประหลาดอย่างอธิบายไม่ถูกขณะทอดกายเปลือยเปล่าปล่อยให้ญาตผู้พี่ล่วงล้ำและสำรวจเรือนร่างของเธออย่างอิสระโดยไม่คิดปัดป้อง ราวกับเธอเองก็ถวิลหาให้เขาทำเช่นนั้นกับเธอ
มือของกฤชสำรวจจากเนินสล้างอวบตึงที่ดูจะอวบใหญ่เกินวัยของเด็กสาววัยสิบห้า มือของเขาทั้งเคล้นเล่นและขยำเบา ๆ ด้วยอารมณ์ใคร่ และอยากรู้ นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้หยอกล้อและบดบี้อยู่กับจงอยถันทั้งคู่ ก่อนจะใช้ปากดูดกลืนสลับกันอย่างหิวกระหาย ได้ยินเสียงครวญครางลอดออกมาเบา ๆจากเด็กสาว รับรู้ถึงร่างอวบที่แอ่นรับสัมผัสของเขาอย่างเร่าร้อนเต็มใจ
เขาค่อย ๆ เลื่อนมือลงไปลูบไล้เอวบาง หน้าท้องแบนราบ ต่อลงมายังโค้งสะโพกกลมและบั้นท้ายหนั่นแน่น
เด็กสาวลืมตากลมใสสีฟ้า มองการกระทำของเขาอย่างยินยอม ใคร่รู้ เธอนอนนิ่งปล่อยให้เขาสำรวจเรือนร่างอย่างอิสระ เขาเริ่มใช้มือลูบไล้ต้นขายาวเรียวทว่าอวบอิ่มของเธอ ไซร้เข้าไปยังต้นขาด้านใน สำรวจเนินเนื้ออวบลี้ลับ นิ้วเรียวของเขาสัมผัสตุ่มไตลี้ลับนั้นเบา ๆ ประหลาดใจกับเสียงหายใจแรงของเด็กสาว เขาทดลองใช้นิ้วสอดเข้าไปในโพรงถ้ำเปียกชุ่มของเธออย่างอยากรู้ ดวงตากลมโตสีฟ้าใสที่เวลานี้ดูเป็นสีเทาเบิกโพลงขึ้นอย่างตกใจและกระดากอาย เธอใช้มือปัดป้อง แต่ก็ไม่อาจห้ามเสียงครวญครางและร่างกายที่บิดเร่าของตัวเองได้
เด็กหนุ่มหอบหายใจแรง ไฟปรารถนาร้อนแรงที่กำลังโถมซัดและขับเคลื่อนการกระทำของเขา กำลังลุกโชนจนแทบจะกลายเป็นความเจ็บปวด เขาไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป กฤชเตรียมปลดเข็มขัดกางเกง แต่แล้ว..
แสงไฟซึ่งสาดสว่างพร้อมเสียงล้อรถบดมาตามถนนในระยะไกลเรียกสติที่กำลังเพริดของทั้งคู่ เขานั่งงงอยู่ครู่ก่อนจะรีบดึงตัวเด็กสาวให้ลุกขึ้นนั่งและส่งเสื้อผ้าให้สวม ก่อนที่รถคันนั้นจะมาถึง
อแนสซ่าขับรถมาพร้อมกับแองเจลิก้า มารดาของทั้งคู่มองท่าทีกะเร้อกะรังของอนาสเตเซียสลับกับใบหน้าที่ยังคงแดงก่ำของกฤช และดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง แองเจลิก้ามีสีหน้าอบอุ่นอ่อนโยนให้เหมือนเคย ขณะที่อแนสซ่ามีใบหน้าเครียดขรึมและแววตาที่บ่งบอกถึงอาการตกใจและหวั่นกลัวเด่นชัด
มารดาของทั้งคู่ไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ กฤชบอกเพียงว่า ทั้งคู่เดินเล่นและคุยกันในไร่องุ่นจนลืมเวลา และกำลังจะกลับเท่านั้น แต่สายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองดูจะไม่คิดแบบนั้น
แองเจลิก้าพากฤชกลับเอเธนส์ทันทีในวันรุ่งขึ้น ขณะที่อนาสเตเซียและครอบครัวจะกลับหลังจากพวกเขาหนึ่งวัน
กลิ่นหอมของดอกส้มโชยมากระทบโสตประสาท กฤชระบายลมหายใจยาวขณะรำพึงความหลังอันวาบหวามใจ เขายกนิ้วขึ้นแตะไล้ริมฝีปากตัวเอง ราวกับรอยจุมพิตของอนาสเตเซียในคราวนั้นยังคงประทับตรึงอยู่บนริมฝีปากเขาจนทุกวันนี้
ภาพเด็กสาววัยแรกแย้มที่ทั้งน่ารักและน่าปรารถนาผู้นั้นตามหลอกหลอนเขาทั้งในยามหลับและยามตื่น เธอเป็นผู้หญิงที่น่าปรารถนาเหลือเกิน เต็มไปด้วยเลือดเนื้อ เร่าร้อน บอบบางทว่ามีส่วนโค้งเว้าอวบอัดเต่งตึง
แม้อนาสเตเซียในวันนี้จะมีท่าทีเย็นชา นิ่งขรึมเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว แต่กฤชยังจำได้ดีถึงเด็กสาวผู้เร่าร้อนเต็มไปด้วยเลือดเนื้อ ที่นอนทอดกายเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าเขากลางไร่องุ่นในค่ำวันนั้น
หากอแนสซ่าและแองเจลิก้ามาถึงที่ไร่องุ่นช้ากว่านั้นอีกเพียงยี่สิบนาที อนาสเตเซียคงตกเป็นของเขาตั้งแต่เย็นวันนั้น
น่าเสียดายที่ความรักครั้งนั้นต้องสะดุดหยุดลง กฤชคิดอย่างอาวรณ์เมื่อย้อนคิดถึงโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ในอดีตที่แปรเปลี่ยนเส้นทางรักของเขากับอนาสเตเซียไปตลอดกาล ใช่ หลังจากที่เขาแยกจากเธอวันนั้น เขานึกไม่ถึงเลยว่าจะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นกับเธออย่างสาหัส เนื่องจากเขาจบการศึกษาและได้ไปเรียนต่อปริญญาตรีที่ประเทศอังกฤษ จึงไม่อาจหยุดเรียนมาเยี่ยมเยียนเธอในระหว่างเปิดภาคเรียนอยู่ได้ นอกจากที่มาร่วมพิธีศพของมารดาเธอผู้ซึ่งเป็นอาของเขาด้วย
หากแต่อนาสเตเซียไม่ได้มาร่วมทั้งพิธีศพและพิธีฝังของอแนสซ่ากับจูเลียน น้องชายที่ไม่เคยมีโอกาสถือกำเนิดออกมาเลยของเธอ
เด็กสาวอยู่ในอาการโคม่านานถึงสองสัปดาห์และต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลต่ออีกร่วมเดือน เธอยังมีอาการช็อคและซึมเศร้าต่อจากนั้นอีกนานเป็นเดือน จนต้องเข้ารับการรักษาที่สถานบำบัดผู้ป่วยทางจิตบนเกาะซีโรส ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีเธอไม่เคยยอมพบเขา ไม่ว่าเขาจะเพียรไปเยี่ยมเยียนเธอบ่อยเพียงใดก็ตามในช่วงปิดภาคเรียนซึ่งขณะนั้นเขาเพิ่งเข้าศึกษาระดับปริญญาตรีอยู่ที่อ็อกฟอร์ด
หลังจากที่เธอฟื้นฟูจิตใจจนสามารถออกจากสถานบำบัดได้ เธอก็กลับไปเรียนต่อระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนประจำเดิมของเธอในสวิสเซอร์แลนด์ และเธอก็เลือกเรียนจนจบปริญญาตรีที่นั่น เรียกได้ว่ากฤชแทบไม่ได้พบหน้าหรือพูดคุยกับเธออีกเลยนับแต่วันที่ทั้งคู่จากลากันอย่างเร่าร้อนและแสนหวาน
กว่าชายหนุ่มจะมีโอกาสได้กลับมาพบอนาสเตเซียอีกครั้งก็เป็นการมาร่วมพิธีแต่งงานของเธอกับนิโคลาโยส ถึงตอนนั้นเขาก็พอจะทำใจได้แล้วกับความรักครั้งแรกที่ไม่อาจพัฒนาต่อไปเป็นความรักที่จีรังยั่งยืนได้ หากแต่ในใจยังไม่อาจยินดีกับเธอได้อย่างเต็มหัวใจ โดยเฉพาะเมื่อเขารู้สึกถึงสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีเกี่ยวกับนิโคลาโยส วาลลาซสามีรูปหล่อปานเทพบุตรที่อายุมากกว่าเธอถึงสิบสองปี
เสียงนกทะเลร้องดังฉุดความคิดคำนึงของกฤชให้หวนกลับมาสู่ปัจจุบัน เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาตีสี่ ใช่! เขาคาดการณ์ไม่ผิดเกี่ยวกับความไม่น่าไว้วางใจของนิโคลาโยส พ่อสามีรูปหล่อของอนาสเตเซียคงจะไปคั่วอยู่กับแม่สาวผมแดงคนนั้น และคงไม่กลับมาบ้านแน่ในคืนนี้ ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึกๆ มองดูบ้านสีขาวหลังนั้นอีกครั้ง แล้วจึงขับรถออกจากถนนสายนั้นกลับไปยังโรงแรมที่พักของตัวเอง
นิโคลาโยส วาลลาซรู้สึกเพลิดเพลินไปกับเกมสตั๊ดโป๊กเกอร์ตรงหน้าขึ้นอย่างมากหลังจากที่เสียไปค่อนข้างหนักเมื่อสักสองชั่วโมงก่อน
คาริสซ่า รอสซี่ แม่นางแบบสาวผมแดงร่างสูงโปร่งชะลูดในชุดสีดำนั่นช่วยให้โชคของเขาดีขึ้นแท้ๆ หล่อนเข้ามากระซิบบอกไต๋ของนักเล่นชาวอเมริกันผมสีน้ำตาลซึ่งเพื่อนของหล่อนเคยคั่วอยู่
คาริสซ่าทำหน้าที่เป็นสายสืบให้เขาในเกมพนัน เธอและเพื่อนในวงการนางแบบรู้จักกับพวกเศรษฐีใหญ่มือหนักๆ ค่อนข้างเยอะทั้งในยุโรปและในอเมริกา เขาคอยให้เธอสืบหาไต๋หรือวิธีบลัฟในการเล่นของพวกขาประจำมือหนักที่เล่นโป๊กเกอร์เก่ง จะมีสายสืบที่ไหนดีไปกว่าพวกนางแบบระดับอินเตอร์ที่มักเคยเป็นคู่ควงของเศรษฐีพวกนี้
เมื่อจบเกมตอนตีสามครึ่ง นิโคลาโยสกลับเป็นฝ่ายมีชัยด้วยเบี้ยพนันที่มากถึงสามแสนยูโร น่าเสียดายที่เขาเพิ่งรู้จักกับคาริสซ่าที่ยอมเป็นนกต่อให้เขาได้ไม่นาน ไม่เช่นนั้นเขาคงจะต้องร่ำรวยจากการพนันได้มากกว่านี้เป็นแน่
ชายหนุ่มลุกจากโต๊ะอย่างอารมณ์ดี เขาเดินผ่านเจอโรมที่นั่งสังเกตการณ์ดูจนจบเกมตรงไปที่คาริสซ่าซึ่งนั่งยิ้มอย่างเป็นต่อคอยอยู่ที่บาร์เครื่องดื่ม
ทั้งคู่สั่งเครื่องดื่มมาชนแก้วกัน นางแบบผมแดงกระซิบบางอย่างริมหูหนุ่มใหญ่รูปสวยที่ทำให้เขาตอบสนองเธอด้วยจุมพิตดื่มด่ำนานหลายวินาที ก่อนทั้งคู่จะควงกันลุกออกจากห้องไป เจอโรมเดินตามออกไปเห็นทั้งคู่ก้าวขึ้นรถเฟอร์รารี่เปิดประทุนสีแดงของนิโคลาโยสที่พนักงานขับมาจอดไว้ให้ที่หน้าประตูทางเข้าก่อนจะแล่นออกไปด้วยความเร็ว เจอโรมส่งบัตรฝากรถของเขาให้พนักงานและเมื่อรถสปอร์ตอัลฟ่าโรมิโอสีตะกั่วของเขามาถึง เขาก็รีบขับตามออกไป รถของนิโคลาโยสวิ่งออกจากเนาซ่าแต่แทนที่จะขับย้อนขึ้นไปทางเหนือสุดของเกาะซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านเขากับอนาสเตเซีย รถสปอร์ตแรงม้าสูงสีแดงคันนั้นกลับวิ่งย้อนกลับมาตามถนนหลักสายแคบๆ มุ่งไปยังปาริเกีย เมืองริมทะเลทางฝั่งตะวันตกของเกาะปาโรส ซึ่งเป็นเมืองหลวงเล็กๆ ของเกาะแห่งนี้
ด้วยความอยากรู้เจอโรมขับรถตามมาจนเห็นรถเฟอร์รารี่วิ่งตรงเข้าลานจอดรถของตึกอพาร์ทเมนท์หรูสี่ชั้นใจกลางเมืองเล็กๆ เขาเข้าใจทันทีว่านิโคลาโยสคงมาสำเริงสำราญกับแม่สาวผมแดงผู้นั้นที่อพาร์ทเมนท์ส่วนตัวนี้เป็นแน่
นิโคลาโยสปาดเข้าจอดในที่จอดรถประจำอย่างรวดเร็วพร้อมกับเบรกเสียงดังเอี๊ยดอย่างตั้งใจ
คาริสซ่า รอสซี่ นางแบบสาวลูกครึ่งอิตาลี่หัวเราะร่าอย่างถูกอกถูกใจพร้อมกับตบแก้มชายหนุ่มเบาๆ เป็นการหยอกล้ออย่างเอ็นดู ทั้งคู่เดินลงจากรถตรงไปยังลิฟท์ส่วนตัวสำหรับเจ้าของและแขกของห้องชุดแบบเพนท์เฮ้าส์ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ตลอดสองชั้นบนสุดของอพาร์ทเมนท์สี่ชั้นขนาดเล็ก
ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะก้าวเข้าไปในลิฟท์ซึ่งจัดไว้ส่วนตัวสำหรับเจ้าของห้องชุดแบบเพนท์เฮาส์ ร่างของนางแบบสาวก็ถูกยกจนตัวลอยและโยนเหวี่ยงไปที่มุมด้านหนึ่ง ขณะที่นิโคลาโยสถูกตีด้วยของแข็งที่ด้านหลังท้ายทอยอย่างแรงจนล้มคว่ำลง
เขาพยายามหันกลับมามองผู้ที่ดักทำร้ายทั้งที่ยังลุกไม่ขึ้น ภาพของชายร่างใหญ่กล้ามโตท่าทางเหมือนนักเลงในชุดกางเกงยีนกับเสื้อยืดสีดำทับด้วยแจ็กเก็ตหนังสองคนสร้างความตื่นตกใจให้กับเขา
ชายคนหนึ่งก้มลงคว้าคอเสื้อเขาขึ้นมาและชกเข้าตรงๆ ที่ใบหน้าคมสวยจนร่างกระเด็นไปกระแทกประตูลิฟท์
ชายอีกคนเดินเข้าไปคว้าร่างของคาริสซ่าขึ้นมาจิกผมสีแดงของเธอจนหน้าหงาย ส่วนอีกคนเดินตรงเข้าไปหานิโคลาโยสพร้อมกับเอาเท้าในรองเท้าหนังส้นตันหนายันอกเขาไว้ไม่ให้ลุกขึ้นมานั่งได้
"แกสองคนกล้ามากที่กล้ามาล้วงตับฉัน" เสียงพูดที่เรียบเฉยแต่แฝงกังวานอำมหิตและเลือดเย็นพอที่จะทำให้เลือดในกายของสองหนุ่มสาวเย็บเฉียบและรู้สึกเสียววาบไปทั่วสันหลัง
ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบห้าปีหน้าตาแบบชาวอิตาลีในชุดสูทหน้าร้อนเนื้อบางสีขาวที่ก้าวเข้ามาทีหลังนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นหัวหน้าของนักเลงทั้งสอง
ดวงตาสีเขียวของคาริสซ่าเบิกโตด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเห็นหน้า ขณะที่นิโคลาโยสก็ตกใจกลัวไม่แพ้กันเมื่อนึกออกว่าเคยเล่นเหลี่ยมกับหุ้นส่วนเก่าผู้นี้ที่ไหน
"ไม่เอาน่าคาร์ลอส ฉันล้วงตับแกที่ไหนล่ะ" นิโคลาโยสกล่าวแย้งอย่างใจดีสู้เสือ เขาจำได้ว่าเคยเล่นโป๊กเกอร์ชนะนายคาร์ลอส เฟอร์ราติผู้นี้ด้วยความช่วยเหลือของคาริสซ่าที่มิลานเมื่อเดือนก่อน
สมุนของคาร์ลอสเตะเสยที่ใบหน้าของเขาทันทีเป็นการลงโทษที่บังอาจเถียงเจ้านายของมัน
"ฉันเข้าใจผิดงั้นหรือ" ชายที่นิโคลาโยสเรียกว่าคาร์ลอสถาม "แกจะบอกว่าแกไม่ได้ใช้นังนี่ช่วยบอกแกเรื่องวิธีการเล่นของฉันงั้นหรือ"
เมื่อนิโคลาโยสไม่กล้าตอบ คาร์ลอส เฟอร์ราติก็กล่าวต่อ
"ฉันให้คนตามดูแกมาหลายครั้งจนจับไต๋แกได้หมดแล้ว แกคอยให้แม่ผมแดงนี่สืบวิธีเล่นพวกมือดีๆ เพื่อให้แกเป็นต่อ" เขาอธิบาย "รู้ไหมนิค ฉันว่าวิธีของแกมันไม่เลว แต่แกคิดผิดที่กล้าคิดมาเล่นแผนนี้กับฉัน"
พูดจบเขาก็ส่งสัญญาณให้ลูกน้องซ้อมนิโคลาโยสอีก
"พอเถอะๆ พอแล้ว คาร์ลอส" นิโคลาโยสร้องออกมา "เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนเก่ากัน ถือว่าฉันขอโทษแล้วกันที่ไปล่วงเกินแก แกจะให้ฉันทำยังไง"
"ทำยังไงหรือ" คาร์ลอสเอ่ยย้อนสีหน้าเรียบเฉย "แกต้องจ่ายฉันเป็นสองเท่าของเงินที่แกชนะในคืนนั้น"
"สองเท่าหรือ" นิโคลาโยสโอด "แล้วฉันจะจำได้ยังไงว่าคืนนั้นฉันชนะไปเท่าไหร่"
ฝ่าเท้าใหญ่โตของลูกสมุนมาเฟียกระทืบบนลิ้นปี่เขาอย่างแรงและมีท่าว่าจะกระทืบซ้ำอีกหลายครั้งหากคาร์ลอสยกมือห้ามไว้ ก่อนเดินเข้ามาก้มลงมองใบหน้าหล่อเหลาซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำและเลือดกลบปาก
"แกจำไม่ได้แต่ฉันจำได้ คืนนั้นแกกวาดเงินไปจากบ่อนที่มิลานกว่าสองแสนยูโร ด้วยความช่วยเหลือของแม่นี่ ซึ่งแปลว่าแกต้องจ่ายคืนให้ฉันสี่แสนยูโร" คาร์ลอสแถลงอย่างใจเย็น
"สี่แสนยูโร แกจะบ้าไปแล้วหรือคาร์ลอส ฉันจะไปหาเงินเยอะแยะขนาดนั้นมาจากไหน"
"นั่นมันปัญหาของแกไม่ใช่หรือนิคกี้ แต่ก็ไม่น่าจะยากอะไรนี่ ได้ยินว่าเมียแกกำลังจะรับมรดกตั้งมากมายมหาศาล ทำไมแกไม่ไปขอเมียล่ะ" คาร์ลอสแนะพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน
"แกต้องการเงินเมื่อไหร่" นิโคลาโยสกล่าวตัดบท รู้สึกชังสีหน้าหยามหยันของเจ้ามาเฟียผู้นี้เต็มทน
"ฉันเห็นแก่เราที่เป็นเพื่อนเก่ากัน ฉันให้เวลาแกหนึ่งเดือน" คาร์ลอสกล่าวเสมือนใจดี "แต่นิคกี้ ฉันขอเตือนแกไว้ก่อนนะว่า อย่าได้คิดเบี้ยว ไม่เช่นนั้นหน้าหล่อๆ ของแกอาจจะต้องเสียโฉมแบบที่หมอศัลยกรรมช่วยอะไรไม่ได้แน่ๆ "
มาเฟียเฟอร์ราติพูดพลางส่งสัญญาณให้ลูกน้องถอดนาฬิกาหรูที่ข้อมือนิโคลาโยสออก พร้อมกับส่งขวดเล็กๆ ขวดหนึ่งให้ เมื่อรับมามันก็เทของเหลวในขวดราดลงบนนาฬิกาหรูมูลค่าร่วมหมื่นยูโรนั้น น้ำกรดกัดนาฬิกาจนแปรสภาพไปอย่างรวดเร็ว
นิโคลาโยสตาเบิกโพลงด้วยความหวาดหวั่นมากกว่าความเสียดายนาฬิกา น้ำกรดที่ราดลงมานั้นห่างจากมือเขาไม่กี่คืบ และเขาก็กลัวว่ามันจะกระเด็นมากัดมือเขาด้วย
คาร์ลอส เฟอร์ราติหันมาแสยะยิ้มให้อย่างเลือดเย็น
"หวังว่าแกคงไม่คิดว่าฉันล้อแกเล่นนะนิค และนี่เป็นแค่ขั้นเบาะๆ เท่านั้น แกรู้จักฉันดี น่าจะรู้นี่ว่าฉันจัดการกับคนที่ทำให้ฉันไม่สบายใจอย่างไรบ้าง"
คาร์ลอสทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงแหบเบา จากนั้นก็พยักหน้าให้สมุนร่างยักษ์สองนายปล่อยตัวคนทั้งคู่ ก่อนที่ทั้งหมดจะเดินจากไป ทิ้งให้นิโคลาโยสกับคาริสซ่านั่งตัวสั่นเทาด้วยความตกใจปนเคืองแค้นอยู่ที่บริเวณหน้าลิฟท์


by Harmonica
อนาสเตเซียนอนพลิกตัวอย่างกระสับกระส่ายบนเตียง
เธอตื่นขึ้นกลางดึกเพราะเสียงรถที่วิ่งออกจากสนามหน้าบ้าน ตอนแรกเธอเข้าใจว่าเป็นรถของนิโคลาโยสที่เพิ่งกลับมา แต่เมื่อลุกไปมองที่หน้าต่าง กลับเป็นรถสีดำหน้าตาคล้ายเบนซ์สปอร์ต
ใครนะมาที่บ้านของเธอในยามวิกาลแบบนี้โดยไม่เข้ามากดออดเรียก ทำเหมือนมาแอบซุ่มดูแล้วก็ไป หญิงสาวคิดอย่างกังวลใจ คำกล่าวเตือนของสารวัตรดราโก้ ลาซารอสยังดังก้องอยู่ในหู หญิงสาวเริ่มวิตกหากว่าครอบครัวของเธอกำลังตกเป็นเป้าหมายของผู้ประสงค์ร้ายบางคนอย่างที่สารวัตรเตือนไว้จริง เธอจะทำอย่างไร เธอควรจะต้องพาจูเลี่ยนไปไว้ที่ไหนดีที่จะปลอดภัย
บางทีพรุ่งนี้เช้าเธอควรรีบมองหาโรงเรียนประจำ หญิงสาวคิดว่าจะปรึกษานิโคลาโยสเรื่องส่งจูเลี่ยนเข้าโรงเรียนประจำสำหรับเด็กผู้ชายในสวิสเซอร์แลนด์ซึ่งน่าจะปลอดภัยพอสมควร
เมื่อนาฬิกาบอกเวลาตีห้า อนาสเตเซียก็ทนนอนต่อไม่ได้ เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองไปยังสนามหน้าบ้านอีกครั้ง ยังไม่มีวี่แววของนิโคลาโยส
สามีเธอกลับบ้านดึกดื่นหรือไม่ก็เช้าบางครั้งก็สายเป็นประจำ เขาเที่ยวหนัก ดื่มเยอะ ชอบการเต้นรำสังสรรค์และการเสี่ยงโชค อนาสเตเซียได้ยินคนพูดให้เข้าหูอยู่เนืองๆ ว่า เขาควงสาวสวยนอกบ้านมากหน้าหลายตา
หญิงสาวไม่แน่ใจว่าตัวเองหยิ่งเกินกว่าจะคุยกับสามีเรื่องพวกนี้ หรือว่าลึกๆ แล้วไม่ใส่ใจพอที่จะสนใจพฤติกรรมแหลกเหลวของเขา นับวันความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็ยิ่งห่างเหินราวคนแปลกหน้าที่อยู่ร่วมบ้านเดียวกัน
ทั้งคู่มีห้องชุดของตัวเอง ซึ่งส่วนของห้องนอน ห้องน้ำ ห้องแต่งตัว และห้องนั่งเล่นแยกกันเป็นสัดส่วน มีประตูเชื่อมถึงกันที่ห้องนั่งเล่นส่วนตัวซึ่งอยู่ตรงกลาง ห้องชุดทั้งสองอยู่ชั้นสองทางฝั่งด้านหลังของตัวบ้าน มองเห็นสนามหลังบ้านที่ติดกับหน้าผาและทะเล
ส่วนที่เป็นห้องนอนของอนาสเตเซียจะพิเศษกว่าห้องอื่นเนื่องจากอยู่สุดมุมตึก จึงกินพื้นที่ทั้งส่วนหน้าและส่วนหลังของตัวบ้าน สามารถดูวิวและเห็นความเป็นไปรอบบ้านได้สามฝั่ง
ห้องของจูเลี่ยนเป็นห้องชุดขนาดเล็กมีห้องน้ำและห้องนั่งเล่นส่วนตัวแยกจากคนอื่นเช่นกัน แต่อยู่อีกด้านของโถงทางเดิน คืออยู่ทางด้านหน้าของตัวบ้าน โดยมีซอนญ่าพี่เลี้ยงพักอยู่ห้องติดกัน คั่นด้วยโถงกลางบ้านซึ่งอยู่ตรงข้ามกับบันไดหินอ่อนขนาดใหญ่ โถงนี้จัดเป็นที่สำหรับนั่งเล่นชมวิวทิวทัศน์ และรับแดดได้เนื่องจากเป็นบริเวณที่ติดกระจกยาวจากเพดานจรดพื้น และเปิดออกไปเป็นระเบียงกว้างทางฝั่งหน้าบ้าน
ถัดจากโถงนั่งเล่นเป็นห้องชุดขนาดเล็กสำหรับแขกใกล้ชิด ติดกันเป็นห้องชุดขนาดย่อมของเมลานีแม่บ้านและอีเนียสพ่อบ้านสองสามีภรรยา ซึ่งห้องชุดของคนทั้งคู่ตั้งอยู่สุดมุมตึกตรงข้ามกับของอนาสเตเซีย โดยมีบันไดเล็กๆ ซ่อนอยู่หลังประตู เพื่อให้เดินลงไปที่ห้องครัวชั้นล่าง ห้องเก็บไวน์ในชั้นใต้ดิน ตลอดจนห้องเก็บของ ห้องซักอบผ้า
อนาสเตเซียไม่ได้จ้างเชฟไว้อย่างคิโรสเนื่องจากเธออยู่อย่างสันโดษ ไม่มีแขกมาพักที่บ้านบ่อยๆ อย่างบิดา
เธอปล่อยหน้าที่ในการดูแลบ้านและอาหารตกเป็นของพ่อบ้านอีเนียส และแม่บ้านเมลานี สองสามีภรรยามีหน้าที่ดูแลทุกสิ่งภายในตัวบ้าน โดยอีเนียสจะมีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยในการทำงานของทุกๆ คนทั้งภายในตัวตึกรวมทั้งอาณาเขตภายนอกด้วย
พอนตัส ซึ่งเป็นคนสวนเพียงคนเดียวมีหน้าที่ดูแลสวน ต้นไม้ ดอกไม้ และคอกม้า เขาพักอยู่คนเดียวในบ้านพักขนาดเล็กอยู่ติดกับโรงเก็บเครื่องมือที่ใช้ทำสวน ถัดไปเป็นโรงเพาะชำพันธุ์ไม้ดอกไม้ประดับและไม้ยืนต้น
ใกล้ๆ กันเป็นคอกม้าซึ่งมีม้าในความดูแลของพอนตัสอยู่สามตัว ตัวแรกเป็นแม่ม้าพันธุ์อาหรับขนาดใหญ่สีขาว ซึ่งเป็นม้าประจำตัวของอนาสเตเซีย ตัวที่สองเป็นม้าอังกฤษเพศผู้สีดำของนิโคลาโยสซึ่งเธอซื้อให้เป็นของขวัญแต่งงานเมื่อสี่ปีที่แล้วและนิโคลาโยสไม่ค่อยใส่ใจนำไปขี่บ่อยนัก ปล่อยให้เธอหรือพอนตัสมีหน้าที่นำมันออกไปออกกำลังกายแทนอยู่เสมอทุกเช้า อีกตัวเพิ่งมาใหม่เป็นลูกม้าเพศผู้สีน้ำตาลอ่อน ซึ่งคิโรสซื้อให้เป็นของขวัญอายุครบสี่ขวบของจูเลี่ยน
อิสวาน วิศวกรซึ่งอนาสเตเซียจ้างไว้เป็นนายช่างประจำบ้านสำหรับดูแลเครื่องบินสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบกลำเล็ก เฮลิคอปเตอร์ เรือ และระบบรักษาความปลอดภัย จะพักอยู่บนอพาร์ทเมนท์ส่วนตัวเหนือโรงจอดเครื่องบินซึ่งอยู่ห่างจากตัวบ้านใหญ่กว่าสองกิโลเมตร เพื่อป้องกันเสียงรบกวนยามเครื่องขึ้นลง ในขณะที่โรงจอดรถจะอยู่ใกล้ตัวบ้านมากกว่าโดยมีอีเนียสพ่อบ้านมีหน้าที่นำรถเข้าออก
วันๆ อิสวานจะขลุกอยู่กับโรงจอดเครื่องบิน ท่าเรือ หรือไม่ก็ห้องซ่อมบำรุงของเขา ไม่ค่อยมีใครคิดถึงพอนตัสและอิสวานเท่าไหร่ เนื่องจากพักอยู่ไกลออกไปมากและเนื้อหางานไม่เกี่ยวข้องกับทางบ้านใหญ่โดยตรง
ตัวอนาสเตเซียนั้นรู้ว่ามีพนักงานอีกสองคนในบ้านของเธอ เนื่องจากเธอเป็นคนว่าจ้างอิสวานและพอนตัสก็เป็นคนเก่าจากคิโรสให้มา นอกจากนี้เธอยังเป็นคนเซ็นเช็คจ่ายเงินเดือนให้ทุกคนในบ้าน แต่นิโคลาโยสนั้น หญิงสาวสงสัยว่าเขาจะรู้หรือเปล่าว่ามีสองคนนั้นอยู่ในโลกนี้ด้วย เนื่องจากเขาไม่เคยสนใจอะไรในบ้าน และแทบไม่เคยออกไปเดินเล่นในสวนหรือป่าที่เธอใช้เงินจำนวนมากบำรุงรักษาไว้รอบตัวบ้านเลย มีอะไรก็จะเรียกหาจากอีเนียสเท่านั้น
เรือนรับรองแขกจะอยู่ห่างออกไปจากตัวบ้านใหญ่เล็กน้อยทางฝั่งตะวันออก พอให้มีที่ทางความเป็นส่วนตัว แต่อนาสเตเซียไม่เคยมีคนมาพักที่เรือนนี้เลยนับแต่ซื้อบ้านและที่ดินผืนนี้มา
อนาสเตเซียลุกเดินออกไปยังห้องนั่งเล่นส่วนตัวของเธอและเปิดประตูออกไปที่โถงทางเดินเพื่อเดินเข้าห้องนอนของลูกชาย หญิงสาวยืนมองเด็กชายที่หน้าตาเหมือนกับเธอราวกับพิมพ์เดียวด้วยความรักอย่างสุดหัวใจ หนูน้อยจูเลียนในวัยสี่ขวบร่าเริงแจ่มใสน่ารักและฉลาดเฉลียว เธอตั้งชื่อให้เขาเหมือนกับชื่อที่บิดาเคยตั้งเตรียมไว้ให้น้องชายซึ่งไม่เคยมีโอกาสลืมตาดูโลกของเธอ
น้ำตารื้นขึ้นทุกครั้งที่คิดถึงเหตุการณ์โหดร้ายทารุณจิตใจเมื่อสิบสองปีก่อน เธอสะกดอารมณ์เศร้าและเกลียดชังตัวเองไว้ ซึ่งมักเกิดขึ้นในทุกยามที่คิดถึงอแนสซ่ามารดาและจูเลียนน้องชายผู้อาภัพ หญิงสาวยิ้มบางๆ เฝ้ามองบุตรชายผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ลูกเป็นความหวังและเหตุผลเดียวในการมีชีวิตอยู่ของเธอ หนูน้อยที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตและความสดใสร่าเริง เขากำลังนอนหลับปุ๋ยอย่างแสนสบายจนเธอไม่ต้องการรบกวน
เธอเดินไปนั่งที่เก้าอี้แบบอาร์มแชร์พนักสูงใกล้ๆ เตียงของลูกชายซึ่งตั้งไว้สำหรับให้เธอเข้ามานั่งอ่านนิทานก่อนนอนให้ฟังทุกคืน หญิงสาวพิงศีรษะกับพนักเก้าอี้ดวงตาเหม่อมองเด็กน้อย ขณะที่ใจหวนคิดถึงอดีตเมื่อครั้งแรกที่ได้รู้จักกับนิโคลาโยสจนถึงครั้งที่ยอมตกลงแต่งงานกับเขา
หลายครั้งที่เธอเฝ้าถามตัวเองว่าเหตุใดจึงตกลงแต่งงานกับนิโคลาโยส วาลลาซหนุ่มเจ้าของบาร์และเกสท์เฮ้าส์เล็กๆ ในปิโซ่ ลิวาร์ดิ ซึ่งเคยเป็นหมู่บ้านชาวประมงและปัจจุบันได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวชายทะเลใหม่ที่ค่อนข้างได้รับความนิยมในกลุ่มนักท่องเที่ยวระดับกลางลงไปของเกาะปาโรส
หญิงสาวหลับตานึกย้อนไปเมื่อหกปีก่อนตอนที่เธอกลับมาที่กรีซอีกครั้ง เธอไม่อาจทนอยู่บ้านบิดาที่เกาะแอนติปาโรสซึ่งเต็มไปด้วยภาพแห่งความทรงจำเกี่ยวกับมารดาได้ โดยเฉพาะเมื่อเดี๋ยวนี้คฤหาสน์หลังนั้นได้มีคุณผู้หญิงคนใหม่แล้วคือลีย่าอดีตพี่เลี้ยงของเธอเอง
อนาสเตเซียตัดสินใจมาซื้อบ้านพักตากอากาศซึ่งตั้งอยู่ตอนบนสุดของเกาะปาโรสแทน บ้านหลังนี้เคยเป็นของดาราสาวฮอลลีวู๊ดชื่อดังและเป็นที่นิยมมากทางทีวีซีรี่ย์ ด้วยความเป็นบ้านของดาราจึงถูกสร้างขึ้นอย่างเน้นความสันโดษและเป็นส่วนตัว เพื่อป้องกันการรุกล้ำหรือวุ่นวายของสื่อมวลชนและปาปาราซซี่
หญิงสาวถูกใจในความเป็นส่วนตัวโดดเดี่ยวและเงียบสงบของบ้านหลังนี้ในทันที ตัวบ้านสีขาวตั้งอยู่บนพื้นที่ส่วนตัวกว่าแปดเอเคอร์ ขนาดบ้านไม่ใหญ่มากเกินไป มีสระว่ายน้ำ คอกม้า และโรงเก็บเครื่องบินเล็กและเฮลิคอปเตอร์
ซึ่งเฮลิคอปเตอร์และเครื่องบินส่วนตัวขนาดเล็กนั้นเป็นสิ่งจำเป็นและนิยมมากในหมู่มหาเศรษฐีที่อยู่ตามเกาะต่างๆ ในประเทศกรีซ ซึ่งส่วนมากเป็นคนต่างชาติ เพื่อความสะดวกในการเดินทางไปไหนมาไหนระหว่างเกาะ รวมทั้งใช้เดินทางไปแผ่นดินใหญ่อย่างเอเธนส์
นอกจากสิ่งอำนวยความสะดวกที่ครบครันแล้ว บ้านหลังนี้ยังมีพื้นที่ภายนอกบ้านที่กว้างใหญ่ มีทั้งส่วนที่มีต้นไม้ขึ้นร่มครึ้มรอบบริเวณมองจากภายนอกแล้วเหมือนเป็นป่า ซึ่งเจ้าของเดิมลงทุนเนรมิตขึ้นเองท่ามกลางผืนดินที่ส่วนใหญ่มีแต่ไม้ทรงพุ่มกับต้นมะกอกและต้นส้มเท่านั้น ส่วนบริเวณตรงกลางเป็นสนามกว้างใหญ่ มีสวนดอกไม้หลากสีสันปลูกอยู่บริเวณโดยรอบติดกับตัวบ้าน
บ้านและที่ดินนี้อยู่บนเนินเขาซึ่งมีทางรถวิ่งส่วนตัวแยกออกมาจากถนนสายหลักของเกาะที่จะวิ่งไปทางเนาซ่า ด้านหลังของบ้านเป็นสนามหญ้ากว้างมีต้นมะกอกขนาดใหญ่อายุร่วมร้อยปีขึ้นเป็นร่มเงาอยู่เป็นระยะ เลยออกไปเป็นหน้าผาติดทะเลค่อนข้างลึก
ริมหน้าผาทางฝั่งตะวันออกตรงส่วนที่เว้าเข้ามาด้านในตัวเกาะ มีบันไดที่ขุดจากหน้าผาเป็นบันไดหินแคบๆ เลาะลงไปสู่ทะเลเบื้องล่าง ซึ่งทำไว้เป็นท่าเรือส่วนตัวขนาดเล็กตรงบริเวณที่โค้งเว้าเข้ามาของหน้าผา ซึ่งช่วยกันคลื่นลมได้ดี เหมาะกับการทำเป็นที่จอดเรือขนาดเล็กตามธรรมชาติ อนาสเตเซียใช้จอดเครื่องบินน้ำสิ่งจำเป็นอันดับหนึ่งในการใช้เดินทางระหว่างเกาะที่ค่อนข้างไกล และใช้เดินทางไปยังแผ่นดินใหญ่อย่างเอเธนส์
นอกจากเครื่องบินน้ำเธอยังมีเรือเร็วแบบสปอร์ต เรือแคนู เจ็ทสกี และเรือใบ หากแต่เรือใบนั้นเธอจอดไว้ที่ท่าจอดเรือยอร์ชในปาริเกียซึ่งเธอเช่าที่จอดไว้ประจำ เนื่องจากท่าเรือนี้ไม่ใหญ่โตพอที่จะจอดเรือใบขนาดใหญ่ได้ ที่ดินโดยรอบตัดขาดจากผู้คน ตรงตามความต้องการที่จะอยู่อย่างสันโดษของอนาสเตเซียเป็นอย่างมาก
ชั่วเวลาไม่กี่เดือนหญิงสาวก็ได้ดัดแปลงบ้านพักตากอากาศหลังนั้นให้กลายเป็นบ้านของเธอแบบถาวร
เธอมีความสุขกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่แบบเงียบๆ ไม่มีสังคม แม้เวลาจะผ่านมานานหกปีนับจากวันที่อแนสซ่าจากไป แต่ความรู้สึกเสียใจและหวาดกลัวจากการสูญเสียบุคคลที่รักที่สุดในชีวิตไปอย่างโหดร้ายนั้น ยังคงฝังรากลึกอยู่ในใจจนไม่กล้าที่จะใกล้ชิดหรือผูกพันทางจิตใจกับใครอีก
อนาสเตเซียใช้ชีวิตอย่างสันโดษ ไม่ข้องแวะหรือยุ่งเกี่ยวกับใครมากไปกว่าการพยักหน้าทักทายตามมรรยาท
ทุกๆ วันหญิงสาวจะขี่รถสกู๊ตเตอร์หรือไม่ก็ขับเรือเร็ว ซึ่งจอดอยู่ที่ท่าเรือเล็กๆ ส่วนตัวในอ่าวริมหน้าผาด้านล่างออกไปเที่ยวตามชายหาดต่างๆ เธอชอบที่จะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่หาดแถวปิโซ่ ลิวาร์ดิ เป็นพิเศษ เนื่องจากเป็นชายหาดด้านตะวันออก สมัยนั้นที่นั่นยังคงสภาพความเป็นหมู่บ้านชาวประมงชัดเจนกว่าสมัยนี้มาก
เธอชอบที่จะไปเดินเล่นเงียบๆ ตามชายหาด ดูพระอาทิตย์ขึ้น จากนั้นก็แวะดื่มกาแฟ นั่งอ่านหนังสือ และบางครั้งก็รับประทานอาหารเช้าในร้านกาแฟริมทะเล
ที่นั่นเองที่เธอได้พบกับนิโคลาโยส
นิโคลาโยสเป็นหนุ่มหล่อคมจนเรียกได้ว่าหล่อบาดตามาดดีและมีเสน่ห์ที่หมั่นเพียรมาคุยกับเธอทุกวัน ทั้งคู่เจอกันครั้งแรกจากการที่สุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์สีน้ำตาลทองของเขาวิ่งมาเล่นกับเธอ
ขณะนั้นอนาสเตเซียกำลังนั่งดื่มกาแฟและอ่านหนังสืออยู่ที่ร้านริมทะเล จู่ๆ เจ้าหมาโกลเด้นที่เพิ่งขึ้นจากน้ำก็วิ่งตรงเข้ามาหาเธอ พลางสะบัดขนเปียกชุ่มใส่จนเปียกปอน
เสร็จแล้วมันก็ยังกล้าเข้ามาเลียมือเลียไม้อย่างประจบประแจงเธออีก
"ลีโอ ลีโอ ไม่เอาน่ะ" เสียงของนิโคลาโยสที่เรียกหาเจ้าหมาเกเรดังขึ้นมาจากด้านหลัง
"กลับมานี่" เขาวิ่งมาจนถึงตัวเธอกับเจ้าหมาที่คงจะชื่อลีโอ "ขอโทษนะครับ มันชอบแกล้งอย่างนี้เรื่อยเลย ผมจับมันไว้ไม่ทันจริงๆ "
นิโคลาโยสกล่าวพร้อมกับยิ้มอย่างสดใสในเชิงขอลุแก่โทษ
อนาสเตเซียเงยหน้าขึ้นจากที่ลูบหัวเจ้าลีโออยู่ แม้จะอดตะลึงในความรูปหล่อของชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ แต่เธอก็เก็บสีหน้า และเอ่ยตอบไปเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ
"ไม่เป็นไรค่ะ"
"แต่คุณเปียกทั้งตัวเลยนะครับ"
หญิงสาวก้มมองชุดเสื้อกระโปรงสีฟ้าอ่อนซึ่งเปียกปอนของตัวเองแล้วก็อึ้งไป
"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันกลับบ้านเลยก็ได้"
"ไปเช็ดตัวที่บ้านผมก่อนไหมครับ" นิโคลาโยสเสนอ "ผมมีโรงแรมเล็กๆ อยู่ตรงนี้เองครับ"
อนาสเตเซียส่ายหน้า เธอไม่นึกอยากตามคนแปลกหน้าไปที่โรงแรมของเขาสักนิด แม้ชายหนุ่มผู้นี้จะรูปหล่อปานเทพบุตรเพียงใดก็ตาม
"ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ"
"คุณจะเป็นหวัดเอานะ" เขาแย้ง "เอางี้แล้วกัน คุณรออยู่นี่ เดี๋ยวผมวิ่งไปเอาผ้าขนหนูมาให้คุณเช็ดผมเช็ดตัวให้พอแห้งหน่อยก็ยังดีครับ"
หญิงสาวพยักหน้าเมื่อเห็นว่าเขายืนกราน และใจจริงก็ออกจะรำคาญผมและเสื้อผ้าที่เปียกนี่เหมือนกัน
นิโคลาโยสวิ่งกลับไปที่โรงแรมเล็ก ๆ ห่างจากร้านกาแฟที่เธอนั่งอยู่เพียงไม่กี่เมตร เจ้าลีโอวิ่งตามเขาไป สักพักก็วิ่งกลับมาตามนายของมันที่ถือผ้าขนหนูผืนหนึ่งส่งให้อนาสเตเซียเช็ดหัวเช็ดหน้า
"ขอบคุณค่ะ" หญิงสาวกล่าวหลังจากที่เช็ดหน้าตาเสร็จ "ฉันยังไม่คืนผ้านี่นะคะ ไว้ซักเสร็จแล้ว ค่อยเอากลับมาคืนในวันสองวันนี่ค่ะ"
"ตามสบายครับ ว่าแต่คุณไม่ดื่มกาแฟด้วยกันกับผมสักถ้วยหรือครับ" นิโคลาโยสตอบพลางเอ่ยชวน
"ไม่ดีกว่าค่ะ ว่าจะกลับบ้านแล้ว ขอบคุณนะคะ"
เธอกล่าวตัดบทด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แม้จะรู้ว่าขัดกับมรรยาทสังคม เธอทิ้งเงินค่ากาแฟไว้บนโต๊ะพลางฉวยผ้าขนหนู หนังสือและกระเป๋าเดินออกจากร้านไปโดยที่ยังไม่ได้เอ่ยแนะนำตัวกันแต่อย่างใด
หลังจากวันนั้นเธอก็เอาผ้ามาคืนนิโคลาโยสที่โรงแรม แม้เธอจะพยายามไม่สานสัมพันธ์ใด ๆ กับเขาต่อ แต่เขาก็เพียรพยายามที่จะพูดคุยทักทายกับเธอ เขาเป็นคนคุยสนุก ช่างเอาใจ และมักมีเซอร์ไพรซ์แปลก ๆ มาทำให้เธอประหลาดใจเสมอ แม้ว่าเธอจะวางตัวสุภาพแต่ห่างเหินสักเพียงใด เขาก็ไม่ลดละหรือท้อถอยที่จะพยายามคุยและตีสนิทด้วย
จำได้ว่าแรก ๆ เธอเพียงแต่คุยกับเขาคำสองคำเป็นมรรยาท แต่เมื่อเจอกันทุกวันบ่อยเข้า โดยที่เขาไม่ลดละที่จะมาตีสนิทกับเธอทำให้เธออดขำไม่ได้
ท่าทางการตีสนิทของเขาดูไม่น่ารำคาญและไม่ใช่แนวรบกวนหรือข่มขู่ เขาจะทักทายพูดคุยกับเธอ และแสดงออกค่อนข้างชัดว่าอยากคุยกับเธอจริง ๆ เพียงชั่วไม่กี่นาที และขอตัวทันทีที่รู้สึกว่าเธอไม่ได้ต้องการเพื่อนคุย
หากแต่นิโคลาโยสนั้นมีความสม่ำเสมอในการเพียรมาทักทายเธอทุกวันเป็นเวลาร่วมเดือน จนในที่สุดเขากับเธอก็กลายเป็นเพื่อนกินอาหารเช้าด้วยกันเป็นประจำที่ริมทะเลแห่งนั้น
อนาสเตเซียไม่แน่ใจว่าเธอรักนิโคลาโยสหรือเปล่า ตอนที่เขาขอแต่งงาน จะเป็นไปได้ไหมที่เธอแอบรู้สึกเงียบเหงาอยู่ลึก ๆ ในใจ และต้องการใครสักคนที่ไม่รู้จักเธอหรืออดีตของเธอ ใครที่จะไม่ทำให้เธอหวนคิดถึงความหลังฝังใจของตัวเอง ใครที่จะทำให้ชีวิตเธอกลับมาชุ่มชื่นมีความสุขอีกครั้ง
ที่สำคัญ เธออาจต้องการใครสักคนที่จะมาลบเลือนรักครั้งแรกที่ไม่อาจเป็นจริงได้ของเธอออกไปจากความทรงจำที่คลุกเคล้าปนเปกันด้วยความรู้สึกถวิลหารุนแรง อารมณ์ปรารถนา ซึ่งมาพร้อมกับความรู้สึกผิดอันท่วมท้นหัวใจ
แท้ที่จริง เธออาจต้องการใครสักคนที่จะช่วยให้เธอลืมความรักต้องห้ามที่เธอมีให้กับกฤช ญาติผู้พี่ ที่ควรจะต้องรู้สึกต่อเธอเยี่ยงพี่ชายและน้องสาวคนนั้น
อนิจจา! แม้เวลาจะผ่านมานานถึงหกปี เธอก็ยังไม่อาจลืมเลือนช่วงเวลายามเย็นอันแสนเร่าร้อนด้วยอารมณ์เสน่หารุนแรงและแสนโรแมนติกนั้น วันที่เธอเกือบจะตกเป็นของเขาไม่ได้
กฤชคือชายหนุ่มที่เธอผูกพันรักใคร่นับแต่ที่จำความได้ เธอจำไม่ได้และไม่รู้ว่าหลงรักเขาตอนไหน หรือว่าความรักฉันพี่ชายน้องสาวที่มีให้กัน มันเริ่มเปลี่ยนแปลงไปเมื่อไหร่ และอย่างไร
แต่มันก็เกิดขึ้น และพัฒนาขึ้นเองในจิตใจของเด็กน้อยอนาสเตเซียโดยไม่รู้ตัว กระทั่งเข้าสู่วัยแรกสาว และความรู้สึกนั้นก็ปะทุออกเป็นอารมณ์ปรารถนารุนแรงยามถูกสัมผัสกระตุ้นจากเขา
เธอคงต้องการคนหล่อปานเทพบุตร ช่างเอาอกเอาใจอย่างนิโคลาออส มาช่วยลบเลือนภาพชายคนรักวัยเยาว์ของเธอออกไป เพื่อช่วยให้เธอตัดขาดกับกฤชอย่างแท้จริง และเริ่มต้นชีวิตของเธอเองอย่างไม่ต้องรู้สึกผิดบาป
และไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม อนาสเตเซีย คิริยาคอสก็ได้ตอบตกลงแต่งงานกับนิโคลาโยส วาลลาซ ผู้ซึ่งแก่กว่าเธอถึงสิบสองปีไป ยังความไม่พอใจให้กับคิโรส บิดาของเธอเป็นอันมาก
แน่นอนว่าทายาทของตระกูลใหญ่อย่างคิริยาคอส ย่อมไม่อาจแต่งงานกับชายหนุ่มที่มีเพียงกิจการเล็ก ๆ เป็นของตัวเองได้อย่างสะดวกดาย บิดาของเธอได้ให้ทนายทำหนังสือสัญญาก่อนแต่งงานให้นิโคลาโยสเซ็นยินยอม เขาจะไม่มีสิทธิ์ในทรัพย์สินใด ๆ ของอนาสเตเซียไม่ว่าเธอจะได้ทรัพย์สินนั้นมาก่อนหรือหลังการแต่งงานกับเขาก็ตาม
อนาสเตเซียไม่ได้คัดค้านความต้องการของบิดาเกี่ยวกับเรื่องสัญญาก่อนแต่งงาน บางทีลึก ๆ ในใจเธอเองก็ยังไม่กล้าเชื่อใจนิโคลาโยสอย่างเต็มที่ หากเขามาจีบเธอเพื่อหวังในทรัพย์สิน เขาก็ต้องผิดหวังแน่นอน น่าแปลกที่นิโคลาโยสยอมเซ็นชื่อโดยดุษณี ทำให้หญิงสาวรู้สึกตื้นตันขึ้นอย่างมาก
เธอหวังในตัวเขาพอควร ด้วยความที่เขาหมั่นมาเอาอกเอาใจเธออย่างสม่ำเสมอตลอดระยะเวลาที่มาติดพัน เขาผู้อายุมากกว่าเธอสิบสองปี น่าจะเป็นผู้ใหญ่พอที่จะทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย และไม่ต้องฝันร้ายถึงเรื่องราวเก่า ๆ อีกต่อไปได้
อนิจจา! อนาสเตเซียหวังมากเกินไป และเธอก็พบว่าเธอใช้ชีวิตอยู่ในความฝันได้เพียงไม่กี่เดือน ทันทีที่เธอตั้งท้องจูเลี่ยน นิโคลาโยสก็เปลี่ยนไป เขาไม่คอยเอาอกเอาใจ หาอะไรมาทำให้เธอประหลาดใจ หรือพยายามหาเรื่องสนุก ๆ มาชวนคุย มาเล่าให้ฟังเหมือนเคย
ตรงกันข้ามเขาเริ่มอยู่บ้านน้อยลง และไปอยู่ที่อื่นอย่างมิลานหรือมิโคนอสมากขึ้น ชายหนุ่มออกเที่ยวเตร่ ตะลุยราตรี จนแทบไม่เคยร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกับเธอไม่ว่าจะมื้อใดก็ตาม ยิ่งนานวันสัมพันธภาพของทั้งคู่ก็ยิ่งแย่ลง ประหนึ่งความสัมพันธ์ที่แก่ชรา ไม่มีการทะเลาะเบาะแว้ง ไม่มีอารมณ์โกรธ หรืออารมณ์หึงหวงใด ๆ มีแต่ความสุภาพ ทว่าห่างเหินเสมือนคนแปลกหน้าที่ทักทายกันตามมรรยาทเท่านั้น
อนาสเตเซียเองก็แปลกใจตัวเองเช่นกันว่าเหตุใดเธอจึงยอมปล่อยให้เหตุการณ์เป็นไปเช่นนี้โดยไม่พยายามจะพูดคุยหรือซักถาม หรือพยายามแก้ไขด้วยการเปิดใจคุยกับสามี
ตรงกันข้ามเธอกลับปล่อยให้ทุกสิ่งดำเนินไปตามวาระของตัวมันเอง เหมือนจะปลงได้ว่า เมื่อสามีของเธอเปลี่ยนแปลงไปแบบนั้น เธอคงไม่อาจห้ามได้ มันขึ้นกับว่าความเบื่อหน่ายที่เกิดขึ้นจะเกิดขึ้นเร็วหรือช้าเท่านั้น
สิ่งที่ผิดคือเธอและเขาไม่ได้รักกันจริง และคิดให้ดีก่อนที่จะแต่งงาน เธอกับเขามีบุคลิกนิสัยต่างกันสุดขั้ว และไม่มีความชอบในเรื่องใด ๆ ที่ตรงกันเลย เว้นแต่เรื่องหมาซึ่งเธอก็ไม่เคยเห็นเขาเล่นกับสุนัขตัวไหนอีกเลยเช่นกันนอกจากเจ้าลีโอพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ขี้ประจบตัวนั้น
นิโคลาโยสเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์ เต้นรำเก่ง และชอบชีวิตยามราตรีในทุกรูปแบบ ชอบความตื่นเต้นท้าทายในเชิงอบายมุข ขณะที่เธอชอบที่จะเก็บตัวอยู่เงียบ ๆ และไม่ชอบเข้าสังคม เธอเต้นรำไม่เก่ง และไม่เคยคิดหัดเต้น เธอขี้อาย อมทุกข์ และขาดความภาคภูมิใจในตัวเองมากเกินกว่าจะกล้าแสดงออกซึ่งความสนุกสนานรื่นเริงในลักษณะนั้นได้ เมื่อแต่งงานกันได้ไม่นานนิโคลาโยสก็เบื่อหน่ายกับความจืดชืดไร้ชีวิตชีวาของเธอ อนาสเตเซียเองก็รู้ว่าเป็นการแต่งงานที่ผิดพลาด แต่เมื่อแต่งแล้วก็จำต้องอยู่ร่วมกันไป ตราบเท่าที่ทุกอย่างยังสงบและอยู่ในที่ทางของมันเพียงเท่านี้ก็ดีแล้ว
นิโคลาโยสได้รับเงินค่าใช้จ่ายส่วนตัวประจำเดือนที่ตัดจากบัญชีส่วนตัวของเธอ ซึ่งลูคัส ทนายความประจำตระกูลเป็นคนจัดการให้ ตัวเลขที่ถูกโอนเข้าบัญชีของเขาแต่ละเดือนนั้นสูงลิบจนทำให้เขาพอใจ พอที่จะไม่มารบกวนเธอด้วยเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ และเธอก็มีความสุขกับลูกน้อยของเธอเกินกว่าจะใส่ใจความไม่เอาใจใส่และเหินห่างของสามี
น่าแปลกที่เธอไม่เคยเจอกับเจ้าลีโอ สุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวนั้นอีกเลย นับจากที่ทั้งคู่ตกลงแต่งงานกัน นิโคลาโยสอธิบายว่าเจ้าลีโอเป็นสุนัขของเพื่อนเขาที่มาฝากเลี้ยงชั่วคราวในระหว่างที่ไปต่างประเทศ
แสงไฟหน้ารถที่สว่างจ้าลอดผ่านผ้าม่านหน้าต่างในห้องนอนของจูเลียนดึงให้เธอกลับคืนจากภวังค์อดีตเมื่อหกปีก่อน อนาสเตเซียลุกขึ้นไปมองและเห็นเป็นรถของนิโคลาโยสแล่นเข้ามาจอดในโรงรถ
เธอเดินกลับมานั่งพิงศีรษะเฉยอย่างเดิม ดวงตาจับแน่วนิ่งอยู่ที่ใบหน้าบริสุทธิ์น่ารักของจูเลียน น่าแปลกที่วันนี้นิโคลาโยสกลับบ้านแต่ยังไม่สว่าง
 เสียงฝีเท้าที่เดินขึ้นมาอย่างไม่สม่ำเสมอทำให้รู้ว่าเขาดื่มเหล้ากลับมาค่อนข้างเมาพอควร อนาสเตเซียนั่งนิ่งฟังเรื่อย ๆ อย่างคุ้นหูและไม่สนใจจริงจัง หากแต่เสียงของผู้หญิงที่ดังขึ้นเบา ๆ จากโถงทางเดินนั้นทำให้เธอตัวชา
หญิงสาวนั่งนิ่งฟังการสนทนาที่ได้ยินเบา ๆ ภายนอกห้องนั้นอย่างแทบไม่กล้าหายใจ หากแต่เสียงพูดคุยนั้นเบามากจนเธอแทบไม่ได้ยินอะไร
สักพักเสียงทั้งหมดก็เงียบไป อนาสเตเซียไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่า หรือว่านิโคลาโยสพาผู้หญิงอื่นเข้ามาในบ้าน เธอไม่อยากเชื่อว่าเขาจะกล้าท้าทายเธอถึงเพียงนั้น ในเมื่อบ้านหลังนี้และทรัพย์สินทุกอย่างรวมทั้งรถที่เขาขับต่างเป็นทรัพย์สินของเธอทั้งสิ้น
อนาสเตเซียรอจนแน่ใจว่าภายในโถงทางเดินปราศจากผู้คนแล้วจึงค่อยลุกขึ้นเปิดประตูเดินกลับห้องของตัวเองอย่างเงียบเชียบ


by Harmonica
แม้สารวัตรลาซารอสจะกลับไปนานแล้วแต่คำพูดของเขายังคงก้องอยู่ในความคิดคำนึงของเธอ
จริงหรือที่บิดาเธอยอมจ่ายค่าไถ่ให้กับโจรโฉดที่ลักพาตัวเธอกับแม่ไปในอดีต อนาสเตเซียคิดอย่างร้าวรานใจ เธอรำลึกถึงเหตุการณ์เย็นวันหนึ่งเมื่อสองเดือนก่อนที่เธอทุ่มเถียงกับคิโรสอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรกหลังจากที่เพิกเฉยหมางเมินบิดาและพยายามพูดคุยกับเขาเท่าที่จำเป็นมาตลอดสิบสองปีหลังการตายอย่างน่าเศร้าของอแนสซ่า
อนาสเตเซียกำลังสติแตก โทรศัพท์ที่โทรมาเรียกร้องค่าไถ่ตัวจูเลี่ยนหลังจากที่เธอและคนทั้งบ้านเที่ยวตามหาตัวบุตรชายทันทีที่รู้ว่าเขาหายตัวไปจากย่านร้านค้าที่เธอและซอนญ่าพี่เลี้ยงของจูเลี่ยนพาเขาไปเดินเล่นซื้อของ โทรศัพท์นั้นโทรมาหลังจากจูเลี่ยนหายตัวไปนานถึงสี่ชั่วโมง ทั้งเธอและทุกคนในบ้านต่างเครียดกังวลอย่างหนัก
คิโรสขับเรือเร็วของเขามาจากบ้านบนเกาะแอนติปาโรสเพียงลำพัง เพื่อมาพบเธอที่บ้านบนเกาะปาโรสและบอกให้เธอแจ้งความ ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่เห็นด้วย เขาคัดค้านที่เธอคิดจะจ่ายค่าไถ่เองเงียบ ๆ ตามข้อเรียกร้องของโจร โดยไม่คิดให้ตำรวจเข้ามาจัดการ
"ฟังนะอัณญ่า ลูกต้องแจ้งความ เงินที่พวกมันเรียกร้องไม่ใช่น้อย ๆ แล้วลูกจะแน่ใจได้ยังไงว่ามันจะคืนตัวจูเลี่ยนให้ลูก" คิโรสพยายามเตือนสติเธอ
"พ่อห่วงแค่นี้หรือคะ พ่อห่วงเรื่องเงินค่าไถ่ที่ต้องเสียแค่หนึ่งล้านยูโร ทั้งที่พ่อมีอยู่มหาศาล"
"มันไม่ใช่เรื่องเงิน แต่พ่อห่วงว่าถ้าลูกไม่ทำและไม่คิดให้รอบคอบ เท่ากับลูกทำให้จูเลี่ยนตกอยู่ในอันตราย ทำไมลูกไม่ฟังเหตุผลบ้าง ลูกไม่คิดหรือว่ามันจะฆ่าจูเลี่ยนเพื่อปิดปากทันทีหลังจากที่ได้เงินจากลูกไปแล้วน่ะ"
"พ่อไม่ได้ฟังหรือคะ หนูบอกแล้วว่ามันขู่จะตัดแขนจูเลี่ยนถ้าเราแจ้งความ พ่อได้ยินไหมคะ ตัดแขน ลูกชายหนูเขาเพิ่งจะสี่ขวบเองนะคะ" หญิงสาวขึ้นเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยแรงอารมณ์ เธอหลับตาสะบัดศีรษะขับไล่ความมึนงงหลังจากที่เครียดจนแทบบ้ามานานหลายชั่วโมง "พ่อไม่ต้องมายุ่งกับการตัดสินใจของหนู นี่ลูกหนู หนูมีหน้าที่ต้องปกป้องเขา และหนูจะไม่ยอมทอดทิ้งเขาเหมือนที่พ่อทำกับหนูกับแม่"
"อัณญ่าลูกพูดอะไร" เสียงของคิโรสทั้งประหลาดใจและสะเทือนใจ "ลูกคิดว่าพ่อทอดทิ้งลูกกับแม่งั้นหรือ"
อนาสเตเซียบังคับตัวเองไม่ให้อ่อนไหวไปกับน้ำเสียงที่บ่งบอกความร้าวรานใจของบิดา
"แล้วพ่อคิดว่ายังไงล่ะคะ" เธอย้อนถาม "ถ้าพ่อจ่ายค่าไถ่ไป ตอนนี้แม่ก็คงยังอยู่กับเรา และน้องก็คงมีโอกาสได้มีชีวิตอยู่ ป่านนี้น้องคงจะอายุสิบสองขวบแล้วถูกไหมคะ"
"ลูกเข้าใจพ่อผิดแล้วอัณญ่า พ่อจ่ายค่าไถ่ นั่นล่ะความผิดพลาดที่พ่อทำ พ่อทำตามข้อเรียกร้องของพวกมันง่ายๆ ไม่เชื่อคำแนะนำของตำรวจ พ่อไม่ได้ให้ตำรวจตามพ่อไปตอนที่จ่ายค่าไถ่ และพ่อก็ถูกพวกมันหักหลัง มันไม่ได้บอกที่ซ่อนจริง ๆ ของลูกและแม่ให้พ่อรู้ เพราะอย่างนี้พ่อจึงเตือนลูกให้คิดดี ๆ เรื่องค่าไถ่ของจูเลี่ยน"
"หนูไม่เชื่อ" อนาสเตเซียพูดอย่างไร้เยื่อไย "หนูได้ยินกับหูนะคะพ่อ ไอ้โจรนั่นมันบอกเราว่าพ่อไม่ยอมจ่ายค่าไถ่ ก่อนที่จะปล่อยเราให้ตายในถ้ำนั้น"
"พ่อรู้ไหมคะ" หญิงสาวพูดต่อหลังจากกลืนก้อนสะอื้นในลำคอ "จนถึงตอนนั้น แม่ก็ยังบอกให้หนูอย่าคิดร้ายต่อพ่อ แล้วยังฝากให้หนูบอกพ่อว่าแม่รักพ่อแค่ไหน พ่อรู้ไหมคะ จนถึงตอนที่น้ำทะเลท่วมขึ้นมาถึงหัวเข่า แม่ยังคิดถึงพ่อในแง่ดี ทั้งที่พ่อไม่ยอมจ่ายค่าไถ่และปล่อยให้เราตาย" หญิงสาวกรีดร้องออกมาด้วยความเสียใจและคลั่งแค้น
คิโรสพยายามจะเดินเข้ามาโอบกอดลูกสาว แต่เธอสะบัดหนี
"อัณญ่า ลูกจะเชื่อคำพูดของโจรที่ลักพาตัวลูก มากกว่าพ่อของลูกงั้นหรือ ทำไมลูกไม่เคยปริปากบอกพ่อ ว่าลูกเข้าใจพ่อผิดแบบนี้ เพราะอย่างนี้เองหรือที่ทำให้ลูกห่างเหิน เย็นชากับพ่อตลอดเวลาสิบกว่าปีมานี่"
อนาสเตเซียยืนนิ่งหันหลังให้บิดาโดยไม่ตอบว่าอะไร เสียงของคิโรสสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อยามที่เขาตัดพ้อลูกสาวคนเดียว
"ตลอดมาพ่อไม่เคยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวคนเดียวของพ่อ วันนั้นเมื่อสิบสองปีก่อน พ่อไม่ได้สูญเสียแต่แม่ของลูกซึ่งเป็นดั่งดวงใจของพ่อ แต่พ่อ .."
เขาหยุดกลั้นสะอื้นที่จุกขึ้นมาที่ลำคอ น้ำตาของลูกผู้ชายที่เกิดจากความชอกช้ำใจเนื่องจากความคลางแคลงใจและความเย็นชาเหมือนเป็นคนอื่นของลูกสาวไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"พ่อได้สูญเสียลูกซึ่งเป็นดั่งแก้วตาของพ่อไปด้วยถึงสองคน โดยที่พ่อไม่เคยมีโอกาสรู้เลยว่าเพราะอะไร"
คำพูดนั้นเศร้าเสียดแทงใจจนเกินกว่าอนาสเตเซียจะทนรับไหว เธอยืนนิ่งสะกดกลั้นความรู้สึกที่อยากจะวิ่งเข้าไปซบอกและปลอบโยนบิดา หัวใจเธอราวกับถูกฉีกกระชากระหว่างความต้องการที่จะเชื่อคำพูดคิโรสกับความโกรธแค้นที่สะสมไว้นานมากจนเกินไป
"พ่อไปเสียเถอะค่ะ ตอนนี้หนูไม่พร้อมจะรับฟังอะไรทั้งนั้น" อนาสเตเซียเลือกที่จะเมินหน้าหนีจากใบหน้าโศกสลดของเขา "หนูมีเรื่องของจูเลี่ยนที่ต้องจัดการ และหนูไม่ต้องการให้มันล่าช้ามากไปกว่านี้"
คิโรสยืนนิ่งอยู่ครู่แล้วก็ยอมแพ้
"ได้พ่อจะรอให้ลูกอารมณ์ดีกว่านี้ก่อน พ่อขอให้ลูกโชคดี ได้จูเลี่ยนกลับมาอย่างปลอดภัย และหากลูกต้องการความช่วยเหลืออะไร หรือยอมให้พ่อได้ช่วยอะไรลูก ก็ขอให้บอก พ่อจะคอยฟังข่าวอยู่ตลอดเวลา"
สิ้นคำกล่าวสุดท้ายนักธุรกิจใหญ่ผู้ประสบความสำเร็จมหาศาลด้วยตัวเองก็เดินจากไปด้วยฝีเท้าของชายชรา ในนาทีนั้นอนาสเตเซียรู้สึกสะเทือนใจอย่างรุนแรง บิดาผู้เป็นดั่งราชสีห์ที่ใคร ๆ ต่างยำเกรง บัดนี้กลับเดินคอตกจากไปอย่างน่าเวทนา
แววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าสะเทือนใจอย่างล้ำลึก จากคำพูดที่หักหาญของบุตรสาวเพียงคนเดียว ยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของเธอทุกครั้งที่หวนคำนึง แต่เธอพยายามปัดมันทิ้ง ด้วยไม่ต้องการคิดถึงความเป็นไปได้ที่ว่าตัวเองจะเข้าใจผิด และหลงทำโทษบิดาทางจิตใจอย่างผิด ๆ มาตลอดหลายปี
หรือว่าเธอจะเข้าใจผิดจริง ๆ ?
กฤชเดินเข้าไปในคลับชั้นสูงของพวกผู้ดีมีเงินที่มีอยู่เพียงแห่งเดียวบนเกาะปาโรส ตั้งอยู่ที่เนาซ่า
เมืองที่เคยเป็นหมู่บ้านชาวประมงบัดนี้ถูกปรับปรุงดัดแปลงให้ทันสมัยและหรูหราขึ้น และเป็นที่ตั้งของรีสอร์ท ระดับหรูและบ้านพักตากอากาศของพวกเศรษฐีและคนดังที่มีมาพักผ่อนเป็นครั้งคราวบนเกาะปาโรส แม้ความหรูหราของสถานที่ต่าง ๆ บนเกาะนี้จะเทียบไม่ได้กับซานโตรินีหรือมิโคนอส แต่เนาซ่าก็ถือว่าหรูที่สุดแล้วในเกาะที่ค่อนข้างใหญ่แต่ไม่ได้เด่นดังเป็นที่รู้จักมากมายในหมู่นักท่องเที่ยวทั่วโลกอย่างปาโรส
ตัวอาคารเป็นสีขาวทรงกล่องสี่เหลี่ยมทั้งหลังตัดกับน้ำทะเลสีน้ำเงินตามแบบฉบับสถาปัตยกรรมที่พบเห็นได้ทั่วไปตามหมู่เกาะแถบนี้ คลับแห่งนี้มีความพิเศษที่การตกแต่งภายในที่ทันสมัยและหรูหราเข้ากันได้ดีกับรูปแบบสถาปัตยกรรมภายนอกซึ่งกลมกลืนกับอาคารอื่น ๆ ในย่านเดียวกัน
ที่นี่เป็นคลับเฉพาะสมาชิก มีทั้งบาร์เครื่องดื่มห้องอาหารไนท์คลับโต๊ะสนุกเกอร์ สระว่ายน้ำ ห้องออกกำลังกาย ซาวน่า สตีม จากุซซี่ สปา และห้องพนัน แขกของที่นี่มีตั้งแต่ระดับเศรษฐี นักธุรกิจ และนักท่องเที่ยวกระเป๋าหนัก ที่ต่างพากันมาดื่มและเล่นพนันในโต๊ะพนันที่มีวงเดิมพันสูงพอควร และมีเงินหมุนเวียนไม่ต่ำกว่าสามล้านยูโรต่อคืน
สมาชิกทั้งหมดจะเป็นสุภาพบุรุษในชุดสูทฤดูร้อนแบบสบายๆ แต่เน้นเนื้อผ้าและการตัดเย็บที่ดูดีราคาแพง มาพบปะพูดคุยสังสรรค์กับเพื่อนฝูงบ้างก็มาเจรจาธุรกิจ หากแต่ส่วนใหญ่จะชอบควงคู่มากับสาวสวยในชุดราตรีที่ออกแบบโดยดีไซน์เนอร์ชื่อดัง แข่งกันอวดทั้งความโก้หร่าน ทรวดทรง ความงาม กระเป๋า รองเท้า และที่ขาดไม่ได้คือเครื่องประดับเพชรพลอยวูบวาบ ช่วยเพิ่มสีสันและเสริมบารมีให้กับหนุ่มที่ควงคู่มาด้วยกัน
สำหรับกฤชเขาไม่ได้ควงคู่ดารานางแบบหรือสาวสวยตระกูลดังที่ไหนเข้าไปเหมือนคนส่วนใหญ่ หากแต่ต้องการมานัดพบกับเจอโรม ดามิลอสเพื่อนเก่าที่สนิทสนมรักใคร่กันมานานตั้งแต่อยู่โรงเรียนประจำในเอเธนส์
หลังจากจบชั้นมัธยมกฤชได้ย้ายไปศึกษาต่อระดับปริญญาตรีที่ประเทศอังกฤษ ขณะที่เจอโรมเลือกเรียนต่อมหาวิทยาลัยในเอเธนส์ ทั้งคู่ยังพบปะกันช่วงปิดเทอมได้เดินทางท่องเที่ยวด้วยกันในประเทศต่าง ๆ ทั่วยุโรป และหลังจบการศึกษาต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันทำงานได้หนึ่งปี กฤชก็ตัดสินใจไปศึกษาต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ส่วนเจอโรมนั้นเลือกไปที่เจเนวา สวิสเซอร์แลนด์ ทั้งคู่ไม่ได้พบปะกันมานานเกือบปี เนื่องจากกฤชได้ไปพำนักอยู่ที่เอเธนส์เป็นส่วนใหญ่ ส่วนเจอโรมซึ่งครอบครัวอยู่ที่นี่ก็เพิ่งจะมีโอกาสกลับมาพำนักอยู่ที่เกาะปาโรสอย่างถาวรเมื่อไม่นานนี้
กฤชเดินเข้าไปในส่วนของบาร์เครื่องดื่มก็พบเจอโรมนั่งคอยอยู่ก่อนแล้วที่เคาน์เตอร์ ชายหนุ่มผิวสีแทนจากการกรำน้ำทะเลและกรำแดดมานาน ผมสีน้ำตาลและตาสีน้ำตาลแบบชาวเมดิเตอร์เรเนี่ยนส่วนใหญ่โบกมือทักทายกฤช ทั้งสองตรงเข้าจับมือแล้วดึงกันเข้ามากอดพร้อมกับตบหลังกันเบา ๆ สองสามทีเป็นการทักทายฉันเพื่อนเก่า
"ไฮ้เจอฯ" กฤชเป็นฝ่ายทักขึ้นมาก่อน "นายบึ้กขึ้นมากเลยนี่ แอบเล่นเวทหรือเปล่าเพื่อน คิดจะบิ๊วกล้ามอวดสาวแถวนี้หรือไงกัน"
ชายหนุ่มแซวเพื่อนที่ดูตัวหนาล่ำสันขึ้นมากต่างจากเมื่อก่อน
"ไม่ได้หรอกเพื่อน ฉันทำธุรกิจเรือใบกับวินด์เซิร์ฟ ต้องใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียวออกไปเดินชายทะเลบ่อย ๆ ไปแล่นเรือใบบ้าง วินด์เซิร์ฟบ้าง จะให้เอากล้ามฟีบ ๆ ไปอวดสาวๆ แถวชายหาดก็ขายขี้หน้าแย่สิ" เจอโรมกล่าวพร้อมกับชูสองแขนขึ้นทำท่าเบ่งกล้ามอวดกฤชทั้งที่ยังอยู่ในชุดสูทฤดูร้อน "แล้วนายล่ะคริส ดูหน้าซีด ๆ เหลือง ๆ นี่ทำงานหนักหรือว่าถูกพวกสาว ๆ ในเอเธนส์ใช้งานหนักกันแน่"
"เฮ้ย พูดไปนั่น" กฤชหัวเราะกับความนัยแอบแฝงของเพื่อน "ฉันก็ยุ่งเรื่องงานสิวะ ฉันมันลูกจ้างปู่ฉันนะ ไม่ใช่เจ้าของธุรกิจเพลย์บอยอย่างนาย จะได้มีเวลาไปนั่งยกเวทบิ๊วหุ่นเพื่ออวดกล้ามให้สาว ๆ ดู"
"ระวังนะเพื่อน ทำงานมาก ๆ อกจะฟีบน้ำยาจะฝ่อ กว่าจะนึกอยากมีทายาทมีหวังต้องไปพึ่งสเปิร์มแบงค์*" เจอโรมพูดพร้อมกับเอามือตบหน้าอกกฤชอย่างดูแคลน และทำหน้าตาหยอกล้อประกอบ
"อ้าว! ดูถูกกันนี่ ชมว่าตัวใหญ่ขึ้นหน่อย เลยมาเกทับกันเลยหรือ จะมากไปแล้ว มาประลองกำลังกันหน่อยสิ จะได้รู้ว่าใครแน่ที่ไร้น้ำยา" กฤชพูดท่าทางขึงขัง
"ได้เลย รออยู่แล้ว" เจอโรมรับคำท้าทันที
ทั้งคู่เดินถอยห่างออกจากกันสองเมตร หันหน้าเข้าหากันและเดินวนเป็นวงกลมรอบ ๆ อย่างดูเชิง สองหนุ่มก้มศีรษะลงเล็กน้อย สายตาจับจ้องคู่ต่อสู้เบื้องหน้าและทำท่าราวกับกระทิงหนุ่มที่เตรียมจะพุ่งเข้าชนเขากันเพื่ออวดสาว
จากนั้นก็เดินเข้าหากัน ใช้มือทั้งสองจับบนไหล่คู่ต่อสู้ และพยายามดันฝ่ายตรงข้าม พร้อมกับก้มศีรษะเล็กน้อยประลองกำลังกันไปมาในท่านั้นอยู่พักหนึ่งก็เงยหน้าขึ้นยืนตรงตบหลังไหล่กันหัวเราะลั่นอย่างไม่สนใจใคร ทำเอาคนอื่น ๆ ในบาร์ต่างส่ายศีรษะให้กับความเพี๊ยนของสองหนุ่ม
"โอเค ๆ ฉันเห็นแล้วว่านายยังพอมีน้ำยาเหลืออยู่" เจอโรมหัวเราะขณะที่คว้าแก้วเครื่องดื่มที่บาร์เทนเดอร์เพิ่งชงเสร็จวางไว้ขึ้นมาส่งให้กฤช พลางเอ่ยชวน
"ทำไมนายไม่ไปร่อนชายหาดเหล่สาว ๆ กับฉันพรุ่งนี้ล่ะ ฉันจะเอาเรือใบออก เรามาแข่งกันดูหน่อยไหม"
กฤชรับเครื่องดื่มแก้วนั้นมาจิบทำท่าครุ่นคิด
"ไม่เลวว่ะ พรุ่งนี้ฉันว่าง"
"โอเค อย่าลืมหาสาวมานั่งบนเรือสักคนล่ะ จะได้ชุ่มชื่น พอจะมีปัญญาหาทันไหม" เจอโรมกระเซ้าอีก
"จะให้ยืมหรือไงล่ะ" กฤชเอาคืน
"ได้เลย" เจอโรมกล่าวอย่างใจกว้างเต็มที่ "จะเอาสเป๊คแบบไหนล่ะ บอกมาเลย สาว ๆ ที่หาดเพียบ แต่นายต้องใช้ฝีมือจีบเองนะ"
กฤชเหลือบมองอย่างดูแคลนพร้อมเบะปาก
"นึกแล้วว่านายไม่มีทางใจดีจริง นึกว่าจะให้ยืมน้องสาวนาย"
เจอโรมหัวเราะร่า "เมแกนน่ะหรือ เขาไปอิตาลี่แล้วโว้ย มีแฟนแล้วดูท่าคงจะหมั้นกันเร็ว ๆ นี้ด้วย"
"อะไรวะ ไม่เจอแค่ไม่กี่ปี มีแฟนจะหมั้นแล้ว ทำเอาฉันรู้สึกแก่ไปเลย" กฤชพูดทำหน้าเบ้จน เจอโรมหัวเราะร่าด้วยความขบขัน
ทั้งคู่คุยเล่นกันอยู่สักพักก็ชวนกันไปห้องอาหารที่จองไว้ล่วงหน้า หลังอาหารเจอโรมชวนกฤชให้ลองไปสำรวจห้องพนัน
"ไปดูหน่อยไหม เผื่อมีอะไรน่าสนใจ"
"นี่นายเล่นพนันแต่เมื่อไหร่วะ" กฤชถาม
"ฉันเล่นบ้างนิดหน่อยโว๊ย พอแก้เซ็ง ไม่ได้ติดอะไร" พอเห็นกฤชมองหน้าอย่างไม่ค่อยเชื่อถือ เจอโรมก็กล่าวเสริม "เชื่อเถอะน่า ฉันไม่บ้าหรอก น่าจะรู้ว่าฉันเค็ม ให้มาเล่นหนัก ๆ มันเสียดายตังค์ว่ะ เงินแทนที่จะเอาไปทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน จู่ ๆ หายไปง่าย ๆ กลางวงไพ่ มันทำใจไม่ได้จริง ๆ ว่ะเพื่อน" เจอโรมพูดพร้อมเอามือกุมหัวใจและทำสีหน้าเจ็บปวดประหนึ่งว่าทำใจไม่ได้จริง ๆ
กฤชยิ้มขำ "ดีแล้วเพื่อนที่นายเสียดายตังค์ ฉันก็เห็นจะไม่กล้าเล่นที่นี่เหมือนกัน แต่ละคนท่าจะเล่นกันหนัก ๆ ทั้งนั้น แต่จะไปทัศนศึกษาดูเล่น ๆ ก็ได้ ยังไงตอนนี้ฉันก็ไม่มีอะไรอื่นทำอยู่แล้ว"
สองหนุ่มพากันเดินผ่านล็อบบี้ที่ติดกรอบกระจกบานใหญ่มีทางเดินกระจกเปิดออกไปสู่ระเบียงหินอ่อนกว้างที่จัดวางเก้าอี้นั่งเล่นและแกรนด์เปียโน มีฟลอร์เล็ก ๆ ตรงกลางให้แขกเต้นรำคลอเสียงเปียนโน เบื้องหน้าเป็นทะเลอีเจียนที่ดูเป็นสีดำในยามค่ำคืน แสงไฟจากเรือที่ลอยอยู่ในทะเลและจากเกาะอื่นที่อยู่ห่างกันพอเห็นลิบ ๆ นั้นดูราวกับแสงสะท้อนของอัญมณีบนผืนผ้าไหมสีกรมท่า และกลายเป็นฉากหลังที่งดงามน่าตะลึง ทั้งคู่เดินผ่านล็อบบี้ที่ตกแต่งงดงามนั้น ตรงไปยังห้องที่อยู่สุดมุมล็อบบี้ ซึ่งมีทางเดินหินอ่อนต่อไปยังประตูห้องการพนัน ห้องนี้ถูกจัดวางให้เป็นส่วนตัวและสงบสำหรับนักพนันมือหนักเท่านั้น
ประตูไม้โอ๊คบานปิดสีน้ำตาลดำแบบบานคู่ขนาดใหญ่เปิดออกสู่ห้องเพดานสูงมีโคมไฟแก้วเจียรนัยดวงใหญ่สีน้ำตาลบรั่นดีแขวนอยู่กลางห้องซึ่งเป็นรูปทรงแปดเหลี่ยมล้อมรอบด้วยหน้าต่างกระจกยาวจากเพดานจรดพื้นมองเห็นทะเลและแสงสีจากบริเวณอื่นของเกาะได้เกือบรอบด้าน ภายในตกแต่งแบบโมเดินร์นวินเทจซึ่งผสมผสานความเก่าแก่แบบคลาสสิกเข้ากับความทันสมัยและเรียบง่ายได้อย่างลงตัว ห้องนั้นคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่แต่งตัวดีตามธรรมเนียมของคลับ มีโต๊ะสำหรับเล่นไพ่อยู่ประมาณสิบสองโต๊ะ
แต่สถานที่เฉพาะสมาชิกอย่างที่นี่ไม่มีตู้สล็อตอย่างที่มักเห็นกันตามคาสิโน มีก็แต่โต๊ะพนันเดิมพันสูงให้เลือกเล่นตั้งแต่แบล็คแจ๊ค โป๊กเกอร์ บัคคาร่า และอีกหลากหลาย ทางด้านซ้ายของประตูเป็นบาร์เครื่องดื่มซึ่งยกพื้นหินอ่อนขึ้นไปสูงกว่าปกติหนึ่งขั้น สำหรับให้นักพนันมานั่งพักดื่มและพูดคุย หรือสำหรับคนที่มานั่งชมนั่งรอ สุดมุมห้องด้านซ้ายติดกับบาร์เครื่องดื่มเป็นยกพื้นหินอ่อนขึ้นไปประมาณสองขั้น ตั้งโต๊ะพิเศษที่จำกัดเงินเดิมพันขั้นต่ำที่สองพันยูโรและไม่จำกัดวงเงินขั้นสูงสุด
กฤชเดินนำเจอโรมไปที่บาร์เครื่องดื่ม เขาสั่งแอ็บเปิ้ลมาตินี่มาดื่ม ส่วนเจอโรมเลือกสั่งวอดก้าเรดบูล ทั้งคู่เลือกนั่งที่เก้าอี้แบบสตูลทางด้านที่ต่อกับบริเวณที่กั้นไว้เป็นโต๊ะเดิมพันสูงสุดนั้น สองหนุ่มนั่งดื่มพลางชมการเล่นของโต๊ะมือหนักสุดนั้นอย่างสนใจ
ที่โต๊ะนั้นกำลังเล่นสตั๊ดโป๊กเกอร์และมีผู้เล่นอยู่หกรายกับดีลเลอร์หนึ่งคน ผู้เล่นในโต๊ะมีทั้งชาวเอเชีย อาหรับ อเมริกาและยุโรป เบื้องหน้าแต่ละคนมีชิปวางอยู่ไม่ต่ำกว่าคนละสองหมื่นยูโร โดยชิปที่มากสุดดูจะตกไปอยู่เบื้องหน้าชายชาวอเมริกัน ซึ่งมีชิปมูลค่าไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนอยู่ตรงหน้า ชายผมสีน้ำตาลเข้มสไตล์เมดิเตอร์เรเนียนซึ่งนั่งอยู่ด้านที่หันหลังให้กฤชและเจอโรมดูจะมีชิปไม่น้อยไปกว่ากันมากนักคือราวห้าถึงแปดหมื่นยูโร
เวลาผ่านไปกว่าสองชั่วโมง ดูเหมือนโชคจะเริ่มเปลี่ยนมือ ชายผมสีน้ำตาลที่มองด้านหลังน่าจะเป็นเชื้อสายแถบเมดิเตอร์เรเนียนนั้นเริ่มมีชิปน้อยลงเรื่อย ๆ ในขณะที่ชิปย้ายไปกองเพิ่มสูงอยู่ตรงหน้าชาวอเมริกันซึ่งดูจะยังคุมเกมไว้ได้เป็นอย่างดี เงินหลายหมื่นยูโรที่เปลี่ยนมือกันอย่างรวดเร็ว ประกอบกับบรรยากาศการเล่นที่จริงจังและค่อนข้างตึงเครียดราวกับระเบิดเวลา สะกดให้กฤชและเจอโรมรวมทั้งผู้สังเกตการณ์รายอื่นต้องนั่งดูความเป็นไปบนโต๊ะนั้นอย่างจรดจ่อ
หญิงสาวผมแดงร่างสูงโปร่งบางดั่งนางแบบสวมชุดราตรีสีดำผ่าอกและหลังอย่างน่าหวาดเสียวเดินลุกขึ้นจากโต๊ะที่เล่นแบล็คแจ็คมาที่โต๊ะสตั๊ดโป๊กเกอร์ซึ่งมีวงเงินเดิมพันสูงสุดนี้ เธอเยื้องย่างด้วยมาดของนางแบบบนรันเวย์ใหญ่ โฉบเข้ามาหาหนุ่มผิวขาวผมสีน้ำตาลดกหนาที่นั่งหันหลังให้กฤช
เจ้าหล่อนก้มลงกระซิบบางอย่างที่หูของเขา ไม่มีใครได้ยินว่าทั้งสองกระซิบกระซาบอะไร แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตามมันก็ทำให้ชายคนนั้นอารมณ์ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาหันมาจุมพิตเธออย่างดูดดื่มก่อนที่หญิงสาวจะเดินจากมาหาอะไรดื่มรอที่บาร์ กฤชตัวชาเมื่อเห็นใบหน้าด้านข้างของหนุ่มผมน้ำตาลที่ดูคมจนเกือบเป็นสวยผู้นั้น
จมูกที่โด่งสวยยาวเรียวงุ้มตรงปลายคล้ายเหยี่ยวใบหน้ารูปไข่ดูแบบบางอย่างหนุ่มสำอาง ริมฝีปากเรียวบางเป็นสีชมพู ดวงตาคมใหญ่สีน้ำตาลอำพันล้อมกรอบด้วยแพขนตาที่ทั้งหนาทั้งยาวงอนสวย ผิวหน้าที่ขาวเนียนแก้มอมชมพูนิด ๆ
นิโคลาโยส วาลลาซ สามีรูปสวยของอนาสเตเซีย เขามาทำอะไรที่โต๊ะพนันเดิมพันสูงขนาดนี้ แม้กฤชจะไม่คิดว่านิโคลาโยสจะยากจนข้นแค้น แต่ธุรกิจบาร์เหล้าและโรงแรมเล็ก ๆ ของเขาบนชายหาดฝั่งปิโซ่ ลิวาร์ดิซึ่งอยู่ใต้เลฟเคสลงไปบนเกาะปาโรสนั้น ไม่น่าจะทำเงินให้เขามากมายถึงขนาดที่จะมาร่วมวงเล่นในโต๊ะที่มีแต่เศรษฐีระดับประเทศได้ เว้นแต่เขาจะได้เงินมาจากอนาสเตเซีย
กฤชจ้องมองอย่างไม่พอใจ สิ่งที่รบกวนใจเขายิ่งกว่าเรื่องการได้มาของเงิน คือพฤติกรรมนอกใจของเขา อนาสเตเซียรู้หรือเปล่าว่าสามีควงผู้หญิงอื่นมาที่คลับนี่อย่างออกหน้าออกตา และจุมพิตหล่อนอย่างดูดดื่มต่อหน้าธารกำนัลโดยไม่ยี่หระต่อแหวนแต่งงานที่ยังสวมอยู่ที่นิ้วแต่อย่างใด
หมอนี่ไม่แคร์ที่จะรักษาหน้าเมียเลย แม้เขาจะเป็นเพียงเจ้าของธุรกิจเล็ก ๆ บนเกาะที่ยังไม่โด่งดังเรื่องการท่องเที่ยวมากนัก แต่เพราะความที่เขาเป็นสามีของทายาทอภิมหาเศรษฐีใหญ่แห่งกรีซ เขาจึงกลายเป็นที่รู้จักของคนมากขึ้นนับแต่วันที่เขาหมั้นและแต่งงานกับอนาสเตเซีย คิริยาคอส การปรากฏตัวและแสดงพฤติกรรมที่ส่อไปในทางชู้สาวกับหญิงอื่นในที่สาธารณะ โดยเฉพาะในวงสังคมที่ต้องรู้จักภรรยาเขาอยู่แล้วบนเกาะที่เป็นบ้านของอนาสเตเซียนั้น เป็นการกระทำที่หยามน้ำหน้าอย่างร้าย เขาสงสัยว่านิโคลาโยสจะกล้าทำเช่นนี้หรือไม่หากคิโรสยังมีชีวิตอยู่
เจอโรมสังเกตเห็นสีหน้าที่แปรเปลี่ยนไปและดูดุดันของกฤช
"มีอะไรหรือ" เขาทัก
"เปล่าหรอก บังเอิญเจอคนที่ไม่คิดว่าจะเจอน่ะ" กฤชตอบเพื่อนเบา ๆ พร้อมกับผละลุกขึ้นจากสตูลที่นั่งอยู่อย่างค่อนข้างหัวเสีย เขาเดินนำเพื่อนออกมาอีกด้านหนึ่ง
"ใครหรือ" เจอโรมสงสัย
"ญาติน่ะ นิโคลาโยส วาลลาซ เขาเป็นสามีของอนาสเตเซีย ลูกพี่ลูกน้องฉัน"
"คนไหนวะ"
"คนผมน้ำตาลเข้ม ที่ดูดปากอยู่กับแม่ผมแดงเมื่อกี้ไง"
"อ๋อ นายหงุดหงิดที่เขานอกใจญาตินายงั้นสิ" เจอโรมถามหลังจากหันหน้ากลับไปมองใหม่
"ก็ด้วย แต่ไม่ใช่ทั้งหมด ฉันไม่ได้หงุดหงิด แต่ฉันข้องใจว่าเขามาเล่นในโต๊ะมือหนักขนาดนั้นได้ยังไงต่างหาก"
"ก็นายว่าเขาเป็นสามีญาตินาย อนาสเตเซียที่นายว่านี่ใช่คุณหนูคนดังแห่งตระกูลคิริยาคอสหรือเปล่าล่ะ"
"ใช่"
"งั้นจะแปลกอะไร หล่อนเป็นทายาทคนเดียวของคิริยาคอส ทำไมสามีหล่อนจะไม่มีปัญญามาเล่นโต๊ะนี้"
กฤชถอนใจ "นายไม่เข้าใจ พวกเขามีสัญญาก่อนแต่งงานที่อาคิโรสบังคับให้ทำ ฉันไม่รู้รายละเอียด แต่ก็รู้มากพอจะบอกได้ว่าหมอนั่นไม่มีทางมีปัญญามาเล่นโต๊ะแบบนี้ได้ด้วยตัวเอง ถ้าเข้าคลับนี้ หรือเล่นโต๊ะอื่นๆ น่ะอาจใช่ แต่ไม่ใช่โต๊ะที่ตั้งเงินเดิมพันขั้นต่ำสุดอยู่ที่สองพันยูโรแบบนั้น"
พูดจบกฤชก็เดินนำไปที่ประตูทางออก
"เฮ้ย! นายจะกลับเลยหรือ" เจอโรมเรียก สีหน้าบอกความงุนงง
"ฮื่อ! ไม่อยากให้เจ้าวาลลาซเห็นน่ะ ว่าฉันเห็นมันเข้า" กฤชอธิบายพลางสายตาก็เหลือบกลับไปมองแม่สาวหุ่นบาง ผมแดง ร่างสูงชะลูดในชุดดำที่แสนล่อแหลมนั้นอย่างไม่ชอบใจ
"ทำไมล่ะ ไม่เห็นเป็นไรเลย" เจอโรมขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจความคิดวกวนของเพื่อนรัก
กฤชนิ่งคิดอยู่ครู่ บอกไม่ถูกว่าทำไมเขาถึงไม่เคยนึกชอบหน้านิโคลาโยสเลย
"ไม่ดีกว่า มันแปลก ๆ น่ะ กลัวจะอดใจไม่ไหวเดินไปชกหน้ามัน"
"เฮ่ย! บ้าน่า นี่นายเดือดร้อนแทนญาตินายถึงขนาดนั้นเลยหรือ" เจอโรมถาม "ใจเย็น ๆ เถอะ อยู่ต่ออีกนิดนะ ฉันยังไม่อยากกลับเลย"
"นายก็อยู่ต่อสิ" กฤชแนะ "ดีเสียอีกจะได้ช่วยสังเกตการณ์ มีอะไรค่อยเล่าให้ฉันฟังพรุ่งนี้เช้า"
เจอโรมหยุดคิดพร้อมหันกลับไปมองโต๊ะที่กำลังเล่นโป๊กเกอร์กันอย่างเคร่งเครียดนั้น เงินมากมายไหลเวียนเปลี่ยนมือกันในชั่วพริบตา มันสร้างความสนใจใคร่รู้ให้อยากอยู่คอยลุ้นมากพอควร
"ก็ได้ งั้นเจอกันพรุ่งนี้เช้า" เจอโรมตกลง "นายพักที่ไหน ฉันจะไปกินมื้อเช้ากับนาย แล้วเราค่อยไปเล่นเรือกัน"
"ได้เลยเพื่อน" กฤชตอบพร้อมกับบอกชื่อรีสอร์ทห้าดาวซึ่งตั้งอยู่แถบเนาซ่าไป มันไม่หรูนักเมื่อเทียบกับโรงแรมระดับเดียวกันในซานโตรินีหรือมิโคนอส แต่ก็ถือว่าดีที่สุดบนเกาะปาโรสแล้ว
"ทำไมไม่ไปพักที่บ้านอาคิโรสของนายที่แอนติปาโรสล่ะ" เจอโรมสงสัยอีก
"ขี้เกียจข้ามเรือมาหานายที่นี่ไง อีกอย่างมาแค่ไม่กี่วันด้วย อยู่โรงแรมสะดวกกว่า ไว้เจอกันพรุ่งนี้"
"โอเค บาย" เจอโรมตอบรับ ใจจรดจ่อจะกลับไปเฝ้าดูโต๊ะพนันจนเกินกว่าจะสนใจโต้แย้งอะไรอีก
*สเปิร์มแบงค์ ที่เก็บเชื้ออสุจิของผู้ชาย เพื่อเก็บไว้ผสมในกรณีที่มีผู้ที่ต้องการรับบริจาค


by Harmonica
อนาสเตเซียนั่งคอยอยู่ในห้องนั่งเล่นส่วนตัวทางหลังบ้าน ขณะที่นิโคลาโยสกำลังนั่งคุยกับสารวัตร ดราโก้ ลาซารอสและผู้หมวดไอวาน อลองโซ่อยู่ในห้องทำงาน
ทั้งคู่มาขอสอบปากคำเธอและสามีเพิ่มเติมที่บ้านบนเกาะปาโรส
หญิงสาวนั่งจิบกาแฟที่อีเนียสพ่อบ้านยกมาให้พลางมองดูจูเลี่ยนลูกชายวัยสี่ขวบวิ่งเล่นอยู่ในสนามหลังบ้านกับดิโน่สุนัขพันธุ์เวสท์ไฮแลนด์ไวท์เทอเรีย หรือเวสตี้สีขาวเพศผู้วัยสี่เดือนที่แสนร่าเริงน่ารัก
นิโคลาโยสเป็นคนซื้อเจ้าดิโน่มาให้เป็นเพื่อนเล่นของจูเลี่ยน ประหนึ่งของขวัญปลอบใจและเป็นการต้อนรับกลับบ้านเมื่อสองเดือนก่อน ครั้งที่จูเลี่ยนกลับมาบ้านได้อย่างปลอดภัยหลังจากถูกจับไปเรียกค่าไถ่อยู่นานเกือบวันเต็ม ๆ อนาสเตเซียยังคงใจหายเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น จำได้ว่ามันเกือบทำให้เธอคลั่งเมื่อนึกถึงครั้งที่ตัวเองกับมารดาถูกลักพาตัวไปขังไว้ที่ถ้ำริมหน้าผา และจบลงด้วยความตายอย่างน่าเวทนาของมารดาและน้องชายที่ยังไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก
น่าแปลกที่นิโคลาโยสซึ่งไม่ค่อยเคยใส่ใจซื้อของอะไรให้ลูกชายนัก กลับมีแก่ใจไปหาซื้อลูกหมาน่ารักแบบนี้มาให้ เธอมองลูกหมาตัวนี้แล้วก็ขมวดคิ้ว เจ้าดิโน่ทำให้เธออดคิดถึงเจ้าแคสซี่สุนัขพันธุ์เดียวกันที่เพิ่งตกลูกมาสามตัวเมื่อไม่นานนี้ไม่ได้ ลูกๆ ของมันอายุน่าจะไล่เลี่ยกับเจ้าดิโน่ เธอเห็นลูกหมาครอกนั้นเมื่อครั้งสุดท้ายที่ไปเยี่ยมตาเฒ่าฟาริส คาคาราสกับภรรยานาเดียที่บ้านไร่ริมทะเลเมื่อสามเดือนก่อน ยังเคยคิดว่าถ้าอายุครบสองเดือนจะมาขอซื้อไปเลี้ยงสักตัว
ตาเฒ่าฟาริสชาวไร่ที่ปลูกไร่มะกอกอยู่บนเชิงเขาไม่ไกลจากฝั่งทะเลบนเกาะนักซอสเคยช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อสิบสองปีก่อน หลังจากนั้นตาเฒ่ายังอุตส่าห์ไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาลในเอเธนส์ซึ่งเธอเข้ารับการรักษาตัวจากโรคปอดบวมและอาการช็อคอยู่นานกว่าหนึ่งเดือนและยังไปร่วมในพิธีศพอแนสซ่าที่เกาะแอนติปาโรสด้วย แทบไม่มีใครรู้ว่าอนาสเตเซียกับฟาริสยังคงติดต่อเยี่ยมเยียนกันอยู่เป็นระยะหลังจากเวลาผ่านมานานถึงสิบสองปี
อนาสเตเซียรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของฟาริส เขาและภรรยาอุตส่าห์ตามไปเยี่ยมเธอที่เกาะซีโรสสามสี่ครั้งในช่วงหนึ่งปีหลังการตายของอแนสซ่า จนเมื่ออนาสเตเซียออกจากประเทศกรีซเพื่อกลับไปศึกษาต่อที่สวิสเซอร์แลนด์เป็นเวลาห้าปี จึงขาดการติดต่อกับสองสามีภรรยาไป
อนาสเตเซียไม่มีความกล้าหาญพอที่จะกลับไปเกาะนักซอสอีกครั้งเพื่อเยี่ยมสองสามีภรรยาคาคาราซ ความกลัวที่จะหวนรำลึกถึงอดีตที่โหดร้ายเกี่ยวกับการตายของอแนสซ่าทำให้เธอกลัวที่จะกลับไปยังบ้านไร่บริเวณนั้น จนเมื่อเธอแต่งงานมีครอบครัวและบุตรชายอายุครบสามขวบ หญิงสาวจึงมีความอบอุ่นมั่นคงในใจพอที่จะเผชิญหน้ากับอดีต และกลับไปเยี่ยมตาเฒ่ากับภรรยาที่เกาะนักซอสได้ เธอรู้สึกผูกพันกับตาเฒ่าฟาริสอย่างประหลาด อาจเพราะเขาเป็นเหมือนที่พักพิงในยามวิกฤตและเป็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ในนาทีชีวิตของเธอกับอแนสซ่า
เสียงเคาะประตูปลุกให้เธอตื่นขึ้นจากภวังค์ความคิด เธอหันกลับไปมองและพบสารวัตรลาซารอสยืนอยู่ที่กรอบประตูซึ่งเปิดอยู่ อนาสเตเซียหันไปสั่นกระดิ่งเรียกเมลานีแม่บ้านให้ไปคอยนั่งเฝ้าจูเลียนแทน นับแต่ลูกชายถูกจับเรียกค่าไถ่ เธอไม่เคยไว้ใจให้เขาคลาดสายตาอีกเลย และก็ไม่ไว้ใจให้ซอนญ่าพี่เลี้ยงของจูเลี่ยนที่เคยทำเขาหายดูแลลูกชายแต่เพียงลำพัง คงอีกนานกว่าเธอจะยอมไว้ใจให้เขาคลาดสายตาได้ หญิงสาวสั่งเมลานีเสร็จก็หันมาเชิญสารวัตรลาซารอสให้ลงนั่งดื่มกาแฟกับเธอแต่เขาปฏิเสธ
"ผมดื่มมาแล้วกับคุณวาลลาซ เชิญมาดามตามสบายเถอะครับ" เขาบอกพร้อมกับปิดประตูห้องตามหลัง ก่อนจะลงนั่งตามคำเชิญ
"คุยกับนิกกี้เสร็จแล้วหรือคะ" อนาสเตเซียถามอย่างแปลกใจ
"ครับ แต่ผู้หมวอลองโซ่ยังขอคุยกับสามีคุณเพิ่มเติมอยู่ ในส่วนผมไม่มีอะไรแล้ว เลยขอแยกมาคุยกับคุณ"
"มีอะไรอยากถามฉันหรือคะ" อนาสเตเซียเปิดประเด็น
"ไม่ทราบว่าคุณเห็นมาดามคิริยาคอส.." เขาหยุดพูดและเปลี่ยนคำพูดใหม่เมื่อเห็นแววเศร้าล้ำลึกปรากฏในดวงตาคู่สีฟ้าใสของอนาสเตเซียยามที่เอ่ยถึงคำว่ามาดามคิริยาคอส "ขอโทษครับ ผมเรียกคุณลีย่า คิริยาคอสแล้วกัน ไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณคิดถึงคุณอแนสซ่าคุณแม่ของคุณ ผมอยากทราบว่าคุณเห็นคุณลีย่าครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่"
"ไม่เป็นไรค่ะ ลีย่าเป็นมาดามคิริยาคอสมา เก้าปีแล้ว ฉันน่าจะชินแล้วล่ะค่ะ ส่วนเรื่องการหายตัวของเธอ ฉันไม่ทราบเหมือนกัน เพราะฉันเจอเธอทุกวันที่งานศพคุณพ่อเมื่อหกสัปดาห์ก่อน ครั้งสุดท้ายที่คาดว่าจะเห็นลีย่าคือเมื่อวานนี้ที่พิธีฝังศพ แต่เธอไม่ได้มาร่วมงาน และฉันก็เพิ่งรู้เองว่าเธอหายตัวไปได้สองสามวันแล้ว"
"คุณไม่ได้รับแจ้งจากทางบ้านพ่อคุณหรือครับ"
"ไม่ทราบค่ะ ได้ยินแต่ว่าทางบ้านโน้นเขาตามหาตัวลีย่ากัน เพราะเธอท้องแก่และหายตัวไป พ่อบ้านกับพยาบาลส่วนตัวเขาโทรมาถามว่าเธอมาที่นี่หรือเปล่า ฉันไม่ทันได้คิดว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่"
"ทำไมคุณถึงไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ครับ" สารวัตรถามขึ้นอย่างจับสังเกต
อนาสเตเซียลังเลนิดหนึ่งก่อนตอบ "ลีย่าไปไหนมาไหนไม่ค่อยอยู่ติดบ้านสักเท่าไหร่มาแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะ ตั้งแต่สมัยเป็นกึ่งพี่เลี้ยงกึ่งแช็ปเพอโรน*ของฉันเมื่อตอนเด็ก ตอนหลังที่เธอท้องนี่พฤติกรรมเธอเปลี่ยนไปหรือเปล่าฉันก็ไม่ทราบ เพราะฉันย้ายออกจากบ้านที่แอนติปาโรสมาสิบกว่าปีแล้ว แต่เท่าที่รู้จักเธอ ฉันเลยไม่ทันได้แปลกใจที่เห็นเธอหายไปเพียงสองสามวัน"
"คุณพอจะทราบไหมว่าในตอนนั้นปกติเธอชอบไปไหน" สารวัตรถามต่อ
"เธอไม่เคยบอกใครหรอกค่ะ เสียใจด้วย ฉันไม่เคยทราบ"
"แต่เธอเป็นพี่เลี้ยงคุณมาตั้งแต่อายุสิบสอง คุณกับเธอไม่ค่อยสนิทสนมกันงั้นหรือ"
อนาสเตเซียนิ่งคิดทบทวนอดีต ภาพเหตุการณ์ในคืนหนึ่งเมื่อตอนเธออายุสิบสองขวบผุดขึ้นมาในความทรงจำ ชายหนุ่มชุดดำที่แอบลอบปีนขึ้นมาบนระเบียงนอกห้องนอนของลีย่า ซึ่งเป็นกึ่งพี่เลี้ยงกึ่งแช็ปเพอโรนของเธอในขณะนั้น ทั้งสองกอดจูบกันก่อนที่จะดึงกันเข้าไปในห้องนอนที่ติดประตูกระจกยาว เด็กหญิงยืนมองผ่านหน้าต่างระเบียงในห้องถัดไป แต่พวกเขาไม่สังเกตเห็นเธอ อนาสเตเซียเหลือบตาขึ้นมองสบสายตาสารวัตรหนุ่มใหญ่ เธอตัดสินใจไม่พูดเรื่องที่เคยเห็น เพราะมันผ่านมานานมากแล้วและอาจไม่เกี่ยวข้องกัน อีกทั้งเป็นเรื่องส่วนตัวของลีย่าก่อนจะแต่งงานกับบิดาของเธอ ซึ่งเธอไม่ต้องการไปก้าวก่าย
"ค่ะ เธอดูแลฉันหลังจากที่ไอรีน พี่เลี้ยงฉันแต่แรกเกิดลาออกไปแต่งงาน ลีย่าเป็นพี่เลี้ยงของฉันตอนโตแล้ว งานหลักของเธอจึงเหมือนคอยช่วยดูเรื่องการบ้าน ตารางเวลา การแต่งตัว กิจกรรมต่าง ๆ และเป็นแช็ปเพอโรนมากกว่า"
อนาสเตเซียอธิบายยาว เธอหยุดคิดนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ
"เราเรียกไม่ได้ว่าสนิทแต่ก็คุ้นเคยกันตามสมควร ลีย่าพักอยู่ในบ้านด้วยเว้นแต่วันหยุดของเธอที่เธอจะไปค้างที่อื่น ฉันไม่เคยไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของลีย่า เธอมีโลกส่วนตัวของเธอเองที่เธอทำในวันหยุด มีกลุ่มเพื่อนที่พบปะสังสรรค์เป็นประจำ เธอไม่เคยพาฉันไปรู้จักเพื่อน ๆ ของเธอ ขอโทษที่ฉันให้ข้อมูลอะไรสารวัตรไม่ได้มากไปกว่านี้"
หญิงสาวเลี่ยงไม่เล่าถึงอดีตที่ลีย่ามักไปเยี่ยมเธอที่สถานบำบัดจิตบนเกาะซีโรสอยู่เป็นประจำเดือนละครั้งตลอดเวลาหนึ่งปี เธอไม่เคยเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลีย่าอย่างแจ่มชัด มันเหมือนใกล้แต่ไกล ทั้งที่ลีย่าหมั่นมาเยี่ยมเธอทุกเดือน แต่เธอไม่เคยรู้สึกว่าได้สัมผัสถึงความจริงใจของอดีตพี่เลี้ยงที่กลายมาเป็นแม่เลี้ยงของเธอเลย เธออดรู้สึกไม่ได้อยู่บ่อย ๆ ว่าลีย่ามาเยี่ยมเพื่อสังเกตพฤติกรรมและความคืบหน้าเกี่ยวกับอาการของเธอมากกว่าที่จะมาด้วยต้องการสร้างความอบอุ่นใจให้กับเธอ
"ได้ยินว่าลูกชายคุณถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่เมื่อประมาณสองเดือนก่อนหรือครับ" สารวัตรจู่โจมด้วยคำถามใหม่หลังจากเห็นอนาสเตเซียเงียบไป
การเปลี่ยนคำถามอย่างกระทันหันทำให้หญิงสาวต้องตวัดสายตาขึ้นมองอย่างหวาดระแวง
"สารวัตรทราบได้อย่างไรคะ"
"ผมสอบปากคำทุกคนในบ้านครับ ตั้งแต่คราวที่คุณคิโรสเกิดอุบัติเหตุจนเสียชีวิต ไม่มีใครพูดเรื่องจูเลียนถูกลักพาตัว คราวนี้แม่เลี้ยงคุณหายตัวไป จึงมีคนพาดพิงถึงเหตุการณ์คราวก่อน ที่เกิดเรื่องคล้าย ๆ กัน" สารวัตรอธิบายพร้อมตั้งคำถามกลับ "ทำไมคุณจึงไม่ปริปากเรื่องนี้ครับ คุณน่าจะทราบว่ามันมีผลต่อรูปคดีของคุณลีย่า"
อนาสเตเซียยกกาแฟขึ้นจิบ เธอหลบสายตาก่อนตอบอย่างหวาดระแวง
"ฉันไม่ต้องการให้มีการพาดพิงถึงเรื่องทำนองนี้ เพราะไม่ต้องการให้กระทบจิตใจจูเลี่ยนค่ะ" หญิงสาวนิ่งไปนิดหนึ่ง เธอเหลือบมองดวงตาสีน้ำตาลคมซึ่งจับจ้องเธออย่างใจเย็นของสารวัตรแล้วจึงถอนหายใจอย่างยอมจำนน
"ก็ได้ค่ะ จูเลี่ยนถูกจับไปเรียกค่าไถ่ แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว เราจ่ายค่าไถ่ไป และไม่ได้แจ้งตำรวจ"
"คุณคิดว่าคุณทำถูกแล้วหรือครับ" ใบหน้าคมสันที่แม้จะดูร่วงโรยไปจากความเครียดและการไม่ค่อยดูแลตัวเอง เผยชัดถึงความไม่เห็นด้วยต่อการกระทำของอนาสเตเซีย
"ค่ะ ฉันได้ลูกชายของฉันคืนมาครบสามสิบสองประการในเวลาไม่ถึงวัน และลูกสบายและปกติดีแทบไม่มีอาการหวาดกลัวใด ๆ เลย"
"คุณไม่คิดว่ากำลังทำให้คนร้ายได้ใจและคิดกลับมาเอาเงินคุณหรือคนอื่นด้วยวิธีแบบเดียวกันนี่เรื่อย ๆ หรือครับ"
"ฉัน.." อนาสเตเซียหยุดคิด ถูกของนายตำรวจผู้นี้ คนในบ้านนี้กลายเป็นเหยื่อเรียกค่าไถ่บ่อยจนเกินไป มันไม่ควรเกิดซ้ำในครอบครัวเดียวกันถึงสองครั้งในเวลาไม่ถึงสิบห้าปีไม่ใช่หรือ และนี่ยังมีลีย่ากับลูกในท้องอีก
แต่จะทำอย่างไรได้เล่า ความกลัวจนจับขั้วหัวใจในวันที่หาจูเลี่ยนไม่เจอมันทำให้เธอไม่อาจคิดถึงอะไรอื่นได้มากกว่าการยอมจำนน เพื่อให้ได้ลูกชายคืนมาอย่างปลอดภัยโดยเร็ว
"ฉันทำอย่างที่คนเป็นพ่อเป็นแม่ควรทำ เพื่อให้ลูกมีชีวิตรอด อย่างที่พ่อฉันน่าจะทำเมื่อ สิบสองปีที่แล้ว เพื่อให้แม่กับน้องฉันรอด"
"คุณพูดอะไรของคุณ" สารวัตรลาซารอสขัดขึ้น
หญิงสาวลุกขึ้นเดินหนีไปยืนมองออกไปนอกหน้าต่างหันหลังให้กับสารวัตร สายตาพร่ามัวจนไม่อาจมองเห็นวิวภายนอกได้ การพูดถึงเหตุการณ์ทำนองนี้มักเป็นการกระตุ้นความทรงจำอันโหดร้ายในครั้งก่อนของเธอเสมอ
"เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ฉันไม่ต้องการพูดถึงมันอีก"
ดราโก้ ลาซารอสเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางที่บ่งบอกว่ากำลังใช้ความคิด เขาย้อนถามอนาสเตเซียอีก
"แต่เมื่อกี้คุณบอกว่าพ่อคุณน่าจะทำอะไรเมื่อสิบสองปีก่อนเพื่อช่วยรักษาชีวิตแม่กับน้องคุณ"
หญิงสาวหันกลับมาจ้องหน้าสารวัตรลาซารอส ดวงตาสีฟ้าใสนั้นเข้มขึ้นด้วยอารมณ์โกรธแค้นเก่า ๆ ที่เจ้าตัวเคยเก็บซ่อนไว้ภายในอย่างมิดชิด
"คุณพ่อฉันปล่อยให้แม่ฉันตาย คุณไม่รู้หรอกหรือคะสารวัตร" เสียงพูดนั้นสั่นเครือด้วยแรงอารมณ์ที่เก็บกลั้นไว้นาน "คุณพ่อปล่อยให้แม่กับฉันตาย เพราะท่านไม่ยอมจ่ายเงินค่าไถ่"
"คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ" สารวัตรลาซารอสกล่าวแย้งด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ยังคงสุขุมแม้จะรู้สึกตกใจกับความเข้าใจผิดของอนาสเตเซีย
"ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะเข้าใจอะไรผิด ๆ มานานขนาดนี้ คุณคิโรสจ่ายเงินค่าไถ่ผมทราบดี แต่พวกโจรหักหลังรับเงินไปแต่ไม่ยอมปล่อยพวกคุณ มันเป็นอย่างนี้เสมอ ผมจะบอกอะไรให้คุณทราบ ตลอดชีวิตการเป็นตำรวจ ผมแทบไม่เคยเห็นเหยื่อลักพาตัวรายไหนมีชีวิตรอดกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย แทบทุกรายจะถูกฆ่าปิดปากและนำศพไปทิ้งไปฝังกันกลางป่าหรือกลางทะเลทั้งนั้น คุณโชคดีที่หนีเอาชีวิตรอดมาได้ แม้ว่า.."
"สารวัตรทราบได้อย่างไรคะว่าพ่อฉันยอมจ่ายค่าไถ่" หญิงสาวขัดขึ้นด้วยอารมณ์ที่เริ่มเดือด
"ทราบสิครับ เพราะผมเป็นคนทำคดีนั้นเอง" เขาชี้แจงต่อเมื่อเห็นสีหน้าที่แสดงความไม่เชื่อถือ "พ่อคุณโทรแจ้งความให้ตำรวจช่วยตอนที่คุณกับแม่ถูกจับตัวไป แต่ท่านไม่เชื่อคำแนะนำของเราเรื่องค่าไถ่ ท่านจ่ายค่าไถ่ให้ แต่ไม่เคยได้ตัวพวกคุณกลับมา ท่านถูกพวกมันหักหลัง ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ทางตำรวจและผู้บังคับบัญชาของผมในตอนนั้นคาดเดาไว้แต่แรก และได้พยายามเตือนท่านแล้ว.."
"จนพ่อฉันตายไปแล้ว สารวัตรยังจะมาปิดบังให้ท่านเพื่ออะไร"
หญิงสาวกล่าวน้ำตารื้นขึ้นมากลบดวงตาสีฟ้าใสที่จ้องสบดวงตาเฉียบคมและฉลาดเฉลียวของสารวัตรอย่างร้าวรานใจ
"อนาสเตเซีย ผมจะหลอกคุณเพื่ออะไร ผมไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องนี้เลย พ่อของคุณจ่ายเงินค่าไถ่ โดยไม่ยอมเชื่อคำแนะนำของตำรวจ ท่านเสียเงินไปฟรี ๆ โดยไม่ได้เบาะแสใด ๆ เกี่ยวกับพวกคุณเลย" ดราโก้อธิบาย
"สารวัตรแน่ใจหรือคะ" อนาสเตเซียย้ำอีก "สารวัตรจะบอกว่าตลอดเวลาสิบสองปีนี่ ฉันเข้าใจคุณพ่อผิดมาตลอดอย่างนั้นหรือคะ"
"คุณเข้าใจว่ายังไงล่ะครับ" เขาถาม
หญิงสาวเงียบไม่ตอบ น้ำตาไหลรินลงอาบแก้มช้า ๆ ดวงตาซึ่งหลุบลงต่ำนั้นทั้งสับสนและร้าวรานเหมือนกำลังอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง
"มาดามวาลลาซครับ" สารวัตรเรียกเธอเบา ๆ
อนาสเตเซียสงบใจหยุดความคิดที่พลุ่งพล่านภายในจิตใจและดึงตัวเองกลับมายังการสนทนาตรงหน้า หญิงสาวหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาเงียบ ๆ และเงยหน้าขึ้นมองสารวัตรลาซารอสด้วยแววตาที่สงบนิ่งเหมือนเคย
"คุณคิดว่าแม่เลี้ยงของฉันถูกจับไปเรียกค่าไถ่เช่นกันหรือเปล่าคะ" อนาสเตเซียตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องกลับมายังประเด็นที่น่าจะเร่งด่วนกว่า
"มันก็น่าคิด" ดราโก้ ลาซารอสพูดพร้อมกับถอนใจ เขาตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องตามเมื่อเห็นว่าหัวข้อสนทนาเดิมดูจะมีผลกระทบต่อจิตใจของอนาสเตเซียมากจนเกินไป "แต่ถ้าหากเป็นการเรียกค่าไถ่ พวกมันน่าจะต้องพยายามติดต่อมาหาพวกคุณแล้ว อีกอย่างแม่เลี้ยงคุณน่าจะมีค่ากับคุณคิริยาคอสมากกว่าต่อพวกคุณ ถ้าจะเรียกค่าไถ่ มันก็น่าจะทำตอนที่พ่อคุณยังมีชีวิตอยู่ ฉะนั้นผมไม่คิดว่ามันจะเป็นการเรียกค่าไถ่หรอกครับ"
อนาสเตเซียหวนคิดถึงคราวที่ตัวเองและแม่ถูกลักพาตัวไปกักขังไว้ในถ้ำที่อับชื้นและน่ากลัวนั้น พลันเธอก็นึกเวทนาลีย่าขึ้นมาทั้งที่ไม่ได้มีความผูกพันใกล้ชิดกันมากมาย
"ฉันหวังว่าลีย่าจะปลอดภัย สิ่งที่เกิดกับแม่และตัวฉันนั้น ฉันไม่ต้องการเห็นมันเกิดกับใครอีก โดยเฉพาะสภาพของลีย่าในตอนนี้ ช่างไม่ต่างจาก …จาก .." หญิงสาวกลั้นสะอื้นที่จุกขึ้นมาที่คอจนไม่อาจเอ่ยคำใดได้
"มาดามอแนสซ่า คิริยาคอสในตอนนั้น" สารวัตรต่อให้อย่างเข้าใจในขณะที่อนาสเตเซียพยักหน้าเงียบ ๆ
"ครับ เหยื่อที่ถูกลักพาตัวนั้นไม่ค่อยสุขสบายนักหรอก บางคนก็ถูกทำร้ายรุนแรง" เขาหยุดนิดหนึ่ง ตัดสินใจไม่พูดถึงเหยื่อหลายรายที่ถูกตัดอวัยวะและชิ้นส่วนในร่างกายเพื่อส่งมาข่มขู่ครอบครัวประกอบการเรียกร้องค่าไถ่ตัว
"และส่วนใหญ่ไม่มีชีวิตรอดกลับมา ตัวคุณเองก็สาหัสไม่น้อยตอนที่รอดกลับมาได้ โชคดีจริงๆ ที่ลูกชายคุณไม่เป็นอะไรเลย" ดราโก้พูดแล้วก็เหมือนนึกแปลกใจอะไรขึ้นมา "คุณบอกว่าลูกชายคุณปลอดภัยกลับมา ตัวเขามีร่องรอยบาดแผลจากการโดนทำร้ายบ้างหรือเปล่าครับ"
อนาสเตเซียมองหน้าสารวัตรอย่างประหลาดใจ "ไม่มีค่ะ จริงสินะฉันมัวแต่ดีใจจนลืมคิดไป จูเลียนมีอาการตกใจนิดหน่อยเท่านั้น อย่างอื่นก็ปรกติดี ฉันเองยังดีใจที่แกไม่เป็นอะไรเลย ไม่มีแม้แต่รอยช้ำหรือขีดข่วน ทำไมหรือคะ"
"แล้วคนร้ายติดต่อกับคุณยังไงครับ" สารวัตรไม่ตอบแต่ย้อนถามอีก
"โทรศัพท์ค่ะ"
"คุณมีบันทึกอะไรเก็บไว้ ที่พอจะใช้ตรวจสอบได้บ้างไหม"
อนาสเตเซียนิ่งคิดนิดหนึ่งก่อนตอบ "ไม่มีค่ะ"
"ค่าไถ่ล่ะครับ คุณจ่ายมันยังไง"
"มันสั่งให้ฉันนำไปทิ้งไว้ที่ถังขยะในตรอกๆ หนึ่งในปาริเกียค่ะ"
"แล้วคุณได้ตัวจูเลี่ยนคืนมาได้ยังไงครับ"
อนาสเตเซียหลับตาหวนรำลึกถึงช่วงเวลานั้น เป็นเวลาตีสอง ของคืนวันจันทร์ในตรอกย่านใจกลางปาริเกีย ซึ่งนับเป็นเมืองหลวงขนาดย่อมของเกาะใหญ่แต่ค่อนข้างเงียบอย่างปาโรส แม้ถนนรอบนอกจะยังมีรถราจักรยานยนต์และผู้คนสัญจร แต่ภายในตรอกมืด ๆ นั้นค่อนข้างเปลี่ยว และนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่พากันกลับแล้วเนื่องจากเป็นคืนวันจันทร์
"มันสั่งให้ฉันทิ้งเงินไว้ในถังขยะค่ะ แล้วจากนั้นก็ให้ฉันเดินต่อไปที่อีกตรอกหนึ่งซึ่งอยู่อีกฟากของถนน เยื้องไปประมาณสองบล็อก จากนั้นก็โทรศัพท์มาให้ฉันหยิบกุญแจที่วางไว้ใต้กระถางต้นไม้ริมบันไดทางขึ้นอพาร์ทเมนท์แห่งหนึ่ง ให้ฉันเปิดตู้จดหมายตู้หนึ่ง จำได้ว่าเป็นเลขที่ห้อง 4B ข้างในมีแผนที่ ๆ มันเอาตัวจูเลี่ยนไปขังไว้ค่ะ"
"แล้วคุณตามไปพบแกที่ไหนครับ"
อนาสเตเซียทบทวนความจำ "ฉันขับรถไปคนเดียวไปทางเลฟเคส บ้านหลังนั้นซ่อนอยู่หลังแนวต้นมะกอกที่ขึ้นอยู่ตามแนวภูเขา มองจากถนนไปจะไม่เห็น มันเป็นบ้านปูนขาวที่ดูร้าง โทรม ตั้งอยู่โดดเดี่ยว รอบๆ เป็นป่าไม้พุ่มรกร้างไร้ผู้คน ดูคล้ายโรงบ่มไวน์เก่าๆ พอฉันเข้าไปด้านล่างเงียบไม่มีใครเต็มไปด้วยหยากไย่ ฉันขึ้นไปชั้นบนแล้วลองเอากุญแจที่ใส่ไว้ในซองแผนที่ไขประตูห้องแรกที่มองเห็นแสงไฟลอดออกมา พอเปิดเข้าไปก็เจอจูเลียนนอนหลับอยู่ค่ะ"
"แกไม่ตกใจกลัวเลยหรือครับ" สารวัตรแปลกใจ
"ไม่เลยค่ะ แกเพียงแต่ดีใจที่เจอฉัน แต่ไม่มีท่าทางหวาดกลัวอะไร หน้าต่างห้องปิดหมดจนแกมองไม่เห็นด้านนอก ในห้องตกแต่งดูอบอุ่นน่ารัก น่าสบาย มีเกม มีทีวี มีของเล่นให้แกเล่นมากมาย อีกทั้งยังมีตู้เย็น นั่นคือเท่าที่ฉันเห็นนะคะ เพราะฉันมัวแต่อยากจะรีบพาแกออกจากที่นั่นจึงไม่ได้ไปตรวจค้นดูสถานที่มากมายนัก แต่จูเลียนเล่าว่า แกมีของกินมีขนมมากมายในตู้เย็น"
"คุณถามแกหรือเปล่าว่ามีใครอยู่กับแกบ้าง จึงทำให้แกไม่กลัว" สารวัตรซักต่อ
"ถามค่ะ แกบอกว่าบาร์นี่ย์*มาอยู่เป็นเพื่อนแก นั่งเล่านิทานและเล่นกับแกค่ะ ฉันเลยถามว่าแล้วบาร์นี่ย์ไปไหนเสียล่ะ แกก็ว่าบาร์นี่ย์เล่านิทานก่อนนอนให้แกฟังจนหลับ พอตื่นมาก็เจอฉันมาเรียกหานี่ล่ะค่ะ"
"มีอะไรที่ผิดสังเกตอีกนอกเหนือจากที่เล่ามานี่ไหมครับ"
อนาสเตเซียนิ่งคิด "จริง ๆ ก็มีนะคะ ห้องที่ขังแกไว้ติดวอลล์เปเปอร์ ผ้าม่าน และผ้าปูเตียงลายเดียวกับที่ห้องนอนของแกที่บ้านนี่เลยค่ะ จริง ๆ แล้ว เตียงยังแบบเดียวกันด้วย"
"คุณว่าเตียงแบบเดียวกันแต่งห้องแบบเดียวกันงั้นหรือครับ"
"ใช่ค่ะ" หญิงสาวรับ "มีอะไรหรือคะสารวัตร"
"เปล่าครับ" ดราโก้ ลาซารอสเก็บความสงสัยไว้กับตัวเอง "ยังไงผมก็ขอแนะนำอะไรคุณอย่างหนึ่ง คุณควรระวังคนใกล้ชิดไว้ให้มาก เรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับครอบครัวคุณ ดูจะมีเงื่อนงำน่าสงสัย ทุก ๆ อย่างมันบังเอิญมากเกินไป ทั้งเรื่องอุบัติเหตุของคุณพ่อคุณ แล้วยังแม่เลี้ยงของคุณ ลูกคุณ แล้วยังตัวคุณกับแม่คุณอีก"
"สารวัตรคิดว่ามีคนคิดร้ายต่อครอบครัวเรางั้นหรือคะ" หญิงสาวเอ่ยถามหลังจากนิ่งคิดตาม
"ผมไม่กล้าสรุปอะไร นอกจากขอให้คุณระวังตัวและครอบครัวให้มาก ตัวคุณน่าจะต้องรู้ดีที่สุดว่ามีใครบ้างรอบ ๆ ตัวคุณที่น่าสงสัย แต่จากที่คุณเล่าเรื่องลูกของคุณนี้ ผมไม่คิดว่าคนร้ายจะเป็นคนไกลตัวที่คอยแอบสังเกตคนในบ้าน แต่น่าจะเป็นคนในที่ใกล้ชิดกับบ้านคุณเป็นอย่างมาก และก็อนาสเตเซีย .."
สารวัตรกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง "ผมยังไม่รู้ว่าใครคือคนที่ต้องรับผิดชอบต่อการหายตัวไปของแม่เลี้ยงคุณ แต่ในสายตาตำรวจและบุคคลภายนอกทั่ว ๆ ไป คุณเป็นผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่ง เนื่องจากคุณคือผู้ได้รับผลประโยชน์เพียงคนเดียวจากเรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นทั้งหมด ถ้าผมเป็นคุณผมจะระวังตัวให้มาก เพราะนอกจากจะโดนตำรวจเพ่งเล็งแล้ว คุณยังอาจตกเป็นเป้าหมายของใครบางคนที่ไม่หวังดีต่อครอบครัวคุณอยู่ก็เป็นได้ ผมเตือนคุณได้เท่านี้ในฐานะอดีตนายตำรวจจบใหม่ที่ครั้งหนึ่งเคยทำคดีของคุณตั้งแต่เมื่อสิบสองปีก่อน หวังว่าคุณจะเชื่อในความหวังดีของผม"
*
1.chaperone ผู้ติดตามผู้หญิงที่คอยดูแลเด็กหญิงวัยรุ่นหรือหญิงสาวผู้ดีที่ยังไม่แต่งงานในการออกไปพบปะคนในสังคม ในอดีตยังติดตามออกไปเวลาออกนัดกับชายหนุ่มด้วย เพื่อป้องกันการเกิดเรื่องไม่เหมาะสมรวมถึงคำครหานินทา / chaperon เพศชายทำหน้าที่แบบเดียวกันแต่สำหรับผู้ชายซึ่งไม่นิยมมากนัก
2. บาร์นี่ ตัวละครไดโนเสาร์ยอดนิยมของเด็กๆ มีทั้งที่เป็นตัวละครในการ์ตูน และที่เป็นคนสวมชุดบาร์นี่ย์ออกมาชวนเด็กๆ ร้องรำทำเพลง


by Harmonica
กระท่อมหลังนั้นตั้งอยู่ที่ท้ายไร่ทางตอนใต้ของเกาะนักซอส บริเวณนั้นเป็นเชิงเขาซึ่งอยู่ติดกับชายทะเล สภาพของกระท่อมยังคงเหมือนเดิมเมื่อครั้งที่อนาสเตเซียเคยมาเคาะประตูเรียกขอความช่วยเหลือ หากแต่ดูเก่าแก่โทรมลงไปบ้างตามกาลเวลา แม้ว่าฟาริสจะคอยซ่อมบำรุงอยู่บ้างตามสภาพ
อนาสเตเซียมองเลยจากกระท่อมหลังนั้นไปยังหน้าผาที่เว้าลึกเข้ามาตรงบริเวณเชิงเขา ต้นมะกอกต้นนั้นยังคงตั้งตระหง่านอยู่เหมือนเมื่อสิบสองปีก่อน หญิงสาวรู้สึกหนาวยะเยือกตลอดไขสันหลัง เมื่อคิดถึงความทรงจำเก่า ๆ อันแสนโหดร้าย ซึ่งเกิดขึ้นที่ถ้ำริมหน้าผาติดกับทะเลนั้น
ตราบจนทุกวันนี้อนาสเตเซียยังคงหวาดกลัวที่จะเดินไปที่แนวป่าละเมาะบริเวณนั้น หรือมองลงไปยังหน้าผาเตี้ย ๆ ซึ่งมีโพรงถ้ำลึกเข้าไปหน้าชายหาดเล็กและแคบ
ความคลั่งของทะเลอย่างผิดปกติในรอบศตวรรษ ประกอบกับความน่ากลัวของลมพายุที่รุนแรงของฝนร้อยปีในคืนนั้น รวมถึงความตายอย่างน่าเวทนาของอแนสซ่ายังคงตามหลอกหลอนเธออยู่แทบทุกขณะจิต แม้ในยามหลับ
เมื่อรถเข้าไปจอดใกล้ ๆ เสียงสุนัขในบ้านหลังนั้นก็เห่าดัง เจ้าดิโน่ซึ่งยังเด็กอยู่เห่ายังไม่เป็นได้แต่ยืนงุนงง ก่อนจะเริ่มกระสับกระส่ายก้าวถอยหน้าถอยหลังด้วยความกังวล
ฟาริสก้าวลงจากรถไปเปิดประตูกระท่อมออก ร่างสีขาวขนปุยของเจ้าแคสซี่ก็พุ่งกระโจนออกมาจากกระท่อม มันกระโดดใส่ฟาริสเป็นเชิงทักทายหนึ่งทีก่อนจะพุ่งเข้าหาแขกที่มาเยือน
เจ้าหมาน้อยวัยขวบเศษที่เพิ่งตกลูกไปเมื่อเกือบสี่เดือนก่อนกลับมาสมบูรณ์แข็งแรง และขนดกหนาน่ารักเหมือนเดิมแล้ว มันวิ่งเข้ามาดมฟุดฟิดที่ขาของจูเลี่ยน กระโดดทักทายอนาสเตเซีย และท้ายที่สุดก็ก้มลงดมเจ้าดิโน่ซึ่งอนาสเตเซียเพิ่งปล่อยลงจากอ้อมแขนให้ยืนตัวงอบนพื้นด้วยความหวาดกลัวเจ้าแคสซี่ที่ตัวโตกว่ามาก
เจ้าดิโน่ยืนฉี่แตกด้วยความตกใจกลัวที่มีหมาตัวโตกว่ามากมาดมฟุดฟิดตามเนื้อตามตัว ส่วนเจ้าแคสซี่เมื่อดมสำรวจเจ้าดิโน่อยู่สักพักก็เริ่มเลียหน้าเลียตาให้อย่างรักใคร่เอ็นดู สร้างความประหลาดใจให้กับทั้งอนาสเตเซียและฟาริส
ลูกหมาเล็ก ๆ ตัวไล่ ๆ กันกับเจ้าดิโน่วิ่งเตาะแตะตามออกมาหลังจากที่แอบซุ่มยืนทิ้งระยะห่างจากแม่ของมันเพื่อรักษาระยะปลอดภัยไว้ ทั้งหมดเข้ามาดมเจ้าดิโน่กันทีละตัว เจ้าดิโน่ที่กำลังถูกรุมรู้สึกประหม่ากลัวจนยอมนอนหงายท้องปล่อยให้ทั้งเจ้าแคสซี่และลูกหมาอีกสองตัวดมสำรวจจนพอใจ
"จะเลี้ยงไว้เองหมดหรือคะ" อนาสเตเซียถามขึ้นขณะลูบหัวเจ้าแคสซี่เล่น
"ไม่หรอก เลี้ยงเฉพาะเจ้าตัวผู้ไว้ชั่วคราว ตัวเมียนี่ต้องเอาไปให้เจ้าของที่เลี้ยงตัวพ่อเขาตามที่ตกลงกันไว้ก่อนจะเอามาผสม" ฟาริสกล่าว
จูเลียนหลังจากที่ลูบคลำสังเกตสังกาสุนัขเวสต์ไฮแลนด์ไวท์เทอเรียหรือที่เรียกสั้น ๆ ว่าเวสต์ตี้ฝูงนั้นจนพอใจ ก็เริ่มจับคู่ตัวผู้สองตัวไว้ด้วยกัน และจับหางของตัวผู้สองตัวขึ้นมาวัด เด็กชายร้องออกมาอย่างยินดี
"ดิโน่หางสั้นกว่า" เด็กน้อยพูดพลางขยับไปจับหน้าของสองตัววัดเทียบกันอีก "หน้าก็ทู่กว่าด้วย แปลกจังครับแม่ เจ้าดิโน่มีปานที่พุงด้วยล่ะครับ"
คำกล่าวทักโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ของจูเลียนสร้างความแปลกใจให้กับอนาสเตเซีย หญิงสาวถามขึ้นอย่างฉงน
"ฟาริส คุณบอกว่าคุณขายลูกหมาไปเมื่อไหร่นะคะ"
"สองเดือนก่อนโน่น ก่อนฉันกับยายเฒ่าจะไปล่องเรือเที่ยวกันราวสองอาทิตย์ ตอนนั้นลูกหมาพวกนี้ยังอายุไม่ถึงสองเดือนดีฟันน้ำนมขึ้นไม่กี่ซี่ ฉันเพิ่งเริ่มให้กินอาหารเม็ดแช่นมนิ่ม ๆ เป็นบางมื้อ"
"ขายให้ใครไปคะ" เธอถาม ไม่สนใจจะซักไซ้ต่อเรื่องอาหาร
"ผู้ชาย หน้าตาหล่อเชียว อายุน่าจะประมาณสามสิบปลาย ยังหล่อเฟี้ยว ไม่น่าจะใช่คนแถวนี้ ไม่เคยเห็น"
"แล้วเขารู้ได้ยังไงคะว่าที่นี่มีลูกหมาเกิดใหม่"
"ตอนนั้นฉันติดป้ายประกาศไว้ที่รั้วด้านหน้าทางเข้ามาในไร่น่ะ แต่มีแค่สามตัว ขายไปตัวหนึ่ง ตัวหนึ่งต้องให้พ่อพันธุ์เขา ก็เลยตัดสินใจเหลือตัวหนึ่งไว้เป็นเพื่อนเจ้าแคสซี่ก่อน โตอีกหน่อยจะเอาไปยกให้หลานเอาไปเลี้ยงที่ไร่องุ่นของเขา"
"ตอนนี้เจ้าตัวนั้นก็คงเกือบสี่เดือนแล้วสิคะ" หญิงสาวถามอีก
"ใช่ เท่ากับเจ้าสองตัวนี่ เอ! เท่ากับเจ้าดิโน่ด้วยสิ" ชายชรากล่าวทักขึ้นมา "แปลกดีเหมือนกัน เจ้าแคสซี่ดูจะเอ็นดูเจ้าดิโน่นี่ดีเหลือเกิน เจ้าสองตัวนี่ก็ดูจะชอบเล่นกับมัน แบบนี้เห็นจะมาเล่นด้วยกันได้บ่อย ๆ หนูอย่าหายหน้าไปนานนะ เพราะถ้าห่างกันนานไปมันจะไม่ยอมเล่นด้วยกันแล้ว"
ฟาริสกำชับ ไม่ทันสังเกตสีหน้าที่แปรเปลี่ยนและเต็มไปด้วยความคับข้องใจของอนาสเตเซีย
"ถ้าเห็นรูปจะพอบอกได้ไหมคะว่าใครที่มาซื้อเจ้าตัวหางสั้นไปน่ะค่ะ"
คำถามที่แทรกขึ้นมาอย่างไม่เกี่ยวข้องของหญิงสาวสร้างความประหลาดใจให้กับชายสูงวัย
"ได้สิ มีอะไรหรืออัณญ่า"
"ฟาริส คุณช่วยดูรูปนี้ทีสิคะ ว่าใช่คนเดียวกับที่มาขอซื้อลูกหมาหรือเปล่า" อนาสเตเซียขอพร้อมกับล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือมากดเลือกรูปถ่ายคู่ระหว่างเธอกับนิโคลาโยสแล้วยื่นให้ฟาริสดู
ชายแก่ล้วงหยิบแว่นสายตาในกระเป๋าขึ้นมาสวมไว้ก่อนจะรับรูปใบนั้นมาพิจารณา
"ใช่ คนนี้ล่ะ หนูรู้จักเขาด้วยหรือ"
อนาสเตเซียเงียบไปเป็นครู่ก่อนจะตอบด้วยเสียงเรียบ ๆ ว่า
"ค่ะ นั่นล่ะนิคกี้ สามีของหนูเอง"
*ธีซุสวีรบุรษกรีกในตำนานเทพกรนัมซึ่งได้อาศัยนางอริแอดเน่บุตรีท้าวไมนอส เจ้าผู้ครองนครบนเกาะครีต ให้ทรยศบิดาของตัวเอง เพื่อหาทางช่วยให้ธีซุสและพรรคพวกรอดตายและหนีออกจากเขาวงกตได้ ต่อมานางอริแอดเน่ลงเรือตามธีซุสออกจากเกาะครีตเพื่อกลับไปยังเอเธนส์ แต่ทั้งคู่ครองรักกันแต่เพียงบนเรือ เมื่อธีซุสและพวกขึ้นฝั่งที่เกาะนักซอสเพื่อพักผ่อน เช้ามืดวันรุ่งขึ้นธีซุสและพวกได้ทอดทิ้งนางอริแอดเน่ไว้แต่ลำพังบนเกาะคนเดียว โดยที่พวกตนออกเรือต่อไปยังเอเธนส์ ต่อมานางอริแอดเน่ผู้โศกเศร้า ได้มาพบรักใหม่กับเทพแบคคัสหรือโอดิซุส เทพเจ้าแห่งความสำราญและเทพแห่งเหล้าองุ่น และได้ครองรักกับเทพแบคคัสตราบจนสิ้นชีวิตของนาง


by Harmonica
กฤชจ้องมองรูปนิ่งๆ อยู่พักหนึ่งก็รวบภาพทั้งสองใบถือเก็บไว้ในมือ สายตาจับจ้องเธนอสอย่างเป็นงานเป็นการ
"ฉันขอซื้อต่อได้ไหมเพื่อนสองภาพนี้" กฤชพูดขึ้น "นายลืมพวกรัสเซียนั่นไปเถอะ ไหน ๆ นายก็ไม่ได้คิดจะทำคดีให้เขาแล้ว และพวกนั้นก็ไม่มีหลักฐานหรือพยานที่จะไปทำอะไรต่อได้ ฉันจะจ้างนายต่อเอง"
เธนอสมองสบดวงตาคมที่ฉายแววจริงจังของกฤชอย่างแปลกใจ พลางหันกลับไปมองหน้าเจอโรมแบบไม่เข้าใจว่ากฤชเกิดเพี้ยนอะไรขึ้นมา
"ทำไมวะ คริส มีอะไรหรือ" เจอโรมถามแทนญาติ
กฤชนิ่ง เหลือบมองภาพในมืออีกครั้งแล้วจึงพูดขึ้น
"นายบอกเองไม่ใช่หรือว่าคนในภาพหน้าเหมือนนายวาลลาซ"
"ใช่ … แต่" เจอโรมรับ ทำท่าครุ่นคิดอย่างงุนงง "ตกลงนี่ใช่หมอนั่นจริง ๆ หรือ"
เพื่อนของเขาร้องขึ้นมาอย่างตกอกตกใจ กฤชส่งสายตาปรามเพื่อนให้เลิกเอะอะ
"อย่าเอะอะไป เจอฯ" เขาพูดกับเจอโรม แล้วหันไปพูดกับเธนอส "คืองี้นะ นายสองคน"
"นี่ไม่ใช่แต่เพียงว่าอาจเป็นภาพของนิโคลาโยส สามีของอนาสเตเซีย ซึ่งเป็นญาติกับฉันเท่านั้น" กฤชอธิบาย "แต่ผู้หญิงในภาพนี้ หน้าตาเหมือนแม่เลี้ยงของอนาสเตเซียซึ่งหายตัวไป และถ้านับญาติกันเขาก็ถือเป็นอาสะใภ้ฉัน"
กฤชหยุดมองหน้าเพื่อนทั้งสองด้วยสายตาจริงจังอีกครั้งก่อนจะพูดต่อ
"นายคงรู้กันอยู่แล้วว่าตระกูลคิริยาคอสเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงและมีหน้ามีตาทางสังคม ถ้าปล่อยให้เรื่องอื้อฉาวซึ่งยังพิสูจน์ไม่ได้แบบนี้หลุดออกไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ ก็ย่อมไม่ส่งผลดีต่อครอบครัวและผู้เกี่ยวข้อง ที่สำคัญคือความเชื่อถือของผู้ถือหุ้นในบริษัท"
กฤชอธิบายยาว "ตอนนี้แค่ข่าวการเสียชีวิตอย่างกระทันหันของอาคิโรสก็สร้างความระส่ำระสายให้กับธุรกิจของตระกูลคิริยาคอสอยู่พอสมควรแล้ว เพราะยังไม่มีการสรุปออกมาว่าใครจะมานั่งเป็นประธานแทนท่าน โชคดีที่บริษัทมีบอร์ดผู้บริหารที่เข้มแข็งอยู่ จนธุรกิจเกือบจะสามารถดำเนินอยู่ได้ด้วยตัวเอง แต่หากมีเรื่องเสื่อมเสียเข้ามา มันจะมีผลต่อสถานะของอนาสเตเซีย ซึ่งเป็นว่าที่ประธานบริษัทแทนคุณพ่อของเธอ"
"ได้ไหมเธนอส ฉันขอร้องนายล่ะ เก็บเรื่องพวกนี้ให้รู้กันแค่เราสามคน แค่ชั่วระยะหนึ่งเท่านั้น ถ้าภาพนี้ใช่นายวาลลาซกับลีย่าจริง ฉันก็อยากหาทางจัดการแบบที่ส่งผลเสียต่อตระกูลและธุรกิจของคิริยาคอสให้น้อยที่สุด"
เธนอสพูดไม่ออกไปครู่ ขณะที่เจอโรมนั่งอ้าปากหวออย่างตกใจ หลังจากนิ่งคิดอยู่พักหนึ่งเธนอสก็พยักหน้า
"ก็ได้ ฉันเข้าใจปัญหาของญาตินาย แม้จะไม่เข้าใจนักว่ามันเกี่ยวอะไรกับนาย"
"ขอบใจมาก ฉันจะเซ็นเช็คให้นายเลย" กฤชพูดไม่สนใจคำเหน็บแนม พลางล้วงหยิบสมุดเช็คจากกระเป๋า
สมุดเช็คของกฤชนั้นทางธนาคารสั่งพิมพ์ขึ้นสำหรับเขาโดยเฉพาะ บนเช็คทุกใบมีพิมพ์ชื่อของเขาอยู่แล้วโดยไม่ต้องเขียนชื่อตัวเองและรายละเอียดอะไรให้ยุ่งยาก เพียงแต่ใส่จำนวนเงิน และเซ็นชื่อกำกับก็ใช้ได้ ที่สำคัญมันเป็นเช็คเงินสด ที่สามารถขึ้นเงินได้เลยโดยไม่ต้องรอการนำเงินเข้าเช็คก่อน
ชายหนุ่มเซ็นชื่อโดยไม่ใส่ตัวเลขในเช็คใบนั้น แล้วยื่นให้เธนอส
"นี่นายสั่งจ่ายเช็คเปล่าให้ฉันเลยหรือ" เธนอสตกใจ ส่วนเจอโรมนั่งตาโตทำหน้าล้อเลียน
กฤชไม่รู้ว่าเผลอแสดงความห่วงใยลึกซึ้งในตัวอนาสเตเซียหญิงสาวที่เขาชอบอ้างว่าเป็นเพียงญาติออกมาให้เจอโรมเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง
เขาพยักหน้าแทนคำตอบให้กับเธนอส โดยไม่สนใจสีหน้าล้อเลียนของเจอโรม
"ใช่ นายใส่ตัวเลขที่เหมาะสมได้เลย นี่ไม่ใช่แค่ค่ารูปสองใบนี่ กับค่าสินน้ำใจที่ขอให้นายลืมพวกรัสเซียนั่น แต่เป็นค่าจ้างล่วงหน้าด้วย เพราะฉันมีงานต้องการให้นายทำ" กฤชพูด
"ว่ามาสิ เกิดมายังไม่เคยได้เลย เช็คเปล่าจากลูกชายบุญธรรมของตระกูลอนาโตลาคิสแบบนี้ ให้ทำอะไรก็จะรีบทำเลยเพื่อน"
"ขอบใจ นายช่วยสืบประวัติสองคนนี้ให้ฉันหน่อย ขออย่างละเอียดเลยนะ และฉันอยากได้อะไรที่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรม แต่ถ้าไม่มี แต่มีเรื่องอะไรที่ได้ยินใครพูดมาก็ขอให้เก็บเป็นข้อมูลเพื่อแจ้งให้ฉันรู้ในรายงานทั้งหมด เก็บชื่อและที่อยู่ที่ติดต่อได้ของแหล่งข่าวนายไว้ด้วย อย่าให้ตกหล่น"
คราวนี้ทั้งเธนอสและเจอโรมมองหน้ากฤชอย่างสงสัยหนักกว่าเก่า
"ทำไมล่ะ"
"ถ้าเป็นพวกนายจะไม่อยากรู้หรือ ว่าหากเรื่องตลกทั้งหมดที่พูดมานั่นมีมูล และเกี่ยวข้องกับสองคนนั่นจริง แล้วสองคนนี้เข้ามาเกี่ยวข้องอะไรในตระกูลคิริยาคอส มีจุดประสงค์อะไร และซุกซ่อนแผนการณ์อะไรไว้อีกบ้าง" กฤชย้อนถาม
เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีขาวขนาดหกที่นั่ง ถูกขับเคลื่อนออกมาจากโรงจอดซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวบ้านใหญ่ไปทางตะวันตกประมาณสองกิโลเมตร
อิสวาน วิศวกรหนุ่มกระโดดลงจากเครื่องตรงตำแหน่งคนขับลงมาสมทบกับกลุ่มของอนาสเตเซีย หลังจากนำเครื่องออกมาจอดตรงลานโล่งด้านนอก
ชายหนุ่มแอบมองนายสาวอย่างทึ่งปนเสียดาย
อนาสเตเซียในวันนี้สวมชุดสีขาวทั้งชุด เริ่มจากกางเกงห้าส่วนสีขาวตัดเข้ารูปกระชับเรียวขาที่ทั้งยาวและเพรียว เสื้อเชิ้ตแขนสี่ส่วนเข้ารูปสีขาวอวดช่วงแขนที่ยาวเรียวและรูปร่างที่เต็มไปด้วยสัดส่วนสวยงามผิดจากนางแบบหุ่นบางจนเรียบแบนส่วนใหญ่ เธอสวมแว่นกันแดดสีขาว กระเป๋าสะพายหนังพิมพ์โลโก้ลายจางสีน้ำเงินเทาซีด ๆ คล้ายสียีนส์ และรองเท้าหนังลำลองสีเดียวกันแบบไม่มีส้น
ผมสีทองอ่อนถักเป็นเปียเดี่ยวหนาถูกคลุมไว้ด้วยผ้าคลุมศีรษะสีขาวลวดลายจางๆ สีน้ำเงินตัดกับสีเงินรับกับกระเป๋าสะพาย ชุดสีขาวแบบเรียบธรรมดา แต่ด้วยเนื้อผ้าและการตัดเย็บอย่างดีราคาแพง เมื่อมาอยู่บนตัวผู้ใส่ที่มีรูปร่างสวยสมบูรณ์แบบอยู่เล้ว จึงส่งให้ร่างนั้นยิ่งดูสูงเพรียวสง่า และเย้ายวนชวนมอง
เธอเป็นคนมีอะไรดีในตัวหลายอย่าง นอกจากรูปร่างสูงสง่าตามธรรมชาติโดยไม่จำเป็นต้องพึ่งรองเท้าส้นสูงหรือส้นตึกอย่างที่ผู้หญิงส่วนใหญ่นิยมกัน เธอยังเป็นคนมีความสามารถรอบด้านอย่างที่พวกราชนิกูลในยุโรปมักจะมี เธอขี่ม้า ยิงปืน ปีนหน้าผา ฟันดาบ และรำกระบอง พูดได้ทั้งภาษากรีก อังกฤษ และฝรั่งเศส นอกจากนี้เธอยังขับได้ทั้งรถ มอเตอร์ไซด์ เรือ เฮลิคอปเตอร์ เครื่องบินน้ำและเครื่องบินขนาดเล็ก
น่าเสียดายที่เธอเป็นคนเครียดขรึม เก็บตัว จนเหมือนจืดชืด และไม่สังคมกับใคร บุคลิกที่เรียบเฉยจนชวนขยาดของเธอ แม้จะดูน่าเกรงขาม แต่ก็ทำให้เธอขาดเสน่ห์ เข้าไม่ถึง และดูหมดความน่าสนใจไปอย่างน่าเสียดาย
บางครั้งเวลาอิสวานมองอนาสเตเซีย เขารู้สึกเหมือนตัวเองมองดูรูปแกะสลักหินอ่อนสีขาวเนื้อดี ที่ประติมากรแกะสลักไว้อย่างสวยงามสมบูรณ์แบบ แต่ไม่ว่าปฏิมากรณ์ผู้นั้นจะสรรสร้างเธอไว้ได้สวยน่าพิสมัยและเย้ายวนใจเพียงใด เธอก็ยังเป็นเพียงรูปแกะสลักหินอ่อนที่เย็นชืดยู่ดี ขาดชีวิตและไร้อารมณ์ และมีอยู่หลายครั้งที่ความเรียบเฉยของเธอ ถึงกับทำให้เขารู้สึกเย็นเยือก เหมือนมองดูรูปแกะสลักจากน้ำแข็งเลยทีเดียว
ตลอดระยะเวลาหกปีที่อิสวานทำงานกับอนาสเตเซียที่บ้านหลังนี้ เขาแทบไม่เคยเห็นรอยยิ้มของเธอเลย และที่สำคัญ เขามีโอกาสพูดกับเธอไม่เกินสิบครั้ง และทุกครั้งจะเป็นเรื่องงาน คิดแล้วก็น่าเห็นใจนิโคลาโยสสามีของเธอ ผู้ที่ชื่นชอบความท้าทายและแสงสียามราตรี ไม่น่าแปลกที่เขาต้องแอบไปควงสาวสวยมีชีวิตชีวามีเสน่ห์เย้ายวนนอกบ้านอยู่เสมอ ทั้งที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เขาควง ไม่มีใครที่สวยปานเทพธิดาจำแลง และดูน่าปรารถนาใกล้เคียงกับภรรยาของเขาเลย
ก็น่าอยู่หรอก ความสง่างามสูงส่งจนน่าเกรงขาม และความสงบนิ่งเยือกเย็นของอนาสเตเซีย ทำให้คนอยู่ใกล้แม้จะลุ่มหลงในรูปลักษณ์ของเธอ ก็อดรู้สึกต่ำต้อย และขยาดหวาดหวั่นไม่ได้ และจะมีผู้ชายมีเลือดเนื้อสักกี่คนที่จะทนอยู่กับเมียที่เครียดขรึมราวกับแม่ชี แถมยังเยือกเย็นเป็นภูเขาน้ำแข็งแบบนี้ไหว ต่อให้งามดุจนางฟ้าจำแลงแบบอนาสเตเซียก็เถอะ
อนาสเตเซียพยักหน้าขอบใจอิสวานหลังจากที่เขาเอาเครื่องมาจอดให้เธอโดยไม่ได้ยิ้มและพูดอะไรอย่างที่เขาคิดเดาไว้แต่แรก คำพูดแต่ละคำจากปากเธอคงแพงยิ่งกว่าทองคำเสียอีก ชายหนุ่มแอบค่อนขอดในใจ หญิงสาวหันไปพยักหน้าให้ซอนญ่านิดหนึ่งก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งประจำที่นั่งคนขับทางด้านซ้ายตรงส่วนหน้าของเครื่อง
ซอนญ่ารีบอุ้มจูเลียนตามขึ้นไปนั่งทางด้านหลัง โดยมีอิสวานช่วยอุ้มเจ้าดิโน่ เวสตี้สีขาวตัวน้อยขึ้นนั่งทางด้านหลังด้วย อนาสเตเซียหันมาพยักหน้าให้อิสวานปิดประตู หลังจากที่ทุกคนขึ้นนั่งเรียบร้อยแล้ว เธอชอบขับเครื่องบิน รถ เรือ มอเตอร์ไซด์ และเฮลิคอปเตอร์เอง จึงไม่ต้องใช้บริการของอิสวาน
เขาอดคิดไม่ได้ว่า หรือเธอเบี่ยงเบนแรงขับตามธรรมชาติทางเพศของเธอ มาระบายออกกับการได้ควบคุมยานพาหนะที่ต้องใช้ความเร็วและความท้าทายพวกนี้กันนะ เพราะสิ่งเหล่านี้ดูไม่เข้ากับบุคลิกที่นิ่งเฉยเยือกเย็นของเธอเลยสักนิด
ชายหนุ่มปิดประตูทั้งสี่ด้าน แล้วก็ยืนถอยห่างออกมาให้พ้นระยะของใบพัดเครื่อง
อนาสเตเซียบังคับเครื่องขึ้นในแนวตั้งฉาก ใบพัดหมุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ พาให้เฮลิค็อปเตอร์ขึ้นพ้นสนามหญ้ากว้างใหญ่ของเขตบ้าน และลอยลำอยู่เหนือผืนหญ้าที่อุดมด้วยต้นไม้ปลูกไว้จนร่มครึ้ม ทาบกับทะเลสีน้ำเงินเบื้องล่าง เธอค่อย ๆ หักหัวเครื่องออกเพื่อมุ่งไปทางทิศตะวันออกสู่เกาะนักซอส
นักซอสนั้นอยู่ทางฝั่งตะวันออกไม่ไกลจากปาโรสสักเท่าไหร่ ห่างกันเพียงชั่วระยะทะเลกั้นขวางไม่ถึงสิบสามกิโลเมตร
อนาสเตเซียบินต่ำเพื่อให้จูเลี่ยนและเจ้าดิโน่ได้เพลิดเพลินกับวิวทิวทัศน์ของทะเลและเกาะได้อย่างใกล้ชิด
ในความคิดของอนาสเตเซีย เธอรู้สึกว่านักซอสนั้นมีรูปร่างคล้ายหัวใจที่บิดเบี้ยว หากมองจากมุมสูงบนท้องฟ้า เกาะนี้เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในเขตคลิคลาเดส และเป็นเกาะในตำนานกรีกโบราณที่เชื่อกันว่าเป็นสถานที่ซึ่งธีซุส*ทอดทิ้งนางอริแอดเน่*เอาไว้
เกาะนักซอสกับปาโรสนั้นเหมือนกันตรงที่ต่างก็อุดมสมบูรณ์ด้วยพืชพรรณโดยเฉพาะต้นมะกอก ต้นส้ม มะนาวและไร่องุ่น หากแต่ปาโรสนั้นเล็กกว่า และมีขนาดใหญ่เป็นเพียงอันดับสามของเกาะในเขตคลิคลาเดสทั้งหมด ที่สำคัญปาโรสนั้นมีชื่อเสียงอย่างมากในเรื่องของเหมืองหินอ่อนสีขาวที่สวยงามมีราคาไม่แพ้หินอ่อนจากอิตาลี ทำให้หินอ่อนกลายเป็นอุตสาหกรรมหลักของปาโรสมาช้านาน แม้ว่าทุกวันนี้ปาโรสจะยังรักษาสภาพชีวิตของหมู่บ้านตามเนินเขา ไร่องุ่น และไร่มะกอกไว้อยู่บ้างก็ตาม แต่ก็ไม่ใช่อุตสาหกรรมหลักของเกาะเท่ากับการส่งออกหินอ่อน
ส่วนเกาะนักซอสนั้นยังคงเต็มไปด้วยพื้นที่สีเขียวของไม้ทรงพุ่ม ทั้งพุ่มเตี้ยจนถึงพุ่มสูงอย่างต้นมะกอก ส้ม มะนาว และพวกกล้วยไม้ นอกจากนี้ยังมีพืชผลทางการเกษตรทั้งไร่องุ่นและไร่มะกอก มีหมู่บ้านตามเชิงเขาที่ยังอนุรักษ์สภาพไว้ให้เหมือนก่อน ตามชายทะเลก็เต็มไปด้วยหมู่บ้านชาวประมง แม้ทุกวันนี้หลายหาดจะแปรเปลี่ยนสภาพเป็นแหล่งท่องเที่ยวและที่พักของนักท่องเที่ยวไปมากแล้วก็ตาม
เมื่อเฮลิคอปเตอร์บินอยู่เหนือบริเวณตอนใต้ของเกาะ ภาพของเทือกเขาใหญ่ชื่อว่าเมาท์ซาส ซึ่งเป็นเขาที่สูงที่สุดในเขตคลิคลาเดสก็แลดูตระหง่านง้ำอยู่ทางด้านซ้ายของเครื่อง
จูเลียนตื่นเต้นกับวิวสองข้างทางที่เห็นอย่างมากซึ่งด้านหนึ่งเป็นภูเขาสีเขียวทะมึนตั้งตระหง่าน ส่วนอีกด้านเป็นทะเลสีฟ้าสวย น่าเสียดายที่เธอขับเฮลิคอปเตอร์เองจึงไม่อาจร่วมวงความตื่นเต้นดีใจของจูเลียนได้มากนัก เนื่องจากเด็กชายนั่งอยู่ด้านหลัง และคุยกันลำบาก
ด้านใต้ของเกาะนักซอสค่อนข้างเงียบ มีแหล่งท่องเที่ยวพลุกพล่านเพียงไม่กี่แห่ง และเป็นย่านอยู่อาศัยของคนพื้นเมืองตามแนวเขา ปลูกไร่องุ่น ไร่มะกอก และไร่ส้ม รวมถึงเพาะพันธุ์กล้วยไม้
หญิงสาวค่อย ๆ ลดเพดานบินและลงจอดบนพื้นที่โล่งกว้างภายในไร่มะกอกตรงเชิงเขา ซึ่งเป็นผืนที่ดินในครอบครองของตาเฒ่าฟาริส คาคาราสและนาเดียภรรยาของเขา
ตาเฒ่าฟาริสและนาเดียออกมายืนโบกมือคอยอยู่ตรงหน้าบ้าน อนาสเตเซียเลือกลงจอดบริเวณลานโล่งห่างจากรัศมีของตัวบ้านมาค่อนข้างไกล เมื่อใบพัดชะลอลงจนเกือบนิ่งสนิทฟาริสก็ขับรถจี๊ปเข้ามารับ
อนาสเตเซียโผเข้าสู่อ้อมกอดของฟาริสอย่างยินดี ฟาริสตบหลังเธอเบา ๆ ก่อนจะหันมาคว้าตัวจูเลียนขึ้นอุ้ม และพาอนาสเตเซียกับซอนญ่าซึ่งอุ้มเจ้าหมาน้อยดิโน่ไว้พาขึ้นรถจี๊ป ขับกลับไปยังตัวบ้านที่ภรรยาของเขายืนคอยอยู่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"สวัสดีค่ะ" อนาสเตเซียกล่าวทันทีที่รถจอดลงตรงลานหน้าบ้าน เธอตรงเข้าสวมกอดนาเดีย ทั้งคู่หอมแก้มซ้ายขวากันตามธรรมเนียมแล้ว นาเดียก็หันมาทักทายซอนญ่าแบบเดียวกันก่อนจะหันมาจูงมือจูเลียน
"ว่าไงพ่อหนุ่ม โตขึ้นเยอะเลย" หญิงชราทัก
"เข้ามาในบ้านเถอะ เตรียมของว่างไว้แล้ว พาเจ้าดิโน่นั่นเข้ามาด้วยก็ได้" เธอกล่าวอย่างใจดี
ทั้งหมดเข้าไปนั่งในห้องนั่งเล่นของบ้านปูนสลับไม้ทรงสี่เหลี่ยมทาสีขาว หลังคาทรงจั่วสีขาวเช่นกัน ต่างจากบ้านสไตล์ปกติที่เห็นกันทั่วไปในแถบคลิคาเดส ตัวบ้านดูเป็นแนวกึ่งวิลล่าตามสไตล์บ้านในฟาร์มของยุโรป
บ้านหลังนี้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่พอเหมาะสำหรับอยู่เพียงสองคนกับสุนัขไม่กี่ตัว ฟาริสเพิ่งสร้างบ้านหลังนี้ขึ้นภายหลัง ซึ่งไม่ใช่บ้านเล็กหลังเดิมที่อนาสเตเซียเคยไปเคาะประตูขอความช่วยเหลือไว้เมื่อสิบสองปีก่อน
สองสามีภรรยากล่าวแสดงความเสียใจกับอนาสเตเซียเรื่องการสูญเสียบิดาของเธอ หญิงสาวยิ้มนิด ๆ พลางหลุบสายตาลงซ่อนความรู้สึกเศร้าและสับสนในดวงตาไว้ภายใต้แพขนตาดกหนา
ฟาริสและนาเดียไม่ได้ไปร่วมทั้งงานศพและพิธีฝังศพของคิโรส เนื่องจากทั้งคู่อยู่ในช่วงเดินทางท่องเที่ยวรอบโลกด้วยเรือสำราญ เนื่องในโอกาสฉลองครบรอบแต่งงานสี่สิบปีของคู่สามีภรรยา และเพิ่งกลับมายังบ้านของพวกเขาได้สองวันเท่านั้น และในวันที่กลับมาถึงก็อ่อนเพลียจากการเดินทาง มากเกินกว่าจะเดินทางไปร่วมพิธีฝังศพ ณ เกาะที่ต้องโดยสารเรือต่อไปอีกด้วย
"พวกเขายังไม่พบแม่เลี้ยงหนูอีกหรือ" ฟาริสเอ่ยถามถึงลีย่าแทนเมื่อเห็นว่าคำพูดถึงคิโรสสร้างความกระทบกระเทือนใจให้กับอนาสเตเซียได้ง่ายดายเพียงใด
"ยังเลยค่ะ" อนาสเตเซียตอบ "น่าแปลกที่ยังไม่มีการติดต่ออะไรมา ทางตำรวจเลยสงสัยว่า.."
หญิงสาวพูดแล้วหยุดไป ฟาริสพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"ตอนนี้ทางตำรวจเขาตรวจเช็คตามโรงพยาบาลและที่เก็บศพทุกแห่งด้วย เผื่อมีลักษณะรูปพรรณสัณฐานที่คล้ายคลึงก็จะเรียกเราให้ไปยืนยัน" อนาสเตเซียอธิบาย
"แล้วทางบ้านล่ะ ช่วยกันหาด้วยหรือเปล่า" นาเดียถามขึ้น ทั้งเธอและฟาริสต่างเลิกถามอนาสเตเซียถึงนิโคลาโยส ด้วยเห็นว่าอนาสเตเซียอึดอัดที่จะพูดถึงและเลี่ยงไปพูดเรื่องอื่นเสมอ สองสามีภรรยาเข้าใจว่าความสัมพันธ์ของอนาสเตเซียกับสามีเธอคงไม่ราบรื่นนัก จึงไม่อยากเซ้าซี้ให้กระทบกระเทือนจิตใจ
"หาค่ะ" หญิงสาวพยักหน้ารับ "หนูเปิดบัญชีพิเศษให้นิคกี้จัดการจ้างทีมค้นหาของเราเอง ทั้งทางบกและทางน้ำ และก็จ้างนักสืบเอกชนให้ช่วยหาด้วย"
เจ้าดิโน่ซึ่งดมฟุดฟิด ๆ สำรวจไปทั่วห้องนั่งเล่นนั้น เริ่มหมุนตัวทำท่าแปลก ๆ ทำให้ทั้งหมดหยุดพูดคุยในเรื่องการหายตัวของลีย่า ส่วนซอนญ่ารีบลุกขึ้นเพื่อจูงเจ้าดิโน่ออกไปทำธุระนอกบ้าน
เมื่อเสร็จธุระเจ้าดิโน่ สองสามีภรรยาชวนทุกคนดื่มกาแฟ นาเดียเดินเข้าไปในครัวโดยมีฟาริสตามเข้าไป ทั้งคู่ช่วยกันยกกาแฟ โกโก้ และของว่างต่าง ๆ สำหรับรับประทานร่วมกับเครื่องดื่มยามบ่าย
จูเลียนตาโตมองขนมพื้นเมืองซึ่งมักจะทำด้วยถั่วมีรสหวานอร่อย นาเดียรีบตักขนมที่หนูน้อยหมายตาไว้ใส่จานพร้อมเนื้อแกะย่างกิโรซึ่งหั่นเป็นชิ้นเล็กพอคำส่งให้เด็กชายกินกับแป้งพิต้าหั่นชิ้นเล็ก
นางส่งโกโก้ร้อนซึ่งชงไว้สำหรับหนูน้อยวัยสี่ขวบเป็นพิเศษให้ด้วย
เจ้าดิโน่เดินมายืนสองขาเกาะโต๊ะทำจมูกยื่นจมูกยาวดมฟุดฟิด พร้อมส่งสายตาเว้าวอนอย่างน่าสงสาร ราวจะพูดว่า 'หนูด้วย'
อนาสเตเซียส่งเสียงดุเจ้าดิโน่เบา ๆ ในคอ ซอนญ่ารีบลุกขึ้นเอาสายจูงคล้องกับปลอกคอของเจ้าดิโน่อย่างรู้หน้าที่ ฟาริสรีบลุกตาม
"พามาไว้ที่ครัวนี่ก็ได้ เจ้านี่คงจะหิว มากินขนมตรงนี้แล้วกัน" ผู้เฒ่าพูดพลางเดินนำเข้าไปในครัว
ซอนญ่าผูกเจ้าดิโน่ไว้กับขอเกี่ยวข้างฝา ขณะที่ฟาริสรินน้ำใส่ชามและตักอาหารซึ่งทำแยกไว้สำหรับสุนัข โดยปราศจากการปรุงแต่งรสใส่ไว้ให้ในจาน วางให้เจ้าดิโน่
"ใช้จานของแคสซี่ก่อนแล้วกัน" ตาเฒ่าว่าพลางยิ้มอย่างเอ็นดูเจ้าตัวเล็ก
เมื่อเห็นว่าเจ้าดิโน่อยู่ดีแล้ว ฟาริสก็เดินนำซอนญ่ากลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น
"แคสซี่ไปไหนซะแล้วล่ะคะ" อนาสเตเซียถามขึ้นด้วยดวงตากลมโตสีฟ้าใสล้อมกรอบด้วยแพขนตาสีทองเข้มที่ทั้งยาวและดกหนา
ซอนญ่ามองอย่างแปลกใจ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดนายสาวของเธอจึงมักจะดูอบอุ่นและผ่อนคลายขึ้นเสมอเมื่ออยู่กับครอบครัวคาคาราส ทุกครั้งที่มาที่นี่อนาสเตเซียจะเหมือนกลับมาเป็นอีกคนที่มีบุคลิกสดใส แม้จะไม่มากมายอะไรจนชวนให้ตกใจ แต่ก็ยังดูมีความเป็นมนุษย์มีเลือดเนื้อมากขึ้นกว่าปกติที่ดูไม่ต่างจากเทวรูปเทพเจ้าที่มีไว้เพียงให้บูชาหรือชื่นชมตามวิหารศักดิ์สิทธิ์โบราณของกรีซ
"อยู่ที่กระท่อมไม้ท้ายไร่" ฟาริสตอบ "เมื่อเช้าออกไปตรวจทางท้ายไร่ เจ้าแคสซี่ตามไป เลยทิ้งให้นอนเฝ้าอยู่ที่นั่น กับลูก ๆ อีกสองตัว"
"ทำไมสองล่ะครับ ตอนนั้นมีสามนี่นา" เด็กชายจูเลียนถามขึ้นด้วยเสียงใสน่าเอ็นดู
ผู้ใหญ่ต่างมองและยิ้มขำแกมปลาบปลื้มในความช่างจดจำของหนูน้อย
"มีคนมาขอซื้อไปตัวหนึ่งเมื่อสองเดือนก่อน" ฟาริสตอบ
"ตัวผู้หรือตัวเมียครับ" จูเลียนถามอีก เด็ก ๆ ดูจะให้ความสำคัญกับรายละเอียด และจดจำรายละเอียดทุกอย่างได้หมดจนบางครั้งก็ทำให้ผู้ใหญ่เก้อและประหลาดใจ
"ตัวผู้จ้ะ" นาเดียเป็นฝ่ายตอบ
"หางสั้นหางยาวครับ" จูเลียนยังคงถามต่อ คราวนี้เรียกเสียงหัวเราะให้กับทุกคนในห้อง
อนาสเตเซียมองลูกชายคนเดียวอย่างแสนรัก แพขนตาสีทองเข้มงอนยาวหลุบต่ำซ่อนความภาคภูมิใจตามประสาแม่ซึ่งฉายชัดอยู่ในดวงตากลมใหญ่สีฟ้า จูเลียนอุตส่าห์จำได้ถึงตอนที่ลูกหมาคอกนั้นเพิ่งเกิด ฟาริสเคยพาเธอกับจูเลียนไปเยี่ยมดูลูกหมากับเจ้าแคสซี่แม่ของมัน
ตอนนั้นจูเลียนตื่นเต้นกับลูกหมาเล็ก ๆ ที่ยังไม่ลืมตาทั้งสามตัวนั้นมาก
"ตัวผู้ตัวเมียครับ" นี่เป็นคำถามแรกของจูเลียนเช่นกันในวันนั้นเมื่อเกือบสี่เดือนมาแล้ว
"ผู้สอง เมียหนึ่งจ้ะ" นาเดียเป็นฝ่ายตอบ
"แล้วแม่มันจะรู้ได้ไงครับว่าตัวไหนเป็นตัวไหน" เด็กน้อยถามอีก
"แม่มันจำกลิ่นลูกได้ไงจ๊ะ" นาเดียว่า
"จำยังไงครับ" เด็กน้อยยังไม่เลิกซัก
"ก็ดมฟุดฟิด ๆ ที่ตัวลูกมันไงจ๊ะ แล้วเขาก็จะรู้ว่าตัวไหนเป็นตัวไหน" นาเดียอธิบายต่ออย่างอดทน
"แล้วฟาริสกับนาเดียล่ะครับ เวลาจะดูว่าตัวไหนเป็นตัวไหน ต้องใช้จมูกดมฟุดฟิด ๆ ด้วยอ๊ะป่าว" คำถามซื่อ ๆ ของเด็กชายสร้างเสียงหัวเราะขบขันให้กับผู้ใหญ่ทั้งสี่ในวันนั้น
"ไม่ต้องหรอกจ้ะ ฉันสังเกตเอาจากรูปร่างลักษณะเขาก็รู้" นาเดียอธิบายอีก
"สังเกตยังไง" จูเลียนถามขึ้นพร้อมกับฟาริสซึ่งนึกรู้ถึงคำถามต่อไปของหนูน้อยอยู่แล้วเลยถามดักหน้าอย่างล้อเลียน เขาได้รับสายตาตำหนิแบบงง ๆ ของหนูน้อยเป็นรางวัล
"ก็อย่างเช่น เจ้านี่ตัวเมียเราก็ดูที่ตรงใต้ท้องเขา เขาจะไม่มีจุ๊ดจู๋ถูกไหม ส่วนเจ้าสองตัวนี่ตัวผู้ เขาก็จะมีจุ๊ดจู๋" นาเดียแจกแจง
"ผมก็มีจุ๊ดจู๋ ผมเป็นตัวผู้" จูเลียนพูดขึ้นอย่างมีชัย
"จ้ะ หนูเป็นเด็กผู้ชาย"
"แล้วนาเดียรู้ได้ไง มีตัวผู้ตั้งสองตัว จะแยกออกยังไงคับว่าตัวไหนเป็นตัวไหน" จูเลียนยังไม่ละความสนใจจากเรื่องนี้ไปง่าย ๆ
"ดูนี่สิจ๊ะ เจ้านี่หางสั้นกว่าเจ้านี่นิดหนึ่งไงล่ะ หน้าก็ทู่กว่านิดหนึ่งด้วย หนูสังเกตดูดี ๆ สิ เห็นไหม" นางอธิบายพลางชี้ให้ดูตาม "ที่สำคัญเจ้าตัวหางสั้นนี่ที่ท้องเขามีปานด้วย"
หนูน้อยทำท่าสำรวจอย่างพินิจพิเคราะห์ด้วยท่าทางเลียนแบบคุณหมอเวลาตรวจร่างกายของเขายามที่ไม่สบาย เด็กชายจอมแก่แดดจับหางของลูกหมาที่เห็นว่าเป็นตัวผู้ทั้งสองตัวมาวัดเทียบความยาวกัน เสร็จแล้วก็เอามือน้อย ๆ จับใบหน้าของเจ้าสองตัวเบา ๆ ลูบ ๆ คลำ ๆ อยู่พักหนึ่ง
"จริงด้วยครับ" เจ้านี่หน้าทู่กว่า หางก็สั้นกว่าด้วยล่ะ พูดจบจูเลียนก็จับเจ้าตัวเล็กให้ยืนสองขาพลางก้มดูพุงจ้ำม่ำของมัน "โอ้โห มีปานจริง ๆ ด้วยครับ"
เจ้าแคสซี่ที่นอนให้นมลูกอยู่ผงกหัวขึ้นมาเลียมือน้อย ๆ ของจูเลียน เด็กชายหัวเราะเอามือลูบศีรษะมันอย่างชอบใจ
ดีที่จูเลียนเป็นเด็กอ่อนโยน เขาไม่เคยเล่นแรง ๆ กับสิ่งมีชีวิตโดยเฉพาะลูกสุนัข ซึ่งเป็นสิ่งที่อนาสเตเซียพยายามปลูกฝัง เธอเห็นคุณค่าของชีวิตทุกชีวิตเสมอ
"หางสั้นจ้ะ" เสียงตอบของนาเดียดึงความคิดของอนาสเตเซียให้หวนกลับมายังปัจจุบัน
"หน้าทู่ด้วย" ฟาริสเสริมพร้อมรอยยิ้มขบขัน
"เดี๋ยวกินนี่เสร็จ ผมขอไปเยี่ยมเจ้าแคสซี่กับลูก ๆ ได้ไหมครับ" จูเลียนขอพลางหันมามองมารดาอย่างวิงวอน
อนาสเตเซียเหลือบมองหน้าเจ้าของบ้านทั้งสองก่อน เมื่อทั้งสองพยักยิ้มให้ก็หันมายิ้มให้ลูกชาย
"ได้สิ" ฟาริสว่า "หนูกินให้หมดก่อนนะ ไม่งั้นนาเดียจะเสียใจ เสร็จแล้วเราค่อยนั่งรถแทรคเตอร์ไปที่ท้ายไร่กัน"
ฟาริสพูดถึงรถคันเล็ก ๆ ที่ใช้ยกของและทำงานในไร่ คันขนาดกะทัดรัด ประมาณเท่ารถบั๊กกี้หรือรถกอล์ฟ
นาเดียลุกไปปล่อยเจ้าดิโน่กลับเข้ามาร่วมวงในห้องนั่งเล่น ทุกคนดื่มกาแฟพลางมองดูความซุกซนขี้อ้อน ฉลาด แสนรู้ของทั้งลูกสุนัขและลูกมนุษย์ ซึ่งไร้เดียงสา และบริสุทธิ์อย่างเพลิดเพลิน
หลังมื้อขนม ทั้งหมดก็พากันขึ้นนั่งบนรถแทร็คเตอร์คันเล็กของฟาริส ซอนญ่าเห็นที่นั่งไม่พอจึงขอตัวอยู่ช่วยเจ้าบ้านฝ่ายหญิงเก็บล้างถ้วยชาม ปล่อยให้อนาสเตเซียกับจูเลียนและเจ้าดิโน่ไปเยี่ยมเจ้าแคสซี่กับฟาริสที่กระท่อมท้ายไร่