สองสัปดาห์ หลังจากนั้น
พัฒน์เลือกที่จะมาอยู่กับแม่ที่โรงพยาบาล พอรู้ว่าจะตาย การเรียนในโรงเรียนยิ่งไม่มีประโยชน์กับการใช้ชีวิตกลับไปห้องก็ร้องไห้ นอนไม่หลับ พัฒน์ตั้งคำถามตัวเองว่า "ผมเกิดมาแค่รอวันตายจริง ๆ เหรอ"
"ตรู๊ด ๆ ตรู๊ด ๆ" เสียงเรียกเข้าจากมือถือของพัฒน์ในกระเป๋ากางเกง เขารับสาย ปลายสายคือวีรพงษ์โทรมาตามเขาให้ไปทำงานพิเศษหลังจากที่ไม่ได้ไปมาตั้งแต่ทราบผลการตรวจ เขาเดินออกจากโรงพยาบาล เรียกรถยนต์ ล้อหมุนมุ่งตรงสู่ร้านอาหารฟาสฟู้ดชานเมือง เขาพาร่างตัวเองไป ตอกบัตรเข้างาน ทำงานในครัวก็แค่ลงมือทำ เหม่อ และไม่ได้คิดอะไร
เย็นวันนั้นเอง ที่ในครัว เขายืนล้างจานอยู่เหนือซิงค์ล้างจาน ในมือขวาเต็มไปด้วยฟองสีขาวและมือซ้ายคือจานที่มีคราบซอสพวกมันถูไถกันผ่านฟองน้ำอย่างไร้เรี่ยวแรง ในหูเขามีเสียงวิ้งตลอดเวลา เหมือนโลกที่พัฒน์อยู่แทบไม่เคยเกิดขึ้นจริง แทบจะไม่ได้ยินว่าคนอื่นพูดอะไรกัน อาจจะเป็นแค่เขาที่ช้าเองก็ได้ ได้แค่ถูฟองน้ำเก่า ๆ บนจานไปมา
ในระหว่างที่พัฒน์ล้างจานไปเรื่อย วีรพงษ์หงุดหงิดจ้องมองด้วยสายตาโกรธผ่านช่องส่งอาหาร เขาไม่พอใจที่พัฒน์ทำอะไรชักช้า เขาเดินตรงดิ่งเข้ามาหาพัฒน์ "พัฒน์ พัฒน์ พัฒน์" เขาตะโกนซ้ำ ๆ เรียกสติพัฒน์ "พี่ขาดคน น้องออกไปถูพื้นที"
สำหรับพัฒน์ เขาเห็นแค่ปากวีรพงษ์ขยับไปมากับเศษขนมปังที่ติดมุมปาก มันน่ารำคาญมากที่วีรพงษ์ยังไม่รู้ ว่ามันน่าเกลียดขนาดไหน
พัฒน์ถาม "อะไรนะ" เขาไม่ได้ยินการสื่อสารนั้น
"เร็ว!!" วีรพงษ์ตะคอกดังขึ้น เขาเริ่มที่จะได้ยินมันชัดขึ้น
"อะไรนะ" เขาตอบเพราะพึ่งได้ยิน สายตาของพัฒน์ยังมองเศษแป้งที่มุมปาก เขาวางจานลงในซิ้ง ถอดถุงมือออก
"มีคนทำน้ำหกลงบนพื้นในร้าน ออกไปถูพื้นข้างนอก เดี๋ยวนี้!! จ้างมาทำงานไม่ได้จ้างมายืนเหม่อ ล้างจานช้า แบบนี้ก็ไปถูพื้น!" วีรพงษ์ตะคอกพร้อมชี้นิ้วสั่ง
"เร็ว ๆ ไปหยิบไม้ถูพื้นมา!"
พัฒน์ไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมคนแบบนี้ถึงมีอำนาจมาสั่งคนอื่นทำนู่นนี่ เขาสมควรกับการเป็นหัวหน้าจริง ๆ เหรอ เขายังปั่นป่วนไปด้วยความโกรธ ความคิดว่าคนแบบนี้ไม่เคยเข้าใจถึงความถูกผิด การตะโกนด่าได้ทำให้คนพวกนี้มีอำนาจอยู่
ในมือซ้ายของพัฒน์หยิบจานขึ้นมาทาบหน้าวีรพงษ์ หมัดขวาก็ต่อยลงที่จานบนหน้าเขา "เพล้งงงง!"
วีรพงษ์ล้มลงกับพื้น หน้าเหวอพร้อมกับรอยแผลบนหน้า จมูกหัก เศษจานร่วงเต็มพื้น
วีรพงษ์ลุกลี้ลุกลนตกใจ ตะโกนดังลั่นร้าน "ไล่ออก ๆ"
พัฒน์หันหลัง มือทั้งสองข้างกวาดจาน ตั้งใหญ่ ลงพื้น "เพล้งงงงงงงงง!!" เศษจานนับไม่ถ้วนกระจายเต็มพื้น
"ถูหน้าพ่อมึงดิ ไอ้หัวขวด ผมเกลียดพี่" พัฒน์ด่าด้วยความโมโห ถอดผ้ากันเปื้อนเขวี้ยงลงถังขยะ และเดินออกจากร้านไป
วันถัดมา
วันนี้เขามาโรงเรียน พัฒน์ไม่ได้มาโรงเรียนในอาทิตย์ที่ผ่านมา เขามาเก็บของที่โรงเรียนเป็นครั้งสุดท้าย ในหัวเขากำลังคิดว่า อยากไปมองสีฟ้าจากดาดฟ้าก่อนที่จะไม่ได้มีโอกาสได้เห็นอีก ตอนกลางวันที่โรงเรียนช่วงเวลาพักกลางวัน ที่ดาดฟ้าไม่ค่อยมีคนยังคงเป็นที่ที่ดีในการคุยกับตัวเอง ช่วงเวลาของการจ้องมองอากาศข้างบนสนามหญ้าโรงเรียน การลอบเคว้งท่ามกลางความคิด พาเขานึกถึงเรื่องที่ทนายมาแนะนำเรื่องงาน มือพัฒน์หยิบนามบัตรที่ทนายให้ออกมา กดเบอร์โทรตามนามบัตรแล้วโทรหาทนายชัยพล
"น้าครับ ผมพัฒน์เองนะครับ"
"ผมไม่ได้โทรมากวนน้าคุยงานใช่มั้ยครับ"
"ครับ ๆ"
"ไม่มีอะไรครับ ผมแค่สนใจงานเอกสารที่น้าอยากให้ช่วยอะครับ"
ชัยพลบอกที่อยู่ให้พัฒน์ แล้วหลังจากนั้นพัฒน์ไปออฟฟิศสำนักงานกฎหมายของทนาย เป็นตึกแถว ตอนนี้เขาอยู่บนรถแท็กซี่กำลังแล่นตรงไปที่นั่น เขาเริ่มเห็นบ้านสีเทากับบ้านนี้ขาวอยู่ติดกัน มีรถตำรวจสองคันจอดอยู่หน้าบ้านทนาย ตำรวจน่าจะเข้าไปแล้ว อาจมาคุยเรื่องเอกสารก็ได้ พัฒน์ลงจากรถแท็กซี่ จ้องมองบ้านด้วยความสงสัยยืนรออยู่หน้าบ้าน ข้างในยังไม่มีเสียงอะไรน่าตกใจ
พัฒน์เห็น ผู้ชายคนหนึ่งออกมาจากบ้านข้าง ๆ ดูลุกลี้ลุกลน กระดุมไม่ติด กางเกงใส่ไม่เรียบร้อย เแต่งตัวไม่เสร็จ มาใส่หน้าบ้าน เขารีบเปิดประตูแล้วเอาแต่สังเกตไปทางบ้านของทนาย รีบใส่กางเกง มีผู้หญิงจากในบ้านปาเข็มขัดมาข้างนอกลงที่สนามหญ้าหน้าบ้าน เขารีบคว้าเข็มขัด ผู้ชายคนนั้นพยายามดูท่าทีของตำรวจจากนอกบ้านกับใส่เข็มขัดไปด้วย พัฒน์สังเกต ว่าหน้าตาที่เป็นลูกครึ่งคนนี้คุ้นมากจนกระทั่ง ตอนสบตากันความกระจ่างก็เกิดขึ้น "เชี่ยย! เบน" พัฒน์ตกใจ ถึงแม้ระยะจะแค่ริมถนนกับประตูรั้ว พัฒน์ก็ยังรู้ว่า คนนั้นยังไงก็คือเบน เบนทำหน้าผิดหวังที่เจอเขา
โน๊ตเล็กน้อย
เบน เป็นลูกครึ่งไทยสวิตเซอร์แลนด์ เบนอายุยี่สิบหกปี ตัวสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเอ็ดเซนติเมตร ผิวขาว เกิดที่ภูเก็ตในไทย เบนกับพัฒน์เป็นเพื่อนวัยเด็ก เหมือนเด็กแถวบ้านปกตินี่แหละ ก่อนที่เบนจะไปเรียนต่างประเทศตอนช่วงมหาลัย พอพ่อเบนเสีย และแม่เบนก็แต่งงานใหม่ แล้วก็ดรอปกลับมาทำงานที่ไทย แล้วก็ไม่ได้ยินข่าวคราวอีกเลย เจอครั้งสุดท้ายก็เป็นงานศพพ่อเบน สำหรับพัฒน์เบนเป็นพี่ที่นับถือ น่าจะเป็นเพราะวัฒนธรรมจากพ่อเบน เลยมีส่วนทำให้เขาสามารถพูดคุยกันถึงความชอบ ได้อย่างเป็นปัจเจค ไม่ได้มีอายุช่องว่างระหว่างวัยที่ทำให้ต้องนับถือกันตามประเพณีไทย แต่เป็นความนับถือและให้เกียรติในตัวตนต่อกัน พวกเขาพูดคุยอย่างเป็นเหตุเป็นผลตั้งแต่เด็ก
"เชี่ย!!" เบนอุทานและพูดกับตัวเอง ท่าทีผิดหวังในตัวเองชัดเจน
"เบนเหรอ?!" ตะโกนถามย้ำ แววตาผมสับสนกับสถานการณ์ตรงหน้า
เบนก้มต่ำกว่าเดิม และกระซิบออกมา "ชู่ววว" เขาย่อตัววิ่งออกจากหน้าบ้านปีนรั้วไปที่รถที่จอดไว้อีกฝั่งถนน จากนั้นเบนขับรถยนต์มัสแตงสีแดงออกไป เราทักทายกันเท่านั้น พัฒน์หันหน้ามองตามรถและแสงท้องฟ้าตอนเย็น เขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องในหัว
ปึง!! ประตูบ้าน ทนายออกมาพร้อมกับถูกตำรวจคุมตัวอยู่ ทนายชัยพลถูกคล้องกุญแจมือ ทนายออกมาหน้าบ้าน กำลังจะขึ้นรถตำรวจ ชัยพลมองเห็นพัฒน์ก่อนขึ้นรถตำรวจ "นี่ไม่ใช่อย่างที่พัฒน์คิดนะ น้าไม่ได้ทำอะไรผิด ไว้เราค่อยคุยกันนะ" เขาตะโกนบอกพัฒน์ เขาได้แต่หันหน้าตามรถตำรวจที่ขับออกไป ด้วยความงุนงง
กลางคืนวันนั้น
พัฒน์เลือกที่จะคลายความสงสัย โดยการเข้าสู่ปัญหา เขาเดินทางไปบ้านปู่เบน ไฟยังเปิดอยู่ตอนพัฒน์พยายามสังเกตชะเง้อตัวเข้าไป เขาเห็นเบนพยายามหลบอยู่ในบ้าน ตอนนี้เขาอยู่หน้าบ้านเบน
พัฒน์ตะโกนบอกจากหน้าบ้าน "ไม่เป็นไรพี่ ผมมาคนเดียว"
"นายหาฉันเจอได้ไง" เบนตะโกนออกมา และพยายามแอบอยู่ในบ้าน
"บ้านใกล้ ๆ กันตั้งแต่เด็กมันหาไม่ยากหรอก" พัฒน์ชี้แจง "ปู่พี่เป็นเจ้าของที่นี่ใช่มั้ย"
เบนตอบเสียงแข็ง "บ้านฉันต่างหาก!" ท่าลุกลี้ลุกลน มองไปทางด้านหลังของพัฒน์
"ไม่มีใครตามหาพี่หรอก ผมสงสัย… ผมมาคนเดียว เอาจริง ๆ" พัฒน์เริ่มพูดอธิบาย เบนเดินออกมาสีหน้ากังวล "ผมแค่อยากรู้ จบต่างประเทศแบบพี่ ทำไมถึงมาขายอวัยวะ คาดไม่ถึงจริง ๆ เงินเยอะเลยดิ"
"นายพูดเรื่องอะไร! ฉันไม่รู้เรื่อง" เบนไม่ได้สบตา เห็นได้ชัดว่าเขาโกหก ตอบให้จบ ๆ
"เหรอ" พัฒน์ถามประชด
เบนตอบ "ไม่อะ"
"อย่างที่ผมบอกไม่มีใครตามพี่หรอก" พัฒน์พูดย้ำเรื่องนี้ให้เบนมั่นใจ
"ฟังนะพัฒน์ ฉันไม่รู้ว่านายต้องการอะไร ถ้านายจะมาหาฉันเพื่อพล่ามเรื่องวัยเด็กนะเว้ย นายก็กลับไปเถอะ หรือจะพูดเรื่องอาชีพสุจริตมีเยอะแยะให้ทำ พระเจ้าให้อภัยฉัน อะไรแบบนี้นายกลับไปเถอะ"
พัฒน์น้ำเสียงมั่นใจ "ห้า นาที" พร้อมชูมือขวากางนิ้วออก "พี่พึ่งเสีย แหล่งการเข้าถึงข้อมูลผู้ป่วย ผ่านทนาย เขาเคยดูแลแม่ผม เขาโดนตำรวจจับไปแล้ว เงินที่พี่ซ่อนไว้ในบ้าน กับเอกสาร ตำรวจก็เก็บไปหมด พี่ไม่เหลืออะไรแล้ว พี่ต้องเริ่มต้นใหม่ พี่รู้เรื่องลูกค้า ผมรู้เรื่องชีว ผมว่าเราทำงานร่วมกันได้" เขาครุ่นคิดเรื่องเหล่านี้ขณะเดินทางมา อันนี้อาจเป็นทางออกเดียวในการจ่ายค่ารักษาตัวเองและแม่
"นายอยากจะขายอวัยวะ นายเนี่ยนะ ตลกพัฒน์ นายกับฉันเนี่ยนะ?" เบนถามย้ำ เขาไม่เชื่อว่าเรื่องพวกนี้จะออกมาจากปากพัฒน์
"ใช่ จะเอาแบบนั้น หรือให้ส่งให้ตำรวจ" พัฒน์ถือโทรศัพท์ขึ้น ทิศทางของการให้คำตอบอยู่ในมือของพัฒน์พวกเราไม่รู้คำตอบของเบนในคืนนั้น


บันทึกครอบครัวชาติ
ชาติเป็นชายที่เป็นรายได้หลักของครอบครัว ไม่ได้จบการศึกษาสูง มีไหวพริบรู้วิธีไต่เต้าทางสังคม เคยทำธุรกิจก่อสร้างแต่ล้มละลาย มีบัญชีมีหนี้จากระบบการศึกษากับการกู้ซื้อทรัพย์สิน มีภรรยาเป็นแม่บ้านและลูกสาววัยมัธยม กำลังจะเรียนต่อมหาลัย ทั้งคู่เป็นคนดี แต่ไม่รับรู้ว่าการได้มาของรายได้ของครอบครัวห้าปีมานี้ เป็นการซื้อเส้นสาย เพื่อเข้าถึงชีวิตที่ยากจน และเข้าถึงลูกค้าที่อยากได้อวัยวะเปลี่ยนถ่าย เขายังทำบุญเมื่อภรรยาอยากจะไปที่วัด แต่การทำบุญไม่ได้มีความหมายมากแก่การบอกว่าเขาเป็นคนดี ในขณะที่เอาอวัยวะมาจากคนจนและขายให้คนรวยอยู่ เขาไม่สนใจว่าการผ่าตัดของผู้ขายติดเชื้อ ชาติสนใจแต่คนที่มีเงินเท่านั้น ไม่มีใครสนใจคนจนหรอก คนจนเป็นเพียงบันไดในความสำเร็จสำหรับชาติ
ห้องเข้าพบผู้ต้องขัง ในเรือนจำจังหวัดภูเก็ต
ชาติต้องคุยกับชัยพลผ่านโทรศัพท์ มีกระจกกั้นระหว่างคนมีเงินกับผู้ต้องหา ชาติหยิบโทรศัพท์ เขาเงียบ ไม่ได้คิดจะพูดอะไร สายตาคู่นั้นกำลังจ้องชัยพล เขาอยากจะฟัง
ชัยพลกำลังมีปัญหาเนื่องจากใช้เส้นสายในการกลบความผิดตัวเองไม่ได้ ข่าวบางที่เอาเรื่องเอกสารที่หลุดผ่านบริษัทของชัยพลไปลงข่าว เขาเสียเครดิตในการทำงาน ไม่มีใครมาช่วยเหลือ เลยเลือกที่จะติดต่อกับ ชาติ คนที่เคยขอซื้อเอกสารไป "คุณต้องช่วยผม คุณก็รู้ผมไม่ได้ทำ" ชัยพลพูดอ้อนวอน
ชาติโมโหเขาพยายามสื่อสารอย่างใจเย็น "…ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามโทรไปที่บ้านของฉัน แล้วนี่ก็เป็นเรื่องของแก กับเด็กของแก"
"ผมแค่ขายรายชื่อให้กับคุณ แล้วผมก็ไม่ได้ทำ! เด็กนั้นมันทำ!"
ชาติถาม "ชื่อ?"
"เบน เด็กนั้นชื่อเบน เอาผมออกไปที" ชัยพลขอร้อง
ชาติวางโทรศัพท์ลุกจากเก้าอี้ "งั้นฉันไปล่ะ นี่มันเรื่องของแก"
ชัยพลไม่กล้าต่อรองเขาสิ้นหวัง "เดี๋ยวก่อน ๆ…" เขาด่าชาติ "ไอ้ทุเรศเอ้ย!!"
"อะไรนะ!!" ชาติหันตัวกลับมามองหน้าชัยพล
"ผมรู้ว่าคุณสนก็แค่เงิน ผมพอมีเงินอยู่บ้าง"
"ฉันทำเพราะเงินเพราะเงินมันดูแลครอบครัวฉันได้ เข้าใจมั้ย เลิกโทรมาที่บ้านฉันได้แล้ว ถ้าแกยังโทรไปอีก แกมีปัญหาแน่!"
"อะไรนะ ช่วยผมก่อน!!" ชัยพลฉุกคิดขึ้นได้ "โอเค ถ้างั้น เดี๋ยวคุณได้รู้แน่ ผมจะแฉ กระบวนการของคุณทั้งหมด!"
"อะไรนะ?" ชาติมองสายตาที่อยากจะเอาชนะคู่นั้น
"ผมแค่จะบอกเมียคุณว่าอาชีพอะไร! ทีนี้ครอบครัวคุณแตกแน่"
ชาติกลับมานั่งที่เก้าอี้ หน้ากระจก ตอนนี้ชาติไม่ได้สนใจมองที่หน้าของทนายที่อยู่ตรงหน้า เขาวาดรูปเล่นจากน้ำที่หกลงฐานแก้ว "แกรู้อะไรมั้ย"
"อะไร?" ทนายถาม
"ฉันมี… เส้นสายในเรือนจำนี้ด้วย" ชาติชี้นิ้วผู้คุมข้างหลัง และชี้ใส่ทนาย ทนายถูกดึงตัวจากด้านหลังและรุมตีด้วยไม้กระบองสายตาเหยียดมองไปที่ทนาย เสียงร้องโหยหวนของความเจ็บปวดจากทนาย ชัยพลกำลังถูกรุมตีด้วยไม้กระบองจากผู้คุมด้านใน เขาเดินออกจากห้องเยี่ยมผู้ต้องหา ทิ้งแก้วกาแฟที่เอาเข้ามา ลงถังขยะ ขับรถยนต์ตรงกลับไปกินมื้อเย็นที่บ้านกับครอบครัว
วันถัดมา ชาติชอบเล่นการพนันเพื่อเข้าสังคม มาพูดคุยกับคนที่บาร์ ส่วนใหญ่คนในบ่อนจะมีทั้งนักการเมืองและก็ทูตที่มาพักผ่อน อาจจะเป็นนักธุรกิจท้องถิ่น หรือชาวบ้านมาเล่นที่ทั้ง ๆ เป็นหนี้ ในจังหวัดภูเก็ตมีบ่อนไม่กี่แห่ง
ขณะเดียวกัน เบนมีนัดกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลจากกรุงเทพ มาเจอที่บาร์ของบ่อน เพื่อขายไฟล์ในการพิมพ์อวัยวะตับคนที่ซื้อเป็นหมอที่มีเงินเก็บแล้วอยากตีพิมพ์งานวิจัย การเคลมผลงานการวิจัยมีเป็นเรื่องปกติของคนที่อยากมีอำนาจมากขึ้นและการไต่เต้าทางการเมือง เพื่อเป็นการเพิ่มค่าราคาชั่วโมงของการไปพูดสัมมนาในวงการแพทย์ เบนใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว สูทสีเทากางเกงสแล็ค ใส่แว่นกันแดด เดินเข้ามาในบ่อน ก้าวตรงไปที่บาร์อย่างสบายใจ
เบนนั่งข้างผู้อำนวยการที่นั่งอยู่ข้างตรงบาร์ สลับกระเป๋ากับผู้อำนวยการคนนั้น การแลกเปลี่ยนเกิดขึ้นรวดเร็ว
จากไฟล์ข้อมูลอวัยวะ เป็นเงินมูลค่าที่ หกล้านบาท เบนสั่ง จินและยกขึ้นจิบเดียว จ่ายเงินให้บาร์เทนเดอร์และหันหลังกลับเดินออกจากประตูบ่อนไป คนที่รู้ว่ามีการซื้อขายครั้งนี้มีพัฒน์ เบนและผู้อำนวยการโรงพยาบาล
ช่วงเวลานั้นยังมีสายตาคู่หนึ่งจากโต๊ะพนัน ที่สังเกตเห็นชายหนุ่มลูกครึ่งเข้ามาเปลี่ยนกระเป๋ากับคนแก่ที่นั่งอยู่ที่บาร์ มันทดแทนความน่าเบื่อของเกมโต๊ะนั้นได้
ชาติคุ้นหน้า หาข้อมูลของเบนก่อนหน้านี้ไม่นาน เพียงขณะเดียว เขาก็รู้ว่ามีการซื้อขายไฟล์ในการพิมพ์อวัยวะคือเมื่อกี้ที่มองอยู่ ชาติหัวเราะกับตัวเอง เขาเห็นโอกาสที่จะเคลียร์ปัญหากับสร้างรายได้ให้ตัวเองเพิ่ม เขาพูดขึ้นเบา ๆ เหมือนรำพึงกับตัวเอง "เด็กนั้นตายแน่" เขาหัวเราะในลำคอ ดื่มเครื่องดื่มหมดแก้ว คว่ำไพ่ในมือ ลุกจากที่นั่งรอบโต๊ะการพนัน ก้าวเดินออกจากบ่อน ขึ้นรถยนต์ส่วนตัวกลับบ้านไป
วันถัดมา
หลังเลิกเรียน พัฒน์และเบนนั่งเครื่องบินมาญี่ปุ่น เครื่องลงที่ฮาเนดะ ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว พวกเขาทั้งสองคนเดินทางมาดูงานแข่งขันตอบปัญหาโครงสร้างชีวภาพสังเคราะห์ ประจำปีที่ 24 ที่โตเกียวโดม เมืองโตเกียวประเทศญี่ปุ่น "โช" เป็นหนึ่งในผู้แข่งขัน พวกเราไม่ได้เจอเขามาประมาณหกปีแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะเปลี่ยนไปขนาดไหน เบนซื้อน้ำอัดลมเข้ามากินระหว่างดูการแข่งขัน เบาะที่นั่งสีแดงเต็มไปด้วยผู้ชมการแข่งขันจำนวน สามพันคน ต่างรอที่จะรับชมการแข่งขันทางวิชาการ
บันทึกเกี่ยวกับโช
โชเป็นเด็กคนหนึ่งในคิปทีมที่พูดน้อย ชายลูกครึ่งญี่ปุ่น พ่อเป็นคนญี่ปุ่น ทำงานบริษัทเคมีภัณฑ์และเครื่องยนต์ในประเทศไทย แม่เป็นคนไทยเป็นแม่บ้าน ช่วงหนึ่งที่พ่อโชต้องมาทำงานจัดการการขนส่งสินค้า ที่ภูเก็ตประมาณสามปี บ้านพัฒน์กับโชใกล้กันและโชก็ชอบเครื่องยนต์กับเทคโนโลยีมาก ๆ ตั้งแต่เด็ก จะชอบพกโมเดลกันดั้มติดตัวเวลาไปไหนมาไหน ทั้งพัฒน์และเบนต่างภูมิใจที่ได้เรียนวัฒนธรรมญี่ปุ่นจากโชและพูดญี่ปุ่นกับโชบ้างเป็นบางครั้ง
บนเวทีการแข่งขัน นักเรียนระดับชั้นอุดมศึกษา ที่คัดมาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำในญี่ปุ่นสิบสี่คน สามมหาวิทยาลัย
พัฒน์จำไม่ได้ว่าใครคือโช ถามขึ้นพร้อมกวาดสายตาดูทุกคนบนเวที "คนไหนคือโช"
"คนที่ใส่แว่นแล้วดูฉลาด ๆ" เบนตอบประชด มองคนเวที ทุกคนใส่แว่นและดูฉลาด
พัฒน์พยายามสังเกตคนบนเวที เห็นได้ชัดว่ามันเหมือนกันหมด เขาคิดว่าโชอาจไม่มางานแข่งนี้ก็ได้ เราอาจหาวิธีการทำงานของโปรตีนในเจลาติน (Gelatin) และไฟบริน (Fibrin) เองก็ได้ "มีใครอยู่ในรายชื่ออีก?" พัฒน์ถาม
"เขานั่นแหละ" เบนมองไปทางเวที เขาพูดโดยที่ไม่มั่นใจว่าคือคนไหน
"ไม่เห็นจะแตกต่างจากคนอื่นตรงไหน" พัฒน์ตอบ
บนเวทีพิธีกร คำถามข้อที่สาม "ขีดจำกัดของมนุษย์ในการสร้างอวัยวะ"
ชายคนที่สามจากทางด้านขวากดปุ่มตอบ "การพัฒนาและแนวทางอวัยวะ ผ่านอาชีพนักออกแบบอวัยวะหรือกลุ่มวิจัยจุลชีววิทยาทางการแพทย์สมัยใหม่ อย่างอ๊อกซี่ไบโอ (OxSyBio)"
เสียงคำตอบของคนนี้ถูก "ปิ๊งป่อง!!" เสียงบนเวทีตอบรับคำตอบ
บนเวทีพิธีกร คำถามข้อถัดมา "เรื่องการที่ร่างกายรับมือแบคทีเรียที่ดื้อยาปฏิชีวนะ ทำให้เรารู้ว่าจุลินทรีย์มีผลต่อสุขภาพเราที่กว้างขึ้นยังไง?"
ชายคนเดิมรีบกดปุ่ม ตอบในทันที "การตระหนักว่าเรากำลังสื่อสารกับจุลินทรีย์ภายในร่างกายของเราอย่างต่อเนื่อง และพวกมันมีอิทธิพลต่อทุกการทำงานของระบบคุ้มกันของเราจนไปถึงฮอร์โมนที่ควบคุมความอยากอาหารของเรา ยาปฏิชีวนะถูกจำกัด เฉพาะกรณีความต้องการชัดเจน เพื่อความชัดเจน คือ อย่าทำลายแบคทีเรียที่ดีต่อสุขภาพ"
"ปิ๊งป่อง!!"
คำถามข้อถัดมา
พิธีกร "แนวทางที่สามารถถ่ายโอนไปยังระบบที่ซับซ้อนที่คุณสามารถรวบรวมข้อมูลได้เพียงพอเช่นผู้คน ความล้มเหลวที่ไม่บ่อยนัก แต่เมื่อทำแล้วมันจะเป็นหายนะและผู้ป่วยอาจเสียชีวิต บทความนี้ถูกเปรียบเทียบการทำงานของอวัยวะกับอะไร?"
โช ตอบ "'เครื่องยนต์เจ็ท' ปัญหาเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือของเครื่องยนต์เจ็ท ก็คือเครื่องจักรที่น่าเชื่อถือ ความน่าเชื่อถือของเครื่องจักร ข้อมูลที่แสดงให้เห็นถึงมุมมองที่ผิดปกติ มันสมเหตุสมผลในโลกของวิศวกร การศึกษาหาความล้มเหลวเกิดขึ้นอย่างไร แต่เมื่อมีความล้มเหลวน้อยมาก งานจะยากขึ้น การตรวจสอบ เพื่อรวบรวมข้อมูลที่มีความซับซ้อนเพื่อเรียนรู้ว่าสิ่งใด 'ปกติ' จากนั้นจึงตั้งค่าสถานะรูปแบบของข้อมูลที่ผิดปกติ สิ่งนี้ถูกเปรียบเทียบกับการทำงานของร่างกายมนุษย์"
เสียง "ปิ๊งป่อง!!"
พัฒน์ยิ้มมั่นใจ "เราเจอโชล่ะ"
เบนพยักหน้า "เราเจอโชล่ะ"
การแข่งขันยุติที่ 33 ข้อจาก 50 ข้อ ผลการแข่งขันคือโชตอบถูกเกิน 20 ข้อ ทีมโชชนะอันดับหนึ่งเหรียญทอง ทั้งเบนและพัฒน์เข้าไปทักทายและให้ตั๋วเครื่องบินในการเดินทางมาประเทศไทย ทั้งสามคนไม่ได้เจออย่างพร้อมหน้ากันนานมาก พัฒน์ดีใจมากที่ได้เจอโชอีกครั้ง โชยังพูดเรื่องหุ่นยนต์และกลไกการส่งพลังงานได้สนุกเหมือนเคย พวกเขาคิดถึงกันมาก เบนบอกโชว่าเจออีกทีที่ท่าเรือ
ทั้งสองคนนั่งเครื่องบินกลับมา เมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี ประเทศไทย ในงานวัด มีรถเก๋งไต่ถัง พวกเขาสองคนตื่นเต้นกับอะไรพวกนี้อยู่บ้าง คนขับเสียงสนุกสนาน เอนเตอร์เทนผู้ชมได้ดี เต็มไปด้วยเสียงกรี๊ดของชาวบ้านที่เข้ามาดู คนที่ขับรถอยู่คือไมล์ ตอนเด็ก ๆ พ่อไมล์เปิดอู่ซ่อมรถ ยุ่งมาก ไม่ได้มีเวลามาเลี้ยงดูไมล์ ไมล์บังเอิญมาเจอกับพวกเราตอนนั้นที่ทำโปรเจคการถ่ายเทพลังงานความร้อนอยู่ เราใช้เวลาในคิปป์ทีมกันไม่นาน ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายไปเติบโต ไมล์ชอบความเร็วกับเสียงเครื่องยนต์ เมื่องานแสดงรถไต่ถังจบ พัฒน์ไม่ค่อยสนิทกับไมล์เท่าเบน เลยให้เบนเข้าไปคุยแทนในซุ้มพักคนขับรถไต่ถัง
เสียงเครื่องยนต์พึ่งดับลง ไมล์กำลังถอดหมวกกันน็อคและเดินเข้ามาห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของพนักงาน
ไมล์ถามขึ้น "คุณเป็นใคร?" เขาทำหน้าสงสัย
"จำไม่ได้จริง ๆ เหรอ" เบนเตือนพร้อมยักไหล่
"เบนเหรอ" ไมล์พุ่งเข้ามากอดทักทาย "เป็นไงบ้างพี่ มาคนเดียวเหรอ?"
"มากับพัฒน์ มันอยู่ข้างนอก มีงานให้ช่วย" พัฒน์โบกมือมาจากข้างนอกให้ไมล์ เบนยื่นตั๋วเครื่องบินให้ไมล์
"พวกเราเชื่อในตัวแกนะ" เบนเอามือแตะไหล่
"อะไรเหรอ" ไมล์ดูที่ตั๋วเครื่องบิน
"ที่ภูเก็ต แล้วงานผมล่ะ" เบนรู้ว่ารอบตัวไมล์เต็มไปด้วยรถยนต์คันเก่า ๆ และห้องแต่งตัวโทรม ๆ
"ฉันรู้ว่าแกอยากได้รถยนต์ที่ดีกว่านี้" เบนพูดก่อนเดินออกไป ปล่อยให้ไมล์อึ้ง กับมองตั๋วเครื่องบิน
วันถัดมา ณ ท่าเทียบเรือ จังหวัดภูเก็ต
ทุกคนมารวมตัวกันบนเรือ บริเวณหน้าเรือ กินปลาเผาและปิ้งบาร์บีคิวกัน เบนเตรียมการประชุม เขาเดินออกมาจากในเรือ เรียกพัฒน์ โช ไมล์เข้าไปด้านในพวกเขาเดินตามเข้าไป เขาเริ่มการนำเสนอผ่านจอทีวีขนาดใหญ่ในเรือ
"ท่านทั้งหลาย ผู้ป่วยสามหมื่นคนในจังหวัดภูเก็ตมีศูนย์ไตเทียมและโรงพยาบาลภูเก็ต มูลค่าของการรักษาโรคไต สิบสี่พันสี่ร้อยล้านต่อปี นี่คือตลาดของสาธารณสุขที่เป็นคนจัดการส่วนแบ่ง นี่คือไตจากการพิมพ์อวัยวะทดแทน" เบนเปิดสไลด์นำเสนอ
"มันเข้ามาทดแทนการรักษาจากรายจ่ายประจำการฟอกไต 'เป็นจ่ายครั้งเดียว' ความใหญ่ของตลาดพวกเรากำลังทำปลูกถ่ายอวัยวะ จากการพิมพ์ด้วยเทคโนโลยี ผ่านการเอาเซลล์ต้นกำเนิด (stemcell) จากของกลุ่มลูกค้าที่ตัดสินใจปลูกถ่าย นี่คือลูกค้าสิบคนและรหัสดีเอ็นเอ พวกเราจะสร้างมันแล้วขายกลับไป"
"พิมพ์มันขึ้น แล้วก็ขายเลย เจ๋งดีนะ" ไมล์ทึ่งกับสิ่งที่จะได้ทำ
เบนหันมามองไมล์นั่งพอใจกับไอเดีย พัฒน์พยักหน้ามั่นใจ ดีใจที่เห็นว่าโปรเจคตัวเองเริ่มทำน่าสนใจถึงขนาดนี้ เบนพูดต่อไปว่า "มันละเอียดอ่อนกว่านั้นหน่อย"
"ใช่" ไมล์ตอบพร้อมยิ้มเจื่อน ๆ
เบนอธิบายต่อว่า "โอเค ข่าวร้ายก่อนคือหลังจากเราพิมพ์เสร็จต้องส่งมอบภายในสิบชั่วโมงและในตลาดนี้มีแต่คนอันตราย อย่างแรกเราต้องทำเอกสารประวัติผู้บริจาค ติดต่อโรงพยาบาลและพวกเราต้องเอาสินค้าไปให้ตามนัด"
พัฒน์เอามือตบไหล่ไมล์ มองหน้าเขาเพื่อสื่อสารว่านั้นคือหน้าที่ของไมล์ โชนั่งฟังหน้านิ่วมาตลอด "ทำไมไม่พิมพ์ในโรงพยาบาลแล้วให้โรงพยาบาลออกทุนให้" โชถามเป็นภาษาญี่ปุ่น
พัฒน์เสริม "ไม่ได้ ลืมเรื่องโรงพยาบาลไปได้เลย เพราะโรงพยาบาลก็เป็นธุรกิจ คิดดูว่าพวกเราจะต้องจ่ายเงินมากเท่าไหนถึงจะทำเรื่องนี้แบบถูกกฎหมายได้ เรื่องของเส้นสายอีก ต้องจ่ายใต้โต๊ะอีกเยอะมาก ๆ ถึงจะทำได้" โชพยักหน้า คิดเรื่องของระบบโรงพยาบาลไปด้วย
เบนถาม "จะถามอะไรอีกมั้ย"
"แล้วข่าวดีหล่ะ" ไมล์สงสัย
เบนชี้แจง "โชคดีที่พ่อโช ทำบริษัทเคมีภัณฑ์ ต้นทุนในการผลิตบางอย่างในการนำมาใช้ พวกเราสามารถทำให้ถูกลงมาได้ นั้นหมายความว่าเงินที่จะทำให้เราได้กำไรทั้งหมดจากตลาดการปลูกถ่ายไต จะประมาณสามสิบถึงสี่สิบล้านบาท ถ้าเราทำต่อยี่สิบถึงสามสิบคนคน อัตรากำไรจะอยู่ที่ประมาณหกสิบถึงเจ็ดสิบล้านบาท แบบไม่มีผลข้างเคียงภายหลังห้าปีถึงสิบปี พวกเราจะทำถึงแปดอาทิตย์ ประมาณสี่สิบชิ้น มูลค่าอวัยวะของตลาดสุทธิจะอยู่ที่ประมาณร้อยล้านบาท อวัยวะที่พวกเราผลิตเป็นสินค้าเหนือกว่าสินค้าราคาสูงกว่าราคาตลาด (upper high) และใช้กลยุทธ์น่านน้ำสีคราม (blue ocean) ไร้ศัตรูรอคนมากิน พวกเรามีกันสี่คน จะแบ่งคนละเท่า ๆ กัน ลองคิดเลขกันดู"
ทุกคนนิ่งอ้ำอึ้งไปพักหนึ่ง
ไมล์ผิวปาก แสดงความพอใจกับเงินที่จะได้
เบนเห็นด้วย "ใช่" ชี้ไปทางไมล์ เบนสื่อสารผ่านการพยักหน้าเข้าใจตรงกันว่าจำนวนเงินที่จะได้มันเยอะ
พัฒน์ยังกังวลกับมูลค่าสุทธิของตัวเลข และการเข้าไปเป็นส่วนแบ่งในตลาด เป็นคนเดียวที่ยกมือมีข้อสงสัย "ผมมีคำถาม ถ้าเราทำตลาดนี้ เข้าไปขายในพวกรายชื่อของคนที่รอคิว แย่งกับพวกพ่อค้าอวัยวะเถื่อนก่อนหน้า แย่งลูกค้าไปต่อหน้าต่อตา …เอาเป็นว่าเราทำได้ เราก็ออกมาจากตลาดนี้ โดยได้เงินร้อยล้านบาท โดยไม่มีใครเป็นไรเลยเนี่ยนะ"
เบนมั่นใจ ชี้ไปทางพัฒน์ "ใช่!"
"โอเค" พัฒน์ยอมรับ ในหัวเขากำลังคำนวณ เรื่องมูลค่าของเงิน กับอัตราเงินเฟ้อ เพื่อเก็บจัดสรรไว้หลังจากแม่ตื่น
หลังจากนั้นเราก็เริ่มทำงานกัน อีกสัปดาห์ถัดมา ทั้งของ สินค้า ได้สัปดาห์ละ สามชิ้น ทั้งสามคนยังคงทำบนเรือ พัฒน์ใช้เวลาหนึ่งเดือน ปิดเทอมเล็กในแลปกับโช ไมล์มีหน้าที่ขับรถเอาของไปส่งให้ทันเวลา


หลังจากเหตุการณ์ระเบิดที่เรือ พัฒน์ยืนตัวตื่น ใจสั่นเต้นตุบตับ ตุบตับ หัวใจแทบจะหลุดออกมาทรวงอก ความลุกลี้ลุกลน สับสน สิ่งที่เขาทำได้ตอนอยู่ที่ห้องของตัวเองมีเพียงแค่เลือกเปิดเพลงดัง ๆ และเดินตรงเปิดประตูเข้าห้องน้ำด้วยขาที่ละเหี่ย ย่ำพื้นกระเบื้อง ยืนมือไปที่อ่างเซรามิกสีขาว เปิดก๊อกน้ำล้างมือที่เปื้อนเลือดทั้งหมดทั้งปลายเล็บทั้งเลือดที่แห้งเกาะอยู่ที่ผิวหนัง การนำส่วนของร่างกายตัวเองไปล้างด้วยน้ำทำเพื่อจิตใจเลือกกลบภาพต่าง ๆ ที่ถูกบันทึกเอาไว้ทั้งแววตาโล่งไร้จุดหมายของชาติ เสียงปืนในหัว กับความเจ็บปวดของรอยแผลที่มือที่เกิดขึ้นที่ใบหูซ้ายระหว่างที่ล้างมือ พัฒน์มักจะชอบนับตัวเลขไปด้วยในการทบทวนความทรงจำ การนับเลขช่วยให้ตัวเขาเองใจเย็นได้ เขาคิดว่าถ้าตัวพัฒน์นับเลขได้ เขาก็จะผ่านเรื่องต่าง ๆ ไปได้ง่ายเหมือนการนับตัวเลข น้ำไหลผ่านมือจนผิวหนังที่มือเปื่อยยุ่ยถึงแม้อวัยวะสุดปลายแขนจะสะอาดแล้ว
สำหรับพัฒน์ความสะอาดเป็นเรื่องนามธรรมอยู่ดี ตัวเขาก็ด้วยพัฒน์รู้สึกว่าตัวเองเป็นนามธรรม ต่อให้สามารถยืนยันตัวตนผ่านความเจ็บปวดที่เจอในอดีต รอยแผลที่หัว หูแหว่งหรือแผลภายในจิตใจในวัยเด็ก มันน่าเจ็บปวดและดึงเรี่ยวแรงเขาในปัจจุบัน ความเพลียและสนามโน้มถ่วงของความเจ็บปวดเพิ่มให้ความสามารถในการมองเห็นตัวเองในกระจก ความมืดเกาะกินเขาอยู่ฉุดร่างกายนั้นลงที่พื้นจนผล็อยหลับไป
พอแสงแรกปรากฏพัฒน์สะดุ้งตื่นมาในห้องน้ำนอนอยู่ที่พื้นกระเบื้องสีแดง เสียงนาฬิกาปลุกดังจากห้องนอน
ย้อนกลับไปหลังจากพนักงานดับเพลิง กับรถพยาบาล มาแล้วหลังจากพัฒน์ได้ขว้างปืนทิ้งไป ที่คอนกรีตยาวบนสะพานปลา
เบนที่สลบอยู่ตื่นขึ้นแล้วเห็นสภาพพัฒน์กับเรือที่อุ้มลูกบอลไฟขนาดใหญ่เหนือผิวน้ำ หน้าเบนดูตกใจและสงสัยกับเหตุการณ์ทั้งหมด เนื่องจากก่อนหน้านี้เขาแค่กำลังเอาน้ำมันมาในเรือแล้วก็ตู้มมมม!! เบนสลบและพัฒน์ก็หยิบกางเกงนักเรียนที่เปื้อนเลือดกับกลิ่นไหม้ สอดขาเข้าไปทีละข้างของชิ้นผ้านั้น แล้วเดินไปที่รถพยาบาล เบนเดินตามพัฒน์มา ด้วยความระแวงถึงบาดแผลบนร่างกายตัวเอกมีรอยล้มและถลอกเล็กน้อยบนตัวเบน เขาก้าวไปพร้อมพัฒน์ด้วยความกังวลและสงสัยใคร่รู้ความอันตรายที่เกิดขึ้นทั้งหมด
เจ้าหน้าที่รถฉุกเฉินให้ผ้ามาคลุมห่มที่ตัวพัฒน์ เจ้าหน้าที่เริ่มทำแผลบริเวณเนื้อหูที่แหว่งไปของพัฒน์ กับรอยถากของกระสุนที่ศีรษะ เบนก็ได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นเหมือนกัน เบนมีแผลฟกช้ำจากการดีดของแรงระเบิดและ เขาอยู่ในภาวะช็อกจากเหตุการณ์ทั้งหมด รวมถึงพัฒน์ก็ด้วย
ขณะที่พวกเราทำแผลอยู่หลังรถพยาบาล มีตำรวจสองนายเดินตรงเข้ามาทางพวกเราทั้งสองคน ตำรวจคนหนึ่งยืนข้างเบน และอีกคนยืนตรงหน้าของพัฒน์ เอ่ยปากถามพัฒน์เรื่องการระเบิดของเรือ
"เกิดระเบิดขึ้นได้ยังไง"
พัฒน์คิดครู่หนึ่งก่อนที่เรื่องแต่งทั้งหมดจะเข้ามาที่หัวเขา พรั่งพรูออกไปเป็นคำพูด "พอดีอาจารย์ผมให้มาศึกษาชีวิตชาวประมง พี่ชายผมเลยเช่าเหมาลำ" พัฒน์อธิบาย
"แล้วผมก็ทำอาหารให้น้องกิน" เบนตามน้ำไปกับเรื่องราวที่พัฒน์เริ่ม
"ช่วงนี้เราทะเลาะกันบ่อย ตอนเราทะเลาะกัน เขาทำอาหารอยู่พี่ชายผมทำอาหารแล้วเปิดแก็สไว้" พัฒน์ชี้ไปทางเบน "พอเราต่อยกันเสร็จ" พัฒน์ชี้แผลต่าง ๆ บนใบหน้าพยายามเล่าเรื่องต่อ ตำรวจหันไปทางเบน เบนพยายามเออออตาม ทำท่าต่อย ๆ วู้ว ๆ
"ผมเลยเป็นคนทำอาหารต่อ พอพี่ชายผมออกไปสูบบุหรี่ แล้วก็บู้มมมม! ทุกอย่างกระเด็นกระดอน มีดแฉลบหูผม" ทั้งสองชี้ไปที่แผลต่างบนร่างกายของตัวเอง
"ใช่ ตอนนั้นผมตกใจ แล้วกระเด็นออกมา" เบนช่วยเล่าเสริม
"เสื้อผมก็ไฟไหม้" พัฒน์อธิบายเพิ่มแสดงให้เห็นว่าเหตุผลที่เขาใส่แค่กางเกงเป็นเพราะว่าอะไร
"ผมสัญญาว่าเราจะไม่ต่อยกันอีกครับ" เบนพยายามช่วยพูดกลบเกลื่อน
ตำรวจไม่ติดอะไรและทำหน้าเบื่อกับคดีเรื่องราวประมาณนี้แล้วก็เดินไป พวกเราแตะมือกันเสียงดัง "เยสส!!" ตำรวจทั้งสองคนได้ยิน จึงหันหลังกลับมา ทั้งพัฒน์และเบนทำหน้าซีดมองหน้าตำรวจทั้งสองคน เบนยิ้มเจื่อน ๆ "พวกเราแค่สัญญาว่าจะไม่ตีกันนะครับ" เขาบอกกลับไป
เช้าวันถัดมา พัฒน์กลับไปที่โรงพยาบาล
หน้าโรงพยาบาลวันนี้มีแต่รถตำรวจเยอะแยะ โรงพยาบาลวุ่นวายเหมือนเดิม พัฒน์เข้าอาคารผู้ป่วย เข้ากล่องเหล็กถูกดึงด้วยระบบรอก ขึ้นลิฟต์มาอยู่ที่ชั้นหก
ความวุ่นวายที่ไม่เคยมีอยู่ในชั้นนี้ อยู่ที่ห้องของแม่พัฒน์มีเจ้าหน้าที่ตำรวจเยอะแยะเดินออกมาจากห้องนั้น ขณะเดียวกัน เจ้าหน้าที่ตำรวจรถเข็นขนาดเล็กดันออกมาด้วยล้อหมุนขนาดเท่ากำปั้นอยู่หน้าห้อง มันกำลังเดินทางออกจากห้องผู้ป่วย 633 สิ่งที่ทำให้พัฒน์หน้าซีด กว่าการเห็นตำรวจจำนวนหยิบมือคือของที่อยู่บนรถเข็นที่กำลังผ่านข้างตัวพัฒน์ไป กระเป๋าเงินทั้งหมดอยู่บนนั้นออกมาจากห้องที่แม่เขาอยู่ นั้นคือเงินที่พัฒน์ซ้อนไว้ในฝ่า มันกำลังออกห่างไกลจากตัวเขามากขึ้นเรื่อย ๆ พัฒน์ตะลึงและอกหักอย่างแรง ความประหลาดใจในครั้งนี้รู้สึกราวกับโดนชกเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว มันเป็นสถานการณ์ที่เกินกว่าความลำบากใจพัฒนาไปสู่ความทุกข์ทรมานขมขื่น เขาเดินผ่านประตูห้องบานนั้น เข้ามายืนระหว่างประตูกับความวุ่นวายภายในห้องสีเขียว สายตาพัฒน์กำลังจ้องมองตำรวจสองคนที่กำลังใช้แขนทั้งสองข้างถือเงินลงมาจากฝ้าอีก เจ้าหน้าที่ตำรวจสูงอายุตัวท่วมใหญ่เสื้อสีกากีรัดแน่น เดินเข้ามาตักเตือนว่าเขาถูกห้ามไม่ให้เข้าห้องของแม่ตัวเอง แม่เขายังคงนอนอยู่บนเตียง
พัฒน์ถามเจ้าหน้าที่ คนใกล้สุดที่อยู่ทางด้านซ้าย เขากำลังจดข้อมูลจากที่เกิดเหตุก่อนจะเอากระดาษพวกนั้นไปอยู่ในกล่องเอกสารที่โรงพัก "เกิดอะไรขึ้นครับ" พัฒน์ถาม ถึงแม้เขาจะรู้คำตอบดี ว่าตัวเองทำอะไรลงไป สำหรับพัฒน์การกระทำเป็นเพียงสาเหตุ แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่สามารถรู้ถึงผลลัพธ์ของมันได้อยู่ดี
"มีคนโดนแทงที่นี่ เป็นคดีทะเลาะกันแต่หาตัวผู้กระทำไม่ได้ น่าจะตกลงกันไม่ได้เรื่องเงิน"
ตำรวจอธิบายและพยายามชี้ด้วยปากกาที่จดโน๊ตกระดาษนั้น ไปทางเงินบนฝ้าที่กำลังถูกเอาลงมา เขาเอามือแตะไหล่พัฒน์เมื่อเห็นใบหน้าของพัฒน์เต็มไปด้วยผิดหวังกับความเศร้าในแววตา พัฒน์ผิดหวังในความสามารถของตัวเอง
"ไม่เป็นไรน้อง แม่น้องยังปลอดภัยดี" บุรุษในชุดกากีหันหน้ามาเปรยคำพูดพร้อมประโยคปลอบใจ
พยาบาลหญิงคนหนึ่งพูดกับตำรวจที่คุยกับพัฒน์อยู่ "คุณตำรวจคะ ผู้ต้องสงสัยรู้สึกตัวแล้วค่ะ"
ความหมองใจแตกกระจายออกกลายเป็นรู้สึกตื่นตกใจทันที พยาบาลกำลังพาตำรวจอีกสองนายตามเธอไป พัฒน์รีบวิ่งตามเพื่อหาผลลัพธ์ ไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่ ห้องพักฟื้นของชาติอยู่เลยออกไปในอาคารถัดไป เมื่อก้าวเดินของทุกคนมาถึงหน้าห้องผู้ป่วยชื่อชาติ ทุกคนรวมถึงเขามองผ่านกระจกใส ดูเหมือนชาติจะยังพูดไม่ได้ เขาเห็นใบหน้าของพลอยและภรรยาของชาติที่อยู่ในห้อง ทั้งเธอกับภรรยาของชาติ ไม่รู้ว่าคนที่ลงมือกระทำให้เกิดเหตุการณ์กำลังมองอยู่หน้าห้องนั้น สิ่งที่กั้นอยู่ของผู้กระทำและถูกกระทำมีเพียงแค่กระจกใสกับกำแพงสีขาวเขียว
หมอประจำคนไข้เดินตรงเข้ามา เขาเริ่มต้นพูดอธิบายกับกลุ่มตำรวจที่ยืนหน้าห้องเลขที่ 912 ว่า "คนไข้อยู่ในโคม่านะครับ ต่อให้ฟื้นขึ้นมาก็ไม่ได้มีสติที่จะสื่อสารได้ อาการของเขาแย่ลง อวัยวะเริ่มล้มเหลวทีล่ะส่วนจากการที่เลือดไปเลี้ยงไม่พอ" พัฒน์ได้ยินเรื่องนี้ด้วย เขารีบหลบหน้าและออกห่างจากที่ตรงนั้นในทันทีก่อนที่พลอยจะรู้ว่าเขายืนอยู่ตรงหน้าห้องนั้น
โน๊ตที่สำคัญเกี่ยวกับร่างกาย
ร่างกายมีปริมาณที่เลือดต้องการในแต่ละอวัยวะอยู่ สมอง หัวใจ ตับ และปอด เวลามีคนบอกว่าเสียเลือดมากไปคือมีความหมายว่า 1. เขาต้องการเลือดทันที 2.ต้องหาจุดที่เส้นเลือดฉีกขาดและเย็บปิด ร่างกายเหมือนเป็นท่อประปาของเลือดแบบวงกลมผ่านหัวใจที่มีหน้าที่เป็นเครื่องปั๊ม ถ้าหากท่อแตก ก็ต้องทำตามสองข้อนั้น สิ่งหนึ่งที่เป็นผลข้างเคียงหลังท่อแตกคือต้องปั๊มมากขึ้น หัวใจเหนื่อยมากกว่าเดิม บางจุดน้ำจะแรงและบางจุดน้ำจะเบาน้ำแรงและน้ำเบาอยู่ที่กำลังในการปั๊มและขนาดท่อของแต่ล่ะจุด จุดที่น้ำเบา อวัยวะแถวนั้นจะเลือดไม่พอ ทำให้อวัยวะนั้นค่อย ๆ ตาย อวัยวะเป็นเหมือนหลอดไฟ มีสิบดวง ดับไปสี่ดวงนอกจากจะหายากแล้วว่าเป็นดวงไหน การรวนของการที่ร่างกายไม่เข้าใจว่าอวัยวะไหนหยุดทำงานบ้าง นั่นแหละคือผลข้างเคียงของการขาดเลือดและรอยแผลใหญ่ ที่ทำให้ถึงชีวิต รอยแผลไม่ได้ทำให้เราตาย แต่การเสียสมดุลภายในต่างหากที่ทำให้เราตาย
ณ ท่าเทียบเรือ ซากเรือไหม้ยังคงลอยอยู่บนทะเล ไม้รอบเรือกระทบเล่นกับคลื่นบนผิวน้ำ
ความสว่างของพระอาทิตย์สู้กับสีดำไหม้บนไม้ ความร้อนทำลายเนื้อไม้กลายเป็นโพรงถ่านไม้สีดำ วางซ้อนกันไปมาไร้ทิศทางการทิ้งน้ำหนัก กลิ่นควันไหม้ลอยฉุน
พวกเขาทั้งสองคน ทั้งพัฒน์และเบน เดินมาจากคอนกรีตแนวยาวตรงยาวมาที่ปลายทางเดิน เรือสีถ่านลอยอยู่บนน้ำ พัฒน์สังเกตเรื่องราวโดยรอบ จ้องมองเถ้าถ่านสีดำขนาดใหญ่ตรงหน้า เท้าของพัฒน์ กำลังก้าวเหยียบขอบเรือไม้ ขึ้นมาสังเกตดูของที่ยังอยู่บนเรือ พอเหยียบซากปรักหักพังไปนิดเดียว เถ้าไม้ดำก็ติดรองเท้ามา เบนยังมีท่าทีกลัวอันตรายในการขึ้นมาบนเรือ
พัฒน์พยายามสำรวจสิ่งของที่จะไม่เป็นหลักฐานต่อการตามตัว ไปกับการดูอุปกรณ์ของห้องวิจัยที่ยังสามารถใช้การได้อยู่
"เดินดี ๆ นะเว้ย ระวังเสี้ยนตำ" เตือนด้วยความเป็นห่วงก่อนที่จะขึ้นมาบนเรือ พัฒน์หยิบแรมที่ไหม้บนเรือแล้วดูสภาพ
"แล้วยังไงต่อทุนก็ได้คืนแล้ว มาครึ่งรายชื่อล่ะนะ ยังจะทำต่อมั้ย?" เบนถาม
พัฒน์ที่เดินสำรวจทั่วเรือแล้ว พบว่าไม่ได้มีของไหนที่พอจะใช้ได้ จะต้องซื้อใหม่ทั้งหมด ทั้งถังวัสดุชีวภาพ เครื่องพิมพ์ และคอมพิวเตอร์ เขายืนเหยียบด้านหน้าเรือ ตัวเขาเองก็มีความคิดที่อยากจะล้มเลิก เพราะเรื่องความอันตรายกับความเสี่ยงที่เจอ แต่การพริ้นท์มันเป็นทางเดียวที่จะทำให้เขาได้เงินมากพอที่จะแก้ไขปัญหาทั้งหมด เขาหันหน้ากลับมามองหน้าไปที่เบน "ทำต่อ" เขาก้าวเท้าหาทางเหยียบออกจากเรือ
"แล้วนายจะทำที่ไหน ของอีกจะทำยังไง" เบนเซ้าซี้เหมือนจะไม่อยากทำ พัฒน์รู้ว่าเบนก็แค่บ่นกับปัญหา แต่สุดท้ายเขาเองก็อยากได้เงินจากงานนี้อยู่ดี
"พี่รู้จักคาซาบลังกา (Casablanca) มั้ย" พัฒน์เดินลงจากเรือและเดินกลับขึ้นไปต้นทางของคอนกรีตท่าเรือ
เบนที่พึ่งลงจากเรือเดินตามออกมาตะโกนถามต่อ "คืออะไร"
เสียงตอบกลับดังจากไกล ๆ ด้านหน้าของเบน "หนังปี 2485 พี่ต้องการบางอย่างที่เคลื่อนไหวได้" เดินหันหลังออกมาจากท่าเทียบเรือ
โน๊ตที่สำคัญเกี่ยวกับพ่อพัฒน์
พัฒน์กับพ่อชอบดูหนังคาวบอย พ่อของพัฒน์เคยเล่าให้เขาฟังว่า ในช่วงเวลาที่พ่อเคยจีบแม่ ตอนที่เจอแม่บริเวณที่สูบบุหรี่ แม่อยากได้ไฟแช็ก ในตอนนั้นพ่อเขาโชว์หยิบไม่ขีดจากซองกระเป๋าเสื้อ และใช้นิ้วโป้งจุดไม้ขีด พ่อเขาทำเรื่องนี้ได้ และพ่อพัฒน์เขาเองก็ได้สอนให้พัฒน์ ในวิธีการจุดไม้ขีดด้วยการดีดที่เล็บนิ้วโป้ง ปล.หนึ่งแม่กับพ่อตัดสินใจเลิกสูบบุหรี่หลังจากที่พวกเขาแต่งงาน ความรักอยากให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันนานขึ้น ปล.สอง ตอนที่พัฒน์จุดเทียนวันเกิดแม่อายุ สี่สิบสองปี พัฒน์ก็ได้ใช้วิธีการดีดหัวไม้ขีดด้วยเล็บนิ้วโป้งมือขวา
วันถัดมา ณ โรงเรียนตอนเช้า
พัฒน์เดินเข้าโรงเรียน ตอนเขาเข้าห้อง ทุกคนดูสังเกต แผลบนหัวและใบหูที่ถูกคลุมด้วยผ้าก๊อซใยสังเคราะห์ ดูเหมือนบาดแผลที่ทุกคนในห้องเรียนสามารถเห็นได้ จะเป็นเรื่องสนุกปากของสังคมนี้ ทุกคนพยายามจะพูดถึงความเจ็บปวดของคนอื่นมากกว่าของตัวเอง มันเป็นเรื่องน่าอึดอัดมากสำหรับเขา กับความเจ็บปวดที่มีอยู่แล้วสามารถทำให้เจ็บปวดเพิ่มขึ้นได้อีกด้วย ทั้งสายตาและคำพูด เสียงในหัวเขาคิดแบบนั้น ออกมาผ่านสีหน้าที่อึดอัด
พัฒน์ตัดสินใจที่จะแก้ไขเรื่องที่พูดจากคนอื่นเกี่ยวกับตัวเขา ให้ไปในทางเดียวกัน ตอนนำการทักทายอาจารย์ ในการเริ่มคาบแรก
"นักเรียนทั้งหมด พนมมือ กราบ"
"สวัสดีครับคุณครู" เสียงนักเรียนทุกคนในห้องพูดพร้อมกัน
"เราหูอักเสบน่ะ ดำน้ำมา" พัฒน์ยืนขึ้น ตะโกนบอก ก่อนที่จะค่อย ๆ นั่งลง มันน่าอาย เขารู้ว่าอย่างน้อย เรื่องที่จะถูกพูดถึงจะได้ไปในทิศทางเดียวกัน เขาแค่ขี้เกียจมาแก้เรื่องแต่งของคนอื่น
ในห้องเรียน ขณะที่พัฒน์จดบันทึก เขามองผ่านทางหน้าต่างห้องเรียน มีรถตำรวจมาที่โรงเรียนก้าวเท้าของเครื่องแบบสีกากี เพิ่มความเครียดของตัวเขามากขึ้นเรื่อย ๆ เหงื่อเขาเริ่มออก แม้ขณะนี้ยังไม่มีใครสังเกตความกังวลของพัฒน์ จนกระทั่งอาจารย์ผู้ช่วยเรียกชื่อผมผ่านอาจารย์ที่อยู่หน้าห้อง "พัฒน์ ผู้อำนวยการเรียกไปคุย"
พัฒน์เดินตามคนที่มาเรียกไปกับเขา พัฒน์รุ่มร้อนกระวนกระวาย ก้าวทุกก้าวที่ก้าวไปข้างหน้ายิ่งเพิ่มความรู้สึกสิ้นหวังต่ออนาคต กังวลว่าจะโดนจับเรื่องไหน ขโมย เรื่องชาติ หรือเรื่องขายอวัยวะ
ผมสับสน ตื่นเต้น ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับแม่แล้วก็อนาคตของผม แต่ไม่ว่ายังไงผมก็ต้องตายอยู่ดี โดนจับตอนนี้ก็ไม่เห็นจะเป็นไร เขาคิดแบบนั้น
พัฒน์เข้าไปนั่งในห้องผู้อำนวยการ ห้องนี้มีแค่ผมกับเก้าอี้เบาะสีดำ ระหว่างรอผู้อำนวยการ มีตำรวจสองนาย เปิดประตูเข้ามาพร้อมผู้อำนวยการ สีกากีทั้งสองคนนั้นนั่งรออยู่ข้างหลังพัฒน์
เขาหันดูว่าเขาคุยอะไรกัน กำหนดบทสนทนาที่ทำให้ตำรวจต้องรอหน้าห้อง วาสนา นั่งลงประจำเก้าอี้ประจำตำแหน่ง พร้อมกับกาแฟติดมือมา เธอใจเย็นวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ค่อย ๆ เปิดคอมพิวเตอร์ส่วนตัว
"พัฒน์ ดูจากผลการเรียนเทอมนี้ ทำได้ดีมากเลยนะ คนที่ทำได้ 4.00 ทุกวิชาตั้งแต่ประถมยังเป็นแค่พัฒน์คนเดียวในโรงเรียน"
"ผอ. เรียกผมมามีอะไรรึเปล่าครับ ถ้าแค่เรื่องผลการเรียนหรือไปแข่ง…"
"ผอ. แค่อยากคุยด้วยหน่อยหน่ะ ช่วงนี้ไปทำอะไรมา"
"เอ่อ… คือเรื่องไหนครับ" ความกลัวโดนจับได้ทำให้เสียงเขาสั่น ความกังวลกำลังกัดกร่อนภายในของพัฒน์
"ผอ. ขอคุยแป๊บเดียว ผอ.รู้หมดแล้วนะ"
แววตาสับสน เหงื่อตกรอบคอ
ตำรวจด้านหลังหันมามองทางนี้
"จริงเหรอครับ" พัฒน์กลืนน้ำลายเอื้อก
"จริงสิ" คำตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งประโยคนี้ทำเอาพัฒน์ขนลุก ใครจะรู้ว่าพัฒน์ทำอะไรไปบ้าง ตำรวจข้างหลังจับตามอง ทันใดนั้นความผวาก็กลับเข้ามาในความคิด พัฒน์ค่อย ๆ ชายตามองหันหัวไปด้านข้าง ทำหน้าเฉย ๆ เข้าไว้
"บอกไว้ก่อนนะ ครูช่วยพัฒน์แค่พัฒน์ อยู่ในโรงเรียนเท่านั้นแหละ หลังจากนี้ครูดูแลพัฒน์ไม่ได้แล้ว เข้าใจนะ"
"ผอ. แค่ต้องบอกตรง ๆ นะ"
"ติดมหาลัยที่ไหนต้องบอกทางโรงเรียนด้วย"
พัฒน์ตอบด้วยใบหน้าด้วยยิ้มกึ่งหนึ่งของความโล่งใจปนกังวลใจ "…โอเคครับ"
"คือมหาลัย ชื่อว่าเอ็มไปที (MIT) เมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ส่งข้อความมาช่องทางอีเมลของโรงเรียนเรื่องรับพัฒน์ผ่านการคัดเลือก" ผู้อำนวยการใช้มือขวาหยิบกระดาษจากลิ้นชัก ขึ้นมาวางบนโต๊ะ ที่พิมพ์มาให้ดูพัฒน์ดูเอกสารยืนยันสิทธิ์ "เขาบอกให้หนูยืนยันสิทธิ์เข้า เรียน จะใกล้กำหนดหมดการยืนยัน ทางมหาลัยจึงส่งอีเมลมาที่โรงเรียน ยินดีด้วยนะพัฒน์"
"โอเค… ขอบคุณมากครับ" พัฒน์ที่ยังสับสนกับตำรวจที่มาข้างหลัง "ผมจะยืนยันนะครับ ขอบคุณครับ"
"ดีเลย ครูยินดีด้วยนะ ผอ.จะเอารูปพัฒน์ผ่านการคัดเลือกมหาลัยต่างประเทศ ติดข้างโรงเรียนใหญ่ ๆ เลยนะ" ผอ. ก้มหน้าเคลียร์เอกสารต่อ
พัฒน์ถามต่อ "เอ่อ แล้วตำรวจ"
"อ้อ"
ยามโรงเรียนก็ถูกนำตัวเข้ามาโดยอาจารย์พละกล้ามโต อาจารย์พละยืนอยู่ตรงประตูพร้อมยาม "ผมพาตัวมาแล้วครับ"
"เรื่องยามโรงเรียนหน่ะ พอดีเค้าเคยมีประวัติ ขโมยคอมโรงเรียนอื่น ทางโรงเรียนจัดการไม่ดีเองแหละ แรมหายแทบจะทุกเครื่อง แล้วก็ยังมีเครื่องพิมพ์สามมิติอีก ผอ. หล่ะปวดหัวจริง ๆ" เธอตอบผมแล้วค่อยลุกไปคุยข้างนอกกับตำรวจ ให้พาตัวยามไป เครื่องแบบสีกากีพาตัวยามไปในข้อหาลักทรัพย์
วาสนากลับเข้ามาในห้อง นั่งเก้าอี้ กดแป้นพิมพ์สองสามครั้ง แล้วหันหน้าจอแมคคอมพิวเตอร์มาทางผมโชว์ให้เห็นกราฟิกจากฝ่ายเทคโนโลยีและสารสนเทศโรงเรียนในรูปภาพหัวข้อการนำเสนอ "ร่วมแสดงความยินดี เด็กเก่งมหาลัยเอ็มไอที ได้แก่พัฒน์ ณ อยุธยา" มีจำนวนสองรูป วาสนาได้ให้พัฒน์เลือกรูปภาพรูปป้ายไวนิลตัวเองที่จะต้องติดกำแพงโรงเรียน ขนาดประมาณสามเมตรได้ แต่เป็นการเลือกของสีพื้นหลัง พัฒน์เห็นว่ามันมีแค่พื้นหลังสีแดงส้ม กับแดงชมพู มันก็แดงเหมือนกัน สำหรับพัฒน์เขาคิดว่าเรื่องการเลือกสีกับป้ายการประกาศมหาลัยดัง เรื่องพวกนี้มันไร้สาระชัด ๆ
"เป็นไงจ๊ะ ครูให้ฝ่ายเทคโนโลยีของโรงเรียน ทำให้เรียบร้อยแล้วนะ เอาสีแดงไหนดี" ผอให้ผมเลือกสีพื้นหลังรูปตัวเองที่จะถูกขยายขนาด
"อันซ้ายแล้วกันครับ" พัฒน์ตอบให้มันเพียงจบ ๆ ไป
กริ๊งพักเที่ยงดัง
พัฒน์ขอบคุณผู้อำนวยการอีกครั้งที่บอกเรื่องมหาลัย และตื่นเต้นดีใจ ที่ยังไม่โดนจับได้ เขารีบออกไปพักกลางวัน
วันถัดมา ในขณะที่ทุกคนไปเรียนพิเศษ พัฒน์กับเบนมาเจอกันที่ท่าเรือเปลี่ยนถ่ายสินค้า
เรือใหญ่ ๆ จะขนคอนเทนเนอร์ มาวางที่นี่และแต่ละบริษัทในไทยก็จะขนของออกไป ที่นี่มีคอนเทนเนอร์ถ่ายเข้ามาและออกไปมากกว่าหนึ่งพันถึงสองพันตู้คอนเทนเนอร์ต่อวัน เป็นส่วนใหญ่เป็นสินค้าที่เข้ามาขายในประเทศ หรืออะไหล่ที่มาประกอบในไทยเพราะแรงงานถูกกว่า ถ้าส่งออกจะมีทั้งสินค้าเกษตรและสินค้าทางวัฒนธรรม หรือยาเสพติดที่ประกอบไปในสินค้าอื่นแล้วส่งออกต่างประเทศ ในไทยก็มีเป็นเรื่องปกติ เพราะคนที่ทำงานในกรมสรรพากรส่วนใหญ่ก็จะเอาสินค้าบางส่วนออกไปขายเองจากการตรวจสอบ
"สิ่งที่เคลื่อนไหว เอาตัวรอดเสมอ" พัฒน์พูดประโยคจากหนังดังที่เขาชอบตอนมองตู้คอนเทนเนอร์
เบนเห็นตู้แต่ล่ะตู้ไม่ได้อยู่ที่ใดที่หนึ่ง มันถูกเคลื่อนย้ายไปมา
"เราทำที่นี่ได้ เราใช้คอนเทนเนอร์เป็นแลป" พัฒน์พาเดินสำรวจข้างในคอนเทนเนอร์ในจุดพักคอนเทนเนอร์เพื่อตรวจสอบสินค้า พวกบริษัทอื่นที่มาก็ไม่ได้มาตรสวจสอบทุกวัน พัฒน์อธิบายแค่เปลี่ยนที่ทำงานไปเรื่อย ๆ หลังจากเบนออกจากคอนเทนเนอร์พัฒน์ปิดและล็อกประตู
"แล้วตำรวจจะไม่มาเจอเหรอ"
ปึง! ปึง! พัฒน์ทุบที่ข้างตู้คอนเทนเนอร์ สองที ตัวเขาก้าวถอยหลังออกมาจากตู้ แตะไหล่เบนกับกวักมือให้ถอยออกมาจากตู้คอนเทนเนอร์ ตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่ลอยขึ้นด้วยเครนที่เกี่ยวไว้และไปวางตรงอื่น
"ตู้จะเปลี่ยนที่ไปมา เราให้พนักงาน วางไว้สามจุด วนไปเรื่อย ๆ" พัฒน์ชูแก้วกาแฟให้กับพี่พนักงานที่บังคับรอกหมุนยกน้ำหนักขนาดใหญ่ อยู่บนเครน เบนพยักหน้าทักทาย เขายิ้มแล้วชูนิ้วโป้งกลับมาทางพัฒน์และเบน ทั้งสองคนเดินออกมาจากบริเวณที่เก็บตู้คอนเทนเนอร์สินค้านั้น
"พี่ออกค่าแลปก่อนนะ"
"อะไรนะ นายใช้เงินหมดแล้วเหรอ …ผู้หญิงเหรอหรือเกม"
"ผมแค่มีปัญหานิดหน่อย"
"ปัญหาเหรอ บอกมาสิวะ ว่าคืออะไร เราเป็นหุ้นส่วนกันนะเว้ย ฉันรู้แล้ว สรุปนายเป็นคนดีหรือคนเลวกันแน่ นายเลือกเอาสักอย่าง นายจะเป็นทั้งสองอย่างไม่ได้นะเว้ย"
พัฒน์เงียบเป็นการตอบคำถาม เขาหันหน้าไปมองเบน
บทสนทนาถูกตัดจบโดยเสียงโทรศัพท์มือถือพัฒน์ดังขึ้นมา "..ตรู๊ด ตรู๊ด" เขารับสายโทรเข้ามาจากโช
"ใช่ ๆ"
"เริ่มพรุ่งนี้"
"เจอที่จุดถ่ายสินค้าบีสอง"
"เริ่มพรุ่งนี้ 5 โมง" พัฒน์กดวางสายการสนทนา หันหน้าไปทางเบน "เริ่มพรุ่งนี้นะ เจอกัน" พัฒน์เรียกรถบริการคมนาคมส่วนตัวแล้วเขาขึ้นรถกลับไป ไม่มีอะไรที่จะมารั้งให้ตัวพัฒน์ให้หยุดการพิมพ์อวัยวะต่อได้
วันถัดมาใน วิชาพุทธศาสนา คาบสุดท้าย
พัฒน์ที่จ้องนาฬิกาห้องเรียน กังวลกับเวลา ทุกคนในห้องเบื่อวิชานี้ บางคนเชื่อว่าศาสนาพุทธไม่ควรถูกเอามาสอนในโรงเรียน ถ้าสอนก็เป็นพหุศาสนาและเรียนความเชื่อที่หลากหลาย และเป็นการตั้งคำถามและอยู่ร่วมกันกับความเชื่อ ศาสนาจะทำให้เราอยู่ร่วมกับศาสนาอื่นได้ แต่ระบบการศึกษาแบบวัดผลทำให้เราต้องจำว่าพระพุทธเจ้าไปเจอใครและคุยกับอะไรกับใครบ้าง เพื่อได้คะแนนและเอาไปวัดผล ยื่นต่อกระทรวงการศึกษา หลาย ๆ คนในห้องนี้อยากกลับบ้านแล้ว
วิชาพระพุทธศาสนา
สอนโดยอาจารย์ ศุชาดา ศุชาดาเป็นผู้หญิง วัยห้าสิบเจ็ดปี ใกล้เกษียณ นับถือศาสนาพุทธ จะสะพายกระเป๋าแบรนด์ ที่ผู้ใหญ่ชอบ ๆ กัน ชอบใส่แหวนเพชรเยอะให้คนทัก ชอบเป็นที่สนใจของหมู่อาจารย์ด้วยกัน ไปไหนมาไหนก็อยากให้อาจารย์และเด็กไหว้ตัวเอง คนประมาณนี้จะทำบุญทุกวันพระพร้อมกับงดกินเนื้อสัตว์ เพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีและชอบธรรมในการด่าคนอื่นให้ไปตายหรือ สอนคนอื่นแบบบุญน้อยกว่า เป็นบุญคุณเลยนะ เวลานักเรียนไม่ฟัง จะทำเป็นหยุดสอนและบอกว่าให้เกียรติครูบ้าง แต่พอเด็กตอบอะไรไม่ถูกใจจะโดนด่าว่าอ่อนต่อโลก ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อน และวันไหนที่ เล่าเรื่องตัวเองเยอะ ๆ จะทำให้เราตามเนื้อหาที่เรียนไม่ทัน กินเวลาคาบอื่น หรือถ้าเป็นคาบสุดท้ายจะเลิกช้า ส่วนใหญ่ก็จะมีการทำโทษตามใจตัวเองเพิ่มมาอีก
ซึ่งวันนี้เป็นวันนั้น
จากตารางวันปกติของคาบแปดเราจะเลิกสี่โมงสิบห้านาที ตอนนี้ ห้าโมงครึ่ง ห้องอื่นเลิกเรียนและกลับบ้านกันแล้ว ศุชาดาให้นักเรียนหญิงที่ใส่ถุงเท้าข้อสั้น สี่คนไปยืนหน้าห้อง และถามเหตุผลนักเรียนหญืงแต่ละคนว่าทำไมถึงใส่ถุงเท้าข้อสั้นบางคนตอบว่าเป็นความสะดวก เพราะผ้าถุงเท้า หรือความสะดวกกับการใส่รองเท้า ซึ่งดูเหมือนว่าอาจารย์ศุชาดาก็ไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่นักเรียนหญิงสี่คนตอบ และยังสอนเพิ่มว่า
เสียงพูดคุยความไม่พอใจของนักเรียนดังไปทั่ว
"จะใส่อะไรก็ให้มันดูกาลเทศะ เป็นนักเรียนจะมาแต่งตามใจตัวเอง จะไม่คิดรักษาความเป็นไทย วัฒนธรรมอันดี คิดจะแต่งแบบนี้มายั่วผู้ชายเหรอ ครูต้องตีเพื่อให้จำ" อาจารย์ศุชาดา หยิบไม้ในรางชอล์กเขียนกระดานดำมา ผายแขน ตีที่น้องขาทีละคน คนละสามครั้ง
เพียะ!
เพียะ!
เพียะ!
"อัญชิตาไปนั่งได้" ศุชาดาพูดพร้อมความภาคภูมิใจในการลงโทษนักเรียน เขาลงโทษเพื่อคาดหวังวันหนึ่งที่ได้ดีจะหันมาขอบคุณที่ลงโทษ เขาไม่รู้ซะด้วยซ้ำว่าที่ทำอยู่คือความรุนแรงที่มีผลต่อสุขภาพร่างกาย และสุขภาพจิต ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขากำลังเติมเต็มความต้องการของตัวเอง ความหวังดีของคนพวกนี้มีความหมายเฉพาะตัวแล้วไม่เปลี่ยนแปลงง่าย
อัญชิตายกมือไหว้ขอตัวไปนั่งที่ของตัวเอง เสียงของอัญชิตาเบา กำลังก้มตัวกลับมาที่นั่ง
"หวังว่านักเรียนจะเข้าใจว่าครูตีเพราะครูรัก" ศุชาดาหันไปทางนักเรียนในห้อง เขาภาคภูมิใจในตัวเองมากขึ้น เมื่อเด็กยกมือไหว้หลังจากที่เขาตีเสร็จ
พัฒน์เห็นรอยแดงที่ น่องอัญชิตา ตั้งแต่หน้าห้องจนมานั่งที่เก้าอี้ข้างหน้า พร้อมกับได้ยินเสียงบ่นของเพื่อนข้าง ๆ เรื่องจะนัดพ่อไว้หรือบางคนต้องไปเรียนพิเศษต่อ บางคนวันนี้วันเกิดคนในครอบครัว บรรยากาศในห้องตอนนี้มีแต่ความระอาและอยากกลับไปใช้เวลาของตัวเอง
อาจารย์ศุชาดา กำลังจะฟาดพัชชา เธอเป็นคนที่สองของการลงโทษใส่ถุงเท้าข้อสั้น
พัชชาหยีตา ร่างกายความเกร็ง รอความเจ็บปวดจากการลงโทษของคนที่บอกว่าตัวเองมีความรู้มากกว่า
ควับ!! พัฒน์กำไม้เรียวก่อนที่จะฟาดลงที่น่อง
พัฒน์ยืนอยู่หน้าห้องกับอาจารย์ตกใจ ศุชาดายื้อไม้จะดึงไปฟาดต่อ เขากระชากไม้เรียวออกมาจากมือ เอาเข่าหักไม้เรียวเป็นสองท่อน! ปาเศษไม้ทิ้งไปนอกห้องเรียน ผู้คนตกตะลึง
หันกลับมาพูดกับนักเรียนที่นั่งอยู่ในห้องสามสิบกว่าคน
"หมดเวลาสอนแล้ว! ทุกคนเลิกเรียน!!" สายตาศุชาดาจ้องกับพัฒน์อย่างอ้ำอึ้งกับการกระทำ แววตาของพัฒน์เต็มไปด้วยความไม่พอใจและความโกรธ
ทุกคนเก็บกระเป๋าและยกเก้าอี้ นักเรียนทุกคนก็รีบออกจากห้องเย็นวันนั้นหมดลงโดยการที่พัฒน์โดนตัดแต้ม เนื่องจากขัดขวางการสอนในวิชา ทุกคนได้กลับบ้านไปใช้เวลาของตัวเองส่วนพัฒน์ไปที่แลปและพิมพ์อวัยวะกับโชต่อ
ในเวลาเดียวกันนั้น ที่ชายทะเล
มีเด็กสาวอายุเจ็ดขวบ ลูกสาวของชาวประมงที่มาเล่นริมหาดประมงที่มีขยะ รากไม้ ถุงพลาสติกเกลื่อนกลาด สิ่งต่าง ๆ ถูกกระแสน้ำพัดมา เด็กคนนั้นเธอเจอของที่น่าสนใจที่สุดในช่วงเวลา การเอื้อมมือหยิบของชิ้นนั้นเป็นการหยิบความวิเศษที่สุด มาไว้ในอุ้งมือ เธอหยิบปืนพกขึ้นมาแล้วทำท่ายิงไปที่สิ่งแวดล้อมโดยรอบ ต้นไม้ ทะเล พระอาทิตย์ รากไม้
"ปิ้ว ปิ้ว ปิ้ว"
ใช่แล้ว นั้นเป็นปืนเดียวกับที่พัฒน์โยนลงไปในทะเล


ข่าวหลาย ๆ ช่องลงทั้งคลิปเหตุการณ์ความรุนแรงที่เกิดขึ้นทั้งภาพจำลองเหตุการณ์ รุกล้ำไปหาครอบครัวเหยื่อ และผู้ได้รับผลกระทบ ข่าวช่วงนี้มีอยู่ทุกช่องอยู่หลายสัปดาห์แต่เรายังไม่เห็นมาตรการความปลอดภัยอะไรที่เพิ่มขึ้นมาจากกระทรวงการศึกษา เหมือนข่าวแค่ต้องการเวลาในการนำเสนอ ไม่เคยพูดประเด็นของปัญหาแล้วเรียกร้องอะไรเลย พัฒน์ไม่เคยได้อะไรจากการดูข่าวเลย ถ้าเป็นกระบอกเสียง ข่าวคงเป็นลำโพงงานวัด เรียกหาศีลธรรมและเงินผ่านเสียงที่ดังของตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่าความดังของตัวเองรบกวนการใช้ชีวิตของคนอื่น แล้วไม่เคยทำให้คนมีชีวิตดีขึ้นได้เลยสำหรับพัฒน์ข่าวทำแบบนั้น
เบนไม่ได้เข้าไปงานศพคริสเหมือนเวลาของเบนย้อนกลับเวลาถูกยืดยาวด้วยความทุกข์ ความรู้สึกผิด เบนกลับไปเล่นยาเสพติดอีกครั้ง โลกของสิ่งเสพติดวับวาว สวยงาม ราวกับดึงวิญญาณเบนให้ลอยขึ้นไปเล่นกับก้อนเมฆ ช่วงเวลาของการตื่นหลังจากเสพติดในทุก ๆ วัน ทำให้อยู่ภวังค์ของการโทษตัวเองมากขึ้น วงล้อของการทำลายตัวตนด้านหนึ่งได้เบนไปแล้วกว่า สามสัปดาห์โจพึ่งมาเจอเบนนอนอยู่กลางบ้าน โจเป็นเพื่อนที่คอยมากินเบียร์กับเบนที่บ้านบ้าง อาการเบนน่าเป็นห่วงมากกว่าที่เคยเกิดขึ้น เขาพาเบนมาที่โรงพยาบาลก่อนที่อาการจะหนักกว่านี้
โรงพยาบาล พัฒน์เริ่มเข้ารับการรักษาแบบเคมีบำบัด
เคมีบำบัดคือสูตรยาที่ช่วยทำให้เซลล์ไม่เจริญเติบโตมากขึ้น เนื่องจากร่างกายเราสามารถแบ่งเซลล์แบบไมโทซิส (miosis) และเปลี่ยนไป ตามอายุและคุณภาพของโครโมโซม เซลล์มะเร็งจึงสามารถเติบโตได้ในจุดที่มันอยากเติบโต คีโมคือสารเคมีที่เข้าไปในร่างกายเพื่อช่วยให้ เซลล์หยุดเติบโตจะทำให้ภูมิคุ้มกันลดลง เพราะฉะนั้นสารเคมีที่ใช้ต่ออวัยวะที่มีมะเร็งแล้วไม่อยากให้เติบโตจึงแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับอวัยวะที่มะเร็งเติบโต เช่น ยาเคมีบำบัดสูตร PE,CG,CAV,NSCLC,AC,FAC,CMF แต่ละสูตรขึ้นอยู่กับระยะ เหมือนให้แพทย์อายุรกรรมเป็นบาร์เทนเดอร์ของชีวิตคุณ
แล้วทำเป็นโอมากาเสะ สูตรเคมีต่อชีวิตเพื่อให้คุณได้ยืดชีวิตออกไป อาจจะมีการฉายรังสีร่วมด้วย หรืออาจจะได้ยาที่กินจะได้รักษาตามอาการปลายเหตุอย่างเช่นไอจนหลอดลมฉีก ก็อาจจะต้องใช้ยาที่ช่วยเรื่องหลอดลม
ส่วนการได้รับเคมีบำบัดก็ขึ้นอยู่กับความถี่และรอบของอาการบวกกับการขยายตัวของเซลล์มะเร็ง ใช่ครับ ช่วงนี้พัฒน์ต้องกินยา หลายตัวทั้งยากันชักและยากันสมองบวม พร้อมทำคีโมไปด้วย ทุกครั้งที่ในมือเต็มไปด้วยเม็ดยา มันเหมือนเครื่องมีอที่จะช่วยต่อชีวิตพัฒน์ ทุกกำมือของยาคือชีวิตที่ตื่นมาพรุ่งนี้ได้และวันพรุ่งนี้พัฒน์ก็เข้าใกล้ความตายอีกก้าว เคมีบำบัดของวันนี้จบไปหลังจากได้รับยากำสุดท้าย
หลังจากทำเคมีบำบัด พัฒน์เดินผ่านแผนกบำบัดในโรงพยาบาล พัฒน์ผ่านมาเจอเบนเห็นเบนหน้าห้องบำบัดแผนกจิตเวชเลยเข้ามาคุยส่วนตัว พูดเรื่องที่ตัวเขาต้องเจอ
"แพทย์ผมบอกว่าอาการแม่ผมดีขึ้น บอกไว้ก่อนนะ ช่วงนี้ทำเอกสาร เงินพี่อยู่กับโช เขาเก็บไว้ให้ พี่ทุกข์ไปก็ไม่ช่วยอะไร พยายามตั้งใจหน่อย โอเคนะ" พัฒน์พูด
เบนเหม่อลอยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว "ฉันแค่สูญเสีย" เบนพูดพึมพำกับตัวเอง
"อะไรนะ" พัฒน์ได้ยินไม่ชัด เขาถามซ้ำ
"ฉันพึ่งเข้าใจ ที่นายรู้สึก เวลาคนตายใกล้ตัวขึ้น" เบนนิ่งคิด "บางทีฉันอาจจะเป็นปัญหาและพวกเราอยู่ในนรกอยู่แล้ว" เบนพูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง ใช่ บางทีเรื่องที่ทำให้เรามีความทุกข์ มาจากความคิดพัฒน์คิดแบบนั้นแต่ไม่ได้พูดออกไป
ที่โรงเรียนหลังจากเหตุการณ์ยิงในโรงเรียนทางคณะกรรมการของโรงเรียนเลือกที่จะจัดเสวนาเพื่อความปลอดภัยทางจิตใจเป็นกิจกรรมร่วมกันระหว่างอาจารย์และนักเรียน
 อาจารย์น้ำฝนสอนวิชาวิทยาศาสตร์เป็นพิธีกร บนเวทีมีนักเรียนตัวแทนแต่ละระดับละสองคน พัฒน์เป็นหนึ่งในนั้น กับคณะอาจารย์ สี่คนที่อยู่บนเวที ไมค์โครโฟนจะถูกส่งต่อไปให้นักเรียนที่อยากพูด โดยเริ่มมีการแบ่งปันประสบการณ์ เพื่อช่วยเหลือและมอบให้กำลังใจซึ่งกันและกันเด็กนักเรียนหลายคนดูเศร้า ๆ ต่อให้ไม่ได้แสดงออกทั้งหมด สายตาหลายคู่ก็ถ่ายทอดถึงความหดหู่ของสถานการณ์ความปลอดภัยในโรงเรียนนั้น นักเรียนหญิงคนหนึ่งยกแขน ขอพูด เธอยืนขึ้นรับไมโครโฟนที่ส่งมาและเริ่มต้นเล่าว่า
"หนูแค่ไม่รู้ว่า โรงเรียนหลังจากนี้จะปลอดภัยมั้ย หนูยังได้ยินเสียงปืน เสียง ปัง! ปัง! ยังดังในหู หลังจากนอนไปแล้ว ก็นอนไม่หลับ ใครเป็นเหมือนกันบ้างมั้ย ไม่อยากมาโรงเรียน คิดว่าบางทีเพื่อนที่ไม่ชอบ เราวันหนึ่งอาจจะพกปืนแล้วมายิงใส่หนู" เธอร้องไห้ พร้อมกับคืนไมโครโฟนให้อาจารย์
อาจารย์น้ำฝนตอบ "ขอบคุณนักเรียนมากค่ะ"
นักเรียนคนถัดไปเป็นผู้ชายเขายกมือขึ้น ไมโครโฟนถูกส่งต่อให้เขา ยืนขึ้นและเริ่มพูด "ผมแค่เดินผ่านโรงอาหาร มีคนเห็นศพผ่านทางออกประตู แล้วเขาก็อ้วก แม่ผมบอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับบาป"
ใบหน้านักเรียนคนอื่นในห้องประชุม ต่างโห่ไม่พอใจเรื่องการพูดถึงความเชื่อทางศาสนา อาจารย์น้ำฝนเตือน "เราจะไม่พูดเรื่องศาสนากันตอนนี้นะคะ"
เขารับทราบและพูดต่อ "เพื่อนผมเป็นพี่ของน้องคนที่ตาย เขารีบวิ่งไปที่นั่นหลังจากได้ยินเสียงปืน เขาเห็นน้องตัวเองอยู๋ในกองเลือด และหน้าหายครึ่งหนึ่ง กับเด็กอีกคนที่กำลังอุ้มลำไส้ตัวเองและเดินออกมาข้างนอกอยู่ เหมือนถุงหน้าท้อง ผมแค่… ไม่รู้สิ อยากมั่นใจว่า สามารถใช้การพูดคุยเจรจาด้วยได้ ไม่ใช่เจอความรุนแรงกับทุกอย่าง ผมยังไม่อยากตาย โดยที่ผมไม่ได้เลือก ผมไม่อยากอยู่ประเทศนี้แล้ว" เขานั่งลงร้องไห้ มีเพื่อนข้างช่วยรีบปลอบเขาทันที ทุกคนในห้องต่างสะเทือนใจเมื่อมีคนพูดถึงเหตุการณ์
อาจารย์น้ำฝนเริ่มเห็นบรรยากาศหดหู่มากขึ้น เลยต้องแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า น้ำฝนพูด "ขอบคุณค่ะ บางทีเราน่าจะฟังจากตัวแทนนักเรียนกันบ้าง เหตุการณ์นี้ก็เกิดจากนักเรียนทุกคน มันมีผลกระทบต่อทุกคน พัฒน์อยากพูดอะไรหน่อยมั้ย? แล้วก็ขอให้ผ่านการรักษาไปได้นะพัฒน์"
นักเรียนทุกคนปรบมือให้พัฒน์ พัฒน์ทั้งเป็นและนักเรียนตัวอย่างและโรงเรียนทราบเรื่องอาการมะเร็งของพัฒน์แล้ว
"ที่ผมอยากพูดคงเป็นเรื่อง เราสามารถมองโลกในแง่ดีได้ พวกเราหลายคนรอดและนั้นก็เป็นสิ่งที่เราทุกคนควรดีใจ เหตุการณ์นี้ในใจกลางโรงเรียน ในต่างประเทศบาดเจ็บและเสียชีวิตมากกว่านี้ เหตุการณ์นี้เป็นปาฎิหาริย์ทั้งนั้นที่เกิดขึ้น ใช่มั้ย นึกถึงคนบาดเจ็บและเสียชีวิต มองในเคสที่แย่กว่านี้ สามสิบสองคนตายในโรงเรียนแต่โรงเรียนก็ยังคงเปิดอยู่ เพราะมนุษย์ต้องเดินหน้าต่อ ทุกคนต้องผ่านความทุกข์นั้น ทำให้เราเป็นมนุษย์เอาตัวรอด เราเลือกที่จะเป็นผู้ชนะ"
ใบหน้าเหนื่อยหน่าย กับความเศร้าที่เกาะกินตัวเองมากขึ้นของทุกคน ตอนนี้ในห้องประชุมไม่ได้ต้องการคำตอบของวิธีการใช้ชีวิตอยู่ตอนนี้ อาจารย์ขอไมโครโฟนคืนจากพัฒน์
ในส่วนที่ห้องบำบัดที่เบนพูดคุยและรับการปรึกษาอยู่ในโรงพยาบาลรัฐ จังหวัดภูเก็ต
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องบำบัดนั้นบ้าง การยอมรับเหตุการณ์สูญเสีย คนรอบตัวยังเป็นเรื่องที่ยากอยู่สำหรับเขา เบนเติบโตมาท่ามกลางความสูญเสียทั้งสายสัมพันธ์ และการทำลายตัวเอง เขาแค่ไม่รู้ว่าจะไปต่อยังไงหากไม่มีสายสัมพันธ์ต่าง ๆ มารั้งไว้ เบนเมื่อว่าวที่ลอยกลางสายลมที่สายป่านขาดไป พัฒน์แค่มาต่อสายป่านนั้นชั่วคราว
ที่โรงเรียน การเข้าโรงเรียนมาการตรวจกระเป๋า และมีมาตรการความปลอดภัยมากขึ้น มีการติดโบขาวที่อกเสื้อเพื่อไว้อาลัยกับผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์ความรุนแรงในโรงเรียน พัฒน์กำลังต่อแถวเข้าโรงเรียน ผ่านประตูตรวจจับโลหะ
สองคนก่อนหน้าคือพงศกร เขาแทรกแถวจากด้านหน้าเมื่อกี้ หลังจากขับรถมาจอดที่จอดรถจักรยานยนต์ เพราะอยากแสดงอำนาจ บวกกับการอยากให้คนอื่นสนใจ แน่นอนคนพวกนี้ต้องการความสนใจมาเติมเต็มตัวตนให้มั่นใจ พงศกรกำลังคุยโทรศัพท์กับเพื่อนนักเรียนโรงเรียนอื่น
"คนนั้นน่ะเหรอ ถ้าเอาคลิปคนนั้น ห้าพันบาทนะโอนมาเลย เอ่อ ๆ มุกนั้นแหละ ไม่ใช่ที่หน้าอกใหญ่ ๆ นั้น ระวังนะเว้ยคนนั้นร้องเสียงดังฉิบหาย ใช่ ฟังฉันนะ คนนั้นน่ะ ถ้าแกได้ตอนเสร็จมึงรีบเก็บถุงยาง อ่า… นั่นแหละเชื่อฉัน บอกเลยแม่งโคตรดี แต่ระวังด้วยนะ ว่าแกต้องมั่นใจว่าคนนั้นอะครั้งแรก" พงศกรพูดเรื่องพวกนี้ตอนต่อคิวเข้าแถวโรงเรียน
พัฒน์ไม่พอใจที่คนทำตัวน่าเกลียดแบบนี้ พูดเรื่องแบบนี้ ถึงแม้คนที่กำลังต่อแถวคนอื่นได้ยินเหมือนกัน แต่ก็ไม่มีใครคิดจะเตือน เพราะคิดว่าไม่เกี่ยวกับตัวเอง พัฒน์สงสัยว่าแล้วทุกคนยึดคุณค่ากับอะไร ถ้าไม่เคยให้คุณค่าอะไรเลย คำถามมากมายเข้ามากับความโมโห เช้าที่น่าหงุดหงิดและการเข้าสู่ระบบโรงเรียนกระดาษ
ผ่านมา สอง สัปดาห์ ที่พักอาศัยของพัฒน์
ผลลัพธ์ของการทำรักษาโดยเคมีบำบัดเริ่มส่งผลมาที่ร่างกายของพัฒน์ ช่วงเวลาการเติบโตของพัฒน์ย้อนกลับเซลล์ไม่ได้เติบโตต่อในช่วงวัยที่ทุกระบบกำลังเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ ตอนอาบน้ำวันนี้ เส้นผมเริ่มร่วงลงบนพื้นกระเบื้อง การไหลของน้ำพาก้อนเส้นผมลงไหลไปกระจุกกันที่ฝาท่อ
พัฒน์เขาไม่ได้เข้าใจถึงความใกล้ความตายของตัวเอง ทั้งที่เขาใช้ชีวิตอยู่ก็เหมือนตายอยู่แล้ว เส้นผมที่บอกถึงลักษณะภายนอก ไม่ได้ช่วยบ่งบอกว่าเขาเป็นใครเท่าไหร่ตั้งแต่แรก และตลอดมา
ครืด ครืด ครืด
ครืด ครืด ครืด
เสียงมอเตอร์ในมือขวาของพัฒน์ คือแบตตาเลี่ยน กลายเป็นเครื่องลบตัวตนเริ่มแทะเล็มส่วนหนึ่งของร่างกายเรื่อย ๆ ด้วยมือเขาเอง เส้นผมของพัฒน์เต็มอ้างล้างมือเซรามิกสีขาว
ความร้อนของลมหายใจออกผ่านจมูกกับความหงุดหงิดรูปลักษณ์ ในการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง การเปลี่ยนผ่านตัวตนมีผลกับเขามากเป็นพิเศษ ต่อให้ที่ผ่านมาจะไม่มีตัวตนแต่การรับรู้ถึงการลดลงของตัวเองเริ่มที่จะกัดกินเขาจากภายในพร้อมกับความเจ็บป่วย
ธนาคารเอกชน ในจังหวัดภูเก็ต ตอนเย็นวันถัดมา
พัฒน์เดินเข้าไปในธนาคาร หนึ่งข้างถนนเส้นหลักในอำเภอเขาเอาเงินบางส่วนจากในฝ้าห้องแม่ที่โรงพยาบาล เอามาบริจาคให้ที่อื่น ที่ที่คนแบบเขาจะมีความหวังขึ้นมาได้ พัฒน์หยิบถุงใส่เงิน เอาไปวางที่ เคาน์เตอร์ธนาคาร
"มีอะไรให้ช่วยคะ"
"บริจาคเงินศูนย์วิจัยผู้ป่วยเนื้องอกในสมอง โรงพยาบาลชลบุรีครับ" พัฒน์ตอบ
พนักงานอึ้งกับจำนวนเงินนิดหน่อย "หมดนี่เลยใช่มั้ยค่ะ"
"ใช่ครับ สิบล้านออกเป็นเช็คนะครับ" พนักงานยื่นสำเนาเช็คเงินสดให้ พัฒน์รับสำเนาเช็คใส่กระเป๋า
ตอนออกจากธนาคาร หน้าประตูกระจก
พัฒน์เห็นรถคันหนึ่งบีบแตรใส่คนแก่ขณะเดินข้ามทางม้าลายหน้าโรงเรียน พร้อมกับตะโกนด่า "เร็ว ๆ ดิวะ โคตรช้าเลย" คนที่ขับคือพงศกร กำลังจะเข้ามาจอดรถในปั๊มตรงข้ามธนาคาร เขาจอดตรงที่จอดรถคนพิการ หยิบกระเป๋าเข้าไปซื้อของในแฟมิลี่มาร์ท
พัฒน์เดินตรงไปที่รถคันนั้น เปิดฝาที่เติมน้ำมันรถ เอาผ้าที่อยู่แถวเช็ดรถที่วางอยู่ยัดตรงฝาเติมน้ำมัน เขาหยิบกล่องไม้ขีดในกระเป๋า ใช้นิ้วโป้งจุดไฟจากไม้ขีดจ่อไปที่ผ้า ความร้อนลงไปในถังน้ำมันควันดำก่อตัวเป็นก้อนออกมาจากหลังรถยนต์
พัฒน์หันหลังเดินออกมา
บู้ม!! เสียงระเบิดเครื่องยนต์รถดังพร้อมก้อนไฟขนาดใหญ่ ปรากฏหน้าแฟมิลี่มาร์ทตรงที่จอดรถคนพิการ
พงศกรเดินออกมาโวยวายในขณะที่รถยนต์ของตัวเองเต็มไปด้วยไฟแสงสีเหลือง ความร้อนเปลวไฟสิ่งที่ทำอันตรายกำลังไล่แผ่นหลังของพัฒน์ พัฒน์คิดว่านั้นคือสิ่งที่คนแบบนั้นควรได้
เพื่อนของพัฒน์บางคนทะเลาะกับที่บ้านอาจหนีออกจากบ้าน ไปนอนบ้านเพื่อนขโมยของเล่นยาหรือต่อยตีแล้วกลับไปคืนดีในอีกปีหรือสักสองสามปีถัดมา พัฒน์ก็อยากทำแบบนั้นนะ ถ้ามีบ้านมีครอบครัว สำหรับเขาเขาพิมพ์อวัยวะและขายมันไปทั่วประเทศกับเป็นเด็กที่มีแม่เป็นเจ้าหญิงนิทรา คนอย่างพวกเขาคนธรรมดาที่ไม่มีใครสนใจ ว่ามีพัฒน์อยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรกนั่นแหละคือเหตุผลที่เขาจะทำอะไรก็ได้
พัฒน์คือดวงดาวที่ส่องแสงสว่างในตอนนี้


บ่ายวันถัดมาเบนมาหาพัฒน์ที่โรงพยาบาลห้องผู้ป่วยเลขที่ 633
พัฒน์นั่งอยู่ข้างเตียงแม่ พัฒน์เห็นเบนเปิดประตูเข้ามา เขารีบวิ่งไปผลักเบนออกไปจากห้อง
พัฒน์ถามด้วยความโมโห "พี่มาที่นี่ทำไม"
เบนสับสน "ไม่รู้ดิ มาคุยมั้ง"
พัฒน์ตะคอก "คุยเหรอ"
เบนพยายามตอบต่อ "ใช่ก็แบบ ที่เขาเรียกว่าประชุมสรุปงานไง บางทีเราน่าจะสรุปงานกันหน่อย"
"สรุปงานเหรอ พี่คิดว่าเราต้องสรุปงานเหรอ"
เบน "ก็หลังจากที่เกิดขึ้นมันดูจำเป็น ก็แค่คุยกัน ก็เราคุยกับคนอื่นไม่ได้นี่นา ยังไงก็เถอะ ฉันก็อยากบอกนายว่า เราทำงานเป็นทีมกันได้ดี แล้วก็สินค้ามันไม่เกิดภาวะปฏิเสธร่างกาย ราคามันสูงขึ้น ทุกคนอยากได้มัน ห่วงโซ่อุปสงค์ ได้เริ่มขึ้นแล้ว จริง ๆ นะเว้ย มีคนบางคนยอมจ่ายสิบล้านเลย"
พัฒน์ตอบ "เยี่ยม"
"ฉันแค่จะบอกว่าถ้านาย พอเห็นทางว่าเราจะทำอวัยวะอื่นอีก หรือมากกว่านี้"
พัฒน์พูด "ออกไปจากห้องผม พี่หายไปสามวัน ผมเป็นคนทำเอกสารแทน ถ้าพี่ไม่อยากทำก็ออกไป"
"อะไรของนายกันแน่ ฉันแค่…"
"ไปเลย พี่เกิดก่อนผมไม่ได้แปลว่าสิ่งที่พี่ทำทุกสิ่งมันถูกต้องนะ พี่รู้มั้ยว่าผมเจอกับอะไรบ้าง ออกไป เดี๋ยวนี้!!"
"ก็ได้ นายรู้อะไรมั้ยนี่เงินที่เหลือ จากอวัยวะชุดสุดท้าย" เบนหยิบเงินให้ "นี่ต่างหากที่เป็นเหตุผลที่ฉันมา ใช่ ๆ ฉันรับผิดชอบงาน" เบนโยนเงินฟุ้งอยู่ริมทางเดินก่อนเดินจากไป เบนหายไปพร้อมกับเงินที่อยู่เกลื่อนพื้น พัฒน์ค่อยก้มตัวหยิบเงินบนพื้น พัฒน์ก้มดูถังขยะเทขยะออกแล้วใช้ถังขยะใบเล็กใส่เงิน
บ่ายวันถัดมา ในห้องครัวบ้านเบน
เมษาล้างจานอยู่ในครัว
ภาค "ผมจะไปตลาดกับคาน คุณยังจะเอาผักร้านนั้นอยู่มั้ย"
เมษา "ไม่เป็นไร เบนไม่ชอบพริกร้านนั้น" เมษาสงสัยว่าจะไปยังรถภาคเอาไปซ่อมเมื่อวานซืนกว่าจะได้ก็อาทิตย์หน้า เรานั่งแท็กซี่กันมาสองสามวันแล้ว "ถ้าจะนั่งแท็กซี่ไปเอารถหลังบ้านไปก็ได้นะ"
ภาคเข้าใจแต่ไม่อยากใช้ของแฟนเก่าเมษา "เราเรียกพี่อรุณมาแล้วอีก สิบนาทีก็ถึงแล้วนะ"
"เบนน่าจะซ่อมแล้วนะ คุณน่าจะลองไปขับดู เดี๋ยวคานไม่ทันเรียนกลอง" เมษาบอก ภาคไม่อยากขัดเมษา และนั้นอาจเป็นทางเดียวที่จะส่งให้คานไปเรียนพิเศษทัน
ในที่สุดภาคนั่งหลังพวงมมาลัย สตาร์ทเครื่องยนต์ เริ่มขยับเกียร์ เหยียบคันเร่ง
ล้อเสียดสีกับพื้นถนนไปข้างหน้า เร่งเครื่องดังสนั่น รถคันนั้นแล่นออกจากโรงเก็บของ มาหน้าบ้านได้ คานเปิดประตูขึ้นมาบนรถ คานก็รู้สึกว่ารถไม่น่าจะขับได้ ภาคเตือนให้คานคาดเข็มขับนิรภัย เขากำลังจะเหยียบเร่งเครื่องมากขึ้น ควันดำมาค่อย ๆ ลอยออกมาจากฝากระโปรงหน้ารถ
รถยังคงขับได้พุ่งไปข้างหน้ารถไปถึงที่สี่แยก ทันใดนั้นมีรถเคลื่อนด้วยความเร็วผ่านไป ภาคต้องเหยียบเบรคก่อนรถพุ่งกระชากออกไป ลักษณะเหมือนคนไม่ชินกับการขับรถของคนอื่น
เอี๊ยดดดดด!!
หัวภาคโขกพวงมาลัยตัวโยกมาข้างหน้า โชคดีที่ตัวเขาเองคาดเข็มขัดนิรภัยจึงไม่บาดเจ็บภาคชำเลืองไปด้านหลัง หันตัวกลับมาไปเห็นกระเป๋าตัวเองที่เบาะหลัง กระเป๋าของภาคร่วงลงที่วางเท้าเบาะหลังเผยออก มีธนบัตรหนึ่งพันบาทซ้อนกันเป็นปึกอยู่ในรถ ก้อนเงินนอนซุกตัวกันอยู่แน่นขนัดจำนวนเงินที่ภาคเห็นพอ ๆ กับเงินเก็บในการทำอาชีพสถาปนิกรวมสี่สิบปี หลังจากเขาเกษียณและสูญเสียแฟนไปเขารู้ว่าการทุ่มเทในการงานทุกอย่างไม่ได้ช่วยให้สายสัมพันธ์ดีขึ้น สำหรับภาคเขาเลือกสายสัมพันธ์ ช่วงเวลาที่อยู่กับเมษาทำให้เขาเข้าใจเรื่องนั้นมากขึ้น เขาไม่อยากรับรู้ด้วยซ้ำว่าเงินนี่มาจากไหน แต่ก็เดาไม่ยากภาคเรียกรถแท็กซี่ให้ไปส่งคานแล้วเอาเงินในกระเป๋าไปคุยกับเมษาในบ้านวันนั้นเอง
ภาคกับเมษายืนอยู่หน้าบ้าน แม่ยื่นกระเป๋าเงินให้เบน
ความอดทนต่อปัญหาที่เบนสร้าง ในตัวเมษามอดลง เบนก้มหน้ารู้สึกผิด เขายืนเหนียมเหมือนเด็กเมื่ออยู่ต่อหน้าแม่ และความผิดที่ถูกจับได้ "ผมขอโทษ"
เมษา "เราให้โอกาสลูกกี่หนแล้ว แล้วพูดเรื่องเดิม ๆ ซ้ำ ๆ กี่ครั้งแล้ว ลูกก็ได้แต่บอกว่ารู้เท่าไม่ถึงการ แม่ไม่รู้ว่าลูกไปทำงานอะไรมาถึงได้เงินมามากขนาดนี้ ถ้ามันผิดกฎหมายพวกเราทุกคนในบ้านจะติดคุก เรารับความเสี่ยงนั้นไม่ได้ ลูกควรเก็บและอยู่ห่าง ๆ ที่นี่ เราอยากให้ลูกไปซะ"
เมษาไม่กล้ามองทางเบน เบนเดินออกมาเรียกแท็กซี่ ขึ้นรถ เบนโดนไล่ออกจากบ้านอีกครั้ง
โน้ตของพัฒน์
"การเรียนชีววิทยาหลายคนโฟกัสที่การจำแนกสิ่งมีชีวิต
อยู่ในแต่ละสปีชี่ส์ เผ่าหรือรูปแบบการอยู่อาศัย
ผมอยากให้คุณตั้งใจสังเกตการเปลี่ยนผ่านลักษณะมากกว่า"
ที่โรงเรียนพัฒน์กำลังจดเรื่องที่การแบ่งตัวของเซลล์สิ่งมีชีวิต
อาจารย์ชนกกำลังอธิบาย "การแบ่งเซลล์เหล่านี้เกิดขึ้นเมื่อปฏิสนธิ หรือเข้ากระบวนการผสมพันธุ์ จะก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในสารพันธุกรรม หรือ การแปรผันทางพันธุกรรม (Gene variation) ซึ่งเป็นจุดกำเนิดความหลากหลายทางชีวภาพ ในนิวเคลียส มีการกระบวนการที่แบ่งเซล ให้เซลล์ออกมาหน้าตาคล้ายกัน แบบไมโอซิส (Meiosis) และแบบไซโทพลาสซึม (Cytokinesis) เราจะเริ่มที่ไมโอซิส…"
ทันใดนั้นมีเสียงปืนดังในโรงเรียน ปัง!! ออกมาจากทางด้านหนึ่งในโรงเรียน
ตัวพัฒน์รีบ หันไปทางระเบียง และรีบออกไปชะเง้อ มุงดูที่ริมระเบียงไปทางด้านอาคารที่มีเสียง เพื่อช่วยกันหาว่าต้นตอเสียงจะทำอันตรายรึเปล่า เขาเต็มไปด้วยความสงสัย ระรัวกับความรู้สึกตื่นเต้น
ปัง!! ปัง!! ปัง!! ก่อนจะสิ้นเสียงทั้งหมด
เริ่มมีอาจารย์วิ่งจากทางเดินไปทิศทางของเสียง บอกให้นักเรียนทั้งหมดทุกคนอพยพ รีบเดินออกจากอาคารเรียนภายในสิบนาทีหลังจากนั้นให้กลับบ้านในทันที ผ่านประตูทางออกโรงเรียนทางฝั่งด้านอาคารมัธยม ห้ามไปออกทางประตูฝั่งด้านอาคารประถม
พัฒน์เดินออกจากห้องพร้อมเพื่อนในห้อง
เขาเลือกที่จะไปทางด้านประถม ทางที่เด็กวิ่งกันมาด้านนี้ ตัวเขาถูกกระตุ้นผ่านเสียงปืน ร่างกายเขาเหมือนถูกดูดเข้าไปในห้วงเวลาของความยุ่งเหยิง ทุกคนที่วิ่งหนีพยายามโอนออกจากความอันตราย สำหรับพัฒน์เหมือนหิ่งห้อยที่วิ่งเข้าหาแสงที่อยากเข้าไปเล่นกับแสงสว่าง ความกลัวเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นครอบงำ เสียงหัวใจเต้นถี่รัวเป็นกลองทำให้พัฒน์รู้สึกมีชีวิต เขาเดินมาถึงหน้าห้องที่เกิดเสียงปืน ในห้องเรียนห้องนั้น เด็กผู้หญิงที่ถือปืน ยังคงหันปืนไปมาทางพัฒน์
เด็กคนนั้นยังไม่รู้เลยว่าความตายคืออะไรเสียด้วยซ้ำ ก็สามารถทำให้ความตายเกิดขึ้นได้ เลือดเป็นแค่น้ำแดงที่ออกจากตัว ในทีวีนักแสดงพวกนั้นก็มีชีวิตอยู่ เธอนึกในใจว่าคนพวกนี้ก็แสดงเหมือนกัน เพื่อน ๆ ของเธอคงฟื้นขึ้นมาอีก สำหรับเด็กสาวที่ถือปืนอยู่ เธอคิดแบบนั้น
พัฒน์เผชิญหน้ากับกระบอกปืนอีกครั้ง เด็กหญิงคนนั้นหันปืนมาทางพัฒน์ อุ้งมือทั้งสองมือประคองด้ามปืน ตัวพัฒน์สังเกตได้ถึงรูปทรงและสีของปืนเป็นปืนกระบอกเดิมที่เคยหันมาที่ตัวเขา ปืนนั้นคืนปืนที่พัฒน์ ปาลงทะเลไปแล้ว ขณะนี้มันกำลังชี้มาทางเขาอยู่ตอนนี้ เซลล์ทุกเซลล์แทบจะกระโจนตัวออกไปหลบจากทิศของปืน เหงื่อออก รู้สึกเครียดเกาะกินหนักหน่วงมากขึ้นทุกวินาที
ทันใดนั้น นิ้วชี้ในอุ้งมือเล็กกดลั่นไก
กริ๊ก!!
เสียงดังพ่นออกมาพร้อมกับลม กระสุนปืนหมดแล้ว
หัวใจของเขาเต้นรัวกลองฉลองการมีชีวิตอยู่ พัฒน์ตื่นเต้นเขาถูกพาตัวไปห้องพยาบาล ครูที่อยู่ในห้องเรียนรีบเข้าไปจับตัวเด็ก นักเรียนในห้องออกไปหมดแล้ว มีเด็กเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ สามคน และถูกส่งไปที่โรงพยาบาลหนึ่งคน พัฒน์รู้เรื่องนี้ภายหลังเหตุการณ์จบลง
โรงพยาบาล แผนกอายุรกรรม โรคมะเร็ง
พัฒน์มาหาหมอและมาคุยเรื่องแนวทางการรักษาในห้องที่จะสามารถเหนี่ยวรั้งชีวิตเขาได้ หมอวิชัย "มะเร็งสมองไม่ใช่เซลล์เล็ก ซึ่งแปลว่าขนาดมันใหญ่ขึ้นแล้ว พูดได้ว่ามันร้ายแรงมาก"
เขาถาม "รักษาเคมีบำบัดแล้วจะหายมั้ยครับ"
วิชัย "พูดว่าประคองอาการดีกว่า แต่รักษาที่เราใช้ได้ผลมาก ผมบอกได้เลยว่าคอร์สการรักษาด้วยการฉายแสง และเคมีบำบัดที่ผมจะบอกประสบความสำเร็จมาก ในเคสแบบนี้ มันจะช่วยยืดอายุผู้ป่วยและช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้"
"แล้วผลข้างเคียงล่ะครับ" พัฒน์ถามต่อ
วิชัยให้ความเห็นว่า "ก็มีครับ ผลข้างเคียงต่ำจนอาจจะไม่มีเลย หรือไม่ก็แย่มาก ๆ แล้วแต่คนนะครับ ส่วนใหญ่ก็ผมร่วง ซึ่งจะเริ่มหลังจากทำเคมีบำบัดสักสองสัปดาห์ คุณอาจจะรู้สึกเหนื่อยล้าไม่มีแรง คุณไม่อยากลุกจากเตียง อาจจะน้ำหนักลดเพราะไม่อยากอาหารและลำไส้มีปัญหา ปวดกล้ามเนื้อ เลือดออกตามไรฟันและแน่นอน อาจจะรู้สึกคลื่นไส้ แม้ว่าเราจะให้ยาแก้คลื่นไส้ก็ตาม อาจจะระคายเคืองที่ไตและกระเพาะปัสสาวะ คุณอาจจะมีรอยช้ำและเลือดออกได้ง่าย และอาจจะส่งผลเรื่องเพศสัมพันธ์ด้วย ผิวก็อาจจะแห้ง"
ในโกลนหูของพัฒน์วิ้งอื้อหึ่งเสียงดัง เหม่อกับอาการที่ตัวเองต้องเจอ เหมือนจะมีคนนำจดหมายว่าจะต้องตายเมื่อไหร่มาให้ได้อ่านทุกครั้งตอนที่เจอหมอ พัฒน์เฝ้ารอวันที่จะได้ตัวเลขชัด ๆ ในการหายไป ก่อนลุกจากเก้าอี้ไปหยิบโบชัวร์ กลุ่มที่เข้ารักษาเพื่อปรึกษาในการตัดสินใจในการรักษา พัฒน์หยิบมาจากที่หมอยื่นให้ เขาสับสนในตัวเองเกี่ยวกับการเข้ารักษา เขารู้ว่าบางครั้งการฟังคนอื่นอาจจะช่วยตัดสินใจเรื่องนี้ได้
ถึงตอนนี้กำแพงโรงพยาบาลคอยแนะนำให้พัฒน์เดินมาที่ห้องนี้ พัฒน์กำลังยืนหน้าประตูห้องกลุ่มบำบัด เขาตัดสินใจอยู่นานกว่าจะเปิดประตูเข้าไป
เมื่อเข้าไปข้างใน กำแพงสีขาวแสงไฟสว่าง
ห้องนี้เป็นกลุ่มสนทนาประมาณหกคน รวมผู้ดูแลบทสนทนาจะเป็นผู้นำพูดคุยเป็นเจ็ดคน พัฒน์เป็นคนที่แปด พัฒน์ไปนั่งบนเก้าอี้ที่ถูกจัดกันเป็นวงกลม เริ่มฟังเรื่องของคนอื่นวนไปสองถึงสามเรื่อง
"นี่เป็นการมาครั้งแรก ของกลุ่มนี้ บางทีก็จะได้แนะนำตัวให้รู้จักทุกคนก่อน"
พัฒน์นิ่งเงียบกับคำแนะนำแต่ยังเหม่ออยู่ "ผมชื่อพัฒน์ครับ"
"สวัสดีพัฒน์" ทุกคนในกลุ่มพูด
"พ่อแม่โดนรถชน พ่อเสียชีวิตทันทีแม่ผมอยู่ในอาการโคม่าสองอาทิตย์หลังจากนั้น แม่ผมไม่ตื่นอีกเลยหลังวันเกิดแม่ที่แม่อายุ 42 ปี ผมพบว่าผมเป็นมะเร็งสมอง เริ่มอ้วก ปวดหัว เพลีย ต้องทำเคมีบำบัดและอาจจะผ่าตัด โอกาสรอดของผมแค่ 46 เปอร์เซ็นต์ ผมไม่มีพี่น้องหรือญาติให้ติดต่อ บางเวลาผมก็แค่อยากหายไปปรากฏว่าผมผ่านการคัดเลือกมหาลัยเอ็มไอทีที่สหรัฐอเมริกา"
พัฒน์เล่าต่อ "ผมก็แค่เริ่มรู้สึกผิดที่ปกป้องใครไม่ได้ หรือต่อให้แก้ปัญหาได้ก็จะมีปัญหาใหม่มาเสมอ ผมแค่ไม่รู้ว่าทุกครั้งที่เจอปัญหาอะไรเพิ่ม จะมีคนอยากฟังปัญหาผมอยู่มั้ย" เขาพยายามจะพูด เริ่มพูดไม่ออก น้ำตาทำหน้าที่แทนคำพูด
"ผมแค่ไม่รู้ว่าผมจะผ่านมันไม่ได้มั้ย"
แล้วพัฒน์ก็ปล่อยโฮใหญ่ คนในห้องทุกคนเงียบลง รับทราบต่อความเศร้าและเรื่องราวของพัฒน์ การให้เกียรติต่อเรื่องราวเป็นวัฒนธรรม ของการบำบัดแบบกลุ่ม ความรู้สึกจะเป็นการยอมรับต่อการแสดงออกผ่านบทสนทนาของที่นี่ พัฒน์พรั่งพรูเรื่องราวออกไปราวกับว่าทั้งหมดเป็นแค่ชีวิตที่กำลังจะจบลง ช่วงเวลาการฟังกินเวลาเนิ่นนานถึงการเศร้าและการสุขในอดีต พัฒน์นึกถึงอดีตผ่านการเล่าครั้งนี้
ตอนพักของกลุ่มบำบัด พัฒน์ยืนอยู่ข้างโต๊ะจุดบริการน้ำกาแฟ คุกกี้ ผู้หญิงวัยกลางคนสังเกตท่าทีของพัฒน์ก่อนจะพุ่งตรงเข้ามาคุยกับพัฒน์เรื่องการรักษากับการเสนอกองทุนสร้างอาชีพของผู้ป่วยโรคมะเร็งแนะนำตัวเองว่า
"เราเป็นกลุ่มที่มีการช่วยรักษา ผู้ป่วยโรคมะเร็ง ถ้าพัฒน์อยากได้ความช่วยเหลืออะไร บอกทางเราได้นะ" เขายื่นนามบัตร เสียงของความคิดพัฒน์ รู้สึกว่าคนพวกนี้ ไปกลุ่มบำบัดเพื่อหาความหมายเติมเต็มตนเอง เสพความเศร้าของคนอื่นเพื่อสำเร็จความสุขของตัวเอง ส่วนพัฒน์ไม่รู้ว่าคนพวกนี้มีปัญหาในชีวิตจริง ๆ มั้ย แค่ตอนนี้ คนแบบนี้มีปัญหาในการเข้าใจว่าคนตรงหน้าจะตายจริง ๆ ถึงคราวของคนในครอบครัวเป็นโรคร้าย จะอยากเข้าถึงสิทธิพิเศษในการรักษาดีกว่าคนอื่น
เธอเล่าต่อ "สำหรับผู้ป่วยที่เป็นมะเร็งสมอง เรายินดีที่มีน้องเป็นคนแรก เราอยากให้น้องเป็นแรงบันดาลใจกับคนอื่น" สำหรับพัฒน์ที่แย่ยิ่งกว่าการโดนเปรียบเทียบเพื่อเป็นแรงบันดาลใจคนอื่น ทุกคนมีรูปแบบเป็นชีวิตตัวเอง เขามองว่าการหยิบยืมแรงบันดาลใจของคนอื่นมันช่วยได้ในระยะสั้นท้ายที่สุดก็พบว่ามีแค่ตัวเองเท่านั้นที่จะพาเราไปถึงเป้าหมายได้
แชะ!! เสียงกล้องโพลารอยด์หญิงคนนั้น ถ่าย
"เราขอถ่ายรูปพัฒน์ เก็บไว้หน่อยนะ พัฒน์อยากเขียนอะไรไว้ด้านหลังให้ใครมาอ่านมั้ย"
เธอยื่นรูปและปากกาดำให้พัฒน์เขียน การตัดสินให้เขาทำนู่นนี่โดยไม่ถามพัฒน์ ทำให้พัฒน์โกรธดึงปากกา ลงมือเขียนด้านหลังรูป
"น้องพัฒน์มีเรื่องกังวลเรื่องไหนบอกพี่ได้นะ" ผู้หญิงคนนั้นพูดยิ้ม ๆ
พัฒน์นิ่งคิด "เอ่อ… ช่วงนี้ผมสูบบุหรี่ไฟฟ้า" พัฒน์ตอบโดยที่ก้มหน้าเขียน
"อะไรนะคะ น้องสูบบุหรี่ แล้วเรื่องการรักษาหล่ะ"
"ผมแค่เริ่มสูบ ผมไม่มั่นใจว่ามันดีมั้ย"
เธอทำหน้าไม่พอใจ เรื่องที่เขาทำ
พัฒน์ตอบ "ที่จริง ผมรู้สึกชอบมัน มันทำให้ผมรู้สึกมีชีวิต" เขาเงยหน้าขึ้นมามอง "ผมขอร้องพี่เลิกหากินกับคนป่วยได้แล้ว ถ้าจะประชาสัมพันธ์ให้ตัวเองได้เสียงปรบมือ" เขาพูดประชด ปรบมือรัว ทุกคนรอบ ๆ นั้นหันมามองที่คู่สนทนานี้ "พี่ได้สิ่งที่พี่ต้องการแล้วและนี่ชีวิตผม ผมจัดการเอง" เขาโยนรูปตัวเองลงพื้นให้กับผู้หญิงคนนั้น พัฒน์ก้าวออกจากห้องนั้นทันที
พัฒน์หันหน้าดูทีวีในโรงพยาบาลมีคนกำลังกดรีโมท เพิ่มเสียงข่าวหนึ่งอยู่ ข่าวนั้นคือเหตุการณ์ยิงเด็กนักเรียนประถมยิงเพื่อนร่วมห้องในโรงเรียน เสียชีวิตทันทีสามราย อีกหนึ่งคนกำลังรับการรักษาอยู่โรงพยาบาลพัฒน์รีบวิ่งไปที่ชั้นสี่ที่มีการผ่าตัดของเด็กคนที่สี่อยู่ เขาเดินผ่านหน้าห้องผ่าตัดมีอาจารย์ที่โรงเรียนพ่อแม่ของเด็ก บรรยากาศแห่งความอาลัยการเอากระสุนออกสำเร็จ แรงดันเลือดเพิ่มสูงขึ้น เลือดที่ปั๊มไปที่หัวใจมากขึ้น เด็กคนนั้นขาดเลือดชีพจรเต้นเบาลง ร่างกายช็อก อวัยวะต่าง ๆ มีเลือดไปไม่พอ หัวใจทำงานหนักเกินไปการหายใจครั้งสุดท้ายมาถึง
เสียงร้องไห้ดังจากข้างนอกห้องผ่าตัด พัฒน์ปั่นป่วน หาคำมาทดแทนกับความว้าวุ่นในหัว เขาฉุกคิดเรื่องหนึ่งได้ใบหน้าของหญิงที่ร้องไห้อยู่คุ้นราวกับว่าเคยพบที่ไหนมาก่อน พัฒน์รู้จักเธอแม่ของเด็กที่ถูกยิง คำตอบกำลังวิ่งมาหาเขาที่ทางเดินตรงออกมาจากลิฟท์ที่เปิดออก วิ่งมากอดพ่อแม่คู่นั้น เบนกำลังกอดเมษาและภาค วันของคริสมาถึงเร็วกว่าที่ทุกคนคิดไว้ น้ำตาเป็นสิ่งที่ชโลมเวลาและการสูญกลับของวันนี้
พัฒน์ตกใจถอยออกมาก่อนเบนจะรู้ว่าถึงการมีอยู่ของตัวเอง เขาเลือกที่จะวิ่งหนีจากเรื่องราวนี้
คำทิ้งท้าย
"ความสูญเสียไม่ใช่แรงบันดาลใจ"
อยู่หลังรูปของพัฒน์ ในมือของหญิงคนนั้น


"หากวันแต่ละวันของพัฒน์คือเพลย์ลิสต์
ยังมีเพลงเดิม ๆ ยังคงเล่นซ้ำอยู่ทุกวัน
ขณะเดียวกันเพลงบัลลาคของเอดิต เพียฟก็ถูกใส่เข้ามาเรื่อย ๆ"
ตอนเย็น ที่โรงเรียน
พัฒน์กำลังเดินฟังเพลงเสียงดัง ผ่านหูฟัง อยู่ทางเดินอาคาร
พัฒน์เจออาจารย์วินัยกำลังเดินผ่านมาด้านหน้ายกมือไหว้ทักทาย ก่อนวินัยจะเดินผ่านวินัยค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองและออกคำสั่งไปที่พัฒน์ "หยุดก่อน"
พัฒน์หันตัวไป ทำหน้างุนงง "ครับ อาจารย์" พัฒน์ตอบ
"เอาหูฟังออก" อาจารย์วินัยสั่งชัดเจนมากขึ้น
"ได้ครับ" พัฒน์ดึงหูฟังลงข้างหนึ่ง
"เอาออกหมายถึง เอาออก" อาจารย์วินัยเอ่ยเสียงแข็ง
พัฒน์ดึงหูฟังออกอีกข้าง และม้วนเก็บลงกระเป๋า
"รู้มั้ยอะไรทำให้ ครูต้องเรียกคุณคุย"
"ไม่มีครับ ผมมั่นใจว่าผมส่งรายงานวิชาอาจารย์เรียบร้อยแล้ว กับปลายภาควิชาอาจารย์คะแนนผมก็…" เขายักไหล่ "เพราะงั้น…"
"เสื้อคุณออกนอกกางเกง แล้วก็มีคราบเลอะ"
พัฒน์ ก้มลงมองปลายเสื้อ แล้วยังเป็นคราบเลือดของตอนที่เด็กเข้ามาชนวันเกิดเหตุการณ์ยิงขึ้นในโรงเรียน
"เอาบัตรนักเรียนมา"
"ได้ครับ" น้ำเสียงพัฒน์ไม่พอใจนิดหน่อย วินัยกำลังหยิบใบตัดแต้มจากปกเสื้อ และจดชื่อกับเลขประจำตัวของพัฒน์ "มันเป็นรอยอ่ะครับผมซักไม่ออก"
วินัยพยักหน้า แล้วก็เอาแต่ก้มจด ในใบตัดแต้ม ไม่ได้มองหน้าพัฒน์ พัฒน์สังเกตเห็นริบบิ้นสีขาวที่ติดปกเสื้ออาจารย์ เป็นสัญลักษณ์ไว้อาลัยกับเหตุการณ์ยิงในโรงเรียน
"อาจารย์ติดริบบิ้นไว้อาลัย อาจารย์เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเหรอครับ"
วินัยนิ่งสักพัก "อาจารย์เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น" ยังคงก้มหน้าคร่ำเคร่งกับการเขียน เหมือนเขาพูดเพื่อให้จบ ๆ ไป "ใช่ อาจารย์เป็นอาจารย์กลุ่มแรกที่ไปที่เกิดเหตุ"
"แล้วอาจารย์ทำอะไรอยู่ครับ ตอนนั้น"
"เขียนใบตัดแต้ม"
"อะไรนะ!!"
"อื้อ ครูทำหน้าที่ของครู ตอนนี้คุณก็ทำหน้าที่ของคุณ" วินัยยื่นใบตัดแต้มให้ และกำลังเดินไปอีกทางหนึ่ง พัฒน์กำลังหันหลังกลับ บางส่วนในตัวเขาก็อยากทำให้ทุกอย่างเป็นปกติ พัฒน์รู้สึกว่าการปล่อยให้เรื่องแบบนี้ปกติต่อไป มันกัดกินตัวตนเขามากกว่า พัฒน์หันหัวกลับมา
"แป๊บนะครับอาจารย์ อาจารย์กำลังจะบอกว่า ตอนที่มีนักเรียนตาย อาจารย์กำลังเขียนใบตัดแต้มอยู่เหรอครับ"
"คุณฟังนะ..."
"ไม่ ไม่ ไม่ อาจารย์นั่นแหละที่ควรฟังผม ตอนนี้คือตอนที่อาจารย์ควรฟังนักเรียนบ้าง"
"ครูรู้ว่าพัฒน์กำลังเสียใจกับเรื่องนี้…"
"อาจารย์ฟัง อาจารย์ฟังนะ อย่างน้อยอาจารย์น่าจะฟังผมหน่อย ตอนที่อาจารย์กำลังเขียนใบตัดแต้มให้ผม" พัฒน์หยิบใบตัดแต้มของตัวเองขึ้นมา "อาจมีนักเรียนตายเพราะการยุ่งอยู่แต่กระดาษของอาจารย์"
วินัยขู่และสั่งว่า "พัฒน์ถอยไป อาจารย์ยังไม่อยากโทรเรียกผู้ปกครองนะ"
"นี่อาจารย์ได้ยินที่ผมพูดบ้างมั้ย อาจารย์จะให้ใบตัดแต้มที่ผมพูดเสียงดังอีกเหรอ!! ก็บอกแล้วไงว่า มีคนตายในโรงเรียน ทุกคนก็อยู่ อาจารย์รู้มั้ยว่าเสียงปืนยังดังอยู่ในหูผม ผมรู้สึกยังไง!" พัฒน์ตะคอกใส่อาจารย์ "ผมมีน้อง เด็กที่ตายอาจเป็นน้องผม แต่อาจารย์ยังมัวมาตัดแต้ม แทนที่จะเอาเวลาไปตรวจกระเป๋า เพิ่มความปลอดภัย อาจารย์ล้อผมเล่นอยู่เหรอ คิดว่าเรื่องนี้ตลกเหรอ!!"
วินัยหยิบใบตัดแต้มและกำลังเขียนเพิ่ม
"โอเค ใช่เลย ๆ" แปะ แปะ แปะ พัฒน์ปรบมือประชด "เยี่ยม เก่งที่สุดเลยอาจารย์ จะตัดแต้มเพิ่มอีกเหรอ โคตรเก่งเลย! ตัดแต้มเพิ่มกับคนที่แสดงความคิดเห็นเรื่องความปลอดภัยในโรงเรียน อาจารย์ได้ยินเสียงนักเรียนบ้างมั้ย"
"เงียบเดี๋ยวนี้นะ!!" วินัยตะคอกเอานิ้วชี้หน้า
"อาจารย์พูดมาดิ เพราะชีวิตของคนตรงหน้ายังไม่กระทบกับเงินเดือน มันเลยยังไม่สำคัญไง!!"
เพียะ!!
พัฒน์โดนวินัยตบหน้าแล้วพาไปสงบสติอารมณ์ในห้องปกครอง ระหว่างรอทุกคนในห้องปกครองพูดถึงเขาเถียงกันและหาทางออกให้พัฒน์ เขาหันหน้าไปทางเครื่องจักรอันเดียวที่ส่งเสียงดังกระจ่างชัดในห้องปกครอง
รถยนต์สีแดงตรงกลับมา หน้าบ้านเก่าของพ่อ เมษาและภาคอยู่ที่นี่
เบนพึ่งกลับมาจากโรงพยาบาลหลังจากการบำบัด เขาเลือกมาที่บ้าน เจอภาคยืนอยู่หน้าบ้าน เด่นเป็นอย่างที่สองอย่างแรกคือป้ายขายบ้าน เบนลงจากรถไปทักทาย
"แค่บังเอิญผ่านมาแล้วเห็นป้ายนั้น แม่จะขายบ้านเหรอ" เบนตั้งใจมาหาเมษา
"ทั้งที่ตลาดซบเซาอย่างนี้ ใช่มั้ยล่ะ เมษาเป็นคนตัดสินใจ" ภาคพูดเสียงเศร้า เมษากำลังหาทางละทิ้งจากความเศร้าที่วิ่งตามเธออยู่ทั้งพ่อเบนและคริส
"เจ๋งสุด ๆ ไปเลยภาค ขอเข้าไปดูหน่อยได้มั้ย" เบนจะเดินเข้าไปบริเวณหน้าบ้าน
"ทุกคนกำลังเศร้า" ภาคพูดขึ้นพร้อมเข///ยิบตัวขวาง "เธอไม่พร้อมรับเรื่องเพิ่ม" สำหรับภาคเขามองเบนเป็นปัญหาของความสุขในสายสัมพันธ์
เบนหยุดคิดครู่หนึ่ง เขารู้ดีบางทีเมษาอาจไม่ได้อยากเจอเขา เขาตระหนักถึงเรื่องที่เคยทำการบำบัดทางความคิดและพฤติกรรม ช่วยให้เขาไม่โทษตัวเองมากขึ้นแต่ลูกตุ้มของความรู้สึกผิดที่เคยเบาลงก็กลับมาหนักขึ้นอีกครั้ง เขาทราบดีว่าเขากัดกร่อนสายสัมพันธ์ของครอบครัวใหม่เมษา เขายิ้มกึ่งเศร้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"โอเคผม ฝากทักทายแม่ด้วยนะ"
"ได้สิ ไว้จะบอกเมษาให้นะ" ภาคพยักหน้า มองเบนขึ้นรถแล้วขับกลับที่ของเขา


"ฟรืด ครึ้กครึ้ก ฟรืด"
"ฟรืด ครึ้กครึ้ก ฟรืด"
"ฟรืด ครึ้กครึ้ก ฟรืด"
เสียงเครื่องถ่ายเอกสารกำลังพิมพ์ข้อความเดิม ๆ เพื่อแจกเอกสารซ้ำ ๆ ให้แก่ผู้ที่อยู่ในระบบการศึกษา เสียงดังเสมอทุกครั้งขณะที่พัฒน์เรียน พัฒน์ได้ยินชัดตลอด เขาสังเกตว่าบางคนมักจะหาที่อุดหูมาด้วยถ้าอยู่ข้างหน้าต่าง มันเสียงดังมาก แค่ทุกคนทำเป็นไม่ได้ยิน นักเรียนในห้องต่างพูดคุยเรื่องอื่นและยุ่งกับการหาทางอยู่ในระบบ เพื่อจะบอกว่าเสียงจากห้องปกครองไม่ใช่ปัญหาของพวกเขา การไม่พูดถึงปัญหาไม่ใช่การแก้ปัญหา แค่ทำให้ตัวเองรู้สึกว่าไม่ได้อยู่ในปัญหา น่าจะเป็นเพียงแค่มันยังดังไม่พอที่จะเดือดร้อนคนทั้งห้อง ปัญหายังไม่เป็นปัญหาถ้ายังไม่เดือดร้อนตัวเองเสมอ สำหรับพัฒน์ตอนนี้ห้องเรียนในโรงเรียนเป็นเหมือนระเบิดเวลา
ติ้ก! ติ้ก! ติ้ก! ติ้ก!
นาฬิกาเริ่มเดินถอยหลังแล้ว
การคิดเรื่องนี้ทำให้พัฒน์นึกถึงเพื่อนที่เคยอยู่ในโรงเรียนนี้ เพื่อนคนนั้นชื่อว่าพัค เขาเป็นหนึ่งในเพื่อนพัฒน์สามารถพูดคุยอะไรด้วยได้ในวัยเด็ก พัคเป็นคนเรียนได้ดีตั้งแต่ประถม เมื่อ "วัฒนธรรมกระดาษ" มอบเอกสารที่ต้องเขียนแล้วส่งกลับไปมากขึ้น
พัคเลือกจะเก็บค่าเรียนพิเศษไว้เป็นค่าเทอมมหาลัย เขาแค่ซื่อสัตย์มากเกินไป ไม่ลอกการบ้าน ไม่ลอกข้อสอบเพื่อน เขาจมอยู่กับกองกระดาษ ก้อนความฝัน ความเชื่อและคุณค่า ถูกเครื่องถ่ายเอกสาร ที่พิมพ์แบบเดียวกันซ้ำ ๆ วันหนึ่งตัวตนกับความภูมิใจเขาหายไป ความสิ้นศรัทธาในตัวเองหายไปก่อนที่จะตามด้วยลมหายใจ พัฒน์เดินออกจากห้องปกครอง ไปกลุ่มติวหนังสือ เตรียมสอบปลายภาค
เจนชวนพัฒน์ มาติวในกลุ่มเตรียมสอบ เขาเก่งที่สุดในวิชาชีวะ เจนพูดเปิดประเด็น "วิธีการเก็บอาหาร"
พัฒน์อธิบายต่อ "การเก็บความสดของอาหาร เกิดจากการ โพแทสเซียมไนเตรท ช่วยทำให้เนื้อสัตว์ แปรรูปมีสีสด และมีคงตัว มีอายุการเก็บที่ยาวนาน ใน ไส้กรอก แฮม กุนเชียงสสารกลุ่มนี้ยังสามารถยับยั้งการเติบโตของแบคทีเรีย ทำให้ผลิตภัณฑ์ มีสีชมพู มีกลิ่น และรสชาติเฉพาะ มันก็ไม่มีกลิ่นกับละลายน้ำได้ดี"
"แล้วก็ก็ยังมีคนเอาไปใช้เป็นพลุด้วยนะ มันคือดินประสิว" ภวัตน์เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งตอบ
พัฒน์พยักหน้าตอบเห็นด้วย "ใช่ มันเรียกว่า กระจายความร้อนฉับพลันได้"
ภวัตน์ออกความเห็น "เหมือนระเบิดใช่มั้ย"
พัฒน์นิ่งคิด ขยับริมฝีปาก ขมวดคิ้ว "ประมาณนั้น"
ขณะเดียวกันที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งในจังหวัดภูเก็ต
เบนต้องการสร้างความภูมิใจให้กับตัวเองบางอย่างเพื่อกลับไปมีความมั่นใจในตัวเองอีกครั้ง เขาอยากมีเรื่องให้คนรอบตัวดีใจบางอย่างที่มีตัวเองอยู่
นอกจากการทำอวัยวะกับพัฒน์ เขาควรหาความมั่นใจอย่างอื่นที่มั่นคงและสามารถพูดกับคนอื่นได้เขาหาโอกาสการกลับตัวกลับใจ มีตัวตนในสังคม ใส่สูทใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเดินทางไปสมัครงาน
บริษัทเอกชน ที่สมัครงาน ฝ่ายบุคลากร เบนมาสมัครเป็นโปรแกรมเมอร์
เบนใช้มือหยิบกระดาษประวัติส่วนตัววางไว้บนโต๊ะให้ เขาพยายามรวบรวมความมั่นใจ สายตานั้นยังโลเลอยู่ "อันนี้ใบสมัครงานผมครับ"
"ผมเคยเรียนที่มหาวิทยาลัยบราวน์ ถึงแม้วุฒิการศึกษาจะเป็นมัธยมศึกษา แต่ผมยินดีที่จะได้ทำงานที่นี่" เบนอธิบายต่อ
วรกรหัวหน้าฝ่ายบุคคลตอบ "เราดีใจนะที่ได้คนอย่างน้องมาสมัครงาน" เขาเกรงใจที่คนแบบนี้มาสมัครงาน
"แล้วก็ผมมีประสบการณ์ด้านงานขายกับการนำเสนอ ถ้าให้ผมคุยกับลูกค้ารับรองว่าผมทำได้ไม่ยากเลยครับ"
"เอ่อ เอายังงี้ พี่ว่า น้องไปเรียนให้จบก่อนนะ" เขาถอนหายใจไปด้วยพูดไปด้วย วรกรไม่กล้ามองตา
"แล้วค่อยมาหาพี่ ถ้างานที่น้องพอทำได้ พี่ไม่ได้เหยียดนะ คือฝึกงานกับชงกาแฟ น้องอยากทำเหรอ"
เบนเอามือลูบหน้าตัวเอง เขาคิดมากและผิดหวังกับตัวเองอีกครั้ง เบนลูบคาง มองไปที่วรกร เขาเข้าใจสิ่งที่วรกรพูด
ร่างกายเขาหนักขึ้นตอนลุกออกจากห้องสัมภาษณ์ เบนพยายามมากกว่าเดิมที่จะใช้ชีวิตให้เป็นปกติ เขาเปิดประตูแล้วเดินผ่านโต๊ะทำงาน จุดต่าง ๆ ในคอกทำงานเขาเดินผ่านคนที่กำลังทำบางอย่าง ไม่ได้สนใจคนอย่างเบน
"เบน" เสียงตามหลังเบนมา จากกลุ่มคนที่ทำงาน เบนหันกลับมามอง แถวโต๊ะทำงาน เขาหันไปเห็นพนักงานออฟฟิศผูกเนกไท คล้องป้ายตำแหน่งไว้ที่คอ
รอยยิ้มคุ้นตานั้น "ดิวเหรอ?" เบนถามกลับ
ดิวลุกขึ้นจากโต๊ะ สีหน้าตกใจปนดีใจ แล้วยื่นมือมาตบไหล่เบน เขาเดินเข้ามาทักทายดิวชวนเป็นไปยืนคุยที่ระเบียงพนักงานส่วนใหญ่จะมานั่งพักที่นี่เป็นพื้นที่สูบบุหรี่ พวกเขาเลยมาสูบบุหรี่ที่นี่ ดิวหยิบบุหรี่ให้เบน ช่วงนี้เบนไม่ค่อยได้สูบบุหรี่มาสักพักแล้ว
เบนพูดยิ้ม ๆ มองชุดไปด้วย "เท่ชิบเป๋งเลย แต่งตัวออฟฟิศขนาดนี้"
"ขอบใจ เพื่อน"
"ยังเล่นดนตรีอยู่มั้ย?" เบนถาม
"ไม่ค่อยได้เล่นแล้ว ตั้งแต่ทำงานประจำ ไม่มีเวลาว่างให้งานอดิเรกหรอก"
"เฮ้ย จำได้ว่าตอนนั้นเล่นเบสเก่งไม่ใช่เหรอ"
ดิวถอนหายใจ "ใช่ ๆ แต่มันก็ดูแลตัวเองยาก ถึงแม้จะอยากกลับไปเล่นนะ" ดิวทำท่าดีดเบสกลางอากาศราวกับสายคล้องพาดที่ตัวและเบสอยู่กับตัวเขา พร้อมกับทำเสียงเหมือนเพลงโรลลิ่ง สโตน ของวงดนตรี เดอะ บีเทิล
เบนเห็นแล้วก็ยิ้ม ๆ
"ใช่ ๆ นายเล่นโคตรเก่งเลย เล่นหลังห้องประจำ"
ดิวยิ้มเต็มไปด้วยความภูมิใจ นั้นเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ดิวเคยมีตัวตนที่โรงเรียน
"ขอบคุณที่แบ่งบุหรี่ให้นะ" เบนบอก
"ไม่ต้องคิดมาก" ดิวถามต่อ "เอ่อ นายยังทำอะไรเกี่ยวกับอวัยวะอยู่มั้ย"
เบนตกใจสงสัยกับคำถาม "ทำไมเหรอ"
"เปล่า เดี๋ยวนี้มันมี การพิมพ์อวัยวะแล้วนะ จริง ๆ นายมาเขียนโค้ดอัลกอริทึมกับฉันได้นะ"
"อะไรนะ" เบนตกใจกับคำชวน
"แบบนายกับฉันทำงานด้วยกันได้นะ"
"ฉันไม่ได้ยุ่งแล้ว"
"ทำไมเหรอ"
"ฉันเคยทำแล้วนะ ตับ กับไต"
"เฮ้ย! จริงเหรอ" ดิวมีสีหน้าสนใจ
"ทำกับน้องที่รู้จักอ่ะ"
"คิปป์ทีมเหรอ?" ดิวตาลุกวาวกับเรื่องราวของคนในคิปป์ทีม "แม่ฉันยังเก็บหนังสือพิมพ์ที่ลงข่าวนายกับคิปป์ทีมอยู่เลยนะ ตอนนั้นนายโคตรเจ๋งอ่ะ"
"แต่เลิกทำล่ะนะ… เอางี้คือพวกไฮโดรเจล เอ่อ..พวกวัสดุชีวภาพในการพิมพ์แพงกว่าค่าเครื่องพิมพ์อีก"
"ฉันพอมีเส้นสายอยู่นะ นายกับฉันทำงานด้วยกันได้นะ แบบหุ้นกัน มีตลาดกระจกตาอยู่ อาจสามารถลดต้นทุนค่าใช้จ่ายเรื่องวัสดุชีวภาพได้ เอางี้ ๆ เก็บไปคิดดู ฉันไม่กดดัน" ดิวดูตั้งใจ แต่ก็ไม่อยากกดดันเบน ดิวก้มดูนาฬิกาข้อมือตัวเอง "งั้นฉันไปก่อนนะ หมดเวลาพักแล้ว"
ดิวเอาบุหรี่กดไปที่เขี่ยทรายในถาดเซรามิกสีเทาบนระเบียง แล้วกลับเข้าไปในออฟฟิศ เบนทำหน้าเฉยแล้วก็มองออกไปนอกระเบียง กำลังคิดเรื่องทำงานกับดิวอยู่
เบนพาดิวมาที่เรือสำราญ ที่ท่าเทียบเรือ ใช่ เบนกับดิวเช่าเรือสำราญเหมาลำมา บนเรือถูกตกแต่งด้วยผ้าม่านปิด โต๊ะ เก้าอี้ กับ แจกันและดอกไม้
"เยี่ยม เขียนโปรแกมบนเรือเหรอ โคตรเจ๋ง"
"… ใช่ มันเจ๋ง" เบนตอบ
ดิวชี้ไปทางเครื่องจักรใหญ่ ๆ ในเรือ "อันนี้คืออะไรเหรอ?"
"เครื่องพิมพ์สามมิติไง" เบนตอบ
ดิวดูท่าทีตื่นตาตื่นใจ
การทำงานเริ่มขึ้นผ่านการเรียนโครงสร้างเซลล์ในกับการเขียนโปรแกรมลงในอัลกอริทึมผ่านคอมพิวเตอร์ เบนพยายามสอนงานให้กับดิว แต่บางทีดิวก็ทำได้ไม่ดีนัก ดิวเอาแต่เล่น ในที่สุดเบนเขียนโค้ดกับดิวสำเร็จ เครื่องพิมพ์สามมิติเริ่มทำงาน ผลลัพธ์ของโครงสร้างเซลล์เริ่มขึ้นรูป และประเมินผ่านผู้ทำทั้งสอง กระจกตาสวยงามและดูใช้ได้สำหรับดิว เบนใช้ตัวคีบหยิบฐานกับดูพื้นผิวของรูปทรงกระจกตาที่ขึ้นเป็นรูป
ดิวเอ่ยชม "นี่มันโคตรเจ๋งเลย อย่างกับพระเจ้า" เขาประทับใจกับสิ่งที่เบนทำได้
"ขอบใจ มันแค่การเรียงตัวของข้อมูล"
"นายเก่งเกินไปล่ะ เบนนายสามารถขอรางวัลหรือเอาส่งโรงพยาบาลได้เลยนะเว้ย"
"….." เบนไม่ได้ตอบแล้วกลับมานั่งที่โต๊ะ เอาเลนส์กระจกตามาให้ดูใกล้ พอเบนสังเกตรูปทรงหลังจากพิมพ์อีกครั้งอย่างตั้งใจ "ไม่มันยังไม่ได้วะเซลล์ตั้งต้น (stemcell) เรียงตัวกันผิด มันขึ้นไม่เป็นรูป" เบนเดินออกมานอกเรือปากระจกตาที่พิมพ์สามมิติ โยนทิ้งนอกเรือกระจกตาชิ้นนั้นแหวกว่ายอากาศก่อนลงไปบนผิวทะเลไกลจากตัวเรือสำราญ ดิวงุนงงแล้วตามออกมานอกเรือ
"นายจะทิ้งทำไม!! แค่อันนั้นก็แสนกว่าล่ะนะ"
เบนกลับเข้ามาและทะเลาะกับดิวในเรือ
"มันยังไม่ได้ ไม่เข้าใจเหรอ มันมีเรื่องภาวะอิมมูนอีก"
"อิมมูนอะไรอีก!" ดิวเถียง
เบนไม่พอใจแขนเหวี่ยงปัดแจกันบนโต๊ะลงบนพื้น แล้วก็ตะคอกดิว ก่อนออกจากตัวเรือ ทิ้งดิวให้อยู่ที่เรือสำราญคนเดียวเบนกลับมานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในแลปคอนเทนเนอร์ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นโจเป็นคนโทรมา เรื่องคนที่โจสามารถแนะนำได้ โจแค่อยากช่วยเบน เป็นเรื่องที่โจรู้ว่าเบนอยากขายไฟล์ไตโจรู้แค่นั้น
พัฒน์กับเบนเคยตกลงไว้ว่าถ้าสามารถขายไฟล์แล้วเอาเงินก้อนได้ตั้งแต่ทำไฟล์เราเริ่มผลิตอวัยวะได้ พวกเขาจะเอามาแบ่งกัน มันเป็นเงินก้อนที่ดี ก่อนที่ราคาอวัยวะจะถูกห่วงโซ่อุปสงค์ดึงราคาขึ้น
เบนคิดว่าเงินก้อนพวกนี้อาจจะช่วยให้พัฒน์จัดการการเงินตัวเองได้ดีขึ้น อีกเหตุผลเป็นเพราะไตสามมิติรุ่นที่ใช้อยู่เป็นแบบพัฒนาที่ยี่สิบสอง เบนตัดสินใจจะขายตัวอย่างข้อมูลไตสามมิติรุ่นที่สิบสี่อย่างน้อยตัวโปรแกรมก็ถูกพัฒนามาประมาณหนึ่งแล้ว
"ว่าไงเป็นไงบ้าง" เบนถาม
"ใช่ ๆ ยังสนใจอยู่"
"ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"2 ทุ่ม โรงแรมวิลเลจ"
เบนกดวางมือถือ ยิ้มกว้าง โจหาคนซื้อข้อมูลไตสามมิติได้แล้ว
ตอนเย็น ที่โรงแรมวิลเลจ ขณะเบนยืนอยู่หน้าโรงแรม
กำลังยืนอยู่ข้างหน้าเจอกับโจและเข้ามาติดต่อที่พื้นที่รับรองของโรงแรม มีคนตัวใหญ่ใส่สูทสองคนลงมารับทั้งโจและเบน เขาสองคนถูกค้นตัวและหิ้วแขนราวกับเป็นเด็กตั้งแต่พื้นที่รับรองชั้นล่าง ทั้งเบนและโจขึ้นลิฟต์มาพร้อมชายใส่สูทตัวใหญ่ล้อมหน้าล้อมหลังทั้งสองคนถูกเข้ามาในห้อง ก่อนเข้ามาเบนถูกค้นร่างกาย เพื่อให้มั่นใจว่าพวกเขาทั้งสองคนโจและเบนไม่ได้พกอาวุธ
โจเข้ามานั่งเก้าอี้ เบนยืนอยู่ด้านหลัง เก้าอี้อีกฝั่งยังว่างเปล่าอยู่ เสียงล้างมือดังออกมาจากในห้องน้ำ
โจพูด "ไม่ต้อง เรากับลีซี้กัน"
โจเข้ามาทักทาย ลีดูซัมเดินเข้ามาจากด้านหลัง เช็ดมือตัวเองเดินไปที่นั่งตรงข้ามใบหน้าของโจและเบนที่ยืนอยู่
ร่างชายสูงอายุนั่งลง เขาตัวใหญ่ใส่สูทสีเทาใบหน้ารับรู้หลายอย่าง ภายในช่วงเวลาพริบตาเดียวทั้งสองคนต่างรู้ว่าคนตรงหน้าถืออำนาจที่สุดในห้องคือชายที่บนโต๊ะเรียงยาเสพติดอยู่ และลีดูซัมคือชื่อของชายที่ใช้เสพสารกระตุ้นประสาทที่อยู่บนโต๊ะไม้ของตัวเอง คนพวกนี้ชอบลงทุนชอบความเสี่ยงเห็นการลงทุนที่จะเกิดขึ้นเป็นสิ่งน่าสนใจจุดใหม่ที่จะเกิดรายได้ขององค์กร
หลังจากที่เขาใช้สารกระตุ้นประสาท มือขวาของลีหยิบโทรศัพท์แล้วกดปุ่ม สองสามครั้งมีเสียงจากคนไทย เขาแนะนำตัวผ่านมือถือ จะเป็นผู้แปลในบทสนทนานี้ ลีดูซัมถามเป็นภาษาเกาหลีไปทางโจ "นั้นเด็กแกเหรอ"
"ใช่ คนนี้คือคนที่เล่าให้ฟัง" โจพูดให้ลีดูซัมฟัง เบนเดินเข้ามาในพื้นที่และนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามลีดูซัม
ลีดูซัมทำท่าทางอยากคุย "ไหนเอาของมาดูซิ" เขาเอ่ย ทั้งยังกวักมือตามน้องชายลีดองโฮของตัวเองที่ใส่แว่น มานั่งข้าง
เบนยื่นของให้ ลีดองโฮมาตรวจดูไฟล์ข้อมูล เบนสีหน้ากังวล มองไปทางโจ เบนกำลังดูความปลอดภัยต่าง ๆ และระแวงกับสถานะการณ์ที่ไม่น่าไว้วางใจ
ลีดองโฮพยักหน้า ว่าไฟล์นี้ใช้ได้ ลีดูซัมหัวเราะเสียงดังในความสามารถเรื่องที่ทำได้
ปรบมือให้แล้วสั่งให้คนอื่นตบมือ เอ่ยพลางเอื้อมหยิบซิการ์
"ถามว่าเอามาจากไหน? ใครเป็นคนทำ?"
"ผมเป็นคนทำ" เบนตอบ
"ไม่มีทาง นายทำงานให้ใคร?"
"ไม่มีใครหรอก ผมกับคู่หูทำงานด้วยกัน แค่นั้นแหละ"
"ก็ได้ ๆ เรารับข้อเสนอ" ลีดูซัมตอบ ลีดองโฮออกจากห้องไปแล้ว
"เห็นมั้ย ลีรับแน่" โจพูดต่อให้กำลังใจเบน
"ฉันยังไม่ได้บอกราคาเลย"
ลีดูซัมดูสงสัย "เท่าไหร่? บอกมา"
"สิบล้าน" เบนตอบ
ลีดูซัมไม่พอใจ กำลังคิด "โอเคได้ ๆ งั้นไปได้ แล้ว"
"แล้วเงินหล่ะ" เบนถาม
เขาปัดมือออกมา"เดี๋ยวแกก็ได้ นี่แค่เอาของมานำเสนอ"
เบนหันหน้าไปทางโจด้วยความกังวล "จะให้เอาของไปโดยที่ฉันยังไม่ได้เงินเหรอ?"
ลีดูซัมมองหน้าเบน
"ไม่เชื่อผมเหรอ"
"ไม่ ๆ ผมแค่ไม่ได้ทำธุรกิจแบบนี้"
"หุบปาก เราตกลงกันแล้ว" ลีดูซัมตะคอกเบน
"ไหนนายบอกไม่มีอะไรไง ไฟล์ข้อมูล กับเงินสด" เบนหันหน้าไปคุยกับโจ
"อย่าเครียดไปเลยน่า ลี" โจบอกเบน
มีคนเข้ามาประชิดข้างหลัง ตะคอกบอกให้โจหุบปาก
"งั้นที่ตกลงไว้ ยกเลิก" เบนดึงทรัมไดร์ฟ รีบยกตัวขึ้นจากเก้าอี้ จะหนีออกไปทางด้านหลังของตัวเอง ลูกน้องตัวใหญ่ของลีดูซัมทั้งสองคนขวางทาง และจับเบนไว้ให้นั่งกับที่เก้าอี้ตัวเดิม
"แกเอาไฟล์ข้อมูลไตมาให้ฉันแล้วคิดว่าจะได้เงินสดทันทีเหรอ" ลีดูซัมกำลังลองใจมองดูแววตาเบน ก่อนที่จะมีท่าทางเข้าใจหันหลัง ลีดูซัมเอาเงินในเซฟมาโชว์ใส่ถุงผ้าที่ห่อก้อนเงินไว้ แล้วยื่นให้มาทางเบน
เบนไม่ไว้ใจท่าทางตื่นกลัว แต่อยากจะรับเงินทำท่าจะรับถุงใส่เงิน
ทันใดนั้น ลีดูซัมเอาถุงเงินมาทุบเบน เบนล้มลงไปนอนกับพื้น ลีดูซัมเตะเบนเข้าไปที่ซี่โครงซ้ำ ๆ "ไอ้เด็กเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ นี่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง คุยกับผู้ใหญ่ก็มีมารยาทหน่อยสิ" ลีดูซัมกำลังโมโหเอาเงินในตู้ใส่ถุง แขนแกว่งถุงน้ำหนักเงินเป็นปึก ๆ ตีลงบนตัวเบนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เบนร้องโหยหวนเจ็บปวดก่อนที่จะสลบไปพร้อมรอยยิ้มที่ผยองบนใบหน้าของคนเกาหลีที่ยืนเหนือร่างกาย


สถานีตำรวจประจำจังหวัด พูดห้วน ๆ ออกเสียงไม่ครบคำของประชา เปิดประชุม
ประชา อายุ สี่สิบเจ็ด จบมัธยมต้น ก็เข้าโรงเรียนนายร้อย ค่อยเป็นตำรวจบรรจุข้าราชการตั้งแต่อายุสิบเก้าปี ประชาทำงานเอกสาร สืบสวนเล็ก ๆ เป็นพวกคิดแบบอนาล็อค (analog thinking) จากระบบข้าราชการ มีตัวตนง่าย ๆ อายุมากขึ้น อยากแต่งงานมีลูก ใช้ชีวิตแบบตำรวจค่อย ๆ เติบโต รู้ตัวอีกทีก็เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ตอนปลาย เป็นหน่วยจัดการเอกสารกองโต ของกฎหมายของการค้าอวัยวะในประเทศและข้ามประเทศ ตำรวจอาวุโสมอบหมายให้ประชาทำ หวังกว่าเพื่อเบิกงบเพิ่มเข้าตัวเอง เขาคิดว่าเป็นเรื่องถูกต้องที่จะทำ เพราะเขาคิดว่าเขาเป็นสัญลักษณ์ของความถูกต้อง ไม่ว่าประชาจะสูบบุหรี่ไฟฟ้าที่ซื้อออนไลน์ หรือขับจักรยานยนต์ตำรวจขึ้นบนทางเท้า และเล่นเก็บเงินจากบ่อนที่ดูแลในยามว่าง ประชาเห็นว่าเรื่องที่มีอยู่ก่อนไม่ใช่ปัญหา ถ้าสืบต่อกันมาได้ แสดงว่าดีต้องรักษาไว้ เสพข่าวด้านเดียวไม่พูดคุยกับคนแปลกหน้า คนแปลกหน้าที่เค้าคุยนอกเวลางานมีแค่คนขายล๊อตเตอรี่ กับผู้ต้องหาไม่เคยโทษโครงสร้างคิดว่าสังคมแบน ไม่โทษความเหลื่อมล้ำ ทั้งที่ความเหลื่อมล้ำที่สูงส่งต่ออาชญากรรมที่เพิ่มขึ้น การซบเซาทางเศรษฐกิจหรือแม้แต่อาชญากรรมของชนชั้นนำ
"การปฏิบัติการยุติการค้าอวัยวะ ประจำปี 54 โอเคกันมั้ยทุกคน เราจะทำเรื่องนี้กัน"
ทุกคนในห้องประชุมเบื่อหน้าเขาและดูตลกกับเรื่องนี้ ชื่อหัวข้อมักสำคัญกว่าเนื้อหา ทุกคนเข้าใจกันดี
ตำรวจนายหนึ่งยกมือ "มันทำได้จริงเหรอ" พร้อมเสียงหัวเราะ
"เอาเถอะ วันนี้จะมาคุยกันเรื่อง 'ชาติ บุนนาค' กัน" ประชาเอารูปชาติแปะบนไวท์บอร์ด มือจับปากกาชี้ไปตรงรูป "หรือพ่อค้าในตลาดมืด เขาเป็นคนฉลาดจบมหาลัยมีชื่อเสียง บริษัทล้มละลายในยุคดิสรัปเวิลด์ไวด์เว็บ เขาเลือกได้ดีที่เป็นพ่อค้าอวัยวะเถื่อน พวกนี้ไม่ใช่แค่รู้จักคนที่ซื้อและขาย แต่ยังมีคอนเนคชั่นถ้าพวกติดต่อกันเองข้างถนนเป็นนักบอลโรงเรียน หมอนี่คือเจอเก้น คล็อป ส่วนใหญ่คนในตลาดนี้จะใช้เงินฟู่ฟ่าจนจับได้ก่อน หมอนี่อยู่เป็น แต่ตอนนี้อยู่ในโคม่า นอนไม่มีสติและอีกคน"
"ผู้ว่าความให้โรงพยาบาล ชัยพล มานะเจริญ" รูปชัยพลถูกแปะบนกระดานไวท์บอร์ด
"เป็นผู้ล้างแค้น ผ่านลูกค้าที่เคยซื้ออวัยวะ ผ่านเจ้าหญิงนิทรา นางอารยา ณ อยุธยา" รูปของแม่พัฒน์อยู่บนกระดานพลาสติกสีขาวนั้น
"ถูกทนายบอกความจริงหรืออาจจะแก้แค้นผ่านเด็ก ให้เด็กทำร้าย ก็เป็นไปได้" ประชาชี้รูปพัฒน์บนกระดาน "แต่ตอนนี้ทนายนั้นก็นอนโคม่าอยู่ในคุกเช่นกัน และเด็กนั้นก็ไม่น่าทำอะไรได้ ปกติผมคงพูดว่า คนแย่ ๆ ถูกจับแล้วเราไปฉลองกัน แต่เงินยี่สิบสี่ล้านบาทกับข้อมูลแผนธุรกิจ ในสูท เอาไปตรวจสอบรายชื่อและติดต่อ คนที่สามารถติดต่อได้ สุดท้ายทั้งหมดเป็นเพียงชื่อปลอมหรือชื่อในวงการ เราไปย้อนดูบุคคลที่เคยเป็นลูกค้าในแต่ละรายชื่อที่พึ่งได้รับบริจาคอวัยวะ เราไปตามตรวจสอบมาแต่ละคน ผลตรวจและการปลูกถ่ายพบว่าไม่มีการต่อต้านของการปลูกถ่ายอวัยวะ ผลของมัน…"
"99 เปอร์เซ็นต์" ตำรวจที่นั่งฟังตะโกนตอบ
"ใช่ แพทย์แทบช็อก ต่อให้เป็นแพทย์ที่ผ่าตัดมาสิบปี ก็ไม่เคยเจออวัยวะที่เข้ากับร่างกายได้ขนาดนี้ เหมือนแค่เอาอวัยวะตัวเองกลับมาใส่ แย่ไปกว่านั้นอวัยวะพวกนี้ไม่ได้มาจากแลปวิจัยหรูในมหาวิทยาลัยชั้นนำ แต่จากการคำนวณโรงพยาบาลที่รับอวัยวะต่าง ๆ คาดว่าถูกผลิตขึ้นในภูเก็ตนี่แหละ มีเอกสารในกระเป๋าของชาติที่เขียนถึงทรัมไดร์ฟที่ทิ้งไว้ จากการเข้าตรวจค้นบ้าน เราจะส่งมันไปที่กรุงเทพและดูว่าจะเจออะไรอีกมั้ย ระหว่างนี้คนของเราก็พยายามหาที่มาของการบริจาคอวัยวะแต่ละครั้ง ทุกครั้งที่มาก็จะเป็นที่มาปลอมเหมือนกัน" ใบหน้าเหนื่อยหน่ายของทุกคนในห้องประชุม เป็นคำตอบของความน่าสนใจของโครงการนี้
"เพราะงั้นทุกคนรู้ไว้ ตอนนี้เรามีหน้าใหม่มาแล้ว เราไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน แต่พวกนี้เก่งฉิบหาย ทำงานเป็นทีม สำหรับผมแล้วบอกได้เลยว่าตอนนี้ภูเก็ตอาจจะมีเจ้าถิ่นใหม่แล้ว"
ขณะเดียวกัน แลปคอนเทนเนอร์ ริมทะเล
เรือส่งสินค้าต่างเข้ามาส่งสินค้า คอนเทนเนอร์วางซ้อนทับเหมือนเลโก้ ถูกหิ้วไปมาด้วยเครนสูงเหมือนมือของเด็กยกของเล่นไปมา
พัฒน์กำลังนั่งมอง สีฟ้าจากธรรมชาติครึ่งบนเป็นเมฆ ครึ่งล่างคลื่นเป็นทะเล
ฟันของเขากำลังบด ตัด ฉีกเบอร์เกอร์ กับดูดน้ำอัดลม พร้อมฟังเพลงจาก หูฟังไร้สายสีน้ำเงิน กับสวมชุดกันลมสีแดง เบนเข้ามาดึงหูฟังออก หูขวาของพัฒน์ มีเครื่องหมาย สามเหลี่ยม วงกลม กากบาท และลูกศร สัญลักษณ์ต่าง ๆ
กระบวนการสแกน ก่อนอื่นสแกนพื้นผิวและจำลองพื้นผิว ไปโปรแกรมสร้างข้อมูลแบบจำลองใบหูขวาของพัฒน์ ผ่านอัลกอริทึม ถัดจากนั้นเลือกใช้วิธีการกลับด้าน (Flip) ทำให้เกิดพื้นผิวตรงข้ามจะเป็นตัวอย่างของพื้นผิวหูซ้าย ขนาดและการกลับด้านคือทฤษฎีความสวยงามในแง่ของการศัลยกรรมตกแต่งนั้นคือความสมมาตร ลำดับต่อไปเอามาซ้อนทับกับไฟล์แบบจำลองพื้นที่หูซ้ายที่แหว่งไป จะเกิดพื้นที่ซ้อนทับ คือหูซ้ายกับบาดแผล และพื้นที่ไม่ซ้อนทับกัน ในอีกความหมายหนึ่งคือ "พื้นผิวของหูที่แหว่งออกไป" ในที่สุดก็ได้แบบจำลองขนาดจริงของใบหูบริเวณหายไป เริ่มกระบวนการพิมพ์สามมิติด้วยวัสดุชีวภาพ แต่ไม่ใช่แค่นั้นโชทำหน้าที่ดูความเหมาะสมของวัสดุทั้งเรื่องน้ำหนักและสี แล้วในท้ายที่สุดโชก็เย็บใบหูจากการพิมพ์สามมิติก็เข้ากับพื้นที่ใบหูที่แหว่งออกไปเรียบร้อยแล้ว
มีรอยต่อนิดหน่อยระหว่างหูของพัฒน์ กับสิ่งที่เรียกว่าการได้รับอวัยวะสำรองกลับมา ความสร้างสรรค์ต่อสิ่งที่หายไปเรียกอีกอย่างว่าชิ้นส่วนที่เข้ากับร่างกายของพัฒน์ก็ได้ หลังจากนั้นหูที่เป็นรอยแผลขนาดใหญ่กลายเป็นความภาคภูมิใจที่เขาสามารถใช้ชีวิตกับสิ่งพัฒน์สามารถทำได้ได้ พัฒน์ได้ใบหูข้างซ้ายกลับมาแล้ว
ที่บ้านของพ่อเบน พ่อเบนเสียไปสามปีแล้ว
เบนกลับมาหาแม่เวลาเครียด เรื่องที่เบนเจอทำให้เบนกังวลมากขึ้น ทั้งเรื่องเงินของพัฒน์ และเหตุในวันนั้น การใช้สารเสพติด และการอยู่บ้านตัวเองบางทีก็ไม่ได้ทำให้ตัวเขา รู้สึกปลอดภัย เขาร้อนรนต่อเรื่องรอบตัวหลังจากการใช้สารเสพติด นึกว่าบ้านข้าง ๆ กำลังสอดส่องเขาตลอดเวลา เขากังวลเรื่องเงินที่ตัวเองมีอยู่จะมีคนมาขโมยไป เบนรีบเดินก้าวจ้ำ ออกจากบ้านตัวเองในมือทั้งสองข้างถือกระเป๋าบรรทุกเงินขนาดใหญ่กลับเอามาที่บ้านหลังนี้ด้วย เขาไม่กล้าเจอหน้าแม่ตัวเอง เขาแอบอยู่หลังบ้าน เมษาแต่งงานใหม่กับภาคพ่อลูกสอง เมษากำลังเรียก คานและคริสลงมากินอาหารเช้าที่เตรียมไว้บนโต๊ะเรียบร้อย เมษาได้ยินเสียง ของจากสระน้ำหลังบ้าน เมษาจึงเรียกเนลสัน ให้รีบลงมา เดินออกมานอกบ้านพร้อมกับเมษา
"ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ" ภาคตะโกนถามไปทางจุดที่สงสัยหลังบ้านของตัวเอง
ทุกคนลงมาหลังบ้านทั้งเมษา ภาค คาน
ควันกำลังลอยออกมาจากพุ่มไม้หลังบ้าน เบนยืนขึ้นพร้อมกับสูบบุหรี่ เบนสนใจสระน้ำใหม่
"ลูกมาทำอะไรข้างนอก" เมษาถาม
"ว่าไงแม่ ว่าไงภาค ไงคาน คริสล่ะ" เบนถามไม่มีใครตอบ "สระน้ำ นี่พึ่งทำใหม่เหรอ ใหม่มากเลย ผมเลยอยากลอง" พวกเขาทำหน้าหน่ายกำลังหันเข้าบ้าน ไม่ค่อยมีใครสนใจเบน เบนปาบุหรี่ไปที่สระน้ำ และเดินตามเข้าไปในบ้าน
เมษากับภาคขึ้นไปแต่งตัวไปทำงาน
ตอนนี้บนโต๊ะอาหารมีแค่เบน กับคาน ในมือกล่องซีเรียล กำลังเทลงมาในชาม คานกินอาหารเช้าที่แม่ทำให้ เบนเห็นสังเกต รูปรับรางวัลต่างๆ ของคาน ทั้งเกียรตินิยม แข่งขันเปียโน หรือตอบปัญหาวิทยาศาสตร์
"ได้รางวัลเยอะมากเลยนะ"
"…อาจารย์แค่พาไปแข่งกับอ่านโจทย์ก่อนหน่ะ" คานตอบ สายตาอ่านหนังสือเคมีไปด้วยไม่ได้หันหน้ามาทางเบน
"ตอนนี้ยังเล่นอยู่มั้ย เปียโน เคยแข่งนี่"
"…ไม่หรอก ตอนนี้เล่นกลองไฟฟ้าอยู่"
"โคตรเจ๋งเลยดิ แล้วจะเรียนสายไหนดูไว้หรือยัง"
"…ผมชอบเคมี อยากเรียนสายวิทยาศาสตร์"
เบนนึกก่อนจะตอบ "ถ้าอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ดี ก็ควรออกจากหนังสือได้แล้ว ความรู้มันอยู่ข้างนอก มีอะไรถามพี่ได้นะ" เบนไม่เคยมีโอกาสได้เรียนในโรงเรียนอินเตอร์แบบนั้น ไม่เคยได้แม้แต่สระน้ำ พ่อแม่จัดเตรียมสิ่งบันเทิงพร้อมสรรพ ไว้ในบ้าน ไม่ว่าเกม หนัง คอร์สเรียนกลองไฟฟ้า อุปกรณ์ถ่ายภาพ ของประดับวันคริสต์มาส ไม่ว่าที่ไหนในบ้านที่ครอบครัวนี้ใช้ชีวิตอยู่ ดูเหมือนจะดีกว่าวัยเด็กของเบน ในบ้านมีชั้นที่เต็มไปด้วยหนังสือ อุปกรณ์ออกกำลังกาย ทีวีจอแบนขนาดมหึมา และของเล่นราคาแพงลิบและสมบูรณ์แบบที่สุด ครอบครัวนี้อย่างกับหลุดมาจากแค็ตตาล็อกหมู่บ้าน
เมษาพาคริสที่แต่งตัวนักเรียนลงมาผ่านห้องครัว ไปทางประตู แต่คริสพยายามเดินมาหาเบนและชนหมัดทักทายกับเบน คริสชอบที่เบนเป็นพี่ชายที่ดี เมษาห้ามคริสไม่ได้ ถัดจากนั้นเมษาส่งคริสขึ้นรถจากหน้าบ้านไปโรงเรียน
"…ทำไมพี่ไม่เรียนให้จบหล่ะ" คานยังคงก้มหน้าอ่านและถามโดยไม่มองหน้าเบน
"ประสบการณ์นอกห้องเรียนมันสำคัญกว่า มันคือชีวิตจริง"
เมษาเข้ามากลางบทสนทนา ลูบหัวคาน "ไป เดี๋ยวพ่อไปส่ง" คานเดินออกไปจากโต๊ะทานอาหาร หาภาคที่ประตู ทั้งคู่เดินออกไปหลังจาก ในบ้านนี้เหลือแค่เบนกับเมษา
เบนพึ่งสังเกตเสื้อไปรเวทที่คานใส่เมื่อกี้ "อันนั้นใช่ เสื้อผมมั้ย" เบนถามเมษา
"ทำไมเหรอ ลูกไม่ใส่แล้วก็ยกให้น้อง" เมษาเก็บจานที่ยังไม่ได้กิน อีกสามจานไปไว้ซิ้งค์ เบนไม่พอใจที่ทุกคนพยายามหลบหน้า โกรธเรื่องเสื้อผ้าและการเอาภาคมาอยู่ในบ้านพ่อเบนวิ่งขึ้นบันไดไปของในห้องตัวเอง
"แม่ แล้วของในห้องผม!?"
"บริจาคไปหมดแล้ว" เมษาตะโกนขึ้นมาจากชั้นหนึ่ง
เบนถอนหายใจ "แล้วของที่เหลืออยู่ไหน"
"อยู่ในโรงเก็บของ"
เบนเหนื่อยกับสายสัมพันธ์ของครอบครัว และเกลียดตัวเองจากการไม่ถูกยอมรับ
แล้วก็ต้องไปนอนในห้องรับรองแขกในชั้นหนึ่ง เป็นห้องเล็ก ๆ ส่วนของเบนบางส่วนก็อยู่ที่นี่ แล้วเบนก็หลับไป ตื่นมาอีกทีก็ตอนเย็น เบนก็ออกไปหาเพื่อน แล้วค่อยกลับมาบ้าน ความเครียดสะสม ทำให้เบนไม่ภูมิใจในตัวเอง และทุกอย่างล้า เพลีย เบนมักจะไปสูบบุหรี่ที่สระน้ำนอกบ้าน ถ้าน้องทั้งสองคนกลับมาบ้าน
วันถัดมา เบนเห็นว่าโรงเก็บของหลังบ้านมีรถพ่อของเบนอยู่ เบนสำรวจและหลงใหลในรถตั้งแต่เด็ก พ่อชอบพาเบนไปขับรถเล่น และยังเป็นคนสอนเบนขับรถ เขารู้สึกว่ารถคันนี้เป็นสิ่งปลอดภัยเดียวที่เขายังมีเหลืออยู่ ตัดสินใจหากุญแจในบ้าน
ตอนกลางคืน ก็ยังหาไม่เจอ ในที่สุดก็ต้องถามแม่อยู่ดีว่ากุญแจรถพ่ออยู่ที่ไหน
"ในโคมไฟที่พ่อซื้อให้แม่" เมษาหมายถึงพ่อเบน
เบนไปหยิบกุญแจรถจากในโคมไฟประตูทางเข้าบ้าน ค่อยเดินไปที่ริมสระหลังบ้าน มือหยิบกระเป๋าเงินหลังพุ่มไม้ในสวน เอามาไว้ที่รถคันเก่าของพ่อ ใช้เวลาหาจุดซ่อน ทั้งข้างหลัง ใต้ท้องรถหรือข้างหน้า สุดท้าย เบนเจอจุดที่ดีที่สุดคือใต้เบาะหลัง เขายกเบาะหลังขึ้นยัดกระเป๋าเงินลงไป เงินเป็นล้าน ๆ ถูกกดแน่นยัดอยู่ใต้เบาะหลัง
ขณะนั้นเอง
แป็ก! เสียงสวิตซ์ไฟเปิดขึ้น
โรงเก็บของสว่างขึ้นจากหลอดไฟกลางฝ้าเพดาน
เมษาเป็นคนกดเปิด เธอคิ้วขมวด สงสัยว่าเบนมากำลังทำอะไรในรถคนเก่า
"ทำอะไรอยู่" เมษาถาม
"หาของครับแม่" เบนรีบปิดเบาะด้านหลังในรถ ลนลานเหงื่อออกทำท่าทีจัดของ
"… ฉันถามว่า ทำอะไรอยู่" เธอถามอีกครั้ง
เบนลุกขึ้นยืน โผล่หน้าเหนือรถสิ่งต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับรถเริ่มผุกร่อน สีหน้าเศร้าตอบเบา ๆ พึมพำกับตัวเอง
"…ผมแค่คิดถึงพ่อ"
ในคืนที่เบนนอนไม่หลับ
เขาออกมาสูบบุหรี่ข้างนอกบ้าน
ควันสีเทาที่ออกมาจากปาก ทำให้ลมหายใจเป็นจริงขึ้นมา
คืนนั้น เบนกลับไปที่เตียง เขารู้ว่าบางครั้งเขาก็เป็นลูกที่ไม่ได้เรื่อง
กล่องเก็บของเล่นในวัยเด็ก คือ สวนสนุกที่ปิดกิจการไปแล้ว เบนเปิดมันที่ปลายเตียง หวังว่าช่วงเวลาในอดีตจะเยียวยาจิตใจในปัจจุบัน เขาเจอเรื่องราวที่ทำให้ยิ้มได้บ้างในวัยเด็ก บางเรื่องก็ทำให้เศร้าได้ มันก็อิ่มเอมในตัวตน เบนดูรูปฟิล์มตอนพ่อยังอยู่ เจอกล้องฟิล์มของพ่อ
เขาหัวเราะ ยิ้มกับช่วงเวลาที่ดีในรูปฟิล์มของกลุ่มคิปป์ที่มีพัฒน์ตอนเด็ก ช่วงเวลานั้นทำให้เราเรียนรู้ว่าแต่ละคนพิเศษแค่ไหนก่อนจะเติบโตเป็นคนธรรมดา สมการหลังรูปข้อความและกระดาษจดที่ทุกคนเขียนเมื่อสิบปีแล้วพอมาคิดเรื่องของพัฒน์ เขาว่านี่มันมาไกลกว่าที่ตัวเองคิดมากแค่ไหน รอยยิ้มมุมปากแสดงเรื่องราวนั้นแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่สามารถทำเรื่องพวกนี้ได้ตัวคนเดียว เบนภาคภูมิใจในตัวพัฒน์


พัฒน์อยู่ที่โรงพยาบาลกำลังโทรหาเบน โจเป็นคนรับโทรศัพท์ของเบนและบอกว่าเบนก็อยู่โรงพยาบาลแต่สลบอยู่ที่ห้องคนป่วยหมายเลขที่ 223
พัฒน์มาเยี่ยมเบน เบนยังหลับ ข้างเตียงมีโจที่มานั่งเฝ้า
"น้องคือคนที่ทำงานกับเบน"
"ใช่ ผมเอง เขาเป็นไงบ้าง"
"ซี่โครงร้าว ประมาณนั้น โดนอัดน่วม ผมลองพยายามห้ามคนเกาหลีนั้นแล้ว ไม่รู้เขาเป็นบ้าอะไร เขาสลบเลย เขาอัดเหมือนอยากไม่ให้มันตื่นขึ้นมา น้องเป็นคนทำสินะ" โจหมายถึงไฟล์อวัยวะ
พัฒน์ไม่ได้ตอบ ถอยหลังหันไปทางอื่น
"ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลย" โจถาม
พัฒน์หันมารับคำถาม ค่อย ๆ นั่งลง ถอนหายใจ
"เล่าเรื่องเกี่ยวกับลีดูซัมให้ฟังหน่อย เล่ามาทุกอย่างเลย"
พัฒน์ มาที่โรงแรม โดนตรวจสอบค้นตัวและของที่ซ่อนในเสื้อผ้าลูกน้องลีดูซัมเจอพลุไฟที่ค้นจากตัวพัฒน์ ไปวางบนโต๊ะ
ลีดูซัมหัวเราะ กวักมือให้พัฒน์เข้ามาคุย
พัฒน์เดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าลีดูซัม ลีดูซัมกำลังดูพลุและกินเหล้า มีแก้วใบขนาดพอดีมือ มีซิกการ์กับไม้ขีดอยู่บนโต๊ะ
"ถามว่าเป็นใคร" เป็นภาษาไทยที่ออกมาจากโทรศัพท์ล่ามบนโต๊ะ เป็นสิ่งที่ลีดูซัมถาม
พัฒน์เอานิ้วไปกดปุ่มโทรศัทพ์โรงแรมหาคนแปล แล้วพูดภาษาเกาหลีแทน เอ่ยคำแห่งตัวตนใหม่ "อิชิอิ" สร้างถ้อยคำและผลลัพธ์ของตัวเอง อีกตัวตนหนึ่งของพัฒน์กระโดดขึ้นมาแสดงตัวด้วยความเป็นปัจเจกที่ต่างออกไป เยื้องย่างเข้าใกล้ความอันตราย รบเร้าด้วยลูกไฟแห่งความปรารถนา เย้ายวนขึ้นเกิดผลขึ้นมา
"อิชิอิ โอเค โอเค นั่งสิ" ลีดูซัมพูด
"ผมคงอยู่ไม่นาน" พัฒน์ตอบเป็นภาษาเกาหลี
"ไม่นานเหรอ ก็ได้ งั้นพูดมาว่าต้องการอะไร"
"20 ล้าน" พัฒน์บอก
ลีดูซัม "20 ล้าน ไอ้เด็กนี่จะมาเอาเงินฉัน 20 ล้าน ใครก็ได้ เอาเงินให้มันหน่อย"
"20 ล้าน กับที่เหลือที่ต้องจ่ายและอีก 2 ล้าน กับค่ารักษาของหุ้นส่วนงานผม"
"หุ้นส่วน ไอ้เด็กนี่" ลีหยิบปืนในลิ้นชักขึ้นมาวางบนโต๊ะ "ใช่ ๆ ฉันจำมันได้ ทำไมเด็กรุ่นนี้ ไม่มีสัมมาคารวะบ้างวะเป็นลูกเหรอ หรือน้องของมัน" ลีดูซัมพูดพร้อมขำตัวโยน
ลีดูซัมถอดเสื้อสูทออก "เอางี้ คู่หูแก เอางานมาให้ฉัน ฉันซ้อมพี่แก แล้วก็ปล่อยให้แกมาทวงเงินเพิ่ม คนเดียวต่อหน้าฉันเนี่ยนะ" ลีขำ "ไอ้เด็กนี่มันโคตรกล้าเลยนี่หว่า" ปรบมือและให้ลูกน้องปรบมือด้วย
สัญญาณไซเรนเสียงเตือนภัยดัง มีน้ำออกมาจากหัวสปริงเกอร์ดับเพลิงบนฝ้าเพดาน ละอองน้ำกระจายไปทั่วห้องพัก ทุกคนต่างตกใจ ลีดูซัมมองพัฒน์ พัฒน์เดินไปใกล้โต๊ะ สารเคมีที่กระจายไปทั่วห้องเป็นน้ำที่พัฒน์เตรียมไว้ หยิบไม้ขีดไฟที่ลีเอาไว้จุดสูบบุหรี่จากบนโต๊ะ นิ้วโป้งดีดสีส้มปลายไม้ขีด เปลวเพลิงจุดขึ้นที่มือโดยของพัฒน์ ถ้อยคำที่โกรธแค้น พวยพุ่งออกมาจากปาก "ผมไม่ใช่ลูกคุณ" เขาโยนไม้ขีดไปที่โต๊ะ ไฟกระโจนสู่กลุ่มน้ำบนโต๊ะนั้น
ตู้มมมมม!!! กรงเล็บความร้อน เข้าทำร้ายคนทั้งห้อง
เสียงระเบิดใหญ่เกิดขึ้นในห้องนี้ เศษกระจกแตกไปทั่ว ทุกคนเลอะฝุ่นและยังเปื้อนน้ำ บางคนใช้มือตีและดับไฟที่อยู่บนตัว "แกเป็นบ้า อะไรของแกวะ!!" ลีดูซัมตะโกนใส่พัฒน์ ทุกคนหูวิ้ง
ขณะที่ทุกคนกำลังตกใจ พัฒน์รีบคว้าพลุไฟบนโต๊ะมาไว้ในมือ จุดมันขึ้นเป็นถ้อยคำใช้มันจัดการกับเขาเพื่อแสดงว่าเขามีอำนาจเหนือผู้อื่น เขาชูเครื่องหมายของความตายขึ้น ก้อนไฟสีส้มของพลุประกายกับน้ำที่มากระทบทุกเมื่อ หากลงไปบนพื้นที่ชุ่มน้ำ แสงสว่างกับความร้อนจะปะทุอีกครั้ง ร้อนแรงและแผดเผาทุกชีวิต ความอ้อนวอนมีกลิ่นของตัวมันเอง ตอนนี้ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความเห็นอกเห็นใจ ฉุนไปด้วยกลิ่นของความตาย ความกลัวยิ่งเกิดขึ้น ลีดูซัมตกใจตะโกนโหวกเหวกโวยวาย
ความปรารถนาในการทวงคืนพุ่งสูง ลำธารของความรุนแรงไหลผ่านตัวพัฒน์ แผ่นน้ำแข็งของตัวตนถูกทุบด้วยต้อนไฟแห่งความโกรธ เพื่อแก้ปัญหาที่ใหญ่ขึ้นเขาแสวงหาทางทำให้ตัวเองมีชีวิตอย่างชัยชนะ "อยากรู้มั้ยหล่ะว่าบ้าจริงมั้ย" กับใบหน้าทุกคนที่หวาดหวั่นทุกคนในห้องกำลังกลัวตาย บนความมั่งคั่ง ความรวยยังทำให้คนไม่อยากตายจุดจบของทุกคนอยู่ในมือพัฒน์ มันสำคัญและควบคุมทุกอย่าง
มีลูกน้องลีดูซัมจะเอาปืนมาชี้ทางพัฒน์ ความกลัวทำให้ลีดูซัมห้ามลูกน้องของตัวเอง "ไม่ ๆ ปืนไม่ได้"
ความกลัวตายทำให้คนยอมทำทุกอย่างพัฒน์รู้เรื่องนี้ดี ระหว่างที่กำลังหันพลุไฟไปรอบ ๆ พลุในมือคือตัวจุดระเบิดที่พร้อมคร่าทุกชีวิตในห้อง ยมทูตของทุกคนอยู่ในมือพัฒน์
"แกกล้ามาก ฉันยอมรับ"
ประโยคของพัฒน์จะได้ทุกอย่างที่เขาขอ "เอาเงินมาให้ผม" ทุกอย่างง่ายขึ้นเมื่ออำนาจอยู่ในมือ ตัวตนพัฒน์ขับขานโลดแล่นอย่างสวยงาม
"โอเค ๆ ฉันหยิบเงินให้" เขาเอื้อมไปหยิบเงินในเซฟ ยื่นให้พัฒน์ "เอาไฟล์อวัยวะอื่นมาขายให้ฉันอีก ลูกน้องฉันบอกว่า มันสามารถทำส่งไปขายได้ทั่วโลกถ้ามีเครื่องพิมพ์" พัฒน์หยิบถุงเงินจากมือของลีดูซัม รางวัลของชัยชนะ ถุงเงินสีแดงดูเลอะเทอะเปรอะเปื้อนด้วยเลือดเบน "อาทิตย์หน้าเอาโค้ดอวัยวะอื่นมา"
พัฒน์จ้องตา ดึงถุงเงินมาจากมือ "เงินสดมาก่อนเท่านั้น"
"จ่ายเงินสด" ลีดูซัมพูดทวน ยอมรับข้อตกลง
"ถ้ายังบ้าแบบนี้ทุกครั้งระวังจะมีปัญหา ฉันเข้าใจแกได้ เด็กใหม่" ลีดูซัมเตือน
"คุณไม่ต้องการไฟล์หรอก เอาดีเอ็นเอมาให้ผม ผมรู้วิธีพิมพ์" พัฒน์กำลังแก้ปมและผูกปม
ลีดูซัมหัวเราะกับตัวเอง เขาไอและก่อนที่จะพูด "งั้นเหรอ เด็กนี่มันโคตรบ้าเลยวะ ฉันนับถือเลย ข้อสงสัยสุดท้ายที่ลีดูซัมถาม "อันนี้อะไร" เขาหมายถึงน้ำที่ลงมาแล้วติดไฟแต่ไม่มีกลิ่นอันนี้
สายตาระแวงของพัฒน์ สอดส่ายระวังคนในห้อง เอ่ยตอบว่า "โพแทสเซียมไนเตรทกับน้ำหวานนิดหน่อย นี่คือจรวดน้ำตาล"เขาถอยหลังแล้วก็ออกไปจากห้องไป ลีดูซัมพอใจกับความบ้าของพัฒน์เขาหัวเราะตัวเองที่เด็กแค่นี้ทำให้เขาวุ่นวายได้ขนาดนี้
พัฒน์เดินออกมาหน้าโรงแรม ทุกคนมองไปด้านหลังโรงแรมที่มีสัญญาณเตือนภัย ความวุ่นวายเกิดขึ้น แผ่นหลังของพัฒน์มีคนมองที่เสื้อด้านหลังพัฒน์กำลังติดไฟ พัฒน์เอามือปัด ๆ ที่ไฟที่เสื้อจนดับลง เขาเรียกแท็กซี่ ขึ้นรถไปพร้อมกับถุงเงินและบนใบหน้าเลือดกำเดาไหลเขาเอามือเช็ดเลือดที่จมูก การรู้สึกในอารมณ์ในตัวพัฒน์ถูกเติมเต็ม อิ่มเอิบ ตื่นเต้นทุกทิศทางความรู้สึกทำให้พัฒน์เขารู้สึกมีชีวิตอีกครั้งเมื่อเข้าใกล้ความตาย ความตื่นเต้นชั่วคราวกำลังทำสร้างความพอใจทางตัวตนกำลังคลานขึ้นมาเกาะกินพัฒน์มากขึ้น


"ปลายเดือนตุลาคม อีกสี่เดือนผมจะเรียนจบมัธยมหก ตอนนี้ผมอยู่ที่โรงพยาบาล บรรยากาศโรงพยาบาล ไม่เคยทำให้ผมรู้สึกดีเลย ที่นี่มีทั้งการเกิด เจ็บ และตาย ผมยังมาคอยมาดูอาการแม่อยู่ ผมอยู่ในสรวงสวรรค์แห่งสายน้ำเกลือ ถุงปัสสาวะ และท่อช่วยหายใจ ไข่มุกอันดามัน ช่างแม่งไข่มุกเหี้ยนั่นดิ หาดทรายสีทองนั้นก็ด้วย แม่ผมนอนอยู่ นี่คือ 'นางอารยา ณ อยุธยา' แม่ของผม ผมไม่ได้คุยกับแม่มา 858 วันแล้ว อันที่จริงผมอาจไม่ได้คุยกับแม่ตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้ว ถ้าแม่ทำแบบนี้เพื่อให้ผมใช้เวลาอยู่กับแม่ แน่นอนมันได้ผล ผมโอเคที่จะคุยกับแม่แล้ว ผมพร้อมที่จะเป็นลูกที่ดี และสอบในคณะที่แม่อยากให้ผมเป็นได้แล้ว แค่ตื่นขึ้นมาสักที"
โทรศัพท์พัฒน์มีสายโทรมา
"ครับ บ่ายพรุ่งนี้ โกดังโรงงานยา"
"2 ทุ่ม"
พัฒน์กดวางสายลีดองโฮเรื่องสถานที่ส่งอวัยวะ เราคุยงานกันผ่านน้องของลีดูซัม พัฒน์ส่งข้อความให้ไมล์ ใช้มือถือแบบพับพัฒน์บิดมือถือหักเป็นสองชิ้น ปาลงถังขยะ
เบนมาเยี่ยมพัฒน์ที่โรงพยาบาล
ส้มเต็มตะกร้าวางอยู่ข้างเตียงแม่จากเบนเอามาเยี่ยม พัฒน์กำลังอ่านหนังสือเซเปี่ยนส์ เขียนโดยยูวาล โนอา ฮารารี่ เบนหันมามอง เบนเห็นโทรศัพท์ที่ถูกหักครึ่งในถังขยะ"ต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ?"
พัฒน์ตอบ "พี่ก็รู้ว่า รัฐบาลไม่น่าไว้ใจ" เขากังวลทั้งรัฐบาลกับมาเฟียนั้น
เบนวางหนังสือ มองนาฬิกาที่ข้อมือ สีหน้าเบื่อ"งั้นเดี๋ยวฉันไปทำงานเอกสารล่ะ"
พัฒน์มองตามเบนที่กำลังจะออกไปหน้าประตู "ส่วนเรื่องแม่ฉันแนะนำหมอเก่ง ๆ เกี่ยวกับประสาทให้ได้นะ"เบนหันมาบอกก่อนเดินออกไป
พัฒน์พยักหน้า เขายังนั่งอยู่ข้างเตียงรอแม่ตื่นขึ้นมา ห้อง 633 มีแค่พัฒน์ที่ยังสามารถลืมตาได้กับผู้หญิงที่ยังหลับตาอยู่เท่านั้น 'เหมือนแค่เรื่องอุบัติเหตุของแม่ยังไม่พอ ผมต้องทำอวัยวะขายให้กับคนอันตราย ๆ ด้วย' นี่เป็นเรื่องที่พัฒน์ จดไว้ในสมุดบันทึกที่เป็นคำแนะนำของเบนว่าพกสมุดติดตัว
"แม่ต้องตื่นมา ผมรู้นี่ยังไม่ใช่เวลาของแม่"
พัฒน์คิดเรื่องพวกนี้ตอนไปส่งของ
วันถัดมานี้ผมต้องฟังผลวินิจฉัยทั้งสองผู้ป่วย
"แม่จะฟื้นขึ้นมากอดผม ครอบครัวเราจะมีความสุขอีกครั้ง แม่จะตื่นมาเย็บผ้าแต่งตัวที่แม่ชอบ ผมรู้ว่าผมแก้ไขเรื่องนี้ให้มันถูกต้องได้ ผมจะเรียนจบมหาลัยเป็นหมอ เป็นทุกอย่างที่แม่ต้องการ มีครอบครัวดี ๆ มีลูกสักคนสองคน และให้แม่อุ้มหลาน จะพาแม่ไปเที่ยวต่างประเทศ เราจะกลับมาเป็นครอบครัวที่ดีเหมือนแต่ก่อน อาการของผมดีขึ้น" นี่เป็นเรื่องที่ผมคิดตอนกำลังเดินเข้ามาโรงพยาบาล
แผนกอายุรกรรม โรคมะเร็งเนื้องอก
หมอวิชัยพูด "เอาล่ะ น้องพัฒน์ เราก้าวหน้าไปมากแล้วในการรักษาของพัฒน์ ได้เวลาคุยถึงขั้นสุดท้ายแล้ว"
"ได้ครับ"
"อย่างที่คุณรู้ที่เราฉายรังสีกับทำการรักษาเคมีบำบัดเต็มรูปแบบแล้ว การผ่าตัดเอาสมองส่วนนั้นออกอาจจะดีที่สุด อยากให้พัฒน์เข้าใจว่าถ้าไม่ผ่าตัดก็แค่รอเวลาให้มันลามไปที่อื่นและมันลามไปแน่ ๆ ถ้ายอมเสี่ยงสักนิด การผ่าตัดของน้องจะช่วยยืดเวลาไปอีกนิดหน่อย อาจจะมากหรือก็น้อยในความเห็นผม"
"เท่าไหร่เหรอครับ ผมไม่ได้มีประกันคือผมเบิกไม่ได้"
"ราคาการค่าผ่าตัดอยู่ที่ สองล้านเจ็ดแสนบาท ถึงสามล้านได้ ส่วนของผมจะพยายามลดให้มากที่สุด แต่ของผมไม่ใช่ส่วนที่เยอะที่สุด" พัฒน์กังวลเรื่องตัวเลขว่ามันจะบานปลายไปมากกว่านี้ พัฒน์เอามือลูบหัวตัวเอง
"เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการตัดสินใจที่ยิ่งใหญ่ น้องมีคนที่ต้องปรึกษามั้ย"
"ไม่ ผมจะผ่า" สำหรับพัฒน์เขาคิดว่านี่อาจเป็นทางออกเดียว
"ผมขอบอกว่าคุณเลือกถูกแล้วครับ ผมแนะนำรอให้อาการปวดหัวเบาลง ว่าอีกสักสองอาทิตย์แล้วค่อยผ่ากัน"
พัฒน์ตัดสินใจไปแล้ว เขากำลังออกมาจากห้องนั้นเดินไปห้องวินิจฉัยอีกห้อง หมอวัฒนารอพัฒน์อยู่เพื่อแจ้งอาการของแม่พัฒน์
"หมอก็หวังว่าผมจะมีข่าวดีเหมือนกัน นะน้องพัฒน์ แต่หมอประเสิร์ฐ กับหมอชนัน และผมเห็นตรงกันเรื่องอาการของแม่อาการของแม่กำลังทรุด กล้ามเนื้อตาเธอไม่ขยับ รูม่านตาไม่ตอบสนอง ก้านสมองเธอ ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย เครื่องมือต่าง ๆ จะช่วยพยุงชีวิตเธอ แต่คุณภาพชีวิตเธอจะย่ำแย่มาก เป็นเหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้แม่คงไม่มีวัน กลับไปเหมือนเดิมได้ ไม่มีทางเลยหมออยากแจ้งให้คุณทราบหมอเสียใจที่ต้องบอกคุณเรื่องนี้ แถมพัฒน์ก็ไม่มีใครอยู่แล้วด้วยตอนนี้หมอช่วยอะไรไม่ได้แล้ว" หมอวัฒนาพูดเสียงเบา
พัฒน์หน้าเสียน้ำตาเริ่มไหล เขาเอามือปาดหยาดน้ำตา เหตุผลเสียงกระซิบมีพลังโน้มน้าวมากกว่าเสียงตะโกน ความจริงก้าวเข้ามาหาพัฒน์อีกหนึ่งก้าว
"ถ้างั้นเราก็ถอดเครื่องมือตอนนี้"
"ไม่มีถ้าครับ แต่เป็นเมื่อไหร่ ผมต้องทำตามกฎหมาย พัฒน์ก็น่าจะรู้" หมอวัฒนาพูด
พัฒน์ถอนหายใจมองไปทางอื่น ค่อยหันหน้ากลับมาถาม "แม่จะอยู่ได้อีกนานเท่าไหร่ถ้าถอดเครื่องช่วยหายใจ"
"อาจสี่สิบแปดชั่วโมงหรือสองถึงสามอาทิตย์ เราไม่สามารถรู้ได้"
"ถ้าจะวางแผน คุณควรคิดหาทางที่สั้นที่สุด ตอนนี้ต้องทำเรื่องการบริจาคอวัยวะทันที พัฒน์ แม่น้องเป็นคนเก่ง มีเพื่อนเยอะ ถ้าคุณอยากบอกให้ทุกคนรู้เพื่อจะได้มาบอกลา เป็นสถานการณ์ปกติ ก็ควรเริ่มติดต่อตอนนี้เลย แล้วพอถึงวันสุดท้ายจริง ๆ พวกเขาจะรู้สึกพร้อมกว่านี้ หรือพร้อมที่สุดเท่าที่จะพร้อมได้สำหรับสถานการณ์แบบนี้ ผมเสียใจด้วยนะน้องพัฒน์"
พัฒน์ตกใจกับเรื่องราวทั้งหมด เขาพาตัวเองเดินกลับมาที่ห้อง 633 เริ่มมองแม่เปลี่ยนไป เขาก้มตัวนั่งร้องไห้คนเดียว ก่อนหน้านี้ผมมีครอบครัว หลังจากนี้ไม่มีอีกแล้ว
พัฒน์นึกขึ้นได้ รีบหยิบเก้าอี้มาต่อขึ้นมาบนฝ้าห้อง อ้อมแขนถือถังขยะพลาสติก เขาโกยเงินลงไปในถัง เดินลงจากเก้าอี้ ลุกลี้ลุกลน เทเงินลงบนตัวแม่ การรอแม่ตื่นมา นานกว่าที่คิดการรอสิ้นสุดลงด้วยการไม่ปรากฏ
เขาตะโกนสุดเสียงดังขึ้นพอ ๆ กับน้ำตาที่ออกมาโวยวาย มันเป็นฝนจากร่างกายโหมกระหน่ำ น้ำที่ถูกดึงผ่านแรงโน้มถ่วงเร่งเร้าพื้นที่ว่างเปล่าของอารมณ์ การรับรู้ถึงความตายของแม่กลับเป็นการตายส่วนหนึ่งของตัวพัฒน์ ความเปล่าเปลี่ยวในครอบครัวเผาใจพัฒน์กลายเป็นควันแห่งความโกรธเกรี้ยว
"แม่!! ผมสำเร็จแล้ว! แม่ตื่นมาได้แล้ว! แม่ตื่นมาดูความสำเร็จผมที ผมทำทุกอย่างไปเพื่อแม่เลยนะ แม่ตื่นสักทีสิวะ!" ด้วยความเศร้าเปลี่ยนเป็นความโมโห พัฒน์เหนื่อยที่จะร้องไห้ โดยที่อีกคนยังไม่รู้ เขาชี้หน้าแม่ "ผมเกลียดแม่!! ผมรักตัวเอง" พัฒน์เริ่มทำลายข้าวของจากบ้านที่อยู่ในห้องผู้ป่วยหยิบรูปในอัลบั้มปาออกมาเข้าที่ฝาผนัง ทั้งรูปที่บ้าน แต่มีรูปคู่หนึ่ง แม่กับผู้ชายคนหนึ่งวัยกลางคนซ่อนอยู่ รูปนั้นปรากฏ อยู่ในมือพัฒน์ พัฒน์ไม่เคยเจอผู้ชายคนนี้
พัฒน์หาดูที่รูปต่าง ๆ ในอัลบั้ม เทียบกับผู้ชายที่ตัวเองไม่รู้จักจะอยู่กับรูปที่มีพ่อเบนกับเบน เขาฉุกคิดทันทีว่าเบนอาจจะรู้เรื่องนี้ ในหัวพัฒน์เต็มไปด้วยความสงสัยว่าทำไมไม่มีคนยอมพูดอะไรกับเขาเลย ทุกคนเอาแต่หลับตาและพูดเรื่องอื่นความฉุนเฉียวหายใจถี่ มือพัฒน์เอื้อมไปหยิบปืนที่ซ่อนไว้บนฝ้า วิ่งออกจากโรงพยาบาลมุ่งตรงไปบ้านเบน คำถามและคำตอบอยู่ที่เบน
ที่บ้านเบน พัฒน์กระโดดข้ามรั้วเปิดประตูเข้ามาในตัวบ้าน เขาเห็นเบนนั่งเล่นเกมอยู่คนเดียว พัฒน์ยืนเผชิญหน้ากับในมือขวาพัฒน์จับด้ามปืน ทางออกของกระสุนชี้ไปทางเบน เบนตกใจการมาของพัฒน์ที่เหมือนเสียสติ
"พี่บอกมา เรื่องที่เกี่ยวกับแม่ พี่ก็ไม่ต่างจากแม่" พัฒน์ตะคอก
"พัฒน์ใจเย็นก่อน นายวางปืนลงก่อน"
"มีเรื่องอะไร เกิดอะไรขึ้น"
"เขาเป็นใครบอกผมมา เขาอยู่กับแม่มานานแค่ไหน เขาเป็นใคร"
"พัฒน์!" เบนนึกย้อนไปช่วงที่แม่เป็นยังอยู่เขารู้ว่าเบนหมายถึงอะไร
"นี่ไม่ใช่ความผิดผมใช่มั้ย ผมแค่อยากจะรู้ว่า ที่บ้านผมแตกเพราะแม่ แล้วใครทำให้มันเกิดขึ้น" ความโมโหออกมาคู่กับน้ำตา พัฒน์เองเบื่อที่จะรู้สึกผิดแล้ว
"พัฒน์นายใจเย็นก่อน"
"พี่บอกให้คนอย่างผมใจเย็นเนี่ยนะ พี่ไม่ใช่ผมนี่หว่า พี่ก็พูดทุกอย่างว่าใจเย็น ปัญหาที่ไม่ได้เกิดขึ้นที่พี่มันง่ายหมด ผมอยากรู้ว่าใครทำให้แม่ต้องขับรถไปวันนั้น"
"นายไม่รู้จักเขาหรอก ที่มันเกิดขึ้นก็แค่อุบัติเหตุ"
"พี่คิดว่าผมได้ยินคำนี้มากี่ครั้งแล้ว แม่ผมไม่เคยผิดเลยใช่มั้ย พี่คิดว่าเด็กอย่างเราในสายตาพ่อแม่ธรรมดาเสมอ ต่อให้พี่ได้ 99 เต็ม 100 แม่พี่ก็ไม่ได้ให้อะไรพี่ เขาต้องการมากกว่านี้ ไม่เข้าใจเหรอ พี่ก็แค่สัตว์เลี้ยงของพ่อแม่ ตอนนี้ผมมีสิทธิ์ ที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในชีวิตผม… ผมแค่คนธรรมดา" พัฒน์พูดตัดพ้อพร้อมหยดน้ำตา ก่อนจะโมโหอีกครั้ง "พี่คิดว่าพี่กำลังปกป้องแม่ผมอยู่เหรอ เขาไม่ได้ต้องการให้พี่ปกป้อง มันจบแล้ว แม่ผมกำลังจะตาย"
"อย่าพูดแบบนั้นดิ" เบนพยายามปลอบพัฒน์
"เรื่องจริง ผมไม่ได้บอกพี่ก่อนหน้า แม่ผมจะไม่ฟื้นแล้ว แม่กำลังถอดเครื่องหายใจ คนที่พี่ไปเยี่ยมวันก่อน คนตรงหน้ากำลังจะตาย พี่บอกผมมา"
"นายจะแคร์ทำไม นายจะเอาปืนไปยิงเขาเหรอ"
"พี่ยังไม่บอกผมเลยว่าเป็นใคร มันคงไม่สำคัญสินะ"
พัฒน์คิดว่ามีสิ่งที่เขาทำได้มากกว่านี้ แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะแย่ไปหมด เขาถอดใจที่จะถามเบน พัฒน์กำลังออกจากบ้าน เขาเก็บปืน เดินออกมาหน้าบ้านหลังจากนั้นเบนเดินตามออกมาจากบ้าน
"ปกร! เขาชื่อปกร"
พัฒน์ค่อย ๆ หันหน้ากลับมามอง เบนเดาได้ว่าเขาต้องการคำตอบมากกว่านี้
"ฉันรู้แค่นั้น ตอนเด็กนายก็น่าจะเข้าใจปะวะ มันเรื่องของผู้ใหญ่" นี่คือสิ่งที่เขาบอกได้ พัฒน์พยักหน้า หันหลังเดินออกไป เบนกังวลเขาไม่อยากให้พัฒน์ไปทำร้ายใคร
"ขึ้นรถฉัน" เบนพูดขึ้นอย่างน้อยให้พัฒน์อยู่ในสายตาของตัวเองอาจจะโอเคกว่าให้พัฒน์ไปทำร้ายใคร
ทั้งสองอยู่บนรถยนต์อีกครั้ง
เบนเอ่ยขอปืนจากพัฒน์ พัฒน์ไม่ได้เต็มใจที่จะยื่น เขาผายมือเพื่อรับปืนจากพัฒน์ พัฒน์ยื่นปืนพร้อมกับความหงุดหงิด เบนจับปืนเก็บในเก๊ะข้างคนขับ ล้อหมุนเครื่องยนต์ขับขาน ทั้งคู่อยู่บนท้องถนน ทางยาวตรงไปสู่บางที่ "เราจะไปไหนกัน" พัฒน์ใจเย็นถาม สายตาโมโหกำลังมองไปข้างนอกนั้น
"ที่ที่ฉันเห็นเขาอยู่ด้วยกัน"
พัฒน์ลดกระจก อ้วกนอกหน้าต่าง เขาเช็ดอ้วกมุมปากพัฒน์ใจเย็นลง เราใกล้จะถึงที่นั่นแล้ว รถจอดหน้าบ้านพักตากอากาศ สีขาวหลังใหญ่ติดริมทะเล พัฒน์สังเกตว่าอาจจะยังมีคนอยู่ในบ้าน มีรองเท้าหน้าบ้านและมีรถจอดอยู่
"บ้านหลังนั้นเหรอ เขาอยู่หลังนั้นเหรอ" พัฒน์ถาม
"ฉันไม่แน่ใจว่า อยู่ที่นี่ไหม แค่ฉันเห็นพวกเขาเท่านั้นแหละ ให้ฉันลงไปกดกริ่งให้มั้ย"
"ไม่ ไม่พี่ มันเหมือนพวกสตอกเกอร์ เจอแล้วกลับ เคมั้ย พอเลย"
"อย่างนายจะกังวลเรื่องพวกนี้ทำไม" มีรถผ่านมา พวกเขาก้มหน้าหลบ พอรถผ่านไป ถอนหายใจ เบน "ถ้านายเจอเขาจริง ๆ จะทำไงวะ คุยกับเขา ต่อยเขา หรือจะแทงด้วยแจกัน"
พัฒน์หันมาคิ้วขมวด คิดและรู้สึกหลงทางในตัวเอง "ผมแค่อยากเห็นหน้ามัน" พัฒน์ยังกลัวความจริงของต้นเหตุทั้งหมด เขาเลือกจะกลับโรงพยาบาล พัฒน์เดินเข้ามาโรงพยาบาล ชั้นหก เขาคุยทักทายพยาบาลในชั้นนั้นเป็นปกติ
"อีก 15 นาทีจะเข้ามาถอดเครื่องช่วยหายใจนะคะ" พยาบาลที่พึ่งออกจากห้อง 633 บอกอาการ
"ขอบคุณครับ ขอเวลาแป๊บนะครับ" พัฒน์ปิดประตู ยืนอยู่ข้างเตียงแม่
"แม่จะเลิกกับพ่อแล้วทำไมต้องพาพ่อไปตายด้วย ผมเกลียดแม่! แม่เป็นใครกันแน่! สิ่งเดียวที่ผมรู้จักแม่คือความทรงจำ แม่แก้ตัวมาดิ ตื่นขึ้นมาแก้ตัว บอกผมว่ายังเป็นแม่คนเดียวกับที่แม่เลี้ยงดูผม บอกผมทีว่าผมยังมีคุณค่าอยู่ และผมต้องไปบำบัด การมีลูกควรทำให้ชีวิตลูกมีความสุขไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่มักง่ายขึ้น สำหรับแม่ ผมเป็นอะไรกันแน่ ตัวแทนวงจรชีวิตวัยเด็กของแม่เหรอ หรือสัตว์เลี้ยง นอนใส่เครื่องช่วยหายใจอยู่แท้ ๆ ยังทำให้ ชีวิตผมพังได้ขนาดนี้ แม่สมควรได้รับรางวัลทำลายชีวิตลูกดีเด่น อยากได้โล่เพื่อถ่ายรูปมั้ย! รู้ไหมผมจะไปเรียนต่างประเทศเพื่อออกจากครอบครัวนี้อยู่แล้ว ตอนเด็ก ๆ ขอทุนไป แล้วแม่ก็ร้องไห้ให้ผมรู้สึกผิดบอกว่าเป็นห่วง ที่จริงก็แค่อยากเก็บเครื่องอวดไว้ใกล้ตัวไม่ใช่เหรอ" เขาปาส้มที่เบนซื้อมาฝากใส่ผนังห้องด้านปลายเตียง "ผมจะออกไปจากที่นี่ ฟัคยูว พยาบาลจะเข้ามาตรวจแม่ครั้งสุดท้าย ทำตัวดี ๆ หน่อย โอเคนะ" พัฒน์ถอนหายใจ มองออกไปข้างนอกผ่านหน้าต่าง