ป๊าอุ้มตวันกับหม่อนไว้คนละข้าง ไม่เหลือมือเหลือแขนไว้แบกอย่างอื่นแล้ว เลยจำเป็นต้องมอบหน้าที่ขนของลงรถไว้กับโรม
เท้าเขาพึ่งจะพ้นธรณีประตูเข้ามาได้ไม่ถึงก้าว ของจากโซนของเล่นในงานยังวางเต็มทางเดิน ได้ยินเสียงฮัมเพลงของลูกคนโตเบา ๆ จากห้องครัว เดาว่าคงกำลังจัดขนมที่ซื้อมาใหม่เข้าตู้เย็น ด้วยคิดว่าวันนี้จะเป็นประสบการณ์ที่จบลงด้วยดี ถูกสลักไว้เป็นทรายสีทองของความทรงจำ
ป๊าใช้หลังดันประตูห้องนั่งเล่น เจอกับสามีที่กำลังกวาดสายตามองว่าจะเอากระบองเพชรไปตั้งประดับไว้ตรงไหนดี ร่องรอยของรอยยิ้มแห่งความสุขยังไม่เลือนหายจากใบหน้าเขา เมื่อเห็นสีหน้าผู้เข้ามาใหม่เหลือแต่ความสับสน
ลูกคนเล็กเงียบผิดปกติ ถึงหม่อนจะไม่เข้าใจสิ่งที่ผู้ใหญ่พูดออกมาแม้แต่คำเดียว แต่ทารกน้อยสัมผัสได้ถึงบรรยากาศหม่นหมองของผู้คนรอบตัว มือเล็ก ๆ กำคอเสื้อของผู้เป็นพ่อแน่น
ลูกคนกลางมีน้ำหยดน้อยไหลเคลือบแก้วตา เขามักเหลือบขึ้นมองหน้าพ่อที่เคารพเป็นระยะอย่างหาคำอธิบาย ป๊ามีเพียงรอยยิ้มที่ดูฝืน ๆ ส่งไปให้ ด้วยไม่อยากให้มีลูกคนไหนเข้ามารับรู้ด้วยเลย อยากกางปีกปกปิดไว้จากบรรยากาศเลวร้ายและความทุกข์ทุกประการ
"เป็นไรไหนบอกแด๊ดซิ ปวดท้องรึหนุ่ม" สามีรีบปลอบตวันที่เริ่มส่งเสียงสะอื้น สลับกับส่งสายตาสงสัยถามคนรัก "ป๊า…?"
"แด๊ดดูลูกเดี๋ยว ป๊าต้องไปช่วยโรมขนของก่อน" เขาส่งลูกให้คู่ชีวิตอุ้มไว้ทั้งสองคน ก่อนสาวเท้าออกไปที่จอดรถเดี๋ยวนั้น
โคมไฟตรงเสาซุ้มอัญชันเป็นสีออกเหลือง รวมกับไฟจากในรถเป็นสีนวล ๆ ควรจะให้บรรยากาศสงบสุข แต่เมื่อมองผ่านสายตาของผู้พึ่งผ่านเหตุการณ์เลวร้าย มันกลับเหมือนสีของท้องฟ้าก่อนพายุใหญ่ถาโถม
โรมกำลังยกถุงต้นไม้ลงจากหลังรถ เขาจมอยู่ในความคิดของตัวเองจนพึ่งสังเกตว่ามีคนเดินเข้าใกล้
"ไม่ต้องขนไปถึงสวนหรอก พิงริมผนังไว้ก็ได้"
ชายหนุ่มพยักหน้าทำตามโดยอัตโนมัติ
ป๊าไม่อยากพูดออกไปตรง ๆ มันขัดกับธรรมชาติของเขาอย่างร้ายแรง แต่เหตุการณ์ระทึกขวัญก่อนหน้ามีผลกับเขามาก เหมือนว่าอันตรายได้คลืบคลานเข้ามาใกล้ครอบครัวขึ้นทุกวัน ถ้าไม่รีบตัดสินใจอาจเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้
"กลับไปได้แล้วล่ะ"
"แต่ของยังไม่หมดเลย"
"ที่เหลือฉันขนเอง ฉันรบกวนเธอมามากพอแล้ว เธอกลับบ้านไปเถอะ"
ชายหนุ่มจับสีหน้าของผู้สูงอายุกว่าได้ในทันที รับรู้ถึงความจริงจังในน้ำเสียง บ้านที่ว่าไม่ได้หมายถึงบ้านสวนหลังนี้แน่ ๆ
"ค-ครับ?"
"เธอไม่จำเป็นต้องมายุ่งเลย ดีไม่ดีจะตกอยู่ในอันตรายเปล่า ๆ ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นอีกบ้าง"
สีหน้าโรมดูเหมือนคนที่รับเรื่องทั้งหมดต่อไปไม่ไหวแล้ว พึ่งผ่านการมีความสุข โกรธจัด หวาดกลัว แล้วก็สับสนมึนงงเหมือนโดนเอาค้อนปอนด์ทุบหัว ป๊ารู้สึกสงสารหนุ่มรุ่นลูกอยู่เหมือนกัน แต่เขาจำเป็นต้องทำ
"กลับไปอยู่กับครอบครัวเธอเถอะ มาอาศัยบ้านคนอื่นนานขนาดนี้พ่อแม่ไม่ว่าหรือไง"
ตอนนั้นเองแด๊ดผลักประตูออกมาพอดี ป๊าหันหน้าไปจะบ่นเสียงแหวให้กลับไปดูลูกแต่อีกฝ่ายตอบก่อนอย่างรู้ทัน "หลินดูน้องได้" พอหมดเหตุผลจะไล่สามีออกไป เขาเลยเพิกเฉยกับคำถามของคู่ชีวิตแทน "ป๊า นี่มันเรื่องอะไรกัน ตวันพึ่งจะเลิกร้องไห้"
ป๊ายกแขนขึ้นกอดอก รู้ตัวว่าอีกฝ่ายต้องไม่ชอบเรื่องที่กำลังจะได้ยินแน่ ๆ แต่ความโศกเศร้าอะไรจะรอลูกอยู่บ้างถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป หักดิบวันนี้ย่อมดีกว่าปล่อยให้เป็นเนื้อร้ายเรื้อรัง
"บอกตามตรงเลยนะ ฉันไม่สนับสนุนเรื่องที่เธอกับตวันจะคบกัน"
คำว่าไม่สนับสนุนของป๊าเหมือนบังคับให้แยกจากเสียเดี๋ยวนั้น แล้วไม่ต้องได้พบได้เจอกันอีกเลยตลอดกาล โรมมีสีหน้าเหมือนพึ่งกลืนยาขม ความอึ้งกับความเข้าใจตีรวนเต็มประสาท
"เพราะเรื่องที่ลานจอดรถเหรอครับ ที่พวกเวรมาหาเรื่องมันไม่ใช่ความผิดอะไรของป๊าหรือของผมเลย"
"ฉันคิดมาตั้งนานแล้ว เรื่องของเธอสองคนมันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ อย่างเธอน่ะ—สักวันนึงก็ต้องเลิกกัน" ป๊าใจอ่อนเกินที่ให้โรมมายุ่งด้วย นึกเสียใจที่ปล่อยเลยตามเลยมาตั้งนาน "กลับไปเถอะ ที่ผ่านมาขอบคุณมาก"
"จะให้เลิกเพราะคุณคิดว่าเป็นไปไม่ได้เหรอครับ ขอโทษด้วยที่ผมทำไม่ได้" ชายหนุ่มเริ่มเสียงดัง ท่าทางของเขาเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ไม่ยอมแพ้
แด๊ดพยายามห้ามทัพแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ยังอึ้งอยู่กับท่าทีของคนรัก สับสนกับความโกรธเคืองมุ่งมั่นอันยากจะพบเจอ มันไม่เคยโผล่พ้นผิวน้ำ พอปะทุขึ้นมาทีก็ถึงขนาดออกปากไล่คนสำคัญของลูกออกจากบ้าน
"ชีวิตคู่มันไม่ใช่แค่หัวแข็งเข้าชนแล้วหวังว่าทุกอย่างจะออกมาดี พวกเธอไม่ได้มีกันแค่สองคนในโลก ยังไงก็ต้องอยู่ร่วมกับสังคม ต้องทนขี้ปากชาวบ้าน—"
"เพราะผมจะกลัวขี้ปากชาวบ้าน??" ชายหนุ่มหัวเราะเสียงไร้ความขบขัน ได้ยินแต่ความขมขื่น "ผมพึ่งเห็นคนโดนหักคอแต่ยังอยู่ตรงนี้ต่อ! ผมยังอดทนไม่พออีกเหรอครับ!"
ผู้เริ่มบทสนทนาเตรียมจะฉะฝีปากอีก เจ้าบ้านมีสิทธิ์ไล่แขกให้ไสหัวไปได้โดยไม่ต้องอธิบายเหตุผลอยู่แล้ว แต่ค้นพบว่าตัวเองอับจนคำพูด
หัวแข็ง ไม่ยอมแพ้ เด็กสมัยนี้มันรั้นนัก สองคนต่างวัยถึงได้จ้องตากันนิ่งไม่มีใครยอมใคร พ่อตากอดอกมองเย็นใส่ ลูกเขยผู้เกาะตำแหน่งไม่ปล่อยก็สีหน้าแข็งกร้าวพอกัน
"หักคออะไรนะ…"
"เราโดนพวกทวงค่าที่จอดหาเรื่องครับแด๊ด แล้วจู่ ๆ ก็มีคนนึงเหมือนโดนผีเข้า หันหัวจนคอจะหักต่อหน้าต่อตาเลย" โรมสรุปเรื่องฟ้องรวดเร็วก่อนป๊าจะบอกให้หุบปาก
"เห้ย ห่าตาเถร" คำอุทานยืนยันป๊าว่ายังไงเรื่องนี้ก็ปิดไม่มิด ได้แต่หวังว่าสามีจะไม่ทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่จนลูก ๆ ขวัญเสียก็พอ
คนอาวุโสสุดในวงเกาหัวแกรก แด๊ดไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องอันตรายเหนือธรรมชาติถึงได้เกี่ยวกับจะไล่โรมออกจากบ้าน ยิ่งเชื่อมไปถึงการสั่งให้ลูกเลิกกับแฟนยิ่งสับสน
"ป๊าห่วงเอ็งจะเป็นอันตรายไปด้วยเลยพยายามไล่?"
โรมก็เคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้ในทีแรก เขาดูรู้สึกผิดขึ้นมา เหมือนจะเอ่ยแก้ไขบางอย่างแต่แด๊ดส่ายหน้าห้ามไว้
"เอ็งไปช่วยหลินมันปลอบน้องหน่อยไป เดี๋ยวแด๊ดคุยให้ เรื่องง้อนี่ของถนัด"
"ไม่ได้โกรธสักหน่อย"
ป๊าทำหน้าบึ้งใส่ข้อสรุปของสามี เสียงแข็งอยากจะตอกกลับว่าความห่วงลูกของเขามันไร้เหตุผลตรงไหน ไม่รู้ทำไมน้ำเสียงมันออกมาดึงดันแบบคนปกป้องตัวเอง
ความรู้สึกหงุดหงิดอันชัดเจนมันหนักจนปฏิเสธไม่ได้ ป๊าพ่นลมหายใจออกแรง เบื่อสามีที่ไม่เข้าใจ เบื่อตัวเองที่ไม่สามารถอธิบาย จึงตัดสินใจเดินหนีจากวงสนทนาแล้วอ้อมสวนไปขึ้นบ้านจากตรงนอกชานแทน ตั้งใจหนีหน้าจากลูก ๆ ที่คงยังอยู่ตรงห้องนั่งเล่น และคนที่ตามง้อแน่วแน่แม้ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด
ร่างใหญ่เบียดเข้าห้องนอนได้คล่องจนน่าทึ่ง
"คิดอะไรอยู่ หืมม" สามีพยายามจะเข้ามากอด ป๊าเบี่ยงตัวหนี ปัดทุกความช่วยเหลือหรือความห่วงใยของเขา
"ไม่อยากคุยแล้ว"
"อยากให้ปลอบบนเตียงก็ไม่บอก"
ผู้ฟังชักสีหน้าใส่ รู้สึกอยากทะเลาะ หงุดหงิดกับคำพูดงี่เง่า ด้วยเสียงอ่อนโยนเหมือนเขาเป็นเด็กอมมือ โกรธกับความโลกสดใสของสามีที่มองไปทางไหนก็เห็นความสุขไปหมด ทำไมถึงไม่เห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ทำไมเห็นดีเห็นงามไปกับทุกอย่างจนน่าโมโห
ตอนนั้นเองที่เขาโดนกอดจากข้างหลัง ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นโถน้ำผึ้งที่หมีตัวใหญ่มาเกาะ เพียงแต่โถมีชีวิตใบนี้สามารถดุด่าได้
"ไม่เอา หนัก ออกไป"
"ป๊าก็อย่ารั้งแด๊ดไว้สิ"
งงกับคำพูด เขาสิคนที่โดนจับอยู่จนไปไหนไม่ได้ เหมือนมีถุงหนาหนักทับอยู่บนบ่า
"รั้งไว้ตอนไหนฮึ แด๊ดสิอย่ามาเกาะแกะ"
"รั้งด้วยความรัก"
ป๊าเบือนหน้าหนี เลิกดิ้นรนจะผลักสามีออก เบนไปพิจารณารูปแบบรอยย่นของผ้าปูที่นอนแทน ความเงียบปกคลุมหนักแน่น
ตอนนั้นเองที่แด๊ดจับสัญญาณอะไรบางอย่างของคนรักได้ ความเข้าใจผุดวาบขึ้นบนใบหน้าเขา ทั้งโกรธเคืองระคนขมขื่นแสดงออกผ่านเสียงกดต่ำ กดความโมโหที่คุกรุ่นไปด้วย
"ป๊าไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้วนะ"
ผู้ฟังถึงกับหายใจสะดุดหลังคำถาม สัญชาตญาณแรกบอกให้ปิดกั้นและลืมมันไปเสียให้หมด อยากตัดจบรวดเร็วไม่ต่อบทสนทนา
"ไม่ได้เกี่ยวกันเลย เลิกโยงมั่วซั่วสักที"
"เกี่ยวสิ ยิ่งเคยโดนกรอกหูทุกวัน—"
"เลิกพูดถึง"
"ไม่โยงแล้ว ๆ" ชายหนุ่มยกมือขึ้นเป็นท่าทียอมแพ้ "แค่อยากให้รู้ว่าป๊าอยู่ที่บ้านเรานะ ตอนนี้น่ะ อยู่กับคนที่รักป๊าสุด ๆ รักถวายหัวเลย"
คำหวานยืนยันคำว่า 'รัก' ได้ไม่ถึงครึ่งของท่าทางของสามี ตั้งแต่การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของมือที่บอกว่าเขาใส่ใจ ดวงตาที่มองสำรวจทุกความขุ่นเคืองของป๊า บ่าที่ตั้งมั่นจะรับความทุกข์ทนเครียดกังวลทุกอย่างของคนรักไปแบกไว้เอง
เมื่อใดที่มองเข้าไปในความจริงใจของสามี ความสงสัยว่าดีเกินไปจนไม่น่าเชื่อมักจะผุดขึ้นมา คนรักที่อดทนอยู่เคียงข้างเสมอกระทั่งในวันที่เขาทำตัวไร้เหตุผล เป็นทั้งที่พึ่งพิง เป็นคู่ร่วมทาง เป็นคู่ผิดปกติที่จะมีความสุขยั่งยืนจนไปถึงวัยเฒ่าชรา—ไม่ต่างจากมายาที่ถูกแต่งเติม
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองความเป็นจริงรอบ ๆ ถึงรู้ว่าตัวเองตามืดบอดจากปัญหาเพียงใด
"เราทำให้ตวันผิด…ผิดธรรมชาติรึเปล่า"
ความกังวลร้อยแปดถูกสรุปเป็นคำสั้น ๆ ลงท้ายด้วยความรู้สึกผิด แน่นอนล่ะที่ลูกเป็นแบบนี้ ยังไงเขาก็ไม่พร้อมดูแลเด็กได้เท่ากับคู่ที่มีทั้งพ่อ-แม่อยู่แล้ว ความผิดเขาที่ดันทุรังอยากสร้างครอบครัว เอาเชื้อร้ายไปติดให้ลูก แล้วเด็กน้อยก็จะเจอจุดจบชวนใจสลายอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
"ป๊าพูดเหมือนมีเกย์เพิ่มแล้วเป็นเรื่องแย่อย่างนั้นแหละ อย่าได้เอาไปพูดให้ลูกได้ยินเชียว"
ป๊านิ่วหน้าไม่อยากรับรู้ด้วยความรู้สึกแย่กว่า ทำไมถึงได้พูดคำหยาบคายออกมาได้หน้าตาเฉย ด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจอีกต่างหาก
"ไม่จริงตรงไหนกัน ถึงไม่พูดเดี๋ยวก็ต้องมีคนพูดอยู่ดี" พอเริ่มแล้วเหมือนหยุดไม่ได้ ความขมขื่นเริ่มจุกอยู่ที่คอ ลามขึ้นไปถึงจมูกและขอบตาร้อน "ตอนเราไปซื้อของข้างนอกแค่โอบเอวก็โดนมองประหลาด วันดีคืนดีเพื่อนบ้านเอาไปนินทา ตวันก็ต้องเจอเหมือนกัน ตอนหนุ่มคิดห่าเหวอะไรอยู่นะถึงได้รับเด็กมาเลี้ยง มัวแต่หวังลมแล้งโง่ ๆ ไม่ได้คิดถึงลูกเลย"
สารพัดคนรอบข้างที่ถือมีดแหลมคมคนละเล่ม ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่รู้ ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เขาจะต้องถูกกีดกัน ถูกต่อว่าด้วยความคึกคะนอง ถูกทำร้ายอยู่วันยังค่ำ
"ไม่-ไม่อยากให้ลูกต้องเจอ…" อะไรก็ตามที่เขาเคยเจอแม้แต่วินาทีเดียว
"ไม่ว่านอกบ้านจะเป็นยังไง เสียงที่สำคัญที่สุดสำหรับลูกก็คือพวกเรา"
"แล้วกลับมาฟังกันบ้างไหมล่ะ"
เสียงตัดพ้อเบาเหมือนกระซิบ ความน้อยใจเสี้ยวเล็ก ๆ เทียบไม่ได้กับความกังวลแทนลูกที่มีมากกว่ากันอย่างมหาศาล เขาจะนอนหลับลงเหรอถ้ารู้ว่าลูกน้อยอยู่ตามลำพังกลางดงแร้ง จะโดนพวกมันโฉบลงมาจิกกัดตอนไหนบ้างก็ไม่รู้
"นี่กังวลมาตลอดเลยเหรอ ไม่รีบมาบ่นให้แด๊ดฟังบ้างเล่า น้อยใจนะเนี่ย" แด๊ดถอนหายใจเหนื่อย ๆ โอบไหล่คนรักให้มาพิงไว้แนบอก มือใหญ่ลูบบ่าปลอบโยน ริมฝีปากจุมพิตลงไรผม "ไม่เอาน่า ป๊าห่วงเกินไปแล้ว สมัยนี้เขาเปิดกว้างกว่าสมัยเรามากกกเลยนะ"
เปิดกว้าง? เขาได้มองรอบตัวบ้างรึเปล่า เห็นอย่างที่ป๊าเคยเห็นรึเปล่า
"แรก ๆ อาจยากหน่อย คนอื่นเขาแค่ไม่ชินกับสิ่งที่มันแตกต่างเท่านั้นแหละ พอเหล้าเข้าปากสักกรึ้บสองกรึ้บนี่แทบสาบานเป็นพี่น้อง ยายเมี้ยบ นังเบื้อง ไอ้ทิดย้ง คนในตลาดที่เคยไล่เราเดี๋ยวนี้เพื่อนแด๊ดทั้งนั้น" แล้วก็สาธยายมิตรภาพในสภากาแฟ วงไพ่ ชมรมหมากรุกไทยใต้ต้นข่อย กล่าวถึงการยอมรับที่ได้มาด้วยเสียงร่าเริง
"เราอยู่กันมาสี่สิบห้าสิบปีแล้วมั้งเนี่ย? เราสองคนไงคือหลักฐานว่าตวันกับโรมก็มีความสุขได้"
"ที่อยู่มาได้ขนาดนี้น่ะเป็นปาฏิหาริย์" ป๊าพูด เสียงเย็นชาผิดกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์โศก "มันไม่ได้เกิดกับทุกคน"
_____


'ช่วยนึกให้ออกทีเถอะครับ ถ้าได้มันกลับไปด้วยผมก็พอช่วยต่อรองให้ได้'
ผู้อาวุโสกว่าไม่ได้นึกหาคำตอบเลย เขาได้ยินแต่เสียงเลือดสูบฉีดและชีพจรที่เต้นตุบ ๆ ในหู พยายามดึงแขนกลับแต่การควบคุมถูกแย่งชิงไปอีกครั้ง
'ตอนนั้นเขายื่นอะไรคืนให้คุณ'
'ไม่-ไม่รู้ ปล่อยเถอะ' ป๊าใช้แววตาอ้อนวอนเท่าที่อิสระอันน้อยนิดจะพออำนวย ใจจริงอยากเปลี่ยนเป็นกอดอกซ่อนมือตัวเองไม่ให้เห็น อยากบอกให้อีกฝ่ายหุบปาก
'มันมักจะเป็นของชิ้นเล็กที่สามารถพกติดตัวได้ สร้อย นาฬิกา เครื่องประดับ'
ดวงตาของธามหลุบมองตรงนิ้วนางตรงมือเหยื่อ ลูบโลหะสีเงินเกลี้ยงอย่างครุ่นคิด ก่อนค่อย ๆ ถอดถึงมันออก
'…แหวน'
ขยับ ขยับสิ ต่อต้าน
'เอาคืนมา!'
ป๊าจำได้ว่ากระชากมือออก ลุกขึ้นหนี เอื้อมมือไปที่ประตูแล้ว แต่วินาทีถัดมานั่งอยู่ที่เก่า
ทั้งที่เคยใจเต้นแรงตลอดจากความวิตก แต่ตอนนี้เหยื่อกลับรู้สึกมึนชาไร้เรี่ยวแรง นั่งเปื่อย ๆ จ้องขอบถ้วยบนโต๊ะจุดเดิม ความทรงจำปั่นป่วนคล้ายนึกผ่านม่านฝัน ทุกอย่างดูช้าไปหมดเหมือนเกิดขึ้นจากที่ไกลแสนไกล
"ทำไมครับ?"
ธามกำลังพูดกับใครบางคนที่ป๊ามองไม่เห็น
อีกกี่คนที่ทำงานร่วมกับหมอนี่? อีกกี่คนกันที่พุ่งเป้ามาที่ครอบครัวเขา อีกกี่คนที่สามารถควบคุมร่างกายเขาเป็นตุ๊กตาแขวนเชือกได้
"ไม่จำเป็น ผมได้รำลึกแล้ว" ธามหลับตานิ่งไปพักใหญ่ ทิ้งให้เหยื่อคิดวิตกไปเป็นร้อยพันถึงผู้อยู่เบื้องหลัง ยิ่งเกร็งมือใต้โต๊ะแน่นเมื่อชายหนุ่มยอมจำนน "…ครับ"
คู่สนทนาเงยขึ้นมาเอ่ยเสียงเศร้า "ผมไม่มีทางเลือกจริง ๆ"
ช่วงเวลาหลังจากนั้นเหมือนเคลื่อนตัวผ่านคลื่นน้ำ ปล่อยให้ร่างกายขยับไปเองโดยไม่ต่อต้าน ขาเดินไปตามทิศทางที่ผู้ทรงพลังอยากให้ไป ภาพห้องอาหารและสวนเซ็นลอยผ่านอย่างพร่าเบลอ เวลาถูกข้ามโดยปราศจากการจดจำ
รู้ตัวอีกทีป๊าผ่านหน้าพนักงานที่โค้งลา ภายนอกคงเห็นแค่คนสองคนเดินกลับจากร้านอาหารธรรมดา ๆ ก่อนออกไปซอยด้านหลัง ก้าวสู่ส่วนหลังตึกที่มีแต่รถไร้ผู้คน
ร่างคุ้นเคยโดดลงขวางตรงหน้า ขวางธามไว้จากรถของเขาที่ห่างไปไม่กี่ก้าว
ป๊ารับรู้ว่าคนข้าง ๆ ผงะถอย แต่ดวงตาหมองมัวเกินจะเห็นว่าโดดมาจากตรงไหน ไม่แน่ตอนสติแจ่มชัดก็ยากจะคิดออกอยู่ดี การเห็นหน้าสามีช่วยดึงภาพรอบตัวให้ชัดขึ้นกว่าเดิม รู้ตัวว่าถูกธามโอบไหล่กันหนี
อาจด้วยท่าทางถมึงทึงของเขา แด๊ดดูสูงใหญ่ขึ้นจนชวนให้ป๊านึกถึงแมวพองขน ไหล่ผึ่งผาย สีหน้าดุร้าย กำปั้นแนบข้างตัว จ้องศัตรูจากองศาที่ต่ำกว่าปกติ นิ่งรอจังหวะอย่างนักล่าที่พร้อมจะกระโจนเข้าใส่
"เอ็งจะพานาวีไหน"
"ไม่ใช่ธุระของคุณครับ"
"ไม่ใช่ธุระกับผีสิ" แด๊ดใช้วุฒิภาวะกว่าหกสิบปีคุมตัวเองไม่ให้ระเบิด เขาประเมินสถานการณ์ก่อนด้วยสายตาเป็นคำถาม แต่คู่ชีวิตไม่สามารถเงยหน้าขึ้นตอบ "ป๊าจะไปกับมันเหรอ ไปไหน"
'ไล่เขากลับไป'
ธามเอ่ยขึ้นในความคิด เป็นการย้ำเตือนว่าระยะแค่ไม่กี่ก้าวมันใกล้แค่ไหน เขาสามารถบังคับให้คนคนหนึ่งถึงฆาตได้เพียงสัมผัส ไหนยังจะผู้มีพลังอีกคนที่ไม่เห็นรู้ว่าใครอีก ถึงเขาไม่ขู่ป๊าก็ยอมทำตาม ต้องหาทางเอ่ยปากไล่คนที่ห่วงใยตัวเอง ต้องใจร้าย
"คุณธามกำลังช่วยพวกเราอยู่" เขาจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสามี รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบให้มีคำว่า 'คุณ' นำหน้ากับคนที่เป็นปรปักษ์ คำพูดร้ายกาจมากมายผุดขึ้นมาให้เลือกใช้ "อย่ามาทำให้เสียเรื่องได้ไหม"
"ช่างมัน กลับบ้านก่อนค่อยว่า" แด๊ดก้าวฉับเดียวถึงตัวคนรัก รวบต้นแขนป๊าด้วยแววมุ่งมั่นว่าจะไม่ปล่อยมือ—จนกว่าธามจะปล่อยก่อน กลายเป็นยึกยักแย่งตัวคนกลางโดยไม่มีใครยอมใคร ประกายอาฆาตเป็นสายฟ้าฟาดฟันกันผ่านสายตา "เอ็งถอยไปซะ"
'อย่าลืมว่าไม่ได้มีแค่ผมที่อยู่ที่นี่'
'…เขาไม่รู้เรื่องด้วย' ป๊าเอ่ยขอร้องสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยเสียงสั่นเบา
"ทำไมต้องตั้งแง่ด้วยฮึ คนเขาอยากช่วยแท้ ๆ เรื่องนี้กระทบลูกด้วยนะไม่ใช่แค่ของเราสองคน จะให้ถอยเพราะแค่แด๊ดไม่ชอบคุณธามเหรอ งี่เง่าเกินไปรึเปล่า"
ต่อให้น้ำเสียงจะแข็งกร้าวแค่ไหน แต่ผู้พูดไม่อาจเงยขึ้นมองสีหน้าของสามีได้เลย ไม่อยากเห็นความเสียใจ สับสน ใจเจ็บเหมือนแตกเป็นเสี่ยง ๆ หรือแม้กระทั่งนิ่งอึ้งไม่อยากจะเชื่อหูหลังถูกดุด่า
"แค่นี้ก็เอามาหึงได้ รู้ไหมว่ามันสร้างปัญหา"
หมัดตรงเหวี่ยงกลางอากาศ ป๊านิ่งกึกตระหนก แต่มันลอยผ่านไปซัดผลัวะเข้าปลายคางธามเต็ม ๆ
ความแรงขนาดส่งคนเซซบกระโปรงรถใกล้เคียง ทั้งหมดเกิดขึ้นในช่วงทีเผลอ รวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน ก่อนคนลงมือกระชากตัวป๊าเข้าอกแบบห้ามแตะต้อง แล้วลากให้วิ่งตามด้วยสีหน้าช็อก ๆ ไปสู่ถนนในซอย
"หนีกัน"
เมื่อสัมผัสขาดหาย ความรู้สึกผิดแปลกของพลังควบคุมถูกตัดสะบั้นลง แทนที่ด้วยความสับสนอย่างที่สุด แด๊ดไม่ดูรู้สึกผิด เศร้า หรืออะไรทั้งสิ้น ผู้ควรจะอึ้งรับประทานเพราะถูกคนที่ห่วงใยที่สุดไล่มีความทุกข์เป็นศูนย์
"เดี๋ยว ที่-ที่พูดไป?"
"ป๊าไม่เนียนเลยเถอะ หลับตาฟังยังดูออก"
นึกอยากถามว่าหลับตาฟังแล้วดูยังไง แต่นั่นไม่น่าใช่ประเด็น
"ที่สำคัญยาหยีของแด๊ดไม่ใช่คนใจร้ายใจดำ"
"…"
เขาพูดไม่ออกเลย การถูกเชื่อใจโดยไร้ข้อกังขา…แต่นี่ไม่ใช่เวลามาซาบซึ้งกับคำหวานผิดที่ผิดทาง หรือสัมผัสอบอุ่นให้ความปลอดภัยจากมือใหญ่ ทั้งปกป้องและลากพาหนีจากอันตรายไปด้วยกันตั้งแต่หลังตึกร้านอาหารสู่ถนนในซอย
อีกไม่กี่ก้าวจะถึงถนนใหญ่ที่มีผู้คนสัญจรผ่านมาก ป๊าค่อนข้างมั่นใจว่าสิ่งที่ตามมาไม่กล้าลงมือกลางฝูงชน ไม่อย่างนั้นคงปรากฏตัวออกมาแล้ว
"เมื่อกี้ไอ้หนุ่มมันทำอะไรป๊า ผีอำไรยังงี้เหรอ? ตัวเดียวกับที่โรมเล่าไหม"
"เขาคุมร่างคนอื่นผ่านการสัมผัสได้"
"ตาเถร น่ากลัว—"
โดยไม่มีการเตือน จู่ ๆ ผู้พูดก็ล้มวูบลงพื้นทั้งที่ยังไม่ทันจบคำ
"แด๊ด!"
ป๊าต้องใช้แรงทั้งหมดรับร่างหนักอึ้งหมดสติ ก่อนค่อย ๆ ย่อตัวลงกับพื้นด้วยไม่อาจรับน้ำหนักของทั้งคนและความกังวลในหัวได้ เขาเอื้อมมือไปสัมผัสสองสิ่งตรงตำแหน่งกลางอกสามี หัวใจล่ะ ชีพจรยังเต้นอยู่ปกติ
บางอย่างพึ่งลงมือกับคนรักของเขา ไฟเดือดลุกโชนร่ำร้องอยากทำลายให้มอดไหม้ กระตุ้นให้วู่วาม เลือกตาต่อตาฟันต่อฟัน เกือบหลงลืมไปว่าชีวิตในอ้อมกอดต่างหากที่เป็นสิ่งสำคัญอันดับหนึ่ง สูงสุดยิ่งกว่าความโกรธของตัวเอง
การตัดสินใจสุดท้ายของป๊าคือเลือกที่จะเชื่อใจสามี เขาจะเข้าใจว่าทั้งหมดเพื่อความปลอดภัยของครอบครัว ถึงได้โน้มตัวเข้าไปใกล้เขา เอ่ยกระซิบปลอบโยนกับใบหูของผู้หลับใหลแผ่วเบา
_____


ถูกส่งเข้าห้องเรียนพิเศษตามระเบียบ
อดข้าว คุกเข่านอกอาคารในคืนฝนตก โดนไม้หวายหวดขาลาย คัดลายมือหนึ่งพันหน้ากระดาษ
ห้องล้างสมองถือว่าเบาเมื่อเทียบในด้านความทรมาน แต่ติดห้าอันดับบทลงโทษที่แย่ที่สุดที่นาวีเคยเจอ เหตุผลมาจากสถานที่ล้วน ๆ
ห้องนี้เป็นส่วนหนึ่งของตึกขังเดี่ยว ตั้งอยู่ในหมู่อาคารของผู้ป่วยหนักอีกที ศูนย์รวมของคนบ้าที่ยิ่งกว่าคนบ้า ตอนโดนการ์ดลากผ่านแนวลูกกรง เด็กหนุ่มพยายามไม่สบตาคนรอบข้าง พยายามไม่มองใคร แต่ก็มักจะมีพวกขี้เบื่อที่กระแทกประตูเหล็กดังปังอย่างข่มขวัญ แถมหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นอาการหวาดกลัวของเขา
ทั้งคนประหลาดที่ร้องโหยหวนตลอดเวลา คนหลุดโลกที่ลากสีแดงวาดรูปนามธรรมไว้เต็มผนัง คนน่าขนลุกที่อ้อนวอนเสียงแหบแห้งไม่หยุดหย่อน
"ได้-ได้โปรด…คืนมา-คืน มะ-มาา"
"เงียบโว้ย!"
ผู้คุมตะโกนด่าดังลั่น อีกคนที่เดินคู่กันมาสบถเห็นด้วย
"พวกเวรนี่ ห่าจิก ย่าน่าจะฆ่าทิ้งซะให้หมด"
เด็กหนุ่มถูกเหวี่ยงตัวเข้าไปในห้องมืดและเงียบ แต่เมื่อมีผู้ใช้งาน ภาพเคลื่อนไหวชุดหนึ่งก็ถูกฉายผ่านจอหนาหนักจนห้องสว่าง เสียงจากลำโพงดังอึกทึก ดึงดูดสายตาให้จ้องมันโดยอัตโนมัติ
ภาพยนตร์สั้นแค่ไม่ถึง 15 นาทีแต่ถูกเปิดฉายเล่นใหม่ซ้ำไปซ้ำมา ล้างสมองทั้งวันทั้งคืนจนหลอน ถึงเขาจะหันหลังไม่มองหรือนอนหลับไป ก็จะมีเสียงหวูดดังสนั่นสุ่มเปิดปลุกอยู่เนือง ๆ กันผู้ถูกลงโทษหนีด้วยนิทรา
จากประสบการณ์ นาวีรู้ว่าดิ้นรนไปก็ไม่ช่วยอะไร ยิ่งโวยวายยิ่งเปลืองพลังงาน การทุบประตูหนีมีแต่จะเจ็บมือ การเข้าไปทำลายเครื่องเล่นก็เหนื่อยเปล่า ดีไม่ดีจะโดนเพิ่มบทลงโทษมากกว่าเดิม การทนรับสภาพอยู่เฉย ๆ ดีที่สุดแล้ว
ภาพหญิงสาวลูบหน้าท้องนูนโต ฉากคลอดลูกเร้าอารมณ์ซึ้ง ตัดด้วยมารดาอุ้มทารกน้อย ภาพคู่รักนั่งปิกนิกในสวนสวย ครอบครัวพ่อแม่ลูกที่ย้ำเตือนว่ามาตรฐานของความสุขคืออะไร
นาวีเบือนหน้าหนี
เสียงเด็กร้องไห้จ้า เสียงดีดนิ้วเป๊าะ เสียงก่นด่าประณามให้เกลียดชังตัวเอง ฟังคล้ายมีคนมาตะโกนใส่หูจริง ๆ จนนักโทษเผลอหันมอง
ผู้หญิงอ้อนแอ้น อ่อนน้อม น่าปรารถนา แสดงในสื่อการสอนด้วยฉากเลี้ยงลูกทำงานบ้าน ผู้ชายบึกบึน เด็ดเดี่ยว บทบาทผู้เข้มแข็งคู่กับฉากใช้กำลัง ชกต่อย โชว์สัญชาตญาณอยากเอาชนะ
เงาร่างหนึ่งเหวี่ยงหมัดใส่อันตรายเพื่อเขา เงาเดียวกันนั้นยังเคยนั่งหมิ่นเหม่บนกระต่ายขูดมะพร้าวตัวจิ๋ว
เสียงของผู้เลี้ยงดูไพเราะ คู่กับอารมณ์อ่อนไหว ร้องไห้ง่าย ต้องให้ผู้มั่นคงกว่ากอดปลอบ จับมือ—สัมผัสผิวหนังเย็นเฉียบ—ผู้ชายก้าวร้าว ชอบการแข่งขัน ไร้น้ำตา
"??"
นาวีขมวดคิ้วไม่เข้าใจ ภาพยนตร์สั้นมีภาพแทรกที่เขามั่นใจว่าไม่เคยเจอมาก่อน แต่เมื่อนักโทษเพ่งมองอีกทีฉากกลับเปลี่ยนไปแล้ว สติชั่ววูบถูกรบกวนแตกกระเจิงในพริบตา
หญิงสาวแสนสวยอุ้มเด็กอยู่ข้างหลัง เธอร้องไห้ พยายามปลอบลูก ชายหนุ่มหล่อเหลาต่อสู้กับแก๊งอันธพาลด้วยมือเปล่า ดวงตากล้าหาญไม่แสดงความอ่อนแอ อัดศัตรูเลือดสาดโดยไม่กะพริบตา
เหวี่ยงหมัดลงหัวคนร้ายซ้ำ ๆ
แขนแข็งแกร่งโอบร่างบอบบางไว้ในอก เธอมองเขาด้วยสายตาหลงใหล นี่ล่ะ วิถีชีวิตอย่างที่ควรจะเป็น
___
ตอนโดนลากปีกออกจากห้องเรียนพิเศษ นาวีไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว รู้แค่ว่าหิว ง่วง และปวดหลังไปหมดจากการนอนบนพื้นปูนแข็ง ๆ
สิ่งที่ต้องการคือน้ำสักแก้ว ได้นอนสักงีบ สิ่งที่เจอคือประตูทาสีครีมของห้องผาสุข
"เดี๋ยว ทางนี้มัน—"
รอยไหม้ที่ถูกทาสีทับทำให้ดูแตกต่าง แต่ผู้ที่เคยผ่านเส้นทางนี้ครั้งแล้วครั้งเล่าจำได้ดี
"ยังต้องไปหาย่าอีกเหรอ!"
เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงสิ้นหวัง รู้ดีว่าการโดนยายเฒ่าผู้นำศูนย์ตักเตือนเลวร้ายอย่างไร ย่าไม่ได้แย่ ไม่ได้แย่ทางร่างกาย ย่าแค่…มีวิธีบางอย่างที่จะปอกลอกตัวตนแท้จริงของผู้คนออกมา จ้องเข้าไปในดวงตาของเขา อ่านเขาออก ทำให้เขาพูด รู้จักเขาดียิ่งกว่าตัวเขาเองเสียอีก
อยู่กับหล่อนมากเท่าไรยิ่งเหมือนสูญเสียสติสัมปชัญญะเข้าไปทุกที ยิ่งในสภาพที่ถูกจำกัดปัจจัยพื้นฐาน น้ำ อาหาร การนอน ความไม่พร้อมจะทำให้เขาเปิดรับเรื่องที่ไม่ต้องการ หลงลืมเรื่องสำคัญไป สูญเสียบางสิ่งที่ความไม่สบายกายเทียบไม่ติด
ผู้คุมหันหลังกลับเมื่อนักโทษถูกทิ้งลงโซฟาเรียบร้อย ทิ้งเขาไว้กับหญิงชราแค่สองคน
สิ่งที่ดึงดูดความสนใจเด็กหนุ่มที่สุดคือชุดน้ำชาและขนมบนโต๊ะ นาวีรีบเตือนตัวเองไม่ให้เผลอแตะต้อง อาหารไม่ใช่ของจำเป็นพื้นฐานที่จะได้รับเป็นปกติ อาหารคือของขวัญเมื่อทำตัวดี ๆ เชื่อฟัง ลากเส้นเชื่อมระหว่างผู้ควบคุมกับรางวัล จนบางทีก็หลงลืมไปว่าใครกันที่พรากมันไปตั้งแต่แรก
"ยินดีต้อนรับกลับจ้ะ ขนมหน่อยไหมลูก?" หล่อนรับรู้ถึงแววตาหิวโหยของผู้อ่อนเยาว์กว่า ถึงได้หยิบยื่นความภักดีราคาแพงมาให้
นาวีส่ายหน้า กัดริมฝีปากแน่นไม่ให้ตกลงรับยาพิษ
"คราวนี้ฝันถึงอะไรเอ่ย"
"จะด่ายังไงก็ได้แต่ผมไม่ขอโทษพี่แซมหรอกนะ"
"ทำไมล่ะ"
"เขาสมควรโดนแล้ว"
"หืม…ฝันถึงอดีตอีกแล้วสิ?"
"ผมเปล่า—"
เด็กหนุ่มหยุดประโยคเถียงในหัว การรับรู้กลับคืนมา เขาเบนสายตาอึดอัดสำรวจรอบห้อง ข้างนอกแดดส่องเหมือนเดิม แต่ยากจะบอกว่าผ่านไปนานเท่าไรแล้วจากหน้าต่างฝ้า
เขาอยู่นี่ตลอด? พึ่งมาถึงห้อง? ตกใจเพราะเจอยายแก่ที่นึกว่าตายไปแล้ว ไม่สิ พึ่งก่อเรื่องมาแล้วโดนลงโทษต่างหาก หลักฐานคือหูที่ปวดหนึบจากการฟังเสียงดังมานาน ริมฝีปากก็แห้งผาก หิวข้าวหิวน้ำเหมือนไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน
ขนมทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง เต็มถาดละลานตา กลิ่นนุ่มของชามะลิอบอวล
"หนูคงหิว"
ผู้หยิบยื่นคือผู้ควบคุม แล้วเขาก็น้ำลายสอเหมือนกับหมา เชื่อฟังเจ้าของผู้ให้อาหาร เชื่อฟังคนที่เอาปลอกคอมาสวมให้มัน ค่อย ๆ ถูกฝึกให้เชื่อง ทานเสร็จจนเกลี้ยงเกลาแล้วก็อ้อนวอนเจ้านายให้หยิบยื่นขนมชิ้นใหม่
"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ชอบของหวาน"
"แน่ใจนะ ย่าไม่อยากให้หนูเป็นลมเป็นแล้งไป เราพึ่งจะคุยกันได้ไม่กี่คำเอง"
"เพราะใครล่ะครับ"
"ถ้าหนูไม่ดื้อก็ไม่เป็นแบบนี้หรอกจ้ะ"
หล่อนโยนให้เป็นความผิดเขาอย่างใจร้าย มอบสายตาอบอุ่นที่ไม่ว่าจะมองแมวตัวโปรด มองน้ำชาถ้วยโปรด มองเสื้อไหมพรมตัวเก่ง หรือมองมนุษย์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ไม่ต่างกันเลย
"ถ้าย่ายังอยู่ในหลุมก็ไม่เป็นแบบนี้หรอกครับ"
"จินตนาการ…ถึงจะไม่เหมาะสมแต่ก็สะท้อนตัวตนในใจหนู"
เด็กหนุ่มแค่นเสียงเหอะใส่อย่างไร้กาลเทศะ ทั้งเบือนหน้าหนีเอือมระอาบทล่อลวงที่ถูกเล่าใหม่อีกรอบ ไม่ว่าย่าจะพยายามเท่าไรก็จำได้อยู่ดีว่าความจริงเป็นอย่างไร เรื่องที่ทำร้ายพี่แซมมันอดีตตั้งนานแล้ว
เขาในปัจจุบันน่ะ—นาวีตื่นตระหนกเมื่อใช้เวลานานกว่าจะนึกออก
บ้านสวน ไก่ ห่าน ปราสาทลม สามี ลูกที่น่ารักอีกสามคน
"บอกย่าซิว่าเป็นภาพปกติรึเปล่า"
"ปกติหรือไม่ก็ไม่เห็นต้องสนเลยครับ แค่มีความสุขก็พอแล้ว"
ชีวิตเรียบง่าย ครอบครัวอบอุ่น
"อย่างหนูน่ะหรือนาวี หนูคิดว่าเป็นไปได้จริง ๆ เหรอ"
"ย่าไม่ได้อะไรจากการหลอกผม" นาวีโต้กลับเสียงแข็งกร้าว แต่เผลอหลุบตาลงมองนิ้วตัวเองเพื่อความมั่นใจอยู่ดี แหวนแต่งงานบนมือที่โผล่พ้นขอบเสื้อแขนยาวสีขาว สิ่งยืนยันของ 'ป๊า'
ไม่มีแม้แต่รอยแหวน
เด็กหนุ่มสูดหายใจเฮือก เพ่งมองให้วงสีเงินเกลี้ยงปรากฏขึ้นมาอย่างไร้ความหวัง หรือระ-รอยแหวนล่ะ ไปไหน??
ใจเย็นลงก่อน มันหายไปตั้งแต่ตอนผิวเขาคืนสภาพเด็กลงแล้ว รอยแผลเป็นช่วงค่อนชีวิตหลังก็หายไปด้วย ยากจะหาหลักฐานทางกายภาพมาย้ำให้ตัวเองฟัง มีแต่ต้องย้ำซ้ำ ๆ ในใจอยู่นานจนกว่าจะเชื่อ
แบบนี้ไม่ดีเลย เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นย่า หล่อนสามารถกระพือความสับสนเล็ก ๆ ให้กลายเป็นความจริงได้ง่ายดาย นาวีได้แต่หวังว่าเขาอาจไม่ต้องอยู่ที่นี่นานนัก ด้วยไม่มีทางล้มเลิกจนกว่าคนรักจะปลอดภัยอยู่แล้ว ไม่ว่าหลักฐานชีวิตคู่จะอยู่บนนิ้วหรือไม่ก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
"หาแหวนแต่งงานอยู่เหรอ"
เด็กหนุ่มใจหายวาบ "ก็เพราะลูกน้องย่า!" เขาเสียเวลาไปจังหวะหนึ่งเพื่อนึกเหตุการณ์ "ย่าก็รู้อยู่ว่าทำไม"
"ต้องรู้สิจ๊ะ หนูเล่าให้ย่าฟังเอง ทั้งลูกสาวลูกชายคนเล็กคนโต ทั้งหมดนั่นเลย"
"อย่ามาเสือกกับครอบครัวผมนะ!"
"ครอบครัวเดียวที่หนูมีคือคุณพ่อ"
หล่อนแอบตามสืบถึงบ้านเหรอ ตั้งแต่เมื่อไร ทำไมเขาไม่รู้ตัว แล้วตอนนี้ยังแอบตามอยู่รึเปล่า นาวีนึกอยากจับหัวหล่อนกระแทกโต๊ะหรือผลักลงหน้าต่าง อยากทำลายอันตรายตรงหน้าทิ้งไป การรู้ว่าอุ้งมือเหี่ยวย่นเฉียดเข้าใกล้ลูก ๆ เหมือนเป็นการราดน้ำมันเข้ากองเพลิง
"นาวี กลับมาก่อน" ย่าเรียกด้วยเสียงเห็นอกเห็นใจ แผ่บรรยากาศเย็นเหมือนน้ำ "ลองคิดดูดี ๆ สิ หนูก็รู้ว่าชีวิตมีความสุขเป็นไปไม่ได้ใช่ไหมล่ะ มีแต่ในจินตนาการเพ้อฝันเท่านั้น ไม่ว่าดีแค่ไหนก็ไม่ใช่ความจริง"
"โกหก…" สถานที่นี้ฝึกการโกหกให้เขา แล้วตอนนี้จะมาหลอกโน้มน้าวให้เขาเชื่อเหรอ ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องหลอกลวงทั้งเพ มีหรือนาวีจะไว้ใจสิ่งที่หล่อนพ่นออกมาแม้แต่คำเดียว
ย่าถอนหายใจอย่างผิดหวัง "ความฝันเป็นเวทีของหนู ต่อให้ไม่ถูกต้องยังไงมันก็ไม่ทำร้ายใคร แต่ในความเป็นจริงมีคนอีกมากมายที่เป็นห่วงหนู หวังดีกับหนู ห่วงใยหนูจริง ๆ ลืมความฝันไปไม่ดีกว่าเหรอ"
นาวีไม่ฟังหล่อนอีกต่อไป ปล่อยให้เสียงพร่ำโน้มน้าวเป็นเสียงผึ้งบินน่ารำคาญ ผู้อ่อนเยาว์กว่ากอดอกแล้วหันหนีไปอีกทาง
ของตกแต่งห้องอยู่ในสายตาเขาพอดี รังนกเซรามิกกับนกสีน้ำตาลอ่อนสองตัว ไม่รู้ทำไมรู้สึกว่ามันดึงดูดสายตามาก
"ยังฝังใจกับปมนี้อยู่สินะจ๊ะ" หล่อนลุกไปหยิบมันตั้งลงบนโต๊ะกระจกเตี้ย ๆ ที่กั้นระหว่างคนสองวัย
ประกายสงสัยเล็กน้อยในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงผลาญโหมกระหน่ำ นาวีรู้ว่าเขาไม่ควรมอง ไม่ควรฟัง ไม่ควรรับรู้เล่ห์กลของปีศาจ แต่…
โมเดลสูงทำจากเซรามิก ฐานปูนปั้นเลียนแบบกิ่งไม้ประดับด้วยดอกไม้งาม ตรงยอดบนสุดเป็นรังนกที่มีลูกตัวเล็ก ๆ อยู่สามตัว ต่างอ้าปากเรียกร้องให้แม่นกที่เกาะอยู่ขอบรังโน้มลงมาหาพวกมัน พ่อนกเกาะบนกิ่งเหนือรัง กางปีกออกเพื่อปกป้องทั้งสี่ชีวิต
เมื่อย่าเริ่มแนะนำแต่ละตัว ผู้ฟังสัมผัสถึงความคลื่นเหียนที่เริ่มก่อตัวเป็นก้อน
"พี่ใหญ่หลิน น้องตวันคนกลาง ตัวเล็กสุดนี่คงเป็นหม่อนใช่ไหม"
เวียนหัวจนอยากสำรอก
"หนูเข้าใจตั้งชื่อดีนะ"
_____


"ห้องทางทิศตะวันตกนะป๊า ฝั่งตรงข้ามกับทางออก ถ้าเปิดประตูออกมาจะอยู่ซ้ายมือของป๊าพอดี"
"พวกผมจะสแตนบายอยู่ตลอด"
"อันนี้หนูเอาใส่กระเป๋าเสื้อป๊านะจะได้ได้ยินชัด ๆ"
เด็กหญิงเอาอุปกรณ์สีดำอันจิ๋วใส่กระเป๋าเขา ป๊าหรี่ตามองไม่ไว้ใจ อะไรคือได้ยินชัด ๆ คงไม่ใช่ว่า…
"เครื่องดักฟัง?? โอยตาย หนูไปเอามาจากไหนเนี่ย จะไปเป็นโจรรึไงลูก"
"เปล่าสักหน่อย แค่ gps เองค่า ใคร ๆ ก็มี" หลินพูดเสียงอ้อมแอ้มเหมือนมีชนักติดหลัง ก่อนเลี่ยงคำถามด้วยการยกมาตรการความปลอดภัยขึ้นมาบรรยายอีกรอบ
ความพร้อมต้องใช้เวลา ป๊าจึงต้องละบ้านสวนแสนรักแล้วมาค้างที่คอนโดหลินก่อนเวลานัด ลูกสาวคนโตวุ่นเตรียมแผนทานข้าวที่ไม่รู้จะไปรบกับสายลับฝั่งศัตรูหรือยังไง ทำไมถึงได้มีเครื่องมือน่าสงสัยเยอะแยะนัก
"เราต้องไปกันแล้ว" หลินเอ่ยขึ้นช่วงราว ๆ หนึ่งชั่วโมงจะถึงเวลานัด ก่อนขนอุปกรณ์ชวนระแวงใส่กระเป๋าแล้วนำเพื่อนร่วมทัพไปซ้อมรบ ยกเว้นผู้เป็นพ่อคนเดียวที่ยังอยู่ในห้องตามเดิม
ลูกสาวตั้งใจจะล่วงหน้าไปที่ร้านก่อน แต่ปลายเท้ายังเหยียบขอบประตูทางออกอย่างลังเล คงนึกสงสัยในแผนขึ้นมาว่ารัดกุมแล้วจริงหรือไม่ น้ำหนักความเสี่ยงของชีวิตบุพการีจู่ ๆ ก็หนักเกินแบก
"ป๊าแน่ใจแล้วใช่ไหม จะ…จะปฏิเสธก็ได้นะคะ"
"พวกหนูไปเถอะ สั่งของอร่อยให้น้องกินด้วยล่ะ" เขายิ้มให้กำลังใจพี่ใหญ่ของบ้าน ทั้งเผื่อแผ่ไปยังเด็กอนุบาลและทารกหน้าตึงเครียดในอ้อมกอดสามี
"ไม่ได้จะไปชิล ๆ กันสักหน่อย" หลินบ่นอุบ หน้าบึ้งลงไปหลายส่วน
"คุยเสร็จแล้วเดี๋ยวป๊าไปทานด้วย"
เมื่อทั้งห้าลับสายตาไป ผู้เป็นศูนย์กลางของเหตุการณ์เหลือตัวคนเดียวในห้องคอนโดเงียบเหงา รอยยิ้มอ่อนโยนจางหายราวกับไม่เคยมี
___
ป๊าก้าวออกนอกส่วนล็อบบี้ไปหาคู่นัด น่าแปลกที่ธามเป็นคนนัดเองแท้ ๆ แต่สีหน้าเขาอมทุกข์เหมือนเด็กอนุบาลโดนคุณครูบังคับ ชวนให้นึกถึงชายหนุ่มเคร่งขรึมที่เคยเจอตอนแรก เพิ่มเติมคือท่าทางน่าอึดอัดของการแบกบรรยากาศระแวงหลังไว้เต็มบ่า
"คุณดูเหมือนอินเทิร์นนะ…"
คำทักทายแรกบอกให้รู้ว่าไม่ได้มีแค่ป๊าที่ลอบสังเกตคู่สนทนา
"คุณดูไม่เหมือนหัวหน้าใคร"
ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น เด็กอนุบาลที่ถูกครูบังคับพึ่งหาความสนุกในห้องเรียนเจอ จนความเข้าใจแล่นเข้าแววตาถึงได้กลับไปเป็นบึ้งบูดตามเดิม
ธามก้าวเร็ว ๆ นำทางไปรถที่จอดอยู่หน้าตึกพอดี ทั้งยังเปิดประตูให้นั่งก่อน ไม่รู้ว่าอยากเอื้อเฟื้อหรืออยากการันตีว่าป๊าจะไม่ทิ้งนัดกลางคันกันแน่ เป็นการบังคับทางอ้อมให้นั่งอยู่ในพื้นที่ปิดกับชายที่ไม่รู้ว่าต้องการอะไร ซุกซ่อนอะไรอยู่
เทียบกับป๊าที่ระมัดระวังคำพูดด้วยความเงียบ ธามถามตรงไปตรงมา แต่คำถามของเขาอ้อมประเด็นไกลลิบตลอดการเดินทาง
"จริง ๆ แล้วคุณอายุเท่าไร"
"61 ปีนี้"
"แล้วก็กลับไป—" สายตาคมเหลือบสำรวจผู้นั่งเบาะข้างคนขับ "ยี่สิบอีกครั้งในคืนเดียว? อยากรู้จังคุณรู้สึกยังไงตอนความเป็นจริงทุกอย่างเปลี่ยน"
"ตอนนี้ชักรำคาญ"
"ผมช็อกไปเลย"
"??"
"ส่วนใหญ่ที่เคยเจอก็ขอได้แค่เงินทอง รถ บ้าน ของที่จับต้องได้ทำนองนั้น…"
ป๊าสงสัยแล้วว่าธามคงไม่ได้พูดเรื่องเดียวกัน เขาคิดเองเออเองว่าคู่สนทนารู้เรื่อง คิดว่ามีจุดร่วมเหมือนกันเลยอยากจะหาเพื่อนคุยหรืออย่างไร ผู้อาวุโสตัดสินใจนิ่งฟังอย่างเดียว ไม่เอ่ยโต้ด้วยกลัวจะเป็นการเปิดเผยความไม่รู้ออกมา
ชายหนุ่มพึ่งมีโอกาสพิจารณาผู้ฟังเมื่อรถติดไฟแดง คิ้วเข้มขมวดเป็นปม ความผิดหวังฉายในดวงตา ความเครียดเจือเต็มน้ำเสียง
"คุณจำไม่ได้?" ธามโพล่งกลางสี่แยก
"…"
"ต้องเป็นปัญหาแน่"
"ปัญหาอะไร"
"เลี้ยวแยกข้างหน้านี้ก็จะถึงร้านแล้ว" คนขับรายงานเสียงเรียบ ตัดบทสนทนาและความสงสัยกึ่งวิตกของป๊าอย่างเยือกเย็น
ธามพาคู่นัดไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่น ผ่านผู้คนแต่งตัวสุภาพเรียบร้อยและพนักงานที่นอบน้อมเป็นพิเศษ ป๊าไม่รู้สึกถึงความแปลกแยกหรือผิดที่ผิดทาง แต่ถ้าเลือกได้เขาคงไม่อยากมาอยู่ตรงนี้ ให้เดินตามพนักงานหญิงไปโซนส่วนตัวยิ่งไม่น่าไป
ในห้องเดี่ยวเปิดไฟสีส้มอบอวล ด้านหนึ่งติดประตูเลื่อนกระจกใสมองออกไปเห็นสวนเซนขนาดเล็กได้ มีกำแพงไม้ไผ่ตั้งเป็นกรอบกั้นกับห้องอื่นในโซนเดียวกัน กระทั่งสวนก็ยังแยกจากโลกภายนอก
"บรรยากาศดี ถ้ามาโดยไม่ต้องมีเรื่องชวนปวดหัวมาแทรกก็คงจะดี"
โต๊ะเตี้ย พื้นเสื้อทาทามิ เก้าอี้เบาะสีน้ำตาลติดพื้น อุปกรณ์ทานอาหารกับผ้าเช็ดปากพับเป็นระเบียบ ผู้ฟังสำรวจที่ทางไปพร้อมกับคู่สนทนาที่ไม่รู้จะมาไม้ไหน
"ที่บ้านเป็นไงบ้างครับ สบายดีไหม เด็ก ๆ เต็มบ้านคงวุ่นวายน่าดู"
ห้องข้างหลังป๊าเกิดเสียงขลุกขลักดังมาถึงนี่
"รู้เรื่องครอบครัวผมดีจังนะ"
"แน่ล่ะครับ งานของผมคือช่วยเหลือพวกคุณนี่นา"
ผู้สูงวัยกว่ายกมือขึ้นปราม เขาไม่ได้ตาบอดขนาดมองไม่เห็นความเครียดกังวลที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังอีกฝ่าย คล้ายกับสายลมเอื่อยสงบสุขก่อนพายุใหญ่เข้าถาโถม
"เลิกเถอะ ผมรู้ว่าคุณไม่ได้หมายความตามนั้นจริง ๆ ต้องการอะไรก็บอกมา"
ตอนป๊ากำลังยกชาขึ้นจิบ ชายหน้าบึ้งเอื้อมผ่านโต๊ะเล็กมาแตะมือเขา อาการเหมือนห้ามไม่ให้ยกแก้วดื่ม อยากจะดุเรื่องเสียมรรยาทแต่คิดได้ว่าธามอาจมีเหตุผล ทั้งการรั้งมือยังอยู่ในขอบเขตของความเป็นมิตร ป๊าถึงไม่รีบสะบัดออกเดี๋ยวนั้นแม้นึกสังหรณ์ร้ายอยู่ในใจ
ผู้อาวุโสฮัมเสียงเชิงเป็นคำถาม ก่อนรู้สึกถึงไฟฟ้าสถิตอ่อน ๆ แล่นผ่านผิวสัมผัส
'มีคนเฝ้าเราอยู่'
ความคิดแล่นขึ้นในหัว—มันไม่ใช่ความคิดเขา
สัญชาตญาณแรกคือพยายามลุกหนี กระชากมือกลับ แต่กล้ามเนื้อทั้งตัวไม่สามารถขยับได้สักนิดเดียว
จู่ ๆ ร่างกายป๊าก็หยุดทำตามคำสั่ง ไม่สิ มันทำตามคำสั่ง แค่ไม่ใช่คำสั่งเขาเอง ผู้ควบคุมอาจสั่งให้หยุดหายใจ ให้หุบปาก กระทั่งให้หมุนคอตัวเองจนหักไปเลยก็ได้ นึกแล้วความตื่นตระหนกแพร่กระจายวาบไปทั่วสีหน้า
'ผมมีหนทางที่จะช่วยครอบครัวคุณจริง ๆ ถ้าคุณยอมให้ความร่วมมือ'
ถ้าขยับคอได้ป๊าจะส่ายหน้าสุดชีวิต คนคนนี้พูดคำว่าช่วยออกมาทั้งที่กุมชีวิตคนอื่นอยู่ในกำมือ แล้วจะให้เชื่อถือได้อย่างไร ผู้เป็นเหยื่อเกลียดความรู้สึกที่ถูกละเมิดจิตใจเป็นที่สุด เมื่อลองสู้สุดชีวิตเหมือนนิ้วจะขยับได้นิดหน่อย ธามนิ่วหน้า สู้แรงอยู่กับคนร่วมโต๊ะอย่างเอาเป็นเอาตายแม้ภายนอกเหมือนจับมือกันธรรมดา
'คุณเป็นคนใจเย็นกว่านี้นะ ช่วยอย่าสู้มากได้ไหมครับ คุณกำลังทำผมปวดหัว'
'งั้นก็ปล่อยซะสิ!'
'คนที่เฝ้าเราน่ะเห็นว่าลูก ๆ คุณก็อยู่ที่นี่ด้วย'
คำนั้นทำให้ป๊านิ่ง หยุดต่อต้านโดยสิ้นเชิง
'ถ้าผมปล่อยคุณแล้วรบกวนช่วยทำตัวให้เป็นธรรมชาติได้ไหมครับ'
'…'
'นะครับ?'
ดวงตาของเหยื่อฉายไฟลุกเผาไหม้ผู้กระทำ อีกฝ่ายดูเงียบขรึมแบบที่เจือความรู้สึกผิดอันน่ากังวล ถ้าป๊าอยากจะหนีออกไปจากตรงนี้ให้ไกลที่สุด ธามเองก็ไม่ต่างกันนัก
"คุณนาวีเคยทานอูนิไหม วัตถุดิบที่นี่เยี่ยมมากเลยนะ" ชายหนุ่มต่อบทไหลลื่น
"อะ…อืม ไหนลองหน่อย"
เสียงแห่งความคิดกลับมาอีกครั้ง มือป๊ายังไม่ถูกปล่อยเป็นอิสระ แต่ส่วนอื่น ๆ ของร่างคีบตักอาหารได้ตามปกติแล้ว
'ต้องขอโทษด้วยครับ แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้เราคงไม่ได้คุยกันส่วนตัว'
'ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้วรึ!'
'รำลึกของคุณคืออะไร'
_____


"…แหลม ไม่น่าฟัง ประหลาด ได้ยินแล้วปวดหัว"
โทนที่ไม่เชิงผู้หญิง ไม่เชิงผู้ชาย สามารถรับรู้และแยกออกจากฝูงชนได้ง่ายถ้าผู้ฟังเคยชินแค่เสียงของคนตรงเพศกำเนิด
ผู้ใหญ่ที่อายุมากสุดในกลุ่มพยักหน้าแสดงการรับฟัง ทั้งเสริมกำลังใจให้เด็กชายตรงหน้าชั้นพูดต่อ
"…น่ารำคาญ"
"คำพูดพวกนั้นทำให้เธอรู้สึกยังไง"
"เจ็บครับ"
ผู้เล่าบาดแผลเริ่มสะอื้นไห้ น้ำตาที่ก่อตัวบนขอบตาแดงก่ำรวมตัวเป็นหยดน้ำ ก่อนเด็กชายจะร้องไห้ออกมาต่อหน้าคนทั้งชั้น โดยมีผู้ใหญ่ที่ทำตัวเหมือนเป็นอาจารย์คอยกล่าวสั่งสอน
"ไม่ต้องร้องนะ พวกเขาแค่ไม่เข้าใจว่าเธอผ่านอะไรมาถึงได้พูดไม่คิด การจะก้าวข้ามความเจ็บปวดไปได้ต้องเริ่มจากการให้อภัยครับ คนอื่นแค่ไม่รู้จักเธอ คนอื่นแค่เข้าใจเธอไปผิด ๆ ให้อภัยกับความโง่เขลาของคนอื่นได้ไหม"
เด็กชายพยักหน้าทั้งพยายามกล้ำกลืนน้ำตา
เพื่อนในชั้นต่างเงียบกริบตั้งใจฟัง เสียงเดียวที่ได้รับอนุญาตคือการอธิบายของ 'พี่แซม' หนึ่งในคนที่พยายามซ่อมความผิดปกติของพวกเขา เพราะทุกคนในศูนย์ควรใช้คำเรียกญาติเรียกกันและกัน แต่นาวีก็ไม่รู้หรอกว่าเหตุผลคืออะไร
ที่ศูนย์รับรักษาผู้ป่วยหลากหลาย ตั้งแต่ปัญหาเล็กน้อยอย่างดื้อดึงไม่เชื่อฟังพ่อแม่ ไปถึงขั้นเสียสติจนอยู่ร่วมกับสังคมไม่ได้ คนไข้หลายคนต้องอยู่ยาว ๆ กึ่งถาวร ที่นี่เลยมีการเรียนการสอนไปด้วยในตัว วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ สังคม วิชาแบบปกติและวิชาแนะแนว (ที่พร่ำบอกว่าตัวตนเขามันน่าอับอายอย่างไร) ปะปนอยู่ด้วยกัน
พี่แซมอธิบายต่อถึงปมด้อยของเด็กชาย เป็นผู้โชคร้ายที่ขาดความอบอุ่น บ้านแตกสาแหรกขาดล้านแปดอย่าง นาวีฟังมาสี่ปีจนรู้รูปแบบประโยคหมดแล้ว เด็กหนุ่มเลยฉวยโอกาสฝึกวิชาหลับทั้งที่ลืมตา ต้องทำท่าสนใจฟังไม่งั้นได้โดนเรียกให้ไปเผชิญหน้าคนทั้งชั้น
"—กล้าหาญและเข้มแข็งมาก ๆ เธอมีดีในแบบของเธออยู่แล้ว ไม่ต้องลำบากดัดเสียงเรียกร้องความสนใจเลยครับ ภูมิใจในสิ่งที่เธอเป็นเถอะ"
"ฮึก-ดะ-ได้ครับ"
"เอาล่ะ ไหนลองพูดเสียงปกติสิครับ"
เด็กชายพยายามเอ่ยเสียงเข้มต่ำที่สุดกับเขา
"ก็ทำได้นี่นา!"
เสียงปรบมือดึงให้นาวีตื่นเต็มตา เขารีบลุกขึ้นมาให้กำลังใจตามเพื่อนร่วมชั้น ปั้นหน้าซึ้งใจพร้อมทิ้งถ้อยคำชื่นชมไปพร้อมผู้โชคร้ายคนอื่น ๆ โดยไม่ต้องสนเรื่องความเป็นธรรมชาติ
"น่าฟังมาก"
"เสียงหล่อจัง"
"เท่ที่สุดเลย"
พอพี่แซมจะเริ่มพูด เสียงกระแอมไอเป็นสัญญาณให้พวกเขาหยุด
"เห็นไหมครับ เราเป็นตัวของตัวเองได้โดยไม่จำเป็นต้องร้องขอความสนใจจากใคร"
นาวีทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ไม้เป็นคนแรกของห้อง เขาหวั่น ๆ ว่าท่าทางนี้ดูรีบเกินไปหรือไม่ ด้วยรู้ตัวว่าถูกจับจ้องและให้คะแนนตลอดเวลา เด็กหนุ่มดึงสีหน้าตั้งใจฟังขึ้นสวมโดยพักแผนแอบงีบไว้ชั่วคราว เขาอยู่มานานจนชินกับภาพลักษณ์นักเรียนดีแล้ว ยิ่งเข้าใกล้ความหายดีเท่าไรก็ได้กลับเร็วขึ้นเท่านั้น
หวังว่าพ่อจะยังไม่เจอแหวนที่ซ่อนไว้ใต้กำแพง
พ่อเผาตุ๊กตาไปแล้ว นึกย้อนไปนาวียังเสียดายอยู่เลยว่าน่าจะรีบหนีออกจากบ้านตั้งแต่คืนนั้น หลังจากการกดดันนานัปการ ใครจะรู้ล่ะว่าวันรุ่งขึ้นแกจะลากลูกมาขังไว้ที่ศูนย์เลย—น่าจะโดดลงหน้าต่างแล้วหนีไปกับเขา
"เหมือนเหรียญที่มีสองด้าน หยินหยาง ขาวดำ ระเบียบและความวุ่นวาย ธรรมชาติออกแบบให้คู่ตรงข้ามอยู่ด้วยกัน"
ตรงข้าม? เหมือนที่ภายนอกนาวีฟังพี่แซมกรอกหูน่าเบื่อ ภายในจินตนาการถึงแต่หน้าคนรัก วาดฝันถึงสิ่งที่ผู้บรรยายต่อต้านแล้วกระหยิ่มยิ้มในใจ การแก้แค้นเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้เป็นพลังให้ทนต่อไปได้อีกวัน
"…สอดคล้องกับสัญชาตญาณสืบเผ่าพันธุ์…"
นาวีอาจจะเชื่อเขา ถ้าไม่เคยลองมาก่อนว่าริมฝีปากคนรักดีอย่างไร รอยแตกเล็กน้อย สัมผัสหยาบของผิวคาง ลิ้นร้อนดื้อดึงเอาแต่ใจ แสดงความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมา ถึงสืบเผ่าพันธุ์ไม่ได้แต่สืบพันธุ์ได้แน่ ๆ
เฮ้อ…สมองเด็กวัยรุ่นตอนปลายว่องไวมากกับเรื่องพวกนี้ เสียงบรรยายหลักความรู้ของพี่แซมกลายเป็นเสียงหึ่ง ๆ ไร้ความหมาย หลุดนอกกรอบความเข้าใจของเด็กหนุ่ม
"บางทีการเลี้ยงดูเข้มงวดไป บางทีพ่อแม่ให้ความอบอุ่นไม่เพียงพอลูกเลยมีปม ต่างเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดพฤติกรรมเบี่ยงเบนด้วยกันทั้งสิ้น"
ถ้าหายดีแล้วจะได้กลับบ้านไปเจอฉัตรเร็ว ๆ คิดถึงแล้ว ในหัวมีแต่ใบหน้าของเด็กหนุ่มอารมณ์ดี ขี้เล่น พลังงานล้นเหลือ สนุกสนาน เจ้าของอ้อมแขนอบอุ่น รอยยิ้มที่มอบคำสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต
เมื่อสายตาพี่แซมเลื่อนเข้าใกล้ นาวียิ้มรับอย่างจริงใจเป็นพิเศษ
"หรือการที่พ่อแม่ไม่มีเวลาถ่ายทอดบทบาททางเพศให้ลูกอย่างเต็มที่"
เด็กหนุ่มเออออเห็นด้วยในลำคอ แววตาเพ้อฝัน ก่อนโดนกระชากลงมาอยู่ในความจริง
"ใช่ไหมนาวี อยากจะออกมาแชร์ให้เพื่อน ๆ ฟังหน่อยไหม"
"เสื—จะดีเหรอครับพี่"
ใจเย็น ๆ
"มาเถอะไม่ต้องอาย คนอื่นปรบมือให้กำลังใจเพื่อนหน่อยเร็ว"
เสียงเหมือนห่าฝนกดดันเขาว่าหนีชะตากรรมนี้ไม่ได้แล้ว
"ครับ แม่ผมเสียไปตั้งแต่ยังเล็ก พ่อก็ไม่ค่อยอยู่บ้านบ่อย ๆ เลย…" เด็กหนุ่มถอนหายใจ ตีหน้าเศร้าเล่าความรู้สึกเท็จ คราวที่แล้วแกพูดถึงปัญหาเขาว่าไงนะ "ไม่มีใครเป็นต้นแบบให้"
พี่แซมพยักหน้าให้พูดต่อ
"ทำให้ผมไม่คุ้นเคยตอนเจอกับเพศหญิง แค่อยู่ใกล้ก็รู้สึกว่ายากมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงใช้ชีวิตอยู่ด้วย"
"เธอถึงต้องไปหาความรักผิด ๆ จากนอกบ้านสินะ"
นาวีแอบกำหมัดไว้ข้างหลัง ก่อนดึงสีหน้าเห็นด้วยที่ดูฝืนที่สุดขึ้นสวม มีแต่ต้องโกหกไม่งั้นก็ได้อยู่ต่อ ไม่อาจตอบโต้มากไปกว่านั้น แต่การที่ต้องปั้นหน้าซาบซึ้งทั้งที่อยากลุกขึ้นไปกระชากคอ คำนี้จะฝังใจเขาไปอีกนานทีเดียว
"ครับ"
โชคดีที่พี่แซมไม่ได้เซ้าซี้เด็กหนุ่มต่อ แกเข้าโหมดบรรยายเรื่องขาด 'role model' ซึ่งนักเรียนผู้เชื่อฟังก็ทำเป็นเห็นดีเห็นงามตามไปทั้งหมด
ตอนนั้นนาวีไม่ได้คิดเลย…ยิ่งเก็บกดความจริงเพื่อหลอกโลกภายนอกมากเท่าไหร่ ในใจก็อาจเผลอเชื่อฟังไปโดยไม่รู้ตัว
___
"นาวี อยู่คุยกันก่อนได้ไหม"
"มีอะไรเหรอครับ?"
การโดนเรียกตัวไว้หลังเลิกเรียนไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อย ช่วงหลังมานี้เด็กหนุ่มเรียนรู้วิธีเลี่ยงการถูกเพ่งเล็งได้แล้ว แต่ดูจากสีหน้ากระตือรือร้นของผู้สอน เขามั่นใจว่าธุระที่จะคุยเป็นเรื่องดี ความเครียดที่ปั่นมวนในอกจึงไม่จำเป็น
นาวีเลื่อนเก้าอี้นั่งตรงข้ามโต๊ะผู้บรรยาย รอยยิ้มสุภาพไม่จางหายไปจากใบหน้า
"เพื่อนชายของเธอเคยมาที่ศูนย์ไหม"
เรื่องดีกับผีสิ…เขาคิดน้อยไป ดีสำหรับพี่แซมกับดีสำหรับเขาช่างต่างกัน
"ไม่เคยครับ"
"เพราะเรื่องเงินล่ะสิ พี่พอจะเดาได้" ชายหนุ่มถอนหายใจออก ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ "บอกตามตรงนะพี่ไม่ค่อยเห็นด้วยกับวิธีทำงานของที่นี่เท่าไร เน้นแต่เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ มากกว่าช่วยเหลือคน อย่าบอกย่าล่ะพี่พูดแบบนี้" เขาพูดติดตลกต่อท้าย แต่ผู้ฟังรับรู้ได้ว่าเขากลัวจริง
ทุกคนต่างยำเกรงย่าทั้งนั้น นาวียิ่งไม่ใช่ข้อยกเว้น เขาทั้งเกรงและเกลียดวิธีการที่หล่อนพูด สายตาที่หล่อนใช้ แค่มองยิ้ม ๆ แล้วเอ่ย 'น่าเสียดาย' ต่อหน้าก็ทำเอาขนลุกไปถึงไขสันหลัง
"ผมไม่เอาไปเล่าให้ใครฟังหรอก สัญญาเลย" เพราะดีไม่ดีก้าวออกจากห้องนี้เขาก็ลืม อุดมการณ์อะไรก็ตามของชายหนุ่มไม่ใช่สิ่งน่าสนใจเท่าการกลับไปนอน หนังตาเขาจะปิดแล้ว
"คิดดูสิ ข้างนอกมีเด็กอีกกี่คนที่ต้องทนอยู่กับปัญหาเพราะฐานะไม่เอื้ออำนวย เด็กป่วย ๆ โตขึ้นไปเป็นผู้ใหญ่ป่วย ๆ แล้วก็ส่งต่อความเจ็บป่วยให้ลูกหลานอีกที กลายเป็นปัญหาสังคมไม่จบไม่สิ้น"
"อือ…ครับ น่าเห็นใจนะครับ" นาวีพยายามอย่างยิ่งที่จะเข้าใจผู้พูด เขาพอเข้าใจความอุดมคตินิยมของพี่แซม แต่ไม่เข้าใจว่าเกี่ยวอะไรกับตัวเอง เขามาทำอะไรตรงนี้ แกอยากให้มีคนฟังตอนเพ้อการเมืองรึไง
ชายหนุ่มกดหัวปากกาลูกลื่นลงโต๊ะอย่างใช้ความคิด ดวงตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง
"ข้างนอกนั่นมีแต่คนที่รังเกียจพวกเธอเต็มไปหมด เด็กหลายคนถูกกีดกัน ถูกทำร้าย ถูกต่อว่าคึกคะนอง ไม่มีใครพยายามเข้าใจปมปัญหาจริง ๆ อย่างที่ทางศูนย์กำลังทำ แต่เรากลับไปเน้นเรื่องไร้แก่นสาร"
"ว้าว น่านับถือมากเลยครับ" แต่ปล่อยเขาออกไปสักที
"พี่เลยว่าจะไปลองเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษดู"
นาวีตีหน้าเศร้าเร็วจนเกือบผิดปกติ "แบบนี้ผมก็จะได้เจอพี่น้อยลงน่ะสิ" กลับห้องไปเขาจะนอนหลับฉลอง
งานของเจ้าหน้าที่พิเศษคือรับตัว (ในบางกรณี—จับลากคอขึ้นรถโดยมีผู้ปกครองยืนเชียร์อยู่หน้าประตูบ้าน) คนไข้มารักษา ประเด็นสำคัญคือแกต้องออกไปข้างนอกบ่อย ๆ ถือว่าเป็นข่าวดีที่สุดในรอบปีเลยทีเดียว
"เวลาว่างพี่ก็ไปทำ session ฟรีให้เด็กด้อยโอกาสได้ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว"
นาวีเริ่มรู้แล้วล่ะว่าบทสนทนานี้จะมุ่งไปทางไหน และเขาไม่ชอบมันเลยแม้แต่นิดเดียว
"เธอจะพาเพื่อนเธอมาก็ได้นะ พี่อยากจะช่วยพวกเธอจริง ๆ"
"อยากให้ผมพาเพื่อนไป?"
"ไม่ได้บังคับหรอก แค่คิดว่าเวลามีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นพี่ก็อยากให้โอกาสเธอเป็นคนแรก" อีกฝ่ายเริ่มขุดการ์ดมิตรภาพขึ้นมาใช้
ผู้อ่อนวัยกว่านึกเสียใจแล้วที่แสดงบทบาทเด็กดีได้เนียนเกิน ใคร ๆ ก็อยากช่วยเหลือเขา รักษา 'เพื่อน-ชาย' ของเขา ถามสักหน่อยว่าต้องการรึเปล่า
"พี่เสียใจนะ พี่ไม่อยากปล่อยให้เด็กคนหนึ่งอยู่กับความผิดปกติในโลกอันโหดร้าย"
"เขาไม่ได้ผิดปกติ" เด็กหนุ่มลดเสียงไม่ให้ก้าวร้าวอย่างยากลำบาก
"พี่ไม่ได้หมายความว่างั้น ไม่ใช่ว่าเพื่อนของเธอไม่ดี แค่กำลังบอกว่าเขาดีกว่าเดิมได้เธอเข้าใจใช่ไหม? เทียบกับเธอตอนปีแรก ๆ กับตอนนี้สิ ไม่คิดอยากให้คนอื่นได้โอกาสบ้างเหรอ" ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่าผู้ฟังกำลังใกล้จุดเดือด เขาถึงค่อย ๆ อธิบายเหตุผลด้วยเสียงนิ่มนวล เข้าอกเข้าใจ แต่คนฟังยังอยากทิ่มปากกาเข้าไส้ให้หุบปาก
"ทำมาเป็นห่วง—"
แค่เดินหนีไป
แค่อดทนนิดเดียว
"ห่วงสิ ถ้าเธอห่วงเพื่อนจริง ๆ แล้วจะเข้าใจ"
นาวีพุ่งข้ามโต๊ะไปหาอย่างที่จินตนาการมาหลายครั้ง
หมัดเหวี่ยงชกระบายอารมณ์เป็นอันดับแรก แนวฟันกระทบข้อนิ้วจนเกิดเสียงน่ากลัว แต่คนที่เลือดขึ้นหน้าทั้งไม่รู้สึกเจ็บและไม่ได้ยิน
ปากกาหัวแหลมถูกใช้เป็นอาวุธแทงใส่หน้า ผู้เยาว์สู้แรงผู้ใหญ่ ค่อย ๆ กดมือเข้าใกล้ดวงตาเบิกโพลง
ชายหนุ่มผลักคนตัวเล็กกว่าออกก่อนจะกดปุ่มฉุกเฉินใต้โต๊ะสำเร็จ เสียงกริ่งเตือนดังลั่น แล้วนาวีก็โดนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลากไป
เอาล่ะ…ไม่ห้องเรียนพิเศษก็ห้องผาสุขกับย่า อย่างไหนก็นรกพอกันทั้งนั้น
_____


ช่วงเวลาระหว่างการหลับตื้นก่อนตื่นจากนิทรา คลุมเครือคล้ายมีหมอกหนาปิดบังจักษุประสาท ทุกเสียงที่ผ่านเข้ามาราวกับถูกอัดผ่านแผ่นเทปขรุขระ ปราศจากการรับรู้เวลา ไม่รู้ว่านานเป็นสิบ ๆ ปีหรือแค่ชั่วเสี้ยววินาทีเดียว
"ตื่น"
นิ้วดีดเป๊าะดังตรงหน้า น้ำเสียงผู้พูดอ่อนโยนเกินกว่าจะเป็นคำสั่ง
สองสิ่งปลุกให้นาวีลืมตาขึ้น เขานอนอยู่บนเบาะโซฟาตัวยาวที่เต็มไปด้วยหมอนอิงและผ้าห่ม ดวงตาสะลึมสะลือมองสำรวจห้องสว่างไสว ผนังโทนสีขาวครีมเห็นแล้วสบายตา อุณหภูมิสูงพอประมาณให้ความรู้สึกอบอุ่น อยู่แล้วสบายกาย ของตกแต่งห้องทุกชิ้นถูกเลือกมาให้เข้ากับบรรยากาศเป็นอย่างดี แต่ดูแล้วไม่สบายใจ
ภาพของบ้านริมลำธารแขวนตรงผนัง เหยือกน้ำบนโต๊ะกระจกตัวเตี้ย ตุ๊กตาเซรามิกที่ชั้น รูปปั้นนามธรรมในตู้โชว์ หน้าต่างสูงกับผ้าม่านสีโปร่งที่ปล่อยให้แสงธรรมชาติเข้ามา แต่ด้วยความที่เป็นกระจกฝ้า นอกจากเงาลูกกรงราง ๆ เขามองไม่เห็นเลยว่าข้างนอกเป็นอย่างไร
เด็กหนุ่มยังจมอยู่กับกองผ้าห่มแม้ลางสังหรณ์ร้ายเตือนให้ลุกหนี อย่างไรเสียมันก็ตั้ง 40-50 ปีมาแล้ว เลยใช้เวลานานกว่าจะจำสถานที่คุ้นตาแห่งนี้ได้
ห้องผาสุข
เขาไม่ควรมาอยู่ที่นี่
นาวีผุดลุกขึ้นจากโซฟาทันที หัวใจเร่งสูบฉีดปลุกสติให้พร้อมสู้รบกับบุคคลอันตรายใกล้ตัว หล่อนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว มีแค่โต๊ะกาแฟขวางเท่านั้น
"…เย็นลงก่อนลูก ค่อย ๆ หายใจ"
คำพูดของหญิงชราได้ผลตรงกันข้าม ยิ่งพอได้ยินเสียงปลอบโยน ลมหายใจเขายิ่งสั้นกระชับรุนแรง
"ทำไม—ทำไมกัน?"
สองเท้าพาร่างสั่นเทาเดินถอยหลัง ไม่ว่าในจินตนาการจะเคยดุด่าเกรี้ยวกราดอาฆาตหล่อนแค่ไหน ในความเป็นจริงแทบเอ่ยออกมาได้ไม่เป็นคำ
ดวงตาเบิกโตมองหญิงชรา เพ่งเส้นผมสีเทาอ่อนจางใกล้หงอกขาวด้วยอยากให้ลุกมอดไหม้ จ้องมวยผมที่ปักด้วยปิ่นไม้เหมือนอยากดึงมันออกมาแทงเจ้าของ มองสบดวงตาอบอุ่นแล้วหวังให้หล่อนอันตรธานหายไป ตายเป็นผีสิงนรกไปตลอดกาล
อีกฝ่ายนั่งผ่อนคลายอยู่บนเก้าอี้นวม ริมฝีปากประดับรอยยิ้มนิ่มนวล ดูใจดี มีเมตตา แบบที่ฆาตกรต่อเนื่องดูดีก่อนเริ่มลงมือฆ่าคน
"ยะ-ย่าตายไปแล้วนี่"
"นาวี นั่งลง อย่าให้ย่าต้องเรียกเจ้าหน้าที่เข้ามา"
เด็กหนุ่มนั่งตามคำสั่งโดยไม่ทันคิด แมวสีขาวที่ไม่รู้มาจากไหนกระโดดขึ้นนั่งตัก เข้ามาคลอเคลียให้คนที่มือสั่นขาสั่นให้ใจเย็นลง ทั้งทำให้แน่ใจว่าเขาจะนั่งฟังคู่สนทนาไปได้ตลอดรอดฝั่ง
"หนูฝันร้ายเหรอ"
"ถ้าตอนนี้ละก็ใช่" ผู้เยาว์สวนกลับเสียงเสียดสีตามความเคยชิน เขาไม่กังวลกับการยั่วโมโหหญิงชรา กลับกันเลย ถ้าสั่นคลอนหน้ากากแม่พระนั่นได้เขายังจะรู้สึกปลอดภัยมากกว่า
จะให้เขาไปเจอภูตผีพลังจิตตัวไหนก็ได้ ฝูงมารทรงพลังขุมไหนก็ดีกว่า—ทำไมต้องเป็นย่า
การตื่นตระหนกมีแต่จะทำให้สถานการณ์แย่ลง ต้องดึงการรับรู้กลับมาหาตัวเอง นาวีปรับลมหายใจเป็นเชื่องช้า รับรู้อากาศอบอุ่น กลิ่นของชา เสียงของแมวที่นอนครางครืดคราดอยู่บนตัก และข้อเท็จจริงที่เขาต้องหาทางจำให้มั่น
"ย่าตายไปแล้ว"
"ตายจริง ฝันถึงย่าด้วยเหรอจ๊ะ" สีหน้าเข้าอกเข้าใจเชิญให้เขาพรั่งพรูทุกความลับและความอ่อนแอมากองเรียงตรงหน้าหล่อน "แล้วยังไงต่อล่ะหนู"
สรรพนามที่เลือกใช้ก็ทำให้เขาหงุดหงิด ตั้งแต่ถือเอาตัวเองเป็นญาติอาวุโส เลือกคำพูดที่ทำให้ผู้ฟังรู้สึกด้อยกว่า ยัดเยียดบทลูกหลานไม่รู้ความให้เขา บอกโดยนับว่าต้องเชื่อฟัง ต้องถูกควบคุมในกำมือของผู้อาบน้ำร้อนมาก่อน
แต่ต่อให้นาวีรู้ทันอาวุธร้อยแปดอย่างของหล่อน เขากลับไม่อาจสลัดความอักอ่วนตอนพยายามเรียกย่าด้วยคำอื่นได้เลย หนทางที่ดีที่สุดคงเป็นการไม่พูด
ผู้เยาว์ใช้ความเงียบอันกำลังจะเป็นสิ่งหายากไตร่ตรองหาคำตอบ ถ้ายังไม่ตายหล่อนก็ควรจะอายุสักร้อยห้าสิบปีได้แล้ว ยังเสนอหน้าอยู่ตรงนี้ได้ยังไง
ห้องผาสุข แมว ศูนย์ฟื้นฟู เหมือนในความทรงจำของเขาทุกประการ กระทั่งคนที่ควรจะตายไปตั้งนานนมยังเหมือนเดิมไร้ความเปลี่ยนแปลง รอยย่นตรงข้างแก้ม หน้าผาก หางตา ยังคงอายุขัยเดิมทั้งที่เวลาผ่านมาแล้วเกือบครึ่งศตวรรษ
เป็นไปไม่ได้ แต่ทุกการรับรู้ของเขามันคัดค้านข้อสรุปนั้น
ลองคิดดูดี ๆ สิ เจ้าของสถานที่วิปริตจะเป็นผู้นำองค์กรหายนะก็ไม่แปลก หล่อนมีอำนาจในมือมากพอ แล้วก็ฉลาดพอจะปอกลอกพวกเศรษฐีโง่ ๆ ให้หลงเชื่อ ส่งลูกหลานมาให้หล่อนทรมานเล่นในนามของการรักษา 'ศูนย์ฟื้นฟูและปรับศีลธรรม—ส้นตีน'
"สิ่งสุดท้ายที่หนูจำได้คืออะไร" เสียงฮัมในลำคอกระตุ้นให้เด็กหนุ่มตอบ
"มีคนลักพาตัวผม"
"หืม น่าสนใจ ไหนลองบอกย่าเกี่ยวกับคนร้ายให้หน่อย เขาดีกับหนูไหมลูก"
"ผมว่าเขารับคำสั่งมาจากคนอื่นอีกที"
"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ"
"แค่ลางสังหรณ์ครับ"
"ลางสังหรณ์หนูบอกหรือเปล่าว่าใคร"
"บอก" นาวีจ้องลึกในดวงตาของคนที่หย่อนปมชั่วอันฝังรากลึกไว้ให้เขา "ย่าไง"
หล่อนหัวเราะ
เสียงจอมปลอมบอกเขาว่าอีกฝ่ายไม่ได้แปลกใจเลย หล่อนคาดคิดกับคำตอบไว้อยู่แล้ว ผลักดันบทสนทนาเพื่อคำตอบนี้ด้วยซ้ำ
"หนูนี่น่าเอ็นดูจริง ๆ" หญิงชราเอียงศีรษะมองด้วยแววเมตตา ไม่ต่างกันกับน้ำเสียงที่คุยเล่นเหมือนเขาเป็นเด็ก
นาวีเบือนหน้าไปทางอื่น แต่ทำไปก็เหมือนหนีเสือปะจระเข้ ความสนใจของเขาหยุดอยู่ตรงรูปภาพที่ประดับผนังห้องฝังซ้ายมือ บ้านท่ามกลางสวนสวย ลำธาร ท้องทุ่งที่มีต้นหญ้าสูง หรือรูปปั้นทั้งเลียนแบบธรรมชาติและตามจินตนาการ ต่างทำให้เขารู้สึกกระวนกระวาย
ไม่ อย่าลืมว่าย่ารู้จักนาวีเมื่อก่อนดี ไม่ใช่บังเอิญหรอก
ผู้ชรารับรู้ถึงสายตาของเขา แต่เมื่อนาวีจ้องกลับตรง ๆ หล่อนก็แค่คลี่ยิ้มให้แสดงความเป็นมิตร ก่อนละไปจดบางอย่างลงในแผ่นกระดาษ เสียงลากปากกาหมึกซึมลงแผ่นขาวฟังดูน่ารำคาญ
"ทำไมถึงเป็นย่าล่ะ?"
"นั่นน่ะสิ ทำไมผมโง่แบบนี้ คนวิปริตประเภทเดียวกันจะเป็นคนคนเดียวกันก็ไม่แปลก" ถ้าไม่คิดว่าอีกฝ่ายเน่าตายไปเป็นชาติแล้วชื่อย่าคงอยู่อันดับต้น ๆ ในบัญชีปกดำของเขาแน่นอน
ไม่หรอก… ไม่คิดหรือว่าเพราะไม่อยากนึกถึงเอง นาวีใช้เวลาครึ่งชีวิตฝังกลบเหตุการณ์อันยากจะยอมรับ ไม่นึกเลยว่าสักวันมันก็จะหาทางขุดพาตัวเองขึ้นจากหลุมอยู่ดี
"ย่าจะทำร้ายหนูไปทำไม"
"กระจกมีครับ ไปลองถามดู"
"ย่าไม่ต้องการอะไรจากหนูหรอกนะนอกจากอยากให้หายดี" หญิงชราถอนหายใจเหนื่อย ๆ ฟังดูสมเพชเวทนามากกว่าเป็นห่วง "สับสนความจริงกับความฝันอีกแล้วเหรอ"
"…"
"นาวี ย่าไม่เคยลักพาตัวหนูมา หนูอยู่ที่นี่มาตั้งนานแล้ว"
หล่อนยื่นสมุดให้ดู เด็กหนุ่มไม่ทำกระทั่งจะชายตามอง แต่แค่เห็นเล่มหนังเก่า ๆ ชวนเหม็นอ้วกความจำที่เกี่ยวข้องก็ผุดขึ้นมาเองหมด เขารู้อยู่แล้วว่าข้างในมันเขียนไว้ว่าอะไรบ้าง
ก้าวร้าว
ใช้ความรุนแรง
ความทรงจำสับสน
หมกมุ่นอยู่กับจินตนาการ
รสนิยมไม่ถูกต้องตามธรรมชาติ
เขาไม่ได้เป็นอะไร ที่เขียน ๆ มามากกว่าครึ่งถูกแต่งเติมขึ้นเพื่อให้พ่อเขาสนับสนุนที่นี่ต่อ
เขาไม่ได้เป็นอะไร นอกจากทำลายความคาดหวังของผู้ให้กำเนิดสมควรตาย เขาก็ไม่ได้เป็นอะไรเลย
_____


เมื่อคืนมีพายุเข้ารุนแรง
ท้องฟ้าตอนเช้ามืดยังเป็นสีเทา อากาศค่อนข้างเย็น หมอกขาวปกคลุมทั่วทั้งบ้านและเขตสวนให้ตกอยู่ใต้ความคลุมเครือ
เด็กชายได้ยินเสียงจิ๊บจิ๊บดังไม่หยุดหย่อน เรียกความสนใจให้ผู้ใสซื่อเดินเข้าไปหา เขาเจอต้นกำเนิดในเวลาไม่นาน รังนกจากต้นไม้นอกกำแพงร่วงลงมาในเขตสวน กลิ้งรวมกับกองใบไม้สดที่ถูกวายุพัดโหมมาเช่นกัน
สามชีวิตข้างในรังยังไม่ตาย ลูกนกน้อยยืดคอสุดชีวิตเพื่อร้องขออาหารและร้องเรียกหาพ่อแม่นก ทำทุกอย่างเพื่อให้มีชีวิตอยู่
นาวีกอดอุ้มรังขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ก่อนพาเข้าบ้านเรือนไทยเพื่อขอร้องให้แม่บ้านคนแรกที่เจอซ่อมรังให้
"ช่วยไปก็ไม่ได้อะไรหรอกค่ะ แม่นกมันทิ้งรังแล้ว"
"แต่-แต่หนูไม่อยากให้มันตาย"
นายน้อยของบ้านงัดอาวุธหลักอันยากต่อกรขึ้นมาใช้ น้ำตาปริ่ม ๆ จะไหลออกจากดวงตาคู่โต ใบหน้าเล็กเง้างอน่าสงสารจนผู้ใหญ่ยอมช่วยเหลือ แม้รู้ดีว่าทั้งสามชีวิตจะมีจุดจบอย่างไร
พอรอยขาดถูกซ่อมเรียบร้อยด้วยด้ายสีเดียวกัน เด็กชายก็หาทางเอามันไปแขวนบนต้นไม้ต่อ นาวีใกล้ 8 ขวบแล้ว เขาโตพอที่พ่อจะอนุญาตให้ออกไปเล่นในละแวกบ้านได้ ส่วนการปีนต้นไม้สูง…อาจจะไม่ แต่ในเมื่อพ่อไม่อยู่และเหล่าพี่เลี้ยงไม่กล้าดุด่า ร่างเล็ก ๆ ถึงหาทางพาสามชีวิตกลับไปอยู่ตรงกิ่งไม้ได้โดยสวัสดิภาพ
เด็กชายเฝ้ารอตั้งแต่เช้าจนพลบค่ำ วันต่อมาก็ตื่นตั้งแต่ใกล้รุ่งเพื่อมานั่งมองตรงหน้าต่าง เฝ้าดูว่ารังนกเป็นอย่างไรบ้างแล้ว พ่อแม่นกเอาอาหารมาให้ลูกไหม ครอบครัวมันอยู่พร้อมหน้าหรือยัง แต่กลับไร้วี่แววของนกโตเต็มวัยทั้งสองตามที่แม่บ้านคาดการณ์
ลูกนกดูอ่อนเพลียมากเมื่อเทียบกับครั้งแรกที่เจอ เสียงเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน บางตัวผงกหัวเซื่องซึมคล้ายจะหลับไปได้ทุกเมื่อ แต่นาวียังไม่ย่อท้อกับธรรมชาติอันโหดร้าย เขาเอาข้าวบดชิ้นเล็กจิ๋วปีนขึ้นต้นไม้ไปด้วย แล้วพยายามป้อนอาหารให้ลูกนกด้วยตัวเอง
ต่อให้ไม่มีปีก ไม่มีจะงอย ไม่มีทางทำได้ดีเท่าพ่อแม่จริง ๆ เป็นแค่มนุษย์ไร้เดียงสา ยังอ่อนแอและต้องให้ผู้ใหญ่มาดูแลเหมือนกัน มีแค่ความห่วงใยที่ยังทำให้เขาดิ้นรนหาทางดูแลนกน้อยต่อไป
ไม่รู้ทำไม…พวกมันตายในสามวันถัดมา
แน่นิ่งไร้เสียงร้อง นอนฟุบหน้าคว่ำลงกับพื้นรัง ตัวเย็นเฉียบเท่าอากาศภายนอก แมลงวันตัวแรกเริ่มบินมาตอม
นาวียังปีนขึ้นไปข้างบนซ้ำ ๆ เพื่อดูว่ามันจะฟื้นขึ้นมาไหม เขายังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจความตายอย่างลึกซึ้ง ไม่แน่ว่าลูกนกแค่หลับลึกมาก ๆ หรือเปล่า ถ้าเอาข้าวคุณภาพดีกว่าเดิมให้ดมอาจฟื้นขึ้นมา ถ้าลองจิ้มปลุกอาจจะขยับตื่นก็ได้
เมื่อมดแดงไฟเริ่มขึ้น เด็กน้อยคอยปัดออก เมื่อขนเริ่มหลุดร่วงเป็นขุย เด็กน้อยพยายามแปะกลับที่เดิม เมื่อกลิ่นเริ่มไม่ดี เด็กน้อยไปหาดอกไม้หอมมาใส่ แต่พยายามเท่าไรก็ประสบแต่ความล้มเหลว
ทำไมถึงไม่ร้องอีกล่ะ?
เขาทุ่มเทให้พวกมันน้อยไปเหรอ หรือเพราะตอนนอนละเลยไม่ได้ดูแล ถ้าเฝ้าไว้ตลอดคงจะไม่ตายใช่ไหม…
___
"พ่อบอกว่าเพราะไม่มีแม่นกกกเลยหนาวตาย แล้วพวกนี้เลือกทำรังผิดที่เองถึงได้ร่วงลงมาง่าย ครั้งต่อไปก็ปล่อยมันไว้อย่างนั้นแหละ ไม่ก็ทิ้งลงกองขยะ ช่วยไปก็เสียเวลาเปล่า"
เด็กหนุ่มสรุปเหตุการณ์อย่างเยือกเย็น ก่อนปิดท้ายด้วยน้ำเสียงถากถาง
"จบแล้วครับ"
นาวีใช้พลังงานที่เหลือห้ามตัวเองไม่ให้เอ่ย 'พอใจรึยัง?' ต่อท้าย สำหรับเขาแล้วนี่ไม่ใช่การปรึกษาปมปัญหาหรือสารภาพเรื่องทุกข์ใจเลยสักนิด ในเมื่อผู้รับฟังเป็นยายแก่ผีที่ไม่น่าเปิดเผยความทรงจำให้สักเสี้ยว
ย่าเลื่อนจานใส่ขนมตาลมาให้อย่างอนุญาต มืออ่อนแรงรีบฉวยก้อนขนมขึ้นทานรวดเร็ว นาวีไม่รู้ว่าครั้งสุดท้ายที่มีอะไรตกถึงท้องมันนานเท่าไร หรือครั้งต่อไปที่จะมีอะไรตกถึงท้องมันอีกนานเท่าไร น้ำขึ้นเมื่อไรถึงต้องรีบตักเข้าปาก
เด็กหนุ่มทานเร็วจนเศษมะพร้าวร่วงเปื้อนตัก สีขาวแบบเดียวกับกางเกงผู้ป่วย
"เป็นคำพูดที่โหดร้ายมากนะ หนูพึ่งอายุเท่าไรเอง"
คนถูกถามงึมงำคำว่า เจ็ด แปด เก้า ต่อด้วยจำไม่ได้ทั้งที่มีขนมอยู่เต็มปาก ย่าถึงนิ่งเงียบไปเพื่อให้เขาทานจนเสร็จเรียบร้อย หล่อนรินน้ำจากเหยือกใส่แก้วส่งให้ด้วยความใจดี
"ธรรมชาติก็โหดร้ายแบบนี้ ยังไงมนุษย์ก็ไม่มีทางเป็นนกได้อยู่แล้ว ไม่ใช่ความผิดของหนูหรอกจ้ะ"
ขนมตาลสี่ชิ้นกินพื้นที่ได้ไม่ถึงหนึ่งในสี่ของกระเพาะอาหาร นาวีเลยดื่มน้ำตามเยอะ ๆ จนหมดเหยือกเพื่อเพิ่มน้ำหนัก หวังให้ความรู้สึกหนักท้องช่วยดับอารมณ์หิวอันรบกวนจิตใจสักนิดก็ยังดี
เศษมะพร้าวบนจานยังเหลืออยู่ เศษมะพร้าวบนตักก็ยังมี ไหนจะบางส่วนที่ตกถึงพื้นอีก ยิ่งมองยิ่งถูกความเสียดายเข้าจู่โจมไม่หยุด จนกระทั่งเห็นว่าแมวขาวมาเก็บกินเศษซากบนพื้น พฤติกรรมของมันหยุดเขาไม่ให้ลงไปทำท่าทีตะกละตะกลามได้ชะงัด
เมื่อสิ่งรบกวนเริ่มบางลงแล้ว นาวีมองมือตัวเองอย่างเคยชิน ผิวซีดเซียวเปื้อนเหงื่อมัน เล็บฉีกน่ากลัว พอยกแตะพบริมฝีปากแห้งผาก ความเจ็บแสบพุ่งขึ้นสวนทางกับบรรยากาศสุขสบายที่เริ่มจางหาย ถูกแทนด้วยความทรมานทางสังขาร
"หนูอยากทานเพิ่มเหรอ"
นาวีเพ่งมองหล่อนอย่างงุนงง เขาควรจะโกรธ…ใช่ไหม? หากเขาไม่ได้ความจำเสื่อม ต้นเหตุของความเจ็บปวดหิวกระหายก็คือหล่อน แต่บางทีมันยากจะนึกถึงในสภาพท้องว่าง นอนไม่หลับ ขาดน้ำ และสับสนกับทุกสิ่ง
เด็กหนุ่มเริ่มหายใจผิดปกติ เพ่งมองมือบางซีดเซียวเหมือนอยากให้อะไรบางอย่างปรากฏขึ้นมา แมวสีขาวรีบกระโดดขึ้นตักอย่างแสนรู้
ขนขาวล้วน ยกเว้นเส้นสีดำลากตรงสันจมูกและจุดแต้มสองแห่งตรงฐาน หน้ามันคุ้น ๆ เหมือนแมวที่บ้าน
บ้านที่นึกถึงไม่ใช่หมู่เรือนทรงไทย แต่เป็นบ้านกึ่งไม้กึ่งปูนห้อมล้อมด้วยสวน ด้านหลังเป็นลำคลอง ถัดไปอีกเป็นทุ่งอ้อยกว้างขวาง
นาวีผุดลุกขึ้นทันที
เขายืนแรงเร็วเกินจนแมวโดดแผล็วลงไป ทั้งได้ยินเสียงบางอย่างตกพื้น แต่หน้ามืดจนแทบไม่ได้รับรู้ ขาอ่อนแรงใกล้ยืนไม่อยู่ มือสั่นจับพนักพิงของโซฟา บังคับให้ตัวเองใช้ความคิดสำรวจหาความจริงอย่างเร็วที่สุด สิ่งที่จำได้สุดท้ายคืออะไร? เขาโดนลงโทษ เขาชกใครสักคน งั้นมองเช็กรอยแผลตรงมือก่อน—ไม่มี
"เดี๋ยว ไม่-ไม่ มันไม่จริง"
แหวนล่ะ
"ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นหรอก หนูฝันกลางวันอีกแล้วเหรอ"
"ย่าทำร้ายเขา!"
ร่างหนัก ๆ ล้มลงเหมือนหุ่นเชิดเอ็นขาด
"ย่า…ย่าทำฉัตรหมดสติ"
"ได้ยังไงกัน ย่ายังไม่เคยเจอเขาเลย"
มืออ่อนแรงขยี้ตา เจ็บ ยกขึ้นทึ้งศีรษะสับสน
"ย่าให้ลิ่วล้อใช้พลังจิตควบคุมผม"
"หืม พลังจิตแล้วเหรอ ช่างจินตนาการเสียจริง เรื่องเหนือธรรมชาติแบบนี้ยากจะเชื่ออยู่นะ"
หญิงชราโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แต่นั่นก็มากพอแล้วให้นาวีผงะหนีจนข้อพับเข่าชนเบาะ พาทั้งร่างล้มลงนั่ง จมอยู่ในกองผ้าห่มและหมอนอิง ไม่ต่างจากนักโทษในกรงอันสุขสบาย
"ไม่ต้องอายหรอกจ้ะ เธอพึ่งจะ 18 เอง หุนหันพลันแล่นกับช่างคิดช่างฝันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว"
"ผมไม่ใช่เด็กสักหน่อย"
"จากที่ย่าเห็นก็เชื่อได้ยากนะ หนูลองก้มลงมองกระจกตรงโต๊ะดูไหม"
"ผม-ผมเจอเรื่องประหลาด มันเป็นปาฏิหาริย์ต่างหาก ทั้งครอบครัวกลายเป็นเด็กชั่วข้ามคืนไงครับ ตื่นขึ้นมาวันนึงแล้วโดนลดอายุเป็นเด็ก…" นาวีพยายามอธิบายสาเหตุเพื่อเถียงย่า แต่ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนโม้ ยิ่งตะกุกตะกักฟังไม่รู้ความ
"ลิ่วล้อย่าโทรหาผม แล้ว-แล้วก็—เอาตัวมาที่นี่" พอเอ่ยออกมาแล้วฟังดูน่าตลกจริง ๆ จากผู้ใหญ่ตอนปลายกลายเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสา ชี้ไม้ชี้มืออธิบายความเชื่อแฟนตาซีให้ผู้ปกครองฟัง
ย่าฟังยิ้ม ๆ ปล่อยให้หลานวัยสี่ขวบเล่าจินตนาการหลุดโลกโดยไม่เข้าไปขัด ความอบอุ่นเอ็นดูแทบจะกลั่นตัวเป็นน้ำเคลือบดวงตา ยิ่งนาวีพูดออกไปเท่าไรอีกฝ่ายก็มองว่าไร้สาระมากขึ้นเท่านั้น เสียงของเด็กหนุ่มจึงค่อย ๆ เงียบจนหยุดลงในที่สุด
"มันเป็นความฝันของหนูจ้ะ หนูอยากให้เป็นอะไรก็ได้ แต่ย่าชอบฟังนะ มันบอกอะไรได้หลายอย่างเกี่ยวกับหนูเลยล่ะ"
ไม่ ไม่ใช่ฝัน มันคือความจริง ชีวิตจริงของเขา—นาวีกัดริมฝีปากห้ามเถียงอย่างยากลำบาก ต้องไม่ลืมว่าทุกคำของหล่อนมันผิดไปหมด แต่ถ้าเลือกเงียบเพราะไม่สามารถจำเหตุผลโต้กลับได้ เขาก็จะเป็นฝั่งที่เข้าใจผิดเสียเอง
_____


"คุณเอาป๊าไปไว้ไหน"
"ผมไม่รู้หรอก"
แต่ถ้าไม่มีคำตอบให้ นักโทษสังหรณ์ใจว่าคงไม่ถูกปล่อยตัวกลับง่าย ๆ แน่ ได้แต่จมอยู่กับห้วงเวลาที่ร่อยหรอลงทุกนาที ตอนนี้ผ่านมากี่วันแล้ว ย่ารู้ว่าเขาหายตัวไปหรือยัง ย่าจะทำอะไรบ้างถ้าหล่อนต้องลงมือเอง
ต้องเอาเหรียญคืนมาก่อน ยังดีคุณหลินไม่รู้ว่าเขาใช้จินไม่ได้ถ้าไม่มีรำลึก อาจใช้ข้อนี้เป็นประโยชน์ได้ แต่แผนหนีที่ธามพึ่งร่างขึ้นยุ่งเหยิงจนไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ภาพความรุนแรงในหัวเหมือนจำลองรอยช้ำบนร่างกายทันที อยากยกแขนขึ้นมาปกปิดศีรษะ อยากกอดเข่าคุดคู้ป้องกันอวัยวะสำคัญ อยากเอาตัวรอด
ความเงียบครึ่งนาทีหลังจากนั้นน่าอึดอัด ถึงธามจะสบประมาทว่าไม่น่ากลัวก็เถอะ ขึ้นชื่อว่าการทรมานแล้วยังไงก็ไม่กินหรูอยู่สบายแน่นอน นักโทษห้ามตัวเองไม่ให้หายใจห้วนสั้นลง กล้ามเนื้อเกร็งพร้อมรับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้
เลเซอร์ถูกฉาย จุดสีแดงปรากฏตรงแถวคางเขา แล้วนรกก็เริ่มต้น
ปีศาจทั้งฝูงพุ่งเข้าโจมตี อุ้งเท้าสิบยี่สิบตัวคูณตัวละสี่ขา ฟาดไปตามใบหน้า หนักสุดคือมีตัวนึงขย้อนขนใส่ตัก ธามมีเวลาอ้าปากเหวอกับวิธีทรมานอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที นอกนั้นต้องปิดปากกลั้นหายใจกับหันหนีจอมมารหน้าขน
เลเซอร์ถูกกดปิดในเวลาไม่นาน
เขาแทบไม่เชื่อว่าพึ่งเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ในใจสบถหยาบคายกับโจรลักพาตัวมือใหม่ ชายหนุ่มยังอ้าปากค้างให้ขนแมวเข้าปากจมูกจนจามแรง
"ป๊าฉันอยู่ไหนค้าา"
"นี่มัน—นี่เรียกทรมานเหรอ"
เลเซอร์จ่อขึ้นตรงแก้มอีกรอบ ฝูงพรีเดเตอร์เข้ารุมสกรัม
"ล้อ-แค่ก-ล้อเล่นกันอยู่รึไง" เขาอยู่ใต้ความกดดัน ย่ำไปมาระหว่างความหวังสิ้นหวัง แต่อีกฝั่งมัวแต่เล่นแมว?? เขากลัว—เขามีงานที่ต้องทำ มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ มีคนที่เฝ้ารออยู่ข้างหลัง ไม่ว่างมาเสียเวลากับเด็กปัญญาอ่อน
"โอ๊ย!! คุณ จริงจังบ้าง!"
"ฉันไม่ซีเรียสตรงไหน พ่อฉันหายตัวไปทั้งคนนะ บอกวิธีชนะไอ้พลังจิตของคุณมาสิแล้วฉันจะยก pc ไปฟาดถึงที่เลย ได้หัวแตกสมใจแน่"
"ผมไม่รู้"
"หวัดดี siri เสิร์จ วิธีทรมานคนจากระยะไกล" เสียงโมโนโทนของผู้หญิงตอบรับคำขู่อย่างไร้อารมณ์
ธามมือกระตุกอยากยกขึ้นมานวดหัวคิ้ว ไม่ก็อยากไปทึ้งหัวลูกน้องให้หายเครียด "ฟังก่อน ผมไม่รู้จริง ๆ ผมแค่ทำตามคำสั่งอีกที ไม่รู้หรอกว่าพวกนั้นจะเอาคุณนาวีไปไหนต่อ คุณกำลังเอาคอขึ้นเขียงโดยไม่ได้อะไรนะตอนนี้"
"งั้นพวกนั้นนี่ใคร สมาคม? ผู้สนับสนุน? สมาชิก?"
ธามเงียบใส่
"ฮัลโหลล ฉันต้องไปจิกหัวใครต่ออออ" เสียงเด็กหญิงหมดความอดทน เธอกะพริบเลเซอร์อีกสองสามครั้งเรียกฝูงปิรันย่าบก แต่นอกจากทำให้นักโทษกลอกตาเอือมระอา (กับมีก้อนขนอยู่ตรงตัก มีรอยกรงเล็บเลือดซิบทั่วตัว) แล้วก็ไร้ผล
"ถ้าไม่ตอบฉันจะเปิด Baby Shark ดังสุดลำโพงให้คุณฟังทั้งคืน"
ธามโกรธจนเซ็ง เซ็งจนปลง ปลงจนจะนิพพานแล้ว ไม่รู้จะโล่งอกหรือกุมขมับดี เดี๋ยวแมว เดี๋ยวเพลง นี่เครียดกันอยู่จริง ๆ ใช่ไหม
"เอาเลยครับ ตามสบาย" ชายหนุ่มเอ่ยเชิงท้าทาย "บอกไว้ก่อนว่าคุณเสี่ยงตายฟรี รีบปล่อยผมไปก่อนจะ—" อุ้งเท้ามารมาพร้อมเสียงดนตรีระคายหู
ทั้งที่เขาอุตส่าห์เตือน แต่กลับกลายเป็นของเล่นให้เด็กน้อยไม่รู้จักวิธีทรมานคน ไม่…แน่ล่ะที่ไม่รู้จัก ธามพึ่งนึกเหตุผลออกตอนนั้นเอง ครอบครัวของคนปกติที่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวเรื่องเลวร้าย มีชีวิตอยู่เรียบง่าย มีปัญหาธรรมดาทั่วไป แล้วจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับโลกที่เขาเผชิญ
เป็นเพียงผู้บริสุทธิ์ที่แบกรับผลจากความเห็นแก่ตัวของเขา ข้อนี้ทำให้ชายหนุ่มอึดอัดเหมือนมีมือมาบีบจิตสำนึกข้างใน แต่ธามก็ไม่ได้ใจดีขนาดยอมแลกครอบครัวตัวเอง กับชะตากรรมของคนที่พึ่งรู้จักอยู่ดี
___
การถูกสอบสวนโดยมือใหม่ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ไม่มีความเป็นมืออาชีพ พอตกดึกแล้วนักโทษก็ถูกทิ้งไว้คนเดียวโดยไม่มีใครเฝ้า เชือกผ้าที่มัดตัวเขาไว้ถูกปลดออกง่ายดายหลังสะบัด ๆ ทุลักทุเลไม่กี่ที ส่วนลำโพงมรณะก็ถูกเก้าอี้เหวี่ยงใส่จนกลายเป็นเศษซาก เหลือแต่ตรวนหนาหนักตรงข้อเท้าที่ยังเป็นปัญหา
หน้าต่างใกล้ประตูเปิดออก ใบหน้าเล็กโผล่พ้นขอบขึ้นมา เด็กชายคนหนึ่งพยายามดันตัวเองข้ามหน้าต่างแต่ล้มเหลว ได้แต่ยืนเขย่งสุดปลายเท้าเพื่อเสริมความสูง
ผู้ใหญ่กระแอมไอ ร่างเล็กหันขวับมากล่าวโทษทันทีที่รู้ว่าถูกเห็นตัว
"ปะ…ป๊าไปไหน" ดวงตากลมโตใสซื่อมีน้ำตาเกาะแพรวพราว เสียงเบาเหมือนกระซิบ พอรวมกับใบหน้าหม่นหมองแล้วกระตุ้นให้ต่อมศีลธรรมของผู้มองทำงานดุเดือด "เอาปะป๊าคืนมานะ"
เทวดาบนไหล่ขวาบอกธามให้ขอโทษ เอ่ยปลอบโยน ทำทุกอย่างให้เด็กอนุบาลหยุดร้องไห้โดยด่วน แต่ปีศาจบนไหล่ซ้ายยุยงให้ใช้โอกาสนี้ซะ รีบหาทางออกจากที่คุมขังแม้ต้องหลอกเด็ก หลังกำหมัดสลับกับผ่อนคลายลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ปีศาจก็เป็นฝ่ายชนะ
"ปล่อยผมก่อนสิแล้วผมจะพาเธอไป"
"ไม่ได้-ฮึก" เด็กชายส่ายหน้าพร้อมทำเสียงสะอื้นน่าสงสาร "แด๊ดบอกว่าพี่ชายเป็นคนร้าย"
เทวดาบนไหล่ขวาเอาตรีศูลฟาดจนเจ็บช้ำไปหมด แต่ธามไม่อาจหยุดตัวเอง "เราแค่เข้าใจผิดกันเท่านั้น เธอก็รู้ว่าคุณฉัตรเป็นคนใจร้อน ด่วนตัดสินไปก่อนโดยไม่ฟังผมเลย แต่ถ้าเป็นเธอ…เธออาจจะพาป๊ากลับมาก็ได้"
เด็กชายขมวดคิ้วสับสนในคราแรก ไม่ค่อยเข้าใจการอธิบายของผู้ใหญ่นัก แต่พอธามชี้ช่องทางช่วยคุณพ่อ ดวงตาใสซื่อก็เป็นประกายคาดหวังขึ้น
"จริงนะ? หนูหาป๊าได้เหรอ"
"ได้สิ" เขากำลังจะถูกมโนธรรมฆาตกรรมในอีกไม่นาน ถึงขนาดปั่นหัวเด็กเพื่อเอาตัวรอดแล้ว ชักจูงมนุษย์ไร้เดียงสาให้มีความหวังแล้วทำลายลงอย่างไร้ปรานี ถ้าพ่อแม่เขารู้คงภูมิใจมาก
"นะ-หนูต้องทำยังไง"
ธามกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ทั้งกลืนความลังเลอันไม่จำเป็นไปด้วยกัน "หากุญแจไขโซ่มาให้ก่อน พาผมออกไปได้แล้วจะบอก"
"อื้ม!"
เด็กอนุบาลหายไปหาของไม่ถึงห้านาที ก่อนกลับมาอีกครั้งพร้อมถุงสีดำทึบ ร่างเล็กพยายามปีนข้ามหน้าต่างเพื่อเอากุญแจมาให้เขา แต่แขนบอบบางพาล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงเด็กชายจะยังไม่เลิกล้มความมุ่งมั่น ผู้สูงอาวุกว่าเห็นแล้วเหนื่อยแทน
"ไม่เป็นไรครับ ขว้างมาก็ได้"
ตอนนั้นเองที่เด็กชายเห็นบางอย่างจากฝั่งบ้าน เขาเอ่ยตกใจทั้งทำตาโต แต่ระดับเสียงไม่ดังไปกว่าการกระซิบ "พี่-พี่ชาย ทำไงดี แด๊ดตื่น ต้องโดนดุแน่เลย"
"ขว้างถุงมา!"
"หนูต้องไปแล้ว!"
แขนเด็กแรงยังน้อย บวกกับความรีบร้อนเลยขว้างมาได้นิดเดียว ก่อนใบหน้าเล็กจะหายไปจากขอบหน้าต่าง
นักโทษก็ต้องรีบร้อนเช่นกัน ฉัตรจะเข้ามาตอนไหนก็ไม่รู้
ธามมัวแต่โฟกัสกับถุงใส่กุญแจ ไม่ได้เอะใจเลยว่าน้ำหนักเสียงตอนตกถึงพื้นมันทึบ ๆ แปลก ๆ ไม่ใช่ธรรมชาติของเหล็ก เขามัวแต่พยายามเอื้อมหยิบถุงโดยไม่ลดละ หน้าดำหน้าแดงย่นระยะทางจนมองข้ามความน่าสงสัย อีกคืบเดียวเท่านั้น อีกคืบน้อยก็จะเอื้อมถึง แต่โซ่หนาตรงข้อเท้าตึงจนไปต่อไม่ได้
นักโทษลองนอนราบกับพื้นแล้วเหยียดแขนสุดชีวิต นิ้วโดนผ้าสีดำแล้ว เขี่ยปลายถุงได้แล้วแต่ไม่มีปัญญาดึงกลับมา ธามลุกขึ้นแล้วเปลี่ยนวิธีการใหม่ เขาถอดเสื้อเชิ้ตเพื่อใช้เป็นแห ก่อนจะพยายามเหวี่ยงให้โดนเป้าหมายแทน
ในที่สุดฟ้าดินก็เข้าข้าง เขาสามารถเหวี่ยงเสื้อไปคลุมถุงแล้วลากมาได้พอดี สิ่งแรกที่นักโทษเร่งทำคือเปิดหากุญแจ
มีแต่ม้วนขดยากันยุงปึกใหญ่
ข้างในไม่มีที่จุดแถมมาให้
"อะไรวะ…?"
ธามหัวเสีย ขว้างถุงไร้กุญแจลงพื้นด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด เขาพึ่งเข้าใจเหตุผลเมื่อจ้องมองหน้าต่างเปิดกว้าง ได้ยินเสียงหึ่ง ๆ ของแมลงตัวร้ายที่บุกเข้ามา
_____


แด๊ดรู้ตัวว่าใกล้หมดสติ เขาสัมผัสถึงพื้นแข็งใต้แผ่นหลัง หางตาเห็นรถจอดเรียงเป็นแนวไปถึงถนนใหญ่นอกช่องตึก รับรู้ความอบอุ่นจากมือนุ่มที่กุมไว้แนบอก ได้ยินเสียงเรียกอันร้อนรนของคนรัก แต่สามารถเข้าใจความกังวลได้ไม่ถึงเสี้ยว
ต้องหนีไม่ใช่เหรอ? แต่จะหนีไปทำไม ต่อให้รู้ว่ามีเรื่องต้องทำเขาก็อยากอยู่ในความง่วงงุนแสนสบายนี้ต่อ แค่สบสายตาห่วงใย เหม่อมองริมฝีปากที่ขยับเป็นคำอยู่ตรงหน้า เขาก็ไม่คิดอยากไปที่ไหนแล้ว
'ครั้งหน้า…'
ป๊าพูดอะไรต่อนะ ป๊าอยากให้เขาทำอะไร
เสียงกระซิบคล้ายถูกพัดผ่านลมพายุ พร่าเบาไม่อาจจับใจความ ทั้งผู้ฟังยังถูกนิทราเข้าครอบงำในเวลาต่อมา
แต่พอพลิกตัวกลางดึกแล้วพบว่าข้าง ๆ ว่างเปล่า ผู้หลับใหลผุดลุกขึ้นทันที—เอาป๊ากลับมา
ชายหนุ่มกำผ้าปูที่นอนแน่น มือของเขาชื้นเหงื่อ กล้ามเนื้อขาเกร็งเตรียมออกวิ่งแต่กล้ามเนื้อตาจ้องเขม็งไปด้านหน้า ต้องใช้เวลาหลายอึดใจถึงค่อย ๆ รับรู้สถานที่ เขาอยู่บ้านสวน ไม่ต้องหนีหรือสู้กับใคร เพราะโอกาสไล่ตามของเขามันหลุดลอยไปแล้ว
ดวงตาโศกมองพื้นที่ราบเรียบใกล้ตัว คิดถึงเงาร่างที่พึ่งพบในความฝัน ความเป็นจริงเหลือเพียงผืนผ้าปูเยือกเย็น เขาจำครั้งสุดท้ายที่นอนลงโดยไร้ไออุ่นข้าง ๆ ไม่ได้เลย กลิ่นอายของสามียังเหลืออยู่ตามผ้าห่ม เส้นผมยังร่วงอยู่ตามหมอน มีแต่เตียงเปล่า มีแต่หมอนคู่ไร้ผู้นอน คนที่หลับตาลงไปพร้อมกันทุกคืนไม่อยู่ที่เดิมแล้ว
เพราะเขาสู้ไม่ได้ไง มัวแต่ปล่อยให้ไอ้พลังประหลาดลวงจิตเล่นตามใจชอบ
พอมันได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็ไป สิ่งไร้ประโยชน์ถูกทิ้ง
คนนอนไม่หลับลูบหน้าไล่ความง่วง เขารู้ตัวว่าควรพักผ่อนต่อ แต่หลังนอนพลิกไปพลิกมาอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดแด๊ดก็เลิกเสียเวลากับความพยายามอันไม่เป็นผล พาใบหน้าอมทุกข์เข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา แล้วทำสมาธิให้จิตใจสงบด้วยการวิดพื้นมาราธอน ต่อด้วยซิทอัพอีกสักร้อยยี่สิบรอบ ด้วยหวังว่าจะเหนื่อยจนหลับไปเอง
"ดาดา ๆ บุวว" หม่อนเกาะขอบเตียง ตาใสแป๋วจ้องมาหาผู้เป็นพ่อ
"นอนไม่หลับเหมือนกันเรอะหม่อน"
พอหม่อนชี้ขวดนมไปที่หลอดไฟแด๊ดถึงรู้ว่าทำผิดไปแล้ว การเปิดไฟสว่างโร่ขนาดนี้ย่อมต้องปลุกทารกตื่น บางทีเขาก็คิดเรื่องอื่นจนหลงลืมไปว่าลูกอยู่ด้วย ถ้าป๊าอยู่คงบ่นได้สักหมื่นประโยค
โดนป๊าบ่น? แต่ป๊าไม่อยู่ให้บ่นแล้ว เพราะเขาไม่มีปัญญาไล่ตามไง…
แด๊ดนึกอยากโดดลงไปสวนหลังบ้าน ขุดหลุมลึกเพื่อฝังตัวเองไว้ใต้ดินไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน ให้หนอนไส้เดือนย่อยสลายร่างกายอ่อนแอนี้ทิ้งเป็นผุยผง ต่อด้วยอีกหลายจินตนาการมืดหม่นที่เหมือนพาลงนรกหกขุม จนเสียงอ้อแอ้ของลูกคนเล็กบังคับให้กลับมา
"ดาดาทำหม่อนตื่นเหรอ โทษที ๆ เดี๋ยวปิดไฟให้ นอนต่อนะลูกนะ"
"นาาา" เด็กเล็กส่ายหน้า อ้าปากแล้วทำเสียงนัม ๆ เหมือนคนเคี้ยวเหงือก ถึงไม่เชี่ยวชาญภาษาทารกผู้เป็นพ่อก็พอเดาได้
"หิว?"
"แอ้"
ไหน ๆ แด๊ดก็ข่มตานอนไม่หลับอยู่แล้ว เขาเลยตามใจเด็กหิวด้วยการพาลงบันไดไปห้องครัว พอถึงตู้เย็นก็ให้ชี้เลือกเลยว่าอยากทานอะไรบ้าง ลงท้ายด้วยการสับมะละกอสุกป้อนลูกคนเล็กตอนตีสาม
เสียงคนเดินจากด้านนอกทำให้ผู้ใหญ่เครียดเกร็ง แค่เขาจำเสียงฝีเท้าได้เลยสงบลงรวดเร็ว ก่อนร่างสูงของโรมจะชะงักกึกอยู่ตรงประตู มองมีดในมือแด๊ด มองทารกที่เคี้ยวหนึบหนับอยู่บนเก้าอี้สูง
"มาเอาไรหนุ่ม" ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามพลางเอามีดล้างน้ำในซิงค์ หม่อนไปลุยนมตราหมีต่อโดยไม่สนผลไม้แล้ว
"ตวันอยากกินป๊อปคอร์น เอ่อแต่…แด๊ดโอเคแล้วเหรอครับ"
"นอนต่อไปก็เท่านั้น ข่มตาไม่ลงว่ะ"
โรมยังดูสงสัยอยู่แม้ไม่เอ่ยเถียง คือตั้งแต่เด็ก ๆ ไปเจอสภาพผู้เป็นพ่อก็พากันหลอนฝังใจ ตอนนั้นเขาหลับไม่ได้สติอยู่หลังตึกร้านอาหาร นอนพิงผนังเหมือนเป็นถุงดำใส่ขยะ ถึงตื่นแล้วก็ยังสะโหลสะเหลเลอะเลือนต่ออีกหลายชั่วโมง ไม่ว่าลูกจะโยนร้อยแปดคำถามใส่ก็เบลอใส่กลับทั้งหมด
พอกลับถึงบ้าน เหยื่อพลังจิตจึงโดนบังคับให้นอนพักผ่อนยาว ๆ แม้เจ้าตัวอยากบุกเข้าห้องเก็บของไปกระชากคอ ชกระบายอารมณ์ โดยไม่สนพลังอันตรายที่เคยถูกตักเตือนมาแล้วครั้งหนึ่ง
"ป๊อปคอร์นสินะ" ผู้พูดขุดหาถุงเมล็ดข้าวโพกจากตู้ชั้นบนพลางปัดมือไล่ "เอ็งไปเฝ้าจอต่อไป เดี๋ยวทำไปให้"
เขาอุ้มหม่อนไปห้องนั่งเล่นหลังทำของขบเคี้ยวเสร็จ ด้านในไม่ได้มีแค่โรมตรงโต๊ะคอมตามคาด แต่เห็นทั้งหลินที่ยึดโซฟาเป็นเตียงนอนชั่วคราว แล้วก็ตวันที่นั่งไขว้ขาอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ มองดูภาพโทนอึมครึมคล้ายฉากในหนังสยองขวัญด้วยความสนอกสนใจ
จนกระทั่งได้ยินเสียงผู้เป็นพ่อเข้ามา ใบหน้าไร้เดียงสาถึงหันมาดุตั้งแต่ก้าวแรกที่พ้นธรณีประตู "แด๊ด ลงมาทำไมฮับ" น้ำเสียงซื่อส่อแววตำหนิ ชวนให้นึกถึงป๊าตอนมองกดดันให้เขาอธิบายตัวเอง
"นอนไม่หลับน่ะสิ"
"พึ่งจะตีสามเอง มีเวลาพยายามอีกตั้งหลายชั่วโมง"
ทารกในอ้อมแขนช่วยส่งเสียงอ้อแอ้เถียงพี่ชายให้ แต่สุดท้ายเป็นเหตุผลจริงใจของแด๊ดเองที่ทำให้ตวันมีทีท่าอ่อนลง
"คิดถึงป๊าจนนอนไม่หลับ"
อาจเพราะสีหน้าหม่นหมองของเขา อาจเพราะขนมหอม ๆ ทำสดใหม่ถูกส่งถึงมือ หรือเพราะลูกคนกลางก็เข้าใจความรู้สึกนี้เช่นกัน ตวันถึงเอ่ยปากชวนอย่างใจดี "งั้นมานั่งดูหนังกับหนูไหม"
เด็กชายลงมาช่วยแด๊ดจัดแจงที่นั่งให้หม่อนแล้วก็ของเขาเอง ดวงตาของทารกเหมือนถูกแปะกาวติดหน้าจอทันที โดนดึงความสนใจชะงัด แต่ผู้ใหญ่ยังงงอยู่เลยว่าลูกดูอะไร
"หนังอะไรหว่า?"
"ข้างในนั้นไม่มีกุญแจแหละ"
"??"
นักแสดง—นักโทษในจอภาพรายละเอียดต่ำดูคุ้น ๆ ฉากห้องเก็บของยิ่งคุ้น ๆ
หน้าจอควรจะฉาย cctv ที่ติดไว้ทั่วบ้าน เพื่อเฝ้ายามไม่ให้นักโทษหนีรวมถึงระวังเรื่องอาจมีคนบุกมาช่วย หลินควรจะสลับกะกับโรม แต่ตอนนี้ลูกคนโตซุกตัวในถุงนอน ปิดตาหลับสนิทบนโซฟา แถมกลายเป็นเด็กอนุบาลผู้ตื่นตาแข็งเฝ้ายามแทน
ตวันจ้องจอมอนิเตอร์อย่างมีสมาธิ เขาไม่ได้มีสีหน้าเยาะเย้ย สะใจ หรืออยากดูหมิ่นเหยื่อที่วิ่งเข้ามาติดกับดัก เขาแค่มองดูด้วยความตั้งอกตั้งใจ ไม่ต่างจากนักเรียนดีที่กำลังฟังครูสอน
แด๊ดพึ่งเข้าใจหลังโรมเล่าวีรกรรมลูกให้ฟัง ผู้เป็นพ่อเงียบนิ่งอย่างทำตัวไม่ถูก ทั้งขนลุกขนชันกับผลงานลูกแล้วก็ภูมิใจแบบแปลก ๆ อยากจะเอาไปเล่าให้ป๊าฟัง รายนั้นคงบ่นเขาต่อเรื่องปล่อยให้ลูกแอบออกไปกลางดึก—ลืมอีกแล้ว ป๊าไม่อยู่ฟังสักหน่อย
สองพ่อลูกนั่งดูคนพยายามหยิบกุญแจอย่างตั้งใจ ซึมซับสีหน้าสิ้นหวังของนักโทษ มันมีอะไรให้ดูดีตอนที่ธามฟึดฟัด กระวนกระวาย สบถด่าฟ้าดิน เขวี้ยงถุงแผงยากันยุงใส่ผนังอย่างหงุดหงิด แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษแล้ว
แค่นักโทษที่พยายามจะหลับท่ามกลางฝูงยุง แด๊ดไม่รู้สึกว่าอารมณ์ดีขึ้นเลย เสียใจอย่างไรก็ยังเสียใจอย่างนั้น จะแก้แค้นเล็กน้อยหรือต่อให้แก้แค้นหนักกว่านี้ อาฆาตมากกว่านี้ ก็ยังทำให้สามีเขากลับมาไม่ได้อยู่ดี มีแต่จะนึกเห็นใจผู้โชคร้ายในอุ้งมือเด็กอนุบาลด้วยซ้ำ
คนถูกทิ้งได้แต่ถอนหายใจเฮ้อ ว่าจะหาอะไรทำให้ไม่ฟุ้งซ่านแต่ก็คิดถึงอยู่ดี เศร้าแฮะ ยังไงก็สงบไม่ลงจริง ๆ
_____


ทำไมถึงเงียบหายไปเลย
ธามนั่งพิงผนังห้องเก็บของ บีบมือไปมาขณะหาทางระงับความคิดที่ยิ่งดำดิ่งลงลึกทุกขณะ ย่าจะทำอะไร ทำไมข้างนอกมันเงียบเป็นป่าช้า แค่กดให้หมดสติใช่ไหม แค่สิงร่าง บังคับสักคนมาปลดโซ่ให้เขา—ไม่ ย่าไม่ได้ใจดีขนาดนั้น
ประตูถูกผลักออกเสียงดังลั่น ฉัตรมุ่งตรงไปข้างชั้นวางตุ๊กตา ไหล่เครียดขึงหอบจุดเดือดใกล้ปะทุ ข้อนิ้วถลอกปอกเปิกหมดจากการปะทะ ของเหลวสีเข้มเปื้อนมือที่เส้นเลือดปูดโปน
ใช่ฉัตรหรือ? เขาดูไม่เหมือนคนที่โดนควบคุม แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่พูดอะไรสักคำธามจึงไม่อาจยืนยัน
โซ่ขยับโดยที่นักโทษไม่ทันได้ตั้งตัว เขาล้มพลั่ก ในที่สุดก็ได้เรียนรู้ว่ารอกมันเอาไว้ใช้ทำอะไร ฉัตรดึงโซ่ติดกับหมุดข้างชั้นวางลากให้นักโทษลอยสูงขึ้นแล้วห้อยกลับหัวอยู่เหนือพื้น
"มัน-มันเกิดอะไรขึ้น"
การที่ผู้ลักพาตัวไม่ถูกควบคุมยิ่งชวนให้สับสนกว่าเดิม ย่าไปไหน ทำไมถึงไม่ลงมือ หรือย่าอยู่ไกลเกินไป ความเป็นไปได้ข้อหลังทำให้ธามโล่งอกลงเรื่องหนึ่ง ความกดดันของการถูกเฝ้ามองตลอดเวลาเบาลง สวนทางกับความดันในศีรษะที่ยิ่งนานยิ่งหนักหน่วง
ฉัตรทิ้งระยะห่างจากผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ แม้ท่าทางเหมือนอยากเข้ามาส่งหมัดลุ่น ๆ เข้าหน้ามากกว่า เขากำหมัดแน่น ก่อนเปลี่ยนไปบีบหน้าผาก ขายาวพาเดินกระสับกระส่ายจากผนังด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง ในที่สุดก็พ่นลมหายใจออกอย่างระงับตัวเองแล้วถามเสียงลอดไรฟัน
"หล่อนเป็นผีห่าอะไร"
"ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น"
ไม่ว่าธามจะเปลืองน้ำลายเป็นสิบคำถามผู้คุมก็ไม่ให้คำตอบ แถมเอาแต่แข่งถามกลับ
"หล่อนทำยังไงถึงยังอยู่ได้"
"คุณถามทำไม เกิดอะไรขึ้นครับ"
"พลังจิตของพวกเอ็งมันยังไงกันวะ"
"ไม่มีใครต-ตายใช่—"
"พูด!!"
กำปั้นหนักเหวี่ยงทุบผนัง นักโทษสะดุ้ง หายใจไม่ทั่วท้อง
"เกิด-เกิดอะไรขึ้นกับพวกเด็ก ๆ" เสียงแผ่วจางราวกับจะหายไปกับเสียงหายใจ
ชุดความคิดที่เป็นตรรกะกว่าเข้าเตือนทันทีว่าไม่มีทางเลือก เขาล้ำเส้นไปแล้ว เขารู้ว่าอะไรสำคัญกว่า ความโลเลมันไม่จำเป็น ต้องเห็นแก่ตัวเท่านั้นถึงจะอยู่รอด แต่พอได้ลงมือไปแล้ว…ถ้าเป็นจริง เขาจะมีชีวิตอยู่กับตัวเองอย่างไรหลังจากนี้
เสียงปังขัดความคิดธาม ผู้สืบสวนหันหลังออกจากห้องไป ทิ้งให้นักโทษอยู่กับความเงียบ
"…?"
ไม่มีใครเข้ามาเป็นชั่วเวลาสั้น ๆ แต่ให้ความรู้สึกเหมือนชั่วนิรันดร์
ไม่รู้ว่าฉัตรปล่อยให้เขารอทำไม การทรมานทางจิตเหรอ อาจตั้งใจขังเดี่ยวให้นักโทษประสาทเสียไปเอง ให้สู้กับความรู้สึกปวดหัวที่ยิ่งทวีความรุนแรง อยู่กับนิ้วเท้าขาวซีดคล้ายก้อนยางไร้ความรู้สึก เลือดไปหล่อเลี้ยงไม่ถึง ในไม่ช้าก็จะกินทั้งขาและร่างกายส่วนล่าง ก่อนถูกความตายอันโดดเดี่ยวเขมือบกลืน
ไม่มีสัตว์เลี้ยงมาเพ่นพ่าน ไม่มีเด็กมาเล่นสนุก ช่วงเวลาหลังจากนี้คงต่างหน้ามือเป็นหลังมือ การถูกทรมานที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้น เลือดไหลรวมกันที่ศีรษะ เริ่มรู้สึกถึงความดันที่ค่อย ๆ สูงขึ้น อึดอัดเหมือนโลหิตจะพุ่งจากจมูกและตา ตายใน 24 ชั่วโมง
เจ็บปวด
โดดเดี่ยว
แต่ถ้าเมื่อก่อนเขาทนได้ ตอนนี้ก็ต้องทนให้ได้สิ
ตอนผู้ลักพาตัวกลับมา ลมหายใจของเหยื่อหยุดชะงัก ก่อนเป็นสูดลมเข้าเฮือกใหญ่ด้วยความตกใจ จู่ ๆ ฉัตรปลดรอกให้หย่อนลงจากเพดานอย่างเชื่องช้า นักโทษถึงพื้นโดยสวัสดิภาพ แล้วทุกสายโลหิตที่ขาก็พุ่งลงปลายเท้าทันที รู้สึกราวกับมีมดแดงนับล้านตัวรุมกัดเนื้อหนัง
"ขอโทษที่ปล่อยไว้ซะนาน เมื่อกี้ฉันใจร้อนไป"
"อะ-อะไร เกิดอะไรขึ้น"
"ไม่มีใครตาย"
"ไม่มี—?" ธามทวนคำพูดเขาได้ครึ่งเดียว อีกครึ่งหนึ่งตกอยู่ใต้ความสับสน
"เด็ก ๆ ปลอดภัย" ดวงตาผู้พูดสั่นไหววูบหนึ่ง ธามใจหายว่าเขากำลังโกหกอยู่ จนฉัตรเอ่ยแก้คำพูดตัวเองเสียงจริงจัง "บาดเจ็บกันบ้าง แต่เช็กดีแล้วว่าไม่เป็นไร ไม่งั้นเอ็งคงไม่โดนแค่ห้อยหัวหรอกหนุ่ม"
โล่งอกไปที…
เดี๋ยวก่อน ฉัตรบอกเรื่องนี้กับเขาทำไม?
คู่สนทนาลากเก้าอี้มานั่งในระยะใกล้ แต่ก็ไกลพอที่ผู้มีพลังจะเอื้อมมือไปไม่ถึง ท่าทางเหมือนตั้งใจมาประชุมจริงมากกว่าตำรวจดีพยายามสอบสวนผู้ต้องสงสัย ธามพึ่งสังเกตเห็นว่าเข่าและรองเท้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษดิน
"หล่อนสั่งให้ฉันทำร้ายลูกตัวเอง รู้ไหมว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน ตอนเห็นลูกต้องเจ็บตัว หัวปูดเป็นมะนาว ซีดกลัวขยับไม่ได้ จ้องไม่กะพริบมาที่ตัวต้นเหตุ" มือของผู้พูดขยับจะชี้เข้าหาตัวเอง แต่เก้ ๆ กัง ๆ ค้างอยู่แถวอก ก่อนเปลี่ยนเป็นกำหมัดทุบลงกับเข่าแทน
ธามไม่เข้าใจแต่เขาพอจินตนาการออก คนที่ปรากฏในมโนภาพเขาคือชายแก่วัยเกษียณ สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธเคืองเมื่อต้องกลายเป็นสาเหตุความทุกข์ตรมของลูก สายตาคู่นั้นคงไม่ต่างจากคนที่เขาสบอยู่ตอนนี้ เจ็บปวด พรั่นพรึง ชวนให้ก้มหน้าหนี
"แต่ย่าไม่สั่งให้ฆ่า"
ธามผงกหัวขึ้นทันที "คุณ…รู้?"
"ถึงไม่มีประโยชน์ก็ยังเก็บไว้ เพราะเผื่อเราจะใช้ได้ไง ถ้านาวีเข้าใกล้ประตูกรงมากไปก็แค่ยกครอบครัวขึ้นมาขู่ คนที่เหลืออยู่ไม่ต่างจากเครื่องมือ" ฉัตรดูแก่กว่าขึ้นกว่าภายนอกสักห้าสิบปี สายตาเคร่งขรึมสแกนอ่านจิตใจผู้ฟังจนปรุโปร่ง ธามรู้สึกว่าขนหลังคอลุกชัน "ทางฝั่งเอ็งก็ต้องมีเหมือนกัน"
คนด้อยอาวุโสส่ายหน้า กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ไม่คาดคิดว่าคนธรรมดาที่จับพลัดจับผลูกลายเป็นเหยื่อจะเข้าใจ
"คงสำคัญมาก ๆ เลยล่ะสิ ฉันเข้าใจ ถ้าเป็นฉันก็ไม่อยากให้พวกเขาเข้ามาเสี่ยง"
"คุณเคยเจอย่ามาก่อน"
ฉัตรหยิบสิ่งที่ผู้มีพลังคุ้นเคยดีออกจากกระเป๋ากางเกง
เหรียญเก่า ๆ เปื้อนเลือดและเศษดิน
สิ่งนั้นทำให้เจ้าของมองอย่างหวาดกลัว ทั้งอยากให้โยนมันทิ้งและอยากฉวยคืนมาไปพร้อมกัน เขาหายใจเข้ามากกว่าหายใจออก รุนแรงขึ้น สั้นกระชับขึ้น อากาศเสียสมดุลจนเวียนหัว
"ย่าใช้เหรียญนี่มาขู่เอ็งเหรอ"
ย่าอยู่ที่นี่ รำลึกเชื่อมอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงห้าเมตร อยู่ไหนล่ะ ชายหนุ่มหน้าซีดกวาดสายตามองรอบห้อง คาดว่าจะเจอเงาขมุกขมัวยืนอยู่ด้านหลังชั้นวาง แต่ไม่อยู่ — ไม่ได้ยิน ย่าไม่ได้อยู่? กลับไปแล้ว? แต่…หรือว่ายังแอบอยู่แถวนี้ ย่ามาแอบฟังว่าเขาจะปูดอะไรรึเปล่า คอยดูสถานการณ์ ทดสอบความภักดี
ฉัตรมองตามสายตาของเขา
"ผีหล่อนไม่อยู่ที่นี่ ฉันไล่ไปแล้ว"
"ไม่จริง…ไม่ได้สิ" สายตาธามมีความหวัง ถูกผู้สังเกตจับได้รวดเร็ว
ไล่ย่าไป ยังไง? อีกสิบล้านเสียงในหัวตะโกนบอกว่าเป็นไปไม่ได้ หรือทั้งย่าและสมาคมคิดผิด ผู้ใช้รำลึกไม่ใช่นาวีแต่เป็นคนอื่น จะว่าไปก็น่าสงสัยอยู่ว่าทำไมย่าถึงเจาะจงว่าเป็นนาวี สาเหตุที่สนใจคนคนนั้นมากอาจเพราะเข้าใจผิดก็ได้
ใครกัน ธามตวัดสายตามองฉัตร หรือหลิน? หรือเด็กเวร? หรือทารก?? เดี๋ยวก่อน พวกเขาพึ่งได้รำลึกเมื่อไม่ถึงสัปดาห์ก่อน จะเอาอะไรไปสู้กับคนที่อยู่มาเป็นร้อย ๆ ปี พวกนี้ซ่อนอะไรไว้…มีคนอื่นช่วย?—ไม่สิ— คำตอบมันง่ายกว่านั้น ย่าจงใจไปเอง
ตอนนี้อาจจะยังลอยวนไปมาตามมุมอับ เห็นแค่ดวงตาสีแดงที่เรืองแสงน่ากลัว เหมือนแมวมองเหยื่อจากมุมมืด จ้องมองเขา เฝ้ารอให้เขาทำผิดพลาด ทดสอบว่าเชื่อฟังหรือไม่เพื่อเอาไว้ลงโทษทีหลัง
ถ้าจริง ๆ หล่อนไม่ได้หายไป ทั้งหมดเป็นแผน ย่าแก่ยังซุ่มอยู่สักที่หนึ่งในห้อง คอยดูว่าเขาจะตอบอะไรล่ะ
"เลิกมองหาเถอะ หล่อนไม่อยู่ที่นี่แล้ว ไม่มีใครแอบอยู่ข้างหลังเอ็ง"
ธามยังสงสัยในคำพูดเขา ยังไม่เชื่อคนที่พึ่งดึงโซ่จับห้อยหัวเมื่อไม่ถึงชั่วโมงก่อน แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าคำยืนยันทำให้เขาอุ่นใจขึ้น ทำให้เสียงตื่นตระหนกในหัวเบาลงไปได้มาก
กรงเล็บที่มองไม่เห็นกุมอยู่รอบคอเขา จะคิด จะขยับตัว เหมือนถูกปิดบังจากรอบด้าน
ปวดหัว…
"จะไปทางไหนก็ติดโซ่ล่าม ไม่อยากปลดมันออกรึ"
นักโทษหนุ่มส่ายหน้าเชื่องช้า ประกายไฟที่แฝงในดวงตาหวาดกลัวเป็นหลักฐานว่าสิ่งที่ฉัตรพูดเขาเคยนึกถึง ทั้งเป็นแสงปลายทางอุโมงค์และโซ่ตรวนมัดจุดตาย หนาหนักยิ่งกว่าเส้นที่มัดข้อเท้าเป็นร้อยเท่า
คำว่า "ไม่ไหวหรอก" หลุดพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา ก่อนธามจะนึกเสียใจทันทีที่เอ่ย เขาต้องปฏิเสธหนักแน่นสิ ไม่ไหวหมายถึงอยากทำไม่ใช่เหรอ ถ้าย่าได้ยินขึ้นมาล่ะ แต่รำลึกเชื่อมอยู่ในมืออีกฝ่าย หลักฐานของการเหยียบหางเสือ ทำไมถึงยังปกติดีอยู่
"เชื่อฟังไปเรื่อย ๆ แล้วหวังว่าสักวันคนที่เอาโซ่มาล่ามจะปลดออกให้ มันไม่มีทางเป็นจริงหรอก มีแต่ต้องลุกขึ้นมาแย่งกุญแจเอง"
_____


"หนูรู้ไหมการกลายเป็นเด็กหมายถึงอะไร เด็ก ๆ น่ะยังพึ่งพาตัวเองไม่ได้ ต้องกลับมาที่บ้าน ต้องอยู่ใต้ปีกของผู้ปกครอง ต้องถูกกุมบังเหียนตลอดเวลา"
"ไม่…ไม่ใช่สักนิด"
"คือการได้ควบคุมคนที่รัก"
หญิงชราไล่ต้อนนาวีให้จนมุม ดึงเรื่องแล้วเรื่องเล่าออกมาเผชิญหน้าผู้อยากลืม คิดว่าเขาไม่เคยสงสัยในความเห็นแก่ตัวของตัวเองเหรอ รู้ไหมเขาพยายามมากแค่ไหนกว่าจะอยู่ร่วมกับมันได้สำเร็จ
เด็กหนุ่มทิ้งพลังงานที่อุตส่าห์สะสม ทิ้งความใจเย็นไปกับการดิ้นรนหนีทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ เขาเดินเร็วรวดเดียวไปถึงประตู หันหลังให้หญิงชราที่จ้องมองตาไม่กะพริบ ก่อนค้นพบว่ามันถูกล็อกจากด้านนอก
"นาวี กลับมานี่ก่อน เรายังคุยกันไม่จบเลย"
ผู้ฟังปิดกั้นไม่รับรู้แล้ว เขาพยายามดึงกระชากลูกบิดสลับกับเอาตัวกระแทกประตูให้เปิด ความตื่นตระหนกช่วยขุดแรงเฮือกสุดท้ายให้พาร่างหนี กระตุ้นกล้ามเนื้ออ่อนเพลียให้เครียดเกร็งพาเจ้าของพ้นจากอันตราย
ย่าลุกเดินตรงมาหาเขา
"ทำไมหนูถึงยอมรับความจริงไม่ได้ล่ะ"
"ยะ-อย่าเข้ามา"
เปิดสิ เปิด เขาต้องหนี
หญิงชราจับกระแสความสับสนในสีหน้าของผู้อ่อนเยาว์ได้รวดเร็ว เข้าใจเหยื่อดียิ่งกว่าตัวเหยื่อเองเสียอีก
"มีอะไรที่อยากลืมอยู่รึเปล่า"
"ไม่มี!!"
เสียงของสุนัขจนตรอกแข็งกร้าวกว่าปกติไปมาก ย่าถึงกับหยุดนิ่งเพื่อประเมินปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มใหม่ นาวีไม่เคยตอบสนองรุนแรงกับคำถามขนาดนี้มาก่อน ไหล่บางสั่นน่าสงสาร สีหน้าถอดสีของคนที่เหยียบระหว่างเส้นสติกับแตกสลาย
หญิงชราอยากสำรวจจุดอ่อนใหม่เกินกว่าจะปล่อยไป "พยายามจะลืมอะไรจ๊ะ เล่าให้ย่าฟังได้นะ"
เด็กหนุ่มถอยหนีไปจนหลังแนบประตู ไม่มีทางหนี ภาพของปีศาจชราเข้าใกล้และชัดขึ้นทุกฝีก้าว—ภาพร่างที่นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล ในมุมที่หรี่ไฟจนมืด คราบแดงบนผ้าเขียว—กรงเล็บงองุ้มจับแขนเขา
นาวีหายใจเฮือกหวาดผวา เผลอผลักย่าออกไปเต็มแรง
ร่างชราถอยไปลื่นเหยือกน้ำที่กลิ้งบนพื้น ก่อนหงายหลังล้มเสียง 'พลั่ก!' ใหญ่ แมววิ่งหนีกระจายเข้าตามมุมมืดของห้อง
นาวีมองอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอยู่หลายวินาที ในหัวยังจินตนาการอยู่ว่าแม่มดเฒ่าจะลุกขึ้นมาประชิดตัว จิกตาเขาด้วยเล็บแหลม สาปแช่งเขาด้วยไฟโกรธ สั่งลงโทษมนุษย์ที่กล้าเหิมเกริม แต่หล่อนกลับนิ่งสนิท
"ยะ-ย่า?" ผู้เยาว์เอ่ยเรียกเสียงขาดช่วง ใบหน้าขาวซีดเมื่อนึกว่าทำอะไรลงไป ต่อให้เป็นยายแก่ปีศาจแต่ด้วยวัย 80 กว่าล้มนิดล้มหน่อยก็อาจถึงชีวิต นาวีเดินเข้าไปคุกเข่าลงข้างหล่อนอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เห็นเลือดออกเป็นหย่อมแดงข้างศีรษะแตก ดวงตาปิดสนิท คราบเลือดเปื้อนพื้นกระเบื้องสีขาวเป็นวง
เขาควรเรียกคนมาช่วย แต่ประตูล็อก ทะ-ทำยังไงดี—จู่ ๆ ร่างแน่นิ่งลืมตาโพลง ย่าลุกขึ้นมาบีบคอ
นาวีร้องเสียงหลงออกมาได้ครึ่งคำ กลายเป็นเสียงไอค่อกแค่กเมื่อนิ้วโป้งเหี่ยวย่นกดหลอดลมคอ แรงมือหนักเกินจะเป็นแรงคนแก่ เด็กหนุ่มหายใจติดขัด หัวหมุนติ้ว เลือดสูบฉีดพุ่งขึ้นแต่ถูกปิดกั้น หัวอึดอัดเหมือนจะระเบิด
มืออ่อนแรงของนักโทษพยายามแกะนิ้วออกอย่างไร้ผล ประสาทเริ่มพร่าเบลอขึ้นทุกขณะ เด็กหนุ่มรีบควานหาของแข็งใกล้มือมาฟาดให้หล่อนปล่อย ความตกใจและหวาดกลัวปนเปจนขาดสติ
ฟาดไม่ยั้งจนกว่าจะปล่อย
เหวี่ยงลงหัวคนร้ายซ้ำ ๆ
ทุบศัตรูเลือดสาดครั้งแล้วครั้งเล่า
นาวีรู้ตัวอีกทีตอนนั่งตัวสั่นอยู่มุมห้อง เหยือกน้ำในมือแตกพังไปแล้วจนเหลือแต่ด้าม เสียงชีพจรเต้นตุบตับดังรัวเป็นกลองแข่งกับลมหายใจหอบ มือเขาเปื้อนเลือดทั้งถูกเศษแก้วบาดเหวอะหวะ แต่ทุกความเจ็บปวดแผ่ขึ้นอย่างเชื่องช้า การรับรู้ด้านชาไปทุกส่วน
เขา…เขาพึ่งทำอะไรลงไป? เด็กหนุ่มเลื่อนตัวถอยหนีแต่ข้างหลังมีแต่ผนัง ดวงตาหวาดผวามองดูผลงานตัวเองบนพื้นกระเบื้องขาว ตั้งแต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดกับรอยยุบ สีแดงเปรอะเส้นผมแห้งพันยุ่งเหยิง เศษเนื้อเยื่อผสมปนจนดูไม่ออกเลยว่าอะไรเป็นอะไร
ก้าวร้าว ชอบใช้ความรุนแรง—
แผลฉกรรจ์บนใบหน้าผู้ชราค่อย ๆ สมานตัวต่อหน้าเขา แล้วชั่วนาทีเดียวที่ยาวนานเป็นชั่วโมง ย่าก็สูดหายใจเฮือกลุกขึ้นมา
ประสาทหลอน—
"แย่จริง หนูทำชุดย่าเปื้อนหมดเลย" หล่อนใช้ชายเสื้อไหมพรมเช็ดโลหิตแดงแล้วก็ปัดเศษแก้วตามไหล่ออก อากัปกิริยาดูใจเย็นผิดมนุษย์
"ตัว…ตัวอะไร ย-ย่า อึก…เป็นตัวอะไร"
"แน่ใจเหรอว่าใช่ย่า?"
เจ้าของรอยยิ้มหลอนพุ่งเข้ามาใกล้ นาวีจับหาอาวุธที่พึ่งใช้เมื่อครู่มาป้องกันตัว แต่สิ่งที่อยู่ใกล้มือเขากลับไม่ใช่เหยือกน้ำ
ชิ้นส่วนเซรามิก?
เสียงดีดนิ้วดังขึ้นรัว ๆ ตามอารมณ์ร้อนรน อยากจะปลุกให้เด็กหนุ่มผู้หวาดหวั่นกลับจากฝัน
"นาวี ตื่น กลับมาก่อนลูก"
"…?"
"สิ่งที่หนูเห็นมันไม่จริง ตื่นเดี๋ยวนี้!"
หญิงแก่ยืนห่างจากเด็กหนุ่มหลายก้าว รักษาระยะห่างเผื่อโดนทำร้ายแต่ก็เอ่ยถามเสียงกังวลอยู่ตลอด ท่าทางอย่างผู้ปกครองใจดีที่อยากเข้ามาดูอาการของหลานรักใกล้ ๆ เพราะเป็นห่วง ใบหน้าหล่อนไร้รอยแผล ไม่มีเลือด ปราศจากร่องรอยอื่นนอกจากเส้นย่นบอกวัย
โลหิตแอ่งน้อยที่เห็นมาจากมือนาวีเพียงคนเดียว มันถูกบาดเหวอะหวะ สีแดงฉานตัดกับเสื้อผ้าสีบริสุทธิ์ เขากวาดมองหาคำตอบไปทั่วห้องอย่างสับสน สายตาหยุดอยู่ตรงของประดับที่พังไม่มีชิ้นดี มันควรมีร่างผู้ชรานอนอยู่ตรงนั้น แต่กลับเป็นเศษกระเบื้องเคลือบกระจัดกระจาย
รังนกแหลกละเอียดจนยากจะบอกว่าเคยเป็นอะไร หัวลูกนกหลุดออกจากตัว พ่อนกถูกทุบพังเป็นเสี่ยง ดูรวม ๆ ไม่ต่างจากเศษขยะชิ้นหนึ่ง
—มือเขาเย็นเหมือนกำลังจับน้ำแข็ง ค่อย ๆ สูญเสียความร้อน กำลังจะกลายเป็นศพเย็นชืด พยายามปลุกเท่าไรก็ไม่ตื่น—
ผู้ป่วยหวีดร้องเสียงเสียขวัญที่สุดในชีวิต
เขาถูกผู้คุมลากออกไป ชายตัวใหญ่กว่าช่วยกันจับกุมจากข้างหลัง ป้องกันไม่ให้นักโทษไปทำร้ายใครได้อีก ไม่รู้เลยว่าเด็กหนุ่มช็อกเกินกว่าจะรับรู้อะไรได้แล้ว แต่กระทั่งเสียงของตัวเองก็ไม่ผ่านเข้าหู เส้นความเป็นจริงกับภาพหลอนหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว
___
หล่อนปั่นหัวให้เขาหลอน?
การสะกดจิต?
ฝันไปเอง?
'ลูกผู้ชายหนักแน่นมั่นคง! เสียเลือดไม่เสียน้ำตา!' เสียงดังสนั่นจากสื่อการสอนพุ่งเข้าโสตประสาท
เขาอยู่ในห้องเรียนพิเศษตั้งแต่เมื่อไร?
การเปลี่ยนแปลงของสภาพรอบตัวดูกำกวม นาวีจำได้ถึงเส้นทางผ่านลูกกรง นักโทษดุร้าย เงื้อมือปีศาจที่แอบหลบอยู่ตามมุมมืด แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นความทรงจำอดีตเก่าก่อนหรือเมื่อครู่นี้ ในสถานที่ที่ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน กระทั่งการบอกความต่างของเวลายังยาก
นักโทษนอนตะแคงหันหลังให้ภาพเคลื่อนไหว ความเย็นของพื้นห้องซึมผ่านผ้าบางไปจนถึงผิวไหล่ เขารู้สึกหนาวมากกว่าปกติจนต้องนอนกอดขาซุกกับตัวเองให้ความอบอุ่น ป้องกันพื้นเย็นเฉียบดูดเอาอุณหภูมิของร่างกายไปหมด
หิว หนาว หนวกหู เจ็บมือ กลิ่นคาวเลือดชวนพะอืดพะอม หลายอย่างรบกวนผู้อ่อนแรงไว้จากการหลับใหล
เด็กหนุ่มยังอยู่ในเสื้อผ้าชุดเดิม รอยเลือดเก่า ๆ แห้งเป็นสีน้ำตาลถูกทับด้วยเลือดใหม่จากแผลเซรามิกบาด เหมือนอยากให้เขาได้ย้ำเตือนถึงผลลัพธ์ของการกระทำตัวเองในทุกลมหายใจ แม้นักโทษจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรผิด
พึ่งทำร้ายย่า—นึกความสามารถของหล่อนให้ออก เป็นอมตะ? เป็นคนเสียสติ เหี้ยมโหดเกินมนุษย์ สมควรถูกรักษาและแก้ไข แต่…ไม่ใช่ เศษเซรามิกไม่ใช่หรือ เขาพึ่งทำร้ายลูกนกตาย คู่ควรกับความทรมานในตอนนี้แล้ว
นาวีกัดริมฝีปากเรียกสติ ต้องจำให้ได้ว่าทุกอย่างเป็นแผนของหล่อน ย่าอยากจะควบคุมเขา อยากให้เขาสับสนจนเป็นบ้า ไอ้ของประดับห้องนั่นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลยกับสิ่งสำคัญแท้จริง เขามีคนที่รอให้กลับไป แต่แล้วมันคืออะไรล่ะ นึกให้ออก
'น่าขยะแขยง ผิดปกติ' เสียงก่นด่าแทรกเข้าโสตประสาท พุ่งชนความนึกคิดที่พึ่งเข้ารูปเข้ารอยให้กระจัดกระจาย
ย่าลักพาตัวเขามา
แสบท้องมาก
เขาถูกหลอกว่าทุกอย่างเป็นความฝัน
ง่วง อยากจะหลับแต่หลับไม่ได้ ปวดหัวหนึบไปหมด
อย่างน้อยก็ห้ามลืมว่ามาที่นี่ทำไม
'ศีรษะของลูกน้อยหนุนพอดีบนไหล่ ให้สัมผัสไออุ่นของมารดา ใช้มือประคองลำตัว'
หาสิ่งเตือนตัวเองสิ นาวียกมือขึ้นมาดูโดยอัตโนมัติ
'งานแต่งงานของคู่สามีภรรยา ฝ่ายหนึ่งปกป้อง ฝ่ายหนึ่งอุ้มชู ถือไม้เท้ายอดทอง'
เขามองทำไม? มันควรจะมีอะไรอยู่ตรงนั้น
___
ที่เดียวที่ได้นอนคือห้องผาสุข เด็กหนุ่มล่องลอยอยู่ในนิทราเบาสบาย ปราศจากความฝันและความเจ็บปวดใด ๆ รบกวน จนกระทั่งเสียงดีดนิ้วปลุกให้เขาตื่น
นาวีกะพริบตาขึ้นมองผ่านความงัวเงีย ไม่รู้ว่ากำลังนึกจำอะไรอยู่ ในใจมันเหนื่อยจนคิดอะไรไม่ค่อยออก สมองว่างโล่งตอนคิดหาเหตุผล อยู่ท่ามกลางกองผ้าห่มนุ่มสบายจนไม่อยากคิดเรื่องเครียด ความอบอุ่นที่โอบล้อมไหล่บางชวนให้นึกถึงสัมผัสอ่อนโยน แข็งแกร่ง อยากเอนพิงไปนาน ๆ
เขาได้กลิ่นชาหอมกรุ่นคล้ายดอกเก๊กฮวย เห็นแสงธรรมชาติอันชวนให้นึกถึงท้องฟ้าคราม ได้ยินเสียงลมเอื่อยล่อลวงให้อยากกลับสู่นิทรา…รู้สึกเหมือนอยู่บ้าน
แมวอ้วนกระโดดขึ้นมาอยู่บนตัก ขนสีขาวล้วนของมันนุ่มชวนลูบ ดูคุ้นเคยแต่ไม่รู้ทำไมนึกไม่ออก มันครางเสียงครืดคราดเรียกให้เกาคอ มองหน้า กะพริบตา บอกรักด้วยภาษาสัตว์
"เป็นฝันร้ายหรือคราวนี้"
"ครับ…น่ากลัวมากเลยล่ะ"
เด็กหนุ่มถอนหายใจออกด้วยเสียงอ่อนเพลีย ทั้งเสียดาย เศร้าใจ คิดถึง รู้สึกผิด สงบสุข อยากฝังลืม ความรู้สึกที่อยู่ในอกเหมือนทั้งชั่วอายุคนอัดแน่นในคืนเดียว แต่ถึงอย่างนั้นกลับยุ่งเหยิงเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำ
"ดีที่จำไม่ได้แล้ว"
_____


"แด๊ดทำป๊อปคอร์นอร่อย" เด็กชายเอ่ยขึ้นไม่มีปี่มีขลุ่ย
"ก็แค่เทข้าวโพดใส่กระทะน่า" ถ้าเป็นป๊าคงใส่เกลือ คลุกเนย แบ่งอีกครึ่งหนึ่งไปทำรสคาราเมล ตอนเขากำลังจะถอนหายใจรอบที่สอง ลูกคนกลางตักขนมขบเคี้ยวป้อนพ่อคำโต
"ป๊ากลับมาแล้วต้องชมแน่"
ตวันยิ้มให้ เหมือนประกายสดใสข้างหลังลูกเปลี่ยนเป็นอ้อมกอดปลอบโยน ถ้าลูกเชื่อมั่นว่าเขาทำได้ แล้วผู้เป็นพ่อจะทำลายความหวังนั้นได้อย่างไร ถึงจะนัยน์ตาจะมืดแปดด้านในหัวจะฟุ้งซ่านไม่เป็นชิ้นอัน เขาก็ต้องหาทาง…
เมื่อแด๊ดมองไปข้าง ๆ เขาเห็นโรมสัปหงกจะหลับ สักพักก็ตบหน้าตัวเองให้ตื่น บางทีหนทางแรกคือไล่สมาชิกผู้ตรากตรำไปพักเอาแรงก่อน
"โรม เอ็งไปนอนไป เดี๋ยวแด๊ดเฝ้าเอง"
"แต่ยังไม่หมดกะผมเลย"
"ยังไงก็นอนไม่หลับแล้วแหละ เอาตวันไปด้วย"
"ไม่เอาาา หนูอยากดูหนัง"
เด็กอนุบาลกับเนอสเซอรี่ยังตาแข็งผลาญป๊อปคอร์น ดื้อรั้นจนยากจะหลอกล่อให้ไปนอน เวลาแบบนี้เขาล่ะนึกถึงป๊า—ไม่หรอก เขานึกถึงป๊าตลอดนั่นแหละ ทุกอย่างไม่ว่าเล็กน้อยใหญ่โตชวนให้นึกถึงคนรักหมด
ตอนนั้นเองที่แด๊ดจับเสียงบางอย่างได้จากจอมอนิเตอร์ เขาคิดว่านักโทษคงสบถด่ายุงไปเรื่อย แต่สังหรณ์ใจบอกว่าไม่ใช่
"เฮ้ย โรม เพิ่มเสียงสิเล่า"
ธามกำลังสื่อสารกับใครบางคน
ประโยคล่าสุดเป็นเสียงงึมงำไม่อาจจับใจความ แต่เท่านี้ก็มากพอให้ทุกคนในบ้านมาเพ่งมองจอ ทุ่มความสนใจเต็มที่ไปที่ความเคลื่อนไหวของนักโทษ
ความจริงหลินริบเอาอุปกรณ์ที่อาจใช้ติดตามได้ไปเก็บหมดแล้ว ทั้งแงะซิม เปิดโหมดเครื่องบิน เช็กเครื่องแต่งกาย ของที่ไม่อิเล็กทรอนิกส์ก็แยกไว้อย่างดี แต่ขอบเขตความเข้าใจของพวกเขาไม่ได้ครอบคลุมถึงพลังจิต ไม่ว่าจะเตรียมรับมือทางกายภาพดีแค่ไหน ธามก็สามารถติดต่อกับพวกตัวเองผ่านสิ่งเหนือธรรมชาติได้อยู่ดี แบบนี้แย่แน่
"ผมเอาตัวรอดเองได้ ขอบคุณครับ" นักโทษหนุ่มพึ่งจะเอ่ยประโยคที่พอฟังรู้เรื่องออกมา
"ที่เหลืออยู่ก็แค่พวกที่ไม่มีประโยชน์อะไร อย่าเสียเวลา—" ธามพูดไม่จบ เขาหน้าซีดลงทั้งภาษากายตะโกนชัดว่ากำลังหวาดวิตก
"ครับ ในกระเป๋าเงินผม"
บทสนทนาจบลงด้วยความเงียบ
พวกเขารออยู่ราว ๆ ห้านาทีเผื่อนักโทษจะพูดอะไรขึ้นมาอีก เด็กผู้ใหญ่มาล้อมวงอยู่หน้าจอ ใจจดใจจ่ออยู่กับภาพชายหนุ่มผู้กอดเข่าหมดอาลัย แต่รอเท่าไรก็ไม่ได้ข้อมูลเพิ่มเติม มีแต่ความกดดันที่ยิ่งจะเพิ่มตามเวลา
"แค่นี้เหรอ?" ลูกสาวคนโตถามขึ้น แด๊ดไม่ได้สังเกตเลยว่าหลินตื่นมาร่วมวงตั้งแต่เมื่อไร ในมือเด็กหญิงยังกอดหมอนกับถุงนอนแต่เสียงแทบไร้ความงัวเงีย "ถ้ามีโอกาสติดต่อกับพวกตัวเองได้ อย่างน้อยก็ต้องบอกที่ที่ถูกจับมาดิ"
แด๊ดสงสัยกับเรื่องอื่นมากกว่า "มันถามถึงเป๋าตังค์ทำไม"
"ในนั้นมีของสำคัญเหรอพี่"
"อ่อ ตังค์ บัตรเครดิต บัตรปชช ใบขับขี่ แล้วก็เหรียญรุ่นเก่าอันนึง พกไว้นำโชคมั้ง มันสำคัญเหรอ" เด็กหญิงตอบโดยอัตโนมัติ ก่อนวกกลับเข้าข้อสงสัยเดิม "แม่งไม่บอกกระทั่งว่าเป็นฝีมือใคร รึว่าเค้ารู้กันทั้งบางแล้ว"
"อย่างแรกที่ธามถามคือข้าวของเขาอยู่ไหน" ตวันเตือน
หลินพึ่งนึกได้ เด็กหญิงเงียบกริบจากความอึ้ง ก่อนจะตื่นเต็มตา พาตัวเองลุกขึ้นจากกองถุงนอนโดยด่วน "มันสำคัญแล้วล่ะ!"
ลูกสาวคนโตเตรียมจะพุ่งตัวขึ้นห้องไปเอาของ ผู้เป็นพ่อรีบจับหลังคอเสื้อลูกทันที
"อย่าพึ่งรีบสิ แด๊ดขึ้นไปดูเองดีกว่า หลินวางไว้ไหน"
"ใต้ตู้น้องหมูแดงค่ะ"
"ไอ้หนู เอ็งดูน้องอยู่นี่"
หลังแด๊ดสั่งโรมให้อยู่กับเด็ก ๆ แล้วเขาขึ้นบันไดไปชั้นบน ฝีเท้าไม่รีบร้อนแต่ระมัดระวัง ธามพึ่งจะคุยจบเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ถ้าบ้านจะโดนงัดก็ไม่เร็วขนาดนี้หรอก
ในห้องลูกคนโตมืดและเงียบ ไม่ว่าจะกวาดสายตามองไปทั่วห้อง เช็กในห้องน้ำ ชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่าง ก็ไม่มีร่องรอยว่ามีโจรแอบอยู่แต่อย่างไร ปราศจากความผิดปกติ แต่ชายหนุ่มยังไม่วางใจนัก รีบเอาของให้จบ ๆ แล้วกลับไปหาลูกดีกว่า
แด๊ดคุกเข่าลงหน้าตู้ ก้มลงควานหาห่อกระดาษฟรอยด์ที่ซ่อนไว้ข้างใต้ ก่อนหยิบกระเป๋าเงินเจ้าปัญหาขึ้นมาสำรวจ เหรียญที่เต็มไปด้วยรอยขูดดึงดูดความสนใจของเขามากสุด เจ้าของคงจะหวงใช่เล่น ถึงห่อใส่ซองพลาสติกใสแถมเก็บไว้ในช่องลับอีกที
'ช่วย…ช่วยด้วย…'
เขาได้ยินเสียงป๊า
ชายหนุ่มหันขวับไปนอกห้อง สองขาพาร่างวิ่งตามต้นทางโดยไม่รีรอ แล้วรอบตัวก็เปลี่ยนจากบ้านสวนอันคุ้นเคยเป็นทางโถงเดินพื้นปูน สองข้างทางเป็นลูกกรงที่ไร้นักโทษ ข้างหน้าคือสามีเขาที่กำลังถูกลากออกไป
แด๊ดตะโกนเรียกชื่อ ทั้งตะโกนสั่งให้ผู้คุมหยุดเดิน แต่นอกจากกลุ่มคนร้ายจะไม่รอแล้วยังทิ้งห่างออกไปเรื่อย ๆ ราวกับวิ่งเร็วเท่าไรก็ไม่มีวันตามทัน จนเห็นว่าป๊าถูกพาเข้าห้องหนึ่งตรงสุดทางเดิน
ประตูไม้ปิดปังลงตรงหน้า ผู้ไล่ตามพยายามเปิดแต่ไม่ออก มีแต่ต้องใช้กำลัง เขายกเท้าขึ้นถีบประตูอย่างแรงจนลูกบิดหลุด
เหล่าผู้คุมรวมตัวกันอยู่ใกล้หน้าต่าง คนที่ตัวใหญ่สุดรุดมาข้างหน้าเพื่อขวางเขา แด๊ดรีบเหวี่ยงมันออกไปให้พ้นทาง เขาได้ยินเสียงลมหวดจากด้านหลัง เห็นผู้คุมอีกคนเงื้อท่อนไม้ขึ้นจะฟาด เขายกแขนขึ้นกันก่อนเตะศัตรูสุดแรง
แขนขาเขาราวกับมีชีวิตเป็นของตัวเอง มันรู้ว่ามีอันตรายอยู่ข้างหน้า มันรู้ว่าต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องครอบครัว ต้องเคลื่อนไหวอย่างไร ต้องสู้กับใคร
จนความรู้สึกหนึ่งปะทุขึ้นในอก ดึงให้เขาล้มคุกเข่าลงพื้น
ชายหนุ่มเหวี่ยงหมัดมั่ว ๆ เพื่อป้องกันตัวเอง มือต้องจับชั้นวางไว้ไม่ให้ล้มหน้าคว่ำ งัวเงีย เบลอ ทุกอย่างดูช้าไปหมด ทุกความไม่สบายกายหายเกลี้ยง ประสาทสัมผัสเบาวูบเตรียมหมดสติ ต่างจากตอนนั้นหน่อยที่เขายังต้านอยู่ได้นานเป็นนาที—ต้องต่างสิ เพราะการเผลอหลับเท่ากับเลินเล่อ และคนเลินเล่อมักจะสูญเสียสิ่งสำคัญไป
พอรู้สึกตัวอีกที แด๊ดนึกถึงตอนกุมมือคนรักไว้แนบอก ได้ยินเสียงเบากระซิบลงใบหู เสียงที่นุ่มเหมือนน้ำ จางเหมือนความทรงจำ
'ครั้งหน้า…สู้กับมัน'
สติสัมปชัญญะกลับมา ทุกความเจ็บปวดชัดขึ้น เขาถึงเห็นว่าตัวเองยืนท่ามกลางห้องนั่งเล่นที่พังทลาย โรมนอนกุมจมูกเลือดไหล แต่ยังพยายามปีนขึ้นจากชั้นวางของที่ล้มทับครึ่งตัว ตวันกอดน้องตัวสั่น ๆ อยู่มุมห้อง หลิ-หลินไม่ได้สติ ร่างเด็กหญิงฟุบนิ่งข้างท่อนตะเคียน
แด๊ดไม่ทันมีเวลาให้ตกใจ เขาเห็นผู้คุมอีกครั้ง แขนขาขยับไปหาตัวคนร้ายต่อ แต่คราวนี้ชายหนุ่มวิ่งไปคนละทิศทางกับคำสั่งมรณะ เป้าหมายคือไกลจากเด็ก ๆ ให้มากที่สุด ไม่โลเล ไม่หันหลังไปมอง เอาอันตราย…เอาตัวเองออกจากตรงนี้
ชายหนุ่มจ้ำอ้าวเข้าทุ่งอ้อยนอกเขตบ้านแล้วเหวี่ยงแขนเต็มแรง ขว้างของอาถรรพ์ออกไปไกลลิบ เงาเลือนรางของหญิงชราหลุดออกจากร่างเขา ก่อนโดนดึงตามเหรียญไปด้วยกัน
ใบหน้าของผู้ชราดูคล้ายวิญญาณ คุ้นเคยจนดึงคำหนึ่งที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้เรียกอีกออกมา
"ย่า"
_____


"ธาม มีอะไรหรือเปล่าลูก"
ผู้ถูกเรียกขยับจะเอ่ยปากแต่ตัดสินใจเงียบลง ดวงตาจ้องรูปบนจอมือถือที่วางราบบนโต๊ะ มือบีบนวดกันเองด้วยท่าทางซ้ำ ๆ เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด เขาหายใจเข้าเชื่องช้าแล้วเอ่ยคำตรงข้ามกับความจริงออกมา
"แค่ถามไถ่ทั่วไปครับ" ธามนึกอยู่พักหนึ่งว่าจะถาม 'เจอสิ่งผิดปกติบ้างไหม' ยังไงโดยไม่ให้น่าสงสัย "…ที่บ้านเป็นยังไงบ้างครับ"
"สบายดีสิจ๊ะ" แม่เข้าใจนิสัยเขา ถึงได้ขยายความคำว่าสบายดีต่อโดยไม่ต้องให้ลูกถาม "ตั้งแต่ได้รถใหม่มา พ่อแกนะพาแม่ออกเที่ยวทุกวันเลย วันนี้พึ่งจะได้หยุดบ้าง นี่แม่จัดดอกไม้ในห้องหนังสือใหม่ด้วยลูก อยากเห็นไหม"
เมื่อชายหนุ่มตอบตกลง ปลายสายก็ถามซ้ำว่าเห็นไหมมากกว่าสามรอบ "ว้า กล้องนี่มันเปิดยังไง แม่ว่าแม่เปิดแล้วนะทำไมมืด"
"ผมไม่ได้เปิดวิดีโอคอลครับ พอดีทำงานอยู่" ชายหนุ่มพยายามบังคับเสียงให้ปกติแม้ต้องเอ่ยผ่านริมฝีปากเจ็บแปล๊บ ดีที่ตัวเองเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว และถ้ายกเรื่องงานขึ้นมายังไงแม่ก็ไม่เซ้าซี้ต่อ คำถามประเภททำงานแล้วจะโทรมาทำไมไม่ถูกเอ่ยถึง
แม่เล่าเรื่องงานอดิเรกเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเองและความเป็นไปในชีวิตหลังวัยทำงาน เรื่องธรรมดาอย่างซื้ออ่างอาบน้ำใหม่ กระรอกบุกสนามหญ้า หรืออากาศที่ร้อนขึ้นทุกวัน
"ธาม?"
ผู้ฟังไม่รู้เลยว่าเงียบไปนานแค่ไหนแล้ว
"เราสบายดีใช่ไหมลูก ไม่ไหวก็กลับมาบ้านได้นะ"
ไม่…แต่ถ้าพูดออกไป เขามีแต่จะทำให้สองคนนี้ผิดหวัง
"สบายดีครับ แม่ไม่ต้องห่วง แค่โทรมาเช็กเฉย ๆ" ชายหนุ่มจินตนาการสีหน้าห่วงใยของปลายสายได้เหมือนกำลังนั่งอยู่ต่อหน้า "ผม…เดี๋ยวผมต้องไปแล้ว ดีใจที่ได้คุยนะครับ ราตรีสวัสดิ์"
"ตอนนี้ตีสี่กว่าแล้ว"
"แต่นาฬิกา—" ธามชะงักคำเถียงเมื่อเห็นตัวเลขอีกครั้ง ดูท่าภาพเลขสิบจะเป็นความทรงจำเมื่อหกชั่วโมงก่อน หรือว่าเขา…จะบ้าเหรอ ย่าจะมาล้อเล่นอะไรกับเรื่องแค่นี้ ชายหนุ่มบีบนิ้วมือตัวเองระงับความคิดฟุ้งซ่าน
"หยุดให้หมดเลยเรื่องที่ลูกคิดอยู่น่ะ"
ชายหนุ่มไม่ประหลาดใจที่ถูกอ่านออก ยังไงอีกฝ่ายก็เลี้ยงดูเขามาสิบกว่าปี "ผมแค่ใจลอย"
"ดื้อกับแม่เหรอ ไปนอนสักตื่นให้ร่างกายได้พักผ่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"
"ครับ…"
บทสนทนาจบลงด้วยคำว่าฝันดี ถ้อยคำอบอุ่นราวกับจะลบเลือนความวิตกให้หายไปได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่คนถูกสั่งไปนอนยังจ้องหน้าจอคอมต่อ พิมพ์อีกสองสามประโยค หยิบเอกสารสัญญาในลิ้นชักมาเทียบสักย่อหน้า ก่อนจะวางทุกอย่างลงอย่างยอมแพ้
ซองสีน้ำตาลทำให้เขานึกถึงคนที่เคยยื่นให้ เป็นสิ่งย้ำเตือนขั้นรุนแรงถึงเหล่าคนที่เขาพึ่งผลักลงเหว ชายหนุ่มถึงตัดสินใจพักในที่สุด ยังไงเสียสมาธิขนาดนี้ก็ทำงานต่อไม่ไหวแล้ว
ธามย้ายที่จากห้องเงียบ ๆ อึมครึมไปข้างล่างตึก เทศกาลสงกรานต์จบลงแล้วแต่บริษัทแถมหยุดยาวให้อีกเป็น 7 วันติด–แม้เขาจะไม่ชอบใจนัก–ที่ตึกเลยยังเงียบวังเวง ยิ่งเป็นเวลาตีสี่ด้วยแล้ว
พอมองนาฬิกาเหนือเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เขาเพิ่งนึกเรื่องสำคัญได้ ช่วงนี้มีอะไรเปิดบ้างนอกจากร้านสะดวกซื้อ? แต่เอาเถอะ หนังตาจะปิดขนาดนี้เขาไม่เกี่ยงแล้ว
เจ้าของตึกผ่านยามผู้เอานิตยสารปิดหน้าหลับอย่างจริงจัง ผ่านโต๊ะวางอาหารเดลิเวอรี่ที่มีถุงหนึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยว ความทรงจำของเมื่อหัวค่ำกลับมาทันที เขาซื้อไว้ตั้งแต่ร้านโปรดยังไม่ปิดแล้วลืมลงมาเอา ตอนนี้คงหายเย็นไปเป็นชาติ น้ำแข็งคงละลายหมดแล้ว รสชาติเสีย
คาเฟอีนก็คือคาเฟอีน
ธามกระดกมันลงไปครึ่งแก้วตั้งแต่ก่อนถึงห้อง ก่อนหย่อนตัวลงเก้าอี้นุ่มแล้วยกขาพาดโต๊ะ ตั้งใจจะพักสายตาสักครู่ระหว่างให้สารเคมีทำหน้าที่ ไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอหลับยาวตั้งแต่เมื่อไร
___
ตุ๊กตาลิงหน้าโง่นั่งจ้องหน้าเขา
ธามจ้องตาไร้ชีวิตของมันกลับด้วยความตึงเครียดไม่แพ้กัน แต่อีกฝ่ายมีพรรคพวกตุ๊กตาห้อมล้อมอยู่ด้วยเป็นฝูง เรียงนิ่งเป็นระเบียบบนแนวชั้นวางชิดผนังฝั่งประตู ต่างส่งสายตาดูหมิ่นไอคิวเขาเหมือนเป็นคณะผู้พิพากษาในชั้นศาล
นักโทษ—ชายหนุ่มตื่นเต็มที่เกินกว่าจะหลอกตัวเอง เขาถูกขังในห้องคล้ายห้องเก็บของ ตรงข้ามกับชั้นวางของจุกจิกพอดี ผนังฝั่งด้านในมีแต่ห้องโล่ง ๆ และห้องเล็กริมสุดที่ไม่รู้ว่าเอาไว้ทำอะไร แต่จากหน้าต่างระบายและประตูพลาสติก เขาหวังว่าจะเป็นห้องน้ำ ไม่ใช่ห้องเก็บอุปกรณ์ทรมาน
ธามไม่ใช่สิ่งมีชีวิตเดียวในห้อง ที่นี่มีแมว แมว แมวเต็มไปหมด แมวทั้งฝูงจ้องหน้าเขาจากในมุมมืด ส่วนใหญ่ไม่สนใจเขาแล้วเลียมือเลียเท้าตัวเอง ส่วนน้อยเข้ามาคลอเคลียขานักโทษอย่างออดอ้อน ทำเอาห้องขังเฉพาะหน้านี้กลายเป็นคาเฟ่สารพัดสัตว์
เขาถูกมัดติดเก้าอี้ ผ้ามัดมือไพล่หลัง เชือกขนาดเล็กมัดรอบลำตัวและเก้าอี้ โซ่หนาหนักล่ามข้อเท้า ตรวนตรงข้อเท้าเหมือนจะ diy มาจาก…ปลอกคอ?
พอออกแรงขยับแขนแล้วเชือกมีทีท่าว่าจะหลุด แต่โซ่ที่ล่ามเท้าต้องใช้กุญแจ มันพาดยาวกับท่อน้ำบนเพดาน เชื่อมกับรอกแบบง่าย ๆ ที่เขายังนึกไม่ออกว่ามันเอาไว้ทำอะไร เสียงจากลำโพงบนชั้นก็ดังขึ้นมาก่อน
"ฮายยย"
ผู้พูดมีความพยายามปิดตัวตนด้วยการใช้เครื่องแปลงเสียง ส่งผ่านเสียงแหลมเล็กผิดมนุษย์ให้ดังออกลำโพง แต่วัดจากสถานการณ์ในตอนนี้ และความเจ็บปวดตรงปากและกรามที่ยังทิ้งร่องรอย ธามพอจะเดาออก
"คุณหลิน…ของของผมอยู่ไหนหมด"
"เราคงจะทิ้งมือถือให้คุณทักหาเพื่อนหรอกนะหัวหน้า"
"คิดบ้าอะไรอยู่ถึงได้ลักพาตัวผม รู้ไหมจะเกิดอะไรขึ้นตามมาบ้าง คุณกำลังเอาชีวิตตัวเองแล้วก็เด็ก ๆ ที่ไม่รู้เรื่องเข้ามาเสี่ยง"
ถึงจะระวังเกินเหตุไปหน่อย แต่จากการรักษาระยะห่างสุด ๆ ก็เห็นได้ชัดว่าลูกน้องรู้ความสามารถของเขาแล้ว ที่น่าห่วงคือคิดว่าจะมีเขาคนเดียวรึไงที่มีจิน คนที่ทรงพลังกว่า ข้อจำกัดน้อยกว่า ขอบเขตกว้างกว่า เด็ดขาดกว่าธามมีอยู่ไม่รู้กี่คน และไม่ใช่ทุกคนที่เห็นเด็กผู้หญิงแล้วจะใจอ่อน
"พ่อคุณอยู่ไหน ให้ผมคุยกับเขา"
"ฉันก็กำลังจะถามแบบเดียวกันเลยค่ะ"
"ควรห่วงตัวเองก่อนเถอะตอนนี้"
หลินพ่นลมหายใจดูถูกคำเตือน ก่อนจะบรรยายสิ่งรอบตัวในห้องขังไปพร้อมคำขู่ "เห็นคทาในมือตุ๊กตาไหมหัวหน้า มันเสียบเลเซอร์ไว้ข้างใน ต่อกับปลั๊กไฟเปิดปิดผ่านมือถือได้"
"แล้ว??"
"ถ้าไม่ตอบดี ๆ จะโดนยำตีนจนต้องร้องขอชีวิต"
"..."
คทาเลเซอร์ของลิงยักษ์อยู่ตรงข้ามเขาพอดี ลากเส้นตรงมาถึงประมาณคอเสื้อไม่ก็คาง แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เลเซอร์ที่ทะลุเนื้อหรือผ่าคนเป็นสองซีกมันมีแค่ในหนัง ถ้าโดนตาก็หลับตาเอาเท่านั้นเอง ไม่อาจลากเส้นจินตนาการไปสู่คำขู่ได้เลย
ธามไม่คิดว่ามือสมัครเล่นจะใจกล้าขนาดฆ่าเขา ทรมาน? ก็อาจจะ ความเจ็บปวดเป็นเพียงความไม่สบายกายเล็กน้อย เสียเวลานิดหน่อย ผู้เคยผ่านมาก่อนย่อมรับไหว
_____


"ชู่วว…ปลอดภัยแล้ว ไม่เป็นไร"
ถ้อยคำคุ้นเคยกระซิบจากข้างหลัง เสียงปลอบที่เหมือนจะกล่อมให้นอน อ้อมกอดที่ชวนให้พิงจมลงไป
"หนีกัน" อีกฝ่ายลดแขนลงให้นาวีหายใจได้สะดวก แต่ยังคงจับมือเขาไม่ปล่อย แล้วดึงร่างเล็กกว่าให้ตามออกจากที่ซ่อน
เด็กหนุ่มชั่งใจระหว่างปล่อยให้ตัวเองโดนลากตามใจชอบกับสะบัดหนี โลเลด้วยความรู้สึกผิดบาปอับอายอันไม่อาจห้าม ถ้าย่ารู้ต้องถูกโกรธแน่ ถ้าย่ามองอยู่ต้องโดนลงโทษหนัก แต่เท้าไม่รักดีก็ยอมก้าวตามเขาไปเชื่อง ๆ
ร่างสูงตรงหน้าดูน่าสงสัย เขาพยายามใส่เสื้อกันหนาวสีเทาอ่อน ๆ คลุมทับเพื่อกลมกลืน เผื่อต้องเนียนเข้ากลุ่มเจ้าหน้าที่ชุดขาวรึไง? จะดีมากกว่าถ้าเขาเคยเข้ามาคุยกับนาวีสักหน
ความระแวงเอาชนะความรู้สึกดีในที่สุด "จะพาผมไปไหนน่ะ" ผู้สืบทอดทำเสียงคาดเค้น รู้สึกถึงความโกรธปะทุกรุ่น ๆ ข้างในจึงพยายามดึงมือกลับเพื่อรักษาระยะห่าง—ไม่ควรเข้าใกล้ขนาดนี้เลย—ถึงอยากจะจมลงไปในอ้อมกอดเขาก็ตาม
เจ้าหน้าที่เก๊ไม่หยุดเดิน ทั้งยังเร่งพาให้มุ่งหน้าต่อ "หนีก่อนค่อยว่า จะอยู่รอให้พวกตาแดงมันกลับมาเหรอ"
"ก็-ก็อยู่ ๆ คุณโผล่มาจากไหนไม่รู้ เป็นพวกเทวัญรึเปล่า"
"ชู่ว อย่าพึ่ง" ชายน่าสงสัยกระซิบเตือน ไม่สนใจจะฟังคำถามด้วยกำลังมองหาเส้นทางปลอดภัย แววตาระมัดระวังกวาดหาแม้ความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ในความมืด หูฟังแม้เสียงฝีเท้าที่เบาที่สุด
"ไม่ จะพาผม—"
ผู้นำทางรีบปิดปากให้หยุด แล้วดึงร่างเล็กกว่าให้ไปหลบใต้โต๊ะไม้อย่างรวดเร็ว พาเข้าไปเบียดกันในที่แคบ ๆ จนนาวีจมอยู่ในอ้อมกอดผู้ช่วยชีวิต หลังได้ยินเสียงเหยียบเศษขยะบนพื้นข้างนอกถึงไม่มีมือปิดปากเด็กหนุ่มก็ไม่กล้าส่งเสียงอยู่ดี กระทั่งหายใจยังพยายามให้เงียบกริบ
มือใหญ่ทาบอยู่บนแผ่นหลัง ลูบคนที่ตัวสั่นให้สงบลง ดึงให้นาวีจมอยู่กับสัมผัสอื่นจนลืมกลัวไปหมด นาสิกประสาทรับกลิ่นเหงื่อรวมกับกลิ่นอายชวนคิดถึง ดึงให้เขาจินตนาการภาพห้องครัว สนามหญ้า สวนสมุนไพร ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขา ราวกับได้กลับบ้านอันอบอุ่น
ความรู้สึกง่วงคืบคลานเข้าเชื่องช้า สวนทางกับความเสียหายของร่างกายที่ชัดขึ้น รู้สึกได้ว่าขาอ่อนเพลียหนักอึ้ง เส้นเอ็นและข้อเข่าปวดระบม พลังงานเหือดหายหมดไปจากตัว เหนื่อยจนอยากทิ้งตัวลงอ้อมกอดเขาแล้วเป็นลมมันตรงนี้เลย
"—วี นาวี อย่าพึ่งหลับสิ"
เจ้าของชื่อสลบไปวูบหนึ่งจริง ๆ รู้ตัวอีกทีเขาได้ยินเสียงปลุกร้อนรน แหบต่ำแต่นุ่มน่าฟัง เหมือนส่งมาจากที่แสนไกลแล้วค่อยชัดขึ้นในช่วงท้าย
"ฮึมม?"
เสียงถอนหายใจโล่งอกดังเหนือศีรษะ
"เดี๋ยวออกไปได้เมื่อไรผมให้นอนเต็มที่เลย แต่นาวีจะมาหลับตรงนี้ไม่ได้นะ ช่วยอดทนอีกนิดเดียว"
"อืม…" เด็กหนุ่มส่ายหน้าไล่ความมึน นิทราในอ้อมกอดอบอุ่นอยู่แค่เอื้อมแล้วแท้ ๆ แต่—ไม่ได้ จะหลับไม่ได้ ศัตรูยังป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้
ผู้สืบทอดเบิกตากว้างเมื่อพึ่งนึกได้
"คุณรู้ชื่อผมได้ยังไง" ดวงตาหรี่ลงจับผิด "ใครบอกฮึ แล้วรู้ได้ไงว่าผมอยู่นี่ มี…มีคนในช่วย?" ใช่หมอนี่รึเปล่าที่เกือบจะบุกรุกเข้าห้องผาสุขสำเร็จ
"ผมตามหัวใจมา"
"…"
รอยยิ้มภูมิใจของเขาเป็นสิ่งน่าหมั่นไส้ติดอันดับโลก
"นั่นหน้าต่าง โดดออกไปเล่นข้างนอกไป๊"
เจ้าหน้าที่ปลอมหัวเราะชอบใจเบา ๆ แล้วเหลือบมองออกไปตรงช่องกระจกทางขวามืออย่างชั่งใจ โต๊ะไม้หันหลังให้หน้าต่างฝุ่นจับพอดี แสงดาวจากข้างนอกบ้านผ่านเข้ามาเป็นแสงสลัว ขับให้รอยยิ้มของเขาดูราวกับมายา
"ผมอยากอยู่ตรงนี้มากกว่า"
นาวีนึกอยากทำหลายอย่างในคราวเดียว ตั้งแต่ลุกขึ้นโดดหน้าต่างหนีเองไปจนถึงเอื้อมตัวขึ้นจูบปิดรอยยิ้มขวางหูขวางตาของเขา แต่ไฟปั่นป่วนกลางอกออกมาในรูปแบบของเสียงแค่นหายใจ
"เหอะ ในสถานการณ์แบบนี้ยังจะหาเรื่องหยอดได้อีก"
"สถานการณ์ไหนก็ได้หมดครับ เตียง ระเบียง หน้าต่าง"
"ใต้โต๊ะล่ะ"
"หืมมม ร้ายนะ คนขี้โมโหเมื่อกี้ไปไหนแล้ว" คู่สนทนาหัวเราะอย่างคาดไม่ถึง แต่น่าเสียดายที่อารมณ์สนุกสนานอยู่ได้เพียงอึดใจเดียว เมื่อแววตาเป็นประกายมองลงตำแหน่งเหนือหน้าผากของเขา บรรยากาศกึ่ง ๆ ผ่อนคลายบินจากไปเหมือนนกทิ้งรัง ทำเอาเจ้าของแผลปวดใจตาม
"เจ็บมากไหม" ผู้ถามปัดเส้นผมอย่างระมัดระวัง มองเหมือนอยากให้แผลย้ายมาอยู่ที่ตัวเอง สลับกับอยากทำลายคนที่ทิ้งรอยไว้ให้เป็นจุณ
"ไม่เป็นไรหรอกน่ะ"
"ทนอีกหน่อยนะ เดี๋ยวเราผ่านสวนหลังบ้านก็จะออกไปข้างนอกได้แล้ว"
"ใครบอกจะไปด้วยฮึ"
ตัดสินจากคิ้วที่ขมวดเป็นปมในพริบตา ผู้ช่วยเหลือไม่ชอบการตัดสินใจของเขามาก จนน่ากลัวว่าจะหุนหันลักพาตัวคนให้จบ ๆ ไปเลยหรือเปล่า "แล้วนาวีจะไปไหนครับ บาดเจ็บขนาดนี้ กลับไปหาไอ้ตาแดงพวกนั้นเหรอ"
"เจออีกก็หนีอีกสิ" เขาเถียงเสียงแข็ง แต่ใจประท้วงว่าแขนขาอ่อนล้าคงเก่งสู้ปากไม่ไหว มันอยากจะนอนพักยาว ๆ มากกว่า
"สภาพนี้น่ะเหรอ"
"มันเรื่องของผม" ถึงอย่างนั้นนาวียังเอ่ยสำนึกบุญคุณตามมรรยาท คำโอหังแฝงไปกับประโยคไล่ "ขอบคุณที่ช่วย แต่ผมมีธุระต้องทำไม่ว่างไปเล่นสนุกหรอกนะ คุณน่ะกลับไปเลย"
"ไหงถึงดื้อเป็นเด็ก ๆ ไปได้"
"คุณมันไม่น่าไว้ใจ"
"ไม่น่าไว้ใจแต่กอดซะแน่นเชียว"
เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจหงุดหงิด ทำหน้ามุ่ยไม่พอใจอย่างเด็กประถมโดนครูดุ ซึ่งพิสูจน์ข้อกล่าวหาก่อนหน้าได้ค่อนข้างชัด แต่คิดอีกทีเขาไม่ต้องขออนุญาตจากหมอนี่สักหน่อย ผู้สืบทอดตัดสินใจลุกหนี จบที่หน้ามืดเกือบคว่ำลงไปจูบพื้น ดีที่อีกคนรั้งเอวให้กลับไปนั่งที่เก่าทัน
เด็กหนุ่มรู้สึกย่ำแย่เมื่อข้อเข่าทรยศ เอ็นร้อยหวายลาออกจากงาน กล้ามเนื้อประสานเสียงประท้วง เหนื่อยจนก้าวต่อไปไม่ไหวแล้ว พอได้พักสักครั้งมันรากงอกยึดตึงไปหมด
"เป็นอะไร ตะคริวกินเหรอ ไหนเจ็บตรงไหน"
"ฮื่ออ ไม่รู้" ผู้พูดฟุบลงตำแหน่งเดิม "แค่เหนื่อยมั้ง" รับรู้ถึงอ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้น สัมผัสความรักในการกระทำเมื่ออีกฝ่ายพยายามเอื้อมมือไปนวดเฟ้นจุดอ่อนล้าให้
ใต้ความห่วงใยของเขาคือความเจ็บปวด ใต้น้ำเสียงเหลืออดคือการอ้อนวอนไม่ให้ไป พอเขาค่อย ๆ เอาชายเสื้อส่วนที่สะอาดเช็ดแผลให้ นาวีเหมือนถูกด้ายแดงล่องหนผูกมัดตรึงกับที่
ไม่ได้สิ ผู้สืบทอดไม่ใจอ่อนกับคนที่อาจร่วมมือกับศัตรู ยิ่งเป็นผู้ชายด้วยแล้ว…ถ้าย่ารู้จะว่ายังไง ถึงตรงนี้อยู่นอกขอบเขตพลังก็เถอะ แต่นาวีไม่สามารถสลัดความระแวงได้ทั้งหมด
จะไปหรือไม่ไปดี เขาควรเลือกทางไหนดี คงต้องหาทางทิ้งเขาแล้วกลับไปดูว่ามีอะไรอยู่หลังประตูไม้แกะสลัก ต้องแยกจากเพื่อเป้าหมาย แต่พอนึกถึงผีร้ายพวกนั้นแล้วเขายิ่งอยากอยู่กับอ้อมกอดปลอบโยนตลอดไป
แค่เอียงศีรษะขึ้นไปมองนาวีก็รู้คำตอบ ยังไงผู้ชายคนนี้ก็ไม่มีทางปล่อยเขาไปคนเดียวแน่ เรื่องจะหนีเอาตัวรอดคนเดียว เรื่องจะหวังให้อีกฝ่ายเห็นแก่ตัว เขาคิดน้อยไปเองที่คิดว่าจะไล่สำเร็จ
"พอขยับไหวไหม เราอยู่ตรงนี้นานไม่ได้"
"อื้ม" เด็กหนุ่มเกาะบ่ากว้างเหมือนเป็นเสาค้ำยัน ยอมให้ร่างสูงกว่าพาลุกขึ้นเดินต่อแม้ยังนิ่วหน้าทุกครั้งที่ลงน้ำหนักผิดจุด "ดะ-เดี๋ยว ถ้าผมตกลงไปด้วย คุณต้องตอบคำถามผมทุกข้อ"
"ตกลงเพราะไม่มีทางเลือกนี่เอามาต่อรองไม่ได้หรอกนะครับ" ผู้ช่วยเหลือมีแววตารู้ทัน "ยอมรับเถอะว่าต้องการผม"
การที่สองขาของเขาขยับแต่ละทีเหมือนลุกเป็นไฟ ยิ่งเป็นการยืนยันคำปรามาสของคู่สนทนา
____