วันหยุดสุดสัปดาห์ของครอบครัว แทนไทได้นัดพบกับครอบครัวของว่าที่คู่หมั้นที่จะมาเป็นเจ้าสาวอย่างเป็นทางการ ทั้งที่เขาพยายามบ่ายเบี่ยงเพื่อที่จะไม่ไปพบหญิงสาวแต่สุดท้ายแล้วก็ไม่รอด ข้ออ้างที่กลัวว่าจะกลับมาทำงานในวันรุ่งขึ้นไม่ทันก็โดนดักไว้เป็นที่เรียบร้อย
 'ไม่ต้องมาอ้าง ฉันดูตารางเวลาแล้ว ทั้งอาทิตย์นี้แกว่าง ไม่ติดประชุม'
 สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ บ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ดูสบายตาอยู่ในใจกลางเมืองหัวหิน สไตล์ร่วมสมัยอยู่ไม่ไกลจากทะเล หัวหิน
 รถแวนหยุดจอดลง แทนไทเปิดประตูลงจากรถด้านฝั่งคนขับพร้อมกับประตูบานใหญ่ได้ถูกเลื่อนออก ชายหนุ่มมองไปยังบ้านพักตากอากาศที่ปีหนึ่งมาครั้งหรือสองครั้ง
 "คิดถึงที่นี่จัง นาน ๆ มาครั้ง" เตชินท์เอ่ย พลางสูดหายใจเข้าเต็มปอด
 "นาน ๆ มาครั้งก็คงจะมีแต่แกเท่านั้นแหละ ชวนมาทีไรไปอยู่กับผู้หญิงทุกที" ธรรศบ่นลูกชายคนเล็ก
 ตากล้องหนุ่มหันมาหัวเราะ "ก็จะได้คิดถึงไม่เบื่อไงครับ"
 "เข้าบ้านก่อนเถอะ อีกสักพักครอบครัวของคุณเทพทัตก็คงจะมาถึง" นิตยลัภย์พูดขึ้นพร้อมเดินนำเข้าไปข้างใน เหลือเพียงแต่แทนไทและเตชินท์ที่ยืนจ้องหน้ากัน
 "พี่ชายครับ ผมเข้าใจว่าอึดอัดแต่อยู่กับผู้หญิงดีกว่าอยู่กับผู้ชายด้วยกันนะครับ ผมขนลุกน่ะ" เตชินท์พูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเสียงดัง
 แทนไทมองน้องชายตัวแสบที่เดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับเสียงหัวเราะด้วยความหงุดหงิด คอยดูถึงตาเขาเมื่อไหร่อย่าหวังว่าเขาจะปล่อยมันไป !
 รถยนต์หยุดจอดลงหน้าบ้านพักตากอากาศ ประตูเปิดออกพร้อมกับทุกคนค่อย ๆ ทยอยลงมา ณัฐกฤตาใจเต้นไม่อยู่กับเนื้อกับตัว รอยยิ้มหวานปรากฏอยู่บนใบหน้าจนคนเป็นพ่อเป็นแม่มองด้วยความสงสัยและแปลกใจ
 "ยัยขวัญเป็นอะไรไป"
 หญิงสาวหุบยิ้มลงพร้อมหันมาหามารดา
 "เปล่าค่ะ" เธอตอบพร้อมกับส่ายหน้าไปมา
 ทัสนันทน์มองหน้าลูกสาวแล้วส่ายหน้าพร้อมเดินเข้าไปในบ้านกับสามี เหลือเพียงแต่ณัฐกฤตาที่ยิ้มออกมาจนแก้มปริ ดีที่พี่ชายเธอไม่มาด้วย ไม่อย่างนั้นคงจะกีดกันน่าดู
 หญิงสาวเดินเข้าไปในบ้านพักตากอากาศที่มีลมทะเลพัดผ่านเข้าออกทางช่องหน้าต่าง ดูสดชื่นสบายและผ่อนคลาย สายตาคู่กวาดมองไปรอบๆ ตัวบ้านอย่างชื่นชม
 ใช้เวลาหลายชั่วโมงที่เดินเล่นดูไปทั่วบ้านพักตากอากาศ อีกใจหนึ่งก็กวาดสายตามองหาชายหนุ่มแต่ไม่พบ สุดท้ายแล้วก็ต้องทำใจเดินกลับมาที่ห้องตัวเองด้วยความเสียดาย
 ณัฐกฤตาล้มตัวลงนอนกับที่นอนด้วยความเหนื่อยล้า ผ่านมาตั้งหลายชั่วโมงแล้วแทนที่จะได้เจอเขากลายเป็นว่าหายไปไหนก็ไม่มีใครรู้ ทางด้านมารดาของชายหนุ่มบอกว่าเขารู้แล้วว่าเจ้าสาวที่จะแต่งงานคือเธอ แต่ทำไมไม่ยอมออกมาพบหน้ากันแน่ ?
 หญิงสาวเด้งตัวขึ้นจากเตียงพร้อมยิ้มกว้าง เธอจะต้องรู้ให้ได้ว่าเป็นเกย์หรือไม่ ! เมื่อคิดได้ดังนั้นก็รีบเดินออกจากห้องไปแล้วมองหาแทนไททันที
 "พี่สะใภ้มีอะไรจะให้ผมช่วยเหลือหรือเปล่าครับ" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้หญิงสาวหันหน้าไปมองชายหนุ่มเจ้าของเสียง
 "เอ่อ...ฉันยังไม่เป็นสักหน่อย นายอายุเท่ากับฉันไม่ต้องเรียกแบบนั้นก็
ได้" เธอตอบทั้งที่สายตาชะเง้อมองหาแทนไท
 "ไม่ได้หรอกครับ ต้องเรียกให้ชินก่อน" เตชินท์ตอบพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ รู้ทันทีว่าหญิงสาวคงจะมองหาพี่ชายอยู่
 "แต่ถ้าจะหาต้องเข้าไปหาที่ห้องครับ ตอนนี้กำลังเก็บตัวไม่ค่อยอยากจะพบใครสักเท่าไหร่"
 "ฉันไม่ได้..." ปฏิเสธไม่ได้เพราะสายตาของเธอก็กำลังมองหาเขาอยู่จริง ๆ นั่นแหละ
 "ห้องอยู่ทางด้านริมขวาสุด ไม่ต้องเคาะประตูนะครับเดี๋ยวพี่ชายของผมจะไม่อนุญาต เข้าไปเลยจะดีกว่า" เขากล่าวแนะนำพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก
 "แบบนี้ก็เสียมารยาทน่ะสิ" ณัฐกฤตาพูดพลางมองชายหนุ่มตรงหน้าที่ยิ้มอย่างมีเลศนัย
 "ไม่หรอกครับ พี่ชายผมน่ะไม่ค่อยอยากเข้าใกล้ผู้หญิง ถ้าพี่สะใภ้อยากจะใกล้ชิดก็คงต้องใช้วิธีนี้แหละครับ" เตชินท์ใส่ไฟเต็มที่ ทั้งใจของเขาแอบหัวเราะด้วยความสนุกสนาน
 ณัฐกฤตามองเตชินท์ที่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะถูกหลอกไหม แต่ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นเกย์หรือเปล่า
 สักครั้ง พิสูจน์ให้ชัวร์ไปเลย !
 แทนไทหลบตัวอยู่แต่ในห้องเป็นเวลานานหลังจากที่มาถึงเมื่อหลายชั่วโมงที่เเล้ว เขามองลงไปยังท้องทะเลกว้างพร้อมถอนหายใจออกมาอย่างหนักการแต่งงานไม่ใช่ทางออกที่ดีเลยสักนิด เพราะยังไม่อยากมีครอบครัวในตอนนี้ จะทำอย่างไรให้ยกเลิกงานแต่งนี้เสีย คงมีทางเดียวคือทำให้ฝ่ายหญิงเชื่อสนิทว่าเขาเป็นเกย์จริง ๆ ซะแล้ว
 เขาเลิกคิดเรื่องนี้ และเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะเข้าห้องน้ำไปเพียงเวลาไม่นานก็อาบน้ำใหม่เรียบร้อย แทนไทเดินออกมาหยิบเสื้อผ้าออกมาวางที่เตียงพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามอง เขาตกใจเพราะเสียงร้องของหญิงสาวยืนอยู่ แทนไทเดินเข้าไปยกมือปิดปากเธอทันที แต่ก็ล้มลงไปกับเตียงนอนกว้าง
 "อื้อ" มือเรียวจิกตีแขนของเขาด้วยความตกใจ
 "ห้ามร้อง" เขากระซิบ เพราะรู้ว่าถ้าหญิงสาวร้องขึ้นมาคนทั้งบ้านคง
จะแตกตื่นอย่างแน่นอน ณัฐกฤตาพยักหน้ารับรู้สายตามองเขาด้วยความตกใจเมื่อร่างกายเธอแนบชิดกับเขาโดยที่เขายังเปลือยท่อนบนอยู่ !
 แทนไทจ้องมองหญิงสาวใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตากลมโตสีดำใกล้ ๆ แล้วรู้สึกใจเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็น ชักอยากจะแต่งงานขึ้นมาซะแล้ว !
 ชายหนุ่มสะบัดความคิดออกพร้อมค่อยๆ คลายมือออกจากปากเธออย่างช้า ๆ "ห้ามร้องและห้ามขยับเด็ดขาด"
 แทนไทขยับตัวขึ้นก่อนจะรีบคว้าเสื้อคลุมใส่อย่างรวดเร็ว
 ณัฐกฤตาจ้องมองหน้าท้องแบนราบสีขาวที่เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ เธอแทบอยากจะเป็นลม ถ้าเขาเป็นเกย์เธอจะเสียดายไปทั้งชีวิตจริง ๆ
 "คุณเป็นเกย์จริง ๆ เหรอ" เธอถามขึ้นด้วยความเสียดายเมื่อมองหุ่นของเขาแล้ว อยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสสักครั้ง
 บ้า ! เธอกำลังคิดเรื่องอะไรกัน
 แทนไทรีบใส่ชุดคลุมให้เรียบร้อยก่อนจะหันมามองณัฐกฤตาที่นั่งอยู่บนเตียงแล้วส่งสายตาหื่นมองมาที่เขา
 "อย่ามองผมด้วยสายตาหื่นแบบนี้"


Can you start again
Chapter 01
@มหาวิทยาลัยดีซียู
"ลิส วันนี้ไปกินข้าวที่โรงอาหารกันนะ เดี๋ยวมีเรียนบ่ายกลัวไปกินข้างนอกแล้วกลับมาไม่ทัน"
เสียงเรียกของ มะปราง เรียกฉันขณะที่เรากำลังเก็บของเพื่อที่จะเตรียมตัวไปทานอาหารกลางวัน
ปกติพวกเราชอบไปกินข้าวกลางวันด้านนอกมหาลัยมากกว่า เพราะในมหาลัยมันค่อนข้างอึดอัด
"อื้มเอาสิ แล้วพวกปลื้มกับกลุ่มของวินไปด้วยไหม"
"พวกมันน่าจะไปนะ ทักถามพวกมันก่อน"
ที่ต้องถามเพราะว่าเทอมนี้เราลงเรียนช้า เลยทำให้ได้เรียนคนละเซค ฉันกับมะปรางได้เรียนห้องเดียวกัน ส่วนพวกปลื้มกับกลุ่มวินและพวกเพื่อนเขาเรียนอีกห้อง เดี๋ยวนี้เขาจำกัดคลาสละไม่เกินสามสิบคน เพื่อที่ว่าอาจารย์จะสอนนักศึกษาได้ง่ายและทั่วถึงมากขึ้น
"โอเค มันบอกเดี๋ยวไปรอโรงอาหารมันกำลังลงไปกัน"
"เราก็รีบไปเถอะ นี่อีกครึ่งชั่วโมงจะเที่ยงแล้วเดี๋ยวคนเยอะ"
ตั้งแต่เรียนมานี่เข้าปีที่สองแล้วฉันกับพวกเพื่อนๆ นี่เดินเข้าโรงอาหารนับครั้งได้เลย
"ลิสกินไรปลื้มถาม มันจะสั่งไว้ให้"
"เอาเตี๋ยวน้ำตกไม่ใส่กระเทียม"
พอบอกเมนูเพื่อนเสร็จเราสองคนก็พากันเดินลงมายังโรงอาหาร ที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยเอกชน อีกทั้งยังมีนักเรียนต่างชาติมาเรียนแลกเปลี่ยนเพิ่มด้วย ทำให้มหาลัยที่นี่ขึ้นชื่อในเรื่องของภาษา
แต่ที่ฉันเลือกเรียนที่นี่เพราะมันใกล้บ้านที่สุดแล้ว
"ฮายชะนี มาค่ะรีบเดินมาก๋วยเตี๋ยวอืดหมดแล้ว"
"เวอร์ค่ะนังปลื้ม เดินลงมาไม่ถึงห้านาที"
ฉันตอบกลับเพื่อนผู้ชายที่ออกสาวไปแบบนั้น ฉัน มะปราง ปลื้ม เจอกันตอนรับน้องช่วงปีหนึ่ง ฉันมาเรียนที่นี่แบบไม่มีเพื่อนเลยสักคน เน้นมาทำความรู้จักเอาดาบหน้า
ส่วน วิน วาย นที สิงหา วินกับวายเนี่ยเห็นว่าเป็นแฝดกัน แล้วก็เป็นเพื่อนสมัยเรียนมอปลายกับสิงหาแล้วก็นทีด้วย สี่คนนี้มีฉายาที่อาจารย์ตั้งให้ว่าแก๊ง F4 มันก็เหมาะกับพวกมันจริงๆ พวกเราเจอกันตอนเข้ามาเรียนในห้องวันแรก นับว่าโชคดีมากที่มาเจอกลุ่มนี้ ไม่อย่างนั้นฉันกับมะปรางแล้วก็ยัยปลื้มตายแน่
ย้อนไปช่วงเปิดเทอมปี 1
"เอาล่ะมากันครบแล้วนะทีนี้ก็จับกลุ่ม กลุ่มละ7-8 คน เราจะเรียนเป็นกลุ่มแบบนี้ไปยันจบเทอม"
"เฮ้ยแกเอาไงดีวะ เรามีกันสามคนเองเนี่ย"
ปลื้มเอ่ยออกมาด้วยท่าทีที่ร้อนรน มันก็จริงที่ว่าเราสามคนไม่รู้จักใครเลย อีกอย่างก็อยากอยู่กลุ่มเดียวกันด้วย
"มึงกลุ่มนั้นขาดสองคน อีกสองกลุ่มขาดคนนึงเอาไง ต้องแยกกันเหรอ"
"ไม่เอาไม่อยากแยกเลยอะ"
ฉันพูดพร้อมกับทำหน้าตาน่าสงสาร ใช่สิใครมันจะไปอยากแยกล่ะ แต่ถ้าจะให้อยู่กันแค่สามคนก็ไม่ได้ไหมอะ เสียเปรียบกลุ่มอื่น
แกร๊ก!!
เสียงเปิดประตูทำให้คนในห้องหันไปสนใจตรงบุคคลที่พึ่งเข้ามาใหม่
"อ่าว ไอพวก F4 เข้ามาแล้วก็มาจับกลุ่มกับเพื่อนเลยกลุ่มละ 7-8 คน เอาล่ะกลุ่มไหนขาดคน ถ้าขาดก็เอาหนุ่มพวกนี้เข้ากลุ่มด้วยล่ะ"
"กลุ่มหนูค่ะอาจารย์ขาด 4 คนพอดี"
ฉันที่เห็นผู้ชาย 4คน เดินเข้ามาใหม่ก็ไม่วายยกมือทันที เพราะไม่ว่ายังไงก็จะไม่แยกกลุ่มแน่ๆ
"อ่ะ แก๊ง F4 ไปจับกลุ่มกับเพื่อนไป"
พวกนั้นเดินเข้ามาที่โต๊ะแล้วก็เอ่ยทักทายกับพวกเราทันที ซึ่งพวกนี้แตกต่างจากลุคภายนอกที่ดูขรึมๆ
"อ่ะชะนี มัวแต่เหม่อ ไม่มานั่งสักที"
เสียงเรียกของปลื้มทำเอาฉันตื่นจากความคิด แต่ก็นั่นแหละพวกเราทั้ง 7 คน เลยสนิทกันมาจนถึงทุกวันนี้ ถึงแม้ว่าบางวิชาจะต้องแยกกันบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็จะอยู่ด้วยกันตลอด
"เออนี่กะเทย วันนี้เที่ยวผับหน่อยปะ"
เสียงของวายพูดขึ้นตอนที่พวกเรานั่งอยู่ที่โต๊ะ
"อีวายตบปากตามอายุ ว่าใครกะเทย"
เป็นปลื้มที่พูดต่อ สองคนนี้มันชอบแหย่กันแบบนี้ประจำ
"ฮ่าๆ ว่าไงสนใจไปผับพี่ชายไอสิงหาหน่อยไหม อย่าคิดจะปฏิเสธเลยเพราะฟรี"
"อีวาย ถึงไม่ฟรีฉันก็จะไป นานๆ ทีฉันจะได้ไปเจอพี่เสือ ฉันไม่พลาดหรอกย่ะ"
พี่เสือที่ปลื้มว่าเป็นพี่ชายของสิงหา พี่ชายของสิงหาก็เรียนที่นี่เหมือนกันแต่คนละคณะ พี่เสือเรียนวิศวะ
"สรุปไป?"
"ไปสิยะ ยัยลิสกับมะปรางด้วย"
"ถามฉันยังตุ๊ด"
"หรือจะไม่ไป? เด็กวิศวะคงแน่นผับเลยนะเนี่ย เฮ้อเสียดายจังมะปรางไม่ไป"
"ใครบอกจะไม่ไปมิทราบ ฉันเคยพลาดเหรอนังปลื้ม"
"ฮ่าๆ"
ฉันได้แต่หัวเราะให้กับเพื่อนทั้งสองคน เอาจริงๆ ฉันก็เบื่อๆ อยากไปดื่มพักสมองอยู่พอดี ทำไมนะเหรอ ก็พึ่งอกหักมานะสิ
ไอแวนแฟนเก่าฉัน ตามจีบฉันมาสามปีแต่พอฉันคบด้วยแค่สามเดือนมันกลับแอบมีกิ๊กซะได้ ฉันล่ะเกลียดพวกคนเจ้าชู้จริงๆ


Can you start again
Chapter 07
[อลิส]
หาว ~ ปวดหัวตื้อเลยแฮะ สงสัยเมื่อคืนเหล้าที่กินมันคงแรงจริงๆ
หลังจากตื่นนอนก็จัดการทำความสะอาดร่างกายให้มันตื่นสักหน่อย แล้วเดี๋ยวค่อยทำอาหารกินแล้วกัน
ปกติแล้วฉันชอบทำอาหารกินเองมากกว่า เพราะว่าตอนนี้พ่อแม่ของฉันเขาอยู่ต่างจังหวัด ฉันที่เรียนจบก็เลยมาเรียนต่อที่นี่ บ้านของฉันก็ทำสวนทำไร่ธรรมดานี่แหละ เพราะงั้นเลยถูกแม่สอนให้ทำอาหารเองบ้าง ให้ไปช่วยงานในครัวบ้าง เลยทำให้ชินกับการทำอาหารเองมากว่าไปซื้อกิน
"ไหนดูสิ้ วันนี้ฉันจะทำอะไรกินดี"
หลังจากอาบน้ำอาบท่าเสร็จก็เดินตรงมาที่ตู้เย็น ที่ในตอนนี้มันมีแค่หมู หมึก กุ้ง ที่ฉันเป็นคนแช่แข็งมันเอาไว้
"อืม วัตถุดิบใกล้จะหมดแล้ว วันนี้คงต้องออกไปช้อปสักหน่อยละนะ"
ฉันลงมือทำอาหารง่ายๆ อย่างข้าวผัดทะเล ซึ่งเมนูนี้เป็นเมนูที่ฉันชอบมากที่สุด
"ป่านนี้ยัยมะปรางจะตื่นหรือยังก็ไม่รู้"
คว้าโทรศัพท์กดเบอร์โทรหาเพื่อนสนิททันที
(ฮัลโหลลิสว่าไง)
"ตื่นอาบน้ำยังมากินข้าวกัน"
(เอ่อ คือฉันกินแล้วแก นี่กำลังกลับห้อง)
"กำลังกลับห้อง? เมื่อคืนไม่ได้กลับห้องเหรอ"
(เอ่อ คือเดี๋ยวเล่าให้ฟัง ใกล้ถึงคอนโดแล้ว)
"โอเค มีคีการ์ดใช่ไหม"
(มีๆ เอามาอยู่ เจอกันที่ห้อง)
หลังจากวางสายได้ไม่นานก็ลงมือทานอาหาร ยัยมะปรางนะยัยมะปรางรู้แบบนี้น่าจะถามก่อนซะก็ดี ดูสิทำอาหารรอเก้อเลย ข้าวผัดทะเลของแม่เป็นหมันแล้วสินะ
ตักข้าวเข้าปากไปมือก็ไถโทรศัพท์ไป สายตาก็เหลือบไปเห็นข้อความของพี่ไลก้าพอดี
(ตื่นหรือยังครับ)
"ตื่นได้สักพักแล้วค่ะ ทานอะไรหรือยังคะ"
(ยังครับพี่พึ่งแต่งตัวเสร็จ)
"ถ้าไม่รังเกียจมาทานข้าวด้วยกันไหมคะ ลิสทำข้าวผัดทะเล"
(ยินดีครับ)
"ลิฟต์ตัวไหนทักมานะคะ ลิสจะได้ไปกดรอ"
เมื่อก่อนที่ยัยมะปรางมันจะมาที่ห้องก็ใช้วิธีนี้นี่แหละ ลิฟต์ของคอนโดจะมีฝั่งละสองตัว ถ้าพี่เขาลงมาจากชั้นบนลิฟต์หมายเลขหนึ่งฉันก็จะไปกดลงที่ชั้นของตัวเอง เป็นวิธีการง่ายๆ ประหยัดเวลาอีกต่างหาก
แต่ตอนนี้ฉันกับยัยปรางเราสองคนต่างแลกคีย์การ์ดกันไว้แล้ว คราวนี้เวลาฉันอยากไปหาหรือว่ามันอยากมาหาก็แค่ส่งข้อความบอกกัน
(พี่ลงลิฟต์หมายเลขสองครับ)
ลงงั้นเหรอ แสดงว่าพี่เขาอยู่ชั้นบนสินะ
"ค่ะ ลิสกดลิฟต์ลงแล้ว"
ติ๊งง~
ประตูลิฟต์เปิดออกเผยให้เห็นรูปร่างของพี่ไลก้าที่ตอนนี้ใส่แค่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงสีครีมธรรมดา นี่ขนาดแต่งตัวด้วยเสื้อยืดยังหล่อขนาดนี้ เวลาใส่สูทผูกไทไม่ต้องพูดถึง ตาค้างยิ่งกว่ากินกาแฟอีกละมั้ง
"เชิญค่า"
ทีแรกที่ชวนนี้ฉันไม่คิดด้วยซ้ำว่าพี่เขาจะยอมมากินข้าวด้วย แต่ก็นะเผื่อฟลุ๊ค แต่ก็ดันฟลุ๊คจริงๆ ที่พี่เขามา
"ไม่รู้พี่จะกินได้ไหมนะคะ ลิสทำไว้เยอะเลยเผื่อยัยปรางด้วย แต่มันดันกินไปแล้ว"
"ขอบใจนะ หน้าตาใช้ได้เลย"
"ขอบคุณค่ะ ทานเลยนะคะไม่ต้องเกรงใจ"
เดินมาฝั่งตรงข้ามก่อนจะนั่งทานอาหารเช้าที่เกือบจะเที่ยงแล้ว ในใจก็แอบหวังลึกๆ ว่าเขาจะชอบฝีมือการทำอาหารของฉัน
"อร่อยอยู่นะ เหมือนแม่พี่ทำเลย"
"จริงเหรอคะ ถ้างั้นทานเยอะๆ หนูทำไว้เต็มเลย"
ทำไว้เยอะจริงแหละ เพราะคิดว่าวันนี้ต้องออกไปซื้อของเข้าตู้เย็นเลยกะจะเคลียร์ตู้ไปด้วย เลยจัดหนักจัดเต็มทำอาหารอย่างกับกินทั้งครอบครัว
"ทำไมทำเยอะ"
"อ๋อ พอดีวันนี้ว่าจะออกไปซื้อของเข้าตู้เย็นหน่อย เลยเอาที่เหลือมาทำอาหารค่ะ แล้วก็คิดว่าเพื่อนอยู่ที่ห้องด้วยปกติก็ทำเผื่อมันตลอด แต่เมื่อเช้ามันดันกินไปแล้วหนูก็ไม่ได้ถามด้วย"
ร่ายซะยาว แถมยังติดเรียกแทนตัวเองว่าหนูอีก เป็นผลพวงมาจากที่บ้านฉันแทนตัวเองแบบนั้น เวลาคุยกับคนที่อายุมากกว่ามันเลยติด
"เอ่อ ขอโทษค่ะขอใช้สรรพนามเรียกแทนตัวเองว่าหนูนะคะ พอดีติดเรียกเวลาคุยกับคนที่อายุมากกว่าน่ะค่ะ เรียกแทนด้วยชื่อไม่ค่อยชินเท่าไหร่"
"ครับ แทนตัวเองว่าอะไรก็ได้ พี่ไม่ถือ แต่พี่ชอบนะที่เราแทนตัวเองว่าหนู"
"ฮ่าๆ ใช่ไหมล่ะคะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ หนูจะพยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับคนที่อายุมากกว่า เพราะเวลาเรียกแทนตัวเองแบบนั้นมักจะโดนหัวเราะใส่ตลอดเลย หลังจากนั้นเลยพยายามแทนด้วยชื่อแต่มันดันรู้สึกแปลก"
ใช่แล้วล่ะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันต้อง พยายามหลีกเลี่ยงจริงๆ ไม่รู้ว่าทำไมเวลาแทนตัวเองแบบนั้นมักจะมีสายตาแปลกๆ มองมาที่เธอทุกที
"เอาเป็นว่า พี่ชอบ ให้เราแทนตัวเองแบบนั้นแหละ มันดูน่ารักดี"
สายตา ท่าทางคำพูดของเขา ทำเอาใจฉันเต้นแรงอีกแล้ว ขาเน้นคำว่าพี่ชอบด้วยอะ พี่จะน่ารักไปถึงไหนกันคะ หัวใจน้องก็มีอยู่แค่นี้


Can you start again
Chapter 04
"อืม ไม่เป็นไร ให้พี่ช่วยเดินไปส่งที่รถไหมสิงห์"
หืม? เรียกสิงหาว่าสิงห์เฉยๆ แสดงว่าก็ต้องรู้จักกันพอสมควร แต่ที่ฉันเรียกมันว่าสิงหาก็เพราะว่าเป็นชื่อจริงของหมอนั่น แล้วก็ในกลุ่มของพวกเราก็เรียกมันมาแบบนี้ตลอดจนติดเรียกชื่อจริงแทนชื่อเล่นไปแล้ว
"ขอบคุณครับพี่ไลก้า งั้นผมรบกวนพี่ด้วยครับ"
อ่อ ถ้าเพื่อนเธอเรียกเขาว่าพี่งั้นก็แสดงว่าเขาก็เป็นรุ่นพี่เธอด้วยเหมือนกัน
ตอนนี้ตัวฉันก็ถูกผู้ชายคนหนึ่งพยุงเดินไปที่รถของสิงหา ตอนมาก็มาเหมือนสวยแต่ทำไมตอนกลับมันเหมือนหมาขนาดนี้
"อึก แหวะ"
ไม่ใช่เสียงของฉันนะคะ เป็นเสียงของยัยมะปรางที่ตอนนี้ก็เล่นอ้วกประเดิมเบาะรถสปอร์ตคันหรูราคานี่เหยียบเกินยี่สิบล้านของสิงหา
"เฮ้ย / ว๊ายอีปราง"
ทั้งฉันและสิงหาต่างพากันตกใจกับสิงที่เห็นตรงหน้า ไม่รู้ว่าสิงหามันจะโกรธยัยปรางไหม เพราะว่ารถคันนั้นมันพึ่งได้มาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง
ยัยเพื่อนรักเล่นอ้วกซะหมดไส้หมดพุงเลยนะแก
"บ้านอยู่ไหนเดี๋ยวไปส่ง" ผู้ชายที่ช่วยพยุงฉันมาเมื่อกี้เอ่ยถามขึ้น
"เอ่อ อยู่คอนโดแถวมหาลัยดีซียูค่ะ แต่จริงๆ ให้สิงหาไปส่งก็ได้นะคะเพราะลิสอยู่คอนโดเดียวกันกับมะปราง"
ร่ายยาวเหยียดพร้อมชี้นิ้วไปทางเพื่อนรักที่ตอนนี้นั่งจมกองอ้วกอยู่ที่เบาะหน้ารถของสิงหา
"อยู่คอนโดเดียวกับพี่ไลก้าเลยครับ เดี๋ยวผมขอเรียกคนขับรถมาก่อนเดี๋ยวไปส่งมะปรางทีหลัง"
สภาพของเพื่อนเธอตอนนี้บอกได้เลยว่าเละยิ่งกว่าหมาอีก
"ลิสกลับกับพี่ไลก้าก่อนก็ได้ เดี๋ยวเราพามะปรางไปล้างตัวก่อน กลับสภาพนี้ไม่ไหว"
เออ ฉันเห็นด้วยกับสิงหา ถ้าเข้าไปนั่งในรถมีหวังอ้วกตามมันแน่นอน
ฉันกับมะปรางอยู่คอนโดเดียวกันก็จริงแต่ก็ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน แถมยังอยู่คนละชั้นอีกต่างหาก
"ไปเลยไหม รถพี่อยู่ฝั่งโน้น"
"ค่ะ สิงหาเราฝากมะปรางด้วยนะ พรุ่งนี้ตื่นแล้วจะโทรหา"
ฉันที่ในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกมึนเหมือนทีแรกก็พูดขึ้น ก็ยัยมะปรางเล่นอ้วกเอาสติฉันกลับมาได้เกือบเต็มร้อยเลยเนี่ย
เดินมาหยุดอยู่ที่รถสปอร์ตคันหรูของชายตรงหน้า เออ ไม่บอกก็รู้ว่ารวยแค่ไหน เพราะสัญลักษณ์ที่โชว์อยู่หน้ารถมันเหมือนกับของสิงหาเป๊ะ แต่แค่คนละรุ่นเท่านั้นเอง คงไม่ต้องพูดถึงราคาคงเหยียบเกินยี่สิบล้านอยู่แล้ว
พี่เขาเดินมาเปิดประตูพร้อมกับพยุงตัวฉันเข้าไปในรถ ให้ตายเถอะถึงแม้ว่าเธอจะรวยมีเงินสักแค่ไหนคงไม่มีทางซื้อมาขับแน่ๆ แต่ก็คงแล้วแต่คนชอบละมั้ง
รถขับเคลื่อนออกมาได


Can you start again
Chapter 02
"งั้นเดี๋ยวตอนค่ำๆ เจอกันนะพวกมึง"
หลังจากแยกย้ายกันกลับคอนโด พวกเราก็นัดกันเรียบร้อยแล้วว่าควรไปเจอกันที่ไหนยังไง
สรุปความได้ว่าเดี๋ยววินกับวายอาสามารับฉันกับมะปราง เพราะว่าฉันกับมะปรางอยู่คอนโดเดียวกัน ส่วนวินกับวายก็บ้านอยู่ใกล้คอนโดเราสองคนมากกว่า
ส่วนยัยปลื้มก็เป็นหน้าที่ของนที เพราะบ้านสองคนนั้นอยู่ใกล้กัน แล้วก็สิงหาเองจะตรงไปที่ผับเลยเพื่อที่จะได้จองโต๊ะให้กับพวกเรา
ปกติพวกเราก็เป็นสายนักดื่มกันอยู่แล้ว แต่ช่วงหลังมานี้ไม่ค่อยได้ไปดื่มเพราะฉันมีแฟน
มันไม่เคยห้ามฉันให้ไปเที่ยวนะแต่ว่าถ้าจะไปคือจะต้องมีมันไปด้วย มันเลยทำให้ฉันอึดอัดเลยเลี่ยงที่จะไม่ไปแทน
"ขอแบบแซ่บๆ ให้โลกลืมเลยนะลิส"
"จัดให้ตามคำขอค่ะเพื่อนสาว"
ฉันในวันนี้มาในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำขับผิวที่มันขาวอยู่แล้วให้ขาวขึ้นอีก แต่งหน้าแบบไม่หนามากเพราะฉันไม่ชอบแต่งหน้าจัด เพราะว่ามันรู้สึกหนักหน้าอีกอย่างแต่งไปก็มองเห็นไม่ชัดอยู่ดี เลยเลือกที่จะแต่งแบบเบาๆ แต่ก็แฝงความเซ็กซี่ขยี้ใจไปในตัว
เสียงกริ่งหน้าประตู
ไม่ต้องเดาเลยแหละว่าใครก็คงจะเป็นมะปราง
"ว้าวว ถึงจะเป็นชุดเรียบๆ แต่แซ่บมากแม่"
"เธอก็ใช่ย่อยซะที่ไหน เผ็ดพริกร้อยเม็ดเลยค่ะสาว"
มะปรางที่วันนี้อยู่ในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิง ชุดเราสองคนคล้าย ๆ กัน ต่างกันก็แค่สีเท่านั้น ไม่คล้ายได้ยังไงเพราะเราสองคนมันสไตล์เดียวกัน เสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า เราสองคนก็ชอบซื้อเหมือนกัน ต่างกันก็แค่สี
"เสร็จแล้วลงไปเลยไหม วินกับวายคงมาถึงกันละ"
"อืม ไปสิเดี๋ยวไปหยิบกระเป๋าก่อน"
หลังจากลงมาชั้นล่างก็เห็นว่าวันนี้ไอสองพี่น้องนี่มันเปลี่ยนรถอีกแล้ว
"โห นี่เธอสองคนแต่งตัวกะจะเอาให้ฉันหัวใจวายก่อนถึงร้านเลยใช่ปะ"
"อย่าเวอร์จะได้ไหมคะ สาวๆ ของพวกแกแต่งหนักกว่าพวกฉันอีก"
"ไม่เหมือนกันสักหน่อย แอบหวงเพื่อนตัวเองได้ไหมเนี่ย"
"พูดมากน่า จะไปได้ยังร่างกายต้องการแอลกอฮอล์แล้วเนี่ย"
"ถ้างั้นเชิญครับคุณผู้หญิง"
@The Tiger Pub
"เข้าไปเลยปะ พวกกะเทยจองโต๊ะรออยู่ข้างในละ"
"อือไปดิ"
เราสี่คนพากันเดินเข้าไปด้านในก่อนจะเห็นผู้คนมากมายที่ต่างพากันโยกย้ายส่ายเอวตามเสียงเพลง
"กรี๊ดดด ชะนี แซ่บมากนะ กะจะหาผู้คืนนี้เลยปะ"
"ไม่เอาแล้วเข็ด"
เป็นฉันเองที่ตอบกลับไป ที่บอกว่าเข็ดนี่คือเข็ดจริงๆ เบื่อไม่อยากจะมีมันหรอกฟงแฟน ไร้สาระมาก
"ให้มันจริง"
"แล้วสิงหาอยู่ไหนอะ"
"อ่อ อยู่โต๊ะพี่เสืออะตรงนู้นไง เพื่อนพี่เสือแต่ละคนคืองานดีมาก"
ฉันกับมะปรางหันไปตามมือของปลื้มที่ชี้ไปทางโต๊ะที่สิงหานั่งอยู่ในตอนนี้
สายตาของฉันจะว่าไวก็ว่าได้เพราะตอนนี้ฉันพึ่งเคยเห็นกลุ่มผู้ชายที่ดูจะโคตรหล่อ แล้วก็โคตรเท่ ฉันว่าพวกเพื่อนฉันสี่คนนี่ดูดีแล้ว แต่กลุ่มพวกพี่เสือฉันให้คูณสิบแบบไม่หัก
"อีลิส เช็ดน้ำลายหน่อยมึง ไหนว่าเข็ดมองตาไม่กะพริบ"
"แหม่ มันก็ต้องมีบ้าง แค่มองเฉยๆ ไม่ได้จับมาทำผัวสักหน่อย ฮ่าๆ แต่พวกพี่เขาแม่งหน้าตาดีจริง"
"เห็นไหมบอกแล้ว แบบนี้เหล้าขวดละพันฉันก็ยอมจ่าย"
ไม่นานเหล้าที่เราสั่งก็ถูกจัดวางไว้อย่างเรียบร้อย ให้ตายดิขนาดเด็กเสิร์ฟยังหน้าตาดีอะ
"เล่นเกมหน่อยไหม"
นทีพูดขึ้นพร้อมควักเงินในกระเป๋าออกมาวางเรียงตั้งแต่แบงก์ 100-1,000
"นทีแน่ใจเหรอจะเล่นแบบนี้ พวกฉันไม่ได้คออ่อนกันหรอกนะ"
มะปรางพูดขึ้นพลางขยิบตามาให้ฉัน เป็นอันว่ารู้กัน
"ที่รักถ้าไม่อยากเงินหมดกระเป๋าอย่าเสี่ยงกับอีสองตัวนี้"
คราวนี้เป็นปลื้มพูดขึ้นมาบ้าง หึหึ ฉันกับมะปรางเนี่ยเขาเรียกคอทองแดง
"น้องครับขอแก้วดื่มกับเหล้าที่แรงที่สุดของที่นี่ 20แก้ว"
"โห นทีกะจะเอาเราสองคนเมาหลับที่นี่เลยปะเนี่ย ฮ่าๆๆ"
"ใจถึงปะละ"
นทีถามพลางอมยิ้มออกมาบ้าง จริงสินะนทียังไม่เคยเห็นฉันกับมะปรางเมาเลยนี่ ปกติแล้วไปดื่มกันทีไรต้องเป็นฉันสองคนที่แบกพวกมันกลับห้อง
"แล้วจะได้รู้ว่าท้าทายผิดคนแล้ว"
ฉันยื่นใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหู ทำเอาเจ้าตัวยิ้มตอบกลับมาพร้อมกับพนักงานเอาเหล้ามาวางเรียงตามแบงก์แดง แบงก์ม่วง แบงก์เทา
"เริ่มเลยปะ"


Can you start again
Chapter 05
"แหะๆ ขอบคุณนะคะ"
ขายขี้หน้ารอบที่ล้าน ทำไมต้องมาเจอพี่เขาในสภาพที่ตัวเองเหมือนหมาด้วยเนี่ย...
"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง"
"ครับ พี่ไปก่อนนะไว้เจอกัน"
สภาพฉันในตอนนี้ถามว่าจะกล้าเจอเขาอีกไหม ตอบได้แบบไม่คิดเลยว่าไม่
หลังจากที่แยกย้ายจากพี่เขาแล้ว ฉันก็จัดการลากสังขารของตัวเองเดินเข้าไปในห้องน้ำอาบน้ำเรียกสติของตัวเองสักหน่อย แต่พอมองไปที่กระจกบานใหญ่เท่านั้นแหละ
"กรี๊ดดดดดด นี่ฉันอยู่กับพี่ไลก้าในสภาพแบบนี้เหรอเนี่ย"
ใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้ผิวเริ่มแดงเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ปากที่ลิปสติกหลุดหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
"สภาพ กูนึกว่าคนป่วย"
นี่ดีนะไม่ปัดมาสคาร่ากรีดอายไลเนอร์ไปด้วย ไม่งั้นคงเหมือนคนป่วยที่เป็นหมีแพนด้า
พออาบน้ำล้างหน้าล้างตาเตรียมเข้านอนก็ไม่ลืมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาที่ตอนนี้เกือบจะตีสามแล้ว
ติ๊งง~~
[Tinnakorn Laika ส่งคำขอเป็นเพื่อนกับคุณ] เมื่อ 18 นาทีที่แล้ว
"หืม"
ไวกว่าตาก็คงจะเป็นมือ ที่เห็นว่าตอนนี้มีคำขอเพิ่มเพื่อนเข้ามาใหม่ อันดับแรกต้องส่องก่อน พอเลื่อนส่องๆ ดูก็พบว่านี่มัน...
"พี่ไลก้า!!"
ดูจากชื่อก็พอจะเดาได้แล้วแต่ก็ไม่คิดว่าพี่เขาจะเพิ่มเพื่อนมาเลยจริงๆ พอส่องไปได้สักพักฉันก็กดตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของพี่เขา
ข้อความ
(ยังไม่นอนเหรอครับ)
ผิดคาดกว่าที่คิดไว้มาก เพราะว่าหลังจากที่ฉันกดรับเพื่อนไป พี่เขาก็ทักมาหาทันทีเลย
"พึ่งอาบน้ำเสร็จค่ะกำลังจะนอน พี่ยังไม่นอนเหรอคะ"
(กำลังจะนอนครับพึ่งอาบน้ำเสร็จเหมือนกัน)
"ถ้างั้นนอนกันเลยไหมคะ"
(ครับ ฝันดีนะครับ)
"ฝันดีค่ะ ขอบคุณสำหรับวันนี้ด้วยนะคะ"
ขึ้นว่าอ่านแล้วแต่ไม่มีการตอบกลับ คงนอนแล้วสินะ คราวนี้ฉันก็ขอนอนบ้างแล้วกัน ทุกครั้งถึงแม้ว่าจะเมาแค่ไหนฉันก็ยังสามารถทำตัวให้เหมือนปกติได้ ถ้าเมามากๆ ก็หลับ ไม่มีการเมาแล้วมาเกิดอารมณ์ หรือมาพูดเรื่อยเปื่อยแน่นอน
ทางด้านของสิงหา
"เห้อ ยัยตัวแสบดันมาทำเบาะรถฉันเลอะอ้วกได้นะ"
คอยดูเถอะตื่นมาพ่อจะให้มารับผิดชอบให้สาสมเลย
"นายน้อยครับ คนขับรถมารออยู่แล้วนะครับ ส่วนนี้เสื้อที่นายน้อยสั่ง"
"ครับ เดี๋ยวเดินไป ไปรอที่รถเถอะ"
ลูกน้องรับคำสั่งก่อนจะเดินกลับรอที่รถตามที่เขาสั่ง ส่วนที่เขายังไม่ไปนะเหรอ เพราะขอล้างตัวให้ยัยเพื่อนตัวแสบที่นอนจมกองอ้วกตรงนี้ก่อนแล้วกัน
เพราะถ้าไปในสภาพนี้มีหวังผมอ้วกตามเธอพอดี อีกอย่างกลิ่นมันก็ไม่ค่อยน่าสูดดมสักเท่าไหร่
"ปรางลุกล้างคราบอ้วกก่อน"
ผมบอกกับหญิงสาวตรงหน้าที่แต่งตัวด้วยเศษผ้า เหอะให้ตายสิ ยัยนี่ ทำไมถึงชอบแต่งตัวแบบนี้ก็ไม่รู้ ก่อนหน้านี้เล่นเอาผมหงุดหงิดจนต้องลุกจากโต๊ะเฮียเสือมาที่โต๊ะของตัวเอง
จริงๆ มันก็สิทธิ์ของเธอที่จะแต่งตัวยังไงก็ได้ เพราะตอนนี้เธอเราสองคนเป็นเพื่อนกัน แค่ใครว่าผมคิดกับยัยนี่แค่เพื่อน ผมน่ะก้าวข้ามผ่านคำนั้นมาตั้งนานแล้ว
"งืมมม ไม่เอาแล้วนะ เมาแล้ว"
"เออรู้น่าว่าเมา เปลี่ยนเสื้อก่อนเดี๋ยวไปส่ง"
"หืม สิงหาเหรอ"
"ก็ใช่ดิ คิดว่าใคร"
"ทำไมหล่อจังละ รู้ไหมว่าฉันชอบนายมากเลยนะ แต่ไม่กล้าบอกเพราะกลัวนายเกลียด…"
มะปรางพูดพลางหลับตาคล้ายคนละเมอ เมื่อกี้ผมได้ยินว่ามะปรางบอกว่าชอบผม ใช่แล้วล่ะผมก็ชอบเธอเหมือนกันชอบตั้งแต่ปีหนึ่ง ชอบตั้งแต่เห็นหน้าเธอวันแรกแล้ว แต่ที่ผมไม่เคยพูดออกไปเพราะผมกลัว กลัวประวัติมันจะซ้ำรอยเดิม
เมื่อก่อนผมมีกลุ่มเพื่อนสนิทเหมือนกัน หนึ่งในนั้นก็เป็นผู้หญิง เมื่อก่อนในกลุ่มของผมจะมีนีน่า นี่น่าเป็นทั้งเพื่อนเป็นทั้งแฟนที่ผมรักมาก ผมคิดแค่ว่าผมชอบเธอมาก มากซะจนคิดว่าทั้งชีวิตเขาจะไม่สามารถชอบใครได้แบบนี้อีก แต่แล้วเธอก็แอบไปมีแฟนใหม่ทำเอาเขาปิดตายหัวใจไว้หลายปี แต่จู่ๆ เมื่อเห็นหน้าของเธอมันเหมือนกับว่าเธอมีกุญแจที่ผมเคยโยนทิ้งมันไปแล้ว
ผมว่าอันที่จริงผมไม่ได้กลัวประวัติมันจะซ้ำรอยเดิมหรอกนะ แต่ผมกลัว ผมกลัวความผิดหวัง...
"แล้วรู้อะไรไหม ว่าฉันก็ชอบมานานแล้วจะไปเกลียดเธอลงได้ยังไง"


Can you start again
Chapter 06
"แล้วรู้อะไรไหม ว่าฉันก็ชอบมานานแล้วจะไปเกลียดเธอลงได้ยังไง"
พอพูดจบก็เรียกตัวแม่บ้านให้มาเปลี่ยนเสื้อผ้าทำความสะอาดให้เธอก่อนจะกลับเข้ามาในห้องนอนของเขาอีกครั้ง
เช้าวันต่อมา
[มะปราง]
เมื่อคืนนี้สุดจริงๆ เล่นเอาภาพตัดแบบไม่รู้สึกตัวอะไรเลยแฮะ โอ๊ยปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมดนี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย
เอามือควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะที่อยู่ตรงหัวเตียง แต่เอ๊ะ ทำไมวืด นี่ห้องลิสเหรอไม่สิ ไม่ใช่
"ตื่นแล้วเหรอ หิวไหม"
สายตาเหลือบไปมองผู้คนที่มาเยือนใหม่ หยดน้ำที่เกาะตามเส้นผมและใบหน้า แล้วไอ้กล้ามเนื้อที่โผล่มาจากผ้าคลุมอาบน้ำนั่นมันอะไรน่ะ
"นี่นาย...."
ไม่ให้ตกใจได้ยัง ก็ไอคนตรงหน้านั่นคือเพื่อนในกลุ่มของเธอ สิงหา ให้ตายเถอะทำไมเขามาอยู่ที่นี่ล่ะ
"ตกใจอะไร"
"นายมาอยู่นี่ได้ไง แล้วนี่ที่ไหน"
"บ้านฉัน"
"ห๊ะ? บ้านนาย แล้วฉันมาทำอะไรบ้านนาย"
"....."
สิงหาไม่ได้ตอบแต่สายตามันมองต่ำลงมานิดหน่อย ทำเอาฉันอดที่จะมองตามสายตามมันไม่ได้
"เฮ้ย!!!!!"
ไวเท่าความคิดสองมือที่ตอนนี้รีบยกขึ้นมาคลุมหน้าอกเอาไว้ เพราะว่าเสื้อที่ฉันใส่ในตอนนี้กระดุมมันหลุดออกมา แต่เดี๋ยวก่อนนะ ขอเรียบเรียงสติหน่อย เมื่อคืนฉันดื่ม แล้วฉันก็เมา หลังจากนั้นภาพก็ตัด อย่าบอกนะว่า....
"อย่าคิดที่จะทำสีหน้าแบบนั้น ฉันไม่เอาคนที่ไม่มีสติหรอกนะ"
เฮ้อ ค่อยโล่งหน่อย แต่!!!
"แล้วเสื้อผ้าฉันอะ"
"จำอะไรไม่ได้เลยว่างั้น"
(ถ้าฉันจำได้จะไปถามแกหรือไงตาบ้า)
"ไม่ต้องห่วงเศษผ้าพวกนั้นฉันเอามันไปทิ้งหมดละ"
"นี่นาย ทิ้งได้ไงรู้ไหมว่ามันแพงแค่ไหนน่ะ"
จริงๆ ราคามันก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่แค่เสียดายเพราะว่าตัวนั้นเธอซื้อมาใส่คู่กับยัยลิสนะสิ
"ตัวแค่นั้น ราคามันจะเท่าไหร่กัน"
"เฮอะ ช่างเถอะแล้วยัยลิสไปไหนอะ"
"อยู่คอนโด"
"เอ้าได้ไงอะ แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่บ้านนายอะ"
ถามไปก็หวังจะเอาคำตอบ แต่พอได้รู้คำตอบจากไอคนตรงหน้าแล้ว ทำไมฉันรู้สึกว่าไม่น่าถามมันออกไปเลยวะ
"แกฉันขอโทษนะ จะให้ชดใช้ยังไงก็ได้ ขอโทษจริงๆ"
ตอนนี้ถึงแม้ว่าเธอจะสวยและรวยมากแต่น้อยกว่าเขาก็เถอะนะ จะให้เปลี่ยนรถใหม่เปลี่ยนเบาะใหม่ยังได้ เพราะรู้สึกผิดจริงๆ ที่เล่นเมาจนเละ
"ช่างเถอะ หิวไหม"
"เอ่อ ไอที่ว่าช่างเถอะนี่คือ...?"
"ฉันไม่รู้จะให้รับผิดชอบยังไง ขอคิดก่อนแล้วกัน เธอก็ไปอาบน้ำเถอะจะได้ลงไปกินข้าว"
"อะ อื้มม..."
ตอบกลับเขาไปแบบนั้นแล้วก็เดินตัวลีบเข้าห้องน้ำ โดยมีเขายื่นผ้าคลุมอาบน้ำมาให้
ให้ตายสิหัวใจแค่เห็นหน้าเขาบวกกับหุ่นที่น่ากินนั่น เล่นเอาหัวใจเธอแทบจะออกมากระโดดเต้นอยู่ข้างนอกแล้วเนี่ย
เอาจริงๆ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกับมันมาก็ไม่เคยมาบ้านมันเลยสักครั้ง นี่ครั้งแรกเลยแฮะ
พออาบน้ำเสร็จก็เดินออกมา แต่ก็ดันเจอสิงหานั่งรออยู่ที่เตียงพอดี
"เสื้อผ้าใส่ของฉันไปก่อนแล้วกัน"
"เอ่อ มันก็ใส่ได้อยู่หรอก แต่ว่า..."
"แต่อะไร"
"คือพวกเอ่อ พวกชุดชั้นใน..."
"ไม่ต้องใส่ก็ได้แค่ลงไปกินข้าว อีกอย่างในบ้านนี้มีแค่ฉันกับแม่บ้านที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอเมื่อคืน ส่วนลูกน้องคนอื่นฉันจะให้ไปรอข้างนอก"
"อะ อืม"
ยื่นมือไปหยิบเสื้อแขนยาวสีดำของเขาที่ยื่นมาให้ ส่วนกางเกงก็ใส่ของเขาอีกนั่นแหละ เขาบอกว่ามันเป็นตัวที่เล็กที่สุดในตู้แล้ว
"เดี๋ยวเธอก็บอกไซส์เสื้อผ้าของเธอมาหน่อย ฉันจะให้คนไปซื้อมาให้เปลี่ยนก่อนไปส่งที่คอนโด"
ฉันรีบบอกเขาอย่างว่าง่ายเพราะตอนนี้ถึงแม้ว่าเธอจะสวมเสื้อผ้าของเขาอยู่ แต่มันเหมือนกับว่าเธอเดินเปลือยเปล่าล่อนจ้อนเลย
หลังจากนั้นไม่นานเราสองคนทานอาหารเสร็จ เสื้อผ้าที่เขาสั่งให้คนไปซื้อมาให้ก็เอามาส่ง
ดีหน่อยที่คนของเขาเลือกสีชุดชั้นในเป็นโทนสีดำ แต่ว่าชุดนี่มันอะไรกัน
"นายไม่คิดจะให้ฉันใส่ชุดนี้ไปตลอดใช่ไหม?"
ก็หมอนั่นเล่นซื้อเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวมาตั้งหลายชุด แทนที่จะซื้อมาแค่ชุดเดียวก็พอไหมละ
"ก็เห็นเธอชอบใส่แต่เศษผ้า แล้วก็เอาทิ้งไว้นี่สักสองสามชุดล่ะ เผื่อเธอเมาแล้วมานอนที่นี่จะได้มีเปลี่ยน"
"ห้ะ?"
นี่เขาไม่คิดจะแบกหามฉันตอนเมากลับมานอนที่บ้านเขาอีกหรอกนะ
"ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิเดี๋ยวไปส่ง แล้วก็อย่าลืมเอาชุดที่ซื้อมาเก็บไว้ที่นี่บ้างล่ะ"
หมอนั่นส่งยิ้มกระชากใจมาให้ก่อนจะเดินไปด้านนอกของตัวบ้าน ทิ้งให้ฉันนอนจมกองรอยยิ้มอยู่ที่เดิม ฉันชอบหมอนั่นจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วล่ะ...


Can you start again
Chapter 03
"เริ่มเลยปะ"
"เอาดิ"
มันคงยังไม่รู้ฤทธิ์ของเจ้าแม่สายดื่มแอลกอฮอล์ซะแล้ว เรื่องเงินที่ได้น่ะไม่ใช่ปัญหา แต่ปัญหาคืออยากให้เพื่อนรับรู้เอาไว้ว่าอย่ามาท้าทายคนอย่างอลิส
ฉันที่ยกแก้วดื่มทีละแก้ว ไอที่บอกว่าแรงที่สุดในร้านเนี่ย อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะแรงได้แค่ไหน ไม่เคยมีอะไรเอาฉันลงได้นอกจากลิฟต์ค่ะบอกเลย
"ปาไปแปดแก้วแล้วว่ะ แดกอย่างโหดกูยอม" วายพูดขึ้นพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้
ไม่ใช่แค่ฉันที่รับคำท้าดื่มกับนทีแค่คนเดียว ตอนนี้ยัยมะปรางก็ดื่มได้เกือบสิบแก้วแล้ว เราสองคนอัดเข้าไปทีเดียวไม่มีพักยก เพราะถ้าพักเมื่อไหร่เริ่มมึนเมื่อนั้น สู้ยกดื่มทีเดียวดีกว่าจะได้เมาทีเดียวฮ่าๆ
ยอมรับแล้วว่าไอของที่ว่าแรงที่สุดในร้านเนี่ยมันแรงจริงๆ นี่ยังไม่ถึงสิบแก้วด้วยซ้ำทำเอาฉันเริ่มเบลอไปกับแสงไฟแล้วเนี่ย
"พวกมึงเล่นไรกันเนี่ย"
สิงหาที่เดินกลับมาที่โต๊ะพูดขึ้นพลางมองหน้าฉันกับมะปรางสลับกันไปมา ไอมองมันไม่เท่าไหร่แต่ทำไมสายตามันดูแปลกๆ
"ไอนทีอะดิ เล่นเกมท้าดื่มวางเงิน"
เสียงของวินพูดขึ้น พร้อมกับอมยิ้มให้กับท่าทีของเพื่อนสนิทอย่างสิงหา เรื่องดื่มมันไม่ได้สนใจเท่าไหร่หรอกเขารู้ดี
"นี่ขนาดตัวแรงที่สุดของร้านพี่ชายมึงแล้วนะ ยังเอาสองคนนี้ไม่ลงเลยว่ะฮ่าๆ"
คราวนี้นทีพูดสมทบขึ้นมาบ้าง เพราะปกติถ้าเป็นคนอื่นคงฟุบไปตั้งแต่ห้าแก้วแรกแล้วละมั้ง เพราะขนาดเขาเองที่เป็นผู้ชายนี่รู้ตัวเองเลยว่าคงดื่มได้ไม่ถึงสิบแก้วก็เมาหน้าจูบพื้นไปแล้ว
แก้วที่ใส่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก็ลดจำนวนลงเรื่อย ๆ ยี่สิบแก้วคงหมดในไม่ช้านี้แหละ ตอนนี้ทุกคนในร้านแลดูให้ความสนใจกับโต๊ะเราเป็นพิเศษ เพราะว่าตอนนี้ฉันกับยัยมะปรางเล่นยกแก้วสองดื่มสุดท้ายเข้าปาก พร้อมกับชูเงินที่นทีวางเอาไว้ก่อนจะหัวเราะเก็บเงินใส่กระเป๋า
วันนี้มันเสียเงินเกือบๆ สี่หมื่นได้ เน้นย้ำว่าฝั่งละสองหมื่นฉันกับยัยมะปรางยิ้มส่งสายตาให้กันอย่างผู้ชนะ
"ยอมพวกมึงแล้ว กูสัญญาว่าจะไม่มีทางมอมพวกมึงด้วยเหล้าเด็ดขาด เปลืองเงิน"
คราวนี้เป็นวายพูดบ้าง ไม่นานนักก็มีพนักงานเดินมาเก็บแก้วที่พวกฉันสองคนดื่มก่อนหน้านี้ ถ้าถามว่าตอนนี้เมาไหมก็ต้องตอบได้ว่าโคตรจะเมา ใครไม่เมาไปหาหมอเถอะกินขนาดนี้
ทุกคนภายในโต๊ะที่ตอนนี้เหล้าเข้าปากก็ออกอาการ เสียงเพลง แสงไฟ ถือเป็นตัวกระตุ้นที่ดี พวกไอวิน วาย แล้วก็นทีตอนนี้มีสาวๆ มาแนบข้างไม่ต้องบอกว่าหลังจากนี้มันจะไปจบที่ไหน
ส่วนอีเพื่อนสาวอีกคนก็มีหนุ่มๆ มาขอชนแก้วไม่ขาดสาย แต่ผิดกับสิงหาที่ตอนนี้หน้าตามันแม่งบอกบุญไม่รับสุดๆ ไม่รู้ว่าไปเดือดที่ไหนนั่งกอดอกมองหน้ายัยมะปรางแทบจะกินเนื้อ ถ้ามันจับยัยมะปรางกินไปได้ฉันว่ามันคงทำไปแล้ว
เวลา 02 : 00 น.
"พวกมึงกลับกันเลยปะ"
ปลื้มบอกพร้อมกับเอามือทั้งสองข้างมาเขย่าตัวฉันกับมะปรางที่ตอนนี้เริ่มจูบไปกับโต๊ะแล้ว
"งืม กลับๆ เหล้าแม่งแรงมากกูมึนหัวตุบๆ"
"เออๆ งั้นเดี๋ยวกูไปตามอีสองตัวนั้นก่อน หายไปกับอีชะนีสักพักละ"
"ปลื้มไม่ต้อง เดี๋ยวเราไปส่งเองไม่ได้เมา"
สิงหาที่พูดขึ้นหลังจากเงียบมาได้พักใหญ่ ก็แหงละ จะไปเมาได้เล่นเล่นแดกอย่างกับดมแบบนั้น
"อืมๆ งั้นฝากแกด้วยนะ ปะนทีมึงขับรถส่งกูไหวไหมเนี่ย"
"ไหวดิวะ นี่กูใครนทีนะครับถ้าไม่ไหวเดี๋ยวเรียกคนขับรถที่บ้าน"
"ดีมาก อิชะนีพรุ่งนี้ตื่นก็ทักมาแล้วกันกลับละ ฝากด้วยนะ"
ฉันที่ตอนนี้จะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ก็พยุงตัวเองขึ้นแต่ก็ไม่ลืมที่จะเรียกยัยมะปรางให้ตื่นเพราะตอนนี้มันเล่นหลับไปแล้ว
"สิงหาลิสฝากพยุงมะปรางไปหน่อยดิตอนนี้มันหลับไปแล้ว"
"..."
สิงหาหันมามองเธอแวบเดียวก่อนจะเดินข้ามมาพยุงเพื่อนสาวของเธอตามที่เธอบอก
"เดินไปไหวไหม ถ้าไม่ไหวเดียวมารับ"
"ไหวๆ เดินไปพร้อมกันเนี่ยแหละจะได้ไม่เสียเวลา"
"อืม เกาะแขนเราไว้แล้วกันเดี๋ยวล้ม"
ฉันพยักหน้าตอบกลับไปก่อนจะหันมาพยุงตัวเองขึ้นมาจากเก้าอี้อย่างทุลักทุเล หลังจากเดินออกมาจากโต๊ะแต่ก็ยังไม่ถึงหน้าประตู
"ว๊ายย!!"
ส้นตีนเจ้ากรรมดันไปสะดุดพื้นต่างระดับซะได้ แหกหมดแน่ แหก!!!
"เป็นอะไรไหม"
ฉันที่ในตอนนี้หลับตาปี๋ คิดไว้ว่าคงล้มหน้าแหกไปแล้วแน่ๆ แต่กลับไม่ล้มแฮะแถมยังไม่เจ็บ ก่อนจะลืมตามองภาพตรงหน้า
ผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาดีโคตร แถมกล้ามแขนนี่บ่งบอกเลยว่าคนๆ นี้ออกกำลังกายหรือไม่อย่างนั้นก็เป็นคนทำงานที่ใช้แรงแน่ๆ
"ลิสเป็นไรไหม ขอโทษทีเราลืมบอกว่าพื้นมันต่างระดับ"
"อ่ะ เอ่ออ… ไม่ๆ ไม่เป็นไร ขอบคุณนะคะที่ช่วย"
ประโยคแรกอะหันไปบอกสิงหาส่วนประโยคหลังน่ะ หันไปบอกคนแปลกหน้าที่ช่วยเหลือเธอเมื่อกี้
"อืม ไม่เป็นไร ให้พี่ช่วยเดินไปส่งที่รถไหมสิงห์"


Can you start again
Chapter 09
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ที่ช่วยไปเป็นเพื่อนวันนี้"
"อลิสแกไปไหนมา รู้ไหมว่าฉันรอแกมาตั้งหลายชั่ว.... โมงแล้ว"
มะปรางตะโกนทันทีที่ฉันเปิดประตูห้องเข้าไป แต่มันเหมือนตกใจกับคนที่มากับฉันมากกว่า
"เอ่อ... พี่ไลก้า นี่มะปรางค่ะเพื่อนหนู"
"หนู?..."
"สวัสดีครับน้องมะปราง"
"สะ สวัสดีค่ะ"
"งั้นพี่กลับก่อนนะ ไว้คุยกันครับ"
พี่ไลก้าวางของที่ช่วยฉันถือมาก่อนจะขอตัวออกไป
"ยังไงไหนเล่า!!"
มะปรางที่มองหลังจากพี่ไลก้าปิดประตูห้องของฉันก็ถามขึ้นมาทันที
"ก็ไม่มีอะไร เจอพี่เขาเมื่อคืนแล้วเค้าก็อาสามาส่งที่คอนโด"
"แค่นี้?"
"พี่เค้าเป็นเพื่อนกับพี่เสือ พี่ชายของสิงหาอะ แถมเค้ายังอยู่ที่คอนโดนี้ด้วยนะ ว่าแต่แกเหอะไปไหนมามิทราบยะ"
"เอ่อคือ.... "
หลังจากที่ได้ฟังยัยมะปรางร่ายยาวมา เธอก็ถึงกับบางอ้อเลยแหละ ในที่สุดสิงหามันก็รุกบ้างแล้ว อันที่จริงฉันรู้นะ รู้มาตลอดว่ายัยมะปรางชอบสิงหามาก แต่ไม่กล้าบอกหมอนั่นเพราะกลัวจะเสียเพื่อน
แล้วเธอก็รู้ด้วยว่าสิงหาเองก็ไม่ได้อยากจะเป็นเพื่อนกับยัยปรางหรอก มีเพื่อนที่ไหนเขาชอบหึงเพื่อนกันล่ะ ขนาดพวกนทีไม่ยักกะหึงอย่างมันเลย
"อลิสวันนี้เราไปรับที่คอนโดนะ ชวนมะปรางด้วย"
"อลิสวันนี้มีคนมาจีบมะปรางใช่ปะ อย่าให้มันเข้าใกล้มะปรางนะ"
"อลิสเย็นนี้อยากกินอะไรเดี๋ยวเราพาไปอย่าลืมชวนมะปรางนะ"
ทุกครั้งที่มันทักมาหาฉันก็มักจะมีชื่อยัยมะปรางติดมาด้วยตลอด ฉันนอกจากจะเป็นเพื่อนมันแล้ว ยังต้องคอยมาเป็นไม้กันหมาให้มันอีก
"เอาตรงๆ เลยปะอิปราง สิงหามันชอบแก แล้วก็ชอบมานานแล้วด้วย"
"ระหว่างแกกลัวที่จะเสียเพื่อนกับเสียใจแกเลือกเอา ว่าอันไหนมันดีต่อความรู้สึกแกมากกว่า คิดเอาแค่ว่าถ้าวันหนึ่งมันไปมีแฟนแกทนได้เหรอ ทนมองคนที่แกชอบไปชอบไปรักคนอื่นได้ไหม แกอย่าไปกลัวกับอะไรที่มันยังมาไม่ถึงสิ ฉันก็ไม่อยากจะแนะนำอะไรมากหรอกนะ เพราะสิ่งที่ฉันเจอมาก็ไม่ได้เหมาะกับการจะมาแนะนำแกแบบนี้ ฉันเลยจะให้เป็นการตัดสินใจของแก ฉันอยากให้แกเลือก เลือกสิ่งที่มันทำให้แกมีความสุข ส่วนอนาคตไม่ว่าแกสองคนจะเลิกรากันไปแต่แกก็ยังมีฉันอยู่ข้างๆ เสมอ แกเข้าใจที่ฉันพูดไหม"
"อืม ฉันอยากลองเสี่ยงดูว่ะแก แค่คิดว่าสักวันมันต้องมีแฟน ฉันก็กลัวมองหน้ามันไม่ได้แล้ว"
"ไม่ว่าแกจะเลือกทางไหน ฉันก็จะอยู่ข้างแก เป็นเพื่อนแกไปตลอด แล้วก็อีกอย่างฉันไม่คิดว่าสิงหามันจะเป็นคนประเภทเดียวกับแฟนเก่าฉันหรอกนะ แต่ถ้าหมอนั้นกล้ามาทำให้เพื่อนรักฉันเสียใจฉันก็ไม่ปล่อยมันเอาไว้แน่ ๆ"
"งั้นวันนี้แกไปที่ผับกับฉันหน่อยดิ ฉันไม่อยากคุยผ่านข้อความอะ มันดูไม่จริงใจ"
"เอาดิ"
ฉันก็อยากไปเจอพี่ไลก้าเหมือนกัน ถึงแม้พี่เขาจะพึ่งเดินออกจากห้องฉันไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็เถอะ อ่า คิดถึงซะแล้วสิ
"แล้วแกกับพี่ไลก้านี่ยังไง"
"ก็ไม่ยังไง ฉันชอบเขาดูน่าค้นหาดีนะ"
"แหนะๆ ถ้าเป็นพี่เขาฉันเชียร์สุดแรงเลย"
"ไม่ต้องพูด ตอนนี้ฉันขอเชียร์แกก่อนแล้วกัน"
สิงหาชอบมะปรางแล้วยัยมะปรางก็ชอบสิงหา สองคนนั้นเริ่มต้นก็ชอบกันแล้ว แต่ติดตรงที่มันสองคนเริ่มต้นด้วยการเป็นเพื่อน ก็เหมือนฉันกับแฟนเก่าที่เป็นเพื่อนสมัยมัธยม
ฉันไม่รู้ว่ามันชอบฉันแบบไหนมันถึงตามจีบฉันมาหลายปี แต่ระหว่างที่มันจีบฉัน ฉันก็เห็นมันมีแฟนตลอด จนวันหนึ่งฉันเองที่เริ่มรู้สึกอ่อนไหวไปกับมัน แล้วพอฉันคบกับมันได้ไม่นานก็รู้ว่ามันก็แอบมีคนอื่นบ้าง คุยกับแฟนเก่ามันบ้าง จนสุดท้ายมันแอบเอาผู้หญิงเข้าบ้าน อันนี้คือที่สุดที่ฉันรับไม่ได้เลย
ส่วนครอบครัวมันฉันก็เคยเจอตั้งแต่สมัยยังเป็นเพื่อนร่วมห้องมัน
แต่มันเจ็บใจตรงที่พ่อแม่มันรู้ว่าเราคบกันแต่ดันปิดเรื่องนี้แล้วเข้าข้างลูกตัวเองนี่สิ แต่ก็คงปกติอยู่แล้วที่ครอบครัวเขาต้องเข้าข้างลูกในไส้ เขาจะมาเข้าข้างคนนอกอย่างฉันไปทำไม
ตั้งแต่นั้นเลยตัดสินใจไว้แล้วว่าถ้ามีแฟนอีกต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด ถ้าเขาอยากไปเรียนรู้กับใครหรืออยากคุยกับใครต้องมาบอกฉันตรงๆ เพราะมันจะเสียใจน้อยกว่าการที่ต้องมารับรู้เองยังไงล่ะ....


Can you start again
Chapter 08
"เอาเป็นว่า พี่ชอบ ให้เราแทนตัวเองแบบนั้นแหละ มันดูน่ารักดี"
เราสองคนกินข้าวกันเสร็จ ก็นั่งคุยกันนิดหน่อยแต่หลายเรื่อง บอกตามตรงก็ได้ว่าฉันชอบ ชอบพี่เค้าตั้งแต่เห็นครั้งแรกที่ผับของพี่ชายสิงหา คนที่ทำหัวใจเธอเต้นแรงแทบทะลุ ก็คงมีแค่เค้าคนเดียวนี่แหละ กับแฟนเก่ายังเต้นไม่แรงเท่านี้เลยเถอะ
"พี่มีแฟนหรือคนรักไหมคะ?"
"ครับ พี่โสดสนิทเลย"
"ถามจริง แบบพี่นี่ยังโสดสนิทเลยเหรอคะ"
"อันที่จริงพี่พึ่งเลิกกับแฟนที่คบกันมาหลายปีเมื่อไม่นานมานี้แหละ"
"โห เหมือนกันเลยค่ะ แต่ของหนูนี่หนักหน่อยตรงที่เขามาตามจีบหลายปีด้วยซ้ำ แต่หลังจากคบกันได้ไม่ถึงสามเดือนเลยเขาก็แอบไปมีคนใหม่ หนูนี่คงเข็ดกับผู้ชายไปอีกนานเลย"
"ผู้ชายก็ไม่ได้เหมือนกันทุกคนหรอกนะ"
"จะเข้าข้างเพศเดียวกันเหรอคะ"
"ไม่หรอก"
"หยอกเล่นค่ะ แล้วนี่พี่มีไปไหนหรือเปล่า"
"ไม่รู้สิ ตอนเย็นว่าจะเข้าไปดูงานที่ผับ"
"อ๋อ เป็นหุ้นส่วนเหรอคะ"
"ก็ประมาณนั้นครับ"
"ถ้าบ่ายพี่ไม่ไปไหนสนใจไปซื้อของที่ห้างด้วยกันไหม"
ชวนไปงั้นแหละ เผื่อฟลุ๊คแล้วเขาตอบว่าไป
"เอาสิครับ พี่ว่าง"
"งั้นนั่งดูหนังรอก่อนนะคะ หนูจะเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อย"
จะให้ออกไปด้วยชุดที่เหมือนแม่บ้านก็ไม่ได้ต้องแต่งตัวให้ดูดีสิ
ชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขายาววันนี้มาในลุคสาวชิวแล้วกัน
"ไปกันเลยไหมคะ เดี๋ยวไปรถหนูแล้วกัน"
หลังจากนั้นฉันก็เดินนำมาที่รถของตัวเอง เพราะถ้าให้ไปรถพี่เขาคงใส่ของที่ซื้อมาไม่หมด
"ให้พี่ขับให้ไหม ให้เราขับให้พี่นั่งแล้วรู้สึกแปลกๆ"
"ไม่เป็นไรคะ เห็นแบบนี้หนูขับรถเก่งนะ ไว้พี่ค่อยขับขากลับก็ได้ เพราะหนูกะจะเดินช้อปให้หมดแรงเลยฮ่าๆ"
"ครับงั้นไปกัน"
บอกตามตรงว่าชอบ ชอบจริงๆ แลดูเป็นคนเอาใจใส่กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไม่เคยมีหรอกที่จะมาอาสาขับให้นั่ง มีแต่จะให้ขับไปหา หรือเพราะเห็นเราพึ่งพาตัวเองได้ ทำได้ทุกอย่างเลยเลือกที่จะปล่อยปะละเลย ชิ พูดถึงแล้วก็โมโห
[ไลก้า]
ณ ห้างสรรพสินค้า
"พี่ไลก้าหนูขอไปดูของสดตรงนู้นได้ไหม"
"พี่คะไปตรงนี้กัน"
"พี่คะตรงนั้น"
"พี่คะกินอันนี้ไหม"
"พี่คะ..."
"พี่คะ..."
เสียงเล็กๆ เอ่ยเรียกผม เธอชวนเดินไปตรงนั้นทีตรงนี้ที ใช่แล้วครับตอนนี้ผมกำลังเดินตามสาวน้อยตรงหน้าอยู่ เมื่อวานผมเห็นเธอตั้งแต่เดินเข้ามาที่ร้านแล้ว หน้าตาของเธอดึงดูดสายตาของผมมาก
แล้วผมก็ได้รู้ว่าเธอคือเพื่อนของน้องชายไอเสือเพื่อนของผม
"เมื่อยมากเลยค่ะ ช้อปกระจุยกระจายมาก"
เธอนั่งแถมยังบ่นอีกต่างหาก ไอที่บอกว่าจะเดินช้อปให้หมดแรงนี่คงจะจริง
"นี่เราเล่นซื้อของกะจะไม่ออกไปไหนทั้งเดือนเลยเหรอครับ"
"แฮะๆ ก็ปกติไม่ค่อยอยากไปไหนนี่คะ มีเวลาว่างก็ออกมาซื้อของตุนไว้แบบนี้แหละค่ะ"
"งั้นเดี๋ยวพี่เอาของไปเก็บที่รถก่อนนะ"
"ไปด้วยกันเลยค่ะ หนูซื้อครบแล้ว"
ไม่นานเราสองคนก็มาหยุดอยู่ที่รถของเธอจากนั้นก็บรรจงเก็บของที่ซื้อมายัดไว้ท้ายรถ
ก่อนจะเดินกลับไปประจำที่คนขับ ขับรถออกจากห้างตรงกลับไปที่คอนโด
"ขอบคุณนะคะที่มาเป็นเพื่อน"
"ยินดีครับ"
จุดเริ่มต้นของเราสองคนมันเริ่มจากตรงนี้ ตั้งแต่ผมเลิกกับไอติมไป ผมก็ไม่เคยที่จะสนใจผู้หญิงคนไหนอีก จะมีก็แต่ผู้หญิงที่ได้แล้วก็แยกทางแบบวันไนท์ แล้วก็เธอเป็นผู้หญิงคนแรกในรอบหนึ่งปีที่ทำให้ผมสนใจอยากทำความรู้จักด้วยมากขนาดนี้
แต่ถึงแม้ว่าผมจะสนใจเธอแต่ผมก็ไม่คิดจะเอามาแทนที่ติม ผมแค่อยากหาคนที่เข้ากันได้มาเพื่อรอฆ่าเวลาก่อนติมกลับจากอเมริกา เพราะตอนนี้ผมเบื่อความสัมพันธ์ที่กินไปเรื่อย ๆ แล้ว
แล้วก็ใช่ครับ ผมกับติมตกลงกันว่าในระหว่างที่เธอได้ทุนไปเรียนต่างประเทศ เธอจะให้อิสระผมเต็มที่ ด้วยการที่เธอบอกเลิกผม ให้ผมได้ลองใช้ชีวิตถ้าหากในระหว่างนั้นผมและเธอไม่มีใคร เมื่อถึงเวลาที่เธอกลับมาเธอก็จะกลับมาหาผมกลับมาใช้ชีวิตด้วยกัน
ในระหว่างนี้ผมก็ได้แต่รอแล้วก็ใช้ชีวิตรักสนุกไปวันๆ แล้วนี่ก็อีกไม่กี่เดือนติมก็จะกลับมาแล้ว ผมเลยกะจะใช้หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ตอนนี้คุยเล่นฆ่าเวลาระหว่างรอ...


Can you start again
Chapter 10
เวลา 20 : 00 น.
วันนี้ฉันกับยัยมะปรางนัดกันไปที่ผับพี่ชายของสิงหา แต่ก็ไม่ลืมที่จะชวนพวกเพื่อนๆ ในกลุ่มไปด้วย
"วันนี้เกิดเฮี้ยนอะไรขึ้นมาอีกละ นี่ฉันยังไม่หายแฮงค์เลยนะ"
ปลื้มเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะก่อนจะพูดขึ้นมา ทำเอาฉันหัวเราะออกมา มันบอกว่าฉันเฮี้ยนเหรอ
"ชวนให้มาจะได้แสดงความยินดีกับเพื่อนไง"
"อะไรยินดีอะไร หรือใครจะแต่งงาน"
"เออน่านั่งไปเหอะเดี๋ยวก็รู้"
ฉันมั่นใจว่าสิงหาไม่มีทางปฏิเสธเพื่อนของเธอแน่นอน เพราะถ้ามันกล้าปฏิเสธฉันเนี่ยละจะเอาเลือดหัวมันออก
วันนี้ฉันกับมะปรางเตรียมแผนกันมาอย่างดี โดยมีวินกับวายที่รู้เรื่องนี้กันอยู่แล้วช่วย บอกตามตรงว่าแอบตื่นเต้นกับเพื่อนนิดหน่อย เพื่อนจะเป็นฝั่งเป็นฝาก็คราวนี้
"ทุกคนครับฟังทางนี้ วันนี้จะมีโชว์พิเศษ...." จู่ๆ ดีเจที่ผับก็พูดขึ้นว่าวันนี้จะมีโชว์พิเศษอะไรสักอย่าง เห็นว่าจะมีหนุ่มหน้าตาดีมาร้องเพลงบอกความรู้สึก ให้ตายสิโรแมนติกสุดๆ เลย
แล้วที่น่าตกใจคือคนที่อยู่บนเวทีคือ สิงหา! เดี๋ยวแล้วมันขึ้นไปอย่าบอกนะว่า....
สิงหาเริ่มร้องเพลง ยัยมะปรางเองตอนนี้ก็นั่งมองเขาด้วยรอยยิ้ม มันคงไม่คิดว่าคนที่ชอบเก็บตัวอย่างสิงหาจะขึ้นไปร้องเพลงต่อหน้าคนนับร้อย
"ผมอยากบอกความรู้สึกของผม ให้กับผู้หญิงคนหนึ่งได้รู้ เราสองคนเริ่มต้นกันด้วยความเป็นเพื่อนซึ่งผมเองไม่เคยต้องการที่จะเป็นเพื่อนกับเธอเลย แต่แล้วพอเวลาผ่านไปเป็นผมเองที่ไม่กล้าบอกความรู้สึก เลยต้องจำใจเป็นเพื่อนกับเธอมาตลอด แต่วันนี้ผมรวบรวมความกล้าของตัวเองขึ้นมาร้องเพลงบนนี้ เพื่อที่ว่าผมอยากจะขอเปลี่ยนจากคำว่าเพื่อนเป็นแฟนได้ไหมครับมะปราง"
กรี๊ดดด วี๊ดดดด ...
เสียงของทุกคนในผับต่างพากันแสดงความดีใจ ซึ่งตอนนี้ใบหน้าของยัยมะปรางกลับมีน้ำตาไหลออกมา
"ฮึก ... เราก็ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนแกสักหน่อย"
"ถือว่าตกลงแล้วนะ ทุกคนเป็นพยานให้ผมด้วยนะครับ"
สิงหาที่ลงมาจากเวทีเดินตรงมาหยุดอยู่ที่หน้าของมะปราง ก่อนจะล้วงหยิบแหวนมาสวมบนนิ้วนางข้างขวา เอ๊ะ แต่ทำไมเป็นล้างขวาอะ
"ขอจองไว้ก่อนนะ อยากให้นิ้วนางข้างซ้ายของเธอว่างจนกว่าจะถึงวันแต่งงานของเราสองคน"
"โหยๆ รักจริงหวังแต่งเลยนี่หว่า"
เสียงของวายพูดขึ้นมา ทำเอายัยมะปรางของฉันเขินจนตัวม้วนเลย
"ทำไมชิงตัดหน้าบอกก่อนฉันละ วันนี้ฉันอุตส่าห์รวบรวมความกล้ามาบอกชอบนายเลยนะ"
"ยัยเบอะ เรื่องแบบนี้มีที่ไหนให้ผู้หญิงเขาบอกก่อนล่ะ"
"ชิ แล้วนายขึ้นไปร้องเพลงจีบฉันบนนั้นไม่กลัวว่าฉันจะปฏิเสธหรือไง"
"แล้วจะปฏิเสธเหรอ หืม?"
สิงหาเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูก่อนจะแอบลอบหอมแก้มเพื่อนเธอไปทีนึง
"ก็ไม่คิดจะปฏิเสธอยู่แล้ว ฉันชอบนาย ชอบมาก ชอบมานานแล้วด้วย"
"รู้แล้ว แต่แค่ชอบเองเหรอ รู้ไหมตอนนี้ฉันรักเธอจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วนะ"
"โอ๊ยยย พอๆ จะสวีทเกินหน้าเกินตากะเทยแล้วนะ ยินดีกับพวกแกสองคนด้วย ในที่สุดก็ลงเอยกันสักที"
ฉันเห็นด้วยกับปลื้มนะ เพราะว่าสิงหาแสดงออกชัดเจนมากว่าชอบ ถึงแม้ว่าทุกครั้งที่มันชวนไปไหนจะมีฉันไปด้วยก็เถอะ
ตอนนี้เพื่อนก็มีความสุขไปแล้วหนึ่งคู่สินะ ฉันมั่นใจว่าสิงหาไม่มีวันทิ้งมะปรางแน่นอน แล้วอีกอย่างคนที่จะได้แต่งงานก่อนใครเพื่อนก็คงจะเป็นคู่นี้แหละ
"ไงเรายินดีต้อนรับนะ"
พี่เสือเดินเข้ามาที่โต๊ะของเราก่อนจะหันไปคุยกับมะปราง
"ค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ"
"เราเก่งมากเลยที่ทำให้เจ้าชายน้ำแข็งอย่างสิงหาโชว์ตัวต่อหน้าคนนับร้อย พี่พึ่งเคยเห็นน้องชายพี่ใจกล้าขนาดนี้ฮ่าๆ"
"หนูก็แปลกใจค่ะ ไม่รู้ว่าเขาจะกล้าทำให้ขนาดนี้"
"เอาเป็นว่าวันนี้พี่เลี้ยงฉลองให้น้องชายพี่แล้วกัน สั่งดื่มให้เต็มที่นะ"
"ขอบคุณค่ะพี่เสือ"
"ยินดีครับ แล้วเราอลิส ไลก้ารออยู่บนห้องวีไอพีแหนะ"
"คะ? ลิสเหรอ"
"เห็นมันบอกว่ามีเรื่องอยากคุยด้วยน่ะ มันจะลงมาแต่พี่ให้มันทำบัญชี เราขึ้นไปหน่อยแล้วกัน"
"อ๋อค่ะ เดี๋ยวลิสขึ้นไปค่ะ"
หลังจากที่พี่เสือเดินออกไป เป้าสายตาของเพื่อนในกลุ่มตอนนี้คงเป็นเธอสินะ
"ไปรู้จักพี่ไลก้าตอนไหน"
"เอ่อ...."
ปลื้ม วิน วาย นที ตอนนี้พวกเขาจ้องหน้าฉันแบบตาไม่กะพริบ แต่ผิดกับคู่รักใหม่ที่เหมือนจะรู้อยู่แล้วเลยไม่ได้อยากฟังคำตอบจากเธอเท่าไหร่
"งั้นเดียวมาเล่าให้ฟัง ตอนนี้ขอขึ้นไปก่อนเดี๋ยวมา"


ปีค.ศ. 2122 โลกมนุษย์ได้สูญสิ้นเผ่าพันธุ์มนุษย์ครั้งใหญ่จนเกือบจะเรียกได้ว่าสูญพันธุ์จากโรคระบาด และภัยสงคราม ทำให้ประชากรมนุษย์ทั่วโลกเหลือเพียง 25% เท่านั้น! ทว่ากลับมีสายพันธุ์อื่นที่ขึ้นมาดำเนินชีวิต 3 เผ่าพันธุ์ ได้แก่ แวมไพร์ มนุษย์หมาป่า และพ่อมดแม่มด เมื่อมีสายพันธุ์ที่แตกต่างออกไปจากตัวเองปรากฎขึ้นมา มนุษย์ต่างหวาดกลัว และพยายามหาวิธีป้องกัน แต่มนุษย์นั้นเป็นรองในเรื่องสติปัญญา พละกำลัง และเวทมนตร์คาถา ทำให้จำนวนประชากรลดลงเรื่อย ๆ ไหนจะประชากรบางส่วนถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันด้วยการทดลอง และการถ่ายโอนเลือด เมื่อถูกไล่ต้อนมนุษย์จึงคิดโต้ตอบด้วยการฆ่าอย่างทารุณ ทำให้เกิดชนวนสงครามเรียกขานว่า 'สงคราม 4 เผ่าพันธุ์' สงครามนี้กินระยะเวลา 300 ปีด้วยกัน ความเสียหายไม่อาจประเมินค่าได้ ทั้ง 4 เผ่าพันธุ์ต่างได้รับผลกระทบกันอย่างถ้วนหน้า จึงมีการลงมติความสงบสุขเกิดขึ้นโดยมีตัวแทนจาก 4 เผ่าพันธุ์เข้าร่วมเจรจาตกลงหารือเรื่องการอยู่ร่วมกัน การเจรจาได้ร่าง 'พันธะสัญญา 4 เผ่าพันธุ์' ขึ้นมาว่าด้วยการปฏิบัติตัว และบทลงโทษสำหรับผู้ที่ฝ่าฝืน พันธะสัญญานี้จะถูกใช้ต่อเมื่อมีข้อพิพาทเกิดขึ้นระหว่างเผ่าพันธุ์เท่านั้น ซึ่งแต่ละเผ่าพันธุ์จะมีกฎหมายแบ่งแยกตามเผ่าพันธุ์อีกที เนื่องจากไม่สามารถใช้มาตรฐานเดียวกันมาตัดสินความผิดสิ่งมีชีวิตที่มีการดำรงชีวิตแตกต่างกันได้ ดังนั้นในแต่ละประเทศจะมีกฎหมาย 4 ประเภทตามแต่ละเผ่าพันธุ์โดยมีศาลตัดสินเป็นของตัวเอง เว้นต่อเมื่อเป็นข้อพิพาทระหว่างเผ่าพันธุ์ และพันธะสัญญาเข้ามาเกี่ยวข้องจะมีการตัดสินโดยใช้ผู้พิพากษาสูงสุดจากแต่ละเผ่าพันธุ์ ในระยะ 50 ปีแรกนั้นการร่างพันธะสัญญาค่อนข้างขรุขระอยู่มากโข เนื่องจากต่างฝ่ายต่างต้องการกอบโกยผลประโยชน์เข้าสู่ตัวเอง ในปีค.ศ. 2472 พันธะสัญญา 4 เผ่าพันธุ์ได้ตราขึ้นเสร็จสมบูรณ์ กำเนิดสภากลางโดยมีตัวแทนแต่ละเผ่าพันธุ์เข้ามามีบทบาทในการดำเนินความสงบสุขร่วมกัน อย่างไรก็ตามความสงบสุขนั้นเป็นเพียงฉากหน้าอันสวยหรู ลึกลงไปในโลกใต้ดินที่แม้แต่กฎหมายยังไปไม่ถึงนั้นปรากฎสิ่งอันดำมืดเหลือคณานับไม่ว่าจะเป็นการทดลองผิดกฎหมาย การค้าเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ อย่างผิดกฎหมาย การทดลองสุดหฤโหด และฟาร์มเลือดที่จับมนุษย์มารีดเค้นเลือดสด ๆ เป็นอาหารให้กับแวมไพร์ รวมไปถึงคิดค้นสรรหาแหล่งเลือดใหม่ ๆ ในยามที่ประชากรมนุษย์กำลังลดลงฮวบฮาบ..
ในบรรดาแวมไพร์นั้นมีการแบ่งแยกอยู่ 3 ประเภท แวมไพร์ชั้นสูงประกอบไปด้วยแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ไล่ลงมาเป็นสัดส่วนตามสายเลือดที่ปะปน แน่นอนว่าเหล่าแวมไพร์ไม่อยากให้สายเลือดตัวเองปะปนกับสายเลือดอื่น ประเภทต่อมาคือแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์ เกิดจากมนุษย์ที่ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นแวมไพร์ เมื่อนานวันเข้าหากไม่ดื่มเลือดเป็นระยะเวลานานจะสูญเสียสติไปทีละนิด และถูกกำจัดในที่สุด ประเภทสุดท้ายคือแวมไพร์ชั้นต่ำที่สุดเรียกขานกับว่า 'แวมไพร์อาหาร' เกิดจากแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์ และมีสายเลือดของสิ่งมีชีวิตอื่น ถูกเพาะพันธุ์ขึ้นมาเพื่อให้เป็นอาหารให้กับเหล่าแวมไพร์อีกที แวมไพร์ประเภทนี้จะไม่มีอาการกระหายเลือด กล่าวกันว่าเลือดจากแวมไพร์อาหารนั้นดีกว่าเลือดจากมนุษย์หลายร้อยเท่า ช่วยเพิ่มพลังและลดอาการกระหายเลือดได้ดียิ่ง จึงทำให้เกิดฟาร์มเลือดที่เพาะพันธุ์แวมไพร์อาหารขึ้นมาอย่างผิดพันธะสัญญา กล่าวกันว่าในบรรดาแวมไพร์อาหารนั้นมีแวมไพร์เด็กชายหญิงคู่หนึ่งได้รับสมญานามว่า 'บุปผาแวมไพร์' ทั้งสองมีใบหน้างดงามชวนให้ผู้คนหลงใหลคลั่งไคล้ราวกับต้องมนต์สะกด เหล่าแวมไพร์ต่างแย่งชิงเพื่อครอบครองหยาดโลหิต ทว่าทุกอย่างกลับกลายเป็นความฝันเมื่อทางสภากลางเข้ามาตรวจสอบหลังจากได้รับการร้องเรียนจากภาคประชากรมนุษย์อย่างหนัก ในท้ายที่สุดแล้วสภากลางได้ทำลายฟาร์มเลือดทุกฟาร์มทิ้ง และบุปผาแวมไพร์ทั้งสองหายตัวไปจากฟาร์มเลือด..


บนท้องถนนของเมืองรามานี่ เมืองหลวงของประเทศโรมานาคราคร่ำไปด้วยผู้คนที่ออกมาจับจ่ายใช้สอยซื้อของ เพราะนอกจากจะเป็นเมืองหลวงแล้ว รามานี่ยังเป็นเมืองการค้าที่สำคัญอีกด้วย สินค้ายอดนิยมคือเครื่องถ้วยเซรามิคลวดลายท้องถิ่นดั้งเดิม และไข่ทาสีแปลกตาที่กล่าวกันว่าหากปราถนาสิ่งใดให้เจาะเปลือกไข่ นำคำอธิษฐานใส่ลงไป จากนั้นนำไปฝังดิน เหล่าภูติจิ๋วจะนำคำอธิษฐานไปมอบให้กับเทพเจ้าเพื่อให้บันดาลพรให้ แต่หลังจากจบสงคราม 4 เผ่าพันธุ์ไป ความเชื่อเรื่องเทพเจ้าถูกแทนที่ด้วยวิทยาศาสตร์ และเวทมนตร์คาถาที่มีที่มาที่ไปอย่างชัดเจน ความเชื่อเรื่องเทพเจ้าจึงถูกลดบทบาทลง สถานที่ที่ยังคงมีความเชื่อเรื่องเทพเจ้าคือดินแดนพ่อมดแม่มดอย่างประเทศอิงกริช
โคโกะเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนกันไปมา ช่วงนี้ตัวเมืองจะคึกคักเป็นพิเศษ เพราะพรุ่งนี้คือวันสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนา สถานบันการศึกษาที่สนับสนุนโดยสภากลางเพื่อให้เรียนรู้วิถีชีวิตของแวมไพร์และมนุษย์โดยแบ่งเป็นไบรอันนาชายล้วนตั้งอยู่เมืองเรสเซเน่ เมืองทางตอนเหนือของประเทศโรมานา และไบรอันนาหญิงล้วนตั้งอยู่เมืองโฮซูเร่ เมืองทางตอนใต้ของประเทศโรมานา ถึงโรงเรียนจะตั้งอยู่ทางตอนเหนือและตอนใต้ แต่การสอบจะจัดขึ้นที่รามานี่ เพราะจำนวนนักเรียนที่เข้าสอบนั้นเยอะเกินกว่าที่ทั้งสองเมืองจะรองรับได้ การสอบจะจัดขึ้นที่ปราสาทนาโปคา ปราสาทโบราณในปัจจุบันเป็นปราสาทของราชินีของกษัตริย์อาเดลลี่ที่ 9 ในช่วงการสอบนั้นราชินีจะต้องกลับไปอยู่บ้านเกิดของตัวเองเนื่องจากปราสาทถูกใช้เป็นสถานที่สอบ นี่คือข้อตกลงระหว่างกระทรวงศึกษาธิการ และตระกูลอาเดลลี่
"ขอใบสมัครสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนาครับ" โคโกะเอ่ยกับหนังสือเล่มหนาที่มีตา และปาก
"1 ลิวโรค่ะ" หนังสือเล่มหนาเอ่ยก่อนที่จะมีกระดาษสีน้ำตาลเฮเซลนัทออกมาจากปาก
โคโกะรับกระดาษมาถือในมือก่อนจะส่งให้พ่อบ้านการ์ดเนอร์ พ่อบ้านส่วนตัวของเขาไปถือเอาไว้ เขาหยอดเหรียญทอง 1 ลิวโรใส่ปากของหนังสือ ใบเสร็จสีขาวออกมาจากปากของมัน เขารับมาถือไว้ แล้วเดินออกจากร้านขายอุปกรณ์การเรียนที่วันนี้คนแน่นขนัดเป็นพิเศษ เพราะเป็นวันสุดท้ายในการขายใบสมัครสอบเข้า
"อ้าว..โคโกะ" เสียงทักของเด็กหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ เพื่อนเผ่ามนุษย์ของโคโกะที่คบกันมาเมื่อตอนเรียนชั้นจูเนียร์ "นายมาซื้อใบสมัครเหมือนกันเหรอ"
"สมิธ นายก็มาเหมือนกันเหรอ" โคโกะเอ่ยพลางมองไปยังใบสมัครสีน้ำตาลเฮเซลนัทในมือสมิธ
"แน่นอน ฉันน่ะตั้งใจจะสอบเข้าที่นี่ให้ได้ เพราะฉันอยากอัดหน้าเจ้าพวกแวมไพร์ให้หงายหลังตึงยังไงล่ะ" สมิธด้วยน้ำเสียงติดตลก เขาเป็นเด็กหนุ่มที่เด่นเรื่องกีฬามาแต่ไหนแต่ไรโดยเฉพาะชกมวย ความฝันของสมิธ ลอว์สันผู้นี้คือการต่อยกับแวมไพร์ และลงจากสังเวียนด้วยชัยชนะ
"โคโกะว่านายไปสอบเข้าที่โอลิเวียน่าจะเหมาะมากกว่านะ" โคโกะเอ่ยแซว แต่สิ่งที่ได้รักลับมาคือสีหน้ามู่ทู่ของเพื่อน
"ฉันไม่อยากต่อยกับพวกมนุษย์หมาป่าหรอก เรื่องอะไรจะต่อยกับคนที่เรารู้ว่ายังไงก็แพ้ให้อยู่ดีล่ะ" สมิธเอ่ย "แต่ว่านะฉันชักไม่มั่นใจแล้วสิว่าตัวเองจะสอบเข้าไปได้ไหม" เด็กหนุ่มเปลี่ยนสีหน้าจากร่าเริงมาเป็นเศร้าสร้อย
"เหลืออีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาสอบ โคโกะจะช่วยสมิธเอง" โคโกะเอ่ย รอยยิ้มน้อย ๆ ปรากฎที่มุมปาก
"จริงเหรอ" ดวงตาของสมิธเปล่งประกายขึ้นมาในทันที เขาไม่ใช่พวกหัวดีเหมือนโคโกะ ผลการเรียนของเขาอยู่ในระดับกลาง ๆ แต่กลับใฝ่ฝันอยากสอบเข้าโรงเรียนที่มีข้อสอบยากเป็นอันดับ 1 ของโรมานา
"คุณการ์ดเนอร์ครับ เดี๋ยวช่วยเตรียมห้อง เสื้อผ้า และอาหารเย็นสำหรับสมิธด้วยนะครับ" โคโกะเอ่ยสั่งกับพ่อบ้านส่วนตัว
"ครับ" พ่อบ้านการ์ดเนอร์ขานรับด้วยท่าทีนอบน้อม จังหวะเดียวกันนั้นเองรถยุโรปสีดำคันหนึ่งเคลื่อนที่มาจอดด้านหลังของเขา เขาเปิดประตูให้คุณหนูทั้งสองขึ้นไปนั่งด้านหลังก่อนที่ตัวเองจะขึ้นไปนั่งที่นั่งข้างคนขับรถ
รถเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนที่มาซื้อใบสมัครสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนา โคโกะหัวเราะด้วยความสนุกสนานให้กับเรื่องเล่าสุดตลกขบขันจากสมิธ เด็กหนุ่มทำท่าชกมวยโดยเล่าว่าเขาจะหยิบท่าในบ้างไปท้าชกกับเหล่าแวมไพร์ถ้าหากสอบติด มีหลายครั้งที่เด็กหนุ่มหน้าสวยคิดว่าสมิธจะมีสีหน้าเช่นไรหากรู้ว่าเขาเป็นแวมไพร์ เผ่าพันธุ์ที่เจ้าตัวอยากชกอัดหน้าแรง ๆ สักหน..
ค่ำคืนที่คฤหาสถ์เบลินดาวันนี้ค่อนข้างดุเดือดไปด้วยการติวสอบสำหรับข้อสอบในวันรุ่งขึ้น วิชาที่สอบประกอบไปด้วย วิชาประวัติศาสตร์ และศาสตร์ว่าด้วยเรื่องแวมไพร์ ถึงจะมีแค่ 2 วิชา แต่จัดว่าเป็นวิชาที่หนักมาก และกว้างมาก โคโกะนั่งอ่านคำถามข้อสอบเก่าย้อนหลังเมื่อ 10 ปีที่แล้วไล่ขึ้นมาโดยมีสมิธคอยตอบคำถามได้บ้างไม่ได้บ้าง ซึ่งเด็กหนุ่มร่างกำยำนั้นเกาหัวเครียดไปหลายจุดไม่น้อย เพราะคำถามบางข้อไม่มีในบทเรียนชั้นจูเนียร์ด้วยซ้ำ เขาชักอยากรู้แล้วว่าใครกันเป็นคนออกข้อสอบ แล้วไปขุดเนื้อหามาจากไหน
"พอแล้ว ฉันรับมากกว่านี้ไม่ไหวแล้วละ" สมิธเอ่ยด้วยท่าทีอ่อนแรง เขาเอนหลังพิงกับโซฟานุ่มสีดำภายในห้องสมุดของคฤหาสถ์เบลินดา "ฉันเหลือเชื่อเลยจริง ๆ ว่านายมีความอดทนอ่านหนังสือ และข้อสอบพวกนี้เข้าไปได้ยังไง" เขาเอ่ยพลางปรายตามองท่าทีสบาย ๆ ของโคโกะ
"เพราะว่ามันเป็นกฎของสภากลางไม่ใช่รึไงที่กำหนดให้ทุกคนที่อายุครบ 16 ปีเข้าศึกษาเพื่อเรียนรู้วิถีชีวิตของเผ่าพันธุ์อื่น" โคโกะเอ่ย แม้เขาจะเกลียดชังแวมไพร์มากแค่ไหน ปฏิเสธสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่มากเท่าใด แต่ต้องทำตามกฎของสภากลาง ยิ่งเขาเป็นลูกชายของครอบครัวเบลินดา ยิ่งถูกจับตามองจากสภากลาง และผู้คนที่เกี่ยวข้องมากขึ้นเป็นเท่าตัว
"ทำไมพวกเราต้องไปศึกษาวิถีชีวิตของพวกแวมไพร์ที่ตัวเหม็นกลิ่นคาวเลือดด้วยนะ" สมิธเอ่ยด้วยสีหน้าขยะแขยงเต็มที
"ช่วยไม่ได้..เพื่อสันติภาพของเผ่าพันธุ์ทั้ง 4" โคโกะเอ่ยโดยทำเสียงทุ้มต่ำล้อเลียนเสียงของโฆษกวัยชราของสภากลาง เรียกเสียงหัวเราะจากทั้งสองได้เป็นอย่างดี แต่เบื้องหลังเสียงหัวเราะนั้นเขากลับคิดว่าสันติภาพที่สภากลางพยายามสร้างนั้นช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี เพราะสุดท้ายแล้วสภากลางนั่นเองที่ซ่อนทุกอย่างไว้ใต้พรม!
ปราสาทอาลองเซ่
ปราสาทอาลองเซ่เป็นปราสาทเก่าแก่ที่ตั้งโดดเด่นอยู่เขตเหนือของเมืองรามานี่ กินพื้นที่มากกว่า 500 ไร่ ภายในมีระบบสาธารณูปโภคครบครันมากจนเรียกแทบว่าจะล้น อีกทั้งระบบการจัดการอุณหภูมิยังเป็นระบบใหม่ล่าสุด ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่โดดเด่นที่สุดในปราสาทอาลองเซ่คือห้องโถงแก้ว ห้องโถงแก้วเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ภายในปราสาทอาลองเซ่ ทุกสิ่งที่อยู่ในนี้ล้วนทำจากแก้วทั้งสิ้นไม่ว่าจะเป็นเสา เพดาน กำแพง หรือแม้แต่ของตกแต่ง การซ่อนความสวยงามไว้ใต้อิฐหนาสีทึบจึงเป็นความภาคภูมิใจเทคโนโลยีการก่อสร้างของโรมานา ห้องโถงนี้สามารถจุคนได้เกือบหมื่นคน ซึ่งในยามนี้เต็มไปด้วยเหล่าเด็กหนุ่มสาวที่อายุถึงเกณฑ์ต้องเข้าไปศึกษาวิถีชีวิตต่างเผ่าพันธุ์ตามกฎของสภากลาง โคโกะมาถึงที่นี่ตั้งแต่ห้องโถงยังมีผู้คนไม่เยอะ เขามาพร้อมกับสมิธ แต่ตอนนี้เจ้าตัวไม่อยู่ เพราะไปทักทายเพื่อนคนอื่น ๆ ที่มาเข้าสอบ ด้วยเหตุนี้เขาจึงอยู่คนเดียวท่ามกลางเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจ และเสียงเปิดหนังสือเพื่อทบทวนรอบสุดท้ายก่อนเข้าห้องสอบ ด้วยความรำคาญเสียงรบกวนเขาจึงคิดจะปลีกวิเวกตัวเองไปที่ไหนสักที่ พลันสายตาที่ดีกว่ามนุษย์เหลือบไปเห็นด้านหลังเปียโนแก้วตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่สุดห้องโถง ด้านหลังเปียโนตัวนั้นมีที่ว่าง แถมยังเว้นระยะห่างจากกลุ่มผู้เข้าสอบได้พอประมาณ ไม่รอช้าให้เสียเวลาร่างบางฝ่าฝูนเดินตรงไปยังเปียโนแก้ว เขาหย่อนกายนั่งลง ขณะเดียวกันนั้นเองก็มีเด็กหนุ่มอีกคนนั่งลงตามมาติด ๆ กัน โคโกะจึงยิ้มให้อีกฝ่ายตามมารยาท และคิดว่าจะแอบงีบหลับสักหน่อย แต่เด็กหนุ่มที่นั่งพร้อมกับเขาชวนคุยขึ้นมา
"มาสอบเหมือนกันสินะ ฉัน เอลีน บาร์เบอร์"
"โคโกะ เบลินดา" โคโกะเอ่ยแนะนำตัวกลับตามมารยาท
"นายคิดว่าข้อสอบจะยากไหม" เอลีนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ
"ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าสอบตกโคโกะคงไม่กลับมาสอบทชเข้าที่นี่อีก คงไปเรียนที่อื่นแทน" โคโกะเอ่ย ถึงเขาจะอ่านหนังสือมามากบวกกับเรียนพิเศษเสริมจากอาจารย์ที่คุณพ่อรู้จัก แต่ข้อสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนานั้นขึ้นชื่อลือชาว่าโหดหินเช่นกัน เขาจึงไม่มีความมั่นใจให้กับการสอบในครั้งนี้ทั้งที่ปกติเขาค่อนข้างมั่นใจในตัวเอง
"ยังไม่ลองสอบเลยนายก็คิดว่าตัวเองตกแล้ว มั่นใจเข้าหน่อย จะว่าไปนายมาจากตระกูลเบลินดาสินะ อ๊ะ..หรือว่านายคือลูกชายของท่านบาร์ธาซ่าและท่านเมลิน" เอลีนพูดอย่างนึกขึ้นได้พร้อมกับใช้สายตาพิจารณาเด็กหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง ดวงตาน้ำผึ้งเปล่งประกายขึ้นมาทันทีเมื่อรับรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นคนดัง คุณหนูโคโกะจากครอบครัวเบลินดา มีใครบ้างจะไม่รู้จัก แม้จะไม่ค่อยออกงานสังคมเป็นกิจจะลักษณะ ทว่าเขาคนนี้กลับขึ้นชื่อเรื่องใบหน้างดงามสมฉายา 'กุหลาบขาวแห่งโรมานา' "เจ๋งชะมัดเลย!" เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยความดีใจ
"เจ๋ง..ตรงไหน" โคโกะเอ่ยด้วยความสงสัย แต่เอ่ยกับตัวเองมากกว่าที่จะเอ่ยกับเอลีน น้ำเสียงจึงเบา
"วันนี้เอาไปอวดที่บ้านได้แล้วว้อย!" เอลีนเอ่ยด้วยความดีใจ เขาเกิดมาในครอบครัวชั้นกลาง โอกาสน้อยมากที่จะได้พบเจอบุคคลมีชื่อเสียงหรือบุคคลระดับสูงอย่างเช่นผู้สังเกตการณ์ ถึงแม้ว่าผู้สังเกตการณ์จะไม่มีความสามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับปัญหาภายในประเทศได้โดยตรง แต่กลุ่มคนเหล่านี้จะรับรู้ความเป็นไปภายในไม่แพ้กัน บางครั้งอาจจะกุมความลับสุดยอดของแต่ละประเทศที่ไม่เปิดเผยให้สามัญชนรู้!
"ประกาศการสอบจะเริ่มขึ้นในอีก 30 นาที ขอให้ผู้เข้าสอบดูสีที่ป้ายหมายเลขลำดับบนใบสมัคร หากเป็นสีขาวให้เดินไปทางขวา หากเป็นสีดำให้เดินไปทางซ้าย หากเป็นสีแดงให้เดินตรงไปด้านหน้า" เสียงประกาศดังขึ้นจากตรงไหนไม่ทราบ
ค้างคาวสีดำฝูงใหญ่บินเข้ามา พวกมันก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง แล้วกลายเป็นชายหนุ่ม 3 คนสวมชุดครุยสีขาว สีดำ และสีแดง นักเรียนที่รวมตัวกันแยกกลุ่มตามสีป้ายลำดับหมายเลข ต่างคนต่างเดินไปหาชายหนุ่มที่สวมเสื้อคลุมสีเดียวกับป้ายลำดับหมายเลข
"ของฉันเป็นสีขาว ของนายล่ะ" เอลีนเอ่ยถามโคโกะ
"ของโคโกะสีแดง" โคโกะเอ่ยตอบ เขาเตรียมเดินไปหาผู้ชายที่สวมชุดครุยสีแดง
"จริงสิ..ถ้านายสอบเสร็จก่อน ช่วยรอฉันได้ไหม" เอลีนเอ่ย เมื่อเห็นว่าโคโกะแสดงสีหน้าสงสัย เขาจึงเอ่ยตอบว่า "พอดีว่าครอบครัวฉันชวนกันมาฉลองหลังสอบเสร็จ จะว่ายังไงดี..พวกเขาชื่นชมนายมาก ๆ เลย อยากเจอให้ได้สักครั้งน่ะ" เขาเอ่ยด้วยใบหน้าขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอาย ไปขอให้คนระดับนั้นมาฉลองหลังสอบเสร็จด้วยกัน เอลีนคิดว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ แต่คำตอบจากโคโกะทำเอาเขาตัวแทบลอย
"ได้สิ ไม่มีปัญหา"
"จริง ๆ เหรอ ขอบคุณมากนะ!" เอลีนเอ่ยรัวเร็วก่อนจะรีบจ้ำอ้าวไปรวมกลุ่มกับคนที่มีป้ายลำดับหมายเลขสีขาว
"ทำไมต้องดีใจขนาดนั้นด้วยนะ" โคโกะเอ่ยด้วยความสงสัยทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะเดินไปรวมกลุ่มกับคนที่มีป้ายลำดับหมายเลขใบสมัครสีแดง..
เสียงระฆังดังเหง่งหง่างบ่งบอกว่าหมดเวลาสอบ โคโกะกาคำตอบข้อสุดท้ายก่อนจะวางดินสอลง เขาผ่อนลมหายใจยาวออกมา ข้อสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนาโหดหินสมฉายา วิชาประวัติศาสตร์นั้นออกข้อสอบกว้างมาก บางข้อย้อนไกลไปจนถึงช่วงที่โลกยังมีเพียงแค่เผ่ามนุษย์ ส่วนข้อสอบศาสตร์ว่าด้วยเผ่าแวมไพร์ออกรายละเอียดยิบย่อยจนาดเขาที่ใช้ชีวิตกับแวมไพร์มาหลายปียังตอบไม่ได้หลายข้อ ทำให้ความมั่นใจของเขาไม่ได้มีเยอะมากนักหลังจากส่งกระดาษคำตอบไป
"โคโกะ!" เอลีนรีบวิ่งมาหาโคโกะ เขาสอบเสร็จก่อนประมาณ 15 นาทีได้ จึงลงมารอที่ด้านล่าง "เป็นไงบ้าง ทำได้ไหม ข้อสอบศาสตร์ว่าด้วยเรื่องแวมไพร์โคตรยากเลยอ่ะ ฉันตอบได้ไม่ถึงครึ่งเลย" เด็กหนุ่มเอ่ยสีหน้าห่อเหี่ยวอย่างหมดกำลังใจ
"ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่เขาไม่ได้วัดคะแนนรายวิชานี่ ขอแค่คะแนนรวมเกิน 500 คะแนนเท่านั้น" โคโกะเอ่ย ซึ่งเขาไม่รู้ตัวว่ากำลังให้กำลังใจเอลีนทางอ้อมอยู่
"แต่ข้อสอบยากชะมัด ฉันจะได้ถึงรึเปล่ายังไม่รู้เลย" เอลีนเอ่ยด้วยความรู้สึกท้อเล็ก ๆ อยู่ในใจ "แต่ว่ามันผ่านไปแล้วก็ช่างมันประไร ครอบครัวของฉันรออยู่หน้าปราสาท พวกเราไปฉลองหลังสอบกันเถอะ!" เขาเอ่ยพร้อมกับกอดคอโคโกะให้เดินไปด้วยกัน
"โคโกะต้องบอกทางบ้านก่อน คิดว่าตอนนี้พ่อบ้านการ์ดเนอร์น่าจะมารออยู่แล้ว" โคโกะเอ่ย เขายังไม่ได้แจ้งคุณพ่อคุณแม่ว่าจะมาฉลองสอบเสร็จกับเพื่อนใหม่ เพราะเวลากระชั้นชิดเกินไป
บนทางเดินลาดยาวที่ปูด้วยพรมสีขาวสะอาดตาระหว่างเอลีนและโคโกะมีบทสนทนามากมายหัวข้อ โคโกะเพิ่งจะรู้ว่าครอบครัวของเอลีนทำอาชีพช่างทำผม พวกเขาเปิดร้านทำผมไม่เล็กไม่ใหญ่อยู่ที่เมืองดาคูล ห่างจากเมืองรามานี่ไปประมาณ 150 กิโลเมตร เนื่องจากค่าใบสมัครค่อนข้างแพง ราคาค่างวดการเรียนเสริมก็สูงปรี๊ด ไหนจะค่าเดินทางมายังรามานี่เพื่อสอบ เอลีนจึงทำงานพิเศษด้วยการเป็นเด็กส่งของ แต่กระนั้นเงินตรงนั้นไม่พอที่จะมาเรียนเสริมอยู่ดี เด็กหนุ่มจึงรู้สึกภูมิใจที่ตัวเขามาสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนาด้วยตัวเองโดยทำทุกอย่างด้วยตัวเองตั้งแต่อ่านหนังสือไปจนถึงมาเข้าสอบ
"นี่..โคโกะ ถ้านายได้เข้าเรียนที่ไบรอันนา นายจะทำอะไรเป็นอย่างแรง" เอลีนเอ่ยถาม ตอนนี้พวกเขาเดินออกมาจากห้องโถงแก้วแล้วกำลังจะเดินไปยังทางออกของปราสาท
"ไม่รู้สิ แกล้งพวกแวมไพร์ละมั้ง" โคโกะเอ่ยแบบติดตลก แต่คำพูดของเขาดันไปเข้าหูใครบางคน บุคคลที่ไม่คิดว่าจะปรากฎตัวที่นี่ ในเวลานี้
"ลูกพ่อทำไมเป็นเด็กขี้แกล้งอย่างนี้นะ"
"คุณพ่อ.." โคโกะเอ่ยเรียกคุณพ่อบาร์ธาซ่าของเขาที่ไม่น่าเชื่อว่าจะปรากฎตัวที่ปราสาทอาลองเซ่ ยิ่งเป็นช่วงวันสอบ ยิ่งไม่น่ามาปรากฎตัวเข้าไปใหญ่
"พ่อมีธุระที่นี่นิดหน่อยเลย ตั้งใจจะมารับลูกกลับด้วย แล้วพ่อหนุ่มตรงนั้น.." บาร์ธาซ่าเอ่ยพร้อมกับมองมายังเอลีนด้วยสายตาอ่อนโยน
"เอลีน บาร์เบอร์ครับ! เรียกเอลีนได้เลยครับ!!" เอลีนเอ่ยด้วยอาการตื่นเต้นเมื่อได้พบกับคนดังของประเทศ
"เอลีนสินะ เป็นชื่อที่ดีเลยทีเดียว" บาร์ธาซ่าเอ่ยชม ยิ่งทำให้หัวใจของเอลีนเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นมากขึ้นไปอีกเท่าตัว
"คุณพ่อ..เอลีนชวนโคโกะไปฉลองหลังสอบเสร็จ วันนี้คงไม่ได้ทานมื้อเย็นด้วยกัน" โคโกะเอ่ยกับคุณพ่อ ปกติแล้วครอบครัวเบลินดาจะทานอาหารพร้อมกันยกเว้นจะมีเหตุจำเป็น
"ฉลองหลังสอบเสร็จสินะ เอาอย่างนี้มาฉลองที่บ้านของพวกเรากันเถอะ คุณเอลีน.."


วันนี้เป็นวันฝนตกกระหน่ำรุนแรง บนพื้นถนนเปียกชุ่มฉ่ำ ผู้คนที่เดินผ่านสัญจรไปมากางร่มหลากสีสัน ณ ตรอกเล็ก ๆ ที่แยกออกมาจากทางเท้านั้นปรากฎเงาเล็ก ๆ กระโดดลงมาจากกำแพงด้านบนด้วยความว่องไวกว่ามนุษย์ทั่วไป เมื่อเท้าแตะลงบนพื้นร่างกายแบบางโซซัดโซเซไปมาก่อนจะทรุดฮวบลงบนพื้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสมองไปด้านข้าง เห็นกองขยะส่งกลิ่นเหม็นจนแสบจมูก แต่อย่างน้อยมันก็สามารถใช้แทนหมอนหนุนหัวได้ เด็กชายหยิบเศษผ้าขี้ริ้วรุ่งริ่งขึ้นมาห่มคลุมตัวเองเพื่อสร้างไออุ่น เขาเอนศีรษะลงบนถุงขยะ เปลือกตากำลังจะปิดจากความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมาตลอดติดกันหลายวัน ทว่าทันใดนั้นเองเสียงฝีเท้าย่ำลงบนพื้นใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนหยุดอยู่ตรงหน้าเขา เด็กชายเปิดผ้าคลุมออก เล็บมือของเขางอกยาวออกมามากกว่าปกติพร้อมกับเขี้ยวสีขาว แต่แล้วเขากลับหยุดชะงักเมื่อเห็นคนตรงหน้า ไม่มีตราสัญลักษณ์สีมองตรงหน้าอกด้านซ้าย ไม่ใช่คนของสภากลางหรอกหรือนี่ เขาลดมือลงพลางเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า เขาเป็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าอ่อนเยาว์ สวมเสื้อโค้ทสีน้ำตาลพาเมซาน ชายหนุ่มย่อกายลงมาพร้อมกับยื่นมือมาตรงหน้าเด็กชาย สร้างความแปลกใจ ฉงนใจ และหวาดระแวง
"เธอไปอยู่กับฉันไหม" ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล อ่อนโยน
ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสแสดงความประหลาดใจออกมา ในใจร้องเตือนว่าอย่าไปไว้ใจคนตรงหน้า เพราะเป็นใครไม่รู้แน่ชัด เขาจึงปัดมือออก แต่ด้วยเรี่ยวแรงที่มีทำให้มือนั้นแทบไม่ขยับเลยสักนิด ชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงสละร่มในมือบังฝนให้กับเด็กชายโดยไม่สนว่าสายฝนจะทำให้เสื้อโค้ทของเขาเปียกจนหนักอึ้งจากการซับน้ำ เด็กชายแสดงอาการประหลาดใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้รับมิตรไมตรี ฝ่ามือของคนตรงหน้าลูบศีรษะของเขา ความอ่อนโยนเพียงเล็กน้อยที่ส่งผ่านมานั้นทำให้น้ำตาเอ่อล้นไหลออกมา เขาร้องไห้โฮออกมาท่ามกลางเสียงสายฝนให้กับความอ่อนโยนที่ไม่เคยได้รับนับตั้งแต่จำความได้ เด็กชายคุกเข่ากอดเอวของชายหนุ่มเอาไว้จนในที่สุดเขาผลอยหลับไป ชายหนุ่มอุ้มเด็กชายขึ้นมา เดินตรงไปยังรถสีดำคันงาม พ่อบ้านวัยชราเปิดประตูรถให้ด้วยท่าทีนอบน้อม เขาก้าวขึ้นรถไป วางเด็กหนุ่มไว้ที่เบาะด้านใน น่าเสียดายที่เสื้อคลุมของเขาเปียกฝนไปหมดแล้วจึงไม่สามารถถอดมาห่มให้ได้ เขาสั่งให้คนขับรถออกรถไป รถสีดำคันเคลื่อนตัวไปด้วยความเร็วสม่ำเสมอฝ่าสายฝนที่กระหน่ำในช่วงฤดูพายุ
รถมเคลื่อนตัวผ่านรั้วเหล็กดัดสีทอง ขับวนผ่านบ่อน้ำพุสีขาวตรงลานหน้าบ้านเข้าจอดน้าประตูบานใหญ่สีน้ำตาล หญิงสาวผมสีน้ำตาลเข้มผู้เป็นภรรยาและนายหญิงของบ้านเดินออกมาต้อนรับสามี ใบหน้าอ่อนเยาว์ และงดงามไม่ได้แสดงอาการประหลาดใจเมื่อเห็นสามีเดินพร้อมกับอุ้มเด็กชายคนหนึ่งเข้ามาด้วย
"ยินดีต้อนรับกลับค่ะ บาร์" หญิงสาวเอ่ยต้อนรับผู้เป็นสามีที่เพิ่งจะกลับมาที่บ้าน
"ขอบคุณที่มาต้อนรับนะ เมลิน" ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะหอมแก้มผู้เป็นภรรยาหนึ่งฟอด
"เด็กคนนี้..คุณตามหาเขาเจอได้ยังไงกันคะ" เมลิน เบลินดาเอ่ยถามสามี
"ต้องขอบคุณอุปกรณ์ของสภากลางทำให้ผมตามหาเขาได้ง่ายขึ้น หลังจากนี้เขาจะเป็นลูกที่น่ารักของพวกเรา" บาร์ธาซ่า เบลินดาเอ่ยพร้อมกับปรายตามองเด็กชายในอ้อมแขน
"ฉันยินดีที่จะรับเขามาเป็นลูกที่น่ารักของพวกเราค่ะ" เมลินเอ่ย สายตาของเธอมีความสุขมากยามเมื่อมองเด็กชายในอ้อมแขนของสามี เธอกับบาร์ธาซ่าแต่งงานกันมาได้ 10 ปีแล้ว ในปีนี้พวกเธออายุ 35 ปีด้วยกันทั้งคู่ แต่ยังคงไร้บุตร เนื่องจากเหตุการณ์ในอดีตสามีและเธอเข้าไปพัวพันกับการทดลองของฟาร์มเลือดที่แวมไพร์ชั้นสูงให้การสนับสนุน ทำให้บาร์ธาซ่ากลายเป็นหมัน และลูกน้อยของพวกเธอถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมโดยแวมไพร์ที่เป็นผู้สนับสนุน พวกเธอต้องผ่านคืนวันที่โหดร้าย สภาพจิตใจที่ย่ำแย่จนกระทั่งวันนี้..วันที่สภาพจิตใจทุกอย่างดีขึ้นมาก และพร้อมที่จะรับเด็กมาเลี้ยงดู และแล้ววันที่โชคชะตาอำนวยพรมาให้เธอก็มาถึง "เขาจะชื่อว่าอะไรดีนะคะ" เธอจับมือเล็ก ๆ ของเด็กชายแวมไพร์อาหารขึ้นมานาบข้างแก้มอย่างรักใคร่
"โคโกะ.." บาร์ธาซ่าเอ่ยชื่อของเด็กชายแวมไพร์อาหารที่เขาช่วยมาจากตรอกในวันฝนพรำ
"เป็นชื่อที่เหมาะกับเขาเป็นอย่างยิ่งแน่นอนค่ะ" เมลินเอ่ยอย่างเห็นด้วย
สามวันผ่านไปเด็กชายที่ได้นามใหม่ว่า 'โคโกะ' ลืมตาตื่นขึ้นมา เขากระพริบตาปรับการมองเห็น เมื่อเห็นเพดานสีครีมกับลวดลายดอกแดนดิไลออน ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสเบิกกว้างขึ้นมาในบัดดล เขาลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเตียง สิ่งแรกที่อยู่ตรงหน้าคือใบหน้าอ่อนเยาว์ และงดงามของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม เธอยิ้มละไมอ่อนโยนให้เขาพร้อมกับส่งแก้วนมอุ่น ๆ มาให้
"ที่นี่ที่ไหนเหรอ..ครับ" เด็กชายเอ่ยถามด้วยท่าทีหวาดระแวง ไม่แตะต้องแก้วนมแม้ท้องจะหิว
"ที่นี่คือคฤหาสถ์เบลินดาจ้ะ สามีของฉันช่วยเธอมา ตอนนี้อย่าเพิ่งคิดอะไรนะ ดื่มนมนี่ก่อน ร่างกายของเธออ่อนแอมาก ยังกินของหนักไม่ได้" เมลินเอ่ย
เด็กชายมองแก้วนมสลับกับใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า ดูจากแววตาแล้วเธอคนนี้ไม่น่าจะมีเจตนาร้ายอะไรต่อเขา มือเล็ก ๆ จึงรับแก้วนมมาดื่มอึก ๆ รวดเดียวจนหมดแก้ว เขาใช้หลังมือลูบคราบนมที่ติดอยู่เหนือริมฝีปาก เมื่อผละมือออกหญิงสาวตรงหน้าก็หยิบผ้าผืนเล็กมาเช็ดรอบปากของเขาราวกับว่าเขาเป็นเด็กตัวน้อย
"อีกเดี๋ยวจะมีหมอมาตรวจร่างกายของเธอนะ อยากได้อะไรก็สั่นกระดิ่งข้างหัวเตียงตรงนี้ได้เลย จะมีพ่อบ้านหรือเมดมา" เมลินเอ่ย
เมด ? พ่อบ้าน ? คืออะไรกัน เด็กชายเอียงคอมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสงสัย เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับเขาผู้อยู่ในฟาร์มเลือดมาตั้งแต่จำความได้ ชีวิตในฟาร์มเลือดนั้นมีแต่นักวิทยาศาสตร์ นักวิจัย นักชีววิทยา และเหยื่อการทดลองที่มีชะตากรรมเดียวกันกับเขา เรื่องที่ผู้หญิงตรงหน้าพูดจึงเหมือนเรื่องเล่าสุดประหลาดที่สุดในชีวิต
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรียกความสนใจของเด็กชายให้หันไป พ่อบ้านวัยกลางคนเปิดประตู โค้งคำนับก่อนจะเรียนแจ้งว่า
"หมอมาถึงแล้วครับ"
หมอวัยชราเดินเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าหนังสีน้ำตาล เมื่อเห็นคนสวมชุดกาวน์สีขาว เด็กชายสะดุ้งโหยง ลุกพรวดจากเตียงไปนั่งอยู่มุมห้องด้วยอาการสั่นเทาไปทั่วทั้งร่าง เขากอดเข่าตัวเองพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างปกป้องศีรษะของตัวเองเอาไว้ ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสแสดงอาการหวาดระแวง ภาพเข็มฉีดยาเล่มยาว มีดผ่าตัดหลายขนาด หยาดโลหิตที่ไหลอาบตามร่างกาย และกลุ่มคนใส่ชุดกาวน์ที่กรูกันเข้ามาหาเขาฉายแวบขึ้นมาในความคิด อาการของเด็กชายตรงหน้าบ่งบอกกับเมลินว่าเขาผ่านคืนอันโหดร้ายมาอย่างไม่ต้องสงสัย
"หยะ..อย่าเข้ามา!" เด็กชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ใจเย็นก่อนจ๊ะ ให้หมอตรวจอาการหน่อยนะ พวกเราจะได้หาวิธีรักษาเธอได้ถูกต้อง" เมลินเอ่ย เธอย่อกายลงคลานเข่าเข้าไปพร้อมกับเอ่ยปลอบประโลมเด็กน้อยที่เธอจะรับมาเป็นบุตรบุญธรรม
"หยะ..อย่า!" เด็กชายเอ่ยเสียงดัง เล็บยาวงอกจากนิ้วทั้งห้าข่วนเข้าที่แขนเรียวของหญิงสาวตรงหน้า เขาชะงักมือเข้าหาตัวเองในบัดดล นัยตาสั่นระริกยามเมื่อมองคราบเลือดที่เกาะอยู่ตามปลายเล็บของตัวเอง เขารีบรุดตัวไปข้างหน้าคว้ามือของคุณเมลินมา เรียวลิ้นเลียลงบนรอยแผลทางยาวบนแขนบอบบาง ฉับพลันบาดแผลทางยาวมลายหายไปราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
หมอวัยชรานั้นแสดงท่าทางพะอืดพะอมออกมา เขาเป็นหมอผู้เชี่ยวชาญด้านแวมไพร์ เขาศึกษาแวมไพร์มาหลากหลายชนิท แต่เขาผู้เป็นมนุษยนั้นยังคงรังเกียจน้ำลายแวมไพร์ราวกับมันคือพิษร้าย เพราะอะไรน่ะหรือ..คำตอบนั้นง่ายมากในช่วงที่เขาเกิดนั้นเป็นช่วงคาบเกี่ยวก่อนที่พันธะสัญญา 4 เผ่าพันธุ์จะลงตัวอย่างในปัจจุบัน เขาเคยอาศัยอยู่กับความหวาดระแวงที่มีต่อเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางยอมรับพันธะสัญญาบ้าบอนั่นแม้ในตอนนี้ตัวเขานั้นจะทำงานภายใต้การดูแลของสภากลางก็ตาม
"ถึงจะเป็นแวมไพร์อาหาร แต่น้ำลายของผมสามารถรักษาบาดแผลได้เหมือนน้ำลายของแวมไพร์ปกติ" เด็กชายเอ่ยเมื่อผละเรียวลิ้นออกจากแขนของคุณเมลิน เสื้อเชิร์ตตัวโคร่งของสามีที่อยู่บนตัวนั้นร่นลงมาเผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปค้างคาวสัญลักษณ์ของตระกูลแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ที่มีอิทธิพลมากในโรมานา
"ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เป็นอะไรเลยนะครับ เห็นทีคงไม่ต้องตรวจอาการอะไร" หมอวัยชราเอ่ยกึ่ง ๆ เหน็บแนมพร้อมกับส่งสายตารังเกียจไปยังเด็กชาย
"ร่างกายของเขาอ่อนแอมาก ฉันคิดว่าคุณเป็นหมอผู้เชี่ยวชาญด้านแวมไพร์คงจะช่วยเหลืออะไรได้บ้าง แต่ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ดิฉันคิดว่าคงมีผู้เชี่ยวชาญด้านแวมไพร์อีกหลายคนในโรมานา ดินแดนของแวมไพร์" เมลินเอ่ยตอกกลับใส่หมอวัยชราจนอีกฝ่ายรู้สึกหน้าชา
หมอวัยชรากัดฟันกรอดเมื่อรับรู้ว่าตัวเองถูกหมิ่นเกียรติ เขาสะบัดหน้าเดินออกจากห้องมาโดยไม่กล่าวลา เมลินถอนหายใจออกมาอย่างนึกเคือง เธอน่าจะรู้ดีว่ามนุษย์เกลียดชังแวมไพร์มากแค่ไหนแม้จะเป็นคนของสภากลาง ความจริงเธอจะส่งเด็กคนนี้ไปให้หมอที่เป็นแวมไพร์ตรวจดูก็ได้ แต่สถานการณ์ในตอนนี้ไม่สู้ดีนัก สภากลางคงกำลังหาตัวของโคโกะ เพราะถือว่าเป็นพยานคนสำคัญในคดีฟาร์มเลือด และคิดจะกำจัดในภายหลังเพื่อให้ความลับสลายกลายเป็นเถ้าธุลี
"ผมอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอกครับ" เด็กชายเอ่ย "สภากลางจะต้องเข้ามาค้นที่นี่ จะทำให้คุณลำบากได้"
"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เพราะคฤหาสถ์เบลินดาเป็นเขตพิเศษที่ไม่ว่าเผ่าพันธุ์ก็ไม่สามารถเข้ามาได้หากไม่ได้รับอนุญาต เพราะที่นี่เป็นที่อยู่ของผู้สังเกตการณ์ของสภากลาง!"


ครอบครัวบาร์เบอร์มาร่วมรับประทานอาหารเย็นกับครอบครัวเบลินดาที่คฤหาสถ์ ทุกคนรู้สึกตื่นเต้นที่ได้พบกับคู่สามีภรรยาที่มีชื่อเสียงเป็นอันดับต้น ๆ ของโรมานา คนที่ตื่นเต้นที่สุดคงไม่พ้นเอลีน เขานั่งหลังตรง มือทั้งสองข้างสั่นเทาน้อย ๆ ดวงตาไม่กล้าสบกับเจ้าของบ้าน จะให้กล้าได้ยังไงกันเล่า..เขาน่ะชื่นชมท่านบาร์ธาซ่าและท่านเมลินมาเนิ่นนาน ทั้งสองท่านเป็นแรงบันดาลใจให้เขาอยากสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนาเชียวนะ เพราะทั้งสองต่างเป็นศิษย์เก่าของโรงเรียนนี้
"ครอบครัวของคุณเป็นช่างทำผมนี่เอง ฉันอยากให้พวกคุณช่วยออกแบบทรงผมให้ฉันจังเลยค่ะ" เมลินเอ่ยด้วยท่าทีสนใจเมื่อทราบว่าครอบครัวของแขกผู้มาเยือนเป็นช่างทำผม
"แต่ว่าพวกเราเป็นร้านเล็ก ๆ แถมไม่มีชื่อเสียงนะคะ" เอเลน่า บาร์เบอร์ ผู้เป็นแม่เอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อม เธอไม่กล้าคิดกล้าฝันว่าจะมีวันที่ได้ออกแบบทรงผมให้ชนชั้นสูงมาก่อน อีกอย่างทรงผมของชนชั้นสูงแตกต่างจากทรงผมทั่วไป ต้องใช้เทคนิคขั้นสูงบวกกับเครื่องประดับราคาแพง ซึ่งแน่นอนว่าร้านทำผมเล็ก ๆ ของครอบครัวเธอนั้นคงไม่สามารถหาเครื่องประดับราคาแพง หรือสามารถทำผมด้วยเทคนิคชั้นสูงได้
"ไม่เห็นจะเป็นปัญหาเลยนี่คะ ฉันเองก็ไม่ได้ชอบทรงผมเกล้าสูงสักเท่าไหร่" เมลินเอ่ย หลายครั้งที่เธอรู้สึกปวดคอแทนให้กับชนชั้นสูงที่ต้องแบกทั้งรัฟฟ์ ทั้งวิกผม "อีกอย่างฉันไม่ค่อยออกงานสังคมโดยที่ไม่จำเป็นค่ะ ส่วนมากจะเป็นสามีมากกว่าที่ออกงาน"
"แต่ว่า.." เอเลน่าตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เอลเดน ผู้เป็นสามีกลับชิงพูดตัดหน้าว่า
"ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ ท่านเมลิน"
"ท่งท่านอะไรกันคะ เรียกเมลินก็พอค่ะ ถ้าฉันต้องการให้ออกแบบทรงผมเมื่อไหร่จะติดต่อพร้อมส่งรถไปรับนะคะ" เมลินเอ่ยพร้อมกับระบายยิ้มออกมา รอยยิ้มของเธอทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารผ่อนคลายลงมาบ้าง
ครอบครัวบาร์เบอร์มีความสุขกับมื้ออาหาร แต่ถึงกระนั้นพวกเขายังคงกริ่งเกรงในอำนาจของครอบครัวเบลินดา ใครจะไปทันคาดคิดว่าวันหนึ่งจะได้มาร่วมโต๊ะกับคนที่ทรงอิทธิพลขนาดรัฐสภา หรือกษัตริย์ยังต้องหวั่น ๆ มื้ออาหารมื้อนี้จะเป็นมื้อที่พวกเขาจดจำไปชั่วชีวิต จดจำว่ากลืนอะไรลงไปแทบไม่รู้รสชาติ
หลังจากมื้ออาหารผ่านพ้นไปครอบครัวเบลินดาเชิญให้ครอบครัวบาร์เบอร์พักค้างแรมที่คฤหาสถ์เนื่องด้วยข้างนอกมืดมากแล้ว แม้จะมีพันธะสัญญารักษาความสงบสุข มีกฎหมายที่คุ้มครอง แต่ผู้คนต่างรู้ดีว่าเมื่อดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ดวงดาราและจันทรามาแทนที่ข้างนอกนั้นหาใช่ริตติกาลของมนุษย์ไม่ แต่เป็นรัตติกาลของเหล่าแวมไพร์..
ร้านบริการเลือดพร้อมดื่ม
เสียงดังกรุ๊งกริ๊งของระฆังที่ห้อยอยู่กับบานประตูหน้าร้านดังขึ้น ชายหนุ่มผมสีดำมัดรวบตึงเป็นหางม้าคลอเคลียกับไหล่กว้างภายใต้เสื้อสีดำสนิทส่งเสริมให้เขาดูกลมกลืนไปกับยามรัตติกาล ชายชราหลังค่อม ศีรษะล้านเหลือเพียงเส้นผมไม่กี่เส้นเดินอาด ๆ มาด้วยท่าทีนอบน้อม ชายชราปีนขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ตัวสูงหลังเคาท์เตอร์บาร์สีน้ำตาล ด้านหลังของเขาเต็มไปด้วยอุปกรณ์สำหรับชงกาแฟ แต่นั่นคืออาชีพเบื้องหน้าที่ทำเพื่อกลบอาชีพที่แท้จริง นั่นคือร้านบริการเลือดพร้อมดื่มสำหรับแวมไพร์ อาชีพที่หากถูกผู้สังเกตการณ์จับได้ เขาคงถูกหิ้วให้ไปรับโทษทัณฑ์จากสภากลางข้อหาละเมิดพันธะสัญญา 4 เผ่าพันธุ์ หากผู้สังเกตการณ์มีความสามารถที่จะจับเขา และสภากลางมีอารมณ์มานั่งลงโทษเขาน่ะนะ
"น้ำชาคืนนี้หอมหวนมากกว่าคืนไหน ๆ ท่านทาคุยะ" ชายชราเอ่ยพร้อมกับรินของเหลวสีแดงลงในแก้วไวน์ปริมาณครึ่งแก้วที่ตั้งอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มนามทาคุยะ
"ได้ยินมาว่าปีนี้มีเด็กหัวกะทิมาสอบเข้า" ทาคุยะเอ่ยเพียงสั้น ๆ ก่อนจะหยิบแก้วมาดื่มของเหลวสีแดง
"เรื่องนี้นี่เอง..กระผมไปสอบถามเนโรมาแล้ว ปีนี้มีลูกชายจากครอบครัวเบลินดา เขาชื่อว่าโคโกะ เบลินดา สักครู่นะท่าน ข้าขอไปค้นหาอะไรสักเล็กน้อย" ชายชราเอ่ยก่อนจะปีนลงจากเก้าอี้ เขาเดินหายไปภายในด้านหลังร้านที่มืดสนิทชวนให้รู้สึกน่ากลัวพอ ๆ กับน่าสงสัย ใช้เวลาไม่นานเขาเดินออกมาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาล จากนั้นจึงวางมันลงตรงหน้าทาคุยะ "เด็กคนนี้เป็นลูกบุญธรรมของครอบครัวเบลินดา ประวัติเป็นไปตามที่ท่านเห็นในเอกสาร เป็นเด็กเรียนดี กิจกรรมเด่น ถ้าสอบไม่ติดโรงเรียนไบรอันนา คงเป็นที่เสื่อมเสียเกียรติ์ของพ่อแม่น่าดู" ชายชราเอ่ยอย่างขำขันไปเรื่อยในขณะที่ทาคุยะกำลังอ่านประวัติบนหน้ากระดาษ
คิ้วเรียวของทาคุยะขมวดมุ่นเข้าหากันเมื่อพบว่าดวงตาของเด็กหนุ่มนามโคโกะมีสีฟ้าอ่อนใสเหมือนกับตาของเด็กคนนั้นไม่มีผิด.. เขาไล่สายตาอ่านประวัติ พบเพียงประวัติที่ไม่มีอะไรโดดเด่น โคโกะถูกรับมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าโดยคู่สามีภรรยาเบลินดา ซึ่งเจ้าตัวเป็นเด็กฉลาด เรียนเก่ง กิจกรรมดี ทุกอย่างดูปกติ ปกติเกินไป.. เขาพอจะรู้มาบ้างว่าบาร์ธาซ่าเป็นหมันจากเหตุการณ์ฟาร์มเลือด แต่ถ้าอยากรับเลี้ยงเด็ก ทำไมถึงมารับเอาตอนนี้ ทำไมถึงไม่รับมาตั้งแต่ก่อนหน้านั้น ราวกับว่ากำลังรอเวลานี้มาตลอด
"ขอบใจนะนอร์ธ" ทาคุยะขอบคุณชายหลังค่อม เขาวางธนบัตรปึกหนาตรงหน้าชายหลังค่อมนามว่านอร์ธอย่างไม่สะทกสะท้านต่อจำนวนเงินที่ควักจ่ายไป
"ยินดีรับใช้อย่างยิ่งนายเหนือหัวของพวกเรา" นอร์ธเอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อม แต่กลับรีบใช้มือโกยเงินเข้ากระป๋องเก็บเงินย่างรวดเร็ว สำหรับเรื่องเงินแล้วไม่มีคำว่าพลาดสำหรับเขา แหม..ถึงจะเป็นแวมไพร์ แต่ต้องกินต้องใช้ไม่ต่างจากมนุษย์นั่นละนะ ยิ่งเขาต้องอำพรางตัวจน ยิ่งมีค่าใช้จ่ายในการซ่อมบำรุงภาพลักษณ์อีกมากมายก่ายกองไม่จบไม่สิ้น
ทาคุยะเดินออกมาจากร้านบริการเลือดพร้อมดื่มของนอร์ธ เขาดื่มเลือดไปหมดแก้ว มันช่วยลดอาการกระหายเลือดได้ แต่ไม่สามารถเติมเต็มได้ มีอยู่ครั้งหนึ่งเมื่อ 10 ปีที่แล้วเขาเกิดอาการกระหายเลือดอย่างรุนแรง แต่วันนั้นเขาได้รับเลือดชนิทพิเศษที่สภากลางจัดหามาให้ หยดเลือดที่ไม่สามารถลืมได้ราวกับว่ารสชาติของมันติดอยู่ที่ปลายลิ้นทุกขณะ ความกระหายก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาสีดำมืดดุจท้องนภายามรัตติกาลเกิดประกายสีแดง จากที่จะกลับปราสาท ทาคุยะเดินกลับไปยังร้านของนอร์ธ..
3 วันต่อมา
ตามระเบียบการของโรงเรียนไบรอันนา ผู้ที่สอบผ่านจะได้รับจดหมายสีเหลืองบัตเตอร์มิลค์อันเป็นสีสัญลักษณ์ของนักเรียนเผ่ามนุษย์โรงเรียนไบรอันนา การสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนาของมนุษย์และแวมไพร์จะมีความแตกต่างกัน เผ่ามนุษย์จะเป็นการสอบข้อเขียน ส่วนการสอบของแวมไพร์จะเป็นความลับ ผู้ที่ผ่านการสอบเข้าจะได้รับจดหมายสีแดงโกเมนอันเป็นสีสัญลักษณ์ของนักเรียนเผ่าแวมไพร์โรงเรียนไบรอันนา
จดหมายสีทองบัตเตอร์มิลค์ลอยผ่านประตูคฤหาสถ์ไบรอันนา มันหยุดบนฝ่ามือของโคโกะ ประกายสีเหลืองสะท้อนแสงระยิบระยับ บนจ่าหน้าเขียนว่า
'จาก โรงเรียนไบรอันนา ถึง คุณโคโกะ เบลินดา'
ขอแสดงความยินดีกับผู้สอบเข้าหมายเลข 4344 ท่านได้สอบผ่านเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนไบรอันนา ทางโรงเรียนได้แนบรายการหนังสือ และสิ่งของที่จำเป็นสำหรับการเข้าเรียนในชั้นเรียนให้แล้ว ขอให้ท่านเตรียมตัวให้พร้อม อีก 1 สัปดาห์จะเป็นวันเปิดภาคเรียน อนึ่งในจดหมายได้แนบกำหนดการวันเปิดเทอมมาให้ด้วยเช่นกัน ทางโรงเรียนตั้งตารอที่จะได้พบท่าน ผู้เชื่อมั่นในสันติสุข 4 เผ่าพันธุ์
ลงชื่อ เนโร เนลาเฟอรี่ (ผู้อำนวยการโรงเรียนไบรอันนา)
รายการของที่ต้องซื้อเพื่อประกอบการเรียน
ตำราเรียน
- ประวัติศาสตร์เบื้องต้น อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์โดมนิเตอร์ คูซาอิน
- การปฏิบัติตนในทางสันติภาพ อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์อานา ยูกิระ แอนนาเบตตา
- ศาสตร์ว่าด้วยเรื่องเผ่าพันธุ์ทั้ง 4 อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์คาโรไลน์ โยชิยูกิ
- ศาสตร์การต่อสู้เพื่อปกป้องตัวเองจากแวมไพร์ อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์เฟอร์ดินาน เฟริสเซโร่
- การเล่นแร่แปรธาตุสำหรับป้องกันตัวจากแวมไพร์เบื้องต้น อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์ไมเคิล มิฟุเนะ
- ศาสตร์ว่าด้วยเรื่องสมุนไพร อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์มาการิต้า มาเจลโต
- ภาษาโรมาริสโบราณ อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์เวลก้า วาลองก้า
- ศาสตร์ว่าด้วยเรื่องสัตว์วิเศษ อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์อิพาเซร่า โทโคเมะ
เครื่องแบบ
- เสื้อเชิร์ตสีขาว (สามารถปรับความยาวของเสื้อ และแขนได้ตามใจชอบ)
- เนคไทด์สีเหลืองบัตเตอร์มิลค์สลับดำ
- เสื้อกั๊กสีเหลืองบัตเตอร์มิลต์
- เสื้อคลุมตัวยาวสีเหบืองบัตเตอร์มิลค์
- กางเกงสีดำ (สามารถปรับความยาวได้ตามใจชอบ)
- ถุงเท้า (สามารถเลือกได้ระหว่างสีดำ สีเทา และสีขาว)
- รองเท้าหุ้มส้น (สามารถเลือกสีได้ระหว่างสีดำ สีเทา และสีขาว)
อุปกรณ์สำหรับการเรียน
- ไม้กายสิทธิ์
- อุปกรณ์เพิ่มเติมที่เห็นว่าจำเป็น
โคโกะลดจดหมายลงพร้อมกับผ่อนลมหายใจออกมา ดูเหมือนเขาจะต้องไปหอบหนังสือกองใหญ่กลับมาจากจตุรัสค้าขายใจกลางเมืองรามานี่เสียแล้ว บาร์ธาซ่าเห็นท่าทีของผู้เป็นลูกชาย เขาจึงลดระดับความหนักของฝีเท้าก่อนจะโผล่พรวดไปตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ทำให้โคโกะตกใจจนทำจดหมายร่วงจากมือ
"โอ้..สอบติดสินะ ยินดีด้วยนะ โคโกะ" บาร์ธาซ่าเอ่ยพร้อมกับลูบหัวลูกชายด้วยความภูมิใจ
"ลูกของแม่เก่งที่สุด" เมลินที่เพิ่งจะเดินเข้ามาสวมกอดลูกชายจากด้านหลัง เธอได้ยินเสียงบาร์ธาซ่าลอยเข้ามาระหว่างกำลังเก็บกระเป๋าหลังจากออกไปทำธุระกับสามีมา "วันนี้สงสัยต้องฉลองซะแล้วละมั้ง วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมจ๊ะ"
"สตูเนื้อ!" โคโกะตอบรับในทันทีด้วยแววตาเปล่งประกาย เขาชอบทานสตูเนื้อมากที่สุด เพราะมันเป็นอาหารอย่างแรกที่เขาได้ลิ้มลองหลังจากตัดสินใจมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเบลินดา
"ดูเหมือนวันนี้แม่ต้องเข้าครัวเองซะแล้ว" เมลินเอ่ยพร้อมกับก้มลงไปหอมแก้มลูกชายสุดที่รักหนึ่งฟอด จากนั้นเธอจึงเดินไปทางห้องครัวเพื่อไปเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำมื้อพิเศษฉลองให้กับโคโกะ
"ไหนดูซิ มีของที่ต้องซื้อเยอะแยะเลยนี่น่า ถ้าอย่างนั้นพ่อจะไปจตุรัสกลางเมืองเป็นเพื่อนนะ" บาร์ธาซ่าเอ่ย เขาเคยเป็นศิษย์เก่าของโรงเรียนไบรอันนามาก่อน แต่ว่าพวกตำราเรียนของเขานั้นถูกนำไปขายตามร้านขายเศษกระดาษเสียแล้ว เพราะมันหลายปีมาแล้วที่เขาจบการศึกษามา ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเนื้อหาในตำราเรียนย่อมมีการเปลี่ยนแปลงตามยุคสมัยอย่างที่มันควรจะเป็น
"ครับ!" โคโกะขานรับด้วยท่าทีร่าเริง เขากึ่งเดินกึ่งวิ่งไปบอกพ่อบ้านการ์ดเนอร์ให้ไปเตรียมรถเดินทางไปยังจตุรัสค้าขายใจกลางเมือง
จตุรัสค้าขายใจกลางเมือง
ยามนี้จตุรัสค้าขายใจกลางเมืองคราคร่ำไปด้วยทั้งเผ่ามนุษย์และเผ่าแวมไพร์ ทั้งสองเผ่าพันธุ์ต่างเดินจับจ่ายใช้สอยตำราเรียน เครื่องแบบ รวมไปถึงอุปกรณ์พิเศษสำหรับการเรียน ทั้งที่เป็นตอนกลางวันแวมไพร์กลับออกมาเดินปะปนกับมนุษย์ได้ นั่นเพราะในช่วงขณะที่โลกยังถูกปกครองโดยมนุษย์ ในโลกใต้ดินนั้นเหล่าแวมไพร์ได้พัฒนาตัวเองด้วยการปลูกถ่ายยีนส์ชนิทพิเศษแก้อาการแพ้แสงแดด เมื่อมีการสมรสยีนส์เหล่านั้นจึงถ่ายทอดไปยังลูกหลาน จึงสามารถเรียกได้ว่าแวมไพร์ส่วนใหญ่ที่ดำรงชีวิตอยู่ในตอนนี้เป็นแวมไพร์สายพันธุ์ใหม่ ส่วนแวมไพร์ยุคก่อนหน้านั้นจะได้รับยาชนิทพิเศษ เมื่อดื่มเข้าไปแล้วสามารถออกมาทำกิจกรรมในยามกลางวันได้โดยระยะเวลาขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของยาที่ดื่มเข้าไป
โคโกะรู้สึกเหม็นสาปกลิ่นแวมไพร์ เสียงหัวเราะคิกคักของพวกมันยังคงฝังอยู่ในหัวของเขา เสียงหัวเราะคิกคักสะใจยามมองหยาดโลหิตของเขาไหลบ่าออกมาหลังจากถูกกัดตรงซอกคอเพื่อเป็นอาหารป้อนให้กับพวกมัน เขายังจำภาพมือของพวกมันที่เคาะกระจกห้องขัง แล้วพูดจาเหยียดหยาม ถมน้ำลายสมเพชในตัวเขา เขาจึงอยากรีบซื้อของ แล้วรีบกลับคฤหาสถ์ ไม่อยากจะหายใจร่วมหลังคาด้วยกันเลยแม้แต่วินาทีเดียว
"พ่อว่าพวกเราไปร้านของคุณโรเวลกันเถอะ" บาร์ธาซ่าเอ่ยแนะนำ ตอนนี้เขาและโคโกะเดินสวนไปมากับทั้งมนุษย์และแวมไพร์ เขารู้ว่าลูกชายคงอึดอัดไม่น้อยที่จะต้องเดินร่วมกับสิ่งมีชีวิตที่ย่ำยีตัวเองมาตั้งแต่จำความได้
ร้านสารพัดอุปกรณ์การเรียนมิสเตอร์โรเวล คือ ร้านขายอุปกรณ์การเรียนร้านใหญ่ร้านหนึ่งในรามานี่ ร้านนี้ขายอุปกรณ์ให้กับมนุษย์เท่านั้น เจ้าของจะสืบทอดชื่อ 'โรเวล' ต่อ ๆ กันมา เมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งหน้าร้าน ชายชราผมสีดอกเลาเดินเงอะ ๆ เงิ่น ๆ ออกมาจากชั้นวางของที่อัดแน่นจนแทบไม่เห็นพื้นที่ส่วนตัว เมื่อเห็นว่าลูกค้าเป็นใคร เขาถึงกับแย้มยิ้มออกมาพลางเชื้อเชิญให้ดูสินค้า
"ลมอะไรหอบท่านบาร์ธาซ่ามาถึงร้านเก่า ๆ ของผม" โรเวลเอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อม "โอ้..หรือว่าถึงเวลาของคุณหนูโคโกะแล้วงั้นรึ"
"ใช่แล้ว คุณโรเวล ผมต้องการตำราเรียน ชุดเครื่องแบบ ไม้กายสิทธิ์ และอุปกรณ์เพิ่มเติม เอ..อย่างสุดท้ายนี้ผมเชื่อมั่นในประสบการณ์การขายของคุณที่สั่งสมมาเนิ่นนาน" บาร์ธาซ่าเอ่ยหยอกล้อกับโรเวล เขาใช้บริการร้านนี้ตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียน ในตอนนั้นโรเวลยังเป็นชายวัยกลางคน จนถึงบัดนี้ได้เป็นชายชราโดยสมบูรณ์แล้ว หากจะกล่าวว่าวิทยาศาสตร์ก้าวหน้าเพียงใด แต่ก็ไม่สามารถตามทันเวลาได้นั้นเป็นเรื่องไม่เกินจริง
"ได้ตามคำขอ ขอเวลาให้ผมสักครู่" โรเวลเอ่ย เขาเดินเงอะ ๆ เงิ่น ๆ เข้าไปตามชั้นวางของ
ใช้เวลาไม่นานตำราเรียน ไม้กายสิทธิ์ และอุปกรณ์เสริมอย่างเช่นถุงมือป้องกันเขี้ยวสัตว์ แว่นตาป้องกันไอพิษวางบนโต๊ะตัวกลม โรเวลเดินกลับออกมาพร้อมกับเครื่องแบบสีบัตเตอร์มิลค์
"ลองสวมก่อนได้เลยหนุ่มน้อย" โรเวลเอ่ยกับโคโกะ
โคโกะรับเครื่องแบบมา เขาเดินเข้าห้องน้ำของร้านไปเพื่อเปลี่ยนชุด ร่างบางเดินออกมาด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ มือข้างหนึ่งจับขอบเอวกางเกงเพื่อรั้งให้ความยาวไม่เกะกะฝีก้าว เขาเดินมาหยุดอยู่หน้ากระจกก่อนจะลอบถอนหายใจออกมา
"ดูเหมือนกางเกงจะยาวไปนะ" บาร์ธาซ่าเอ่ย
"นั่นสินะท่าน แต่ว่านี่คือไซส์ที่เล็กที่สุดในบรรดาเครื่องแบบที่เรามีแล้ว หากต้องการเล็กกว่านี้คงต้องสั่งตัดเอา" โรเวลเอ่ย
"แต่เอว สะโพก ต้นขาไม่หลวมเกินไม่แคบเกิน มีแต่ความยาวนี่ละ อืม..ถ้าเราตัดขากางเกงอาจจะพอช่วยได้" โคโกะเสนอวิธีแก้ปัญหา "แต่ว่าทางโรงเรียนจะเข้มงวดเรื่องความยาวรึเปล่า"
"ไม่เลยคุณหนู โรงเรียนไบรอันนาเปิดโอกาสให้นักเรียนดัดแปลงเครื่องแบบได้ตามใจชอบ ขอเพียงสวมเสื้อครบตามรูปแบบ จะแขนสั้น ขาสั้นล้วนเป็นเรื่องที่นักเรียนตัดสินใจเองได้ ผมขอใช้ประสบการณ์การขายตลอดเวลาร่วม 50 ปีเป็นประกัน"
"ถ้าอย่างนั้นตัดขากางเกงประมาณนี้แล้วกัน" บาร์ธาซ่าเข้ามาช่วยกะเกณฑ์ความยาวกางเกงให้กับลูกชาย "ฝากคุณโรเวลส่งไปตัดให้ทีนะครับ"
"ด้วยความยินดีอย่างยิ่ง" โรเวลรับคำสั่งพร้อมกับเก็บเครื่องแบบใส่ถุงพลาสติกอย่างเรียบร้อย
ณ จตุรัสใจกลางเมืองรามานี่ชายหนุ่มผมสีน้ำผึ้ง ดวงตาสีเขียวมรกตกำลังเดินพร้อมกับกินขนมฝังไส้คัสตาร์ดครีม ตลอดทางที่เขาเดินผ่านนั้นมีสายตาที่มองด้วยความเคารพ และสายตาที่มองด้วยความรังเกียจปนสงสัยว่าทำไมแวมไพร์อย่างเขาถึงเดินถือขนมปังกินได้อย่างสบายใจ ช่างแตกต่างจากแวมไพร์ตนอื่น ๆ ที่ดื่มเลือดประทังชีวิต
ตุบ! ในขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับความหวานของครีมนั้นใครบางคนเดินชนเข้าอย่างจัง ขนมปังในมือตกเพละลงบนพื้น ดวงตาสีเขียวมรกตตวัดกลับไปมอง และแล้วเขาค้นพบกับบุคคลที่คุ้นเคยดี
"ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะครับ" บาร์ธาซ่าเอ่ยขอโทษ "ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณเอย์จิจะมาเดินเล่นในจตุรัสเช่นนี้"
"พอดีอยากเที่ยวก่อนเปิดเทอมน่ะ ว่าแต่คุณมาทำอะไรแถวนี้ เพราะตอนนี้น่าจะเป็นเวลาเลิกงานแล้ว คงไม่ต้อง 'สังเกตการณ์' แล้วละ" เอย์จิเอ่ยโดยเน้นคำว่าสังเกตการณ์
"พอดีว่าผมชอบสังเกตอะไรไปเรื่อย ดูเหมือนจะกลายเป็นนิสัยส่วนตัวไปซะแล้ว" บาร์ธาซ่าเอ่ยกลับ
"โอ๊ะ..เธอคือคุณหนูโคโกะสินะ" เอย์จิเอ่ยเบี่ยงประเด็นเมื่อสังเกตว่าบาร์ธาซ่าไม่พอใจคำหยอกล้อเล่นของเขาสักเท่าไหร่ เขาจึงมาสนใจหนุ่มน้อยที่อยู่ด้านหลังแทน "ปีนี้อายุ 16 แล้วสินะ ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนไบรอันนานะ" แม้จะมีท่าทางเป็นมิตรเช่นไร แต่หนุ่มน้อยผู้อยู่เบื้องหลังกลับไม่ตอบสนอง หนำซ้ำยังทำท่าทางเหมือนรังเกียจเขาเสียเต็มประดา
"ดูเหมือนลูกชายของผมจะเสียมารยาทต่อคุณเอย์จิเข้าแล้ว หากไม่ว่าอะไรพวกเราขอตัวก่อนนะครับ" บาร์ธาซ่าเอ่ยขอตัวลา
"แล้วเจอกันใหม่นะ" เอย์จิเอ่ยกลับด้วยท่าทีแจ่มใส
ทั้งสามเดินสวนกันไปคนละทาง เอย์จิก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว เขาหยุดฝีเท้าลงก่อนจะหันกลับไปมองทางบาร์ธาซ่าพลันนึกถึงเรื่องที่คุยกับเพื่อนสนิทเมื่อหลายวันก่อน
'ฉันจำได้ เด็กคนนั้นมีดวงตาสีฟ้าอ่อนใส'
'ดวงตาสีฟ้า ใครก็มีได้ทั้งนั้น นี่..ฉันเข้าใจนะว่ารสชาติเมื่อครั้งนั้นดีมาก แต่เด็กคนนั้นอาจจะตายไปแล้วก็ได้ นายคิดว่าพวกคุณตาสภากลางจะปล่อยคนที่รู้ความลับฟาร์มเลือดให้ไปเดินเตร่ในเมืองรึไง'
'ฉันว่าสภากลางอาจจะเจอแล้ว แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ ฉันไปเจอนอร์ธมา ดูเหมือนจะมีเด็กที่มีประวัติแปลก ๆ อยู่ ไว้ฉันจะลองหาข้อมูลอีกที'
'ฉันถามนายหน่อยนะ ทาคุยะ ถ้านายหาเด็กคนนั้นเจอ นายจะทำอะไรกับเขา'
เป็นอีกหลายครั้งที่ทาคุยะเงียบใส่เขาราวกับจะบอกว่าไม่ต้องการให้มายุ่งกับเรื่องนี้ เขาเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ได้ดื่มเลือดแวมไพร์อาหารหมายเลข 4004 ใช่..เขาติดใจไม่ต่างจากทาคุยะ แต่ถอดใจที่ตามหา เพราะใครก็รู้ว่าสุนัขรับใช้ของสภากลางตัดตอนปัญหารวดเร็วแค่ไหน เด็กคนนั้นคงจะไม่มีวันรอดไปได้ คงตายไปอย่างเงียบงันพร้อมกับความลับของฟาร์มเลือด ความลับที่ว่าสภากลางนี่ละที่เป็นคนใช้บริการฟาร์มเลือดมากที่สุด!


เวลาบ่ายโมงมาถึง ห้องโถงใหญ่ของปราสาทถูกเนรมิตให้กลายเป็นห้องจัดเลี้ยงสุดเลิศหรู อาหารคาวหวานหน้าตาน่าอร่อยถูกลำเลียงอย่างไม่ขาดสาย เหล่านักเรียนจากหอพักทั้ง 4 พากันเอร็ดอร่อยกับอาหารตรงหน้า เหล่ารุ่นพี่รู้สึกตื่นเต้นที่ได้พบรุ่นน้องหน้าใหม่ ใครที่มาจากตระกูลดังจะได้รับความสนใจเป็นพิเศษ โคโกะคือหนึ่งในคนที่ได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก นอกจากเรื่องตระกูลแล้วคงไม่พ้นเสน่ห์จากรอยยิ้ม และดวงตาสีฟ้าอ่อนใส ซึ่งเป็นสีที่หาได้ยากยิ่ง
"เฮ้ ๆ ตักอาหารให้น้องโคโกะเพิ่มอีกสิพวก" รุ่นพี่ชั้นโบโซนิดคนหนึ่งเอ่ย แขนของเขาคล้องอยู่ที่คอของโคโกะ
"โนอาห์ นายไม่เห็นหน้าน้องเขารึไงว่าลำบากใจน่ะ" รุ่นพี่ชั้นโบโซนิดอีกคนเอ่ย แต่มือกลับดึงน่องไก่งวงวางบนจานของหนุ่มน้อยจากตระกูลเบลินดา "กินเยอะ ๆ นะจะได้โตไว ๆ" เขาเอ่ยแซว
"ว่าแต่น้องโคโกะอยากเป็นผู้สังเกตการณ์แบบคุณพ่อไหม" รุ่นพี่ชั้นโรชชิงผู้มีท่าทางเหมือนเด็กเรียนเอ่ยขณะก้มหน้าอ่านหนังสือเล่มหนาในมือ
"อืม..เรื่องนั้นค่อนข้างไกลตัวสำหรับโคโกะในเวลานี้ครับ" โคโกะเอ่ยตอบก่อนจะหยิบขนมปังขึ้นมาทาเนยตามด้วยแยมราสเบอร์รี่ ผู้คนมักถามเขาเสมอว่าอยากเดินตามรอยคุณพ่อไหม เขายังตอบไม่ได้ในตอนนี้ แม้จะรู้เนื้อหางานมาบ้างจากการเห็นมาตลอด 10 ปีก็ตาม
"แต่การสอบเป็นผู้สังเกตการณ์ยากมากเลยไม่ใช่รึไง รุ่นพี่อีวานสนใจเหรอครับ" โนอาห์เอ่ยถาม "ต้องเรียนสาขารัฐศาสตร์ และนิติศาสตร์พร้อมกัน ต้องผ่านการอบรมอาชญาวิทยา จิตวิทยา ต้องผ่านการทดสอบร่างกายและจิตใจ ไหนจะต้องลงพื้นที่สังเกตการณ์จริง ๆ ในฐานะผู้ช่วยอีก 5 ปีถึงจะได้รับการประเมินว่าสมควรเป็นผู้สังเกตการณ์หรือไม่ แค่คิดก็สยองแล้ว" เขาเอ่ยด้วยสีหน้าขยาดเมื่อลองไล่เลียงดูว่ากว่าจะเป็นผู้สังเกตการณ์นั้นทรหดแค่ไหน แต่ถึงจะทรหดแทบจะกินครึ่งชีวิตไปกับการเรียน จำนวนคนสอบเข้าสาขานี้กับมีมากเหลือทุกครั้ง ซึ่งสวนทางกับคนที่จะได้รับตำแหน่ง
"แค่มองไว้เป็นทางเลือกน่ะ" อีวานเอ่ยพร้อมกับดันแว่นกรอบหนาของตัวเองขึ้น
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง เสียงอาจารย์ใหญ่เนโรใช้ช้อนทองคำขาวเคาะกับแก้วน้ำทรงสูง เสียงดังจ๊อกแจ๊กจอแจในห้องโถงจึงค่อย ๆ เงียบลง ชายวัยกลางคนยืนขึ้นพร้อมกับกล่าวว่า
"ไม่เจอกันนานเลยนะเหล่าเด็กนักเรียนชั้นโบโซนิดและโรชชิง หายหน้าหายตาไปฝึกงานกัน พวกเธอดูโตขึ้นมากเลยทีเดียว ส่วนชั้นโดนิดพวกเธอเลื่อนชั้นแล้ว ขอให้เป็นปีการศึกษาที่สนุกสนาน แล้วก็ยินดีต้อนรับชั้นแลนเณียนที่เข้ามาใหม่ในปีนี้ด้วยนะ รับรองว่าที่ไบรอันนาจะไม่ทำให้พวกเธอเบื่อแน่นอน" รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้า สำหรับชั้นแลนเณียนแล้วรอยยิ้มของอาจารย์ใหญ่ช่างอบอุ่น แต่สำหรับชั้นโดนิดขึ้นไปนั้นรอยยิ้มนั้นชวนสยอง เพราะการเรียนที่นี่นั้นไม่ทำให้น่าเบื่ออย่างที่อาจารย์ใหญ่ว่าไว้ "วันนี้ที่เรียกรวมตัวนั้นนอกจากจะให้รุ่นพี่มาเห็นหน้ารุ่นน้องแล้ว เราจะมาแนะนำอาจารย์ที่ปรึกษาของแลนเฌียนแต่ละห้องกัน เพราะใช่ว่าพวกเธอจะได้อาจารย์ที่ปรึกษาคนเดียวกันกับรุ่นพี่ เริ่มที่ห้อง 1 อาจารย์ที่ปรึกษาคือมาสเตอร์ฮันน่า สุเมรางิ"
สิ้นเสียงอาจารย์ใหญ่เนโรอาจารย์สาวผมสีม่วงพลัม สวมชุดครุยสีแดงเลือดหมูยืนขึ้น เสียงปรบมือเกลียวกลาวดังมาจากโต๊ะอาหารฝั่งซ้ายสุดติดกับบานหน้าต่างของห้องโถง
"ห้อง 2 มาสเตอร์เอไลจาห์ เมสัน" ชายหนุ่มผิวสีเข้ม ศีรษะไร้เส้นผม สวมชุดครุยสีน้ำเงินยืนขึ้น เสียงปรบมือเกลียวกลาวจึงเปลี่ยนจากเด็กห้อง 1 มาสู่เด็กห้อง 2
"ห้อง 3 มาสเตอร์เมดี้ มินาเสะ" หญิงวัยกลางคนผมหยักศกสีดำเช่นเดียวกับดวงตากลมโตของเธอ สวมชุดครุยสีเหลืองเหรียญทะเลยืนขึ้น เสียงปรบมือเกลียวกลาวของเด็กห้อง 3 ดังกระหึ่มไปทั่วห้องโถงจนมาสเตอร์เมดี้ยกนิ้วโป้งให้สองนิ้ว
"ห้อง 4 มาสเตอร์ลูคัส ซามูเอล"ชายวัยกลางคนค่อนไปทางชรา ผมสีดอกเลา ดวงตาสีเทา ท่าทางบุคลิกใจดียืนขึ้นพร้อมกับปรบมือให้ตัวเองและนักเรียนภายใต้การดูแลของเขานับจากนี้
"มาสเตอร์จะดูแลพวกเธอไปจนกว่าจะจบการศึกษาชั้นเซเลียน" อาจารย์ใหญ่เนโรกล่าว "หลังจากนี้จะให้พวกเธอไปทำความรู้ตักกับอาจารย์ที่ปรึกษานะ"
"ดูเหมือนอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเราจะไม่ใช่อาจารย์ที่สอนเลยนะ" โคโกะเอ่ยกับเอลีน เขาหยิบรายการหนังสือที่พกติดมาดูกับเพื่อนเพียงคนเดียวของเขา
"น่าจะเป็นอาจารย์พวกเราในระดับชั้นที่สูงขึ้น แต่มาสเตอร์ลูคัสท่าทางใจดีมากเลยนะ" เอลีนเอ่ยขณะหยิบขนมปังอบเนยกระเทียมมากิน
"นั่นสิ โคโกะอิ่มแล้วละ เราต้องไปรวมตัวที่ห้องแห่งการหวนคืน จะไปเลยไหม" โคโกะหันมาถามเอลีนที่ยังคงตักอาหารกิน เขาน่ะถูกรุ่นพี่ยัดอาหารตั้งแต่ก้นนั่งติดกับเก้าอี้ เหล่ารุ่นพี่ตักสารพัดอาหารคาวหวานให้เขาไม่หยุดมือจนเขารู้สึกอิ่มก่อนหน้าที่จะเริ่มแนะนำอาจารย์ที่ปรึกษาเสียอีก
"ขอฉันกินอีกหน่อยนะ" เอลีนเอ่ย เขาเอาแต่ตื่นเต้นกับบทสนทนาเรื่องเล่าจากปากรุ่นพี่จนแทบไม่ได้กินอะไรเข้าไป ตอนนี้จึงนั่งนึกเสียใจที่ต้องมารีบยัดทุกอย่างลงกระเพาะ เชื่อเลยว่าคืนนี้เขาต้องท้องอืดแน่ ๆ
โคโกะนั่งรอเอลีนจัดการตัวเองให้อิ่มท้องระหว่างรอเขาจึงหยิบพานาคอตตาราดด้วยซอสผลไม้ขึ้นมาตักกินไปพลาง ๆ เขาเห็นรุ่นพี่เริ่มจับกลุ่มคุยกันเกี่ยวกับเรื่องฝึกงานหรือสายอาชีพในอนาคต เรื่องพวกนี้ไกลตัวเขามาก เขาในตอนนี้ยังไม่รู้ว่าอยากเป็นอะไรในอนาคต ยังไม่รู้ว่าตัวเองถนัดด้านอะไร ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่มีความสนใจด้านไหนเป็นพิเศษ เขาเชื่อว่าเรียนที่นี่สักพัก อาจจะได้คำตอบขึ้นมาบ้าง
"ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวเลยนะครับ ขอบคุณที่เอ็นดู ไปกันเถอะ..โคโกะ" เอลีนเอ่ยพร้อมกับลุกไปจากโต๊ะอาหาร ขายาว ๆ ก้าวนำหน้าไป ทำให้โคโกะต้องเร่งเดินตามไปอย่างช่วยไม่ได้
"นี่..อีวาน นายอยากเป็นผู้สังเกตการณ์จริง ๆ น่ะเหรอ" เพื่อนร่วมชั้นโรชชิงเอ่ยถามอีวาน ถึงแม้ใครต่อใครในหอเพเลสจะรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้เรียนเก่ง อนาคตการันตีว่าต้องมีตำแหน่งสูง ๆ ให้กับเขา ทว่าเขากลับมีตำแหน่งที่ต้องไปรับ ไม่ว่าจะขัดกับหัวใจตัวเองมากแค่ไหน ก็มีแต่ต้องรับหน้าที่นั้นต่อจากครอบครัว
.
.
- ห้องแห่งการหวนคืน -
ห้องแห่งการหวนคืนเป็นห้องขนาดใหญ่ เก้าอี้และโต๊ะถูกตั้งเรียงรายเป็น 2 ฝั่ง สุดกำแพงห้องคือกระดานดำขนาบด้วยตู้หนังสือขนาดใหญ่ที่บรรจุหนังสือเต็มเอี๊ยด บนชั้นของตู้หนังสือยังมีลูกโลกจำลอง และม้วนแผนที่เก่าจนกระดาษเป็นสีเหลือง หน้าต่างของห้องนี้มีความพิเศษตรงที่เป็นทั้งหน้าต่างและหน้าปัดนาฬิกาในเวลาเดียวกัน มาสเตอร์ลูคัส ซามูเอลยืนอยู่ตรงกลางห้อง บัดนี้รอบกายเขารายล้อมไปด้วยนักเรียนหน้าใหม่ชั้นแลนเณียน บางคนเริ่มหาเพื่อนได้บ้าง บางคนยังคงเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ บรรยากาศเช่นนี้ถึงจะเหมาะสมกับเปิดเทอมวันแรกของวัยรุ่นที่พร้อมจะเรียนรู้เพื่อเตรียมพร้อมผจญภัยในอนาคต
"สวัสดีเด็ก ๆ ทั้งหลาย" แม้จะมีภาพลักษณ์เป็นชายใจดี แต่น้ำเสียงของมาสเตอร์ลูคัสกลับสยบเสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักเรียนได้ นี่สินะที่เขาเรียกว่าเก๋าประสบการณ์ "ที่ห้องโถงเรารู้จักชื่อกันไปแล้ว แต่ครูจะขอแนะนำตัวอีกครั้ง ครูชื่อลูคัส ซามูเอล ในปีนี้พวกเธอยังไม่เจอครูในชั้นเรียน แต่ในอนาคตเราจะได้เจอกันแน่นอน เอาละ..วันนี้เป็นวันปฐมนิเทศน์ของพวกเธอ ครูจะมาอธิบายระดับการเรียน ระบบการเรียนและเรื่องที่พวกเธอควรรู้ ก่อนอื่นครูมีคำถามว่าพวกเธอจะทำตัวอย่างไรเมื่อเดินสวนกับแวมไพร์ที่นี่" เด็กหนุ่มผมสีฟ้าแซฟไฟร์ยกมือขึ้น
"บอกชื่อของตัวเองก่อนตอบด้วยนะ" มาสเตอร์ลูคัสเอ่ย
"โจนาธาน เลียมครับ หากเราเดินสวนกับแวมไพร์ให้ทำตัวเหมือนเดิม อย่าได้ต่อต้าน อย่าได้ทำร้ายซึ่งกันและกัน เนื่องจากพื้นที่นี้เป็นพื้นที่สันติภาพตามพันธะสัญญา 4 เผ่าพันธุ์" โจนาธานเอ่ยตอบอย่างมั่นใจ
"ดีมาก ๆ เอาละเรามาต่อกันที่ระดับการเรียนของที่นี่แล้วกันนะ ที่โรงเรียนไบรอันนานั้นแบ่งการเรียนรู้ออกเป็น 3 ระดับ ระดับต้นคือชั้นแลนเณียนและชั้นโดนิด ในระดับชั้นต้นนั้นพวกเธอจะเรียนที่โรมานาตลอด 2 ปีโดยจะมีการเรียนทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ เราจะเปิดเทอมกันทุกวันที่ 1 สิงหาคม และสิ้นสุดการเรียนการสอบในวันที่ 1 พฤษภาคม พวกเธอจะได้เวลาปิดเทอมเป็นเวลา 3 เดือน ต่อมาคือระดับกลางคือชั้นโบโซนิดและโรชชิง ในระดับชั้นโบโซนิดนั้นพวกเธอจะไม่ได้เรียนที่นี่ แต่จะไปเรียนที่ประเทศต่าง ๆ โดยในชั้นโบโซนิดพวกเธอจะต้องวนเรียนตามประเทศในพันธะสัญญาทั้ง 4 เผ่าพันธุ์บวกกับ 1 ประเทศ ได้แก่ โรมานา ฟรองซัวร์ เจมานอตตา อิงกริช และแอนดอร์เร่ ซึ่งแต่ละห้องจะจัดตารางไม่เหมือนกัน เมื่อจบการเรียนเวียนแต่ละรัฐแล้วนั้นพวกเธอจะต้องให้คำตอบกับทางโรงเรียนว่าสนใจที่จะเรียนที่ประเทศไหน เมื่อขึ้นชั้นโรชชิงพวกเธอจะต้องไปเรียนที่ประเทศนั้นโดยการเรียนการสอนแต่ละประเทศใช้เวลาแตกต่างกันไป แต่สิ่งที่แน่นอนคือพวกเธอจะต้องฝึกงานเป็นเวลาอย่างน้อย 250 ชั่วโมง ต่อมาคือระดับการเรียนสูงสุดคือชั้นออทโทและชั้นเซเลียน ในระดับชั้นนี้พวกเธอจะยังคงเรียนที่ประเทศที่ทำการลงทะเบียนเรียนไว้ แต่เมื่อจบชั้นออทโทนั้นพวกเธอต้องตอบตัวเองให้ได้ว่าอยากทำอาชีพอะไรในอนาคต เพราะเมื่อขึ้นชั้นเซเลียนพวกเธอจะได้เรียนรู้ศาสตร์เพื่อประกอบอาชีพนั้นโดยตรง เมื่อจบการศึกษาแล้วพวกเธอจะได้รับประกาศนียบัตร สามารถนำไปยื่นขอทดสอบเพื่อเข้ารับตำแหน่งตามสาขาอาชีพที่ตัวเองจบมาได้ สำหรับใครที่อยากเป็นผู้เชี่ยวชาญหรือเป็นมาสเตอร์จะมีการเรียนการสอนระดับพิเศษคือชั้นพลิงเบิร์กและชั้นโฮเอิน ระดับชั้นพลิงเบิร์กจะเรียนที่นี่เป็นเวลา 4 เดือนครึ่ง จากนั้นจึงไปเรียนที่ประเทศที่ตัวเองอยากค้นคว้าอีก 4 เดือนครึ่ง ระดับชั้นโฮเอินจะไม่มีการเรียนการสอนแต่เป็นเวลาสำหรับการค้นคว้าอิสระ มาถึงตรงนี้แล้วมีใครมีคำถามบ้างไหม" มาสเตอร์ลูคัสเอ่ยถามหลังจากอธิบายติดต่อกันเป็นเวลานาน
"..." ความเงียบคือคำตอบจากนักเรียนชั้นแลนเฌียน บางคนหลับคาโต๊ะ บางคนมีสีหน้าว่างเปล่า บางคนมีสีหน้าซีดเซียว ไม่ใช่ว่ามาสเตอร์ลูคัสเล่าไม่เข้าใจ แต่เพราะข้อมูลเยอะเกินจนหลายคนจัดเก็บเรียบเรียงลงสมองได้ไม่หมดในคราวเดียว
โคโกะจดข้อมูลลงสมุดโน้ตในตอนแรก แต่ไป ๆ มา ๆ เมื่อข้อมูลเยอะมากขึ้น ลึกมากขึ้น เขาจึงล้มเลิกความตั้งใจที่จะเตรียมตัว และตั้งใจจะไปเผชิญหน้ากับมันเมื่อเวลานั้นมาถึงแทน ส่วนเอลีนนั้นฟุบหน้านอนกับโต๊ะ จนเขาได้ยินเสียงกรนเบา ๆ ออกมา ตอนแรกเขาไม่คิดจะถามคำถามอะไร แต่ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวเขา เป็นเรื่องที่คุณพ่อกับคุณแม่เล่าให้ฟังว่าที่นี่จะมีการจัดกิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์ เขาอยากรู้ว่าจะมีกิจกรรมนั้นเกิดขึ้นไหม ที่อยากถามไม่ใช่อยากเข้าร่วมนะ เขาจะโดดกิจกรรมนั้นต่างหาก!
"มาสเตอร์ครับ" โคโกะยกมือขึ้น "ได้ยินมาว่าทุกปีจะมีการจัดกิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์ อยากรู้เรื่องนี้น่ะครับ"
"เธอคือโคโกะจากบ้านเบลินดาสินะ ฝากความคิดถึงไปหาบาร์ธาซ่าด้วยล่ะ พูดถึงเรื่องงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์ที่นี่จะจัดเป็นกิจกรรมล่าปีศาจ ไม่ใช่ให้พวกเธอไปล่าปีศาจจริง ๆ ปีศาจน่ะคือเป้าเคลื่อนที่เวทมนตร์ แต่ละหอพักจะส่งตัวแทนมาหอละ 2 คนเช่นเดียวกับทางฝั่งแวมไพร์ รวมทั้งสิ้น 16 คน จากนั้นจะจับคู่มนุษย์และแวมไพร์เป็น 8 คู่ แข่งกันว่าใครล่าปีศาจได้มากที่สุด จะเป็นฝ่ายชนะไป กิจกรรมนี้ดำเนินมาได้หลังจากพันธะสัญญา 4 เผ่าพันธุ์เรียบร้อยไปแล้วกว่า 15 ปี" มาสเตอร์ลูคัสอธิบาย
โคโกะเมื่อทราบว่าต้องคัดเลือกไปเข้าร่วมการแข่งขันจึงรู้สึกผ่อนคลาย เขาเป็นเด็กที่เล่นกีฬาได้หลายชนิท แต่ให้ไปบุกป่าฝ่าดง ใครหลายคนในหอพักอาจจะคิดว่าเขาไม่เหมาะสม ยิ่งถ้าบอกว่าเขาเป็นคุณหนูที่ทำอะไรไม่เป็น เขายิ่งรู้สึกยินดีเข้าไปใหญ่
"มีใครมีคำถามอีกไหม" มาสเตอร์ลูคัสเอ่ยถามอีกครั้งหลังจากตอบคำถามของโคโกะไปเป็นที่เรียบร้อย
"...." ความเงียบจากนักเรียนชั้นแลนเฌียนยังคงเป็นคำตอบ มาสเตอร์ลูคัสจึงระบายยิ้มออกมา
"ถ้าอย่างนั้นครูจะอธิบายเกี่ยวกับเรื่องที่พวกเธอควรรู้เกี่ยวกับโรงเรียนนี้ อย่างที่พวกเธอรู้กันแวมไพร์ในยุคปัจจุบันสามารถออกมาใช้ชีวิตท่ามกลางแสงแดดได้แล้ว พื้นที่ในโรงเรียนนี้พวกเธอจะต้องใช้ร่วมกันกับพวกเขา แต่ว่าเมื่อเวลา 4 ทุ่มตรงนั้นครูขอเตือนไว้สักหน่อยว่าอย่าออกจากหอพัก ช่วงนั้นการป้องกันของทางโรงเรียนจะหลวม เนื่องจากเป็นช่วงผลัดเปลี่ยนเวรยามเฝ้าระวัง" มาสเตอร์ลูคัสเอ่ย เรียกเสียงฮือฮาจากนักเรียน
"หมายความว่าพวกเรามีโอกาสที่จะถูกดูดเลือดเหรอครับ" เด็กหนุ่มผมสีแดงกุหลาบเอ่ยด้วยอาการหวั่นวิตก
"การผลัดเปลี่ยนเวรยามจะใช้เวลาประมาณ 15 นาที เราจะเรียกช่วงเวลานั้นว่า '15 นาทีที่ความมืดคลืบคลาน' ครูขอเตือนพวกเธอให้ระวังตัวเอาไว้" มาสเตอร์ลูคัสเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำเอานักเรียนหลายคนหน้าถอดสีไปตาม ๆ กัน "แต่เดี๋ยวก่อน..แวมไพร์ที่เป็นมิตรกับมนุษย์ก็มีนะ" มาสเตอร์เอ่ยให้เด็ก ๆ ผ่อนคลายลง จะได้รู้สึกมั่นคงกับการรักษาความปลอดภัยของโรงเรียน
"แต่ถึงเป็นมิตรยังไงก็น่ากลัวอยู่ดีเนอะ ว่าไหม..โคโกะ" เอลีนที่เพิ่งตื่นเอ่ย เขาเองก็กลัวแวมไพร์เช่นกัน เขาเชื่อว่าไม่มีมนุษย์คนไหนในโรมานาไม่หวาดกลัวแวมไพร์ ไม่ใช่แค่กลัวถูกดูดเลือด แต่ยังกลัวไปถึงอำนาจที่ฝังลึกอยู่ในสังคม
"พวกแวมไพร์จะขาดสติเมื่ออดเลือดเป็นเวลานาน ตอนที่ยังเด็กโคโกะเคยได้ยินคุณพ่อเล่าว่ายิ่งพวกมันกระหายเลือดมากเท่าไหร่ ยิ่งกระทำรุนแรงต่อเหยื่อมากเท่านั้น" โคโกะเอ่ยกับเอลีน แน่นอนเขาประสบพบเจอกับเรื่องนั้นมาโดยตรง ภาพของเลือดสาดกระเซ็นบนกระจกใสของห้องที่กักขังเขาเอาไว้ กลิ่นคาวเลือดที่ยังคงอยู่ในความทรงจำไม่มีวันจางหาย ทุกอย่างคอยย้ำเตือนว่าครั้งหนึ่งเขาเคยอยู่จุดต่ำที่สุดของสังคม
"ฉันว่านะพวกเราควรมีสมาคมมือปราบแวมไพร์" เอลีนเอ่ย "แต่เรื่องนั้นคงเป็นไปไม่ได้หรอก เดี๋ยวพวกตาลุงจะบอกว่าขัดกับพันธะสัญญา 4 เผ่าพันธุ์อะไรนั่น" เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ ในใจอยากให้ตาลุงที่นั่งอยู่ในรัฐสภาลงจากเก้าอี้ไปเลี้ยงลูกเลี้ยงหลานได้แล้ว
"พันธะสัญญาพวกนั้นไร้สาระจะตายไป" โคโกะเอ่ยเบา ๆ กับตัวเอง
"เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ" เอลีนถามกับโคโกะ เพราะเขามัวแต่สนใจคำถามจากนักเรียนคนอื่น ๆ
"ไม่มีอะไร" โคโกะเอ่ย เขาระบายยิ้มให้กับเอลีนเพื่อปกปิดความเคียดแค้นที่สุมอยู่ในอก
.
.
ช่วงเวลาล่วงเลยมาถึงกลางดึกโคโกะกำลังนั่งอ่านข่าวการเมืองและสุขภาพของราชาอาเดลลี่ที่ 9 บนหนังสือพิมพ์รายวัน ในข่าวบอกว่ากษัตริย์อาเดลลี่ที่ 9 ป่วยหนัก แต่ไม่มีใครทราบถึงอาการป่วยเลยสักคนเดียว และยังมีข่าวลือว่าราชินีของกษัตริย์อาเดลลี่ที่ 9 ก็ป่วยเหมือนกัน บรรยากาศการปกครองจึงคล้ายจะเริ่มคุกกรุ่นเหมือนกองไฟที่ไม่ได้ลุกโชน แต่ยังคงมีประกายไฟร้อนระอุอยู่ ทางด้านเอลีนนั้นกำลังเปิดกล่องสีดำผูกริบบิ้นสีน้ำเงิน เขาพบจดหมายสีดำและอะไรบางอย่างคล้ายกับตลับลวดสลิง
'ยินดีด้วยเอลีน บาร์เบอร์ คุณได้รับการคัดเลือกให้ทำงานกับเลทเทอร์เรีย นี่คืออุปกรณ์ที่พวกเราภูมิใจ มันเรียกว่า 'สลิงกี้' เราจะส่งคนไปฝึกฝนการใช้มันถึงโรงเรียนไบรอันนา'
เอลีนพับจดหมายลง เขาไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เห็น เขาได้ทำงานเป็นเลทเทอร์เรีย! อาชีพที่ใครต่อใครก็รู้ว่าได้เงินดีขนาดไหนหากทำผลงานออกมาได้ยอดเยี่ยม แต่สิ่งที่น่าแปลกใจไม่แพ้กันคือทางเลทเทอร์เรียจะส่งคนมาสอนการใช้สลิงกี้กับเขาถึงรั้วโรงเรียนทั้งที่ทุกอย่างขององค์กรนี้เป็นความลับ!


วันเดินทางมาถึง รถม้าเทียมด้วยยูนิคอร์นสีดำจอดอยู่หน้าคฤหาสถ์เบลินดา ปลายทางของการเดินทางคือเมืองเรสซูเน่ สถานที่ตั้งของโรงเรียนชายล้วนไบรอันนา โคโกะสวมกอดคุณพ่อคุณแม่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะต้องไปใช้ชีวิตเด็กหอร่วมกับนักเรียนคนอื่น ๆ อีกหลายร้อยชีวิต รวมไปถึงแวมไพร์แสนน่ารังเกียจในความคิดของเขา ร่างบางก้าวขึ้นรถม้า พ่อบ้านการ์ดเนอร์ปิดประตูลงตามหลัง เสียงฝีเท้าของยูนิคอร์นควบไปด้านหน้า เด็กหนุ่มโบกมือลาครอบครัวเป็นครั้งสุดท้าย คู่สามีภรรยาเบลินดายืนส่งลูกชายจนรถเทียมหายลับไปจากครรลองสายตา รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าทั้งคู่ค่อย ๆ เลือนหายไป
"วันนี้คุณต้องเข้าประชุมกับรัฐสภาใช่ไหมคะ" เมลินเอ่ย "ถ้าอย่างนั้นฉันจะเข้าร่วมประชุมกลุ่มเอง"
"ขอโทษที่ทำให้ต้องลำบากนะ เมลิน" บาร์ธาซ่าเอ่ยด้วยความเป็นห่วงในตัวภรรยา
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพื่อประเทศโรมานา..ฉันทำได้เสมอ" เมลินเอ่ยก่อนจะเดินตามผู้เป็นสามีกลับเข้าคฤหาสถ์เบลินดาไป
ทุกวันที่ 1 เมษายนคือวันเปิดภาคเรียนของโรงเรียนไบรอันนาทั้งโรงเรียนชายล้วนและหญิงล้วน รถเทียมด้วยสัตว์พาหนะที่หลากหลายไม่ว่าจะเป็นยูนิคอร์น เพกาซัส ไทเกอร่า วูแฟง หมีโพลาร์ กริฟฟิน หรือแม้แต่สัตว์ดุร้ายอย่างฮิปโปกริฟฟ์ เสียงร้องของสัตว์พาหนะทั้งหลายดังกระหึ่มไปทั่วลานด้านหน้าโรงเรียนไบรอันนา นักเรียนหลากหลายชั้นปีทยอยลงจากรถม้า และไปยังตามสถานที่ที่ระบุไว้ในกำหนดการ สำหรับนักเรียนเผ่ามนุษย์ที่เข้ามาใหม่ในปีนี้นั้นจะต้องรออยู่ที่ลานฟอนตานา สวนกว้างขนาดใหญ่ มีน้ำพุบ่อใหญ่อยู่ตรงกลาง ภายในสวนยังแบ่งย่อยสวนเล็ก ๆ อีกสองสวนที่มีบ่อน้ำเล็ก ๆ ไว้ปลูกพืชน้ำ
โคโกะก้าวลงจากรถ เขาหยิบกระเป๋าเสื้อหนังใบใหญ่สีน้ำตาล กล่องหนังสือที่บรรจุตำราเรียนและอุปกรณ์การเรียน และสารพัดอาหารที่คุณแม่เตรียมมาให้ เขาเห็นว่านักเรียนคนอื่น ๆ ต่างมีรถลากขนาดเล็กสำหรับขนย้ายสิ่งของในลักษณะเดียวกัน นั่นหมายความว่านี่เป็นรถลากของทางโรงเรียน เขากวาดสายตาหาไปทั่วบริเวณจนในที่สุดก็พบกับป้ายเขียนว่า 'รถลากสำหรับนักเรียน' เขาจึงรีบตรงดิ่งไปหามันทันที ทว่าชั่วขณะที่มือจับราวของรถลากได้นั้นมือของใครบางคนจับได้พร้อมกัน
"นาย!" โคโกะเอ่ยด้วยความแปลกใจเมื่อพบกับเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลทองทรงประหลาดตา เจ้าของดวงตาสีชมพู
"ไง นายสอบติดเหมือนกันสินะ ไม่สิ..นายสอบติดอยู่แล้ว" เอลีนเอ่ยราวกับไม่แปลกใจที่เห็นโคโกะยืนอยู่ตรงนี้ "ฉันน่ะโชคช่วยสุด ๆ ไปเลย กามั่วไปหลายข้อ ใครจะคิดว่าผ่านกัน อ๊ะ..นายกำลังจะใช้รถลากสินะ ใช้ด้วยกันไหม เหลือคันสุดท้ายพอดี เดี๋ยวฉันลากให้"
"อา..อืม ขอบใจนะ" โคโกะเอ่ยขณะเดินตามเอลีนที่กำลังลากรถลาก
"ที่บ้านฉันน่ะนะชอบครอบครัวนายมากเลยล่ะ เพราะเป็นคนที่งัดข้อกับพวกคนใหญ่คนโตได้ ฉันตั้งใจสอบเข้ามาโรงเรียนนี้เพราะอยากเจอนาย ฉันได้ยินมาตลอดนะเรื่องที่นายเป็นตัวแทนเมืองรามานี่ไปแข่งขันหลายรายการ ได้รางวัลระดับประเทศกลับมา" เอลีนเอ่ยขณะขนกระเป๋าตัวเองขึ้นรถลาก "ถึงจะฟังดูแปลก ๆ แต่ฉันเป็นแฟนคลับนายเบอร์ต้น ๆ เชียวนะ" เขาเอ่ยด้วยท่าทีภูมิใจขณะลากรถลากตามมา
"ฮ่ะ ๆ นายตลกชะมัดเลย" โคโกะหัวเราะออกมา ไม่บ่อยนักที่เขาจะหัวเราะ ใครจะไปคิดว่าตัวเองจะมีแฟนคลับคอยติดตามทั้งที่ไม่ใช่ดารานักร้อง เขาไม่ใช่คนชอบออกงานสังคมสักเท่าไหร่ อีกทั้งเรื่องการแข่งขันที่เอลีนว่ามานั้นเขาแทบไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ ว่ากันตามความจริงเขาแทบไม่เปิดเผยข้อมูลของตัวเอง อีกทั้งข้อมูลหลายอย่างที่ถูกบันทึกเป็นประวัติปลอมที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ใช้ชีวิตได้อย่างแนบเนียน เพราะฉะนั้นเขาถึงบอกว่ามันตลก..ตลกที่เด็กหนุ่มธรรมดาสนอกสนใจในข้อมูลที่มีทั้งคำลวงและคำจริง
"อย่าหัวเราะสิ" เอลีนเอ่ยด้วย ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ เขาหนีไปสนใจยกกระเป๋าโคโกะขึ้นรถลาก "ว่าแต่กำหนดการมีอะไรบ้างนะ" เขาเอ่ยถามโคโกะ
"เวลา 8 โมงครึ่งจะมีคนมาอธิบายเกี่ยวกับระบบหอพัก แนะนำอาจารย์ที่ปรึกษา แนะนำระบบการเรียน จากนั้นแยกย้ายเข้าหอ แล้วมาเจออาจารย์ที่ปรึกษาอีกทีในเวลาบ่ายโมงครึ่ง เขามีกำหนดการมาให้ ของนายไปไหนซะละ" โคโกะเอ่ยถาม เขามั่นใจว่าทางโรงเรียนส่งกำหนดการให้ผู้ที่สอบผ่านทุกคน เขาเชื่อว่าอย่างน้อยต้องได้อ่านผ่านตากันมาบ้าง
"ฉันทำมันหายตอนไปซื้อหนังสือน่ะสิ ตอนนั้นกลัวว่าจะเตรียมของขาดเลยถือทั้งรายการของและกำหนดการไปด้วย แต่ฉันดันทำกำหนดการร่วงหาย จำได้แค่ว่าต้องมาให้ถึงโรงเรียนวันนี้ ตอนฉันมาถึงประตูรั้วโรงเรียนยังไม่เปิดด้วยซ้ำ ร้านค้าแถวนี้เพิ่งจะเปิดไม่กี่ร้าน ฉันไปนั่งเล่นรอประตูรั้วเปิด แต่พอจะเข้ามาด้านในดันติดพวกรถเทียมของคนอื่น ไหนจะต้องคอยถามทางอีกว่าต้องไปตรงไหน กว่าจะหาคนรู้จักลานฟอนตานาได้ฉันเดินวนอยู่หน้าประตูหลายรอบทีเดียว" เอลีนเอ่ยด้วยสีหน้าเหนื่อย ๆ ถ้าเขาไม่ทำใบกำหนดการนั่นหายคงจะดี คงไม่ต้องแหกขี้ตาตื่นมาตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่โผล่ และรีบเร่งหาพาหนะที่จะมาถึงที่นี่ในราคาที่ทางครอบครัวจ่ายไหว
วุบ..ในขณะที่บทสนทนาระหว่างเอลีนและโคโกะกำลังจะดำเนินต่อลมวูบหนึ่งพัดรวมตัวกันกลายเป็นลมพายุลอยคว้างกลางอากาศ เมื่อกระแสลมอ่อนตัวจนหยุด ร่างของชายวัยกลางคนผู้มีเรือนผมสีขาวแซมครามสวมชุดสีเหลืองบัตเตอร์มิลค์เสื้อคอเต่าสีแดงโกเมน บนหัวมีช่อมะกอกสวมเอาไว้ เขากำลังยืนอยู่กลางอากาศ ด้านหน้ามีแท่นโพเดียมที่ลอยอยู่เช่นกัน
"ยินดีที่ได้รู้จักนักเรียนชั้นแลนเฌียนทั้งหลาย ตั้งแต่นี้ต่อไปพวกเธอเป็นนักเรียนของโรงเรียนไบรอันนาโดยสมบูรณ์แบบ การศึกษานั้นเป็นสิ่งสำคัญ เพราะมันจะติดตัวเราไปจนวันตายและเป็นเครื่องมือในการเลี้ยงชีพไม่ให้อดอยาก เอาละ..ครูขอแนะนำตัวอีกครั้้ง ครูชื่อเนโร เนราเฟอรี่ เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนชายล้วนไบรอันนา ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย หากมีปัญหาต้องการคนรับฟังเชิญมาที่ห้องพักขอครูได้" เนโรกล่าวแนะนำตัว เมื่อจบประโยคลมพายุที่พัดในตอนแรกพัดมาอีกระลอก ร่างของเนโรพลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ยังคงแท่นโพเดียมค้างกลางอากาศ จากนั้นมีหญิงวัยกลางคนค่อนไปทางชราผมสีน้ำตาลวอลนัทรวบเป็นมวย สวมเสื้อครุยตัวยาวสีเขียวต้นสนเดินมาที่โพเดียมกลางอากาศ เธอเคาะนิ้วลงบนไมโครโฟน 2 - 3 ทีก่อนจะเอ่ยว่า
"สวัสดีนักเรียนชั้นแลนเณียน ครูชื่อเวลก้า วาลองก้า จะมาอธิบายเกี่ยวกับการแบ่งห้อง และระบบการเรียน ก่อนอื่นขอให้พวกเธอแบมือออก" มาสเตอร์เวลก้าเอ่ย เธอโบกไม้กายสิทธิ์ในมือไปซ้ายทีขวาที บัตรสีทองหล่นลงมาบนมือของนักเรียนชั้นแลนเฌียนทุกคนที่อยู่ ณ ลานฟอนตานา เมื่อกวาดสายตามองว่าทุกคนได้รับบัตรสีทองหมดแล้วนั้น มาสเตอร์จึงเอ่ยต่อว่า "บัตรที่อยู่ในมือพวกเธอคือบัตรนักเรียน บัตรนี้จะบอกหมายเลขห้องเรียน หมายเลขห้องพัก และชั้นเรียน ทางโรงเรียนใช้การสุ่มในการจัดหอพัก ห้องเรียน และเพื่อนร่วมห้อง 100% หากพวกเธอมีปัญหากับเพื่อนร่วมห้อง สามารถแจ้งทำเรื่องขอเปลี่ยนได้ แต่ขอเตือนว่าขั้นตอนนั้นยุ่งยากมาก เพราะต้องหาคนที่พร้อมจะเปลี่ยนเพื่อนร่วมห้องในเวลาเดียวกัน เพราะฉะนั้นพยายามปรับตัว อะไรโอนอ่อนกันได้ ก็อย่าถือสากัน ต่อมาคือห้องเรียน..ปีนี้เราจะแบ่งเป็นทั้งหมด 4 ห้องด้วยกัน พวกเธอรู้ไหมว่าทำไมพวกเราถึงต้องแบ่งห้องกัน"
"เพราะว่าจำนวนนักเรียนที่ผ่านในปีนี้มีทั้ง 120 คนครับ ซึ่งเป็นจำนวนที่มากเกินไปหากให้มาสเตอร์คนใดคนหนึ่งดูแลเพียงคนเดียว" ลูเซียโน่ โอดิน เด็กชายเรือนผมสีทอง ดวงตาสีเขียวเอ่ยตอบฉะฉาน
"ดีมาก คุณตอบได้ถูกต้อง แต่ถูกเพียงครึ่งเดียว ที่เราต้องแบ่งห้องออกเป็น 4 ห้อง เพราะพวกเธอจะต้องไปเรียนรู้ และฝึกงานที่ต่างประเทศในชั้นโบโซนิดและโรชชิงตามกฎของกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อขึ้นชั้นออทโท..พวกเธอต้องสอบหลักสูตรมือปราบ หรือผู้ใช้เวทมนตร์ด้านแวมไพร์ หรือสาขาอื่น ๆ ที่แตกแขนงแยกย่อยที่เปิดรับให้มนุษย์สอบเข้า" มาสเตอร์เวลก้าเอ่ยอธิบายให้เข้าใจอย่างง่ายดาย "เอาละ ตอนนี้ขอให้พวกเธอทุกคนดูหมายเลขห้องเรียนบนบัตรนักเรียน ใครอยู่ห้อง 1 ให้เดินขึ้นไปทางทิศเหนือ ใครอยู่ห้อง 2 ให้เดินลงไปทางทิศใต้ ใครอยู่ห้อง 3 ให้เดินไปทางทิศตะวันออก และใครที่อยู่ห้อง 4 ให้เดินไปทางทิศตะวันตกที่ปลายทางจะมีครูที่ปรึกษารออยู่"
"นี่ ๆ โคโกะ นายอยู่ห้องไหนน่ะ" เอลีนกระซิบถาม เนื่องจากลานฟอนตานานั้นมีเสียงดังกระหึ่มจากนักเรียนชั้นแลนเฌียนที่ทยอยเดินไปตามทิศที่มาสเตอร์เวลก้าบอก
"ห้อง 4 แล้วนายล่ะ" โคโกะเอ่ยพร้อมกับยื่นบัตรนักเรียนสีทองให้เอลีนดู
"ห้องเดียวกัน โอ้..พวกเราเป็นรูมเมทกันด้วย" เอลีนเอ่ยด้วยความดีใจเมื่อเห็นหมายเลขทั้งของห้องเรียนและห้องพักเป็นหมายเลขเดียวกัน อะไรจะช่างเหมาะเจาะถึงเพียงนี้
"โคโกะอาจจะเป็นคนเฉื่อย ๆ เอลีนอย่าเพิ่งเบื่อก่อนแล้วกัน" โคโกะเอ่ยด้วยท่าทีทีเล่นทีจริง เขาเป็นคนเฉื่อย ไม่ค่อยกระตือรือร้นมากเท่าไหร่นักหากไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวพันกับความลับของตัวเองและครอบครัว
"ไม่หรอก แค่ได้อยู่กับคนดังอย่างนาย ทุกอย่างก็น่าสนุกไปหมดทั้งนั้นแหละ" เอลีนเอ่ยด้วยท่าทีร่าเริง "พวกเราต้องไปทางทิศตะวันตกแล้ว รีบกันหน่อยเถอะ เดี๋ยวเราจะไม่รู้ว่าได้ใครเป็นครูที่ปรึกษา" เขาเอ่ยพร้อมกับลากรถลากให้ ส่วนโคโกะเดินตามเงียบ ๆ
ณ ยอดปราสาทสูงอันเป็นสถานที่เรียนของเหล่าแวมไพร์ ปราสาทนี้ตั้งอยู่ทางตะวันตกของลานฟอนตานา เด็กหนุ่มผมสีแดงมะฮอกกานีตัดแต่งอย่างทันสมัย เจ้าของดวงตาสีม่วงนั่งอยู่บนชั้นบนสุดของปราสาท เขานั่งไขว่ห้างทอดสายตามองไปยังนักเรียนชั้นแลนเฌียนที่เข้ามาใหม่ เขาได้กลิ่นอันหอมหวานพัดลอยมากับสายลม เขาพยายามจับจ้องไปยังเจ้าของกลิ่นนั้น แต่ท่ามกลางนักเรียนเผ่ามนุษย์ที่มากมาย เขาไม่สามารถแยกแยะได้เลยว่าเจ้าของกลิ่นคือใคร รู้เพียงว่ามันทั้งหอมหวาน ทั้งยั่วเย้าให้ลิ้มลอง
"ดูเหมือนต้องฝึกอีกเยอะเลยนะตัวเรา" เด็กหนุ่มเอ่ยก่อนจะเดินหันหลังลงไป เส้นผมสีมะฮอกกานีลู่ไปตามสายลม
โคโกะที่กำลังเดินตามเอลีนอยู่นั้นหันขวับกลับมามองไปทางด้านหลัง เขาได้กลิ่น..กลิ่นของพวกแวมไพร์ลอยมาตามสายลม จะว่าไปวันนี้เป็นวันเปิดเทอม พวกแวมไพร์หน้าใหม่ที่เข้ามาเรียนคงจะต้องรวมตัวกันเหมือนอย่างที่พวกเขาทำ แต่กลิ่นที่ลอยมานั้นกลับบางเบาเกินกว่าที่จะเป็นกลิ่นจากกลุ่มแวมไพร์ แสดงว่าเมื่อสักครู่ก่อนหน้ามีแวมไพร์อยู่ที่ปราสาทด้านหลังเขาเพียงตนเดียว
"เฮ้! โคโกะ ถ้าไม่รีบ เดี๋ยวสายนะ" เอลีนหันมาตะโกนเร่งโคโกะที่เริ่มทิ้งระยะห่างจากเขา
"ไปเดี๋ยวนี้ละ" โคโกะหันไปตะโกนบอกกลับก่อนจะรีบสาวเท้าตามไป
หอพักของนักเรียนเผ่ามนุษย์มีทั้งหมด 4 หอพัก ได้แก่ หอพักบราน พอพักคอร์วิน หอพักเพเลส หอพักเบรียเท่นหอพักทั้งสี่ตั้งเป็นมุมสี่เหลี่ยมโดยทางออกของทุกหอพักจะตรงเข้ามาจุดตรงกลาง ซึ่งเป็นที่ตั้งรูปปั้นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์อาเดลลี่ผู้สามารถโค่นอำนาจแวมไพร์ แล้วปกครองทั้งมนุษย์และแวมไพร์ นามนั้นคืออีธาน อาเดลลี่ คอนเซปต์ของการสร้างหอพัก 4 ทิศ และทางออกมุ่งตรงมายังรูปปั้นกษัตริย์อีธานคือทุกถนนล้วนสร้างขึ้นโดยปฐมกษัตริย์ผู้นี้
โคโกะและเอลีนอยู่หอพักเพเลส หอพักเพเลสเป็นปราสาทอิฐทึบสีเขียวแก่ อายุเกือบ 1000 ปี สร้างเลียนแบบปราสาทสมัยยุคกลาง ทว่าภายในกลับมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน เด็กนักเรียนจะจับคู่ 2 คนต่อ 1 ห้อง ภายในห้องมีห้องน้ำในตัว อีกทั้งยังเป็นผนังเก็บเสียง ทำให้ใครก็ตามที่ชอบเล่นดนตรีถูกใจเป็นที่สุด แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นย่อมต้องเป็นเอลีน
เด็กหนุ่มดีดกีตาร์โปร่งสีน้ำตาลที่ตัวเองพกมาจากบ้าน เสียงใสของกีต้าร์ทำให้มือที่กำลังจัดชั้นในของโคโกะหยุดกึก ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสหันมามองเอลีนที่ตอนนี้กำลังปรับจูนเครื่องดนตรี ถึงแม้จะได้ชื่อว่าเป็นเด็กที่เรียนดี กีฬาเด่น แต่มีสิ่งหนึ่งที่โคโกะไม่ถนัดคือการเล่นดนตรี เขาพอจะดีดเปียโนได้บ้าง แต่ถ้าหากเป็นเพลงคงจะลำบากไม่น้อย แต่กระนั้นเขาเป็นคนชอบฟังเพลงคนหนึ่ง เมื่อรู้ว่าเพื่อนร่วมห้องเล่นดนตรีได้ เขาจึงลังเลที่จะปรบมือให้
"ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ นายปรบมือทำไม" เอลีนเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงง เขาแค่ปรับสาย และลองเทสต์เสียงเท่านั้น แต่โคโกะกลับปรบมือให้ราวกับว่าเขาได้บรรเลงเพลงอันไพเราะจบ
"โคโกะน่ะนับถือคนเล่นดนตรีได้" โคโกะเอ่ยตอบด้วยแววตาเปล่งประกาย เขาเอ่ยต่อว่า "เพราะโคโกะไม่มีความสามารถด้านนี้"
"อุ๊บ..ฮ่า ๆ" เอลีนขำก๊ากออกมาทำเอาโคโกะมีสีหน้ามุ่ยลงทันที "โทษที ฉันไม่นึกว่าเธอจะเล่นดนตรีไม่ได้" เขารับรู้มาตลอดว่าโคโกะเป็นเด็กเรียนดีกีฬาเด่น แต่ไม่ยักกะรู้ว่าหนุ่มน้อยผู้เพรียบพร้อมจะมีเรื่องที่ไม่สามารถทำได้อยู่
"อย่าล้อกันสิ" โคโกะเอ่ยพร้อมกับศอกเข้าท้องของเอลีนเข้าให้จนเจ้าตัวร้องโอยออกมา
"ศอกหนักชะมัด เอาอย่างนี้เพื่อเป็นการตอบแทนที่เเธอเคยพาฉันไปกินข้าวที่บ้าน ฉันจะร้องเพลงให้เธอฟังจนกว่าจะถึงเวลารวมตัว" เอลีนเอ่ย เมื่อเห็นดวงตาสีฟ้าอ่อนใสของโคโกะเปล่งประกาย เขาจึงลอบยิ้มออกมา นิ้วของเขากรีดลงบนสายกีต้าพร้อมกับเสียงทุ้มแสนมีเสน่ห์เปล่งเสียงร้องเพลงออกมา
ณ ตรอกอันมืดมิดไร้ซึ่งผู้คน บนพื้นเต็มไปด้วยน้ำนองอันแสนสกปรกจากเครื่องปรับอากาศ ผนังที่หันเข้าหากันเต็มไปด้วยตะไคร้น้ำที่เกิดจากความชื้น ชายหนุ่มร่างใหญ่สวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิท ในมือมีซองเอกสารซองใหญ่และหนา เขาเดินไปยังกำแพงอิฐก่อนจะเอามือทาบ ลำแสงสีดำเกิดบนมือของเขา ทันใดนั้นผนังอิฐแดงที่เรียงตัวกันไม่สวยงามเคลื่อนย้ายสลับไปมากลายเป็นทางลงอันมืดมิด เขาแบมือออกดวงไฟสีน้ำเงินปรากฎบนมือของเขา มันช่วยส่องสว่างพาเขามายังห้อง ๆ หนึ่ง บานประตูเปิดออกโดยที่เขายังไม่ทันได้สัมผัสราวกับว่ารู้ถึงการมาเยือนของเขา ประตูปิดตามหลังทันทีเมื่อเท้าของเขาเหยียบลงบนพรมลวดลายสัญลักษณ์องค์กรที่ทำหน้าที่ส่งมอบของทุกสิ่งโดยไม่เกี่ยงว่าจะถูกหรือผิดกฎหมาย ชายหนุ่มผมสีเหลืองข้าวโพดปาดเจลเรียบแป้นั่งพาดเท้าบนโต๊ะที่ถูกจัดอย่างมีระเบียบ
"ผมนำรายชื่อมาให้แล้วครับ" ชายร่างยักษ์เอ่ยอย่างนอบน้อมพร้อมกับวางซองเอกสารบนโต๊ะ
"ขอบคุณมาก" ชายหนุ่มผมสีเหบืองข้าวโพดเอ่ย เขาฉีกเปิดซองเอกสาร แล้วหยิบเอกสารปึกหนาออกมา เขากวาดตาคร่าว ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้า ๆ หนึ่ง รอยยิ้มปรากฎบนริมฝีปาก เขาดึงกระดาษใบนนั้นออกมาส่งให้ชายร่างยักษ์
"ส่งอุปกรณ์ไปให้เขาพร้อมบอกว่ายินดีต้อนรับสู่เลทเทอร์เรีย"