ท่ามกลางหมู่ดาวนับล้านดวงที่กระพริบอยู่เบื้องบน และพระจันทร์เต็มดวงสีขาวอมน้ำเงินอ่อนที่สุกสกาวส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน สิ่งสวยงามราวกับต้องมนตร์เหล่านี้ ช่วยให้ผืนดินเจิดจ้าขึ้นและไม่มืดมิดอย่างเช่นทุกวัน
'ค่ำคืนนี้มันช่างเหมาะแก่การเก็บเลเวลซะจริงๆ'
….
....
"พวกเธอจะเกมโอเวอร์เรอะ?!" แจ็กถาม
"ใช่แล้ว โดนมอนล้อมหน้าล้อมหลังทุกทิศทางแบบนี้ ยิ่งสู้ลำบากเข้าไปใหญ่" วินตอบ
"เดี๋ยววิน ดูนั่นสิ! คนที่เป็นนักธนูกับจอมเวทใช้ท่าหมู่แล้ว! อาจจะรอดก็ได้นา"
"[แอโรว์ ชาวเวอร์!]" เรย์ตะโกนชื่อสกิลและยิงธนูที่เปล่งแสงขึ้นฟ้า ธนูลอยโค้งและแตกตัวออกราวกับห่าฝน ตกเข้าใส่กลุ่มมอนสเตอร์ที่กำลังล้อมเข้ามา
ฉึกๆๆ! ฉึกๆๆ! ฉึกๆๆ!
"ก๊าซ! กี้!" เสียงร้องของมอนสเตอร์ที่ถูกธนูปักทะลุร่าง
"[บลิซซาร่า!]" แนนซี่ร่ายเวทน้ำแข็งขั้นที่สอง พื้นที่ที่เธอเล็งไว้เกิดเป็นไอความเย็นหนาแน่นครอบคลุมระยะประมาณ 20*20 เมตร แล้วภายในนั้นความเย็นก่อตัวเป็นแท่งน้ำแข็งเล็กๆ พุ่งเฉือนและทิ่มแทงใส่มอนสเตอร์ทั้งหมดที่อยู่ในบริเวณนั้น
 ฉัวะๆ! ฉึกๆ! ฉัวะๆ! ฉึกๆ!
"กรี๊ซซซซ! กี้~! กี้~!" … มอนสเตอร์ล้มตายกองกันเป็นเบือ
"นั่นไง! เห็นไหมล่ะ พวกเธอสู้ได้นี่นา ว่าแต่เวทมนตร์นี่มันโหดจริงๆ แฮะ" แจ็กกล่าว
"ยังหรอก ดูนั่นสิ บอสมันลงมือแล้ว" วินชี้ให้แจ็กดูบอสตัวที่ว่า หน้าตามันเหมือนสไลม์สีน้ำเงินเป๊ะเลย แต่ต่างกันที่เจ้านี่ตัวมันใหญ่เบ้อเริ่มเทิ้ม แถมมีมงกุฏสีทองแถบผ้าสีเขียวม่วงอยู่บนหัวอีกต่างหาก
"นั่นคือเวท[ซิง]ยังไงล่ะ!"(Zing) วินกล่าว และทันทีที่บอสร่ายเวทจบ แสงสีเขียวแผ่กระจายไปตามร่างของเหล่ามอนสเตอร์ที่นอนแน่นิ่งอยู่ จากนั้นประมาณ 70% ของพวกที่ตาย ฟื้นกลับขึ้นมามีชีวิตอีกครั้ง
"เฮ้ย! อะไรฟะ! ชุบชีวิตหมู่เลยเรอะ?!" แจ็กกล่าวอย่างตกใจ
"มอนสเตอร์บอสนั่นคือ 'คิงสไลม์' และทีเด็ดของมันคือเวทชุบชีวิตหมู่นี่แหละ เวทซิงมีโอกาส 50% ที่จะฟื้นคืนชีพพรรคพวกที่ตายไปแล้วได้ และมอนสเตอร์ที่ฟื้นขึ้นมา พลังชีวิตจะกลับมาแค่ครึ่งเดียว" วิน
อธิบายเสริมอีกว่า
"คิงสไลม์นั้นเกิดจากการรวมกันของสไลม์พันธ์พิเศษแปดตัวเข้าด้วยกัน ถ้าต้องสู้กับมันละก็ ควรที่จะเล็งฆ่ามันก่อนเพื่อนเลย เพราะไม่งั้นก็จะเป็นแบบนี้แหละ ถึงจะเป็นมอนสเตอร์เลเวลต่ำ แต่ถูกรุมหนักๆ เข้า ก็มีสิทธิ์เกมโอเวอร์ได้"
"แบบนี้เองสินะ ที่บอกว่าพวกเธอจะสู้ไม่ได้" แจ็กพูดจบ ก็หันขวับมามองหน้าวิน แล้วพูดว่า "วิน ลงไปช่วยพวกนั้นกันเหอะ!"
"ห๊า? นายจะบ้าเหรอ สถานการณ์มันลำบากเกินไป ทั้งพื้นที่เป็นรังมอนสเตอร์ ทั้งคิงสไลม์อีก ถึงพวกเราลงไปช่วย ก็อาจไม่รอดอยู่ดี"
"หือ? อาจเหรอ ตะกี้นายพูดว่า 'อาจ'... แสดงว่ามันมีทางรอดอยู่ใช่ไหม? ฉันรู้จักนายดี นายไม่โกหกหรือพูดพล่อยๆ แน่นอน" แจ็กเน้นย้ำแบบรู้แกวเพื่อน
"มันก็… ใช่แหละ แต่โอกาสมันน้อยนะเว้ย"
แจ็กเดินถอยหลังไปประมาณ 7-8 ก้าว และพูดว่า "ฉันเชื่อว่าเราทำได้! ไม่สิ ฉันเชื่อว่านายทำได้! ฉันไปก่อนนะ ตามมาเว้ยไอ้วิน!" เขาวิ่งเต็มสปีดกระโดดลงไปจากเนินเขาทันที ลอยตัวฟิ้วกลางอากาศ และเมื่อถึงพื้นก็ใช้แรงส่งนั้นวิ่งลงเนินเขาแบบเต็มสปีดต่อไป
"ไอ้แจ็ก! ไอ้บ้าเอ๊ย…!" วินวิ่งตามแจ็กลงเนินเขาไป ระหว่างนั้นก็รีบเปิดวินโดว์และดึงของออกมาหลายอย่าง
...
ในขณะที่การต่อสู้ด้านล่างกำลังชุลมุนวุ่นวายและเข้าขั้นวิกฤต
"มะนาว ฮีลให้ฉันที เร็วเข้า!" น้ำตะโกนบอกเพื่อนข้างหลัง
"ดะ ได้ๆ แต่นี่เป็นฮีลครั้งสุดท้ายแล้วนะ MP ฉันจะหมดแล้ว! [ฮีล!]" มะนาวฟื้นฟูพลังชีวิตให้น้ำซึ่งเป็นตัวแทงค์
วู้ม! "ขอบใจมาก ใครมีโพชั่นรี MP อีกบ้าง?!"
"ของฉันหมดแล้ว!" จอมเวทสาวแนนซี่ตอบ
"ฉันเหลืออีกหนึ่งขวด! อ่ะ มะนาวรับไป!" นักธนูสาวเรย์ตะโกนบอก และโยนโพชั่นรีมานาให้มะนาว
"จ้ะๆ โอเค" มะนาวดื่มโพชั่น อึกๆๆ จนหมดขวด "ว่าแต่นี่พวกเราจะทำยังไงกันดี มีทางรอดบ้างไหม!?"
"บอกตามตรงว่ากำลังแย่ เพราะกว่าที่พวกเราจะรู้ตัวว่าคิงสไลม์มีเวทซิง พวกเราก็แทบจะหมดมานากันแล้ว ย่าห์! [ดับเบิ้ลสตราฟท์!]" เรย์ตอบมะนาว จากนั้นก็ใช้สกิลยิงลูกธนูสองดอกซ้อนเข้าใส่มอนสเตอร์
ทันใดนั้นมีหมูป่าโมฮอว์กวิ่งตะลุยเข้ามา "ฮู้ม-!" ตุบๆๆๆ เป้าหมายของมันคือแนนซี่
น้ำเห็นดังนั้น รีบกระโจนเข้าไปขวางทางหน้า โดยเอาโล่ค้ำยันกับพื้น เพื่อรอรับการพุ่งเข้าชนของหมูป่า
"ตึง!" หมูป่าถูกหยุดเอาไว้ได้ หน้าของมันเบียดติดกับโล่อัศวินของน้ำ "โอ๊ย~ แขนชาเลยฉัน!"
"ขอบใจนะน้ำ… นี่แน่ะเจ้าหมูบ้า! [บลิซซาร์ด!]" แนนซี่ร่ายเวทน้ำแข็งขั้นที่หนึ่ง เกิดเป็นระเบิดน้ำแข็งเล็ก เข้าโจมตีใส่หมูป่าโมฮอว์ก
"อู๊ด!" หมูป่าถูกน้ำแข็งกัดเข้าที่ตา มันหันหัววิ่งกลับออกไปด้านนอก และจากนั้นน้ำก็พุ่งตัวเข้าชนขอนไม้ผีสิงต่อ แล้วตะโกนถามเพื่อนๆ ว่า "ตอนนี้มอนสเตอร์มันเยอะมาก ขนาดที่เราเข้าไม่ถึงตัวคิงสไลม์ซะแล้ว! จะทำยังไงกันดี!"
"....."
ทุกคนไม่รู้จะตอบว่ายังไงดี จึงเกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ แต่แล้วคำตอบที่ทำลายความเงียบนั่นมาจากสิ่งที่เธอไม่ต้องการ คิงสไลม์นั่นเอง มันกระเด้งตัวจากพื้นเป็นจังหวะเสียง ดึ๋งๆๆ ราวกับกำลังออกคำสั่ง และจากนั้นมอนสเตอร์บริเวณด้านหน้า ต่างก็ถอยแหวกทางออกเป็นถนนสามเลนด้วยกัน หยั่งกับพวกมันตั้งใจเปิดทางให้กับอะไรบางอย่าง
และแล้วพวกเธอก็รู้คำตอบ เมื่อมองไปที่สุดถนนทั้งสาม ระยะห่างประมาณ 100 เมตร แต่ละปลายทางนั้นมีเจ้าหมูป่าโมฮอว์กเจ้าเก่ากำลังตั้งท่าตะกุยพื้นส่งเสียง
"ฮูม! ฮูม~! ฮูม! ฮูม~!"
"แย่แล้ว! หมูป่าสามตัวมาพร้อมกันเลย พวกเราซวยแล้วล่ะ" น้ำพูดด้วยเสียงท้อใจ
เรย์กำหมัดแน่นแล้วพูดว่า "ไม่! เราต้องไม่ยอมแพ้ น้ำเธอชนให้อยู่เอาไว้ตัวหนึ่ง ส่วนที่เหลือ ฉันกับแนนซี่จะแบ่งไปคนละตัว!"
"เอ๋?! นั่นมันหมูป่าเลยนะเธอ ที่สำคัญ MP ฉันหมดแล้วด้วย ไม่ไหวหรอก ยอมแพ้เหอะนะทุกคน" แนนซี่กล่าวอย่างปลงตก
"ไม่ได้นะ ฉันเพิ่งได้ธนูห้าดาวมาจากกล่องไข่มุก ถ้าเกิดตายแล้วโดนสุ่มดรอปไปละก็ ซวยของแท้แน่!" เรย์ตะโกนออกมาอย่างเซ็งในอารมณ์
"ฮูม! ฮูม~! ฮูมมมม! ฮูมมมม! ฮูมมมม!" หมูป่าออกตัววิ่งทะยานเข้ามาพร้อมกัน ราวกับพวกมันได้ยินเสียงปืนออกสตาร์ทจากกรรมการแข่งกรีฑา
"ฮือ~! ถ้าต้องเกมโอเวอร์กันหมด ฉันขอโทษนะทุกคน ที่ชวนมาเก็บเลเวลดึกขนาดนี้" น้ำพูดด้วยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
ทันใดนั้นแก๊งค์สี่สาวได้ยินเสียงตะโกนมาจากทางเนินเขา
"โอ้ววววววว!" ตุบๆๆๆ! เป็นเสียงผู้ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งฝุ่นตลบตรงมาทางพวกเธอ
"โอ้ววววววววววว!" ตุบๆๆๆ! เขาวิ่งเข้ามาใกล้ทุกที
"ฮูม! ฮูม~! ฮูม! ฮูม~! ฮูม! ฮูม~!" เสียงวิ่งหมูป่าก็ใกล้เข้ามาเช่นกัน
แจ็กกระโดดสุดแรงจากเนินที่วิ่งอยู่ไปยังกิ่งต้นไม้ใหญ่ข้างหน้า จากนั้นกระโดดต่ออีกทอดหนึ่ง ลอยตัวพุ่งฟิ้วเข้ามาเป็นระยะไกลกว่า 50 เมตร พร้อมตะโกนว่า
"ยัยน้ำอกไข่ดาว! ทำไมยอมแพ้ง่ายจังเล่า!"
"อะ ไอ้แจ็กเหรอ?!" น้ำประหลาดใจที่ได้เห็นหน้าเพื่อนเก่าในเวลานี้
แจ็กยิ้มฮี่ให้น้ำกลางอากาศและลอยตัวพุ่งตัดเฉียงเข้าไปยังหมูป่าที่วิ่งเข้ามา จังหวะพอดีกันเป๊ะ แจ็กบิดตัวงอเป็นกุ้ง จากนั้นเขาก็ใส่แรงเต็มพิกัด
"ย๊ากกกก!!"
แจ็กใช้สองขาคู่ถีบเข้าที่โคนไหล่ของหมู่ป่าอย่างรุนแรง "ตึม!!" หมูป่าโดนถีบตัวลอย จนทิศทางการวิ่งของมันเบี้ยงเลี้ยวไปข้างๆ พุ่งเสยตูดหมูป่าอีกเลนหนึ่งเข้าเต็มๆ
ตูม!! "แอ๊~!"
หมูป่าที่ถูกเสยตูดหมุนคว้างเสียหลักล้มไปชนมอนสเตอร์ใกล้ๆ ระเนระนาด
"อีกตัวที่เหลือ ฉันจัดการเอง เจอนี่หน่อย สกิลท่าไม้ตายประจำอาวุธ [แอโรว์ ชาร์จ] ปลดปล่อย!" ลูกธนูที่ถูกสะสมพลังเอาไว้ ถูกยิงออกไปเป็นคลื่นขนาดใหญ่ พุ่งเข้าใส่หมูป่าเต็มๆ
บรึ้ม!
หมูป่าชะงักไป จากที่วิ่งอยู่มันเปลี่ยนเป็นเดินตุปัดตุเป๋เข้ามาแทน น้ำเห็นดังนั้นจึงกระโดดอัดสกิลเข้าใส่หมูป่าทันที
"ย่าห์! [โล่กระแทก!]" ตึง!
หมูป่าถูกโล่อัศวินเขกเข้าที่หัว ฟุบลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นทันที
ส่วนหมูป่าตัวที่แจ็กกระโดดถีบนั้น หลังจากที่ไปเสยก้นของอีกตัวแล้ว มันทำท่ามึนๆ นิดหน่อยแต่ไม่ได้ล้มลง แจ็กจึงช่วยโอกาสนั้น วิ่งสไลด์ตัวลงกับพื้นลอดใต้ท้องหมูป่าจากทางข้างหลัง ฟืดดด! เขาอัดสกิลแทงเข้าไปเต็มเหนี่ยว
"[แทงข้างหลัง!]" (Back Stab) ฉัวะ! "อู๊ด!" และเมื่อเขาลอดตัวโผล่มาข้างหน้ามันแล้ว เขาหมุนตัวกลับไปลงมือกระหน่ำเฉือนซ้ำทันทีอย่างรวดเร็ว ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! "อู๊ดดดดดด!"
เมื่อสิ้นเสียงโหยหวน หมูป่าล้มตึงลงที่พื้น นอนไม่กระดุกกระดิกอีกเลย
ดูเหมือนคิงสไลม์จะโมโหที่กำจัดพวกมนุษย์ไม่ได้ ใบหน้าของมันยังคงยิ้มแย้มเหมือนเดิม แต่แววตาของมันลุกวาวขึ้น ตรงภายในช่วงใบหน้าแปรเปลี่ยนจากสีน้ำเงินกลายเป็นสีดำ และมันเริ่มกระโดดเด้งดึ๋งๆ ออกคำสั่งอีกครั้ง เห็นได้ชัดทันทีว่ามันสั่งว่าอะไร เพราะมอนสเตอร์ทุกตัวตั้งท่าแยกเขี้ยวพร้อมจู่โจมทันที และจากนั้นพวกมันทุกตัวก็วิ่งกรูเข้ามาพร้อมกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
"ก๊าซซซ! กรี๊ซซซซ! กรรรรร!!"
จังหวะนั้นเอง วินกระโดดออกลงมาจากต้นไม้ เข้าสู่กลางวงต่อสู้เช่นกัน เขาตะโกนว่า
"ทุกคน จับมือกันและกันเอาไว้ให้แน่น!"
"ห๊ะ? จับมือ?! เอ๋?! ทำไมล่ะ?" สาวๆ ต่างอุทานด้วยความงงในคำสั่ง
"เฮ้ พวกเธอ เชื่อเพื่อนรักฉันเถอะน่า! เร็วเข้า!" แจ็กตะโกนบอกพร้อมยื่นมือออกไปให้น้ำจับ
"โอเคๆ พวกเราเร็วเข้า!" ทุกคนวิ่งเข้าหากันและจับมือกันแน่น ก่อนที่วินจะถึงพื้น เขาโยนระเบิดควันออกไปสี่ลูก สี่ทิศทาง
"บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! ฟู่ววววววววววว"
ควันหนาแน่นกระจายตัวออกทั่วบริเวณทันที และเมื่อวินถึงพื้น เขาเอื้อมไปคว้าจับมือของเรย์ข้างหนึ่งที่ว่างอยู่ และตะโกนบอกทุกคนว่า "พร้อมนะทุกคน ก้มหัวต่ำเข้าไว้ และวิ่งตามฉันมาทางนี้!"
วินวิ่งนำทุกคนเข้าสู่กลุ่มควัน หักเลี้ยวซ้ายบ้าง ขวาบ้าง แต่ไม่มีการชนมอนสเตอร์เลยสักนิด พวกเขาทุกคนต่างทึ่งในทริคครั้งนี้ และพลางคิดในใจว่า
'รอดแล้วเรา!'
แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น คิงสไลม์อ้าปากของมันอย่างกว้างที่สุดและสูดอากาศเข้าไปอย่างมหาศาล ทั้งตัวของมันพองออก พองออก และจากนั้นคิงสไลม์ก็พ่นลมหายใจเต็มแรง เสียงดัง
"ฟู่วววววววว!"
การกระทำครั้งนี้ของมันไม่มีดาเมจแต่อย่างใด มันไม่ใช่ท่าจู่โจม แต่สิ่งที่เห็นผลอย่างชัดเจนก็คือ
"ควันถูกมันเป่าหายหมดแล้ว! ทุกคนลุยฝ่าพวกมันไปเลย!" วินตะโกน
มอนสเตอร์กรูกันเข้าโจมตีพวกเขา กระต่ายปุยพุ่งตัวเข้าเสียบอย่างต่อเนื่อง ขอนไม้ผีสิงใช้กรงเล็บเปลือกไม้เข้าตบ ตั้กแตนกระโดดถีบจนมันล้มลงไปและถูกเพื่อนเหยียบ แต่มันก็ลุกขึ้นมากระโดดถีบต่อ ผึ้งยักษ์บินวนเป็นฝูงและผลัดกันเข้ามาใช้เหล็กไนทิ่มแทง หมาป่าเล็งกระโดดเข้าขย้ำคอตลอดเวลา ตอนนี้ทุกอย่างชุลมุนชุลเกไปหมดแล้ว
"ย๊าก! โอ๊ย! ฮึ่ยย่าห์! อ๊ะ! เจ็บ! ปั้ดโธ่! ฮ่าห์! เอานี่ไปกิน! โอ๊ย! นี่แน่ะ! ย่าห์!" ทุกคนเข้าสู้กับมอนสเตอร์แทบไม่ได้หยุดพัก ต่างคนต่างใส่เต็มที่
"ทุกคนรับนี้ไป ไฮโพชั่นรี MP แพงนะเนี่ยจะบอกให้ แต่พวกเราต้องไม่แพ้เด็ดขาด" วินตะโกนบอกและโยนโพชั่นให้คนละขวด
"แฮ่กๆ ได้ค้า~ สู้ สู้..." แนนซี่ตอบอย่างหมดเรี่ยวแรง
"เธอน่ะเป็นจอมเวท มีเวทอะไรที่ผลักหรือเบรคพวกมันเป็นวงกว้างบ้างไหม?!" วินถาม
"ห๊ะ!… เอ่อ อายจังแต่ว่า สกิลของฉันมีอะไรบ้างนั้น ฉันยังไม่รู้เลยอ่ะค่ะ"
"...."
วินถึงกับอึ่งในคำตอบนี้ แล้วเขาพูดต่อว่า "เปิดลิสต์สกิลให้ฉันดูเดี๋ยวนี้เลย!"
"โอะ โอเค! แหม~ แค่นี้ก็ต้องดุด้วย" แนนซี่เปิดหน้าต่างสกิลขึ้นมา
"ระวัง!" วินกระโดดเข้ามาข้างหลังเธอ และใช้เท้าขวาถีบยันหมาป่าที่กระโจนเข้าจู่โจมแนนซี่กระเด็นออกไป
"ทุกคน คุ้มกันให้หน่อย ฉันขอเวลา 5 วินาที!"
ทุกคนโอบล้อมเข้ามาป้องกัน โดยให้วินกับแนนซี่อยู่ตรงกลาง
"ย๊าก! พวกแกไม่ต้องเข้ามาเลยเฟ้ย เพื่อนฉันกำลังใช้สมาธิ!" แจ็กตะโกนพร้อมกับใช้เคียวฟันกระต่ายปุยตายไปสองตัว "ฉัวะ! ฉัวะ!"
"MP ฉันฟื้นกลับมาแล้ว คราวนี้ตาฉันบ้างละ [แอโรว์ ชาวเวอร์!]" เรย์ยิงลูกธนูห่าฝนตกเข้าใส่มอนสเตอร์
วินยื่นหน้ามาจากทางข้างหลังเพื่อดูลิสต์สกิลของแนนซี่อย่างละเอียด จนเขาบ่นพึมพัมออกมาเบาๆ "...ใช้สกิลนี้ไม่ได้... แล้วถ้าอันนี้ล่ะ… ไม่ๆ แบบนี้ดีกว่า..." ขณะที่วินกำลังตั้งสมาธิ มีเหงื่อไหลจากคางของเขาหยดแหมะลงบนไหล่อันขาวนวลที่เปลือยเปล่าของแนนซี่ (แนนซี่ใส่เสื้อปาดไหล่ สไตล์เกาหลี) เหงื่อนั้นไหลผ่านต่อไปยังกระดูกไหปลาร้า ทำเอาเจ้าตัวขนลุกซู่ พลางคิดในใจว่า 'ไอ้หมอนี่ จำเป็นต้องเข้ามาใกล้ขนาดนี้ไหม? ว่าแต่… เขาก็หน้าตาหล่อดีนะเนี่ย'
"ได้แล้ว!" อยู่ๆ วินก็ตะโกน แนนซี่ที่กำลังจ้องหน้าวินเพลินๆ ตกใจสะดุ้งเฮือก "ขาๆ อะไรได้คะ?!"
"เดี๋ยวเธอใช้เวทไฟขั้นที่หนึ่งลงที่พื้นหญ้ารอบๆ ตัวเรานะ จากนั้นก็ใช้เวทลมใส่เวทไฟอีกต่อหนึ่ง"
"หา? ไฟ… แล้วลม..." แนนซี่ทำหน้างง
"ร่ายเวทไฟก่อนเลย! เร็วเข้า! สามคนนั้น HP จะหมดแล้ว"
"โอเคๆ ได้ค่ะได้ เดี๋ยวนี้เลย"
"เอาล่ะนะ ทุกคนหลบให้พ้นทาง [ไฟเออร์!] [ไฟเออร์!] [ไฟเออร์!]" แนนซี่ร่ายเวทไฟขั้นที่หนึ่งลงที่พื้นหญ้ารอบๆ เปลวไฟลุกพรึ่บติดบนพื้นหญ้า มอนสเตอร์ในป่าส่วนใหญ่จะแพ้ไฟอยู่แล้ว จึงต่างกระโดดถอยหลัง ไม่กล้าเข้าใกล้
"ตอนนี้ล่ะ เวทลมต่อเลย ก่อนที่ไฟจะดับ!" วินบอก
"ลมต่อเลยนะ! [แอโร!] [แอโร!] [แอโร!]" ฟิ้วววววววววววว เวทลมขั้นที่หนึ่งช่วยเป่าให้กองไฟเล็กแผ่กระจายการเผาไหม้ออกไป ช่วยเร่งให้เปลวไฟลุกยิ่งขึ้น จนเกิดเป็นกำแพงไฟใหญ่ล้อมเป็นวงกลม ขวางกั้นระหว่างพวกเขากับมอนสเตอร์
"จังหวะนี้เลย รีบนั่งพักแล้วมาดื่มโพชั่นรี HP กัน เอาๆ กระดกเข้าไป" วินแจกจ่ายโพชั่นให้ทุกคน และทำท่ากวักมือให้ทุกคนนั่งลง
"นั่งเลยเหรอ? มันจะชิลไปไหม?" แจ็กถาม
"คือการนั่งพักน่ะจะช่วยให้หัวใจสงบลง รู้สึกผ่อนคลาย มีผลต่อการฟื้นฟู HP และ MP ได้เร็วขึ้น" เรย์กล่าว
จริงๆ แล้วน้ำกับแนนซี่ก็ไม่รู้เรื่องนี้เหมือนกัน แต่พวกเธอก็อยากจะนั่งพักใจจะขาดอยู่แล้ว ทุกคนพร้อมใจกันนั่งล้อมวงหันหลังให้กันและกัน จ้องมองไปที่กำแพงไฟ พลางได้ยินเสียงมอนสเตอร์ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว ขู่แฮ่ๆ กันไปด้วย
"นายคิดว่าพวกเรามีเวลากี่นาที แล้วนายมีแผนยังไงบ้าง ต่อจากนี้?" เรย์หันหน้าไปถามวิน
"... พวกเรามีเวลาอีกราวๆ 10 นาที ถ้าคิงสไลม์มันหาทางดับไฟไม่ได้อ่ะนะ ส่วนแผนเนี่ย… อืมม์ ตอนนี้พวกเราโดนมอนล้อมรอบประมาณ 50 ตัวเห็นจะได้ ยังดีที่หมูป่าตายไปสองตัวแล้ว และไม่มีมาเพิ่มอีก แผนคือเมื่อไฟมอดลง ฉันกับแจ็กจะวิ่งนำหน้าเอง ส่วนพวกเธอ ใครมีสกิลอะไรอัดใส่มอนสเตอร์ให้หมด ไม่ต้องกั๊กไว้ เปิดทางให้พวกเราไปฆ่าคิงสไลม์ให้ได้ จากที่ฉันคำนวณ ถ้ามันฉลาดขนาดนี้ ไม่ว่ายังไงก็ตาม มันต้องมีเวทซิงเก็บไว้ใช้อีกครั้งแน่ ฉะนั้นไล่ฆ่าลูกน้องมันไป ก็เปล่าประโยชน์ ต้องจัดการคิงสไลม์ก่อนให้ได้" วินอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป
"..." สาวๆ ทุกคนหันมาจ้องวินเป็นตาเดียวกัน ที่พวกเธอประหลาดใจ ไม่ใช่เรื่องแผนการณ์ แต่เป็นเรื่องอารมณ์ของวินมากกว่า
"วิน… เธอไม่กลัวเลยเหรอ?" มะนาวถาม เพราะตัวเธอเองไม่เคยโดนมอนสเตอร์รุมล้อมขนาดนี้ หนทางชนะก็หริบหรี่เหลือเกิน จนเธอถึงขั้นคิดในใจเลยว่า จะไม่ออกมาล่าตอนกลางคืนอีกแล้ว
"…." วินทำหน้าคิดเล็กน้อย จากนั้นเขายิ้มเล็กน้อย และพูดว่า "กลัวเหรอ? ไม่หรอก… ฉันตื่นเต้นกับมันมากกว่า" เมื่อเขาพูดคำว่า 'ตื่นเต้น' แววตาของเขาฉายแสงวิ้งออกมาแวบหนึ่ง
แจ็กเห็นแววตาและสีหน้าแบบนี้ของเพื่อน เขารู้สึกชอบใจ จนหัวเราะ ฮ่ะ! ออกมาเบาๆ แล้วพูดต่อว่า
"โอ้ สู้กันตะกี้ ฉันเลเวล 11 เลยละ ไหนๆ ขอสุ่มสกิลใหม่หน่อยสิ" แจ็กเปิดม้วนคัมภีร์สุ่มสกิล มีเสียงในหัวของเขาดัง กลุ๊กๆๆ
ติ๊ง!
คุณได้รับสกิล ระดับ C
"สกิล: วิชาตัวเบา"
คำอธิบาย: คุณจะสามารถเคลื่อนที่ได้รวดเร็วขึ้น 100%
เป็นระยะเวลา 60 วินาที (Cool down: 30 วินาที)
ประเภท: ACTIVE (เปิดใช้งาน)
วินที่เหลือบมองอยู่ พูดขึ้นว่า "แจ๋วเลยว่ะแจ็ก เหมาะกับสถานการณ์ตอนนี้พอดี สกิลนี้ถ้านายได้เป็นระดับ A นะ มันจะกลายเป็น PASSIVE (ติดตัวตลอด) ไปเลยละ แต่ไม่เป็นไร เอาไว้หลังคลาสเชนจ์ ค่อยอัพสกิลให้เต็มก็ได้"
"เฮะเฮะ ฉันบอกแล้วเห็นไหมว่า ความเทพในตัวฉันมันจะฉายแสงออกมาเรื่อยๆ" แจ็กยิ้มชอบใจ น้ำจ้องมองไปที่แจ็ก ปกติเธอต้องพูดกัดเขาแล้ว แต่ตอนนี้เธอเหนื่อยเกินกว่าจะพูดหยอกเล่นได้ จึงได้แต่คิดในใจว่า 'สองคนนี้เลเวลน้อยกว่าพวกเราแท้ๆ แต่จิตใจของพวกเขาไม่ธรรมดาจริงๆ'
จากนั้นวินลุกขึ้นและพูดว่า "ใกล้หมดเวลาแล้ว ทุกคน HP กับ MP เต็มแล้วใช่ไหม ขอฉันเป็นโค้ชส่วนตัวให้นิดหน่อยนะ คนแรกคือเธอ… น้ำใช่ไหม?" น้ำพยักหน้ารับ "น้ำเธอไม่ต้องโจมตีแล้วนะ เธอคอยแทงค์ให้เพื่อนทั้งสามคนให้เต็มที่ แต่ไม่เอาแบบยันมอนสเตอร์เอาไว้นะ ใช้วิธีกระแทกพวกมันให้กระเด็นหรือเบรคพวกมันให้ได้ จากนั้นรีบเปลี่ยนไปชนตัวอื่นทันที สลับไปเรื่อยๆ เข้าใจใช่ไหม?"
"โอเค เข้าใจแล้ว" น้ำตอบ
"ส่วนพวกเธอสองคน..."
"เรย์" "แนนซี่ค่ะ" พวกเธอพูดชื่อตัวเองให้วินทราบ
"เรยกับแนนซี่หลังจากใช้ [แอโรว์ ชาร์จ] กับ [บลิซซาร่า] เปิดทางให้พวกฉันแล้ว พวกเธอไม่ต้องใช้ท่าใหญ่ฆ่าพวกตัวเล็กแล้วนะ ใช้วิธีโจมตีให้พวกมันถอยไปเฉยๆ จนกว่าจะฆ่าคิงสไลม์สำเร็จ"
"ได้เลย" "ได้ค่ะ" พวกเธอรับคำ
"ส่วนเธอ..." "มะนาวจ้ะ" มะนาวรีบบอกชื่อทันที
"มะนาว เธอเป็นนักบวช เวลาต่อสู้ชุลมุนแบบนี้น่ะ เธอต้องเปิดวินโดว์ค้างไว้เลย เพื่อเช็ค HP ของเพื่อนตลอดเวลา และถ้าเธอเป็นนักบวชสายสปีด เธอต้องไม่ยืนเฉยๆ คอยขยับตัวเอาไว้ตลอดเวลา อย่าอยู่นิ่ง เข้าใจนะ?" วินพูดเสียงดุเล็กน้อย
"อะ โอเค ฉัน...ฉันจะพยายามนะ" มะนาวตอบแบบหงอยๆ
กำแพงไฟโดยรอบเริ่มเล็กลงเรื่อยๆ และดูเหมือนมันใกล้จะต่ำลงขนาดที่มอนสเตอร์จะข้ามมาได้แล้ว
"เอาล่ะ เตรียมร่ายสกิลไม้ตายกันได้เลย" วินพูดพร้อมกับเดินออกมายืนด้านหน้า แจ็กเดินตามมายืนข้างเขาและพูดว่า
"ฮะฮ่าห์! ลุยมันให้เละไปเลย!" แจ็กบิดคอก๊อกแก๊ก สะบัดมือ หมุนข้อเท้าเป็นการวอร์มเบาๆ ตามสไตล์เขา
"... แจ็กรับนี่ไป เผื่อเอาไว้ก่อน" วินยื่นขวดโพชั่นให้แจ็ก
คุณได้รับ โพชั่นอมตะ 2 ea
คุณได้รับ ไฮโพชั่น HP 2 ea
"เฮ้ย! ไอ้วิน นี่มัน… แต่นายไม่เก็บเอาไว้ขายเหรอ? มันน่าจะแพงอยู่นา"
"เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก… แจ็ก นายจำเป้าหมายของพวกเราข้อแรกได้ใช่ไหม?"
"...พวกเราต้องไม่เกมโอเวอร์" แจ็กตอบ
วินยิ้มให้แจ็กแล้วพูดว่า
"ถูกต้อง ดังนั้นเอาอย่างที่นายว่า ลุยมันให้เละไปเลยเพื่อน" วินยื่นกำปั้นให้แจ็ก แจ็กยิ้มและยกกำปั้นขึ้นมาชนตอบรับความตั้งใจของเพื่อน


พออิ่มหนำกันเสร็จ ทุกคนก็มารวมตัวกันอีกครั้ง และจัดการแบ่งไอเท็มมหาศาลที่ได้จากมอนสเตอร์ทั้งหมดให้ทุกคนเท่าๆ กัน โดยที่สี่สาวเป็นคนเสนอเองว่าไอเท็มที่ดรอปจากคิงสไลม์ ขอยกให้สองหนุ่มไปโดยปริยาย เพราะเป็นส่วนสำคัญในศึกครั้งนี้ และก่อนที่จะแยกย้ายกันไปนอน ก็ได้ตกลงกันว่าต้องมีคนอยู่เวรเฝ้าระวังมอนสเตอร์ โดยที่วินอาสาอยู่เวรกะแรก 2 ชม. ให้เอง โดยเวรกะถัดไปคือแจ็ก
ตอนนี้คนที่นั่งอยู่รอบหน้าเต็นท์เหลืออยู่สี่คนคือวิน แจ็ก น้ำและเรย์ วินกับน้ำนั่งจัดเรียงไอเท็มที่ได้รับมาอยู่ ส่วนเรย์ขอดูเคียวจันทร์เสี้ยว อาวุธห้าดาวของแจ็ก เธออยากรู้ว่ามันต่างจากธนูห้าดาวของเธอยังไง จนเธอสังเกตว่าของแจ็กมีเขียนประเภทอาวุธเอาไว้ว่าเป็น 'อาวุธในตำนาน'
"แบบนี้นี่เอง นายนี่โชคดีชะมัดเลย" เรย์กล่าว
"โชคก็มีส่วนนะ แต่เครดิตทั้งหมดต้องยกให้วินเค้าละ" แจ็กบอก
วินเงยหน้าจากวินโดวส์มายิ้ม "พวกฉันได้มาสี่กล่อง แต่ในนั้นมีแค่อาวุธชิ้นเดียวเอง เธอโชคดีแล้วล่ะนะ อาวุธห้าดาวก็ถือว่าร้ายกาจพอตัวอยู่ ที่สำคัญยังสามารถเก็บเอาไว้อัพเกรดหรือเป็นวัตถุดิบอาวุธระดับสูงกว่านี้ก็ยังได้"
วินจงใจไม่พูดถึงม้วนคัมภีร์ระดับ S และแจ็กเห็นเพื่อนไม่พูด ก็เลยไม่รู้จะพูดทำไมเหมือนกัน
"งั้นฉันขอตัวไปนอนสักงีบก่อนดีกว่า น้ำไปด้วยกันไหม?"
"อีกแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวฉันตามไปจ้ะ" น้ำตอบและเรย์ก็ลุกเดินเข้าเต็นท์ไป
แจ็กก็นั่งเช็คข่าวสารในวินโดวส์บ้าง เขากดเข้าไปดูในส่วนของ [Top player] เลื่อนดูไปเรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบยามเช้าใต้ป่าโปร่งเย็นสบายแบบนี้ อากาศมันช่างน่านอนจริงๆ ขณะที่เขาคิดจะขอตัวไปนอน จู่ๆ น้ำก็พูดขึ้น
"แจ็ก..."
"หือ ว่าไง" แจ็กหันหน้าไปคุยด้วย
"...."
น้ำสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง รวบรวมความกล้ามองตาแจ็กตรงๆ แล้วพูดว่า
"เมื่อคืน… ขอบใจมากนะที่เข้ามาช่วย ...แต่ฉันขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม นาย...ไม่เรียกฉันแบบนั้นได้รึเปล่า ฉันรู้สึกไม่ดีเลย…"
"...."
วินาทีที่ทั้งคู่สบตากัน แจ็กสัมผัสได้ถึงความจริงใจและอ่อนโยนของน้ำ เขาตระหนักได้อย่างชัดเจนเลยว่า การกระทำที่ผ่านมาทั้งหมดของเขา ที่ทำไปเพราะความคึกคะนองนั้น เขาทำพลาดไปแล้ว ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะไปทำร้ายจิตใจเพื่อนสมัยเด็กของเขาคนนี้โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ และเพื่อนคนนี้ก็ไม่ใช่เด็กๆ เหมือนแต่ก่อนแล้ว เขารู้สึกผิดขึ้นมาทันทีจึงพูดออกไปว่า
"...ฉันขอโทษนะ"
"...." น้ำอึ้งนิดหน่อยและก้มหน้ามองพื้นทันที เธอทั้งซาบซึ้งและประหลาดใจไปพร้อมกันที่แจ็กกล่าวขอโทษออกมาตรงๆ เธอรู้สึกเขินเล็กน้อยจึงรีบลุกขึ้นแล้วพูดว่า "ฉันไปพักผ่อนบ้างล่ะนะ อยู่เวรกันดีๆ ล่ะหนุ่มๆ" แล้วเธอก็เดินเข้าเต็นท์ไป โดยมีแจ็กหันหน้ามองตามตลอด
"แจ็ก..." วินพูดขึ้น
"...ว่าไง"
"เรื่องน้ำน่ะ พวกนายรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เล่นกันมา แกล้งกันมา แต่ตอนนี้นายรู้ใช่ไหมว่านายกับน้ำไม่ใช่เด็กๆกันแล้วนา พวกเราอายุ 18 แล้ว กำลังจะเข้ามหาลัยกันอยู่แล้ว"
"หือ… นี่นายจะพูดอะไรเนี่ย?"
"...แกล้งเด็กผู้หญิงที่ชอบน่ะ มีแต่พวกเด็กๆ เค้าทำกันนะ"
"...."
"เฮ้ย~! จะบ้าเรอะ ฉันไม่ได้ชอบน้ำนะเว้ย ถึงตอนนี้แม่นั่นจะน่ารักดี ดูโตเป็นสาวขึ้นเยอะ แต่ฉันไม่ได้ชอบเธอแบบนั้นนา ยังไงก็เพื่อนกัน" แจ็กลุกขึ้นยืนและอธิบายให้วินฟังอย่างร้อนรน จากนั้นก็เอามือเกาหัวแกรกๆ แล้วพูดว่า "ก็แค่… ไม่รู้สิ ตอนเด็กๆ พวกเราก็สนิทกัน เล่นซนกันตามประสาเด็กอ่ะแหละ แล้วฉันก็แกล้งยัยนั่นไว้เยอะ แกล้งจนร้องไห้เลยก็มี พอได้มาเจอกันแบบนี้ เห็นเค้าลำบาก ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้น ฉันเลยรู้สึก… อยาก… ปกป้องล่ะมั้ง…"
"เฮ้ แต่ที่ฉันพูดแซวไปน่ะ ฉันไม่ได้คิดอะไรเลยนะ แค่ขำๆ เอง" แจ็กกล่าวเสริมเสียงอ่อน
"ไม่เป็นไรเพื่อน ฉันรู้ดีว่านายไม่ได้ตั้งใจ นายไม่ได้หมายความจริงจัง นายไม่ได้เป็นคนหยาบคายโดยสันดานแบบนั้น นายก็แค่แซวเอาสนุก ฉันรู้จักนายดีอยู่แล้ว" วินพูดด้วยน้ำเสียงแบบเข้าอกเข้าใจในตัวเพื่อน
"แต่! คนที่ได้ยินน่ะ เขาอาจไม่สนุกด้วยนา จริงๆ นะแจ็ก และคนอื่นรอบข้างที่ได้ยิน ก็จะมองนายเป็นอีกมุมหนึ่ง เพราะเขาอาจไม่ได้รู้จักนายดีเหมือนฉัน… นายกำลังทำให้ทุกคนเสียใจนะเพื่อน"
วินคิดต่อในใจว่า 'โดยเฉพาะกับคนที่ชอบนายด้วยละก็' แต่เขาไม่ได้พูดออกไป
แจ็กทำหน้าหงอย ราวกับเขาเพิ่งรู้สึกตัวว่าทำเรื่องแย่ๆ ลงไป "...โอเค ฉันจะปรับปรุงตัวดู... เพื่อเป็นคนที่ดีกว่าเดิมใช่มะ?"
"เพื่อเป็นคนที่ดีกว่าเดิม" วินพูดย้ำให้แจ็กฟัง
....
แก๊งค์สี่สาวต่างก็หลับปุ๋ยทันทีที่หัวถึงหมอน แจ็กก็เช่นกัน ส่วนวินที่นั่งอยู่เวรก็นั่งอ่านข่าวสารในเว็บบอร์ดเกม และกดเช็คสำรวจตลาดประมูลอย่างจริงจัง จนเวลาผ่านไปสองชั่วโมงอย่างเงียบเชียบ ไม่มีมอนสเตอร์แม้สักตัวเดียวที่เข้ามาบริเวณน้ำตกแห่งนี้
วินนึกสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร และเขาก็เดินเข้าเต็นท์เพื่อไปปลุกแจ็กอยู่เวรต่อ
"แจ็กๆ ตื่นเพื่อน"
"..."
"เฮ้ย แจ็กตื่น!"
"...หือ ...อ๋อ ถึงเวลาแล้วเหรอ" แจ็กเอาสองมือตบแก้มตัวเองสองที เผียะ! เผียะ!
"เอาล่ะ ฉันพร้อมแล้ว มีมอนสเตอร์ผ่านมามั้งไหมไอ้วิน?"
"ไม่มีอะ เงียบกริบ" วินเอนหลังนอนที่เปลญวน แล้วหลับในทันที
แจ็กเดินแบบงัวเงียออกไปนอกเต็นท์ และนั่งจุมปุ๊กลงที่ขอนไม้ เขานั่งเหม่อมองเหล่าต้นไม้ที่ไหวเอนไปตามแรงลม ซ่า~ ซ่า~ ได้ยินเสียงน้ำตกที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 50 เมตร เสียง ซูม~ ซ่า~ เบาๆ จากระยะไกล ในหัวยังคงคิดถึงเรื่องที่วินพูด แล้วก็เรื่องที่ตนเองพูดจาไม่ให้เกียรติผู้หญิง คิดวนไปวนมาจนกระทั่ง....
…...
แจ็กนั่ง(หลับ)อยู่เวรมาได้ประมาณหนึ่งชั่วโมง
"...z...zZ….zZZ..."
"แจ็ก"
"แจ็ก!" น้ำมาเขย่าตัวแจ็ก "ห๊ะ! อะไรๆ มอนสเตอร์บุกมาเหรอ?"
"ตาบ้า! นั่งหลับแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนมอนสเตอร์หรือเพลเยอร์เชือดทีเผลอเอาหรอก"
"โทษทีๆ วันนี้เป็นวันแรกที่เข้าเกม เจอเรื่องนู้นเรื่องนี้เต็มไปหมดเลย แถมล่ามอนคึกคักทั้งคืนอีก ร่างกายเลยมาน๊อคเอาดื้อๆ ในเวลาแบบนี้"
น้ำนั่งลงข้างๆ แจ็ก "นายนี่น้า ไม่ไหวก็มาปลุกฉันก็ได้ ดีกว่าพวกเราเกมโอเวอร์กันหมดนะ"
"ค้าบๆ ขอโทษค้าบ"
"เอานี่ ชงกาแฟมาให้" น้ำยื่นแก้วกาแฟให้แจ็ก
"โอ๊ะ ขอบใจ" ซู๊ด~ อึ๊กอึ๊ก "โอ้ว นี่มันรสชาติเหมือนที่ฉันชอบกินเลยนี่นา"
น้ำอมยิ้มเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไรตอบ แจ็กเลยพูดต่อว่า "เธอจำได้ด้วยหรือเนี่ย ไม่น่าเชื่อ"
"จะมีใครสักกี่คนที่บ้ากินกาแฟตั้งแต่ ม.ต้น อย่างนายบ้างล่ะ พิลึกคน"
"ว้าววว เธอช่างเอาใจใส่ขนาดนี้ ใครได้เป็นแฟนนี้ โชคดีนะเนี่ย"
น้ำหยุดกึกเล็กน้อยกับคำพูดของแจ็ก แล้วพูดว่า…
"นี่ ไปเดินเล่นที่น้ำตกกันไหม"
"หือ อ๋อ ไปสิๆ" ทั้งคู่ลุกเดินไปยังน้ำตกด้วยกัน
 ...
"นี่น้ำ เล่าเรื่องเธอให้ฟังบ้างดิ ช่วงที่ไม่ได้เจอกันตอน ม.ปลายน่ะ" แจ็กก้มตัวหยิบลูกหินที่ริมน้ำตกขึ้นมาก้อนหนึ่ง
"เอาเรื่องอะไรล่ะ?"
"เรื่องอะไรก็ได้ ยกตัวอย่างเช่น เธอมีแฟนมากี่คนแล้ว?" เมื่อพูดจบ แจ็กก็เขวี้ยงลูกหินออกไปเป็นแนวเรียดกับผืนน้ำ ลูกหินกระเด้งบนผิวน้ำสามถึงสี่ครั้ง แล้วก็จมไป
น้ำเอามือดึงหูแจ็กอย่างแรงทันที "เดี๋ยวเหอะ เห็นฉันเป็นคนยังไงย่ะ ฉันไม่ได้ใจง่ายขนาดนั้นนะ"
"โอ๊ยๆๆ ก็ไม่รู้นี่นา เห็นเธอน่ารักขึ้นขนาดนี้ อาจจะมีผู้ชายมารุมจีบไรงี้ก็ได้ เธออาจจะแบบว่า คบเล่นๆ ชิลๆ ไม่ซีเรียสแบบนั้นไง"
น้ำหันหน้าไปมองทางอื่นแล้วพูดว่า "มีคนเดียว… แต่เลิกกันไปแล้ว"
"...."
"อ้า เรื่องฉันพอเหอะ น่าเบื่อจะตาย ถามเรื่องนายกับวินดีกว่า"
"ฉันกับวิน ทำไมเหรอ?" แจ็กเขวี้ยงลูกหินอีกครั้งหนึ่ง ฟิ้ว~ เชียะ! เชียะ! เชียะ! จ๋อม (เสียงลูกหินเด้งพื้นน้ำ)
"ถึงฉันจะไม่เคยคุยกับเขา แต่วินที่ฉันรู้จัก ไม่ใช่แบบนี้เลยนะ เขาดูเป็นเด็กเรียบร้อย เงียบๆ ไม่ค่อยร่าเริง เปล่งรัศมีแห่งความอึมครึมตลอดเวลา ฉันแทบไม่เคยเห็นเขายิ้มเลยสักครั้ง แต่นี่มาเจอตอนอยู่กับนายได้ไม่กี่ชั่วโมง ถึงเขาจะยังดูเฉยชา แต่ก็มีชีวิตชีวาไปพร้อมกัน และดูจริงจังกับเกมมากกว่าเพลเยอร์ทั่วไป ดูแล้วให้ความรู้สึกว่า… จะพูดยังไงดี อ๋อ อารมณ์ประมาณว่า"
""นี่คือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตเขา"" น้ำกับแจ็กพูดขึ้นพร้อมกัน
แจ็กยิ้มและพูดว่า "ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ฉันประหลาดใจมากที่เห็นเขาเร่าร้อน ดูมีพลังในความคิด ดูสนุกสนานได้ขนาดนี้ เพราะบอกตามตรงว่าโลกภายนอก ตอนช่วง ม.ปลาย วินก็ยังเป็นเหมือนตอน ม.ต้น นั่นแหละ เขาไม่ยุ่งกับใคร เอาแต่ตั้งใจเรียน ไม่ไปเที่ยว และแน่นอนว่าเขาพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะไม่ใช่เงินเลย" แจ็กเขวี้ยงลูกหินอีกครั้งหนึ่ง ฟิ้ว~ เชียะ! เชียะ! เชียะ! เชียะ! ตึง! จ๋อม ลูกหินพุ่งไปชนหินใหญ่หน้าตาประหลาดที่ท้ายน้ำตกแล้วค่อยจมไป
"เรื่องเงิน มันทำไมเหรอ?" น้ำถาม
"ชะอุ๋ย ฉันไม่น่าพูดเลย ปากฉันนี่นะ" แจ็กทำท่าตบปากตัวเองทีหนึ่ง "เธอรู้แค่นี้พอแล้วน้ำ เอาสั้นๆ ประมาณว่าชีวิตของวินนั้นลำบากเรื่องเงินมาก ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้ชีวิตของเขาแสนสาหัสนั้นสาเหตุมาจากเรื่องเงินล้วนๆ พูดเลยว่าเกิดเป็นขอทานยังสบายซะกว่าอีก"
"อ้าว แล้วทำไมถึงเล่นเกมนี้ได้ล่ะ… อ๋อ นี่พวกนายเช่าเครื่องเล่นล่ะสิ?"
"ใช่ ถูกต้อง วินเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด พวกเราถึงทุ่มสุดตัวกับ 24 ชม. ในเกมยังไงล่ะ"
"มิน่าล่ะ ตั้งแต่อีเวนต์กล่องของขวัญเลยใช่ไหม" น้ำถามและแจ็กชี้นิ้วตอบทำท่าแบบว่า ถูกต้องนะคร้าบ
น้ำถามต่อว่า "เรื่องวินเอาแค่นี้ก็ได้ ว่าแต่นายเหอะ ฉันพอรู้ว่านายเป็นคนบ้าพลัง และมี 'สมองไว้กั้นหู' เท่านั้น" แจ็กสะดุ้งหันไปมองหน้าน้ำเมื่อถูกหลอกด่า แล้วน้ำพูดต่ออีกว่า "แต่พอฉันเห็นนายอยู่กับวินเนี่ย เหมือนนายจะไม่คิดอะไรเลยนะ อย่างกับว่านายปลดปล่อย 'ความบ้าบอ' ในตัวออกมาหมดเลยน่ะ" แจ็กสะดุ้งอีกทีเมื่อโดนอีกดอก
"ยัยน้ำ ยัยอก..." แจ็กงับปากตัวเองไว้ อดกลั้นไม่พูดล้อเลียนออกมา แล้วสูดหายใจลึกๆ ทำสมาธิคิดคำด่าใหม่อย่างรวดเร็ว
"...ยัยติ๊งต๊อง ...ยัยตาสองชั้น ...ยัยผมแตกปลาย ยัย… " แจ็กคิดคำด่าไม่ออกเลยพูดว่า "เชอะ ไม่พูดด้วยแล้ว"
"ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ" น้ำหัวเราะชอบใจใหญ่ และขยับเอาเอียงหน้าเข้ามาใกล้แจ็ก "โอ๋ โอ๋ อย่างอนเลยน้า"
เมื่อแจ็กได้เห็นดวงตากลมโตและลักยิ้มแสนน่ารักของน้ำแบบใกล้ๆ มันทำให้เขารู้สึกเขินกับเพื่อนสมัยเด็กคนนี้เป็นครั้งแรก
เพื่อแก้เขิน เขาจีงหยิบหินขึ้นมาหลายก้อนและปาออกไปอย่างแรง
ฟิ้ว~ ฟิ้ว~ ฟิ้ว~เชียะ! เชียะ! เชียะ! เชียะ! ตึง! ตึง! ตึง! จ๋อม จ๋อม จ๋อม เขาปาไปโดนหินใหญ่สามก้อนรวด
"โอ้ ปาแม่นดีนิ นี่แจ็ก ว่าแต่… เพราะเรื่อง 'นั้น' ด้วยรึเปล่า? ถึงทำให้นายเชื่อใจวินได้ขนาดนี้" น้ำถามต่อ
"...."
แจ็กเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงหันมายิ้มตอบว่า
"...ใช่ เพราะหลังจากเรื่อง 'นั้น' นั่นแหละ ฉันถึงได้รู้จักกับคำว่า…. 'เพื่อนแท้'"
เมื่อแจ็กพูดจบประโยค เขาหยิบหินก้อนใหญ่ขนาดเท่าลูกฟุตบอลขึ้นมา และโยนออกไปเต็มแรง "ฮึบ!"
ฟิ้ว~~~~ ตูม! หินก้อนนั้นลอยโด่งไปชนกับหินก้อนใหญ่อย่างจัง จนแตกกระจายร่วงน้ำไป ทันใดนั้นเกิดเสียงเคลื่อนตัวของหินดังมากจากทางน้ำตก ครึ่ก! ครึ่ก! ครึ่ก! ผิวน้ำเริ่มกระเพื่อมสั่นไหวแรงขึ้นเรื่อยๆ
"อะ อะไรเนี่ย! มันเกิดอะไรขึ้น?!" น้ำร้องตกใจ
ฝูงนกที่หลับไหลอยู่บนต้นไม้บริเวณป่ามัลแดร์ทั้งหมดหลายร้อยตัว ตื่นตกใจรีบบินออกจากรังกันอย่างเร็ว
"แกว๊กๆๆ!"
"โอ้โห! นกบินออกมาเต็มท้องฟ้าเลย แต่เหมือนมันรีบบินหนีจากพวกเรายังไงไม่รู้นะ" แจ็กกล่าวอย่างสงสัย และไม่จำเป็นต้องรอคำตอบนานเลย เพราะคำตอบอยู่ตรงหน้าของพวกเขาแล้ว
หินก้อนใหญ่หน้าตาประหลาดก้อนนั้นที่แจ็กโยนลูกหินใส่ มันเคลื่อนตัวตัวเลียดพื้นน้ำเข้ามาหา และโผล่ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดพวกเขาก็ได้เห็นร่างของมอนสเตอร์ตัวนี้อย่างชัดเจน ร่างมันสูงใหญ่เกือบถึงยอดน้ำตก มันดูคล้ายไดโนเสาร์ทีเร็กซ์ แต่ผิวใต้ลำตัวของมันเป็นสีเหลืองอ่อน ผิวหนังด้านบนเป็นสีส้มและมีขนสีน้ำตาลเข้มปกคลุมด้านบน มันยืนด้วยขาล่ำบึกสองข้าง หางลู่ไปข้างหลัง ลำตัวของมันที่ใหญ่โตโน้มมาข้างหน้า พร้อมกับมือสองข้างเล็กของมันที่ดูยังไงก็ไม่น่าจะเกาหัวตัวเองถึง ปีกของมันดูคล้ายแผงคอของกิ้งก่า แต่บางกว่าและไม่ได้อยู่ที่หลัง มันติดอยู่ตรงโคนขา ซึ่งตอนนี้ปีกนั้นกระพือสั่นไหวราวกับกำลังบ่งบอกถึงความโกรธที่ถูกปลุกจากการนอนหลับ หน้าของมันยื่นออกมาพร้อมเขี้ยวแหลมเต็มปาก ดวงตาของสัตว์ร้ายตัวนี้จ้องเขม็งมาที่พวกเขา จมูกของมันซึ่งมีหินหน้าตาประหลาดติดยื่นขึ้นด้านบนนั้นสั่นเครือและมีประกายไฟแลบออกมา เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ "กรรร...รรร…กรรร…"
"โฮกกกกกกก-!!"
"กะ.. กะ.. กรี๊ดดดดดดด!"
"นะ นี่มันตัวบ้าอะไรวะเนี่ย?!!"
ติ๊ง!
'บอสลับ'แห่งป่ามัลแดร์:
[มาคิน่า ออคโต้] เลเวล 58 โจมตีค่ะ!


ม้วนคัมภีร์ลอยเด้งออกมาจากวินโดวส์ของเขา เชือกที่มัดไว้ถูกกระชากออกโดยอัตโนมัติ คัมภีร์กางพรึ่บอย่างรวดเร็ว แสงสีทองส่องประกายระยิบระยับกลางอากาศ และมีเสียงลูกบอลกลิ้งดังขึ้นในหัว
ปิ๊ง! กลุ๊กๆๆๆๆ
ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาเพียงแค่ชั่วอึดใจ แต่ชีวิตนี้เขาไม่เคยจ้องอะไรขนาดนี้มาก่อน เขาเพ่งมองคัมภีร์อย่างใจจดใจจ่อ เพื่อรอคอยหน้าต่างจากระบบเด้งขึ้นมาด้วยใจที่ลุ้นระทึก…
ติ๊ง!
คุณได้รับสกิล: [ลมปราณจักรพรรดิ] "ระดับ S"
คำอธิบาย: นี่คือวิชาลมปราณขั้นที่ 4 จาก 5 ขั้น ครั้งหนึ่งในสมัยก่อน วิชาลับนี้ถูกปิดผนึกเอาไว้เพื่อถ่ายทอดให้แก่ผู้ที่จะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง 'จักรพรรดิ' เพียงเท่านั้น
เอฟเฟ็กต์: เพิ่มพลังโจมตี (STR) 1000%
เพิ่มพลังประสาทสัมผัส (Sense) 1000%
เพิ่มพลังจิตต่อสู้ (KI) 1000%
ประเภท: ACTIVE per second (เปิดใช้งานต่อวินาที)
MP cost: 200 มานา / 1 วินาที
Cooldown: 24 ชม. หลังจากเปิดใช้งาน
"นะ หนึ่งพันเปอร์เซ็นต์?! สุดยอด! แต่ใช้มานา 200 ต่อวินาที! คูลดาวน์ 24 ชม.!" วินคิดเลขในใจอย่างรวดเร็ว
"มานาของฉันตอนนี้คือมีอยู่ 400/420 งั้นแสดงว่าฉันใช้มันได้แค่ สองวินาที เท่านั้น ถ้าพลาดคือจบเกมเลย"
ตอนนี้ออคโต้บินขึ้นสู่จุดสูงสุดแล้ว และมันกำลังเดินเครื่องหินบนจมูกของมัน
ครืนๆ เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
"บ้าเอ๊ย! ไม่มีเวลาคิดแล้ว!" วินลุกขึ้นและออกวิ่งไปบนหลังของออคโต้ และสไลด์ตัวนั่งเอาเข่าทั้งสองข้างหนีบหินบนจมูกของออคโต้เอาไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้
"อ๊าก! ร้อน!" หินมีความร้อนสูงซึ่งเกิดจากการแผดเผาเพลิงข้างใน กางเกงตรงช่วงขาหนีบทั้งสองข้างของวินลุกไหม้ติดไฟ และเนื้อขาตรงนั้นมีเสียงชี่ดังขึ้น "โอ๊ย! ฮึ่ยยย! อดทนไว้!"
ครืนๆ เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! ฟืด~~~~! ออคโต้สะสมเปลวไฟได้ที่แล้ว มันเริ่มสูดเปลวไฟทั้งหมดเข้าลำคอ และขณะที่มันผงกหัวกำลังจะพ่นไฟออกมา
วินใช้มือสองข้างกุมประสานเอาไว้แน่น ชูขึ้นฟ้าและฟาดทุบลงมาที่หินเต็มแรง
ตึง!
"แค่ก! ค่อก!" ออคโต้โดนขัดขวางในการปล่อยไฟ มันจึงสำลักเปลวเพลิงเล็กน้อย
"ฉันไม่ยอมให้แกฆ่าเพื่อนฉันหรอกเว้ย!" วินทุบอีกครั้ง
ตึง!
"กึ๊ซซ!" หินบนจมูกของมันเกิดรอยร้าวเพิ่มขึ้น มันเหวี่ยงสะบัดคออย่างรุนแรง หวังจะไล่มนุษย์ที่เกาะอยู่ตกลงไป
"แน่จริงก็ฆ่าฉันให้ได้เซ่!"
ตึง! "กร๊าซ!"
พึ่บพั่บ! พึ่บพั่บ! คราวนี้มันกระพือปีกเป็นแรงส่ง และสะบัดคอขึ้นด้านบนเต็มที่ ฝุ่บ! มันเห็นมนุษย์คนนั้นลอยหลุดจากหัวของมันขึ้นไปสูงลิ่ว และกำลังจะตกลงมาอีกครั้ง มันจ้องเป้าหมายเขม็งด้วยดวงตาดุร้าย แล้วเร่งประกายไฟในลำคอ
ครืนๆ เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
เพล้ง! ขวดน้ำยาอมตะร่วงตกลงมาแตกใส่หน้าของมัน
เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! มันไม่สนใจและยังคงเร่งไฟต่อไป จนตอนนี้เห็นเปลวไฟในปากของมันลุกไหม้ล้นทะลักออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"มาคิน่าออคโต้! เตรียมรับมือ!" วินตะโกนท้าทายและเตะอากาศยันตัวเองให้พุ่งลงมาเร็วกว่าเดิม
"ฮ่าห์-!!"
ฟื้ด!! มาคิน่าออคโต้สูดหายใจเร่งเป็นครั้งสุดท้ายและพ่นเปลวไฟบรรลัยกัลป์ขนาดมหึมาออกจากปาก
ฟูมมมมมมมมมมม!!
แต่ก่อนที่เปลวไฟอันร้อนแรงจะเข้าแผดเผาร่างกาย วินตะโกนคำรามเพื่อเปิดใช้งานสกิลทันที
"[ลม! ปราณ! จักรพรรดิ!!]"
เสี้ยววินาทีที่สกิลถูกเปิดใช้งาน ออร่าสีทองแล่นพุ่งไปทั่วร่างของวินในพริบตา เขารู้สึกได้ว่ากระแสเลือดถูกสูบฉีดอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อขมวดเกร็งราวกับเหล็กไหล พลังอันมหาศาลที่พวยพุ่งออกมาราวกับภูเขาไฟขนาดใหญ่ระเบิดดังตูม และจู่ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายเขากลายเป็นภาพสโลว์โมชั่น เขาสัมผัสได้ถึงเปลวไฟโหมกระหน่ำที่ค่อยๆ พุ่งผ่านตัวเขาไปราวกับมันเป็นเพียงแค่สายลมสีแดงเพลิงอบอุ่นเท่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงตัวตนของมาคิน่าออคโต้อย่างชัดเจน เขารับรู้ถึงอารมณ์ว่ามันรู้สึกสะใจแค่ไหนที่ได้เผาเขาให้ไหม้เป็นจุลเป็นเถ้าถ่าน และบัดนี้มันกลับตกใจที่เขายังไม่ตาย และเริ่มสัมผัสได้ถึงลางมรณะของตนเองในขณะที่มนุษย์ผู้นี้พุ่งใกล้เข้ามา….
ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่วินรับรู้ได้ในชั่วพริบตา เป็นสองวินาทีที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของเขา
"โอ้วววววววว!"
วินเงื้อหมัดขวาไปด้านหลังและชกตรงไปที่มาคิน่าออคโต้เต็มแรง
ตูม!!
เสียงจากการโจมตีดังสนั่นราวกับระเบิดนิวเคลียร์ขนาดย่อม เกิดเป็นคลื่นโซนิคบูมแผ่ขยายเป็นวงกลมตามมาภายหลังแรงปะทะ ซูม--! คลื่นนั้นพัดพาเมฆบนท้องฟ้าในพื้นที่ระยะครึ่งกิโลเมตรให้หายไป ส่วนร่างของมาคิน่าออคโต้ที่ไร้หัวร่วงลงมากระแทกพื้นเสียงดัง มันตายโดยที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องซักแอะ…
 "ไชโย! ไชโย! ไชโย~! ฮ้าฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้วินเพื่อนผมทำได้แล้ว! เพื่อนผมครับ เพื่อนผมเอง~!" แจ็กดีใจกระโดดโลดเต้นเย้วๆ แล้วจู่ๆ ก็หยุดกึกเหมือนนึกอะไรได้
 "แล้ววินมันรอดรึเปล่า?" แจ็กรีบออกตัววิ่งไปทางซากออคโต้ทันที ส่วนสี่สาวดูเหมือนยังอึ้งๆ อยู่ แต่ก็รีบวิ่งตามมา
เมื่อมาถึง ทุกคนถามเป็นเสียงเดียวกันว่า "วินอยู่ไหน?"
"...."
"เฮ้~ ฉันอยู่ทางนี้~!"
พวกเขาได้ยินเสียงแว่วมาจากบนต้นไม้ใกล้ๆ เลยรีบหันไปดู
"วิน!" ทุกคนโห่ร้องดีใจและรีบวิ่งไปหาเขาทันที
วินกระโดดลงมาจากต้นไม้ เดินกระโผลกกระเผลกมาหาเช่นกัน
แจ็กตรงเข้ามากระโดดล็อกคอขยี้หัววินเล่นเช่นเคย และโห่ร้องอย่างดีใจว่า "นี่แหละครับเพื่อนผม ฮ่าฮ่าฮ่า! ตะกี้โคตรเจ๋งเลยว่ะ! ฉันนี่ตื่นเต้นสุดๆ เลย! ฮะฮ่าฮ่า!"
"นายเก่งมากเลยล่ะ เลเวลไม่ได้ต่างจากฉันแท้ๆ แต่นายเป็นคนที่… เก่งกล้ามากๆ" แนนซี่เอ่ยปากชม
"[ฮีล!] ใช่ๆ ฉันนึกว่าพวกเราจะไม่รอดซะแล้ว" มะนาวพูดและฮีลให้วินด้วย
"เฮ้อ~ พวกนายทั้งคู่นั่นแหละ บ้าบิ่น บ้าบอ มุทะลุกันจริงๆเลย ฉันไม่เคยเจอใครในเกมที่เลเวลน้อย แต่สู้ได้แบบนี้มาก่อน" น้ำทั้งชมทั้งด่าไปในคราวเดียวกัน
"...." เรย์ไม่ได้พูดอะไร แต่ส่งยิ้มละไมให้และมองจ้องหน้าวินตลอด
"ไม่หรอก… ฉัน--" วินเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เขาก็หันหลังฝุ่บไปทันที แล้วพูดโดยไม่หันหน้ามามองว่า
"ขอบใจทุกคนมากนะ ที่เชื่อในคำพูดฉัน ทุกคนทำได้ดีจริงๆ..."
"...."
แล้ววินก็ออกวิ่งไป โดยพูดต่อว่า "ไปๆ ไปดูของดรอปจากบอสกันเถอะ!"
ทุกคนอมยิ้มและเดินตามวินไปยังซากศพของมาคิน่าออคโต้
ขณะที่เดินอยู่นั่น แจ็กเงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่โปร่งเป็นรูปวงกลมอย่างน่าทึ่งและพูดว่า
"ว้าว~ พลังโจมตีคนเราทำได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย สมเป็นสกิลระดับ S"
"สกิลระดับ S เหรอ?!" น้ำที่มองท้องฟ้าอยู่เช่นกัน ได้ยินที่แจ็กพูด
"ห๊ะ!… เอ่อก็… ตามนั้นแหละ" แจ็กตอบ เพราะเขาก็ได้ยินวินตะโกนชัดแจ๋ว เลยไม่รู้จะปิดบังอีกทำไม
"ใช่จริงด้วยสินะ เมื่อกี้ฉันก็ได้ยิน แต่ก็ยังคิดอยู่ว่าฟังผิดรึเปล่า" เรย์กล่าว
"มีของดี แล้วทำไมไม่ใช้แต่แรกล่ะยะ?" แนนซี่แหวใส่
"คือ!... ตอนแรกวินเค้า… ไม่ได้ตั้งใจจะใช้เองนะ… เออ ไปหาวินกันก่อนดีกว่า!" แจ็กไม่อยากตอบ เลยรีบวิ่งไปหาวินตรงร่างของบอส
เมื่อไปถึง ร่างของมาคิน่าออคโต้ก็แตกสลายเป็นประกายรุ้งปลิวหายลอยละล่องไป และสิ่งที่เหลือไว้ตรงพื้นก็คือ ถุงเงินผ้าสีน้ำตาลเข้มมีตัวอักษร 'G' สีทองอร่ามหลายต่อหลายถุง แล้วยังมีไอเท็มสวมใส่กับอาวุธอีกมากมายหลากหลายชนิดกองพะเนินเทินทึกสุมกันอยู่
"โอ้ว~~~~!" "โอ้โฮ!" "ว้าว~!"
"อ๊าย! ทำไมมันดรอปของเยอะแบบนี้เนี่ย?" แนนซี่ถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้มดีใจ
"เพราะเจ้าออคโต้ไล่ฆ่าเพลเยอร์ระหว่างทางมาเยอะน่ะสิ ในกรณีที่มอนสเตอร์เป็นฝ่ายสังหารเพลเยอร์ ไอเท็มและเงินที่ดรอปจะอยู่ในร่างมัน 3 ชม. ก่อนที่จะสลายไป" วินอธิบาย
"รวย รวย รวยแล้วว้อย! ซื้อเครื่อง VR ได้แน่นอน เย้! วู้ววว" แจ็กดีใจออกนอกหน้า
"อ้าว พวกนายยังไม่มีเครื่องหรอกเหรอ?" มะนาวถาม
"อื้มๆ เช่าเล่นเอาน่ะ" แจ็กยิ้มตอบแบบเขินนิดหน่อย
"ใจเย็นก่อน ไอ้เพื่อนเลิฟ เราไม่รู้นาว่าข้างในถุงน่ะมีเงินอยู่เท่าไร บางถุงอาจจะแค่ 1 G ก็ได้" วินบอก
"ห๊ะ! ยังไงนะ?"
"ก็เกมนี้ดันทำถุงเงินดรอปมาเท่ากันหมดสินะ ตาบื้อ" น้ำกล่าว
"งั้นพวกเรามาแบ่งเงินก่อนดีกว่า ทุกคนช่วยกันหยิบถุงเงินส่งให้น้ำเลย" วินพูดเสร็จก็หยิบถุงเงินยื่นให้น้ำ
น้ำลงนั่งพับเพียบกับพื้นหญ้าแล้วตวัดนิ้วเปิดวินโดวส์ขึ้นมา ใส่ถุงเงินที่ทุกคนยื่นมาให้เรื่อยๆ
กริ๊ง! เสียงคล้ายเหรียญหยอดกระปุกออมสินดังขึ้น
"13,000 G" น้ำขานบอก
"ยึ้ย! เริ่มต้นได้สวย!" แจ็กไม่ยอมไปช่วยเก็บแต่มายืนลุ้นเชียร์อยู่ด้านหลัง
กริ๊ง! "2,000 G" "ฮื้อ! น้อยว่ะ!"
กริ๊ง! "5,240 G" "ใช้ได้!"
กริ๊ง! "700 G" "แม่ไม่ไห้เงินค่าขนมมาไง๊?"
กริ๊ง! "11,050 G" "มาแล้วเว้ย~เฮ้ย~!"
กริ๊ง! "4,900 G" "ช่ะ! ก็ยังโอเค!"
กริ๊ง! "10 G" "เลิกเล่นเกมไปเลยเหอะ"
"โอ๊ย~~! รำคาญ~!" น้ำบ่นเสียงดัง
"รำคาญที่เงินมันน้อยใช่มะ?" แจ็กถาม
""รำคาญนายนั่นแหละ!!"" สาวๆ ร้องบอกพร้อมกัน แจ็กได้ยินจึงหัวเราะแก้เขิน "แหะๆๆ"
"ไปช่วยเก็บเงินเลยป่ะ จะได้เร็วๆ!" น้ำชี้นิ้วไล่แจ็กออกไป
"เอ้า! ก็ฉันอยากอยู่ลุ้นอ่า นะนะ" แจ็กกระทืบเท้า สะบัดหน้าไปมาแล้วก็เอาสองมือทุบไหล่น้ำเบาๆ ทำท่าเหมือนเด็กน้อยอ้อนวอนได้อย่างน่ารักน่าถีบเหลือเกิน
"รีบๆ ไปเลย ไม่งั้นเดี๋ยวจะโดนโบก!" น้ำทำท่าเงื้อมือขึ้นมา แจ็กสะดุ้งไปตามสัญชาตญาณ
"... ค้าบๆ ไปก็ได้ค้าบแม่"
"ใครแม่นายยะ!" น้ำเอื้อมมือตบหัวแจ็ก แต่วืด แจ็กเอี้ยวตัวหลบพ้นและรีบเดินออกมาทันที
กริ๊ง!
กริ๊ง!....การนับเงินยังดำเนินต่อไปอีก 5 นาที
.....
...
"โห! เสร็จสักที นี่มันไปไล่ฆ่ามากี่คนเนี่ย?!"
"...รวมเป็นเงินทั้งหมด 128,610 G! ...และถ้าหารหกก็จะได้เป็นคนละ 21,435 G"
"ช้าก่อน!"
แจ็กยกมือกางนิ้วออกมาข้างหน้าเป็นเชิงห้ามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
"อะ อะไรอีกล่ะ?" น้ำถาม
"หึหึหึ… ฉันมีข้อเสนอ" แจ็กยิ้มอ่อนแบบมีเลศนัย
"พวกเรามาเล่นเกม จับสลากเสี่ยงดวงกันดีกว่าไหมล่ะ? รางวัลที่หนึ่งคือ 60,000 G รางวัลที่สองคือ 40,000 G ถัดมาก็เป็น 15,000 G, 10,000 G, 3,000 G และสุดท้าย 610 G"
"...."
วินคิดว่าที่แจ็กเสนอแบบนี้ เพราะทั้งคู่รู้ดีว่าได้เงินมานิดหน่อยก็ไม่พอค่าเครื่อง VR อยู่ดี สู้เสี่ยงดวงจึงจะมีสิทธิ์กว่า
"อื้อ ฉันเอาด้วย น่าสนุกดี อิอิ" มะนาวกล่าว
"ฉันยังไงก็ได้ เร็วๆ เหอะ!" แนนซี่กล่าว ขณะที่คุ้ยหาไอเท็มสวมใส่สวยๆ ในกองอยู่
"ฉันไม่ติดนะ" เรย์ยกมือและพูดบอก
"ถ้าทุกคนโอเค ฉันก็โอเค" น้ำทำมือเป็นสัญลักษณ์ OK จากนั้นก็ดึงเงินออกมาตามจำนวนรางวัล รางวัลที่หนึ่งก็คือเลข 1 ไปจนถึงเลข 6
"งั้นมาโอน้อยออกกันว่าใครจะได้กดสุ่มรางวัลก่อน" แจ็กบอก
ทุกคนจึงเดินมายืนล้อมวงกันเพื่อโอน้อยออก
"เอาล่ะ! พร้อมนะทุกคน"
"โอน้อย~ออก!"
"เหลือมะนาว แจ็กกับวิน"
"โอน้อย~ออก!" "เย้! ฉันได้คนแรก!" มะนาวดีใจ แล้วเดินไปกดปุ่มสุ่มตัวเลขจากวินโดวส์ที่น้ำ
ตรู๊ดๆๆๆ ติ๊ง!
[5] "ว้าาาา อะไรเนี่ย ได้รางวัลเกือบโหล่แน่ะ" มะนาวทำหน้าเซ็ง
"โอน้อย~ออก!"
"เหลือแนนซี่ แจ็กกับวิน โอน้อย~ออก!" แนนซี่ได้กดคนที่สอง
[4] "ฉันไม่มีดวงเรื่องแบบนี้เลยแฮะ"
"โอน้อย~ออก!"
"เหลือน้ำ เรย์กับแจ็ก โอน้อย~ออก!" เรย์ได้กดคนที่สาม
[3] "จิ๊!" เรย์จุ๊ปากนิดหนึ่ง
"โอน้อย~ออก!" วินได้กดคนที่สี่ ตอนนี้รางวัลเหลือ [1] [2] และ [6] เขาเอื้อมมือไปกดพลันคิดในใจว่า
'ถ้าได้รางวัลที่หนึ่ง 60,000 G ก็เท่ากับ 7,200 บาท นั่นเท่ากับค่าข้าว ค่ารถไปโรงเรียน ค่าใช้จ่ายประจำวันของเขารวมกันสี่เดือนเลยทีเดียว'
มือที่สั่นเล็กน้อยของเขากดลงไปที่ปุ่ม แจ็กก็ลุ้นไปกับเพื่อนด้วย
บิ๊บ!
ตรู๊ดๆๆๆ ติ๊ง!
[1]
"...." วินน้ำตาซึมด้วยความดีใจ เขาเงยหน้าเล็กน้อยกางมืออ้าแขนชูขึ้นฟ้าในมุม 45 องศา ราวกับอยากโอบกอดขอบคุณพระเจ้าที่เขาได้เงินก้อนนี้มา
"เย้!" แจ็กชูกำปั้นดีใจ "ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันกะแล้วว่าวันนี้ต้องเป็นวันของนาย มาๆ ยัยน้ำ เป่ายิ้งฉุบกัน ถ้าฉันได้รางวัลที่สอง ทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนล่ะนะ วะฮะฮ่าฮ่าฮ่า"
น้ำหมั่นไส้แจ็กเลยเดินมาแกล้งกระทืบเท้าของแจ็กไปหนึ่งป้าบ "ฮึ่ย!"
"โอ๊ย! นิ้วก้อยฉัน!"
"อุ๊บส์! โทษทีไม่ได้ตั้งใจอ่ะ"
"ไม่ได้ตั้งใจบ้านเธอ มีออกเสียงขยี้ดัง 'ฮึ่ย' ด้วยเรอะ?!"
"มาๆ เป่ายิ้ง~ฉุบ!" น้ำออกกระดาษ แจ็กออกกรรไกร
"เยส! เป็นไงล่ะ แบร่~!" แจ็กแลบลิ้นใส่ แล้วเอื้อมมือกดปุ่ม บิ๊บ!
"วันนี้เป็นวันของพวกเราเว้ยวิน ฮ่ะฮ่ะ--!"
ตรู๊ดๆๆๆ ติ๊ง!
[6]
"...."


ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"วิน ไปเหอะ หิวข้าวแล้วเนี่ย" แจ็กเคาะประตูเรียกวินจากข้างนอกห้องเช่าเครื่อง VR
"เสร็จแล้วๆ" วินเก็บของและเดินออกไปสมทบกับแจ็ก
"หาอะไรกินที่นี่เลยดีกว่า ฉันยังอยากซึมซับบรรยากาศของต่างโลกเอาไว้อีกหน่อย" แจ็กชวนเดินข้ามสะพานเล็กไปที่ร้านอาหารภายในโซนนี้
"ป้าครับผมเอาข้าวผัดรวมมิตรจานใหญ่พิเศษ วินนายจะกินอะไร?"
"ฉันไม่เอาล่ะ เดี๋ยวกลับไปกินข้าวบ้านก็ได้"
"เฮ้ย ไม่ได้ๆ ฉันกินคนเดียวเขินแย่ เอางี้ฉันเลี้ยงนายเองดีกว่า ไม่เกี่ยวกับหนี้ที่ติดนะ ตอบแทนสำหรับความมันสะใจในวันนี้"
"โอเค งั้นก็ได้… ป้าครับ ผมเอาข้าวกะเพราหมูกรอบครับ"
"เอาไข่ดาวด้วยไหมจ๊ะ" ป้าถามกลับมา
"เอาครับ ขอไข่ดาวไม่สุกนะครับ"
"ได้จ้ะ ไปนั่งกันได้เลย เดี๋ยวป้าให้น้องเค้าเอาไปเสิร์ฟ ส่วนเครื่องดื่มฟรีบริการตัวเองนะ"
"วิน ดูดิ แก้วเป็นแก้วไม้ยุคสมัยกลางด้วย สมเป็นร้านในธีมต่างโลกเลย"
เครื่องดื่มของแจ็กเป็นน้ำอัดลม ส่วนของวินเป็นน้ำมะนาว และเมื่อทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะไม้เรียบร้อยแล้ว แจ็กก็ควักมือถือออกมาและถามว่า "วิน ดูไอเท็มของฉันหน่อยดิ จะขายทั้งหมดเลยไหม?"
"ได้เลย ว่าจะดูให้นายอยู่พอดี"
แจ็กนั่งฟังวินอธิบายเรื่องไอเท็มที่จะขายในตลาดประมูลว่าต้องเป็นสามดาวขึ้นไป และยิ่งเป็นไอเท็มเฉพาะอาชีพ ถึงจะวางแล้วขายได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งจากของที่ดรอปมาวันนี้รวมของทั้งสองคน มีที่เหมาะสมพอจะตั้งขายได้แค่ 4 ชิ้นเท่านั้น ที่เหลือเก็บไว้ใส่เองหรือไม่ก็เอาไปโยนร้านค้าในเกมจะเร็วกว่า
"เออ… ฉันตั้งขายไอเท็มหกดาวไปแล้วนะ" วินกล่าว
"เอ้าเหรอ ฉันก็กะอยู่แล้วว่านายต้องขาย แล้วขายได้เท่าไรอะ?"
"ยังๆ ดูนี่สิ" วินยื่นหน้าจอมือถือให้แจ็กดู "ฉันแถมข้อมููลเงื่อนไขเจอบอสลับให้ด้วย และก็ตั้งเป็นแบบประมูล ให้เวลา 24 ชม. เริ่มต้นที่ประมาณ 36,000 บาท"
"สามหมื่น!! แล้วแบบประมูลด้วย เจ๋งว่ะ!"
"ต้องขอบใจนายนั่นแหละ ที่ไปพลอดรักริมน้ำตก ทำให้ฉันได้รู้เงื่อนไขปรากฏตัวของออคโต้"
แจ็กสะอึกเล็กน้อยแล้วพูดว่า "เหอเหอ ไม่เป็นไรเพื่อน ว่าแต่เกมนี้มันก็ช่างคิดเนื้อเรื่องดีจริงจริ๊ง"
"นายจะทึ่งกว่านี้อีก ถ้าได้คุยกับผู้คนในต่างโลก คือนายจะแยกไม่ออกเลยว่าใครเป็นเพลเยอร์หรือเป็น NPC พวกเขาเหมือนคนจริงๆ มากเลย อารมณ์ ความรู้สึก รีแอ๊คชั่น หรือแม้กระทั่ง...น้ำตา"
"โห ยังไงนะ แบบว่า...พวกเขาเหมือนพวกเราเหรอ?"
"ใช่แล้ว เกมเพิ่งเปิดตัวได้สามเดือนใช่ไหม แต่พวกเขาเกิดที่นั่น มีความทรงจำตั้งแต่เด็กยันโต มีเหตุมีผล มีความมุทะลุ มีการทำผิดพลาด มีการแก้ไขและพัฒนาตนเอง บางคนนิสัยแย่มาก เห็นแก่ตัวไปเลยก็มีเหมือนกัน ความคิดและการกระทำของพวกเขามีมิติที่ลึกซึ้ง อย่างกับมนุษย์จริงๆ ไม่มีผิด เอาง่ายๆ ว่าเพลเยอร์บางคน ไม่สิ อาจจะหลายคนก็ได้ที่หลงรักคนต่างโลกจนอยากจะแต่งงานมีลูกกันในนั้น สร้างครอบครัวลงหลักปักฐานเลยก็มี"
"จริงดิ ไม่น่าเชื่อเลยว่าเกมมันจะทำออกมาได้ขนาดนั้น"
"เดี๋ยวเข้าเกมครั้งหน้า จะพาเข้าไปทำเควสในเมือง รับรองสนุกแน่"
"แล้วครั้งหน้าเมื่อไรดีเพื่อน อยากเล่นต่อพรุ่งนี้เลยเนี่ย แล้วพวกเราจะมาเช่าเล่นอีกเหรอ?"
"ก็...คงงั้นมั้ง… ยังไงประมูลไอเท็มหกดาว คงไม่พอจะซื้อเครื่อง VR สำหรับสองคนหรอก ม้วนสกิลระดับ S ก็ดันใช้ไปซะแล้ว"
"วิน หรือฉันควรจะขายเคียวห้าดาวของฉันดีวะ?"
"อย่าเลย เคียวจันทร์เสี้ยวของนาย ไม่ใช่ไอเท็มห้าดาวธรรมดา แต่มันคือ 'ไอเท็มระดับตำนาน' อาวุธแบบนี้ยังสามารถพัฒนาได้อีกไกล ดีไม่ดี จะขายได้แพงกว่าไอเท็มหกดาวที่ฉันตั้งขายซะอีกนะ"
"งั้นเหรอ แต่เจอชั่วโมงละ 500 บาท นี่ก็จุกเหมือนกันว่ะ"
"....พรุ่งนี้อาจมีปาฏิหารย์ก็ได้นะเว้ย ฮ่ะฮ่ะ" วินแค่นหัวเราะ แล้วก็ได้แต่ภาวนาขอให้ขายไอเท็มได้ราคาสูงอย่างที่หวังเอาไว้จริงๆ
"อาหารที่สั่งมาแล้วครับ" เด็กชายอายุประมาณ 15 ปี เป็นคนยกข้าวที่สั่งไว้มาส่ง
"น้องๆ พี่ถามอะไรหน่อยสิ" แจ็กถามเด็กผู้ชายคนนั้น
"ครับ?"
"ก่อนหน้านี้มีพี่สาวเอลฟ์คนหนึ่ง คนสวยๆ ที่ยืนรับลูกค้าอยู่หน้าห้องเช่า VR น่ะ น้องรู้จักไหม?"
"อ้อ พี่ซาร่าใช่ไหมครับ ผมคุยกับพี่เค้าบ่อยอยู่ครับ ส่วนใหญ่พนักงานของร้านเกมทุกคน ก็เข้ามากินข้าวในโซนนี้อยู่แล้วครับ เลยคุ้นหน้าคุ้นตาทุกคน"
"จริงเหรอ แจ๋วเลย งั้นน้องพอจะมีเบอ--"
"อะแฮ่ม! อะแฮ่ม!" วินกระแอมเสียงดังขัดขึ้นมา "โอ๊ย สำลัก 'น้ำ' โทษทีว่ะแจ็กส่ง 'น้ำ' อัดลมมาให้หน่อยดิ เออว่าแต่ ทักไปหา 'น้ำ' หน่อยดีกว่า ทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้"
"...."
"เอ่อ ไม่มีอะไรแล้วครับน้อง ไปเถอะๆ" แจ็กกล่าว
หลังจากนั้นวินกับแจ็กก็นั่งกินข้าวไปพลาง คุยเรื่องเกมไปพลาง วินเล่าให้แจ็กฟังหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เมืองที่พวกเราเรียกว่า 'เมืองเริ่มต้น' นั้น ชื่อของมันจริงๆ ก็คือ 'คาเอลุม' อาณาจักรแห่งท้องฟ้า และเพลเยอร์แต่ละโซนประเทศ แต่คนละจังหวัด ก็จะเริ่มเกมในแต่ละเมืองไม่เหมือนกัน เช่นเพลเยอร์ใหม่ในจังหวัดกรุงเทพ เริ่มต้นเกมมาจะเกิดที่คาเอลุม และที่สำคัญเกมนี้ไม่มีออฟฟิสเชี่ยลไกด์ ข้อมูลภายในเกมทุกอย่าง เพลเยอร์จะตั้งกระทู้พูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกันเองแทบทั้งหมด กระทู้สอบถามสารพันปัญหา กระทู้ชวนไปปาร์ตี้ที่นั่นที่นี่ กระทู้พูดคุยสรรพเพเหระ กระทู้โปรโมทกิลด์ กระทู้เหล่านี้ส่วนใหญ่แล้วจะอ่านฟรี ส่วนพวกกระทู้ข้อมูลเควส กระทู้ข้อมูล NPC ชั้นสูง กระทู้เทคนิคการต่อสู้ กระทู้แชร์ประสบการณ์ จะต้องจ่ายเงินเพื่อเข้าอ่าน จะมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับข้อมูลสำคัญแค่ไหน หรือเทรนด์ในช่วงนั้นมาแรงเรื่องอะไร
"นี่ไง กดเข้าไปตรงนี้ ว่างๆ นายก็เข้าไปอ่านดูนะ" วินเปิดให้แจ็กดู
[ศึกกิลด์วอร์ครั้งแรกของเหล่าเพลเยอร์ 'เงินรางวัลชนะเลิศ 1,000,000 ดอลล่าร์สหรัฐ' Another World Online - Guildwar First Class] *ปักหมุด
[ปาร์ตี้ดันเจี้ยนพิรามิดแก้ว เปิดรับสมาชิกต้องการอาชีพสายนักบวช ที่มีสกิลฮีลหมู่เลเวล 2 และ ฮีลเลเวล 4 ขึ้นไป *ต้องการหลายคน รายละเอียดดูด้านใน] #โอกาสพิชิตดันเจี้ยนระดับ A
[วิธีรับเควสจากขุนนาง วิธีวางตัวให้เหมาะสม วิธีได้รับการอวยยศศักดิ์ขุนนาง] #ชีวิตคุณในต่างโลกจะง่ายขึ้น
[ขอความเห็นใจพ่อแม่พี่น้อง บริจาคเงินช่วยเหลือผมหน่อย คนละ 10-20 ทองก็บุญหัวผมแล้วครับ] #ชีวิตอาภัพ #3 เดือนเลเวล 20
[วิธีเก็บเลเวลในเมืองเทอร์ร่าให้ได้ 40 ในสามวัน] #ได้ผล100%
[กิลด์สุริยันจันทรา เปิดรับสมาชิกใหม่ สมัครวันนี้ฟรีค่าธรรมเนียม พร้อมพาเก็บเลเวล] #รับทุกอาชีพ #ขอคนเล่นจริงจัง
[รวมรูปภาพเหล่า 'เจ้าหญิง' แต่ละอาณาจักร] #คาเอลุม #เทอร์ร่า #โอเชียนุม #อินเฟอร์นุม #ฟลอเรส#ซิลวิส #เบสเทีย #ไทโย
#จินหลง #แล้วคุณจะหลงรักเจ้าหญิง
[TOP 50 เพลเยอร์ทรงเสน่ห์ในเมืองคาเอลุม ชาย/หญิง]
#อัพเดทล่าสุดธันวาคม
[ด่วน!! รีบดูก่อนโดนลบ 'คลิปลับเด็ดย่านเริงรมย์' อาณาจักร
ฟลอเรส] #รับรองไม่ผิดหวัง
[กิลด์เทพตีบวก 'กิลด์สายการผลิตโดยเฉพาะ' เปิดรับสมาชิกใหม่] #เราคือผู้กุมชะตาสงคราม
"โอ้ มีกระทู้น่าสนใจเพียบเลย แต่บางกระทู้ก็แปลกๆแฮะ ไหนๆ ดูอันนี้ก่อนสิ น่าสนใจสุดแล้ว" แจ็กกดไปที่คลิปลับเด็ดย่านเริงรมย์อาณาจักรฟลอเรส
[คุณมีอายุ 18 ปีขึ้นไป ใช่หรือไม่?] [Yes / No]
"ใช่ ฉันอายุ 18 พอดี"
[ค่าเข้าชมคลิป 500 ทอง คุณยืนยันการชำระเงินหรือไม่?]
[Yes / No]
"วิน 500 ทองมันกี่บาทน่ะ?"
"อัตราแลกเปลี่ยนอยู่ที่ 1,000 ทอง / 120 บาท"
"60 บาทสินะ ต้องจัดแล้ว อิอิ" แจ็กเงยหัวขึ้นมา มองซ้ายมองขวา แล้วกดยืนยันชำระเงินทันที
ตรุ๊ง~
คลิปวิดีโอถูกเปิดขึ้น เป็นภาพมุมมองบุคคลที่หนึ่งของเพลเยอร์ เขากำลังเดินอย่างสบายอารมณ์เข้าสู่ย่านเริงรมย์ของอาณาจักรฟลอเรส ถนนในย่านนั้นประดับด้วยโคมไฟสีแดงระเรื่อ ให้ความรู้สึกร้อนแรงและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน ประกอบกับแสงสีเหลืองจางๆ จากภายในร้านที่ดูอบอุ่นสบายตา ชวนให้ชายหนุ่มอยากเข้าไปนั่งพักเหลือเกิน
ภาพตอนนี้ฉายไปที่เกอิชาสาวนางหนึ่งที่กำลังยืนเอาหลังพิงกำแพงอยู่ในซอยเปลี่ยว เธอกำลังเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืน ผมสีดำหนาของเธอมัดเอาไว้ด้านบนแบบลวกๆ เธอใส่ชุดกิโมโนสีแดงมีลายดอกไม้สีชมพูแบบไม่เรียบร้อย ชุดของเธอด้านบนถูกดึงเปิดไปจนเกือบถึงหัวไหล่ เผยให้เห็นถึงผิวที่ขาวราวกับหิมะ ดวงตาสีดำกลมโต หางตาของเธอตกเล็กน้อย ขนตางอนยาว เธอเห็นชายหนุ่มคนที่จ้องมองเธอแล้วตอนนี้ เธอยิ้มเล็กน้อยและมองตอบกลับเขาด้วยแววตาที่เซ็กซี่และท้าทายยิ่งนัก จากนั้นเธอค่อยๆ ยกขาที่เปลือยเปล่าข้างหนึ่งแหวกกิโมโนออกมาพอประมาณ เผยให้เห็นถึงความงดงามของเรียวขาที่เนียนตาส่องประกายท่ามกลางแสงไฟสลัวยามค่ำคืน ชายหนุ่มกลืนน้ำลายดังเอื้อก และเดินจ้ำพรวดพราดตรงเข้าไปหาเกอิชาสาวนางนั้นทันที เขาเอามือยันกำแพงข้างหลังเธอดังปัง โน้มตัวเข้าไปใกล้อย่างช้าๆ ใช้สายตามองสำรวจเธออีกครั้งตั้งแต่ข้างล่างยันข้างบน เขาได้ยินเสียงเธอหอบหายใจอย่างแผ่วเบา ราวกับเธอสัมผัสได้ถึงความปรารถนาของชายหนุ่มตรงหน้า จนกระทั่งเขามองสบตากับเธอ และเธอใช้สายตาออดอ้อนมองกลับมา ชายหนุ่มทนไม่ไหว ยื่นหน้าเข้าไปเพื่อใช้ปากของเขาบดขยี้ริมฝีปากสวยอิ่มของเธอ และใช้สองมือกอดลูบคลํา....
[หากคุณต้องการรับชมต่อ โปรดชำระเงินเพิ่มอีก 2,000 ทอง ค่ะ]
[Yes / No]
"...."
แจ็กกด [Yes] ด้วยความเร็วที่ยิ่งกว่าฟ้าผ่า
[เงิน 240 บาท กำลังจะถูกหักจากบัญชี กดยืนยันเพื่อชำระเงินด้วยค่ะ] ขณะที่แจ็กกำลังจะยื่นนิ้วไปกดอีกครั้ง… วินจับมือแจ็กหยุดเอาไว้ได้ก่อน
"อย่าเลยเพื่อน กว่าจะจบคลิป ฉันว่านายหมดเป็นพันแน่นอน"
"...."
"...นั่นสินะ นี่ฉันกำลังโดนหลอกให้ตกเป็นทาสอารมณ์ตัวเองอยู่ใช่ไหม ทำไมฉันถึงเป็นคนใจง่ายแบบนี้"
วินเอามือตบไหล่แจ็ก แล้วพยักหน้าเบาๆ
"ไอ้คลิปนี้มันหลอกลวงกันชัดๆ ไม่เห็นบอกแต่แรกเลยว่าจะต้องเสียเงินเพิ่มด้วย" แจ็กบ่นต่อ
"ใช่เลยล่ะ นายลองรีเฟรชบอร์ดกระทู้ดูสิ" แจ็กลองทำตามที่วินว่า
"... เฮ้ย กระทู้มันหายไป"
"ทางบริษัทเขาคงตรวจสอบ แล้วก็ลบทิ้งให้แล้วละ เพราะมันเข้าข่ายหลอกลวง ถ้าเป็นคลิปเก็บเงินต่อแบบนี้ ควรจะแจ้งให้ทราบตั้งแต่แรก อย่างที่นายว่านั่นแหละ"
"สรุปว่านี่ฉันเสียค่าโง่ไป 60 บาทสินะ ดูไปได้ไม่ถึง 5 นาทีเลย แล้วไอ้วิน นายรู้อยู่แล้วไม่ใช่เรอะ ทำไมไม่ห้ามฉันวะ?"
"...."
"เอ่อ… คือ... ฉันก็อยากเห็นอาณาจักรฟลอเรสเหมือนกันนี่หว่า เหะเหะ" วินยิ้มเขินๆ
"แหม~! ไอ้บ้า แล้วมาทำเป็นนิ่ง"
หน้าบอร์ดกระทู้ที่รีเฟรชเมื่อสักครู่ มีโพสต์ใหม่ขึ้นมา
[เควสพระราชา มีคนพบเห็น 'เด็กหนุ่มแห่งหายนะ' ปรากฏตัวครั้งแรกในรอบสามเดือน หากใครพบเห็นเขาอีก ขอเพียงคุณติดต่อเรา คุณจะได้ส่วนแบ่งรางวัลนำจับด้วย] #อาณาจักรคาเอลุม #ค่าหัวหนึ่งล้านทอง
"เฮ้ย! ไอ้วินดูนี่ดิ เด็กหนุ่มหายนะที่ว่านี้หมายถึงนายใช่ไหม?"
วินรีบกดเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว
WANTED
เด็กหนุ่มหายนะ
[รูปตัวละครในเกม]
ชื่อคนร้าย: วิน (เพลเยอร์ชาวไทย)
จุดสังเกต – แขนขวาพันผ้าทั้งแขน
เพื่อปกปิดรอยสักลายเปลวเพลิง
--------------------------------------------
ONLY ALIVE
1,000,000 G
+รางวัลจากพระราชา
ปึง! แจ็กทุบโต๊ะเสียงดังด้วยความโมโห
"อะไรกันวะ? ก่อนหน้านี้เป็นรูปสเก็ตช์อยู่เลย นี่เล่นอัพเดทรูปจริงเข้าไปซะงั้น… ถึงจะเป็นภาพจากในเกมก็เถอะ แล้วยังบอกอีกว่าเป็นคนไทยอีก ไม่ผิดกฏอะไรเลยรึไง? แบบนี้ก็ได้เรอะ?! "
"...." วินหลับตาเงียบครุ่นคิดอย่างเคร่งเครียดจนคิ้วชนกัน ผ่านไปไม่นาน เขาลืมตาโพล่งแล้วพูดว่า
"แบบนี้มันก็… อาจจะดีกว่าเดิมก็ได้นะ"
"ห๊ะ? ยังไงฟะ แบบนี้กะจะยกพวกรุมเราชัดๆ เลย"
"ข้อดีข้อแรกเลยก็คือ 'Only Alive' หรือจับเป็นเท่านั้น พวกคนที่อยากล่าค่าหัวเรา คงไม่ทุ่มสุดกำลังหวังเชือดทิ้งตูมเดียวจบ ถ้าเป็นแบบนี้พวกเรายังมีโอกาสจะสู้ และโอกาสที่จะหนีพ้น" วินพูดต่ออีกว่า
"ข้อดีข้อที่สองคือ แจ็ก นายยังไงล่ะ"
"ฉันเหรอ?" แจ็กทำหน้างง
"นายยังไม่มีใบค่าหัวในกรณีสมรู้ร่วมคิดกับฉันด้วย แสดงว่านายยังเข้าเมืองได้ปกติ เตร็ดเตร่รับเควสทำเควสส่งเควสได้สบาย ส่วนฉันก็แค่หลบซ่อนตัวเองก็พอ ถ้าเราเลเวลสูงกว่านี้ มีสกิลมากกว่าเดิมอีกสักนิด ฉันว่าพวกเราก็พอจะเอาตัวรอดได้แล้วละ เลเวลถึง 40 เมื่อไหร่ ค่อยเดินทางไปคลาสเชนจ์กันที่เมืองอื่นก็ได้"
"...อืมม์ อย่างนี้นี่เอง ถ้านายว่าโอเค ฉันก็โอเค ถึงไหนถึงกันอยู่แล้วเพื่อน" แจ็กยกกำปั้นขึ้นมาทางวิน แล้ววินก็ยกกำปั้นขึ้นชนเช่นกัน ปึก!
จากนั้นแจ็กก็ตีสีหน้าขึงขัง มองหน้าวินตรงๆ แล้วพูดขึ้นว่า "เออนี่วิน… ฉันถามอะไรนายหน่อยสิ"
วินสัมผัสได้ถึงความซีเรียสในน้ำเสียงของเพื่อน "...นายจะถามว่าฉันไปทำอะไรมา ถึงได้มีค่าหัวหนึ่งล้านใช่รึเปล่า?" วินถอนหายใจหนึ่งครั้งแล้วเริ่มพูดต่อว่า
"เอาล่ะ งั้นคงถึงเวลาต้องเล่า--"
"วิน…!"
แจ็กพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมจับไหล่ของวินบีบแน่นอย่างแรงจนเขาถึงกับประหลาดใจ วินเลยหยุดเพื่อรอฟังว่าเพื่อนจะพูดเรื่องสำคัญอะไรกับเขา
"นายรู้ใช่ไหมว่า 'อาณาจักรฟลอเรส' ไปทางไหน?"
"...."


ภาพในระยะสายตาที่เด็กหนุ่มทั้งคู่เห็นมีเพียงเปลวไฟสีแดงเพลิงที่พุ่งโหมกระหน่ำเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว และในขณะที่มันกำลังจะเข้ากลืนกินแผดเผาร่างของพวกเขา ทันใดนั้นมันกลับแยกออกเป็นสองทาง
 ฟูมมมมมมมม-!!
"อ๊าาาาาาา!!" อัศวินสาวคนหนึ่งกระโดดเข้ามาใช้โล่ของเธอขวางเอาไว้ แขนอันบอบบางของเธอที่ถือโล่เอาไว้นั้นสั่นเทิ้มอย่างน่ากลัว เธอทุ่มพลังสุดแรงกายเพื่อยันเปลวไฟจากมาคิน่าออคโต้ให้ได้ จากนั้นเธอก็ตะโกนว่า
"เร็วเข้า ฉันจะไม่ไหวแล้ว!!"
"[ไอซ์วอลล์!] [ไอซ์วอลล์!] [ไอซ์วอลล์!]" จอมเวทสาวอีกคนหนึ่งร่ายเวทมนตร์กำแพงน้ำแข็งสามชั้นออกมากั้นกลางระหว่างเปลวไฟ แต่ละชั้นของน้ำแข็งช่วยยันเปลวไฟเอาไว้ได้ประมาณ 2 วินาที และมันก็พังทลายลง
เพล้ง!..
เพล้ง!..
เพล้ง!..
ก่อนที่เปลวไฟกำลังจะโหมกระหน่ำเข้าสู่พวกเขาอีกครั้ง มีเสียงนักธนูสาวตะโกนจากระยะไกลว่า
"[แอโรว์ชาร์จ ยิง!]"
เธอยิงคลื่นพลังธนูแสงออกมา และเป้าหมายก็คือ ดวงตาข้างซ้ายของออคโต้ที่เป็นแผลจากเคียวก่อนหน้านี้
บรึ้ม! "ก๊าซซซ!"
หน้าของออคโต้สะบัดออกไปพร้อมกับเสียงร้องที่เจ็บปวด ขณะนี้เปลวไฟได้หยุดลงแล้ว และร่างของอัศวินสาวก็หมอบทรุดลงกับพื้น วินกับแจ็กรีบเข้าไปดูอาการ
"น้ำ! เป็นอะไรรึเปล่า?!" แจ็กเข้าไปจับไหล่ประคองเอาไว้
"ฮิ... ก็ยังไม่ตาย" น้ำมองหน้าแจ็กและยิ้มตอบ
"นี่ๆ ดื่มนี้ก่อน" วินส่งโพชั่นฟื้นฟู HP ให้น้ำ
อึกๆๆ วู้ม! HP ของเธอแทบจะเป็น 0% เลยทีเดียวจากการใช้โล่ต้านเปลวไฟ
"[ฮีล!]" มะนาววิ่งตามมาช่วยฮีลอีกแรง
"แล้วนี่พวกเธอมาได้ไงเนี่ย?" แจ็กถาม แต่น้ำไม่ตอบ และยังนอนหลับตาพริ้มให้แจ็กประคองต่อไป มะนาวเลยเป็นคนตอบเอง
"พวกเราตามมาได้สักพักแล้ว แต่เข้ามาไม่ได้เพราะกำแพงสายฟ้า เลยเฝ้ารอดูสถานการณ์อยู่ด้านนอก แล้วจู่ๆ ออคโต้มันก็วิ่งตึงตังมาช่วยทำลายกำแพงให้ พวกเราเลยรีบตามเข้ามาช่วย"
"เฮ้! พวกเธอ! คุยกันเสร็จหรือยัง ตกลงว่าไง จะสู้หรือจะหนี?" เรย์ตะโกนถามมาขณะที่วิ่งวนไปรอบๆ และยิงธนูใส่ออคโต้เรื่อยๆ เพื่อดึงความสนใจ
"หนี--" "สู้!" แนนซี่รีบตอบแต่วินขัดขึ้นมาเกือบจะพร้อมกัน แนนซี่เลยงับปากตัวเองกลับไป
"เอ๋~! จะสู้เหรอ?!"
น้ำลืมตาโพลงขึ้นมา ลุกขึ้นแล้วพูดว่า "ไม่ไหวหรอกมั้งวิน มันโหดเกินไป"
"สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว ออคโต้มันต้องบอบช้ำไม่น้อยแน่ที่วิ่งฝ่ากำแพงสายฟ้ามาแบบนี้ และจากที่คำนวณพวกเรามีสิทธิ์ชนะอยู่นะ ถึงจะน้อยแต่ก็มีสิทธิ์ แต่ฉันจะไม่ห้าม ถ้าหากพวกเธอต้องการหนี แต่..." วินเว้นระยะคำพูดนิดหนึ่งเงียบไป หลับตา ถอนหายใจ แล้วพูดต่อว่า
"ขอบใจพวกเธอมากนะที่มาช่วย ไม่งั้นป่านนี้ฉันกับแจ็กคงเกมโอเวอร์ไปแล้ว ฉันรู้ว่าที่ฉันพูดอาจฟังดูดื้อรั้น แต่ขอให้เชื่อฉัน เชื่อในตัวเอง ถ้าปาร์ตี้ของเราอยู่กันครบ เราชนะมันได้แน่"
"...."
"เฮ้อ! เชื่อก็เชื่อ แต่ถ้าพวกฉันเกมโอเวอร์กันหมด นายต้องมาช่วยเก็บเลเวลด้วยนะ" แนนซี่พูดขึ้นมา
วินพยักหน้าและหันมองคนอื่น ทุกคนพยักหน้ารับหมดยกเว้นแจ็ก แล้วแจ็กก็พูดว่า
"ฉันพยักหน้าตั้งแต่นายบอกว่า 'สู้' แล้วเฟ้ย หึหึ"
"โอเค พวกฉันจะสู้ด้วย ฉันไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว พวกเราต้องชนะมันให้ได้!" น้ำพูดพร้อมกำหมัดแน่น
"โอเคเราจะใช้วิธีโจมตีแล้วหนี (Hit & Run) ไปเรื่อยๆ เมื่อใครตกเป็นเป้าของบอส ขอให้คนนั้นหนีอย่างเดียวเลย ไม่ต้องโจมตีเด็ดขาด วิ่งวนเป็นวงกลมคอยดึงล่อให้คนที่เหลือโจมตี และกับศัตรูที่เลเวลสูงกว่ามาก จงจำไว้ข้อเดียวว่า 'อย่ารีบร้อนที่จะชนะ' ไปกันเถอะ พวกเราทำได้แน่!" วินพูดและออกนำทุกคนลุยเข้าหามาคิน่าออคโต้
"เรย์! พวกเราตกลงจะสู้แล้ว เธอเน้นยิงตอดมันไปเรื่อยๆเลยนะ ถ้าจะถอยหรือหลบการโจมตี ให้เคลื่อนที่เป็นวงกลมวนขวานะ!" วินตะโกนบอก
"ตกลง! ย่าห์! [ดับเบิ้ลสตราฟท์!]" เรย์ตอบและอัดสกิลธนูเบิ้ลใส่ออคโต้
"โฮก!"
"น้ำฉันเจอของดีแน่ะ รับไป!" แจ็กโยนโล่ของอัศวินพิชัยที่ดรอปตอนเขาเกมโอเวอร์ให้กับน้ำ
ติ๊ง!
คุณได้รับโล่สี่ดาว [เอ็นฟอร์ซเซอร์] (Enforcer)
Vit+ 50
โบนัสพิเศษ: สกิล [รีเฟล็กชิลด์]
"ว้าว! แจ๋วกว่าโล่เดิมตั้งเยอะ แถมมีสกิลใหม่อีก" น้ำร้องบอกอย่างดีใจ
"ดูเหมือนอัศวินพิชัยจะโชคร้ายที่สุด โล่ดรอปซะงั้น ส่วนของคนที่เหลือเป็นพวกไอเท็มสวมใส่ปกติ" วินกล่าว
"ฉันยังไม่มีอะไรใส่เลย งั้นฉันขอถุงมือกับรองเท้าละกันนะ" แจ็ก
กล่าว
"พวกนาย บอสไปทางนั้นแล้ว!"
ออคโต้วิ่งตึงตังเข้ามาโจมตี โดยใช้ปากกัด วินกับแจ็กแยกหลบออกไปคนละทาง วิ่งสวนตัวออคโต้ไปและเข้าโจมตีที่ขาของมันคนละที ผัวะ! ผัวะ! จากนั้นวิ่งหนีต่อทันที
แนนซี่เห็นออคโต้ ทรุดขาชะงักเล็กน้อย เธอร่ายเวทน้ำแข็งขั้นสองโจมตีออกไป
"[บลิซซาร่า!]" เกิดระเบิดไอเย็นเข้าทิ่มแทงใส่ทันที
"โฮกกก!"
มะนาวก็วิ่งวนร่ายเวทบัพให้กับทุกคนจนครบ พวกเขาวนเวียนกันโจมตีแบบนี้ไปเรื่อยๆ โดยที่วินคอยตะโกนสั่งเบรคเพื่อนอยู่เป็นครั้งคราว เพื่อไม่ให้โจมตีมากเกินไปจนเป็นเป้านิ่ง หากถึงเวลาต้องถอยก็ต้องถอย
เกมไล่จับแบบนี้เป็นไปอีกประมาณ 20 นาที จนในที่สุดออคโต้ก็เริ่มโมโหที่ฆ่าใครไม่ได้แม้แต่คนเดียว ซ้ำยังโดนดาเมจเล็กๆ ตลอดเวลา จนมันหยุดวิ่งไล่ เริ่มเดินเครื่องยนต์ที่จมูก เกิดประกายไฟแล่บแปล๊บปล๊าบออกมาจากหิน และจ้องเขม็งไปยังเรย์ที่อยู่เนินดินหน้าถ้ำ
"...."
จากนั้นมันก็ออกตัววิ่งทันทีอย่างรวดเร็ว ตึงตัง! ตึงตัง! ตึงตัง!
เรย์กระโดดสไลด์ตัวหนีลงจากเนินดิน แต่ทว่า…
ออคโต้วิ่งขึ้นเนินไปแล้ววกกลับมา มันกระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้าเต็มแรง ปีกที่ดูคล้ายปีกค้างคาวของมันช่วยให้มันร่อนและทรงตัวกลางอากาศได้นานขึ้น บัดนี้มันลอยอยู่กลางวงเหนือหัวพวกเราแล้ว และเริ่มพ่นเปลวไฟโหมกระหน่ำใส่ลงมาข้างล่างอย่างรุนแรง
ฟูมมมมมมมมม!!
"โอ๊ย!!" "กรี๊ดดดด!!" "อ๊าาาา!!"
เมื่อมันใช้วิธีเปลี่ยนรูปแบบการโจมตี ทำให้สาวๆ ทั้งสามหลบไม่ทัน เรย์ แนนซี่ มะนาว โดนเปลวไฟคลอกตายทันทีในการโจมตีครั้งเดียว
"หน็อย ไอ้บ้าเอ๊ย! เก่งนักนะแก [แทงข้างหลัง!]*2" เมื่อออคโต้ลงถึงพื้น แจ็กกระโดดขึ้นใช้สกิลฟันหางของมันเต็มแรงสองทีซ้อน
ฉัวะ! ฉัวะ! "แกรแย๊ก!"
"ฉันจะไปชุบชีวิตให้พวกนั้นก่อน!" วินบอกและวิ่งไปหาร่างของสาวๆ
"[อิกดราซิล ลีฟ!]*3" ปิ๊งๆๆ! เรย์ แนนซี่ และมะนาว ฟื้นคืนชีวิตขึ้นมา และวินตะโกนถามทุกคนว่า "ในนี้มีใครที่มีไอเท็มชุบชีวิตอีกบ้าง"
"ในกลุ่มพวกฉันไม่มีใครมีแล้ว" น้ำตะโกนตอบขึ้นมา ในขณะที่กำลังจดๆ จ้องๆ กับออคโต้อยู่ จนออคโต้วิ่งพุ่งเอาหัวชนเธอ แต่ก่อนที่จะถึงตัว เธอยกโล่ขึ้นมาและตะโกนว่า
"[รีเฟล็ก ชิลด์!]"
กึง! "กรร!" ออคโต้โดนโล่สะท้อนดาเมจตัวเองเข้าไป มันผงะเล็กน้อย ส่วนน้ำปลิวกระเด็นถอยหลังไปตามแรงชน แต่เธอตั้งหลักได้และไม่เป็นไร
แจ็กได้โอกาสวิ่งวนลอบเข้าข้างหลัง เขาเล็งไปที่หางอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เหมือนออคโต้ระวังอยู่แล้ว มันสะบัดหางเต็มแรงฟาดเข้าซี่โครงแจ็กเต็มๆ
 ผัวะ! "อึ่ก!" แจ็กลอยกระเด็นไปชนต้นไม้เสียงดังโครม
"โอย~โดนทีเดียว HP เกือบหมดหลอดเลยฟ่ะ" มะนาวเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งไปหาทันที
"[ฮีล!]"
"แฮ่กๆ ขอบใจนะ" แจ็กกล่าว
"วิน ในคลังฉันมีกับดักสายฟ้าอยู่หนึ่งอัน!" เรย์หันไปบอกวิน
"นั่นมัน… แจ๋วไปเลย! เอาล่ะทุกคน! ตอนนี้พวกเราไม่เหลือไอเท็มชุบชีวิตแล้วนะ เน้นหนีเป็นหลักเอาไว้ อย่าตายเด็ดขาด ไม่งั้นเกมโอเวอร์แน่นอน เรย์ไปวางกับดักเลย พวกเราจะรุมโจมตีมันพร้อมกัน"
เรย์วิ่งไปวางกับดักทันที อยู่ตรงกลางสมรภูมิ กับดักสายฟ้ากางออกอยู่ที่พื้นขนาด 3*3 เมตร จะคงอยู่ประมาณ 10 นาที ถ้ามีสิ่งใดมาเหยียบละก็ มันจะช๊อตปล่อยกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่าง ส่งผลให้ติดสตั้นท์นานถึง 5 วินาที
"ทางนี้ๆ"
"ตามมาเลย!"
จากนั้นทุกคนใช้วิธีตีแล้วหนีเหมือนเดิม แต่พยายามวิ่งล่อให้ออคโต้ติดกับดัก แต่ไม่ว่ายังไงมันก็เหยียบไม่โดนสักที จนเวลาของกับดักใกล้จะหมดลง เหลืออีกเพียง 3 นาทีเท่านั้น
"...."
ทุกคนต่างเริ่มร้อนใจ แค่หลบการจู่โจมทีเดียวถึงฆาตของมันก็เหนื่อยอยู่แล้ว ยังต้องล่อไปทางกับดักอีก ภายในใจทุกคนกำลังเกิดความคิดว่า 'แผนนี้กำลังจะล้มเหลว' 'ไม่มีทางชนะมันได้แน่' 'เดี๋ยวต้องมีคนพลาดและตายอย่างแน่นอน' ในช่วงสถานการณ์ตึงเครียดขั้นสุดแบบนี้ จู่ๆ มีคำถามหนึ่งโผล่งออกมาเสียงดัง เป็นคำถามที่ไม่มีใครคาดว่าจะได้ยินมาก่อน
"เฮ้-! ใครมีกล้วยบ้าง?!" แจ็กตะโกนถาม
"...."
"แจ็ก จะบ้าเรอะ! นายมาหิวอะไรหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ หา?!" น้ำเอ็ดเสียงดัง
"ไม่ได้จะเอามากิน เร็วๆ เข้า ใครมีบ้าง เวลากับดักจะหมดแล้ว!"
"ฉะ ฉันมี!" เรย์ตอบและโยนกล้วยจากในวินโดวส์ให้แจ็กหนึ่งหวีอย่างงงๆ
หมับ! แจ็กคว้าเอาไว้ได้อย่างสวยงาม เขาเด็ดกล้วยหนึ่งลูกและชูมันขึ้นฟ้าด้วยมือขวา พยายามทำหน้าเก็กหล่อเต็มที่ เขาหัวเราะหึหึเบาๆ และเดินออกไปยืนอยู่หน้ากับดักสายฟ้า จากนั้นเขาเล็งเป้าหมาย และเขวี้ยงกล้วยออกไปสุดแรง
"ย๊าก! เอานี่ไปกินซะ! [แจกกล้วย!]"
ฟิ้ว~~~~~~! กล้วยลอยคว้างหมุนปิ้วๆๆ ไปโดนหัวออคโต้ที่กำลังไล่งับวินอยู่พอดี
แปะ! เป็นเพราะผลของสกิล ยามเมื่อกล้วยกระทบเป้าหมาย เนื้อในจะหายไป เหลือเพียงเปลือกที่แบะออกเท่านั้น
แต่ออคโต้ไม่รู้สึกตัว มันเป็นมอนสเตอร์ที่ผิวหนังหนาปึ้ก มันจึงไล่งับวินต่อไป
"เอ๊ะ ไอ้นี่หน้าด้านจริงเว้ย! เอ้า เอาไปอีก! [แจกกล้วย!] [แจกกล้วย!] [แจกกล้วย!]" แจ็กเขวี้ยงออกไปอีกสามลูก
แปะ! แปะ! แปะ! กล้วยลอยโด่งไปลงหัวสองลูกและเข้าปากออคโต้พอดีอีกหนึ่งลูก ตอนนี้เปลือกกล้วยทุกลูกยกเว้นในปากของออคโต้ ค่อยๆ เลื่อนผ่านหน้าของมันลงไปเรื่อยๆ ความเหนียวเหนอะของเปลือกกล้วยด้านใน ทำให้ออคโต้รู้สึกตัวถึงสัมผัสอะไรสักอย่างแปลกๆ เนื่องจากมันเป็นมอนสเตอร์ประเภทกินเนื้อ จึงไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน เปลือกกล้วยเลื่อนจนตกไปกองอยู่ทั่วบริเวณเท้าของมัน
"กรร~ กรร~"
แปะ! แปะ! มันโดนกล้วยเขวี้ยงใส่อีกสองลูก มันจึงหันไปมองมนุษย์คนแรกที่ทำร้ายมันด้วยเปลือกกล้วย
"เฮ้ย! ทางนี้ว้อย! แน่จริงเข้ามาเลยเซ่! ไอ้หน้าตุ๊กแก! ไอ้ฟันเก! ไอ้ขาหน้าสั้น…!"
"กรร! กรร!" ออคโต้เริมขู่ในลำคอดังขึ้น มันรู้สึกได้ว่ากำลังโดนมนุษย์คนนี้ดูถูกเหยียดหยามอยู่
พวกสาวๆ ถึงกับอึ้ง "เอ้า? ได้ผลซะงั้น แจ็กด่ามันอีกสิ เร็วๆ!" น้ำส่งเสียงเชียร์
"ได้ๆ อะ เอ่อ… ไอ้… ไอ้ปากเหม็น! ไอ้จมูกบาน! ไอ้เล็บขบ! ไอ้แฟนทิ้ง!"
"...."
แน่นอนว่าที่แจ็กด่าออคโต้ไปนั้น เขาด่าส่งเดชไปเรื่อย และเขาไม่รู้ถึงความลับของบอสตัวนี้ แต่ดูเหมือนคำนี้จะเป็นคำต้องห้ามสำหรับมันที่สุดแล้ว
"กรร! กรรรร! กรร! โฮกกก!!" ออคโต้ออกตัววิ่งสองถึงสามก้าวแล้วกระโดดพุ่งไปอย่างรวดเร็ว กรงเล็บเท้าที่ใหญ่โตและแหลมคมของมันตรงไปที่แจ็กทันที
แจ็กรอจังหวะอยู่แล้ว เขากระโดดถอยหลังอย่างไวที่สุด เท่าที่ในชีวิตนี้ที่จะทำได้ ฮึบ!
ตึง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยะ! เปรี้ยง! ออคโต้เหยียบกับดักสายฟ้าเข้าเต็มเปา มันสั่นและชักกระตุกอยู่ตรงนั้น
"จังหวะนี้แหละ! ทุกคนลุยเลย!"
ทั้งหมดไม่รอช้า รุมโจมตีออคโต้พร้อมๆ กันแบบใส่ไม่ยั้ง
"[ดับเบิ้ลสตราฟท์!]" ฉึกๆ!
"[โล่กระแทก!] ตึง!
"[แอโรว์ชาวเวอร์!] ฉึกๆๆๆๆ!
"[แอโรว์ชาร์จ!]" วู้ม
"[บลิซซาร่า!] ฉัวะๆ! ฉึกๆ! ฉัวะๆ! ฉึกๆ!
"[แอโรว์ชาร์จ ปลดปล่อย!]" ฟิ้ว-! บรึ้ม!!
"[แทงข้างหลัง!]" "[แทงข้างหลัง!]" ฉัวะ! ฉัวะ! แจ็กใช้เคียวฟันหางของออคโต้ขาดกระเด็น
"ก๊าซซซซซ!" ออคโต้กรีดร้องอย่างเจ็บปวด
พอดีกับที่วินวิ่งมาถึง เขากระโดดสูงขึ้นไปเหนือปากของมันเล็กน้อย
"[สะสมพลัง ปลดปล่อย!] [เสริมพลังปราณ!]" จากนั้นใช้สองมือจับหินเครื่องยนต์บนจมูก โน้มดึงลงมาข้างล่างอย่างรุนแรง พร้อมกับแทงเข่าขวาสวนขึ้นไป
"หักคอเอราวัณ!!"
ตูม!
"แกรแย๊ก!!" หินบนจมูกของมันมีรอยร้าวเกิดขึ้น
ติ๊ง!
คุณได้โจมตีเข้าจุดตายค่ะ! (Critical hit)
'ติดคริติคอล? แสดงว่านั่นคือจุดอ่อนของมันจริงๆ ด้วย ถ้ายังงั้นต้องซ้ำอีกที!' วินคิดในใจและเมื่อถึงพื้น เขารีบกระโดดขึ้นไปหาออคโต้อีกครั้ง แต่กับดักหมดฤทธิ์แล้วตอนนี้ มันจึงดิ้นทุรนทุรายสะบัดหัวอย่างแรง วินจึงขึ้นไปเกาะอยูู่บนหลังของมันแทน
"ไอ้บอสบ้านี่มันอึดขนาดไหนเนี่ย?! โดนขนาดนี้ยังไม่ตายอีก!" แจ็กพูด
"กรรร~โฮกกกกก~!!"
ติ๊ง!
บอสลับ [มาคิน่าออคโต้] ใช้สกิล: [โทสะ]
พลังโจมตีและความเร็วในการเคลื่อนที่จะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!
แววตาของมันราวกับมีไฟลุกพรึ่บขึ้นมา น้ำลายที่ย้อยจากปากและการเคลื่อนไหวที่ดีดดิ้นอย่างบ้าคลั่ง หมุนวนไล่กัดศัตรูรอบๆ อย่างดุร้าย ตอนนี้มันแสดงอาการโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"โฮก! โฮก! แฮ่!"
"ว้าย!" "กรี๊ด!" "โอ๊ย!"
"ทุกคนวิ่งไปรอบๆ อย่าหยุดนะ ไม่ต้องโจมตี! หนีเอาชีวิตรอดให้ได้!" วินตะโกนจากบนหลังของออคโต้ที่เขาพยายามยึดเกาะเอาไว้อย่างสุดแรง อยู่ข้างบนนี้เขาต้องทนเห็นภาพของเพื่อนทุกคนที่หนีตายกันอย่างอลหม่าน คลุกฝุ่น เลือดไหล บาดเจ็บ แต่ทุกคนไม่มีใครยอมแพ้ ตั้งสมาธิอยู่กับศัตรูตรงหน้าอย่างเต็มที่ เพื่อหลบและเอาชีวิตรอดให้ได้ตามที่บอก เพราะทุกคนเชื่อมั่นในตัวเขา ว่าศึกนี้จะชนะ แต่ตอนนี้...พวกเขากำลังจะแพ้….
'เด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำล่ะวะ กากแบบพวกแกไม่ต้องมาทำเป็นเก่งเลยว้อย โลกนี้น่ะปลาใหญ่กินปลาเล็กของจริง!'
คำดูถูกที่ลุงปื้ดพูดเอาไว้ก่อนหน้านี้ ลอยขึ้นมาในหัวของวิน ทำให้เขาคิดสงสัยในใจ 'อาจจะจริงอย่างที่ลุงแกว่า พวกเขายังเด็กเกินไปงั้นรึ? ยังไม่พร้อมสำหรับโลกใบนี้หรือเปล่า? ไม่อยากจะยอมรับในคำพูดของคนที่ดูถูกเรา แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ามันช่างเป็นอะไรที่กดดันจิตใจเหลือเกิน... เขาเป็นคนที่พาทุกคนมาลำบาก แต่ตอนนี้กลับทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ได้แต่เกาะติดบนหลังของบอสอย่างไร้ค่า เฝ้ารอเวลาให้เพื่อนหมดแรงหรือสะดุดล้ม และสุดท้ายก็จบลงด้วยความตาย'
วินส่ายหัวของตนเองอย่างรุนแรง เพื่อไล่ความคิดอ่อนแอออกไปจากหัว 'ไม่! ฉันจะไม่ยอมแพ้! หัวสมองของฉันเอ๋ย จงคิดหาทางชนะเข้าสิวะ! เริ่มวิเคราะห์ได้แล้ว! ก่อนอื่นเลยถ้ามันไม่ได้ใช้สกิลนี้แต่แรก แสดงว่าเป็นสกิลอัตโนมัติยามใกล้ตาย พวกเราแค่ต้องอดทนรอจังหวะ อีกนิดเดียวเท่านั้น! สู้ๆ นะทุกคน!'
แต่ดูเหมือนออคโต้จะไม่ปล่อยให้จังหวะนั้นเกิดขึ้น ประกายตาของมันฉายแววอำมหิตขึ้นมา และจากนั้นมันวิ่งหน้าตั้งไปทางเนินดินอีกครั้ง
"แย่แล้ว! มันจะใช้ท่าไม้ตายพ่นไฟแบบ AOE!"
ตึงตัง! ตึงตัง! ตึงตัง!
วินที่เกาะหลังออคโต้อยู่ คิดตำหนิตัวเองอยู่ในใจว่า 'ฉันจะทำยังไงดี?! แบบนี้ต้องมีคนตายแน่ และเป็นเพราะฉันเองที่บอกให้ทุกคนสู้ ฉันมันงี่เง่า! เอาแต่ทำตัวอวดดี สุดท้ายไม่เห็นจะปกป้องใครได้! ฉันมันอ่อนแอ! ไร้พลัง...! ไร้...พลัง...'
จู่ๆ ภาพของพ่อเขาในอดีตก็แวบเข้ามาในหัว พ่อเขากำลังสอนเรื่องมวยไทย เรื่องพลังความแข็งแกร่ง…
'หากลูกมีพลังที่แข็งแกร่ง… จงใช้มันเพื่อปกป้องผู้อื่น
และเพื่อไขว้คว้าเกียรติยศของตนเองนะลูก'
ตึงตัง! ตึงตัง! ออคโต้วิ่งขึ้นเนินดินแล้ว และมันกำลังวิ่งวนอ้อมลงเนินเพื่อกระโดดเต็มแรง
ตึงตัง! ตึงตัง! ตึงตัง! ฟึ่บ! พร้อมกับที่ออคโต้กระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้า วินสูดลมหายใจลึกเข้าปอดหนึ่งเฮือก และตะโกนออกมาด้วยความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าว่า
"ฉันต้องชนะแกให้ได้!"
"[วินโดวส์ คอมมานด์!]"
"[ไอเท็ม!]"
"เปิดใช้งาน [ม้วนคัมภีร์สุ่มสกิลระดับ S !!]"


"เชิญค่ะ นี่รางวัลของคุณแจ็กผู้แสนโชคดีค่ะ" น้ำยื่นถุงเงินให้แจ็ก แจ็กที่หน้าแตกยับเยินยื่นมือรับมาอย่างเงียบๆ น้ำเห็นดังนั้นเลยแซวต่อ "อุ๊ย! ถือไหวรึเปล่าคะ ท่าทางหนักน่าดู 610 G เนี่ย?"
"....ฮึ!" แจ็กทำท่าจะเถียง แต่เถียงไม่ออก เลยสะบัดหน้าหนีเดินทำหน้าจ๋อยกลับไปหาวิน
"โทษทีว่ะวิน ดวงซวยไปหน่อย"
"ไอ้บ้า ไม่ต้องคิดมาก ผลรวมเราสองคนก็เท่ากับได้กำไรมากกว่าแบ่งเท่ากันทุกคนอยู่ดีนะ ว่าแต่ฉันเห็นนายกับน้ำแล้วนึกอะไรขึ้นมาได้..." วินคว้าคอแจ็กมาล็อกไว้บ้าง และลากออกห่างจากทุกคน
"นายดูนี่สิ"
วินตวัดมือเปิดหน้าต่าง [เงื่อนไขการเจอบอสลับ มาคิน่าออคโต้] ให้ดู
"อะไร… ให้ฉันดูทำไม"
"เออ ลองอ่านเถอะน่า"
คุณปลดล็อคข้อมูลบอสลับ [มาคิน่า ออคโต้]!
เงื่อนไขการค้นพบ 1 : ออคโต้จะปรากฏตัวออกจากน้ำตกเพียงเดือนละหนึ่งครั้งในคืนพระจันทร์เต็มดวง ในช่วงเวลา 22.00 - 23.00 น. เท่านั้น มันจะฆ่าทุกสิ่งที่พบเจอระหว่างทางที่ไปถ้ำดันเจี้ยน และเลือกเพียงสิ่งเดียวมามอบให้คนรัก
เงื่อนไขการค้นพบ 2 : หากมันได้กลิ่นฟีโรโมนของความรักจากมนุษย์ชายหญิงที่ไปพลอดรักกันที่น้ำตก จะทำให้มันคิดถึงคนรักและตื่นขึ้นมาทันที
 "เงื่อนไขการค้นพบ... ห๊ะ! เฮ้ยยยยย!! อะไรวะเนี่ย?!" แจ็กตกใจที่อ่านเจอว่าเป็นเพราะบอสได้กลิ่นฟีโรโมนความรัก มันถึงโผล่ออกมา
"ไม่ๆๆๆ… ไม่จริงๆๆ" แจ็กส่ายหัวรัวๆ ปฏิเสธปากสั่น
"ยังจะมาไม่จงไม่จริงอะไรอีก หึหึหึ คาหนังคาเขาขนาดนี้ ว่าแต่… ถึงขั้น 'พลอดรัก' กันเลยเหรอวะ เพื่อนตูไวไฟน่าดู"
 "พะ พลอดรัก? ฉันเปล่านา พวกเราแค่… พูดคุยกันเฉยๆ เอง"
"ฮึ่ย~ คิดดีดี คิดดีดี... หึหึหึ ยอมรับมาดีกว่าว่านายชอบน้ำน่ะ หลักฐานมาขนาดนี้แล้ว" วินยิ้มกรุ่มกริ่ม
(อ้างอิงจากสำนักงานราชบัณฑิตยสภา: "พลอดรัก" ไม่ได้หมายความว่าถึงคนรักกอดจูบ หากแต่หมายถึง การพูดจาอ่อนหวานต่อกันระหว่างชายหญิงในเรื่องของความรัก)
"...."
แจ็กเหลือบหันไปมองหน้าน้ำที่กำลังคุยกับสาวๆอยู่ มองจ้องไปยังส่วนต่างๆ ของใบหน้าอย่างลึกซึ้ง น้ำมีโครงหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต จมูกได้รูปริมฝีปากสวยอิ่ม ลักยิ้มบนแก้มที่ทำให้ทุกครั้งที่เธอยิ้มขึ้นมา
ดูขี้เล่นน่ารักสดใส จนเขาอยากจะทำให้ลักยิ้มนั้นเกิดขึ้นตลอดเวลา แล้วจู่ๆ แจ็กก็รู้สึกร้อนผ่าวที่หน้า...
"เฮ้ย! ไม่ๆๆ ยัยนี้ก็ม้าดีดกะโหลกดีๆ นี้เอง ฉันเปล่าๆ..." แปะ! แปะ! แจ็กเอามือตบหน้าตัวเอง แล้วพึมพำอะไรสักอย่างเหมือนสวดมนต์อยู่ วินเห็นอาการเพื่อนแล้วก็ยิ้มขำ
"เออนี่ น้ำ แล้วพวกเธอทำไมอยู่ๆ ไปเจอบอสลับได้ล่ะ?" เรย์ถามขึ้นมา
"อื้อ ใช่ๆ ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีใครเจอมันมาก่อนเลยเหรอ" มะนาวพูด
"ฉันก็ไม่รู้อะ เป็นเพราะไอ้แจ็กขว้างหินใส่จมูกของมันรึเปล่าก็ไม่รู้?"
"อ๋อ! เรื่องบอสลับน่ะเหรอ ฉันรู้นะว่ามันปรากฏตัวได้ยังไง" วินตอบเสียงดังและเดินเข้าไปหากลุ่มสาวๆ "เรื่องมันเป็นแบบ-- อุ๊บ! อู้อี้ อู้อี้"
แจ็กกระโดดขี่หลังวินเอามืออุดปากไว้ทันที และกระซิบบอก "ไอ้วิน อย่านะเว้ย ไม่ต้องพูดเลย"
"...เอี้ยงอ๋วยเอี๋ยวอึ่งเอือน"
"ว่าไงนะ?" แจ็กถาม
วินดึงมือแจ็กออกแล้วบอกว่า "เลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเพิ่มอีกหนึ่งเดือน ดีล?"
"...เออ ตกลง ก๋วยเตี๋ยวหนึ่งเดือน"
"พวกนายเล่นอะไรกัน ตกลงว่าไง วินรู้ไหม?"
"อ๋อ ฉันคิดว่าเป็นเพราะไปสะกิดหินจมูกมันอย่างที่น้ำว่านั่นแหละ"
"ใช่ม่ะ ไอ้แจ็กนี้ตัวซวยของแท้เลย" น้ำกัดแจ็กอีกครั้ง
"แหม่~! ดูพูดเข้า ฉันนี่สิตัวโชคดี ไม่เห็นผลลัพธ์นี้รึไง" แจ็กเถียงกลับ
"เอาล่ะๆ มาแบ่งไอเท็มสวมใส่กันดีกว่า ฉันนับดูแล้วมีทั้งหมด 42 ชิ้น จะแบ่งกันยังไงดี?" เรย์หันไปถามทุกคน
"งั้นเอาเป็นแบ่งสุ่มเท่ากันเถอะ ได้คนละ 7 ชิ้นพอดี" วินบอก
น้ำจึงจัดการเปิดวินโดวส์ เอาไอเท็มสวมใส่ทั้งหมดเข้าคลังปาร์ตี้ แล้วกดแบ่งสุ่มของให้เท่ากัน
ติ๊ง!
ขณะที่ทุกคนกำลังกดดูว่าได้ไอเท็มอะไรมาบ้าง
"ใครได้รองเท้าจอมเวทสามดาวไป?" แนนซี่ถามขึ้น
"...คู่นี้ใช่ไหม?" วินถามขึ้นและปัดหน้าต่างให้ดู
"ใช่แล้วๆ… เอ่อคือ วินคะ แนนซี่ขอรองเท้าคู่นี้ได้ไหมคะ? นะนะ คู่นี้ทั้งสีสันและวัสดุที่ใช้ถูกใจมากเลย" แนนซี่เข้ามาเกาะแขนวินอ้อนวอน
"อ้า..."
"นายจะแลกกับไอเท็มสามดาวสองชิ้นที่ฉันมีก็โอนะ"
"แลกกันชิ้นเดียวก็พอครับ อ่ะนี่ งั้นฉันเอาเสื้ออาชีพโจรนั่นก็แล้วกัน จะเอาให้แจ็กใส่" วินจัดการดีลกับแนนซี่เสร็จเรียบร้อย
"ทีนี้มาถึงของสำคัญ ไฮไลท์ของวันนี้แล้วล่ะนะ"
"อืม ใช่"
ตอนนี้ทุกคนกำลังจ้องมองหีบไม้สีแดงขอบสีทอง ที่มีโฮโลแกรมเครื่องหมาย [???] สีแดงลอยหมุนอยู่ด้านบน เมื่อจิ้มดู คำอธิบายก็ปรากฏขึ้นมา
[หีบสมบัติปริศนา 'บอสลับ']
คำอธิบาย: หีบจะสุ่มไอเท็มสวมใส่ที่คราฟท์มาจากบอสลับนั้นๆ
"มีอยู่ 6 หีบพอดี งั้นก็คนละหีบละกันนะ" น้ำบอก จากนั้นทุกคนพยักหน้าและก้มลงมาที่หีบของตน
"เปิดพร้อมกันเลยเถอะ 1… 2… 3… เปิด!"
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
[Set Effect] - Makina Octo' Will
หากคุณสวมใส่ไอเท็มตามจำนวนชิ้น คุณจะได้รับเซ็ตเอฟเฟ็กต์เพิ่มเติม
+ ใส่สองชิ้น: ได้รับสถานะ [อะดรีนาลีน] เมื่อ HP ต่ำกว่า 40% จะลดการสูญเสียพลังกาย (Stamina) 50%
+ ใส่สี่ชิ้น: จะเพิ่มค่าพลังกาย (Stamina) สูงสุดอีก 200 หน่วย
"โอ้โห!!" ทุกคนร้องอุทานขึ้นพร้อมกัน
"ไหนๆ ใครได้อะไรบ้าง? ฉันได้เกราะหุ้มขาล่ะ" แจ็กถามและกดสวมใส่ไอเท็มทันที วู้ม "...เท่เป็นบ้า ฮ่าฮ่า"
เกราะหุ้มขาที่แจ็กใส่เป็นเกราะหนังสีดำมีลวดลายเป็นรอยเขี้ยวสัตว์ร้ายสีส้มตัดพาดเฉียงลงมา ตรงส่วนสำคัญเช่นที่เข่า และตั้งแต่ข้อเท้าลงไปเป็นเหล็กสีเงินด้าน
"อ๊ะ ฉันก็ได้เกราะหุ้มขาเหมือนกัน ออฟชั่นลดการสูญเสียพลังกายนี่มันเจ๋งไปเลย สำหรับอาชีพที่ต้องวิ่งตลอดแล้วเนี่ยเหมาะมากๆ" เรย์กล่าวอย่างดีใจ เพราะเธอเล่นอาชีพนักธนูที่ต้องเคลื่อนไหวตลอดเวลา
Octo Greaves (เกราะหุ้มขาท่อนล่าง) ไอเท็มห้าดาว
ประเภท: เกราะ [Set Item]
+ พลังป้องกัน 132
+ เพิ่มความสามารถสกิลระยะไกลที่เกี่ยวกับระเบิด 30%
+ ลดการเสียพลังกาย (Stamina) ในการวิ่ง 30%
"ของฉันได้เกราะส่วนหัวล่ะ เย้" น้ำได้เกราะคาดหน้าผาก มีปีกนกสองอันเล็กๆ ติดอยู่ด้านซ้ายบน "ฉันเล่นอาชีพอัศวิน แต่ไม่ชอบใส่เฮล์มเลย (เกราะหัวแบบสวมครอบทั้งหมด) ได้แบบนี้มาน่ารักดี"
Octo Helm (เกราะส่วนหัว) ไอเท็มห้าดาว
ประเภท: เกราะ [Set Item]
+ พลังป้องกัน 132
+ เพิ่มพลังป้องกันธาตุไฟ 30%
+ เพิ่มพลังโจมตีธาตุไฟ 30%
"ฉันได้ผ้าคลุมมา มันกันธาตุไฟได้ตั้ง 70% แน่ะ ว่าแต่ขนฟูๆ สีดำที่ผ้าคลุมนี่คือทำมาจากขนออคโต้เลยสินะ อึ่ย นึกถึงมันแล้วฉันยังขนลุกอยู่เลย" มะนาวพูดเสร็จก็กดสวมใส่ผ้าคลุมดู วู้ม "เอ๋?… โอ๊ะโอ พอใส่ผ้าคลุมของมันดูแล้ว ฉันกลับรู้สึกชอบแฮะ"
Octo Cape (ผ้าคลุมออคโต้) ไอเท็มห้าดาว
ประเภท: เสื้อผ้า [Set Item]
+ พลังป้องกัน 132
-เพิ่มพลังป้องกันธาตุไฟ 70%
"ดูนี่ๆ ฉันได้อาวุธห้าดาว!" แนนซี่กล่าวพร้อมเรียกไม้เท้ายาวออกมาถือ ตัวด้ามเป็นสีดำคลับ ส่วนตรงหัวเป็นหินแกะสลักมาอย่างหยาบๆ เป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวโค้งวนเข้าหาตัวเอง และมีผลึกหินสีแดงเพลิงเชื่อมต่อปลายแหลมพระจันทร์เสี้ยวอยู่
[V8] Octo Staff (ไม้เท้าออคโต้ V8)
อาวุธห้าดาว (เฉพาะอาชีพสายจอมเวท)
คำอธิบาย: ไม้เท้าที่ทำมาจากหินจมูก V8 และลูกกระเดือกของออคโต้
+ พลังโจมตีเวทมนตร์ 150
+ เพิ่มพลังโจมตีธาตุไฟ 30%
สกิลท่าไม้ตาย: [ไฟราก้า] เวทไฟขั้นที่สาม - เปลวไฟบรรลัยกัลป์ระเบิดต่อเนื่องสามครั้งโหมกระหน่ำลุกไหม้ด้วยความร้อนสูง ระยะพื้นที่โจมตี (AOE) 35*35 เมตร
Time cast: ใช้เวลาร่าย 20 วินาที [คลิ๊กเพื่อดูบทร่ายเวท…]
Mp cost: 250
คูลดาวน์: 15 นาที
เงื่อนไขจำเป็น: ผู้ใช้ต้องมีเวทไฟขั้นที่หนึ่งและสอง
"โอ้ เวทไฟขั้นที่สาม ต้องอลังการงานสร้างแน่นอน"
แนนซี่เริ่มควงไม้เท้าเหวี่ยงไปมาเพื่อทดสอบ วูบ~ วูบ~ วูบ~ เพื่อนๆ ต้องก้มหัวหลบกันจ้าละหวั่น
"ยัยแนนซี่! มันมีประกายไฟกระเด็นออกมาด้วย นี่เธอเหวี่ยงเบาๆ สิยะ ขนคิ้วฉันเกือบไหม้เลย" น้ำบ่นเพราะเกือบหลบไม่ทัน
ระหว่างทุกคนกำลังตื่นเต้นกับไม้เท้าของแนนซี่อยู่ วินพูดขึ้นมาว่า
"เอ่อ ฉันได้อาวุธหกดาว..."
"...."
"หาาาา?! เอ๋?!" ทุกคนรีบแห่กันมามุงดูวินโดวส์ข้างหลังวิน
"ไช~~โย!! สำเร็จแล้วววว ไอ้เพื่อนยาก วะฮ่าฮ่าฮ่า!" แจ็กโห่ร้องดีใจเข้ามากอดล็อกคอวิน "วันนี้มันวันของนายจริงๆ"
"โอ้โห! คิดดูว่าเพลเยอร์ระยะประชิด แต่มีท่าไม้ตายเปลวไฟแบบ AOE นี่มันจะโหดขนาดไหนเนี่ย" มะนาวกล่าวอย่างตื่นเต้น
"จริงด้วย แบบนี้ไม่ต้องกลัวใครเลยละ เผามันให้ราบ นายต้องชอบสกิลไฟแน่ๆ เลยใช่ไหม ฉันแอบเห็นรอยสักเปลวไฟที่แขนขวาของนายน่ะ มันดูเท่จะตาย อุตส่าห์ไปสักมาขนาดนี้จะพันผ้าปิดมันเอาไว้ทำไมล่ะ?" แนนซี่พูด
"...." วินเอามือจับแขนที่พันผ้าเอาไว้ "เอ่อ… คือ..."
"ดีใจด้วยนะวิน!" น้ำยิ้มพร้อมกล่าวดีใจกับวินด้วย
วินยิ้มออกมาและพูดว่า "ฉันเคยอ่านข้อมูลมา คิดว่าที่ได้ต้องเป็นเพราะคะแนนโบนัสลาสช็อตบอส เลยทำให้ฉันได้เป็น MVP ระบบมันส่งมาบอกแต่ว่า [คุณได้เป็น MVP!]"
"อืมม์ ยังงี้นี้เอง ยินดีด้วยนะวิน นายเก่งมาก นายสมควรได้รับมันแล้วละ" เรย์กล่าว
"..."
"เอ๊ะ? เมื่อกี้ฉันหูฟาดไปรึเปล่า" มะนาวพูดและเอามือจับหู
"นั่นสินะ ตะกี้เหมือนได้ยินแม่เรย์กล่าวชม ใช่ใช่ไหม?" น้ำถามซ้ำอีกครั้ง
"คบมาสามปี เพิ่งเคยได้ยินแม่นี่เอ่ยชมใครเป็นครั้งแรกนี่แหละ" แนนซี่บอก
"จะ จะบ้าเรอะ พวกเธอก็พูดเกินไป ฉันชมใครออกจะบ่อย แค่พวกเธอไม่ได้ยินเองรึเปล่า" เรย์รู้สึกเขินเล็กน้อย จึงหันหลังขวับเดินออกไปนั่งบนพื้นหญ้าใกล้ๆ
"ดู๊ดู แหม มีคนเขินเป็นด้วยแฮะ" แนนซี่ยังแซวไม่หยุด
"นายได้อาวุธหกดาวมาแบบนี้ ก็ยิ่งเก่งขึ้นไปอีกสิเนี่ย" มะนาวหันไปคุยกับวิน
"นี่วิน ไว้ว่างๆ มาปาร์ตี้กับพวกเราอีกได้ไหมคะ?" แนนซี่เอามือไพล่หลังเอียงคอถามอย่างน่ารัก
"เอ่อ… แหะๆ… ถ้ามีโอกาสก็ยินดีครับ" วินหัวเราะแห้งๆ และยิ้มบางตอบกลับ
"ทำไมพวกเธอถามแต่วิน แล้วฉันล่ะ? ฉันนี่ตัวสำคัญในครั้งนี้เลยนะจะบอกให้" แจ็กถามแล้วเอามือตบหน้าอกตัวเองอย่างภาคภูมิใจ
น้ำเดินมาแตะไหล่แจ็กเบาๆ และพูดว่า "จริงด้วย สำคัญจริงๆ ไม่ได้สกิลแจกกล้วยของนาย พวกเราคงแย่แน่-- อุ๊บส์! ฮะฮะฮะ นึกแล้วยังขำอยู่เลย กล้าทำไปได้ไง ฮ่าฮ่าฮ่า!" น้ำหัวเราะตัวโยนเดินหันหลังออกไป
"ฮึ่ม! ยัยนี่… อยากหัวเราะนักใช่ไหม มา! ฉันจะจัดให้" แจ็กเดินเข้าไปข้างหลัง จับที่เอวของน้ำ และใช้นิ้วจั๊กจี๋ทันที
"ฮ้าฮ่ะฮ่ะ! ฮิฮิ ไอ้บ้าแจ็ก! อย่า~~!" สักพักน้ำตั้งสติได้ก็กระโดดโบกหัวแจ็กไปหนึ่งผัวะ
จากนั้นก็มีข้อความเตือนจากระบบเด้งขึ้นมา
ติ๊ง!
คุณเหลือเวลาอีก [5 นาที] ก่อนที่จะถูกบังคับล็อกเอาท์ค่ะ
"หมดเวลาแล้วสินะ โธ่เอ๊ย! ยังอยากกลับไปเที่ยวในเมืองอยู่เลย" แจ็กบ่นเสียดาย
"งั้นพวกฉันไปก่อนนะ เอาไว้เจอกันใหม่" วินหันบอกทุกคน
"โอเค บาย" "บายจ้ะ" ทุกคนยกมือบอกลากัน
[ล็อกเอาท์]
[ตกลง]
วู้มมมมมมม
.....
...
วินลืมตาขึ้นมาในเครื่อง VR แคปซูล แต่เขายังไม่ลุกออกไป หากแต่นอนคิดอะไรบางอย่างอยู่เงียบๆ...
จากนั้นเขาถอนหายใจหนึ่งเฮือกและพูดเบาๆ ว่า
"อาวุธหกดาว…"
"ไฟนรกล้างผลาญ…"
"เผามันให้ราบ… งั้นเหรอ…"
"วินโดวส์ คอมมานด์"
[สวัสดีค่ะ ไม่ทราบมีอะไรให้รับใช้ค่ะ] หน้าต่างจากระบบเด้งขึ้นจอ
"ตลาดประมูล"
[กำลังเข้าสู่ตลาดประมูลค่ะ] จากนั้นวินเลื่อนไปกดที่คลังเก็บของตนเอง เลือกไอเท็ม
[Spiked Ball Flail V8] (กระบองโซ่ลูกตุ้มหนาม V8)
เขาใช้สองมือพิมพ์รายละเอียดลงไป
[อาวุธหกดาวจาก 'มาคิน่าออคโต้' บอสลับแห่งป่ามัลแดร์ ซึ่งยังไม่เคยมีผู้ใดเคยพบเห็นมันมาก่อน ปาร์ตี้ของผมเอาชนะมันได้เป็นกลุ่มแรกในเกม (แนบรูปไว้ให้แล้ว) ผมจะเปิดเผย 'เงื่อนไขการค้นพบมัน' ให้แก่ผู้ที่ประมูลชนะและได้รับไอเท็มชิ้นนี้ไป ผมจะบอกใบ้ให้ว่า 'ไอเท็มสวมใส่ที่ดรอปจากบอสลับตัวนี้เป็น Set Item ห้าดาวขึ้นไป สายไฟและระเบิด' และคุณยังมีสิทธิ์ได้รับอาวุธหกดาวแบบชิ้นนี้อีกด้วย]
[เวลาประมูล 24 ชม. นับจากนี้]
[ราคาเริ่มต้น 300,000 G] (เท่ากับ 36,000 บาท)
[Bid ครั้งละ 10,000 G]
เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว วินพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เศร้าหมองระคนโกรธแค้นว่า
"...ฉันเกลียดเปลวไฟ"
[เริ่มการประมูลได้!]


หินรูปร่างประหลาดดูคล้ายเครื่องยนต์ V8 บนจมูกของบอสลับตัวนี้เปล่งประกายไฟแปล๊บๆ แล่บออกมา มีควันลอยออกจากจมูกเล็กน้อย มันโก้งตัวไปข้างหลังทำท่าสูดลมหายใจเต็มปอดยาวหนึ่งเฮือก แล้วจากนั้นก็
"โฮกกกกกกกกก!!"
เสียงคำรามของ [มาคิน่าออคโต้] ดังก้องไปทั่วป่ามัลแดร์อีกครั้ง
ติ๊ง!
คุณถูกโจมตีด้วยสกิล: [สัตว์อสูรคำราม]
ค่าจิตใจของคุณไม่เพียงพอ
ทำให้คุณติดสถานะ 'หวาดกลัว' เป็นเวลา 60 วินาที
และติดสถานะ 'สตันท์' เป็นเวลา 10 วินาทีค่ะ!
(*หวาดกลัว: ลดค่าพลัง Str, Vit, Agi 50%
*สตันท์: ร่างกายจะแข็งทื่อขยับไม่ได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง)
"อะ อะไรกัน! ขยับไม่ได้ บ้าเอ๊ย! จิตใจของฉันกลัวมันขนาดนี้เลยเรอะ?!" แจ็กยืนตัวแข็งทื่อ ระบายอารมณ์ออกมา
"จะ แจ็ก… มันเดินไปหานายแล้ว" น้ำส่งเสียงบอก
ออคโต้เดินขู่ กรร กรร ตรงเข้ามาหาแจ็กอย่างช้าๆ ถึงมันจะอยู่ใต้น้ำตก แต่เหมือนมันจะรู้ว่าใครที่เป็นคนขว้างหินใส่
"หน็อย! ขยับเซ่ ร่างกายของฉัน!" แจ็กพยายามฝืนร่างกายจนตัวสั่น แต่ร่างกายกลับไม่ยอมทำตาม
"กรรรร กรร" ออคโต้เดินเข้ามาอยู่ตรงหน้าแจ็กแล้ว มันอ้าปากกว้างน้ำลายไหลย้อยออกมาเล็กน้อย เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมที่เรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ แบบไม่เป็นระเบียบดูคล้ายแผงเขี้ยวของฉลาม และตอนนี้มันกำลังจะงับมนุษย์คนหนึ่งช้าๆ อย่างไม่เร่งรีบ ราวกับบรรจงกินเค้กที่ไม่มีทางสู้ยังไงยังงั้น
"ไอ้บ้าเอ๊ย!" หัวของแจ็กอยู่ห่างจากเขี้ยวของมันไม่เกิน 50 ซม. เขารับรู้ถึงกลิ่นสาบเลือดจากในปากของมันได้เลย
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก… เสียงหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น แจ็กพยายามตั้งสติ เขาสูดลมหายใจเข้าออกยาวๆ เพื่อเรียกสมาธิ …ฟู่~ …ฟู่~
"ใจเย็นๆ ฉันจะไม่ยอมแพ้ ฉันสัญญากับวินไว้แล้วว่าจะไม่เกมโอเวอร์ ฉันจะรอโอกาสในเสี้ยววินาทีสุดท้าย..."
ถึงเขาจะกำลังตั้งสมาธิ แต่เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามมันช่างรบกวนจิตใจเขาเหลือเกิน
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก…
ออคโต้อ้าปากกว้างขึ้นอีกหน่อย เพื่อเร่งสปีดในการงับตะปบฉีกกระชากร่างมนุษย์คนหนึ่งเข้าปาก แต่ขณะที่แจ็กกำลังจะโดนงับอยู่มะรอมมะร่อ เขี้ยวของออคโต้ทั้งบนและล่างกำลังจะผสานกันโดยมีลำตัวครึ่งบนของแจ็กอยู่กึ่งกลาง
ทันใดนั้นสถานะสตันท์ครบ 10 วินาทีพอดี แจ็กเบี่ยงหัวหลบไปทางขวาอย่างรวดเร็ว
"ฮึ่ย!" ฉัวะ!
ออคโต้งับไปโดนที่ไหล่ซ้ายของแจ็กแทน เลือดสาดกระเซ็นจากการโดนเขี้ยวสะบัดทิ่มแทง
"อ๊ากเจ็บ!... ตาฉันบ้างล่ะเว้ย!" แจ็กเรียกเคียวทั้งสองออกมากำไว้ในมือขวา ฟันเข้าที่ดวงตาของออคโต้ทันที
ฉัวะ! "แกรแย๊กกก!" ออคโต้ร้องโหยหวน สะบัดหน้าอย่างเจ็บปวดและถอยหลังกลับไปหลายก้าว
ดวงตาที่ถูกเคียวเฉือนปิดตัวลง ร่องรอยจากเคียวสองเล่มอยู่บนเปลือกตาของมันมีเลือดสีม่วงไหลรินออกมา
"กรร~! กรร~! กรรรร" ออคโต้ขู่ด้วยสายตาที่ดุร้ายกว่าเดิม เห็นได้ชัดว่ามันโกรธจัดและเสียหน้าที่ประมาทให้กับพวกมนุษย์
น้ำเปิดสวมใส่เกราะและโล่ของเธอ วู้ม! ตั้งท่าป้องกันเต็มที่ และจากนั้นเธอก็ได้กดสัญญาณ SOS ในวินโดว์เพื่อเรียกเพื่อนทุกคนในปาร์ตี้
...
ตี๊ด~! ตี๊ด~! ตี๊ด~! ตี๊ด~!
"น้ำ เกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรรึเปล่า?!" เรย์ร้องถามและรีบวิ่งอย่างร้อนรนออกมาจากเต้นท์ วินก็วิ่งออกมาพร้อมๆกันจากเต้นท์ของเขา
"นั่นไง! ที่น้ำตก" วินชี้ให้เรย์ดู "ตามทุกคนออกมาเร็วเข้า!" จากนั้นก็รีบวิ่งไปหาแจ็กกับน้ำทันที
"แนนซี่! มะนาว! ตื่นๆๆ! มอนสเตอร์บุก!"
"หะ หา? อะไรนะ ยังไง มีใครเป็นอะไรไหม?" ทั้งคู่รีบลงจากเตียง กดสวมใส่อุปกรณ์ทันที
น้ำได้ยินเสียงเพื่อน เลยละสายตาจากออคโต้และหันไปมองที่เต้นท์ "แจ็กดูนั่น! วินกับทุกคนออกมาช่วยแล้ว"
"น้ำ! ระวัง!"
อย่างฉับพลันและรวดเร็ว ออคโต้กระโจนพุ่งเข้าใส่น้ำทันที ในระยะที่ห่างกันแค่ 30 เมตร มันใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
"โฮก!"
แจ็กที่จ้องดูท่าทีของออคโต้อยู่ตลอด วิ่งเต็มสปีดและกระโดดเข้าไปเพื่อช่วยน้ำให้ได้…
ฟวั่บ! "อั่ก!"
"แจ็กคคคคคค!!" น้ำที่ถูกแจ็กผลักหลบออกไปข้างๆ ตะโกนร้องดังออกมา
แจ็กถูกออคโต้กัดเต็มคำกลางลำตัว เขี้ยวแหลมคมของมันกำลังบดขยี้ร่างของเด็กหนุ่มคนนี้อย่างเมามัน และนั้นส่งผลให้เขาเสียชีวิตในทันที
กร๊วม กร๊วม
"แก! ปล่อยเพื่อนฉันนะว้อย! [เสริมพลังปราณ!]" วินกระโดดเข้ามาเตะใต้คางของออคโต้
ผัวะ! ออคโต้ผงะเล็กน้อย แต่ความทนทายาดของมันเหนือกว่านั้น มันไม่ยอมปล่อยเหยื่อที่กำลังเขี้ยวอยู่ มันหันไปอีกทางและวิ่งมุ่งหน้าเข้าป่าทันที ตึงตัง! ตึงตัง! ตึงตัง! ราวกับมันอยากจะใช้เวลาส่วนตัวกับเหยื่ออย่างสบายอารมณ์ โดยที่ไม่มีใครมารบกวน
"น้ำ เป็นอะไรรึเปล่า?!" เรย์กับคนอื่นวิ่งเข้าไปดูอาการน้ำ
"ฉะ ฉันไม่เป็นไร แต่...แจ็กน่ะสิ… ฮือ~!" น้ำร้องไห้ออกมา "เขากระโดดเข้ามาช่วยฉัน แล้วก็… อือ~ ฮือ~!"
"ฉันจะตามไปช่วยแจ็ก" วินกล่าวออกมา และทำท่าจะวิ่งออกไป แต่แนนซี่คว้าแขนเขาเอาไว้ได้ทัน แล้วพูดว่า
"นายจะบ้ารึไง! ตามไปก็มีแต่ตายเปล่า ไม่เห็นที่ระบบแจ้งเตือนเหรอ? นั่นมันบอสลับ เลเวล 58 เชียวนะ"
"ใช่ๆ ไม่ไหวหรอกวิน อย่าตามไปเลย" มะนาวกล่าว
"...." เรย์ไม่ได้พูดอะไร แต่ส่งสายตาห้ามเช่นกัน
"ไม่ ยังไงฉันก็จะไป! เรายังมีเวลาเหลือ ถ้าภายใน 15 นาที ถ้าฉันชุบชีวิตเขาได้ทัน เขาก็จะไม่ต้องเกมโอเวอร์ ปล่อยฉันได้แล้ว!" วินผลักมือแนนซี่ออกจากแขนของเขา ขณะที่วินวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว น้ำตะโกนขึ้นมาว่า
"วิน ขอร้องล่ะ! อย่าตามไปเลย ถ้าแจ็กเกมโอเวอร์แล้วฟื้นกลับมาเมื่อไร ฉันจะขอโทษเค้าเองนะ ฉันขอร้อง ถ้านายต้องตายไปด้วยอีกคน ฉันคงจะรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก!"
"..."
วินหยุดกึกทันที เขาพยายามควบคุมอารมณ์แล้วหันมาพูดกับน้ำ และทุกคนว่า
"น้ำ… ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดเธอ ไม่ต้องคิดมากนะ ทุกคนก็ด้วย"
"สิ่งที่ฉันตัดสินใจ คือสิ่งที่ฉันต้องรับผิดชอบเอง… ถ้าแจ็กอยู่ตรงนี้ เขาก็คงพูดเหมือนกัน แต่วินคิดในใจทีหลังว่า 'หือ? แจ็กไม่น่าพูดแบบนี้มั้ง เออ ช่างเถอะ' แล้ววินพูดต่ออีกว่า
"ฉันกับแจ็กสัญญากันแล้วว่า พวกเราจะไม่ยอมเกมโอเวอร์เด็ดขาด ดังนั้นไม่ต้องตามมาล่ะ นี่คือหนทางที่ฉันเลือกเอง ไปละ ไว้เจอกันใหม่นะ" เมื่อวินพูดจบก็ยิ้มให้สาวๆเล็กน้อย และออกตัววิ่งตามรอยเท้าออคโต้เข้าป่าไป
...
.....
ตึกๆๆๆ วินที่วิ่งตามรอยเท้าออคโต้อยู่ภายในป่า บ่นออกมาว่า
"ทำไมมันวิ่งเร็วนักฟะ บ้าจริง นี่เหลือเวลาอีกไม่ถึง 10 นาทีแล้ว"
วินวิ่งต่อไปจนเบรคเอี๊ยดเข้าตรงหน้าผา "มันต้องกระโดดลงตรงนี้แน่ แต่ไปทางไหนต่อล่ะ?" ขณะที่เขาสงสัยอยู่ก็ได้ยินเสียงคนกรีดร้อง
"กร๊ดดด!" "อ๊ากกก!" "ตัวอะไรวะเนี่ย! แอ๊ก!"
"มันอยู่ทางนั้นชัวร์" วินกระโดดไปตามทางที่ได้ยินเสียงร้องดังออกมา ฝ่าต้นไม้ลงถึงพื้นแล้ววิ่งต่อไป
ตึกๆๆๆ "โอ้โห! มันเจอมนุษย์คนไหน มันฆ่าเรียบเลยแฮะ" วินวิ่งผ่านร่างของผู้คนที่โดนออคโต้เล่นงาน มีทั้งโดนขวิดกระแทกต้นไม้ตาย โดนกระทืบตาย บางคนที่เกือบตายก็ถือว่าโชคดีไป แต่ส่วนใหญ่แล้วจะตายเรียบ ซึ่งไม่แปลกอะไรเพราะเพลเยอร์ที่มาเก็บเลเวลที่ป่ามัลแดร์ เป็นพวกเลเวลไม่เกิน 30 อย่างแน่นอน แต่สิ่งที่วินสงสัยคือ
"เงื่อนไขการปรากฏตัวของบอสลับอย่างออคโต้ คืออะไรกัน? ทำไมถึงไม่มีใครเคยเจอมันมาก่อน"
"โอ๊ย! เฮ้ย! มาได้ไงฟะ?! อั่ก! กร๊ดดด! อ๊าก! แอ๊ก!" เสียงของเพลเยอร์ตามทางยังคงดังมาเรื่อยๆ จนในที่สุดวินก็วิ่งตามมาทันจนได้ เขาเห็นมันข้างหน้าแล้ว จึงรีบซ่อนตัวในพุ่มไม้เพื่อสังเกตการณ์
"นั่นคือถ้ำที่ข้อมูลจากกิลด์เคยบอกไว้ว่าเป็น 'ดันเจี้ยน' ของป่า
มัลแดร์สินะ แล้วออคโต้มันมาที่นี่ทำไม?"
ออคโต้เดินตึงตังไปที่ปากทางเข้าถ้ำ แล้วคายร่างของแจ็กวางไว้ที่พื้น จากนั้นมันคำรามเป็นจังหวะ
"โฮก! โฮกกก! โฮก! โฮกกก!"
...จากนั้นสักพัก วินได้ยินเสียงฝีเท้าของสัตว์ขนาดใหญ่จากข้างในถ้ำ ปรากฏว่านั่นคือเสียงของกิ้งก่ายักษ์สีส้มอ่อนผมยาวรุงรัง ท้องของมันอ้วนป่องมากกว่าปกติ ด้านบนมีหนามแหลมเรียงเป็นแถวเดียวตลอดลำตัวจรดปลายหาง ขนาดตัวของมันรวมๆ แล้วใหญ่โตประมาณรถกระบะยกสูงหนึ่งคัน
ออคโต้ยืนรอกิ้งก่ายักษ์เดินเข้ามาหา หน้าตาของมันดีใจราวกับสุนัขที่กำลังรอเจ้าของมาลูบหัวไม่มีผิด ตาเล็กดุดันสีชมพูเข้มกระพริบปิ๊งๆ ปากแยกเขี้ยวออกมาหอบแฮ่กๆ เล็กน้อย ปลายหางแกว่งไกว
ดุ๊กดิ๊ก จากนั้นกิ้งก่ายักษ์เดินเข้าไปคลอเคลียที่หน้าอกของออคโต้ มันทำหน้าตาฟินได้น่ากลัวเหลือจะกล่าว
ติ๊ง!
คุณได้ค้นพบความลับของ [มาคิน่าออคโต้] & [อินกูร์จีโต้]!
คำอธิบาย: ออคโต้ตกหลุมรักอินกูร์จีโต้ตั้งแต่แรกเห็น ยามใดที่ออคโต้ลืมตาตื่นจากจำศีล มันจะรีบหาของขวัญไปฝากอินกูร์จีโต้ทันที ถึงแม้ทั้งคู่จะต่างสายพันธุ์กัน(ผสมพันธุ์ไม่ได้) แต่กระนั้นออคโต้ก็มีอินกูร์จีโต้เพียงผู้เดียวเสมอมา
ติ๊ง!
คุณปลดล็อคข้อมูลบอสลับ [มาคิน่า ออคโต้]!
เงื่อนไขการค้นพบ 1 : ออคโต้จะปรากฏตัวออกจากน้ำตกเพียงเดือนละหนึ่งครั้งในคืนพระจันทร์เต็มดวง ในช่วงเวลา 22.00 - 24.00 น. เท่านั้น และมันจะฆ่าทุกสิ่งที่พบเจอระหว่างทางที่ไปถ้ำดันเจี้ยน และเลือกเพียงสิ่งเดียวมามอบให้คนรัก
เงื่อนไขการค้นพบ 2 : หากมันได้กลิ่นฟีโรโมนของความรักจากมนุษย์ชายหญิงที่ไปพลอดรักกันที่น้ำตก จะทำให้มันหวนคิดถึงคนรักและตื่นขึ้นมาทันที
"ห๊ะ หาาา?" วินอึ้งไปกับสิ่งที่ระบบบอก
"ยังไงนะ… พลอดรัก?... งั้นแสดงว่าไอ้แจ็ก… กับน้ำ…"
"...."
"หึหึหึ ไอ้แจ็ก ทำเป็นปากแข็งดีนัก เดี๋ยวนายฟื้นเมื่อไร ฉันจะแซวให้ยับเลย" วินยิ้มอย่างมีเลศนัย
เหมือนโชคจะเข้าข้าง เพราะเมื่อเจ้าออคโต้อี๋อ๋อกับแฟนเสร็จ มันเดินผละออกมาด้วยใบหน้าสดใส วินรีบหลบไปหลังพุ่มไม้อีกทางหนึ่งอย่างว่องไว พลางคิดว่า 'เฉียบมาก เหลือเวลาอีกไม่ถึง 5 นาที น่าจะพอทันอยู่'
ออคโต้เดินหายไปแล้ว เหลือเพียงเจ้ากิ้งก่ายักษ์ที่เหมือนจะส่งเสียงอะไรสักอย่างอยู่ และไม่นานคำตอบนั้นก็เดินออกมาจากในถ้ำ ทั้งหมดมี 5 ตัว ลูกๆ ของมันนั่นเอง ตัวประมาณเท่ารถมอเตอร์ไซค์ หน้าตาเหมือนแม่เปี๊ยบ เพียงแต่ไม่มีแผงคอที่คล้ายผมยาวรุงรังบนหัว
ขณะที่ลูกๆ ของมันตั้งท่าจะรุมกินโต๊ะแจ็ก วินรีบปีนขึ้นต้นไม้และกระโดดลงกลางวง เป้าหมายคือร่างของแจ็ก ก่อนที่จะถึงพื้น วินปาระเบิดควันหนึ่งลูกออกไป
ฟิ้ว~ บรึ้ม! ฟู่ววววววว! ควันกระจายรอบบริเวณหน้าถ้ำ
จริงๆ แล้วระเบิดควันใช้ไม่ได้ผลกับมอนสเตอร์ประเภทสัตว์ป่าสักเท่าไร เพราะพวกมันใช้จมูกในการนำทาง แล้วระเบิดควันแบบธรรมดานี่ก็ไร้กลิ่นซะด้วย แต่ที่วินต้องการของสร้างความสับสนในเสี้ยววินาที เพื่อที่เขาจะชุบชีวิตแจ็กและมีเวลาฟื้นฟู HP ให้เพียงพอ
และเมื่อวินลงถึงพื้น เขาใช้ไอเท็ม [ใบชุบชีวิต] ทันที ปิ๊งๆๆ "แจ็ก! ตื่นเว้ย!"
แจ็กงัวเงียตื่นขึ้นมา "โอย~ รู้สึกเจ็บจี๊ดไปทั่วร่างเลย" ตอนนี้ HP ของเขาเพิ่มจากศูนย์ขึ้นมาเป็น 15%
"แจ็ก ดื่มนี่ซะ เร็วๆ!" วินเอาโพชั่นฟื้นฟู HP ยัดปากแจ็ก
"อ๊ะ โอเคๆ" อึ๊ก อึ๊ก อึ๊ก "อ้าาา! รสชาติเหมือนเครื่องดื่มเอ็มสองร้อย ชื่นใจแท้"
เวลามีไม่มากอย่างที่คาดไว้ บรรดาลูกกิ้งก่ากระโดดเข้าโจมตีทันที
ติ๊ง!
[อินกูร์จีโต้ Jr.] เลเวล 20 โจมตีค่ะ!
วินกับแจ็กต่อสู้รับมือลูกกิ้งก่าอย่างดุเดือด วินเตะต่ำเข้าใส่พวกมัน และตัวไหนที่กระโดดเข้ามากัด เขาจะแทงเข่าใส่หรือไม่ก็ฟันศอกเฉียงสวนกลับไป ส่วนแจ็กตั้งท่าย่อตัวต่ำกว่าปกติเล็กน้อย ถือเคียวโดยหันปลายลงพื้น ตัวไหนเข้าระยะโจมตีเมื่อไร เขาจะใช้คมเคียวฟันเสยขึ้นทันที
ผ่านไปสัก 5 นาที มีลูกกิ้งก่านอนกลายเป็นศพจนได้ และดูเหมือนสิ่งนี้จะทำให้แม่ของมันที่เฝ้าดูอยู่ที่ปากถ้ำโมโห อินกูร์จีโต้ส่งเสียงแหลมคำรามดัง
"กรี๊ซซซซ-!" แล้วมันก็อ้าปากออกตัววิ่ง ตุบตับ! ตุบตับ! ตุบตับ! พุ่งตรงเข้ามาพวกเราอย่างรวดเร็ว
ติ๊ง!
บอสดันเจี้ยนป่ามัลแดร์ [อินกูร์จีโต้]
เลเวล 40 โจมตีค่ะ!
เมื่อมันวิ่งมาใกล้ถึงเป้าหมาย มันเร่งสปีดอ้าปากงับ ฟวั่บ! วินกับแจ็กกระโดดหลบปากของมันพ้น แต่ก็ถูกตัวของมันชนอยู่ดี
ตึง! "อั่ก!" "โอ๊ย!" พวกเขากระเด็นล้มไปกับพื้น และลูกกิ้งก่าตามเข้ามากัดซ้ำอีก "ฮึ่ม!" "โอ๊ย!"
"ไอ้กิ้งก่าบ้า! ย้ากก!" แจ็กที่ล้มอยู่ หมุนตัววาดขาเตะคล้ายท่าเต้นเบรคแดนซ์ จากนั้นใช้มือยันพื้นดันตัวเองกระโดดขึ้นไปขี่หลังลูกกิ้งก่า
"ฮึ่ย! [แทงข้างหลัง!]" ฉัวะ! แจ็กใช้เคียวเชือดลูกกิ้งก่าตายไปอีกหนึ่งตัว
วินตั้งหลักลุกขึ้นได้ เขาย่อตัวต่ำพุ่งเข้าหาลูกกิ้งก่าที่ใกล้ที่สุด "[เสริมพลังปราณ!]" วินใช้หมัดขวาชกเสยคางลูกกิ้งก่าเต็มๆ "กี้!" มันลอยคว้างขึ้นกลางอากาศ วินไม่รอช้าหมุนตัวตามเข็มนาฬิกา "[เสริมพลังปราณ!] ย่าห์!" เขาวาดขาข้างขวาเป็นแนวเฉียงจากข้างล่างขึ้นข้างบน เตะก้านคอลูกกิ้งก่าซ้ำเข้าไปอีกที
ตึง! "กี้!" ลูกกิ้งก่ากระเด็นกลิ้งไปกับพื้นตายไปอีกหนึ่งตัว
อินกูร์จีโต้เห็นลูกของมันถูกฆ่าไปอีกสองตัว มันส่งเสียงคำรามร้องดัง "กรี๊ซซซซซ" และจากนั้นก็มีลูกกิ้งก่าวิ่งกรูกันออกมาจากถ้ำอีก 5 ตัว
วินกับแจ็กเห็นดังนั้น จึงหันไปมองหน้ากัน พยักหน้าให้กันเล็กน้อยอย่างรู้ใจเป็นคำว่า 'โกยเถอะโยม'
วินปาระเบิดควันลูกสุดท้ายที่เขามีเพื่อบดบังสายตาจากมอนสเตอร์
บรึ้ม! ฟู่วววววววว ควันกระจายออกอีกครั้ง และทั้งคู่รีบวิ่งออกจากพื้นที่ตรงนั้นพร้อมกัน แต่ขณะที่ยังไปได้ไม่กี่ก้าว สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
วู้มมม เปรี้ยง! เปรี้ยง!
จู่ๆ ก็มีกำแพงสายฟ้าเกิดขึ้นมาล้อมกรอบพื้นที่บริเวณปากถ้ำเอาไว้ กำแพงสูงประมาณ 50 เมตร ถึงแม้ปีนต้นไม้ก็ไม่มีทางกระโดดข้ามไปได้แน่ วินกับแจ็กงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"วิน อะไร?! โอ๊ย! เจ็บ!" แจ็กโดนช๊อตขณะที่เขาเอามือยื่นไปลองแตะดู
วินหันมองโดยรอบ เมื่อเขาเห็นมันล้อมกรอบในลักษณะนี้เขารู้ทันทีเลยว่า "นี่มัน… ไม่ใช่สกิลเจ้ากิ่งก่าแน่ๆ นี่มันคือ 'ไอเท็มกับดักสายฟ้า' ฝีมือของเพลเยอร์"
"ถูกต้องนะคร้าบ!" วินกับแจ็กได้ยินเสียงผู้ชายมีอายุสักหน่อยพูดมาจากบนเนินเหนือปากถ้ำ และเมื่อหันไปมอง เขาก็ได้พบกับใบหน้าที่คุ้นเคย
"ลุงปื้ด?!"
".... ตูชื่อเปรโดว้อย! ไอ้พวกเด็กเหลือขอนี่"
"ใช่แล้ว พวกข้าก็มาด้วยนะ คราวนี้พวกแกหนีไม่รอดแน่" ไอ้จ้อยเดินโผล่ออกมาพร้อมกับเพลเยอร์อีก 5 คน
"บอกเลยว่าไอเท็มกับดักสายฟ้านี่โคตรแพงเลย แต่… เทียบกับค่าหัวล้านหนึ่ง มันก็คุ้มค่าล่ะวะ" ลุงปื้ดพูดต่ออีกว่า
"ข้าจำไอ้เด็กผมน้ำตาลทองที่บาร์ได้ ส่วนแก... ถึงแกจะเอาผ้าพันแขนขวาปิดบังรอยสัก แต่ข้าจำหน้าแกได้แม่นเลยว้อย แกคือไอ้วินในใบประกาศจับแน่นอน และไม่อยากเชื่อว่าแกจะนำโชคมาให้อีก แกใช้วิธีไหนล่ะเนี่ย ถึงล่อบอสดันเจี้ยนออกมาจากถ้ำได้ หึหึหึ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยว้อย"
"กรี๊ซซซซซ" อินกูร์จีโต้เห็นว่ามีศัตรูเพิ่มมากขึ้น มันจึงร้องเรียกลูกของตนเองออกมาเพิ่มอีก 5 ตัว
"ไอ้เด็กสองคนนั้น ยังไงมันก็หนีไม่รอด พวกเราจัดบอสก่อนเลย ไม่งั้นมันจะเรียกลูกออกมาอีก จอมเวท ยิงได้!"
ในปาร์ตี้เจ็ดคนนั้น มีจอมเวทอยู่สองคน พวกเขาเร่งมานา เพื่อร่ายเวท AOE ใส่เหล่ากิ้งก่าทั้งหมด วินเห็นดังนั้นรีบร้องบอกแจ็ก
"แจ็ก กระโดดเกาะขึ้นต้นไม้ก่อนเร็ว!"
"[ไฟร์ร่า]!" "[ธันดาร่า]!" เวทไฟและสายฟ้าขั้นสอง กระหน่ำลงพื้นที่ต่อสู้ทันที
ฟูม! ฟูม! ฟูม! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
"กี๊! กี๊! กี๊! กี๊ซซซซซ" ลูกกิ้งก่าครึ่งหนึ่งตายไปในการโจมตีครั้งนี้
"จอมเวทอยู่บนเนินนี้ต่อไป ส่วนคนที่เหลือตามข้ามา!" ลุงปื้ด ไอ้จ้อยและเพลเยอร์อีกสามคนที่เป็นสายต่อสู้ระยะประชิด กระโดดลงจากเนินดินลงมาปิดฉากเหล่ากิ้งก่าทันที
"โอ้ว! [แฮมเมอร์ สแมช!]" ลุงปื้ดใช้สกิลหากินของตนเอง เหวี่ยงค้อนจากด้านบนทุบหัวอินกูร์จีโต้
ตูม!
เจ้ากิ้งก่ายักษ์ร้องลั่นโงนเงน แต่ไม่ล้มลง มันไม่ยอมสิ้นฤทธิ์ง่ายๆ สมกับที่มันเป็นบอสดันเจี้ยน
"กรี๊ซซซซซซซซซ!" มันคำรามขู่ใส่ศัตรูอีกครั้ง ครั้งนี้เสียงยาวกว่าปกติ และลูกๆ ของมันก็กรูกันออกมาจากถ้ำอีก 10 ตัว แจ็กเห็นดังนั้น พลันคิดในใจว่า 'ตูจะไม่เข้าไปในถ้ำนี้แน่ๆ'
อินกูร์จีโต้ออกตัววิ่งพุ่งเข้าใส่ทันที ตุบตับ! ตุบตับ! ตุบตับ! แต่มันไม่ได้ไปทางลุงปื้ดที่อยู่ตรงหน้า มันกลับวกไต่ขึ้นเนินดินไปหาจอมเวทสองคนที่ฆ่าลูกของมันไปหลายตัว
ตุบตับ! ตุบตับ! ตุบตับ! "อ้าวเฮ้ย! ทำไมมันมาทางนี้ฟะ?! อย่า...!" อินกูร์จีโต้อ้าปากกว้าง กว้างราวกับงูในช่วงเวลาจะกลืนเหยื่อขนาดใหญ่กว่าตนเอง มันเขมือบจอมเวททั้งสองคนเข้าปากในคำเดียว
อ้ำ! ซวบ! ซวบ! เอื๊อก!
มันไม่หยุดแค่นั้น มันวิ่งวนลงไปข้างล่าง ตุบตับ! ตุบตับ! ตุบตับ! วิ่งไล่เขมือบร่างลูกของตนเองที่ตายในบริเวณนั้น เพลเยอร์ที่เจอมอนสเตอร์ร่างใหญ่เท่ารถกระบะวิ่งผ่าน ก็รีบกระโดดหลบกันจ้าละหวั่น
และตอนนี้มันเขมือบจนท้องของมันป่องออกใหญ่มาก ใหญ่เกินขนาดตัวปกติสักสามเท่าเห็นจะได้ มันยิ้มแสยะอย่างน่ากลัว ดวงตามองจ้องหลุกหลิกเพื่อเล็งศัตรูทั้งหมด และจากนั้นมันก็เริ่มลงมือ
อินกูร์จีโต้ขย้อนตัวเองอย่างรวดเร็ว พ่นซากศพสามร่างออกจากปาก พรวด! พรวด! พรวด! ร่างนั้นเยิ้มไปด้วยน้ำย่อย ลอยพุ่งเข้าใส่ศัตรูราวกับลูกปืนใหญ่
"อะไรเนี่ย?! ตูม! ตูม! ตูม! เพลเยอร์คนหนึ่งสายอัศวินยกโล่ขึ้นมากันได้แบบฉิวเฉียด แต่อีกสองคนโดนทั้งดาเมจจากการกระแทกและน้ำย่อยที่แสบร้อนเข้าอย่างจัง พวกเขาลงไปนอนดีดดิ้นกับพื้น ร้องคร่ำครวญอย่างทรมาน
"อั่ก! อ๊ากแสบ! แสบ!"
ลุงปื้ดเห็นท่าไม่ดี รีบตะโกนสั่งทันที "พิชัย กลับมาป้องกันข้าไว้เดี๋ยวนี้!" เพลเยอร์อัศวินคนนั้นรีบวิ่งกลับมาตั้งโล่ป้องกันอยู่ข้างหน้าลุงปื้ด "ไอ้จ้อย เมื่อแทงค์หยุดบอสเอาไว้ได้ เล็งจังหวะนั้นเลย คอมโบคู่กับข้า ต้องเอาแม่งให้ตาย"
อัศวินพิชัยกระแทกโล่กับพื้นพร้อมกับตะโกนว่า
"[เสริมพลังศักดิ์สิทธิ์!]" โล่ของเขาเปล่งแสงสีทองเรืองๆ ออกมา
ไอ้จ้อยเปิดวินโดว์หยิบขวดน้ำยาสีม่วงอมเขียวออกมาเทใส่มีดสั้นของตัวเอง และพึมพำว่า
"[พอยซั่น ไนฟ์]" มีดสั้นในมือของเขาดูดกลืนน้ำยาเข้าไป จากคมมีดเหล็กสีเงินกลายเป็นสีม่วงทันตา
ลุงปื้ดควักขวดเหล้าเล็กๆ ออกมากรอกใส่ปาก อึ๊กๆๆ "ฮ่าห์~! [แอลกอฮอล์ บูสท์อัพ!]" วู้ม! จากนั้นก็ซัดขวดทิ้งลงพื้น เพล้ง! ตั้งท่าต่อสู้แล้วพูดว่า "[สะสมพลังขั้นที่สาม!]" วู้มมมม!
"โอ้ ลุงปื้ดมีสกิลสะสมพลังเหมือนนายเลยอ่ะวิน นั่นนายทำอะไรน่ะ?" แจ็กที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ถามขึ้นมา
"อ๋อ นี่คือสเคาท์เตอร์ เอาไว้ตรวจสอบข้อมูลเพลเยอร์น่ะ" วินที่นั่งเกาะอยู่บนกิ่งไม้เช่นกัน กำลังใช้สเคาท์เตอร์ส่องปาร์ตี้ลุงปื้ดอยู่
"อัศวินคนนั้นชื่อ 'พิชัย' เขาเลเวล 32 ไอ้จ้อยอาชีพโจรเลเวล 23 ส่วนลุงปื้ดเลเวล 41 ผ่าน 'สเปเชี่ยลวัน' มาแล้ว อาชีพของลุงแกคือ [นักรบสุรา] "
"ดูก็รู้เลยว่าเป็นอาชีพนักรบที่ใช้เหล้าเสริมพลังงั้นสินะ สมกับที่เปิดบาร์เหล้าในกิลด์ เออแล้วทำไมไอ้จ้อยเลเวลน้อยจังหว่า… อ๋อ ไอ้จ้อยเพิ่งเกมโอเวอร์มานี่นา ฮ่ะฮ่ะ นึกถึงแล้วยังขำอยู่เลย ชายผู้ถูกลืม" แจ็กกล่าว
"แจ็ก เดี๋ยวเตรียมโพชั่นอมตะเอาไว้เลย ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะก็ตาม พวกเราจะเข้าโจมตีเซอร์ไพรส์ทันที เปิดก่อนได้เปรียบ เพราะการที่เลเวลน้อยกว่าจะชนะเลเวลสูงได้นั้น ขึ้นอยู่กับฝีมือและชั้นเชิงล้วนๆ พวกเราจะโจมตีเร่งดาเมจไม่หยุด จนกว่าเป้าหมายจะตาย"
"โอเค จัดไปเพื่อน" แจ็กตอบพร้อมยกนิ้วโป้งให้วิน และทั้งสองหยิบขวดโพชั่นอมตะมาถือไว้ ตั้งสมาธิจับตาดูผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้
"กรี๊ซซซซซ!" อินกูร์จีโต้ร้องคำรามวิ่งเข้าหาเป้าหมายแบบพลัสอัลตร้า(บวกน้ำหนักตัวเต็มที่)
ตุบตับ! ตุบตับ! ตุบตับ! "กรี๊ซ~~!"
"มันมาแล้ว พร้อมนะ!" อัศวินพิชัยตะโกน และก่อนที่จะถึงจุดปะทะ เขาตะโกนอีกครั้งว่า
"[รีเฟล็กชิลด์!]" สกิลโล่สะท้อนดาเมจทำงาน มันเปล่งออร่าสีแดงคล้ายหนามเล็กๆ เคลือบโล่เอาไว้ อินกูร์จีโต้พุ่งเข้าชนโล่เต็มแรงเสียงดังสนั่น
ตูม!!
เจ้ากิ้งก่ายักษ์กระเด็นถอยหลังกลับไปประมาณ 3-4 เมตร ตรงท้องด้านหน้าของมันที่ปะทะกับโล่ มีรอยแดงฉานช้ำเลือดอย่างเห็นได้ชัด
แค่ก! อ๊วก~! อินกูร์จีโต้กระอักและอ้วกซากศพออกมาอีกสามร่าง แต่ที่เจ็บหนักกว่าคืออัศวินพิชัย
"โอ๊ย!" แขนและหัวเข่าทั้งสองข้างของเขามีเลือดพุ่งออกมา ไม่แคล้วว่ากระดูกหักแน่นอน เขาทรุดร่างและล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง
"ไอ้จ้อยลุยได้! อย่าปล่อยโอกาสนี้เด็ดขาด!"
"อ๊าาาย่าห์!" ไอ้จ้อยวิ่งเข้าใส่บอสหวังจะใช้มีดพิษโจมตี แต่ดูเหมือนจะช้าเกินไป…
อินกูร์จีโต้ใช้น้ำหนักตัวที่มากล้น หมุนตัวกลิ้งอย่างรุนแรง ทับไอ้จ้อยเต็มๆ "เฮ้ย! แอ๊ก!" ไอ้จ้อยตายโดยที่ร่างแบนติดพื้นอีกครั้ง และมันยังหมุนต่อเนื่องไปทางอัศวินพิชัยกับลุงปื้ด
ตึงๆๆๆ! "ฟุ่บ!" "อั่ก!" ลุงปื้ดกระโดดหลบไปข้างๆ ได้หวุดหวิด ส่วนพิชัยนั้นไม่รอด โดนหมุนทับร่างเสียชีวิตทันที
อินกูร์จีโต้หยุดหมุนแล้วตั้งหลักนั่งหอบ แฮ่กๆ พลางสอดส่องสายตาหาศัตรูอีกหนึ่งคน แต่คราวนี้ฝ่ายที่ช้าไปจังหวะหนึ่งกลับเป็นมันเอง กว่าที่จะรู้ตัว ลุงปื้ดก็กระโดดถึงตัวมันแล้ว
"สะสมพลังปลดปล่อย! [แฮมเมอร์ สแมช!]"
ตูม!! "แอ๊~!!"
ร่างของกิ้งก่ายักษ์จมลงไปในพื้นดินที่แตกร้าวจากความรุนแรงของสกิลค้อนทุบ ร่างของมันสั่นระริก กระตุกเหมือนกำลังจะสิ้นใจ แต่ดวงตาของมันส่องประกายแวบขึ้นมา
"กรี๊ซ! กรี๊ซซซซ! กรี๊ซซซซ~~~!"
เสียงร้องคำรามของมันดังกังวาลไปทั่วป่า ใบไม้และต้นไม้สั่นไหวเอนตามคลื่นเสียงนั้น เหล่านกตกใจบินกู่ร้องขึ้นท้องฟ้าอีกครั้ง พึ่บพั่บๆ แกว๊กๆ…
และ… นั่นคือเสียงโหยหวนสุดท้ายของมัน ในที่สุดบอสดันเจี้ยน [อินกูร์จีโต้] ก็สิ้นใจ
"เชอะ! ชนะสักที ต่อไปถึงตาพวกแกแล้วว้อย ไอ้พวกเด็ก--!" ลุงปื้ดพูดไม่ทันจบ เขาใจหายวาบ สัมผัสได้ทันทีว่ากำลังจะถูกโจมตีจากมุมอับสายตาของตนเอง ต้องขอบคุณสกิล [แอลกอฮออล์ บูสท์อัพ!] ที่ส่งผลให้ประสาทฉับไวขึ้น เขาตัดสินใจในชั่วพริบตา ใช้สกิล [ทอร์นาโด แฮมเมอร์!] เหวี่ยงค้อนคู่ใจหมุนตัวเองราวกับพายุอย่างรวดเร็ว
วินกับแจ็กซึ่งกำลังจะถึงตัวลุงปื้ดอยู่แล้ว อีกเพียงแค่ไม่กี่ก้าว…
ตูม! ตูม! เด็กหนุ่มทั้งสองโดนค้อนทอร์นาโดทุบจากด้านข้างเข้าอย่างจังและลอยไปกระแทกชนกับต้นไม้เต็มๆ อีกต่อหนึ่ง โครม!
"...โอ๊ย ...แค่ก!" พวกเขากระอักเลือด ร่างชาไปทั้งตัว นอนแน่นิ่งไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย…
ติ๊ง!
คุณตกอยู่ในสภาวะ [บาดเจ็บสาหัส] เนื่องจากเสีย HP มากกว่า 80% ในครั้งเดียว
- ร่างกายติดสถานะ 'สตั้นท์' เป็นเวลา 5 วินาที
- ร่างกายติดสถานะ 'อัมพาต' ไปจนกว่า HP จะฟื้นฟูเกิน 30%
แต่ทั้งคู่ยังไม่ยอมแพ้ หลังสิ้นสถานะสตั้นท์ วินกับแจ็กใช้มือที่สั่นเทา เอื้อมไปหยิบโพชั่นฟื้นฟู HP ที่เหลืออยู่สองขวดสุดท้าย รีบกินเข้าไปทันที อึกๆๆ
วู้ม! โพชั่นเริ่มทำงาน แต่ผลของการโดนค้อนทุบ จนเจ็บปางตาย ทำให้พวกเขายังลุกไม่ไหว...
"อ้าว? พวกแกโดนท่านั้นแล้วยังไม่ตายอีกเรอะ มันยังไงล่ะเนี่ย อ่าห๊ะ! ข้ารู้แล้ว โพชั่นอมตะสินะ ยังเด็กกันอยู่แท้ๆ เอาของดีมาใช้กันฟุ่มเฟื่อยเชียว จะใช้กันไปทำไมให้เปลืองไอเท็มเล่า ไอ้พวกโง่ เดี๋ยวบัพอมตะหมดเมื่อไร พวกแกก็โดนข้าทุบตายอยู่ดี นี่แหละน้า~เค้าถึงว่ากันว่า เด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำล่ะวะ" ลุงปื้ดพูดเกทับอีกว่า
"จำใส่กระโหลกเอาไว้นะ กากๆ แบบพวกแก ไม่ต้องมาทำเป็นเก่งเลยว้อย โลกนี้น่ะปลาใหญ่กินปลาเล็กของจริง!"
วินกับแจ็กได้ยินคำพูดแบบนี้เข้าไป ถึงกับ ฟิวส์ขาด ในทันที สำหรับเด็กหนุ่มแบบพวกเขา การที่โดนพวกผู้ใหญ่มองกดลงมาจากข้างบนอย่างเหยียดหยาม ชอบมาตัดสินอนาคตแทนเสร็จสรรพโดยที่ไม่ได้รู้จักตัวตนพวกเขาจริงๆ ผู้ใหญ่ที่ไม่พร้อมที่จะให้โอกาสเด็ก ดูถูกเด็กแบบนี้ พวกเขาเกลียดที่สุด
"...ฮึ่ม! ...ฮึ่ย!" วินกับแจ็กที่นอนหงายอยู่นั้น พยายามฝืนตัวเองอย่างสุดกำลัง ตัวสั่นไปทั้งร่าง และในที่สุดก็ใช้ศอกยันพื้น ผงกหัวขึ้นมาจ้องตาศัตรูได้
"เฮ้ยๆ ไม่ต้องฝืนหรอกเว้ย ยังไงพวกแกก็ไม่รอด"
"...."
วินค่อยๆ ยกมือที่สั่นเทาชี้ไปที่ลุงปื้ด
"ดูเหมือน… แฮ่กๆ ดูเหมือนว่า..."
"อะไรของแก? จะพูดสั่งเสียอะไรก็พูดดีๆ สิวะ!"
"ดูเหมือนว่า… ปลาใหญ่สุดในวันนี้จะไม่ใช่ลุงนะ"
เปรี้ยะๆ! เปรี้ยง! เปรี้ยง! ทันทีที่วินพูดจบ ลุงปื้ดได้ยินเสียงกำแพงสายฟ้าช๊อตอะไรบางอย่าง จึงหันหลังไปดู
ตึงตัง! ตึงตัง! ตึงตัง! "โฮกกกกกกกกกก!!!"
ติ๊ง!
บอส [ลับ] แห่งป่ามัลแดร์:
[มาคิน่า ออคโต้] เลเวล 58 โจมตีค่ะ!
ภาพที่ลุงปื้ดเห็นคือปากของออคโต้ที่พุ่งวาบเข้ามาพร้อมเขี้ยวเล็กแหลมมากมาย
"ฉิบหาย--"
ฟวั่บ!
"อ๊ากกกก!! โอ๊ย! อ๊าก! อย่ากินข้า!"
กร๊วม! กร๊วม~! กร๊วม!
วินกับแจ็กที่ได้เห็นจุดจบของลุงปื้ดแบบนี้ พวกเขารู้สึกสยองและยิ้มขำในเวลาเดียวกัน ตอนนี้บัพอมตะก็หมดเวลาลง พวกเขาลุกขึ้นยืนไหวแล้ว และ HP ก็ฟื้นฟูขึ้นมาเกือบ 50% แต่พวกเขาดีใจที่รอดตายได้ไม่นาน...
เมื่อออคโต้รับประทานลุงปื้ดเสร็จแล้ว มันเดินเข้าไปเลียร่างของอินกูร์จีโต้อย่างเศร้าสร้อย และรับรู้ถึงกลิ่นของมนุษย์อีกสองคนอยู่แถวนี้ มันจ้องเขม็งมายังเด็กหนุ่มสองคนอยู่สักพัก จากนั้นหินบนจมูกของมันที่เหมือนเครื่องยนต์ V8 ก็มีประกายไฟแลบออกมาแปล๊บปลาบ พลางส่งเสียงขู่ในลำคอ กรร~ กรร~ มาที่พวกเขาทั้งคู่
แจ็กส่ายหน้ารัวๆ พยายามจะสื่อบอกให้รู้ว่า 'พวกผมไม่ได้เป็นคนทำนะค้าบ' แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล ไฟพุ่งออกจากหินบนจมูกของมันถี่ขึ้นๆๆ ดวงตาสีแดงเปล่งประกายความอาฆาตพยาบาทต่อมนุษย์ มันผงกหัวไปด้านหลังเล็กน้อย สูดประกายไฟจากหินเข้าไปในลำคอ…
จากนั้นมันพ่นไฟออกจากปากอย่างรุนแรงราวกับปืนยิงไฟขนาดใหญ่ยักษ์
ฟูมมมมมมมมมมมม!!
วินกับแจ็กอุทานพร้อมกันเลยว่า… "ฉิบหายแล้ว"