หลายวันต่อมา
  หลังจากที่ฟ่งหลันหลั่นได้ทำหน้าที่ในช่วงเช้าของตัวเองเสร็จเรียบร้อย นางก็หลบมานั่งแอบงีบหลับอยู่ยังศาลาในสวนหย่อมข้างเรือนพักของตน เพราะเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน
  แต่สตรีน้อยหลับตาลงไม่ถึงครึ่งก้านธูป บ่าวของเรือนหลงหลิงก็เดินเข้ามาหานางยังศาลานั้น และยื่นกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ให้
เนื้อความใจกระดาษแผ่นนั้นมีอยู่ว่า
  'ถึงแม่นางฟ่ง ข้ามีเรื่องสำคัญที่ต้องการคุยกับท่านเป็นการส่วนตัว เรื่องนี้เกี่ยวพันกับคนจำนวนมาก หวังว่าแม่นางฟ่งจะออกมาพบข้าตามนัดหมาย เจอกันที่ศาลานักพเนจรตรงเชิงเขานอกเมืองหลวง ไม่เจอไม่กลับ…หยวนจูวเย่'
  หลังจากอ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้นจบลง ฟ่งหลันหลั่นก็เผย สีหน้างงสงสัยแกมแปลกใจ
  "มันหมายความว่ายังไงกันเนี่ย ทำไมคุณชายหยวนผู้นั้นถึงต้องการพบเรากันนะ แถมนัดเจอเป็นการส่วนตัวที่นอกเมืองอีก...เอายังไงดี ปัญหาคือเราจะหาข้ออ้างอะไรเพื่อจะออกไปจากเรือนหลงหลิงได้"
  สตรีน้อยนั่งบ่นพึมพำกับตัวเอง และคิดสงสัยในเจตนาของหยวนจูวเย่ แต่เมื่อเขาได้ขอนัดพบเป็นการส่วนตัว นางจึงได้ตอบรับคำเชิญ และไปเจอเขายังศาลานักพเนจร ซึ่งตั้งอยู่บนเชิงเขา ออกห่างจากตัวเมืองหลวงไปราวครึ่งลี้
  ทว่า หลงอี้หลิงได้ล่วงรู้ถึงแผนการนัดหมายนั้นของคนทั้งคู่
ห้องหนังสือของหลงอี้หลิง
  เป๊าะ!
  เสียงหัวด้ามพู่กันไม้ดังขึ้นภายในห้องหนังสือของแม่ทัพหนุ่ม
  "เข่อลั่วเมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ เด็กนั่นแอบนัดพบกับบุรุษที่ศาลานักพเนจรอย่างงั้นรึ"
  "ขอรับนายน้อย พอดีข้าเผลอไปได้ยินแม่นางฟ่งพูดพึมพำกับตัวเองเมื่อเช้านี้ ตอนที่นางไปนั่งพักผ่อนอยู่ที่ศาลาในสวนหย่อม ว่าคุณชายหยวนต้องการนัดพบกับนางเป็นการส่วนตัว"
  เข่อลั่วตอบคำถามเจ้านายด้วยเสียงดังฟังชัด แม้จะมีจางเก่อยืน ขยิบตาให้อยู่ข้าง ๆ แต่นายกองร่างท้วมดูเหมือนจะไม่ทันมองความหวังดีนั้นจากสหาย
  พอหลงอี้หลิงได้ฟังการยืนยันอย่างหนักแน่นของลูกน้องคนสนิท เขาก็วางมือจากงานที่ทำอยู่ และลุกขึ้นพร้อมกับเดินไปคว้าเอาดาบคู่กายที่วางอยู่บนโต๊ะทาด้านหลัง ก่อนที่จะเดินหน้าฉุนเฉียวออกไปจากห้องอย่างหงุดหงิดใจ
  ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพิษรักแรงหึงหรือด้วยความเป็นห่วงใยในตัวฟ่งหลัน-หลั่น แม่ทัพหนุ่มพร้อมคนสนิทก็ได้พากันรีบรุดออกแอบติดตามไปอย่างเงียบ ๆ
  เมื่อแม่ทัพหนุ่มเร่งติดตามสาวใช้ของตนไปจุดถึงจุดนัดพบ เขากับลูกน้องคนสนิทก็ได้ยินยืนแอบซุ่มมองอยู่ในระยะไกลเท่าที่ระดับสายตาจะมองเห็นได้
  ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองอย่างใจจดใจจ่อไปยังคนหนุ่มสาวสองคนนั้น ซึ่งกำลังนั่งสนทนากันอยู่ตรงม้านั่งหินภายในศาลานักพเนจร แม้จะพยายามเงี่ยหูฟัง แต่ด้วยระยะห่างจากจุดที่เขายืนอยู่มันไกลมากเกินที่ประสาทสัมผัสทางหูของคนจะได้ยินอะไร ยิ่งทำให้แม่ทัพหนุ่มชักสีหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์และดูหงุดหงิดใจตลอดเวลา
ศาลานักพเนจร
  ฟ่งหลันหลั่นทอดสายตามองออกไปยังท้องฟ้าสีครามตรงเบื้องหน้า พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดฟอดใหญ่ นานแล้วที่นางไม่ได้สัมผัสอากาศที่บริสุทธิ์เยี่ยงนี้ ก่อนจะหันกลับไปมอบรอยยิ้มอย่างสดใสให้กับบุรุษรูปงาม ซึ่งกำลังสะบัดพัดสีขาวในมือของเขาไปมาอย่างผ่อนคลายใจ
  "ขอบคุณคุณชายหยวนมาก ที่วันนี้อุตส่าห์สละเวลาอันมีค่าของท่าน พาข้าออกมาสัมผัสทิวทัศน์และอากาศบริสุทธิ์แบบนี้"
  หยวนจูวเย่โปรยยิ้มหวานและหว่านเสน่ห์ความหล่อเหลาของเขาให้กับสตรีตรงหน้า
  "แค่ได้เห็นรอยยิ้มของแม่นางฟ่งยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเช่นนี้ก็พลอยสุขใจไปด้วย"
  เมื่อถูกอีกฝ่ายหยอดคำหวานให้เยี่ยงนั้น สตรีน้อยก็รู้สึกประหม่านิด ๆ จนเกือบวางสีหน้าต่อไปไม่ถูก แต่นางไม่ชอบพูดจาอ้อมค้อม จึงถามถึงเจตนาของอีกฝ่ายออกมาตรง ๆ
  "ว่าแต่คุณชายหยวนมีเรื่องสำคัญอันใดถึงได้ขอนัดพบข้า เป็นการส่วนตัว แถมสถานที่เจอกันก็อยู่ห่างไกลจากผู้คนเยี่ยงนี้"
  "อ้อ! เรื่องนั้น...ข้าได้ยินจากแม่นางมู่ว่าท่านเป็นคนกว้างขวางรู้จักเหล่าชาวยุทธ์เยอะ ข้าเลยอยากขอร้องให้ท่านช่วยตามหาคนให้ได้หรือไม่"
  ปกติหยวนจูวเย่จะชอบแสดงสีหน้าอารมณ์ดีดูเป็นคนเจ้าสำราญตลอดเวลา แต่ครั้งนี้เขาดูจริงจังกับคำพูดประโยคนี้มาก
  "ตามหาคน ? คุณชายหยวนต้องการให้ข้าช่วยตามผู้ใดกัน คนรู้จัก...ญาติ...หรือคนรักของท่านงั้นรึ ?"
  สตรีน้อยถามบุรุษรูปงามกลับด้วยสีหน้าฉงนสงสัย
  คุณชายรูปงามจ้องหน้าและสบตากับสตรีน้อย สีหน้านิ่ง เขาเก็บพัดในมือเข้าหากันก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
  "ตาเฒ่าผู้หนึ่ง นามแซ่ฝู"
  "แซ่ฝู ?"
  ฟ่งหลันหลั่นทวนชื่อแซ่ของคนผู้นั้นซ้ำ หัวคิ้วทั้งสองข้างเลิกสูงขึ้นและขยับเข้าหากัน ในหัวก็ขบคิดตาม ก่อนจะส่ายหัวและตอบกลับอีกฝ่ายไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจเสียทีเดียว
  "ข้าไม่เคยได้ยินชื่อแซ่นี้ที่เมืองจิ่ว ท่านมั่นใจเหรอว่าคนผู้นี้อาศัยอยู่ที่นั่น"
  "ข้าเองก็ไม่ค่อยมั่นใจ คนผู้นี้เคยอาศัยอยู่ที่เมืองหลวง แต่ก็ได้หายสาบสูญไปสิบปีแล้ว ข้อมูลล่าสุดที่สืบมาได้ คือมีคนเคยพบเห็นเขาปรากฏตัวขึ้นที่เมืองจิ่วเมื่อหลายเดือนก่อนหน้านี้"
  สีหน้าจริงจังและครุ่นคิดกังวลของหยวนจูวเย่ที่เผยออกมา ทำให้ฟ่งหลันหลั่นเชื่อว่าเขาคงต้องการตามหาคนผู้นี้จริง ๆ และอาจจะเป็นคนสำคัญของเขาด้วย
  "ถ้าสามารถบอกรูปพรรณสัณฐานหรือตำหนิอะไรบางอย่างเกี่ยวกับคนผู้นั้นได้บ้าง บางทีข้าก็อาจจะพอช่วยท่านได้"
  สตรีน้อยพูดขึ้นลอย ๆ พลางกอดหน้าอกและคิดถึงอดีตของตน ทั้งสถานที่และผู้คน ในตอนที่นางเคยอาศัยอยู่ในเมืองจิ่ว
  คนผู้นั้นเคยได้รับบาดเจ็บจากการถูกฟันทางด้านหลัง ถ้าเป็นไปได้ เขาอาจจะมีแผลเป็นรูปกากบาทไขว้ตรงแผ่นหลังก็ได้ เพราะบาดแผลในครั้งนั้นค่อนข้างสาหัสน่าดู"
  หยวนจูวเย่ต้องการความช่วยเหลือจากสตรีนางนี้จริง ๆ ทำให้เขาจำเป็นต้องบอกความจริงกับเธอ ในส่วนที่เขายังพอจะจำได้
  คำตอบนี้ของหยวนจูวเย่ทำให้สตรีน้อยฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ "แผลเป็นรูปกากบาทไขว้ทางด้านหลังอย่างนั้นเหรอ!"
  ตัดสลับกลับมายังแม่ทัพหนุ่มกับทหารนายกองคนสนิททั้งสองของเขา
  จางเก่อและเข่อลั่วทั้งสองคนสังเกตเห็นที่ร้อนรนใจของเจ้านายหนุ่มที่แสดงออกมาอย่างชัดเจน แม้มันจะดูผิดวิสัยของผู้เป็นนาย ในการมาแอบดูหนุ่มสาวนัดพบพลอดรักกัน แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะกล่าวคำทัดทานอันใด เพราะดวงตาของแม่ทัพหนุ่มวาววับราวกับจะพ่นไฟออกมาได้
  "เจ้าสองคนรู้ไหมว่าเขาสองคนนัดพบกันทำไม และพวกเขากำลังคุยอะไรกันอยู่"
  แม่ทัพหนุ่มถามลูกน้องข้างกายขึ้นอย่างหงุดหงิดและเต็มไปด้วยความอยากรู้ แต่ยังไม่ทันที่จะมีลูกน้องคนใดตอบคำถาม เขาก็พูดขึ้นอีก
  "ไม่ใช่สิ นางทำแบบนี้ไม่ถูกต้อง นางเป็นคนของข้า..." แม่ทัพหนุ่มพูดไม่ทันจบประโยคก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเหลือบไปเห็นสายตาและสีหน้าแปลกใจของลูกน้องทั้งสอง
  "...ข้าหมายถึง ทุกคนที่อยู่ภายในเรือนหลงหลิงล้วนเป็นคนของข้าใช่ไหม...ว่าแต่พวกเจ้าคิดว่าสองคนนั้นกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่งั้นรึ"
  แม่ทัพหนุ่มกล่าวถามลูกน้องขึ้น สายตาและท่าทางของเขาดูลุกลี้ลุกลน ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ดูไม่เป็นตัวเองเอาเสียเลย อารมณ์คุกรุ่นและจิตใจก็ไม่สงบนิ่ง เพราะอยากจะเข้าไปดึงตัวฟ่งหลันหลั่น และพานางกลับเรือนหลงหลิงเสียเดี๋ยวนี้
  "ถ้านายน้อยอยากรู้และเป็นห่วงแม่นางฟ่งขนาดนั้น ทำไมพวกเราไม่เดินเข้าไปถามกันเลยให้จบขอรับ จะได้ไม่ต้องมายืนแอบหลบอยู่แบบนี้" เข่อลั่วพูดออกตามสิ่งที่อยู่ในหัว เพราะเขาเป็นพวกคิดน้อย และไม่ใช่คนที่ทำอะไรซับซ้อน ซึ่งต่างจากเจ้านาย
  จางเก่อกลัวว่าอารมณ์ที่ปรวนแปรของเจ้านายหนุ่มที่เป็นอยู่ในขณะนี้ อาจจะทำให้เรื่องราวบานปลายใหญ่โตจนก่อเกิดปัญหาตามมาได้ เขาจึงได้เอ่ยปรามสติแม่ทัพหนุ่มอย่างสุขุม
  "นายน้อย หากพวกเราเผลอบุ่มบ่ามเข้าไปหาทั้งสองคนและถ้าเกิดฝ่ายนั้นถามกลับมา ท่านจะตอบพวกเขาว่ายังไง อีกอย่างพวกเราก็ยังไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของคุณชายหยวนในครั้งนี้ ข้าว่าเรายืนรอดูเหตุการณ์จากตรงนี้ต่ออีกสักพักก่อนจะดีกว่าไหมขอรับ เพราะตอนนี้พวกเรายังไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของคุณชายหยวนผู้นั้น"
  คำกล่าวของจางเก่อได้เรียกสติแม่ทัพหนุ่มให้ฉุกคิดได้ และกลับมาเป็นตัวของตัวเอง แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีคำพูดของเข่อลั่วก็ทำให้จิตใจเขากลับมาว้าวุ่นอยู่ไม่สุขอีกครั้ง
  "จะอะไรเสียอีกล่ะ สภาพโดยรอบโอบล้อมไปด้วยเนินเขาเขียวขจี ท้องฟ้าปลอดโปร่ง สายลมพัดโชยเย็นสบาย หนุ่มสาวนัดพบกันในสถานที่ เป็นใจแบบนี้ แน่นอนว่าต้องมาพลอดรักกันอย่างแน่นอน"
  จางเก่อได้ยินเช่อลั่วกล่าวออกมาอย่างฉะฉาน โดยไม่มองดูสีหน้าและอารมณ์ที่กำลังขุ่นมัวของผู้เป็นนายตรงหน้าเลยสักนิด ตัวเขานี่แทบอยากจะเอาสันของฝักกระบี่ในมือตีลงไปบนหัวของสหายตัวเองยิ่งนัก
  โชคยังดีที่แม่ทัพหนุ่มเรียกสติของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติได้แล้ว แต่กระนั้นจะให้ถอดใจกลับไปเฉย ๆ เขาก็ยังไม่วางใจ ในเมื่อทหารนายกองตัวอ้วนพูดมาชัดขนาดนี้ เขาก็เลยช่วยสนับสนุนความคิดนั้นของลูกน้องอีกแรง
  "ยังไงซะเรื่องที่สองคนนั้น นัดพบกันมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้า ...เข่อลั่ว ไหนเจ้าก็ดูจะเพลิดเพลินกับบรรยากาศและภาพตรงหน้านี้ ถ้างั้นเจ้ายืนอยู่ตรงนี้ รอดูจนกว่าแม่นางฟ่งของเจ้า จะเดินกลับเรือนละกัน"
  น้ำเสียงเรียบเรื่อยแอบแฝงอันตรายกรุ่น ๆ ของแม่ทัพหนุ่ม เล่นเอาลูกน้องทั้งสองคนไม่มีใครกล้ากล่าวสิ่งใดต่อจากเขา
  แต่ในจังหวะที่แม่ทัพหนุ่มกำลังหันหลังเพื่อจะกลับไปทำหน้าที่ของตนต่อ ในจังหวะนั้นเองก็เกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้น
  จู่ ๆ ก็มีกลุ่มคนสวมชุดดำหลายสิบคนได้ปรากฏตัวขึ้นและบุกเข้าโจมตีหยวนจูวเย่และฟ่งหลันหลั่นภายในศาลานักพเนจร
  ด้านฟ่งหลันหลั่นตกใจมากกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น นางเข้าใจว่า หยวนจูวเย่เป็นเพียงบัณฑิตหนุ่มที่มากด้วยความรู้ด้านบุ๋น แต่คงไม่เก่งกาจด้านบู๊
  "คุณชายหหยวนไม่ต้องกลัว ข้าจะปกป้องท่านเอง"
นางเอาตัวเข้าไปเป็นโล่ขวางทางของคมดาบหลายสิบเล่ม ที่กำลังชี้เป้ามายังพวกตน สตรีน้อยออกตัวเพื่อปกป้องคุณชายรูปงามด้วยสีหน้ามาดมั่น ทั้ง ๆ ที่สภาพของตัวเองในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากเขา ไร้ซึ่งวรยุทธ์ แต่ด้วยเพราะติดนิสัยที่ไม่ยอมปล่อยให้คนอ่อนแอถูกรุมรังแกได้นั่นเอง
  แม้หยวนจูวเย่จะไม่มีวรยุทธ์ แต่เขาก็ไม่ใช่คนขี้ขลาดกลัวตาย และไม่ใช่คนที่จะหลบอยู่หลังกระโปรงของสตรีเยี่ยงนี้ จึงได้รีบเบี่ยงตัวเดินไปยืนตรงหน้าของสตรีน้อยและขวางทางดาบไว้แทน
  "แม่นางฟ่ง หลบอยู่ข้างหลังข้าเถิด คนชุดดำพวกนี้มีอาวุธครบมือเช่นนี้ พวกเขาคงไม่มาดีแน่"
  "คุณชายฟ่ง ท่านต่างหากที่ต้องมาหลบอยู่ด้านหลังข้า เรื่องชกต่อยพวกนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ชาวยุทธ์เยี่ยงข้าเถอะ หากท่านเกิดได้รับบาดเจ็บหรือเป็นอะไรไป แม่นางมู่คงจะไม่ยอมให้อภัยข้าแน่"
  ฟ่งหลันหลั่นเอาตัวเข้ามาขวางทางดาบไว้อีกครั้ง คำกล่าวของนางเมื่อสักครู่นี้ ได้ทำให้หยวนจูวเย่ครุ่นคิดตามอย่างสงสัย
  'มู่เซียวหลานมาเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องความปลอดภัยของเรากันนะ'
  กลุ่มชายสวมชุดดำ ซึ่งกำลังยืนล้อมวงและจ่อปลายดาบมาทาง หนุ่มสาวตรงหน้า เริ่มเวียนหัวกับการท่าทีของอีกฝ่ายจึงกล่าวขึ้นอย่างฉุนเฉียว
  "พวกเจ้าสองคนช่างรักกันดีเหลือเกินนะ เอาเป็นว่าถ้าพวกเจ้ายอมตามไปดี ๆ คมดาบของพวกข้าจะไม่ทำอันตรายใครว่าไง"
  'จะทำไงดีกับสถานการณ์นี้ดีนะ เป็นเพราะช่วยถอนพิษให้ตาแม่ทัพนั่น ทำให้เราพลอยซวยสูญเสียวรยุทธ์ไปซะด้วยสิ หากถูกคนนี้จับตัวไป ลำพังตัวเราเองก็คงหาทางเอาตัวรอดทีหลังได้ แต่คุณชายหยวนผู้นี้ล่ะ จะให้ทิ้งเขาก็ไม่ได้ด้วยสิ'
  ฟ่งหลันหลั่นยืนครุ่นคิดหาวิธีแก้ไขสถานการณ์อย่างกังวลอยู่ตรงด้านหลังของหยวนจูวเย่ ครู่ต่อมาดวงตากลมโตก็ฉายแววมุ่งมั่นออกมา ดวงหน้างามเชยคางขึ้นสูง
  "ข้าเป็นของแม่ทัพหลงผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นโหย่วนี้ หากพวกเจ้าคิดจะจับตัวข้ากับคุณชายผู้นี้ไปให้ได้ แม่ทัพหนุ่มของข้าไม่มีทางปล่อยให้พวกเจ้าลอยนวลไปได้อย่างแน่นอน"
  สิ่งเดียวที่ฟ่งหลันหลั่นคิดได้ในตอนนี้ คือการยืมชื่อเสียงและความเก่งกาจของหลงอี้หลิงมาข่มขู่กลุ่มชายชุดดำตรงหน้า โดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้คนที่นางกำลังกล่าวถึงอยู่ กำลังยืนคุมเชิงสถานการณ์อยู่ไม่ไกลจากศาลานี้มากนัก
  พอแม่ทัพหนุ่มยิ่งเห็นภาพเหล่านั้น มันยิ่งตอกย้ำความคิดของเขา ด้วยความหึงหวงและโกรธที่เห็นผู้หญิงของตนกำลังออกตัวปกป้องชายอื่นต่อหน้าต่อตา ใจหนึ่งก็เป็นห่วงแต่ความโกรธมันมีมากกว่า เขาจึงยืนนิ่งเฉย มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าและวางท่าราวกับไม่สนใจความเป็นตายของนาง
  "นายน้อย ท่านจะไม่เข้าไปช่วยแม่นางฟ่งจริง ๆ หรือขอรับ ฝ่ายตรงข้ามเยอะขนาดนั้น ข้าคิดว่าพวกเขาคงไม่รอดแน่ขอรับ"
  เข่อลั่วกล่าวถามนายหนุ่มของตนอย่างกังวล เพราะยังไงฟ่งหลันหลั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของจวนหลงหลิงไปแล้ว จะให้ทนยืนมองนางตกอยู่ในอันตรายโดยที่ไม่ทำอะไรเลย มันทำให้เขารู้สึกกังวลใจในความปลอดภัยของนาง
  "นายน้อย ข้าสังเกตดูจากอาวุธในมือของพวกคนชุดดำ พวกเขาไม่น่าจะเป็นโจรป่าทั่วไป"
  เข่อลั่วกล่าวเสริมต่ออย่างร้อนรนใจ
  แต่หลงอี้หลิงก็ยังคงยืนนิ่งเฉย แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่จางเก่อ กล่าวกับเขา และยิ่งพอเห็นหยวนจูวเย่ขยับเข้ามาประชิดและแตะเนื้อ ต้องตัวฟ่งหลั่นหลั่น ความเดือดดาลในใจของเขายิ่งเริ่มฟุ้งซ่าน แม้จะเคยกรำศึกมานับครั้งไม่ถ้วน และเจอศัตรูมามากมายหลายรูปแบบ ทว่าตอนนี้เขาไม่อาจจะควบคุมสติของตนให้อยู่นิ่งเฉย ทนมองการกระทำนี้ของสตรีน้อยไปได้
  ในที่สุดแม่ทัพหนุ่มก็ไม่อาจจะต่อต้านความรู้สึกของตัวเองไปได้ เขายื่นมือเข้าช่วยเหลือหนุ่มสาวทั้งสองคน เพราะไม่สามารถทนเห็นคนที่ตนรักบาดเจ็บได้นั่นเอง
  แคร็ง!
  เสียงของอาวุธสองอย่างกระทบกระทั่งกันดังลั่นไปทั่วศาลา
  ฟ่งหลันหลั่นทำตาเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อเห็นหลงอี้หลิงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า แต่สายตาเย็นชาที่สบตากลับมา รวมทั้งสีหน้าถมึงทึงของ แม่ทัพหนุ่ม ทำให้สตรีน้อยผู้นี้รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงข้างในขั้วหัวใจ
  'หลงอี้หลิง! เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังกัน คราวนี้เราจะหาเรื่องแก้ตัวยังไงดีนะ เขาไม่ชอบหยวนจูวเย่ ผู้นี้เสียด้วยสิ'
  สีหน้าสตรีน้อยเปลี่ยนไปในทันที แววตาเต็มไปด้วยความฉงนใจและวิตกกังวล ทั้ง ๆ ที่ตอนก่อนหน้านี้นางยังพูดจาข่มขู่กลุ่มชายชุดดำอย่างฮึกเหิมอยู่แท้ ๆ
....
เซียงไค 盛開


  วันเวลาล่วงเลยผ่านไปนานร่วมเดือน ฟ่งหลันหลั่นยังคงใช้ชีวิตในฐานะสาวใช้ส่วนตัวของแม่ทัพหนุ่มอย่างปกติสุข บาดแผลบนฝ่ามือก็เริ่มจางหายไป โชคดีที่ไม่ได้ทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ให้ดูต่างหน้า แต่ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ยังคงคาใจอยู่ ตั้งแต่วันที่ไปเยือนจวนเยี่ยอ๋อง และนั่นก็เป็นสาเหตุให้นางไม่สามารถทนเก็บความสงสัยนั้นไว้ได้อีกต่อไป
  จวนเยี่ยอ๋อง
  ในกลางดึกของราตรีอันมืดมิดค่ำคืนหนึ่ง สตรีน้อยได้ตัดสินใจแอบปีนกำแพงเรือนหลงหลิงหนีออกไปข้างนอก
  จากนั้นนางก็ลักลอบปีนกำแพงแอบเข้าไปในจวนของเยี่ยอ๋อง เพื่อสืบหาข้อมูลบางอย่างที่ค้างคาใจ
  ขณะที่สตรีน้อยกำลังรื้อค้นตามชั้นวางตู้หนังสือ และตามซอกต่าง ๆ อย่างระมัดระวังภายในห้องหนังสือของเจ้าของบ้านอยู่นั้นเอง
  ชายคนหนึ่งตะโกนเสียงโหวกเหวกโวยวายสั่งลูกน้องอยู่ทางหน้าห้องดังลอดเข้ามาด้านใน เมื่อหันออกไปมองก็เห็นเงาของคนหลายคนถือคบไฟในมือยืนออกกันอยู่ นางจึงได้ละมือออกจากสิ่งที่กำลังทำอยู่ และรีบหาที่หลบซ่อนอำพรางตัวทันที
  "มีคนร้ายบุกรุกเข้าจวน พวกเจ้ารีบกระจายกำลังกันออกไปค้นหาให้ทั่วและจับมันมาให้จงได้ ไป!" เสียงทุ้มหนักแน่นของคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทหารยามได้ออกคำสั่งลูกน้องอย่างขึงขัง
  ครู่ต่อมาเสียงฝีเท้าจำนวนมากมายซึ่งกำลังวิ่งพล่านกันไปทั่วจวนเยี่ยอ๋อง
  ตึง ตึง....
  ฟ่งหลันหลั่นเข้าไปยืนหลบอยู่ด้านหลังตู้หนังสือใบใหญ่ในซอกหลืบของมุมห้องหนังสือนั้น ซึ่งมันตั้งห่างจากผนังห้องอยู่เล็กน้อย เพื่อหลบเลี่ยงสายตาของคนจวนอ๋อง ในหัวก็ขบคิดอย่างสงสัยเกี่ยวกับความโกลาหลที่กำลังเกิดขึ้นทางด้านนอกห้องนั้น
  'แย่ละสิ! พวกเขาคงรู้ตัวแล้ว'
  เพลาผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงวุ่นวายทางด้านนอกห้องเริ่มเงียบลง สตรีน้อยจึงตัดสินใจพักเรื่องของวันนี้ไว้ก่อน
และรอหาเวลาที่เหมาะสมค่อยกลับมาหาข้อมูลที่ต้องการสืบอีกรอบในวันหน้า แต่จังหวะที่นางกำลังจะเดินออกมาจากตรงจุดที่แอบอยู่ ประตูหน้าห้องก็ถูกเปิดเข้ามาด้านใน
  แอ๊ด!
  ฟ่งหลันหลั่นเห็นเช่นนั้นก็รีบกลับเข้าไปหลบตรงที่เดิมทันที สายตาจับจ้องไปตรงประตูและคิดสงสัยแปลกใจ ว่าผู้ใดกันที่เดินเข้ามาในห้อง
  'มีคนอื่นแอบลอบเข้ามาในจวนนี้นอกจากเราอีกงั้นหรือ ไม่ได้การ! ต้องรีบหาทางออกไปจากที่นี่ ก่อนจะถูกจับได้ ไม่งั้นได้ซวยแน่'
  ในขณะที่สตรีน้อยกำลังครุ่นคิดหาทางหลบหนีออกไปจากห้องหนังสือ แสงไฟจากคบเพลิงทางด้านนอกห้องได้ส่องเข้ามาด้านในและกระทบลงบนดวงหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู และเป็นประจวบเหมาะกับจังหวะที่คนผู้นั้นดึงผ้าคลุมหน้าส่วนที่ปิดครึ่งล่างออกพอดี จึงเผยให้เห็นเค้าโครงหน้าของคนผู้นั้นได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ
  แม้เห็นเพียงแค่ครึ่งเสี้ยวและภาพไม่ชัดเจนเท่าใดนัก แต่สตรีน้อยกลับจดจำดวงหน้านี้ได้เป็นอย่างดี
  'หลงอี้หลิง! เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน คงไม่ใช่แอบตามเรามาจากเรือนหลงหลิงหรอกนะ'
  ฟ่งหลันหลั่นอุทานขึ้นในใจ นางตกใจและประหลาดใจระคนกันที่เห็นแม่ทัพหนุ่มแต่งกายในชุดอำพรางตัวสีดำ อีกทั้งยังแอบลอบเข้ามาในห้องนี้เช่นกัน
  วินาทีต่อมาความสงสัย ความอยากรู้อยากเห็นมากมายก็ผุดขึ้นในหัว รวมทั้งความวิตกกังวลกลัวว่าแม่ทัพหนุ่มจะมองเห็นตน
  สตรีน้อยเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ และพยายามเงียบเสียงให้มากที่สุด เพื่อที่จะขยับตัวหลบเข้าไปในด้านในซอกหลืบตรงนั้นให้มากยิ่งขึ้น แต่ทว่านางคงใช้แรงมากไปหน่อย หัวไหล่จึงไปชนเข้ากับตู้ด้านข้าง ทำให้หนังสือหล่นจากชั้นวางร่วงตกลงไปบนพื้นทันที
  ตึง!
  หลงอี้หลิงเป็นผู้ผ่านการฝึกฝนร่างกายมาตั้งแต่เด็ก และเชี่ยวชาญด้านการต่อสู้เกือบทุกประเภท ประสาทสัมผัสทุกส่วนของเขาจึงใช้การได้ดีเยี่ยมมากกว่าคนทั่วไป หากเกิดเสียงบางอย่างเคลื่อนไหวแม้เพียงเล็กน้อย เขาก็จะรู้ตัวทันที
  บุรุษผู้ที่อยู่ในชุดอำพรางตัวหันขวับมองไปทางตำแหน่งของเสียงที่ ได้ยินอย่างสงสัย จึงเดินตรงเข้าไปยังจุดนั้นอย่างระมัดระวัง
  ทันใดนั้นเอง ประตูห้องหนังสือก็ถูกเปิดเข้ามาด้านในอีกครั้ง แม่ทัพหนุ่มจึงจำเป็นต้องรีบหลบเข้าไปในซอกหลืบด้านหน้าของตนอย่างรวดเร็ว แต่พอเข้าไปยืนตรงนั้นได้ เขากลับต้องชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมปลาบฉายแววประหลาดใจ
  แม้ว่าแสงสว่างภายในห้องนั้นจะมีไม่มากเท่าใดนัก แต่ก็พอให้หลงอี้-หลิงได้เห็นโครงหน้าของคนที่แอบหลบซ่อนตัวอยู่ตรงนั้นก่อนหน้าเขา
  ดวงหน้าที่ถูกปิดไว้ด้วยผ้าคลุมสีดำครึ่งหน้า เผยให้เห็นประกาย แวววาวจากดวงตาที่สะท้อนออกมาจากมุมมืด
  สายคมเฉียบจ้องมองคนตรงหน้า นัยน์ตากรุ่นโกรธเบิกกว้างขึ้น ต่างฝ่ายต่างสงสัยในกันและกัน แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดอะไร บุคคลสองคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา พวกเขาก็เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงด้านหน้าอีกด้านของตู้หนังสือ
  แม่ทัพหนุ่มรีบดึงตัวคนตรงหน้าเข้ามาไว้ในอ้อมกอด และตัวเขาก็ขยับเข้าไปด้านในให้ลึกขึ้นอีก
กลิ่นกายของบุรุษตรงหน้า ทำให้ฟ่งหลันหลั่นเกิดประหม่าเล็กน้อย แต่ก็ต้องวางตัวนิ่งเงียบเอาไว้ก่อนและปล่อยเลยตามเลย เพราะไม่งั้นเขาคงจะรู้ว่าเป็นนางอย่างแน่นอน
  ช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานนี้ ทำให้ทั้งคู่จำใจต้องใกล้ชิดกันแนบแน่นอย่างเลี่ยงไม่ได้
  หูสองคู่ก็คอยเงี่ยฟังการสนทนาของบุคคลที่เข้ามาใหม่อย่างตั้งใจ
    ณ เวลานี้ใบหน้าของฟ่งหลันหลั่นกำลังแนบซุกอยู่ตรงแผ่นอกหนากว้างของหลงอี้หลิง กลิ่นหอมจากน้ำปรุงที่นางใช้ผสมลงไปในสระน้ำให้เขาอาบในช่วงหัวค่ำ มันยังคงติดตรึงอยู่บนผิวกายของบุรุษผู้นี้ แถมยังได้ยินเสียงหัวใจเต้นระส่ำดังตึกตักไม่เป็นจังหวะอยู่ตรงข้างหู นางถึงกับไม่กล้าแม้จะหายใจแรงออกมา
  แม่ทัพหนุ่มเองก็รู้สึกไม่ต่างจากกัน หากเพียงแต่ว่ายังมีสิ่งอื่นที่สำคัญกว่า
  แม้ว่าสถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่ก็เป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมหากชายหญิงจะใกล้ชิดกันขนาดนี้
  เมื่อสตรีน้อยคิดได้เช่นนั้น นางจึงพยายามผละตัวเองให้หลุดออกจากวงแขนกว้างของอีกฝ่าย แต่เขากลับตอบโต้ด้วยการกอดรัดตัวนางแน่นยิ่งขึ้น วินาทีต่อมา เขาก้มหน้าต่ำ โน้มตัวเข้าหาคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด
  "ถ้าเจ้าไม่อยากให้พวกเราถูกจับได้ทั้งคู่ก็อย่าขยับ!" น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู
  ฟ่งหลันหลั่น ยืนตัวเกร็งแข็งทื่อราวกับต้องมนตร์สะกด
  อีกทั้งด้วยกลัวว่าจะถูกคนตรงหน้าจับได้เรื่องที่ตนแอบหนีออกมาจากเรือนหลงหลิงในยามวิกาล และไหนจะคนของจวนเยี่ยอ๋องก็วิ่งกันให้พล่านอยู่ด้านนอกห้องนั้นอีก เวลานี้สตรีน้อยจึงไม่สามารถทำอะไรได้เลยสักอย่าง นอกจากนิ่งและรอดูสถานการณ์ไปก่อน
  "เจ้าจัดการตามที่เราสั่งเรียบร้อยแล้วใช่ไหม" น้ำเสียงเงียบขรึม ฟังดูเคร่งเครียดจริงจังของชายวัยกลางคน เอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้นโดยในถ้อยคำนั้นแฝงความกังวลใจอยู่ในที
  "ขอรับ ท่านอ๋องมิต้องเป็นกังวลไป ข้าได้จัดการทุกอย่างตามที่สั่งเรียบร้อยเป็นอย่างดี จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้เรื่องนั้นเป็นอันขาด" อีกฝ่ายขานรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง และเต็มไปด้วยความมั่นใจ
  "ดี! เพราะถ้าหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปถึงหูคนนอกเข้า โดยเฉพาะหลงอี้หลิง! มันอาจจะสร้างปัญหาและส่งผลกระทบไปถึงงานใหญ่ที่พวกเราวางไว้เป็นแน่"
  แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าของชายทั้งสองคนที่กำลังสนทนากันอยู่ แต่ฟังจากน้ำเสียงที่ได้ยิน ทำให้คนสองคนที่กำลังแอบหลบซ่อนตัวอยู่ก็พอจะรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร
  ตอนนี้ ในหัวของหลงอี้หลิงและฟ่งหลันหลั่น ต่างก็กำลังคิดบางอย่างอยู่ในใจ
  หากเพียงแต่ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ พวกเขาจึงทำได้แค่เพียงและจังหวะและโอกาสที่จะหลบหนีออกไปจากจวนเยี่ยอ๋องก่อนที่จะถูกจับตัวได้
.
หลายชั่วยามผ่านไป ณ เรือนหลงหลิง
  กว่าแม่ทัพหนุ่มกับสาวใช้ของเขาจะหาจังหวะแอบหลบหนีออกมาจากจวนเยี่ยอ๋องและกลับมาถึงเรือนหลงหลิงได้อย่างปลอดภัย ก็ปาเข้าไปถึงยามอิ๋น[1]ซึ่งตอนนี้คนส่วนใหญ่ได้เข้านอนกันหมดเรียบร้อยแล้ว ยกเว้นทหารยามประจำกะดึกเพียงไม่กี่นาย
[1] ยามอิ๋น (寅:yín) คือ 03.00 - 04.59 น.
  ฟ่งหลันหลั่นเปิดประตูของตนออกและเดินคอตกเข้าไปด้านในด้วยอาการผิดหวังที่วันนี้ไม่ได้ข้อมูลอะไรสักอย่าง โดยมีแม่ทัพหนุ่มตามหลังมาติด ๆ นางจึงหันขวับกลับไปทางด้านหลังทันที
  "ท่านจะเดินตามข้ามาทำไม รึว่าลืมไปว่าที่นี่เป็นห้องพักส่วนตัวของข้า" น้ำเสียงหงุดหงิดเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัยข้องใจ
  หลงอี้หลิงไม่ตอบคำถาม เขาเดินหน้าตึงเข้าไปในห้อง และนั่งลงยังเก้าอี้ซึ่งตั้งวางอยู่ข้างโต๊ะกลมตรงกลางห้องพักของสตรีน้อย
  สตรีผู้เป็นเจ้าของห้องยกมือขึ้นเท้าสะเอวและมองตามหลังเขาด้วยความสงสัยในใจลึก ๆ นางก็หวั่นใจเล็กน้อยในท่าทีมึนตึงนั้นของอีกฝ่าย เพราะด้วยรู้ในความผิดของตนที่สร้างขึ้นในค่ำคืนนี้
  แม่ทัพหนุ่มรินน้ำชาลงใส่ถ้วยและยกขึ้นจิบเบา ๆ อย่างเฉยชาโดยไม่สนใจในสายตาที่จับจ้องมาจากเจ้าของห้องด้วยซ้ำ
  ฟ่งหลันหลั่นหงุดหงิดใจยิ่งนัก แต่ในหัวตอนนี้ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะรับมือและหาข้อแก้ตัวกับแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ยังไงดี นางจึงเดินลงไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ กายเขา และรินน้ำชาลงใส่ถ้วยลงยกขึ้นดื่ม สายตาก็ยังคงจ้องมองใบหน้ามึนตึงภายใต้ชุดอำพรางตัวสีดำซึ่งมันช่างขับสีผิวของเขาให้เด่นจนสะดุดตาน่าอิจฉาในความหล่อเหลานั้นยิ่งนัก
  หลงอี้หลิงยังคงเมินเฉยและไม่ได้พูดจาใด ๆ กับฟ่งหลันหลั่น เมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งจิบน้ำชา เขาก็ลุกขึ้นเดินไปยังเตียงนอนผืนใหญ่ ใกล้ ๆ นั้น
  ฟ่งหลันหลั่นหันขวับมองตามหลังอย่างงงงวยและแปลกใจ
  และเมื่อเห็นแม่ทัพหนุ่มนั่งลงตรงขอบเตียงและถอดรองเท้าของเขาออกและจัดวางไว้ด้านข้างเตียงอย่างเรียบร้อย สตรีน้อยก็รีบลุกพรวดขึ้นและเดินตรงปรี่เข้าไปหาเขาและถามขึ้นอย่างร้อนรนใจ
  "นะ นี่ท่านคิดจะทำอะไร นี่มันห้องพักส่วนตัวของข้านะ และเตียงนอนที่ท่านกำลังนั่งอยู่มันก็เตียงของข้า"
  ดูเหมือนว่าหลงอี้หลิงจะไม่สนใจในน้ำเสียงเจื้อยแจ้วที่ดังอยู่ตรงหน้า เพราะนาทีต่อมาเขาก็ทิ้งตัวลงบนเตียงผืนใหญ่นั้นและนอนหงายแผ่หลาอย่างสบายตัว ท่ามกลางความตกใจของสตรีน้อยซึ่งกำลังยืนจ้องมองอยู่
  "ข้าเหนื่อยแล้ว ขี้เกียจเดินกลับห้องพัก เอาเป็นว่าคืนนี้ข้าจะค้างที่นี่" น้ำเสียงเย็นชากับท่าทีมึนตึงของหลงอี้หลิง ได้สร้างความร้อนรนใจให้กับผู้เป็นเจ้าของห้องยิ่งนัก
  "ค้างที่นี่!"
  ฟ่งหลันหลั่นทวนคำพูดของอีกฝ่ายเสียงดังขึ้นอย่างตกใจ
  ตึกตัก! ตึกตัก!...
  หัวใจเต้นตึกตักรุนแรงราวกับจะทะลุออกมานอกหน้าอก ดวงหน้างามแดงก่ำขึ้นราวกับสีของผลอิงเถาที่กำลังสุกงอมได้ที่
....
เซียงไค 盛開


  หลงฮูหยินรู้สึกไม่ชอบใจกับการเสียมารยาทของเยี่ยชิงเซียว ที่เดินเข้ามาภายในเรือน โดยที่เจ้าบ้านยังไม่ได้เชิญเสียด้วยซ้ำ การกระทำนี้ของอีกฝ่ายเหมือนไม่ให้เกียรติตน แต่ก็ต้องคุมสติระงับอารมณ์เอาไว้ เพราะไม่อยากถือสาหาความกับเด็กเมื่อวานซืน
  เยี่ยชิงเซียวเหลือบมองไปเห็นฟ่งหลันหลั่นนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ข้าง ๆ หลงฮูหยิน ยิ่งทำให้นางไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก เพราะที่จริงเก้าอี้นั้นจะต้องเป็นนางผู้ที่คู่ควรนั่งตรงนั้น
    'ชิ! เป็นแค่สาวใช้กับตีตัวเสมอเจ้านาย' คุณหนูผู้สูงศักดิ์รู้สึกอิจฉาริษยาสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่ม เพราะนางได้รับความรักและความเอ็นดูจากหลงฮูหยินถึงขนาดว่าไม่รังเกียจในฐานันดรศักดิ์ที่ต่างชั้นกัน
  แต่หากเยี่ยชิงเซียวอยากเอาชนะใจของหลงอี้หลิงให้ได้ อันดับแรกนางจะต้องได้ใจของหลงฮูหยินผู้นี้มาครองเสียก่อน นางจึงข่มความโกรธเคืองไม่พอใจไว้ข้างใน และพยายามฝืนยิ้มหวานออกมาบนดวงหน้างาม
  หลงฮูหยินไม่ใช่หญิงชราที่เอาแต่อยู่ในเรือนจนไม่รับรู้โลกภายนอก นางผ่านร้อนผ่านฝนมาเยอะแค่การมองคน ว่าเขาเหล่านั้นมีนิสัยยังไงนั่นไม่ใช่เรื่องยากเลย จึงเอ่ยถามเพื่อหยั่งเชิงกับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญผู้นี้
  "คุณหนูเยี่ย ลมอะไรหอบท่านมาถึงเรือนสกุลหลงของข้าในวันนี้ได้กัน" น้ำเสียงเรื่อยเฉื่อย แฝงด้วยความสุขุมนิ่งและใจเย็นดังขึ้นมาจากผู้เป็นเจ้าของเรือน
  "ข้าต้องขออภัยหลงฮูหยินด้วย ที่เสียมารยาทเดินเข้ามาในเรือนของท่านโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาต และวันนี้ไม่มีอะไรมาก ข้าต้องการมาเยี่ยมเยียนและทำความเคารพท่านเพื่อสานสัมพันธ์อันดีต่อกันไว้"
  เยี่ยชิงเซียวหาข้ออ้างเพื่อพูดแก้ตัวต่อหน้าหลงฮูหยินแถสีข้างไปดื้อ ๆ
  แน่นอนว่าฝ่ายตรงข้ามไม่มีใครเชื่อในคำพูดของนาง
  "คุณหนูเยี่ยไม่ต้องมากพิธี มีอะไรกับยายเฒ่าอย่างข้าก็พูดมาตรง ๆ ได้เลย" หญิงชราสูงศักดิ์ถามออกไปตรง ๆ เพราะไม่อยากอ้อมค้อมให้เสียเวลา
  ธิดาอ๋องเห็นอีกฝ่ายเปิดทางให้ขนาดนั้น นางเองก็ขี้เกียจปั้นหน้าแสดงละครอีกต่อไป นางเผยยิ้มอ่อนตรงมุมปากก่อนจะพูดขึ้นอย่างฉะฉาน
  "ดี! งั้นข้าจะไม่อ้อมค้อม ข้าคิดถึงท่านแม่ทัพหลง และพอได้ยินว่าวันนี้เขาจะเดินทางมาที่เรือนสกุลหลง ข้าจึงมาที่นี่เพื่อพบหน้าเขา"
  พอพูดจบนางก็ได้ชำเลืองสายตามองไปทางสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่มเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาทางเจ้าของบ้านอีกครั้ง
  เรื่องอื่นเยี่ยชิงเซียวอาจจะโป้ปดมดเท็จ แต่เรื่องความรักที่นางมีต่อหลงอี้หลิง คนทั่วทั้งเมืองหลวงนั้นต่างรู้กันดีว่านางรักและต้องการเป็น ฮูหยินของเขามากแค่ไหน
  ดังนั้นหลงฮูหยิน และคนในเรือนสกุลหลงต่างก็ไม่ได้รู้สึกตกใจกับ คำกล่าวนี้ของคุณหนูผู้สูงศักดิ์
  'ความรักทำให้คนเรามั่นใจในตัวเองและกล้าทำอะไรเพื่อคนรักได้มากมายถึงขนาดนี้เลยหรือเนี่ย คุณหนูเยี่ยผู้นี้ช่างน่านับถือจริง ๆ ที่ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเองเยี่ยงนี้'
  ฟ่งหลันหลั่นนั่งนิ่งเงียบและคิดในใจ พลางเบนสายตาหันไปมองแม่ทัพหนุ่ม ซึ่งเขากลับดูเมินเฉยและเย็นชาต่อความรู้สึกของธิดาอ๋องผู้นี้เสียเหลือเกิน นางจ้องหน้าเขาและพลางตำหนิในใจให้กับหลงอี้หลิง
    'นี่ถ้านางรู้ว่าบุรุษที่นางหลงรัก มาทึกทักว่ามีอะไรกับเราแล้ว ธิดาอ๋องผู้นี้คงได้ฉีกเราออกเป็นชิ้น ๆ ไม่เหลือซากแน่'
  หลงอี้หลิงเห็นฟ่งหลันหลั่นเอาแต่นั่งเงียบ หันหน้าไปมองคนนั้นทีคนนี้ที แต่พอหันมาสบตากับเขา นางก็เผยสีหน้าและแววตาหลบเลี่ยงและเมินเฉยต่อเขา ยิ่งทำให้ความขุ่นเคืองที่มีในใจจากเหตุการณ์ก่อนหน้า ทำให้เขาเขม่นนางหนักยิ่งขึ้น
  และในขณะที่คนในห้องโถงกำลังสนทนากันอยู่ พ่อบ้านของสกุลหลงก็เดินเข้ามาด้านในห้องนี้อีกครั้ง
  "นายหญิงขอรับ แขกที่ท่านเชิญไว้ได้เดินทางมาถึงแล้วขอรับ" พ่อบ้านของเรือนสกุลหลงกล่าวกับผู้เป็นนายอย่างนอบน้อม
  หลงฮูหยินได้ฟังเช่นนั้นก็เผยสีหน้ายิ้มแย้มขึ้นมาทันตา
  "เจ้ารีบไปเชิญแขกและพามาที่นี่ได้เลย"
  "ขอรับนายหญิง" พ่อบ้านสกุลหลงขานรับคำสั่งของเจ้านายเสร็จเขาก็เดินปลีกตัวออกไปจากห้องโถง
  หลงอี้หลิง ฟ่งหลันหลั่น และเยี่ยชิงเซียวต่างก็แปลกใจ ว่าหลงฮูหยินเชิญแขกคนใดมาที่เรือนสกุลหลงกัน เพราะปกติเรือนนี้ค่อนข้างที่จะไม่เปิดบ้านต้อนรับผู้ใดง่าย ๆ แต่ทุกคนก็เก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ
  ไม่นานพ่อบ้านเรือนสกุลหลงก็เดินกลับเข้ามาภายในห้องโถงอีกครั้ง และแขกที่เขาพามาด้วย ทำให้หลงอี้หลิง ฟ่งหลันหลั่นและเยี่ยชิงเซียวประหลาดใจยิ่งนัก
  โดยเฉพาะหลงอี้หลิงกับฟ่งหลันหลั่นที่หันมองหน้ากันด้วยอารมณ์ที่ต่างกัน
  คนหนึ่งสงสัย แต่อีกคนเผยแววตาเคืองขุ่นโกรธขึ้งในใจ
  "ขอบคุณหลงฮูหยินที่เชิญข้ามาเป็นแขกในวันนี้" มู่เซียวหลานย่อตัวทำความเคารพต่อเจ้าบ้านอย่างสุภาพนอบน้อม พลางหันไปส่งยิ้มหวานอ่อนโยนให้กับฟ่งหลันหลั่น ซึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวข้างกันอย่างสนิทสนม
  "ไม่เจอกันเสียนานเลยนะแม่นางมู่ เจ้าสบายดีไหม" หลงฮูหยินกล่าวทักทายมู่เซียวหลานกลับไปอย่างมีมิตรไมตรีเช่นกัน
  "สบายดีเจ้าค่ะ และข้าต้องขออภัยที่มาถึงก่อนเวลานัดหมาย เพราะไม่ทราบมาก่อนว่าท่านกำลังมีแขกอยู่"
  มู่เซียวหลานตอบกลับอย่างนอบน้อม พลางชำเลืองหางตามองไปทางเยี่ยชิงเซียวราวกับรู้จักอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ ที่เป็นการทักทายออกมา
  "ไม่ใช่แขกที่ไหนหรอก พ่อหนุ่มรูปงามชอบทำหน้าเคร่งเครียดบึ้งตึงตลอดเวลาคนนั้นเจ้าก็คงจะรู้จักเขาดีแล้ว ส่วนผู้นี้คือธิดาของเยี่ยอ๋อง คุณหนูเยี่ย"
  "คุณหนูเยี่ย แม่นางผู้นี้คือ แม่นางมู่ แห่งเมืองจิ่ว"
  หลงฮูหยินได้แนะนำให้ทั้งสองคนรู้จักกันอย่างเป็นทางการ
  มู่เซียวหลานดูเหมือนจะรู้จักมาก่อนว่าคนตรงหน้าเป็นใคร นางจึงได้แสดงความเคารพอย่างมีมารยาท แต่อีกฝ่ายกับเชิดหน้าใส่อย่างเย่อหยิ่ง
  หลงฮูหยินเห็นเช่นนั้น ไม่อยากให้บรรยากาศการพบปะกันในวันนี้ไม่ดี นางจึงหันไปมองบุรุษรูปงามบุคลิกเจ้าสำอางในอาภรณ์ผ้าแพรไหมสีฟ้าคราม ซึ่งยืนถือพัดสะบัดไปมาอย่างอารมณ์ดี
  "ว่าแต่คุณชายหยวนผู้มากเสน่ห์ทำไมถึงได้มาเยือนที่เรือนของข้าพร้อมแม่นางมู่ได้กัน" ฮูหยินเฒ่าทักทายบุรุษคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มู่เซียวหลานอย่างแปลกใจ
  "ผู้น้อยหยวนจูวเย่ บุตรชายคนโตของเสนาบดีกรมคลัง คารวะผู้อาวุโส"
  หยวนจูวเย่กล่าวทักทายและแสดงความเคารพต่อเจ้าของบ้านอย่างนอบน้อม แต่ท่าทีของเขาช่างกวนใจและดูขัดตาต่อแม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก
  "ข้ารู้จักท่าน คุณชายหยวน ชื่อเสียงและความสามารถด้านบุ๋นและด้านเสน่ห์ของท่านนั้นเลื่องลือกระฉ่อนไปทั่วเมืองหลวง หากข้ายังสาวอยู่ คงเป็นอีกผู้หนึ่งที่หมายปองในตัวท่านเป็นแน่"
  ฮูหยินเฒ่าแอบเห็นสีหน้าและสายตาไม่พอใจของหลานชายสุดที่รัก นางจึงพูดยกยอปอปั้นหยวนจูวเย่เพื่อกวนประสาทหลานชายของตน
  "ผู้อาวุโสกล่าวชมเกินไปแล้ว ข้าหรือจะมีความสามารถเทียบเท่ากับท่านแม่ทัพได้ หากข้าเป็นสตรี ก็คงจะเลือกเขาเป็นคู่ครองเช่นกัน"
  หยวนจูวเย่กล่าวโต้ตอบอย่างนอบน้อมถ่อมตน เขาเป็นคนฉลาดในการพูด เมื่ออยู่ในถ้ำเสือไฉนเลยจะกล้าทำตัวเก่งและเหนือกว่าลูกเสือไปได้
  ฮูหยินเฒ่าเผยรอยยิ้มให้กับชายหนุ่มอย่างมองออก พลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก็เห็นว่าบรรยากาศในห้องเริ่มอึมครึมชวนอึดอัดใจขึ้นมาอย่างชัดเจน
  จู่ ๆ ฮูหยินเฒ่าก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้น เพื่อต้องการทดสอบบางกับหลานชายของตน นางจึงได้ออกปากเชิญแขกทั้งหมดอยู่ร่วมทานอาหารเย็นด้วยกัน
  หลงอี้หลิงไม่เห็นด้วยและไม่สบอารมณ์ยิ่งนักที่จะต้องร่วมโต๊ะทานอาหารกับหยวนจูวเย่ หลังจากที่เพิ่งมีเรื่องให้หมองใจกันมาในช่วงสายของวันนี้ แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธผู้เป็นย่าได้ ยิ่งพอเห็นท่าทีของสาวใช้ที่แสดงความเป็นห่วงเป็นใยชายอื่นผ่านทางสายตาออกนอกหน้าขนาดนั้น ยิ่งทำให้จิตใจเขาปั่นป่วนราวกับถูกคลื่นพายุซัดโหมกระหน่ำเข้าใส่
  เมื่อถึงยามโหย่ว สำรับอาหารก็ได้ถูกนำมาวางลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ และทั้งหมดก็ได้นั่งลงและร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน
  โดยครั้งนี้ฟ่งหลันหลั่นไม่ต้องทำหน้าที่ชิมอาหารให้กับแม่ทัพหนุ่ม เพราะที่นี่คือบ้านของเขานั่นเอง และถอยห่างออกจากโต๊ะอาหารไปยืนหลบมุมด้วยความเบื่อ
  ทุกคนต่างร่วมทานอาหารค่ำและพูดคุยถึงเรื่องราวจิปาถะทั่วไป
  หลงฮูหยินต้องเปลี่ยนแผนโดยที่ไม่ได้ให้ฟ่งหลันหลั่นมาร่วมโต๊ะอาหารด้วยเพราะต้องให้เกียรติธิดาอ๋อง มิฉะนั้นนางคงจะอาละวาดจนพานเสียบรรยากาศไปหมด
  หยวนจูวเย่ชายตามองและส่งสายตาหวานไปทางฟ่งหลันหลั่นเป็นระยะ ๆ และทุกการกระทำนั้นของเขาถูกจับตาจาก และไม่ว่าบุรุษเจ้าสำอางจะพูดอะไร แม่ทัพหนุ่มก็จะพูดจาเหวี่ยงอารมณ์โกรธขึ้งไม่พอใจและชวนอีกฝ่ายหาเรื่องไม่หยุดปาก
  หลงฮูหยินและมู่เซียวหลานเองก็พานมองออกว่า แม่ทัพหนุ่มผู้นี้กำลังแสดงอาการหึงหวงสตรีของตนต่อบุรุษอื่นอย่างไม่รู้ตัว
  เยี่ยชิงเซียวดูเหมือนจะมีความสุขมากกว่าผู้ใดบนโต๊ะอาหารนี้ นางได้นั่งอยู่เก้าอี้ข้าง ๆ กับหลงอี้หลิง และนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางได้ร่วมโต๊ะอาหารกับเขา เสมือนคนในครอบครัวเยี่ยงนี้
  บรรยากาศดำเนินผ่านไปได้ด้วยดี จนถึงช่วงเวลาจิบน้ำชา ขนมหวานของเยี่ยซิงเซียวที่นำมาฝากเจ้าของเรือน ก็ได้ถูกจัดใส่จานและนำมาวางลงบนโต๊ะตรงหน้าของทุกคน
  ครั้งนี้ฟ่งหลันหลั่นไม่ลืมที่จะทำหน้าที่ของตน
  สตรีน้อยตักขนมหวานชิ้นหนึ่งใส่ถ้วยใบเล็ก ๆ และตักเข้าใส่ปากของตน เวลาผ่านไปเพียงไปไม่ถึงนาทีหลังจากที่นางกลืนขนมนั้นลงท้อง ก็ได้มีความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นกับเจ้าตัว
  ในขณะที่ทุกคนกำลังกินขนมหวานและจิบชา พร้อมกับสนทนา เรื่อยเปื่อยอยู่นั้น
    'ในขนมหวานมียาพิษอย่างนั้นเหรอ'
  ฟ่งหลันหลั่นคิดในใจ เพราะตอนนี้นางรู้สึกว่าสายตาของตนเริ่มพร่ามัวและมีอาการมึนหัวเหมือนบ้านหมุน
  ตึง!!!
  เสี้ยวนาทีต่อมานางก็ทิ้งตัวล้มตึง นอนราบลงไปบนพื้นอย่างแรง ท่ามกลางความตกใจของทุกคนตรงนั้น
  ยกเว้นเยี่ยชิงเซียวและสาวใช้ของนาง ที่เพียงแค่แสร้งตกใจไปตามเหตุการณ์
  หลงอี้หลิงรีบเข้าไปพยุงตัวของฟ่งหลันหลานเข้ามาไว้ในอ้อมแขน และรีบวางมือลงตรงจุดชีพจรในตำแหน่งข้อมือของสตรีน้อยทันที
  "ยายม่งรีบไปบอกให้พ่อบ้านใหญ่ส่งคนไปพาท่านหมอมาเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า!"
  หลงฮูหยินหันไปสั่งหญิงสูงวัย สาวใช้คนสนิทของตนอย่างร้อนรนใจ และอีกฝ่ายก็พยักหน้าตอบรับด้วยความตื่นตระหนกตกใจ
  "ยายม่งไม่ต้อง เด็กนี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่สลบไป คงเพราะวันนี้นางเหนื่อยมาทั้งวัน เดี๋ยวข้าดูแลนางเอง ท่านพาท่านย่ากลับไปยังห้องพักผ่อนเถอะ"
  "หลิงเอ๋อร์เจ้ามั่นใจนะว่านางไม่ได้เป็นอะไร"
  หลงฮูหยินย้ำถามหลานชายสุดที่รักเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง
  "นางคงจะหิวข้าวมากจนทำให้เป็นลม"
  คำตอบนี้ของหลงอี้หลิงดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือนัก แต่ก็ไม่มีผู้ใดโต้แย้งเขา
  มู่เซียวหลานกับหยวนจูวเย่ก็รู้สึกตกใจและเป็นห่วงในความปลอดภัยของสตรีน้อยยิ่งนัก แต่พวกเขาไม่ทันได้มีโอกาสเข้าถึงตัวของนางเพราะ หลงอี้หลิงนั้นไวกว่าพวกเขานัก
  จากนั้นหลงอี้หลิงก็หันไปมองเยี่ยชิงเซียวพร้อมกับจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาโกรธขึ้ง แต่ไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา
  เยี่ยชิงเซียวได้ในสิ่งที่ต้องการสมดังใจแล้ว นางก็ขอตัวกลับจวนเยี่ยอ๋อง เพื่อเลี่ยงความผิดของตนที่กระทำไว้
  "วันนี้ข้ารบกวนเวลาของหลงฮูหยินมามากแล้ว และเกิดเรื่องขึ้นกับสาวใช้ของท่านแม่ทัพแบบนี้ ข้าคงต้องขอตัวกลับเสียที พวกท่านจะได้ดูแลอาการเจ็บป่วยของบ่าวไพร่นางนี้อย่างสะดวก"
  "ขอให้คุณหนูเยี่ยเดินทางกลับจวนเยี่ยอย่างปลอดภัย เดี๋ยวข้าจะให้คนของเรือนสกุลหลงไปส่งท่าน"
  ฮูหยินเฒ่า รีบตอบกลับไปทันที เพราะรอฟังคำนี้มานานมากแล้ว
  "ขอบคุณหลงฮูหยิน" เยี่ยชิงเซียวกล่าวขอบคุณหลงฮูหยิน จากนั้นก็เบนหน้าไปมองยังสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่มซึ่งตอนนี้นางหมดสิอยู่ในอ้อมแขนของเขา และยิ้มในใจอย่างมีความสุข
  หลังจากที่เยี่ยชิงเซียวเดินทางกลับไปแล้ว มู่เซียวหลานกับหยวนจูวเย่ก็ได้ขอตัวกลับด้วยเช่นกัน
  แม้ว่าทั้งสองคนจะเป็นห่วงฟ่งหลันหลั่นมากแค่ไหน แต่ก็ต้องข่มใจ และปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนสกุลหลง เพราะตอนนี้สตรีน้อยขึ้นชื่อว่าเป็นสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่ม แน่นอนว่าคนสกุลหลงจะต้องช่วยเหลือและดูแลนางให้ปลอดภัย
  ด้านหลงอี้หลิงก็ได้ช้อนตัวฟ่งหลันหลั่นขึ้น และอุ้มร่างน้อยอรชรออกไปจากห้องโถงและพากลับห้องพักทันที
  หลงอี้หลิงได้ใช้พลังหยินในตัวของเขา ช่วยขับพิษในกายให้ฟ่งหลัน-หลั่น และได้เผลอเปิดจุดลมปราณที่เคยถูกสกัดไว้ให้นางด้วย ทำให้ความทรงจำที่เคยหายไปกลับคืนมา และนางจำเรื่องราวในอดีตของตนได้ทั้งหมด

  นางไม่ได้ตายอย่างที่คิดแต่นางพยายามลบความทรงจำที่เจ็บปวดเลวร้ายนั้นให้หายไป
  เมื่อฟ่งหลันหลั่นจำเรื่องราวในอดีตได้และได้รู้ว่าตัวเองคือองค์หญิงน้อยอวี้หลันผู้อาภัพ นางจึงอยากที่จะเอาคืนทุกคนที่เคยทำร้ายนาง แต่ด้วยนางต้องแลกความทรงจำให้กลับมา ด้วยการที่ต้องสูญเสียพลังยุทธ์ไปโดยถาวร
  ทำให้ต้องตกเป็นหน้าที่ของหลงอี้หลิง แม่ทัพใหญ่ผู้คลั่งรักต้องออกโรง ช่วยแก้แค้นแทนและทวงคืนความยุติธรรมให้กับสาวใช้ของตน
...
เซียงไค 盛開


  เช้าวันใหม่ บรรยากาศภายในห้องพักของหลงอี้หลิงดูปลอดโปร่งโล่งสบาย อากาศสดชื่นแจ่มใส เสียงนกน้อยร้องดังจิ๊บ ๆ อยู่ทางด้านนอกส่งเสียงเข้ามาจนถึงด้านในห้องให้ได้ยิน
  ส่วนไอเย็นที่เคยปกคลุมโดยรอบห้องจนให้ความรู้สึกอึมครึมในช่วง  ค่ำคืนที่ผ่านมา ตอนนี้ได้จางหายไปไม่มีหลงเหลืออยู่
  ชายของผ้าม่านสีขาวบางซึ่งแขวนอยู่รอบเตียงนอนทั้งสี่มุม ยังคงปกคลุมเตียงมองไม่เห็นคนด้านในบนเตียงนั้น
  ปัง! ปัง!
  เสียงเคาะประตูดังขึ้นตรงด้านนอกหน้าห้องพักของแม่ทัพหนุ่ม
  "เข่อลั่ว! เปิดประตูออกเดี๋ยวนี้ ข้าจะเข้าไปด้านใน"
  น้ำเสียงแหบแห้งแต่ทรงพลังของผู้เป็นเจ้าบ้านพูดเสียงดังออกคำสั่งกับลูกน้องคนสนิทของแม่ทัพหนุ่มอยู่ตรงหน้าห้องของเขา
  "โธ่! นายหญิง...ท่านอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลยนะขอรับ เพราะข้าไม่สามารถเปิดประตูนี้ได้ จนกว่านายน้อยจะเปิดมันออกมาจากด้านในเอง"
  น้ำเสียงของเข่อลั่วที่โต้ตอบนายหญิงใหญ่ของเรือนสกุลหลงกลับไป ฟังดูกังวลและอึดอัดใจมาก
  "นายน้อยของเจ้าสั่งไว้เช่นนั้นรึ!" ฮูหยินเฒ่าย้อนถามเสียงดัง
  "ขอรับ" เข่อลั่วตอบกลับสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงหดหู่
  "แม้แต่ข้าผู้เป็นย่าของเขา และเป็นเจ้าของเรือนแห่งนี้ก็เข้าไปไม่ได้อย่างนั้นรึ" ฮูหยินเฒ่าถามย้ำอีกครั้งอย่างเดือดดาลด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้งหนักขึ้น
  "ขอรับ" เข่อลั่วยังคงตอบกลับด้วยถ้อยคำและน้ำเสียงเช่นเดิม
  ทั้ง ๆ ที่ตรงประตูห้องด้านนอก เกิดเสียงดังโวยวายของผู้คนที่กำลังมีปากเสียงกัน แต่อีกด้านภายในห้องนั้น บรรยากาศยังคงเงียบสงบไร้การเคลื่อนไหวใด ๆ
  "หลิงเอ๋อร์รีบเปิดประตูให้ย่าเดี๋ยวนี้เลยนะ ก่อนที่ยายแก่คนนี้จะโมโหไปมากกว่านี้" น้ำเสียงของฮูหยินเฒ่าฟังดูโกรธขึ้งและดูร้อนรนใจยิ่งนัก ซึ่งใคร ๆ ก็รู้ว่าปกตินางจะเป็นคนนิ่งสุขุม และใจเย็นเสมอมา
  ขนาดเมื่อวาน เยี่ยชิงเซียวทำเรื่องเสียมารยาทและลบหลู่ดูหมิ่นไม่ให้เกียรติเจ้าบ้านด้วยการเข้ามาเหยียบเรือนสกุลหลง ทั้ง ๆ ที่นาง ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของเรือนยังไม่ได้อนุญาตด้วยซ้ำ กระนั้นฮูหยินเฒ่ายังคงควบคุมสติและอารมณ์ได้ดี และไม่ถือสาหาความต่อเด็กเมื่อวานซืนจอมเอาแต่ใจนางนั้น
  แต่แล้วเหตุใดกัน วันนี้ฮูหยินเฒ่าถึงได้เปลี่ยนไปมากเพียงนี้
  สักพักประตูหน้าห้องนอนของหลงอี้หลิงก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ฝาประตูทั้งสองข้างไปกระแทกเข้ากับฝาผนังห้องด้านข้างจนเกิดเสียงดังขึ้นมา
  ปัง!
  หญิงชราสูงศักดิ์ผู้เป็นเจ้าของเรือนเดินดุ่ม ๆ ตรงปรี่เข้าไปในห้องนอนของหลานชายสุดรัก และพุ่งไปยังเตียงนอนที่อยู่ด้านในสุดของห้อง โดยมี ยายเมิ่ง หญิงชราสาวใช้ส่วนตัวเดินตามหลังเข้าไปติด ๆ ด้วยท่าทีกังวลใจ
  ส่วนเข่อลั่วนั้นวิ่งตามหลังเข้ามาด้วยท่าทีลนลาน ดูกังวลใจยิ่งกว่าใคร เพราะเขาไม่สามารถทำตามคำสั่งของผู้เป็นนายที่กำชับย้ำไว้เมื่อคืนที่ผ่านมา
  ครืด! เสียงราวรูดของผ้าม่านตรงเตียงนอนถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว
  "หลิงเอ่อร์!..." ผู้เป็นย่าเรียกชื่อหลานชายสุดที่รักด้วยน้ำเสียงดุดัน  ขึงขัง แต่พูดไม่ทันจบประโชคก็ต้องชะงักงันไป เพราะภาพที่ปรากฏต่อสายตาตรงเบื้องหน้าทำให้นางอึ้ง และตกตะลึงงงงันจนไม่อยากจะเชื่อสายตาของตน
  หลงอี้หลิงยังคงนอนหลับสนิท สีหน้าดูแม้จะดูซีดเซียวแต่กลับเห็นรอยยิ้มเล็กน้อยตรงมุมปากของเขา ท่อนแขนอันแข็งแกร่งสวมกอดร่างฟ่งหลันหลั่นไว้ในอ้อมแขน
  โดยที่สตรีน้อยเองก็สวมกอดตอบรับเขาอย่างแนบแน่น ใบหน้าซุกแอบอิงอยู่บนแผ่นหน้าอกหนาของเจ้าของเตียง และดูจากสีหน้าที่เผยออกมา นางคงจะหลับสบายมาก
  ทั้งคู่มีเพียงเสื้อผ้าตัวรองซับในสวมใส่อยู่ และมีผ้าแพรไหมสีน้ำเงินคลุมถึงช่วงเอวอยู่บนตัวของเขาทั้งสองคน
  เวลาผ่านไปเพียงชั่วสามลมหายใจเข้าออก หลงอี้หลิงก็เริ่มขยับตัวและค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความอ่อนล้า และทันใดนั้นเขาก็จับสัมผัสได้ถึงมวลบรรยากาศขมุกขมัวอึมครึมลอยอยู่ใกล้ตัว เขาจึงได้กวาดสายตามองไป  รอบ ๆ
  ทันใดนั้นดวงตาสีนิลก็สบตากับดวงตาสีขุ่น ซึ่งปรากฏอยู่บนดวงหน้าของหญิงสูงวัยซึ่งผิวหนังก็เหี่ยวย่นตามวัย และนางกำลังยืนทำหน้าบึ้งตึง ขมึงตาจ้องมองเขาอยู่ตรงข้างเตียง
  "ท่านย่า..."
  หลงอี้หลิงเรียกย่าของเขาออกมาเบา ๆ สีหน้าดูตกใจเล็กน้อย แววตาเผยความกังวลใจ พอนึกบางอย่างขึ้นมาได้ทันใด เขาก็เหลือบสายตามองต่ำ ก็ได้เห็นสตรีน้อยนอนซบหน้าอกของเขาและยังคงหลับสนิท และนางสวมกอดเขาไว้แน่น ส่วนมือของเขาเองก็ยังคงโอบกอดนางอยู่เช่นกัน
  หลงฮูหยินเพียงแค่ส่งสายตาโกรธขึ้งกลับไปให้หลานชายสุดที่รักของตน แต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดตอบ จากนั้นนางจึงได้รีบดึงผ้าม่านนั้นปิดเข้าให้อยู่ในสภาพเดิมอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สาวใช้ของตนและทหารนายกองหนุ่มจะเดินมาถึงตรงจุดที่นางยืนอยู่
  ยายเมิ่งและเข่อลั่วยืนมองอยู่ทางด้านหลัง ทั้งสองคนเผยสีหน้างงและประหลาดใจ พานคิดสงสัยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นภายใต้หลังผ้าม่านบางผืนนั้นกันแน่ แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถามคำใดออกมา
  ฮูหยินเฒ่าหันขวับกลับมาหาคนทั้งสอง สีหน้าเผยถึงความตกตะลึงและแฝงด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ ตรงมุมปากเล็กน้อย
  ภาพนั้นยิ่งทำให้คนทั้งสองคนรู้สึกขนลุกเย็นวาบไปทั่วทั้งตัวแวบขึ้นมาในชั่วครู่ขณะ
  "เข่อลั่ว! รีบไปเตรียมอ่างน้ำล้างหน้าและอาภรณ์ชุดใหม่ให้นายน้อยของเจ้าซะ เขาจะได้จัดการตัวเองให้เรียบร้อย เสร็จแล้วก็บอกให้เขาตามไปพบข้าที่หอบรรพชนของสกุลหลงทันที" น้ำเสียงแหบแห้งแต่แฝงด้วยพลังและทรงอำนาจของหลงฮูหยิน ได้ออกคำสั่งกับนายกองหนุ่มอย่างขึงขัง
  "ขอรับ" เข่อลั่วยืนตัวเกร็งแข็งทื่อและขานรับอย่างหวั่นวิตก เพราะสีหน้าและอารมณ์ของฮูหยินใหญ่ที่มีอยู่ตอนนี้ ไม่ว่าใครก็ควรจะหลีกหนีห่างไปให้ไกล ๆ จะดีต่อตัวคนผู้นั้น
  "ยายเมิ่ง...กลับกันเถอะ เดี๋ยวค่อยไปรอเจ้าหลานตัวดีของข้าที่หอเซ่นไหว้บรรพชน"
  ฮูหยินเฒ่ากล่าวกับหญิงชราคนรับใช้ของตนจากนั้นก็เดินนำหน้าออกไปจากห้องนอนของหลงอี้หลิงทันที
  "เจ้าค่ะนายหญิง"
  ยายเมิ่งขานรับและเดินตามหลังออกไปอย่างเงียบ ๆ เพราะนางรับรู้ได้ถึงอารมณ์ขุ่นมัวโกรธขึ้งที่กำลังคุกรุ่นในใจของนายหญิงของตน และรู้ดีว่าตอนนี้เจ้านายกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างหนักเพื่อไม่ให้มันระเบิดออกมาในห้องนอนนั้น
  เข่อลั่วเดินตามไปส่งฮูหยินใหญ่จนถึงหน้าประตูห้อง เมื่อหญิงชราทั้งสองนางเดินพ้นออกจากธรณีประตูไปเรียบร้อย เขาก็รีบปิดบานประตูทั้งสองข้างทันที ต่อจากนั้นก็หันขวับกลับเข้ามาด้านในห้องอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้ากังวลใจ
  ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ได้สบตากับนายน้อยของตน ซึ่งกำลังนั่งยืนอยู่ข้างเตียงนอน โดยที่ผ้าม่านทางด้านหลังยังคงปกคลุมเตียงอย่างมิดชิด
  "นะ นายน้อย ท่านตื่นแล้วหรือขอรับ" เข่อลั่วรวบรวมความกล้าเอ่ยทักทายออกไปอย่างหวาดหวั่น
  "มัวยืนทำอะไรอยู่ รีบไปเตรียมอ่างน้ำล้างหน้าและอาภรณ์ชุดใหม่ให้ข้าเปลี่ยนได้แล้ว"
  "ว่าแต่..." เข่อลั่วเอ่ยขึ้นอย่างตะกุกตะกัก สายตาก็เหลือบมองผ่านไปทางด้านหลังของหลงอี้หลิง
  "...อาการของแม่นางฟ่งเป็นยังไงบ้าง นายน้อยช่วยนางสำเร็จไหมขอรับ"
  หลงอี้หลิงไม่ตอบคำถาม แต่พูดขู่นายกองหนุ่มกลับไปด้วยแววตาขึงขัง
  "รึเจ้าจะรอให้ท่านย่าเดินกลับมาสั่งเจ้าอีกรอบกัน!"
  น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ซึ่งรังสีอำมหิตเล็ก ๆ ของแม่ทัพหนุ่มในขณะที่กล่าวออกมา ทำให้นายกองหนุ่มถึงกับหน้าซีดสลดลงทันตาและขานรับกลับไปอย่างทันทีทันใด
  "มะ ไม่ขอรับ! ข้าจะรีบไปจัดเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อยภายในไม่กี่นาทีนี้เลยขอรับ"
  นายกองหนุ่มขานรับอย่างลนลาน จนเผลอพูดเกินจริงไปบ้างเพราะด้วยความวิตกกังวลนั่นเอง

  หลังจากที่เข่อลั่วปิดประตูห้อง เขาก็รีบไปทำหน้าที่ของตนอย่างรวดเร็ว
  ด้านหลงอี้หลิงก็ได้หันขวับกลับมายังทางด้านเตียงนอนของเขา
  ผู้ที่หยิ่งผยองและเย็นชาในสายตาคนใต้หล้า ตอนนี้สายตาของเขาที่จับจ้องมองผ่านผ้าม่านกั้นบาง ๆ ไปถึงเงาร่างน่ารักที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอนตรงหน้า ช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความหมายมากมายเหนือคณานับได้
  "หลั่นเอ๋อร์..ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าหลังจากที่เจ้ารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เจ้าจะกลับมาเป็นปกติ ร่างกายแข็งแรงและพูดต่อปากต่อคำกับข้าได้เหมือนเดิม"

  ด้านฟ่งหลันหลั่น หลังจากที่ผ่านค่ำคืนท่ามกลางความเป็นความตายมาได้ โดยการช่วยเหลือของหลงอี้หลิง แต่ทว่าวิธีการที่เขาใช้เพื่อช่วยถอนพิษให้นางในครั้งแรก มันได้ส่งผลบางอย่างให้กับพวกเขาสองคน
  ย้อนกลับไปเมื่อคืนที่ผ่านมา ในตอนที่หลงอี้หลิงกำลังพยายามใช้พลังลมปราณของเขาถ่ายเทเข้าไปในร่างกายของฟ่งหลันหลั่น เพื่อช่วยถอนพิษร้ายให้นาง ซึ่งพลังของทั้งสองคนนั้นมีความแตกต่างกันมาก
  อีกอย่างตำแหน่งหยินหยาง รวมทั้งพลังธาตุทั้งห้าของสตรีน้อยก็ปั่นป่วนและสับสนมากอยู่เป็นทุนเดิม พลังของคนทั้งคู่จึงมีการต่อต้านกันโดยที่แม่ทัพหนุ่มไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
  และชั่วเสี้ยววินาทีที่เขาเร่งขับพลังปราณเข้าไปถึงสามในสี่ส่วนของพลังที่เขามี เพื่อถ่ายเทเข้าสู่ร่างกายของสตรีน้อยนั้นเอง พลังปราณในร่างกายของฟ่งหลันหลั่นเกิดกระแสตีกลับ จนทำให้กระแสปราณสับสนและปั่นป่วน  หนักยิ่งขึ้น และผลกระทบนั้นคือ มันได้ไปเปิดจุดตำแหน่งปราณและชีพจรทั้งหมดในร่างอรชรให้คลายปมออก
  ณ วินาทีนั้นเอง ฟ่งหลันหลั่นก็ได้กระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก นั่นจึงเป็นสาเหตุให้หลงอี้หลิงจำเป็นต้องหยุดชะงักมือและดึงพลังของตนทั้งหมดกลับมา และเปลี่ยนไปใช้วิธีที่ท่านหมอแนะนำไว้ก่อนที่เขาจะกลับไป
  แม้ร่างของฟ่งหลันหลั่นจะถูกพิษร้าย แต่สติของนางก็ไม่ได้ขาดไปทั้งหมดเสียทีเดียว สายตาที่เลือนรางพร่ามัวยังคงสามารถมองเห็นและรู้สึกได้
  รวมทั้งสตรีน้อยยังรับรู้ได้ถึงทุกการสัมผัสและทุกการกระทำของหลงอี้หลิงที่มีต่อนาง แต่มิอาจจะขัดขืนหรือฝืนแรงห้ามปรามเขาได้ เพราะแค่จะหายใจเข้าออก นางก็ยังเหนื่อยหอบจนแทบหมดแรง
  ทว่าในค่ำคืนนั้น หลังจากที่ฟ่งหลันหลั่นได้รับการช่วยเหลือจากแม่ทัพหนุ่มในการถอนพิษร้ายในร่างกายของนาง ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นกับนางเช่นกัน

เวลาปัจจุบัน
  สตรีน้อยที่นอนหลับอยู่บนเตียงก่อนหน้านี้ นางก็ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา
  ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบตัวอย่างช้า ๆ ก่อนจะดึงร่างกายของตัวเองลุกขึ้นนั่ง และพอได้เห็นสภาพของตัวเองที่สวมใส่เพียงแค่เสื้อผ้าตัวรองชั้นในอยู่นั้น นางก็รีบหันมองออกไปด้านข้างเตียงและเห็นเงาร่างของ  หลงอี้หลิงกำลังยืนแต่งตัวอยู่อีกฝั่งของผ้าม่านบาง โดยมีเข่อลั่วเป็นผู้ช่วย
  นางจึงหันกลับมาก้มมองและสำรวจดูตัวเองอีกครั้ง และรู้สึกได้ทันทีว่าพิษที่อยู่ในร่างกายของตัวเองได้ถูกขับออกมาแล้วบางส่วน ความเจ็บปวดของอวัยวะภายในร่างกายเริ่มทุเลาลงมาก
  ตอนนี้เหลือเพียงความปวดเมื่อยและอ่อนล้าตามร่างกายเท่านั้น
  ในหัวของฟ่งหลันหลั่นได้หวนคิดรำลึกถึงสัมผัสอันอบอุ่นและอ่อนโยนของหลงอี้หลิงที่ปฏิบัติต่อนางในค่ำคืนที่ผ่านมา นางจะรู้ดีแก่ใจว่าสิ่งที่เขาได้กระทำลงไปทั้งหมดนั้น ก็เพื่อต้องการที่จะช่วยชีวิตของนางไว้
    'เป็นเช่นนี้แล้ว ต่อจากนี้ไป เราจะมองหน้าเขาด้วยสีหน้ายังไงดี...'
  กระนั้นนางก็ยังคงรู้สึกขวยเขินเอินอายทุกครั้ง เมื่อที่หวนคิดถึงสัมผัสอันอบอุ่นนั้นจากเขา
  พวงแก้มนวลของดวงหน้างามร้อนวูบวาบขึ้นมาในบัดดล และแดงก่ำของราวกับผลอิงเถาสุกงอมได้ที่
  จู่ ๆ ทันใดนั้นเอง สตรีน้อยก็มีอาการปวดหัวอย่างรุนแรงขึ้นมาฉับพลัน จนนางต้องทิ้งตัวล้มนอนลงไปบนเตียงอีกครั้ง มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมากุมขมับไว้ทันที สองขาขดตัวเข้าหาตัวอยู่ในท่านอนคุดคู้อย่างเจ็บปวด
  สตรีน้อยไม่อยากให้บุรุษทั้งสองคนที่อยู่อีกฟากของผ้าม่านรับรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับตน นางจึงพยายามระงับอารมณ์ข่มความเจ็บปวดไว้ข้างใน และห้ามใจไม่ให้ริมฝีปากบางส่งเสียงเผยความเจ็บปวดทรมานที่กำลังก่อตัวขึ้นมา ให้เล็ดลอดออกมาจากปากอย่างเด็ดขาด
  ท่ามกลางความเจ็บปวดทรมานนั้น ภาพรางเลือนมากมายค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัวของฟ่งหลันหลั่นทีละนิด ๆ ยิ่งภาพเหล่านั้นชัดเจนมากขึ้นเท่าใด นางก็จะรับรู้และรู้สึกถึงความเจ็บปวดรวดร้าวทรมานแปลบขึ้นที่ดวงใจน้อย ๆ ของตัวเอง ราวกับว่ากำลังถูกกริชเล็ก ๆ ทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

  เวลาล่วงเลยผ่านไปเช่นนั้นนานอยู่ครู่ใหญ่ ทันทีที่เสียงประตูตรงหน้าห้องถูกเปิดออก
  แอ๊ด...
  และถูกปิดลง
  ปัง!
  ฟ่งหลันหลั่นก็คว้าหมอนหนุนที่วางอยู่บนหัวเตียง มาอุดใบหน้าของตนอย่างรวดเร็ว ต่อจากนั้นนางก็ได้แหกปากร้องดังขึ้นด้วยความเจ็บปวดทรมานระบายอารมณ์ใส่หมอนหนุนใบนั้นอย่างไม่ยั้ง
  สิ่งที่เกิดขึ้นกับนางในตอนนี้ คือ...
...ความทรงจำในช่วงก่อนวัยอายุแปดขวบที่เคยหายไป ในเพลานี้ มันได้หวนกลับคืนสู่เจ้าของดังเดิมแล้วนั่นเอง
  แต่ทว่ามันได้ย้อนคืนกลับมาพร้อมความเศร้า ความผิดหวัง เจ็บปวดเสียใจ ราวกับถูกกริชและเข็มเล็ก ๆ ทิ่มแทงเป็นร้อยเป็นพัน เป็นหมื่นเล่ม
  ความทรมานอย่างสุดแสนสาหัสนี้ มันเหลือจะกล่าวออกมาเป็นคำพูดได้
  ความเคียดแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอก มันมีมากจนถึงขั้นที่ทำให้ฟ่งหลันหลั่นกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง
  นัยน์ตากลมโตที่เคยสุกใสคู่นั้น ตอนนี้ฉายแววดุจดั่งเปลวลุกวาวของเพลิงจากไฟโลกันตร์ กำลังลุกโชติช่วง ยากที่จะดับลงได้อีกต่อไป

    "เยี่ยชิงฟง! ข้าไม่มีวันอภัยให้ท่านเด็ดขาด ด้วยเกียรติและศักดิ์ศรีของข้ากับท่านพ่อ ข้า...อวี้หลัน! ผู้นี้ จะตอบแทนคืนทุกคน ที่ได้ฝากรอยแผลในใจนี้ อย่างสาสมแน่นอน"
.....
เซียงไค 盛開


ท่ามกลางป่าไผ่เขียว
  เมื่อฟ่งหลันหลั่นเดินทางกลับไปถึงยังสถานที่เคยมีกระท่อมของตัวเองตั้งอยู่ แต่ตอนนี้หลงเหลือเพียงพวกข้าวของเครื่องใช้บางอย่าง
  ไม่ว่าจะเป็นรางไม้ที่เอาไว้ใช้สำหรับตั้งวางภาชนะเพื่อตากของแห้ง โอ่งดินและภาชนะดินเผาที่เอาไว้ใช้เก็บน้ำและอาหารก็บิ่นแตก นอนกลิ้งคลุกฝุ่นอยู่บนพื้นกระจัดกระจายไปรอบบริเวณ
  ทันใดนั้น ความทรงจำมากมายที่นางเคยมีกับตาเฒ่าฟ่งก็ผุดขึ้นมาในสมองราวกับดอกเห็ด สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณอย่างช้า ๆ น้ำตารินไหลลงบนพวงแก้มงามอย่างกับสายน้ำไหล ไม่นานนักเสียงสะอึกสะอื้นของความเจ็บปวดเสียใจอย่างสุดซึ้งก็ดังขึ้นราวกับเด็กน้อยขี้แย
  ในขณะที่สตรีน้อยยิ้มร้องไห้น้ำตาเป็นเผ่าเต่าด้วยความรู้สึกผิดที่ทิ้งร่างของตาเฒ่าฟ่งไว้เช่นนั้น เพราะสถานการณ์มันคับขัน จำเป็นต้องเลือกรักษาชีวิตของตนไว้เพื่อจะหาสาเหตุการตายและทวงคืนความเป็นธรรมให้เขา
  ฟ่งหลันหลั่นทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นสกปรกนั้น สองมือวางขนาบข้างลำตัว จากนั้นนางก็ได้โขกศีรษะของตนลงบนพื้นอย่างแรงติดต่อกันสามที จนหน้าผากงามนั้นเกิดเป็นคราบรอยสีดำจากฝุ่นอย่างชัดเจน
  "ตาเฒ่าข้าขอโทษที่ข้าอกตัญญู ในวันนั้นข้าไม่ได้ทำพิธีฝังศพให้ท่านอย่างสมเกียรติ แต่กลับหนีไปโดยปล่อยทิ้งให้ร่างของท่านถูกเผาไปในเปลวเพลิงพร้อมกับกระท่อมน้อยของพวกเรา..."
  นางหยุดชะงักและนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังคิดและเรียบเรียงคำพูด นาทีต่อมา นางก็กล่าวต่อ
  "...และข้าขอขอบคุณท่านสำหรับทุกอย่าง ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้าให้ พ้นจากปากประตูนรก ในวันนั้นหากไม่ได้ท่าน ข้าคงจะสิ้นใจตายเพราะคนเหล่านั้นไปแล้ว...เหล่าผู้คนที่ข้าคิดมาเสมอว่า พวกเขาคือผู้จงรักภักดีและ  รักข้าเหมือนที่ข้ารักพวกเขา หึ! แต่ความจริงมันกลับช่างน่าตลกยิ่งนัก!"
  ในขณะที่ฟ่งหลันหลั่นกำลังนั่งคุกเข่ารำพึงรำพันอยู่ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวใจ ประกายแสงวิบวับสีขาวบางอย่างบนพื้นก็สะท้อนพุ่งเข้าตาของนางทันใด
  สตรีน้อยยกมือขึ้นมาปิดบังสายตาของตัวเองเพื่อปกป้องจากประกายแสงวิบวับนั้น
  เมื่อตั้งสติได้ นางจึงลุกขึ้นและเดินตรงไปยังตรงจุดนั้น ซึ่งบนพื้นมีเศษใบไผ่สีน้ำตาลแห้งกรอบปกคลุมอยู่
  และนางคาดในใจว่าตำแหน่งนี้น่าจะเคยเป็นจุดที่ตั้งวางเตียงนอนของตาเฒ่า ดังนั้นสตรีน้อยจึงนั่งลงและใช้มือทั้งสองข้างรีบปัดเศษใบไผ่แห้งออกจากพื้นตรงหน้านั้นอย่างรวดเร็ว
  ขณะนั้นหยวนจูวเย่ผู้ซึ่งแอบสะกดรอยตามนางมา พร้อมกับคนสนิทของเขา ทั้งสองได้มองดูอยู่ห่าง ๆ อย่างเงียบเชียบ และก็พากันสงสัยว่านางกำลังทำสิ่งใด
  ทันใดนั้น ฟ่งหลันหลั่นได้สังเกตเห็นว่าบนพื้นนั้นอันที่จริงมันน่าจะเป็นพื้นดิน แต่ตรงหน้าของนางมีจุดหนึ่งที่มันต่างจากพื้นโดยรอบ เพราะมีลักษณะเหมือนแผ่นหินอ่อนรูปทรงสี่เหลี่ยม ทั้งสี่ด้านมีขนาดละ 1 ชุ่น[1]
  "นี่มัน!.." ฟ่งหลันหลั่นอุทานขึ้นอย่างประหลาดใจ พลันหันซ้ายแลขวา มองหาบางอย่าง ทันใดนั้นสายตาก็มองเห็นเศษเครื่องปั้นดินเผาที่แตกอยู่บนพื้น นางจึงเอื้อมแขนไปหยิบ
  จากนั้นนางก็ใช้คมของเศษเครื่องปั้นดินเผาในมือกรีดลงบนพื้นหินอ่อนตรงหน้าตามขอบทั้งสี่ด้าน และพยายามงัดแงะเพื่อให้แผ่นหินนั้นเปิดออก
  นางใช้เวลาทำเช่นนั้นอยู่นานครู่หนึ่งแต่ก็ไม่เป็นผล จนเกิดอารมณ์หงุดหงิดให้ตัวเองขึ้นมา ถึงกับปาเศษเครื่องปั้นดินเผาในมือลงบนพื้น
[1] 1 ชุ่น ประมาณ 3.33 เซนติเมตร
  "น่าหงุดหงิดใจจริง ๆ แม้แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ข้ายังไม่มีปัญญา ถ้าขืนร่างกายยังอ่อนแออยู่บนแบบนี้ เรื่องอื่นที่สำคัญกว่านี้ก็คงจบสิ้นกันพอดี"
  สตรีน้อยยืนต่อว่าและบ่นให้ความไม่เอาไหนของตัวเองอย่างหงุดหงิด นาทีต่อมานางก็กระทืบเท้าอย่างแรงลงบนแผ่นหินอ่อนนั้นสุดแรงด้วยความโมโห
  พลั่ก!
  ดูเหมือนว่าเจ้าป่าเจ้าเขาหรือเทพเซียนยังพอเข้าข้างนางอยู่บ้าง แผ่นหินอ่อนได้เกิดรอยร้าวขึ้นเล็กน้อย นางจึงเผยสีหน้าของความมีหวังขึ้น
  หยวนจูวเย่ซึ่งกำลังแอบมองเงียบ ๆ อยู่ห่าง ๆ เขาไม่รู้ว่านางต้องการสิ่งใด แต่พอเห็นว่านางพยายามที่จะทำลายแผ่นหินอ่อนตรงหน้าแต่ไม่สามารถจัดการด้วยตัวเองได้ เขาจึงหันไปมองผู้คุ้มครองข้างกาย และส่งสายตาเชิงออกคำสั่งออกไป
  ด้านผู้คุ้มครองเหมือนจะใจในความหมายของสายตาคู่นั้นของผู้เป็นนาย เขาจึงพยักหน้ารับคำ จากนั้นก็ได้รวบรวมพลังลมปราณมาที่กลางฝ่ามือ และซัดพลังนั้นพุ่งไปยังพื้นหินอ่อนตรงใต้ฝ่าเท้าของฟ่งหลันหลั่น และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่นางกระทืบเท้าลงบนพื้นเช่นกัน
  ผลั่วะ!
  ทันใดนั้นเองพื้นหินอ่อนก็แตกออกจากกันเป็นชิ้นเล็กเล็กน้อย แต่ทว่าฟ่งหลันหลั่นไม่รู้ว่ามีคนแอบช่วยเหลืออยู่ นางจึงคิดว่าตัวเองเป็นคนทำเช่นนั้น
  สตรีน้อยมองเห็นบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ซากเศษหินอ่อน นางจึงรีบนั่งลงและเปิดดูด้านล่างตรงนั้นทันที
  ปรากฏว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นแผ่นหินอ่อนนั้น คือกล่องไม้ทรงสี่เหลี่ยมเก่า ๆ ใบหนึ่ง นางจึงหยิบขึ้นมา
  "นี่มันกล่องไม้ที่เป็นของรักของหวงของตาเฒ่าไม่ใช่เหรอ! มีอะไรสำคัญอยู่ด้านในกันนะเขาถึงเก็บซ่อนรักษาไว้ดีซะขนาดนี้ ข้าลืมเจ้ากล่องนี่ไปเสียสนิทเลย"
  ฟ่งหลันหลั่นนั่งพูดกับกล่องไม้ในมือ สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย แปลกใจและใครอยากรู้ว่ามีสิ่งใดอยู่ข้างในกล่องนั้นกันแน่
  ฟ่งหลันหลั่นไม่รอช้ารีบเปิดกล่องไม้นั้นออกดูทันที แต่กล่องใบนี้มีกลไกช่องลับบางอย่างวางไว้ ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเปิดมันออกได้ทันที แต่นางเคยแอบดูเวลาที่ตาเฒ่าของนางเปิดกล่องนี้ จึงได้จดจำวิธีเหล่านั้นไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว
  แต่ในจังหวะที่กำลังจะเปิดกล่องไม้
  กร๊อบ! แกร๊บ!
  ฟ่งหลันหลั่นได้ยินเสียงของฝีเท้าซึ่งกำลังเหยียบลงบนใบไผ่แห้งดังแว่วลอยตามสายลมพัดเขามาที่โสดประสาทหูของตน นางจึงเอี้ยวตัวบังกล่องไว้อย่างรวดเร็ว
  แต่พอหันไปกวาดตามองรอบตัวอีกครั้งอย่างระมัดระวัง นางก็มองไม่เห็นถึงความผิดปกติใด ๆ
  "เราคงคิดมากไปเอง สงสัยจะเป็นกระต่ายป่ามาวิ่งเล่นแถวนี้ละมั้ง"
  เมื่อคิดได้ดังนั้นสตรีน้อยก็หันกลับมาตั้งหน้าและจดจ่อสมาธิกับสิ่งของที่ถืออยู่ในมืออย่างเคร่งเครียด และใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งจิบน้ำชา นางก็ปลดสลักของกล่องไม้และเปิดมันออกได้สำเร็จ
  ฟ่งหลันหลั่นจ้องมองสิ่งของในมืออย่างพินิจพิจารณา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและคำถามมากมาย และหยิบขึ้นมาดูใกล้ ๆ
  "ป้ายหยกเขียวอันนี้ ทำไมมันมีลักษณะคล้ายกันกับของเยี่ยอ๋อง ซึ่งเขาห้อยพกติดตัวตลอดเวลา...สองอันนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องกันและคนผู้นั้นจะต้องเกี่ยวข้องกับการตายของเราในครั้งนั้นอย่างแน่นอน! "
  ในขณะที่สตรีน้อยกำลังยืนพูดอยู่กับตัวเอง นางก็หวนคิดถึงนิทานที่  ตาเฒ่าฟ่งมักชอบเล่าให้ฟังก่อนนอนเมื่อครั้งสมัยยังเด็ก เป็นเรื่องราวขององค์หญิงน้อยผู้อาภัพ ซึ่งนางเองก็เกือบลืมไปแล้ว
  หยวนจูวเย่ยืนแอบดูอยู่ห่าง ๆ พอสายตาเหลือบมองไปเห็นสิ่งของในมือของฟ่งหลันหลั่น เขาก็รู้สึกคุ้นตากับสิ่งของชิ้นนั้นเป็นยิ่งนัก
    'ป้ายหยกสีมรกตนั่นมัน!' เขาอุทานในใจอย่างประหลาดใจ
  แต่บุรุษรูปงามก็ได้เพียงแต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ และแอบซุ่มมองสตรีน้อยต่อไปเงียบ ๆ พร้อมกับคนของเขา ด้วยความอยากรู้ว่าเหตุใดนางถึงได้มาที่แห่งนี้กันแน่
  ฟ่งหลันหลั่นรีบเก็บป้ายหยกเขียวชิ้นนั้นใส่กลับลงไปในกล่องไม้และปิดสลักไว้เช่นเดิม
  ก่อนที่จะยัดเข้าไปในห่อผ้าที่นางพกติดตัวมาด้วยตอนแอบหนีออกมาจากเรือนหลงหลิง
  สตรีน้อยหันมองไปรอบตัวอีกครั้งอย่างระมัดระวัง แววตาฉายแววเศร้าสร้อยและเจ็บปวดทรมาน ความรู้สึกที่อัดแน่นในอกที่มีอยู่ขณะนี้ มันเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ต่อสถานที่ซึ่งเคยมีบ้านน้อยกลอยใจของนางกับตาเฒ่าฟ่ง ผู้มีพระคุณต่อนาง อย่างสุดหาคำใดมาเปรียบเทียบได้
  แต่ฟ่งหลันหลั่นจำเป็นต้องตัดใจจำจากที่แห่งนี้ไป เพราะตอนนี้เป้าหมายสำคัญที่สุดที่นางจะต้องทำ คือตามหาความจริงเพื่อขจัดความสงสัยที่มีในใจให้กระจ่างชัดเจน และแก้แค้นทวงคืนกับผู้คนที่พรากทุกอย่างไปจากนางเมื่อครั้งที่ตนยังเยาว์วัย
  "ตาเฒ่า นิทานที่ท่านเคยเล่าข้าฟังก่อนนอนในสมัยเด็ก มันคงไม่ใช่เป็นเพียงแค่เรื่องเล่าอย่างนั้นสินะ..."
  นางพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อีกครั้ง จากนั้นก็กล่าวต่อ
  "...รวมถึงการตายของท่าน ก็คงไม่ใช่ป่วยตายหรือไม่ใช่ฝีมือของโจรป่ากลุ่มนั้นอย่างแน่นอน! ข้ารับปากว่าจะต้องสืบหาความจริงของเรื่องทั้งหมดนี้ และแก้แค้นทวงคืนและตอบแทนความผิดของพวกมันอย่างสาสามแน่นอน ท่านรอดูวันนั้นได้เลย!"
  น้ำเสียงมุ่งมั่น แววตาเด็ดเดี่ยวที่ฉายออกมาบนดวงหน้างามของฟ่งหลันหลั่น ได้ปรากฏต่อสายตาของหยวนจูวเย่และคนของเขา ยิ่งทำให้บุรุษรูปงามผู้นี้เองก็ต้องการสืบหาที่มาของนางผู้นี้และคำตอบนั้นด้วยเช่นกัน
    'เจ้าเป็นใครกันแน่ฟ่งหลันหลั่น เหตุใดเจ้าถึงได้มีป้ายหยกเขียว ซึ่งป้ายแบบนั้นน่าจะเป็นป้ายพระราชทานจากองค์ฮ่องเต้ พระองค์ก่อน'

.....
เซียงไค  盛開
.


  หลายวันต่อมา ยังไม่ทันที่หลงอี้หลิงจะสืบหาความจริงให้กระจ่างเกี่ยวกับเรื่องที่เยี่ยชิงเซียวแอบวางยาพิษลงในขนมหวานและนำมามอบให้เพื่อเป็นของเยี่ยมตอนที่เขาไปพบกับท่านย่าที่เรือนสกุลหลง
  แม่ทัพหนุ่มก็ได้รับพระบัญชาลับจากองค์ฮ่องเต้ให้ออกไปปราบโจรป่าย่านภูเขาซึ่งห่างออกจากเมืองจิ่วราวครึ่งลี้ ก่อนที่เขาจะออกเดินทาง ก็ได้กำชับกับฟ่งหลันหลั่นไม่ให้ออกไปเที่ยวเล่นที่ไหน และต้องปฏิบัติตามกฎของเรือนหลงหลิงอย่างเคร่งครัด หากนางไม่ยอมตกลง เขาก็จะส่งนางไปพักที่เรือนสกุลให้ท่านย่าของเขาเป็นผู้ดูแลแทน
  แต่ด้วยนิสัยของฟ่งหลันหลั่น หากยังมีเรื่องที่ติดค้างในใจและยังไม่ได้รับการแก้ไขหรือคลี่คลายลง นางก็ไม่อาจวางมือจากเรื่องนั้น ๆ ได้เป็นอันขาด
  แต่เพื่อจะให้แม่ทัพหนุ่มเชื่อใจและยอมออกเดินทางอย่างไร้ความกังวล นางจึงแกล้งรับปากเขาไป
  หลังจากที่หลงอี้หลิง ได้นำกองกำลังพลทหารหน่วยพยัคฆ์ดำที่เขาดูแลอยู่อย่างลับ ๆ ออกไปปราบโจรป่า ฟ่งหลันหลั่นก็ได้แอบหนีออกไปจากนอกเรือนหลงหลิงเช่นกัน และสถานที่นางเดินทางไปนั้นก็คือ เมืองจิ่ว
  สตรีน้อยได้แวะไปเยี่ยมเยียนมู่เซียวหลันที่หอมู่ต๋า ด้วยความคิดถึงนางก็ไม่ลืมที่จะซื้อของฝากจากเมืองหลวงติดไม้ติดมือไปด้วย

เรือนรับรองแขกพิเศษของหอมู่ต๋า
  มู่เซียวหลานกำลังนั่งรับรองและให้บริการกับหยวนจูวเย่ ซึ่งมาเป็นแขกคนสำคัญของนางในวันนี้อยู่ในเรือนรับรองแขกพิเศษ ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังหัวเราะอย่างอารมณ์ดีและพูดคุยกันถูกปากถูกคอก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อได้ยินเสียงเคาะและเสียงของพ่อบ้านใหญ่ของหอมู่ต๋าก็ดังลอดเข้ามาตรงหน้าประตู
  ก๊อก ๆ
  "นายหญิง..." พ่อบ้านใหญ่เพียงแค่ส่งเสียงเรียกนายหญิงของเขาสั้น ๆ เพื่อเป็นการขออนุญาตก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไปในห้องรับรอง ตามที่เคยถือปฏิบัติทุกครั้ง
  มู่เซียวหลานกับหยวนจูวเย่จึงหยุดชะงักเรื่องที่กำลังสนทนากันอยู่ บุรุษรูปงามหยิบถ้วยน้ำชาตรงหน้ายกขึ้นดื่ม และพยักหน้าตอบรับให้กับนายหญิงแห่งหอมู่ต๋า ซึ่งนางกำลังมองหน้าเขาอย่างเกรงใจ
  เมื่อได้รับสัญญาณเช่นนั้นจากแขกคนสำคัญ มู่เซียวหลานจึงได้ตอบรับคนของตนกลับไป
  "เข้ามาได้" น้ำเสียงนิ่งสุขุม ใจเย็น กล่าวขึ้นเบา ๆ ลอยตามสายลมออกไปนอกห้อง
  ครืด...ประตูห้องถูกเปิดออก และปรากฏภาพของพ่อบ้านใหญ่ของหอมู่ต๋ายืนอยู่ตรงหน้าประตูด้วยท่าทีสำรวม
  "เจ้าไม่รู้หรือไงว่าข้ากำลังดูแขกคนสำคัญอยู่ มีอะไรก็รีบพูดมา หากไม่ด่วนหรือสำคัญมากพอ เจ้าได้ถูกลงโทษแน่"
  น้ำเสียงของมู่เซียวหลานฟังดูเข้ม ดุดัน ช่างต่างจากดวงหน้างามหวานหยดย้อยของนางยิ่งนัก
  พ่อบ้านใหญ่ของหอมู่ต๋าได้ยินนายหญิงของเขาขู่ออกมาเช่นนั้น เขาก็ก้มหน้าลงอย่างฉับพลัน และกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวล
  "ข้าต้องขออภัยนายหญิงและคุณชายหยวน ที่เสียมารยาทมารบกวนเวลาสำราญใจของพวกท่าน แต่บังเอิญว่าแม่นางฟู่เดินทางมาที่นี่และบอกมาอยากจะพบกับนายหญิง..."
  พ่อบ้านใหญ่กล่าวร่ายยาวถึงเหตุผลที่เขาต้องมารบกวนคนทั้งสอง เขาเงียบไปเล็กน้อย จากนั้นก็ได้พูดต่อจนจบประโยค
  "...แต่ข้าสังเกตเห็นว่าแม่นางฟ่งดูท่าทางไม่สู้ดี สีหน้าซีดขาว ราวกับคนป่วย ข้าจึงคิดว่าหากไม่เรียนให้นายหญิงทราบ ท่านอาจจะลงโทษข้าทีหลังได้ที่ละเลยเรื่องนี้"
  พ่อบ้านใหญ่กล่าวเช่นนั้น เพราะเขาเองก็รู้ดีว่านายหญิงของเขามีไมตรีและความสัมพันธ์เช่นใดกับฟ่งหลันหลั่น เพราะตัวเขาเอง เขาก็คิดว่าสตรีน้อยผู้นี้เป็นคนดีและนับถือในคุณธรรมของนางมาตลอดช่วงเวลาที่รู้จักกัน
  "แม่นางฟ่งมาหาข้างั้นหรือ"
  มู่เซียวหลานย้อนถามพ่อบ้านใหญ่กลับไปด้วยความดีใจมาก จึงหันไปมองหน้าหยวนจูวเย่และถามเขาผ่านสายตาหวาน
  หยวนจูวเย่เองก็ไม่ได้ติดขัดอะไร เพราะเขาเองก็ดีใจและยินดีที่จะได้พบกับฟ่งหลันหลั่นเช่นกัน เขาวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมตรงหน้า และหันไปทางพ่อบ้านใหญ่ที่กำลังยืนรอฟังคำตอบอยู่ตรงหน้าประตู
  "รบกวนท่านพ่อบ้าน ช่วยไปพานางมายังที่นี่ได้หรือไม่"
  พ่อบ้านใหญ่หันไปมองหน้านายหญิงของเขาเล็กน้อย มู่เซียวหลานจึงได้รีบกล่าวเสริมอย่างดีใจ
  "ไปพานางมาพบข้าที่นี่เร็วเข้า จากนั้นท่านก็รีบไปสั่งให้คนครัวทำอาหารของโปรดนางมาเพิ่มและอย่าลืมหยิบสุราจากไหที่นางมักดื่มเป็นประจำมาด้วย เร็วเข้า!"
  "ขอรับนายหญิง" พ่อบ้านใหญ่รับคำเสร็จ เขาก็ปิดประตูเข้าเหมือนเดิม จากนั้นเสียงฝีเท้าของเขาก็ค่อย ๆ เงียบหายไป และเวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งจิบถ้วยน้ำชา เสียงของเขาก็ดังขึ้นมาตรงหน้าประตูอีกครั้ง
  "นายหญิง ข้าพาแม่นางฟ่งมาถึงแล้วขอรับ" พ่อบ้านใหญ่จำเป็นต้องส่งเสียงบอกนายหญิงของเขาก่อนทุกครั้ง และรอจนกว่าจะได้รับการอนุญาต เขาจึงจะเปิดประตูออก
  "บอกนางเข้ามาได้เลย พวกข้ากำลังรออยู่" มู่เซียวหลานตอบสวนพ่อบ้านใหญ่กลับไปด้วยความดีใจ
  นาทีต่อมา ประตูบานใหญ่คู่นั้นก็ถูกเปิดแยกออกจากกันอีกครั้ง
  ครืด...
  ฟ่งหลันหลั่นเป็นผู้เปิดประตู นั้นเองรอยยิ้มจริงใจปรากฏขึ้นมาจากดวงหน้างามน่ารักพร้อมกับเสียงทักทายที่ดูสนิทสนมคุ้นเคย
  "แม่นางมู่ ข้ามาเยี่ยมท่านตามสัญญาแล้ว และวันนี้ข้าไม่ได้มามือเปล่า มีของน่ารักติดมือมาฝากท่านด้วย"
  แต่พอกวาดสายตามองเข้าไปในห้อง ไม่เพียงมีมู่เซียวหลานนั่งอยู่ สตรีน้อยยังมองเห็นหยวนจูวเย่ กำลังนั่งหันมาจ้องมองนางและส่งสายตายิ้มหวานให้อย่างไม่เกรงใจสตรีงดงามอีกคน
  พอเห็นใบหน้าเขาเช่นนั้น พลันทำให้ฟ่งหลันหลั่นหวนคิดถึงการสนทนากับเขาและเรื่องที่เกิดขึ้นบนเนินเขาในศาลานักพเนจรเมื่อหลายวันก่อน สตรีน้อยก็หุบยิ้มลงเพราะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย เพราะวันนั้นหลงอี้หลิงได้แผลงฤทธิ์กับเขาไว้เยอะ และนางอยู่ในฐานะสาวใช้จึงพลอยต้องรับผิดชอบการกระทำของผู้เป็นนายไปด้วย
  หยวนจูวเย่มองท่าทีของสตรีน้อยออก เขาจึงกล่าวทักทายขึ้นและวาง สีหน้ารวมทั้งน้ำเสียงเหมือนทุกครั้ง เพื่อหวังให้เจ้าตัวคลายความกังวลลง
  "ไม่เจอแม่นางฟ่งเสียนานร่วมเดือน ครั้งล่าสุดก็เห็นจะตอนที่เราสามคนไปเที่ยวชมงานเทศกาลของเมืองหลวงที่จัดขึ้นครั้งล่าสุด ว่าแต่แม่นางสบายดีใช่หรือไม่"
  ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังเขาทักทายเช่นนั้น และรู้ได้ทันทีว่าเขาเองก็ไม่อยากให้มู่เซียวหลานรู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่ศาลานักพเนจรนั่น นางก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความโล่งใจ และพยายามปั้นหน้าฝืนยิ้มตอบเขากลับไปตามน้ำ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นกัน
  "อ้อ! คุณชายหยวน ไม่คิดว่าจะมาเจอท่านที่นี่ บังเอิญจริง ๆ ข้าสบายดีไม่มีบาดแผลหรือมีเรื่องอะไรให้ต้องเจ็บตัว กินอิ่มและก็นอนหลับดีทุกอย่าง"
  แต่ทว่าคำตอบของฟ่งหลันหลั่นที่ตอบหยวนจูวเย่กลับมาเช่นนั้น กลับสร้างความสงสัยและเผยพิรุธให้มู่เซียวหลานได้จับผิด เพราะตามนิสัยของสตรีน้อยที่นางรู้จัก เจ้าตัวจะดูนิ่งกว่านี้เวลาตอบคำถาม แต่ครั้งนี้กลับพูด ร่ายยาวเกินไปหน่อย
  นายหญิงของหอมู่ต๋าจ้องหน้าฟ่งหลันหลั่นและถามออกไปผ่านดวงตาคมสวยคู่นั้น แต่สตรีน้อยกลับหลบสายตาของนางเอาดื้อ ๆ การกระทำเช่นนั้นของอีกฝ่าย ยิ่งบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังมีเรื่องปิดบังอยู่
  หยวนจูวเย่ที่สังเกตเห็นท่าทีของสตรีสองนาง เขาจึงคิดจะเบี่ยงประเด็นความสนใจ เขาจึงได้กล่าวถามสตรีน้อยขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท
  "ว่าแต่ช่างน่าแปลกใจยิ่งนัก สาวใช้คนโปรดของท่านแม่ทัพหลง ผู้ที่เขาหวงนักหวงหนา คอยดูแลปกป้องราวกับไข่ในหิน กลับมาปรากฏตัวที่เมืองจิ่วนี้ แถมเป็นหอมู่ต๋าแห่งนี้ตามลำพัง หรือว่าท่านแม่ทัพเองก็เดินทางมาด้วยกัน แต่ยืนรออยู่ที่ด้านนอกกระนั้นหรือ"
  หยวนจูวเย่กล่าวถามพลาง เอื้อมมือไปหยิบเหยือกสีขาวที่ใส่สุราไว้ด้านใน และรินลงในจอกเล็ก ๆ ตรงหน้าเขาอย่างใจเย็น แต่รอยยิ้มอ่อนเจ้าเล่ห์ตรงมุมปากของเขา มันทำให้คนที่ถูกถามรู้สึกหงุดหงิดและไม่ชอบใจเล็กน้อย
  ฟ่งหลันหลั่นเดินดุ่มเข้ามาในห้องและนั่งลงบนพื้นข้าง ๆ เขาอย่างฉับไว พร้อมกับตบลงบนโต๊ะอย่างแรง
  ปัง!
  สตรีน้อยจ้องหน้าบุรุษรูปงามและอดคิดสงสัยเกี่ยวกับตัวเขาไม่ได้ เพราะช่วงนี้ได้เกิดเรื่องไม่ดีมากมายขึ้นกับนาง แม้กระทั่งเรื่องที่เยี่ยชิงเซียวแอบวางยาพิษลงในขนมหวาน จนพานคิดไปว่าบัณฑิตหนุ่มผู้นี้มีส่วนเกี่ยวข้องและรู้เห็นในแผนการร้ายนั้นหรือไม่
  'หรือว่าหยวนจูวเย่ผู้นี้จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับธิดาอ๋องผู้นั้น ?'
  แต่ยิ่งพอเห็นใบหน้าอันหล่อเหลานั่งลอยหน้าลอยตาดื่มสุราในจอกที่ถืออยู่อย่างสำราญใจ ยิ่งกระตุ้นให้ต่อมโมโหของนางทำงานเร็วขึ้น
  "เก็บปากหนาสีชมพูของท่านเอาไว้ดื่มเหล้าและเกี้ยวพาราสีสาวงามตามนิสัยรักสนุกของท่านเถอะ ส่วนเรื่องของข้ากับแม่ทัพหนุ่มผู้นั้น ข้าจะจัดการเอง"
  "โอ้! ดุเหมือนกับเจ้านายเลย คนของเรือนหลงหลิงดุดันไม่เกรงกลัวใครเช่นนี้ทุกคนเลยหรือนี่ เห็นทีข้าคงต้องระวังตัวไม่ให้เผลอไปมีเรื่องกับคนบ้านนี้เสียแล้วกระมัง"
  หยวนจูวเย่ยังคงพูดจากระเซ้าเย้าแหย่กวนโทสะของฟ่งหลันหลั่น ไม่เลิก
  จากนั้นทั้งสองนั่งจ้องตากัน อีกคนมองด้วยสายตาเขม่น อีกคนมองกลับอย่างพออกพอใจที่ได้แกล้งแหย่ให้สตรีน้อยหงุดหงิด เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พ่อบ้านใหญ่ของหอมูต๋าเปิดประตูห้องและไอไหสุราเข้ามาจำนวนหนึ่ง และวางลงข้างตัวนายหญิงของเขา ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง
  มู่เซียวหลานจำเป็นต้องรีบห้ามทัพหย่าศึกก่อนที่สตรีน้อยจะก่อเรื่องไปมากกว่านี้ นางได้จังหวะที่พ่อบ้านนำสุรามาวางตรงหน้า จึงรีบดึงผ้าที่ปิดไหสุรานั้นออกอย่างฉับไว และยกขึ้นมาตั้งวางลงบนโต๊ะต่อหน้าสตรีน้อย เพื่อหวังใช้ล่อลวงให้มีคนสนใจ และก็ดูเหมือนว่าวิธีนี้จะได้ผล
  ฟ่งหลันหลั่นได้กลิ่นสุรา กลิ่นที่คุ้นเคยจมูกยิ่งนักเพราะเป็นรสชาติเดียวกับที่ตาเฒ่าของนางจะดื่มด้วยกันกับนางเป็นประจำ สตรีน้อยจึงละสายตาจากบุรุษรูปงามตรงหน้าและหันขวับมามองยังไหสุราตรงหน้าของตนทันที
  "กลิ่นเหล้านี้ช่างส่งกลิ่นยั่วยวนใจไม่เคยเปลี่ยน แม่นางมู่ช่างรู้ใจข้า จริง ๆ บนโลกนี้คงมีเพียงท่านที่เข้าอกเข้าใจข้าดีที่สุด"
  เมื่อสตรีน้อยกล่าวชมนายหญิงแห่งหอมู่ต๋าเช่นนั้น เจ้าตัวก็ไม่รอช้ายกไหสุรานั้นขึ้นดื่มทั้งไหโดยไม่รินใส่จอกสุราด้วยซ้ำ ราวกับว่านางกำลังมีเรื่องให้สบายใจอยู่ ซึ่งมู่เซียวหลานกับหยวนจูวเย่ก็พอจะสังเกตออก เพราะแม้ว่านางจะพยายามฝืนยิ้มแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถกลบเกลื่อนร่องรอยของความเศร้าและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในดวงตากลมโตที่เคยสดใสคู่นี้ได้
  แต่ทั้งสองคนก็ไม่มีผู้ใดเอ่ยถามสิ่งใด พวกเขาพยายามวางตัวปกติ ร่วมดื่มกินและสนทนาพาทีกันเหมือนคนมาสังสรรค์หาความสำราญใจ
  หลังจากที่สุราเข้าปาก และพอฟ่งหลันหลั่นเริ่มเมาและเคลิ้มได้ที่ นางก็เริ่มพูดคุยกับหยวนจูวเย่อย่างสนิทสนมมากขึ้น แต่เจ้าตัวจะไม่ค่อยชอบสายตาและท่าทีเกี้ยวพาราสีของเขาเท่าใดนัก เพราะเขาดูไม่ต่างจากบุรุษ  เจ้าสำราญคน แถมเจอกันทีไรเป็นต้องมีเรื่องให้ต่อปากต่อคำกัน และที่สำคัญนางรู้ดีว่า มีใครคนหนึ่งแอบชื่นชมในตัวเขาอยู่ก่อนแล้ว
  ด้านมู่เซียวหลานรู้สึกปวดใจทุกครั้งที่เห็นภาพบาดตาบาดใจเช่นนี้ แต่ด้วยภาระหน้าที่ที่แบกรับอยู่ และด้วยฐานะทางสังคมของนาง ทำให้ไม่อาจที่จะเปิดเผยความรู้สึกส่วนตัวนั้นออกมาได้ จึงได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนเก็บมันไว้ในใจลึก ๆ ไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้
  อีกทั้งนายหญิงแห่งหอมู่ต๋าทั้งรักและเอ็นดูฟ่งหลันหลั่นเสมือนน้องสาวแท้ ๆ ของตน พอเห็นสตรีน้อยกลับมาเยี่ยมเยียนเช่นนี้ นางก็ดีใจมาก และยิ่งพอรู้ว่าอีกฝ่ายได้สูญเสียวรยุทธ์ที่มีไป แม้จะเพียงชั่วคราวเท่านั้น นางก็เกิดความรู้สึกเป็นห่วงและเป็นกังวลใจไม่น้อย จึงได้เอ่ยปากชวนให้สตรีน้อยย้ายมาอยู่ด้วยกัน
  ฟ่งหลันหลั่นยังมีเรื่องที่ติดใจอยู่หลายอย่างจึงรับปากว่าหากเคลียร์ปัญหาทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นางจะกลับมาอยู่กับมู่เซียวหลานอย่างแน่นอน
  จากนั้นฟ่งหลันหลั่นก็ได้ขอตัวลากลับ และมุ่งหน้าเดินทางกลับไปยัง ป่าไผ่นอกเมืองจิ่ว สถานที่นั้นเป็นตำแหน่งที่เคยปลูกกระท่อมน้อยของนางนั่นเอง
  ขณะนั้นเอง ด้านหยวนจูวเย่ซึ่งกำลังเดินทางกลับเมืองหลวง ระหว่างทางที่เขานั่งรถม้าผ่านชายป่าโปร่ง เขาได้เปิดผ้าม่านหน้าต่างเล็ก ๆ ของรถม้านด้านข้างลำตัวเขาออก เพื่อมองดูทัศนียภาพของธรรมชาติด้านนอกตัวรถ และหวังจะสูดอากาศบริสุทธิ์
  ทันใดนั้นเองสายตาคมปลาบของเขาก็พลันเหลือบมองไปเห็นฟ่งหลันหลั่น กำลังเดินอยู่ตรงชายป่าซึ่งห่างจากจุดที่รถม้าของเขาวิ่งอยู่ไม่มากนัก
  "แม่นางฟ่ง! นางมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง และนั่นนางกำลังจะไปไหนกัน ดูท่าทางเร่งรีบร้อนใจชอบกล"
  หยวนจูวเย่เปรยขึ้นอย่างสงสัย สายตายังคงมองตามหลังสตรีน้อยที่กำลังเร่งฝีเท้าก้าวเดินฉับ ๆ หายเข้าไปในชายป่าโปร่งด้านข้าง
  ด้วยความสงสัยว่าสตรีน้อยผู้นี้จะกำลังไปที่ใดกัน เขาจึงได้สั่งให้คนบังคับรถม้ารออยู่ตรงนั้น ส่วนตัวเขาและผู้คุ้มกันส่วนตัวก็ได้แอบสะกดรอยตามฟ่งหลันหลั่นไปห่าง ๆ โดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว
.....
เซียงไค 盛開


ห้องพักของหลงอี้หลิง
  หลังจากที่ประตูห้องพักของหลงอี้หลิงถูกปิดเข้าไปอีกครั้ง เขายังยืนครุ่นคิดไตร่ตรองและพิจารณาอย่างเคร่งเครียดและคิดหนักในคำแนะนำของท่านหมอเกี่ยวกับวิธีการถอนพิษให้กับฟ่งหลันหลั่น เพราะวิธีการของขั้นตอนในการถอนพิษนี้มันค่อนข้างที่จะอ่อนไหวต่อความรู้สึกของสตรีน้อยยิ่งนัก

  สายตาคมปลาบจ้องมองดวงหน้างามอย่างกังวลใจ ตอนนี้ริมฝีปากบางของสตรีน้อยกลายเป็นสีม่วงคล้ำอย่างชัดเจน
  "ข้าจะต้องช่วยเจ้าด้วยวิธีนี้จริง ๆ กระนั้นหรือ" แม่ทัพหนุ่มกล่าวขึ้นลอย ๆ ด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด จากนั้นเขาก็ขึ้นไปนั่งบนเตียงและพยุงตัวนางให้ลุกขึ้นนั่งเช่นกัน โดยที่แผ่นหลังบางของร่างอรชรอิงแอบพิงอยู่แผ่นหน้าอกสามศอกหน้ากว้างอันแข็งแรงของเขา
  ในขณะนั้นเองฟ่งหลันหลั่นรู้สึกตัวได้สติกลับมาเล็กน้อย แม้จะไม่ชัดเจนมากนักแต่สายตาที่พร่ามัวคู่นี้ก็พอจะมองเห็นภาพบรรยากาศตรงเบื้องหน้าที่ปรากฏต่อสายตาของตน และรับรู้ว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนเตียงนอนภายในห้องพักของใครคนหนึ่ง
  นางก็รู้สึกได้ว่าแผ่นหลังบางของตนกำลังสัมผัสอยู่บนแผ่นหน้าอกกว้างของบุรุษ อ้อมแขนเขาโอบกอดนางไว้แน่น
  แม้สติจะไม่ค่อยสมบูรณ์ แต่กลิ่นกายของบุรุษผู้นี้นางจำได้ดีว่าเป็นของคนที่นางคุ้นเคยดี
  "ทะ ท่านกำลังคิดจะทำอะไร"
  สตรีน้อยฝืนใจกล่าวถามขึ้นอย่างเหนื่อยหอบ และพยายามดึงตัวเองให้หลุดออกจากวงแขนของอีกฝ่ายอย่างยากลำบาก
  เขาดึงนางเข้ามาสวมกอดไว้แน่นอีกครั้งและอธิบายให้อีกฝ่ายได้เข้าใจสถานการณ์
  "อย่าดิ้นสิ! ตอนนี้ร่างกายของเจ้าถูกพิษร้ายแรง หากไม่รีบทำการถอนพิษ เจ้าอาจจะต้องตายได้"
  "ข้าถูกพิษอีกแล้วหรือ ?"
  หลังจากที่ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังแม่ทัพหนุ่มกล่าวเช่นนั้น นางก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร เพราะมันคงจะเป็นวิธีเดียวกันกับที่นางได้เคยช่วยเขาไว้เมื่อคราวก่อน แต่หากครั้งนี้นางรู้สึกกังวลใจแปลก ๆ กับสัมผัสของเขาที่มอบให้ นางจึงรีบกล่าวปฏิเสธเสียงแข็งด้วยน้ำเสียงเบาหวิว
  "ไม่ได้! ข้าไม่อนุญาตให้ท่านถอนพิษด้วยวิธีนั้น"
  ฟ่งหลันหลั่นพยายามรวบรวมสติและเรี่ยวแรงในการพูดครั้งนี้มาก แม้ว่าลมหายใจเข้าออกจะติดขัดและแผ่วเบามาก แต่นางไม่อาจจะยินยอมให้เขาทำเยี่ยงนั้น
  "แต่ถ้าข้าไม่ช่วยเจ้าด้วยวิธีนั้น เจ้าอาจจะตายได้ในอีกไม่กี่เพลา ไม่ว่าเจ้าจะห้ามยังไง ก็ไม่เป็นผลหรอก เพราะข้าตัดสินใจแล้ว"
  หลงอี้หลิงเองก็ยืนกรานหนักแน่นที่จะใช้วิธีตามที่ท่านหมอแนะนำ ยิ่งตอนนี้สีหน้าของนางดูไม่ดีเอาเสียเลย เม็ดเหงื่อขนาดใหญ่จำนวนมากมายผุดขึ้นมาบนดวงหน้างามราวกับดอกเห็ด
  ฟ่งหลันหลั่นพยายามฝืนแรงอันน้อยนิด เอี้ยวตัวหันกลับมาประชันหน้ากับแม่ทัพหนุ่ม เพราะไม่ว่ายังไงนางก็ไม่ยินยอมให้เขาทำเยี่ยงนั้นเด็ดขาด
  แม่ทัพหนุ่มยังคงช่วยประคองตัวนางไว้ไม่ให้ทิ้งตัวฟุบลงไปยังเตียงนอน
  "ข้านั้นรู้ดีกว่าใคร วิธีที่ท่านกำลังจะทำ มันไม่สามารถถอนพิษที่อยู่ภายในร่างกายของข้าได้ ทางเดียวที่จะถอนพิษได้ คือต้องใช้ยาถอนพิษจากคนที่สร้างพิษนี้เท่านั้น"
  อั๊ก! ขณะที่กำลังพูดนางก็ได้กระอักเลือดพุ่งออกมาจำนวนมาก
  ฮืดฮาด ฮืดฮาด
  เสียงหายใจเหนื่อยหอบของสตรีน้อย แสดงให้เห็นถึงสถานการณ์ในตอนนี้ว่า ร่างกายภายในของนางเริ่มเข้าขั้นวิกฤติแล้ว
  หลงอี้หลิงเห็นเช่นนั้น เขาก็วิตกกังวลหนักยิ่งขึ้น ความตึงเครียดซัดถาโถมเข้าหาตัวเขาราวพายุที่กำลังบ้าคลั่ง
  "เจ้าเป็นคนสำคัญของคนสกุลหลงของพวกเรา ข้าไม่อาจจะปล่อยให้เจ้าเป็นอันตรายได้"
  หลงอี้หลิงกล่าวย้ำกับสตรีน้อยตรงหน้าด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาจริงจัง
  แทนที่ฟ่งหลันหลั่นจะรู้สึกดีใจกับคำกล่าวนั้นของแม่ทัพหนุ่ม แต่นางกลับรู้สึกเจ็บปวดแปลบขึ้นมาในใจแวบหนึ่ง
  'หึ! คนสำคัญของสกุลหลงงั้นหรือ หากแต่คงไม่ใช่คนสำคัญของท่านสินะ' สตรีน้อยแอบคิดน้อยเนื้อต่ำใจข้างในใจลึก ๆ
  สองมือน้อยของฟ่งหลันหลั่นฝืนแรงยกขึ้นมาจับท่อนแขนอันแข็งแกร่งทั้งสองข้างของแม่ทัพหนุ่มไว้หมับ
  นางจ้องหน้าสบตาเขา ดวงตากลมโตฉายแววจริงจังเด็ดเดี่ยว พร้อมกับออกแรงที่สองมือน้อยไปที่ปลายนิ้วมือทั้งสิบของตัวเองและบีบท่อนแขนของอีกฝ่าย
  เสียงหายใจกระเส่าราวคนใกล้หมดแรงเสียให้ได้
  "ข้าไม่อนุญาต! หากท่านยังขืนยืนกรานเช่นนั้น ชีวิตนี้ทั้งชีวิตข้าจะไม่มีวันอภัยให้ท่านอย่างเด็ดขาด"
  หลงอี้หลิงรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่แขนทั้งสองข้างของเขา บุรุษรูปงามจึงจ้องตาอย่างกังวลและห่วงใย
  หลังจากสตรีน้อยได้รวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ฝืนแรงพูดกับแม่ทัพหนุ่มจนจบประโยค นางก็ได้กระอักเลือดออกมาและพุ่งใส่อาภรณ์ของเขาจนเปื้อนเปรอะ และก็หมดสติไปอีกครั้ง
  ร่างบางอรชรทิ้งตัวลงไปทางด้านหน้า ดวงหน้างามแนบฟุบแอบอิงแผ่นอกหนาของแม่ทัพหนุ่มด้วยความหมดแรง
  ชั่วเสี้ยวนาทีสุดท้ายก่อนที่นางจะหมดสติ หลงอี้หลิงสัมผัสได้ถึงแววตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวและรักในเกียรติศักดิ์ศรีของตัวเองอย่างท่วมท้นที่อีกฝ่ายหวงแหนและพยายามรักษาไว้ สิ่งนั้นมันทำให้เขารู้สึกลำบากใจยิ่งนัก
  แม่ทัพหนุ่มสวมกอดเรือนร่างบางอรชรซึ่งหมดสติอยู่ในอ้อมแขนเขาไว้แน่น ในหัวก็ครุ่นคิดไตร่ตรองอย่างหนัก เวลาผ่านไปครึ่งหนึ่งจิบน้ำชา เขาก้มหน้าลงต่ำมองดูดวงหน้างาม ความรู้สึกวุ่นวายใจที่มีในตอนนี้เขาไม่สามารถหาคำใดมาอธิบายให้กับตัวเองได้
  ปลายนิ้วหยาบกร้านวางลงไปบนเปลือกตาบางของอีกอีกฝ่าย เขาค่อย ๆ ลูบไล้สัมผัสอย่างทะนุถนอมและอ่อนโยน ก่อนจะกรีดปลายนิ้วไล่สัมผัสลงไปยังพวงแก้มขาวซีด จนไปถึงริมฝีปากบางสีม่วงคล้ำ
  "หลันเอ๋อร์น้อยของข้า หากไม่ช่วยเจ้าด้วยวิธีนั้นตามที่ท่านหมอแนะนำมา แล้วข้าจะช่วยเจ้าถอนพิษได้เยี่ยงไรกัน"
  เขาเปรยขึ้นเบา ๆ กับสตรีน้อยที่กำลังสลบอยู่อ้อมแขน นาทีต่อมา เขาก็ค่อย ๆ ก้มหน้าลงเข้าประชิดดวงหน้างาม จนตอนนี้ใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันแค่ปลายลมหายใจ ริมฝีปากหนาเกือบจะแตะสัมผัสลงบนริมฝีปากบางอยู่รอมร่อ
  เขาค้างอยู่ในท่านั้นครู่ใหญ่ ดวงตาสีนิลฉายแววคิดหนักอย่างวิตกกังวล
  ทันใดนั้นเองฟ่งหลันหลั่นก็ได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นางพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ข้าไม่ยินยอม"
  จู่ ๆ หลงอี้หลิงก็หยุดชะงักในทันใด พร้อมกับถอนตัวออกอย่างรวดเร็วและสะบัดหน้าไปทางด้านข้างอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองเอาไว้อย่างตัดใจ
  สองมือที่กำลังประคองร่างอรชรอยู่กำหมัดแน่น
  "ข้าจะลบหลู่และทำลายเกียรติศักดิ์ศรีที่นางหวงแหนหนักหนาไม่ได้ หากทำเช่นนั้น ถึงนางจะกลับมามีชีวิตได้ตามปกติอีกครั้ง นางก็คงจะทรมานใจไปตลอดชีวิต"
  ณ วินาทีนี้ มันช่างเป็นการตัดสินใจที่ลำบากยากยิ่งของหลงอี้หลิงเสียเหลือเกิน
  เมื่อพิจารณาคิดใคร่ควรไตร่ตรองอย่างถ้วนถี่ดีแล้ว ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้
  หลงอี้หลิงค่อย ๆ ประคองสตรีน้อยให้พยายามลุกนั่งอีกครั้ง โดยให้ นางหันหน้าเข้าหาตัวเขา แม้ว่าอีกฝ่ายจะแทบไม่ได้สติและทรงตัวได้ไม่ดีเท่าที่ควรก็ตาม
  นาทีต่อมา หลงอี้หลิงก็ได้รวบรวมลมปราณของเขาให้มาอยู่ที่จุดจุดเดียว จากนั้นก็ขับพลังปราณทั้งหมดออกมาทางฝ่ามือทั้งสองข้าง และยกขึ้นไปแตะที่แผ่นอกบางของฟ่งหลันหลั่นพร้อมกับเริ่มถ่ายเทพลังลมปราณของตนให้กับนางอย่างไม่รีรอ
  หากไม่ทำตามวิธีการที่ท่านหมอแนะนำแล้ว เห็นทีก็คงจะมีวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่เขาคิดออก
  ทว่าวิธีการนี้มันก็อาจทำให้เขาเองมีโอกาสได้รับพิษนั้นไปด้วยเช่นกัน เพราะในยามที่กระแสของพลังปราณหวนตีกลับเข้าสู่ร่างกายเขา พิษร้ายอาจจะแทรกซึมติดมาด้วย
  แต่แม่ทัพหนุ่มไม่มีเวลาให้สนใจในเรื่องเหล่านั้น เพราะสิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้ คือการช่วยขับพิษออกจากร่างกายของฟ่งหลันหลั่นให้ได้ ก่อนที่ร่างกายภายในของนางจะต้านไม่ไหว และอาจจะส่งผลถึงขั้นเสียชีวิตได้
  เวลาผ่านไปนานเท่าไรก็หารู้ไม่ เข่อลั่วยืนยังคงเฝ้ายามอยู่หน้าห้องพักของแม่ทัพหนุ่มอย่างใจจดใจจ่อ ด้วยความกังวลและเป็นห่วงคนทั้งสองที่อยู่ด้านใน และเขายังต้องพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ไม่ให้มีพิรุธอะไรเผยออกมาเด็ดขาด เพราะถ้าคนของสกุลหลงเห็นเขา เรื่องทั้งหมดก็จะไปเข้าหูของนายหญิงใหญ่ของสกุลหลงทันที และมันคงจะไม่ใช่สิ่งที่นายน้อยของเขาต้องการ
  ภายในด้านในห้องพักของหลงอี้หลิง เขายังคงถ่ายเทพลังปราณของเขาให้กับฟ่งหลันหลั่น ตอนนี้เรือนร่างท่อนบนของทั้งสองนั้นไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิดเอาไว้
  ไอหมอกสีขาวขุ่นที่เต็มไปด้วยไอเย็นยะเยือกกำลังห่อหุ้มและปกคลุมพวกเขา ราวกับว่าอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง
  ทั้ง ๆ ที่อากาศน่าจะเย็นมาก แต่ทว่าเม็ดเหงื่อมากมายกลับผุดขึ้นมาบนดวงหน้า ลำคอและตามร่างกายของทั้งสองคน
  หลายชั่วยามผ่านไป หลงอี้หลิงยังคงไม่สามารถขับพิษร้ายออกจากร่างกายของฟ่งหลันหลั่นได้
  วินาทีนี้เขาคงต้องตัดสินใจแล้วว่าจะทำตามความต้องการของนาง หรือจะเลือกทำตามใจตนเอง
  แผนหลังบางของฟ่งหลันหลั่นกำลังพิงแอบอิงอยู่บนหน้าอกของหลงอี้หลิง
  แม่ทัพหนุ่มก้มหน้าต่ำมองดวงหน้างาม ที่ตอนนี้เปียกชุ่มได้ด้วยเม็ดเหงื่อ และริมฝีปากบางยังคงม่วงคล้ำอยู่เช่นเดิม
  ปลายนิ้วหยาบกร้านค่อย ๆ วางสัมผัสอย่างอ่อนโยนลงบนพวงแก้มงามของอีกฝ่าย และไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบางม่วงคล้ำ
  "ขอโทษด้วย ข้าคงไม่อาจที่จะทำตามความต้องการของเจ้าได้อีกต่อไป หลังจากวันนี้ไป ข้าจะรับผิดชอบและชดเชยทุกอย่างที่เจ้าสูญเสียไปในครั้งนี้ ด้วยชีวิตของข้าเอง"
  เมื่อกล่าวจบแม่ทัพหนุ่มก็สะบัดมือของเขาไปทางด้านข้างหนึ่งครั้ง แสงสีส้มจากเปลวเทียนภายในห้องได้ดับวูบลงทันที พร้อมกับชายผ้าม่านที่ผูกอยู่รอบเตียงนอนก็ได้ทิ้งตัวลงมาทั้งสี่ด้านอย่างพร้อมเพรียงกัน
  เงาเรือนร่างของบุรุษได้โน้มตัวลงหาสตรีและเริ่มมีการเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ
.....
เซียงไค 盛開


  หลังจากที่หลงอี้หลิงได้อุ้มฟ่งหลันหลั่นกลับไปยังห้องพักของเขา นกพิราบสื่อสารสีขาวตัวหนึ่งก็ได้โฉบบินออกจากหน้าต่างบานใหญ่ของห้องนอนแม่ทัพหนุ่มทันที
เรือนหลงหลิง

  ด้านจางเก่อและเข่อลั่ว ที่ไม่ได้ติดตามผู้เป็นนายไปยังเรือนสกุลหลง เพราะถูกสั่งให้ไปสืบหาและตามจับตัวกลุ่มชายชุดดำที่ลอบซุ่มโจมตีฟ่งหลันหลั่นกับหยวนจูวเย่ที่ศาลานักพเนจร
  ในขณะที่นายกองทั้งสองคนกำลังยืนรอผู้เป็นนายและสาวใช้กลับบ้านอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ของเรือนหลงหลิง จู่ ๆ นกพิราบสื่อสารก็บินข้ามหลังคาร่อนลงมาหาทั้งสองคน
  จางเก่อจึงได้ชูแขนขึ้น พิราบสื่อสารก็เกาะลงบนท่อนแขนของเขาอย่างคุ้นเคย สายตาของนายกองทั้งสองก็พลันเหลือบมองไปเห็นม้วนกระดาษสีน้ำตาลเล็ก ๆ ผูกติดอยู่ตรงขาของเจ้านกน้อย พวกเขามองหน้ากันอย่างสงสัย
  จางเก่อแกะม้วนกระดาษออกจากขาของเจ้านก จากนั้นก็ส่งตัวมันให้เข่อลั่วถือต่อ
  เมื่อม้วนกระดาษถูกเปิดออก และพอทั้งคู่ได้อ่านข้อความของสารด้านในเรียบร้อย พวกเขาก็เผยสีหน้ากังวลใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
  จางเก่อหันไปกล่าวกับสหายสนิทด้วยสีหน้าจริงจัง
  "เข่อลั่ว เจ้ารีบไปหาท่านหมอผู้นั้นและพาเขาไปหานายน้อยที่เรือนสกุลหลงให้เร็วที่สุด ระวังอย่าให้บ่าวไพร่และคนในเรือนเห็นเข้าล่ะ มิเช่นนั้นจะเกิดเรื่องวุ่นวายกันไปใหญ่"
  "ได้! แล้วเจ้าล่ะ ?" เข่อลั่วขานรับอย่างมั่นเหมาะและถามกลับด้วยความอยากรู้
  "ข้าต้องไปที่ภัตตาคารเกา เพื่อตรวจสอบเรื่องบางอย่างให้กับนายน้อย เสร็จแล้วข้าจะรีบตามไปสมทบที่เรือนสกุลหลงทันที"
  หลังจากที่นายกองทั้งสองหนุ่มสื่อสารกันเรียบร้อย พวกเขาต่างก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนอย่างไม่รอช้า
เรือนสกุลหลง
  หลงอี้หลิงนั่งอยู่ข้างขอบเตียงนอนผืนใหญ่ภายในห้องพักของเขา สายตาจับจ้องมองสตรีน้อย ซึ่งนอนหมดสติอยู่บนเตียงผืนนั้น
  ดวงหน้างามซีดขาวไร้สีสัน ริมฝีปากเริ่มม่วงคล้ำ ลมหายใจเข้าออกเริ่มผิดจังหวะ
  "เยี่ยชิงเซียว เจ้าใส่อะไรลงไปในขนมหวานกันแน่ คนของข้าถึงได้มีอาการแย่ขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ข้ากับคนอื่น ๆ ก็ได้กินขนมหวานพวกนั้นเช่นกัน แต่กลับไม่มีใครเป็นอะไร หากไม่เป็นห่วงความรู้สึกของท่านย่า เพราะกลัวว่าท่านจะตื่นตระหนกตกใจจนล้มป่วย ข้าจะไม่มีทางปล่อยให้เจ้ามีโอกาสเดินลอยหน้าลอยตาย่างเท้าออกไปจากเรือนสกุลหลงได้แม้แต่ก้าวเดียว ถึงแม้เจ้าจะเป็นธิดาของเยี่ยอ๋อง ก็ไม่มีข้อละเว้น"
  เสียงทุ้มของเขามีร่องรอยการสะกดกลั้นอารมณ์ ดวงตาสีนิลคู่นั้นลุกวาวอย่างน่ากลัว
  ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูเบา ๆ ตามมาด้วยเสียงเรียกของเข่อลั่วดังลอดเข้ามาภายในห้องของแม่ทัพหนุ่ม
  "นายน้อย ข้าพาท่านหมอมาถึงแล้วขอรับ"
  แม่ทัพหนุ่มได้ยินเสียงเข่อลั่ว เขาก็ลุกพรวดขึ้นยืนและเดินตรงดิ่งไปเปิดประตูให้กับทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว
  เขาไม่รอช้ารีบเชิญท่านหมอ ผู้ที่เคยรักษาอาการบาดเจ็บให้กับฟ่ง-หลันหลั่นในครั้งก่อน เข้าไปด้านในห้องพักของตนทันที
  "ท่านหมอเชิญด้านใน"
  สีหน้าตึงเครียดของแม่ทัพหนุ่มที่เผยออกมาบนใบหน้าอันหล่อเหลา ทำให้บุรุษทั้งสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูไม่ถามสิ่งใด
  ท่านหมอพยักหน้ารับคำ จากนั้นก็รุดฝีเท้าเดินเข้าไปในห้องอย่างรู้หน้าที่ และพอได้เห็นสีหน้าของสตรีน้อยซึ่งนอนหมดสติอยู่บนเตียงนอน เขาก็รีบนั่งลงตรงเก้าอี้หัวตัดที่ตั้งวางอยู่ข้างเตียง พร้อมกับวางปลายนิ้วแตะลงไปยังจุดชีพจรตรงข้อมือน้อยนั้นทันที
  ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจท่านหมอก็เผยสีหน้าไม่สู้ดีออกมาอย่างชัดเจน พลางละมือจากผู้ป่วยและหันหน้ากลับมายังแม่ทัพหนุ่ม ซึ่งเขากำลังยืนรอฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างร้อนใจ
  "เป็นยังไงบ้างท่านหมอ นางถูกวางยาพิษใช่หรือไม่"
  แม่ทัพหนุ่มถามขึ้นเหมือนจะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ต้องการคำยืนยันจากท่านหมอเพื่อให้แน่ใจเท่านั้น
  ท่านหมอพยักหน้ารับและเผยสีหน้ากังวลใจยิ่งกว่าทุกครั้ง
  "ตอนนี้ลมปราณด้านในและตำแหน่งของหยินและหยางภายในกายของแม่นางน้อยผู้นี้สับสนและปั่นป่วนมาก และเป็นจริงอย่างที่ท่านแม่ทัพสงสัย ทว่า..." ท่านหมอกล่าวได้เพียงไม่กี่คำก็หยุดชะงักไป และดูมีท่าทีกระอักกระอ่วนใจในการตอบคำถามนี้มาก
  แม่ทัพหนุ่มเห็นปฏิกิริยาของท่านหมอที่แสดงออกมา เขายิ่งเป็นกังวลในความปลอดภัยของฟ่งหลันหลั่น
  "ทว่า...ครั้งนี้มันดูรุนแรงและต่างไปจากพิษอื่น ๆ ที่ท่านเคยตรวจพบก่อนหน้านี้ใช่หรือไม่ ร่างกายของนางถึงได้แสดงอาการออกมาชัดเจนขนาดนี้"
  แม่ทัพหนุ่มดูมีความร้อนใจในถ้อยคำที่กล่าวออกมานี้ยิ่งนัก
  เฮ้อ...ท่านหมอถอนหายใจยาวดังแรงขึ้นอย่างอ่อนใจ
  "สิ่งที่ท่านแม่ทัพกล่าวมาถูกเพียงครึ่งเดียวขอรับ ว่าแต่ท่านแม่ทัพได้เก็บตัวอย่างของอาหารที่แม่นางน้อยกินเข้าไปไว้หรือไม่ ข้าคงต้องขอตรวจสอบก่อน ถึงจะให้คำตอบท่านได้"
  หลงอี้หลิงพยักหน้า จากนั้นก็หยิบบางอย่างออกมาจากตัวเสื้อด้านในส่งยื่นให้กับท่านหมอ ซึ่งเป็นผ้าสีขาวเล็ก ๆ ผืนหนึ่งและห่อหุ้มบางอย่างเอาข้างใน
  ท่านหมอรับห่อผ้าสีขาวนั้นมาจากมือแม่ทัพหนุ่มได้ เขารีบเปิดออกและสำรวจของด้านในด้วยการนำขึ้นมาดมใกล้ แต่ก็ไม่รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
  "ขนมหวานนั่น ข้ากับคนอื่น ๆ เองก็ได้กิน แถมปริมาณที่กินเข้าไปก็ยังเยอะกว่านางด้วย แต่กลับไม่มีใครดูผิดปกติ ข้าเลยไม่มั่นใจว่าเป็นเพราะสิ่งนี้ไหม" หลงอี้หลิงให้ข้อมูลเพิ่มเติมกับท่านหมออย่างละเอียด
  ท่านหมอได้ฟัง เขาจึงนำเข็มเงินที่เตรียมมาปักลงไปบนขนมชิ้นนั้น และพอถอนเข็มเงินขึ้นมาดู ทั้งสามคนในห้องนั้นก็เห็นว่าเข็มเงินเปลี่ยนเป็นสีดำอย่างชัดเจน
  "ในขนมนั้นมียาพิษจริง ๆ ด้วยขอรับ"
  เข่อลั่วโพล่งเสียงดังขึ้นด้วยความตกใจอย่างลืมตัว จนแม่ทัพหนุ่มต้องหันกลับไปทางเขาและทำสายตาดุลูกน้องทันที
  "ข้าไม่รับปากว่าจะช่วยแม่นางน้อยได้หรือไม่ แต่ข้าจะพยายามขอรับ" ท่านหมอกล่าวขึ้นเบา ๆ อย่างไม่ค่อยเต็มเสียงมากนัก
  หลังจากนั้นท่านหมอจึงได้เริ่มทำการรักษาให้กับฟ่งหลันหลั่น โดยแม่ทัพหนุ่มคอยยืนเฝ้าดูอยู่ไม่ห่างไปไหนไกล
  ส่วนเข่อลั่วก็ออกไปยืนเฝ้าอยู่ตรงประตูหน้าห้อง เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้ามารบกวนการรักษาของท่านหมอ
  ท่านหมอเฒ่าเลือกใช้วิธีการรักษาด้วยการฝังเข็มลงไปบนร่างกายของคนป่วย เพื่อหวังที่จะกระตุ้นพลังปราณและช่วยปรับตำแหน่งของหยินและ หยาง ในร่างกายของสตรีน้อยให้กลับมาสมดุล จากนั้นร่างกายจะขับพิษนั้นออกมาทางเหงื่อได้เอง แต่เวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งชั่วยาม พวกเขาก็ยังไม่เห็นว่านางมีสีหน้าดีขึ้นเลยสักนิด
  ท่านหมอเก็บอุปกรณ์รักษากลับเข้าใส่ห่อผ้าของเขาดังเดิม
  หลงอี้หลิงเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งเป็นห่วงและกังวลหนักใจขึ้น
  "ขอท่านหมอได้โปรดช่วยรักษานางด้วย หากท่านต้องการตัวยาสมุนไพรชนิดไหนหรือต้องการสิ่งใดเพิ่ม ท่านบอกมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ ข้าจะสั่งให้คนรีบไปจัดหามาให้ท่านทันที"
  ครั้งนี้ท่านหมอไม่ได้พยักหน้าตอบรับคำของแม่ทัพหนุ่มเหมือนทุกที เขาเพียงส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจและเผยสีหน้าหมดหวัง
  "ขอเรียนแม่ทัพตามความจริง พิษที่แม่นางน้อยผู้นี้ได้รับเข้าไปในร่างกายครั้งนี้ น่าจะเป็นพิษชนิดเดียวกันกับที่ฝังลึกอยู่ในตัวของแม่นางอยู่ก่อนแล้ว และดูเหมือนว่ามันจะเข้าไปกระตุ้นให้พิษนั้นตื่นตัวขึ้นมา จนทำให้ร่างกายของนางมีอาการหนักอย่างที่เห็น ข้าน้อยจนปัญญาที่จะช่วยรักษานางจริง ๆ"
  ท่านหมอตอบด้วยสีหน้าทุกข์ใจ เพราะการที่คนเป็นหมอไม่สามารถช่วยเหลือคนไข้ของเขาได้ มันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดใจยิ่งนัก
  แม่ทัพหนุ่มได้ฟังเช่นนั้น เขาถึงกับสีหน้าเปลี่ยน และหันไปมองสตรีน้อยบนเตียงนอนด้วยสายตาเป็นห่วงจับใจ สองมือกำหมัดแน่น
  "ไม่มีวิธีใดที่สามารถช่วยถอนพิษให้นางจริง ๆ อย่างนั้นหรือ ถ้าท่านหมอพอคิดสิ่งใดออกได้โปรดช่วยบอกข้าเถิด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ข้ายินดีทำตามทุกอย่าง"
  แม่ทัพหนุ่มกล่าววิงวอนขอร้องท่านหมอด้วยแววตาหนักแน่น จริงจัง
  เฮ้อ...ท่านหมอถอนหายใจยาวออกมาอีกครั้ง
  "มันก็พอจะมีอยู่อีกหนึ่งวิธีหนึ่ง แต่ข้าไม่มั่นใจว่าวิธีนั้นจะช่วยได้หรือไม่ เพราะมันเป็นเพียงการคาดเดาของหมอรุ่นก่อน ๆ ที่บอกเล่าต่อกันมา แต่ก็ไม่เคยมีผู้ใดเคยทดลองมาก่อน"
  ท่านหมอกล่าวกับแม่ทัพหนุ่มอย่างไม่ค่อยมั่นใจ เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เคยทดสอบวิธีการถอนพิษในรูปแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง
  หลงอี้หลิงดูมีความหวังกับคำกล่าวนี้ของท่านหมอ และเขาจำเป็นที่จะต้องแสดงเจตจำนงให้อีกฝ่ายเห็นอย่างชัดเจนว่า หากรักษาคนไม่สำเร็จ เขาก็จะไม่มีความผิดใด ๆ เพราะหากไม่กล่าวเช่นนั้นออกไป เกรงว่าหมอเฒ่าผู้นี้คงจะไม่กล้าบอกวิธีอย่างแน่นอน
  "ท่านหมอได้โปรดบอกมาได้เลย ข้ายินดีที่จะลองทำทุกวิธีตามคำแนะนำของท่าน หากเกิดเรื่องอันใดผิดพลาดขึ้นมาหรือช่วยคนไม่สำเร็จ ข้ารับปากว่าจะไม่ถือโทษต่อท่านอย่างแน่นอน"
  เมื่อได้ฟังการยืนยันหนักแน่นจากแม่ทัพหนุ่มเช่นนั้น ท่านหมอเฒ่าก็ดูมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากที่รู้สึกเครียดและกดดันมาพักใหญ่
  "ข้าได้ตรวจดูจุดชีพจรของแม่นางผู้นี้แล้ว และพบว่าบุปผางามดอกนี้ยังคงความบริสุทธิ์ไร้การแตะต้องและสัมผัสจากมือของบุรุษใดมาก่อน ดังนั้น..." ท่านหมอกล่าวร่ายยาวมาได้เกือบจบประโยค เขาก็หยุดชะงักไป และดูมีท่าทีอ้ำอึ้งไม่มั่นใจ
    'นางพูดจริงอย่างนั้นหรือ นี่ข้าเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดผิดไปเองคนเดียวมาตั้งแต่ต้นจริง ๆ สินะ ข้ากับนางยังไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งใด ๆ เกี่ยวข้องกัน'
  หลงอี้หลิงรู้สึกโล่งอกขึ้นมาทันใด และเผลอรอยยิ้มเล็ก ๆ ตรงมุมปาก
  "เชิญท่านหมอกล่าวต่อได้เลย"
  "เจ้าของเรือนร่างอรชรที่กำลังนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงผืนนั้น จะต้องถูกปรับพลังลมปราณด้านในให้กลับมาคงที่และต้องแก้ไขตำแหน่งของหยินและหยางให้กลับมาสมดุลอีกครั้ง" ท่านหมอกล่าวเสริม
  พอแม่ทัพหนุ่มได้ฟังท่านหมอกล่าวเช่นนั้น เขาก็คิดว่ามันน่าจะไม่ใช่วิธีการที่ยุ่งยากซับซ้อนหรือเสี่ยงอันตรายอะไร แต่ทำไมสีหน้าของท่านหมอถึงแสดงท่าทีอ้ำอึ้งและดูอึดอัดใจตลอดเวลาที่จะพูดออกมา
  "เท่าที่ฟังจากท่านบอกมา ข้าก็ไม่เห็นว่าจะมีความเสี่ยงอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด หากต้องการปรับลมปราณของธาตุทั้งห้าและตำแหน่งหยินและ หยางของนางให้กลับมาสมดุลอีกครั้ง อาจจำเป็นต้องใช้พลังลมปราณของ  คนอื่นที่มีพลังมากเพียงพอที่จะถ่ายเทพลังปราณให้กับนางได้ ตกลง! ข้าจะลองทำตามที่ท่านหมอแนะนำ"
  ดูเหมือนว่าแม่ทัพหนุ่มจะด่วนสรุปความเข้าใจทุกอย่างไปเอง ทั้ง ๆ ที่ท่านหมอยังกล่าวไม่จบด้วยซ้ำไป
  "จะว่ายากมันก็ไม่ยาก จะว่าง่ายมันก็ไม่ง่าย ปัญหามันติดอยู่นิดเดียว..." ท่านหมอยังคงกล่าวด้วยท่าทีอ้ำอึ้ง
  "ปัญหาที่ว่านั่นคืออะไร ?"
  หลงอี้หลิงไม่เข้าใจในสิ่งที่ท่านหมอพยายามสื่อสารออกมา เพราะถ้าเรื่องการปรับหรือถ่ายทอดโยกย้ายพลังปราณ เขาผู้ฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก ย่อมรู้วิธีการเป็นอย่างดี จึงไม่คิดว่าจะเป็นปัญหาสำหรับเขา
  "ขออภัยที่ข้าต้องถามตามตรง มิทราบว่าแม่นางน้อยผู้นี้เป็นอะไรกับท่านแม่ทัพงั้นหรือขอรับ ขอท่านได้โปรดตอบข้าตามความจริง มิฉะนั้นข้าน้อยคงไม่กล้าพูดสิ่งนั้นออกมาได้"
  ครั้งนี้ดูสีหน้าของท่านหมอเฒ่าจะจริงจังกับคำถามมาก
  "นางเป็นผู้มีพระคุณต่อคนสกุลหลงทุกคน ดังนั้นไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน ข้าก็จะต้องช่วยนางให้ได้ และคนสกุลหลงทุกคนมีหน้าที่ปกป้องและรับผิดชอบต่อชีวิตของนางด้วยเกียรติและชีวิตของพวกเรา"
  หลงอี้ตอบคำถามของท่านหมออย่างไม่ต้องคิดไตร่ตรองนาน น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แววตาเด็ดเดี่ยวจริงจัง
  ท่านหมอเฒ่าได้ฟังคำตอบนั้น เขาก็เผยรอยยิ้มอย่างคลายกังวลลง และถอนหายใจยาวอีกครั้ง ก่อนจะยอมบอกวิธีถอนพิษนี้ให้กับแม่ทัพหนุ่ม
  "หนาวเนื้อ ห่มเนื้อ จึงหายหนาว...ไฟพิโรธอันร้อนระอุจะดับลงได้จะต้องใช้มวลกระแสน้ำที่เย็นเย็บเข้าช่วยดับ...เฉกเช่นเดียวกัน ตำแหน่งของหยินกับหยางของแม่นางน้อย จะกลับมาสมดุลได้อีกครั้งได้หรือไม่ ก็ต้องขึ้นอยู่กับตัวของท่านแม่ทัพด้วยเช่นกัน" ท่านหมอกล่าวสั้น ๆ เป็นนัย
  ด้านแม่ทัพหนุ่มยังคงไม่เข้าใจในความหมายนั้นที่ท่านหมอพยายามสื่อสารออกมาอย่างคลุมเครือ เขาจึงเผยความแปลกใจออกมาผ่านทางสีหน้าและแววตา
  "ข้าน้อยเบาปัญญานัก ขอท่านหมอได้โปรดอธิบายให้ชัดแจ้งด้วย"
  "จุดลมปราณของธาตุทั้งห้าในร่างกายจะถูกกระตุ้นขึ้นมาอย่างเต็มที่ได้ ก็ต่อเมื่อบุรุษและสตรีมีการร่วมรักสัมพันธ์สวาทเสพสังวาสกัน วิธีนี้เป็นการถ่ายเทลมปราณได้ดีที่สุด ตำแหน่งหยินหยางก็จะเริ่มเปลี่ยนแปลงไปตามธรรมชาติ ทว่า...สำหรับบุปผาแรกแย้มงามช่อนี้ยังคงความบริสุทธิ์อยู่ จึงเป็นเรื่องที่ลำบากใจที่สุด อีกทั้งยังผิดจารีตประเพณี ทำนองคลองธรรม จริยธรรมและจรรยาบรรณของคนเป็นหมอเช่นกัน ดังนั้นจึงไม่มีหมอคนใดเลือกใช้วิธีนี้มาก่อนนั่นเอง"
  เมื่อหลงอี้หลิงได้ฟังคำอธิบายของท่านหมอทั้งหมดอย่างชัดเจน เขาก็ถึงกับนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ และเข้าใจได้ทันทีว่าเหตุใดก่อนหน้านี้ท่านหมอถึงได้ดูมีท่าทีอ้ำอึ้งกระอักกระอ่วนใจที่จะอธิบายถึงวิธีการถอนพิษให้เขาฟังโดยละเอียด
  "วิธีการและขั้นตอน ข้าได้บอกไปจนหมดสิ้นแล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่านแม่ทัพต่อจากนี้ แต่จะได้ผลหรือไม่ก็ต้องดูว่าร่างกายและพลังปราณของธาตุทั้งห้าในตัวแม่นางน้อยผู้นั้นจะตอบรับหรือปฏิเสธพลังปราณของท่าน"
  ท่านหมอกล่าวจบเขาก็หยิบห่อผ้าของตนและยกมือขึ้นมาขอตัวลากลับ ข้าขออวยพรให้พวกท่านโชคดี ขอตัวลา"
  หลงอี้หลิงยกมือขึ้นรับกับคารวะจากอีกฝ่ายและกล่าวอย่างนอบน้อมต่อท่านหมอแม้ตนจะมีฐานันดรและตำแหน่งขุนนางใหญ่โต ซึ่งต่างจากท่านหมอที่เป็นเพียงสามัญชนธรรมทั่วไป
  "ขอบคุณท่านหมอที่สละเวลามาในวันนี้มาก เดี๋ยวข้าจะให้คนไปส่งท่านกลับเรือน ส่วนเรื่องค่ารักษา ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย"
  "เข่อลั่ว ให้คนไปส่งท่านหมอกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยด้วย ส่วนเจ้าก็ยืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูตรงนี้ ไม่ว่าผู้ใดหรือแม้แต่ยุงสักตัวก็ห้ามเข้าเล็ดลอดไปข้างในห้องนี้อย่างเด็ดขาด จนกว่าข้าจะเปิดประตู"
  แม่ทัพหนุ่มออกคำสั่งกับลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงและแววตาจริงจัง
  "ขอรับนายน้อย"
  เข่อลั่วขานรับอย่างหนักแน่นโดยไม่ถามสิ่งใด เพราะเขารับรู้ได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมารอบตัวของผู้เป็นนายอย่างชัดเจน
  จากนั้นเข่อลั่วก็ให้คนไปส่งท่านหมอเฒ่ากลับบ้าน ส่วนตัวเขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าห้องนั้นและทำหน้าที่ของตนอย่างตั้งใจ
  ประตูห้องพักของหลงอี้หลิงถูกปิดเข้าไปอีกครั้ง การตัดสินใจที่แสนยากลำบากของบุรุษ ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่ารักความยุติธรรม ไม่เคยฉวยโอกาส ไม่เคยรังแกคนที่อ่อนแอหรือต่ำต้อยกว่าตน จากนี้...เขาจะต้องเลือกที่จะทำตามวิธีถอนพิษของท่านหมอบอกกล่าวมา หรือจะคิดหาวิธีอื่นเพื่อช่วยฟ่งหลันหลั่น
  หลงอี้หลิงยืนอยู่ข้างเตียงนอนของเขา และจ้องมองสตรีน้อยบนเตียงอย่างไม่วางตา ในดวงตาสีนิลคู่นั้นของเขาคล้ายปรากฏแววตาของความไม่รู้ว่าควรทำเช่นใดวาบขึ้นมา
  การตัดสินใจครั้งนี้ หลงอี้หลิงรู้สึกว่ามันช่างยากยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับข้าศึกศัตรูในสนามรบที่มีฝีมือเก่งกาจฉมังเสียอีก เพราะมันเกี่ยวข้องกับความรู้สึกและเกียรติศักดิ์ศรีของคนคนหนึ่ง
.....
เซียงไค 盛開


หอเซ่นไหว้บรรพชนของสกุลหลง
  หลงฮูหยินยืนนิ่งเยื้องไปทางด้านข้างซ้ายมือและหันหน้าเข้าหาแท่นเซ่นไหว้ ด้านหลังของแท่นนั้นเต็มไปด้วยป้ายชื่อของเหล่าบรรพชนรุ่นก่อนของคนสกุลหลง ซึ่งเป็นผู้ที่ล่วงลับไปแล้วนั่นเอง
  หลงอี้หลิงนั่งคุกเข่าอยู่ตรงกลางห้อง หันหน้าเข้าหาแท่นเซ่นไว้บรรพชน
  "ยายเมิ่ง ช่วยจุดธูปให้หลานชายตัวดีของข้าที"
  หลงฮูหยินกล่าวกับสาวใช้คนสนิทของตนด้วยน้ำเสียงเข้ม ขึงขัง แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ
  หญิงวัยชราเดินไปหยิบธูปที่วางอยู่บนภาชนะใบหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับกระถางธูป และเมื่อต่อไฟติดกับปลายธูปนั้นได้ นางก็ได้นำมามอบให้กับแม่ทัพหนุ่มตามคำสั่งของผู้เป็นนาย โดยที่ไม่ได้กล่าวอะไรกับเขา นางเพียงแค่ชายตามองชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง
  หลงอี้หลิงรับธูปเหล่านั้นมาจากมือของยายเมิ่งได้ เขาก็ถือไว้ในมือ
  "เมื่อคืนข้าได้ทำผิดต่อคนสกุลหลงและทำผิดต่อบรรพชน ที่กระทำการอันเป็นการหยามเกียรติต่อสตรีน้อยนางหนึ่ง โดยที่ยังมิได้ผ่านพิธีมงคลสมรสกัน และไม่ว่าจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ข้ายินดีรับโทษทัณฑ์ตามกฎของบ้านสกุลหลงโดยไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆทั้งสิ้น"
  หลงอี้หลิงกล่าวต่อหน้าป้ายบรรพชนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สีหน้าและแววตาสีนิลของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่น จากนั้นเขาได้นำธูปไปปักลงบนกระถางธูปขนาดกลางที่ตั้งวางอยู่ตรงหน้า และกลับมานั่งคุกเข่าเช่นเดิม ก่อนที่จะโน้มตัวไปทางด้านหน้าและโขกหัวลงพื้นสามครั้ง เพื่อเป็นการคารวะเหล่าดวงวิญญาณของบรรพชนทุกดวงด้วยความนอบน้อม
  "ยายเมิ่ง ไปตามผู้คุมกฎของสกุลหลงเข้ามาด้านในได้"
  หญิงชราสูงศักดิ์ผู้เป็นเจ้านายออกคำสั่งกับคนรับใช้ด้วยน้ำเสียงเข้ม โดยที่สายตายังคงมองไปยังเหล้าป้ายชื่อบรรพชนทางด้านหน้า
  "เจ้าค่ะนายหญิง" ยายเมิ่งรับคำสั่งนายหญิงของตนด้วยน้ำเสียงกังวล จากนั้นก็ได้หันขวับเดินตรงไปยังประตู สายตาพลันเหลือบมองไปทางแม่ทัพหนุ่มเล็กน้อยด้วยความกังวล
  ไม่นานยายเมิ่งก็ได้เดินกลับเข้ามาพร้อมกับผู้คุมกฎ ซึ่งเป็นชายฉกรรจ์ ไม่สวมเสื้อบนร่างกายท่อนบนมองเห็นถึงโครงสร้างของร่างกายดูกำยำแข็งแรงและมีรอยแผลเป็นซึ่งอาจเกิดจากการต่อสู้หรืออุบัติเหตุ และในมือของคนผู้นั้นยังถือไม้ขนาดหนาราว 1 ฉื่อ[1]
  "นายหญิง" ผู้คุมกฎชายผู้นั้นกล่าวทักทายนายหญิงของเรือนสั้น ๆ แต่น้ำเสียงของเขาช่างฟังดูหนักแน่นจริงจัง พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างทำความเคารพอย่างนอบน้อม
  หลงฮูหยินจึงได้หันกลับมาประจันหน้ากับทุกคนในห้อง นางยังคงวางสีหน้านิ่ง ดูสุขุมและพยายามเก็บอารมณ์โกรธขึ้งไว้ในใจ พลางเบนสายตามองไปทางหลายชายสุดที่รักของตนด้วยแววผิดหวัง
  "หลิงเอ๋อร์ แม้ว่าเจ้าจะเป็นถึงแม่ทัพของแคว้นโหย่ว แต่เจ้าก็ยังคงเป็นคนสกุลหลงไม่เปลี่ยนแปลง วันนี้เจ้าได้ทำกฎของบ้านสกุลหลงของพวกเรา เจ้าพร้อมรับโทษทัณฑ์ของตัวเองแล้วใช่ไหม"
  แม้ว่าหลงฮูหยินจะถามหลานชายสุดที่รักเช่นนั้น แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกดีใจหรือมีความสุขเลยที่ต้องเป็นผู้สั่งลงโทษเขาเยี่ยงนี้
  หลงอี้หลิงเข้าใจดีว่าหากแต่ว่ากฎของบ้านมีให้ทุกคนยึดถือปฏิบัติตาม หากมีผู้ใดฝ่าฝืนหรือได้รับการยกเว้นการลงโทษ กฎก็ย่อมไม่เป็นกฎอีกต่อไป
  หลงอี้หลิงเงยหน้าขึ้นและมองหน้า พร้อมกับสบตาผู้เป็นย่าด้วยแววตาแน่วแน่
[1] 1 ฉื่อ ประมาณ 3.33 เดซิเมตร (หนึ่งเดซิเมตร เท่ากับ สิบเซนติเมตร)
  "ข้ายินดีรับโทษตามกฎของบ้าน ท่านย่างโปรดออกคำสั่งกับผู้คุมกฎให้เขาทำหน้าที่นั้นได้เลย"
  น้ำเสียงเข้มฟังดูสุขุมและแววตาลุ่มลึก เด็ดเดี่ยวของแม่ทัพหนุ่ม ที่แสดงออกมา ยิ่งทำให้คนเป็นย่าที่กำลังจ้องตาเขากลับ ไม่เข้าใจว่าเหตุใด หลานชายสุดที่รักถึงได้กระทำเรื่องที่ไม่สมควรเช่นนั้นได้
  หลงฮูหยินสะบัดมือของตัวเองเหวี่ยงไปทางด้านข้าง ในเวลาเดียวกัน นางก็ได้ออกคำสั่งกับผู้คุมกฎทันที
  "ผู้คุมกฎทำตามหน้าที่ของเจ้าได้" น้ำเสียงเด็ดขาดแต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกปวดใจของหลงฮูหยิน ทุกคนในห้องนั้นต่างก็รับรู้ได้เป็นอย่างดี
  หลงอี้หลิงยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ในท่าเดิม และตั้งท่ารับแรงกระแทกจากการลงโทษของผู้คมกฎ สายตาเขาดูแน่วแน่ไม่หวั่นเกรงต่อความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้น
  "ขอรับนายหญิง"
  ผู้คุมกฎขานรับอย่างหนักแน่นเช่นกัน จากกนั้นเขาก็เดินเข้าไปประชิดตัวแม่ทัพหนุ่ม โดยยืนอยู่ตำแหน่งข้างลำตัวและห่างประมาณสองก้าวครึ่ง
  เขายืนจังก้าตั้งท่าอย่างมั่นเหมาะ สองมือกำไม้โบยหลังไว้แน่น ก่อนจะง้างมือของเขาขึ้นในองศาที่เหมาะสม เขาขยับมือเล็กน้อยเพื่อรวบรวมสมาธิ จากนั้นเขาก็ออกแรงทั้งหมดไปที่ไม้โบยในมือ หวดลงบนหลังของแม่ทัพหนุ่มอย่างสุดกำลัง
  ทันใดนั้นเอง
  "ไม่ได้นะ!" เสียงของฟ่งหลันหลั่นดังลอยเข้ามาในห้องอย่างร้อนใจ
  พลั่ก! เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ไม้โบยหลังนั้นได้ฟาดลงไปบนร่างเนื้อหนังของใครบางคน
  หลงอี้หลิงไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดบนแผ่นหลังหนาของเขาเลยสักนิด มันได้สร้างความแปลกใจให้เขายิ่งนัก จึงได้เอี้ยวตัวหันกลับไปมองทางด้านหลังของตนทันที และปรากฏว่าผู้ที่เข้ามาขวางทางไม้โบยนั้นไม่ให้ถูกตัวเขา ก็คือสาวใช้คนโปรดของเขานั่นเอง
  ฟ่งหลันหลั่นซึ่งร่างกายภายในยังคงบอบช้ำและพละกำลังยังไม่ฟื้นตัวกลับมาอย่างสมบูรณ์ พอถูกแรงกระแทกจากไม้โบยหลังของผู้คุมกฎเช่นนั้น จึงทำให้นางกระอักเลือดออกมาเล็กน้อย
  แม้กระทั่งหลงฮูหยิน ยายเมิ่งและผู้คุมกฎที่เห็นเหตุการณ์นั้นต่างก็พากันตกใจ
  หลงฮูหยินจึงได้ยกมือขึ้นเพื่อห้ามผู้คุมกฎให้ชะลอการลงโทษนี้ไปก่อน
  ยายเมิ่งจึงรีบเข้าไปประชิดตัวสตรีน้อย เพื่อหวังจะประคองนางให้ถอยออกห่างจากแม่ทัพหนุ่ม
  ทว่าหลงอี้หลิงได้ชิ่งดุนางเสียงดังอย่างแข็งกร้าว ด้วยความโกรธแกมเป็นห่วง
  "เจ้าทำบ้าอะไร หลบไปซะ นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า"
  ฟ่งหลันหลั่นจ้องหน้าเขาด้วยสายตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว และตอบสวนเขาทันควัน
  "ไม่! หากถ้ามีใครจะต้องถูกลงโทษ คนผู้นั้นก็ควรจะเป็นข้า ไม่ใช่ท่าน"
  หลงอี้หลิงได้ฟังสตรีน้อยตอบสวนกลับมาเช่นนั้น ยิ่งทำให้เขาทั้งโกรธและเป็นห่วงนางหนักมากยิ่งขึ้น เพราะทั้ง ๆ ที่ร่างกายของนางเพิ่งจะหายจากการถูกพิษร้ายเล่นงานมาทั้งคืน นางกลับมาทำตัวอวดดีต่อหน้าเขา โดยที่ไม่ห่วงสุขภาพของตัวเองเลยสักนิด สิ่งนี้มันทำให้เขาหัวเสียยิ่งนัก
  "ข้าไม่ได้อ่อนแอถึงกับให้สตรีเยี่ยงเจ้า มาออกตัวรับผิดแทนข้าหรอกนะ" แม่ทัพหนุ่มกล่าวเสียงแข็งกร้าวกับสตรีน้อย พร้อมกับทำตาดุใส่นาง เพื่อมุ่งหมายให้นางถอดใจและถอยออกให้พ้นทางของผู้คุมกฎ
  ฟ่งหลันหลั่นยังคงจ้องหน้าเขากลับด้วยสีหน้ามุ่งมั่นและไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอยออกตามที่เขาบอก
  หลงฮูหยินยืนมองการสนทนาของทั้งคู่อยู่ครู่หนึ่ง นางจึงได้ตัดสินใจเอ่ยถามสตรีน้อยด้วยน้ำเสียงเข้มสุขุม
  "วิ่งเอาตัวเข้ามารับไม้โบยแทนเขาแบบนั้น รู้ตัวไหมว่าแผ่นหลังบาง ๆ ของเจ้าจะขาดเอาได้นะสาวน้อย"
  ฟ่งหลันหลั่นหันไปเผชิญหน้ากับสตรีสูงศักดิ์ผู้เป็นนายหญิงใหญ่ของเรือนนี้ทันที และจ้องหน้านางด้วยสายตาเดียวกันกับที่มองหลงอี้หลิงก่อนหน้านี้
  "ข้าไม่กลัวว่าตัวเองจะต้องเจ็บตัว แต่ทว่าก่อนที่ท่านจะสั่งให้คนโบยเขาอีกครั้งได้โปรดฟังในเรื่องที่ข้าต้องการจะชี้แจงกับท่านในเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ได้หรือไม่"
  หลงฮูหยินมองเห็นถึงความเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นผ่านแววตาของสตรีน้อยตรงหน้า และยิ่งเป็นคนที่เคยช่วยชีวิตตนไว้ด้วย นางจึงใจอ่อนและยอมรับฟังอย่างง่ายดาย
  "ได้! ข้าจะให้โอกาสเจ้า ต้องการกล่าวสิ่งใดก็ว่ามา ข้าฟังอยู่"
  แม้ว่าหลงฮูหยินจะรักและรู้สึกเอ็นดูสตรีน้อยผู้นี้มากเพียงใด แต่กฎของบ้านก็ต้องรักษา แต่ทว่านางก็ยอมรับฟังคำร้องขอของอีกฝ่ายโดยไม่มีการเอนเอียง เพียงแค่ไม่อยากถูกกล่าวหาว่า เป็นผู้ลุแต่อำนาจและตัดสินผิด
  ประกายความมุ่งมั่น กล้าหาญ และรักความยุติธรรมของฟ่งหลันหลั่นฉายแววออกมาจากดวงตากลมโตใสซื่อคู่นั้น
  นางเบนสายตามองไปทางหลงอี้หลงเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับหลงฮูหยิน
  "เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดระหว่างข้ากับท่านแม่ทัพเมื่อคืนที่ผ่านมานั้น สิ่งที่เขาได้กระทำลงไปทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดก็ตามเขาทำไปเพราะช่วยชีวิตของข้า หากไม่ได้เขาช่วยไว้ ข้าคงถูกพิษร้ายนั่นตายไปแล้ว"
  หลงฮูหยินกับยายเมิ่งตกใจในคำพูดของฟ่งหลันหลั่นถึงกับอุทานขึ้นพร้อมกัน
  "พิษร้ายอย่างนั้นรึ!"
  สตรีน้อยพยักหน้า พร้อมกับกล่าวย้ำคำพูดของตนอย่างหนักแน่น "อื้ม! ข้าขอยืนยันว่าทั้งหมดที่พูดไปนั้นเป็นความจริง ส่วนว่าพิษนั้นมาได้ยังไง เรื่องนั้นข้ายังไม่สามารถบอกพวกท่านได้"
  ที่จริงไม่ใช่ว่าฟ่งหลันหลั่นบอกที่มาของคนวางยาพิษไม่ได้ แต่นางรู้ดีว่า ธิดาอ๋องผู้นั้นเป็นธิดาหัวแก้วหัวแหวนของเยี่ยอ๋อง หากกว่าสิ่งใดออกมาโดยไร้ซึ่งหลักฐาน ก็ยากที่ใครจะเชื่อในคำพูดของตนได้
  หลงฮูหยินขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปถามหลานชายสุดที่รัก
  "หลิงเอ๋อร์...เรื่องที่นางพูดมาทั้งหมดเป็นความจริงหรือไม่" ผู้เป็นย่ารู้ดีว่าหลานชายสุดที่รักไม่ใช่คนไม่ดีและเขาไม่เคยมีพฤติกรรมเลวทรามหรือย่ำยีข่มเหงสตรีนางใดมาก่อน จึงต้องการถามเขาเพื่อความมั่นใจ
  ที่จริงหลงอี้หลิงไม่อยากให้ผู้เป็นย่าของเขา รับรู้ถึงเรื่องที่ฟ่งหลันหลั่นได้รับพิษเข้าสู่ร่างกาย หากแต่สตรีน้อยเป็นผู้เปิดเผยเรื่องนั้นด้วยตัวเอง เขาจึงไม่สามารถเลี่ยงในการตอบคำถามนี้ได้
  "เป็นจริงตามที่นางกล่าวมาทั้งหมด" แม่ทัพหนุ่มตอบย่าของเขาด้วยน้ำเสียงเข้ม แต่ยังไม่ทันที่ผู้เป็นย่าหรือฟ่งหลันหลั่นจะกล่าวสิ่งใดต่อ เขาก็พูดขึ้นอีกครั้ง
  "...แต่ทว่า ข้าก็ไม่สามารถใช้เหตุผลนี้เพื่อมาเป็นข้ออ้างที่จะไม่รับโทษทัณฑ์ของบ้านสกุลหลงได้ ข้าทำผิดกฎที่ตั้งไว้ ข้าย่อมต้องได้รับโทษนั้น"
  ฟ่งหลันหลั่นได้ยินแม่ทัพหนุ่มยืนกรานเสียงแข็งที่จะรับโทษทัณฑ์นั้นต่อ นางจึงรู้สึกไม่ดี เพราะแม้ว่าตัวเองจะได้สูญเสียบางอย่างให้กับเขาไป และมันก็ทำให้นางเสียเกียรติที่มีอยู่ไป แต่นางก็เข้าใจถึงเหตุผลและแยกแยะผิดถูกได้ดี
  "หลงฮูหยิน หากท่านยืนกรานว่าจะสั่งลงโทษเขาตามกฎของบ้าน โดยไม่สนใจถูกผิด เช่นนั้นท่านก็สั่งลงโทษข้าด้วยอีกคนเถิด เพราะข้าคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด"
  ฟ่งหลันหลั่นออกตัวรับโทษทัณฑ์โบยหลังนั้นไปพร้อมกับหลงอี้หลิงด้วยน้ำเสียงและแววตาหนักแน่น แม้ว่าริมฝีปากบางและสีหน้าของดวงหน้างามจะยังคงซีดขาวดูไร้เรี่ยวแรง แต่นางก็หาได้รักตัวกลัวตายไม่
  "ท่านย่าได้โปรดให้อภัยและอย่าได้สั่งลงโทษนางเลย ข้าเป็นคนผิด ข้ายินดีรับโทษของตัวเองแต่เพียงผู้เดียว"
  หลงอี้หลิงกล่าวกับย่าของเขาอย่างชัดถ้อยชัดคำ อีกทั้งยังคงรู้สึกเป็นห่วงในตัวสตรีน้อย เพราะเกรงว่านางจะถูกย่าของเขาสั่งลงทัณฑ์
  จากนั้นบุรุษและสตรีที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ต่างก็โต้แย้งเถียงกันเพื่อแย่งออกตัวรับโทษทัณฑ์แทนอีกฝ่าย โดยที่ไม่มีใครเกรงกลัวว่าตัวเองจะต้องเจ็บตัว
  หลงฮูหยินและยายเมิ่ง รวมทั้งผู้คุมกฎต่างก็มองออกมาแม่ทัพหนุ่ม และสตรีน้อย มีความห่วงใยและความหวังดีต่ออีกฝ่ายอย่างบริสุทธิ์ใจ และต้องการปกป้องอีกฝ่ายจากใจจริง แม้ว่าคำพูดจะฟังดูเหมือนพวกเขากำลังทะเลาะกันก็ตาม
  หลงฮูหยินยืนมองคนทั้งคู่และยิ้มในใจและปลื้มปริ่ม ที่หลานชายสุดที่รักของตนได้พบคนที่จะมาคอยดูแลและปกป้องเขาแทนนางได้แล้ว
  "พวกเจ้าสองคนหยุดทะเลาะกันต่อหน้าข้าได้แล้ว"
  หลงฮูหยินโพล่งเสียงดังขึ้น เพื่อหวังปรามคนทั้งสองตรงหน้าให้เงียบเสียงหลง
  และมันก็ได้ผลเช่นนั้น
  หลงอี้หลิงและฟ่งหลันหลั่นเงียบเสียงหลงทันที แม้ว่าจะยังมาการส่งสายตาโต้เถียงกันต่อเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ไม่ได้เอ่ยคำใดต่อกันอีก
  พอหลงฮูหยินเห็นทั้งคู่สงบลงและต่างฝ่ายต่างก็ดูเหมือนจะตั้งสติได้แล้ว นางจึงหันไปทางด้านผู้คุมกฎ ซึ่งเขาเองก็กำลังยืนรอฟังคำสั่งจากนายหญิงของเขาเช่นกัน
  "เชิญท่านผู้คุมกฎกลับไปก่อนเถิด เรื่องนี้ข้าเวลาข้าไต่สวนถามหาความจริงให้ชัดเจนก่อน หากได้เรื่องชัดเจนแล้วข้าจะให้คนไปตามท่านอีกที"
  น้ำเสียงแหบแห้งของหญิงชราผู้สูงศักดิ์ กล่าวกับผู้คุมด้วยความสุขุมและดูอำนาจแฝงอยู่
  "ขอรับนายหญิง" ผู้คุมกฎขานรับอย่างง่ายดาย จากนั้นเขาก็ทำการคารวะผู้เป็นนายอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินถอยออกไปจากห้องนั้น เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
  เฮ้อ...ฟ่งหลั่นถอนหายใจแรงพร้อมทิ้งน้ำหนักตัวลงพื้นอย่างโล่งใจ อยู่ข้าง ๆ กับทัพหนุ่ม
  หลงอี้หลิ้งยังคงมีอารมณ์โกรธค้างอยู่และรู้สึกหัวเสีย ที่เห็นนางไม่เป็นห่วงสุขภาพของตัวเองเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่เพิ่งผ่านประตูนรกมาไม่นาน แต่นางกลับวิ่งเข้าหาเรื่องเจ็บตัวอีกแล้ว
  "พละกำลังและพลังปราณภายในยังไม่ฟื้นตัวเลยด้วยซ้ำ กลับวิ่งหอบร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นมาหาเรื่องเจ็บตัวถึงที่นี่ หากเจ้าล้มป่วยขึ้นมาอีก ข้าไม่ทนนิ่งเฉยแน่" แม่ทัพหนุ่มพูดกับสตรีน้อยข้างกายด้วยน้ำเสียงดุแกมขู่นางเล็กน้อย
  ผู้เป็นย่า ยืนฟังอยู่ถึงกับโกรธหลานชายของตนขึ้นมาทันใด
  "หลิงเอ๋อร์ เลิกต่อว่าและเลิกขู่หลั่นเอ๋อร์ได้แล้ว เจ้าไม่รู้หรือว่าที่นางทำไปทั้งหมดนั่นก็เพราะต้องการปกป้องเจ้า"
  ผู้เป็นย่ารู้สึกโกรธและหมั่นไส้หลานชายสุดที่รัก เพราะกำลังทำนิสัยเสีย ๆ ต่อสตรีน้อยตรงหน้า ราวกับไม่มีใครเคยสั่งสอนให้ทำตัวดี ๆ ต่อคนที่ช่วยเหลือตน
  แม่ทัพหนุ่มไม่ตอบคำถามย่าของเขา แต่จู่ ๆ เขาก็คว้าหมับไปที่ข้อมือน้อยของฟ่งหลันหลั่น ก่อนจะลุกยืนพรวดพราดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จนพลอยทำให้สตรีน้อยต้องรีบลุกขึ้นยืนตามเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ทันที
  "ข้าขอตัวพานางไปทำแผลก่อน เสร็จแล้วคงต้องกลับเรือนหลงหลิงทันทีเพราะยังมีราชกิจที่ค้างอยู่อีกเยอะ ส่วนเรื่องอื่น ข้าจะกลับมาอธิบายให้ท่านย่าฟังในวันหลัง ขอท่านย่าโปรดรักษาสุขภาพด้วย หลานขอตัว"
  หลงอี้หลิงพูดรวบรัดตัดบทอย่างรวดเร็ว โดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดได้พูดแทรกเขาได้ พอพูดจบเขาก็หันขวับและจูงมือของสตรีน้อยออกไปจากหอบรรพชนทันที
  ฟ่งหลันหลั่นไม่มีเวลาได้ทำการคารวะและกล่าวลาเจ้าของบ้านอย่างสุภาพ นางจึงทำได้แค่เพียงผงกศีรษะหลงด้วยความนอบน้อมหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะถูกแม่ทัพหนุ่มดึงแขนให้เดินตามเขาออกไป
  หลงฮูหลิงและยายเมิ่งมองตามหลังหนุ่มสาวทั้งสองคน ด้วยสายตาปลื้มปริ่มดูอิ่มอกอิ่มใจ และเกิดความรู้สึกหายกังวลใจในเรื่องบางอย่าง
  "ยายเมิ่ง หลงเอ๋อร์ของพวกเรา ได้พบกับสตรีคนที่จะมาดูแลเขาแทนเราสองคนได้แล้ว จากนี้ไปพวกเราคงนอนตายตาหลับอย่างหมดห่วงกันได้แล้วสินะ"
  หลงฮูหยินกล่าวกับสาวใช้ของตนด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแฝงด้วยรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้า
  "เจ้าค่ะนายหญิง" ยายเมิ่งเองก็ขานรับนายหญิงของตนด้วยความรู้สึกเดียวกัน
  "จะว่าไปแล้ว เมื่อครู่ตอนที่ข้ามองเข้าไปในดวงตาใสกลมโตคู่นั้น แววตาเด็ดเดี่ยวแน่วแน่แต่แฝงไว้ซึ่งความอ่อนโยนของนาง ทำให้ข้าอดนึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาไม่ได้"
  จู่ ๆ รอยยิ้มที่กำลังปลื้มปริ่มใจอยู่ของหลงฮูหยินก็พลันเปลี่ยนเป็นความรู้สึกเศร้าสร้อย พานทำให้สาวใช้จำต้องถามกลับด้วยความห่วงใย
  "นายหญิง กำลังนึกถึงคนผู้ใดกันหรือเจ้าคะ และเหตุใดน้ำเสียงของท่านถึงได้ฟังดูเศร้าเสียใจเยี่ยงนั้น"
  ยายเมิ่งถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงผู้เป็นนาย นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะถามต่ออย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจ
  "...รึว่านายหญิงกำลังนึกถึงคนผู้นั้นอยู่เจ้าคะ!"
  น้ำเสียงประหม่าแกมตกใจที่แฝงไว้ในคำถามของยายเมิ่ง ดูเหมือนนางจะไม่กล้าที่จะเอ่ยชื่อแซ่ของคนผู้นั้นออกมาอย่างชัดเจน
  จู่ ๆ หลงฮูหยินผู้ที่ดูยืนอยู่อย่างสงบนิ่งมานาน ถึงกลับยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่หยดแหมะลงบนพวงแก้มเหี่ยวย่นโดยไม่รู้ตัว
  "ใช่! ข้ากำลังนึกถึงคนผู้นั้น องค์หญิงน้อยผู้อาภัพของข้า...อวี้หลัน  บุปผางามช่อนั้น ...องค์หญิงผู้น่าสงสาร ผู้ที่ถูกคนใจร้ายพรากชีวิตของพระองค์ไป แม้จะยังทรงพระเยาว์อยู่พวกเขาก็ไม่ยอมละเว้นเลยสักนิด"
  เมื่อกล่าวคำนั้นจบ หลงฮูหยินถึงกับเซถลาไปทางแท่นบูชาด้านข้างอย่างหมดแรง จนยายเมิ่งเห็นเช่นนั้นจึงรีบเข้าไปพยุงตัวผู้เป็นนายอย่างรวดเร็ว
  ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นนี้ ดูเหมือนว่าบุคคลที่หลงฮูหยินกำลังกล่าวถึงมีความสำคัญและเรื่องราวของคนผู้นั้นมีผลต่อสภาพจิตใจของสตรีสูงศักดิ์ผู้นี้เป็นยิ่งนัก
.....
เซียงไค 盛開


  ในขณะที่หยวนจูวเย่ยืนครุ่นคิดในใจด้วยความสงสัยและแปลกใจ คนสนิทของเขาก็เผลอถอยเหยียบไปลงบนกิ่งไม้แห้งเข้า
  แกร๊บ!
  ฟ่งหลันหลั่นได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของใครบางคนอีกครั้ง นางจึงรีบหันขวับมองไปตามทิศทางที่มาของเสียงนั้นทันที
  "ผู้ใดอยู่ตรงนั้น! ในเมื่อมาถึงนี่แล้วจะแอบซ่อนตัวเยี่ยงคนขลาดไปไย"
  น้ำเสียงเศร้าสร้อยก่อนหน้านี้ของฟ่งหลันหลั่นเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและดุดัน นางได้ตวาดถามขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว สายตากลมโตเพ่งมองไปตรงหลังต้นไม้ใหญ่ ห่างจากจุดที่ยืนอยู่ไม่มากนัก
  หยวนจูวเย่รู้ตัวว่าตอนนี้คงไม่สามารถหลบซ่อนตัวจากสายตาของสตรีน้อยได้อีกต่อไป เขาจึงเปิดเผยตัวตนและเดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่พร้อมทั้งคนคุ้มกันของเขา
  พอสตรีน้อยได้เห็นหน้าของบุรุษผู้ที่หลบซ่อนตัวอยู่ นางถึงกับเผยสีหน้าฉงนและแปลกใจ พลางเอ่ยถามขึ้น
  "คุณชายหยวนหรอกงั้นหรือ ?...ว่าแต่ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
  หยวนจูวเย่ไม่ทันได้เตรียมคำตอบไว้ เพราะเขาไม่คิดว่าตัวเองจะถูกจับได้ ในขณะที่กำลังคิดหาคำพูดเพื่อแก้ตัว อีกฝ่ายก็ชิงพูดก่อน
  ฟ่งหลันหลั่นยกมือขึ้นชี้หน้าเขาและถามด้วยแววตาสงสัยและรู้สึกระแวงขึ้นมาจากพฤติกรรมของอีกฝ่าย
  "นี่อย่าบอกนะว่าท่านแอบสะกดรอยตามข้ามาจากหอมู่ต๋า"
  "ขออภัยแม่นางฟ่ง ข้ามิได้มีเจตนาร้านติดตามท่านมาอย่างที่ท่านคิด"
  บุรุษหนุ่มรูปงามภาพลักษณ์หนุ่มเจ้าสำอาง พยายามคิดหาขอแก้ตัว แต่พออยู่ตรงหน้าสตรีน้อย สมองเขากลับดันทำงานช้าเสียได้
  ฟ่งหลันหลั่นจ้องหน้าอีกฝ่ายกลับ นางทำตาเขม็งใส่เขาและคิดตามอย่างพิจารณา "ท่านไม่มีเจตนาแล้ว แล้วเหตุใดท่านถึงต้องสะกดรอยตามข้ากันล่ะ คนปกติที่ไหนเขาทำเยี่ยงท่านกัน" ยิ่งคิดนางยิ่งระแวงและสงสัยในตัวเขามากขึ้น
  หยวนจูวเย่ตั้งสติและยิ้มสู้ให้กับสตรีน้อย และอธิบายกับนางอย่างสุขุม
  "พอดีพวกข้ากำลังนั่งรถม้าเดินทางกลับไปยังเมืองหลวง และบังเอิญระหว่างทาง กลับได้พบเจอแม่นางฟ่งตรงชายป่าโปร่งด้านโน้น และข้าแค่เป็นห่วงว่าท่านอาจจะเจอเรื่องร้ายเหมือนครั้งก่อนตอนที่พวกเรานัดพบกันยังศาลานักพเนจรได้ ข้ากับคนของข้าเลยตามมาดูเพื่อให้แน่ใจว่าท่านปลอดภัยดี"
  หยวนจูวเย่ปฏิเสธคำกล่าวหานั้นของอีกฝ่าย และพยายามพูดอธิบายร่ายยาว แต่มันก็ดูไม่เนียนเอาเสียเลย
  "ท่านเดินทางผ่านมาแถวนี้อย่างนั้นเหรอ แล้วไหนล่ะรถม้าของท่าน ข้าไม่ยักจะเห็น" ฟ่งหลันหลั่นย้อนถามสวนกลับทันควันอย่างรู้ทัน
  หยวนจูวเย่ยากที่จะโต้เถียงนางได้ทันควัน เพราะเขามีเจตนาอื่นแอบแฝงจริง ๆ แต่กระนั้นเขาก็ยังคงยืนกรานปฏิเสธในคำกล่าวหาของนาง ว่าตนไม่ได้ประสงค์ร้าย
  ด้านฟ่งหลันหลั่น เมื่อตนได้พบของที่ตามหาแล้ว นางจึงคิดจะแยกตัวจากไป และตั้งใจกล่าวลาอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้นางจะไม่ทันเขาเสียแล้ว
  "หากข้าเดาไม่ผิด แม่นางฟ่งกำลังจะเดินทางกลับไปยังเมืองหลวงใช่หรือไม่ หากท่านไม่รังเกียจ เชิญร่วมทางไปพร้อมกับพวกข้าได้"
  หยวนจูวเย่กล่าวชวนสตรีน้อยอย่างจริงใจ เพราะหากปล่อยให้นางเดินทางกลับเมืองหลวงตามลำพัง จิตใจเขาคงอยู่ไม่เป็นสุขเช่นกัน สู้มิพานางกลับไปพร้อมกัน วิธีนี้ดีกว่าเป็นไหน ๆ
  ฟ่งหลันหลั่นยืนคิดชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง
  'จะว่าไปนั่งรถม้าของเขากลับเมืองหลวง สบายกว่าเดินเป็นไหน ๆ แถมร่างกายภายในของเรายังไม่หายกลับมาเป็นปกติ วรยุทธ์ก็ไม่มีติดตัวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว หากเจอศัตรูระหว่างทางข้าคงตายก่อนที่จะได้แก้แค้นแน่ แต่ที่น่าแปลกคือ ทำไมเขาถึงไม่ถามเรื่องที่ว่าเรามาโผล่ที่นี่ทำไม ระวังไว้หน่อยดีกว่า'
  พอสตรีน้อยคิดไตร่ตรองอย่างดีและคิดว่าไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรที่จะร่วมเดินทางไปพร้อมกับอีกฝ่าย นางจึงตอบตกลงในคำเชิญชวนนั้นของเขา

  หนึ่งชั่วยามผ่านไป
  กึง กึง ...
  ระหว่างทางที่หยวนจูวเย่กับฟ่งหลันหลั่นกำลังนั่งรถม้าของสกุลหยวนเพื่อเดินทางกลับไปยังเมืองหลวง
  กึง!

  จู่ ๆ รถม้าก็หยุดชะงักอย่างไม่มีการบอกกล่าวจากคนบังคับม้าซึ่งนั่งอยู่ด้านนอกตัวรถแต่อย่างใด
  และท่ามกลางความสงสัยแปลกใจของบุรุษและสตรีในรถม้า ด้านนอกตัวรถก็เกิดเสียงดังขึ้น
  เคร้ง! เคร้ง!...เสียงของอาวุธดังขึ้นจากการต่อสู้กันอยู่ทางด้านนอกตัวรถม้า
  หยวนจูวเย่กับฟ่งหลันหลั่นหันมองหน้ากันอย่างสงสัย จากนั้นเขาก็หันไปเปิดผ้าม่านหน้าต่างข้างลำตัว เพื่อดูสถานการณ์ด้านนอก
  สตรีน้อยมองตามอย่างใคร่รู้
  และภาพที่ปรากฏต่อสายตาของคนทั้งสองคือ คนสนิทของหยวนจูวเย่ กำลังถูกกลุ่มคนจำนวนหนึ่งพร้อมอาวุธครบมือ ยืนล้อมรอบตัวเขาอยู่ แววตาของคนพวกนั้นที่ลอดผ่านผ้าสีดำที่ปิดหน้าอยู่ ดูเหี้ยมเกรียมไร้ปรานี
  "โจรป่าอีกแล้วงั้นหรือ ท่านกับข้านี่พบกันทีไรเป็นมีเรื่องทุกที ดวงช่างพากันซวยเสียจริง ให้ตาย!" สตรีน้อยกล่าวขึ้นอย่างหงุดหงิด โดยไม่ทันคิดไตร่ตรองคำพูดให้ดีก่อน
  เพราะการที่จู่ ๆ ก็มีโจรป่าดักซุ่มปล้นกลางทาง สถานการณ์เช่นนี้ ฟ่งหลันหลั่นผู้สูญเสียวรยุทธ์ไปแล้วนั้นจึงยากที่จะปกป้องตัวเองให้รอดพ้นจากการจู่โจมของศัตรูได้
  ส่วนหยวนจูวเย่ เขาเป็นบัณฑิตหนุ่มที่เก่งกาจด้านบู๋นแต่ไม่ได้ถนัดหรือเชี่ยวชาญทางบู๊ จึงต้องรีบคิดหาวิธีที่จะพาตัวเองและสตรีน้อยข้างกายให้เอาตัวรอดไปจากสถานการณ์อันตรายนี้ให้เร็วที่สุด
  แม้ตัวเองจะไม่มีวรยุทธ์ แต่เขาก็มีความเป็นชายชาตรี กล้าหาญและพยายามปกป้องหญิงสาวที่ร่วมเดินทางมากับตน แม้ภัยจะมาถึงตัว เขาก็ไม่คิดจะหนีเอาตัวรอดไปคนเดียว
  ในขณะที่ทั้งสองคนในรถม้า ต่างฝ่ายก็กำลังคิดหาวิธีที่จะเอาตัวรอดไปจากจุดตรงนั้น โชคยังดีที่คนสนิท ผู้คุมครองของหยวนจูวเย่ มีฝีมือด้านการต่อสู้อยู่ไม่ใช่น้อย จึงพอจะต่อกรกับกลุ่มโจรป่าได้มาระยะหนึ่งแล้ว
  แต่ทว่ากลุ่มพวกโจรป่านี้มีจำนวนคนที่มากกว่า เมื่อคนบังคับรถม้าถูกฆ่าตาย ม้าก็แตกตื่นและตระหนกตกใจมาก ซึ่งฟ่งหลันหลั่นมีประสบการณ์เช่นนี้เป็นอย่างดี นางจึงรีบลุกขึ้นและดึงแขนของหยวนจูวเย่ ลากตัวเขาออกจากรถม้าอย่างรวดเร็ว
  และทันทีที่ทั้งสองคนลงมาจากรถม้าได้ ก็เป็นไปตามที่ฟ่งหลันหลั่นได้คาดคิดไว้ ม้าที่ลากเทียมรถม้าอยู่เกิดอาการตื่นตระหนกเพราะได้ยินเสียงของการต่อสู้อย่างดุเดือดของคนสองกลุ่ม พวกมันจึงพากันวิ่งหนีเตลิด ลากรถม้าของหยวนจูวเย่หายเข้าป่าอย่างรวดเร็ว
  ในเวลาต่อมา ทั้งสามคนก็ได้ถูกฝ่ายที่มากกว่ายืมล้อมรอบถูกล้อมไว้ ทุกด้าน
  แผ่นหลังของคนทั้งสามกำลังหันเข้าหากัน สายตาทั้งหกจ้องมองไปยังศัตรูตรงหน้า ในหัวก็พยายามคิดหาทางพาตัวเองและคนอื่นออกไปจากตรงนั้น
  และช่วงเวลาคับขันนั้นเอง
  กุบกับ กุบกับ...เสียงฝีเท้าของม้าจำนวนมากมายหลายคู่กำลังควบตรงดิ่งมาทางพวกเขาด้วยความรวดเร็ว
  ฮี้ ฮี้...
  ย่าซ! ย่าซ์! ตามมาด้วยเสียงของคนควบคุมม้าและออกคำสั่งเพื่อให้พวกมันเร่งฝีเท้าให้เร็วยิ่งขึ้น
  หยวนจูวเย่มีสายตากว้างไกล เขาจึงมองเห็นธงสีดำผืนใหญ่พลิ้วไหวโบกสะบัดมาแต่ไกล เขาถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งใจและพูดขึ้นเบา ๆ
  "แม่นางฟ่งไม่ต้องกลัว ตอนนี้พวกเราปลอดภัยแล้ว หน่วยพยัคฆ์ดำ กำลังมาช่วยพวกเรา"
  ฟ่งหลันหลั่นได้ยินเช่นนั้น นางจึงหันไปมองเขาเหมือนมีป้ายตกใจตัวโตปรากฏขึ้นบนดวงหน้างาม
  "หน่วยพยัคฆ์ดำ! คงจะไม่ใช่..."
  ความสงสัยและความหวั่นวิตกบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว จากนั้นสีหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนแสดงความกังวลใจออกมาอย่างชัดเจน
....
เซียงไค 盛開