ซ่า…ซ่า…ซ่า…
 ฝนเม็ดน้อยเม็ดใหญ่จำนวนมากตกลงมาจากเมฆฝนสีดำที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าอันมืดครึ้ม หยาดลงบนตึกรามบ้านช่องที่ตอนนี้ร้างผู้คนจนกลายเป็นซากปรักหักพังที่รอวันถล่มลงมา สายลมอ่อน ๆ พัดโชยมา ทำให้สิ่งรอบข้างอย่างใบไม้หรือเศษกระดาษชิ้นน้อยใหญ่ปลิวไปตามกระแส พื้นถนนเต็มไปด้วยกองเลือดสีแดงเข้มเหนียวเหนอะและกองศพของตัวอะไรบางอย่างที่ดูแล้วรูปร่างคล้ายคลึงกับมนุษย์ แต่มันกลับน่าขนลุก มันนอนตายเป็นจำนวนมหาศาล
แต่สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่ามันอยู่ตรงกลางสี่แยก
 กองศพ 'ซอมบี้' นอนกองทับถมกันจนกลายเป็นภูเขาขนาดย่อม ๆ มีเลือดสีดำไหลออกมาตามบาดแผล เส้นเลือดสีดำและสีแดงบาง ๆ ผุดขึ้นมาตามเนื้อหนังของศพเหล่านั้น แต่ละศพล้วนมีบาดแผลอยู่ตามจุดต่าง ๆ ของร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นรอยกระสุนปืน รอยถูกของมีคมเฉือนจนเนื้อหนังหลุดหายไป รวมถึงรอยกัด และไม่มีท่าทีจะเยียวยาสมานแผลให้หายเป็นปลิดทิ้งได้
 สิ่งที่น่าสนใจมากกว่ากองศพพวกนั้นก็คือ มีชายคนหนึ่งนั่งชันเข่าอยู่บนยอดกองซากศพพวกนั้น ร่างกายของเขาชุ่มไปด้วยเลือดและเต็มไปด้วยบาดแผลรอยข่วนรอยบอบช้ำ รวมถึงรอยแผลอื่น ๆ โชคดีที่มีน้ำฝนมาชำระล้างคราบเลือดที่ตกค้างอยู่ตามร่างกายจนเผยให้เห็นผิวหนังสีเทาซีดและมีเส้นเลือดสีดำผุดออกมา เขายังไม่ตาย แต่เพียงพักเหนื่อยจากการต่อสู้กับพวกมันกว่าร้อยตัวด้วยตัวเองคนเดียว ในมือขวากำด้ามดาบคาตะนะสีดำที่ชุ่มไปด้วยน้ำฝนและเลือดสีดำของพวก 'ซอมบี้' คมดาบที่บิ่นเหลี่ยมไปเล็กน้อยสะท้อนแสงแวววาว เส้นผมสีดำขลับเปียกปอนไปด้วยน้ำฝน ถ้าฝนยังไม่ตก คุณอาจจะได้กลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายอยู่ทั่วบริเวณนี้อย่างแน่นอน แต่วันนี้กลับโชคดีเหมือนพระเจ้าประทานพรให้หยาดฝนทุกเม็ดทำการชำระล้างสิ่งปฏิกูลให้หมดสิ้น
 แต่ครั้งนี้ พระเจ้ากลับทอดทิ้ง…ปล่อยให้มนุษย์ตายตามลำพัง
 "โอ…พระผู้เป็นเจ้า…" ชายคนนั้นภาวนาออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งพร้อมกับเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มีแต่เมฆครึ้ม "ทำไมท่านถึงได้ทอดทิ้งเราแบบนี้ เราทำอะไรให้ท่านโกรธหรือ?"
 เขาเงียบไปพักหนึ่ง แต่เสียงตอบรับก็มีแต่เสียงฝน
 "ท่านสร้างโลกนี้ขึ้นมาอย่างสดใส แต่กลับทำลายลงอย่างช้า ๆ แล้วปล่อยให้มันเน่าเฟะอย่างเย็นชาเพราะมนุษย์อย่างพวกเรางั้นหรือ? ผมไม่เถียงหรอกนะว่ามนุษย์อย่างพวกเราทำอะไรเหี้ย ๆ ให้กับโลกใบนี้บ้าง แต่พระเจ้าก็มีหน้าที่รับฟังคำสารบาปแล้วชำระล้างให้มันผ่องใสไม่ใช่หรือ?" น้ำตาอุ่น ๆ ของชายหนุ่มไหลรินผสมกับน้ำฝนเย็น ๆ ที่หยดลงมากระทบกับใบหน้าที่มองขึ้นไปข้างบนเพื่ออ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า แต่สิ่งที่ได้กลับมาเป็นคำตอบก็คือเสียงฟ้าร้องและสายฟ้าที่ผ่าลงมาที่ตึกหลังหนึ่งที่อยู่ด้านขวามือ ส่งผลให้ตึกนั้นถล่มลงมา แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาตกใจแม้แต่น้อย แต่รู้สึกกว่าแย่ที่ท่านผู้นั้นไม่ฟังยอมคำขอร้องของเขา
 "ก็ได้…ในเมื่อท่านได้เลือกคำตอบของท่านแล้ว" ดวงตาของชายหนุ่มแดงก่ำด้วยสีเลือด "มันก็ถึงเวลาที่ผมก็ต้องเลือกคำตอบและเส้นทางโชคชะตาของผมแล้ว"
 ชายหนุ่มยืนขึ้น สายตาที่โกรธเกรี้ยวนั้นยังคงจ้องเขม็งไปยังท้องฟ้าอย่างท้าทาย
 "กูจะหันหลังให้กับมึง!! พระเจ้า!! หยาดฝนที่กระหน่ำลงมาก็เป็นเพียงแค่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติล่ะวะ!!" เขากระโดดลงมาจากกองศพเหล่านั้นพร้อมกับชี้ดาบคาตะนะขึ้นฟ้าโดยไม่สนว่าพวกซอมบี้กลุ่มใหม่นับร้อยกำลังวิ่งเข้ามาเนื่องจากเสียงที่ชายหนุ่มได้คำรามสุดเสียงออกไป ซึ่งพวกมันมีความไวต่อเสียงอย่างดี ถ้าเป็นคุณ คงอยากจะนั่งอยู่เฉย ๆ ไม่พูดไม่จา แม้ว่าในใจเราอยากจะตะโกนออกไปสุดเสียงมากก็ตาม แต่ด้วยความอยู่รอดแล้ว การเลือกที่จะหุบปากแล้วอยู่เฉย ๆ แล้วรอให้พวกนั้นเดินผ่านไป หรือเพียงหวังแค่ลม ๆ แล้ง ๆ รอให้มีหน่วยกู้ภัยมาช่วยชีวิต หรือรอให้มีคนใจบุญเดินผ่านมาช่วย…ไม่แน่หรอก คนสมัยนี้ไม่ได้ใจดีเหมือนหน้าตา พวกเขาอาจจะพุ่งเอามีดจ้วงใส่หน้าท้องของคุณจนทะลุจนถึงด้านหลัง กระชากเอากระดูกสันหลังออกมากัดกินน้ำไขสันหลังของคุณหรือเลือดแทนน้ำเปล่าอย่างหิวกระหาย
 นั่นอาจจะเป็นอีกหนึ่งในความเป็นจริงที่อาจจะเกิดขึ้นหรือไม่เกิดขึ้นในอนาคตก็เป็นได้
 ความจริงในตอนนี้ก็คือ ผมที่กำลังใช้พลังในการคงสภาพร่างกายของตัวเองให้อยู่ในร่างผีดิบยืนอยู่ท่ามกลางฝูงพวกมัน ถ้าไม่มีพลังนี่ ผมคงอยู่ได้ไม่เกินสองวันหรอก นั่นแหละ ผมไม่ได้สนใจหรอกว่าพวกซอมบี้มันจะมารุมกินโต๊ะผมสักเท่าไหร่ แน่นอน….เนื้อหนังสีเทาซีด เส้นเลือดสีดำผุดขึ้นมาจนเกือบจะทะลุเนื้อ ดวงตาสีแดงก่ำ รอบดวงตาสีดำ กล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นและแน่นขึ้น
 ใช่แล้ว…ผมเคยตายมาก่อน…จากนั้นก็เกิดใหม่และได้รับพลังนี้มา…อย่างเป็นปริศนา
 ตอนแรกก็คิดว่ามันเหมือนดั่งของขวัญจากพระผู้เป็นเจ้า ซึ่งมันก็ควรจะเป็นแบบนั้น แต่ก็ช่างเถอะ…ผมไม่สนบุคคลที่ปรากฏตัวในพระคัมภีร์ไบเบิลเพียงอย่างเดียว หรือจากลมปากและน้ำลายของคนนั้นคนนี้เขาพูดกัน ถ้าจะง่ายกว่าก็คือปล่อยให้ผมตายเหมือนกับพวกตัวประกอบในหนังซอมบี้น่าจะเป็นการดีที่สุด
 ผมกำดาบคู่ใจไว้แน่นแล้วกระโดดพุ่งเข้าไปประจันหน้ากับความมันอย่างกล้าหาญ พร้อมกับเหวี่ยงคมดาบฟันคอซอมบี้จนขาดสะบั้นเป็นจำนวนมากที่กำลังเคลื่อนตัวมาทั้งกองทัพอย่างบ้าคลั่ง
 "เข้ามา!!"
__________________________________________________________
To Be Continue Ep.2


กลิ่นคาวเลือด เสียงร้องโหยหวน เสียงเคี้ยวเนื้อและกระดูกที่พวกซอมบี้กำลังเคี้ยวมันสมองและเนื้อมนุษย์ติดกระดูกของใครสักคนอยู่ สภาพระเบียงทางเดินจากที่เคยสะอาดตอนนี้เต็มไปด้วยศพมนุษย์และซอมบี้ที่ชุ่มไปด้วยเลือดนอนไม่ได้สติอยู่ตรงนั้น และยังมีตัวที่ยังเดินได้ยืนนิ่งอยู่ แต่ก็ยังมีบางตัวที่เดินไปมาด้วยท่าทางที่น่าขนลุก ทุกครั้งที่มันก้าวเดิน จะมีเสียงเนื้อหนังขยับตัดกับเสียงกระดูกที่แตกร้าวเสียดสีกันไปมา พวกมันไม่มีลมหายใจเลยไม่สามารถได้ยินเสียงพวกมันเวลามันสูดอากาศ เพราะมันไม่สามารถทำได้ มันไม่ได้อยู่ด้วยอากาศ ทำไมน่ะเหรอ? เมื่อกี้นิวจับมันมาหนึ่งตัวและใช้ถุงพลาสติกคลุมหัวมันและรัดมันด้วยเทปพันสายไฟสีดำแน่นจนต่อให้แรงเยอะขนาดไหนก็ไม่มีวันแกะมันออกได้ มันดิ้นไปดิ้นมาแต่รู้ได้เลยว่ามันไม่ได้ดิ้นเพราะความทรมานที่เกิดจาดการขาดอากาศหายใจ มันดิ้นเพราะมันพยายามสู้แรงผู้ชายสองคนที่กำลังตรึงมันอยู่กับพื้นต่างหาก มันกระทบฟันตัวเองเหมือนกำลังจะบอกว่า "ถ้ากูออกไปได้เมื่อไหร่ กูจะเก็บมันสมองของพวกมึงไว้เป็นของหวาน" ปกติมนุษย์จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินสี่นาที เนื่องจากออกซิเจนไม่สามารถเข้าถึงสมองได้ จะทำให้เซลล์สมองตายซึ่งมันควรจะเป็นอย่างนั้น แต่ในทางกลับกัน แม้ว่าร่างกายจะตายแต่ตราบใดที่สมองก็ยังไม่ถูกทำลายมันก็ยังสามารถเคลื่อนไหวได้อยู่ดี แต่น่าแปลกที่แม้ว่ามันขาดอากาศนานถึงสิบนาที มันก็ยังไม่เป็นอะไร แสดงว่าต่อให้พวกมันอยู่ในอวกาศก็ยังสามารถเคลื่อนไหว ตอนแรกผมกะจะใช้คำว่า "มีชีวิต" แต่คงใช้ไม่สะดวกนักกับพวกผีดิบเดินได้ ผมไม่ใช่หมอที่จบด้านนี้มาโดยตรง ข้อสันนิษฐานของผมเมื่อกี้อาจจะผิดก็ได้
 "พวกมันต่อให้ไม่มีลมหายใจก็ยังเคลื่อนไหวได้" นิวพูดในขณะที่ใช้กระบองที่ทำมาจากด้ามไม้กวาดทางมะพร้าวฟาดเข้าที่กะโหลกศีรษะของซอมบี้ที่ถูกถุงพลาสติกครอบจนเกิดเสียงแตกร้าวของกะโหลกและเลือดสีดำทมิฬพุ่งกระฉูดออกมาเปื้อนภายในถุงที่ครอบหัวมัน อีกทั้งลูกตาทั้งสองข้างที่ถลนออกมาด้วยแรงกระแทกก็กระเด็นไปไม่ถึงไหน นิวต้องหวดถึงสองครั้งกว่ามันจะแน่นิ่งได้
 "แล้วจะทำยังไงกันดี?" ผมถาม ส่วนนิวถอนหายใจแล้วปัดเส้นผมที่ยาวปิดใบหน้าไปไว้ด้านหลัง ความจริงผมเป็นพวกที่ไม่ค่อยสนิทกับใครในห้อง แต่ก็มีนิวคนเดียวที่พอสนิทกันแต่ก็ไม่มาก เขาเป็นชายร่างสูงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรและมีรูปร่างอวบนิดหน่อย แต่ร่างกายของเขาได้ถูกห่อหุ้มไปด้วยกล้ามเนื้อบาง ๆ เหมือนกับสไปเดอร์แมน ไว้ผมยาวปิดหน้า แต่ก็มีหลายครั้งที่เขาจะเสยผมและใช้ยางมัดผมสีดำมัดเป็นหางม้าไว้ด้านหลัง ใบหน้าของเขามีแก้มนิด ๆ ทำให้ดูอ่อนหวานไม่ต่างจากเด็กผู้หญิง ซึ่งวันนี้เขาไว้หนวดเบา ๆ จึงทำให้ใบหน้าที่อ่อนหวานดูขมขึ้นทันตาเห็น แต่แววตาก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม เขาเป็นคนสายเลือดจีนแท้แต่ดันพูดภาษาจีนไม่ได้ บางคนก็ทักว่าเขาเป็นคนญี่ปุ่นบ้าง เกาหลีบ้าง แต่ก็ช่างเถอะ ผมรู้จักแค่ว่าเขาเป็นหนึ่งในคนทำหนังของคณะ ผมเคยไปช่วยเขาทำหนังหลายเรื่อง ซึ่งหนังของเขาส่วนใหญ่ก็จะเป็นหนังอกหัก ดาร์ก โรแมนติกที่ส่วนใหญ่จะจบแบบแย่ทั้งนั้น ผมไม่รู้ว่าอะไรที่ให้เขาเป็นแบบนี้
 เขาหันมาหาผมพร้อมขมวดคิ้ว
 "เราต้องไปช่วยยูอิ แฟนชั้นที่เรียนอยู่ชั้นสาม" นิวพูด ซึ่งนั่นทำให้ผมรู้สึกแปลกใจไม่น้อย
 "ก็แย่แล้วนิว! ป่านนี้ยูอิคงถูกพวกซอมบี้รุมกินโต๊ะไปหมดแล้วมั้ง!" ผมแย้ง
 "มึงไม่รู้จักแฟนกูดีเท่ากูหรอก!!" นิวเดือด "กูเชื่อว่าแฟนกูจะรอดออกมาได้!!"
 "แล้วนายจะไปยังไง?" ผมถาม "ซอมบี้ก็มีอยู่เต็มทางเดิน"
 "บันไดหนีไฟก็สามารถพาเราไปได้ทุกที่นี่ หัดคิดซะบ้าง" เขาพูดแล้วกระโดดข้ามราวบันไดลงไปจากชั้นที่เราอยู่ตอนนี้คือชั้นที่เจ็ด เขากระโดดข้ามราวบันไดไปเรื่อย ๆ ทีละชั้น ๆ จนถึงชั้นสาม ผมไม่รอช้าวิ่งตามลงไปทีละขั้น ๆ เพราะร่างกายของผมเองก็ไม่ได้แข็งแกร่งขนาดว่าสามารถทำกระโดดโลดโผนได้ขนาดนั้นหรอก แต่มันถูกทดแทนด้วยความเร็ว ผมเป็นคนวิ่งเร็วมากมาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว แค่วิ่งลงบันไดแค่นี้ก็ไม่ใช่ปัญหา ผมวิ่งตามนิวที่กระโดดข้ามราวบันไดไปอีกชั้นอย่างคล่องแคล่วจนผมตามเขาทัน เขารู้ว่าผมจะต้องตามมาจึงรอ เขามองออกไปทางช่องกระจกเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงบานประตูเหล็ก ผมสังเกตเห็นว่ามีซอมบี้ตัวนึงยืนจังก้าต่อหน้าเรา เมื่อผมกำลังจะพูดอะไรออกไป นิวยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามอย่างรวดเร็วเหมือนเป็นสัญญาณบอกว่า "มึงอย่าคิดจะพูดอะไรทั้งนั้นในตอนนี้เด็ดขาด"
 "เงียบก่อน" นิวกระซิบแล้วกวักมือเรียกให้ผมเดินเข้าไปใกล้ ๆ "นายเห็นอะไรมั้ย?"
 ผมสังเกต แต่ก็ไม่เห็นอะไร
 ผมจึงส่ายหน้า
 "ดูให้ดี ๆ กูจ้องหน้ามันตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว แต่มันไม่เห็นกู นั่นก็หมายความว่า"
 "มันตาบอด"
 "ใช่! ตาบอด" นิวแสยะยิ้ม "เราได้เปรียบตรงที่ว่าเราสามารถเคลื่อนไหวได้โดยที่พวกมันไม่เห็น แต่มันก็เหมือนคนตาบอดที่ประสาทการรับรู้ด้วยเสียงและกลิ่นจะเพิ่มขึ้นจนน่ากลัวเลยทีเดียว"
 "นี่เอามาจากหนังซอมบี้ปะเนี่ย"
 "อันนี้มันอ้างอิงมาจากทฤษฎีของจริงโว้ย!" นิวโวยเบา ๆ เพื่อไม่ให้มันได้ยิน จริง ๆ แล้วประตูหนีไฟจะเก็บเสียงได้ดี แต่สิ่งที่นิวทำไปเมื่อกี้เป็นเพราะว่าเราต้องปลอดภัยไว้ก่อน
 "มีแผนว่าไง?" ผมถาม
 "บุกเขาไปเลย กูขี้เกียจคิดแผน"
 ผมอึ้งไปพักใหญ่ คนบ้าที่ไหนบุกเข้าตะลุยเข้าไปในดงซอมบี้เหมือนกับว่าตัวเองกำลังเล่นเกมเลฟฟอร์เดดเลยฟะ ชีวิตเราจริง ๆ มันเปราะบางมาก แค่ซอมบี้โขนเพียงครั้งเดียว แม้ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหนก็สามารถกลายร่างได้แล้ว นิว!! แกมันไม่มีหัวคิดซะเลย!
 "ตามมาเร็ว!! คุ้มกันด้วย!!" เขาไม่พูดมากไปกว่านี้แล้วพุ่งออกไปหวดซอมบี้ตัวที่ยืนอยู่ด้านหน้าทันที ผมจำใจที่จะต้องออกไปเหมือนกันแล้วจัดการหวดที่หัวซอมบี้ร่วงไปตัวนึง พวกมันบางตัวที่วิ่งเข้ามา ผมกับนิวจะยันมันไว้โดยการถีบให้ถอยหลัง ไม่ก็ล้มเพื่อจะได้มีโอกาสฆ่าได้สูงขึ้นและตัวที่ช้าก็สามารถจัดการได้ด้วยแรงที่มี ตอนนี้พวกเราสองคนเหมือนนักรบสปาต้าสองคนสุดท้ายที่กำลังรบกับเผ่าเปอร์เซีย นิวเหมือนกษัตริย์ลีโอไนดัสและผมเป็นมือขวาของเขา ซึ่งชื่อว่าอะไรสักอย่าง ผมจำไม่ได้ โชคดีที่ั้ชั้นนี้ซอมบี้มีไม่เยอะมาก พวกเราจึงจัดการได้ไว มันยากมากที่จะฆ่าได้สักตัวสองตัวในขณะที่พวกมันถาโถมเข้ามากันเป็นฝูง
 นิววิ่งไปตามระเบียงทางเดินที่ชุ่มไปด้วยเลือดและกลิ่นของมันฟุ้งยิ่งกว่าชั้นที่แล้วเสียอีก เขาเข้าไปในห้องสามศูนย์ห้าซึ่งเป็นที่ตั้งห้องเรียนของยูอิ แฟนของนิว ซึ่งผมก็เคยเจออยู่ไม่กี่ครั้ง ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวแต่ก็เคยได้คุยบ้างไม่กี่ครั้งเช่นกัน เธอเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นและมีหน้าตาสวยเป็นรองแค่ฟาง ก่อนที่เธอจะมาคบกับนิว ก็มีผู้ชายหลายคนมาจีบซึ่งผมก็เป็นหนึ่งคนที่จีบเธอไม่ติด แบบว่าแป้กตั้งแต่พูดประโยคแรกเลย เธอตอบกลับมาว่า ชั้นมีคนที่ชอบมาก ๆ อยู่แล้ว จึงไม่อยากรับความรู้สึกใครได้อีก นั่นจึงทำให้ส่วนใหญ่หันไปจีบฟางแทน แต่ครั้งนี้ผมต้องเอาให้ได้!
 เมื่อผมตามนิวเข้าไปก็เห็นสภาพที่ผมถึงกับทรุดลงกับพื้น เป็นภาพที่นิวกำลังกอดศพของยูอิอยู่ น้ำตาของเขาไหลอาบแก้ม ใบหน้าของเขาบ่งบอกได้ถึงความผิดหวังในตัวเองอย่างมาก ชุดนักศึกษาหญิงสีขาวเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดง ใบหน้าของเธอถูกกัดจนแหว่งเห็นเพียงฟันที่โผล่ออกมาทักทาย ดวงตาของเธอเบิกกว้าง นัยน์ตาสีดำค่อย ๆ จางหายไปซึ่งเป็นสัญญาณว่าเธอกำลังจะกลายร่างอีกไม่นาน
 "ทำไมกัน…" ผมพูดขึ้น จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลโดยที่ไม่รู้สาเหตุ ทำไมต้องไหลล่ะ? แฟนกันก็ไม่ใช่… แถมไม่ค่อยจะได้คุยกัน ช่วงเวลาดี ๆ ก็ไม่เคยมีด้วยกัน แล้วทำไมผมต้องมาร้องไห้ให้กับคนที่ไม่ได้รักผมล่ะ…
 "นิว…ไม่ช้าเธอก็จะกลายร่างแล้วนะ" ผมเช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อแล้วพูดออกไป
 "ไม่…" นิวมองใบหน้าของยูอิที่ซีดเผือก ปากของเธอเริ่มขยับ นั่งเป็นสัญญาณว่า เธอเริ่มกลายร่างแล้ว เส้นเลือดสีดำค่อยปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เรียวสวยของเธอ แม้ว่าส่วนนึงจะโดนกัดแหว่งไปแล้วก็ตาม
 "ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่…."
 เวรกรรม…นิวเสียสติไปแล้ว…
 หลังจากนั้น ซอมบี้ยูอิก็พุ่งเข้ามากัดคอนิว แต่เขาคว้าไปที่คอของร่างแฟนสาวก่อนที่จะดันเข้าไปกระแทกที่ผนัง การกระทำของเขาทำให้ผมช็อกเล็กน้อย นั่นร่างแฟนตัวเองเลยนะ!! ทำไมถึงทำแบบนี้ ผมไม่เคยเห็นนิวทะเลาะหรือได้ข่าวทำร้ายแฟนมาก่อน ไม่ว่าจะคนไหน เขาต้องไม่ใช่คนที่ต้องทำร้ายผู้หญิงนี่!!
 "มึงอย่าเพิ่งโลกสวย เอ็น!!" นิวตะคอก ผมสะดุ้ง "อย่าลืมว่าตอนนี้เราอยู่ในสถานการณ์แบบไหน เราควรทำอย่างไรเพื่อให้เรามีชีวิตรอดเพื่อคนที่ตายไปแล้ว เราจะไม่ปรานีต่อซอมบี้ทุกตัว ไม่เว้นแม้แต่ว่าซอมบี้ตัวนั้นจะเคยเป็นคนที่เรารักมากแค่ไหนก็ตาม คนเราถ้าถึงเวลาตายก็คือต้องตาย แต่พอตายแล้วมีถูกปลุกขึ้นมาเป็นอย่างอื่น เรามีหน้าที่ต้องกำจัด"
 เขาหันมาหาผมและแสยะยิ้มทั้งน้ำตา
 "เพื่อยูอิ" เขาเหวี่ยงร่างของยูอิลงไปกับพื้นแล้วคว้ากระบองของเขาซัดไปที่ศีรษะของซอมบี้ยูอิติดกับพื้นเต็มแรง มันแรงจนทำให้สมองระเบิดออกมาพร้อมกะโหลกศีรษะที่แหลกเป็นเสี่ยง ๆ เลือดสีดำกระเด็นไปทั่วทิศทาง ร่างกายของเธอกระตุกอยู่สองสามทีก่อนที่จะแน่นิ่งไป เขายืนนิ่งถืออาวุธมัจจุราชที่เพิ่งปลิดชีพกายหยาบแฟนสาวตัวเองอย่างเลือดเย็นอยู่ในมือ ผมมองนิวที่กำลังร่างกายสั่นเทิ้มไปด้วยความโศกเศร้าที่ต้องเสียคนรักไปโดยที่ไม่ได้กลับคืนมาชั่วนิรันดร ในช่วงเวลานั้น มันทำให้ผมตระหนักอย่างนึง นั่นก็คือ โลกซอมบี้ที่เราเคยเห็นในหนัง ไม่ว่าจะเป็นกฎหมายที่ใช้ไม่ได้ อำนาจทุกอย่างถูกธรรมชาติยึดคืน ความตายที่ย่างก้าวเขามาติดตามเป็นดั่งเงา
 นิวเดินเข้ามาหาผม
 "กูขอถามมึงเพียงคำถามเดียว เอ็น" นิวมองหน้าผมด้วยสีหน้าที่จริงจัง
 ผมเงียบ พร้อมพยักหน้าเบา ๆ
 "จากนี้ไปมันจะหนักหนาสาหัสกว่านี้" นิวหยิบกระบองของผมมายื่นตรงหน้า
 "มึงพร้อมที่จะเผชิญกับยุคสมัยใหม่แห่งกลียุคที่กำลังจะมาถึงมั้ย?"
 ผมมองใบหน้าของนิวที่ในดวงตาเปี่ยมไปด้วยไฟนรกที่ลุกไฟอย่างบ้าคลั่ง เขาพร้อมที่จะสังหารทุกสรรพสิ่งที่ขวางหน้าโดยที่ไม่พูดอะไร


การเบียดกันอยู่ในรถไฟฟ้าราวกับว่าเป็นนรกและสวรรค์รวมกัน ในกรณีที่คุณเป็นผู้ชายและคุณเบียดกับผู้หญิงสวย ๆ ตรงสเปกของคุณทุกอย่างหรือยืนอยู่ใกล้กับเด็กมัธยมน่ารัก ๆ (คุกซะแล้วกู) และยืนอยู่ท่ามกลางแอร์เย็น ๆ นั่นคือสวรรค์
 แต่ถ้าเป็นนรกล่ะ…มันเป็นยังไง…?
 มึงต้องยืนเบียดกับพนักงานบริษัทอ้วน ๆ ใส่เสื้อเชิ้ตคับ ๆ ที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเหม็น ๆ ซึ่งกูกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ต่างอะไรกับตกนรก แม้ว่าผมจะสูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร แต่มือก็ยังสามารถเอื้อมถึงห่วงในรถไฟฟ้าได้ แต่ทุกครั้งที่รถไฟมันเบรกกะทันหัน แม้ว่ามันจะมีโอกาสที่จะเกิดขึ้นได้เพียงน้อยนิดเท่านั้น มันก็ทำให้ใบหน้าของผมจุ่มเข้าไปที่หน้าอกแก่ ๆ ย้อย ๆ เปื้อนเหงื่อเหม็น ๆ นั้นจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ใบหน้าอันอวบอ้วนของเขานั้นก็ไม่ได้แคร์อะไรผมเลยแม้แต่น้อย แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ผมเจอมาตลอดเวลาเดินอยู่ในเมือง สายตาของเขาสื่อถึงความเห็นแก่ตัวของตัวเองที่ปล่อยให้ตัวเองอ้วนแล้วมาเดือดร้อนผู้อื่นในรถไฟฟ้าทั้ง ๆ ที่พื้นที่ตรงนั้นสามารถมีคนไปยืนได้ถึงสี่คนเลยทีเดียว
 "สถานีต่อไป…สยาม" เสียงผู้ประกาศพูดออกลำโพงหลังเสียงสัญญาณ นั่นหมายความว่ามันถึงสถานีที่ผมจะต้องลง รถไฟฟ้าเริ่มชะลอเพื่อไปจอดเทียบที่ชานชาลา ผู้โดยสารแต่ละคนที่กำลังจะลงที่สถานีนี้เริ่มมีปฏิกิริยาอย่างหนึ่งที่ทุก ๆ เช้าก่อนไปโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัย ทุก ๆ คนจะอยู่ในท่าที่พร้อมพุ่งตัวออกไปกันอย่างพร้อมเพรียง เมื่อประตูเปิด เพื่อป้องกันไม่ให้คนที่ยืนรออยู่ที่ชานชาลาเสียมารยาทพุ่งสวนทางเข้ามา คนข้างในก็ต้องถือโอกาสพุ่งสวนออกไปก่อนและผมก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ต้องแหวกกองทัพมนุษย์เหงื่อออกมา
 ในที่สุดก็มาถึงซะที ผมเดินไปที่วินมอเตอร์ไซค์บอกให้เขาพาไปที่มหาวิทยาลัย ซึ่งพี่วินคนนี้ก็รู้จักผมเป็นอย่างดี เพราะผมใช้บริการเขาตั้งแต่สมัย ม.ปลาย เขาแต่งตัวเหมือนกับทุก ๆ วันด้วยเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินซีดแขนสั้น มีเสื้อกั๊กสีส้มสวมทับเพื่อให้รู้ว่ากูคือวินมอเตอไซด์นะ
 "ไปมอครับพี่เบียร์" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อย ๆ
 "ว่าไงไอ้น้องชาย วันนี้ไปเรียนเหรอ?" พี่เบียร์ถามด้วยเสียงสดใส พลางขยับรถจักรยานยนต์มาให้ผมขึ้นซ้อน
 "ใช่พี่" ผมยิ้มแหยะ ๆ พร้อมวาดขาขึ้นซ้อนรถจักรยานยนต์เหมือนทุกครั้ง
 "วันนี้ได้ข่าวว่าบีทีเอสคนเยอะมากเลยนี่" พี่เบียร์สตาร์ตเครื่อง
 "มีคนมาบอกเหรอ" ผมถาม
 "ก็ลูกค้าพี่หลายคนเข้ามาก็บ่นใส่อย่างเดียวเลย" พี่เบียร์เร่งเครื่องทะยานออกไปบนถนน "พี่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง ก็ทำได้แต่ทำหน้าที่ตัวเองและรับฟัง แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร ก็แค่รับฟัง พอถึงที่หมายก็รับเงินแล้วก็กลับมาที่นี่ ก็จบ"
 "ฟังดูง่ายดีนะพี่" ผมกลอกตามองบน
 "ชีวิตที่คิดมาก อยู่ไปก็เครียดเปล่า ๆ"
 "มันก็จริง…"
 ใช่…มันก็จริง…ปกติผมเป็นคนที่คิดอะไรมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่มันก็เป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่มีความคิดอยู่แล้ว จะไปห้ามให้ไม่คิดเลยก็คงจะเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าคิดแล้วไม่พูดออกมามันก็อีกเรื่อง แล้วเอาไประบายที่อื่น เหมือนตัวผมที่กำลังระบายอยู่ตอนนี้ หมายถึงพิมพ์ในมือถือ เพราะบางทีการพูดอะไรที่เราคิดออกไปมันก็สามารถทำร้ายคนได้ แต่ในทางกลับกันมันก็สามารถกลายเป็นดาบสองคมที่จะย้อนมาทำร้ายเราในภายหลังได้เหมือนกัน
 การใช้บริการวินมอเตอร์ไซค์มันมีข้อดีอยู่อย่างตรงที่ว่า เราไม่ต้องมารถติดให้เสียอารมณ์ แต่ข้อเสียก็คือผมเสี่ยงเป็นมะเร็งปอดเนื่องจากควันที่ออกมาจากท่อไอเสียของรถที่ลอยขึ้นมามันก็สามารถทำอันตรายให้ได้เหมือนกัน ซึ่งทุกครั้งที่ผมใช้บริการวินมอเตอร์ไซค์ผมก็ต้องเอามือปิดปากปิดจมูกตลอดเวลา ซึ่งผมก็ใช้บริการพี่เบียร์มาตั้งแต่สมัย ม.ปลาย สงสัยเชื้อมะเร็งคงเริ่มก่อตัวแล้วล่ะมั้ง
 ผมมาถึงมหาวิทยาลัยในไม่กี่อึดใจ เพราะพี่เบียร์แกเป็นเซียนขับมอเตอร์ไซค์แถวย่านพระรามสี่แห่งนี้ ซึ่งทำให้แกรู้ทุกซอกทุกมุม เปรียบดั่งพี่แกได้เขมือบแผนที่ไปหมดทั้งเขต เพราะไม่ว่าจะไปที่ไหน พี่เบียร์แกก็พาไปได้ทุกที่โดยไม่ถามสักคำว่าต้องผ่านทางไหน เนื่องจากพี่แกรู้เส้นทางที่สามารถใช้เป็นทางลัดได้หมดทุกเส้น นี่แหละเขาเรียกว่า ไม่เอาเปรียบลูกค้า แม้ลูกค้าจะเอาเปรียบเรา!
 หลังจากที่จ่ายเงินพี่เบียร์ไปสามสิบบาท ผมมองนาฬิกาตัวเอง ปรากฏว่าตอนนี้เวลาสิบโมงครึ่ง นั่นก็หมายความว่าผมเข้าเรียนสายอีกแล้ว แต่ตามกฎงี่เง่าของมหาวิทยาลัยที่ต้องเข้าเรียนให้ตรงเวลาและถ้ามาช้าเกินสิบห้านาที อาจารย์ก็จะเช็คชื่อให้ เลต ไป ส่วนถ้ามาหลังจากนั้นก็กลายเป็นขาดทันที ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมกำลังโดนอยู่ ณ ตอนนี้ แต่ก็นะ พื้นที่ในมหาวิทยาลัยออกจะกว้าง จะเดินไปไหนมาไหนก็ได้ไม่มีใครว่า ผมเห็นผู้คนที่เดินไปเดินมา ฟันธงได้เลยว่าส่วนน้อย ๆ ส่วนนั้นอาจจะเดินไปอย่างไม่มีจุดหมาย แต่ผมเหรอ…
 ผมเดินไปเซเว่นดีกว่า…
 ยิ่งเข็มสั้นของนาฬิกาเข้าใกล้เลขสิบสองเมื่อไหร่ อากาศก็ยิ่งร้อนมากเท่านั้น แดดเริ่มแผดเผาพื้นปูนจนร้อน แต่ก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้เพราะใส่รองเท้า แต่ทว่าแดดมันสามารถแผดเผาทั้งร่างกายได้อย่างช้า ๆ มันจะพยายามทรมานเราให้ละลายอย่างช้า ๆ จนไม่เหลือแม้แต่กระดูก…บ้าไปกันใหญ่แล้ว ก็เดินในที่ร่มสิ มันจะไปยากอะไร ผมเดินออกมาจากเซเว่นพร้อมกับถุงพลาสติกที่ใส่ของกินสำหรับมื้อเที่ยง ซึ่งผมก็ซื้อมาเยอะอยู่เหมือนกัน ถ้าหากคิดว่าผมไม่มีที่ที่จะไปอยู่ก็คิดผิด เพราะว่าตึกคณะของผมนั้นมีห้องหนึ่งที่สามารถให้นักศึกษาเข้าไปนั่งเล่นได้ แม้ว่าผมจะอยู่ได้แค่ไม่กี่เดือน แต่ก็อย่าดูถูกความสามารถในการหลงนะครับ
 ตึกคณะนิเทศศาสตร์แตกต่างจากตึกคณะอื่นตรงที่ว่าคณะของผมนั้นไม่เน้นความหรูหราอะไรมาก แต่จะเน้นเอางานของนักศึกษามาตั้งโชว์เพื่อแสดงว่าเป็นเอกลักษณ์ของทางคณะและเป็นตัวอย่างให้รุ่นน้องรุ่นต่อ ๆ ไป ซึ่งก็คือรุ่นของผมนั่นเอง แม้ว่าผมจะอยู่คณะนิเทศก็จริง แต่ก็ไม่ได้มีความสามารถในด้านสื่อเลยแม้แต่นิดเดียว ที่ผมยอมมาอยู่คณะนี้เป็นเพราะว่าผมอยากจะเรียนจบให้ไวที่สุด แล้วหางานทำเป็นตัวเป็นตนเพื่อเลี้ยงที่บ้าน ผมเดินตรงไปยังลิฟต์แต่สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าก็คือ ภาพนักศึกษาที่กำลังยืนต่อแถวเพื่อขึ้นลิฟต์ยาวเหยียด รวมถึงอาจารย์ที่กำลังจะขึ้นไปสอนก็เดือดร้อนไปตาม ๆ กัน
 "คือ…เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ" ผมถามหญิงสาวร่างบางที่อยู่ด้านหน้าของผม
 "เห็นบอกว่าลิฟต์เสียน่ะค่ะ คงจะไปเรียนไม่ได้สักชั่วโมง" เธอตอบพร้อมกับหันหน้ามาหาผม เชื่อเถอะว่าตอนนั้น เวลารอบตัวผมถูกเปลี่ยนให้ช้าลงกว่าปกติหลายเท่า นั่นฟาง เธอเป็นดาวคณะ ให้ตายสิ ผมได้คุยกับดาวคณะ!! แต่ก็นะ เธอเป็นคนที่เฟรนด์ลี่ มีคนคุยตั้งหลายคน เพื่อนก็เยอะ โด่งดังที่สุดในคณะ ลูกครึ่งไทย-เกาหลี แถมยังเป็นดาราอีกด้วย ชีวิตของผมมาถึงจุดนี้ได้ยังไง!! แต่ก็นะ มันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว นางสูงน้อยกว่าผมนิดหน่อย ร่างกายผอมบางจนไม่กล้าจะแตะต้องเพราะกลัวว่าเธอจะแหลกสลาย ใบหน้าอันเรียวงามของเธอ ดวงตาที่เป็นประกาย จมูกเป็นสันโค้งที่รู้ว่าเธอไปทำมาแน่ ๆ และริมฝีปากที่อมชมพูนั่น และผิวพรรณที่ขาวเปล่งประกายจนไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยาย เอาเป็นว่าเธอสวยก็แล้วกัน
 "เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" เธอเอียงศีรษะไปทางขวาเล็กน้อยอย่างงง ๆ
 "อ๊ะ! เปล่า ๆ ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่คิดอะไรหน่อยเท่านั้นเองครับ" ผมยิ้มแหยะ ๆ
 "เอ๋…? รู้สึกเขินที่ได้คุยกับฉันงั้นเหรอ…?"
 ….
 เอ๋…?
 นางอ่านใจได้งั้นเหรอ…?
 สักพักนางก็หัวเราะคิก ๆ ให้ตายสิ น่ารักชะมัด
 "ขอโทษทีนะ พอดีเราเป็นคนมีความสามารถในเรื่องของการอ่านใจน่ะ หวังว่าฉันคงไม่ได้ไปอ่านอะไรที่เป็นความลับของคุณหรอกนะคะ" เธอทำสีหน้าเศร้าเล็กน้อย
 "นั่นเป็นคำพูดของผมมากกว่า แต่เดี๋ยวนะ…?" ผมชะงักไปครู่หนึ่ง "อ่านใจงั้นเหรอ?"
 "ใช่แล้ว…"
 ติ้งงง!! ลิฟต์ทำงานแล้ว นักศึกษาที่อยู่ ณ บริเวณนั้นต่างพากันดีใจ เพียงหนึ่งวินาทีก่อนที่จะถาถมเบียดกันเข้าไปในลิฟต์โดยไม่ปรานีใครทั้งนั้น ฟางที่หันมองก็เริ่มลุกลี้ลุกลน
 "โอ๊ย! ขอโทษนะคะ แต่ฉันรีบจริง ๆ น่ะค่ะ แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ยังอยากจะคุยต่อน่ะค่ะ รบกวนขอไลน์ได้ไหมคะ?" ผมได้ยินดังนั้นจึงรีบควักมือถือขึ้นมา แต่กลับหล่นลงพื้น โชคดีที่ไม่เป็นอะไร ผมยื่นมือถือให้เธอ ฟางแอดไลน์ของเธอแล้วส่งมือถือมาให้ผมอย่างเร่งรีบ จากนั้นก็รีบวิ่งตรงเข้าไปในลิฟต์ทันที ปล่อยให้ผมยืนนิ่งหน้าแดงอยู่ตรงนั้น
 ในขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด ผมลองเธอผ่านช่องว่างที่แคบลงเรื่อย ๆ และเชื่อหรือไม่ว่า เธอยิ้มและโบกมือให้ผมก่อนที่ประตูลิฟต์เหล็กกล้านั้นจะปิดลง
____________________________________________________________________
To Be Continue Ep.4


วันนี้เป็นวันที่อากาศร้อนอบอ้าวตามแบบฉบับของประเทศไทย ในทางกลับกันที่ว่าช่วงนี้เป็นช่วงเดือนตุลาคม ซึ่งเป็นเดือนที่กำลังจะเข้าสู่ฤดูหนาว แต่ไม่ว่าจะยังไง ฤดูหนาวของประเทศไทยหรือจะเป็นฤดูไหนก็ไม่ต่างอะไรกับฤดูร้อนเลยแม้แต่นิดเดียว เพียงช่วงเดือนนี้มันแค่ทำให้อุณหภูมิลดลงเพื่อไม่ให้คนตายจากความร้อนมากกว่านี้อีกแล้วเท่านั้น แม้ว่าอากาศมันเริ่มเย็นลงนิดหน่อยในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ผมรู้สึกถึงมันได้อย่างดีเลยทีเดียว
 เพราะว่าผมนอนอยู่ในห้องแอร์…
 "ตื่นได้แล้วลูกชาย!" เสียงของพ่อดังขึ้นพร้อมเสียงเคาะประตู "วันนี้มหาลัยเปิดเทอมแล้วไม่ใช่เหรอ?"
 ผมลืมตาขึ้นมา เห็นว่าตัวเองกำลังมองเพดานสีขาวที่มีโปสเตอร์หนังซอมบี้นับสิบแปะเรียงรายกันเป็นแถว ซึ่งโปสเตอร์พวกนี้ล้วนเป็นใบที่ไปขอซื้อต่อจากโรงหนังหลายแห่ง ซึ่งบางโรงหนังก็ไม่อยากจะเก็บมันไว้ให้เปลืองพื้นที่ แต่ในบางโรงกว่าจะดีลมาได้ก็แทบตายเหมือนกัน ผมชอบเรื่องของซอมบี้เป็นอย่างมาก ส่วนใหญ่ในเวลากลางคืน ผมจะใช้เวลาในการศึกษาเรื่องราวเกี่ยวกับซอมบี้และดูหนังซอมบี้คืนละสองเรื่องเพื่อศึกษาพฤติกรรมของพวกมัน ซึ่งมันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เพราะ ณ เวลานี้มันแทบไม่มีซอมบี้อยู่เลย ผมจึงไม่รู้ว่าผมจะสามารถทำการทดลองหรือศึกษามันตรง ๆ ได้ยังไง หนังบางเรื่องอย่างเช่น ซอมบี้ที่รัก ซึ่งมันเหลือเชื่อที่ซอมบี้คอยไล่ล่ากัดกินสมองอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่สุดท้ายก็ไม่รักกับมนุษย์จนทำให้หัวใจกลับมาเต้นอีกครั้ง และหลังจากนั้นก็กลับมาเป็นมนุษย์เหมือนเดิมเฉยเลย!! เคสที่ผมศึกษานั้นมีอยู่เรื่องเดียวที่คิดว่าเป็นที่อ้างอิงได้มากที่สุดก็คือซีรีส์เรื่อง เดอะ วอล์กกิ้ง เดด ที่ซอมบี้ในเรื่องนี้มันดูจริงไปหมด แต่ช่วงหลัง ๆ พวกซอมบี้ก็กลายเป็นเพียงกระสอบทรายให้แก่มนุษย์ที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ซอมบี้ก็ทิ้งความน่ากลัวไว้เบื้องหลัง แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมได้รู้ว่ามนุษย์เรานี่น่ากลัวที่สุดแล้ว…
 "ลุกแล้วครับ ๆ" ผมพูดอย่างงัวเงีย "กำลังก้าวเท้าขวาออกจากเตียงแล้ว"
 "เออ ๆ ดี ๆ รีบอาบน้ำแล้วลงมากินข้าวได้แล้ว วันนี้มีเรียนแต่เช้าไม่ใช่เหรอลูก?"
 "ก็มีตอนสิบโมงนี่ครับ" ผมงง
 "ตอนนี้เก้าโมงครึ่งแล้วนะ"
 "…."
 หลังจากนั้น อะดรีนาลินก็ถูกสูบฉีดเข้าไปอย่างรุนแรง ดวงตาของผมเบิกขึ้นพร้อมกับพุ่งออกจากเตียงอย่างรวดเร็ว คว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ แต่ผ้าเช็ดตัวดันไปติดกับประตูห้องน้ำจนทำให้ผมสะดุดล้มลง โชคดีที่ยังคงรั้งผ้าเช็ดตัวไว้ทัน ไม่งั้นหน้าคงแหกไปแล้ว หลังจากที่อึ้งอยู่ได้ไม่นานเพราะต้องแข่งกับเวลา ผมจึงต้องรีบอาบน้ำอย่างไว ในทางกลับกัน ทำไมการอาบน้ำครั้งนี้ช่างดูลำบากยากเย็นเหลือเกิน แชมพูหมดขวด ทำสบู่ตกพื้นตั้งหลายรอบ แถมยาสีฟันก็หมดหลอดอีก แต่ที่แย่กว่านั้นก็คือ…แปรงสีฟันของผมถูกแมลงสาบตัวเบ้อเร่อไต่นอนพักบนแปรงสีฟันอย่างสบายใจเฉิบ และนั่นเป็นสิ่งที่ผมรับไม่ได้มากที่สุดในเช้าวันนี้
 "อะไรกันอีกวะเนี่ย!!"
 สุดท้ายแล้วก็ต้องทำใจกำจัดมันโดยการเหวี่ยงทั้งที่วางแปรงสีฟันลงถังขยะ มัดปากถุงขยะแล้วกระโดดถีบตีนคู่สองสามทีเพื่อให้แน่ใจว่ามันไปสู่สุคติเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
 มารู้อีกทีว่าตอนนี้เวลาแปดโมงครึ่ง ซึ่งมันทำให้ก็ได้รู้ว่าตัวเองโดนพ่อต้มแต่เช้า
 มื้อเช้าวันนี้ก็ยังเหมือนเดิมตามประสาพ่อลูก ก็คือซีเรียลอาหารเช้าและข้าวกล้องเซเว่นแบบเวฟสามนาทีก็สามารถทานได้อย่างง่าย ๆ โชคร้ายที่พ่อทำอาหารไม่เป็น แม้ว่าจะเคยลองทำไม่รู้กี่ครั้งแต่ดูเหมือนว่าโชคแห่งอาหารของเขานั้นแทบไม่ได้เข้าข้างเขาเสียเลย ส่วนเมนูข้าวกล้องเซเว่นวันนี้เป็นข้าวผัดกุ้ง ซึ่งนั่นทำให้ผมอารมณ์เสียนิดหน่อย เป็นเพราะว่าส่วนตัวเป็นคนไม่ชอบอาหารทะเล…ไม่สิ…กินสัตว์น้ำไม่ได้เลยสักอย่าง ให้ตายสิ ถ้าวันสิ้นโลกมาถึงแล้วทั้งชีวิตผมต้องกินอาหารพวกนี้เพื่อยื้อชีวิต ตัวเองน่าจะเป็นคนแรก ๆ ที่ต้องตายเลยล่ะมั้ง
 "พ่อ! ผมเคยบอกแล้วไงว่าผมไม่กินข้าวผัดกุ้ง" ผมพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสายตาที่ดูเหนื่อยใจ
 "เป็นลูกผู้ชายอกสามศอกก็ต้องกินให้ได้หลาย ๆ อย่างสิ" เขาพูด "คนเรากินเพื่ออยู่ ไม่ได้อยู่เพื่อกิน เพราะฉะนั้นกิน ๆ ไปเถอะ เดี๋ยวไปเรียนสาย"
 "ก็ผม…"
 "แกไม่ได้แพ้อาหารทะเลหรืออะไรพวกนี้เลยสักนิด!" พ่อสวนกลับเพราะรู้ว่าผมกำลังจะพูดอะไร "แกก็แค่กลัว! กลัวที่จะกินเนี่ยนะ ฉันจะเชื่อเลยจริง ๆ ว่ามีลูกที่กินอะไรไม่ได้แบบนี้"
 มันเป็นเรื่องปกติที่ทุกเช้าจะต้องมีเรื่องชวนทะเลาะอยู่เรื่อย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอาหาร ไม่ก็เรื่องตื่นสาย หรือไม่ก็เรื่องที่ไม่จัดที่นอนให้เป็นระเบียบ ซึ่งก็แน่อยู่แล้วสำหรับสองพ่อลูกที่ต้องทำหน้าที่ตัวเองในตอนเช้า แม่ที่ทำงานตอนกลางคืนไม่สามารถมาทำหน้าที่นี้ได้ เธอยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงที่ทั้งเนื้อทั้งตัวก็มีแต่รอยช้ำที่ถูกพวกมนุษย์ตัวผู้สารเลวกระทำ ซึ่งมันก็ไม่สบอารมณ์พ่อเท่าไหร่
ผมนับถือพ่อจริง ๆ ที่เขาสามารถรับเรื่องแบบนี้ได้ แต่ในทางกลับกัน อายุของแม่ก็มากขึ้นทุกวัน ๆ ก็ควรที่จะเลิกอาชีพแบบนี้แล้วไปทำอย่างอื่นดีกว่า เมื่ออยู่ในนั้นไม่ต่างอะไรกับนรกเลยจริง ๆ ผมเคยให้แม่พาไปที่ที่ทำงาน ก็เจอกับเพื่อนรุ่นน้องที่อายุเท่า ๆ กับผม ซึ่งมันเป็นไอเดียของแม่ที่มีอยากจะให้ลูกชายอายุสิบแปดได้โตเป็นผู้ใหญ่เสียที ก็เลยพามาอาบน้ำหาประสบการณ์ และพ่อก็รู้เรื่องนี้แต่เลือกที่จะไม่ทะเลาะกับแม่ เพราะเขารักแม่มากจนยอมทุกอย่าง แม้กระทั่งยอมให้แม่ทำงานอาชีพนี้ต่อ เพราะว่าเป็นงานสบาย ๆ แค่ทำตัวสวย ๆ ให้พวกผู้ชายหื่นกามเข้ามาเลือก จ่ายเงินและขึ้นห้อง หลังจากนั้นทุกอย่างก็จบลงบนเตียงและทำเรื่องอย่างว่า
นั่นแหละ…สิ่งที่ผมเจอในวันนั้นก็เป็นอย่างที่บอกไปทั้งหมด ก่อนที่พ่อจะจีบแม่ เขาเคยเป็นลูกค้าของแม่มาก่อน หลังจากนั้นก็เผลอทำแม่ท้องสุดท้ายก็ต้องรับผิดชอบโดยการแต่งงานกับเธอ ในความเป็นจริงแม่สามารถไปทำแท้งก็ได้ แต่พ่อเขาขอไม่อยากให้เด็กในท้องตายและเขาก็รักแม่มาก ๆ จนยอมได้ทุกอย่าง หลังแต่งงานเชื่อเถอะว่าทั้งสองไม่เคยทะเลาะกัน แต่แม่ก็เป็นภรรยาและแม่ที่ดี เธอเลี้ยงผมให้โตมาเป็นคนที่รู้จักคิด รู้จักที่จะเป็นเสือมากกว่าหมา ผมเคยถามพ่อว่าทำไมถึงปล่อยให้แม่ทำงานแบบนี้ พ่อไม่ตอบอะไรมาก แค่ตอบว่า "พ่อแค่รักแม่มากจนยอมแม้กระทั่งขายตัว"
ช็อกสิครับ
 "เมื่อเช้าแม่กลับถึงบ้านกี่โมง?" ผมถาม
 "ก็เวลาเดิม แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะสายหน่อย คงไปต่อกับลูกค้าบางคนมา" พ่อตอบด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติ แต่แววตาของพ่อดูหม่นหมอง แน่ล่ะ ในใจลึก ๆ แล้วพ่อไม่อยากจะเอาอนาคตตัวเองที่จะได้รับมรดกจากที่บ้านตัวเองจนกลายเป็นเจ้าของบริษัทมาทิ้งกับผู้หญิงสำส่อนขายตัวเพื่อเลี้ยงตัวเองให้มีข้าวกินทุก ๆ วันหรอก แต่ที่ทำไปทั้งหมดเป็นเพียงเพราะความรักทั้งนั้น เขาถูกตัดชื่อออกจากวงศ์ตระกูลทันทีเมื่องานแต่งงานจบไปพร้อมกับเงินหนึ่งล้านบาทสุดท้ายเพื่อให้เอามาตั้งตัว แต่ด้วยความที่ในตอนนั้นพ่อยังไม่มีงานทำ แม่ก็เลยต้องยังคงทำงานกลางคืนต่อไป จะมีสักกี่คืนในหนึ่งเดือนที่พ่อจะได้นอนกอดแม่ ไม่หรอก…ไม่มี ซึ่งหน้าที่เลี้ยงลูกก็ต้องตกไปอยู่กับพ่อ แต่พอผมโตขึ้นเรื่อย ๆ พ่อก็สอนให้ผมรู้จักช่วยเหลือตัวเอง แต่ก็นั่นแหละ มันทำให้ผมเข้าใจได้ว่า โลกนี้ไม่มีชีวิตไหนที่เดินไปในทางที่โรยไปด้วยกลีบกุหลาบ
 "ความจริงถ้าแม่เข้างานเร็วหน่อยก็น่าจะทำรอบได้ไวนี่" ผมพูดพลางตักซีเรียลขี้นมากิน
 "คนส่วนใหญ่ก็ชอบอะไรที่มันสด ๆ ใหม่ ๆ ทั้งนั้นแหละลูก แต่แม่แกตอนนี้ก็เริ่มมีอายุแล้ว แม้ว่านางก็ยังสวยสำหรับพ่อ แต่มันก็เริ่มไม่เป็นที่ต้องการของวงการแล้ว อีกไม่นานก็ต้องโดนเขี่ยทิ้ง"
 "พ่อก็พูดแรงไป ถ้าแม่ตื่นขึ้นมาได้ยินก็คงเสียใจแย่" ผมขมวดคิ้ว
 "ไม่ต้องห่วงหรอกน่า แม่เขาหลับสนิทไปแล้ว" พ่อยิ้ม
 มันก็คงจะดีถ้าไม่มีใครอยู่ด้านหลังด้วย โต๊ะกินข้าวเป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ทำจากไม้สักปลอมเคลือบเงาอย่างดี เก้าอี้สี่ตัววางอยู่ด้านทิศเหนือและทิศใต้ทิศละสองตัว ผมนั่งอยู่ทางทิศใต้ซึ่งตรงกับประตูห้องของตัวเอง แต่พ่อนั่งอยู่ฝั่งทิศเหนือซึ่งตรงกับห้องของพ่อและแม่ สาเหตุที่ผมปูมาขนาดนี้เพียงอยากให้รู้ว่า แม่กำลังยืนอยู่ข้างหลังพ่อด้วยเส้นผมที่ตั้งเด่แข็งเหมือนปีศาจที่กำลังพิโรธ เพราะต้องฉีดสเปรย์เพื่อให้เส้นผมอยู่ทรงตลอดเวลาเหมือนผู้ชายที่ฉีดสเปรย์เพื่อให้จัดทรงได้ง่าย แต่ในทางกลับกัน สมัยนี้แทบไม่มีผู้หญิงคนไหนเขาทำกันแล้ว สถานการณ์ที่ผมพอวิเคราะห์ได้ก็คือ พ่อซวยอีกแล้ว เพราะคำพูดที่บางทีก็พูดไม่คิดแบบนี้มักจะทำให้แม่อารมณ์ขึ้นทุกเวลา แต่มันก็เป็นเรื่องปกติของผู้หญิงอยู่แล้วที่จะหัวเสียกับเรื่องพวกนี้ แต่แม่คงยกให้เป็นกรณีพิเศษที่รู้กัน
 ผมกลืนน้ำลาย
 "ผมคิดว่าผมต้องไปเรียนแล้วล่ะ เดี๋ยวรถจะติดเอา" ผมไม่รอให้ใครพูดต่อ ผมคว้ากระเป๋าสะพายและวิ่งออกจากบ้านอย่างรวดเร็วและปล่อยให้พ่อเผชิญชะตากรรมที่ตัวเองเพิ่งก่อไว้
 "ลูกไม่ได้ขับรถนี่ แล้วก็ไม่ได้นั่งแท็กซี่ด้วย แล้วจะมาอ้างว่ารถติดได้ยังไง" พ่อขมวดคิ้วอย่างงง ๆ "ปกติก็นั่งบีทีเอสไปมหา'ลัยตลอดนี่"
 "ที่รักคะ" เสียงเย็น ๆ ดังขึ้น
 พ่อสะดุ้งเฮือก ก่อนที่จะค่อย ๆ หันไปหาภรรยาที่ยืนทำหน้าเป็นนางยักษ์ ชีวิตคู่ก็เป็นแบบนี้แหละ แรก ๆ ก็หวานขนาดน้ำผึ้งเดือนห้าผสมน้ำตาล แต่พออยู่ไปนาน ๆ จนมีลูกมีเต้าก็เริ่มเป็นอย่างที่ทุกคนเห็น นางฟ้ามีแต่รอยยิ้มจนกลายมาเป็นนางผีเสื้อสมุทรที่พร้อมจะพิโรธได้ตลอดเวลา แม้ว่าหุ่นของภรรยาแต่ละคนหลังมีลูกไม่ต่างไปจากถังแก๊สเดินได้ แต่ในทางกลับกันกับ บัว ภรรยาสุดที่รักของ ชิน ถือว่ายังหุ่นดีอยู่ เธออยู่ในชุดทำงานที่เป็นชุดสายเดี่ยวสีดำสุดเซ็กซี่ หน้าอกยังเต่งตึงไม่ต่างจากเด็กสาวมหาลัย กระโปรงแดงรัดรูปสั้นเสมอหูเผยให้เห็นต้นขาและอวดทรวดทรงอันสวยงามที่เป็นหนึ่งในจุดขายของเธอ นางสวมถุงเท้ายาวถึงต้นขาสีดำเหมือนนักเรียนญี่ปุ่นเพื่อเผยผิวต้นขาขาว ๆ เรียวยาวจนหนุ่ม ๆ ต้องหลง แม้กระทั่งสามีตัวเอง แม้ว่าเจ้าตัวจะอายุขึ้นเลขสี่ ด้วยความที่ดูแลตัวเองดีมาตั้งแต่แรก ผิวพรรณและรูปร่างก็ไม่ต่างจากผู้หญิงอายุยี่สิบต้น ๆ สักเท่าไหร่
 "ว่ะ…ว่าไงจ๊ะที่รักจ๋า…" ชินพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก
 "ที่รักก็ปากร้ายได้ทุกวันเลยนะคะ ขนาดฉันอายุตั้งขนาดนี้ก็ยังเป็นที่นิยมอยู่เลย" บัวถือวิสาสะเข้ามานั่งคร่อมบนตักชินพร้อมเอาใบหน้าที่ยังสวยแบบไร้เครื่องสำอางเข้ามาเผชิญหน้ากับสามี เธอมองดูสามีของตัวเองและยิ้มอย่างเย้ายวน "เอ๋! นี่หึงเค้าขนาดนี้เลยเหรอ? แต่ไม่ต้องห่วงนะ เช้านี้จะอยู่กับที่รักทั้งเช้าเลย"
 "แต่ผมต้องไปทำงานนะที่รัก ไม่งั้นผม…" ชินพยายามหลบหน้า แต่บัวก็จับหน้าสามีมาเผชิญตัวเองอยู่ดี
 "เห…ปากไปตรงกับใจเลยนะคะ" เธอใช้ริมฝีปากอันอวบอิ่มประกบกับริมฝีปากแห้ง ๆ ของสามีเบา ๆ ตามที่ตัวเองเคยเรียนรู้มาจากที่ทำงาน พอถอนริมฝีปากออกมาเบา ๆ นางก็มองตาสามีตัวเองด้วยสายตาที่เยิ้มชวนสยิว ซึ่งสามารถสะกดสามีตัวเองให้อยู่กับที่ได้ในพริบตา ใบหน้าของชินแดงไม่ต่างจากมะเขือเทศเนื่องด้วยมนต์เสน่ห์ของภรรยาที่รักทำให้ตกอยู่ในห้วงภวังค์
 "วันนี้ฉันต้องเข้างานบ่ายสามแต่ยังไม่ง่วงเลย ช่วยทำให้ง่วงหน่อยสิ วันนี้เธอลาพักงานก่อนก็ได้ เมื่อวานฉันกลับมาก็เห็นแต่นั่งทำงาน" บัวโน้มตัวเข้าไปกระซิบที่ข้างหู "มาทำอะไรที่มันผ่อนคลายกันดีกว่า นะคะ"
...….
 เชื่อเถอะ ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้านผม ความจริงผมจะเรียกว่าบ้านแบบจริง ๆ ก็คงจะพูดยาก การที่จะสร้างหรือหาบ้านสักหลังในกรุงเทพมหานครก็เป็นเรื่องที่ยากเอาการ พวกเราสามพ่อแม่ลูกอาศัยอยู่ที่คอนโดขนาดกลาง ผมเรียนหนังสือและทำงานรับจ้างเป็นฟรีแลนซ์รับออกแบบนู่นนี่ บางทีผมก็ขายหนังโป๊เพื่อเสริมรายได้ให้ครอบครัว ซึ่งมันก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าจนผมแทบไม่มีเวลาทำอะไรเลย แน่ล่ะ สินค้าส่วนใหญ่เป็นของหายากที่ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆ แต่สุดท้ายผมก็หาได้อยู่ดี ใช่ครับ…ครอบครัวของผมมีกันอยู่แค่สามคน แต่ละคนก็มีเส้นทางหาเงินของตัวเองเพื่อให้ครอบครัวอยู่กันไปอย่างมีความสุข
 ผมเดินอยู่บนฟุตปาธ ผ่านผู้คนมากมาย ไม่ว่าจะมีฐานะจนหรือรวยกว่า ผมแอบมองแต่ละคนที่เดินสวนไป นักธุรกิจถือกระเป๋าเอกสารสีดำในมือ จับมือถือคุยกับใครสักคนอยู่ด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ลักษณะการแต่งตัวด้วยชุดสูทสีเทาเข้ม มีลายทางสีแดงเลือดหมูจาง ๆ ซึ่งถ้าไม่สังเกตก็คงไม่เห็น อายุคงไม่ห่างจากพ่อแม่ตัวเองเท่าไหร่ แต่ด้วยใบหน้าที่ดูแก่กว่าวัยทำให้พอรู้ว่าเขาเคร่งเครียดกับงานขนาดไหน บางทีผมก็คิดว่าถ้าต้องเครียดขนาดนี้เพื่อให้ได้เงินมาเยอะ ๆ มันคงจะไม่ค่อยคุ้มเท่าไหร่
 เมื่อผ่านขอทานชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใต้บันไดขึ้นบีทีเอส คนนี้ก็ไม่ได้ทำงานอะไร ไม่ต้องเคร่งเครียด แต่สิ่งที่ตามมาคือความกดดันในการใช้ชีวิต เสื้อผ้าขาดวิ่นสกปรกมอมแมมจากการเปื้อนโคลนเปื้อนน้ำฝน รวมถึงกางเกงขาสั้นที่ขาดรุ่งริ่งจนไม่เหลือชิ้นดี สองมือถือแก้งกาแฟเซเว่นที่สามารถหาได้ตามถังขยะยื่นมาข้างหน้าพร้อมกับสีหน้าที่อ้อนวอนขอเศษเหรียญจากผู้คนนับร้อยที่เดินผ่านไปโดยไม่สนใจไยดี จะมีใครสักคนมั้ยที่จะสนใจเอาเศษเหรียญไปหย่อนให้เขา…ไม่หรอก หนึ่งในร้อยก็คงจะทำแบบนั้น ผมก็เคยมาลองคิดดูหลายตลบในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้ว่าทำไมคนเราถึงต้องช่วยคน เพราะอยากเป็นที่สนใจงั้นเหรอ? ช่างเถอะ…คิดไปก็ปวดหัว
 ผมคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อยในขณะที่ตัวเองยัดหูฟังทั้งสองด้านเข้าหูและเปิดเพลงคลาสสิกบรรเลงเบา ๆ เดินขึ้นไปยังสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส ต่อแถวตอกบัตรเพื่อขึ้นไปยังชานชาลาเพื่อยืนรอรถไฟ อากาศมันเริ่มร้อนตามเวลาที่เดินไปเรื่อย ๆ จนทำให้เสื้อนักศึกษาเริ่มมีเหงื่อซึม เมื่อรถไฟฟ้ามาถึง แต่ละคนก็พยายามเบียดตัวเองเพื่อให้ได้เข้าไปข้างใน จะได้ไม่ต้องเสียเวลารอขบวนต่อไป ชีวิตคนเมืองกรุงก็เป็นแบบนี้แหละ และอาจจะต้องเจออะไรต่อมิอะไรอีกเยอะ
_______________________________________________________________________
To Be Continue Ep.3


"ผมอยากจะอธิบายเรื่องของการทำให้การเขียนบทหนังให้ดูดีมากขึ้นนะครับ พวกคุณคิดว่าพวกเราควรทำยังไงกันบ้าง ที่จะทำให้เราเขียนมันออกมาได้ดี" อาจารย์โต๋งเปิดสไลด์ในโปรแกรมพาวเวอร์พอยต์ พลางอธิบายสิ่งที่เขากำลังจะสอนในชั่วโมงนี้ "พวกคุณว่าเรื่องราวแบบไหนเขียนยากที่สุด เอาแบบนี้ ผมถามคนที่เก่งที่สุดในห้องก่อนก็แล้วกัน ว่าไงคุณนัท?"
 ชายร่างสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ตัดผมรองทรงสูงยาวและยังไว้ปิดคิ้วเป็นหน้าม้า แต่งตัวชุดนักศึกษาที่ถูกรีดมาอย่างดี ชายเสื้อถูกเก็บไว้ในกางเกงสแลกสีดำทรงกระบอกของเขาอย่างประณีตได้ยืนขึ้น ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเกินคำบรรยาย เหมือนเขารู้คำตอบที่อาจารย์ต้องการอยู่แล้ว
 "อันนี้ผมไม่รู้ครับ" คำตอบที่เขาตอบด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ซึ่งใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาเคยเป็นหนึ่งในผู้เข้าชิงเดือนของปีนี้ และเกือบจะชนะอยู่แล้วจากคะแนนเสียงของคนทั้งคณะ แน่นอน ผมก็เป็นหนึ่งในคะแนนเสียงเช่นกัน แต่เขาดันสงสารคนที่หล่อกว่าคนหนึ่งที่เพิ่งตกรอบไป เพราะเขาชักเริ่มไม่สนใจตำแหน่งเดือนประจำคณะจึงสละสิทธิ์ไปเฉย ๆ แบบนั้น ซึ่งผลที่ตามมาก็คือความเป็นที่นิยมของเขาก็ยิ่งสูงขึ้นไปอีก บวกกับว่าตัวเองเป็นคนหน้าตาดี จึงเป็นที่หมายปองของสาว ๆ
 โอเค ๆ เข้าเรื่องต่อเลยละกัน
 อาจารย์โต๋งทำสีหน้าไม่พอใจกับคำตอบที่เขาไม่อยากจะได้ยินจากศิษย์เอกของเขาแม้แต่น้อย เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยอารมณ์ที่เขาอยากจะมุดแทรกแผ่นดินหนีไปเลย แต่ด้วยความที่อาจารย์เริ่มมีอายุและมีรูปร่างอวบ จึงทำแบบนั้นได้ยาก นัทเป็นศิษย์เอกของอาจารย์โต๋งและยังครองตำแหน่งคนทำหนังอันดับหนึ่งของคณะที่ไม่มีใครเปรียบได้อีกแล้ว แถมยังหน้าตาดี แต่งตัวดี จึงทำให้มีคนชอบเข้าหาอยู่เรื่อย ซึ่งผมก็เป็นหนึ่งในชนกลุ่มน้อยที่ไม่ได้คิดจะเข้าหา เป็นเพราะว่าผมไม่ได้หลงใหลกับงานทำหนังหรือเรื่องพวกนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพียงแต่ว่าผมไม่อยากเรียนคณะบริหารธุรกิจเพราะมันยาก อันที่จริงผมก็กลัวที่จะเรียนไม่จบด้วยแหละเลยตัดสินใจมาเรียนที่คณะนิเทศ
 "น่าจะเป็นแนวตลกล่ะมั้งครับจารย์" มีใครคนหนึ่งตอบ 'นิว' นั่นเอง เขาเป็นเพื่อนของนัท ได้ข่าวลือว่าฝีมือพอ ๆ กัน แต่อายุน้อยกว่าสองปี แต่ก็อายุมากกว่าผมเพียงปีเดียว ซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ผมเอง เขาน่าทึ่งตรงที่ว่าอายุแค่ยี่สิบปีก็มีงานที่อลังการกว่าเด็กทุกคนในมหา'ลัยแล้ว นั่นเป็นเพียงส่วนหนึ่งที่ผมเห็นในมหา'ลัย แต่ผมก็เคยคุยกับเขาอยู่ไม่นานจนทำให้รู้ว่าเขาเป็นคนที่อัธยาศัยดีทีเดียว แต่ก็ไม่รู้อะไรนอกจากนั้นอีกแล้ว แต่ที่รู้ ๆ ก็คือนัทกับนิวเป็นคู่หูทำหนังที่แข็งแกร่งที่สุดในนิเทศ
 "ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ? คุณนิว" อาจารย์โต๋งถาม "คุณอย่าคิดจะสปอยล์วันพีชผมเชียวนะ"
 "เอาน่าจารย์ ให้ผมได้ตอบก่อน" นิวยิ้มแหะ ๆ แล้วจึงเปลี่ยนใบหน้ามาเป็นใบหน้าที่ดูจริงจัง ซึ่งมันเป็นความสามารถพิเศษที่เขาสามารถเปลี่ยนอารมณ์ได้รวดเร็วจนมนุษย์เมนบางคนยังอาย "ก็เพราะมันยากที่จะทำให้ใครหัวเราะกับมุกตลกนี่ ขนาดโจ๊กเกอร์สมัยที่ยังปกติ จะคิดแต่ละมุกให้คนขำได้ยังลำบากเลยจารย์"
 "ที่ตอบมาก็มีเหตุผล" อาจารย์โต๋งเอามือลูบคางตัวเองอย่างครุ่นคิด "เดี๋ยวธีสิสผมจะให้คุณทำหนังตลก ดูซิว่าคุณจะทำออกมาได้ไหม"
 "อ้าว! แล้วทำไมต้องเป็นผมด้วยละครับ" นิวห่อไหล่
 "ก็อยากรู้ว่าคุณจะทำได้ไหมแค่นั้น" ก่อนที่นิวจะพูดอะไรออกมา เหมือนอาจารย์โต๋งจะรู้อยู่แล้วจึงสวนเขากลับ "คุณเงียบ ๆ ไปก่อน เดี๋ยวผมจะเปิดหนังสั้นที่รุ่นพี่ของพวกคุณได้ทำ ซึ่งมันเกี่ยวกับงานรับน้องที่ผ่านมาเป็น Case Study"
 และแล้วเขาก็เปิดหนังสั้นที่ว่านั้นให้ดู
 มันคือหนังสั้นซอมบี้ทุนสูง (สำหรับเด็กนักศึกษา) ที่ทำเพื่อเป็นงานส่งในวิชาที่ผมกำลังเรียนอยู่ ความยาวของหนังสั้นเรื่องนี้อยู่ที่สามสิบนาที ซึ่งน่าจะเป็นรุ่นพี่ที่จบไปแล้วทำแน่นอน เพราะว่านักแสดงแต่ละคนที่ผมเห็นในนี้ไม่รู้จักเลยแม้แต่คนเดียว แต่ก็นะ เรื่องราวในหนังเริ่มต้นว่ามีเด็กนักศึกษาคนหนึ่งเดินอยู่ท่ามกลางสุสานในตอนกลางคืน ดูเหมือนว่านางกำลังหลงทางอยู่ด้วย แล้วจู่ ๆ ก็ไปเจอกับชายคนหนึ่งที่เดินขากะเผลก เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เนื้อหนังสีซีดจนแทบไม่รู้เลยว่าตอนเมกอัปต้องใช้รองพื้นเบอร์ไหนถึงจะทำให้ซีดเป็นตีนไก่ได้ขนาดนี้ พอนางเอกเดินเข้าไปเพื่อที่จะถามทาง ผู้ชายคนนั้นก็หันมา ปรากฏว่าเขาคือซอมบี้ เสียงประกอบที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยก็ทำให้ทั้งห้องสะดุ้งไปตาม ๆ กัน นางเอกกรีดร้องแล้ววิ่งหนีออกไป ซอมบี้เห็นดังนั้นจึงวิ่งตามไป การแสดงทั้งหมดในเรื่องนี้มันดูไม่ธรรมชาติเลย
 ปัง!!
 มีเสียงอะไรบางอย่างกระแทกที่กระจกอย่างรุนแรงจนที่ให้ทุกคนให้ความสนใจหันหลังไปมองต้นเสียง ซึ่งมันอยู่ตรงนั้นนั่นเอง ใครคนหนึ่งพยายามเอาหัวเคาะกับกำแพงเบา ๆ เป็นผู้หญิงแฮะ เพราะมีผมปิดใบหน้า นักศึกษาแต่ละคนเริ่มกลัวสิ่งที่ตัวเองกำลังมองอยู่ ณ ตอนนี้ บางคนถึงกับกระซิบว่า ซอมบี้หรือเปล่าวะ?
 ผมคิดว่าไม่ใช่…เป็นไปได้ที่ไหนที่เราเพิ่งดูหนังสั้นซอมบี้ของรุ่นพี่นักศึกษาได้ไม่ถึงห้านาทีแล้วจู่ ๆ ก็มีซอมบี้มายืนเอาหัวเคาะกับประตูกระจกเลยเนี่ยนะ ถ้ามันเป็นเรื่องจริงก็คงจะเป็นที่เซอร์ไพรส์สำหรับผมและทุกคนในห้องเรียนอย่างแน่นอน
 "เป็นของสาขาคณะการแสดงปะพวกเรา?" เปีย นักศึกษาหญิงร่างบางลุกขึ้นพูดปลอบทุกคนทั้ง ๆ ที่เหงื่อก็ชุ่มไปทั้งตัว "บางทีนี่อาจจะเป็นเพื่อนเราจากสาขานั้นก็ได้นะ บางทีก็มาเพื่อโปรโมตละครเวทีของปีนี้ไง"
 "แต่เรียนอยู่สาขาการแสดงนะ คอนเซปต์ของละครเวทีของพวกเราไม่ได้เป็นซอมบี้" ปายพูด นั่นส่งผลให้ทั้งห้องเกิดอาการหน้าซีดไปหมด
 "ทุกคนอยู่ในความสงบก่อน เดี๋ยวอาจารย์จะเป็นคนออกไปจัดการให้ คงเป็นเด็กที่ชอบแกล้งกันเฉย ๆ แหละ ไม่มีอะไร" อาจารย์โต๋งรวบรวมความกล้าแล้วเดินไปที่ประตู แต่หญิงผมยาวปริศนาก็ยังคงเอาหัวเคาะกับประตูเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดูจากการแต่งตัว ดูจากเครื่องแบบแล้ว เธอน่าจะเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยผมนี่แหละ ผมมองเห็นไม่ค่อยชัดเพราะเธอใสเสื้อคลุมสีดำทับอยู่ เมื่ออาจารย์กำลังจะเปิดประตู ผมสังเกตรอยสีแดงที่ชุ่มอยู่บนชุดนักศึกษาสีขาว ทำให้ผมนึกถึงเลือด ตอนนี้ผมเบิกตาโพลงทันที
 "อาจารย์! หยุดก่อน!!"
 อ่า…ผมคงไม่กล้าที่อยู่ดี ๆ ก็พุ่งขึ้นไปตะโกนแบบนั้นหรอก เพราะเลือดนั่นอาจจะเป็นเลือดปลอมก็ได้ วงการมายาสมัยใหม่ก็แบบนี้แหละ จะแยกของจริงกับของปลอมออกก็ต้องใช้เวลานาน
 อาจารย์โต๋งเปิดประตูด้วยสีหน้าที่หงุดหงิดพอสมควร
 "คุณเป็นใคร? คุณมีสิทธิ์อะไรมารบกวนการสอนของผม? คุณมีเรียนหรือเปล่า?" อาจารย์รัวคำถามออกไปแทบไม่มีเวลาให้หายใจหลังจากที่เปิดประตูออกไปแล้ว
 แต่เวลาหายใจหลังจากนั้นคือ หายนะ!
 ในพริบตาเดียวนั้น จู่ ๆ นักศึกษาสาวคนนั้นพุ่งเข้ามากัดแขนอาจารย์โต๋งทันที ท่ามกลางความตกใจของอาจารย์และนักศึกษาที่อยู่ตรงนั้น ทำให้ทุกคนลุกออกจากที่นั่งและกระโจนถอยห่างจุดเกิดเหตุทันที อาจารย์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แขนของเขามีเลือดพุ่งออกมาไม่ต่างจากท่อประปาแตก แต่ซอมบี้สาวนั้นก็ยังฝังเขี้ยวไปให้ลึกที่สุด และดูเหมือนมันกำลังชอบกลิ่นคาวเลือดนี้มาก
 "ใครก็ได้ดึงยัยนั่นออกมาจากอาจารย์โต๋งเร็วสิ!!" วินตะโกนลั่นอย่างกลัว ๆ "พล! มึงเข้าไปสิ!"
 วินใช้พละกำลังของเขาที่มีผลักร่างพลที่กำลังยืนอึ้งเข้าไปหานักศึกษาสาวที่กำลังขย้ำกัดกินแขนอาจารย์โต๋งอย่างบ้าเลือด ดูจากสภาพเขาคงไม่รอดแน่นอน พลพยายามตั้งสติแล้วกระชากตัวนักศึกษาคนนั้นออกมา ด้วยความที่ตัวเองเป็นคนที่แรงเยอะ ร่างนักศึกษาจึงหลุดจากอาจารย์โต๋งด้วยแรงกระชากเพียงครั้งเดียว และแล้วมันก็เปิดเผยใบหน้าที่ทำให้ผมไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต! ใบหน้าที่บิดเบี้ยวซีดเผือด สีเลือดที่ผุดขึ้นบนใบหน้าเหมือนมีรากไม้แทรกอยู่ใต้ผิวหนัง ดวงตาสีขาวโพลนไม่ต่างจากผีดิบ ร่างกายชโลมไปด้วยเลือดสีแดง ส่งกลิ่นคาวไปทั่วบริเวณ ส่วนอาจารย์โต๋งนอนหมดสติไปแล้ว แขนที่ถูกกัดมีเลือดไหลออกมาไม่ต่างจากท่อประปาที่แตกแล้ว ทุกคนที่ถอยหลังติดผนังไม่ละสายตาจากซอมบี้ตัวนั้น มันไม่รีรอ มันพุ่งเข้าใส่พลและทุกคนโดยไม่คิดชีวิต
 "อะไรกันวะเนี่ย!!" นัทโวยวาย
 จู่ ๆ ร่างที่หมดสติของอาจารย์โต๋งก็ลุกขึ้นมา…เวรละ…อาจารย์โต๋งกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว…เขามองมาที่พวกเราและกระโจนเข้าใส่อย่างไม่รีรอเช่นกัน เขาและซอมบี้สาวกัดกินนักศึกษาไปหลายคนและส่งผลให้คนที่โดนกัดนั้นกลายร่างเป็นพวกเดียวกับมันในเวลาไม่ช้า ทุกคนต่างหวาดกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่บางคนที่ตั้งสติพอที่จะหยิบอะไรที่สู้ได้ก็เข้าสู้และป้องกันตัวเอง อย่างนิวหยิบปากกาด้ามยาวแทงเข้าที่หัวของมันตัวนึงเพื่อเปิดทางให้ทุกคนที่ยังรอดชีวิตได้หลบหนี
 "พวกเรา!! หนี!!" นิวตะโกนและถีบซอมบี้ล้มหงายหลังไป หลังจากนั้นเขาก็วิ่งออกไปโดยไม่สนใจคนอื่น
 ผมที่ได้สติก่อนจึงวิ่งตามนิวไป แต่ก็รู้สึกแปลกใจที่ทั้งห้องมีแต่เขาคนเดียวที่มีสติดีที่สุดในห้อง รองลงมาก็น่าจะเป็นผม เพราะว่าเหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต มนุษย์เป็นพวกที่กลัวสิ่งที่ตัวเองไม่รู้และจะใช้สัญชาตญาณของตัวเองตัดสินทันทีว่ามันเป็นภัยคุกคามต่อตัวเองและเผ่าพันธุ์ของตัวเองหรือไม่
 ซึ่งในกรณีนี้ ใช่อย่างแน่นอน!
 "อย่าใช้ลิฟต์!" นิวบอกผมในขณะที่กำลังจะกดลิฟต์ "เราจะเสี่ยงลงลิฟต์แล้วเจอกับพวกมันไม่ได้"
 "แล้วถ้าไม่มีพวกมันเลยล่ะ?" ผมถามกลับ นิวทำหน้าเขม็งใส่
 "กูไม่คิดจะเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงหรอกนะ" เขาวิ่งลงทางบันไดหนีไฟไป "ตามมา"
 ผมตัดสินใจตามนิวไป จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งพุ่งเขามาคว้าตัวผมแล้วดึงเข้าไปในห้องเก็บไม้กวาดของแม่บ้าน ตัวผมที่กำลังจะโวยวาย แต่ใครบางคนทำเสียงจุ๊ ๆ ไว้ก่อน ผมจึงไม่ออกเสียงอะไร นิวนั่นเอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ ผมได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นและยังได้ยินเสียงเขาหอบ ซึ่งเขาพยายามใช้เสียงให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
 "อย่าส่งเสียง" เขากระซิบ "พวกมันมีอยู่ทุกที่ พวกมันครองมหา'ลัยเราแล้ว"
 "แล้วเราจะทำยังไงกันดี?" ผมถามด้วยเสียงกระซิบ
 "กูดูหนังซอมบี้มาเยอะ กูพอรู้ว่าจะทำยังไงให้รอด" นิวแสยะยิ้มแล้วหยิบไม้กวาดทางมะพร้าวขึ้นมาสองอัน เขายื่นให้ผมหนึ่งอัน "นายต้องเอาไว้ใช้ป้องกันตัว ซอมบี้พวกนี้ก็อย่างที่ในหนังบอกและกูหวังว่านายจะเคยดูหนังซอมบี้มาบ้างสินะ จะฆ่ามันก็ให้เล็งที่หัว ถ้าจะกันให้มันหลบไป ใช้แรงทั้งหมดที่มี ขอแนะนำตัวเองใหม่ กูชื่อ นิว"
 ผมรับไม้กวาดทางมะพร้าวมา "นี่ชื่อ เอ็น"
 "โอเค เอ็น กูรู้ว่านายไม่ใช่คนขี้ขลาดอะไร ในเมื่อวันนี้เรามีชะตาร่วมกันแล้ว เราจะฝ่าพวกมันออกไป มันฟังดูบ้าเลือดเกินไป แต่เราไม่มีตัวเลือกมากนัก อย่าเป็นตัวถ่วงให้กันและกันและถ้าใครล้ม อย่าคิดจะกลับมาช่วยเด็ดขาด เข้าใจนะ เพราะกฎการเอาชีวิตรอดมันเปลี่ยนไปแล้ว"
 "นายพูดเหมือนกับว่านายเคยใช้ชีวิตอยู่ในโลกซอมบี้มาแล้วงั้นแหละ" ผมยักคิ้ว
 "ไม่เคย แต่นี่แหละ โลกที่กูใฝ่ฝันก็มาถึง กูวางแผนที่จะใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้มานานแล้ว ในที่สุดความฝันกูก็เป็นจริงขึ้นมาสักที!!"
 "นี่ล้อกันเล่นใช่ม้้ยเนี่ย!!" ผมโวย
 "หึหึ"
 นิวกระโจนออกจากห้องเก็บไม้กวาดออกไปโดยที่ไม่ได้ให้สัญญาณแล้วฝ่าดงซอมบี้ออกไป ทิ้งให้ผมอยู่คนเดียวกับด้ามไม้กวาด ให้ตายสิ วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับผม…เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง…จุดที่ต้องออกมาสู้กับฝูงซอมบี้ มันต้องมีทางใดสักทางสิที่ไม่ต้องจัดการกับพวกมัน นิวเปิดประตูห้องเก็บไม้กวาดมา ผมสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเขาชโลมไปด้วยเลือดของพวกซอมบี้ นี่เขาไปทำอะไรมากันแน่เนี่ย!?
 "ออกมาได้แล้ว! ไอ้ขี้ขลาด! ช่วยชั้นจัดการพวกมันหน่อย!" นิวดึงผมออกมาเผชิญหน้ากับพวกมันสองตัวที่กำลังวิ่งเข้ามาหาผม
 "บทเรียนแรก" นิวเข้ามาข้างหลังผมแล้วคว้าแขนของผมที่จับด้ามไม้กวาดอยู่และตั้งท่าเตรียมสู้ให้ พอพวกมันวิ่งเข้ามาในระยะการโจมตี นิวเหวี่ยงแขนผมหวดซอมบี้สองตัวนั้นเข้าที่ขมับเต็ม ๆ จากนั้นเขาจึงจัดการกับอีกตัวโดยการปล่อยมือจากผมแล้วคว้าด้ามไม้กวาดของเขาที่ตกอยู่ไม่ไกลหวดเขาที่กลางศีรษะ ซึ่งเป็นศูนย์รวมของเส้นประสาทอย่างแรง จึงทำให้ซอมบี้นั้นล้มลงไปกับพื้นแล้วสิ้นสภาพในที่สุด "อย่าลังเลที่จะลงมือกับมัน"
 ผมทรุดลงไปกับพื้น ต่อมารู้สึกคลื่นไส้อย่างบอกไม่ถูก กลิ่นคาวเลือดที่ลอยเข้ามาแตะจมูกนั้นทำให้ผมอาเจียนออกมาในที่สุด ไม่รู้หรอกว่าเมื่อเช้าผมกินอะไรมาบ้าง แต่ที่รู้ ๆ กันก็คือ มันออกมาหมดเลย ซึ่งนิวก็ไม่ได้คลื่นไส้กับสิ่งที่ตัวเองกระทำอยู่ ดวงตาของเขาไร้ชีวิตชีวา แต่ในทางกลับกัน ดูเหมือนว่าเขาได้เจอกับสิ่งที่เขากำลังโหยหา ในตอนนั้นมันทำให้ผมรู้ได้ว่าเขาเป็นคนกระหายเลือดขนาดไหน เสียงโหยหวนที่ดังอยู่ในอาคารมันก้องไปทั่วบริเวณ ไม่รู้ว่าเพื่อน ๆ หรือคนในอาคารโดนเล่นงานไปเท่าไหร่แล้ว แต่อย่างเดียวทำผมภาวนาก็คือ…
 ขอให้ฟางปลอดภัย
 "รีบมาเร็ว เดี๋ยวพาไปที่บ้านชั้นก่อน ที่นั่นมีของจำเป็นสำหรับการเอาชีวิตรอดจากโลกที่แสนโหดร้ายแบบนี้" นิวเอามือมาวางไว้บนบ่าของผม "ไม่ต้องห่วงเรื่องอ้วกหรอก ชั้นไม่ทางบอกใครอย่างแน่นอน ศพแรกก็เป็นแบบนี้แหละ แต่เดี๋ยวศพต่อ ๆ ไปก็ชินไปเอง"
 ร่างกายของผมสั่นเทิ้มไปด้วยความกลัว ซึ่งเขาก็สามารถสัมผัสได้
 "ความจริงชั้นปล่อยให้นายอยู่ตรงนี้และรอพวกผีดิบนั่นเข้ามากินสมองนายได้เลยนะ แต่ที่ช่วยนายเอาไว้เมื่อกี้ เป็นเพราะว่าชั้นเห็นอะไรบางอย่างในตัวนาย" นิวจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่เย็นชา "นายต้องปรับสภาพ ปรับความคิดทุกอย่าง ไม่ไม่ว่าจะเป็นกฎหมายหรือถูกผิด มันใช้การในโลกนี้ไม่ได้แล้ว นายจำไว้สิ่งเดียวก็คือนายต้องเอาชีวิตให้รอดเท่านั้น"
 ผมตั้งใจฟังและพยักหน้า จากนั้นผมก็พยายามตั้งสติ พยายามหายใจเข้าออกแม้ว่าบริเวณตรงนั้นจะเต็มไปด้วยกลิ่นเลือดก็ตาม มันก็จริงอย่างที่นิวว่า พวกที่ตามก่อนส่วนใหญ่มักจะไม่ยอมรับและไม่ยอมปรับสภาพเข้ากับเหตุการณ์นั้น จึงทำให้ตัวเองถูกฆ่า ใช่…เราไม่ยอมรับสิ่งที่มันเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววิฯ ต่างหาก แต่ใครล่ะจะสามารถตั้งสติได้ขนาดนี้ อย่างในหนังมันเกิดขึ้นแล้วมีแต่พระเอกคนเดียวที่ตั้งสติและเอาตัวรอดจากสถานการณ์ได้ทุกเมื่อ ซึ่งมันก็ไม่ได้น่าแปลกอะไร
 แต่นี่มันชีวิตจริง ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ไม่มีพระเอก ไม่มีนางเอก มีแต่ตัวเราเองซึ่งมีอยู่สองตัวเลือก ระหว่างเปิดใจยอมรับฝันร้ายที่กลายเป็นจริงแล้วหาทางเอาชีวิตรอดให้ถึงที่สุดเพื่อวันข้างหน้า หรือร้องไห้ฟูมฟายโหยหาโลกที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่อยู่ในจินตนาการเพื่อปกปิดความจริงที่แสนโหดร้าย นี่แหละคือสิ่งที่โลกของเรากำลังเล่นตลกอยู่
 ผมมองนิว จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลอาบแก้ม
 "ไปกันเถอะ"


"พวกเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปใช่มั้ย!?" เสียงคาโอริน หญิงสาวชาวลูกครึ่งญี่ปุ่นจับมือธัน สาวแว่นร่างเล็กชาวไทยวิ่งหนีซอมบี้มาด้วยกันสองคน พวกเธอจับมือแน่นราวกับว่าทั้งสองรวมกันเป็นหนึ่งที่ไม่อาจจะพลัดพลาดจากกันได้ ทั้งสองคนเป็นคู่รักเลสเบี้ยนที่คบหาดูใจกันมากว่าสองปี แต่ยังไม่ได้คบกันเป็นแฟน ทั้งคู่เป็นนักศึกษาปีสี่ซึ่งกำลังจะจบการศึกษาในปีนี้ และหากทั้งคู่เรียนจบ พวกนางได้วางแผนว่าจะย้ายไปอยู่ที่ประเทศอเมริกาเพื่อแต่งงาน ซึ่งมันเป็นที่รู้ดีอยู่แล้วว่าการแต่งงานในประเทศไทยไม่สามารถแต่งงานกับเพศเดียวกันได้ มันอาจจะเป็นเรื่องบัดสีบัดเถลิง แม้ว่าพวกเธอจะเป็นคู่เลสเบี้ยนคนดังของโรงเรียนก็ตาม นั่นก็ไม่ได้ทำให้พวกเธอดีใจอยู่ลึก ๆ หรอก จริง ๆ แล้วพวกเธอมีความรู้สึกผิดต่างหากที่รักเพศเดียวกัน โดยเฉพาะคาโอรินที่มีผู้ชายที่ชอบอยู่แล้ว แต่ไม่สามารถรู้สึกรักได้แม้แต่น้อย นั่นเป็นความรู้สึกที่ขัดแย้งกับตัวเอง ชอบ แต่ไม่ได้รัก ไม่ต่างจากที่ตัวเองถูกตัวเองขังอยู่ในห้วงความขัดแย้งที่ไร้สิ้นสุดและไร้ทางออก
 พวกเธอวิ่งไปตามทางเดินพร้อมกับส่งเสียงหอบจนซอมบี้ที่อยู่ใกล้ ๆ ได้ยินเสียงและวิ่งไล่ตามมาติด ๆ แต่ทั้งสองก็ยังวิ่งไปเรื่อย ๆ แต่ไม่คิดจะปล่อยมือจากกัน
 "ใช่!! พวกเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป ตลอดไปเลยนะ" ธันตอบกลับอย่างเศร้า ๆ เพราะคำว่า 'เพื่อน' มันทำให้เธอรู้สึกแย่ แม้ว่าทั้งสองจะมีความรักให้กัน แต่ก็ยังไม่ได้ขึ้นสถานะว่าเป็นแฟน เพราะเหตุผลบ้างอย่างที่มันกระทบกระเทือนถึงชื่อเสียงของเธอที่มีต่อมหาวิทยาลัย เธอเป็นถึงมือซ้ายของอาจารย์โต๋งและเธอไม่อยากจะหลุดออกจากตำแหน่งนั้นเพราะว่าไปคบกับผู้หญิงคนเดียว คนเดียวที่เธอรักหมดหัวใจ แต่มีแค่เส้นบาง ๆ กั้นอยู่แค่ว่า มันจะเป็นการรักเพศเดียวกัน ซึ่งอาจารย์โต๋งจะต้องตัดเธอออกจากตำแหน่งนี้อย่างแน่นอน
 "โอ๊ย! ช่วยด้วย!!" เสียงธันร้องขึ้นมาจากด้านหลังของคาโอริน "คาโอริน!!"
 เมื่อหญิงสาวหันไปหาธัน ปรากฏว่าเข้าตัวกำลังโดนซอมบี้ตัวนึงกัดเข้าที่แขนจนทำให้ความเร็วในการวิ่งตกไประดับนึง คาโอรินหยุดวิ่ง แต่นั่นเป็นความคิดที่แย่เอามาก ๆ เป็นเพราะว่าธันกำลังจะตายและจะทำให้ตัวของคาโอรินตายอย่างแน่นอน
 "ช่วยฉันด้วย…ที่รัก" ธันเริ่มร้องไห้ จู่ ๆ ก็มีซอมบี้อีกสองสามตัวพุ่งเข้าหากัดร่างกายของเธอจนเลือดกระฉูดไปทั่วบริเวณ พวกมันคงคิดว่าผู้หญิงคนนั้น ช่างเป็นอาหารกลางวันที่แสนโอชะเสียจริง ๆ คาโอรินมองคนที่ตัวเองรักด้วยความหวาดกลัว ตอนนี้ความขัดแย้งในตัวก็เพิ่มขึ้น ถ้าช่วยเธอมันก็มีความเสี่ยงที่เธอจะโดนกัดเสียเอง หรือว่าจะหนีและทิ้งคนรักเอาไว้แบบนัั้น แต่ถ้าทิ้งเธอไป มันก็ไม่ได้เป็นการพิสูจน์รักแท้ที่คาโอรินที่่มีต่อธัน
 จะเอายังไงดี…
 "ช่วยฉันด้วย เจ็บเหลือเกิน" ธันดิ้นไปมาทั้ง ๆ ที่มือซ้ายของเธอกำลังบีบรัดมือของคาโอรินจนเลือดไม่มีจะเลี้ยง ซึ่งเธอก็ไม่ได้คิดถึงตรงนั้นสักเท่าไหร่
 "ปล่อยมือฉัน…" คาโอรินพูด อยู่ดี ๆ น้ำตาของเธอก็ไหลลงมาตามใบหน้า แววตาของเธอไม่ได้บ่งบอกถึงความอาลัยอาวรณ์เลยสักนิด แต่เป็นแววตาของซาตานที่เต็มไปด้วยความเย็นชา หญิงสาวสะบัดแขนของคนที่เคยรักหลุดด้วยการสะบัดเพียงครั้งเดียว ธันตกใจเป็นอย่างมาก แต่ใจสลายด้วยในเวลาเดียวกัน
 "คาโอริน!!"
 "จะให้กูกับมึงเป็นรักต้องห้ามไปตลอด ชีวิตกูก็ล่มสลายกันพอดี!!" คาโอรินตะคอกใส่เหมือนกับว่าสิ่งที่อัดอั้นในใจนั้นได้ถูกปล่อยออกมา "ตาย ๆ ไปซะเถอะมึง!!"
 ว่าแล้วคาโอรินก็จัดการใส่เท้าถีบร่างของอดีตคนรักล้มหงายหลังไปหาพวกซอมบี้และพวกมันก็จัดการรุมกินโต๊ะอย่างบ้าคลั่งราวกับว่ามันเป็นอาหารมื้อโอชะเลยก็ว่าได้ เสียงฉีกเนื้อทำให้คาโอรินถึงกับสำรอกออกมาเพราะมันไม่ต่างอะไรที่ตัวเองฆ่าเอง เธอฆ่าอดีตคนรักของตัวเอง แต่ซอมบี้เป็นคนลงมือปลิดชีพ เธอวิ่งออกไปพร้อมกับปาดน้ำตา 'ฉันจะต้องรอด' เธอพูดกับตัวเอง 'ความรักจะหาต่อไปข้างหน้าก็มีอยู่เยอะแยะ!!'
 พวกเรากำลังวิ่งหนีพวกซอมบี้ที่กำลังไล่กวดอยู่ นิวใช้กำลังแขนอันมหาศาลของเขาดันตู้เหล็กที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ ทางล้มลงเพื่อสกัดพวกมัน แต่ก็สกัดไม่ได้นาน พวกมันก็สามารถปีนผ่านมาได้อย่างง่ายดาย พวกมันมีการเรียนรู้ที่รวดเร็ว พวกมันสามารถแก้ปัญหาได้บางอย่างเพื่อเป้าหมายที่เหมือนกันอยู่เป้าหมายเดียวก็คือ เลือดเนื้อและสมองของพวกเรานั่นเอง ผมหวดพวกมันสองตัวที่จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามาหมายจะแหวกหน้าท้องและได้ชิมเลือด ขอโทษทีที่จะให้ทำแบบนั้นได้ยาก ผมหวดพวกมันติดกับกำแพงหนึ่งตัวและอีกตัวผมหมุนตัวหลบกรงเล็บของมันและใช้หัวกระบองสวนทิ่มขึ้นที่คาง พริบตาเดียวที่ผมเห็นนิววิ่งเข้ามา ผมก็ก้มหมอบลงกับพื้น ส่วนนิววิ่งเข้ามากระโดดถีบซอมบี้ตัวที่ผมเสยคางไปและใช้กระบองฟาดเข้าที่ศีรษะของมันจนสมองแบะอยู่กับพื้น เราไม่มีเวลาที่จะชื่นชมคอมโบที่เพิ่งทำไปเมื่อกี้ สิ่งสำคัญอย่างหลักเลยก็คือเราต้องออกจากที่นี่ให้ได้ พวกเราอยู่ชั้นสอง และเราไม่สามารถลงไปชั้นหนึ่งได้ เพราะบันไดหนีไฟมันสุดแค่ชั้นนี้ พอถึงจุดนี้มันทำให้ผมรู้สึกเกลียดสถาปนิกที่ไม่ออกแบบให้บันไดหนีไฟลงไปให้ถึงชั้นหนึ่ง ผมกับนิวหันหลังชนกัน
 "เอ็น ตรงหน้าชั้นมีอีกตัว"
 "ข้างหลังชั้นก็มี"
 นิวหยิบเศษเหล็กที่อยู่ตรงเท้าของเขาและปาไปเสียบทะลุกะโหลกศีรษะของซอมบี้ตรงหน้าเขาด้วยแรงเหวี่ยงอันมหาศาล ปกติแล้วนิวเป็นคนมีพละกำลังที่เกินมนุษย์แล้ว เขาเคยเล่าให้ฟังก่อนที่จะเกิดเรื่องราวกลียุคนี้ว่า เขาเป็นคนออกกำลังกายที่ใช้แรงเกินกำลังมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว จนพละกำลังของเขาสามารถยกรถได้คันนึงเลยทีเดียว อันนี้เขาไม่ได้พูดเล่น แต่เขาเคยยกรถของตัวเองให้ดูแล้ว ซึ่งเขาทำได้จริง ๆ!!
 "ให้ช่วยมั้ย?" นิวถาม
 "ไม่ต้อง"
 ผมไม่ยอมให้เขามาช่วยเพียงฝ่ายเดียวหรอก พริบตานั้น ในที่สุดผมก็ยอมใช้ทักษะการใช้อาวุธที่ถูกพ่อบังคับให้ฝึกฝนมานาน ควงกระบองเป็นวงก่อนจะฟาดไปที่หัวมันสิบทีด้วยความเร็วที่เหนือแรง มันเป็นทักษะที่ผมฝึกอยู่ประมาณสองปี ต้องมีกำลังแขนที่แกร่งพอที่จะทำได้ เมื่อก่อนพ่อบังคับให้ผมฝึกเคนโด กระบอง และปืน จนทำให้ผมมีทักษะติดตัว ด้วยเหตุผลที่ว่า ผมจะสามารถเอาทักษะพวกนี้ไปปกป้องคนที่เรารักได้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้ใช้มันเร็วขนาดนี้ ยุคสมัยกลียุค ทักษะการต่อสู้เป็นทักษะที่สำคัญมากในการเอาชีวิตรอด
 จากนั้นซอมบี้ที่ปืนพ้นตู้มาได้ก็เริ่มวิ่งเข้ามาประจันหน้า ส่วนซอมบี้อีกฝั่งนึงก็วิ่งเข้ามาประจันเหมือนกัน
 "มันเริ่มเข้ามาเยอะเกินไปแล้ว ต่อให้เป็นพลังของชั้นกับทักษะของนายก็ไม่มีทางเอาชีวิตรอดได้หรอก" นิวบอก
 "แล้วเราจะทำยังไงดี?" ผมถาม
 "โดดลงจากหน้าต่าง" ไม่พูดเปล่า นิวพุ่งเข้าไปกระแทกกับหน้าต่างบานใหญ่จนกระจกแตก ร่างกายของเขาดิ่งลงพสุธาอย่างรวดเร็ว เขาหมุนตัวจากที่แผ่นหลังของเขาจะถึงพื้น เปลี่ยนให้เป็นฝ่าเท้าของเขาแทน เมื่อเท้าของเขาถึงพื้น เขาสั่งให้ผมกระโดดลงมา
 "ลงมาเลย!!"
 "จะบ้าเหรอ!! กูจะกระโดดได้ยังไง มันสูงนะเว่ย!!" ผมเหงื่อตก "กูก็ไม่ได้มีพละกำลังที่แข็งแกร่งเทียบเท่าซูเปอร์แมนอย่างนายสักหน่อย"
 "เดี๋ยวจะรอรับให้ ไม่โดดก็เรื่องของนาย จะตายที่นี่ก็ไม่มีใครว่าหรอก" เมื่อเขาเห็นซอมบี้ตัวนึงที่จะวิ่งเข้าใส่ เขาจับมันแล้วหักคอจนศีรษะหลุดออกมาจากบ่า และร่างกายของมันก็ล้มลงกับพื้น
 ในขณะที่ยังสองจิตสองใจว่าจะทำยังไงต่อไป ถ้าผมยังอยู่ตรงนี้ยังไงก็ต้องตาย ถ้าโดดลงไป โอกาสตายก็จะลดน้อยลง แต่จะไว้ใจนิวให้รับเข้าทันได้หรือเปล่า ผมฆ่าซอมบี้ไปได้สองสามตัวในระหว่างคิดว่าผมจะเอายังไงดี ในชีวิตจริงพวกมันไม่เคยรอให้เราคิดเสร็จหรอก มันจะคอยวิ่งพุ่งเข้าสู่เป้าหมายของมันโดยที่ไม่ได้สนใจว่าเป้าหมายกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เชื่อเถอะว่า พวกมันย่อมไม่มีความปรานีต่อเป้าหมายอยู่แล้ว จู่ ๆ มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งหนีลงมาจากบันไดหนีไฟคนละฝั่งที่ผมวิ่งมา เธอหลบการโจมตีของซอมบี้อย่างรวดเร็ว แต่เธอก็ส่งเสียงออกมาด้วยความหวาดกลัว ด้วยร่างกายที่มันขยับไปเอง ผมวิ่งเข้าไปช่วยเธอโดยที่ในหัวนั้นไม่ได้มีข้อมูลความคิดแบบนั้นอยู่ด้วยซ้ำ
 กระบองถูกหวดไปที่กลางหน้าผากของซอมบี้ตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้หญิงสาวคนนั้นมากที่สุด ผมดึงเสื้อของอีกตัวเข้ามาหาตัวแล้วดีดกระบองฟาดกลางกระหม่อมจนมันสิ้นฤทธิ์ไป
 "ไม่เป็นอะไรนะ?" ผมถาม
 "ไม่เป็นไรค่ะ" คาโอรินตอบ "แต่รีบหนีกันดีกว่านะคะ"
 "บันไดหนีไฟก็มีถึงแค่ชั้นนี้ ส่วนลิฟต์ก็พังไปแล้ว"
 "งั้นกระโดดลงทางหน้าต่างกันเถอะค่ะ เมื่อกี้ชั้นเห็นคนกระโดดลงไปแล้วไม่เป็นอะไรเลย ชั้นคิดว่าถ้าเรากระโดดลงไปก็ไม่เป็นอะไรแน่นอนค่ะ" คาโอรินพูดด้วยความมั่นใจที่มาพร้อมกับแววตา
 "มันเสี่ยงมากเลยนะ ถ้ากระโดดลงไปผิดท่าแล้วเกิดขาหักขึ้นมาจะทำยังไง"
 "ไม่มีเวลาคิดแล้วค่ะ" เธอคว้ามือของผมและวิ่งออกไป ส่งผลให้ตัวเองถูกกระซากตามไปด้วย พละกำลังที่เกินกำลังผู้หญิงนี่มันคืออะไรกัน
 เธอแบกผมด้วยพละกำลังของเธอและกระโดดลงไปทางหน้าต่าง พวกซอมบี้ที่วิ่งไล่กวดเข้ามาต่างก็ตกลงไปทางหน้าต่างจนร่างกายพวกมันแหลกเหลวจนไม่สามารถใช้งานได้ นิวที่ยืนรออยู่ตรงนั้นพลางจัดการฆ่าพวกซอมบี้ที่วิ่งเข้ามาหมายจะลิ้มลองเลือดอันหอมหวานของเขาที่ไม่มีซอมบี้ตัวไหนเคยลิ้มลองมาก่อนถึงกับอึ้ง เมื่อร่างของคาโอรินถึงพื้น เธอเหวี่ยงผมลงจากบ่า ใบหน้าของนิวดูประหลาดใจเมื่อได้เห็นคาโอริน
 "ผู้หญิงอะไรวะเนี่ย แกร่งเกินไปแล้ว" ผมครวญ
 "นี่นิวมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย" คาโอรินถาม
 "กะ…ก็ไม่อยากถูกพวกซอมบี้ฆ่าก็ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดเป็นเรื่องธรรมดา" นิวตอบ "ว่าแต่เธอแหละ มาอยู่นี่ได้ยังไง"
 "พอ ๆ ไม่ต้องมาถามอะไรมากมาย ตอนนี้เอาชีวิตให้รอดก่อนดีมั้ย!?" ผมไม่รู้นะว่าสองคนนั้นเคยมีความสัมพันธ์อะไรมาก่อน ถึงได้พูดจาเหมือนเคยสนิทสนมกันมาก่อน แต่ตอนนี้มันใช่เวลาที่ต้องมาตอบคำถามนี้กันแล้ว ผมคว้ากระบองของตัวเองที่ตกอยู่ที่พื้นแล้วลากทั้งสองคนออกจากพื้นที่บริเวณนั้น
 "เราต้องไปที่ตึกจอดรถก่อน ถ้าขับรถออกไปได้เราก็จะมีโอกาสรอดชีวิตได้มากขึ้น" นิวบอก
 "นายมีกุญแจรถใช่มั้ย" ผมถาม
 "ชั้นเสียบคาไว้บนรถตลอดเวลา ไม่มีทางที่จะไม่หาย" เขาพูด
 "แบบนั้นยิ่งโดนขโมยเข้าไปใหญ่เลยไม่ใช่เหรอ!?"
 "ก็ไม่เคยโดนขโมยสักครั้งเลยนี่"
 พวกเราวิ่งไปตามทางเดินที่ทอดยาวไปถึงตึกเรียนต่าง ๆ ในระหว่างทางนั้นก็เจอซอมบี้หลายตัว ตัวไหนที่สามารถหลบได้ ผมจะหลบแล้วให้นิวจัดการ ส่วนตัวไหนที่ผมจัดการได้ ผมก็ลงมือ ณ ตอนนั้นเลย ส่วนผู้หญิงที่ผมข้างหลัง เหมือนจะชื่อคาโอริน หรืออะไรสักอย่าง เพราะผมเคยเจอเธออยู่ไม่กี่ครั้งที่มหาวิทยาลัย แถมยังเป็นรุ่นพี่ของผมอีกด้วย เธอวิ่งตามพวกเราติด ๆ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะวิ่งมาอยู่ฝั่งผมมากกว่าที่จะไปอยู่ฝั่งนิว เรื่องนี้ผมไม่เข้าใจ หรือจะเป็นเพราะว่าเธอไม่ได้รู้จักนิวมาก่อนเลยไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่ แต่ผมที่ถูกเธอแบกและยังถูกเหวี่ยงลงพื้นก็คงไว้ใจได้สักส่วนนึงล่ะมั้ง
 เมื่อถึงตึกจอดรถ นิวเพิ่มความเร็วที่ฝีเท้าของตัวเองแล้ววิ่งขึ้นบันไดไปแทนที่จะใช้ลิฟต์
 "นายจอดไว้ชั้นไหน?" ผมถาม
 "ชั้นสองนี้เอง"
 "นายใช้เส้นสายยังไงถึงสามารถจอดรถไว้ชั้นสองได้กันล่ะเนี่ย" ที่ผมพูดแบบนี้เป็นเพราะว่าผมเคยขับรถมาจอดที่ตึกนี้มาก่อน และตึกจอดรถนี้สูงสุดอยู่ที่ชั้นที่สิบ การที่เราจะมาจอดที่ชั้นสองนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้นอกจากว่าจะมาเช้าจริง ๆ ผมว่านิวคงจะต้องมาถึงเช้ามาก ๆ ถึงจะได้จอดเพียงชั้นสอง ส่วนชั้นหนึ่งนี่ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ เพราะมันเป็นของคณะอาจารย์ฝ่ายบริหารเท่านั้นถึงจะจอดได้
 "ชั้นไม่มีเส้นสายอะไรทั้งนั้นเว่ย!" เขาชะโงกหน้ามาแล้วพูด "ทุกอย่างที่ชั้นได้มานั้นไม่เคยได้มาจากเส้นสายของชั้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว"
 ดูท่าเขาจะเกลียดการใช้เส้นสายเข้าไส้เลยแฮะ ไม่งั้นเขาคงไม่พูดถึงขนาดนี้หรอก
 ผมกับคาโอรินวิ่งขึ้นวิ่งขึ้นบันไดไป
 "เดี๋ยวนาย นายชื่ออะไร" คาโอรินถาม "ฉันชื่อคาโอริน"
 "เอ็น" ผมตอบ "ยินดีที่ได้รู้จักนะ แต่เดี๋ยวค่อยคุยกันต่อบนรถ"
 เมื่อถึงรถของนิว ผมไม่เห็นเขาขึ้นไปนั่งบนรถและสตาร์ตเครื่องยนต์พร้อมออกไปจากที่นี่เมื่อสมาชิกครบทีม แต่กลับเห็นเขายืนเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้ชายจำนวนห้าคน แต่ละคนมีไม้เบสบอลเป็นอาวุธประจำกาย แต่งตัวนักศึกษาแต่ใส่หมวกคลุมหน้าเหลือแต่เพียงดวงตาที่โผล่พ้นมาให้เห็น ผมหยุดอยู่ตรงหัวบันไดเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ เท่าที่ผมเห็นในตอนนี้ก็คือนิวกำลังเผชิญหน้ากับโจทย์เก่าของเขาอยู่ที่เคยมีเรื่องกันเมื่อนานมาแล้ว แต่เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยมีเรื่องกับใคร จะไปมีศัตรูที่ไหนกัน
 "ว่าไงไอ้นิว ทำอะไรหายงั้นเหรอ?" ชายร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงกลางถามด้วยน้ำเสียงที่กวนประสาท นิวไม่ตอบ ซึ่งเขาก็รู้ปฏิกิริยาของนิวดี จึงชูกุญแจรถของนิวขึ้นมาพร้อมกับมองมันเสมือนเพชรที่เพิ่งถูกขุดออกมาจากโคลนตม ให้ตายสิ เขาโดนขโมยกุญแจรถงั้นเหรอ มันจะโทษใครไม่ได้นอกจากจะต้องโทษตัวเองที่สะเพร่าได้ถึงขนาดนี้ ผมยืนมองสถานการณ์ได้สักครู่ก่อนที่จะเข้าไปยืนข้าง ๆ
 "โฮ่! เดี๋ยวนี้แกมีเพื่อนแล้วเหรอ?" มันพูดออกมาด้วยความแปลกใจและเยาะเย้ย "คนที่โลกส่วนตัวสูงอย่างแกมีเพื่อนกับเขาด้วยเหรอวะ? อะ! ไหน ๆ ก็จะตายกันหมดอยู่แล้ว ก็ตายเฉพาะแค่พวกแกเลยละกัน"
 ผมจำได้แล้ว! พวกนี้เป็นนักเลงที่ชอบปลอมตัวมาเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยผมและคอยหลอกหาผู้หญิงไปฟันแล้วทิ้ง ส่วนผู้ชาย ถ้าไม่จับไปเป็นทาสรับใช้ก็จะกลายเป็นกระเป๋าเงินให้มันแทน แม้จะไม่ใช่แก๊งใหญ่อะไร แต่โดยเฉพาะหัวหน้าหนุ่มที่กำลังยืนเผชิญหน้าอยู่นี้ชื่อ 'กันต์' พ่อเป็นถึงนายกรัฐมนตรี ที่ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถแตะต้องตัวเขาคนนี้ได้ นี่จึงเป็นสาเหตุที่เขายิ่งใหญ่ที่สุดในมหาวิทยาลัย เพราะถูกเลี้ยงมาโดยมีพ่อของตัวเองหนุนหลังมาอยู่ตลอด ผมจำข่าวนึงได้เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา เมื่อนายกชนะการเลือกตั้ง เขาได้ประกาศว่าเขาจะแต่งตั้งลูกชายของเขาเป็นนายกคนต่อไปหากหมดวาระ นั่นกลายเป็นข่าวดังเพียงชั่วข้ามคืน
 แต่วันนี้มันไม่มีอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นนายกหรือผู้มีอิทธิพลทั้งหลายที่คิดว่าตัวเองเป็นใหญ่ในประเทศ พอโลกของเราถึงคราวกลียุค คนพวกนี้ก็ไม่ต่างจากก้อนอาหารชุ่มเลือดอันโอชะที่ให้ซอมบี้มันไล่ล่าเพื่อความสนุกก่อนที่จะกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย มนุษย์เรานี่ก็แปลก บางคนเชื่อว่าผีน่ากลัวกว่าคน เพราะมันสามารถหลอกคนและทำอะไรที่มันเหนือธรรมชาติได้ แต่หารู้ไม่ว่าบางทีมนุษย์ด้วยกันเองนี่แหละเป็นสัตว์ที่เดินสองขาที่น่ากลัวที่สุดบนโลกใบนี้ แม้ว่าพวกซอมบี้จะน่ากลัวก็จริง แต่ยังไงความน่ากลัวอันเป็นที่หนึ่งมันก็ตกเป็นของมนุษย์ธรรมดาตามเคย พวกเราวิ่งหนีอย่างหวาดกลัวจากพวกซอมบี้ แต่ก็ไม่น่ากลัวเท่ามายืนประจันหน้ากับมนุษย์ที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไร ผมมองว่าตามจิตวิทยา คนเราจะกลัวในสิ่งที่เราไม่รู้ ซึ่งมันก็จริง แต่กับพวกซอมบี้ เรารู้ว่ามันจะเข้ามากัดกินเรา และเราไม่อยากโดนมันกัดเพราะหากโดนกัดก็จะตาย ถึงกลัวและวิ่งหนีไปให้ไกล
 ผมไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้มากเพราะเกรงว่าจะเป็นตัวถ่วงให้นิวมากกว่า แต่น่าเสียดายที่พวกผมถูกจับได้ทันที ซึ่งมันทำให้ผมคิดว่า 'แค่ยืนแอบอยู่เฉย ๆ มันเป็นความคิดที่ดีที่สุด' แต่ในความจริงนั้น มันเป็นความคิดที่แย่พอ ๆ กับพุ่งออกไปเผชิญหน้ากับพวกมันโดยที่เบื้องหน้าไม่ได้มีความหวาดกลัว
 "เดี๋ยวนี้มีเพื่อนมาสมทบด้วยงั้นเหรอ?" กันต์พูดอย่างเหยียดหยาม "แกโซโล่มาตลอดเลยนี่ แล้วทำไมตอนนี้ถึงเข้าหาพวกแล้วล่ะ หืม?"
 นิวไม่ตอบ ท่าทางของเขาเหมือนทำท่าจะยอมแพ้
 ผมไม่ได้รู้จักเขาถึงขนาดว่าท่าทางของเขากำลังจะทำอะไร แต่รู้สึกสังหรณ์ใจว่าจะเกิดอะไรบางอย่างขึ้น
 จู่ ๆ ก็มีซอมบี้วิ่งขึ้นมาทางบันได! มันกำลังพุ่งเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ให้พวกผมได้ตั้งตัว
 อีกนิดเดียว…
 อีกนิดเดียว เล็บของมันกำลังจะได้ลิ้มลองเลือดของผมแล้ว!!!!


จู่ ๆ ก็มีมือเข้ามาคว้าข้อมือของซอมบี้ นั่นมือของนิวนั่นเอง เพียงพริบตาเดียว เขาสามารถวิ่งเข้ามาถึงผมที่ห่างกันถึงสามเมตร!? สายตาของเขาเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาจัดการหักข้อศอกด้วยมือข้างที่ว่างและใช้พละกำลังเหวี่ยงร่างของมันเข้าไปสกัดกับฝูงของมันที่กำลังจะเข้ามาใกล้ เชื่อเถอะว่าคุณไม่อยากรู้จำนวนของพวกมันที่พยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาหาถุงเสบียงแน่ ๆ
 "ไปแย่งกุญแจรถกูมา! เอ็น! ส่วนพวกซอมบี้เดี๋ยวสกัดไว้ให้เอง!" นิวสั่ง "เร็วเข้า!! ไม่มีเวลาแล้ว!"
 ผมทำตามคำสั่งแต่โดยดี แต่ละก้าวที่ผมขยับ แต่ละก้าวที่ผมซอยเท้าออก มักจะรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่อยู่ใต้เท้าจนความรู้สึกลึก ๆ แล้วผมไม่อยากจะก้าวเท้าออกไปแม้แต่ก้าวเดียว ผมไม่รู้ว่าจะกลัวอะไร ระหว่างพวกซอมบี้และพวกมนุษย์นักเลง แม้ขาของผมกำลังเริ่มชา สมองของผมเริ่มสั่งงานช้าลง ไม่สิ นี่อาจจะเป็นช่วงที่เวลากำลังหมุนช้าลงก็ได้ ใช่ มันกำลังให้ผมคิดว่าจะทำยังไงต่อไปดี ผมยังสามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้ตามปกติ สมองยังคิดได้ แต่เส้นประสาทนั้นกำลังรับรู้อะไรต่ออะไรได้ช้าลง เสียงของนิวที่ตะโกนมาหาผมมันกำลังดังอยู่ในหัว มันวนลูปแบบไม่มีที่สิ้นสุด เหมือนกำลังเป็นสัญญาณให้ผมต้องตื่นจากภวังค์บ้า ๆ นี้ได้แล้ว คาโอรินที่กำลังตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีวันจบก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สมองเธอในตอนนี้คงจะแฮงก์ไปแล้ว มันเป็นข้อมูลที่เราไม่ได้มีประสบการณ์และไม่ได้มีการฝึกฝนมาก่อน จึงไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากว่าเธอจะยืนอยู่และให้ซอมบี้พวกนั้นฉีกเนื้อเธอออกมาเป็นชิ้น ๆ เสียงของโหยหวนของพวกมันทำให้เลือดเนื้อของผฒชาไปหมด แม้เวลาตัวเองจะเคยอยู่หนังซอมบี้มามากมายขนาดไหน ก็ยังกลัวเสียงพวกมันที่เจาะเข้าไปทำให้เลือดผมที่มีอุณหภูมิต่ำลง
 มือของผมไขว่คว้ากุญแจรถที่มีพวงกุญแจเป็นพูชีนแคทจากมือของกันต์ กำลังแขนของผมนั้นไม่ได้มีมากมาย จึงใช้โอกาสที่มันกำลังตกใจกลัวนี้ให้เป็นประโยชน์ ผมเหยียดแขนออกจนสุด ถ้าแขนยืดออกมาเป็นแขนลูฟี่ได้ก็คงจะดี แต่ขอโทษที่ว่านี่เป็นโลกแห่งความจริงจึงไม่สามารถทำแบบนั้นได้ เพียงเสี้ยววินาที ผมคว้ากุญแจรถมาจากมือของมันได้ พอนักเลงหนุ่มรู้ตัวจึงใช้มืออีกข้างชกเข้าที่ซี่โครงเข้าอย่างจัง แรงหมัดนั้นได้ผ่านการฝึกซ้อมและผ่านประสบการณ์มานักต่อนัก จึงส่งผลให้กระดูกซี่โครงของผมเริ่มร้าว กระบองที่เป็นอาวุธคู่กายนั้นหลุดจากมือ ผมรู้สึกถึงมันได้ เสียงร้าวเบา ๆ ครวญครางออกมาจากร่างกายของผม ความรู้สึกที่เจ็บแปลบมันขยายวงกว้างขนาดรู้สึกเจ็บถึงเส้นผม มันมองมาที่ผมพร้อมกับกระชากกุญแจรถไปจากมือและแสยะยิ้มอย่างสยดสยอง นี่มันไม่เหมือนรอยยิ้มของมนุษย์ทั่วไปเลย…
 "อยู่ดี ๆ ร่ายกายของการปะทะว่ะ" กันต์พูดพร้อมเหวี่ยงเข้าพุ่งเข้ามากระแทกเข้าที่ท้องเต็ม ๆ จึงส่งผลให้ร่างกายชาขึ้นไปอีก แขนขาจากที่แรงน้อยอยู่แล้วกลับไม่มีแรงแม้จะลุกขึ้นยืน สมองของผมนั้นว่างเปล่า แต่ก็มีแวบเดียวเท่านั้นที่ภาพนั้นได้ผุดขึ้นมาให้หัว มันเป็นรูปของพ่อแม่ที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในบ้าน พ่อใช้แรงทั้งหมดขนเฟอร์นิเจอร์มาขวางประตูเพื่อไม่ให้พวกซอมบี้พังเข้ามาได้ ส่วนแม่ที่กำลังสติแตกกับเรื่องที่เกิดขึ้นกำลังวิ่งไปรอบบ้านและทำลายข้าวของอย่างไร้เหตุผล ส่วนพ่อที่ยังตั้งสติได้ก็เข้าไปล็อกตัวแม่เพื่อให้ตั้งสติให้ดี เพราะเขามั่นใจว่าเขามีเวลามากพอที่จะทำให้ภรรยากลับมามีสติอีกครั้งและสามารถหาวิธีที่จะมีชีวิตรอดต่อไปหรือจะหนีย้ายไปอยู่ที่อื่น
 ภาพนั้นหายไปพร้อมกับที่ผมสำรอกออกมาเป็นเลือดสีแดงเข้ม นิวที่กำลังสู้กับซอมบี้อย่างยากลำบากได้ตัดสินใจโยนสมุนของกันต์ทั้งหมดไปให้พวกซอมบี้กินเพื่อเป็นนกต่อ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเป็นแบบสโลว์โมชัน นิววิ่งเข้ามาโดยการที่เขาเหวี่ยงตัวเองเข้ามาเพื่อให้ถึงตัวผมให้ไวที่สุด ก่อนที่ฝ่าเท้าของกันต์จะประทับลงบนศีรษะของผมในไม่กี่วินาทีนี้ ผมค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของผมเริ่มจะเลอะเลือนแล้ว หูของผมแทบจะไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงลมเบา ๆ แทนที่จะเป็นเสียงของนิวที่พยายามแหกปากตะโกนจนปากแทบจะฉีกจนถึงใบหู
 "เอ็น! หลบไป! เอ็น!!" ครับ…ผมไม่ได้ยิน
 เขาเข้ามาถึงตัวนักเลงหนุ่มทันเวลาและคว้าร่างของกันต์แล้วเหวี่ยงไปหาพวกซอมบี้ทันที ซอมบี้บางตัวที่กินเนื้อของเหยื่อที่เข้ามาก่อนหน้าก็พุ่งไปลิ้มลองเนื้อของเหยื่อรายใหม่ทันที จากสีหน้าอันไร้ชีวิตชีวาของพวกมันพอจะบอกได้ว่ามันรู้ได้อย่างไรเมื่อได้ลิ้มลองเหยื่อรายใหม่นี้
 แต่ผมกลับลืมอะไรบางอย่าง…
 …..
 กุญแจรถ….
 มันยังอยู่ในมือของกันต์…
 กันต์กำลังโดนพวกมันกัดกินเลือดเนื้ออยู่
 ผมหันไปมองนิวที่กำลังแบกคาโอรินที่สภาพร่างกายและจิตใจไม่พร้อมที่จะวิ่ง เขาให้เธอขึ้นหลังและวิ่งผ่านร่างของผมไปโดยที่ไม่ได้ถามถึงกุญแจเลยแม้แต่น้อย อะไรกัน…กุญแจรถหายไปแล้ว ถ้าจะให้ไปสตาร์ตรถโดยการใช้วิธีเชื่อมสายไฟอย่างที่เห็นในหนังล่ะก็ผมทำไม่ได้หรอก ต่อให้เป็นนิวก็คงไม่ได้ อีกประมาณครึ่งนาทีเพื่อรอให้พวกซอมบี้สนุกกับมื้อกลางวันของมันจนหมดแล้วมันจะหันมาสนใจของหวานอย่างพวกเราโดยไม่ต้องสงสัย ตอนนี้ทำได้เพียงรอ เพราะต่อให้วิ่งต่อไปก็วิ่งต่อไปไม่ไหวอยู่ดี ต่อให้วิ่งไหวก็ไม่รู้ว่าเราจะไปเจออะไรต่อไปอีก ร่างกายของผมเพิ่งโดนปะทะมาอย่างสาหัส ลมหายใจผมขาดช่วง จังหวะการเต้นของหัวใจไม่โดยจะปกติเท่าไหร่
 จบเห่แล้ว…
 "จะนั่งอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ย?" เสียงนิวดังมาจากด้านหลัง
 ผมได้พบความจริงเมื่อหันหลังไป เขาวางร่างของคาโอรินที่สุดท้ายก็หมดสติที่เบาะหลังก่อนที่จะปิดประตูรถ ดวงตาของเขาไม่ได้บ่งบอกถึงความกระวนกระวายในตัวเขาเลย
 "กุญแจรถละก็ อยู่นี่" เขาชูกุญแจรถขึ้น
 เป็นไปได้ยังไง…?
 "ทีนี้รีบขึ้นรถได้หรือยัง ก่อนที่พวกมันจะกินออร์เดิร์ฟหมดก่อน"
 ผมนั่งคุกเข่าอยู่ไม่นาน แต่นั่นก็ไม่ได้ปล่อยให้นิวยืนรออย่างใจเย็น เวลาตอนนี้แสนจะมีค่ายิ่งกว่าเงินตรา เขาตัดสินใจพุ่งตัวเข้ามาคว้าร่างกายของผมและเหวี่ยงขึ้นบ่าเหมือนกระสอบข้าวอย่างง่ายดาย ผมสังเกตว่าสีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่นิดเดียว เขาจับให้ผมนั่งข้างคนขับก่อนที่ตัวเองจะวิ่งขึ้นไปนั่งอีกฝั่งหนึ่ง จู่ ๆ ก็มีสองคนขึ้นมาบนรถโดยนั่งเบาะหลัง ปรากฏว่าเป็นนัทกับกิ๊บ ทั้งสองดูเหนื่อยและใจหายกับเรื่องที่เกิดขึ้น กิ๊บยกร่างของคาโอรินให้นั่งเพื่อให้มีพื้นที่พอสำหรับนั่งสามคน
 "พวกมึงก็หนีมาทันงั้นเหรอ?" นิวถามโดยมองผ่านทางกระจกหลัง
 "ตอนนี้อย่าเพิ่งพูดอะไรมาก รีบซิ่งหนีกันก่อนดีกว่า" นัทเอามือมาวางบนไหล่ของนิว "กูอยากให้มึงเหยียบให้มิด ขอให้หนีกลับไปได้ก็พอ"
 "จัดไป" นิวแสยะยิ้ม
 นิวจัดการเข้าเกียร์ เท้าขวาเหยียบคันเร่ง ยานพาหนะเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ผมแทบจะคว้าเข็มขัดนิรภัยมาคาดแทบไม่ทัน แรงกระชากของรถทำให้แผ่นหลังติดกับพนักพิงอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งสองคนที่ยังมีสติมีสภาพไม่ต่างจากผมสักเท่าไหร่ เพิ่มเติมก็คือพวกเขาไม่ค่อยรู้สึกถึงวิธีการขับรถของนิวเลยแม้แต่น้อย
 "ชั้นรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่" นัทยิ้ม "พวกเราชินแล้ว"
 นิวเหวี่ยงรถตัวเองให้ชนกับพวกซอมบี้ที่บังอาจมาขวางทางจนเลือดสีแดงเข้มกระฉอกมาโดนรถจนเปื้อนไปรอบคันและยังไม่รวมถึงพวกเครื่องในเอย ไขสมองของพวกมันเอย แต่นั่นมันไม่ใช่ปัญหาในตอนนี้ แม้ว่าสิ่งปฏิกูลจะเปื้อนรอบคัน แต่ก็มีอยู่สองอย่างที่ยังทำความสะอาดได้แม้แต่เวลานี้ นั่นก็คือที่ปัดน้ำฝนทั้งหน้าและหลัง แต่ดูเหมือนว่าจะต้องเพิ่งน้ำล้างกระจกหน้าเพื่อล้างเลือดออกให้หมด เมื่อถึงทางลงไปสู่ชั้นสองซึ่งเป็นการวน นิวก็ยังไม่ชะลอความเร็ว แต่กลับเพิ่มความเร็วขึ้นอีก ดวงตาของเขาบ่งบอกถึงความกระหายเลือดในตัวอย่างมาก ทั้งรอยยิ้มที่แม้แต่ตัวเองที่นั่งข้างนิวทุกชั่วโมงเรียนก็ยังไม่เคยเห็นและพนันได้เลยว่าแม้แต่นัทกับกิ๊บก็ไม่เคยได้เห็น
 เพราะอะไรกันล่ะ…
 นิวไม่ใช่คนที่จะไปหาเรื่องใครก่อนอยู่แล้ว เขาค่อนข้างจะเก็บตัว เมื่อเรียนจบ น้อยครั้งมาก ๆ ต่อเทอมที่จะยอมออกไปกินข้างกลางวันหรือไปสถานบันเทิงต่าง ๆ ตามประสาเด็กนักศึกษามหาวิทยาลัย แถมตัวสถาบันก็ตั้งอยู่ ณ ใจกลางเมืองกรุงเทพมหานครจึงเหมาะแก่การ 'ไหล' ไปไหนต่อไหนเรื่อยเปื่อยอยู่แล้ว จากที่สังเกตคือเขาตรงกลับบ้านอย่างเดียว ผมไม่รู้ว่าทำไม ถ้ามองในมุมมองของคนทั่วไปอาจจะคิดว่า 'จะทำอะไรก็เรื่องของเขา ไม่ได้เกี่ยวข้องธุระกงการอะไรกับชีวิตของเราอยู่แล้ว สนุกกับการเป็นตัวของตัวเองนั่นแหละ ดีที่สุด' ใช่ ผมควรคิดแบบนั้น แต่ผมก็ไม่รู้อย่างแน่ชัดเหรอกว่าจริง ๆ แล้วเขาเป็นคนยังไง ใช้ชีวิตแบบไหน เพราะการเรียนของเขานั้นไม่ตกเลย แม้ผมจะอยู่ปีหนึ่งแต่ก็ได้ยินเรื่องราวของเขามาจากรุ่นพี่ปีสี่หลายต่อหลายคน
 "เปิดเพลงฟังกันสักหน่อยมะ?" ทันทีที่ผ่านทางลงมาได้ เขาก็เสนอจะเปิดเพลงโดยที่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
 "จะบ้าเหรอ!" ผมพุ่ง "ขับไปเลย!!"
 แน่ล่ะ…เขาไม่ฟัง ใบหน้าของคู่รักทั้งสองที่นั่งอยู่ข้างหลังเปลี่ยนสี ส่วนยัยคาโอรินที่ยังไม่ได้สติก็ยังไม่ได้สติอยู่แบบนั้น ไม่สามารถโต้ตอบอะไรได้อีกในจังหวะนี้ นิวปล่อยมือจากพวงมาลัย ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงและเปิดบลูทูธอย่างกับว่าเขากำลังทำในขณะที่รถยังจอดอยู่ สิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจก็คือ เขาเชื่อมต่อกับบลูทูธของรถนี้โดยใช้เวลาไม่ถึงสองวินาที เมื่อเชื่อมต่อเสร็จมือทั้งสองข้างของเขาก็กลับไปจับพวงมาลัยอย่างเดิม
 ให้ตายสิ ทำได้ยังไงกัน…
 "ขอเพลงอะไรก็ได้หน่อย" นิวทัก
 "พะ…เพลง…?" ผมหน้าตึง
 "ช่าย เพลง อะไรก็ได้ นี่ฟังได้หมดอะ"
 "แบบนี้ก็ได้เหรอ…?"
 "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ โลกนี้มันเป็นไปได้ทุกอย่างแหละ เพียงแค่คนเรามันไม่กล้าที่จะทำ ถึงได้พูดได้ไงว่า 'แบบนี้ก็ได้เหรอ' ชั้นก็เลยตอบกลับไปว่า ได้" นิวยิ้ม "ไม่เห็นจะยาก หากเราทำ"
 เขาปล่อยมือซ้ายจากพวงมาลัยไปจิ้มที่ขมับของตัวเอง
 "คนเรามันคิดไม่เหมือนกันหรอกจริงมั้ย ปรัชญาของแต่ละคนก็ยิ่งไม่เหมือนกัน นายที่เทอมนี้เรียนวิชาปรัชญาเบื้องต้นก็น่าจะเข้าใจอยู่แล้วนี่"
 ผมพยักหน้าแบบส่ง ๆ ไป เพราะวิชาที่เขาหมายถึง ผมไม่ได้คิดจะตั้งใจเรียนแม้แต่นิดเดียว เรียนก็เพื่อให้ผ่าน แต่ในความเป็นจริงลึก ๆ แล้วผมรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังพลาดอะไรไปบางอย่าง ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นจิกซอว์ที่มีชิ้นส่วนไม่ครบ ชิ้นส่วนที่มันขาดหายไป ยังไม่มีวี่แววว่าจะสามารถหาได้จากไหนได้อีก ผมไม่ได้รู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เลิกกับคนรักเมื่อหกเดือนที่แล้ว เธอชื่อ 'เอ็มมา' เธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดที่ผมคบมา เราคบกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้นและรู้สึกว่าเราคือจิกซอว์ชิ้นสุดท้ายของกันและกัน แต่ปรากฏว่าจิกซอว์ชิ้นนั้น รูปร่างมันไม่เหมาะสมที่จะทำให้จิกซอว์สมบูรณ์ได้ เราจึงจูนทุกอย่างเข้าหากัน แต่สุดท้ายก็เข้ากันไม่ได้เลยสักอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความคิด วิถีชีวิต การกินและทุกอย่าง เราไม่สามารถจูนกันติดแม้ว่าต่างฝ่ายจะรักกันสุดหัวใจขนาดไหน เมื่อสุดท้ายแล้วถ้าไปกันไม่ได้ก็ต้องแยกทางกันตรงนั้น แต่ผมดันโง่ที่ฝืนเดินต่อไป แม้ว่าฝ่าเท้าของผมจะเต็มไปได้แผล หัวใจของผมโดนเธอกรีดหลายแผล เธอก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำร้ายผมหรอก แต่ในเมื่อผมไม่ปล่อยเธอไป ฝ่ามือและหัวใจของผมก็ยังเจ็บและเป็นแผลอยู่แบบนั้นต่อไปเรื่อย ๆ ไม่มีวันหาย แต่มารู้อีกทีว่าเธอมีคนใหม่ หลังจากที่ต่างคนต่างเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยได้แล้ว เธอเรียนที่เดียวกันกับผม แต่ไม่รู้ว่าในสถานการณ์ตอนนี้ชะตาชีวิตของเธอจะเป็นยังไงต่อไป ในความเป็นจริงผมควรห่วงตัวเองเป็นหลัก…
 จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจมากกว่าซี่โครง ดูเหมือนว่าแผลเป็นที่ผมใช้เวลาร่วมครึ่งปีเพื่อจะรักษาให้หายเริ่มปริออก
 "เป็นอะไรหรือเปล่าวะ? หน้าเปลี่ยนตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว" นิวถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
 ผมสะดุ้งเล็กน้อย พยายามเปลี่ยนสีหน้า
 "มะ…ไม่เป็นอะไรหรอก" ผมพยายามหาคำแก้ตัว แต่ดูเหมือนวันนี้สมองจะไม่ค่อยแล่นเอาเสียเลย
 "จะโกหกชั้นก็ไม่ว่านะ แต่อย่าโกหกใจตัวเองดีกว่า" นิวพูดเหมือนอ่านใจผมออก "แม้ชั้นจะเป็นคนที่ไม่ค่อยมีเพื่อน แต่ก็ไม่เคยที่ไม่เจ็บเรื่องของคนรัก"
 "นายรู้ได้ไง?" ผมถาม "สถานการณ์แบบนี้ทำไมถึงได้อ่านการออกอีก ไม่คิดเหรอว่าอาจจะกำลังสิ้นหวังกับช่วงเวลาที่เรากำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายแบบนี้"
 "ใบหน้าของนายดูเหมือนคนที่เคยช้ำรักมาแล้วครั้งนึง แต่ไม่ได้รู้สึกจะยอมรับมันเท่าไหร่" เขาตอบแบบเรียบ ๆ
 "ทำไมถึงรู้?"
 "ชั้นเคยมีใบหน้าความรู้สึกแบบนายก่อนที่จะเป็นแบบนี้ยังไงล่ะ" เขาตอบ "แผลในใจมันเจ็บก็จริง นายยังขาดการเรียนรู้เข้าใจมัน พร้อมที่จะอยู่และรับมือกับความเจ็บปวดเหล่านั้นให้ได้ แม้ตอนนี้นายจะยังไม่ยอมรับ กาลเวลามันจะเยียวยาจิตใจนายได้"
 "มันก็ผ่านมาตั้งหกเดือนแล้วนะ…ความเจ็บลึก ๆ นั้นก็ยังไม่หายเลย" ผมก้มหน้ามองพื้น ตอนนี้ไม่ได้สนความเร็วของรถที่นิวขับแล้ว เพราะความรู้สึกบ้า ๆ พวกนั้นมันทำลายทุกอย่าง ผมอยากจะเปิดประตูและกระโดดลงไปให้พวกซอมบี้รุมโทรมจังเลย…จะได้ตาย ๆ หายไปจากโลกนี้ หลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานพวกนี้เสียที แม้ว่าวันสิ้นโลกมาถึงได้ไม่นาน ผมก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจเท่าเฝ้าวันวานที่มีความสุขเหล่านั้นที่มีให้กับ 'เธอ' คนนั้น ผมเฝ้าบอกตัวเองเรื่อยมาว่าให้เดินหน้าต่อไปและยังหลอกตัวเองมาตลอดว่าเราเดินออกมาจากตรงนั้นได้เยอะมาก ๆ แล้วนะ แต่ในความเป็นจริงผมก็ยังย่ำอยู่ที่เดิมอยู่ดี
 "อะไรที่มึงคิดอยู่ตอนนี้ให้เลิกคิดไปก่อนดีกว่า" นัทยื่นมือมาแตะที่บ่า "กูไม่รู้นะว่าในรายละเอียดยิบย่อยพวกนั้นมึงคิดอะไรอยู่ แต่กูรู้ว่าสิ่งที่คิดรู้สึกลึก ๆ แล้วมันไม่ได้ต่างจากนิวเท่าไหร่"
 ผมมองที่นิว
 "มันเองก็ผ่านสมรภูมิหัวใจมาเยอะ" เขาบอก "ลืมแนะนำตัวเลย กูชื่อนัทนะ"
 "ส่วนนี่ชื่อกิ๊บนะ ยินดีที่ได้รู้จัก" กิ๊บพูดออกมา
 ผมพยักหน้า
 "เราชื่อเอ็น ยินดีที่ได้รู้จักทั้งสองคนนะ" ผมยิ้มออก
 "เรานั่งใกล้ ๆ กันวิชาอาจารย์โต๋งแต่ก็แทบไม่มีโอกาสได้พูดคุยอะไรกันเลยแฮะ" นัทบอก
 "มันก็จริง เรามันพวกเก็บตัวนิดหน่อยน่ะ"
 "ก็เหมือน ๆ กับนิวอะแหละ วัน ๆ อยู่แต่ในห้อง จะออกจากห้องก็แค่ ไปเรียน ไปเดินห้าง ไปกินข้าวด้วยกัน ไม่ก็ไปดูหนังด้วยกันไรงี้ มันเป็นพวกที่เพื่อนน้อย แถมยัง…อย่างที่บอก" ผมทำหน้างง
 "สมรภูมิหัวใจ" กิ๊บเสริม
 "อยากเพิ่งพูดเรื่องนั้นเลยดีกว่า ตอนนี้ต้องหาทางกลับบ้านเราให้ได้ก่อน" นิวขัดขึ้น
 "บ้านพวกนายอยู่ที่ไหนกันเนี่ย" ผมถาม
 "เป็นบ้านแถวบางกะปินี่แหละ" นิวตอบ
 "ตอนนี้เราต้องเข้าไปหลบอยู่ที่ไหนสักที่ก่อน หาอาวุธ เสบียง น้ำ ยา ของแต่ละคนเพื่อให้อยู่รอด" นัทพูดขึ้น "เหมือนเรากำลังอยู่ในเกมเอาชีวิตรอดในโลกของซอมบี้เลยแฮะ"
 สถานการณ์ข้างนอกตอนนี้ เราได้ออกมาจากรั้วมหาวิทยาลัยเป็นที่เรียบร้อย สิ่งที่เราเห็นนั่นก็คือซอมบี้ที่มีอยู่ทุกที่ พวกมันมีเป็นกองทัพ ศพที่นอนนิ่งจมกองเลือดมีอยู่ทั่วบริเวณ ไฟที่ลุกไหม้จากร้านอาหาร จากสภาพแล้วดูเหมือนว่าจะเกิดการระเบิดเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ซอมบี้แต่ละตัวเดินกันเกะกะถนน บางตัวไม่มีท่อนร่างแต่ก็ยังพยายามเคลื่อนที่โดยใช้มือคลานไปตามพื้นถนนและรอยเลือดที่ค่อย ๆ ไหลออกจากเครื่องในของพวกมันทำให้ย้อมถนนบางส่วนกลายเป็นสีแดงเข้ม ทุกคนในกรุงเทพได้กลายเป็นซอมบี้กันหมดแล้ว พวกมันบางตัวก็วิ่งเข้ามากระแทกกับรถเราจะโงนเงน บางตัวกระโดดเข้ามาบนกระโปรงรถและพยายามจะทุบกระจกรถให้แตก
 "หนีสิ! หนี!" นัทตะโกน
 "ขอโทษนะลูกนะ" นิวเข้าเกียร์จากออโต้เป็นเกียร์สปอร์ต เขาเร่งเครื่องออกไปและชนพวกมันจนล้ม บางตัวกระเด็นไปบนอากาศก่อนที่จะตกลงบนหลังคารถ ด้วยแรงขับเคลื่อนของรถที่ไปด้านหน้าเต็มกำลัง ส่งผลให้มันกลิ้งหล่นลงไปนอนที่พื้น แต่ด้วยความที่สมองมันยังอยู่ดี มันจึงลุกขึ้นมาอย่างไร้ความเจ็บปวด ประสาทที่รับรู้ถึงความเจ็บปวดนั้นตายไปหมดแล้ว สิ่งที่มันยังคงหลงเหลืออยู่ในตอนนี้ก็คือ สมองที่สั่งการร่างกายให้ขยับไปตามนั้นเพื่อเป้าหมายเดียว 'เนื้อมนุษย์'
 "ไม่ได้การ ถ้าชนมากกว่านี้ รถคงไปได้ไม่ไกลไปจากนี้มากแล้ว" นิวพึมพำอยู่ในลำคอ เขารู้รถของตัวเองดี แม้ว่ารถของเขาจะหุ้มเกราะบาง ๆ มาเพื่อกันรถชนก็ตาม แต่มันก็ไม่ได้จะปกป้องได้ขนาดนั้น แต่การที่เขาชนซอมบี้ที่มันไม่ต่างอะไรกับชนมนุษย์ด้วยกันเองไปสิบกว่าศพก็ไม่ต่างจากที่ต้องไปชนถุงข้าวสารที่หนักเกินหกสิบกิโลกรัมหรอก
 มันเป็นไปไม่ได้ที่จะออกไปจากเมืองแน่นอน!
 "กิ๊บ! นัท! เอาอาวุธที่อยู่ท้ายรถมา!" นิวตะโกนสั่งแล้วแสยะยิ้ม "ที่เสียเงินไปเป็นหมื่นเพื่อรอวันพิพากษาโลกนี้ช่างคุ้มเสียจริง ๆ"
 "เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ!?" ผมถามอย่างไม่เชื่อคำพูดที่เขาเพิ่งพูดออกมา ผมได้ยืนชัดเจนสองรูหู แต่อยากให้แน่ใจว่าเขากำลังจะสื่อความหมายเดียวกับสิ่งที่ผมคิดหรือเปล่า ผมพนันแบบทุ่มหมดตัวเลยว่าเขาหมายความว่าแบบนั้น
 "กิ๊บ! ช่วยรับที!" สิ่งที่เขาหยิบส่งให้กิ๊บก็คือ 'ดาบคาตะนะสองเล่ม' 'มีดสั้นจำนวนมาก' 'ปืนพกหลายกระบอกพร้อมกระสุน' และ 'กระเป๋าบรรจุปืน' ในชีวิตจริงมันแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะซ่อนอาวุธมากมายขนาดนั้นไว้บนรถได้ แถมเขาอยู่ตั้งปีสาม ซึ่งมันยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ที่จะซ่อนอาวุธได้ตั้งสามปีตลอดที่เขาเข้าเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย ให้ตายสิ รู้สึกไม่ดีเลยเมื่อเห็นอาวุธมากมายอยู่ตรงหน้า แม้ว่ามันจะไม่ใช่อาวุธสงคราม แต่ละอย่างมันก็ขึ้นชื่อว่า 'มัจจุราช' ที่สามารถพรากชีวิตคนได้อย่างง่าย ๆ
 "นายเอาดาบไป เอ็น" นิวบอก "นายเคยบอกในห้องเรียนว่านายเคยเรียนเคนโดมาด้วย ฉันเชื่อใจในฝีมือดาบของนาย"
 "ชั้นยังไม่เคยจับดายจริงมากก่อนเลยนะ" ผมท้วง
 เขาเร่งเครื่องพร้อมกับชนเขากับซอมบี้อีกหลายสิบตัว เหมือนจะพยายามให้รถตัวเองพังเต็มแก่ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกระหายเลือดที่มีอย่างไม่มีหมด นั่นทำให้ผมรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ความรู้สึกเจ็บแปลบที่อยู่ตรงซี่โครงก็กำเริบขึ้นอีกครั้ง ผมไม่ได้อยากจะเหวี่ยงดาบหนัก ๆ ทั้ง ๆ ที่อยู่ในสภาพแบบนี้หรอกนะ…
 "รถกำลังจะไปไม่รอดในอีกหนึ่งนาที เอ็น นายต้องเลือกแล้วล่ะ" นิวเริ่มกดดัน "บางทีลูกนกไม่จำเป็นต้องสอนก็บินเองได้ โดยการถูกผลักออกจากรัง"
 ผมมองนิวตาไม่กระพริบ
 คำถามที่ควรจะมีหลายคำถามในหัว แต่กลับมาเพียงคำถามเดียว
 แค่คำตอบที่ผมจะตัดสินใจตอบไป จะเปลี่ยนชีวิตของผมไปตลอดกาล
 จะหยิบดาบขึ้นสู้…
 หรือยอมตายเป็นหมาซอมบี้ข้างถนนอยู่นี่แบบไร้ค่า…
 จะตัดสินใจยังไงดี…


"อะไรนะ!?" สีหน้าของไรท์เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินคำตอบที่ไม่ตรงกับสิ่งที่คาดว่าจะได้ยินในหัวของตัวเอง ตอนนี้ทุกอย่างที่มันกำลังชักใยเริ่มขาดลงแล้ว การควบคุมของมันเริ่มสูญเสียความสมดุลของตัวเองไปแล้ว ไม่น่าเชื่อเพียงไม่กี่คำที่ออกจากปากของนิวจะทำให้หัวหน้าแก๊งนักเลงสยามนั้นถึงกับเหวอไปข้างนึงเลยทีเดียว
 "กูบอกว่ากูปฏิเสธข้อตกลงของพวกมึงทั้งหมดไง" เขาพูดดังขึ้นอีกเพื่อให้พวกมันรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น ใบหน้าของนิวนิ่งเรียบ แต่คิ้วของเขากระตุกหลายรอบมาก เหมือนกับว่ากำลังจะไม่แสดงสีหน้าให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
 ไรท์แสร้งยิ้ม
 "แบบนี้ก็แย่น่ะสิ" เขาพูด "แย่สำหรับมึงนะ เพราะว่าตอนนี้กูมีตัวประกันถึงสองคน แถมผู้หญิงคนนี้ แค่กูเผลอกดไกอูซี่แสนน่ารักของกูขึ้นมา หัวของเพื่อนมึงระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ แน่นอน"
 "มึงอย่าทำแบบนั้นนะเว่ย!!" นัทโวยวาย
 "เฮ้ย! บอกให้มันเงียบหน่อยสิวะ! เดี๋ยวพวกซอมบี้ก็แห่กันมาหรอก!" ไรท์ดุสมาชิกในแก๊ง ในจังหวะนั้นกิ๊บถือโอกาสรอดของตัวเองกัดเข้าที่แขนของไรท์จนจมเขี้ยว เมื่อไรท์รู้สึกถึงแรงกัดของหญิงสาวจึงเหวี่ยงร่างของหญิงสาวออกไปพร้อมกับตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่และใช้เท้าสกปรกของมันถีบร่างของกิ๊บกระเด็นไปนอนกับพื้นอย่างโกรธจัด
 "อีกะหรี่นี่มันกัดกู!" ไรท์สบถออกมาพร้อมมองรอยกัดของหญิงสาวซึ่งตอนนี้เป็นแผลเลือดไหวซิบ ๆ
 ปัง!
 เสียงปืนไรเฟิลซุ่มยิงของฟางดันสนั่นทั่วบริเวณ กระสุนบินลอยแหวกอากาศมา ผ่านพวกผมไปถูกที่แขนของไรท์ทันที แผลที่ถูกยิงด้วยปืนสไนเปอร์นั้นแรงพอที่จะทำให้กระสุนทะลุแขนของเข้าไปเจาะที่ท้องของมัน ไรท์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด พวกซอมบี้เริ่มเข้ามาในแสงสว่าง ซึ่งในความเป็นจริงพวกมันได้ยินเสียงตั้งแต่นัทโวยวายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นิววิ่งเข้าไปทันที เขาเล็งปืนไปที่ลูกน้องของไรท์ทั้งหมดแล้วกราดยิงอย่างไม่ปรานี กระสุนลูกปรายกว่าร้อยนัดที่แตกออกมาจากกระสุนลูกซองลอยแหวกอากาศด้วยความเร็วแสงเข้าเป้าไปเกือบทุกนัด ทำให้สามารถล้มไปสองคน ส่วนที่เหลือนั้นหลบไปเข้าไปอยู่ด้านหลังของตัวประกัน
 เมื่อเห็นนิวทำแบบนั้นผมจึงทำตาม ผมยิงกระสุนกราดไปเช่นกัน แต่พยายามอย่างหนักเพื่อไม่ให้กระสุนเข้าไปถูกร่างของตัวประกันแม้แต่นัดเดียว ซึ่งการทำแบบนั้นมันเป็นการกระทำที่ยากต่อการควบคุมแรงเหนี่ยวของปืนมากมาย แต่ในใจผมยังภาวนาไม่ให้เพื่อและตัวประกันอีกคนหนึ่งเป็นอะไรไป พอถึงระยะประชิด นิวจับที่ปลายกระบอกปืนลูกซองของตัวเองก่อนที่จะใช้มันฟาดไปที่ลูกน้องของมันที่ถือไม้เบสบอลทันที และได้ประดาบกับคนที่ถือมีดมาเชเต้ ก่อนที่จะใช้มีดสั้นของตัวเองแทงเข้าที่ใต้คางจนมิดด้ามทะลุไปถึงสมอง ผู้ที่ถูกแทงถึงกับตาเหลือกและล้มลงไปนอนคว่ำกับพื้นอย่างน่าอนาถ ส่วนมีดนิวได้ชักออกมาอย่างรวดเร็วด้วยพละกำลังที่แข็งแกร่งของตัวเอง เมื่อผมเข้าไปถึงตัวพวกมันและทิ้งปืนไรเฟิลเพราะกิ๊บเคยบอกว่าปืนไรเฟิลจะใช้ลำบากมากในระยะประชิด ให้ใช้มีดจะเป็นการดีที่สุด
 ผมชักมืดออกมาจากชองใส่มีดที่ต้นขาหนึ่งเล่มแล้วแทงเข้าที่ท้องของคนที่ถือปืนพกเถื่อนทันที!
 อ่า…มือผมเปื้อนเลือดแล้ว
 ตอนนี้ในหัวของผมมันโล่งไปหมด โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองนั้นกำลังกระหน่ำแทงศพของลูกน้องของไรท์ที่ถือปืนเถื่อนนั้นอย่างเลือดเย็น อ่าา…กลิ่นเลือดนี่มันหอมจริง ๆ รู้สึกอยากจะกลืนมันลงคอจริง ๆ!!
 "ไอ้เอ็น!!" เสียงหนึ่งเรียก แต่มันฟังดูเบลอจริง ๆ แต่ผมจำเสียงนั้นได้ มันเป็นเสียงของนิวนั่นเอง! "ไปได้แล้ว เราช่วยนัทและกิ๊บได้แล้ว รีบไปกันเถอะ พวกซอมบี้ก็เริ่มทยอยเข้ามากันแล้ว!"
 ผมได้สติทันที เห็นกิ๊บกับนิวกำลังหามร่างของนัทอยู่ เมื่อทั้งสองเห็นว่าผมได้สติแล้ว กิ๊บใช้มือข้างที่เหลือฉุดให้ผมลุกขึ้นมา ก่อนที่ผมจะออกวิ่งไปกับพวกพ้อง จู่ ๆ เสียง ๆ หนึ่งทำให้ผมอยู่วิ่งทันที
 "ชะ…ช่วย…ด้วย…" เป็นเสียงเล็ก ๆ ที่ไม่น่าจะมีใครได้ยิน
 แต่ผมกลับได้ยิน…
 เพียงเสี้ยววินาทีที่มีเวลาให้ผมมีเวลาตัดสินใจ
 ผมวิ่งกลับไปมานักโทษหญิงคนนั้นทันที เธอมีสภาพที่ดูแย่มาก บาดแผลเต็มร่างกายที่สกปรกและเต็มไปด้วยดินโคลนและสิ่งปฏิกูลมากมาย ผมสีทองของเธอยุ่งเหยิง เสื้อผ้าสกปรกและขาดวิน ใบหน้าดูเลื่อนลอยเหมือนกับว่าจิตวิญญาณของเธอนั้นถูกย่ำยีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมใช้มีดอีกเล่มตัดเชือกทั้งเส้นออก เมื่อร่างกายของเธอหลุดจากพันธนาการ ผมจึงแบกเธอวิ่งหนีไปยังรถและไม่ลืมที่จะคว้ากระเป๋าอาวุธและอาหารติดมือไปด้วย น่าแปลกใจอีกตรงที่แรงของผมสามารถแบกร่างหญิงสาวไว้บนบ่าและอีกมือถือกระเป๋าที่หนักกว่ายี่สิบกิโลกรัมในมือเดียวอย่างง่ายดาย ตอนนี้ผมไม่มีเวลาที่จะมานั่งคิดเล็กคิดน้อยอะไรแล้ว เธอกำลังจะตายในไม่ช้า ถ้าผมไม่ตัดสินใจจะช่วยเธอและหนีออกไปจากที่นี่เสีย ขาของผมอยากจะให้วิ่งหนีออกไปจากที่นี่ซะ แต่สัญชาตญาณของผมไม่เห็นด้วย
 "แม่งเอ๊ย!" ผมสบถออกมา
 จากนั้นเท้าของผมก็ถีบตัวออกจาก ณ จุดนั้นทันที ซอมบี้นั้นมาทุกทิศทาง แต่รถของเราที่ดั่งเป็นตั๋วที่จะพาเราออกไปจากที่นี่นั้นได้จอดรออยู่แล้ว ผู้โดยสารทุกคนกำลังรอการมาถึงของผมอยู่ แต่การที่ต้องแบกของหนักไว้ตั้งสามอย่างนั้นแทบทำให้วิ่งไม่ถนัดเลย ผมเห็นฟางวิ่งถือปืนไรเฟิลซุ่มยิงเข้ามา จากนั้นเธอก็เล็งมาทางผม...เดี๋ยวสิ...
 เธอทำอะไรน่ะ...?
 จากนั้น เธอก็ลั่นไกปืนทันที ด้วยความที่เธอไม่เคยได้ยิงปืนทำให้ถูกแรงถีบของปืนกระแทกเข้าที่ร่างกายอย่างจังจนหงายหลังลงไปนอนกับพื้น กระสุนปืนของไรเฟิลพุ่งผ่านผมไปเจาะทะลุหัวของซอมบี้ประมาณสี่ห้าตัวพร้อมกันที่กำลังจะเข้ามากัดผมให้ได้ ผมไม่ได้มีพลังวิ่งเร็วจนขนาดสามารถวิ่งได้เหมือนควิกซิลเวอร์สักหน่อย ส่วนนิวได้เห็นฟางล้ม เขาพุ่งเข้าไปรับตัวแฟนสาวทันทีและอุ้มไปนั่งด้านข้างคนขับ กิ๊บแบกนัทมานั่งบนรถเรียบร้อยและใช้ปืนที่อยู่ในรถยิงกราดพวกซอมบี้อย่างบ้าคลั่ง
 เธอไม่เคยเจอฝันร้ายที่ร้ายขนาดนี้มาก่อน ปลอกกระสุนสีทองลอยออกจากกระบอกปืนหลังจากได้ทำหน้าที่มัจจุราชของมันเสร็จสิ้นไม่หยุดหย่อนราวกับว่ามันจะกระเด็นออกมาเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้จบ เธอกดที่ไกปืนอย่างแน่นไม่หวังจะให้นิ้วอันเรียวสวยนั้นหลุดจากมันเด็ดขาด ผลจากการกระทำของกิ๊บทำให้ซอมบี้ที่อยู่บริเวณนั้นไม่ค่อยลดมากสักเท่าไหร่ เพราะเธอทำได้แต่ยิงกราดจนไม่ได้เล็งเข้าที่หัว นิวจึงใช้ปืนพกคู่เป่าสมองพวกมันทีละตัว ทีละตัว จนสามารถทำให้จำนวนของมันลดลงอย่างง่ายดาย
 ส่วนผมที่ยังคงวิ่งอยู่รู้สึกเหมือนว่าตัวเองเริ่มหมดแรงแล้ว ขาของผมเริ่มอ่อนแรง แต่ระยะทางมันอีกไม่ถึงสิบเมตรก็ถึงแล้ว ผมจึงฝืนขาของตัวเองโดยการถีบส่งตัวด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่พุ่งไปยังจุดที่รถจอดทันที นิวพยายามยิงตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดจนตอนนี้เราสามารถมีเวลาเหลือพอที่จะขับรถหนีออกไปจากที่นี่ได้แล้ว
 "นิวมาแล้ว! กิ๊บหยุดยิง! ได้เวลาไปกันแล้ว!" ดูเหมือนกิ๊บจะไม่ฟัง เธอยิงกราดไปเรื่อย ๆ จนสุดท้ายแล้วกระสุนก็หมด ด้วยความที่เธอบันดาลโทสะขึ้นมาเอง เธอโกรธจนแทบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้วจึงโดยปืนในมือทั้งหมดใส่พวกมัน ซึ่งใคร ๆ ก็รู้ว่ามันเป็นการกระทำที่ดูเหมือนเป็นการฆ่าตัวตายทางอ้อม ผมเห็นว่ามันไม่ดีแล้ว ผมจึงวางหญิงสาวปริศนาไว้ข้าง ๆ นัทที่ตอนนี้หมดสติไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จากนั้นผมจึงพุ่งเข้าไปอุ้มกิ๊บที่เริ่มคำรามอย่างบ้าคลั่งอย่างคนเสียสติ เมื่อนิวเห็นดังนั้นจึงโล่งอก เขาจึงกลับขึ้นมานั่งบนรถและขับออกไปจากสถานที่แห่งนั้นทันที
 รถพุ่งทยานออกไปชนกับพวกซอมบี้และออกจากสยามสแควร์ทันที ในระหว่างนั้น ผมมองที่มือขวาของตัวเอง มีเลือดสีแดงสดเปื้อนอยู่พลางครุ่นคิด
 เราฆ่าคนไปแล้ว...มือเปื้อนเลือดซะแล้วสิ...


"นายต้องรีบตัดสินใจแล้วล่ะ" นิวเริ่มชะลอรถ พวกซอมบี้เริ่มวิ่งเข้ามากระแทกกับรถจนโงนเงน กิ๊บกรีดร้องอย่างหวาดกลัวในอ้อมกอดของนัท ผมรู้ทันทีว่าทั้งสองไม่มีความสามารถในด้านการต่อสู้ มีแค่นิวกับผมเท่านั้นที่จะสามารถปกป้องสองคนนี้ได้ ความคิดที่ย้อนแย้งเริ่มบีบคั้นกดดันอยู่ในหัว ร่างกายของผมเริ่มเย็นซีดสลับร้อนผ่าวด้วยอะดรีนาลินที่มันสูบฉีดโดยไม่ได้ตั้งใจ นั่นหมายความว่าใจนึงอยากให้หนีไปแต่อีกใจอยากให้สู้เพื่อที่จะกลับไปหาครอบครัวของผมเอง ทั้งสองคนนั้นคือสองคนสุดท้ายที่ผมจะสู้เพื่อให้มีชีวิตรอดอยู่ต่อไป ถ้าผมมาตายตอนนี้ก็คงจบเกมพอดี แม้ว่าครอบครัวของผมจะไม่ได้สมบูรณ์เหมือนคนอื่น ๆ แต่ด้วยความรักหมดหัวใจที่มีให้พวกท่านกลายเป็นแรงผลักที่จะเชื่อมั่นในตัวเองที่จะฝ่าฟันไปถึงพวกท่านได้
 "รีบคิดหน่อยสิเอ็น!" นัทเริ่มหัวเสียเพราะซอมบี้หลายตัวเริ่มทำการทุบกระจกด้วยพละกำลังที่มหาศาลเกินกว่าแรงมนุษย์ธรรมดาจะมีได้จนเริ่มร้าว รอยร้าวเริ่มขยายวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ผมมีเวลาเพียงห้าวินาทีในการตัดสินใจ
 ห้า…
 ถ้าผมลงไป พลาดครั้งเดียวคือตาย โดนข่วนเล็ก ๆ ครั้งเดียวคือตาย โดนกัดครั้งเดียวคือตาย ล้มครั้งเดียวคือตาย
 สี่…
 เพียงความกลัวแค่เสี้ยวเดียวคือตาย
 สาม…
 หมดศรัทธาในตัวเองคือตาย ซึ่งตอนนี้ผมกำลังเริ่มหมดศรัทธาในตัวเองแล้ว…
 สอง…
 เอาไงดี…
 หนึ่ง…
 นิวยื่นดาบคาตะนะให้
 "ไม่มีเวลาแล้วนะ"
ไม่ ๆๆๆ กูยังไม่ได้ตัดสินใจเลยโว้ย!!
 ศูนย์!!
 พวกมันข้างนอกพยายามตะเกียกตะกายอย่างบ้าคลั่งเพื่อที่จะเข้าไปลิ้มลองเนื้อมนุษย์ที่กลิ่นหอม รสชาติของ มันสมองและเนื้อติดมันของพวกมนุษย์ที่อยู่ในรถคันนี้ที่เพิ่งพุ่งชนกับเสารางรถไฟฟ้าบีทีเอสเข้าอย่างจัง ๆ เมื่อกี้ แต่มันก็ส่งผลให้ซอมบี้หลายตัวที่อยู่ในบริเวณนั้นตายไปหลายตัวเลยทีเดียว ก็มีบางตัวที่สูญเสียแขนขาไปแต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำคัญอะไรกับเป้าหมายที่จะได้รู้สึกถึงเนื้อที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยเลือดอยู่เต็มปากของพวกมัน ควันที่ขึ้นโขมงออกจากกระโปรงรถเป็นสัญญาณบอกว่ารถของนิวนั้นไปต่อไม่ได้แล้ว นั่นเป็นสัญญาณที่ดีต่อพวกมันที่จะรุมกินโต๊ะ
 แต่เสียใจด้วย
 นิวใช้พละกำลังอันมหาศาลของเขาถีบประตูรถทั้งฝั่งผมและฝั่งเขาอย่างแรงจนประตูรถหักและกระเด็นออกไปเพื่อทลายม็อบซอมบี้เพื่อที่จะมีโอกาสได้วิ่งฝ่าออกไปได้ ผมพุ่งตัวออกไปพร้อมชักดาบคาตะนะออกมา แม้ว่าผมจะไม่เคยใช้ดาบจริงมาก่อน น้ำหนักของมันแตกต่างจากดาบไม้โดยสิ้นเชิง เลยทำให้การประสานระหว่างข้อมือและดาบยังไม่สมดุลกันเท่าไหร่ อาจารย์เคนโด้มักสอนผมเสมอว่า ไม่ว่าจะจับอาวุธไหน ให้รู้สึกว่ามันหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายของเรา ท่านสอนผมในขณะที่ผมชอบทำดาบหลุดจากมือทุกครั้งที่ต้องประลองกับศิษย์เพื่อนรุ่นเดียวกัน
 ผมกับนิวไม่มีเวลาที่จะให้คิดอะไรมาก จัดการฟันหัวซอมบี้ตายไปคนละหนึ่งตัว ไม่อยากเชื่อว่าคมดาบนั้นเหนือกว่าดาบทั่วไปเสียอีก ความคมของมันสามารถฟันกะโหลกศีรษะของมนุษย์ให้ขาดได้โดยการตวัดด้วยความเร็วปานกลางเพียงครั้งเดียว แถมรอยการฟันก็ยังเรียบเนียนอีกด้วย
 นี่คือดาบญี่ปุ่นของจริง แตกต่างจากของปลอมที่ขายอยู่ทั่วไปตรงที่ของปลอมจะไม่สามารถคมได้เท่านี้ และจะบิ่นทุกครั้งเมื่อตวัดออกไปแรง ๆ แถมโลหะที่เอามาสร้างก็ไม่ใช่เหล็กกล้าแท้ จึงสามารถเห็นความแตกต่างของความทนทานและความคมของใบมีด
 ให้ตายสิ…โคตรสะใจเลย!!
 ผมเริ่มจะคุมความป่าเถื่อนในตัวเองไม่ได้แล้ว…
 ใบมีดในมือส่องแสงประกายแวววับทุกครั้งที่ผมตวัดมันไปบนอากาศฟันทะลุเนื้อเยื่อ ตัดผ่าเซลล์ของตัวมันจนไม่สามารถที่จะทำให้พวกมันลุกขึ้นมาอีกเป็นทั้งที่สอง ตอนนี้ร่างกายของผมนั้นได้หลอมรวมกับดาบตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่มันรู้สึกดีที่ได้กลิ่นคาวเลือด และผมเชื่อสุดหัวใจเลยว่าใบมีดของผมนั้นจะรู้สึกดีกับมันด้วยเช่นกัน นิวฟาดฟันพวกซอมบี้อย่างมันมือ ผมไม่รู้ว่าเขาเรียนหรือผ่านอะไรมา ร่างกายท่อนบนของเขาที่เหลือแต่เสื้อกล้ามสีดำเผยให้เห็นท่อนแขนอันกำยำ ปกคลุมไปด้วยกล้ามเนื้อแข็ง ๆ ราวกับเกราะเหล็ก ผิวที่ขาวกว่าคนไทยทั่วไปตัดกับสีเสื้อกล้ามทำให้ผิวของเขาสว่างราวกับผิวของสตรี ยามที่เขาตวัดดาบฟันหัวซอมบี้แบะไป เลือดของมันก็กระเด็นมาโดนผิวของเขาจนทำให้ดูเหมือนดอกกุหลาบขาวที่ถูกย้อมไปด้วยโลหิต
 พวกมันมีเยอะเกินกว่าจะรับมือได้ ไม่น่าเชื่อว่าคนแค่สองคนจะสู้พวกมันได้ถึงขนาดนี้ สิ่งที่น่าแปลกใจก็คือพวกมันบางตัวนั้นเดิน บางตัวก็วิ่ง ผมไม่เข้าใจในการกระทำที่ไม่สามารถคาดเดานี้ได้เลย ในระหว่างสู้ แม้ว่าจะพยายามเรียนรู้อะไรบางอย่างจากมันเท่าไหร่ ข้อมูลที่ผมได้มาก็ไม่ต่างจากข้อมูลที่ได้จากในหนังหรือในเกม อย่างแรกก็คือต้องจัดการเข้าที่หัว ซึ่งเป็นจุดอ่อนเดียวของมัน อย่างที่สอง ฆ่าตัวที่มันเข้ามาใกล้ที่สุดก่อน อย่างที่สาม เมกชัวร์ด้วยว่าพวกมันแน่นิ่งจริง ๆ ทุกอย่างที่ผมได้เรียนรู้ข้างต้นนี้ผมเรียนรู้ได้ระหว่างฟันพวกมันนี่แหละ การที่ผมไม่ได้ฝึกมานาน การเคลื่อนไหวของผมมันเริ่มจะฝืด ๆ ไปหน่อย กล้ามเนื้อของผมหายไปหมดหลังจากที่ไม่ได้ออกกำลังกายตั้งนาน พุงที่ค่อยยื่นออกมาทุกวันมันจะเป็นตัวถ่วงที่ดีที่สุดระหว่างการต่อสู้เลยก็เป็นได้ แตกต่างจากนิวที่ร่างกายกำยำที่ ดูเหมือนผ่านการออกกำลังกายมาดี การเคลื่อนไหวอันทุกท่วงท่าของเขาพลิ้วไหวราวกับสายน้ำที่มีปลาคาร์ปว่ายอยู่ พวกเราสองคนไม่ได้ไปไหนไกล พวกเรายังคงยืนอยู่ที่เดิมเพราะว่านัทกับกิ๊บยังไม่ยอมลงมาจากรถ
 "กูจะถ่วงเวลาไว้ให้ มึงไปพานัทกับกิ๊บลงมาและเอาปืนลงมากระบอกนึง!" นิวตะโกนสั่งผมและเขาหมุนตัวเหวี่ยงดาบฟันหัวซอมบี้ขาดไปที่เดียวห้าตัว ให้ตายสิ เขามันปีศาจชัด ๆ
 ผมทำตามแต่โดยดี เพราะตอนนี้จำนวนของมันก็เริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัดแล้ว ดูเหมือนว่านิวจะฆ่าไปหลายสิบตัวแล้ว ผมพุ่งเข้าไปในรถ ระหว่างที่ซอมบี้นั้นเข้าไปใกล้ นิวขว้างระเบิดมือที่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวเอามาจากนั้นไว้ห่างจากตัวไม่กี่เมตร เขาพุ่งเข้าไปหลบเศษระเบิดหลังกำแพงที่ทลายลงมาจากเสาบีทีเอส จึงเป็นสิ่งที่ดึงความสนใจให้พวกมันวิ่งเข้าไปหานิวเพียงคนเดียว เขาหนีพวกมันไปยืนอยู่บนยอดของซากปรักหักพังแล้วปล่อยให้พวกซอมบี้วิ่งตามขึ้นไปเพื่อชะลอการเคลื่อนไหวของมัน
 "พวกมึงไม่ต้องกลัว เดี๋ยวจะพาออกไป" ผมพูดกับทั้งสอง "ปืนอยู่ไหน?"
 "มึงมีใบอนุญาตแล้วเหรอ?" นัทถาม
 "ไม่มี แต่ตอนนี้กูคิดว่าไม่มีตำรวจที่ไหนจะมีตามจับคนที่พกปืนในช่วงเวลาแบบนี้หรอก" ผมแสยะยิ้ม
 "มึงเคยยิงปืนมาก่อนหรือเปล่า?" กิ๊บถาม
 "เคยแต่บีบีกัน แต่ปืนจริงนี่น่าจะไม่ต่างกัน" ผมปาดเหงื่อทั้ง ๆ ที่ยังถือดาบอยู่ ปืนมีสองกระบอก กระสุนปืนเต็มแม็ก ส่วนแม็กที่ไว้เต็มก็มีอยู่เยอะแยะ ให้ตายสิ รถไอ้นิวนี่มันคลังอาวุธชัด ๆ
 "งั้นเอามาให้กูยิงซัปพอร์ตมึงดีกว่า กูเคยเรียนยิงปืนมาก่อน" กิ๊บหยิบปืนไปจากมือของผม "ญาติกูเป็นทหารน่ะ นางเคยสอนกูยิงปืนสำหรับทหารหญิงไว้ ไม่น่ายาก"
 "จะเอางั้นเหรอกิ๊บ เค้าไม่อยากให้แฟนตัวเองเข้าไปเสี่ยงนะ" นัทอ้อนวอน
 "แฟนเค้าเป็นคนขี้ขลาดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หุบปากแล้วออกไปสู้ซะ" กิ๊บขมวดคิ้วใส่ "ไม่งั้นก็ตายอยู่กันหมดนี่แหละ นิวกับเอ็นออกไปสู้จนตัวตาย เรามานั่งหลบอยู่แบบนี้เนี่ยนะ โคตรสมเพชเลย"
 "ช่างแม่งเรื่องนี้เถอะ ตอนนี้เราต้องรีบไปแล้ว เร็วเข้า!!" ผมแย้งก่อนที่ทั้งสองจะดราม่ากันอีก
 ผมพุ่งตัวออกไป กิ๊บเปิดประตู ในมือทั้งสองถือปืนพกข้างละกระบอก นัทก็ออกมาด้วยเช่นกัน เขาออกมาพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่คาดว่าจะมีอาวุธที่ผมไม่เห็นอัดแน่นอยู่ในนั้น ในมืออีกข้างของเขาถือแม็กของปืนพกที่จะคอยส่งให้กับกิ๊บ ให้ตายสิ สลับบทบาทกันซะงั้น
 นิวที่ยืนอยู่บนยอดกองศพที่เขาได้ฆ่าไป มันทำให้จำนวนของซอมบี้ลดลงอีก แต่ผมเห็นว่าเขาเริ่มเหนื่อยกันแล้วจึงสั่งให้กิ๊บยิงสกัดซอมบี้ แต่เธอดันยิงพลาดไปถูกแขนถูกร่างกายของมัน แน่ล่ะ ยิงถูกจุดนั้นมันไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้ ตามที่หนังซอมบี้ได้กล่าวเอาไว้ตั้งหลายเรื่องที่ว่าเส้นประสาทของพวกมันตายหมดแล้ว จึงไม่สามารถรู้สึกถึงความเจ็บปวดได้อีกต่อไป เพราะงั้นสิ่งที่จะทำให้พวกมันหยุดเคลื่อนไหวแบบถาวรได้ก็คือการทำงานส่วนหัวของมันนั่นเอง
 "เล็งที่หัวมันสิกิ๊บ!" นิวตะโกน
 "ใจเย็น ๆ สิวะ!" กิ๊บหัวเสียเพราะเล็งไม่โดนสักที เสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้ซอมบี้ทุกตัวหันมาหาเธอกันหมดเลย นั่นทำให้ผมต้องพุ่งเข้าไปฆ่าพวกมันให้ตายทีละตัวเพื่อให้กิ๊บทำตัวเองให้ชินกับปืนที่ถือทั้งสองมือ จากนั้นเธอจึงตัดสินใจเก็บปืนแนบไว้ที่กระโปรงนักศึกษาของเธอและถือปืนมือเดียว เมื่อเธอลั่นไกปืน กระสุนตะกั่วพุ่งทะยานออกจากปลายกระบอกปืนเข้าไปฝังอยู่ในศีรษะของซอมบี้ตัวหนึ่ง มันล้มหน้าคะมำลงไปกับพื้น นั่นเป็นสัญญาณว่ามือปืนคนใหม่ของกลุ่มเราได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว หญิงสาวยืนนิ่ง มือไม้สั่นเทิ้มไปด้วยความกลัว แน่ล่ะ เธอไม่เคยยิงใครมาก่อน แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาพูดถึงเรื่องนั้นแล้ว เพราะผมก็ไม่เคยจับดาบจริงฟันคนมาก่อน เคยแต่จับดาบฟันฟาดฟันกับหุ่นไม้เท่านั้นเอง
 "พวกเรา! วิ่งไปให้ถึงบ้านกูเลย" นิวตะโกนและกระโดดลงมาจากยอด เมื่อเขาถึงพื้น ใบมีดสีดำชุ่มเลือดของเขาได้ตวัดไปเป็นวง ส่งผลให้พวกซอมบี้หัวขาดถึงหกตัว ร่างกายของพวกมันล้มลงกับพื้นแต่ก็ยังสามารถตะเกียกตะกายได้อยู่ ถ้ายังไม่ทำลายหัวสมองของพวกมัน ยังไงมันก็ไม่แน่นิ่ง
 "แล้วบ้านมึงอยู่ที่ไหน!?" เอ็นถาม
 "อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่ วิ่งไปอีกสามซอยก็ถึงแล้ว!" นิวตอบ "พวกกูสามคนรู้ดีเพราะอยู่ด้วยกันนี่แหละ ตอนนี้วิ่งสุดชีวิต!!"
 เท้าของผมดีดตัวออกไป พยายามฝ่าดงพวกมันไปให้ได้ พวกเราเคลื่อนไหวเป็นขบวน นิวคือแม่ทัพที่มีพละกำลังที่แข็งแกร่ง ส่วนกิ๊บเป็นส่วนโจมตีระยะไกลและซัปพอร์ตแม่ทัพ ส่วนนัทเป็นส่วนซัปพอร์ตหน่อยโจมตีระยะไกลและค่อยบอกว่าจะมีซอมบี้ออกมาจากตรงไหน ส่วนผมเป็นหน่วยคุ้มกันหลังเพราะต้องมีคนประกบหน้าหลังของนัทที่หิ้วกระเป๋าใบโตที่ใส่ของจำเป็นสำหรับการเอาชีวิตรอดอย่างยิ่ง แต่ในความเป็นจริงแล้ว เราไม่อยากจะเสียเพื่อนคนไหนไปต่างหาก อะดรีนาลีนของผมที่ยังคงสูบฉีดแบบไม่มีวันหมดก็ยังคงฟาดฟันเหล่าซอมบี้สายวิ่งที่คอยวิ่งตามพวกเรา พวกมันวิ่งเร็วเหนือกว่ามนุษย์จึงต้องใช้ความพยายามและสมาธิสูงมากในการจัดการพวกมัน
 การที่จะจัดการพวกมันในขณะที่วิ่งอยู่นั้นมันยากเกินกว่าที่จะรับมือได้ ส่วนตอนนี้แขนของผมเริ่มอ่อนแรงลงแล้ว
 ผ่านไปหนึ่งซอยแล้ว เสียงปืนที่ดังออกมาจากปืนของกิ๊บจะดึงพวกมันให้เขามาใกล้
 จู่ ๆ สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
 มีมือของซอมบี้ตัวหนึ่งที่รอดจากการโจมตีของผมไป แล้วเข้าไปถึงตัวนัท เหมือนมันรู้ว่าคนไหนความสามารถในการต่อสู้อ่อนแอที่สุดในกลุ่ม ให้ตายสิ พวกมันมีความคิดอย่างนั้นเหรอ!?
 เป็นไปไม่ได้…
 "ชะ…ช่วยด้วย!!" นัทตะโกน
 ผมเห็นดังนั้นจึงเข้าไปดึงร่างของนัทออกมาก่อนที่เขาจะโดนกัด
 แต่โชคร้าย…
 ฟันของมันงับเข้าที่ลำตัวของผม!!!


สยามสแควร์ยามค่ำคืนเวลาสี่ทุ่มนี้โดยปกติแล้วก็ยังมีวัยรุ่นเดินกันให้วุ่นไปหมด แต่ตอนนี้มันกลับร้างผู้คน รวมถึงพวกซอมบี้อีกด้วย สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ลอยคลุ้งอยู่บนอากาศ ไม่มีแสงสว่างอยู่รอบ ๆ บริเวณ มีแต่เพียงแสงจากตะเกียงที่ไปเจออยู่ตามร้านขายของในสยามสแควร์ซึ่งสามารถใช้น้ำมันก๊าดในการจุดตะเกียงเพื่อให้แสงสว่าง เราเอามันมาหลายตะเกียงและจุดวางไว้รอบ ๆ ตัวเราเพื่อให้ทัศนะการมองเห็นของพวกเรากว้างขึ้นไปอีก อีกทั้งยังสามารถป้องกันไม่ให้พวกมันเข้ามาได้ใกล้มากกว่าเดิมอีกด้วย เราได้ไอเดียในการใช้มีดหรือดาบฆ่ามันเพื่อให้เกิดเสียงน้อยที่สุด จะใช้ปืนเมื่อจวนตัวจริง ๆ หรือใช้ฆ่ามนุษย์ ในความเป็นจริงผมไม่คิดอยากจะฆ่ามนุษย์ด้วยกันเลยแม้แต่นิดเดียว ส่วนแผลที่โดนพวกมันข่วนเริ่มแสดงอาการปวดอีกแล้ว แถมมันยังปรากฏเส้นเลือดสีดำบาง ๆ ขึ้นมาจากใต้ผิวหนังที่ดูแล้วน่าสยดสยองเหลือเกิน ด้วยความที่ไม่อยากให้นิวและกิ๊บรู้แม้กระทั่งโดนข่วน เพราะไม่อยากให้ให้แตกตื่น ถ้าผมกลายเป็นซอมบี้ขึ้นมา ผมจะต้องมีสติพอที่จะเอาปืนมาเป่าสมองตัวเองทันทีอย่างไม่ลังเล พวกเราทั้งหมดถืออาวุธประจำกายของตัวเองครบครัน กิ๊บมีปืนกลหนักหนึ่งกระบอก กระสุนสำรองกว่าสิบแม็กอยู่ที่เข็มขัดหนังสีดำสองเส้นซึ่งคาดไขว้กันเป็นตัวเอ็กซ์อยู่ที่เอวอันผอมบางของเธอและยังมีปืนพกที่อยู่ในชองใส่กระบอกปืนพกที่คาดไว้ที่เข็มขัดเส้นที่สองและเส้นที่หนึ่งของเธอ เรียกไว้ว่าเธอพร้อมฆ่าทุกคนที่ขวางหน้า นิวถือปืนลูกซองที่สามารถยิงได้หกนัดติดต่อกันรวด พร้อมกระสุนหลายนัดที่อยู่ในกระเป๋าใส่กระสุนที่คาดอยู่กับเข็มขัดของเขา อีกทั้งมีปืนสั้นใบมีดสีดำซึ่งเป็นหนึ่งในของสะสมของเขาเหน็บไว้กับเข็มขัดเป็นแนวนอนด้านหลัง เมื่อสูญเสียอาวุธระยะไกล เขาจะสามารถชักมันออกมาจัดการศัตรูได้ง่ายดาย ส่วนผมมีปืนเอ็มสิบหกหนึ่งกระบอก ปืนพกหนึ่งกระบอกที่เหน็บไว้กับชองปืนที่เข็มขัดพร้อมแม็กกระสุนห้าแม็ก ด้านหลังผมคาดดาบคาตะนะไว้สองเล่มไขว้กันเป็นตัวเอ็กซ์และยังมีมีดสั้นมองเล่มที่คาดไว้กับซองใส่มีดที่ต้นขา เรียกได้ว่าพวกเราสามคนนั้นอาวุธครบมือสุด ๆ
 ลมเย็น ๆ พัดผ่านพวกเราเบา ๆ ซึ่งตอนนี้เราเข้าสู่โหมดระวังตัวแบบที่สุด ผมไม่รู้ว่าพวกมันจะมาไม้ไหน แต่การที่พวกมันจ้องซุ่มยิงพวกเรามันคงจะไม่สวยเท่าไหร่ แต่ไม่เป็นไร เพราะตอนนี้เราให้ฟางมาเป็นหน่วยซุ่มยิงให้กับเรา แม้ว่าเธอจะไม่มีประสบการณ์ในการยิงปืนเลยแม้แต่น้อย แต่ด้วยความที่คนของเรามีไม่กี่คน ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เราจะต้องระมัดระวังตัวให้ก่อนและขู่มันด้วยว่า 'เรามีพลซุ่มยิงอยู่แถวนี้ ถ้าไม่อยากโดนเป่าหัวสมองกระจุยก็คืนเพื่อนกูมาซะดี ๆ แล้วทางใครทางมัน' กิ๊บสอนการใช้ปืนไรเฟิลซุ่มยิงเบื้องต้นให้เผื่อเกิดสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดและผมก็หวังว่าเธอจะสามารถยิงมนุษย์ด้วยกันได้นะ เชื่อเถอะ เมื่อเธอเห็นสภาพของโลกปัจจุบันที่เป็นอยู่แล้วเธอแทบจะช็อกไปเลยทีเดียว เหงื่อของผมไหลลงมาตามใบหน้าหลายแม็กจนต้องยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อทั้ง ๆ ที่อากาศนั้นไม่ได้ร้อนเลยแม้แต่นิดเดียว แถมผมก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดที่ว่าแค่ยืนเฉย ๆ ก็เหงื่อไหลได้เลย แต่เป็นเพราะตอนนี้ผมคงอ่อนแอลงและกำลังจะกลายร่างหรือเปล่า…?
 ในระหว่างที่รอ ก็มีซอมบี้บางตัวเข้ามาในเขตแสงสว่าง ก็เป็นหน้าที่ของผมก็ใช้ดาบฟันหัวของพวกมันขาดครึ่ง รู้สึกได้เลยว่าการตวัดดาบของผมรวดเร็วขึ้น แม้ว่าจะลองผ่อนแรงแล้วก็ตาม เรี่ยวแรงมันมาจากไหนกัน ไม่ใช่เป็นเพราะอะดรีนาลีนแล้วมันเป็นเพราะอะไรกันแน่ เพราะพื้นฐานผมไม่ได้เป็นคนที่แข็งแรงอยู่แล้ว แต่ดาบธรรมดาเล่มเดียวจะเหวี่ยงตวัดออกไปก็ต้องใช้แรงแทบหมด
 แบบนี้มันไม่ปกติแล้ว…
 "ตอนนี้กี่โมงแล้ว?" นิวพูดขึ้นทำลายความเงียบลง
 "จะสี่ทุ่มแล้ว" กิ๊บตอบพลางมองนาฬิกาในโทรศัพท์มือถือสมาร์ตโฟนก่อนที่จะรีบปิดหน้าจอและยัดลงไปในกระเป๋ากางเกงที่รัดรูปเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอชัดเห็น
 "ไม่เห็นวี่แววของพวกมันเลยสินะ" ผมถอนหายใจ
 "ใจเย็น ๆ น่าเอ็น" นิวพูดเป็นเชิงห้ามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ "ยังไม่สี่ทุ่มเลย อย่าเพิ่งด่วนสรุปดีกว่านะ"
 ผมพยักหน้าเบา ๆ อย่างเซ็ง ๆ
 ให้ตายสิ ขอให้เรื่องมันจบ ๆ ไปจะดีที่สุด
 "ฉันไม่คิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น" ผมพูดขึ้นโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
 "คิดอย่างนั้นเหมือนกัน นัทไม่น่า…" จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนหลายคนใกล้เข้ามา ซึ่งเสียงนั่นผมเป็นคนได้ยินเสียงนั่นเป็นคนแรก จึงกำปืนในมือแน่นและหันไปยังทิศทางต้นเสียงทันที คนอื่นที่เห็นคนก็ทำตามอย่างไร้คำถาม เพราะคำถามนั้นค่อยถามทีหลัง ตอนนี้เราต้องระแวงและไม่ไว้ใจอะไรสักอย่างนอกจากพวกพ้องของตัวเอง ใช่…ผมได้ยินเสียงฝีเท้าที่กระทบกับพื้นคอนกรีตจริง ๆ พวกมันกำลังเดินเข้ามาหาพวกเราด้วยความเร็วคงที่ ให้ตายสิ มันเกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่ ถ้าเงี่ยหูฟังให้ดี แม้กระทั่งเสียงลมหายใจของพวกมันผมก็ยังได้ยินชัดสองหู!
 "พวกมันงั้นเหรอ?" กิ๊บปลดล็อกเซฟตี้ปืนของตัวเอง
 "ใช่…" ล่ะมั้ง…
 เพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้นก็ปรากฏกลุ่มคนจำนวนประมาณสิบคนพร้อมกับอาวุธจับฉ่าย ไม่ว่าจะเป็นปืนพก ซึ่งดูยังไงก็เป็นปืนเถื่อน มีดทำครัว ปืนอูซี่ (ไอ้คนที่ถือมันดูท่าจะเป็นหัวหน้า เพราะมันยืนอยู่หน้ากลุ่ม) มีดสั้นของทหาร ไม้เบสบอล ท่อนไม้คมแฝก และมีดดาบมาเชเต้ ซึ่งถ้าเทียบกับอาวุธที่พวกเรามี มันต่างกันราวกับฟ้าเหว เพียงเราเปิดยิงกระหน่ำพวกมัน เราสามารถชนะศึกนี้ได้ในเวลาไม่ถึงห้าวินาที แต่มันดันเอานัทที่ร่างกายสะบัดสะบอมมัดกางแขนไว้กับไม้กางเขนที่เอามาจากโบสถ์ใกล้ ๆ เลือดที่ไหลออกมาตามบาดแผลที่เกิดจากพวกมันซ้อมเขาจนหมดสภาพ ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะหมดสติอยู่และถัดจากเขาก็มีเหยื่ออีกคนที่ถูกมัดไว้กับไม้กางเขนเช่นเดียวกับนัท แต่ร่างกายสะบัดสะบอมมากกว่าและดูเหมือนว่าเขากำลังจะตายในไม่ช้านี้แล้ว ดูดี ๆ เธอเป็นผู้หญิงผมสีทองยาวปิดใบหน้า เราไม่สามารถยิงได้เพราะมีโล่มนุษย์อยู่ถึงสองโล่ แต่ผมเห็นอาวุธของพวกมันแล้วรู้ได้ทันทีเลยว่าพวกมันไม่สามารถจัดการพวกเราได้อย่างแน่นอน
 พวกมันเดินมาหยุดอยู่ตรงข้ามกับพวกเรา เสียงลมหายใจของเหยื่อทั้งสองนั้นรวยรินที่สุด เมื่อสังเกตหน้าตาของพวกมันแต่ละคนดูเหมือนว่าพวกมันจะเป็นนักเลงสยามที่ออกข่าวเมื่อไม่นานมานี้ พวกมันเป็นนักเลงกลุ่มใหญ่ที่คอยป่วนชาวบ้านแถบสยามนี่เป็นประจำ สมาชิกส่วนใหญ่จะเป็นเด็กกระโปกไปยังเด็กมหาวิทยาลัยปีหกที่รักสถาบันจัดจนเรียนยังไงก็ไม่ยอมจบเสียที ตอนนี้พวกมันมากันสิบคนซึ่งน้อยมาก ๆ หากเปรียบกับทั้งหมดที่ผมเคยเห็นในขณะที่เดินที่สยามสแควร์แห่งนี้เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา
 "ว่าไงพวก" คนที่ถือปืนอูซี่ทักทายด้วยการยกมือไหวแต่ไม่ก้มหัวอย่างกวนตีน ผมรู้ว่ามันกำลังจะปั่นประสาทพวกเราอยู่ แต่ผมภาวนาไม่ให้กิ๊บระเบิดลงละกัน ไม่งั้นเธอเป่าหัวพวกนั้นหมดก่อนที่จะได้พูดอย่างแน่นอน
 "กูชื่อ 'ไรท์' เป็นหัวหน้าแก๊งนักเลงสยามที่กำลังโด่งดังในโซเซียลเน็ตเวิร์กช่วงนี้" มันยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และชี้ปืนอูซี่มาทางพวกเรา "พวกมึงก็คงจะรู้จักพวกกูแล้วล่ะมั้ง เพราะพวกกูโด่งดังซะขนาดนั้น ถ้าจะให้ไปออกทีวีก็คงยากหน่อย ยังมีสาว ๆ ทั่วสยามต้องการจะไปกับพวกกูอยู่ โดยเฉพาะกู ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!"
 "กิ๊บ มึงใจเย็น ๆ ไว้นะเว่ย" ผมกระซิบ เพราะรู้ว่าเธอเริ่มโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไปแล้ว "เราจะต้องเจรจากับพวกมันอย่างสันติที่สุด ไม่ใช่ว่าเราสู้พวกมันไม่ไหว แต่เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อนองเลือดพวกมัน"
 "กูจะฆ่าพวกมัน" เธอพูดอย่างโกรธแค้นและกัดฟัน น้ำตาของเธอไหลลงมาตามใบหน้าที่เรียวสวยทำให้รู้ว่าไฟของเธอกำลังปะทุแล้ว "มันบังอาจทำกับผัวกูแบบนี้กูยอมไม่ได้"
 "กูรู้และเข้าใจนะเว่ย" ผมพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ผมจับไหล่เธอและบีบแน่น ผมรู้ว่าผมไม่ได้สนิทกับเธอจนถึงขนาดแตะเนื้อต้องตัวได้ แต่ตอนนี้ผมต้องรั้งเธอไว้ก่อน "กูจะช่วยมึงฆ่าพวกมันก็ได้ แต่ขอให้พวกมันคืนนัทมาก่อน หลังจากนั้นมึงจะล้างบางพวกมันได้ไม่ต้องกลัวผิดเลย"
 ลมหายใจของเธอจากฟุดฟิดไม่ต่างจากวัวกระทิง ตอนนี้เริ่มเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ไฟของเธอเริ่มอ่อนลงซึ่งนั่นเป็นสัญญาณที่ดี เธอพยักหน้าเบา ๆ เป็นเชิงเข้าใจ
 "ขอให้มันจริง" เธอพูดออกมาเป็นเสียงต่ำ
 "พวกมึงคงจะเอาเครื่องบรรณาการมาให้พวกเราแล้วสินะ" ไรท์เริ่มต้นพวกเข้าประเด็น "ดูจากสัมภาระที่อยู่ข้างหลังของพวกมึงแล้วรู้สึกได้กลิ่นดินปืนและกลิ่นอาหารมากมายอยู่ในกระเป๋าทั้งสองใบใหญ่นั่น"
 มันเป็นการสันนิษฐานได้มั่วที่สุดเท่าที่ได้ยินมาเลยทีเดียว คนบ้าอะไรจะได้กลิ่นไกลถึงห้าเมตรกันเล่า
 "กูเอามาให้พวกมึงครบแล้ว ปล่อยตัวประกันออกมาด้วย" นิวพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูแข็งแรง
 "ได้! แต่กูเห็นว่าพวกมึงถืออาวุธครบมือกันมาแบบนี้ กูก็กลัวเป็นเหมือนกันนะ เผื่อกูอาจจะพูดอะไรกวนตีน ๆ พวกมึงออกไปแล้วทำให้พวกมึงคนใดคนหนึ่งไม่พอใจขึ้นมาอาจจะทำให้คนใดคนหนึ่งของพวกมึงเกิดไม่ชอบหน้ากูขึ้นมาแล้วเป่าหัวกูกระจุยขึ้นมาจะทำยังไง" มันยิ้มและเบิกตา จากนั้นก็ยิ้มเห็นฟันออกมาอย่างกวนส้นตีนสุด ๆ แต่ดูจากสภาพการแต่งตัวของมันไม่ต่างจากเด็กแว้นธรรมดาที่เกิดมารกโลกเท่านั้นเอง ในข้อมือข้างขวาของมันใส่นาฬิกาจีช็อกอยู่ ซึ่งผมเห็นแล้วรู้สึกหงุดหงิดชอบกล
 "กูอยากให้หนึ่งในพวกมึงเดินเข้ามาหากูเพื่อยื่นหมูยื่นแมว" มันพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง แตกต่างจากเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง "แต่กูไม่อยากให้มึงมา" ซึ่งมันชี้ไปที่นิว และมันก็ชี้มาที่ผมเช่นกัน แต่มันไม่ได้ชี้ไปที่ 'กิ๊บ'!!
 "กูไม่อยากยื่นหมูยื่นแมวกับตัวผู้" มันแสยะยิ้มอย่างหื่นกระหาย "แต่ถ้าเป็นน้องคนนั้นกูยินดีเลยจ้ะ นางฟ้าหรือเปล่าคะเนี่ย?"
 "แบบนี้มันขี้โกงนี่หว่า!!" นิวตะคอกอย่างเหลืออด "กูก็เอาของที่พวกมึงต้องการมาแล้ว มึงยังจะเอาอีกอย่างนั้นเหรอ!!?"
 "แบบนี้ก็แย่น่ะสิ" มันพูดอย่างผิดหวัง แม้ว่าลึก ๆ แล้วมันไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นเลยแม้แต่น้อย "พวกเราอุตส่าห์เดินไกลตั้งหนึ่งกิโลเมตรเพื่อมาเจรจาธุรกิจกับพวกคุณมึงเลยนะครับ"
 ผมเกลียดคำพูดแบบนี้ที่สุด…
 "ถ้าเข้าใจแล้วให้เธอวางปืนทุกกระบอกลงกับพื้นให้หมด อย่าให้จับได้นะว่ามีปืนอยู่กับตัว และก็อย่าทำอะไรที่ทำให้พวกพี่ตื่นเต้นนะจ๊ะ เดี๋ยวปืนพี่ลั่น" มันพูดเป็นเชิงเต๊าะใส่กิ๊บที่กำลังโมโห
 ให้ตายสิ แกว่งเท้าหาเสี้ยนจริง ๆ
 "เร็ว ๆ สิ พวกกูไม่มีเวลามากนะเว่ย!" ไรท์ถุยน้ำลายไปด้านข้างอย่างหมดความอดทน
 กิ๊บลังเลอยู่พักนึง จากนั้นเธอก็ปลดอาวุธปืนทั้งหมดออกจากร่างกายของเธอ กิ๊บหยิบกระเป๋าทั้งสองที่เต็มไปด้วยอาวุธปืนและอาหารไปหาพวกมัน ด้วยความโทสะของกิ๊บที่มีและอะดรีนาลีนที่สูบฉีดได้ที่แล้วทำให้พละกำลังของเธอนั้นเพิ่มขึ้นจนสามารถยกของที่หนักกว่าน้ำหนักของตัวเองได้อย่างสบายแม้ว่าจะหนักเกินไปเล็กน้อยสำหรับผู้หญิงคนหนึ่งก็ตาม
 พวกมันเห็นดังนั้นก็ยิ้มด้วยความหื่นกาม ราวกับว่าเป็นเสือที่จ้องจะขย้ำกระต่ายแต่กลับไม่รู้เลยว่า พวกมันเป็นเพียงหมาที่ให้หมาป่าที่กำลังโกรธเข้าไปขย้ำแทนมากกว่า!!
 พวกมันกลับไม่เดินเข้ามา แบบนี้มันไม่เรียกยื่นหมูยื่นแมวแล้ว…ผมกระชับปืนเอ็มสิบหกของตัวเองให้พร้อมสำหรับการถีบลูกตะกั่วออกไปทันที หากเกิดเรื่องที่มันคาดฝันขึ้นและดูท่านิวก็จะรู้เรื่องนี้อยู่แล้วจึงยืนนิ่ง ๆ ให้ตายสิ ผมอ่านใจเขาไม่ออกเลยว่าเข้าจะทำอะไรต่อไปกันแน่
 "แหม ๆ มาส่งถึงที่เลยนะจ๊ะ" คนที่ถือไม้เบสบอลพูดใส่หญิงสาวที่กำลังมองพื้นอยู่ เธอวางกระเป๋าไว้ข้างหน้าพวกมันแรง ๆ ทำให้ไรท์นึกสนุกอยากเล่นสนุกกับหญิงสาวที่มีใบหน้าสวย ๆ คนนี้มากขึ้น เพราะตอนนี้พวกเราติดกับดักมันเสียแล้ว และผมหวังว่านิวคงจะทำอะไรสักอย่างกับสถานการณ์แบบนี้ เพราะในระยะห้าเมตรกับปืนที่เพิ่งเคยจับ คงจะยิงให้โดนจุดตายพวกมันคงจะทำได้ยากยิ่ง ไรท์เดินผ่านกระเป๋าเครื่องบรรณาการไปหากิ๊บและจับใบหน้าของเธอ เมื่อกิ๊บสะบัดใบหน้าของตัวเองออกมาจากมือ ดูเหมือนจะเป็นการยั่วโทสะให้กับอีกฝ่าย จึงถูกไรท์ตบฉาดเข้าไปที่ใบหน้าที่ขาวไร้ริ้วรอยนั้นจนเกิดรอยแดงทันที แรงตบนั้นทำให้ใบหน้าของเธอหันไปเกือบถึงด้านหลัง
 ในขณะนั้นดูเหมือนว่านัทจะฟื้นแล้วและเห็นแฟนของตัวเองโดนตบก็เริ่มคลั่ง เขาพยายามดิ้นอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการพวกนี้เสียที แต่ตอนนี้แผลที่ข้อมือของนัทเริ่มเปิด เนื่องจากเชือกที่พวกมันมัดเป็นเชือกกระสอบที่มีความขรุขระ ถ้าถูกมัดและดิ้นมากเท่าไหร่ เชือกก็จะเริ่มบาดมากขึ้นเท่านั้น
 "ปล่อยเมียกูไปนะเว่ย!" นัทพยายามตะคอกออกมา
 ไรท์มองไปที่นักโทษอย่างมีคำถามสลับกับมองหญิงสาวที่ตัวเองเพิ่งทำร้ายไปหยก ๆ
 จากนั้นเขาก็รู้
 "เข้าใจละ พวกมึงสองคนเป็นผัวเมียกันนี่เอง" มันแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ใบหน้าของมันบงบอกได้ถึงชัยชนะที่มันกำลังภูมิใจ "แต่งงานกันหรือยังล่ะ หื้ม?"
 "อย่าทำอะไรเมียกูนะเว่ย!!" นัทตะคอกอีก แต่ก็ไม่ได้ทำให้ไรท์สะเทือนแม้แต่น้อย
 "เงียบสิวะ!" ลูกน้องของไรท์ที่ถือไม้เบสบอลจิ้มอาวุธของตัวเองไปที่ปากของนัทอย่างแรงจนแผลที่ปากเปิด กิ๊บที่เห็นสภาพนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก
 ไรท์กระชากเส้นผมของกิ๊บให้หงายหน้าขึ้นมา ซึ่งเธอก็พยายามขัดขืนอย่างเต็มที่ เมื่อผมกับนิวเห็นดังนั้นจึงยกปืนขึ้นมาเล็งไปที่หัวของสารเลวคนนั้นทันที ชี้ของพวกเราอยู่ที่ไกปืนพร้อมยิงทันทีเพียงกดนิ้วลงไปเต็มเหนี่ยว แต่ไม่สามารถทำแบบนั้นเพราะไอ้สารเลวนั่นได้เอาตัวของกิ๊บไปป้องตัวเองต่างโล่และยังเอาปืนอูซี่จ่อที่ขมับของกิ๊บอีกด้วย ส่วนนัทก็ยังคงสะบัดสะบอมและสูญเสียเรี่ยวแรงไปเยอะจึงทำได้แต่ดิ้นบนไม้กางเขนเท่านั้น
 "ไอ้สัส!!" นัทแหกปากพร้อมกับน้ำตาที่กำลังไหลย้อยอาบแก้ม
 "กูอยากจะเพิ่มอีกหนึ่งข้อในสัญญาของเราว่ะ" ไรท์พูดและกดปลายกระบอกปืนเย็น ๆ ไปที่แก้มของกิ๊บหนักขึ้น "กูอยากจะเอาผู้หญิงคนนี้ไปกับเราด้วย หวังว่าจะเอาไปเป็นนางบำเรอน่ะ หน้าตาน่ารักขนาดนี้ ผู้ชายกลุ่มเราคงจะชอบกับของขวัญชิ้นนี้แน่นอน รับรองว่าแปดเปื้อนทั้งหายและใจก่อนที่จะส่งไปให้พวกซอมบี้กัดกินหลังจากที่พวกเราเล่นเบื่อแล้ว"
 "อ่อ! แล้วอีกอย่าง พวกมึงจะต้องเอาอาหารและปืนกระสุนมาบรรณาการของเราทุกอาทิตย์" สารเลวพูดด้วยรอยยิ้มที่แสดงถึงชัยชนะของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ
 นิวกับผมยืนนิ่ง ผมกัดฟันอย่างโกรธแค้น ส่วนนิวทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
 "แสดงว่าพวกมึงจะไม่ยอมสงบสุขกันใช่มั้ย?" นิวพูดออกมาด้วยเสียงเรียบ ๆ
 "ถ้าพวกมึงทำตามข้อตกลงของพวกเราทั้งหมดก็ถือว่าสงบสุขกัน แต่เมื่อข้อตกลงและผลที่ตามมาจะเป็นยังไงก็ขึ้นอยู่กับพวกมึงล่ะนะ" ไรท์ยังคงแสยะยิ้ม ดวงตาของมันเปล่งประกายไปด้วยแสงสว่างแห่งชัยชนะ กูมีทาสเป็นของตัวเองอีกแล้วโว้ย!
 "กูปฏิเสธข้อตกลงของพวกมึงทั้งหมด"