"ที่เรือนพสุธาเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ท่านพ่อกับท่านแม่จึงกลับมาไม่ได้" ชิงหลินถามเขา
 "เรื่องนี้...คุณหนูรอถามนายท่านด้วยตนเองดีกว่าขอรับ" เฟิ่งอิงบ่ายเบี่ยง เนื่องจากเป็นคำสั่งเด็ดของนายท่าน
 "อืม ข้ารู้แล้ว แล้วนั่นเจ้านำอะไรมาด้วยหรือ" นางเปลี่ยนเรื่องเมื่อหันไปเห็นหีบไม้สีดำใบใหญ่ไร้ลวดลายที่ตั้งอยู่ข้างหลังเฟิ่งอิง
 "เครื่องมือสำหรับใช้เขียนรูปของคุณหนูขอรับ ข้าเกรงว่าท่านอยู่เฉยๆ อาจจะเหงา จึงนำมาให้" เฟิ่งอิงตอบพลางเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง ก่อนจะหลุบลงมองพื้นตามเดิม
 "อืม ดียิ่ง ขอบคุณมาก" ชิงหลินเดินไปที่หีบไม้ และเป็นเฟิ่งอิงที่รีบเข้ามาเปิดหีบให้ เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในร่างเล็กก็นั่งคุกเข่าลง มือทั้งสองจับขอบหีบไว้พร้อมกับยิ้มพอใจ เพราะนอกจากพวกอุปกรณ์ในการเขียนรูปแล้ว ยังมีอาภรณ์สีขาวสีฟ้าน้ำทะเลและสีดำ ซึ่งเป็นสีที่นางชอบนับสิบชุดรวมอยู่ด้วย
 ทางด้านเฟิ่งอิงที่ยืนอยู่ตรงข้ามหีบไม้หลุบตามองคุณหนูด้วยสายตาอ่อนโยนและยินดี เมื่อเห็นใบหน้างดงามชื่นชอบสิ่งที่ตนนำมาจนเผลอมองนางอย่างลืมตัว ใบหน้าคมเข้มมีรอยยิ้มน้อยๆ ซึ่งถ้าลูกน้องคนสนิทอย่างปาเฉียน รองหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำได้เห็นคงคิดว่าตาฝาด หรือไม่ก็กำลังฝันอยู่เป็นแน่
 "หลินหลิน ง่วงแล้ว ง่วงแล้ว...นอนนอน" เจ้าพยัคฆ์น้อยเดินเข้ามา ปากเล็กๆ อ้าออกจนเห็นเขี้ยวแหลมคม ดวงตาสีเทากลมเล็กหรี่ปรืออย่างง่วงงุน
 "เวลาใดแล้วหรือ" ชิงหลินเงยหน้าถามเฟิ่งอิง จึงสบเข้ากับดวงตาคมเรียวดุที่มองอยู่ก่อนแล้ว ทำเอาเฟิ่งอิงที่กำลังมองเพลินชะงักวูบ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติพลางตอบ
 "เอ่อ...ยามซวีแล้วขอรับ"
 มือเรียวปิดหีบที่เปิดค้างไว้แล้วลุกขึ้นกล่าวกับเฟิ่งอิง "เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปพักผ่อนเถิด"
 "เช่นนั้นข้าขอตัว" เฟิ่งอิงค้อมศีรษะลงเล็กน้อย
 "ขอบคุณสำหรับสิ่งนี้ ถูกใจข้ามาก" ชิงหลินบอกเขาด้วยรอยยิ้ม
 "ด้วยความยินดีขอรับ" เฟิ่งอิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะหมุนกายสูงใหญ่ออกไปอย่างรวดเร็ว
 หลังออกมาจากห้องของคุณหนู ประตูก็พลันปิดลงแทบจะทันทีด้วยมือของสาวใช้นางหนึ่ง เฟิ่งอิงยืนพิงกำแพงใกล้กับประตู ลูบหน้าตนเองพลางถอนใจยาว เมื่อสังเกตดีๆ จะเห็นว่าใบหน้าคมเข้มซับสีแดงจางๆ ด้วยความเก้อเขิน
 ยามซื่อวันต่อมา ณ เรือนแสงจันทร์
 อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ไร้เมฆบดบัง เหล่ามวลพฤกษาที่เบ่งบานสวยสดงดงามในฤดูใบไม้ผลิกำลังจะสิ้นสุดลงไม่ช้า
 มู่หลิ่งฟู่และชิงฮูหยินกำลังรับรององค์รัชทายาท ที่เสด็จมาเยือนจวนเสนาบดีมู่โดยไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้า ทำเอาวุ่นวายไปทั้งจวน
 "อาเหวินเล่า ไม่อยู่หรือ" ฉีเฟยหลงยกน้ำชาขึ้นจิบก่อนจะถามเสียงเรียบ
 "อาเหวินติดภารกิจ ค่ำๆ จึงจะกลับพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่ตอบ ดวงตาคมเหลือบมองสี่องครักษ์ร่างสูงใหญ่ในชุดองครักษ์สีดำเต็มยศ ที่ยืนอยู่เบื้องหลังองค์รัชทายาทอย่างสนใจ
 "อา...เช่นนั้นหรือ น่าเสียดาย" แม้จะเนิบนาบแต่ยังคงไว้ซึ่งน้ำเสียงตามแบบผู้สูงศักดิ์
 มู่หลิ่งฟู่ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ภายในใจเต็มไปด้วยคำถาม
 "แล้ว...พยัคฆ์น้อยของเราอยู่ที่ใด" ฉีเฟยหลงเปลี่ยนคำถาม
 "อยู่ที่เรือนจันทรากับคู่หมายของบุตรชายกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่เริ่มเข้าใจเจตนาของผู้มาเยือน จึงแสร้งเอ่ยคำว่า 'คู่หมายของบุตรชาย' ออกมา
 "เช่นนั้นขอเราไปดูมันหน่อยได้หรือไม่" ฉีเฟยหลงทำเป็นไม่ใส่ใจกับถ้อยคำที่คล้ายเตือนให้รู้ว่านางสำคัญกับจวนแห่งนี้เพียงใด
 "ย่อมได้แน่นอน กระหม่อมขออาสานำทางเอง ทูลเชิญพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่ตอบอย่างจำใจ
 ฝ่ายชิงหลินหลังจากกินอาหารเช้ากับคู่หมายเรียบร้อยแล้ว ก็เลือกมานั่งเขียนรูปที่เก๋งริมสระบัวซึ่งอยู่ระหว่างเรือนเมฆาของแม่ทัพหนุ่มกับเรือนจันทรา โดยไม่ฟังเสียงทัดทานจากเฟิ่งอิงและสาวใช้ทั้งสองที่พยายามพูดโน้มน้าวให้นางพักผ่อนอยู่นิ่งๆ ไม่ให้ขยับตัวหรือทำอะไร เพราะกลัวว่าแผลจะอักเสบและหายช้า
 ขณะเดียวกันเมื่อขบวนขององค์รัชทายาทซึ่งนำโดยฉีเฟยหลง เสนาบดีฝ่ายบู๊มู่หลิ่งฟู่ สี่องครักษ์ พ่อบ้านใหญ่ซือฝู และบ่าวหญิงอีกสี่นาง มาถึงทางแยกของเก๋งริมสระบัว ตาคมดุจพญาเหยี่ยวก็หยุดมองอย่างสนใจ เมื่อเห็นเป้าหมายที่หมายมาดไว้ จึงย่องเข้าไปอย่างแผ่วเบา ทั้งยังส่งสัญญาณไม่ให้ข้ารับใช้ที่ตามมาส่งเสียงดัง
 มู่หลิ่งฟู่มีสีหน้ากระอักกระอ่วนกังวลใจ เมื่อเห็นสายพระเนตรขององค์รัชทายาทที่มีต่อคู่หมายของบุตรชาย และภาวนาขออย่าให้เป็นเช่นที่สังหรณ์ใจ
 เมื่อเฟิ่งอิงเห็นผู้สูงศักดิ์เดินเข้ามาในเก๋ง จึงรีบเข้าไปจะถวายความเคารพ แต่ถูกสั่งห้ามไว้เสียก่อน เลยเลี่ยงไปยืนข้างทางเพื่อให้องค์รัชทายาททรงพระดำเนินได้สะดวก
 "อุ๊ย! องค์รัชทายาท" สองสาวใช้อุทานด้วยความตกใจ ลุกขึ้นยืนถวายความเคารพ หน้าซีดตัวสั่น ด้วยไม่คาดคิดว่าจะได้เข้าเฝ้าผู้สูงศักดิ์ใกล้ๆ เช่นนี้
 ฉีเฟยหลงไม่สนใจพวกนาง เดินเข้ามาภายในเก๋งริมสระบัวโดยที่สายตาจับจ้องนางผู้ที่ตนเฝ้าคะนึงหาในช่วงนี้
 มู่หลิ่งฟู่เห็นดังนั้นจึงตั้งใจจะเตือนนางให้รู้ตัว แต่ถูกองค์รัชทายาทยกพระหัตถ์ห้ามไว้ จึงค้อมศีรษะลงแล้วไปยืนอยู่ด้านข้างของเก๋ง
 ฝ่ายชิงหลินเมื่อเริ่มลงมือเขียนรูปก็ลืมทุกสิ่งรอบตัวไปจนหมด แม้แต่เจ้าพยัคฆ์น้อยที่เห็นผู้คนมากมายก็เริ่มส่งเสียงเรียกและสะกิดนางหลายต่อหลายครั้ง หรือแม้แต่ใช้อุ้งเท้าป้อมสั้นทุบบริเวณต้นขาของนางแรงๆ นางก็หาได้สนใจมันไม่ จนเจ้าพยัคฆ์น้อยยอมแพ้ ขึ้นไปนอนบนตักนุ่มแล้วหลับตาลง
 ฉีเฟยหลงนั่งนิ่งรอนางอยู่พักใหญ่โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองรูปที่นางเขียนด้วยซ้ำ เหตุเพราะเคยพบเห็นภาพที่งดงามจากจิตรกรมีชื่อเสียงมากฝีมือมามากมายนับมิถ้วนแล้ว แม้รูปของสตรีจะเป็นที่น่าสน แต่สมาธิของนางจะดีเกินไปหน่อยหรือไม่ จึงไม่รู้ว่าถึงการมาของผู้คน
 "เอ่อ...ทูลองค์รัชทายาท เวลาที่นางลงมือเขียนรูป นางจะหลงลืมสิ่งที่อยู่รอบตัว กระหม่อมเกรงว่าจะทำให้พระองค์ทรงเสียเวลา เชิญกลับไปประทับที่เรือนแสงจันทร์ก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่ออกความเห็นเมื่อได้รับรู้เรื่องราวจากหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำเมื่อครู่นี้
 "ไม่เป็นไร เราจะรอที่นี่" ฉีเฟยหลงกล่าว ไม่หันกลับไปมองผู้ที่อยู่เบื้องหลัง ร่างสูงศักดิ์ย้ายมานั่งด้านหลังหญิงสาว ตาคมดุจพญาเหยี่ยวกระตุกอย่างตื่นตะลึง จับจ้องรูปที่ร่างเป็นดอกบัวสลับกับเครื่องมือที่นางใช้เขียนลวดลายแทบไม่วางตา เหตุเพราะนางไม่ได้ใช้พู่กันเฉกเช่นจิตรกรทั่วไป แต่กลับใช้แท่งไม้สีดำหุ้มผ้าปลายแหลมแทน ซ้ำยังไม่มีน้ำหมึกหกเลอะเทอะซึมเปื้อนกระดาษให้ต้องรำคาญใจ ช่างเป็นเครื่องมือที่น่าสนใจยิ่งนัก นางไปหาซื้อเครื่องมือที่วิเศษเช่นนี้จากที่ใดกัน
 เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามรูปผีเสื้อแสนสวยที่ดูดกลืนน้ำหวานจากเกสรสีเหลืองของดอกบัวสีชมพูอมม่วงดอกใหญ่ก็เสร็จสิ้น
 "เฮ้อ เสร็จเสียที" นางยกแขนบิดตัวคลายความเมื่อยขบ แต่เมื่อบิดมาทางซ้ายก็สบเข้ากับดวงตาคมดุจพญาเหยี่ยวที่นั่งขัดสมาธิเยื้องอยู่ข้างหลังเข้าอย่างจัง
 "องค์...รัชทายาท ฮะ! ตายแล้ว ถวายบังคมองค์รัชทายาทเพคะ" ชิงหลินรีบขยับถอยออกไปสามครั้ง ก่อนจะโขกศีรษะกับพื้น
 "หึๆ ฮ่าๆๆ ตามสบายเถิด" ฉีเฟยหลงขบขันกับท่าทางของนางจนหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะเย้านางอย่างอารมณ์ดี "อ้อ อีกอย่าง เราไม่ยอมตายง่ายๆ หรอก"
 "โปรดประทานอภัยด้วยเพคะ" ชิงหลินเงยหน้าขออภัย แล้วรีบก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว
 "เราแค่หยอกเจ้าเล่น นี่เจ้าเป็นเช่นนี้บ่อยหรือ" ฉีเฟยหลงถาม รู้สึกประหลาดใจที่เพียงได้เห็นและสนทนากับนาง ก็รู้สึกคล้ายความเครียดที่สะสมในใจบรรเทาเบาบางลงอย่างไม่น่าเชื่อ
 "เอ๊ะ!. ทรงหมายถึงอะไรเพคะ"
 "เรื่องนี้อย่างไรเล่า" ฉีเฟยหลงชี้ไปที่รูปเขียน
 "อ๋อ เอ่อ...เป็นทุกครั้งเพคะ"
 "เช่นนั้น...หากเป็นภาพที่ต้องใช้เวลานานๆ จะเป็นเช่นใดหรือ" ฉีเฟยหลงถามต่อ
 "ก็...ต้องมีใครสักคนมาดึงดินสอออกจากมือหม่อมฉัน เช่นนั้นก็โอเค...เอ๊ย!...ใช้ได้แล้วเพคะ" ชิงหลินรีบเปลี่ยนคำพูด
 "ทูลองค์รัชทายาท อาจารย์หูเอ้าเทียนขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่รีบกราบทูล
 "หืม หูเอ้าเทียน เจ้าสำนักศิลปะหลิ่งจือผู้นั้นหรือ"
 "พ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาท" มู่หลิ่งฟู่ตอบ
 "ให้รอไปก่อน" ฉีเฟยหลงหาได้ใส่ใจไม่
 "เอ่อ...พ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่หันไปพยักหน้าให้บ่าวรับใช้นำข่าวนี้ไปแจ้งแก่หูเอ้าเทียน ซึ่งอยู่ห่างออกไปราวครึ่งลี้
 "อืม ข้ารู้แล้ว"
 น้ำเสียงเนิบนาบ ใบหน้าเรียบนิ่ง ทิ้งมาดของคุณชายเจ้าสำอางเสียสิ้น ดวงตาหวานฉ่ำมองไปทางเก๋งริมสระบัวครู่หนึ่ง แล้วจึงหมุนกายสูงกลับไปยังเรือนแสงจันทร์ที่มู่หลิ่งเฟิงรออยู่
 ณ เก๋งริมสระบัว
 "เหตุใดจึงไม่ใช่พู่กันวาดเล่า" ฉีเฟยหลงถามสตรีที่อยู่เบื้องหน้า
 "ทูลองค์รัชทายาท หม่อมฉันไม่ถนัดใช้พู่กัน จึงเลือกใช้ดินสอถ่านไม้แทนเพคะ" ชิงหลินก้มหน้าตอบ
 ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ถูกเทกระจาดจนตกลงมาจากตักของหลินหลิน บัดนี้นอนราบกับพื้น วางหัวไว้บนเท้าทั้งสอง ดวงตากลมเล็กสีเทามององค์รัชทายาทนิ่ง ดูสงบเสงี่ยมกว่าทุกครั้งจนนางแปลกใจ
 "เจ้าเรียกสิ่งนี้ว่า...ดินสอถ่านไม้?" ฉีเฟยหลงหยิบแท่งไม้กลมขนาดเท่านิ้วเด็ก ยาวราวห้าชุ่นขึ้นมาก่อนจะพลิกไปพลิกมา
 "เพคะ" นางตอบห้วนๆ เพราะขาเริ่มชา อีกทั้งยังรู้สึกตึงและคันแผลที่หลัง นางจึงเริ่มอยู่ไม่สุข ขยุกขยิกขยับไปมา อยากจะเกาหลังให้หายคันแต่ก็ทำไม่ได้
 "เจ้าเป็นอันใด เจ็บแผลหรือ" ฉีเฟยหลงถาม
 "ทูลองค์รัชทายาท นี่ก็ได้เวลาที่นางต้องกินยาพอดีพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่เห็นโอกาสจึงรีบกราบทูลทันที
 "อา...เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปพักเถิด" ฉีเฟยหลงกล่าวอย่างเสียดาย ด้วยปรารถนาจะสนทนากับนางให้นานกว่านี้
 "เพคะ" ชิงหลินดีใจ อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยขึ้นมาแนบอก กำลังจะคลานเข่าออกไป
 "หยุดก่อน เจ้าได้ใช้ยาที่เรามอบให้หรือไม่" ฉีเฟยหลงถามเสียงนุ่ม
 "เอ่อ...ใช้เพคะ" ชิงหลินตอบตามจริง
 "ดี ยาตลับนั้นรักษาบาดแผลต่างๆ ได้ผลดียิ่ง สิบวันแผลของเจ้าจะหายเป็นปกติ โดยไม่เหลือร่องรอยแผลเป็นใดๆ"
 "ขอบพระทัยเพคะ"
 "ไปเถิด เราไม่อยากถูกเสนาบดีมู่ตำหนิว่าเราทำให้เจ้ากินยาไม่ตรงเวลา" ฉีเฟยหลงหันไปเย้ามู่หลิ่งฟู่
 "องค์รัชทายาท กระหม่อมจะกล้าตำหนิพระองค์ได้อย่างไรกันพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่ดูร้อนรนเล็กน้อยยามที่กล่าว
 "หึๆ เราเพียงหยอกท่านเล่น อย่าได้กังวลไปเลย" ฉีเฟยหลงยิ้มบาง
 "เช่นนั้น...หม่อมฉันทูลลาเพคะ" ชิงหลินรีบขอตัวกลับเรือนจันทราทันที
 "อา...รูปเขียนนั่นเราขอได้หรือไม่" ฉีเฟยหลงขอดื้อๆ เมื่อเห็นนางทำท่าจะนำรูปกลับไปด้วย
 "ได้เพคะ" แม้จะสงสัยแต่ก็ยอมถวายรูปเขียนให้โดยดี
 "ขอบใจ" ฉีเฟยหลงยิ้มพอใจที่ได้รูปของนางเป็นที่ระลึก โดยลืมจุดประสงค์ที่แจ้งแก่มู่หลิ่งฟู่ไปเสียสนิท
 มู่หลิ่งฟู่เห็นแล้วก็ถอนใจอย่างโล่งอก มองดูคู่หมายของบุตรชายถูกสองสาวใช้วัยไล่เลี่ยกันประคองกลับเรือนจันทรา โดยมีเฟิ่งอิงอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยตามไปห่างๆ อย่างเป็นห่วงและกังวลในคราวเดียวกัน ถึงขนาดมอบยาล้ำค่าให้เช่นนี้ ดูจะไม่ใช่เรื่องธรรมดาเสียแล้วกระมัง
 ฉีเฟยหลงอยู่สนทนากับมู่หลิ่งฟู่และผู้เข้ามาใหม่อย่างหูเอ้าเทียนที่เก๋งริมสระบัวอย่างออกรสหัว ข้อสนทนามิใช่เรื่องการเมืองหรือเรื่องที่บุรุษควรสนทนากันแต่อย่างใด แต่กลับเป็นเรื่องราวของคุณหนูหลินแห่งคฤหาสน์สกุลชิง
 "นี่คือ?" ฉีเฟยหลงถามหูเอ้าเทียน เมื่อเห็นม้วนกระดาษสีขาววางอยู่เบื้องหน้า
 "ทูลองค์รัชทายาท นี่ก็คือรูปเขียนของคุณหนูชิงพ่ะย่ะค่ะ" หูเอ้าเทียนตอบก่อนจะปลดเชือกเพื่อกางรูปที่กว้างยี่สิบชุ่นยาวสามสิบชุ่นให้องค์รัชทายาทและเสนาบดีมู่ได้ชม
 พอได้เห็นภาพฉีเฟยหลงกับมู่หลิ่งฟู่ก็ถึงกับตะลึง ดวงตาเบิกกว้างอย่างมิเชื่อสายตาตนเอง ด้วยไม่เคยพบเห็นรูปบ้านเรือนลักษณะแปลกประหลาดทว่างดงามเช่นนี้มาก่อน
 ความจริงรูปที่ชิงหลินเขียนไม่ได้ตรงกับหัวข้อรูปทิวทัศน์ในจินตนาการ เพราะรูปที่เขียนเป็นเรือนไทยสมัยโบราณหลังใหญ่ ใส่ลายกนกเพิ่มเติมตามจุดต่างๆ ที่ตัวเองชอบ ทั้งยังใช้นิ้วแต้มผงสีที่ได้จากเครื่องประทินโฉมมาทาในส่วนที่ต้องการ ด้านหน้ามีโอ่งลายมังกรใบใหญ่ มีแผ่นไม้วางเรียงกันสี่แผ่นอยู่ใกล้ๆ ก้นโอ่ง มีบันไดเชื่อมต่อจากพื้นถึงตัวประตูเรือนรวมเก้าขั้น นางเลือกเขียนรูปนี้เพราะคิดถึงบ้าน
 "เราไม่เคยเห็นเรือนหรือจวนเช่นนี้มาก่อน นางบอกหรือไม่ว่าเป็นสถานที่ใด" ฉีเฟยหลงถามหูเอ้าเทียน
 "กระหม่อมเองก็ใคร่รู้เช่นกัน แต่น่าเสียดาย..." หูเอ้าเทียนถอนใจยาวอย่างเสียดาย
 "กระหม่อมคิดว่ารอให้นางหายดีแล้วค่อยสอบถามเรื่องนี้ดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่รีบกราบทูล ด้วยเกรงว่านางจะถูกรบกวนมิรู้จักจบสิ้น
 "อืม เราก็คิดเช่นนั้น แล้วภาพนี้นางมอบให้ท่านหรือ" ฉีเฟยหลงถาม
 "มิได้ เป็นของที่นางมอบให้คุณชายน้อยสกุลมู่พ่ะย่ะค่ะ" หูเอ้าเทียนตอบ
 "ท่านเสนาบดี เราขอยืมรูปนี้สักสองสามวันได้หรือไม่" ฉีเฟยหลงหันมาถามมู่หลิ่งฟู่
 "พ่ะย่ะค่ะ" ถึงจะอยากปฏิเสธ แต่องค์รัชทายาทก็คงหาทางเอาไปอยู่ดี มู่หลิ่งฟู่บ่นในใจ
 "ขอบใจ" ฉีเฟยหลงยิ้ม ไม่ใส่ใจกับท่าทีคล้ายจนใจของอีกฝ่าย แล้วกลับวังด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขพร้อมกับแผนการในใจ
 ยามซวี ณ เรือนจันทรา
 สองสาวใช้กำลังทำแผลใส่ยาให้คุณหนูชิงที่นอนคว่ำหน้าแนบกับหมอนขนเป็ด ผมยาวเงางามถูกรวบเก็บไว้เหนือไหล่ข้างหนึ่ง
 "คุณหนู แผลของท่านสมานตัวเร็วนัก ยาขององค์รัชทายาทใช้ได้ผลดียิ่งเจ้าค่ะ" หนึ่งในสองสาวใช้กล่าวขึ้น เมื่อสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน
 "อย่างนั้นหรือ" ชิงหลินงึมงำเบาๆ ด้วยความเคลิ้ม ทำท่าจะหลับเพราะยาตัวนี้มีฤทธิ์เย็น ไม่แสบร้อนเหมือนยาบางตัว
 "คุณหนู อย่าเพิ่งหลับนะเจ้าคะ" สาวใช้อีกนางรีบร้องบอกคุณหนู เพราะรู้ดีว่าหากคุณหนูผู้นี้หลับ พวกนางจะต้องเหนื่อยหนักกว่าเดิมหลายเท่านัก
 เจ้าพยัคฆ์น้อยที่นอนอยู่ใกล้ๆ เงยหัวขึ้นมองหลินหลิน มันเปิดปากหาวจนเห็นเขี้ยวขาวอันแหลมคมและทรงพลัง แล้วจึงก้มลงนอนต่อ
 หลังจากทำแผลใส่ยาเรียบร้อยแล้ว ชิงหลินก็ไล่ให้ทั้งสองคนไปนอน ไม่ต้องมานอนเฝ้า ซึ่งทั้งคู่ก็ทำตามโดยดี
 เฟิ่งอิงที่ซ่อนตัวพิงกายอยู่บนต้นไม้ใหญ่ด้านหน้าเรือนจันทรา มองสองสาวใช้เดินกลับเรือนสาวใช้จนลับสายตา แล้วเบนสายตาคมเรียวดุกลับมายังเรือนจันทราที่มืดสนิท บอกให้รู้ว่าเจ้าของเรือนเข้านอนแล้ว เฟิ่งอิงจึงเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างไร้จุดหมายก่อนจะงีบหลับไป
 ราวยามจื่อทุกชีวิตต่างหลับใหลอยู่ในห้วงนิทรา แต่ที่หน้าต่างเรือนเมฆากลับปรากฏเงาร่างหนึ่งยืนนิ่งพลางเอามือไพล่หลัง โดยหันหน้ามาทางเรือนจันทรา
 มู่หลิ่งเหวินผู้เป็นเจ้าของเรือนนั่นเอง ด้วยความเป็นห่วงและเกรงว่านางจะขุ่นเคืองที่ตนผิดสัญญากลับมาล่าช้า เมื่อกลับมาถึงจึงตั้งใจจะไปดูนาง แต่ถูกหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำขัดขวาง แม้จะรู้สึกขุ่นเคืองใจอยู่บ้าง แต่เหตุผลที่กล่าวอ้างก็ทำให้แม่ทัพหนุ่มยอมกลับเรือนแต่โดยดี
 ยามเฉิน ณ เรือนจันทรา
 มู่หลิ่งเหวินสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม ปักลายพยัคฆ์สีเงิน คาดเข็มขัดหนังสีดำเส้นโตหัวพยัคฆ์ดูน่าเกรงขาม ผมรวบสูงเก็บเรียบร้อย สองมือไพล่หลัง ยืนหันหลังให้ประตูทางเข้าที่ยังปิดสนิท ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนตึงขึ้นสองส่วน เพราะถูกกีดกันมิให้เข้าไปรอด้านใน
 "เรียนคุณชาย คุณหนูเชิญที่โต๊ะอาหารเจ้าค่ะ" สาวใช้เปิดประตู เดินมาแจ้งแม่ทัพหนุ่ม
 "พี่ใหญ่ ท่านมานานแล้วหรือ" มู่หลิ่งเฟิงเอ่ยทักพี่ชาย
 "น้องเล็ก? เจ้ามาทำอันใด" ร่างสูงชะงักเท้า หมุนกายสูงกลับมาถามน้องชาย
 "ข้ามากินอาหารเช้ากับพี่หลินเอ๋อร์ขอรับ" เด็กน้อยตอบเสียงใส ใบหน้าแย้มยิ้มเต็มที่ ดูน่ารักน่าเอ็นดู
 "เช่นนั้นหรือ" ผู้เป็นพี่ชายกล่าวเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาตึงขึ้นอีกสองส่วนยามที่ปรายตามองน้องชายด้วยความหงุดหงิด
 "ข้าเข้าไปก่อนนะพี่ใหญ่" น้องชายรีบเข้าไปด้านในทันที โดยปล่อยให้พี่ชายยืนหน้าตึงอยู่ตรงทางเข้านั่นเอง
 "เจ้าก็ด้วยหรือ" มู่หลิ่งเหวินถามหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำที่ขยับกายจะเดินเข้าไปด้านใน
 "ขอรับ" เฟิ่งอิงประสานมือคำนับแล้วเดินเข้าไปด้านใน
 'นางเล่นตลกอันใด กำลังทดสอบความอดทนอดกลั้นของข้าอยู่เช่นนั้นหรือ คอยดูเถิดว่าข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร' ร่างสูงจึงสาวเท้าเข้าไปพร้อมด้วยใบหน้าบูดบึ้ง
 ที่โต๊ะอาหารกลางห้อง
 "เชิญนั่งเจ้าค่ะ" ชิงหลินเชิญให้คู่หมายนั่งลงข้างตัวเอง เพราะเฟิ่งอิงเลือกที่จะนั่งถัดไปจากมู่หลิ่งเฟิง
 ร่างสูงนั่งลงข้างคู่หมายด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น ทั้งหงุดหงิดและขุ่นเคืองใจด้วยหวังไว้ว่าจะได้ใช้ช่วงเวลาอาหารเช้าร่วมกันเพียงลำพัง แล้วเหตุใดนางจึงชวนเจ้าสองคนนี้มากัน!? ย่าเจ้าเถิด!
 เจ้าพยัคฆ์น้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของหลินหลินเงยหัวกลมๆ เล็กๆ มองเจ้าร่างยักษ์ที่กำลังหงุดหงิดอารมณ์เสีย แล้วละสายตาไปทางเจ้าเด็กน้อยที่นั่งยิ้มหน้าแดงมองหลินหลินของมันอยู่ ก่อนจะเบนดวงตาสีเทาไปทางเจ้าร่างยักษ์อีกคนที่นั่งนิ่งไร้การเคลื่อนไหว มีเพียงดวงตาคมที่เหลือบมองหลินหลินเป็นระยะๆ
 "หลินหลิน หิวแล้ว ฟานฟาน...หิวแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยเลิกสนใจทั้งสามคน ละสายตากลับมาอ้อนนางแทน
 "อืม" ชิงหลินหันไปทางสาวใช้ เพียงครู่เดียวบนโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหารร้อนๆ สดใหม่สี่ห้าอย่าง ส่งกลิ่นหอมฉุยชวนน้ำลายสอ
 "นี่หิวจนน้ำลายไหลเลยหรือ" หญิงสาวเย้าเจ้าพยัคฆ์น้อยที่น้ำลายไหลจนหยดลงบนหลังมือ นางวางมันลงบนพื้นหน้าชามนมแพะและไก่สด ทันทีที่เท้าทั้งสี่แตะพื้น มันก็รีบก้มเลียนมแพะตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่งกิน
 "เช่นนั้นก็กินกันเถิด" มู่หลิ่งเหวินกล่าว พลางหยิบตะเกียบและถ้วยข้าวขึ้นมาถือไว้ คีบผัดผักสามอย่างใส่ในถ้วยข้าวของคู่หมาย
 "เอ่อ...ขอบคุณเจ้าค่ะ" นางก้มหน้าเอ่ยขอบคุณเสียงเบา
 "พี่หลินเอ๋อร์ ลองชิมนี่ดูสิขอรับ รสชาติดียิ่งนัก" มู่หลิ่งเฟิงคีบเนื้อไก่ตุ๋นยาจีนใส่ในถ้วยข้าวของว่าที่พี่สะใภ้บ้าง โดยมีสายตาไม่พอใจของพี่ชายมองมา แต่เด็กน้อยก็หาได้หวาดกลัวไม่
 "อืม รสชาติดี เฟิ่งอิงก็ลองชิมดูสิ" ชิงหลินหันไปบอกบุรุษที่นั่งกินเงียบๆ อยู่ข้างเด็กน้อย
 เฟิ่งอิงชะงักตะเกียบ เหลือบมองแม่ทัพหนุ่มที่คีบอาหารเข้าปากอย่างต่อเนื่อง แม้จะดูเหมือนไร้ความรู้สึกใดๆ แต่บรรยากาศแปลกๆ ชวนอึดอัดก็ทำให้เฟิ่งอิงรีบพุ้ยข้าวเข้าปาก ตามด้วยกระดกชาไปหนึ่งถ้วยแล้วลุกขึ้น
 "อิ่มแล้วหรือ" ชิงหลินถาม
 "ขอรับ ข้าขอตัว" เฟิ่งอิงตอบพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ค้อมศีรษะให้แม่ทัพหนุ่มและคุณหนูแล้วเดินออกจากเรือนจันทราไปทันที
 "ข้าก็อิ่มแล้ว เช่นนั้นข้าไปก่อนนะ พี่หลินเอ๋อร์ พี่ใหญ่" มู่หลิ่งเฟิงก็รีบลุกขึ้น แล้วจากไปอย่างรวดเร็วไม่ทันให้นางได้ทักท้วง
 "โกรธที่ข้าผิดสัญญาหรือ" กล่าวพร้อมคีบผัดผักสามอย่างใส่ลงในถ้วยข้าวของนางด้วยใบหน้าแย้มยิ้มพอใจ ที่ไม่มีมารอยู่คอยขัดขวางตนและคู่หมายอีก
 "โกรธ? เหตุใดข้าต้องโกรธท่าน" มือเรียววางถ้วยข้าวและตะเกียบลงข้างชาม ก่อนจะยกชาขึ้นจิบช้าๆ พลางเหลือบมองเขาด้วยหางตา
 "แล้วที่สองคนนั้นมากินอาหารเช้าด้วย เจ้าจะอธิบายอย่างไร" มือหนาวางตะเกียบและถ้วยข้าวลงบ้างแล้วหันมาทางคู่หมาย ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่มองอย่างรู้ทัน
 "ข้าแค่ไม่อยากกินคนเดียว" ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำเล็กน้อยยามตอบ นางไม่ได้โกรธ ก็แค่น้อยใจที่เขาผิดสัญญาบอกว่าจะกลับมากินอาหารเย็นด้วยกัน แต่เขากลับไม่มา
 "หลินเอ๋อร์" มือหนาจับไหล่บางให้หันมาแล้วเอ่ยเรียกนางเสียงหวาน แต่นางกลับหันหน้าหนีไม่มองหน้าเขา "หลินเอ๋อร์" มู่หลิ่งเหวินประคองใบหน้าจิ้มลิ้ม "มองตาพี่ หลินเอ๋อร์" เขาขอร้องแกมบังคับ นิ้วโป้งทั้งสองไล้แก้มนวลเนียนนุ่มนิ่มเบาๆ ก่อนจะกล่าว "พี่ขอโทษ"
 นางแสร้งหยุดคิดครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าว "ก็ได้เจ้าค่ะ"
 "เด็กดี" มู่หลิ่งเหวินยิ้มโล่งอก "พี่ต้องไปแล้ว เย็นนี้รอพี่นะ อย่าด่วนชิงหลับไปเสียก่อนเล่า"
 "ไม่รับปากเจ้าค่ะ เพราะข้าต้องกินข้าวและยาให้ตรงเวลาตามที่หมอสั่งไว้" นางกล่าวจบก็หันหน้าไปทางอื่น
 "ฮึ วาจาเจ้าช่างเชือดเฉือนใจพี่นัก" มู่หลิ่งเหวินตัดพ้อด้วยสีหน้าเศร้า
 "โอ๊ย! เจ็บนะเจ้าคะ มาหยิกแก้มข้าทำไม" ชิงหลินร้องเสียงดัง ลูบแก้มพร้อมถลึงตาใส่เขาอย่างขุ่นเคือง
 "เจ็บมากหรือ" แม่ทัพหนุ่มจับมือของนางออก ลูบแก้มทั้งสองข้าง จากนั้นก็กดริมฝีปากลงที่แก้มนวลนุ่มนิ่มอย่างรวดเร็วก่อนผละออกมาส่งยิ้มหวานแล้วจากไป ปล่อยให้คนถูกหลอกกินเต้าหู้แข็งเป็นหินอยู่อย่างนั้นเกือบหนึ่งเค่อ โดยมีสองสาวใช้ยืนก้มหน้าแดงก่ำอยู่ข้างประตูทางเข้า
 เจ้าพยัคฆ์น้อยเห็นหลินหลินของมันยืนนิ่งไม่ไหวติง จึงส่งเสียงเรียกนาง "หลินหลิน...กินยา ยาเย็น...ขมขม"
 "อะ...อืม" ร่างเล็กที่ได้สติเดินกลับมานั่งที่เดิมด้วยใบหน้าแดงก่ำ มองถ้วยยาที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมด


-22-
 ณ เรือนดาวดึงส์ คฤหาสน์สกุลชิง
 มู่หลิ่งเหวินกำลังสนทนากับครอบครัวของคู่หมั้นถึงภารกิจที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ แลกกับการได้สิทธิ์ในการเลี้ยงดูเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "หลินเอ๋อร์ เจ้ามั่นใจหรือว่าจะทำได้สำเร็จ" ชิงฮูหยินเอ่ยถามบุตรีที่นั่งข้างๆ ตนด้วยความเป็นห่วง
 "ข้าจะพยายามจนสุดความสามารถเจ้าค่ะ" คนถูกถามยิ้มบางๆ ด้วยไม่ได้รู้สึกกังวลหรือหนักใจมากนัก เพราะเคยวาดภาพแนวนี้มาแล้วมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเรือนไทยสมัยโบราณหรือสมัยใหม่ ปราสาทที่มีชื่อเสียงทั่วโลกหรือแม้แต่วัดวาอาราม
 อีกอย่าง การวาดภาพตำหนักนี้ นางคิดว่าคงเป็นตำหนักที่คล้ายเรือนไทย เพราะองค์รัชทายาทตรัสกับคู่หมั้นของนาง หลังจากที่ได้นำภาพเรือนไทยที่มอบให้น้องชายของคู่หมั้นไปให้ฮ่องเต้ทอดพระเนตร จนนำมาซึ่งภารกิจที่ยิ่งใหญ่ หากนางทำสำเร็จก็จะได้อยู่กับเจ้าพยัคฆ์น้อยต่อไป เพราะฉะนั้นงานนี้ต้องสำเร็จอย่างเดียวเท่านั้น!
 "ท่านป้า โปรดวางใจ หลินเอ๋อร์ต้องทำสำเร็จแน่นอนขอรับ ข้าเชื่อเช่นนั้น" มู่หลิ่งเหวินกล่าวอย่างเชื่อมั่น ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับอยู่ที่ใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่ง พร้อมกับมุมปากที่ยกขึ้นยิ้มเล็กน้อย ทำเอาชิงหลินประหม่าจนต้องก้มหน้าหลบสายตาหวานฉ่ำกับรอยยิ้มกระชากใจนั้นแทบไม่ทัน
 "หลินหลิน...กลับกลับ ง่วงแล้ว...ง่วงแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่นอนสงบเสงี่ยมอยู่บนตักของหลินหลินมาได้พักใหญ่เงยหัวกลมๆ เล็กๆ บอกนาง วันนี้มันต้องอยู่เฝ้าเรือนอย่างจำใจ เพราะหลินหลินบอกว่าต้องไปในที่ที่พามันไปด้วยไม่ได้ ซึ่งมันก็เข้าใจ
 ชิงหลินเงยหน้าขึ้นเพื่อขอตัวกลับเรือนหยกฟ้า แล้วก็ต้องชะงักกับคำพูดของคู่หมั้น
 "ท่านลุง ท่านป้า ข้าขอคุยกับน้องสักครู่ได้หรือไม่ขอรับ" แม่ทัพหนุ่มขออนุญาตผู้อาวุโสทั้งสอง
 "อืม ได้สิ หลินเอ๋อร์ พาพี่เขาไปที่เก๋งริมสระบัวเถิด" ชิงหยวนกล่าวกับบุตรีด้วยเข้าใจจุดประสงค์ของแม่ทัพหนุ่มว่าอยากอยู่ลำพังกับบุตรีของตน
 "เอ่อ...เจ้าค่ะ" ผู้เป็นบุตรสาวตอบอย่างไม่ค่อยเต็มใจเพราะไม่อยากอยู่กับเขาสองต่อสอง
 "เฟิ่งอิง เจ้ากลับไปพักเถิด" ชิงหยวนสั่งห้ามหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำที่ขยับตัวจะตามทั้งสองไป
 "ขอรับ" เฟิ่งอิงรับคำสั่งอย่างจำใจ ดวงตาคมเรียวดุหรี่มองร่างสูงและร่างเล็กที่เดินเคียงคู่กัน ก็พลันรู้สึกปวดแปลบที่อกซ้ายราวกับถูกทิ่มแทงด้วยดาบคมกริบ
 ที่เก๋งริมสระบัว
 "ท่านมีเรื่องอะไรจะคุยกับข้าหรือเจ้าคะ หรือจะเป็นเรื่องที่คุยกันเมื่อครู่" ชิงหลินถามทันทีเมื่ออยู่เพียงลำพัง จะบอกว่าอยู่เพียงลำพังก็ไม่ถูกนัก ด้านนอกเก๋งยังมีเสี่ยวอี้กับเสี่ยวสุ่ยยืนรับคำสั่งอยู่ ซึ่งทำให้นางหายใจหายคอคล่องขึ้นหน่อย เพราะคิดว่าเขาคงไม่กล้าทำเรื่องไม่งามต่อหน้าบ่าวไพร่อย่างแน่นอน
 "อืม" คนถูกถามตอบกลับสั้นๆ
 "กังวลว่าข้าจะทำไม่สำเร็จหรือเจ้าคะ"
 "ไม่ใช่" แม่ทัพหนุ่มส่ายหน้า เห็นนางทำหน้าคล้ายไม่เชื่อจึงเอ่ย "พี่ไม่ได้กังวลเรื่องสำเร็จหรือล้มเหลว แต่พี่เป็นห่วงเจ้า"
 "ห่วงข้า? ห่วงเรื่องอะไรเจ้าคะ" หญิงสาวเอียงคอมองตาใส
 "กลัวเจ้าจะทุ่มเทให้แก่งานจนหลงลืมดูแลตัวเองเช่นคราวนั้นอย่างไรเล่า"
 "เรื่องนั้นท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะสั่งเสี่ยวอี้เสี่ยวสุ่ยให้คอยจับตาดูอย่างใกล้ชิด หากข้ามุ่งมั่นกับงานนานเกินไปหรือถึงเวลาอาหาร จะให้ทั้งสองดึงพู่กันออกจากมือเจ้าค่ะ" นางชี้แจงให้เขาคลายใจด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม อบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้รู้ว่าเขาเป็นห่วงนาง "แต่ถ้าข้าทำงานไม่สำเร็จลุล่วงตามกำหนด…"
 "พี่อาจจะโดนโบยสักร้อยทีสองร้อยที หรือไม่ก็ลดตำแหน่งลงสักขั้นสองขั้นกระมัง" เขาตอบอย่างไม่ยี่หระราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่คนฟังหน้าซีดใจเสียจนกล่าวไม่ออก
 "ขอเพียงเจ้ามุ่งมั่นตั้งใจทำให้เต็มที่ก็พอ ผลเป็นเช่นใดพี่รับผิดชอบเอง เข้าใจหรือไม่"
 "ข้าจะทำสุดความสามารถเจ้าค่ะ" ชิงหลินหลบสายตาหวานฉ่ำลึกซึ้งที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนของอีกฝ่าย โดยหลุบตามองมือตัวเองแทนเพื่อปกปิดใบหน้าที่แดงก่ำเพราะความประหม่า
 "ยามซวีแล้ว พี่คงต้องกลับเสียที เจ้ารีบกลับเรือนไปพักผ่อนเถิด" มู่หลิ่งเหวินกล่าวกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนคนฟังใจแทบละลาย
 "ข้าจะเดินไปส่งเจ้าค่ะ" หญิงสาวพลั้งปากออกไปแล้วก็อยากจะกัดลิ้นตายเสียให้ได้ นางอยากอยู่ห่างๆ เขาไม่ใช่หรือ แล้วที่เสนอตัวไปส่งเขานี่หมายความว่าอะไร
 "ไม่เป็นไร เจ้าเหนื่อยล้ามาทั้งวันแล้ว พักผ่อนเสียเถิด"
 'หากเจ้าตามไปส่งพี่เกรงว่าจะอดใจไม่ไหวรู้หรือไม่เล่า' เขาเอ่ยในใจแล้วหมุนกายออกไปจากเก๋ง
 "อ๊ะ…เดี๋ยวเจ้าค่ะ"
 เสียงเรียกของนางทำให้ร่างสูงที่ก้าวไปได้สองก้าวชะงักกึก หันกลับมามองร่างเล็กที่อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยเดินเข้ามาหาตน แล้วกระซิบด้วยถ้อยคำที่ทำให้เขากลับจวนพร้อมหัวใจที่เป็นสุข
 "ขอบคุณท่านอีกครั้ง ราตรีสวัสดิ์เจ้าค่ะ"
 ยามซื่อวันต่อมา
 ฉีเฟยหลงส่งรถม้ามารับชิงหลินไปวังตะวันออกเพื่อเริ่มภารกิจใหญ่ที่ต้องทำร่วมกัน ดังนั้นยามนี้คฤหาสน์สกุลชิงจึงเหลือเพียงชิงหยวนและชิงฮูหยินซึ่งกำลังต้อนรับกลุ่มบุรุษแปลกหน้าสามคนที่มาเยือนโดยไม่ได้นัดหมาย
 "ข้า...อู่ต้าสง ขออภัยที่มารบกวน" อู่ต้าสงเป็นบุรุษวัยกลางคน รูปร่างผอมบาง แต่งตัวภูมิฐานคล้ายบัณฑิตมากกว่าจะเป็นนักรบ ข้างหลังของอู่ต้าสงเป็นชายฉกรรจ์สองคนหน้าตาดุดันน่ากลัว ที่กำลังเล่นสงครามประสาทกับปาฉีและปาเฉียนที่มารับหน้าที่คอยคุ้มกันนายท่านแทนหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำเฟิ่งอิง ซึ่งยามนี้ติดตามคุณหนูไปที่วังองค์รัชทายาทตามคำสั่งของนายท่าน
 "เอ่อ...มิกล้าๆ แล้วท่านอู่มีธุระอันใดกับข้าหรือ" ชิงหยวนถามเข้าประเด็นทันที
 "ข้าอยากให้ช่วยตามหาของสิ่งหนึ่ง นั่นก็คือ..."
 ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบชิงหยวนก็ทำท่าคัดค้านเสียแล้ว "ว่าอย่างไรนะ ของแบบนั้น..."
 'ของแบบนั้น...บุรุษผู้นี้เสียสติไปแล้วหรือ' ชิงหยวนรำพึงในใจ ใบหน้าคร้ามแดดมีความลำบากใจและหนักใจปรากฏชัดเจน
 "ค่าจ้างให้ท่านเป็นผู้เสนอ และหากงานนี้สำเร็จก่อนวันที่เก้าเดือนเก้า เรามีเงินรางวัลพิเศษอีกหนึ่งหมื่นตำลึงทอง" อู่ต้าสงเอาเงินรางวัลมาเป็นตัวล่อ เพราะคิดว่าชิงหยวนต้องรีบตะครุบเงินรางวัลมหาศาลนี้อย่างแน่นอน
 "ข้าขอปฏิเสธ ต่อให้ท่านเสนอเงินรางวัลมากกว่านี้สิบเท่าข้าก็ไม่อาจรับงานนี้ได้ เชิญท่านไปจ้างคนอื่นเถิด" ชิงหยวนปฏิเสธเสียงแข็ง แม้จะรู้สึกหวาดหวั่นกับท่าทีคุกคามและกดดันของอีกฝ่ายอยู่บ้าง
 "อย่าเพิ่งใจร้อน ช่วยไตร่ตรองใหม่อีกครั้ง พรุ่งนี้ข้าจะกลับมาฟังคำตอบ ข้าขอตัว" อู่ต้าสงกล่าวทิ้งท้ายแล้วหมุนกายจากไป
 "ท่านพี่ เราจะทำเช่นไรดีเจ้าคะ" ชิงฮูหยินเอ่ยถามสามี ใบหน้างามเต็มไปด้วยร่องรอยของความกังวล
 "เฮ้อ คงต้องปฏิเสธไป จะให้ชื่อเสียงของสกุลชิงต้องมาเสื่อมเสียเพราะเรื่องนี้ไม่ได้" ชิงหยวนพูดพลางถอนใจยาว ภายในใจหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยภูเขาลูกใหญ่ ได้แต่ภาวนาว่าหากปฏิเสธไปแล้วจะไม่มีเหตุร้ายตามมาภายหลัง ด้วยคนกลุ่มนั้นดูจะไม่ใช่ผู้ว่าจ้างธรรมดา และชายที่ชื่ออู่ต้าสง...เหมือนตนจะเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่จากที่ใดกัน เฮ้อ...น่าปวดหัวเสียจริง ชิงหยวนครุ่นคิด
 ยามอิ่ว ณ เรือนดาวดึงส์
 ชิงหลินกับเฟิ่งอิงกลับมาถึงเรือนก่อนหน้าราวครึ่งชั่วยาม และตอนนี้นางกำลังกินอาหารร่วมกับครอบครัว สายตาเจ้ากรรมก็ดันสังเกตเห็นว่าบิดามีท่าทางเคร่งเครียดคล้ายมีเรื่องหนักอกหนักใจที่แก้ไม่ตก แต่ก็เลือกที่จะเงียบเพื่อรอดูสถานการณ์
 ส่วนเฟิ่งอิงที่ยืนอยู่ด้านนอกประตูฝั่ง ตรงข้ามคือปาฉีและปาเฉียน หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำมองนายท่านด้วยความเป็นห่วง เพราะได้รับรายงานจากปาฉีถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้ว
 เมื่อกินอาหารเสร็จ ชิงหลินก็ถูกเรียกไปที่ห้องทำงานของบิดา
 "ท่านพ่อ มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ" หญิงสาวถามทันทีที่เดินเข้ามา สามบุรุษรีบลุกขึ้นหลีกทางให้นางนั่งลงข้างนายท่าน
 "พวกเจ้านั่งลงเถิด เจ้าคือปาฉี ส่วนเจ้าคือปาเฉียน ใช่หรือไม่" นางถามสองบุรุษที่ยืนอยู่ข้างเฟิ่งอิง
 "ขอรับคุณหนู / ขอรับคุณหนู" ปาฉีกับปาเฉียนตอบนางพร้อมกับหย่อนกายลงนั่งถัดจากเฟิ่งอิง
 "อืม ขอบใจที่คอยดูแลท่านพ่อและคนสกุลชิง หากขาดเหลืออะไรขอให้บอก ข้าจะช่วยเต็มที่" ชิงหลินกล่าวกับรองหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำและปาเฉียนซึ่งเป็นน้องชาย
 "ขอบคุณขอรับคุณหนู" เป็นอีกครั้งที่ทั้งสองตอบพร้อมกัน ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจจนแทบจะกล่าวขอบคุณออกมาไม่ได้ เพราะเป็นครั้งแรกที่คุณหนูพูดเช่นนี้กับตนและน้องชาย
 "เอาละๆ เข้าเรื่องได้แล้ว" ชิงหยวนโบกมือไปมาแล้วเอ่ยเสียงเครียด "หลินเอ๋อร์ วันนี้มีผู้ว่าจ้างด้วยเงินมหาศาล มาจ้างให้เราหาของล้ำค่าชิ้นหนึ่ง..." ชิงหยวนกล่าวพร้อมกับดูปฏิกิริยาของบุตรีไปด้วย
 "ของที่ทำให้ท่านพ่อหนักใจมากขนาดนี้คงต้องเป็นของที่หายากมากๆ ใช่หรือไม่เจ้าคะ" ชิงหลินสันนิษฐาน
 "ถูกต้อง"
 "แล้วของที่ว่าคืออะไรหรือเจ้าคะ"
 "เต่ามังกร"
 "เต่ามังกร?. ท่านพ่อหมายถึงเต่าที่มีหัวเป็นมังกรแต่มีลำตัวเป็นเต่า?" คำพูดของนางทำให้สี่บุรุษหันมามองด้วยสายตาประหลาดใจและทึ่ง เพราะมิคาดคิดว่านางจะรู้จักสัตว์ในตำนานเช่นนี้ได้
 ความจริงนางในภพก่อนเคยอ่านในอินเทอร์เน็ตถึงความหมายของมงคลทั้งสี่สิบสี่ชนิดตามความเชื่อแบบจีน แต่ไม่คิดว่าจะมีคนมาจ้างให้ตามหามัน
 ชิงหยวนลุกพรวด สองมือเท้าโต๊ะพลางถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เมื่อมองเห็นความหวังรำไร "เจ้ารู้จักหรือ แล้วเคยพบเห็นมาก่อนหรือไม่"
 "ไม่เคยหรอกเจ้าคะ. ลูกแค่เคยอ่านเจอในหนังสือเท่านั้น" ชิงหลินส่ายหน้าตอบความจริงเพียงครึ่งเดียว
 "เช่นนั้นหรอกหรือ เฮ้อ เห็นที่พรุ่งนี้คงต้องตอบปฏิเสธ" ชิงหยวนทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ความหวังอันน้อยนิดหายไปในพริบตา
 "นายท่านคิดจะปฏิเสธจริงหรือขอรับ" เฟิ่งอิงถาม
 "อืม หรือเจ้ามีหนทางอื่น" ชิงหยวนย้อนถาม
 เฟิ่งอิงส่ายหน้าจนใจ เช่นเดียวกับปาฉีและปาเฉียนที่ไม่รู้จะช่วยแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร ชิงหลินเองก็ไร้ซึ่งหนทางเช่นกัน ร่างเล็กกลับเรือนหยกฟ้าด้วยอาการเหม่อลอย ก่อนจะผล็อยหลับไป
 "นังหนู นังหนู ตื่นสิโว้ย นี่แน่ะ"
 เผียะๆ!
 "โอ๊ย! เจ็บ!" วิญญาณของช่อลดาหลุดออกมาจากร่างของชิงหลิน หลังถูกดีดหน้าผากโดยท่านยมเจ้าเก่า
 "มันเจ็บนะ ทำไมชอบดีดหน้าผากฉันอยู่เรื่อยเลยท่านยม" วิญญาณของช่อลดาตัดพ้อ
 "เฮอะ! ก็เจ้ามันขี้เซาเหลือเกิน ข้าเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น" ท่านยมเท้าเอวตอบช่อลดา
 "แล้วท่านมาหาข้ามีธุระอะไรหรือ" ช่อลดาถามจุดประสงค์ของอีกฝ่าย
 "ต้องมีสิ คิดว่าข้าว่างนักหรือไง"
 ท่านยมตอบได้อย่างน่าหมั่นไส้จนมุมปากช่อลดากระตุก
 "แล้วท่านมีอะไรกับอิฉัน เชิญท่านรีบชี้แจงแถลงไขเถอะเจ้าค่ะ" ช่อลดาแกล้งกวนประสาทกลับบ้าง
 "นี่แน่ะ" ท่านยมเคาะศีรษะเธอทีหนึ่ง
 "โอ๊ย! ท่านจะฆ่าฉันหรือไง เจ็บนะ ทุบมาได้" ช่อลดาโอดครวญพลางคลำศีรษะตัวเองป้อยๆ
 "เฮอะ สมน้ำหน้า" ท่านยมเชิดหน้าตอบ จึงถูกช่อลดาค้อนให้วงใหญ่
 "ข้าจะมาบอกเจ้าว่า เจ้าต้องหัดใช้พลังสื่อสารทางจิตได้แล้ว ไม่เช่นนั้นอันตรายใหญ่หลวงจะมาสู่ตัวเจ้าและครอบครัว"
 "พลังสื่อสารทางจิต? หมายถึงให้ข้าฝึกใช้พลังจิตสื่อสารกับสัตว์แทนการพูดคุยออกเสียง?" ช่อลดาเดาสุ่ม
 "เจ้าก็ไม่โง่นี่ ใช่ ตามนั้นแหละ"
 คำตอบกวนๆ ทำให้มุมปากช่อลดากระตุกอีกครั้ง อยากจะสวนกลับแต่ก็กลัวลูกทุบอันตรายนั่น
 "อีกเรื่อง ข้าได้ข่าวว่าครอบครัวเจ้ากำลังลำบาก" ท่านยมเอ่ย
 "ท่านรู้ด้วยหรือ" ช่อลดาถามอย่างแปลกใจ
 "กลับมาโง่อีกแล้ว ข้าเป็นใคร หรือเจ้าลืมไปแล้ว" ท่านยมเชิดหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง
 "ขอโทษค่า" ช่อลดากัดฟันกรอดๆ 'คำก็โง่ สองคำก็โง่'
 "เต่ามังกรเป็นสัตว์ในตำนาน อาศัยอยู่ในใจกลางหุบเขากินคน ซึ่งอยู่บริเวณชายแดนแคว้นฉีกับแคว้นโจว เป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่งอายุยืน ตั้งใจมุมานะนำไปสู่ความก้าวหน้าและความสำเร็จอย่างมั่นคงยืนยาว เพิ่มพูนทรัพย์สินเงินทอง และยังช่วยคุ้มภัยจากสิ่งชั่วร้าย เป็นลูกตัวที่เก้าของพญามังกร ที่มีหัวเป็นมังกรแต่มีลำตัวเป็นเต่า และเป็นสุดยอดความปรารถนาของมนุษย์ที่อยากมีไว้ครอบครอง" ท่านยมอธิบายยืดยาวด้วยน้ำเสียงโอ้อวด
 "หมายความว่าเต่ามังกรมีจริง?" ช่อลดาถามเพื่อความแน่ใจ
 "ใช่ ข้ามาบอกเจ้าแค่นี้แหละ ส่วนเจ้าจะทำอย่างไรต่อก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้า ข้าไปก่อนละ" กล่าวจบท่านยมก็หายวับไปทันที
 เฮือก!
 ช่อลดาสะดุ้งเฮือกกลางดึก นอนลืมตาโพลงอย่างครุ่นคิด
 'จู่ๆ ก็มาบอกให้ฝึกฝนพลังจิตได้แล้ว มันยังไงกันแน่ หรือว่าที่ผ่านมาเป็นท่านยมที่ใช้พลังปิดกั้นความสามารถด้านนี้ของเราเอาไว้ หรือเราเพิ่งจะได้รับการยอมรับให้ใช้พลังจิตได้'
 ชิงหลินก้มมองเจ้าพยัคฆ์น้อยที่นอนขดตัวอยู่ข้างๆ เสียงกรนเบาๆ บอกให้รู้ว่ามันกำลังหลับสนิท นางค่อยๆ ลงจากเตียง คว้าเสื้อคลุมสีขาวตัวยาวหนามาคลุมทับชุดนอนสีขาวบาง จากนั้นก็ค่อยๆ ย่องออกไปจากห้องตรงไปที่เก๋งริมสระบัวเช่นเคย เพราะคิดว่าคงนอนไม่หลับอีก ถ้าไม่ได้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์
 นางเลือกนั่งพิงเสาเก๋งด้านหน้าสระ เท้าทั้งสองเหยียดตรงไปข้างหน้า สองมือกอดอก ดวงตากลมโตเหม่อมองท้องฟ้าอย่างไร้จุดหมาย
 'เต่ามังกรอยู่ใจกลางหุบเขากินคน แค่ชื่อก็น่ากลัวแล้ว แล้วอย่างนี้เราควรบอกท่านพ่อหรือไม่ควรบอกดี แต่ดูเหมือนท่านพ่อจะอยากรับงานนี้ อีกอย่าง ผู้ว่าจ้างนั่นคงจะมีอิทธิพลไม่น้อยเลยถึงกดดันท่านพ่อได้มากขนาดนี้'
 ก่อนยามเฉินราวครึ่งชั่วยาม ณ เรือนหยกฟ้า
 ชิงหลินตื่นขึ้นมาด้วยความอ่อนเพลียเนื่องจากนอนน้อยเพราะมัวแต่ครุ่นคิดเรื่องในฝัน
 "หลินหลิน ฟานฟาน...ตื่นแล้ว...ตื่นแล้ว" เจ้าพยัคฆ์ร้องทักทายนาง ชิงหลินทำท่าจะส่งเสียงทักทายกลับ พลันนึกถึงคำพูดของท่านยมได้ นางนั่งหลับตาทำสมาธิอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลองถามมันทางจิต "อืม ข้ากลับเรือนมาได้อย่างไร"
 "หลินหลิน ปากปาก...ไม่ขยับ...ไม่ขยับ" เจ้าพยัคฆ์น้อยประหลาดใจ
 "ใช่ แล้วเจ้าได้ยินใช่หรือไม่" นางถามต่อทางจิต
 "ฟานฟาน...ได้ยิน...ได้ยิน" เจ้าพยัคฆ์ผงกหัวกลมๆ เล็กๆ หลายครั้งติดกัน
 "เยส! สำเร็จ" ชิงหลินร้องออกมาเสียงดังด้วยความตื่นเต้นดีใจ บทจะง่ายก็ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก
 เสียงของชิงหลินทำให้เสี่ยวอี้กับเสี่ยวสุ่ยที่กำลังเตรียมน้ำอาบต้องชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความตกใจและประหลาดใจ ชิงหลินจึงหัวเราะกลบเกลื่อน ทำทีเป็นเล่นกับเจ้าพยัคฆ์น้อยแก้เขิน
 "คุณหนู น้ำอาบเตรียมไว้พร้อมแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวอี้เดินเข้ามาหาคุณหนูที่เตียง
 "อืม ข้ารู้แล้ว" ชิงหลินลุกขึ้นไปยังหลังฉากกั้นเพื่ออาบน้ำทันที
 ยามเฉิน ณ เรือนดาวดึงส์ หลังอาหารเช้าผ่านไป
 "ท่านพ่อ กังวลเรื่องนั้นอยู่หรือเจ้าคะ" หญิงสาวถามบิดาที่มีสีหน้าเคร่งเครียดและอิดโรยจนขอบตาดำคล้ำ
 "อืม พ่อไม่สนเรื่องรางวัลค่าจ้าง เพียงแต่...หากปฏิเสธไป เกรงว่าเรื่องจะไม่จบลงง่ายๆ" ชิงหยวนตอบแล้วถอนใจยาว คิ้วดาบขมวดมุ่นด้วยความกลุ้มใจ
 "คนพวกนั้นเป็นใครหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถาม
 "ยังไม่รู้แน่ชัด แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่คนแคว้นฉีอย่างแน่นอน" ชิงหยวนตอบบุตรสาว
 "แล้วท่านพ่อจะทำอย่างไร จะปฏิเสธหรือเจ้าคะ"
 "อืม คงต้องเป็นเช่นนั้น" ชิงหยวนนั่งพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง สองมือกดคลึงขมับเพราะรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมากะทันหัน
 "เอ่อ...ท่านพ่อ คือว่า..."
 "หือ เจ้ามีอันใดก็ว่ามาเถิดหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ฟังดูเกียจคร้านทั้งที่ยังหลับตาและกดคลึงขมับ
 "ท่านพ่อรู้จักหุบเขากินคนหรือไม่เจ้าคะ"
 "หือ หุบเขากินคน รู้จักสิ ทำไมหรือ" ชิงหยวนลืมตาขึ้น นั่งหลังตรงแล้วเอาแขนทั้งสองวางบนโต๊ะ
 "เอ่อ...เมื่อคืน...ลูกอ่านเจอในหนังสือเก่าเล่มหนึ่งเจ้าค่ะ" ชิงหลินเริ่มต้นกล่าวมุสา
 "แล้วอย่างไรต่อ รีบพูดมาเร็วเข้า" ชิงหยวนเร่งเร้า น้ำเสียงและท่าทางดูร้อนรนระคนตื่นเต้น คาดเดาไปว่าบุตรีต้องรู้อันใดบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเต่ามังกรเป็นแน่
 ฝ่ายชิงฮูหยินซึ่งนั่งอีกข้างของสามีเลิกคิ้วเรียวมองบุตรีด้วยความประหลาดใจ หลังจากที่บุตรีของนางฟื้นขึ้นมาก็มีเหตุการณ์ประหลาดๆ เกิดขึ้น และบุตรียังเป็นผู้ที่ช่วยให้รอดจากวิกฤตินั้นมาได้ ทั้งนิสัยใจคอ กิริยามารยาท และคำพูดคำจาก็ล้วนแปลกแตกต่างจากที่เคยเป็น แม้จะติดใจสงสัยมากเพียงใดแต่นางก็ไม่มีความคิดที่จะเรียกบุตรีมาซักถามหรือคอยจับผิด ด้วยนางชื่นชอบที่บุตรีเป็นเช่นนี้มากกว่า
 "เอ่อ...ในนั้นเขียนไว้ว่าเต่ามังกรอาศัยอยู่ใจกลางหุบเขากินคนเจ้าค่ะ" ผู้เป็นบุตรสาวกล่าวมุสาต่ออย่างแนบเนียน
 "ท่านพี่ แค่ตำราเล่มเดียว จะเชื่อถือได้หรือ" ฮูหยินหันมาถามสามี
 "มันก็จริง แต่เมื่อเจอเบาะแสชี้ชัดเจาะจงถึงเพียงนี้ ไม่คิดว่ามันคุ้มค่าที่จะเสี่ยงหรือ" ชิงหยวนย้อนถามฮูหยินของตน
 "ท่านพี่พูดมาก็ถูก แต่เท่าที่ข้าเคยได้ยินมา หุบเขากินคนเป็นสถานที่ที่อันตรายยิ่งนัก แม้แต่กองทัพฉีและแคว้นโจวยังหลีกเลี่ยงเส้นทางนี้ในการเดินทัพ" ชิงฮูหยินกล่าว
 "อันตรายถึงขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถาม
 "ใช่ เมื่อก่อนกองทัพฉีต้องการยกทัพไปตีเมืองหน้าด่านของแคว้นโจว ซึ่งเป็นเหมืองแร่ทองคำที่อยู่ติดชายแดนแคว้นฉีของเรา โดยคิดจะใช้เส้นทางลัดผ่านหุบเขากินคน แต่กองทัพนับหมื่นกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย สร้างความหวาดผวาแก่ผู้คนทั้งสองแคว้น จนได้รับขนานนามว่าหุบเขากินคนนับแต่บัดนั้นเป็นต้นมา" ชิงหยวนอธิบาย
 ชิงหลินได้ฟังแล้วก็อดขนลุกไม่ได้ คนนับหมื่นหายไปอย่างไร้ร่องรอยได้อย่างไร มันเหมือนปรากฏการณ์สามเหลี่ยมเมอร์บิวดาที่เคยดูในยูทูบเลย
 "แล้วท่านพี่คิดจะไป?" ชิงฮูหยินถามสามี
 "อืม อุตส่าห์มีข้อมูลที่เชื่อถือได้อยู่ในมือแล้วยังเพิกเฉย จะสมเป็นคนสกุลชิงได้อย่างไรเล่า" ชิงหยวนกล่าวด้วยท่าทีฮึกเหิม
 "ท่านพ่อจะไปด้วยหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถามเมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นกระตือรือร้นของบิดา
 "แน่นอน งานใหญ่เช่นนี้จะปล่อยให้เด็กๆ ทำได้อย่างไร"
 "แล้วท่านพี่จะออกเดินทางเมื่อใดหรือ" ชิงฮูหยินเป็นฝ่ายถามบ้าง ไม่เอ่ยคัดค้านด้วยรู้นิสัยของสามีดีว่า หากตัดสินใจจะทำแล้วไม่มีวันยกเลิกหรือยอมแพ้เด็ดขาด
 "อืม เรื่องนี้คงต้องคุยกับท่านอู่ก่อน แล้วค่อยกำหนดวันเดินทางอีกที"
 "ไปหลังจากที่ถวายรูปเขียนให้ฮ่องเต้ได้หรือไม่เจ้าคะ" ชิงหลินอยากไปด้วยจึงลองถามบิดา
 "ทำไม เจ้าอยากไปด้วยหรือ" ชิงหยวนย้อนถาม
 "เจ้าค่ะ ลูกอยากไป..." บุตรสาวพูดยังไม่ทันจบคำ
 "ไม่ได้ ข้าขอค้าน เจ้าเป็นหญิง จะไปเสี่ยงอันตรายเยี่ยงบุรุษได้อย่างไร" ชิงฮูหยินคัดค้านเสียงแข็ง ส่งสายตาตำหนิบุตรีที่เห็นเป็นเรื่องสนุกสนาน
 "อืม พ่อเห็นด้วยกับคำของแม่เจ้า งานนี้อันตรายเกินไป เจ้าอยู่ที่นี่แล้วทำภารกิจของเจ้าไปเถิด" ชิงหยวนกล่าวกับบุตรี
 "เจ้าค่ะ"
 ชิงหยวนยิ้มพอใจที่บุตรีเชื่อฟัง ยกมือขึ้นลูบศีรษะนางอย่างเอ็นดู พลางคิดในใจ 'หลินเอ๋อร์ของข้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ'
 "เรียนนายท่าน แม่ทัพมู่กับคุณชายน้อยมู่มาขอพบขอรับ" พ่อบ้านฝูเดินเข้ามารายงาน
 "หือ มาแต่เช้าเชียวหรือ รีบเชิญเข้ามาเร็วเข้า" ชิงหยวนโบกมือบอกพ่อบ้านฝู
 "คารวะท่านลุง ท่านป้า" มู่หลิ่งเหวินทักทาย วันนี้แม่ทัพหนุ่มมาในอาภรณ์ลำลองสีน้ำเงินเข้มรัดรูปจนเห็นเอวสอบและกล้ามเนื้อปรากฏชัดเจน ท่อนแขนใหญ่แข็งแรงพันด้วยแถบหนังขนาดหนึ่งชุ่นทบไปทบมาหลายรอบทำให้ดูทะมัดทะแมง ผมเกล้าสูงเก็บเรียบร้อยเช่นทุกครั้ง ช่วยเพิ่มให้ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนยิ่งงดงามน่าหลงใหลมากขึ้นเป็นทวีคูณ
 "เฟิงเอ๋อร์คารวะท่านลุง ท่านป้า พี่หลินเอ๋อร์" มู่หลิ่งเฟิงประสานมือเคารพ วันนี้คุณชายน้อยมู่อยู่ในอาภรณ์สีท้องฟ้าดูสดใส ผมเกล้าสูงเก็บเช่นเดียวกับพี่ชาย ใบหน้างดงามแย้มยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาเปล่งประกายสุกใสเมื่อเห็นว่าที่พี่สะใภ้และเจ้าพยัคฆ์น้อยเดินเข้ามาอยู่เบื้องหน้าตนและกำลังแหงนมองตนอยู่
 "ตามสบายหลานชายทั้งสอง" ชิงหยวนผายมือให้อย่างรู้มารยาท โดยมีชิงฮูหยินส่งยิ้มเอ็นดูมาให้
 "หลินเอ๋อร์ คารวะท่านแม่...เอ่อ...พี่เหวิน น้องเฟิงเอ๋อร์" ชิงหลินก็ลุกขึ้นยอบกายทักทายคู่หมั้น แล้วหันไปยิ้มให้เด็กน้อย
 "มาแต่เช้า มีธุระอันใดหรือ" ชิงหยวนเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่มที่นั่งข้างตน แทนฮูหยินที่เสียสละไปนั่งข้างๆ คุณชายน้อยมู่ ซึ่งกำลังเกาคางให้เจ้าพยัคฆ์น้อยที่ขึ้นไปนั่งบนตักของหลินหลินเรียบร้อยแล้ว
 "ท่านลุง เฟิงเอ๋อร์อยากเรียนรู้ศิลปะการใช้ดินสอถ่านไม้จากหลินเอ๋อร์ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินเหลือบมองหน้าคู่หมั้นแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปสนทนากับผู้อาวุโส
 "หือ อยากฝากตัวเป็นศิษย์หรือ" ชิงหยวนเลิกคิ้วถาม ใบหน้าคร้ามแดดแย้มยิ้มภูมิใจในตัวบุตรี
 "ขอรับท่านลุง ข้าอยากฝากตัวเป็นศิษย์กับพี่หลินเอ๋อร์" มู่หลิ่งเฟิงตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจัง
 "ศิษย์อาจารย์อะไรกัน ไม่เอาหรอก แต่ข้าจะสอนให้หมดสิ้นเลย เช่นนี้ดีหรือไม่" ชิงหลินปฏิเสธยิ้มๆ พลางมองเด็กน้อยด้วยสายตาอ่อนโยนและเอ็นดู
 "เอ่อ...ข้าแล้วแต่พี่หลินเอ๋อร์ขอรับ" คุณชายน้อยเหลือบมองพี่ชาย เมื่อเห็นพี่ชายพยักหน้าให้จึงหันมากล่าวกับว่าที่พี่สะใภ้
 มู่หลิ่งเหวินยกยิ้มพอใจ ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องที่ใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่ง มิมีอันใดผิดสังเกต หารู้ไม่ว่านี่เป็นแผนการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ให้น้องเล็กคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวและกีดกันบุรุษอื่นที่เข้ามาใกล้คู่หมั้น ส่วนน้องชายก็ได้เรียนศิลปะจากนาง ซ้ำยังได้เปิดหูเปิดตาอีกทางหนึ่ง
 "เอ่อ...ท่านพ่อ เฟิ่งอิงไปไหนหรือเจ้าคะ ลูกไม่เห็นเขาเลย"
 คำถามของคู่หมั้นทำเอาใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนที่กำลังอมยิ้มอยู่ชะงักค้าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นตึงขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ คู่หมั้นนั่งอยู่ทนโท่ เหตุใดนางจึงกล้าเรียกหาบุรุษอื่นต่อหน้าตนได้ น่าตายนัก! มู่หลิ่งเหวินสบถในใจ
 "พ่อวานให้ไปทำธุระให้ วันนี้คงต้องให้พยัคฆ์ดำคนอื่นไปคุ้มครองเจ้าแทน" ชิงหยวนชี้แจง
 "ท่านลุง ข้าขออาสาทำหน้าที่นี้ได้หรือไม่ขอรับ" แม่ทัพหนุ่มรีบฉวยโอกาสทองทันที
 "ได้ เช่นนั้นก็ดี ลุงฝากหลินเอ๋อร์ด้วย" ชิงหยวนพยักหน้าอนุญาต
 "โปรดวางใจ ข้าจะดูแลนางอย่างดีขอรับ"


เจ้าพยัคฆ์น้อยสะบัดตัวออกจากการกอดของเด็กน้อย ย้ายตัวกลมๆ มานั่งบนตักของหลินหลินทันทีอย่างหวงแหน มันเงยหัวกลมๆ เล็กๆ มองเจ้าร่างยักษ์ที่ยืนกอดอกมองอยู่ข้างหัวเตียงด้วยความไม่พอใจ เพราะมันเห็นเจ้าร่างยักษ์รังแกหลินหลินของมันมาตลอดทาง
 "ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"
 "ถูกโบยจนสลบยังบอกว่าไม่เป็นไรอีกหรือ" มู่ฮูหยินบีบมืออีกฝ่ายเบาๆ มองหญิงสาวที่แย้มยิ้มราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่ให้ต้องกังวลใจ
 "จริงด้วยขอรับ ท่านแม่ตามหมอมาดูแผลให้พี่หลินเอ๋อร์ก่อนดีหรือไม่ขอรับ" คุณชายน้อยออกความเห็น
 "ดี! เจ้าไปตามหมอมาเร็วเข้า อย่าได้ชักช้า" มู่ฮูหยินหันไปออกคำสั่ง
 "เจ้าค่ะฮูหยิน" บ่าวนางหนึ่งรับคำสั่งแล้วรีบออกไปอย่างรวดเร็ว
 โครก!
 เสียงท้องของใครบางคนดังขึ้น เรียกความสนใจได้เป็นอย่างดี
 "หิวแล้ว...หิวแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยรีบร้องบอกหลินหลิน เมื่อเห็นทุกสายตามองมาที่มัน
 "ฮึ เจ้าตัวตะกละ" มู่หลิ่งเหวินแค่นเสียงว่าเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "ฮื่ออออ หิวแล้ว...หิวแล้ว ฟานฟาน...หิวแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยขู่เจ้าร่างยักษ์ครู่หนึ่ง แล้วหันมาอ้อนหลินหลินต่อ
 "สงสัยมันจะหิวแล้ว ปกติมันกินอันใดหรือ" มู่ฮูหยินเอ่ยถาม
 "นมแพะกับเนื้อไก่สดเจ้าค่ะ" คนถูกถามตอบพลางลูบหลังมัน
 "งั้นหรือ เจ้าสามคนไปนำนมแพะกับเนื้อไก่สดและอาหารสำหรับสามคนมาที่เรือนนี้" มู่ฮูหยินเหลือบมองบุตรทั้งสองก่อน แล้วจึงหันไปสั่งการบ่าวหญิงทั้งสาม
 ราวหนึ่งเค่อทุกอย่างก็พร้อมสรรพ รวมถึงหมอฝีมือดีที่มาถึงก็ตรงเข้าไปตรวจชีพจรนางทันที
 หมออาวุโสมองข้อมือสลับกับใบหน้าจิ้มลิ้มของนาง คิ้วดำแซมขาวขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความประหลาดใจ เท่าที่ทราบนางบาดเจ็บหนักมิใช่หรือ เหตุใดชีพจรจึงเต้นปกติ สีหน้าที่ควรซีดขาวล่ะ และอาการข้างเคียงเช่นไข้ขึ้นหายไปไหน ช่างประหลาดเสียจริง
 "มีอันใดหรือท่านหมอ" มู่ฮูหยินเอ่ยถามเมื่อเห็นอาการแปลกๆ ของหมออาวุโส
 "เอ่อ...ขอข้าดูบาดแผลของนางได้หรือไม่ขอรับ"
 "ไม่ได้!" ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าคู่หมายปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนตึงขึ้นหลายส่วนจนหมออาวุโสนึกหวั่น
 "หากไม่ได้ตรวจบาดแผลแล้วท่านหมอจะเขียนใบเทียบยาได้อย่างไร" มู่ฮูหยินถามบุตรคนโต
 "ข้ารู้ แต่ว่านางเป็นสตรี จะให้บุรุษเห็นเรือนร่างของนางมันเหมาะสมแล้วหรือขอรับ" แม่ทัพหนุ่มให้เหตุผล
 "แต่บุรุษที่เจ้าว่าเป็นหมอนะ ไม่ใช่บุรุษกักขฬะที่ไหน"
 "แม้จะเป็นเช่นนั้นข้าก็ยอมไม่ได้ ท่านหมอเชิญท่านกลับไปเถิด" เขายืนยันหนักแน่นแล้วเอ่ยปากไล่เสียงเข้ม
 "ท่านไม่ยอม แต่ข้ายอม"
 ทุกคนหันขวับไปมองเจ้าของเสียงด้วยความรู้สึกแตกต่างกัน มีเพียงเจ้าพยัคฆ์น้อยที่นั่งมองคนโน้นทีคนนี้ที เพราะไม่เข้าใจว่าคนเหล่านั้นพูดอะไรกัน
 ส่วนแม่ทัพหนุ่มหน้าดำมืดจนดูเหมือนเทพแห่งสงครามไปแล้ว ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองคู่หมายด้วยความขุ่นเคืองที่นางกล้าแย้งคำพูดของตน แต่นางไม่สนใจ ซ้ำยังหันมากล่าวกับหมออาวุโส "เชิญท่านหมอตรวจต่อเถิดเจ้าค่ะ"
 "อาเหวินพาเฟิงเอ๋อร์กลับไปก่อนดีหรือไม่ แม่จะดูแลหลินเอ๋อร์เอง" มู่ฮูหยินกล่าวกับบุตรคนโต
 "ข้าจะอยู่ที่นี่ขอรับ"
 "หากพี่ใหญ่อยู่ ข้าก็จะอยู่ด้วยขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงตัวน้อยไม่ยอมน้อยหน้าพี่ชาย
 "หากท่านอยากอยู่ที่นี่นักเชิญตามสบายเลย ข้าจะขอเป็นคนไปเองเจ้าค่ะ" ชิงหลินกล่าวพร้อมกับอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยทำท่าจะเดินออกไป
 "ก็ได้ๆ ข้ายอมไปแล้ว" คนดื้อรั้นจนถึงเมื่อครู่รีบยกมือยอมแพ้ เมื่อเห็นท่าทางเอาจริงของนาง
 มู่หลิ่งเหวินเดินออกมายืนรออยู่หน้าห้องพร้อมน้องชายอย่างอิดออดเล็กน้อย พอใจเย็นลงก็หวนนึกถึงเหตุการณ์คราวที่นางเอ่ยปากขอยกเลิกการเป็นคู่หมายกับตนขึ้นมา สีหน้าท่าทางจริงจังของนางเหมือนคราวนี้ไม่ผิดเพี้ยน
 เพียงแต่ความรู้สึกที่มีต่อถ้อยคำคราวนั้นของมู่หลิ่งเหวินไม่มีความหมายอันใดเป็นพิเศษ นอกจากหงุดหงิดและผิดหวังเล็กน้อย เพราะความรักและความหลงใหลที่นางมีให้นั้นมากมายเกินไปจนรับไม่ได้ และเขามองว่าเป็นเรื่องเหลวไหลน่ารำคาญ จึงคอยหลบเลี่ยงและปฏิเสธเรื่องการหมั้นมาโดยตลอด
 อยู่มาวันหนึ่งเมื่อนางเอ่ยปากขอยกเลิกการเป็นคู่หมายด้วยตนเอง แม้จะรู้สึกยินดี แต่ท่าทางเย็นชาและเมินเฉย ดวงตากลมโตที่มองมามีเพียงความว่างเปล่าไร้ความรู้สึกใดๆ คล้ายเขาพูดคุยกับคนแปลกหน้า เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาหงุดหงิดและผิดหวังจนถึงขั้นอยากจะเอาชนะนาง จึงได้คอยตามตื๊อและไม่ยอมเอ่ยปากบอกบิดามารดาถึงเรื่องที่เคยรับปากนางไว้ แต่สุดท้ายกลับเป็นเขาเองที่ตกลงไปในหลุมเสน่หาของนางจนถอนตัวถอนใจไม่ขึ้น
 "เอ่อ...ท่านแม่ทัพ อาจารย์หูมาขอพบคุณหนูชิงขอรับ" พ่อบ้านใหญ่ซือฝูรายงาน
 "อาจารย์หู? นี่นางไปสนิทสนมกับคนผู้นั้นตั้งแต่เมื่อใดกัน กลับไปบอกอาจารย์หูว่านางกำลังพักผ่อน วันหลังค่อยมา" แม่ทัพหนุ่มปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า
 "ขะ...ขอรับ" พ่อบ้านใหญ่ซือฝูโค้งคำนับแล้วรีบจากไปทันที
 "น้องเล็กจงเล่ารายละเอียดมา อย่าคิดปิดบังพี่ใหญ่" เขาหันมากดดันน้องชาย เท่าที่ทราบนางมีโอกาสพบปะพูดคุยและเรียนวิชาศิลปะกับอาจารย์ท่านนี้เพียงสองครั้ง แล้วเหตุใดคนผู้นั้นจึงกล้าขอมาเยี่ยมเยียนนางดั่งคนที่คุ้นเคยและสนิทสนมกันเช่นนี้
 "ได้ขอรับ เรื่องมีอยู่ว่า..." คุณชายน้อยเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบให้พี่ชายฟังอย่างละเอียด เรื่องที่ทั้งสองพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้ด้านศิลปะ รวมถึงความชื่นชมที่หูเอ้าเทียนมีต่อนาง ซ้ำยังพูดเชื้อเชิญให้นางไปเยี่ยมชมสำนักศิลปะหลิ่งจืออีกด้วย
 "พี่ใหญ่ ท่านโกรธข้าหรือ" มู่หลิ่งเฟิงถามพี่ชายอย่างกังวล เมื่อเห็นพี่ชายทำหน้าเหมือนโกรธแค้นสิ่งใดอยู่
 "อย่ากังวลไปเลย พี่ใหญ่ไม่ได้โกรธเจ้า" เขาย่อตัวกล่าวเสียงนุ่มนวล มือขวาลูบศีรษะน้องชายเบาๆ เขาหมายความตามที่พูดจริงๆ ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะความประมาทเลินเล่อของนาง ที่แสดงความรู้ความสามารถมากไปจนเขาเชื่อว่า หากผู้ใดได้ประสบเช่นเดียวกับหูเอ้าเทียนก็คงมีอาการไม่ต่างกัน
 "ท่านแม่ทัพ ฮูหยินเชิญท่านให้เข้าไปด้านในเจ้าค่ะ" สาวใช้นางหนึ่งเข้ามารายงาน
 "พี่ใหญ่ ไปเถิดขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงแย้มยิ้ม จับแขนพี่ชายแล้วดึงเข้าไปในห้อง
 เมื่อเข้ามาในห้องมู่หลิ่งเหวินเห็นหมออาวุโสกำลังเขียนใบเทียบยาอยู่ที่โต๊ะกลางห้อง ส่วนมารดาก็นั่งอยู่ข้างชิงหลิน ซึ่งมีเจ้าพยัคฆ์น้อยคอยคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง
 "จัดซื้อยาตามที่เขียนให้นี้ ห้ามขาดแม้แต่อย่างเดียว และทำตามขั้นตอนที่ข้าเขียนอย่างเคร่งครัด จะช่วยให้หายเร็วขึ้นขอรับ" หมออาวุโสยื่นใบเทียบยาให้เทพสงครามแทนที่จะเป็นมู่ฮูหยิน สองมือเหี่ยวย่นตามวัยสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่น มือหนารับใบสั่งยามาถือไว้แล้วกล่าว
 "อ้อ ปิดหูปิดตาและปิดปากให้สนิท หากมีใครถามถึงเรื่องในวันนี้ เข้าใจหรือไม่" น้ำเสียงราบเรียบที่ฟังอย่างไรก็คิดได้เพียงว่าเป็นคำขู่ ทำให้หมออาวุโสและสาวใช้ที่อยู่ในเหตุการณ์เสียวสันหลังเหงื่อแตกด้วยความหวาดกลัว
 "นางทั้งสี่ไว้ใจได้และยังรอบคอบคล่องแคล่ว ไม่มีอันใดต้องกังวล" เมื่อเห็นท่าทีกังวลเกินเหตุ มู่ฮูหยินจึงกล่าวให้บุตรชายสบายใจ
 แม้จะได้รับการยืนยันหนักแน่นจากมารดา แต่มู่หลิ่งเหวินยังคงกังวลใจอยู่ดี โดยเฉพาะเรื่องรอยสักรูปมังกรบินสีฟ้าบนแผ่นหลังของคู่หมาย ที่มั่นใจว่าไม่มีผู้ใดในแคว้นฉีเคยเห็นมาก่อน ที่สำคัญยามนี้เริ่มมีผู้รู้ความลับของนางเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนหวั่นใจว่าความลับจะถูกเปิดเผยในไม่ช้านี้เพราะความเลินเล่อของนาง
 "ขออภัยเจ้าค่ะที่ทำให้ท่านป้าและทุกคนต้องลำบาก" ชิงหลินขอโทษมู่ฮูหยิน ความจริงนางอยากให้สาวใช้คฤหาสน์สกุลชิงมาคอยดูแลมากกว่า แต่เพราะไม่อยากให้บิดามารดารู้ จึงต้องพลอยปิดบังทุกคนที่สกุลชิงไปด้วย
 "ลำบากอันใดกัน เจ้าก็เหมือนคนในครอบครัว อย่าคิดมากเลย" มู่ฮูหยินลูบศีรษะของนางอย่างรักใคร่
 "พี่หลินเอ๋อร์ ข้าจะคอยดูแลท่านเองขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงอาสาด้วยท่าทางแข็งขัน
 "ขอบใจน้องเฟิงเอ๋อร์ ลำบากเจ้าแล้ว" ชิงหลินส่งยิ้มหวานพลางขยิบตาให้ คุณชายน้อยถึงกับหน้าแดงด้วยความเก้อเขิน
 ผิดกับคู่หมายที่รู้สึกหงุดหงิดและริษยาตาร้อน ยิ้มหวาน? แล้วยังขยิบตาให้? สตรีดีๆ ที่ไหนเขาทำกัน! ที่สำคัญเหตุใดนางไม่ปฏิบัติกับตนเช่นนี้บ้าง มันน่าน้อยใจนัก!
 "หิวแล้ว...หิวแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่งเสียงบอกหลินหลิน
 "เอ่อ...ท่านป้า คือ...ข้าหิวแล้วเจ้าค่ะ" ชิงหลินกล่าวกับมู่ฮูหยิน ความจริงนางยังไม่ค่อยหิวเท่าไร แต่สงสารเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "นั่นสินะ นี่ก็ยามซื่อแล้ว เจ้าลุกไหวหรือไม่" มู่ฮูหยินเอ่ยถาม
 "ไหวเจ้าค่ะ" ตอบแล้วก็ลุกขึ้นยืนพร้อมด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกพองาม ตัวงอเล็กน้อยเพื่อตบตาทุกคน ยกเว้นมู่หลิ่งเหวินกับเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ยิ้มน้อยๆ ขบขันกับการแสดงละครตบตาของนาง
 "ขอบคุณท่านป้า ขอบใจน้องเฟิงเอ๋อร์" ขอบคุณทั้งสองที่ช่วยประคองมาที่โต๊ะอาหาร โดยมีสองพี่น้องนั่งลงขนาบข้างทันทีคล้ายกลัวว่าจะมีใครมาแย่ง ทำเอามู่ฮูหยินส่ายหน้าระอากับการกระทำคล้ายเด็กของบุตรชายทั้งสอง โดยเฉพาะบุตรชายคนโต
 "ท่านป้าไม่อยู่กินด้วยกันหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถาม
 "พวกเจ้ากินกันเถิด ป้ายังมีงานค้างอยู่ ขาดเหลืออันใดขอให้บอก อย่ามัวแต่เกรงใจ ถือเสียว่าที่นี่เป็นบ้านของเจ้าอีกแห่งก็แล้วกัน เข้าใจหรือไม่" มู่ฮูหยินกล่าว
 "ขอบคุณท่านป้า หลินเอ๋อร์เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" ชิงหลินค้อมศีรษะขอบคุณด้วยความตื้นตันใจ
 "พวกเจ้าจงดูแลหลานข้าให้ดี อย่าให้ขาดตกบกพร่อง เข้าใจหรือไม่" มู่ฮูหยินหันไปสั่งการกับบ่าวหญิงวัยละอ่อนเสียงเข้ม
 "รับทราบเจ้าค่ะ" ทั้งสี่ตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน
 "เช่นนั้นป้าขอตัว แล้วค่ำๆ จะมาเยี่ยมเจ้าใหม่" มู่ฮูหยินกล่าวจบก็หมุนกายอวบอิ่มจากไปพร้อมหมออาวุโส มีบ่าวสองคนแยกไปต้มยาที่ท่านหมอนำมาด้วยตามคำบอกเล่าของบ่าวที่ไปตาม ส่วนอีกสองคนยังรั้งอยู่หน้าประตูทางเข้าเรือนจันทรา
 ทางฝั่งเจ้าพยัคฆ์น้อยสนใจแต่นมแพะกับเนื้อไก่สดตรงหน้า มันตั้งหน้าตั้งตาเลียนมแพะสลับกับขย้ำฉีกกินเนื้อไก่อย่างหิวโหย เรียกรอยยิ้มขบขันระคนเอ็นดูในความน่ารักของมันจากทั้งสามคนได้เป็นอย่างดี
 "พี่หลินเอ๋อร์ ลองชิมไก่ตุ๋นโสมนี่ดูสิขอรับ รสชาติดีทีเดียว" มู่หลิ่งเฟิงคีบเนื้อไก่ตุ๋นใส่ในถ้วยข้าวของว่าที่พี่สะใภ้
 "ขอบใจน้องเฟิงเอ๋อร์ ผัดผักสามอย่างนี่ก็อร่อยดี ลองชิมดูสิ" นางคีบผัดผักใส่ชามให้เด็กน้อยบ้าง "ยื่นชามมาทำไมเจ้าคะ" ก่อนจะแกล้งถามคู่หมายที่จู่ๆ ก็ยื่นถ้วยข้าวตัวเองมาตรงหน้านาง แต่เขากลับพยักพเยิดไปทางอาหารที่อยู่บนโต๊ะแทน
 "จานนี้หรือเจ้าคะ" หญิงสาวชี้ไปที่เนื้อไก่ตุ๋นโสม แต่เขาส่ายหน้า
 "อย่างนั้นจานนี้?" นางชี้นิ้วไปที่หมูผัดเปรี้ยวหวาน ทว่าเขาก็ส่ายหน้าอีก ก่อนจะชี้ไปที่เสี่ยวหลงเปา "อย่างนั้นก็จานนี้?" นางเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมานิดๆ กับความเรื่องมากของเขา แต่เขาก็ยังส่ายหน้าอีกครั้ง พร้อมกับเสียงทอดถอนใจคล้ายหงุดหงิด
 "เช่นนั้นท่านก็คีบกินเองเถิดเจ้าค่ะ!" ชิงหลินหมดความอดทน ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำด้วยความหงุดหงิด โน่นก็ไม่เอา นี่ก็ไม่ใช่ คนเขาอุตส่าห์จะตอบแทนที่ช่วยไว้เสียหน่อยยังจะเรื่องมากอีก แต่ไหนเลยที่มู่หลิ่งเหวินจะยอมแพ้ ถ้วยข้าวยังคงอยู่เบื้องหน้านางอย่างอดทน พร้อมด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งและดวงตาที่มีแววตัดพ้อ
 "พี่หลินเอ๋อร์ ลองคีบผัดผักสามอย่างให้พี่ใหญ่สิขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงยกมือขึ้นป้องปากกระซิบกระซาบ
 "นี่เจ้าค่ะ!" นางจึงทำตามที่เด็กน้อยแนะนำ คีบผัดผักลงในถ้วยข้าวให้เขาด้วยใบหน้างอง้ำ แต่พอเห็นเขายิ้มแล้วดึงถ้วยข้าวกลับไปคีบผัดผักเข้าปากเคี้ยวอย่างมีความสุข หัวใจดวงน้อยก็พลันอ่อนยวบ จากที่หงุดหงิดก็เปลี่ยนเป็นขบขันระคนระอาใจกับความเอาแต่ใจและชอบเอาชนะของผู้ชายตัวโตคนนี้ โดยมีสายตาเจ้าเล่ห์ที่ไม่น่าจะมีได้ในเด็กวัยแปดขวบมองอยู่ตลอด
 หลังมื้ออาหารผ่านไป ยามนี้ชิงหลินตกที่นั่งลำบาก ใบหน้าจิ้มลิ้มเหยเกเหมือนจะร้องไห้ สายตามองคู่หมายอย่างขอความเห็นใจ
 "ไม่ดื่มได้หรือไม่เจ้าคะ" นางพยายามต่อรองสุดแรง พลางมองถ้วยยาสีขาวล้วนที่มีน้ำสีดำสนิท ทั้งยังส่งกลิ่นฉุนชวนอาเจียนลอยเข้าจมูกทุกครั้งที่หายใจเข้า นี่มันยาพิษชัดๆ! นางโอดครวญในใจ
 "ไม่ได้! รีบดื่มเร็วเข้า" แม่ทัพหนุ่มปฏิเสธเสียงดุ โดยถ้วยยายังคงจ่อตรงริมฝีปากอวบอิ่มที่เม้มสนิม
 "แต่มันขม ข้าไม่ชอบ" ชิงหลินแย้ง ไม่ยอมดื่มง่ายๆ
 "น้องเล็ก เจ้าออกไปก่อน บอกทุกคนให้ออกไป แล้วปิดประตูด้วย" ร่างหนาลดถ้วยยาลง หันไปกล่าวกับน้องชายที่นั่งลุ้นอยู่ข้างๆ นาง
 "ขอรับพี่ใหญ่" มู่หลิ่งเฟิงรีบทำตามอย่างรวดเร็วจนชิงหลินคัดค้านไม่ทัน ซ้ำยังคว้าตัวเจ้าพยัคฆ์น้อยที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นปูพรมสีท้องฟ้าออกไปด้วย
 "ทำไมต้องให้ทุกคนออกไปด้วยเจ้าคะ" ชิงหลินเริ่มใจคอไม่ดี
 "รีบดื่มเสียก่อนที่ยาจะเย็น" มือหนายกถ้วยยาขึ้นจ่อริมฝีปากอวบอิ่มอีกครั้ง
 "ท่านวางไว้ก่อนเถิด อีกเดี๋ยวข้าจะดื่มเอง" หญิงสาวยังคงดื้อดึงพร้อมกับเบือนหน้าหนี
 "จะดื่มดีๆ หรือจะให้ข้าป้อน หืม?" กล่าวจบก็เห็นนางยังนิ่ง เขาจึงยกถ้วยยาขึ้นจดริมฝีปากตนเอง ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องนางที่อยู่ห่างเพียงหนึ่งช่วงแขนอย่างมีความหมายลึกล้ำยากจะคาดเดา
 "ขะ...ข้าจะดื่มเองเจ้าค่ะ" นางละล่ำละลักบอก คว้าถ้วยยาในมือเขามาแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
 "อึก ขมปี๋เลย น้ำ...ขอน้ำหน่อยเจ้าค่ะ" ชิงหลินหลับตาปี๋
 "อื๋อ? อึก! อื้อ...อ่อยอ้านะ!" (ปล่อยข้านะ!)
 นางตกใจที่จู่ๆ ก็ถูกป้อนน้ำชาด้วยริมฝีปากอุ่น จึงพยายามผลักเขาออกแต่ก็ไร้ผล คล้ายเอาไม้ซีกไปงัดกับไม้ซุง ศีรษะถูกตรึงด้วยฝ่ามือใหญ่แข็งแรงจนไม่อาจขยับหน้าหนีการรุกรานจากเขาได้
 สองมือเรียวเล็กถูกรวบไว้ด้วยฝ่ามือใหญ่เพียงมือเดียว มู่หลิ่งเหวินละเลียดชิมความหวานจากริมฝีปากอวบอิ่มอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆ ดุดัน เร่าร้อน และเอาแต่ใจ จนนางแทบขาดอากาศหายใจ เขาถึงยอมปล่อย
 ชิงหลินรีบสูดเอาอากาศเข้าปอดทันทีที่เขาปล่อย สองมือเรียวยึดจับอาภรณ์ของเขาแน่น หน้าแดงก่ำ ริมฝีปากเห่อบวมและห้อเลือดเล็กน้อยเพราะการกระทำของเขา
 "หายขมแล้วใช่หรือไม่" แม่ทัพหนุ่มกระซิบถามด้วยเสียงที่แหบพร่า และมีอาการหอบเล็กน้อยด้วยแรงเสน่หา ก่อนจะทัดผมที่ตกลงมาให้นางอย่างนุ่มนวลอ่อนโยน แต่นางกลับผลักอกเขาเต็มแรง แล้วหันหลังให้อย่างแง่งอน จึงไม่เห็นว่าใบหน้าหล่อเหลาก็ซับสีแดงจางๆ ไม่ต่างจากใบหน้านางเท่าใดนัก
 "หากครั้งหน้ายังเป็นเช่นนี้อีก ข้าจะอาสาป้อนยาให้เจ้าเอง" เขากล่าวหลังจากปรับอารมณ์ได้แล้ว
 "มะ...ไม่ต้อง! ต่อไปข้าจะดื่มเอง ไม่รบกวนท่านอีกเจ้าค่ะ" ชิงหลินรีบหันกลับมาส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมทั้งโบกมือสำทับ สีหน้าฉายความตระหนกชัดเจน
 "ก็ได้ แต่ถ้าเจ้ายังดื้อ...ไม่ยอมกินยาดีๆ ละก็ ข้าจะมาป้อนยาให้เจ้าเอง...ทุกวัน" มู่หลิ่งเหวินยื่นหน้าเข้าไปใกล้พร้อมขู่คู่หมายด้วยเสียงต่ำ จนนางหน้าซีดก่อนจะแดงก่ำเมื่อเห็นสายตาเขาที่หลุบมองริมฝีปากอวบอิ่มของนางอย่างมีเลศนัย
 "ข้าต้องไปแล้ว ค่ำๆ จะมาเยี่ยมเจ้าใหม่" สองมือหนาประคองใบหน้าจิ้มลิ้มให้เงยขึ้น ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองนางอย่างรักใคร่และหวงแหน เขาส่งยิ้มน้อยๆ ให้นางแล้วจึงเดินจากไป ปล่อยให้คู่หมายยืนงงพร้อมกับมองตามร่างสูงใหญ่จนลับสายตา
 ชิงหลินถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น ยกมือขึ้นทาบอกซ้าย อีกมือเท้ากับพรม ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น นี่นางเป็นอะไร ทำไมใจถึงเต้นแรงไม่ยอมหยุดเสียที หรือว่า...โรคหัวใจของชิงหลินจะกลับมากำเริบอีกครั้ง ไม่น่าใช่ เพราะท่านยมบอกว่านางหายแล้วนี่นา
 คุณชายน้อยที่ยืนมองส่งพี่ชาย พอหันกลับมาก็เห็นเจ้าพยัคฆ์น้อยวิ่งพรวดพราดผ่านหน้าเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว ทำให้แปลกใจจนกระทั่งเห็นว่าพี่สะใภ้นั่งกองอยู่กับพื้น จึงร้องถามเสียงค่อนข้างดังด้วยความตื่นตระหนก "พี่หลินเอ๋อร์ เป็นอันใดไปขอรับ"
 ชิงหลินส่ายหน้าแทนคำตอบ พอดีกับที่เจ้าพยัคฆ์น้อยมาถึงตัว
 "หลินหลิน เจ็บหรือ...เจ็บหรือ"
 เสียงร้องถามของเจ้าพยัคฆ์น้อยทำให้นางลำบากใจ ด้วยนางเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมจูบของเขาถึงทำให้นางรู้สึกแปลกๆ ต่างจากทุกครั้งที่แค่ตื่นเต้นตกใจและไม่ชอบใจที่ถูกเอาเปรียบ แต่ครั้งนี้แตกต่าง ซึ่งนางก็อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ แต่ที่แน่ๆ นับจากนี้นางต้องคอยระวังตัวและอยู่ห่างจากเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะเพียงแค่นึกถึงใจเจ้ากรรมก็เต้นแรงอีกแล้ว
 "คุณหนู กลับไปพักที่เตียงก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ" หนึ่งในสองสาวใช้เอ่ยถาม พร้อมกับเข้ามาช่วยพยุงนางไปที่เตียงนอน "น้ำชาเจ้าค่ะ" อีกนางรีบรินน้ำชาดอกเบญจมาศส่งให้นาง
 "อืม ขอบใจนะ" มือเรียวยกน้ำชาอุ่นๆ ขึ้นจิบสองสามที แล้วส่งถ้วยชาคืนให้สาวใช้คนเดิม
 "นอนพักสักนิดดีหรือไม่ขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงถามเมื่อเห็นอาการหน้าซีด ซ้ำยังเหม่อลอยของว่าที่พี่สะใภ้
 "อืม" ชิงหลินส่งเสียงพลางเอนกายลงนอนตะแคงหันหน้ามาทางเด็กน้อย สาวใช้จึงรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้
 "นอนนอน หลินหลิน...นอนนอน รีบหาย...รีบหาย กลับบ้าน...กลับบ้าน" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องบอกนาง แล้วมุดเข้าไปในผ้าแพรเรียบรื่นสีฟ้าอ่อนกว่าพื้นพรมหนึ่งส่วน โผล่หัวกลมๆ เล็กๆ ออกมาเกยบนต้นแขนนุ่มนิ่มของนางเช่นทุกครั้ง ก่อนจะหลับไปในเวลาอันรวดเร็ว
 "คุณหนู คุณหนู ตื่นเถิดเจ้าค่ะ ได้เวลาอาหารเย็นแล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้นางหนึ่งเดินเข้ามาปลุกคุณหนูชิง สีหน้าเรียบเฉยแปรเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเค่อคุณหนูชิงก็ยังมิยอมตื่น จนตอนนี้หน้าเรียบเฉยเริ่มบิดเบี้ยว น้ำตาคลอเบ้าพร้อมจะไหลได้ทุกเมื่อ
 "อืม" ชิงหลินผู้ตื่นยากยังคงหลับตาพริ้ม ขยับตัวแต่ไม่ยอมลุกจากเตียง
 "โธ่...คุณหนู ตื่นเสียทีเถิดเจ้าค่ะ ข้าขอร้อง" สาวใช้เอ่ยเสียงสั่นเครือออกพร้อมกับแรงเขย่าเพิ่มขึ้น แต่คุณหนูกลับมิมีทีท่าว่าจะตื่นแต่อย่างใด นางจนปัญญาแล้วจึงไปตามคนมาช่วย
 "จะตื่นเองหรือต้องให้ข้าปลุก"
 เสียงทุ้มคุ้นหูทำเอาคนตื่นยากเด้งกายขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็วราวกับติดสปริง "พี่เหวิน?" นางเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ กะพริบตามองบุรุษรูปงามที่ยืนกอดอกอมยิ้มพร้อมกับเลิกคิ้วมองอยู่
 "อา...เหตุใดจึงรีบตื่นเสียเล่า" แม่ทัพหนุ่มเย้านางเสียงหวาน
 "ท่านเข้ามาได้อย่างไรเจ้าคะ" ชิงหลินไม่ตอบ ซ้ำยังย้อนถามด้วยใบหน้างอง้ำ และขุ่นเคืองที่ถูกรุกล้ำความเป็นส่วนตัว เรือนนี้ในยามนี้ถูกยกให้เป็นที่พักของนางชั่วคราว เขาน่าจะเกรงใจนางบ้าง
 "เพราะความขี้เซาของเจ้าทำให้ข้ายอมเป็นบุรุษไร้มารยาทเช่นนี้" เขารีบแย้งเมื่อเห็นท่าทีขุ่นเคืองและสายตาคล้ายตำหนิของนาง
 "ท่านจะโทษว่าเป็นความผิดของข้า?" นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเอง
 "เช่นนั้นจะโทษว่าเป็นความผิดข้าหรือ ย่อมได้ ข้าขอรับไว้ทั้งหมดเองดีหรือไม่"
 "ท่านไม่ต้องมาประชดข้าเลย อย่างไรเสียท่านก็ไม่ควรเข้าห้องของสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือนเช่นนี้!"
 ดวงตาคมทรงเสน่ห์กระตุกก่อนจะหรี่มองคู่หมายแล้วเอ่ย "เจ้าอยากออกเรือนกับข้าแล้วหรือ" แม้จะถูกนางตำหนิซึ่งหน้า แต่มู่หลิ่งเหวินก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจ ถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ วางมือบนหน้าขาทั้งสอง เชิดหน้ามองใบหน้างอง้ำแล้วเย้าต่อด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม
 "ข้าพูดเมื่อไรกัน...ว่าอยากแต่งงานกับท่าน" ชิงหลินหันมามองคนตัวใหญ่ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ขยับตัวหนีเล็กน้อย แต่นั่นก็มิได้รอดพ้นจากสายตาคมทรงเสน่ห์ มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดแล้วดึงเข้าหาอย่างรวดเร็ว จนร่างเล็กลอยขึ้นมาอยู่บนหน้าขาแข็งแรงในท่านั่งตะแคงข้างเสียแล้ว
 "ท่านจะทำอะไร ปล่อยข้านะ!" นางแหวใส่พร้อมทั้งถลึงตา
 "อยากให้ข้าปล่อย?" ร่างหนากลับยิ่งกระชับอ้อมแขนที่โอบกอดนางแน่นเข้าไปอีก
 "อุ๊ย! ชะ...ใช่ หากคนอื่นมาเห็นเข้า ข้าจะกล้าสู้หน้าใครได้?"
 "จะต้องกังวลไปไย เพราะอีกมินานเจ้าก็ต้อง..." เขากระชับเอวคอดกิ่วจนตัวนางแนบชิดกับอกแกร่ง ทุกการกระทำเต็มไปด้วยความทะนุถนอม ดั่งนางเป็นสิ่งล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียวที่เขาตามหามานาน
 "ปละ...ปล่อยก่อนเจ้าค่ะ" ชิงหลินพยายามตั้งสติไม่ให้ถูกปั่นหัวง่ายๆ ออกแรงผลักเขาค่อนข้างแรง พร้อมทั้งทำหน้าจริงจังให้รู้ว่านางเอาจริง
 "ย่อมได้ เพียงแต่..."
 "แต่อะไรเจ้าคะ"
 "ตรงนี้..." แม่ทัพหนุ่มกล่าวพลางพองแก้มข้างหนึ่ง
 "ทำไมข้าต้องหอมแก้มท่านด้วย"
 "หรือเจ้าอยากให้ข้าเป็นคนลงมือ"
 "อย่างไหนก็ไม่เอาทั้งนั้นเจ้าค่ะ!" ชิงหลินสวนกลับทันควัน ใบหน้างอง้ำและเข้มขึ้นกว่าเดิม
 "เช่นนั้นก็นั่งอยู่อย่างนี้แล้วกัน" กล่าวแล้วกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น
 "ท่าน! ปล่อยนะ ปล่อยสิ ข้าบอกให้ปล่อย!" ร่างเล็กดิ้นรนเพื่อหนีเอาตัวรอด สองมือทั้งผลักทั้งดัน ทั้งแกะทั้งงัดมือปลาหมึกไม่ยอมหยุด อารมณ์โกรธเคืองเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนเจ้าพยัคฆ์น้อยที่เดินออกไปสำรวจอาณาเขตแห่งใหม่กลับมา
 "ปล่อยหลินหลิน นิสัย...ไม่ดี ปล่อยหลินหลิน" มันกระโดดเข้าหาเจ้าร่างยักษ์ แต่กลับถูกจับไว้เสียก่อน มันดิ้นพลิกตัวไปมา สองเท้าหน้าตะกุยตะกายอากาศ หน้าตาบู้บี้ดูน่าขบขัน
 "หึๆ สัตว์เลี้ยงกับเจ้าของดุร้ายพอกัน" แม่ทัพหนุ่มมองทั้งสองด้วยความขบขัน จึงถูกคู่หมายซัดผัวะเข้าให้ที่หน้าอกแกร่ง
 "อยู่นิ่งๆ สักครู่เถิด ได้หรือไม่" ร่างหนาขอร้อง
 "ท่านก็ปล่อยข้าก่อนสิ" หญิงสาวต่อรองกลับด้วยสีหน้าจริงจัง
 "เฮ้อ" แม่ทัพถอนใจยาวอย่างเสียดาย ยอมปล่อยนางให้นั่งลงข้างๆ จากนั้นจึงยื่นเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ขู่ตนตลอดไม่ยอมหยุดให้
 "ดูเจ้าไม่ร่าเริง มีเรื่องใดในใจหรือ" แม่ทัพหนุ่มหันมาทางคู่หมาย
 "ข้ากำลังคิดถึงเรื่องที่ต้องแยกจากเจ้าพยัคฆ์น้อยเจ้าค่ะ" นางยิ้มเศร้า
 "....แค่นั้นหรือ" มู่หลิ่งเหวินถามย้ำ
 "เจ้าค่ะ" ชิงหลินยืนยันหนักแน่น
 "อย่ากังวลไปเลยข้ากำลังหาทางออกเรื่องนี้อยู่" มือหนาทว่าอบอุ่นบีบไหล่บอบบางเบาๆ ให้นางคลายความกังวลใจ
 "จริงหรือเจ้าคะ แล้วทำไมท่านถึงอยากช่วยข้า" แม้จะดีใจแต่ก็อดแปลกใจไม่ได้
 "หากงานนี้สำเร็จ เจ้าจะให้สิ่งใดแก่ข้าเป็นรางวัล" เขาถามหารางวัลแทน
 "หากเป็นสิ่งที่ข้าให้ได้ละก็ ข้ายินดีเจ้าค่ะ"
 'ที่แท้ก็อยากได้รางวัลนี่เอง'
 "หึๆ จำคำพูดวันนี้ของเจ้าไว้ให้ดี อย่าได้กลับคำเด็ดขาด" มู่หลิ่งเหวินกำชับเสียงเข้มแล้วลุกขึ้น ก่อนจะส่งเสียงเรียกบ่าวไพร่ "ใครอยู่ข้างนอกบ้าง"
 สองสาวใช้ที่รออยู่ด้านนอกรีบเดินเข้ามาทันที
 "ข้าจะไปรอที่ศาลาริมสระบัว เมื่อเสร็จแล้วค่อยให้คนไปตาม" แม่ทัพหนุ่มกล่าวจบก็หันมามองคู่หมายแวบหนึ่ง แล้วจึงเดินออกไป
 หลังจากชำระร่างกาย ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า และใส่ยาเรียบร้อยแล้ว มู่หลิ่งเหวินก็กลับมาร่วมกินอาหารและอยู่สนทนากับคู่หมายพักใหญ่ ก่อนจะขอตัวกลับเรือนเมฆา
 "คุณหนู หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำมาขอพบเจ้าค่ะ"
 "ให้เข้ามาได้" เสียงใสร้องบอกสาวใช้
 "คุณหนู" เฟิ่งอิงประสานมือเคารพ
 "มาแล้วหรือ ที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง แล้วท่านพ่อท่านแม่ล่ะ" นางรัวคำถามใส่ทันทีที่เขาเข้ามา
 "นายท่านและฮูหยินสบายดีขอรับ ที่คฤหาสน์เรียบร้อยดี คุณหนูโปรดวางใจ" เฟิ่งอิงรายงานเสียงเรียบ ใบหน้าคมเข้มเย็นชาไร้ความรู้สึก ทั้งยังน่ากลัวในสายตาคนทั่วไป แต่ชิงหลินรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากนั้น แท้จริงเป็นบุรุษที่อ่อนโยน จริงใจ ตรงไปตรงมา และขี้น้อยใจเป็นที่สุด!


ภายหลังที่มู่หลิ่งเหวินจากไป ฉีเฟยหลงยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทรงงาน พิงพนักเก้าอี้พลางทอดสายตาไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ครุ่นคิดถึงเหตุผลที่มิได้ทูลให้ฝ่าบาททรงทราบเรื่องความลับของนาง ด้วยตระหนักดีว่าฝ่าบาททรงชื่นชอบผู้ที่มีความสามารถโดดเด่นเหนือผู้ใด และมักจะเก็บคนเหล่านั้นไว้ข้างพระวรกาย หากฝ่าบาททรงทราบเรื่องนี้แล้วยังเพิกเฉย เช่นนั้นก็มิใช่ฝ่าบาทแล้ว
 แต่ที่ฉีเฟยหลงคาดการณ์ผิดไปคือ การนำรูปของนางให้ฝ่าบาททอดพระเนตร ด้วยตั้งใจจะขอพระราชทานอนุญาตสร้างตำหนักส่วนพระองค์เพื่อรับรองแขกแทนตำหนักหลังเก่าที่เริ่มทรุดโทรมลง โดยหมายมั่นปั้นมือให้นางช่วยร่างโครงในกระดาษให้ กลับกลายเป็นว่ามิเพียงจะทรงเห็นชอบกับเรื่องนี้ ฝ่าบาทยังสนพระทัยนางมากถึงขั้นเรียกให้เข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์อีกด้วย
 'หากฝ่าบาทพอพระทัยนางขึ้นมาเล่า ข้าจะทำเช่นใด อาเหวินจะเสียใจสักแค่ไหน นางจะตำหนิข้าหรือไม่'
 ฉีเฟยหลงกลัดกลุ้มจนหัวแทบจะระเบิด ทอดถอนใจหลายครั้งจนเสี่ยวเกาจื่อแปลกใจ ด้วยมิใคร่เห็นองค์รัชทายาททรงเป็นเช่นนี้บ่อยนัก
 ณ เรือนแสงจันทร์ จวนสกุลมู่
 ชิงหลิน มู่หลิ่งเฟิง เฟิ่งอิง และเจ้าพยัคฆ์น้อย กลับไปรอที่เรือนจันทราแล้ว เหลือเพียงผู้อาวุโสทั้งสี่ที่นั่งปรึกษาหารือกันไปพลางรอแม่ทัพหนุ่มไปพลางด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกังวล
 "อาเหวิน เป็นอย่างไรบ้าง" มู่หลิ่งฟู่ลุกขึ้นถามบุตรชายทันทีที่ร่างสูงใหญ่สง่างามเดินเข้ามา
 "วางใจได้ขอรับ ความลับของนางยังมิถูกเปิดเผยในยามนี้" เขาแจ้งแก่อาวุโสทั้งสี่ด้วยรอยยิ้มบางๆ
 "หมายความว่าอย่างไร แล้วราชโองการนั่น..." ชิงหยวนถาม
 "ฝ่าบาททรงชื่นชอบรูปเขียนของหลินเอ๋อร์ จึงอยากพบนางสักครั้งเท่านั้นขอรับ" มู่หลิ่งเหวินไขข้อข้องใจ
 "อา...เป็นเช่นนี้นี่เอง" ชิงหยวนพยักหน้า คิ้วดาบคลายลงหนึ่งส่วน
 "อ้าว เจ้าเป็นอันใด มิดีใจหรอกหรือ" มู่ฮูหยินถามชิงฮูหยินที่ยังมีสีหน้ากังวล
 "ดีใจสิ เพียงแต่..." ชิงฮูหยินยิ้มตอบแต่เป็นรอยยิ้มที่ฝืดเฝื่อนยิ่งนัก
 "เพียงแต่อันใดหรือ รีบพูดมาเร็วเข้า" มู่ฮูหยินคะยั้นคะยอถาม โดยมีสายตาสามคู่ของบุรุษมองมาอย่างสงสัย
 "หากเกิดเรื่องมิคาดฝันขึ้นจะทำเช่นไร" ชิงฮูหยินว่า
 "เรื่องมิคาดฝัน เจ้าจะพูดอันใดกันแน่" ชิงหยวนทำหน้าไม่เข้าใจ
 "แม้หลินเอ๋อร์จะมิใช่หญิงงามล่มเมือง แต่ถ้าต้องพระทัยฝ่าบาทขึ้นมาจะทำเช่นใดเล่า" ชิงฮูหยินกล่าว ถอนใจกลัดกลุ้มเพราะใช่ว่าความคิดนี้จะเป็นไปมิได้ องค์ฮ่องเต้เองยังทรงหนุ่มแน่นเกินบุรุษวัยสี่สิบห้า ซ้ำยังทรงชื่นชอบผู้ที่มีความสามารถโดดเด่นเหนือใครเป็นพิเศษ แล้วจะมิให้นางกังวลใจได้อย่างไร
 "อืม ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล ท่านพี่ เราจะทำเช่นไรกันดีเจ้าคะ" มู่ฮูหยินเริ่มกังวลขึ้นมาบ้าง ด้วยปักใจแล้วว่าหลินเอ๋อร์ต้องเป็นสะใภ้จวนสกุลมู่ จะมิยอมให้ไปเป็นสนมหรือสะใภ้ที่ไหนเด็ดขาด
 "นั่นสินะ อาเหวิน เจ้าพอจะมีหนทางบ้างหรือไม่" มู่หลิ่งฟู่โยนคำถามให้บุตรชายเป็นผู้ตอบ
 "การหมั้นหมายน่าจะช่วยแก้ไขปัญหานี้ได้ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินรีบฉวยโอกาสที่บิดาโยนมาให้ทันที มิยอมปล่อยให้โอกาสหลุดมือ
 "ข้าเห็นด้วยกับความคิดนี้ของอาเหวิน" มู่ฮูหยินรีบกล่าวสนับสนุนความคิดอันชาญฉลาดของบุตรชาย
 ชิงหยวนสบตากับฮูหยินของตนครู่หนึ่งอย่างชั่งใจ
 "ว่าอย่างไรอาหยวน" มู่หลิ่งฟู่เอ่ยถามสหายรักเมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางคล้ายตัดสินใจได้แล้วของอีกฝ่าย
 "อืม ช่วยมิได้ละนะ ตกลงตามนั้น" ชิงหยวนตอบตกลงในที่สุด เรียกรอยยิ้มพอใจจนอยากจะกระโดดโห่ร้องออกมาเสียให้ได้
 ฝ่ายมู่หลิ่งฟู่กับฮูหยินยิ้มให้กัน เมื่อในท้ายที่สุดความปรารถนาของบุตรชายก็เป็นจริง การหมั้นหมายในครั้งนี้ยังช่วยยืนยันได้เป็นอย่างดีว่านางเป็นคนของจวนสกุลมู่แล้วครึ่งหนึ่ง
 "ซือฝู!" มู่หลิ่งฟู่ตะโกนเรียกพ่อบ้านใหญ่ที่เฝ้าอยู่นอกห้องให้เข้ามา
 "ขอรับนายท่าน" พ่อบ้านใหญ่รีบกระวีกระวาดเข้ามาในห้องทันที
 "ไปเชิญคุณหนูหลินมาที่นี่" มู่หลิ่งฟู่ออกคำสั่งเสียงเข้ม
 "ขอรับ" พ่อบ้านใหญ่ค้อมศีรษะแล้วหมุนตัวออกไปอย่างเร่งรีบ
 มู่หลิ่งเหวินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องที่ประตูทางเข้าอย่างมิละสายตา
 ผ่านไปครู่ใหญ่ชิงหลินพร้อมด้วยเจ้าพยัคฆ์น้อย มู่หลิ่งเฟิง และเฟิ่งอิง ก็มาถึง นางนั่งลงข้างมารดา ถัดมาเป็นคุณชายน้อยที่มิยอมไปนั่งข้างพี่ชาย ส่วนเฟิ่งอิงยืนเฝ้าหน้าประตูคนละฝั่งกับพ่อบ้านใหญ่ซือฝู
 "หลินเอ๋อร์ พวกเราเห็นพ้องกันว่าจะให้เจ้ากับอาเหวินหมั้นหมายกันเสียก่อน ก่อนที่เจ้าจะเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้" ชิงฮูหยินแจ้งข่าวแก่บุตรี
 "เอ๊ะ ทำไมล่ะเจ้าคะ" ชิงหลินถามด้วยความสงสัย 'ก็แค่ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ทำไมต้องหมั้นกันด้วย'
 "ก็เพราะว่า..." ชิงฮูหยินอธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้บุตรีฟังอย่างละเอียด
 เมื่อได้ฟังเรื่องราว ชิงหลินก็นิ่งเงียบไป ก่อนจะเงยหน้ามองท่านลุงท่านป้า บิดามารดา และคู่หมาย สิ่งที่เห็นคือสายตายินดีจากผู้อาวุโสสองคนแรก สายตาจำยอมจากผู้อาวุโสสองคนหลัง และสายตาหวานฉ่ำบนใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนที่มีความสุขกำลังจับจ้องนางไม่วางตา เมื่อเห็นเช่นนั้นก็อดใจเต้นไม่ได้
 "ข้าแล้วแต่ท่านพ่อเจ้าค่ะ" หญิงสาวตอบเสียงเบาหลังจากตัดสินใจได้
 มู่หลิ่งเหวินลอบถอนใจโล่งอก ลึกๆ ก็แอบหวั่นใจว่านางจะตอบปฏิเสธ หากเป็นเมื่อก่อนเขามั่นใจเต็มร้อยว่านางต้องรีบตอบตกลงเป็นแน่ แต่นางในยามนี้ช่างแตกต่างกันลิบลับเหมือนเป็นคนละคน แต่ไม่ใช่กับบุรุษร่างใหญ่อีกคนที่เจ็บปวดใจจนแทบกระอักเลือดเช่นเฟิ่งอิงที่หลงรักคุณหนูอย่างลึกซึ้ง
 "แต่...ข้าขอให้จัดงานแบบเงียบๆ เพียงแค่แลกแหวนกันได้หรือไม่เจ้าคะ" คำขอของนางทำให้ห้าบุรุษสองสตรีชะงักวูบหันมามองนางแทบจะพร้อมกัน
 "เอ่อ...เวลามีน้อย จะเตรียมงานทันได้อย่างไรเจ้าคะ" นางให้เหตุผล "อีกอย่าง ข้าคิดว่านำเงินที่ต้องเสียไปกับการเตรียมงานไปบริจาคให้แก่ขอทานหรือผู้ยากไร้ เป็นการสร้างกุศลเสริมบารมีให้มากยิ่งขึ้น น่าจะดีกว่าเจ้าค่ะ" ชิงหลินอธิบายยืดยาว ความจริงคือนางแค่รำคาญกับพิธีจุกจิกหยุมหยิมของที่นี่ และที่สำคัญ หากทำพิธีเอิกเกริกใหญ่โต ชาวบ้านร้านตลาดก็ต้องรู้กันทั่ว แล้วถ้าวันหนึ่งเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ครอบครัวนางจะอับอายและเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
 "ข้าเห็นด้วยกับหลินเอ๋อร์" มู่หลิ่งเหวินยอมเล่นตามน้ำ ทั้งที่ใจอยากจะให้มีงานใหญ่เพื่อจะได้ป่าวประกาศให้รู้กันทั่วว่านางมีคู่หมั้นแล้ว
 "ดี! ตกลงตามนี้" ชิงหยวนตบเข่าตัวเองดังฉาด ชอบใจกับความคิดของบุตรสาว
 "แล้วของหมั้นเล่า" ชิงฮูหยินถามบ้าง
 "ข้าสั่งทำเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว" มู่ฮูหยินตอบ ลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้องนอน เพียงครู่เดียวก็กลับออกมาพร้อมกล่องไม้สี่เหลี่ยมผืนผ้าสีดำ ขนาดกว้างสี่ชุ่นยาวหกชุ่นที่สลักลวดลายดอกเบญจมาศสีทอง
 "โอ้ เป็นหยกขาวที่งามจริงๆ" ชิงหยวนอุทานเมื่อเห็นของที่อยู่ในกล่อง
 "อาเหวิน สวมแหวนให้น้องเร็วเข้า" มู่ฮูหยินยิ้มแล้วบอกบุตรชาย
 "ขอรับท่านแม่" มู่หลิ่งเหวินรีบทำตาม ลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหาคู่หมายที่ส่งเจ้าพยัคฆ์น้อยให้มู่หลิ่งเฟิงอุ้มชั่วคราว แล้วลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขาด้วยใบหน้าแดงเรื่อ ใจเต้นตึกตักอย่างประหม่าขัดเขิน โดยมีผู้อาวุโสทั้งสี่ยืนเรียงกันด้วยสีหน้าอิ่มเอิบมีความสุข เมื่อคำสัญญาที่ให้กันไว้ใกล้จะเป็นจริงเข้าไปทุกที สุดท้ายก็เหลือแค่งานแต่งเท่านั้น
 มือหนาหยิบแหวนหยกขนาดเล็กกว่าออกมาถือไว้ ดวงตาคมทรงเสน่ห์หวานซึ้ง มุมปากยกขึ้นยิ้มน้อยๆ อย่างมีความสุข
 ฝ่ายผู้ถูกมองเอาแต่ก้มหน้าด้วยความขัดเขิน พลันรู้สึกแปลกใจที่เขาไม่สวมแหวนให้เสียที ปล่อยให้นางยื่นมือออกไปรอเก้อจนเมื่อย พออดรนทนไม่ไหวจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา
 "หึๆ ยอมเงยหน้าเสียที"
 "ท่าน!" ได้ฟังแล้วก็นึกโมโห อ้าปากเตรียมต่อว่า แต่เมื่อเหลือบเห็นสายตายินดีปรีดาของผู้อาวุโสทั้งสี่ ก็ทำให้นางรีบหุบปากลงทันใด ทำท่าจะชักมือกลับ แต่กลับถูกรวบไว้ด้วยมือหนา จากนั้นแหวนหยกสีขาวก็ถูกสวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายอย่างช้าๆ
 มู่หลิ่งเหวินหลุบตามองคู่หมายที่กำลังจะเลื่อนขั้นเป็นคู่หมั้นในอีกเสี้ยวอึดใจด้วยหัวใจพองโตจนแทบจะหลุดออกมานอกอก อยากจะรวบตัวนางเข้ามากอดแล้วจุมพิตสักหลายๆ ครั้ง
 "หลินเอ๋อร์ สวมแหวนให้พี่เขาสิลูก" ชิงฮูหยินเอ่ยเตือนบุตรสาวที่เอาแต่ยืนจ้องหน้าแม่ทัพหนุ่ม
 "เอ่อ...เจ้าค่ะ" พอได้สติจึงหยิบแหวนหยกสีขาวในกล่องออกมาสวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายให้เขา แล้วหันไปทำความเคารพอาวุโสทั้งสี่หนึ่งครั้ง
 "เอาละ การหมั้นหมายถือเป็นอันเสร็จสมบูรณ์" มู่หลิ่งฟู่กล่าวอย่างเป็นทางการ ท่ามกลางความปลาบปลื้มยินดีของทุกคน ยกเว้นเฟิ่งอิงกับเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ไม่รู้เรื่องราว
 หนึ่งเสียใจที่คุณหนูยอมหมั้น เพราะนั่นหมายความว่าพิธีแต่งงานคงจะมีขึ้นในไม่ช้านี้อย่างแน่นอน อีกหนึ่งงุนงงไม่เข้าใจในการกระทำของคนเหล่านี้
 "รบกวนท่านมานานแล้ว คงต้องกลับเสียที" ชิงหยวนเอ่ยกับมู่หลิ่งฟู่
 "ใกล้เพียงแค่นี้ จะรีบร้อนไปไย อยู่กินมื้อเย็นด้วยกันก่อนเถิด" มู่หลิ่งฟู่กล่าวกับสหายรัก
 "ใช่ๆ ข้าสั่งให้บ่าวไพร่เตรียมอาหารไว้แล้วด้วย" มู่ฮูหยินกล่าวเสริม
 "อืม เช่นนั้นต้องขอรบกวนแล้ว" ชิงหยวนตอบรับคำเชิญ
 หลังอาหารมื้อเย็นผ่านไป ขบวนรถม้าของชิงหยวนนำโดยมู่หลิ่งเหวิน เฟิ่งอิง และรถม้าของชิงหยวนกับฮูหยิน ตามด้วยรถม้าของชิงหลินกับเจ้าพยัคฆ์น้อย ปิดท้ายด้วยทหารม้าแห่งจวนแม่ทัพมู่นับสิบคุ้มกันไปตลอดการเดินทาง
 ยามจื่อ ณ เรือนหยกฟ้า
 เจ้าของเรือนผวาเฮือก ตื่นขึ้นมาเพราะฝันร้าย ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยเหงื่อ หอบหายใจถี่ นางหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อปรับสายตาก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ก้มมองเจ้าพยัคฆ์น้อยที่นอนขดตัวกลมอยู่ข้างๆ กรนเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ บอกให้รู้ว่ามันกำลังหลับสนิท หญิงสาวมองดูมันครู่หนึ่งแล้วจึงค่อยๆ ย่องออกมาจากเรือนอย่างแผ่วเบา
 เนื่องจากเฟิ่งอิงครุ่นคิดถึงเรื่องราวในวันนี้จนนอนมิหลับ จึงออกมานั่งรับลมที่เก๋งริมสระบัวพร้อมกับความหวังลึกๆ ว่าอาจจะได้พบสตรีที่ทำให้หวั่นไหว
 ขณะที่จมอยู่ในความคิด เฟิ่งอิงพลันรู้สึกได้ถึงฝีเท้าคุ้นหูเดินเข้ามายังที่ตนนั่งอยู่ในลักษณะการเดินด้วยปลายเท้า เฟิ่งอิงรู้ได้ทันทีว่าเป็นสตรีที่ตนกำลังคิดถึงอยู่ หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำนั่งนิ่ง เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ รอดูว่านางจะทำอันใด
 ชิงหลินเดินออกมารับลมที่เก๋งริมสระบัวเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะชะงักเท้าเมื่อเห็นว่าเก๋งของนางถูกผู้อื่นจับจองเสียแล้ว แต่พอรู้ว่าเป็นใคร ความคิดอยากแกล้งก็เกิดขึ้นทันที นางค่อยๆ ย่องเข้าไปอย่างที่คิดว่าเงียบและเบาที่สุดโดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายรับรู้การมาของนางได้สักพักหนึ่งแล้ว มุมปากอวบอิ่มยกขึ้นยิ้มเจ้าเล่ห์พลางยื่นแขนสองข้างออกไป ย่อตัวลงต่ำ สาวเท้าเข้าไปช้าๆ ทีละก้าวๆ ตั้งใจจะจี้เอวเขาเพื่อให้เขาตกใจ
 "ว้าย! แหก!" กลับเป็นนางเสียเองที่ร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะคิดไม่ถึงว่าเขาจะลุกขึ้นพรวดพราด และเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของนางได้ในเสี้ยววินาที
 ฝ่ายเฟิ่งอิงชะงักวูบ ไม่คิดว่าคุณหนูจะกลับเป็นฝ่ายตกใจเสียเอง จึงได้แต่ยืนอึ้งมองนางอย่างทำอันใดมิถูก
 "โธ่ เฟิ่งอิง ข้าตกใจหมดเลย" ผู้เป็นคุณหนูต่อว่าเขาอย่างไม่จริงจังนัก พร้อมกับยกมือขึ้นทาบอกซ้าย
 "ขออภัยขอรับ" เฟิ่งอิงยอมรับผิดเสียเอง
 "ไม่ใช่ความผิดของเจ้าเสียหน่อย ทำไมต้องขอโทษ" ชิงหลินโบกมือบอกเขา ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงแทนที่ของเฟิ่งอิง แล้วพิงเสาเก๋งพร้อมด้วยชันเข่าทั้งสองขึ้นมาและกอดอก เหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างไร้จุดหมาย
 เฟิ่งอิงถอยหลังไปสองก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง เอามือไพล่หลังพร้อมกับหลุบตาลงมองคุณหนูของตนเงียบๆ มุมปากยกขึ้นยิ้มเล็กน้อย เพียงแค่ได้เห็นได้พูดคุยมิกี่คำ ตนก็พอใจแล้ว
 "นั่งลงสิ" นางตบพื้นข้างตัวเบาๆ บอกให้เขานั่ง
 "เอ่อ..." เฟิ่งอิงอึกอักปล่อยแขนลงข้างตัว
 "ทำไม กล้าขัดคำสั่งข้าหรือ" ชิงหลินแสร้งทำเสียงเข้มพร้อมกับเงยหน้ามองด้วยสายตาไม่พอใจ
 "มิได้ขอรับ!" เฟิ่งอิงรีบคุกเข่าลงกับพื้นเบื้องหน้าคุณหนู สองมือที่วางบนหน้าขากำแน่น ใบหน้าคมเข้มเครียดขรึม ดวงตาคมเรียวดุจับจ้องเสี้ยวหน้าจิ้มลิ้ม มันสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่นเพราะเกรงว่านางจะโกรธเคือง
 "เช่นนั้นก็นั่งลงเถิด" หญิงสาวกล่าวจบก็ไม่สนใจเขาอีก สายตามองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย
 ร่างใหญ่เลือกไปนั่งพิงเสาอีกต้น ต่างคนต่างจมอยู่กับความคิด ไม่มีคำสนทนาใดนอกจากความเงียบสงบและสายลมอ่อนๆ ที่พัดโชยมากระทบผิวกาย
 ผ่านไปราวสองเค่อคิ้วเข้มก็เลิกขึ้นแปลกใจกับเสียงคล้ายเสียงกรนที่ดังมาจากเสาอีกต้น จึงหันไปดู ดวงตาก็พลันเบิกกว้าง ร่างใหญ่ดีดตัวพุ่งไปยังเสาต้นนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วใช้ไหล่และลำตัวด้านข้างรองรับร่างเล็กที่เอียงกระเท่เร่จะล้มมิล้มแหล่ไว้ได้แบบเฉียดฉิว
 "เฮ้อ" เฟิ่งอิงถอนใจโล่งอก มองนางที่หลับใหลพิงศีรษะลงบนไหล่ตนอย่างอ่อนใจกับความขี้เซาจนขาดความระมัดระวังของนาง เพราะนางเป็นเช่นนี้แล้วเขาจะกล้าทิ้งนางได้อย่างไร
 "คุณหนู คุณหนู" เฟิ่งอิงปลุกนาง
 "อืม" เสียงงึมงำตอบกลับมาพร้อมกับร่างที่ขยับเล็กน้อย ใบหน้าจิ้มลิ้มเลื่อนลงมาถูไถกับอกแกร่ง หาที่เหมาะๆ ซุกซบอย่างสุขใจ ไม่ได้รับรู้ถึงร่างแกร่งที่กระตุกเกร็งของอีกฝ่ายเลย
 "เอ่อ...ท่านหัวหน้าเฟิ่ง คือว่า..." เสียงของเสี่ยวสุ่ยดั่งเสียงระฆังช่วยชีวิต เฟิ่งอิงถอนใจแรงแล้วเริ่มปลุกร่างเล็กที่ซุกซบลงบนอกตน
 "หลินหลิน หลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่กระโดดออกจากอ้อมแขนเสี่ยวสุ่ยเดินเข้าไปหาหลินหลิน ซึ่งยังคงหลับมิรู้เรื่องราวพร้อมกับส่งเสียงเรียกนางไปด้วย
 เจ้าพยัคฆ์น้อยตื่นขึ้นมากลางดึก พบเตียงที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งร่างอบอุ่นหอมกรุ่นที่คุ้นเคยของหลินหลิน มันกระวนกระวายเดินหานางไปทั่วห้อง ส่งเสียงร้องเรียกเป็นระยะๆ จากนั้นจึงเดินออกมาตามหาข้างนอกจนมาถึงเก๋งริมสระบัว เจ้าพยัคฆ์น้อยเห็นหลินหลินซบหลับกับอกเจ้าร่างยักษ์ก็ให้หงุดหงิด อยากจะกระโดดเข้าไปไล่เจ้าร่างยักษ์นั่นออกไปแล้วพานางกลับด้วยตัวเอง แต่ก็เกินกำลังที่มันจะทำได้ จึงเปลี่ยนความคิด หันหลังกลับไปยังเรือนหยกฟ้าอีกครั้ง ไปตามคนมาช่วยและผู้โชคดีในครั้งนี้ก็คือเสี่ยวสุ่ย สาวใช้ของหลินหลินที่นอนอยู่ห้องข้างๆ นั่นเอง
 "คุณหนูหลับอยู่ ข้าจะอุ้มกลับเรือนหยกฟ้าเอง" เฟิ่งอิงอุ้มนางไว้ในอ้อมอกแกร่งของตน หันมากล่าวกับเสี่ยวสุ่ยเสียงเข้ม ใบหน้าเรียบเฉยคล้ายเป็นเรื่องปกติ
 "จะ...เจ้าค่ะ" เสี่ยวสุ่ยรีบตอบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำอย่างมิลดละ พร้อมกับกวาดตามองไปโดยรอบ เพื่อดูว่ามีผู้ใดเห็นภาพที่มิใคร่เหมาะสมนี้บ้างหรือไม่
 ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยก็วิ่งนำหน้า เอี้ยวหัวมามองข้างหลังเป็นระยะๆ จนถึงเรือนหยกฟ้า มันกระโดดขึ้นไปนั่งที่ปลายเตียงมองเจ้าร่างยักษ์วางหลินหลินที่หลับปุ๋ยลงบนเตียงอย่างเบามือ จากนั้นผ้าห่มก็ถูกดึงคลุมจนถึงคอด้วยมือของอีกคนที่ตัวเล็กกว่า แล้วร่างใหญ่เล็กทั้งสองก็ออกไปพร้อมกับประตูที่ปิดลง เจ้าพยัคฆ์น้อยมุดเข้าไปในผ้าห่มแทรกตัวเข้าไประหว่างแขนกับลำตัวด้านข้างของหลินหลิน โผล่หัวกลมๆ เล็กๆ ออกมาวางบนต้นแขนนุ่มนิ่มของนางเช่นทุกครั้ง ก่อนจะหลับลงอย่างมีความสุข
 "ฟู่" เฟิ่งอิงพ่นลมออกมาหลังพิงผนังข้างประตูเรือนหยกฟ้า ดวงตาคมเรียวดุทอดมองไปไกลอย่างไร้จุดหมาย จิตใจที่ปั่นป่วนเริ่มสงบลง ล้วงหยิบบางสิ่งที่ซ่อนไว้อย่างมิดชิดในอกเสื้อออกมาดูก่อนจะสูดดมเข้าไปเต็มปอด กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรหลายชนิดช่วยให้จิตใจผ่อนคลายลงทุกครั้งที่ได้สูดดม เฟิ่งอิงเก็บสิ่งนี้ไว้กับตัวตลอดเวลาแม้ในยามหลับ มันคือถุงเครื่องหอมที่คุณหนูอันเป็นที่รักมอบให้นั่นเอง อาจจะไร้ค่าในสายตาคนอื่น แต่สำหรับเฟิ่งอิง มันคือของล้ำค่าที่สุดที่หาซื้อมิได้และมีเพียงชิ้นเดียว
 ยามเฉินวันต่อมา ณ เรือนแสงจันทร์ จวนเสนาบดีมู่
 "อิ่มแล้วหรือ อาเหวิน" มู่ฮูหยินถามบุตรคนโตที่วางตะเกียบ แล้วยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ หลังจากกินข้าวไปเพียงสามสี่คำเท่านั้น เมื่อวานกลับมาถึงก็ตรงกลับเรือนตนเองทันที มิอยู่สนทนาเช่นยามที่คู่หมั้นพักอยู่ที่นี่
 "ขอรับ ข้าขอตัว" เขาลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที ท่ามกลางความมึนงงของทั้งสาม
 "ท่านแม่ ข้าคิดว่าพี่ใหญ่คงคิดถึงพี่หลินเอ๋อร์น่ะขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงยิ้มเศร้าพลางกล่าวกับมารดา เขาเองก็คิดถึงว่าที่พี่สะใภ้และเจ้าพยัคฆ์น้อยเช่นเดียวกัน
 "อืม แม่เองก็คิดถึง เช่นนั้นเราไปเยี่ยมนางดีหรือไม่" มู่ฮูหยินเสนอ
 "ดีขอรับ ข้าจะไปกับท่านแม่ด้วย" บุตรคนเล็กยิ้มกว้างอวดฟันขาว ดวงตาเปล่งประกายสุกใสราวอัญมณี
 "เจ้าสองคนแม่ลูกไปกันเถิด ข้ายังมีงานต้องทำ" มู่หลิ่งฟู่กล่าวกับทั้งสอง
 "เจ้าค่ะท่านพี่" มู่ฮูหยินยิ้มตอบสามี
 "ข้ารีบไปบอกพี่ใหญ่ก่อนดีกว่า ขอตัวขอรับท่านพ่อท่านแม่"
 "เฟิงเอ๋อร์ ช้าๆ หน่อย ระวังหกล้ม" มู่ฮูหยินร้องเตือนเสียงค่อนข้างดัง เมื่อเห็นอาการรีบร้อนขาดความสุขุมของบุตรชายคนเล็ก "เฮ้อ อาการหนักพอกันทั้งพี่ทั้งน้อง"
 "เจ้าเองก็นั่งนับวันที่จะได้นางมาเป็นสะใภ้มิใช่หรือ" มู่หลิ่งฟู่เย้าฮูหยินของตน
 "แน่สิเจ้าคะ สะใภ้ดีๆ แบบนางหาได้ง่ายๆ เสียเมื่อไรกัน" นางค้อนสามี
 "อืม เจ้าพูดมาก็ถูก แต่ข้ายังมีเรื่องสงสัย" มู่หลิ่งฟู่กล่าวขึ้น
 "สงสัย? เรื่องใดหรือเจ้าคะ"
 "แหวนหยกคู่"
 "อ้อ ข้าแค่อยากหาสิ่งของแทนใจที่เหมือนกันให้แก่อาเหวินของเรากับลูกสะใภ้ สิ่งที่สามารถพกติดตัวได้ง่ายและไม่เกะกะ กำไล ต่างหู ปิ่นปักผม ก็ดูจะมิใคร่เหมาะเท่าใดนัก สุดท้ายก็คิดว่าแหวนน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่ใครจะคาดคิดว่าหลินเอ๋อร์จะใจตรงกับข้า คิดแล้วก็อดขำไม่ได้" มู่ฮูหยินยกมือปิดปากหัวเราะอย่างมีจริตพองาม
 "อา...เป็นเช่นนี้เอง ข้าก็หลงนึกว่าเจ้ารู้เห็นเป็นใจกับนางเสียอีก" มู่หลิ่งฟู่พยักหน้าเมื่อความจริงกระจ่าง เพราะไม่เคยมีเรือนไหนใช้แหวนเป็นของหมั้นมาก่อนนั่นเอง
 กลับมาที่คฤหาสน์สกุลชิง หลังอาหารเช้าผ่านไป
 ชิงหลินกำลังสนทนาอยู่กับบิดามารดาอย่างมีความสุข ด้านข้างมีพ่อบ้านฝู แม่นมฝู และเสี่ยวสุ่ย ส่วนเสี่ยวอี้ผู้พี่รั้งอยู่เรือนหยกฟ้าตามคำสั่งของคุณหนูทั้งที่แผลหายดีแล้ว ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยก็เดินสำรวจไปทั่วทั้งในและนอกเรือน โดยมีเจ้าร่างยักษ์จอมเย็นชาคอยเฝ้ามองอยู่ห่างๆ ซึ่งมันมิใคร่ชอบเท่าใดนัก
 "พรุ่งนี้แล้วสินะที่ต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาท" ชิงหยวนเอ่ย
 "ท่านพี่ ดูท่านเป็นกังวลมากนะเจ้าคะ" ชิงฮูหยินถามสามี
 "อืม พระทัยของฮ่องเต้ยากจะคาดเดา หากพอพระทัยเราอาจจะรอดกลับมาอย่างปลอดภัย แต่ถ้าตรงข้าม เฮ้อ ข้าไม่อยากคิดเลย"
 "ท่านพ่อ เราจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยเจ้าค่ะ" ชิงหลินบีบมือบิดาเพื่อให้กำลังใจ
 "อืม ขอให้เป็นดังคำเจ้า" ชิงหยวนยิ้มอ่อนโยนให้บุตรี
 "ข้าจะเตรียมอาหารเลิศรสไว้รอเจ้าค่ะ" ชิงฮูหยินกล่าว ชิงหยวนพยักหน้าแทนคำขอบใจ ก่อนจะหันมาเตือนบุตรี "หลินเอ๋อร์ จงระมัดระวังคำพูดให้ดี รู้หรือไม่"
 "รับทราบ พร้อมปฏิบัติอย่างเคร่งครัดเจ้าค่ะฮูหยิน" บุตรสาวลุกขึ้นตะเบ๊ะเหมือนทหาร รับปากเสียงดังด้วยท่าทางขึงขัง เรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากบิดา นางยิ้มกว้างที่ทำให้บิดาคลายความกังวลได้ แต่ต้องรีบหุบยิ้มทันทีเมื่อเห็นสายตาตำหนิของมารดา
 "เอ่อ...ขออภัยเจ้าค่ะ" บุตรสาวกล่าวขอโทษมารดาเสียงอ่อยแล้วหย่อนตัวลงนั่งช้าๆ
 "เรียนนายท่าน มู่ฮูหยินกับคุณชายน้อยมาขอรับ" พ่อบ้านฝูรายงาน
 "อา...รีบเชิญเข้ามาเร็วเข้า" ชิงหยวนสั่ง
 ชิงหยวนอยู่ร่วมสนทนาครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขอตัว ตามด้วยชิงหลินที่พาเด็กน้อยไปเรือนหยกฟ้า จึงเหลือเพียงฮูหยินทั้งสองนั่งสนทนากันอย่างออกรส ส่วนมู่หลิ่งเหวินไม่ได้มาด้วย เนื่องจากมีภารกิจสำคัญ และแน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับคู่หมั้นของตน หาใช่เรื่องอื่นไม่
 ก่อนยามซื่อเล็กน้อย ณ เรือนดาวดึงส์
 ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว รอเวลาออกเดินทางเข้าวังหลวงเท่านั้น ชิงฮูหยินตรวจดูความเรียบร้อยอย่างละเอียดอีกครั้ง วันนี้ชิงหยวนสามีของนางอยู่ในอาภรณ์สีน้ำตาลเข้มดูสง่างาม ผมเกล้าสูงเก็บเรียบร้อยคล้ายบัณฑิตทรงภูมิ ดูน่าเชื่อถือไม่น้อย
 ส่วนบุตรีอยู่ในอาภรณ์สีขาว ชายกระโปรงและชายแขนเสื้อทั้งสองปักดอกเบญจมาศสีชมพูเข้ม เอวคอดกิ่วคาดด้วยแถบผ้าสีเดียวกับดอกเบญจมาศ ห้อยป้ายหยกขาวแกะสลักอักษรคำว่า 'ชิงพู่' ผมดำยาวถึงเอวครึ่งหนึ่งถูกแบ่งถักเป็นเปียช่อเล็กๆ แล้วรวบขึ้นสูง ปักตรึงด้วยปิ่นกระจกรูปดอกเบญจมาศ ผมอีกครึ่งปล่อยเป็นอิสระ
 นางไม่ได้ใส่น้ำหอมเหม็นฉุนเช่นสตรีในวังหลวง มีเพียงชุดที่อบกลิ่นโมลี่อ่อนๆ เท่านั้น ใบหน้าจิ้มลิ้มถูกแต่งแต้มให้ดูมีสีสันพองามไม่ฉูดฉาด ทำให้นางดูงดงามโดดเด่นยิ่งนักในสายตาของทุกคน รวมถึงเฟิ่งอิงที่ยืนตะลึงมองคุณหนูดั่งต้องมนตร์สะกด ก่อนจะรีบตั้งสติ แต่กระนั้นดวงตาคมเรียวดุก็ยังคอยเหลือบมองนางอยู่ตลอดเวลาด้วยใจที่เต้นแรง
 "ออกเดินทางได้!" เฟิ่งอิงออกคำสั่งเมื่อได้สัญญาณจากนายท่านที่ขึ้นรถม้าเรียบร้อยแล้ว


"มันก็ใช่เจ้าค่ะ แต่ครั้งนี้พวกเขาไม่ผิด คนที่ผิดคือข้า ท่านควรลงโทษข้าสิถึงจะถูก" หญิงสาวรีบแย้งโดยไม่รู้เลยว่านี่เป็นแผนการของแม่ทัพหนุ่ม ที่อยากจะดัดนิสัยดื้อรั้นและขาดความรอบคอบของนาง
 "เจ้ายินดีรับโทษแทนพวกเขา?"
 "ใช่เจ้าค่ะ"
 "ทั้งหมด?"
 "ทั้งหมดเจ้าค่ะ"
 "ไม่ว่าจะเป็นบทลงโทษเช่นใด...เจ้าก็พร้อม"
 "เอ่อ...พร้อมเจ้าค่ะ" ชิงหลินเริ่มลังเล
 สององครักษ์กับสองสาวใช้มองภาพการโต้ตอบกันของผู้เป็นนายทั้งสองด้วยความปลาบปลื้มระคนขบขัน
 "เหมาะสมกันราวกับหยกคู่ เจ้าว่าจริงหรือไม่" มู่ฮูหยินเอ่ยถามความเห็นของสหายรักที่ประคองกันออกมาเดินเล่นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศแล้วพบเข้าพอดี
 "อา...จริงดังที่เจ้าว่า" ชิงฮูหยินเออออ แม้จะรู้สึกยินดีที่แม่ทัพหนุ่มมีใจให้บุตรี แต่ก็อดกังวลไม่ได้ว่าจะเป็นเพียงชั่วคราว พอนานไปก็แปรเปลี่ยน หากเป็นเช่นนั้นแล้วบุตรีของนางจะเป็นเช่นใด
 "อย่ากังวลนักเลย อาเหวินรักนางจนหมดหัวใจแล้วไม่มีวันเปลี่ยนใจอย่างแน่นอน" มู่ฮูหยินกล่าวปลอบพลางตบหลังมือสหายรักเบาๆ
 "พี่หวังว่าจะเป็นดังคำพูดของเจ้า" ชิงฮูหยินยิ้มอย่างโล่งอก จากนั้นจึงพากันเดินเลี่ยงไปอีกทาง ด้วยไม่อยากไปรบกวนความสุขของหนุ่มสาวทั้งสอง
 ภายในเก๋งริมสระบัว คฤหาสน์สกุลชิง
 "เอ่อ...เรื่องทำโทษไว้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องต้องถามท่าน" ร่างเล็กมีสีหน้าจริงจังเป็นการเป็นงาน
 "หากเป็นเรื่องงานวันคล้ายวันพระราชสมภพที่จะถึงนี้ ท่านพ่อจะไปขอร้องให้ท่านอัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียวเป็นตัวแทนสกุลชิงถวายสัตว์ทั้งสี่ตัว ส่วนเรื่องรูปต้นแบบตำหนักขององค์รัชทายาท พี่คิดว่าองค์รัชทายาทน่าจะช่วยเราได้" แม่ทัพหนุ่มตอบราวกับรู้ความคิดของนาง
 "เช่นนั้น...ข้าก็เบาใจ ขอบคุณมากเจ้าค่ะ" หญิงสาวส่งยิ้มหวานให้เขาจนเห็นลักยิ้มทั้งสองข้าง
 มู่หลิ่งเหวินตะลึงวูบกับรอยยิ้มที่มีเสน่ห์น่าหลงใหลนั้น ก่อนจะกระแอมออกมาสองสามครั้งด้วยความกระดากอาย ใจพยัคฆ์เต้นแรงราวกับกลองศึกด้วยความยินดีและเป็นสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มนี้
 "หือ? เป็นอะไรเจ้าคะ หน้าแดงเชียว ไม่สบายหรือ" นางถามพร้อมกับใช้มืออังหน้าผากของคู่หมั้น คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความเป็นห่วง
 คราวนี้มู่หลิ่งเหวินถึงกับตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะราวกับถูกสะกดจิต ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่งอย่างคาดไม่ถึง รับรู้ได้ถึงความอุ่นตรงหน้าจากสัมผัสอันอ่อนโยนของนางก็รู้สึกอบอุ่นใจยิ่งนัก จนอยากจะหยุดช่วงเวลาแห่งความสุขนี้ไว้นานๆ
 มือเรียวแตะหน้าผากเขาสองสามที ก่อนจะกลับมานั่งที่เดิมแล้วจึงเอ่ยถามอาการ "เอ...ก็ไม่ร้อนนี่นา ปวดศีรษะหรือไม่เจ้าคะ"
 "พี่สบายดี เพียงแต่อากาศร้อนไปหน่อยเท่านั้น" เขาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พร้อมกับพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติ
 "เอ๋? ร้อนหรือเจ้าคะ" 'แปลกคน อากาศเย็นขนาดนี้ยังบอกว่าร้อน' ประโยคหลังนางไม่ได้เอ่ยออกไป
 "อะแฮ่ม ช่างเถิด พี่มีธุระต้องไปจัดการ แล้วยามซวีพี่จะแวะมาอีก" พูดจบก็รีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะสาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็วโดยที่นางไม่ทันจะได้กล่าวลา
 "เป็นอะไรของเขา พึลึกคนจริง" ชิงหลินพูดพลางลุกขึ้นเพื่อจะกลับเรือนหยกฟ้าที่มีสองพยัคฆ์น้อยรออยู่ โดยมีสองสาวใช้ตามหลังไปติดๆ ส่วนสององครักษ์นั้นเดินไปส่งแม่ทัพหนุ่มที่หน้าคฤหาสน์
 ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นปิดบังใบหน้าที่ซับสีแดงจางๆ ไว้ เพราะการกระทำที่ไม่ตั้งใจของนาง แต่กลับสั่นสะเทือนไปถึงก้นบึ้งหัวใจของแม่ทัพหนุ่ม
 "อาเหวิน อ้าว เป็นอันใดไป" มู่ฮูหยินยกมือค้างเมื่อเห็นบุตรชายเดินก้มหน้าผ่านไปอย่างรวดเร็วประหนึ่งมีธุระเร่งด่วน
 "เจ้า...หยุดก่อน" ด้วยความสงสัยมู่ฮูหยินจึงเรียกจิ้นอี้ หนึ่งในสององครักษ์ที่เดินตามหลังบุตรชายแทน
 "ขอรับฮูหยิน" จิ้นอี้ขานรับอย่างแข็งขัน
 "อาเหวินเป็นอันใด"
 "เรียนฮูหยิน คิดว่าสาเหตุน่าจะมาจากคุณหนูหลินขอรับ" เขาตอบตามที่เห็น
 "อา...ข้ารู้แล้ว เจ้าไปได้" มู่ฮูหยินโบกมือไล่องรักษ์ ใบหน้างามแย้มยิ้มยามที่มองไปยังทิศทางที่บุตรชายเดินจากไป
 เช้าวันต่อมา
 หลังจากมื้ออาหารผ่านไป ชิงหลินกับมู่หลิ่งเฟิงก็กลับมาที่เรือนหยกฟ้าเพื่อตรวจดูสัมภาระจำเป็นที่ต้องนำติดตัวไปในครั้งนี้ด้วย มีเจ้าฟานฟานน้อยกับพี่ชายวิ่งเล่นไล่จับกันอยู่ในห้องอย่างสนุกสนาน จนเด็กน้อยอดรนทนไม่ไหวจต้องเข้าไปร่วมเล่นด้วย เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากชิงหลินและสาวใช้ทั้งสองได้เป็นอย่างดี
 ทางด้านชิงฮูหยินผู้เป็นมารดาและมู่ฮูหยินกำลังรับรองแขกคนสำคัญอยู่ที่โถงกลางเรือนดาวดึงส์
 "สรุปว่าจะออกเดินทางยามเหม่าวันพรุ่งนี้?" โจวหยางหมิ่นถาม
 "เพคะองค์ชายห้า" ชิงฮูหยินตอบ
 "ดี ข้าพร้อมด้วยสี่องครักษ์จะมาที่นี่ก่อนยามเหม่า เพื่อร่วมเดินทางไปหุบเขากินคนด้วย" โจวหยางหมิ่นทำราวกับจะเดินทางท่องเที่ยว จนสององครักษ์ที่ชิงหลินพบเมื่อวานรู้สึกหนักใจกับความเอาแต่ใจขององค์ชาย
 "เพคะ แล้วเรื่อง..."
 "อย่ากังวล ข้าจะไปในฐานะคุณชายโจวหยางหมิ่น หาใช่องค์ชายห้าแห่งแคว้นโจวไม่"
 "ขอบพระทัยเพคะ หม่อมฉันจะเรียนเรื่องนี้ให้แม่ทัพมู่ทราบโดยเร็ว" ชิงฮูหยินลอบถอนใจอย่างโล่งอกเพราะอย่างน้อยการปิดบังฐานะขององค์ชายห้าอาจจะช่วยให้การเดินทางราบรื่นและสะดวกใจมากกว่า
 "เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน" พูดพลางลุกขึ้นยืนรับการคารวะจากฮูหยินทั้งสองแล้วเดินจากไปทันที มีพ่อบ้านใหญ่เป็นผู้นำทางไปส่งที่หน้าประตูแทนนายหญิงที่ร่างกายยังไม่แข็งแรงเท่าใดนัก
 "อา...ไม่รู้ว่าองค์ชายทรงดำริอันใด ถึงอยากไปที่ที่อันตรายเช่นนั้น" มู่ฮูหยินเอ่ยขึ้นหลังจากที่นั่งฟังเงียบๆ อยู่นาน
 "นั่นสิ" ชิงฮูหยินตอบรับสั้นๆ ยามนี้ในหัวของนางมีแต่เรื่องสามีและคนของนางที่ติดอยู่ในหุบเขากินคน ไม่รู้ว่ายามนี้พวกเขาจะเป็นเช่นไรกัน
 ยามอิ่ว ณ เรือนดาวดึงส์
 หลังมื้ออาหารเย็นผ่านไปมู่หลิ่งเหวิน มู่ฮูหยิน ชิงฮูหยิน และชิงหลิน กำลังปรึกษาหารือกันหลายเรื่อง ขณะที่ฟานฟานน้อยและพี่ชายออกไปวิ่งเล่นหลังมื้ออาหารกับมู่หลิ่งเฟิง
 "เรื่องงานวันคล้ายวันพระราชสมภพ ท่านอัครเสนาบดีตู้ยินดีเป็นตัวแทนถวายสัตว์ทั้งสี่ตัวแด่ฝ่าบาท ส่วนเรื่องรูปเขียนต้นแบบตำหนัก องค์รัชทายาทพอพระทัยมาก ไม่ต้องแก้ไขหรือเพิ่มเติมอันใด และจะทรงเป็นตัวแทนถวายฝ่าบาทด้วยพระองค์เองขอรับ" มู่หลิ่งเหวินแจ้งข่าวแก่หญิงทั้งสาม
 "ขอบใจเจ้ามาก หากไม่ได้เจ้ากับสกุลมู่ช่วยเหลือ เห็นทีสกุลชิงคงหนีภัยพิบัติครั้งนี้ไม่พ้นเป็นแน่" ชิงฮูหยินกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ
 มู่ฮูหยินตบหลังมือของสหายรักพลางกล่าวยิ้มๆ "ไม่ต้องขอบใจหรอก เราก็เหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน และการช่วยเหลือคนในครอบครัวก็เป็นสิ่งสมควรอยู่แล้ว"
 แม่ทัพหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวของมารดา
 "พรุ่งนี้คุณชายโจวหยางหมิ่นผู้จ้างวาน พร้อมด้วยผู้ติดตามรวมห้าคนจะร่วมเดินทางไปกับพวกเจ้าด้วย" แม่ทัพหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน
 'โจวหยางหมิ่นหรือ? เหมือนเคยได้ยินมาก่อน'
 "อา...ขอไปด้วยจริงๆ สินะ" ชิงหลินเอ่ยขึ้นลอยๆ
 "หมายความว่าอย่างไร เจ้า...เคยพบคุณชายโจว?" คนถามหน้าตึงขึ้นทันที
 "เอ่อ...เดี๋ยวค่อยคุยได้หรือไม่เจ้าคะ" นางป้องปากกระซิบบอกคู่หมั้นที่นั่งอยู่ข้างๆ เพราะไม่อยากให้มารดารู้เรื่องที่นางแอบหนีไปข้างนอก
 "มีเรื่องลับลมคมในอันใดหรือ ถึงต้องกระซิบกระซาบเช่นนั้น" มู่ฮูหยินเอ่ยถามยามที่มองทั้งสองเหมือนกำลังค้นหาความจริง
 "มะ...ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ" หญิงสาวยิ้มตอบแห้งๆ โดยมีสายตาของคู่หมั้นมองมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก
 ภายในเก๋งริมสระบัว
 ชิงหลินกำลังเผชิญหน้ากับคู่หมั้นรูปงามทว่าหน้าตาบูดบึ้ง เห็นแล้วก็อดเสียวสันหลังไม่ได้ "ข้าพบเขาเมื่อวาน ระหว่างทางไปป่าอาถรรพ์" นางบอกเขาด้วยเสียงที่ค่อนข้างเบา
 "แล้ว..."
 "ได้พูดคุยกันเล็กน้อย"
 "แล้ว..."
 "เขาขอไปด้วย"
 "แล้ว..."
 "ข้าบอกเขาว่าไม่อาจตัดสินใจได้"
 "แล้ว..."
 "ให้เขามาวันนี้ยามเซิน"
 "แล้ว..."
 "หลังจากนั้นข้าไม่รู้ คิดว่าท่านแม่น่าจะเป็นคนอนุญาตเจ้าค่ะ" ร่างเล็กตอบตามจริง
 "ลักษณะท่าทางเป็นเช่นไร" แม่ทัพหนุ่มยังคงตั้งคำถามต่อ
 "อา...อายุน่าจะราวๆ ยี่สิบปี รูปงาม ท่าทางสุภาพ ดูมีสง่า...ราศี...กระมังเจ้าคะ" ชิงหลินที่กำลังชื่นชมบุรุษอื่นอย่างออกหน้าออกตาต้องค่อยๆ เบาเสียงลงเรื่อยๆ เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนดำมืด ซ้ำยังแผ่กลิ่นอายแห่งโทสะออกมาอย่างเข้มข้นจนนางรับรู้ได้
 มู่หลิ่งเหวินนั่งจ้องนางนิ่งอยู่นานเพื่อระงับความรู้สึกหงุดหงิดใจ เพียงเพราะนางเอ่ยชมบุรุษอื่นซึ่งๆ หน้า
 'นี่ข้ากำลังกินน้ำส้มสายชูใช่หรือไม่' เขาครุ่นคิดในใจ
 "เอ่อ...ข้าไปได้หรือยังเจ้าคะ" นางตัดสินใจถาม
 "อืม...ไปเถิด" แม่ทัพหนุ่มตอบเสียงเบา ดวงตาคมทรงเสน่ห์ยังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างเล็กบอบบางที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนลับสายตา ก่อนจะลอบถอนหายใจพลางเหยียดยิ้มเย้ยหยันตนเองที่เป็นมากถึงเพียงนี้
 ณ เรือนหยกฟ้า
 เมื่อชิงหลินมาถึงก็เห็นมู่หลิ่งเฟิงยืนอยู่กลางห้อง ในมือถือเศษผ้ายกขึ้นเมื่อเจ้าพยัคฆ์น้อยสองตัวกระโดดงับ และหย่อนลงเมื่อพวกมันตกลงสู่พื้น ทำเช่นนี้สลับกันอย่างไม่รู้เบื่อ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเด็กน้อยและสองสาวใช้ที่ยืนดูอยู่ด้านข้าง
 "พี่หลินเอ๋อร์ ท่านมาแล้ว" มู่หลิ่งเฟิงส่งเสียงทักทาย ใบหน้างดงามยิ้มแย้มเต็มที่ ชิงหลินยิ้มตอบเด็กน้อย ก่อนจะก้มมองเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "หลินหลิน ฟานฟาน...พร้อมแล้ว เดินทาง พร้อมแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยพอเห็นหลินหลินก็เลิกสนใจความสนุกตรงหน้า มันเดินดิ่งมาหานางทันทีโดยมีเจ้าพยัคฆ์น้อยผู้พี่เอียงหัวกลมๆ เล็กๆ มองทั้งสองอย่างสนใจ
 "มานี่สิ ไม่ต้องกลัว" ชิงหลินสื่อทางจิตกับเจ้าพยัคฆ์น้อยผู้พี่
 เจ้าพยัคฆ์น้อยผู้พี่จึงเดินเข้าไปหานางช้าๆ ดวงตากลมเล็กสีเทาจับจ้องนางนิ่ง
 "พี่หลินเอ๋อร์ ให้ข้าดูแลพยัคฆ์น้อยแทนท่านได้หรือไม่" มู่หลิ่งเฟิงเอ่ยถามว่าที่พี่สะใภ้ เพราะรู้สึกชื่นชอบเจ้าพยัคฆ์น้อยมากทีเดียว
 "ว่าอย่างไร เด็กน้อยผู้นี้อยากจะเป็นผู้ดูแลเจ้า" ชิงหลินถามเจ้าพยัคฆ์น้อยผู้พี่
 "ข้าแล้วแต่เจ้า อีกอย่าง เด็กน้อยผู้นี้ก็จิตใจดีใช้ได้" เจ้าพยัคฆ์น้อยผู้พี่ตอบอย่างฉะฉาน
 "เช่นนั้นคงต้องฝากน้องเฟิงเอ๋อร์ดูแลพยัคฆ์น้อยตัวนี้จนกว่าจะถึงวันส่งมอบแล้ว" มือเรียวอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยผู้พี่ส่งให้เด็กน้อย
 "อา...ขอบคุณขอรับ ข้าจะดูแลเจ้าพยัคฆ์น้อยอย่างดี" มู่หลิ่งเฟิงรับเจ้าพยัคฆ์น้อยผู้พี่ไปอุ้มไว้แนบอก ใบหน้างดงามดูมีความสุขนั้นทำให้ชิงหลินโล่งใจไปเปลาะหนึ่งที่มีคนรับช่วงดูแลเจ้าพยัคฆ์น้อยให้นาง
 ยามเหม่า ณ โถงกลางเรือนดาวดึงส์
 มู่หลิ่งเหวินกำลังเผชิญหน้ากับโจวหยางหมิ่นพร้อมด้วยผู้ติดตามสี่นาย โดยมีชิงฮูหยินและมู่ฮูหยินนั่งร่วมโต๊ะ
 "ท่านก็คือแม่ทัพไร้พ่ายมู่หลิ่งเหวิน" โจวหยางหมิ่นทักทายอีกฝ่ายด้วยท่าทีสุภาพ
 "ส่วนท่านก็คือผู้จ้างวานโจวหยางหมิ่น" แม่ทัพหนุ่มทักอีกฝ่ายกลับอย่างสุภาพไม่แพ้กัน
 "อา...ถูกต้องแล้ว" โจวหยางหมิ่นยิ้มตอบ ไม่แสดงท่าทางข่มขวัญแต่ก็ไม่แสดงท่าทางอ่อนแอใดๆ ให้อีกฝ่ายเห็น
 "การเดินทางครั้งนี้อันตรายยิ่ง หวังว่าท่านคงเตรียมใจไว้พร้อมแล้ว" มู่หลิ่งเหวินกล่าวเสียงเข้มต่ำ
 ยังไม่ทันที่โจวหยางหมิ่นจะได้กล่าวตอบโต้ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นสตรีร่างเล็กบอบบางในชุดสีดำสนิทไร้สีสัน ผมเกล้าขึ้นสูงปล่อยหางม้า ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้เครื่องประทินโฉมกำลังแย้มยิ้มเดินเข้ามา สองแขนโอบอุ้มพยัคฆ์น้อยไว้หลวมๆ น่าเอ็นดูยิ่งนักทั้งคนทั้งพยัคฆ์น้อย
 มู่หลิ่งเหวินเห็นสายตาวาววับของอีกฝ่าย จึงลุกขึ้นเดินเข้าไปหาคู่หมั้นเพื่อประคองให้นั่งลงข้างๆ ตน สร้างความงุนงงให้ชิงหลินยิ่งนัก พอหันไปมองก็เห็นเขาทำเฉยนั่งนิ่งหน้ามองตรง ไม่แม้แต่จะปรายตามองนางด้วยซ้ำ จึงได้แต่แปลกใจ
 มู่ฮูหยินที่เฝ้าดูอยู่แอบอมยิ้มขบขันกับการกระทำของบุตรชาย 'อาเหวินนะอาเหวิน...กว่าจะได้ตบแต่งคงทำไหน้ำส้มสายชูแตกอีกหลายไหเป็นแน่'
 "ถ้าพร้อมแล้วเช่นนั้นก็ออกเดินทางเถิด" มู่หลิ่งเหวินกล่าว
 "อาเหวิน ฝากน้องด้วย" ชิงฮูหยินกล่าวกับแม่ทัพหนุ่ม
 "ท่านป้าโปรดวางใจ ข้าจะดูแลหลินเอ๋อร์ด้วยชีวิต" เขารับปากอย่างหนักแน่น
 "ท่านแม่ท่านป้า รักษาสุขภาพด้วย ข้าไปก่อนนะเจ้าค่ะ" ชิงหลินกล่าวลาทั้งสอง
 "ขอให้โชคดี ปลอดภัยกลับมานะ" มู่ฮูหยินอวยพรทุกคน


-26-
 ยามเฉิน ณ ห้องทำงานจวนเสนาบดีมู่
 แม่ทัพหนุ่มกำลังปรึกษาหารือกับเสนาบดีฝ่ายบู๊มู่หลิ่งฟู่ผู้เป็นบิดา
 "สรุปก็คือเจ้าอยากให้ข้าช่วยหาตัวแทนสกุลชิง นำสัตว์ทั้งสี่ขึ้นถวายฝ่าบาท?" มู่หลิ่งฟู่วางถ้วยชาลงด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ร่องรอยความหวาดหวั่นอย่างที่ควรจะเป็น
 "ขอรับ ส่วนเรื่องรูปตำหนักหลังใหม่ ตามความเห็นข้า องค์รัชทายาทน่าจะทรงช่วยได้" มู่หลิ่งเหวินกล่าวอย่างมั่นใจ
 "อา...วันนี้ข้าคงต้องไปจวนท่านอัครเสนาบดีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้สินะ" มู่หลิ่งฟู่กล่าวพลางเลิกคิ้วมองบุตรชาย
 "ลำบากท่านพ่อแล้ว" บุตรคนโตค้อมศีรษะลงขอบคุณบิดา
 "เอาเถิด แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป"
 "ท่านพ่อหมายถึง...เรื่องเจ้าพยัคฆ์น้อย?"
 "อืม" มู่หลิ่งฟู่พยักหน้า
 "ข้ากังวลเรื่องนี้อยู่เช่นกันขอรับ" ยอมรับตามตรงว่างานฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพใกล้เข้ามาเต็มที การจะพาเจ้าพยัคฆ์น้อยไปหุบเขากินคนด้วยจึงเป็นไปไม่ได้ หากนางเข้าใจจุดนี้และยอมตัดใจง่ายๆ คงดี แล้วหากนางดื้อดึงเล่าเขาจะกล่อมนางอย่างไร
 ขณะเดียวกันที่คฤหาสน์สกุลชิง
 ชิงหลินปลอมตัวเป็นชาย แอบหนีออกมาผ่านทางรูกำแพงข้างเรือนหยกฟ้าที่พบโดยบังเอิญและเคยใช้ตอนแอบหนีเที่ยวจนเกิดเรื่องอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ผู้สมรู้ร่วมคิดหาใช่เสี่ยวอี้สาวใช้ข้างกายไม่ แต่เป็นคนงานชายที่คอยดูแลเจ้าไป๋เสวี่ยม้าของนางและเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "อย่าบอกใครเชียวนะ เสี่ยวเปา แล้วข้าจะรีบไปรีบกลับ" ชิงหลินกำชับเด็กหนุ่มร่างเล็กผอมสูงกว่านางเล็กน้อยด้วยหน้าตาและท่าทางขึงขัง
 "ขะ...ขอรับคุณหนู" เสี่ยวเปาจำใจรับคำแม้จะรู้สึกหวาดหวั่น หากคุณหนูได้รับบาดเจ็บหรือเป็นอันตรายร้ายแรงคงไม่พ้นโทษทัณฑ์ แต่เสี่ยวเปาก็ขลาดกลัวเกินกว่าจะไปรายงานฮูหยิน สุดท้ายจึงได้แต่ยืนมองคุณหนูควบม้าจากไปต่อหน้าต่อตา
 ชิงหลินควบเจ้าไป๋เสวี่ยออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าไปป่าอาถรรพ์ มือหนึ่งถือสายบังเหียนม้า อีกมือก็อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยไว้มั่น โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีกลุ่มคนสามคนควบม้าสะกดรอยตามมาห่างๆ จนเมื่อใกล้ถึงเขตป่าอาถรรพ์
 "หลินหลิน สามคน...ตามมา ระวัง" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องเตือนนาง
 "หือ? งั้นหรือ มาดีหรือมาร้าย" มือเรียวกระตุกรั้งบังเหียนให้ม้าวิ่งช้าลง ไม่หันหลังกลับไปมองเพราะกลัวว่าพวกเขาจะรู้ว่านางรู้ตัวแล้ว
 "ไม่ดี ไม่ร้าย" คำตอบคลุมเครือของเจ้าพยัคฆ์น้อยทำเอานางมึน
 "อืม ไม่ดี แต่ก็ไม่ร้าย อย่างนั้นคงพอจะเจรจากันได้" นางเดาสุ่ม ยิ่งเห็นเจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ตอบหรือห้ามจึงกระตุกบังเหียนให้เจ้าไป๋เสวี่ยหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับบุรุษทั้งสาม
 "พวกท่านตามข้ามา มีธุระอันใดหรือ" ชิงหลินในคราบบุรุษถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าจิ้มลิ้มเรียบนิ่งไร้ความหวาดกลัว จนบุรุษทั้งสามนึกชื่นชมอยู่ในใจ
 "ขออภัย หากทำให้ท่านอึดอัด ข้าแซ่โจว มีนามว่าหยางหมิ่น ผู้ว่าจ้างให้ตามหาเต่ามังกร" โจวหยางหมิ่นกล่าวแนะนำตัวกับสตรีที่ปลอมตัวเป็นชาย
 "ท่านรู้หรือว่าข้าเป็นใคร" นางถามพลางคิดในใจว่า 'อุตส่าห์ปลอมตัวแล้วยังถูกจับได้อีก ไม่เห็นเหมือนที่ดูในละครเลย ที่แค่นางเอกสวมเสื้อผ้าผู้ชายก็ดูไม่ออกแล้วว่าเป็นผู้หญิง'
 "ย่อมรู้แน่นอน คุณหนูหลิน บุตรีคนเดียวแห่งสกุลชิง" โจวหยางหมิ่นตอบยิ้มๆ นึกประหลาดใจที่นางไม่ตื่นตกใจเมื่อเขาเอ่ยนามออกไป เป็นไปได้หรือไม่ว่านางไม่รู้ว่าเขาคือองค์ชายห้าแห่งแคว้นโจว
 "ยินดีที่ได้รู้จักคุณชายโจว" หญิงสาวค้อมศีรษะทักทายอีกฝ่าย โดยมีสององครักษ์ร่างใหญ่ที่ประหลาดใจกับถ้อยคำของนาง ผิดกับโจวหยางหมิ่นที่ยิ้มบางๆ ด้วยไม่ค่อยได้ยินผู้ใดเรียกตนเช่นนี้บ่อยนัก
 "แล้วท่านมีธุระอันใดกับข้าหรือเจ้าคะ" นางถามอีกครั้ง
 "อา...ข้าได้ข่าวว่าบิดาของท่านหายตัวไป" โจวหยางหมิ่นเอ่ยขึ้น ก่อนจะกระตุกบังเหียนให้ตีคู่ไปกับม้าของนาง เยื้องย่างเหยาะๆ ไปทางป่าอาถรรพ์
 "ข่าวเร็วยิ่งนัก ถูกแล้วเจ้าค่ะ ทางเราเตรียมตัวจะออกเดินทางไปตามหาในอีกสองสามวันนี้" ชิงหลินหันมาตอบก่อนจะหันกลับไปมองทางเช่นเดิม
 "อา...ข้าขอเข้าร่วมการเดินทางครั้งนี้ด้วยแล้วกัน" ถ้อยคำที่เอาแต่ใจของโจวหยางหมิ่น ทำเอาชิงหลินและสององครักษ์ตกใจจนต้องหันมามอง
 "ข้าไม่เห็นด้วย ท่านเป็นผู้ว่าจ้าง หากท่านเป็นอันใดไป แล้วข้าจะไปคิดเงินกับใคร" นางแสร้งพูดทีเล่นทีจริง
 "เจ้า!..." หนึ่งในองครักษ์ตวาดนาง แต่ถูกห้ามด้วยสายตาคมกริบทรงอำนาจของโจวหยางหมิ่น จึงต้องรีบกลืนถ้อยคำลงไป
 ชิงหลินตกใจเล็กน้อยที่เห็นชายร่างใหญ่คิดจริงจังกับคำพูดล้อเล่นของนาง
 "เจ้าอย่าได้กังวลไป ข้ามีฝีมือพอตัว คิดว่าคงเอาตัวรอดได้" โจวหยางหมิ่นตอบยิ้มๆ ไม่ถือสาหาความนาง
 "เรื่องเงินข้าล้อเล่น แต่เรื่องที่ท่านจะขอไปด้วย ข้าไม่อาจตัดสินใจได้ เชิญท่านไปที่คฤหาสน์สกุลชิงยามซื่อพรุ่งนี้เถิด หากไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อน" นางพูดยืดยาวก่อนจะค้อมศีรษะให้เขา แล้วควบม้ามุ่งหน้าไปยังเรือนพสุธาแทน
 โจวหยางหมิ่นยิ้มเล็กน้อย มองม้าที่ควบห่างออกไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความประหลาดใจของสององครักษ์ เพราะองค์ชายห้าผู้นี้ไม่ชื่นชอบอิสตรีเท่าใดนัก ด้วยพระสนมผู้เป็นมารดามักถูกกลั่นแกล้งจากเหล่าสนมชายาอยู่เสมอๆ
 "องค์ชาย" หนึ่งในองครักษ์เอ่ยเรียก
 "กลับ พรุ่งนี้ข้าจะไปคฤหาสน์สกุลชิง" โจวหยางหมิ่นกระตุกบังเหียนม้ามุ่งหน้ากลับไปโรงเตี๊ยมที่อยู่ในเมืองหลวง โดยมีสององครักษ์ควบม้าตามไปติดๆ
 ยามอุ้ย ณ เรือนพสุธา
 "คุณหนู ท่านจะกลับแล้วหรือเจ้าคะ" เสี่ยวเอินเอ่ยถามน้ำเสียงเศร้าสร้อย เมื่อคุณหนูที่มาถึงเรือนพสุธาได้เพียงชั่วยามจะกลับเสียแล้ว
 "นั่นสิขอรับ ไม่อยู่พักสักคืนให้หายเหนื่อยก่อนแล้วค่อยกลับหรือขอรับ" พ่อบ้านประจำเรือนพสุธากล่าวเสริม
 "ไม่ได้หรอก ข้าบอกท่านแม่ไว้ว่าจะรีบกลับ" นางไม่บอกความจริงว่าแอบหนีมา กลัวทุกคนจะตกใจ อีกอย่าง หากไม่ถูกพบเสียก่อนนางก็คงไม่มาที่นี่ คงจะตรงดิ่งเข้าป่าอาถรรพ์ไปนานแล้ว
 "ข้าไปก่อนนะ แล้วจะมาใหม่" ร่างเล็กกระโดดขึ้นม้าแล้วรับเจ้าพยัคฆ์น้อยจากเสี่ยวเอินมาอุ้มไว้ จากนั้นจึงหันไปกำชับพ่อบ้านประจำเรือนพสุธา "ฝากดูแลความเรียบร้อยด้วยนะพ่อบ้าน"
 "คุณหนูอย่าห่วง ข้าจะดูแลอย่างดีขอรับ" พ่อบ้านรับคำหนักแน่น
 "ขอบใจมาก...ย่าห์!" พูดจบหญิงสาวก็กระทุ้งสีข้างเจ้าไป๋เสวี่ยแล้วควบม้าจากไปทันที
 ไม่ถึงสองเค่อชิงหลินก็กลับมาที่ป่าอาถรรพ์อีกครั้ง นางกระโดดลงจากหลังเจ้าไป๋เสวี่ยอย่างคล่องแคล่ว เดินเข้าป่าอาถรรพ์ราวกับเป็นสวนหลังคฤหาสน์ของตัวเอง
 "วางลง วางลง" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องบอกหลินหลิน เมื่อกำลังจะเข้าสู่เขตป่าอาถรรพ์ ชิงหลินจึงวางมันลงตามที่มันต้องการ
 ทันทีที่มันกระโดดเข้าเขตป่าอาถรรพ์ ร่างเล็กๆ ก็พลันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับสูบลมเข้าไป จนหยุดลงเมื่อร่างกายของมันมีขนาดเท่าเสือโคร่งตัวเต็มวัย น้ำหนักไม่ต่ำกว่าสองร้อยกิโลกรัม ดูสง่างามและน่าเกรงขามยิ่งนัก
 ชิงหลินยืนตะลึงลาน ตาโตเป็นไข่ห่านเพราะเทียบกับครั้งแรกที่พบเจ้าพยัคฆ์น้อย ถึงมันจะมีขนาดใหญ่กว่าลูกเสือปกติทั่วไปก็ตาม แต่เพียงไม่กี่เดือนเจ้าพยัคฆ์น้อยของนางกลับเติบใหญ่ได้ถึงเพียงนี้ นี่มันอัศจรรย์เกินไปแล้ว!
 "หลินหลิน เป็นอันใด กลัวหรือ ฟานฟาน...เป็นเด็กดี หลินหลิน...ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว" เจ้าพยัคฆ์น้อยกังวลมาก ดวงตากลมเล็กสีเทามีน้ำตาคลอ
 "อย่ากังวลไปเลย ข้าแค่ตกใจนิดหน่อย เพราะไม่คิดว่าเจ้าจะตัวโตขนาดนี้" นางรีบเดินเข้าไปหาเจ้าพยัคฆ์น้อย มือหนึ่งลูบหัวกลมๆ ใหญ่ๆ ของมันจนมันหลับตาพริ้ม เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสที่แสนอ่อนโยนของนาง ปล่อยให้เจ้าไป๋เสวี่ยยืนนิ่ง ขาทั้งสี่แข็งค้างจนไม่อาจก้าวหนี เมื่อเห็นพยัคฆ์น้อยกลับกลายเป็นพยัคฆ์ตัวใหญ่น่าเกรงขามไปในชั่วพริบตา
 "เอ้าๆ อย่ามัวพิรี้พิไรอยู่เลย รีบเข้ามาเร็วเข้า ข้ารออยู่นานแล้ว" เสียงก้องกังวานที่ดังไปทั่วป่าทำให้สามชีวิตชะงักฟัง ก่อนจะมองไปรอบๆ ก็พบเพียงความว่างเปล่า
 "เสียงของท่านพ่อ หลินหลิน ไปเถิด" พูดจบก็เดินนำหน้าไปทันที ชิงหลินรีบจูงเจ้าไปเสวี่ยที่ขัดขืนเล็กน้อยตามไปติดๆ
 ราวหนึ่งก้านธูปสามชีวิตก็มาถึงถ้ำที่เนรมิตขึ้นของปู่เสือย่าเสือ ซึ่งบัดนี้ยืนรออยู่หน้าถ้ำพร้อมด้วยสองพยัคฆ์ขนาดเดียวกับเจ้าฟานฟานน้อย
 "ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ามาแล้ว" ฟานฟานเดินเข้าไปคลอเคลียพ่อกับแม่ด้วยความดีใจและคิดถึง
 ชิงหลินอมยิ้มกับภาพความน่ารักของครอบครัวสุขสันต์ และมันคงจะน่ารักน่าเอ็นดูมากกว่านี้สิบเท่า หากพวกมันจะตัวเล็กเท่ากับครอกเสือปกติทั่วไป เพราะภาพที่เห็นออกจะใหญ่โตมโหฬาร ราวกับนางมองครอบครัวช้างมากกว่าจะเป็นครอบครัวเสือ
 "ปู่เสือ ย่าเสือ พวกท่านสบายดีหรือ" หญิงสาวถามทำลายความเงียบ
 "ย่อมสบายดี ขอบใจที่เลี้ยงดูลูกข้าอย่างดี แล้วนี่จะมาขอยืมลูกข้าอีกตัวหรือ" ปู่เสือถามทั้งที่ล่วงรู้อยู่ก่อนแล้ว
 "ใช่เจ้าค่ะ เอ่อ...แล้วปู่เสือกับย่าเสือ..." ชิงหลินไม่กล้าพูดต่อเพราะรู้สึกเกรงใจทั้งสอง
 "ท่านพ่อ ข้าอยากไป...กับหลินหลิน ข้าอยากไป" เจ้าฟานฟานเงยหัวขึ้นขอร้อง
 "หากเจ้าตัดสินใจไปกับนาง เจ้าจะไม่ได้เป็นพยัคฆ์คู่บัลลังก์ของฮ่องเต้องค์ถัดไปนะ" ย่าเสือเป็นฝ่ายพูดขึ้นบ้าง
 "ข้ายินดี ข้าอยากอยู่...กับหลินหลิน อยู่กับหลินหลิน" เจ้าฟานฟานตอบพลางเดินกลับมาหานาง
 "ให้ข้าไปแทนน้องสามได้หรือไม่ท่านพ่อ" หนึ่งในสองเจ้าพยัคฆ์เสนอตัว
 "อืม หากเจ้าเต็มใจ พ่อก็จะไม่ห้ามเจ้า" ปู่เสือผงกหัวอนุญาต
 "ขอบคุณ พี่ใหญ่ ขอบคุณ ท่านพ่อ" เจ้าฟานฟานส่งเสียงขอบคุณด้วยความดีใจ เพราะนับจากนี้มันจะได้อยู่กับหลินหลินตลอดไปไม่มีวันพรากจาก
 ชิงหลินอยู่สนทนากับครอบครัวปู่เสือย่าเสือต่อราวครึ่งชั่วยาม ก็เดินทางออกมาจากป่าอาถรรพ์พร้อมกับสมาชิกใหม่อีกหนึ่งตัว ลูกเสือโคร่งขาวซึ่งเป็นพี่ใหญ่ของเจ้าฟานฟานน้อยนั่นเอง
 ทันทีที่พ้นเขตป่าอาถรรพ์ร่างของเจ้าพยัคฆ์น้อยทั้งสองก็หดเล็กลงเท่ากับลูกเสือปกติ ส่วนชิงหลินยามนี้กำลังเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งเจอกันเมื่อคืน
 "พี่เหวิน! ท่านมาก็ดีแล้ว ข้ากำลังหนักใจว่าจะพาเจ้าสองตัวนี้กลับอย่างไรดี" ชิงหลินอุทานชื่อเขา ดวงตากลมโตฉายแววยินดี พยายามใช้เรื่องอื่นกลบเกลื่อนความผิดของตัวเอง
 มู่หลิ่งเหวินมองสำรวจร่างเล็กบอบบาง แล้วถอนใจโล่งอกที่นางปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนใดๆ หลังจากสนทนากับบิดาแล้วก็ตั้งใจแวะมาหานาง ก่อนจะไปขอเข้าเฝ้าองค์รัชทายาท แต่กลับพบเพียงห้องที่ว่างเปล่าไม่มีผู้ใด จึงรู้ว่านางหายตัวไปไหนตั้งแต่เมื่อใด
 ยามนั้นเขากระวนกระวายใจแทบคลั่ง แต่ไม่อาจกระทำบุ่มบ่ามได้ ซ้ำยังต้องปิดบังฮูหยินทั้งสองด้วยเกรงว่าหากมารดาของนางทราบความจริงคงยิ่งทำให้แย่ลงจนถึงขั้นล้มป่วยก็เป็นได้ จึงสั่งการให้องครักษ์ทั้งสี่และหน่วยพยัคฆ์ดำบางส่วนช่วยออกตามหา ส่วนตัวเองก็สะกิดใจเรื่องแหล่งที่มาของเจ้าพยัคฆ์น้อย จึงคาดเดาว่านางอาจจะมาที่ป่าอาถรรพ์ซึ่งก็เป็นจริงตามที่คาด
 "เจ้าแอบหนีมาก็เพราะมาตามหาเจ้านี่" แม่ทัพหนุ่มกอดอกถามเสียงเรียบ
 "ใช่เจ้าค่ะ กลับเถิด ข้าหิวแล้ว" ร่างเล็กรีบเอ่ยตัดบท ไม่รอให้เขาสอบสวนมากไปกว่านี้ "นี่เจ้าค่ะ ช่วยหน่อยนะเจ้าคะ" นางทำเมินหน้าตาบูดบึ้งของเขา แล้วส่งพยัคฆ์น้อยตัวพี่ให้ ส่วนตัวเองก็อุ้มเจ้าฟานฟานน้อยแล้วกระโดดขึ้นไปบนหลังเจ้าไป๋เสวี่ย ควบนำไปโดยไม่รอคู่หมั้นที่ควบเจ้าทาเสว่ตามมาติดๆ พร้อมกับแผ่รังสีคุกคามกดดันจนนางรู้สึกหนาวสะท้าน ราวกับอยู่ท่ามกลางหิมะในฤดูหนาว
 ภายในเก๋งริมสระบัว คฤหาสน์สกุลชิง
 "ข้าขอโทษที่ไปโดยไม่ได้บอกท่าน" ชิงหลินกล่าวเสียงอ่อย
 มู่หลิ่งเหวินไม่ตอบกลับแม้เพียงครึ่งคำ นั่งขัดสมาธิกอดอก ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนบึ้งตึงอย่างชัดเจน ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องมองคู่หมั้นที่นั่งก้มหน้าอยู่หลังโต๊ะสี่เหลี่ยมสูงเสมออกนางนิ่ง ราวกับผู้ปกครองกำลังจะทำโทษเด็ก
 ด้านนอกเก๋งมีจิ้นอี้ จิ้นเอ้อ เสี่ยวอี้ และเสี่ยวสุ่ย ยืนก้มหน้ารอรับโทษที่บกพร่องในหน้าที่
 "ก็ท่านไม่อยู่นี่ อีกอย่าง เรื่องนี้จะให้ใครรู้ไม่ได้ด้วย ข้าเกรงว่าพวกเขาอาจจะได้รับอันตราย" ชิงหลินพยายามอธิบายให้เขาเข้าใจ เมื่อเห็นเขายังคงนั่งเงียบจึงเอ่ยต่อ "และการเดินทางไปหุบเขากินคนครั้งนี้ จำเป็นต้องนำเจ้าฟานฟานน้อยไปด้วย แต่...มันเป็นหนึ่งในสี่สัตว์ที่ต้องถวายฝ่าบาท ข้าก็เลย..."
 "หาตัวแทน...มาแทนเจ้าพยัคฆ์น้อย?" มู่หลิ่งเหวินกล่าวเป็นครั้งแรก
 "ใช่เจ้าค่ะ" นางยิ้มตอบบางๆ
 "พี่เข้าใจที่เจ้าเป็นห่วงพวกเขา แล้วตัวเจ้าเล่า เคยคิดบ้างหรือไม่ หากเจ้าเป็นอันตราย คนที่รักเจ้าคนที่ห่วงเจ้าจะรู้สึกเช่นใด จะเสียใจเพราะเจ้ามากเพียงใด" มู่หลิ่งเหวินระบายความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่เต็มอกออกมาให้นางได้รับรู้
 "ข้า..." ชิงหลินจ๋อยสนิท พูดอะไรไม่ออก ได้แต่กัดริมฝีปากแน่น รู้สึกเสียใจมากกว่าครั้งไหนๆ เพราะไม่คิดว่ามันจะทำให้เขาโกรธและเป็นห่วงนางมากถึงขนาดนี้
 "เฮ้อ เอาเถิด ครั้งนี้เจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว แต่อย่าทำเช่นนี้อีกเป็นครั้งที่สอง ได้ยินชัดเจนหรือไม่" ประโยคหลังเขาโน้มตัวไปข้างหน้า สองแขนแกร่งเท้าอยู่บนโต๊ะพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูนาง
 "เอ่อ...ขะ...ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" ร่างเล็กเอนตัวไปข้างหลังเพื่อเลี่ยงการกระทำของเขา
 "ฮึ! ดี" เขากล่าวแล้วก็กลับมานั่งท่าเดิม ก่อนจะหันไปยังทิศทางที่สององครักษ์และสองสาวใช้ยืนอยู่ "จิ้นอี้ จิ้นเอ้อ"
 "ขอรับท่านแม่ทัพ" ทั้งคู่ขานตอบพร้อมกัน
 "พวกเจ้าบกพร่องต่อหน้าที่..." ยังไม่ทันที่มู่หลิ่งเหวินจะได้กล่าวจบ
 "ไม่ได้นะเจ้าคะ! ท่านจะลงโทษพวกเขาไม่ได้ ข้าไม่ยอม!" ชิงหลินออกโรงปกป้องทันที นางโน้มตัวเข้าหาเขาบ้าง สองแขนเรียวขาววางอยู่บนโต๊ะด้วยหน้าตาและท่าทางขึงขังเอาจริงเอาจัง ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนักในสายตาของมู่หลิ่งเหวิน
 "ลูกน้องบ่าวไพร่ทำผิดย่อมต้องถูกลงโทษเป็นเรื่องธรรมดาสามัญยิ่ง มิใช่หรือ"