"ความจริงเรื่องของมลก็น่าเห็นใจอยู่หรอกนะครับ เจ้าตา" กูณฑ์เริ่ม "แต่ผมไม่เข้าใจเลยว่าผมกับเคียวจะช่วยอะไรได้"
"พวกเจ้าต้องออกเดินทางไปทำภารกิจด้วยกัน ภารกิจที่จะช่วยให้มลคืนฐานันดรเดิม และช่วยพ่อแม่ของเขา"
"ข้าไม่ไป" มลปฏิเสธ ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ เขากระตือรือร้นอยากไปเองด้วยซ้ำ แต่เขาจะไปได้อย่างไร เมื่ออุสายังไม่สบายอยู่แบบนี้
"มันถึงเวลาที่เจ้าต้องไปแล้ว มล" ฤๅษีพูดอย่างเมตตา "เจ้าจะอยู่ในป่าตลอดชีวิตไม่ได้ เจ้ามีบ้านเมือง มีประชาชนให้กลับไปดูแล"
"หากข้าดูแลอุสาไม่ได้ ข้าก็ไม่คู่ควรจะดูแลใครทั้งนั้น" มลประกาศกร้าว
"เจ้าไปครั้งนี้ ก็เพื่อตัวนางเอง ข้าเองก็แก่แล้ว จะอยู่ดูนางตลอดไปก็คงไม่ได้ แล้วนางเองก็ไม่คู่ควรมาอยู่ในป่าแบบนี้ด้วย นางควรจะได้เข้าเมือง แล้วเจ้านั่นแหละที่จะไปหาลาภมาให้นาง"
"หาลาภ" เจ้าชายไร้บัลลังก์หัวเราะอย่างไร้อารมณ์ขัน "ตัวข้าเองยังเอาตัวไม่รอดเลย จะไปหาลาภที่ไหนมาให้นางได้"
"ตอนนี้อัครเดชประกาศยกบัลลังก์กึ่งหนึ่งให้ผู้ที่สามารถหาวิธีให้แมงสี่หูห้าตามีลูกตามธรรมชาติได้"
"เจ้าตาคิดว่าคนกลับกลอกอย่างอัครเดชจะรักษาสัจจะหรือ" มลพูดอย่างไม่เชื่อถือ "แล้วต่อให้เขารักษาสัจจะจริง ข้าก็ไม่มีปัญญาทำหรอก บรรพชนของข้าพยายามกันไม่รู้กี่รุ่นต่อกี่รุ่นก็ไม่เคยสำเร็จ ข้าจะไปทำได้อย่างไร"
วโรดมยิ้มที่มุมปาก "ถ้าลำพังเจ้าคนเดียวก็ทำไม่ได้หรอก แต่หากได้ความช่วยเหลือจากมนุษย์และภูต เจ้าต้องทำได้แน่"
"เดี๋ยวก่อนนะครับ เจ้าตา" กูณฑ์ท้วง "ผมเพิ่งรู้จักแมงสี่หูห้าตาวันนี้ด้วยซ้ำ ผมจะไปช่วยอะไรได้"
"สิ่งที่พวกเจ้าต้องตามหาคือตัวแทนของธาตุทั้งสี่ ประกอบด้วยมะม่วงทอง โสมคน เสาค้ำบาดาลของราชาไวยวิกและคบเพลิงของเทพอัคนี"
กูณฑ์นิ่วหน้า "เจ้าตาพูดเหมือนมันหาง่ายมากเลย"
"ไม่มีอะไรง่าย มะม่วงทองเป็นของนางเวมานิกเปรต เจ้าต้องระวังให้ดี ห้ามหลงไปกับรูปโฉมของนางเด็ดขาด" ฤๅษีพูดอย่างจริงจัง
แม้ว่ากูณฑ์จะหวั่นเกรงกับภารกิจนี้เพียงใดก็อดหัวเราะไม่ได้
"เจ้าตาครับ ใครจะไปหลงในรูปโฉมของเปรตได้" เด็กหนุ่มค้าน
กูณฑ์เองก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไปที่รู้จักเปรตแค่เพียงประเภทเดียว คือเปรตที่ตัวสูงเหมือนต้นตาล มือใหญ่เท่าใบลานและปากเล็กเท่ารูเข็ม แค่จินตนาการภาพก็อยากจะหนีไปไกล ๆ  แล้ว ใครจะไปหลงลง
ฤๅษียิ้ม "เปรตมีหลายประเภท นางเวมานิกเปรตนั้นเคยทำทั้งบาปกรรมและกุศล ดังนั้นพวกนางจึงมาเกิดเป็นเวมานิกเปรต ยามที่นางรับกรรมชั่ว นางก็เป็นเปรตรูปร่างน่าเกลียด ทนทุกข์เวทนา ร้องโหยหวน น่าสงสารนัก แต่เมื่อยามกรรมดีให้ผล พวกนางก็งดงามราวเทพธิดา เสวยสมบัติทิพย์ต่าง ๆ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะเดินทางไปถึงตอนไหน ดังนั้นเจ้าต้องระวังตัวให้ดี"
กูณฑ์พยักหน้า "ผมยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าผมจะช่วยอะไรได้"
ฤๅษีไม่ตอบ แต่เลือกจะอธิบายต่อ "โสมคนมีอยู่ทั้งหมดสี่ชนิด เรียกอีกอย่างว่าต้นยาสี่วิสุทธิ์ พวกมันอยู่ใต้ดินบริเวณภูเขาสรรพยาซึ่งเป็นภูเขาหนึ่งในแนวเขาจุฬกาล ภูเขาสรรพยานี้ไม่มีภูตผีใด ๆ อยู่"
กูณฑ์ถอนหายใจ "ค่อยยังชั่วหน่อย งั้นคงหาง่ายสินะครับ"
ครั้งนี้มลเป็นฝ่ายหัวเราะบ้าง "มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ต้นยาสี่วิสุทธิ์สามารถเคลื่อนไหวใต้ดินได้ ทั้งยังว่องไว หาตัวจับยาก ต้องใช้เวทมนตร์ของวิทยาธรจับ"
"อย่างนี้ก็ยิ่งง่ายใหญ่" กูณฑ์ว่า "นายก็เป็นวิทยาธรอยู่แล้วนี่"
มลหันไปมองหน้ากูณฑ์ คนเราจะซื่อบื้อได้ขนาดไหนกันนะ
"เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่าข้าแทบไม่ได้เรียนวิชาอะไรของพวกวิทยาธรเลย"
กูณฑ์หน้าม่อย "งั้นแสดงว่านายไม่รู้วิธีจับ"
"ก็พอรู้" มลตอบแบ่งรับแบ่งสู้
"อ้าว! แล้วจะพูดให้ใจแป้วทำไม" กูณฑ์พูดอย่างโล่งใจ
"พ่อเคยสอนข้ามาบ้าง แต่ข้าไม่เคยลองทำจริง ๆ ข้าไม่ค่อยแน่ใจ"
กูณฑ์ตบบ่าให้กำลังใจเด็กอายุน้อยกว่า "นายทำได้อยู่แล้ว มั่นใจหน่อย"
"สิ่งที่เจ้าต้องตามหาต่อไปก็คือเสาค้ำบาดาลของราชาไวยวิก" ฤๅษีพูดต่อ
"ไวยวิกที่ว่านี่ใช่คนเดียวกับที่เป็นหลานไมยราพหรือเปล่าขอรับ" เคียวที่ฟังอยู่นานถามขึ้นมาบ้าง
"ใช่แล้ว เป็นรากษสตนเดียวกัน"
กูณฑ์หน้าซีดทันทีที่ได้ยินคำว่ารากษส เขารอดมาได้อย่างหวุดหวิดเจียนตัวเต็มที
"ไม่เข้าท่ามั้งครับ ผมไม่อยากเจอพวกรากษสอีกแล้ว"
"เจ้าจะเอาคนคนเดียวไปตัดสินทั้งเผ่าพันธุ์ไม่ได้หรอก ไวยวิกนี้เป็นรากษสที่ดี เขาเป็นผู้รับใช้นารายณ์อวตาร เขาจะไม่ทำอันตรายอะไรเจ้าหรอก"
"เจ้าตาขอรับ" มลพูดขึ้นมาบ้าง "ข้าไม่ได้รู้จักไวยวิก แต่เท่าที่ข้ารู้ เสาค้ำบาดาลเป็นเสาที่ค้ำเอาไว้ไม่ให้เมืองบาดาลล่ม แล้วไวยวิกจะยอมยกให้เราง่าย ๆ หรือขอรับ"
"ข้าก็ไม่ได้บอกว่ามันง่ายนี่" เจ้าตาตอบกลับ
ถ้ากูณฑ์ไม่เกรงใจว่าอีกฝ่ายเป็นผู้มีบุญคุณแล้วล่ะก็ เขาคงโต้กลับไปแล้ว
"แล้วอีกอย่างนี่อะไรนะครับ" กูณฑ์ถาม
"คบเพลิงของเทพอัคนี สิ่งนี้น่าจะหาได้ง่ายที่สุด" ฤๅษีว่า มองกูณฑ์อย่างแฝงความหมาย
หนึ่งภูตหนึ่งวิทยาธรหันมาจ้องเด็กหนุ่มหัวไฟพร้อมกันจนเขาเริ่มรู้สึกอึดอัด
"เจ้าตาครับ ถึงผมจะเป็นร่างอวตารของเทพอัคนี แต่ผมก็ไม่รู้ว่าคบเพลิงอยู่ไหนหรอกนะครับ" กูณฑ์โอดครวญ
"เจ้าต้องทำพิธีบำเพ็ญตบะขอคบเพลิงนั้นมาให้ได้"
"บำเพ็ญตบะ" กูณฑ์อุทานอย่างไม่อยากจะเชื่อหู "ผมทำเป็นที่ไหนล่ะครับ"
วโรดมมองเขาอย่างเมตตา "มันไม่ได้ยากอย่างที่เจ้าคิดหรอก"
เด็กหนุ่มนิ่วหน้า ไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่
"เจ้าจะหามันเป็นสิ่งสุดท้าย ดังนั้นก็ไม่ต้องกังวลไป อันดับแรกพวกเจ้าต้องไปหาเสาค้ำบาดาลก่อน"
"แล้วเสาค้ำบาดาลมันอยู่ไหนล่ะครับ" กูณฑ์ถาม
วโรดมชี้นิ้วลงพื้นแทนคำตอบ
ร่างอวตารของเทพอัคนีก้มลงดูอย่างพาซื่อ "ไม่เห็นมีอะไรนี่ครับ"
ฤๅษีถอนหายใจ "ข้าหมายถึงเสาค้ำบาดาลก็ต้องอยู่ที่เมืองบาดาลน่ะสิ"
"แล้วพวกเราจะไปเอามาได้ยังไง"
"พวกเจ้าต้องข้ามแม่น้ำตรงนั้นไป" ฤๅษีชี้ทางให้ "เสร็จแล้วก็เดินไปทางตะวันออกจะพบทะเลสาบดอกบัว พวกเจ้าต้องหักก้านดอกบัวแล้วลอดเข้าไป"
ยิ่งฟัง กูณฑ์ก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้
"พวกเราตัวโตออกขนาดนี้จะลอดก้านบัวได้ไง"
"ได้สิ เพราะก้านบัวพวกนี้จะใหญ่กว่าปกติอยู่แล้ว พวกเจ้าลอดได้สบายมาก แต่หลังจากนั้นนี่สิ.." ผู้อาวุโสทิ้งท้ายได้อย่างชวนขนลุก
"เอาก็เอา" กูณฑ์ว่า ยังไงเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นอยู่แล้ว รีบทำให้เสร็จ ๆ ไปจะได้กลับไปหาพ่อกับแม่สักที
"แล้วเราจะออกเดินทางกันเมื่อไหร่ครับ" เคียวถาม
แต่ยังไม่ทันที่ฤๅษีจะตอบ เสียงแจ้ว ๆ ของอุสาก็ดังขึ้น เธอเบื่อที่จะนอนแกร่วอยู่บนที่นอนจึงมาร่วมวงสนทนาด้วย
"ใครจะออกเดินทางไปไหนหรือเจ้าคะ"
"เจ้าพี่ของเจ้าและสหายของเขาจะออกเดินทางไปทำภารกิตเพื่อกอบกู้บ้านเมือง" วโรดมอธิบายอย่างใจเย็น
ลูกสาวฤๅษีกรีดร้อง ก่อนจะวิ่งเข้ามากอดมลไว้แน่น
"ไม่นะ เจ้าพี่ ข้าไม่ให้ไป เจ้าพี่ไปแล้วข้าจะอยู่กับใคร"
ฤๅษีกระแอม แต่อุสายังไม่สนใจ
"เจ้าพี่อย่าไปเลยนะเจ้าคะ บ้านเมืองมีอะไรดีกัน อยู่กับข้าดีกว่าตั้งเยอะ"
มลพยายามผลักเธอออก
"ข้าเองก็ไม่ได้อยากไปหรอก แต่ข้าเป็นห่วงท่านพ่อท่านแม่"
"งั้นพาข้าไปด้วยสิเจ้าคะ รับรองว่าข้าช่วยเจ้าพี่ได้แน่"
มลหันไปทางผู้เป็นอาจารย์เพื่อขอความช่วยเหลือ
"อุสา มานี่" ฤๅษีเรียก
"พาข้าไปด้วยนะเจ้าคะ"
"มานี่เดี๋ยวนี้" ผู้เป็นพ่อพูดด้วยระดับเสียงที่ดังขึ้นเพียงเล็กน้อย ทว่าตั้งแต่ไหนแต่ไรมาอุสาไม่เคยโดนขึ้นเสียงใส่มาก่อน เธอจึงร้องไห้โฮ
"เจ้าตาใจร้าย เจ้าพี่ใจร้าย ไม่มีใครรักข้าแล้ว"
ฤๅษีถอนหายใจ ก่อนจะค่อย ๆ ดึงตัวอุสาออกจากลูกศิษย์ ก่อนจะกอดปลอบประโลมเธออยู่นาน ตั้งแต่อุสาเริ่มโตเป็นสาว เขาก็ไม่ค่อยกอดลูกคนนี้อีก ด้วยเกรงว่าจะดูไม่เหมาะสม
"อย่าร้องไห้เลย พี่ของเจ้าจะไปทำงาน ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นถึงจะพาเจ้าไปด้วยได้ ออกจากเขตอาศรมนี้ไปก็จะมีอันตรายรอบด้าน เจ้าไปด้วย มลเขาก็ห่วงหน้าห่วงหลังเปล่า ๆ"
"แล้วเจ้าพี่จะกลับมาไหม"อุสาถาม ยังคงสะอื้นอยู่
"พี่ของเจ้าต้องกลับมาแน่นอน" ฤๅษีว่า "เขาจะมารับเจ้าเข้าวัง เจ้าจะได้อยู่สุขสบาย ไม่ต้องมาลำบากแบบนี้อีก"
"เจ้าตาก็ต้องไปกับข้าด้วยนะเจ้าคะ" อุสาว่า
วโรดมยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบอะไร
"พี่สัญญาว่าจะกลับมาแน่" มลพูดอย่างหนักแน่น เขาเรียกแทนตัวเองว่าพี่แทนที่จะเป็นข้าอย่างปกติ "พี่ไม่มีวันรักใครมากกว่าเจ้า พี่สัญญา"
อุสายิ้มออกมาได้ "เจ้าพี่ห้ามลืมข้านะเจ้าคะ"
มลหัวเราะ "ใครจะลืมเจ้าได้"
หลังจากร่ำลากันอยู่สักครู่ ทั้งสามก็พร้อมจะออกเดินทาง ฤๅษีเสกเวทบางอย่างให้หนังสือของเคียวเพื่อให้มันคงทนมากขึ้น และมอบลูกอมให้มล
"เก็บไว้ มันจะมีประโยชน์สำหรับเจ้า"
กูณฑ์ชำเลืองมองอย่างสงสัย "อะไรน่ะครับ"
"ลูกอมปรอท" มลตอบ
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "ปรอทมันเป็นพิษไม่ใช่เหรอ"
ฤๅษียิ้ม "ลูกอมนี้ไม่อันตรายหรอก อมไว้ในปาก แล้วจะเหาะเหินเดินอากาศได้"
"ผมขอบ้างสิ" เด็กหนุ่มหัวไฟแบมือ "เจ้าตาอย่าลำเอียงสิครับ"
ผู้อาวุโสกว่ามีท่าทีอึดอัด "เจ้าจะใช้เป็นหรือ"
"นะครับ" กูณฑ์อ้อน
"เอาอย่างนั้นก็ได้" ฤๅษีหันไปทางมล "เอาไว้เขาลองอมดูก่อนสิ"
มลยื่นให้กูณฑ์ เด็กหนุ่มรับไว้และรีบเอาเข้าปาก ทันใดนั้นเอง เขาก็ลอยขึ้นไปบนอากาศ
"เหวอ!" กูณฑ์อุทาน แต่ไม่นานก็ปรับตัวได้ เขาเหาะอย่างสนุก โฉบเฉี่ยวไปมา
"ฉันเหาะได้แล้ว" กูณฑ์พูดโอ้อวด ก่อนจะหัวเราะอย่างมีความสุข แต่นั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด เพราะลูกอมวิเศษเลื่อนหลุดลงคอทำเอาเขาสำลัก แล้วค่อย ๆ ร่วงหล่น
"กูณฑ์" เคียวร้อง ก่อนจะพาร่างของเขาลอยขึ้นไปรับกูณฑ์ไว้ และค่อย ๆ ประคองอีกฝ่ายให้ลงสู่พื้นอย่างนุ่มนวล
"เกือบไปแล้วไหมล่ะ" เคียวดุ "ใครใช้หัวเราะตอนอมลูกอมอยู่กัน"
กูณฑ์ไม่ตอบ เขาวุ่นอยู่กับการพยายามการพยายามเอาลูกอมออกจากคอ ในที่สุดมันก็ออกมาได้
มลหยิบลูกอมขึ้นมา แล้วเช็ดกับปลายโจงกระเบน ทำหน้าเบ้ใส่ บ่นพึมพำเรื่องคนไม่รู้จักรักษาของ
"โทษที" กูณฑ์พูดเก้อ ๆ
"จะเอาไหมล่ะ" ฤๅษีถามยิ้ม ๆ
"ผมคิดว่าผมชอบให้เท้าติดพื้นมากกว่าครับ" กูณฑ์ตอบ
ทุกคนหัวเราะขึ้นมา ฤๅษีอวยพรให้พวกเขาโชคดีและสามสหายก็เริ่มออกเดินทาง


"งั้นพวกเจ้าห้ามขัดอีกนะ" มลกำชับ
กูณฑ์กับเคียวพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเชื่อฟัง พวกเขารู้สึกตลกอยู่ไม่น้อยที่ต้องมาฟังคำสั่งของเด็กที่อายุห่างจากพวกเขาหลายปี
"แมงสี่หูห้าตาเป็นสัตว์เลี้ยงที่พวกวิทยาธรทั้งรักและหวงมาก มันมาล้มตายกันแบบนี้ต้องแย่แน่" มลเล่าต่อ
การที่สัตว์เลี้ยงล้มตายก็เป็นเรื่องน่าเศร้าอยู่หรอก แต่สีหน้าของมลตอนนี้ดูเจ็บปวดทุกข์ทรมานมาก
"ฉันเสียใจด้วยนะ" กูณฑ์ว่า เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรได้ดีกว่านี้ "พวกมันคงน่ารักมากแน่ ถ้านายเสียใจขนาดนี้"
"มันเป็นสัตว์ที่น่ารักที่สุด" มลยืนยัน ก่อนจะหันไปหาเจ้าตา "เจ้าตาขอรับ ขอกระดานหน่อย"
"นึกว่าเจ้าลืมไปแล้วว่าข้าอยู่ตรงนี้" ฤๅษีล้อ แต่ก็หยิบกระดานให้
มลลงมือวาดรูป เขาเป็นเด็กที่วาดรูปได้ดี ทักษะแรก ๆ ที่เขาฝึกเมื่อเกิดมาคือการวาดรูป เขาจะไม่ยอมทำพลาดแบบพ่อของเขาหรอก ไม่นานเขาก็วาดแมงสี่หูห้าตาสำเร็จ เขาอวดมันให้เพื่อนจากอารยธรรมภายนอกดูด้วยความภูมิใจ
"ก็น่ารักดี" กูณฑ์ว่า
"ไม่ใช่แค่น่ารักเท่านั้น" มลอวด "มันยังมีประโยชน์มาก ถ้ามันตายกันหมด มีหวังเกิดสงครามอีกแน่"
"คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง" กูณฑ์ปลอบ ขณะที่ชำเลืองสัตว์รูปร่างพิลึกบนกระดาน คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าการสูญพันธุ์ของสัตว์พวกนี้จะนำไปสู่สงครามได้อย่างไร
"เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันทำอะไรได้บ้าง" มลถาม
กูณฑ์ส่ายหน้า ก่อนจะหันไปหาเคียวเพื่อขอความช่วยเหลือ
"มันกินขี้เถ้า"ภูตตอบ
เด็กหนุ่มหัวไฟหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างสุดจะกลั้นได้ "นายจะบอกว่ามันจะเกิดสงครามเพราะไม่มีคนกวาดขี้เถ้าทิ้งเหรอ"
กูณฑ์หยุดหัวเราะทันควัน เมื่อเขาเห็นสีหน้าจริงจังของเพื่อนทั้งสอง
"เรื่องจริงเหรอ ฉันแค่ล้อเล่น" เขาพูดเสียงอ่อย แต่เมื่อเพื่อนทั้งสองยังมองกูณฑ์ด้วยสายตาเหมือนเขาโง่สิ้นดี เด็กหนุ่มก็พยายามแก้ไขสถานการณ์ "แต่ไม่เห็นจะเป็นไรนี่ นายให้ค่าจ้างเยอะขึ้นหน่อยก็คงมีคนยอมมากวาดเองแหละ"
มุมปากของมลกระตุกขึ้นเหมือนเขากำลังจะยิ้ม เขาหันไปหาเคียวที่กำลังกลั้นหัวเราะจนตัวสั่นอยู่เช่นกัน
กูณฑ์ไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย เขาไม่ชอบเป็นตัวตลก "พวกนายมีอะไรกันแน่"
เคียวถอนหายใจก่อนพูดว่า "แมงสี่หูห้าตาไม่เพียงกินขี้เถ้า แต่มันยังถ่ายออกมาเป็นทอง"
"ทอง" กูณฑ์ทวนคำอย่างตื่นเต้น "นายหมายถึงทองคำแท้ ๆ น่ะหรือ"
มลพยักหน้า "ทองคำแท้ ๆ เลยล่ะ"
กูณฑ์ทำหน้าเคลิ้มฝัน "เป็นสัตว์ที่วิเศษ ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะมีสัตว์แบบนี้อยู่บนโลก"
"แล้วถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง สัตว์นี่ก็อาจจะไม่มีแล้ว" คำพูดของมลปลุกกูณฑ์ให้ออกจากภวังค์
"คงไม่แย่นักหรอกมั้ง" กูณฑ์ปลอบ "พวกนายก็แยกสัตว์ที่ป่วยออกจากสัตว์ที่ไม่ป่วยก่อน แล้วค่อย ๆ พยายามรักษาไป ไม่น่าจะยากนี่นา"
มลพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกทำให้กูณฑ์รู้สึกเหมือนตัวเองพูดอะไรงี่เง่าชอบกล
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าแมงสี่หูห้าตาถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไร"
"ถูกสร้าง ไม่ใช่ว่ามันเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติเหรอ".
มลส่ายหน้า "เจ้าคิดว่าธรรมชาติที่ไหนจะสร้างสัตว์ที่ถ่ายเป็นทองคำได้ ข้างนอกมีหรือ"
กูณฑ์ยักไหล่ ใครจะไปรู้ว่าอะไรปกติ ไม่ปกติสำหรับที่นี่ ตั้งแต่เข้ามาแดนสนธยานี่ เขาก็แทบลืมความรู้วิทยาศาสตร์ไปเลย
"มันเป็นสัตว์ที่ถูกพวกวิทยาธรสร้างขึ้นมา พวกวิทยาธรชอบทองมาก"
กูณฑ์พยักหน้า "มนุษย์ก็ชอบทองเหมือนกัน"
"ไม่เหมือนหรอก" มลค้าน "มนุษย์ชอบทองเพราะมันเป็นเครื่องประดับสวยงาม แต่วิทยาธรชอบทองเพราะมันเหมาะจะเอามาทดลอง มันต่างกันอยู่นะ"
"ยังไงก็ช่าง ฉันคิดว่ามันวิเศษมากอยู่ดี" กูณฑ์พูดอย่างกระตือรือร้น "ถ้าฉันได้กลับบ้าน ฉันไม่ขออะไร ขอแค่เจ้าตัวนี้ตัวเดียวก็พอ"
มลมองกูณฑ์อย่างดูถูก ไม่ว่าจะเผ่าพันธุ์ไหนก็เหมือนกันหมด โลภมากไม่มีที่สิ้นสุด
"ขอตัวเดียวจะพอหรือ พอมันตายขี้คร้าน เจ้าจะหาทางกลับมาขโมยไปอีก"
กูณฑ์เกาหัว "ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอกน่า แต่คิดอีกที ขอสองเลยละกัน"
"ไม่ค่อยจะโลภเลยนะ" มลประชด
กูณฑ์นิ่วหน้า "แหม ฉันขอแค่สองตัวเอง แต่ขอเป็นตัวผู้และตัวเมียอย่างละตัวนะ" เขาจะได้มีลูกแมงสี่หูห้าตาเล็ก ๆ เต็มไปหมด แล้วเขาก็จะกลายเป็นคนที่รวยที่สุดในโลก
มลมองเขาอย่างรู้ทัน "เจ้าคิดจะผสมพันธุ์พวกมันล่ะสิ ข้าบอกให้นะ มันไม่ได้ผลหรอก"
เด็กหนุ่มมีท่าทีผิดหวัง "ทำไมล่ะ" เขาถามเสียงอ่อย
วิทยาธรน้อยหัวเราะ "เพราะมันเป็นสัตว์ที่ไม่ได้เกิดมาตามธรรมชาติ ดังนั้นมันจึงไม่สามารถสืบเผ่าพันธุ์ต่อเองได้ แม้ว่าเรา ข้าหมายถึงเหล่าวิทยาธรจะพยายามมาแล้วหลายชั่วอายุก็ตาม"
"แล้วตอนนี้มันก็มาล้มตายอีก" กูณฑ์ว่า "แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง แค่ไม่มีทองเอง" ถึงเด็กหนุ่มจะชอบทอง แต่เขาก็ไม่เคยมีทองเป็นของตัวเองสักเส้น เขาก็ยังไม่เดือดร้อนอะไร
มลส่ายหน้า "เจ้าประมาทความลุ่มหลงที่พวกวิทยาธรมีต่อทองเกินไป เผ่าพันธุ์ของข้ามีอายุยืนมาก มากกว่ามนุษย์อย่างเจ้าเป็นร้อยเป็นพันเท่า แต่ชีวิตของพวกเรานั้นแทบจะเรียกได้ว่าไร้แก่นสาร ถ้าไม่เกี้ยวหญิงไปวัน ๆ หรือไม่ก็ทดลองทำอะไรแปลก ๆ มีประโยชน์บ้าง ไม่มีประโยชน์บ้าง แต่ไม่ว่าจะทดลองอะไรก็ล้วนแต่ต้องใช้ทองคำทั้งสิ้น"
กูณฑ์ยักไหล่ "ก็เลิกทดลองไปก่อนก็ได้นี่"
"ถ้าวิทยาธรไม่หมกหมุ่นกับการทดลอง พวกเขาก็จะหันเหความสนใจไปทางอื่นแทน"
กูณฑ์พยักหน้า "ก็ดีแล้ว"
"ไม่ดีเลยสักนิด" มลตวาด "พวกเขาจะหันเหความสนใจไปที่พวกผู้หญิง ไม่ว่าลูกเขาเมียใครก็จะฉุดคร่าอย่างไม่สนใจ"
สายตาของวิทยาธรน้อยเผลอมองไปในอาศรมที่อุสาคงกำลังทำกิจกรรมอะไรต่าง ๆ อยู่ในนั้น เขาคงใจแทบขาดแน่ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับอุสา
"จะว่าไปแล้ว ทำไมวันนี้อุสาตื่นสายจัง" กูณฑ์พูดขึ้น
"อุสาไม่สบายตั้งแต่เมื่อคืน" ฤๅษีว่า "ข้าต้มสมุนไพรให้นางแล้ว ตอนนี้นางก็เลยยังหลับอยู่"
"อุสาไม่สบายหรือ" มลร้องอย่างตกใจ น้องเขาเป็นอะไรไป ตอนกลางวันยังดี ๆ อยู่เลยนี่นา
"ทำไมท่านไม่บอกข้า"เด็กชายผู้เป็นกังวลพูดอย่างตัดพ้อ
ผู้อาวุโสกว่าถอนหายใจ "บอกเจ้าไปก็ไม่มีประโยชน์ นางไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ต้องพักผ่อนมากหน่อยเท่านั้นเอง"
"ข้าจะไปดูนาง" มลว่า ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืน ด้วยความอารามรีบร้อน เขาจึงไม่ได้แม้แต่ยกมือไหว้ลาตามปกติ
เมื่อมลเข้าไปถึงในห้องนอนของอุสา เขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นรอยเปื้อนเล็ก ๆ อยู่บนเสื่อ เด็กชายป้ายมันขึ้นมาดู
"เลือด" เขาอุทาน
"เจ้าพี่มล" อุสาว่า ก่อนจะพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง นี่คงสายมากแล้ว แล้วมลก็คงจะมาตามเธอไปกินอาหาร
เมื่ออุสาลุกขึ้นนั่ง มลก็สังเกตเห็นว่าท่อนล่างของเธอมีเลือดไหลเต็มไปหมด
"เลือด" มลพูดอีกครั้งก่อนจะชี้ไปที่ท่อนล่างของเด็กหญิง อุสาดูมีท่าทีสบาย ๆ แบบนั้นได้ยังไง ทั้ง ๆ ที่เลือดไหลจะหมดตัวอยู่แล้ว มลไม่ใช่คนขี้ขลาด เขาไม่ได้กลัวเลือดแน่นอน แต่มีเยอะขนาดนี้ก็ดูน่าสะอิดสะเอียนอยู่หรอก
อุสาก้มลงมองตามที่มลชี้ ก่อนจะเบ้หน้า "เลอะอีกแล้ว ข้าคิดว่าเจ้าตาบอกว่ามันจะมาไม่เยอะเสียอีก เจ้าพี่ช่วยไปหากาบมะพร้าวให้ข้าหน่อยได้ไหมเจ้าคะ"
มลสับสน ทำไมอุสาถึงอยากได้กาบมะพร้าวตอนนี้ แน่ล่ะ มันเอามาประดิษฐ์เป็นของเล่นได้สารพัด แต่สิ่งที่อุสาจำเป็นต้องได้ตอนนี้คือสมุนไพรห้ามเลือดมากกว่า ไม่งั้นเด็กหญิงอาจเลือดไหลจนตายก็ได้
อุสาเริ่มหงุดหงิดที่ผู้เป็นพี่ยังทำท่าไม่รู้เรื่องอยู่อย่างนั้น
"เจ้าพี่ไปเอากาบมะพร้าวให้ข้าเร็ว ๆ หน่อยสิเจ้าคะ" เธอพูดอย่างหงุดหงิด
มลรีบวิ่งออกจากห้อง อุสาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เธอไม่เคยขึ้นเสียงใส่เขาด้วยซ้ำ นี่ต้องมีอะไรผิดปกติแน่
เขาหอบแฮ่ก ๆ เมื่อไปถึงที่ที่เจ้าตานั่งอยู่
"เจ้าตา" เด็กชายผู้กำลังงุนงงพุดรัวจนแทบจับใจความไม่ได้ "อุสาไม่สบายหนักมากหนักมาก นางมีเลือดไหลออกมาเต็มเลย"
ฤๅษีหัวเราะ "นางไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก นางให้เจ้ามาหากาบมะพร้าวล่ะสิ"
มลพยักหน้า "แต่นางจะไม่เป็นอะไรได้ยังไง"
"มันเป็นเรื่องปกติของสตรีเพศ" วโรดมพูด นึกขันท่าทางไร้เดียงสาของลูกศิษย์อยู่ไม่น้อย
มลอ้าปากค้าง "หมายความว่าผู้หญิงทุกคนจะมีเลือดไหลแบบนี้หรือ"
ฤๅษีเม้มปาก "ถ้าเป็นกรณีในป่านี้ก็คงใช่"
"หมายความว่าข้างนอกไม่เป็นอย่างนี้" มลหันไปหากูณฑ์ "ผู้หญิงบ้านเจ้ามีเลือดไหลแบบนี้หรือไม่"
กูณฑ์รู้สึกอึดอัดนิดหน่อยที่อธิบายเรื่องนี้ให้คนที่ไม่เข้าใจฟัง "คืออย่างนี้ ที่โลกข้างนอก เขาค่อนข้างจะนิยามผู้หญิงผู้ชายต่างกันไป"
"หมายความว่าอย่างไร" มลถาม
"คือเขามีคำว่าคนข้ามเพศ หมายถึงคนที่มีเพศสภาพไม่ตรงกับเพศกำเนิดน่ะ"
หางคิ้วทั้งสองของมลย่นเข้าหากัน "ข้าไม่เข้าใจ"
"คืออย่างนี้ พวกนายเคยชินกับว่าคนเกิดมาเป็นชายก็ต้องเป็นชาย คนเกิดมาเป็นหญิงก็ต้องเป็นหญิง เมื่อก่อนเราก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน แต่ตอนนี้มันมีบางคนที่เขาเกิดมาเป็นชาย แต่ใจเขาเป็นหญิง หรือบางคนที่เกิดมาเป็นหญิง แต่ใจเขาเป็นชาย แล้วเราก็ต้องเคารพการตัดสินใจของเขา ดังนั้นนายจะบอกว่าผู้หญิงทุกคนมีประจำเดือนไม่ได้ เพราะผู้หญิงข้ามเพศ เออ หมายถึงคนที่สังคมบอกว่าเขาเป็นชาย แต่ใจเขาเป็นหญิงน่ะ ไม่มี"
กูณฑ์พยายามอธิบายให้เข้าใจง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ค่อนข้างยากอยู่เหมือนกัน เพราะเขาเองก็ไม่ได้เข้าใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่
ข้อมูลที่กูณฑ์ให้ทำเอามลมึนไปหมด หญิงเป็นชาย ชายเป็นหญิง อะไรเนี่ย คำถามวนอยู่ในหัวนับร้อย เขาตัดสินใจถามคำถามแรก
"ประจำเดือนคืออะไร"
กูณฑ์หันไปหามลเพื่อขอความช่วยเหลือ เขาไม่รู้จะอธิบายยังไงจริง ๆ รู้อย่างนี้เขาน่าจะตั้งใจเรียนตอนครูสอนสุขศึกษาก็ดีหรอก แต่ตอนนั้นเขาคิดว่ายังไงเขาก็ไม่มีวันมีเมนส์เลยไม่ได้ใส่ใจ
เคียวยักไหล่แทนคำตอบ กูณฑ์เบ้หน้า พึ่งไม่ได้เลย
เจ้าตาอาสาอธิบายให้มลฟัง
"ประจำเดือนหรือระดูคือเลือดที่ไหลออกมาทางโยนีของผู้ที่เจริญเติบโตพอควรแล้ว เป็นสัญลักษณ์ว่าแข็งแรงดี เพราะจะมีประจำทุกเดือนจึงเรียกว่าประจำเดือน โดยมากแล้วจะมีประมาณสามถึงเจ็ดวัน ยามมีระดู เจ้าของระดูจะรู้สึกไม่สบายตัว"
มลก้มลงมองช่วงล่างของตัวเอง แค่คิดว่าจะมีเลือดไหลออกทางนั้น แค่วันเดียวก็สยองแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเจ็ดวันเลย เขาพอคิดภาพออกอยู่หรอกว่าทำไมถึงไม่สบายตัว
"ไม่เพียงเท่านั้น ธาตุในร่างกายยังจะมีสมดุลผิดเพี้ยนไป ทำให้หงุดหงิดอารมณ์เสียง่าย"
มลพยักหน้า ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว อุสาไม่ได้อยากขึ้นเสียงกับเขา แต่เป็นเพราะระดูตัวร้ายต่างหาก
"บางคนอาจจะมีอาการปวดท้อง คลื่นไส้"
ยิ่งฟัง มลก็ยิ่งเห็นว่าระดูนี่น่ากลัวจริง ๆ
"แล้วเจ้าก็เอากาบมะพร้าวไปให้นางได้แล้ว" ฤๅษีว่า ก่อนจะยื่นกาบมะพร้าวให้ "นางจะได้ใช้ซับเลือด"
มลรีบวิ่งเอากาบมะพร้าวไปให้อุสาที่กำลังหน้างอ
"ไปเสียตั้งนาน" เธอตำหนิ ก่อนจะไล่เขาออกไป
มลกลับมารวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ อีกครั้ง นึกน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง ทำไมเรื่องเสียสติแบบนี้ต้องมาประดังประเดใส่เขาด้วย


หลังจากไม่ต้องห่วงหน้ากังวลหลัง กูณฑ์ก็เดินได้เร็วขึ้นมาก เขาอารมณ์ดีถึงกับฮัมเพลงเบา ๆ ด้วยซ้ำ แต่พอไปเดินไปได้อีกครู่หนึ่ง ท้องของเขาก็ร้องประท้วงขึ้นมา
"ฉันหิวแล้ว" กูณฑ์ว่า
มลถอนหายใจอย่างระอา มนุษย์จากอารยธรรมภายนอกเป็นอย่างนี้ทุกคนเลยหรือไร จะเอาโน่นเอานี่ไม่หยุด
"หิวก็ปีนต้นไม้ เก็บผลไม้กิน" มลว่า แค่พูดว่าหิว หิว มันจะอิ่มขึ้นมาไหม ผลไม้ก็มีอยู่บนหัว ดันไม่รู้จักเก็บกินเสียอย่างนั้น
กูณฑ์เงยหน้าขึ้นมอง นึกค่อนขอดว่ามลท่าจะบ้าไปแล้ว ต้นไม้สูงขนาดนี้ เขาจะมีปัญญาปีนได้ที่ไหน เด็กหนุ่มก้มลงมองพื้น หวังว่าจะมีผลไม้หล่นอยู่ตามพื้นบ้าง แต่แล้วก็ต้องผิดหวัง แม้จะมีผลไม้ก็จริง แต่ก็มีรอยกัดแทะ กูณฑ์ไม่อยากติดเชื้อโรคตรงนี้หรอกนะ ไม่รู้สัตว์หิมพานต์จะมีเชื้อโรคอะไรบ้าง
"ฉันปีนต้นไม้ไม่เป็น" กูณฑ์สารภาพ
มลสายหน้า ก่อนจะหยิบธนูขึ้นมา
"รอรับก็แล้วกัน" พูดจบ เขาก็ง้างธนู ยิงตัดขั้วผลไม้ให้มันหล่นลงมา
ด้วยความที่ไม่คิดว่ามลจะทำแบบนี้ กูณฑ์จึงไม่ได้เตรียมตัวรับไว้ แต่ยังโชคดีอยู่บ้างที่หนังสือในมืองอกแขนออกมาและรับไว้อย่างชำนิชำนาญ
มลกับกูณฑ์แบ่งผลไม้กัน ผลไม้นี้ก็เหมือนอย่างอื่นในป่าหิมพานต์ คือมีขนาดใหญ่และรสชาติอร่อย พวกเขากินกันอิ่มแล้ว แต่ผลไม้ยังเหลือ กูณฑ์อยากแบกไปด้วย เพราะจะทิ้งก็เสียดายเปล่า ๆ แต่เด็กอายุน้อยกว่าไม่เห็นด้วย
"เจ้าน่ะหรือจะแบก" มลพูดอย่างดูถูก "ประเดี๋ยวก็ไม่ไหวเอาอีก"
กูณฑ์ชักฉุน "กะอีแค่ผลไม้ลูกเดียว ไม่สิ ไม่ถึงลูกด้วยซ้ำ คิดว่าฉันอ่อนแอปานนั้นเลยหรือไง" ถึงเขาจะเดินตามมลไม่ทัน ก็หมายความว่าเขาอ่อนแอเสียหน่อย เจ้าหมอนี่อาศัยอยู่ในป่า ยังไงก็ต้องเดินปานเร็วกว่าเขาที่เป็นคนเมืองอยู่แล้ว
"อีกไม่นานมันก็เน่า" มลว่า "เจ้าแบกไปก็เป็นภาระเปล่า ๆ อีกอย่างหนึ่งเราจะไปถึงเมืองของท้าวไวยวิกแล้ว เจ้าจะเอาไปด้วยทำไม"
แม้ว่ามลจะพูดมีเหตุผล แต่กูณฑ์ก็ยังไม่อยากยอมแพ้ เขาไม่อยากทิ้งผลไม้อร่อย ๆ แบบนี้ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าพวกเขาจะไปถึงเมืองของไวยวิกก่อนจะถึงมื้อต่อไปหรือเปล่า เขาไม่อยากหวังน้ำบ่อหน้า
"เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมืองมันอยู่ไกลแค่ไหน ขืนทิ้งไปแล้วข้างหน้าไม่มีอะไรกิน จะทำยังไง"
มลถอนหายใจ "ที่นี่เป็นป่าหิมพานต์ อาหารการกินอุดมสมบูรณ์ เจ้าไม่ต้องห่วง เจ้าไม่มีวันอดตายหรอก ทิ้งมันไปได้แล้ว"
"ทิ้งไปเถอะ" เคียวออกเสียงสนับสนุนมาอีกคน เขาไม่อยากเดินทางร่วมกับผลไม้เท่าไหร่ ผลไม้รสหวานย่อมล่อแมลง เขาไม่อยากให้แมลงหวี่แมลงวันมาตอมอยู่ใกล้ ๆ ตัวเขาหรอกนะ
แม้กูณฑ์จะเสียดายเพียงใด เมื่อเป็นคำขอร้องของคนรัก เขาก็ยอมทิ้งผลไม้แต่โดยดี
"แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง" มลบ่นพึมพำ
พวกเขาออกเดินทางกันต่อไปจนกระทั่งถึงทะเลสาบแห่งหนึ่ง ตอนแรกที่ฤๅษีบอกว่าให้ลอดก้านบัวไป กูณฑ์นึกสงสัยว่าจะรู้ได้อย่างไรว่าต้องลอดก้านบัวดอกไหน แต่พอมาถึงทะเลสาบนี้ เขาก็รู้ทันทีว่าต้องรอลอดก้านไหน ไม่ใช่ว่าเขาฉลาดหรอกนะ แต่เพราะมีดอกบัวยักษ์อยู่ดอกเดียว ลอยเด่นเป็นสง่าอยู่ ดอกบัวนี้ใหญ่กว่าดอกบัวที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่ได้รับการจดบันทึกโดยกินเนสบุ๊คเสียอีก
"ถึงสักที" กูณฑ์อุทานออกมา เขากำลังจะปรี่ไปหักก้านบัวเพื่อจะลอดลงไป แต่มลจับไหล่เขาไว้
"อย่าเพิ่งหุนหัน"
กูณฑ์สะบัดออก"อะไรของนายเนี่ย ก็ที่เจ้าตาบอกเราไม่ใช่หรือ"
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมืองบาดาลมีการป้องกันอะไรบ้าง"
"เราไม่ได้มาเป็นศัตรูสักหน่อย" กูณฑ์ว่า
มลถอนหายใจ "ถ้าพวกมันเข้าใจว่าเราไม่ใช่ศัตรูก็ดีสิ"
"หมายความว่าไง" กูณฑ์ซัก "ไหนเจ้าตาบอกว่าไวยวิกเป็นคนดี"
"ตั้งแต่ที่มัจฉานุทรยศบอกทางให้หนุมานตามไปฆ่าไมยราพ ท้าวไวยวิกไม่ได้เลือกใช้ทหารที่พูดจาเหมือนมนุษย์อีกแล้ว ด่านที่มีก็มีเพียงด่านยุงเท่านั้น"
พอได้ยินคำอธิบายกูณฑ์ถึงกับหัวเราะออกมา "ยุง ยุงนี่นะ"
"เจ้าอย่าได้ประมาทยุงของท้าวไวยวิกไป" มลปราม เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีดูถูก
กูณฑ์โบกไม้โบกมือไปมายังคงขำไม่หยุด
"ฉันรู้ว่ายุงร้ายกว่าเสือ แต่มันตัวกระเปี๊ยกเดียว แค่ตบทีเดียวก็ตายแล้ว นายจะกลัวอะไรนักหนา"
"ตัวกระเปี๊ยกเดียวหรือ" มณทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ
"ยุงของท้าวไวยวิกตัวเท่าแม่ไก่" เคียวให้ข้อมูล
เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของกูณฑ์เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะแห้ง ๆ
"ก็ไม่เท่าไหร่นี่" เด็กหนุ่มพยายามพูดปลุกปลอบใจตัวเอง "เรามีกันตั้งสามคน กะอีแค่ยุงแม่ไก่ จะกลัวอะไร"
"มีตัวเดียวก็ไม่เท่าไหร่หรอก" มลว่า "แต่นี่มันมาเป็นฝูง น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟนะ"
กูณฑ์ตบบ่าเด็กชายที่เขาเอ็นดูเหมือนน้อง "อะไรกัน อะไรกัน" เด็กหนุ่มทำเสียงล้อ "แค่นี้ก็จะท้อแล้วเหรอ"
มลจับมือกูณฑ์ให้ออกจากบ่าของเขา "ข้าไม่ได้ท้อ"
"งั้นไปกันเลยสิ"
"เดี๋ยวขอฉันคืนร่างเดิมก่อน" ภูตหนังสือว่า "อยู่ร่างมนุษย์จะได้สู้สะดวก ๆ"
"ข้าลงไปก่อน" มลพูดอย่างกล้าหาญ "แล้วพวกเจ้าค่อยตามไปนะ"
มลหักก้านดอกบัวแล้วลอดไปอย่างรวดเร็ว ทั้งกูณฑ์และเคียวลอดตาไปติด ๆ
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะทันตั้งหลัก ฝูงยุงยักษ์ก็บินเข้ามารุมพวกเขา มลรีบหยิบคันศรออกมาจัดการยิงลูกธนูใส่ฝูงยุงพวกนั้น แต่เพราะมันมีจำนวนมากเกินไป และบินเข้ามาใกล้เกินกว่าอายุระยะไกลอย่างธนูจะได้ผล มลจึงตัดสินใจใช้คันศรฟาดเอาแทน ฝ่ายกูณฑ์ก็พยายามใช้พลังเวทในตัวจุดไฟเผาพวกยุงพวกนั้น แต่เพราะเขายังควบคุมพลังของตัวเองได้ไม่ดีนักจึงไม่ค่อยได้ผลอย่างที่ต้องการ
"โอ๊ย!" เคียวร้องเมื่อเปลวไฟของกูณฑ์แฉลบมาโดนตัวเขา "ระวังหน่อยสิ"
มลผู้กำลังฟาดคันศรใส่ฝูงยุง หันมาบอกกูณฑ์ "ไม่ต้องจุดไฟแล้วนะ แทนที่จะฆ่ายุง มันจะฆ่าเราเสียเอง"
แม้กูณฑ์จะไม่พอใจนัก แต่นี่ไม่ใช่เวลาเถียง เขาตัดสินใจใช้วิธีเดียวกับที่จัดการยุงที่บ้านคือตบมันเสีย ทว่ามือของกูณฑ์นั้นเล็กเกินไปสำหรับการต่อกรกับพวกยุงยักษ์ พวกมันตัวใหญ่เกินไป มีมากเกินไป ว่องไวเกินไป กูณฑ์ยังไม่ทันจัดการตัวหนึ่งได้ อีกตัวก็บินเข้ามาโจมตีทำให้เด็กหนุ่มต้องหันไปสนใจแทน เคียวเป็นคนเดียวที่พอจัดการได้ อาจเป็นเพราะภูตหนังสือไม่ได้มีเลือดเหมือนมนุษย์และสัตว์ทั้งหลาย ปากแหลม ๆ ของยุงจึงทำอะไรเขาไม่ได้ อีกทั้งแขนยืดได้สารพัดประโยชน์ก็ช่วยได้มาก แขนของเคียวไม่เหมือนลูกธนูของมล มันควบคุมได้อย่างอิสระมากกว่า เคียวใช้แขนของเขาหักคอยุงตายไปหลายตัว แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับยุงที่ยังเหลืออยู่ ความตายของเพื่อนร่วมฝูงไม่ได้ส่งผลอะไรต่อพวกมันเลยแม้แต่น้อย ราวกับยุงพวกนี้ไม่มีชีวิตจิตใจ ไม่รู้จักกลัวตาย ราวกับมันถูกโปรแกรมมาให้จัดการกับผู้บุกรุกอย่างเดียว
"ถอยทัพก่อน" มลว่า ขณะที่ฟาดคันศรใส่ยุงอีกตัวหนึ่ง
พอได้ยินดังนั้นเคียวก็ยืดแขนจับมือกูณฑ์และลากอีกฝ่ายมาด้วยกัน พวกเขาหนีฝูงยุงยักษ์กันอย่างไม่คิดชีวิต วิ่งไม่หยุดจนกระทั่งขึ้นมาริมทะเลสาบแล้ว
"ไม่ได้เรื่องเลย" กูณฑ์ส่ายหน้า "แค่ด่านแรกก็ไม่รอดเสียแล้ว"
"เราประมาทเกินไป" มลพูดพลางหอบพลาง
เคียวยกนิ้วจิ้มที่ขมับ "ยุงกลัวแมงมุม ถ้าเรามีแมงมุมก็ดีสิ"
"อย่าบ้าน่า ถ้ายุงปกติ แมงมุมคงจัดการได้อยู่ แต่เจ้าพวกนี้เป็นยุงยักษ์นะ" กูณฑ์ว่า
"มียุงยักษ์ก็ต้องมีแมงมุมยักษ์" เคียวโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะหันไปทางมล "ใช่ไหม"
มลพยักหน้า
"เอาล่ะ เอาล่ะ ต่อให้มีแมงมุมยักษ์จริงแล้วจะมีประโยชน์อะไร ใช่ว่าเราจะขอให้พวกมันช่วยเราได้สักหน่อย แค่พูดกันยังไม่รู้เรื่องเลยมั้ง" กูณฑ์ว่า
"ข้าเคยได้ยินเรื่องนางแมงมุมที่ชื่อกุมโภทรี นางเป็นแมงมุมพันปีที่บำเพ็ญตบะจนกลายร่างเป็นครึ่งคนครึ่งแมงมุม นางอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก น่าจะพอช่วยเราได้"
กูณฑ์ตัวสั่น แต่ยุงยักษ์ก็แย่พอแล้ว นี่ต้องไปคุยกับมนุษย์แมงมุมอีก
"นายคิดว่าเธอจะยอมช่วยเราเหรอ"
แววตาของมลเป็นประกายกล้า "เราต้องเสี่ยง เราไม่มีทางเลือกอื่น"


ทันทีที่เจ้าเมืองสั่งแบบนั้น ทุกคนก็ต่างจัดการทำงานของตัวเองเพื่อให้ขบวนเสด็จฯ ครั้งนี้สวยงามที่สุด พวกนางกำนัลต่างแต่งองค์ทรงเครื่องกันเต็มที่  ทุกคนต่างวุ่นวายจนไม่มีใครสังเกตเด็กทั้งสามอีก ดังนั้นพวกเขาจึงเดินเตร่กันตามสบาย กูณฑ์คิดว่ามัจฉานุออกจะประมาทไปหน่อย เพราะบางทีพวกเขาอาจจะเป็นศัตรูก็ได้ แต่เคียวบอกว่ามัจฉานุไม่ได้ประมาทหรอก แต่คงเห็นว่าพวกเขากระจอกมากกว่าเลยไม่สนใจ
"ผมขอถามอะไรหน่อยสิ" กูณฑ์ถามนางกำนัลคนหนึ่ง "ทำไมต้องแต่งตัวกันเสียขนาดนี้ด้วย"
นางกำนัลหันไปหัวเราะคิกคักกับเพื่อนก่อนจะหันมาตอบ
"นาน ๆ จะได้ออกนอกเมืองที ก็ต้องแต่งให้สวยไว้ก่อนสิ"เธอมองกูณฑ์ด้วยสายตาที่เหมือนมองเด็กน้อยไร้เดียงสา
"ก็ใช่ แต่ช่วงนี้น้ำท่วมนะ" กูณฑ์ว่า "เดี๋ยวเครื่องประดับก็เปียกน้ำเอาหรอก"
นางกำนัลหัวเราะอีกครั้ง "เราไปทางฟ้า น้ำท่วมไม่ถึงหรอก"
"เหาะเป็นด้วยเหรอครับ" กูณฑ์ถาม
"แน่นอน ใคร ๆ ก็เหาะเป็นกันทั้งนั้น อย่าบอกนะว่าเจ้าทำไม่เป็น" เธอเลิกคิ้ว
กูณฑ์หัวเราะแห้ง ๆ ไม่ตอบอะไร
"เอาล่ะ ได้เวลาเดินทางแล้ว" มัจฉานุประกาศ " แล้วทั้งขบวนก็ขึ้นสู่ท้องฟ้า ทิ้งให้เด็กทั้งสามเงยหน้าขึ้นมอง
"อ้าว ทำไมพวกเจ้าไม่ขึ้นมาล่ะ" มัจฉานุก้มลงถาม
"ขอเดชะ" มลตะเบ็งเสียงตอบ "สหายของกระหม่อมไม่สามารถเหาะได้ และกระหม่อมก็ไม่อาจทิ้งพวกเขาได้พระเจ้าค่ะ"
มัจฉานุหันไปกระซิบอะไรกับวานรตัวเขื่อง ก่อนที่วานรตัวนั้นจะลงมา เขาขยายร่างใหญ่ ยื่นมือมาให้
"ผู้ใดเหาะไม่เป็น เชิญขึ้นมาเถิด"
กูณฑ์ลังเล แต่เคียวดันหลังให้เขาขึ้นไป หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้เวลาออกเดินทางกันจริง ๆ สักที
การเดินทางขากลับสะดวกสบายกว่าขามามาก ประการหนึ่งเพราะชาวเมืองมลิวันรู้เส้นทางไปเมืองบาดาลอย่างดี ไม่ต้องงมโข่งเหมือนกับพวกเด็ก ๆ อีกประการหนึ่งเพราะพวกเขาเหาะลัดฟ้าไปจึงประหยัดเวลากว่าการเดินลุยน้ำมาก ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาไม่ต้องเจอฝูงยุงยักษ์อีก เพราะขบวนของชาวมลิวันไปอีกทางหนึ่ง
เมื่อมัจฉานุเจอกับไวยวิก ทั้งคู่ต่างทักทายกันด้วยดี ไวยวิกจัดงานเลี้ยงต้อนรับน้องชายคนละพ่อคนละแม่อย่างยิ่งใหญ่ ทำให้เด็กทั้งสามพลอยมีลาภปากไปด้วย
"ขอบคุณท่านมากที่อุตส่าห์พาน้องเรามาส่ง" ไวยวิกพูดกับเด็กทั้งสามเป็นการส่วนตัว หลังจากที่มัจฉานุกับชาวเมืองมลิวันไปพักผ่อนแล้ว
"ไม่เป็นไรพระเจ้าค่ะ" มลว่า
"แล้วไหนล่ะ เสาที่สัญญาไว้" กูณฑ์ทวงทันที
ไวยวิกยิ้ม "ตามเรามาสิ"
เด็กทั้งสามเดินตามไปอย่างเชื่อฟัง ไวยวิกหยุดอยู่หน้าเสาต้นหนึ่ง
"นี่คือเสาค้ำของเรา เชิญเอาไปได้เลย"
เด็กทั้งสามเงยหน้าขึ้นมองเสา เสามีขนาดใหญ่มากชนิดที่ว่าเด็กทั้งสามต่อตัวกันยังไม่สูงเท่าเลย พวกเขาจะแบกไปได้อย่างไร
"ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้เนี่ย" กูณฑ์อุทาน
ไวยวิกหัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดู "ท่านคิดว่าเสาที่ต้องค้ำเมืองบาดาลไว้ต้องมีขนาดเท่าไหร่"
"นายใช้ธนูยิงเอาไม่ได้เหรอ" กูณฑ์ถามมลอย่างมีความหวัง
มลส่ายหน้า "ยิงก็พัง เราต้องการเสาทั้งต้น"
"แต่เราแบกไปทั้งต้นไม่ไหวหรอก ให้พังแล้วไปต่อเอาทีหลังไม่ได้เหรอ"
"เจ้าจะใช้อะไรต่อ" มลถาม
"ก็…" กูณฑ์อับจนคำพูด
มลยิ้มเยาะ "เห็นไหมล่ะ"
"แล้วนายมีความคิดที่ดีหรือไง"
"ไม่มี" มลตอบสะบัด ๆ
เคียวไม่ฟังที่เพื่อนทั้งสองเถียงกัน เขาเดินไปใกล้เสา ก่อนจะพูดว่า
"จงเล็กลง"
"ไม่เอาน่า" กูณฑ์ว่าอย่างนึกขำ เคียวคิดว่าตัวเองเป็นผู้วิเศษหรือไงนะ
ทว่าเสาเล็กลงจริง ๆ มันค่อย ๆ หดสั้นลงเรื่อย ๆ จนได้ขนาดพอเหมาะ
"พอได้แล้ว" เคียวสั่งอีกครั้ง เขาหยิบเสาที่ตอนนี้ขนาดเหมาะมือออกมาโชว์ให้เพื่อนทั้งสองดู ก่อนจะยิ้มแป้น
"เจ้าทำได้อย่างไร" มลถาม ยังคงจ้องเสาไม่วางตา
เคียวยักไหล่ "ก็แค่ลองดู เคยอ่านมาในเรื่องไซอิ๋วน่ะ"
"ฉันอยากหอมนายจริง ๆ ให้ตาย" กูณฑ์ว่า
เคียวจุ๊บกูณฑ์เบา ๆ ที่แก้ม เด็กหนุ่มค้างไปเลย
"ไปกันได้แล้ว" เคียวว่า ก่อนจะเดินออกไปอย่างร่าเริง
กูณฑ์ลูบแก้มที่ถูกจูบ "เมื่อกี้เคียวจูบฉันหรือเปล่า" เขาถามอย่างเหม่อลอย
"ก็คงใช่" มลกัดฟันตอบ
ไวยวิกหัวเราะ "พวกเด็กหนุ่ม ๆ นี่ดีจังเลยนะ"
มลหันไปโค้งคำนับให้อีกฝ่ายอีกครั้ง "ขอบพระทัยพระเจ้าค่ะ พวกกระหม่อมขอทูลลา"
"ท่านต้องการอะไรอีกไหม" ไวยวิกถามอย่างใจกว้าง
"พวกเราไม่.." มลตอบปัดด้วยความเกรงใจ แค่ขอเสาค้ำเมืองเขาก็รบกวนมากพอแล้ว เขาไม่กล้าขออะไรเพิ่มหรอก หากแต่กูณฑ์กลับเห็นเป็นโอกาส
"ถ้าไม่เป็นการรบกวนเกินไป ขอเรือยนต์สักลำจะดีมากเลยครับ" กูณฑ์ว่าพลางถูมือไปมาอย่างมีความหวัง
"เรือยนต์หรือ" ไวยวิกทวนคำ "มันคืออะไร"
"มันก็คือเรือที่แล่นได้เองโดยไม่ต้องพายน่ะครับ" กูณฑ์อธิบาย
เจ้าเมืองบาดาลทำเสียงรับในลำคอ "ได้ เดี๋ยวเราจะจัดให้"
กูณฑ์ยกมือไหว้ "ขอบคุณมากครับ"
"เจ้านี่จริง ๆ เลย" มลตำหนิเพื่อนเมื่อไวยวิกออกไปเตรียมเรือให้ "ไม่รู้จักเกรงใจเขาเสียบ้าง"
กูณฑ์ยักไหล่ "ความจริงใจเป็นสมบัติของผู้ดี แต่เผอิญฉันไม่ใช่ผู้ดีน่ะ"
ในที่สุดสามสหายก็ได้เรือมาลำหนึ่ง แม้มันจะไม่ใช่เรือยนต์อย่างที่เคยเห็นในปัจจุบัน แต่ก็เป็นเรือที่แล่นได้ด้วยเวทมนตร์ สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็คือคอยควบคุมทิศทางให้มันเท่านั้น นอกจากนั้นแล้วเรือนี้ก็แล่นไปได้เอง
"จุดหมายต่อไปของเราคืออะไร" กูณฑ์ถามขึ้น
"เกาะของนางเวมานิกเปรต" มลตอบ
"เกาะของนางเป็นยังไง" กูณฑ์ถาม
"หากเป็นช่วงที่นางเสวยผลบุญ เกาะของนางก็จะมีความงดงามไม่ต่างจากสวรรค์ หากเป็นช่วงที่นางเสวยผลบาป เกาะของนางก็จะเป็นเกาะร้างน่ากลัว"
"ขอให้เราเข้าไปช่วงนางเสวยผลบุญเถอะ" กูณฑ์ว่า
มลส่ายหน้า "ข้าอยากให้เราเข้าไปในช่วงที่นางเสวยผลบาปอยู่มากกว่า"
"ทำไมล่ะ" กูณฑ์ถาม สำหรับเขาแล้วเข้าไปในเกาะสวรรค์ ยังไงก็ฟังดูดีกว่าเข้าไปในเกาะร้างน่ากลัว
"เพราะเราจะได้รีบเก็บผลมะม่วงทองและรีบกลับน่ะสิ" มลว่า "แต่ถ้าเราเข้าไปช่วงเกาะสวรรค์ เราอาจจะหลงระเริงกับเกาะนั้นจนไม่อยากออกมาก็ได้ นางเวมานิกเปรตตอนรับผลบุญก็งดงามไม่ต่างจากนางฟ้าเลย"
"ไม่หรอกมั้ง" กูณฑ์ว่าพลางชำเลืองมองไปที่เคียว "นางฟ้ากี่องค์ ฉันก็ไม่สนหรอก ฉันไม่มีวันเห็นใครงดงามไปกว่าเคียวอีกแล้ว"
"มันไม่ใช่แค่รูปน่ะสิ" มลว่า "ไหนจะเสียง กลิ่น รส สัมผัส ล้วนแต่ยั่วยวนให้เจ้าอยากอยู่ต่อ ถ้าไม่จำเป็นเจ้าอย่ากินอะไรในนั้นเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเจ้าอาจจะออกมาไม่ได้"
"ทำไมล่ะ" เคียวที่นั่งฟังอยู่นานถามขึ้น "เหมือนกับฮาเดสเหรอ"
มลทำหน้าไม่เข้าใจ "ข้าไม่ได้เอาฮา ข้าพูดเรื่องจริง"
กูณฑ์ปล่อยก๊ากออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ หากเป็นเรื่องหิมพานต์มลจัดเป็นผู้รอบรู้คนหนึ่ง แต่ตำนานเรื่องอื่นมลรู้น้อยมาก อาจจะรู้น้อยกว่าคนไม่ชอบอ่านหนังสืออย่างกูณฑ์เสียอีก
เคียวมีมารยาทพอที่จะไม่หัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตายเหมือนเพื่อนมนุษย์ หากแต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แม้จะรู้ว่าคนอายุน้อยกว่าไม่มีทางรู้ตำนานต่างประเทศก็ตามที
มลรู้ว่าเพื่อนทั้งสองกำลังหัวเราะเยาะตนอยู่ก็เริ่มไม่พอใจ "อะไรของเจ้า ข้าไม่ใช่จำอวดนะ"
ในที่สุดเคียวก็อธิบายเรื่องฮาเดสให้วิทยาธรน้อยฟัง "ฮาเดสเป็นเจ้าครองยมโลก วันหนึ่งเขาขึ้นมาเที่ยวบนแผ่นดินแล้วโดนศรรักกามเทพปักอก เขาเลยหลงรักนางเพอร์ซีโฟโร่แล้วก็ลักพาตัวเธอมาเฉย ๆ เสียอย่างนั้น"
มลขมวดคิ้ว "ฮาเดสนี่เป็นรากษสเหรอ"
เคียวเลิกคิ้ว "ไม่ใช่มั้ง ในตำนานบอกเขาเป็นเทพนี่" ถึงจะพูดไปแบบนั้นเคียวก็ไม่แน่ใจนัก ไม่มีใครเคยทำตำนานเปรียบเทียบสิ่งมีชีวิตในตำนานของอินเดียกับกรีกมาก่อน หรืออย่างน้อย ๆ เคียวก็ไม่เคยรู้ว่ามี
"เป็นเทวดากลับฉุดผู้หญิง" มลว่าอย่างไม่สบอารมณ์นัก
"เสร็จแล้ว พอฉุดไปใช่ไหม โลกวุ่นวายใหญ่ เพราะเธอเป็นลูกสาวคนโปรดของเทพีดีมิเตอร์ เทพีแห่งฤดูกาลและการเก็บเกี่ยว คือเทพีดีมิเตอร์นี่จะคอยดูแลพื้นดินให้อุดมสมบูรณ์ พอลูกโดนฉุดไปก็ไม่มีแรงจะทำงาน ก็เลยกลายเป็นฤดูหนาว พื้นดินแห้งแล้งหมด ร้อนถึงซุสต้องมาช่วย"
"ซุสนี่ใคร" มลถาม
"ซุสเป็นเทพสูงสุดของกรีก เป็นน้องชายของฮาเดส และเป็นพ่อของเพอร์ซิโฟเน่ด้วย"
"เดี๋ยวก่อนนะ" กูณฑ์ขัดขึ้นหลังจากลำดับญาติในหัวเสร็จ "หมายความว่าฮาเดสเอาหลานตัวเองเป็นเมียเหรอ"
เคียวพยักหน้า
กูณฑ์สะอิดสะเอียน "แหวะ แค่ฉุดผู้หญิงก็ว่าแย่แล้ว ดันเอาหลานตัวเองเป็นเมียอีก เหลือเชื่อเลย"
เคียวยักไหล่ "มันช่วยไม่ได้ ตำนานเทพกรีกก็อย่างนี้ อีกอย่างหนึ่งมันก็มีเทพเทพีอยู่ไม่กี่องค์ ก็แต่งวน ๆ กันในนั้นแหละ"
"แล้วอย่างไรต่อ" มลถาม
"ซุสก็เลยส่งเฮอร์มีสไปกล่อม ฮาเดสเลยยื่นข้อเสนอว่าถ้าเธอกินเมล็ดทับทิมกี่เมล็ดก็จะให้อยู่ในนรกตามนั้น เพราะว่าถ้าใครกินของยมโลกก็จะเป็นของยมโลกน่ะ ช่วงเวลาที่เพอร์ซิโฟเน่อยู่กับฮาเดสเลยเป็นช่วงฤดูหนาวไง ฉันก็เลยถามว่าถ้าเรากินอาหารของเปรตพวกนั้น เราต้องเป็นคนของที่นั่นไปเลยหรือเปล่า"
มลส่ายหน้า "ไม่ใช่ แต่เจ้าจะหลงในรสของอาหารจนไม่อยากออกมา"
กูณฑ์ชกเพื่อนเบา ๆ ที่ไหล่เป็นเชิงหยอก "ฉันไม่ใช่พวกตะกละ ไม่เป็นไรหรอก"
"ว่าแต่เราจะรู้ได้ไงว่าเกาะนั่นอยู่ไหน" เคียวถาม เอาจริง ๆ ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนด้วยซ้ำ มองไปทางไหนก็มีแต่น้ำกับฟ้า โชคยังดีที่ไวยวิกเมตตาให้เสบียงอาหารมามากพอสมควร
"เท่าที่ข้ารู้วิมานของเวมานิกเปรตอยู่ริมสระอโนดาต"
"แล้วสระที่ว่านั่นอยู่ที่ไหนกันล่ะ" กูณฑ์ย้อน
มลชี้นิ้ว เพื่อนทั้งสองหันไปดู
"พวกเจ้าเห็นภูเขาที่มียอดทอง ๆ นู่นไหม" เมื่อเพื่อนทั้งสองรับว่าเห็น วิทยาธรน้อยจึงอธิบายต่อไปว่า "นั่นคือเขาสุทัสสนะ เป็นทองทั้งลูก เป็นหนึ่งในห้าเขาที่ล้อมรอบสระอโนดาตอยู่"
"อยู่ใจกลางภูเขาทั้งห้าเลยเหรอ คงใหญ่น่าดู" กูณฑ์พูดอย่างทึ่ง ๆ
"เป็นหนึ่งในเจ็ดสระใหญ่ของป่าหิมพานต์" มลโอ่
เคียวหรี่ตามอง "มันดูเหมือนไม่ไกลเลยนะ"
มลหัวเราะ "แต่ความจริงแล้วมันไกลมาก ข้าได้แต่หวังว่าเสบียงของเราจะไม่หมดกลางทางนะ"
กูณฑ์หัวเราะแห้ง ๆ "ไม่หรอกมั้ง" เขาหวังว่านะ เพราะถ้าเสบียงหมด เขานี่แหละจะตายคนแรก


แม้กูณฑ์จะไม่เห็นด้วยนัก แต่เขาก็ไม่อยากทะเลาะกับเพื่อนอีกสองคน ในเมื่อเสียงข้างมากว่าอย่างนี้ก็ต้องว่าตามกัน
"แล้วนางแมงมุมนั่นอยู่ไหน" กูณฑ์ถามเสียงอ่อน
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน" มลตอบแบบกำปั้นทุบดิน
"อ้าว แล้วอย่างนี้.." กูณฑ์ขัดขึ้น
มลชี้ไปที่แมงมุมตัวเล็ก ๆ ที่เดินอยู่ตามพื้น
"ตามพวกมันไป"
ทั้งสามเดินตามฝูงแมงมุมไปด้วยกัน
"ตามแมงมุมไป" กูณฑ์ว่า "ฟังคุ้น ๆ ยังไงก็ไม่รู้เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน"
"ก็หนังสือแฟนตาซีเล่มนั้นไง" เคียวว่า "ที่เป็นพ่อมดน่ะ"
กูณฑ์หน้าซีดเมื่อคิดขึ้นได้ ใช่แล้ว นิยายโรงเรียนเวทมนตร์ที่โด่งดัง พระเอกกับเพื่อนพระเอกตามแมงมุมไปแล้วก็เกือบตายเพราะแมงมุมจะกินพวกเขา แต่เพราะพวกเขาเป็นพระเอกจึงรอดมาได้ แต่นั่นมันคือนิยาย นี่คือชีวิตจริง กูณฑ์มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้มีสกิลพระเอกแน่ เขาชะงัก ไม่กล้าก้าวต่อไป
"ตามมาเร็ว ๆ สิ" มลที่เดินนำหน้าหันมาเรียก "ชักช้าอยู่ได้"
"นายแน่ใจนะว่าเราจะไม่โดนแมงมุมยักษ์กิน" กูณฑ์ถาม
"มาเร็วเถอะน่า" มลไม่ตอบ แต่กลับเร่งแทน
ในที่สุดกูณฑ์ก็ไปต่ออย่างไม่เต็มใจนัก ทางเดินช่วงนี้เริ่มมีกลิ่นหอมของส้มช่วยให้ผ่อนคลายอารมณ์อยู่ไม่ใช่น้อย กูณฑ์เริ่มอารมณ์ดีขึ้น แม้จะยังกังวลอยู่บ้างก็ตาม
เมื่อสามสหายมาถึงถ้ำแห่งหนึ่ง พวกเขาก็เห็นว่าพวกแมงมุมเล็ก ๆ นั่นต่างพากันเข้าถ้ำ แต่พวกเขาไม่กล้าเสี่ยงเขาไปในถ้ำจึงได้แต่ยืนรออยู่ข้างนอก
"เอาไงดี" กูณฑ์ถาม เขาพยายามมองเข้าไปในถ้ำ แต่ข้างในมืดมากและแทบไม่เห็นอะไรเลย
"ลองตะโกนดูดีไหม" เคียวเสนอความเห็น
มลเม้มปากก่อนจะพยักหน้า เมื่อเคียวเห็นว่าอีกฝ่ายอนุญาต เขาก็ตะเบ็งเสียงทันที
"คุณแมงมุมอยู่ไหม มีคนมาหา"
เสียงของเคียวดังมากจนกูณฑ์ระแวงว่าถ้ำจะถล่ม เขาเหลือบมองข้างบนอย่างไม่ค่อยวางใจ
"มีธุระอะไรกับข้า" นางแมงมุมโผล่ออกมา จากส่วนหัวลงไปถึงเอวเป็นผู้หญิงสวย แต่หลังจากเอวลงไปเป็นแมงมุมตัวใหญ่ยักษ์ ขาแปดขาของนางยุ่บยั่บ
เคียวผู้เป็นตัวตั้งตัวตีเรียกเธอออกมาเมื่อกี้ ถอยหลังไปหลบหลังมล ก่อนจะผลักเด็กชายออกไปข้างหน้า
"เขามีธุระกับคุณครับ" เคียวเอาตัวรอด
นางแมงมุมมองสำรวจมลตั้งแต่หัวจรดเท้า "มีอะไร"
"ข้าสงสัยว่าท่านจะช่วยเราจัดการยุงแม่ไก่ของท้าวไวยวิกได้หรือไม่"
"กับอีแค่ยุงแม่ไก่ ทำไมข้าจะจัดการไม่ได้" นางแมงมุมพูดอย่างยโส
เมื่อกูณฑ์ได้ฟัง เขาก็โล่งใจ นึกว่าเรื่องจะยากกว่านี้เสียอีก
"งั้นคุณก็จะไปจัดการให้เราใช่ไหมครับ"
ตาของนางแมงมุมละจากมลมาสำรวจกูณฑ์
"ทำไมข้าต้องทำด้วย"
"อ้าว ก็ไหนเจ๊บอกว่าทำได้"
นางแมงมุมกับมลไม่เข้าใจคำว่าเจ๊ แต่เคียวเข้าใจ เขาหลุดขำพรืดออกมา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงไอยังไม่ค่อยแนบเนียนนัก
"ระวังตัวไว้ให้ดี" นางแมงมุมขู่คำราม ขยับขาทั้งแปดไปมาเป็นเชิงขู่
"ต้องขออภัยแทนสหายของข้าด้วย" มลพูดอย่างขอโทษขอโพย ก่อนจะหันไปส่งสายตาตำหนิให้เพื่อนไม่รู้ความของเขา "แต่พวกข้าจำเป็นต้องการความช่วยเหลือจากท่านจริง ๆ"
นางแมงมุมยกนิ้วจดริมฝีปาก "แล้วพวกเจ้าจะให้อะไรเป็นการตอบแทนเล่า"
กูณฑ์ผายมือทั้งสองข้างออก "เจ๊อยากได้อะไร ก็ว่ามาเลย"
กุมโภทรีหรี่ตามองอย่างสนใจ มนุษย์ผู้นี้กล้าหาญใช่เล่น อย่างนี้ค่อยน่าสนุกหน่อย
"อะไรก็ได้งั้นหรือ" เธอชี้มือไปที่เคียว "หากข้าต้องการภูตตนนั้นจะได้หรือไม่เล่า"
กูณฑ์ยกกำปั้นขึ้น "เป็นผู้หญิง ผมก็ต่อยได้นะ" เขาคำราม จะแตะต้องอะไรก็ได้ แต่อย่ามายุ่งกับเคียวของเขา
นางแมงมุมส่งยิ้ม แต่รอยยิ้มของนางไม่ได้มีความเป็นมิตรเลย แต่กลับทำให้นางดูเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ
"เจ้าเพิ่งบอกเองว่าอะไรก็ได้"
กูณฑ์กำลังจะโต้ แต่เคียวบีบมือเขาไว้ พร้อมสั่นหัวน้อย ๆ เป็นเชิงเตือนไม่ให้ทำอะไรบุ่มบ่าม พวกเขาอยู่ในถิ่นของนาง ไม่ควรจะก่อศัตรูโดยไม่จำเป็น
มลโค้งคำนับให้ปีศาจแปดขา "ต้องขออภัยท่านด้วย สหายของข้ามาจากอารยธรรมภายนอก เขาไม่คุ้นชินวิถีชีวิตของเรา"
กุมภโทรีพอใจในท่าทางสุภาพอ่อนน้อมของมล
"เจ้าก็แนะนำสหายด้วย ไม่ใช่ปีศาจทุกตนจะใจดีเหมือนข้าหรอกนะ"
"ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่ง" มลพูดย้ำ เขาหันไปทางกูณฑ์เป็นเชิงเตือน
กูณฑ์ก้มหัวลงเล็กน้อย "ขอโทษครับ"
"เรื่องที่เจ้าจะให้ข้าไปสังหารพวกยุงยักษ์ ข้าก็พอช่วยเจ้าได้อยู่ แต่เจ้าต้องทำอะไรตอบแทนข้าบ้าง"
"ทำอะไร" กูณฑ์ถามอย่างระแวง
"ตอนที่พวกเจ้าเดินมาถึงถ้ำนี่ ได้เจอต้นไม้พิษบ้างหรือไม่"
ทั้งสามสหายมองหน้ากัน ก่อนจะส่ายหน้า
"ไม่เห็นจะเจอต้นไม้พิษอะไร เจอแต่ต้นส้ม หอมดี" กูณฑ์ว่า
นางแมงมุมทำท่าขยะแขยง "นั่นแหละต้นไม้พิษ พวกเจ้าต้องจัดการมันให้ข้าเสีย แล้วข้าถึงจะไปด้วย"
"ขอรับ ข้าจะทำตามที่ท่านต้องการ" มลรีบพูด ก่อนที่เพื่อนทั้งสองจะก่อเรื่องอะไรอีก
พวกเขาเดินย้อนกลับมาทางเดิมจนถึงต้นส้ม
"ให้จัดการมันเนี่ยนะ" กูณฑ์พูดอย่างเสียดาย "ก่อนจัดการ ขอกินสักผลสองผลก่อนได้หรือเปล่า นางแมงมุมเป็นบ้าอะไร ต้นส้มมันมีพิษที่ไหน"
"สัตว์จำพวกแมงมุมไม่ถูกกับพวกส้ม พวกนี้ไม่ชอบกลิ่นมัน" เคียวว่า
"ไม่ยักกะรู้มาก่อน ถ้ากลับบ้านจะเอาส้มมาวางให้เต็มบ้าน พวกแมงมุมน่าขยะแขยงจะตาย" กูณฑ์ว่า
"ขอความช่วยเหลือจากเขา แล้วยังไปว่าเขาน่าขยะแขยงอีก มนุษย์นี่นะ" มลส่ายหน้า
"เอายังไงก็เอา นายมีขวานเหรอ ใช้ลูกศรโค่นมันได้ไหม" กูณฑ์ตัดบท เขาไม่อยากฟังคำเทศน์ของอีกฝ่ายเท่าไหร่
"ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่การโค่น ต้นไม้แบบนี้ ย่อมมีเจ้าของสถิต เราไม่อยากก่อศัตรูโดยไม่จำเป็น"
"แล้วจะเอายังไง" กูณฑ์ว่า เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง ไอ้นู่นก็ไม่ได้ ไอ้นี่ก็ไม่ได้ ชีวิตในหิมพานต์ช่างอยู่ยากเสียจริง
มลไม่ตอบ แต่หันมาทางเคียว
"เจ้าเป็นภูต น่าจะมองเห็นอะไรที่เรามองไม่เห็นนะ"
"อือ" เคียวรับคำ "นางไม้ที่อยู่ในต้นนี้ยังเด็กอยู่เลย คงไม่มีฤทธิ์อะไรมาก"
"มันไม่เกี่ยวกับฤทธิ์มากฤทธิ์น้อย เราจะไม่รังแกผู้อื่น เจ้าช่วยเจรจาให้หน่อยว่าให้นางย้ายไปอยู่ต้นอื่นได้ไหม"
"จะลองดู" พอรับคำเสร็จ เคียวด็เหาะขึ้นไป
เป็นการเจรจาที่ประหลาดมากในสายตาของกูณฑ์ เพราะเขาเห็นแต่ท่าทางของเคียวเท่านั้น ไม่ได้เห็นฝ่ายตรงข้ามด้วย แต่ถึงจะเห็นแค่นั้น เขาก็รู้ว่าการเจรจานี้ไม่ประสบความสำเร็จ เคียวกลับมาสู่พื้นดินด้วยท่าทางหงุดหงิด
"เธอบอกว่าไม่รู้จะย้ายไปอยู่ที่ไหน ต้นไม้ต้นอื่น ๆ ก็มีคนจองหมดแล้ว ถ้าเราโค่นต้นไม้ของเธอ เธอก็จะต้องเร่ร่อน"
กูณฑ์ยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมขมับ ทำไมถึงมีแต่เรื่องราวไม่หยุดหย่อนอย่างนี้เนี่ย แล้วเมื่อไหร่เขาจะได้กลับไปหาพ่อกับแม่กันล่ะ
"งั้นเราไม่ต้องโค่นก็ได้ไหม" กูณฑ์ออกความเห็น "เราย้ายไปปลูกที่อื่นก็ได้"
"เจ้าจะย้ายเยี่ยงไร" มลถาม
"เรื่องนี้เคียวต้องรู้อยู่แล้ว" ร่างอวตารเทพอัคนีโบ้ยไปให้เพื่อนทันที
เคียวร้อง "อ้าว" เบา ๆ เมื่อโดนโยนภาระมาให้ ภูตหนังสือพยายามเค้นสมอง คิดถึงวิธีย้ายต้นส้ม
"ก่อนอื่นเราต้องขุดมันขึ้นมาก่อน" เคียวว่า แต่น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยแน่ใจนัก "เสร็จแล้วก็หาที่เหมาะ ๆ ฟังลงดินอีกที"
"ขุดยังไง" กูณฑ์ถาม "เราไม่มีจอบสักหน่อย"
"เหอะ" มลทำเสียงดูถูก "เรื่องขุดน่ะ ไม่ใช่ปัญหาหรอก แค่มีคันศรกับลูกธนูนี่ ข้าทำได้แม้กระทั่งสร้างปราสาทราชวังด้วยซ้ำ"
แม้จะรู้ว่าเป็นพฤติกรรมแบบเด็ก ๆ กูณฑ์ก็อดแลบลิ้นใส่ไม่ได้ ขี้โม้เป็นบ้าเลย เจ้าหมอนี่
"ข้าทำได้จริง ๆ" มลว่า เมื่อเห็นว่ากูณฑ์ไม่เชื่อตน
"เดี๋ยวก่อนนะ" เคียวร้องขึ้นมา "ถ้ามลทำแบบนั้นได้ ทำไมไม่ปลูกศาลให้เธออยู่ตรงนี้เลยล่ะ จะได้ไม่ต้องยุ่งยากด้วย"
"จริงด้วย" กูณฑ์หันไปยักคิ้วให้มล "ยิงธนูให้ออกมาเป็นศาลน่ะทำได้หรือเปล่า หรือว่าดีแต่โม้"
ครั้งนี้มลดูไม่มั่นใจเหมือนเคย เขาเคยเรียนธนุรเวชมาก็จริง และเคยยิงธนูออกมาเป็นสิ่งมหัศจรรย์จำนวนมาก แต่ทุกครั้งที่มันออกมา เจ้าตาก็ให้เขาจัดการกำจัดทิ้งทุกครั้ง เขาไม่แน่ใจว่าของที่เกิดจากลูกธนูวิเศษจะอยู่ได้นานสักแค่ไหน
"ข้าทำได้ แต่ข้าไม่แน่ใจว่ามันจะอยู่ได้นานแค่ไหน" มลสารภาพมาตามตรง
"มันไม่ได้อยู่ไปตลอดเหรอ" กูณฑ์ว่า แต่แล้วเขาก็ยักไหล่ "ช่างเถอะ ขอให้อยู่ได้ถึงวันที่ฉันไปแล้วก็พอ"
"เดี๋ยวฉันไปคุยเจรจากับเธออีกที" เคียวว่า โดยไม่รอคำตอบจากเพื่อนทั้งสอง ภูตขึ้นไปเปิดฉากเจรจากับนางไม้อีกครั้ง
"เธอบอกว่าตกลง แล้วก็ฝากขอบใจพวกนายด้วย ส่วนเรื่องที่ศาลจะอยู่ได้ไม่นาน ไม่ต้องห่วงเลย เธอจะติดต่อท้าวเวสสุวรรณให้หาต้นไม้ให้เธอใหม่ ศาลนี้เป็นแค่ที่สถิตชั่วคราวเฉย ๆ"
"ท้าวเวสสุวรรณเกี่ยวอะไร" กูณฑ์ถาม ท้าวเวสสุวรรณน่าจะเป็นเทพที่คนรู้จักดี เพราะได้ชื่อว่าเป็นเจ้าแห่งทรัพย์ คนจึงนิยมบูชากันมาก ใคร ๆ ก็อยากมีเงินเยอะ ๆ ทั้งนั้นแหละ
"ก็ท้าวเวสสุวรรณท่านมีหน้าที่จัดสรรวิมานต้นไม้ให้พวกรุกขเทวาพวกนี้นี่" เคียวตอบ ก่อนหันไปหามล "จัดการเลย"
และมลก็ทำตาม เขาอาศัยลูกธนูเพียงสองดอก ดอกหนึ่งใช้โค่นต้นไม้ อีกดอกหนึ่งยิงออกไปเป็นศาล หากกูณฑ์ไม่เห็นกับตา เขาคงไม่เชื่อเป็นอันขาด
"ว่าแต่ลูกธนูนายไม่หมดหรือ" เคียวถาม เขามองมลอย่างชื่นชม
"แล่งลูกศรนี่สามารถเรียกลูกศรที่ยิงออกไปแล้วกลับมาที่แล่งได้ทุกครั้ง
"พูดอย่างกับนิยาย" กูณฑ์ประชด เขารู้สึกหมั่นไส้มลนิดหน่อย ทำไมต้องเก่งไปเสียทุกอย่างด้วยนะ แล้วเคียวเองก็ดันไปชื่นชมอีก ถ้าเขาไม่ระวัง เคียวก็อาจไปหลงเสน่ห์หมอนี่เอาก็ได้
"นิยายที่พวกเจ้าอ่านก็มาจากเรื่องจริงของพวกเราทั้งนั้นแหละ" มลว่า


ถ้าไวยวิกเบื่อชีวิตการเป็นเจ้าเมืองบาดาลและอยากเปลี่ยนอาชีพ กูณฑ์ขอแนะนำว่าอย่าให้เขาเป็นหมอดูเด็ดขาด เพราะคำพูดของเขาไม่ศักดิ์สิทธิ์สักนิด แม้พญารากษสจะอวยพรให้พวกเขาโชคดี แต่ก็เป็นดังปากว่าไม่ เมื่อเด็กทั้งสามกลับมาริมทะเลสาบ ฝนก็เริ่มตกลงมา ตอนแรกกูณฑ์ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เขาไม่ใช่เด็กผิวบางที่โดนฝนไม่ได้หรอกนะ แต่มลกลับทำหน้านิ่วคิ้วขมวดราวกับกลุ้มใจเสียเต็มประดา มันก็แค่ฝนนิดหน่อยเท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องเครียดขนาดนั้น
"รีบไปกันเถอะ" กูณฑ์ว่า
"ข้าไม่คิดว่าฝนจะมาเร็วขนาดนี้" มลว่า
"ก็แค่ฝนนิดหน่อยเอง ทำตัวเป็นคุณหนูผิวบางไปได้" กูณฑ์ประชด
"ฝนที่หิมพานต์ไม่เคยเป็นฝนนิดหน่อย มันจะตกหนักจนท่วมโลก" มลว่า
"ล้อเล่นน่า" กูณฑ์พูดเสียงกลั้วหัวเราะ แต่เมื่อเขาเห็นแววตาจริงจังของเพื่อนก็พูดเสียงอ่อย "คงไม่แย่ขนาดนั้นหรอก"
"เราเหาะไปดีกว่า น้ำมันมาเร็วมากนะ" มลว่า พอพูดจบวิทยาธรก็เหาะขึ้นไปจริง ๆ ทิ้งให้กูณฑ์กับเคียวเงยหน้ามองตาม
"ไอ้เด็กบ้า" กูณฑ์สบถ ไม่รู้ว่าลืมจริงหรือจงใจแกล้ง กูณฑ์เหาะไม่ได้สักหน่อย ฝนก็เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ท่วมมาถึงข้อเท้าแล้ว แล้วถ้ายังตกแบบนี้ต่อไป มีหวังเขาได้ลอยคอแน่
"ไปกับฉัน" เคียวว่า เขากอดกูณฑ์ไว้ ก่อนจะรวบรวมพลังเหาะขึ้นไปกลางอากาศและตามมลไปติด ๆ
"ไม่รอกันเลยนะ" กูณฑ์ต่อว่า เมื่อพวกเขาตามมาทัน
มลไม่ตอบ เขายังเหาะไปข้างหน้า ไม่มีเวลาคุยกัน พวกเขาต้องขึ้นที่สูงกว่านี้
"มองอะไรไม่เห็นเลย" กูณฑ์ว่า ตอนนี้ข้างหน้ามีแต่สายฝนเต็มไปหมด ตอนที่มลบอกว่าฝนจะตกหนักจนท่วมโลก เด็กหนุ่มคิดว่าอีกฝ่ายพูดเวอร์ ๆ ไปอย่างนั้นเอง แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเป็นความจริง ฝนอะไรอย่างนี้
เคียวหรี่ตามอง "บนยอดเขานั่นมีถ้ำ"
"งั้นรีบไปกันเลย" กูณฑ์ว่า "เราฝ่าฝนต่อไปไม่ไหวหรอก"
เคียวพากูณฑ์ไปที่ถ้ำ แต่เคียวเข้าใจผิดอยู่อย่างหนึ่ง ถ้ำไม่ได้อยู่บนยอดเขา เขานี้สูงเกินกว่าที่เคียวจะเหาะขึ้นไปบนยอดเขาได้ แต่ทั้งเคียวและกูณฑ์ก็นึกขอบคุณที่มีหลังคาคุ้มหัว
"พวกเจ้ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้" มลที่ตามมาทีหลังตำหนิ ความจริงเขาเหาะขึ้นไปข้างบนแล้ว แต่เมื่อเห็นว่าเพื่อนทั้งสองยังไม่ตามมาจึงย้อนกลับมาดู แล้วก็ต้องโกรธ เมื่อเห็นว่าทั้งสองนอนเอกเขนกอยู่ตามสบาย ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นห่วงแทบแย่
"เรามีถ้ำแล้ว" กูณฑ์ว่า "พักที่นี่สักพักเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว"
"แค่เกาะเขามายังเหนื่อยอีกนะ" มลประชด
กูณฑ์ผุดลุกขึ้นนั่ง "ฝนก็ตกขนาดนี้ นายจะรีบไปไหนไม่ทราบ ดูมลสิ เขาแทบจะไม่มีแรงอยู่แล้ว"
"เพราะฝนตกนี่แหละ เราถึงต้องรีบไป" มลพูดอย่างร้อนรน เขามองไปรอบ ๆ อย่างระแวง "ถ้าน้ำท่วมขึ้นมาจะว่าอย่างไร"
กูณฑ์ยักไหล่ "มันคงไม่ท่วมมาถึงตรงนี้หรอก เราอยู่สูงน่าดู"
มลลังเล แต่เขาก็ไม่โต้เถียงอะไรอีก เขาเองก็เริ่มเหนื่อยแล้วเหมือนกัน
ถ้ามลหนักแน่นกว่านี้อีกนิดก็คงดี เพราะเมื่อพวกเขาวางใจนั่งนอนกันตามสบาย น้ำก็เข้ามาในถ้ำ มันเข้ามาอย่างรวดเร็วและรุนแรงเกินกว่าที่เด็กทั้งสามจะต้านเอาไว้ทัน
"จับมือฉันไว้" กูณฑ์ว่า เขายื่นมือไปหาเคียว
ภูตหนังสือยื่นมือมาจับเด็กหนุ่มเอาไว้แน่น กระแสน้ำที่รุนแรงพยายามพรากทั้งสองออกจากกัน แต่เคียวไม่ยอม เขาใช้ความสามารถมือยืดได้สารพัดประโยชน์ของเขาจับมือกูณฑ์เอาไว้แน่น เคียวยังอ่อนเพลียเกินกว่าจะเหาะ แต่ก็ยังพอลอยตัวไปเรื่อย ๆ ได้ ตอนนี้เด็กทั้งสองไม่รู้ว่ามลไปไหน พวกเขาได้แต่ภาวนาให้อีกฝ่ายปลอดภัย
กูณฑ์พยายามประคองมลว่ายน้ำไปเรื่อย ๆ แต่ก็กระแสน้ำที่เชี่ยวกราก ทำเอาเขาแทบหมดแรง สวรรค์ ถ้าท่านมีจริง โปรดส่งอะไรมาช่วยเราด้วยเถอะ สิ้นคำอธิษฐาน กูณฑ์ก็พบสิ่งที่เขาไม่คาดฝัน
"เต่าเรือน" เขาอุทานออกมาด้วยความดีใจ และใช้แรงเฮือกสุดท้าย ว่ายไปหาเต่ายักษ์
ร่างอวตารของเทพอัคนีปีนขึ้นบนหลังเต่า และช่วยฉุดเคียวให้ขึ้นมาด้วย ขอบคุณสวรรค์ที่เขามาเจอเต่าเรือนใจดี ตอนนี้เขาคงรอดแล้ว
"นายคิดว่าเราจะปลอดภัยเหรอ"  เคียวถาม แม้พวกเขาจะขึ้นมาอยู่บนเต่าแล้ว แต่ภูตหนังสือก็ยังระแวงอยู่ดี
"ร้อยเปอร์เซ็นต์" กูณฑ์ว่าอย่างมั่นใจ ใช้เล็บเคาะกระดองเต่าเบา ๆ "นี่เต่าเรือนใจดีเชียวนะ ที่มลบอกว่าฟังภาษามนุษย์ออกน่ะ เดี๋ยวเขาก็จะพาเราไปที่ปลอดภัยเองแหละ"
เคียวก้มลงมองเต่า "ฉันไม่แน่ใจนะ มลบอกว่าเต่าเรือนกระดองมันจะเป็นรูปสี่เหลี่ยม แต่เต่าตัวนี้ดูยังไงกระดองมันก็กลมชัด ๆ"
กูณฑ์ชกเพื่อนหยอก ๆ ทีนึง "อาจจะคนละพันธุ์กันก็ได้ แต่ก็ไม่เห็นเป็นไร"
ทันทีที่กูณฑ์พูดจบ หัวของสัตว์ที่เด็กหนุ่มคิดว่าเป็นเต่าเรือนก็เหลียวมาข้างหลัง ก่อนจะอ้าปากกว้างเผยให้เห็นฟันอันคมกริบ
"มลบอกว่าเต่าเรือนมันกินพืชไม่ใช่เหรอ" กูณฑ์ถาม แล้วไหงเจ้าตัวนี้ถึงมีฟันน่ากลัวขนาดนั้นล่ะ ถ้าเผลอสักนิด ฟันคม ๆ ของมันคงฉีกกระชากเขาแน่
"ฉันบอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่เต่าเรือน" เคียวโวยวาย
เด็กทั้งสองพยายามถอยหนี เต่าปีศาจก็พยายามยื่นหัวมาจะกัดพวกเขาให้ได้ โชคของเด็กทั้งสองยังดีอยู่บ้างที่หัวเต่าสั้นเกินกว่าจะงับได้ถนัด แต่พวกเขาก็โชคร้ายเพราะเจ้าตัวนี้ไม่ใช่เต่าธรรมดา มันฉลาดกว่านั้นเยอะ เมื่อมันเห็นว่าไม่สามารถงับมนุษย์แสนอร่อยเข้าปากได้ถ้าเจ้าตัวน่ารำคาญยังเกาะหลังอยู่ก็ตัดสินใจดำน้ำทำให้เด็กทั้งสองหลุดออกจากหลังมัน หลังจากนั้นก็พยายามว่ายงับ ตั้งใจจะเอาอาหารอันโอฉาเข้าปากให้ได้ ฝ่ายเคียวและกูณฑ์ก็ว่ายน้ำกันอย่างไม่คิดชีวิต เต่าเดินบนบกช้าก็จริง แต่ว่ายน้ำได้เร็วมาก เมื่อจวนเจียนจะเข้าไปอยู่ในปากของเต่าอยู่แล้ว อยู่ ๆ เจ้าเต่าก็ชะงัก กูณฑ์หันไปมองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ และก็ต้องพบว่าเจ้าเต่านอนหงายหลังอยู่ มีธนูปักอยู่ที่หัว
มลเหาะเข้ามาใกล้เพื่อนทั้งสอง ขอบคุณสวรรค์ที่เขามาทันพอดี ไม่อย่างนั้นเพื่อนเขาคงกลายเป็นอาหารเต่าไปแล้ว
"โอ๊ย! มล" กูณฑ์ร้องอย่างยินดี "นายช่วยชีวิตพวกเราไว้ ถ้าฉันพูดอะไรไม่ดีอีกล่ะก็.."
"ข้าก็จะรู้ว่าเจ้ากลับเป็นปกติแล้วอย่างไร" มลว่า
"แล้วนายจะช่วยฉุดพวกเราขึ้นไปไหม" กูณฑ์ถาม เขาลอยอยู่ในน้ำจนตัวจะเปื่อยอยู่แล้ว
มลส่ายหน้า "ข้าช่วยฉุดไม่ไหวหรอก เจ้าตัวหนักอย่างกับหิน"
"แต่ฉันจะเปื่อยอยู่แล้วนะ" กูณฑ์โวยวาย
มลชี้ไปที่ซากเต่าที่ลอยเท้งเต้งอยู่ "เจ้าก็ปีนขึ้นไปบนนั้นสิ"
กูณฑ์ทำหน้าเบ้ แต่ก็ยอมปีนขึ้นไปบนหลังเต่าแต่โดยดี พอตั้งหลักได้แล้วเขาก็ยื่นมือไปหาเคียว ในที่สุดเด็กทั้งสองก็ขึ้นมาบนหลังเต่าอีกครั้ง มลก็ลงมารวมกลุ่มกับพวกเขาด้วย
"แล้วเอาไงต่อ" กูณฑ์ถาม
"เราก็จะนั่งเจ้าตัวนี้ไป" มลว่า เขาวางท่าสบายเหมือนกับมาพักร้อน
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "จะไปยังไงไม่ทราบ"
มลไม่ตอบ แต่กลับหยิบธนูขึ้นมา เขาเล็งไปที่ไหนก็ไม่ทราบ เด็กทั้งสองได้แต่เงยหน้ามอง เวลาผ่านไปนานเพียงใดก็ไม่ทราบ อากาศที่ขมุกขมัวยากที่จะเดาเวลาได้แจ่มชัด กูณฑ์มั่นใจว่าต้องไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมง เขาไม่เข้าใจว่ามลทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร มีศัตรูอยู่ตรงนั้นหรือ ถ้าหากมีจริง พวกเขาควรเผ่นไปให้ไกลที่สุดหรือเปล่า ไม่ใช่มาทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่แบบนี้ กูณฑ์เริ่มขยับตัวขยุกขยิก อาศัยแต่มือของเคียวที่กุมเขาไว้เท่านั้นที่ยับยั้งไม่ให้เขาทำอะไรบ้า ๆ ในที่สุดสิ่งที่มลรอคอยก็มาถึง  ลูกศรนั้นย้อนกลับมาพร้อมกิ่งไม้ขนาดเหมาะ
"ข้าจะใช้สิ่งนี้ทำเป็นไม้พาย"
ฟังดูดี "แต่ไม้พายต้องมีเป็นคู่ไม่ใช่เหรอ" กูณฑ์ค้าน
"งั้นข้ายิงอีกรอบก็ได้" มลตั้งหลักจะยิง แต่กูณฑ์จับแขนเขาไว้
"ไม่เอาแล้วนะ ไม่รู้ต้องรออีกเท่าไหร่"
มลถอนหายใจ เขาจัดการดึงสายของคันธนูออก เสร็จแล้วก็ดัดคันศรที่เคยโค้งงอให้เหยียดตรง
"งั้นข้าจะใช้ไม้นี้แทนไม้พายก็แล้วกัน"
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "นายเอาธนูมาทำเป็นไม้พาย แล้วถ้าเราโดนโจมตี จะทำยังไง"ธนูของมลถือเป็นอาวุธสำคัญที่สุดของพวกเขา เป็นอาวุธที่พึ่งพาได้ทุกสถานการณ์ จะมาหวังพึ่งพลังไฟที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ของกูณฑ์ก็คงไม่ไหว
มลยักไหล่ "ก็คิดเสียว่าจะไม่มีใครโจมตีเราก็แล้วกัน"
กูณฑ์และเคียวมองหน้ากันและถอนหายใจ ไหงพูดแบบนี้เนี่ย
มลพายเรือ เอ่อ เต่าเก่งพอใช้ ไม่เร็วหรือช้าเกินไป ไม่มีการพายวนไปมา เขารุดไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น
"ให้ฉันเปลี่ยนบ้างไหม" กูณฑ์เสนอตัว ความจริงเขาไม่ได้อยากพายเท่าไหร่หรอก นั่งมองหน้าเคียวสบายตากว่าตั้งเยอะ แต่เขาก็ไม่อยากเอาเปรียบเพื่อน
"ไม่ต้องหรอก" มลปฏิเสธ เขายังคงพายต่อไป
ใช้เวลาสักพัก พวกเขาก็มาถึงฝั่ง
"ขอบคุณสวรรค์" กูณฑ์ร้อง
เด็กทั้งสามพากันขึ้นฝั่ง ถึงจะอยู่บนบกแล้ว แต่พวกเขาหลงทิศหลงทางกันกว่าที่อยู่กลางน้ำเสียอีก มองไปที่ไหนก็มีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด
"แล้วเมืองของมัจฉานุอยู่ตรงไหน" เคียวถาม
มลยักไหล่ "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"อ้าว แล้วที่นายพายมานี่ไม่ได้รู้ทางเหรอ" กูณฑ์ร้อง
"ข้าแค่อยากจะพายมาให้ขึ้นบกเท่านั้นแหละ แต่จะไปอย่างไรต่อ ก็ต้องพึ่งเจ้าแล้ว" มลพยักพเยิดไปทางเคียว
ภูตหนังสือที่อยู่ ๆ ก็โดนโยนงานมาให้ชี้ที่อกตัวเอง ทำหน้าเหลอหลา
"ฉันนี่นะ" เคียวถามย้ำ ไม่แน่ใจว่าเขาหูฝาดไปหรือเปล่า ภูตที่แทบไม่ได้ออกไปไหนเลยอย่างเขาจะรู้ทางไปเมืองของมัจฉานุได้ยังไง ถึงเขาจะเคยอ่านรามเกียรติ์มาก็เถอะ แต่หนังสือไม่ได้มีแผนที่ประกอบสักหน่อย ใครมันจะไปรู้ว่าเมืองไหนอยู่ที่ไหน
"ก็เจ้าเป็นภูตหนังสือไม่ใช่หรือ" มลย้อน
เคียวยกมือเกาหัว "คืองี้นะ" เขาพยายามอธิบาย "ถึงฉันจะเป็นภูตก็ไม่ได้หมายความว่าจะรู้ไปทุกเรื่อง"
มลถอนหายใจ "ข้ารู้"
"อ้าว แล้ว…"
"แต่เจ้าถามพวกที่อยู่ภพเดียวกับเจ้าได้ พวกพรายน้ำ พรายไม้ที่อยู่ที่นี่ พวกเขาต้องรู้แน่"
เคียวมีสีหน้าสดใสขึ้นมาทันที
"จัดไป"


หลังจากนั้นเคียวก็ทำไม้ทำมือพูดกับอะไรสักอย่างที่กูณฑ์มองไม่เห็นอีกแล้ว ไม่นานเคียวก็กลับมา
"พี่สาวคนนั้นบอกทางให้แล้ว ไปทางทิศใต้ อีกไม่นานก็ถึง"
"พี่สาวคนไหน" กูถาม
เคียวพยักพเยิดไปทางแม่น้ำที่พวกเขาเพิ่งขึ้นบกมา "พรายน้ำที่อยู่ตรงนั้นไง
กูณฑ์หรี่ตามอง "ฉันไม่เห็นจะมีใคร"
มลตบหัวกูณฑ์เบา ๆ "เขาอยู่คนละภพกับเรา จะไปเห็นได้อย่างไร"
"แล้วทำไมเคียวเห็นล่ะ" กูณฑ์ย้อน
มลส่ายหน้าอย่างระอา "เจ้าสนิทกับเคียวมาก จนลืมไปแล้วว่าเขาไม่ได้อยู่ภพเดียวกับเจ้า ที่เจ้ามองเห็นเขาเพราะสร้างกรรมร่วมกันมาต่างหาก"
"แล้วทิศใต้ไปทางไหน" กูณฑ์รีบเปลี่ยนเรื่อง
มลเงยหน้าขึ้นมองทิศจากดวงตะวันอีกครั้ง ก่อนจะออกเดินทางต่อไป การเดินทางครั้งนี้ค่อนข้างลำบากกว่าตอนแรกมาก มลพยายามหาทางที่เดินง่ายที่สุด แต่บางครั้งพวกเขาก็ต้องลุยน้ำ ลุยไม่พอยังต้องว่ายอีก มลบอกว่าช่วงนี้เป็นฤดูฝน น้ำท่วมเป็นเรื่องปกติ
"ทำไมผู้ว่าฯหิมพานต์ไม่มาดูแลบ้างเลย" กูณฑ์บ่น เมื่อต้องลุยน้ำท่วมเป็นครั้งที่สามของวัน
"ผู้ว่าฯอะไรของเจ้า" มลถามอย่างสนใจ เพราะที่หิมพานต์ไม่มีการปกครองแบบนี้
กูณฑ์อธิบายเรื่องผู้ว่าราชการจังหวัดให้มลฟังสั้น ๆ
มลเลิกคิ้ว "ผู้ว่าฯของพวกเจ้าเป็นเทพหรือ ถึงสามารถหยุดหายนะจากธรรมชาติได้"
กูณฑ์ยักไหล่ แต่ไม่ได้ตอบอะไร เขารู้แต่เพียงว่าพวกผู้ใหญ่เวลาน้ำท่วมจังหวัดก็จะออกมาด่าผู้ว่าฯ กูณฑ์ยังเด็ก เขาไม่เข้าใจหรอกว่าผู้ว่าฯมีอำนาจยับยั้งน้ำท่วมแค่ไหน
ในที่สุดหลังจากทั้งเดินทั้งว่ายน้ำมาเป็นชั่วโมง ๆ พวกเขาก็เห็นกำแพงเมือง ด้วยอารามดีใจ กูณฑ์รีบวิ่งเข้าไปทันที แต่กลับโดนอะไรบางอย่างรั้งไว้ไม่ให้ไปถึงกำแพงเมือง เด็กหนุ่มหันกลับมาก็พบว่าเคียวกำลังใช้มือยืดได้จับเอวเขาไว้อยู่
กูณฑ์พยายามแกะมือของเคียวออกจากเอว แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมแพ้
"กลับมาเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของเคียวแทรกเข้ามาในสมองจนกูณฑ์สะดุ้ง เขาลืมไปเสียสนิทว่าเคียวติดต่อเขาทางนี้ได้
เด็กหนุ่มเดินกลับมา เขาไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ทำไมเขาจะไปก่อนไม่ได้
เคียวกอดอก ทำหน้าบึ้งอยู่
"นายวิ่งไปอย่างนั้นได้ไง" ภูตหนังสือตำหนิ "นายรู้ไหมว่าเมืองมลิวันมีอะไรบ้าง เคยอาบรามเกียรติ์หรือเปล่า"
กูณฑ์ยักไหล่
"มันมีทั้งไฟกรด น้ำกรด วิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปแบบนั้นได้ยังไง ถ้านายเป็นอะไรไป แล้วฉันจะอยู่กับใคร" เคียวถาม น้ำเสียงตอนท้ายของเขาแผ่วลงและแหบพร่า
มลย่นจมูก ส่ายหน้าและชี้ที่ตัวเอง คิดดู ภูตตนนี้บอกว่าไม่รู้จะอยู่กับใครถ้ากูณฑ์เป็นอะไรไป ทำอย่างกับถ้าเด็กหนุ่มหัวไฟนี่เป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ เขาจะไม่ต้องรับผิดชอบหอบหิ้วภูตตนนี้ไปด้วยอย่างนั้นแหละ
กูณฑ์รู้สึกผิดพอที่จะก้มหน้าลงเล็กน้อย เขาเอานิ้วชี้เกลี่ยแก้มเคียวเบา ๆ
"ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง"
เคียวปัดมือกูณฑ์ออก "ฉันไม่ได้เป็นห่วง"
"ไม่ได้เป็นก็ไม่ได้เป็น" กูณฑ์โอนอ่อนผ่อนตาม
"เอาล่ะ" มลขัดขึ้น "อยู่กันครบแล้ว เราไปเรียนวิชากับกาลฤๅษีดีกว่า ท่านตั้งอาศรมอยู่แถวนี้ รู้วิธีฝ่าด่านไฟกรดและน้ำกรด"
เด็กทั้งสามมากราบเรียนวิชากับกาลฤาษีซึ่งอีกฝ่ายเมื่อรู้ว่าพวกเขาเป็นมิตรกับมัจฉานุ พระราชาของเมืองก็สอนให้แต่โดยดี
"กาลฤาษีไม่คิดบ้างเหรอว่าเราอาจจะโกหกน่ะ" กูณฑ์กระซิบถามมล เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายช่างยอมสอนวิชาให้ง่ายเหลือเกิน
"ฤๅษีน่ะเหมือนแม่น้ำ ใครมาขอความช่วยเหลือ ท่านก็ให้ทั้งนั้น ท่านไม่สนหรอกว่าใครดีใครชั่ว อีกอย่างหนึ่งไฟกรดกับน้ำกรดก็เป็นแค่ปราการด่านแรกเท่านั้นเองเมืองมลิวันไม่ได้ยึดง่าย ๆ" มลอธิบาย
หลังจากที่กาลฤๅษีถ่ายทอดวิชาให้พวกเขาจนหมดไส้หมดพุง แต่มีเป็นเพียงมลเท่านั้นที่รับวิชาจากฤาษีได้ครบถ้วนทั้งภาคทฤษฎีและปฏิบัติ ส่วนเคียวนั้นจำได้แต่เพียงวิธีแก้ไฟกรดเท่านั้น กูณฑ์ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่เพราะพยายามยังไงก็จำมนตร์ไม่ได้ ไม่ว่าจะวิธีแก้ไฟกรดหรือน้ำกรด
"ไม่ต้องคิดมากหรอก" เคียวตบบ่าปลอบใจ "ยังไงเราก็ไปด้วยกัน ฉันจะปกป้องนายเอง"
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงด่านไฟกรด ไฟนั้นน่ากลัวกว่าที่คิดไว้ มันโหมไปทั่ว กระทั่งเทพอัคนีอวตารก็ยังหวาดหวั่นอยู่ไม่ใช่น้อย ไฟนั้นทั้งสว่างจ้าจนแทบมองไม่เห็นอะไรนอกจากเปลวไฟ อีกทั้งความร้อนของมันนั้นแทบจะทำให้กูณฑ์ไหม้เป็นเถ้าถ่าน
"จับมือข้าไว้" มลว่า
 กูณฑ์และเคียวจับมือมลคนละข้าง เมื่อมลเห็นว่าเพื่อนทั้งสองคนจับมือเขาแน่นดีแล้วก็เริ่มร่ายคาถาที่ฤๅษีสอนสามครั้ง
ทันทีที่มลร่ายคาถาเสร็จ กูณฑ์ก็รู้สึกเย็นสบายเหมือนกับได้ดื่มน้ำอัดลมแช่เย็น เขาเย็นไปทั้งตัว เปลวไฟที่เคยร้อนแรง บัดนี้ไม่มีฤทธิ์อะไรอีกแล้ว ร่างกายของเด็กหนุ่มเย็นสบายเหมือนกับเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ จนเขาอดก้มลงมองตัวเองไม่ได้และก็ต้องตกใจเมื่อเห็นแต่อากาศว่างเปล่าแทนที่ขาของเขา
"ฉันหายไปไหน" กูณฑ์กำลังจะหันไปถามเพื่อน แต่เขาก็ไม่เห็นใคร นี่พวกเขาหายไปจากโลกแล้วหรือ แต่เขาก็ยังรู้สึกได้ว่ากำลังจับมือมลอยู่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เสียงของมลปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์
"ไปกันเร็ว" มลว่า ก่อนจะจูงมือเพื่อนทั้งสองไปด่านอีกชั้นหนึ่ง
ด่านน้ำกรดน่ากลัวพอ ๆ กับด่านไฟกรด ตอนแรกเมื่อกูณฑ์ได้ยินว่าเป็นน้ำกรด เขาก็ไม่คิดว่ามันจะหมายถึงแม่น้ำกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ มันใหญ่กว่าแม่น้ำใด ๆ ที่กูณฑ์เคยผ่านมาแล้ว ระลอกคลื่นก็ซัดสาดกระเซ็นอย่างน่ากลัว เด็กหนุ่มสาบานได้ว่าเขารู้สึกว่ามีละอองน้ำกระเซ็นมาถูกเขาด้วย แต่ที่น่ากลัวกว่าน้ำกรดก็คือพญานาคตัวเบ้อเริ่มที่กำลังพ่นพิษอยู่ งูอรหันว่าใหญ่แล้ว เทียบไม่ได้กับพญานาคตนนี้เลย กูณฑ์ไม่ได้กลัวพญานาค เขาเป็นมิตรกับพระนางมุจลินท์ แต่พญานาคตนนี้ดูต่างจากพระนางมาก ไม่ใช่เพราะว่าเขาหรือเธออยู่ในร่างงูหรอกนะ แต่เพราะอีกฝ่ายดูจะไม่มีสติควบคุมตัวเองเอาเสียเลย เพราะเอาแต่พ่นพิษอยู่อย่างนั้น เห็นได้ชัดว่าอยู่ในมนตร์สะกดของอะไรสักอย่าง ใช่แล้ว มีรากษสตนหนึ่งกำลังทำพิธีอยู่จริง ๆ ด้วย
มลหยิบทรายขึ้นมากำหนึ่ง ร่ายคาถาอะไรบางอย่าง ก่อนจะซัดเข้าไปสามที แม่น้ำก็เหือดแห้งไป พญานาคเองก็ไม่ได้อยู่อีก รีบดำทรายหายไปทันที
หลังจากฝ่าด่านไฟกรดกับน้ำกรดมาได้ ธรรมชาติสองข้างทางก็มีแต่ความรื่นรมย์ หากตอนนี้พวกเขาไม่ได้มีธุระด่วน กูณฑ์ก็คงชวนเคียวให้ชมฝูงนกที่ต่างขับขานร้องเพลง ชมดอกไม้งาม ๆ ตามทาง แต่เพราะว่าพวกเขามีงานต้องทำจึงได้แต่จ้ำอ้าวไปข้างหน้าโดยไม่หยุดชมธรรมชาติที่สวยงามด้วยซ้ำ แต่ไม่ว่าจะรีบเพียงใด เด็กทั้งสามก็ไม่อาจไวไปกว่าพระอาทิตย์ได้ เมื่อพวกเขามาถึงภูเขา พระอาทิตย์ก็ตก แม้จะมีพระจันทร์ขึ้น แต่ก็ไม่สว่างพอที่จะเดินทางกันต่อ ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจค้างคืนบนต้นไม้ พอถึงรุ่งเช้าสามสหายก็เดินทางกันต่อไป กูณฑ์กำลังนึกสงสัยอยู่ว่าทำไมเมืองมลิวันถึงไม่คึกคักเอาเสียเลย ทั้ง ๆ ที่เป็นเมืองใหญ่ และแล้วคำตอบก็ปรากฏตรงหน้าเมื่อพวกเขาเข้าเขตเมืองกันจริง ๆ ทำให้กูณฑ์รู้ว่าทางที่พวกเขาฝ่ากันมานั้นเป็นเพียงชายแดนเท่านั้นจึงแทบไม่มีผู้คนอยู่  แต่ข้างในเมืองก็ออกจะคึกคัก มีทั้งรากษาและลิงใหญ่เดินสวนกันไปมาคับคั่ง ชาวเมืองมลิวันมีมากจนไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเขาเลยด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่ควรจะสังเกตเห็นได้ด้วยเพราะตอนนี้พวกเขายังล่องหนอยู่
"ข้าจะร่ายคาถาให้พวกเจ้ากลับมาปรากฏตัวแล้วนะ" มลเตือน
กูณฑ์พยักหน้า แต่ก็คิดขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็นจึงทำเสียงรับในลำคอแทน
การปรากฏตัวของเด็กทั้งสามไม่ได้ทำให้ชาวเมืองแตกตื่นตกใจเลย อาจจะมีสายตามองมาแวบหนึ่ง แต่ก็แค่นั้น
"คิดถึงนายจัง" กูณฑ์หยอกเคียวทันทีที่มองเห็นอีกฝ่าย
มลเบะปาก ให้ตายสิ ไม่รู้จักเวล่ำเวลาเอาเสียเลย
"รีบไปกันได้แล้ว" มลว่า
กูณฑ์คิดว่าพวกเขาจะได้เจอมัจฉานุเลย ดังนั้นมลก็ควรนำเขาไปวัง แต่มลกลับพาเขาไปที่ศาลาลูกขุนแทน รากษสที่อยู่บนศาลากำลังเอกเขนกตามสบาย รากษสสาวกำลังป้อนองุ่นให้เหมือนกับเป็นเด็กทารก เมื่ออีกฝ่ายเห็นเด็กทั้งสามก็เหลือบมองนิดหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
"นายพาเรามาที่นี่ทำไม" กูณฑ์ถาม ก่อนจะมองไปที่รากษสนั้นอย่างขยะแขยง เขาช่างต่างจากไวยวิกเหลือเกิน ไม่มีสง่าราศีเลยสักนิด
มลไม่ตอบ แต่กลับเดินเข้าไปหารากษสตนนั้นแทน
"ท่านเสนา" วิทยาธรน้อยพูดด้วยเสียงดังฟังชัด
'ท่านเสนา' ผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที
"มีอะไร" เขาถามเสียงยานคาน พลางมองสำรวจคณะผู้มาใหม่ทั้งสามอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ให้ตายสิ กำลังเพลินอยู่เชียว
"พวกข้าจะมาเฝ้าพญาหนุราช"
เสนาเลิกคิ้ว "พวกเจ้าน่ะหรือ จะมาเฝ้าพญาหนุราช" เขาถามอย่างดูถูก ดูยังไงพวกนี้ก็ไม่มีคุณสมบัติเป็นผู้ถือสาส์น ดูสภาพสิ ดูแทบไม่ได้ วิทยาธรที่หน้าตาเหมือนผี ผีจริง ๆ ตนหนึ่ง และเด็กมนุษย์ท่าทางอ่อนแอ
"ใช่" มลกัดฟันตอบ "ข้ามีข้อความจากพญาไวยวิก"
ชื่อของไวยวิกทำให้รากษสลังเลขึ้นมานิดนึง ก่อนจะถอนหายใจ และรีบเข้าไปในวังเพื่อรายงานเรื่องแขกไม่ได้รับเชิญให้นายเหนือหัวฟัง
"ใครคือพญาหนุราช" กูณฑ์ถาม
"ชื่อของมัจฉานุหลังจากได้ครองเมืองแล้ว" มลตอบสั้น ๆ
มีทหารเรียกให้พวกเขาไปเข้าเฝ้าในท้องพระโรง มัจฉานุหรือพญาหนุราชนั่งอยู่บนบัลลังก์ เสนาอำมาตย์ที่มีทั้งลิงและรากษสปนกันหมอบกราบอยู่
มัจฉานุลุกขึ้นจากบัลลังก์มาต้อนรับเมื่อเห็นเด็กทั้งสาม ปกติแล้วพระมหากษัตริย์แห่งกรุงมลิวันไม่ได้มีโอกาสรับแขกเมืองมากนักหรอก และยิ่งเสนาบอกว่าเป็นทูตจากเจ้าพี่ไวยวิก มัจฉานุก็ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ ถึงจะแปลกใจนิด ๆ ที่เจ้าพี่เลือกใช้เด็กพวกนี้มาเป็นทูตก็เถอะ
แม้จะรู้ว่าเสียมารยาท แต่กูณฑ์ก็อดมองสำรวจที่ก้นของมัจฉานุไม่ได้ ใช่ว่าเขาเป็นพวกโรคจิตที่ชอบแอบมองก้นคนอื่นหรอกนะ แต่เขาเคยได้ยินมาว่ามัจฉานุเป็นลูกของหนุมานกับนางสุพรรณมัจฉา ดังนั้นจึงมีร่างเป็นลิงเผือกเหมือนพ่อ แต่มีหางปลาเหมือนแม่ ของแปลกอย่างนี้ก็ต้องขอดูให้เป็นบุญตาสักหน่อย แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เห็นหางปลาเลยแม้แต่น้อย นี่ใช่มัจฉานุตัวจริงหรือเปล่านะ หรือเป็นลิงเผือกที่ไหนก็ไม่รู้ปลอมตัวมา
สายตาของเด็กหนุ่มมนุษย์ทำให้มัจฉานุอดรำคาญไม่ได้ ตอนแรกก็จะทำเป็นไม่สนใจอยู่หรอก แต่หมอนี่กลับจ้องเขาเหมือนกับเป็นตัวประหลาดอย่างนั้นแหละ
"เจ้ามองอะไรนักหนา" มัจฉานุว่าอย่างไม่สบอารมณ์
กูณฑ์ผู้ตกอยู่ในภวังค์ไม่ได้ยินคำถาม เขายังคงจ้องอยู่อย่างนั้น ร้อนถึงเคียวที่ต้องหยิกให้เขารู้ตัว
"โอ๊ย!" กูณฑ์สะดุ้งโหยง หลุดจากภวังค์ทันที
"พญาหนุราชรับสั่งกับนาย" เคียวว่า
"มีอะไรเหรอครับ" กูณฑ์ถาม
"เราถามว่าเจ้าจ้องเราทำไม"
"เอ่อ คือผม สงสัย" กูณฑ์พูดตะกุกตะกัก
"สงสัยอะไร" มัจฉานุถาม
"คุณไม่มีหางเหรอครับ" กูณฑ์พูดเร็วจนแทบฟังไม่ทัน
"อะไรนะ"
"หางครับ หางปลา"
"อ๋อ หางนั่นหรือ องค์พระรามทรงตัดให้ข้านานแล้ว เจ้าไปอยู่ไหนมา"
"อ๋อ ครับ"
หลังจากที่คลายข้อสงสัยให้แก่เด็กหนุ่มผู้อยากรู้อยากเห็น มัจฉานุก็หันมาสนใจเรื่องสำคัญกว่า
"แล้วไหนล่ะสาส์นของพวกเจ้า" เจ้าเมืองมลิวันถาม
เด็กทั้งสามมองหน้ากันไปมา
"พวกเราไม่มีสาส์นหรอกครับ" กูณฑ์ว่า
มัจฉานุเลิกคิ้ว "เราคิดว่าเจ้าเป็นทูตของพระเชษฐาเสียอีก"
"ความจริงแล้ว.." กูณฑ์กำลังจะพูด แต่โดนเคียวเอามือปิดปากไว้เสียก่อน
"ขอเดชะ องค์พญาหนุราช" มลพูดอย่างเป็นทางการ "ถึงพวกกระหม่อมจะไม่มีสาส์น แต่พวกกระหม่อมก็มีข้อความจากพระเชษฐามาบอกพระองค์จริง ๆ พระเจ้าค่ะ"
"ไร้มารยาทที่สุด" เสียงของรากษสแก่ ๆ ที่หมอบอยู่ข้างหน้าสุดดังขึ้น
ถ้าเคียวไม่ได้อุดปากกูณฑ์อยู่ เด็กหนุ่มคงโวยวายไปแล้ว
"ไม่ทราบว่าท่านหมายความว่าอย่างไร" มลถามอย่างสงบ
"ข้าคิดว่าพวกเจ้าถือสาส์นจากท้าวไวยวิกจึงไม่หมอบกราบ แต่เมื่อเจ้าไม่มีสาส์น เหตุใดจึงกล้ายืนต่อหน้าพระพักตร๋"
มัจฉานุโบกมือ "ไม่เอาน่า ว่าแต่พี่เราบอกมาว่าอย่างไรหรือ"
มลรายงานเรื่องให้คู่สนทนาทราบ
"ดี" มัจฉานุว่า ก่อนจะหันไปสั่งเสนาอำมาตย์ให้เตรียมจัดขบวนไปเมืองบาดาล


ทั้งสามสหายย้อนกลับมาหานางแมงมุมอีกครั้ง มลรายงานสั้น ๆ ว่าจัดการโค่นต้นส้มต้นนั้นเรียบร้อยแล้ว
"ขอบใจเจ้ามาก" กุมภโทรีว่า แค่คิดว่ามีต้นไม้พิษนั่นอยู่ใกล้ ๆ เธอก็ขยะแขยงแล้ว ไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมมนุษย์ถึงชอบพวกมันนัก กลิ่นชวนอาเจียนจะตาย
"งั้นเจ๊ก็ทำตามที่รับปากไว้ได้แล้ว" กูณฑ์เร่งตามประสาวัยรุ่นใจร้อน
ดังนั้นทั้งสี่จึงบุกวังบาดาลอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฝูงยุงแม่ไก่ไม่ได้มาจู่โจมแบบเดิม พวกมันหวั่นเกรงศัตรูตามธรรมชาติของมันจึงได้แต่เฝ้าอยู่ห่าง ๆ
นางแมงมุมเห็นดังนั้นจึงพยักพเยิดให้เด็กทั้งสามรีบบุกเข้าไป ถ้าไม่ต้องมีการสู้กันก็คงดี ไม่ใช่ว่ากลัวจะสู้ไม่ได้ อย่างไรแมงมุมก็ไม่มีวันแพ้ยุงอยู่แล้ว มันคนละชั้นกัน แต่ยุงมีมากเกินไป เธอกลัวจะกินไม่ไหว แล้วจะฆ่าโดยไม่กินก็ยังไง ๆ อยู่ แต่พอสามสหายเข้าไป พวกยุงก็บินมาโจมตี นางแมงมุมจึงเข้ามาช่วย เธอใช้แขนทั้งสองและขาทั้งแปดจัดการพวกมัน
"ว้าว! เจ๋ง" กูณฑ์อุทานอย่างชื่นชม เขาจ้องตาค้าง
เคียวรีบฉุดแขนให้กูณฑ์ตามมา พวกเขาจะมัวช้าอยู่ไม่ได้
ในที่สุดหลังจากที่เกือบโดนยุงหาม พวกเด็ก ๆ ก็มาถึงประตูเมือง รากษสที่เฝ้าประตูเมืองอยู่เห็นพวกเขาทันทีและเข้ามาหาด้วยท่าทีคุกคาม
"พวกเจ้าเป็นใคร เข้ามาที่นี่ได้เยี่ยงไร" รากษสตนนั้นถามด้วยเสียงกระโชกโฮกฮาก ถ้าแค่นั้นยังน่ากลัวไม่พอ ปลายหอกวาววับที่จิ้มอกมลอยู่ก็ช่วยเสริมได้เป็นอย่างดี
กูณฑ์ไม่เข้าใจว่าทำไมมลถึงนิ่งอยู่ได้ ถ้าเป็นเขาคงเผ่นไปให้ไกลเสียแล้ว เขาไม่อยากเสี่ยงกับคนหรืออะไรก็ตามที่ถือหอกแบบนั้นหรอก
"ข้ามีนามว่ามลเป็นลูกศิษย์ของฤๅษีวโรดม" มลตอบอย่างฉะฉาน ไม่มีร่องรอยความหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย พูดเสร็จเขาก็ผายมือไปที่กูณฑ์และมล ก่อนจะแนะนำว่า "คนผมแดงคือกูณฑ์ เป็นมนุษย์และเป็นสหายของข้า ส่วนคนผมขาวคือเคียวเป็น.."
มลยังไม่ทันแนะนำเสร็จ กูณฑ์ก็ทะลุกลางปล้องขึ้นมา
"เป็นคนสำคัญของผม" เขาพูดพลางกุมมือภูตหนังสือไว้แน่น
รากษสที่ถือหอกเลิกคิ้ว แต่ไม่ได้พูดอะไร ถ้าคนพวกนี้เป็นลูกศิษย์ของฤๅษีวโรดมจริงก็คงมีฤทธิ์มากอยู่พอตัว เขาเองก็เป็นแค่รากษสเฝ้าประตู ไม่ได้มีฝีมือการรบเก่งกาจอะไร ถ้าเลี่ยงการต่อสู้ได้ก็คงดีกว่า ดังนั้นเขาจึงพูดด้วยเสียงอ่อนโยนลงกว่าเมื่อกี้มาก
"แล้วพวกท่านมาทำอะไรที่นี่หรือ"
กูณฑ์กำลังจะบอกว่าเขาจะมาขอเสาบาดาล แต่มลชิงพูดขึ้นก่อน
"เราจะมาเฝ้าท้าวไวยวิก เรามาอย่างเป็นมิตร ข้าเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์เดียวกับจันทโครพซึ่งเป็นสวามีของพระนางมุจลินทร์ ธิดาของท้าวมุจลินท์ ผู้เป็นพระอนุชาของท้าวกาลนาค" มลพูดทั้งหมดนี่โดยไม่หยุดพักเลย
กูณฑ์อดชื่นชมท่าทางมั่นอกมั่นใจของวิทยาธรน้อยไม่ได้ แม้จะไม่เต็มใจนักก็ตาม แต่ทำไมเขาต้องร่ายประวัติตัวเองเสียยาวเหยียดขนาดนั้นด้วย เป็นธรรมเนียมอย่างหนึ่งของชาวหิมพานต์หรือไงนะ
เห็นได้ชัดว่าตอนแรกพี่ ร.ป.ภ.ก็ไม่เข้าใจเช่นกัน แต่พอพูดมาถึงท้าวกาลนาค เขาก็พยักหน้ารับ
"ที่แท้ท่านก็เป็นมิตรกับพญากาลนาค ก็เท่ากับท่านเป็นมิตรกับเราด้วย ข้าขอไปรายงานท้าวไวยวิกก่อน ว่าพระองค์จะทรงว่าอย่างไร"
พูดจบ เขาก็โค้งคำนับให้ก่อนจะเข้าประตูเมืองไป
"คนเฝ้าน้อยนะ" เคียวตั้งข้อสังเกต เท่าที่เขาเคยอ่านมาในเรื่องรามเกียรติ์ เมืองบาดาลมีด่านมากกว่านี้ คนเฝ้าก็น่าจะมากกว่านี้ด้วย
มลยักไหล่ "ท้าวไวยวิกเป็นคนของพระนารายณ์อวตารแล้ว ถ้าไม่ใช่พวกไม่รู้ความจริง ๆ ก็ไม่มีใครอยากมาสู้ด้วยหรอก เปลืองตัวเปล่า ๆ ที่ยังมียามรักษาการณ์อยู่ก็เพื่อรักษาธรรมเนียมเท่านั้นเอง"
"แล้วนายพูดถึงพญากาลนาคทำไม" กูณฑ์ถาม
"พญากาลนาคเป็นมิตรกับรากษสพวกนี้ ท่านส่งธิดานามกาลอัคคีมาเป็นมเหสีของทศกัณฐ์" มลอธิบาย
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "แต่นายบอกว่าพวกนี้อยู่ฝั่งพระนารายณ์นี่ ไม่ได้เป็นศัตรูกันหรอกเหรอ"
มลถอนหายใจ "พอทศกัณฐ์สิ้น พิเภกก็รับดูแลพี่สะใภ้ อีกอย่างท้าวกาลนาคเคยช่วยเหลือพระนางสีดาด้วย ก็นับว่าเป็นมิตรกันได้อยู่"
"ความสัมพันธ์เอ๋ย จงซับซ้อนยิ่งขึ้น" กูณฑ์พูดเหมือนร่ายมนตร์ ก่อนจะถอนหายใจ "เจอเรื่องแบบนี้บ่อย ๆ เข้า ฉันอาจจะบ้าเอาเข้าสักวันหนึ่ง"
"นายไม่ได้บ้าอยู่แล้วเหรอ"เคียวแซว
กูณฑ์หันไปจ้องหน้าเคียวตาเขียว
"ดีนะที่นายเป็นคนพูด ถ้าเป็นมล ฉันไม่ปล่อยไว้แน่"
"ยุติธรรมจริง" มลเบ้ปาก
"ฉันเป็นคนมีมาตรฐานเดียว ก็คือมาตรฐานของเคียว ถ้าไม่ใช่เคียว ก็อย่าหวังว่าฉันจะดีด้วย" กูณฑ์ยืดอกรับ
"เออ รู้แล้วว่ารักกันมาก" มลว่า ทำไมเจ้าตาต้องให้พวกนี้มาด้วยนะ เขาต้องดูคนจีบกันไปนานเท่าไหร่
พวกเขาหยอกล้อกันอยู่สักพัก รากษสตนเดิมก็เดินออกมา
"ท้าวไวยวิกรับสั่งให้พวกท่านเข้าเฝ้าได้"
ขณะที่พวกเด็ก ๆ กำลังจะเดินเข้าไป รากษสแบมือออกมา
"ก่อนที่พวกท่านจะเข้าไปในเขตพระราชฐาน โปรดนำอาวุธมาให้ข้าก่อน"
กูณฑ์คาดว่ามลจะประท้วง การยื่นอาวุธให้คนไม่รู้จักก็เหมือนฆ่าตัวตายชัด ๆ ยิ่งอยู่ในถิ่นของอีกฝ่ายแบบนี้ด้วย แต่มลกลับยกคันธนูและแล่งลูกศรให้แต่โดยดี
รากษสนำพวกเขาไปเฝ้าที่ท้องพระโรง ไวยวิกนั่งประทับอยู่บนบัลลังก์ด้วยท่าทีสง่างาม พวกรากษสตนอื่น ๆ หมอบกราบอยู่ที่พื้น รากษสเฝ้ายามนั่นคุกเข่าลงและรายงานเรื่องให้ท้าวไวยวิกฟัง
"ดี"ท้าวไวยวิกตบมือ "นานทีเราจะมีโอกาสรับแขกจากแดนไกล พวกท่านเดินทางมาที่นี่ลำบากหรือไม่"
"เพราะพระบารมีของพระองค์คุ้มเกล้าจึงไม่ลำบากอะไรพระเจ้าค่ะ" มลตอบอย่างไหลลื่น
หากกูณฑ์ไม่เกรงใจว่าที่นี่คนเยอะแล้วล่ะก็ เขาจะบิดหูมลสักที ไม่ลำบากอะไรล่ะ เกือบตาย
ท้าวไวยวิกยิ้ม ท่าทางชอบคำยอของมลอยู่ไม่น้อย "แล้วพวกท่านมามีธุระอะไรหรือ คงไม่ได้คิดอยากมาเที่ยวเมืองของเราเฉย ๆ ใช่หรือไม่"
เด็กทั้งสามมองหน้ากันไปมา บอกกันด้วยสายตาว่าให้อีกคนเป็นคนพูด แม้ตอนนี้ท้าวไวยวิกจะอารมณ์ดีอยู่ แต่ถ้าอีกฝ่ายรู้ว่าพวกเขามาขอเสาค้ำบาดาลมีหวังเป็นเรื่องแน่ ใครจะยอมยกเสาบ้านให้ง่าย ๆ
"ว่าอย่างไรเล่า" ไวยวิกถามย้ำ เมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสามไม่ยอมพูดอะไร "ต้องการอะไรบอกเราได้เลยไม่ต้องเกรงใจ เราให้พวกท่านได้ทุกอย่าง"
มลทิ้งตัวลงคุกเข่า กูณฑ์กับเคียวมองหน้ากันไปมา ก่อนจะคุกเข่าตามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
"ขอเดชะ พระอาญามิพ้นเกล้า พวกกระหม่อมต้องการขอยืมเสาค้ำบาดาลของพระองค์พระเจ้าค่ะ
ทันทีที่มลพูดจบ ทั้งท้องพระโรงก็ตกอยู่ในความเงียบชนิดที่ว่าให้หัวเข็มหมุดตกก็ยังได้ยิน แววตาที่เคยเป็นประกายแจ่มใสของท้าวไวยวิกตอนนี้กลายเป็นสีแดงฉานราวกับจะปล่อยแสงเลเซอร์ออกมาจากดวงตา เด็กทั้งสามหมอบตัวลงต่ำไปอีก หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัว
"พวกท่านว่าอย่างไรนะ" พญารากษสแห่งเมืองบาดาลถามด้วยเสียงเรียบอย่างน่าประหลาด
มลเงยหน้าขึ้น ก่อนจะตอบอย่างฉะฉาน "กระหม่อมต้องหารขอยืมเสาค้ำบาดาลของพระองค์พระเจ้าค่ะ"
"ท่านรู้หรือไม่ว่าเสาค้ำบาดาลมีความสำคัญเพียงใด หากท่านเอาไปแล้ว เราจะใช้สิ่งใดค้ำจุนบาดาลเล่า"
"เท่าที่กระหม่อมรู้ เมืองบาดาลสามารถอยู่ได้โดยไม่มีเสาค้ำเป็นปี อีกประการหนึ่งพวกกระหม่อมแค่ขอยืมเท่านั้น หาได้เอาไปเลยไม่"
ไวยวิกยกนิ้วจดที่ริมฝีปาก เอียงคอเล็กน้อย ราวกับกำลังใช้ความคิด
"พวกท่านกล้าหาญมากที่พูดกับเราเช่นนี้ แต่เราจะยกให้เลยก็ดูอย่างไรอยู่  พวกท่านต้องช่วยเหลือเราบ้างถึงจะถูก"
"บอกมาได้เลย อะไรก็.." กูณฑ์พูดขึ้นตามประสาคนใจร้อน แต่เคียวยกมือปิดปากเจาและส่งสายตาดุใส่
"อย่าพูดมาก" เคียวกระซิบใส่
กูณฑ์พยักหน้าหงึก ๆ บอกเคียวด้วยสายตาว่าเขาจะไม่พูดอะไร เคียวถึงยอมปล่อยมือออกจากปากพร้อมส่ายหน้า กูณฑ์สมเป็นเทพแห่งไฟอวตาร เขาใจร้อนเหมือนไฟ พูดอะไรไม่ค่อยคิด กับนางแมงมุมก็ทีหนึ่งแล้ว
"พระองค์ประสงค์ให้พวกเราทำอะไร โปรดบอก หากทำได้พวกเราจะทำเต็มที่พระเจ้าค่ะ" มลตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้
"แม้ว่าเราจะเป็นใหญ่ในเมืองบาดาล แต่ก็เงียบเหงานัก หาได้มีผู้พูดคุยไม่ ตอนนี้เราคิดถึงน้องชายของเราเหลือเกิน หากพวกท่านไปตามน้องชายเรามาได้ เราก็ยินดีมอบเสาบาดาลให้แก่ท่าน"
"ขอเดชะ พระอนุชาของพระองค์เป็นใครและอยู่แห่งหนใดพระเจ้าค่ะ" มลถาม
"น้องของเรามีนามว่ามัจฉานุ ตอนนี้เป็นใหญ่อยู่ที่เมืองมลิวัน"
กูณฑ์หันไปกระซิบถามเคียวว่า "มัจฉานุ นี่ใช่ลิงหางปลา ลูกหนุมานหรือเปล่า ทำไมมาเป็นน้องของไวยวิกได้"
ทว่าคนที่ตอบคำถามกลับไม่ใช่เคียว แต่เป็นผู้ที่ถูกพาดพิง
"ท่านน้าไมยราพรับมัจฉานุเป็นลูกบุญธรรม อีกประการหนึ่งแม่ของมัจฉานุก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเรา เหตุใดเราจะนับว่าเป็นน้องไม่ได้ หนุมานเป็นพ่อของมัจฉานุก็จริง แต่หลังจากที่หนุมานสังหารน้าไมยราพแล้ว วายุบุตรก็ต้องไปทำงานรับใช้พระรามต่อ มัจฉานุก็อยู่ในความดูแลของเรามาตลอด เราเป็นพี่น้องที่สนิทกันกว่าพี่น้องคนไหน แต่ด้วยต่างฝ่ายต่างยุ่งจึงไม่มีเวลาให้กันมากนัก หากพวกท่านเชิญน้องเรามาได้จะถือเป็นบุญคุณยิ่ง"
"พวกเราจะทำให้เต็มที่ครับ" กูณฑ์ว่า
"ก่อนที่พวกท่านจะไป ขอให้เราเลี้ยงอาหารพวกท่านสักมื้อเถิด" พูดจบ ราชาแห่งเมืองบาดาลก็ลุกจากบัลลังก์และกวักมือเรียกให้เด็กทั้งสามตามไป
เมื่อเด็กทั้งสามเข้ามาถึงอีกห้องรับประทานอาหาร พวกเขาก็อดตะลึงกับอาหารที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ มีทั้งเนื้อสัตว์และผลไม้เต็มไปหมด แม้กระทั่งเคียวที่ไม่ต้องใช้อาหารเป็นพลังงานก็อดน้ำลายไหลออกมาไม่ได้
"ฉันอยากกินได้จัง" เคียวร้อง
"เนื้อ" กูณฑ์อุทานออกมา ตั้งแต่มาอยู่ป่าหิมพานต์ เขาแทบไม่ได้กินเนื้อเลย แปลกดีเหมือนกันที่ทำไมเขาถึงไม่ขาดสารอาหารสักที แต่กูณฑ์อยู่ที่นี่นานพอที่จะเรียนรู้ว่ากฎเกณฑ์ของโลกวิทยาศาสตร์ใช้ไม่ได้กับแดนสนธยาแห่งนี้
ไวยไวยวิกผายมือ ท่าทางเขาเหมือนบริกรตามโรงแรมชั้นดีไม่มีผิด
"เชิญทุกท่านตามสบาย"
แม้ไวยวิกจะพูดแบบนั้น แต่กูณฑ์กับมลก็ยังไม่กล้าเริ่มกิน จนกระทั่งอีกฝ่ายเปิดก่อน กูณฑ์และมลจึงเริ่มลงมือรับประทานอาหาร ส่วนเคียวได้แต่มองอย่างอิจฉา
"อร่อยจริง.ๆ" กูณฑ์พูดขณะจัดการเนื้อย่าง "ไม่ทราบว่านี่เนื้ออะไรครับ นุ่มดี ไม่เคยกินมาก่อน"
"เนื้อเสือ" ไวยวิกตอบ
"ท่านหมายถึงเนื้อเสือร้องไห้ใช่ไหมครับ ผมคิดว่ามันจะเหนียวกว่านี้เสียอีก"
ไวยวิกเลิกคิ้ว "เราไม่ได้เป็นคนจับเสือตัวนี้เอง ไม่รู้ว่าหรอกว่ามันร้องไห้หรือเปล่า"
กูณฑ์ที่กำลังเพลิดเพลินกับการกินวางชิ้นเนื้อที่กำลังจะเอาเข้าปากลง "ท่านไม่ได้หมายความว่ามันเป็นเนื้อเสือจริง ๆ ใช่ไหมครับ เสือลายพาดกลอนที่ร้องโฮก ๆ"
"แน่นอนว่าเราหมายถึงเสือจริง ท่านคิดว่ามันเป็นเนื้ออะไรกัน"
"ผมคิดว่ามันเป็นเนื้อวัวที่เขาว่ากันว่าเหนียวมากจนเสือกินแล้วจะร้องไห้ เขาถึงเรียกกันว่าเสือร้องไห้นะครับ" กูณฑ์อธิบาย
"ถ้าท่านไม่ชอบเสือก็มีเนื้ออื่นอีก" ไวยวิกชักชวนให้กูณฑ์ลองชิมเนื้ออีกจานหนึ่ง
"รสชาติดี" กูณฑ์ว่า ขณะที่เขาพยายามเคี้ยวเนื้อนั่น ขณะที่เนื้อเสือนุ่มเหมือนจะละลายในปาก เนื้อตัวที่ได้มาใหม่ แม้จะอร่อยไม่แพ้กัน แต่ก็เหนียวอยู่ไม่ใช่น้อย
"เนื้อช้าง" ไวยวิกว่า "ถ้าชอบก็ตามสบาย เรามีอีกเยอะ"
หลังจากที่เคี้ยวจนปวดกราม กูณฑ์ก็ยอมแพ้
"ผมอยากได้เนื้อที่นุ่มกว่านี้หน่อยน่ะครับ" เด็กหนุ่มขอ
เนื้อจานที่สามไม่ได้นุ่มเท่าเนื้อเสือ แต่ก็ไม่ได้เหนียวเท่าเนื้อช้าง อยู่ในระดับกำลังพอเหมาะ กูณฑ์กินเนื้อนั่นไปสองสามชิ้น ก่อนจะเรอออกมา
"ไม่สุภาพเลย" มลพูดอย่างตำหนิ ตัวเขาไม่ได้กินเนื้อสัตว์มากเหมือนกูณฑ์ ส่วนใหญ่จะเลือกกินแต่ผลไม้ มลกินแต่ผลไม้มานานจนชิน เขากลัวว่าถ้ากินเนื้อสัตว์มากไปอาจจะมีผลกระทบต่อการเดินทางได้
"ขอโทษที" กูณฑ์ว่า หน้าแดงเล็กน้อย
ราชาแห่งเมืองบาดาลโบกมือเป็นสัญญาณบอกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร "เรื่องเล็กน้อย วันนี้เรามากินเลี้ยงกัน อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย ท่านจะเอาอะไรอีกไหม"
"ไม่เอาแล้วครับ" กูณฑ์พูดเก้อ ๆ แต่สายตายังคงอ้อยอิ่งอยู่ที่จานอาหาร มีอาหารน่ากินอีกตั้งหลายอย่าง ลิ้นของเขายังต้องการรับรสต่อ แต่กระเพาะครวญครางว่าไม่ไหวแล้ว ขืนใส่เข้ามาอีก มันจะประท้วงโดยการขย้อนของเก่าออกมา
"ไม่ต้องเกรงใจ" ไวยวิกพูดชวน
"ไม่ล่ะครับ" กูณฑ์ยืนยัน แค่เรอก็น่าเกลียดพอแล้ว ถ้าให้อาเจียนออกมาด้วย เขาก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน "ว่าแต่นี่มันเนื้ออะไรครับ"
"เนื้อหมี"
"อิ่มหมีพีมันของแท้เลย" เคียวว่า
ทั้งกูณฑ์และมลยิ้มแหย ๆ ให้กัน กูณฑ์คิดว่าเป็นมุกที่เชยมาก แต่เขาก็หัวเราะน้อย ๆ เพื่อไม่ให้ยอดรักเสียกำลังใจ แต่มลไม่สนใจจะรักษาน้ำใจ เขาเบะปากให้ ตรงกันข้ามกับไวยวิกที่หัวเราะเสียงดังลั่น พลางตบมือไปด้วย
"เยี่ยมยอดมาก มีอารมณ์ขันล้นเหลือ"
เสียงหัวเราะเปรียบเหมือนโรคติดต่อ เด็กทั้งสามหัวเราะตามไปด้วย กว่าจะตั้งสติได้ก็ใช้เวลาพักใหญ่
"ขอบพระทัยพระองค์มากที่ให้การต้อนรับ" มลว่า "เราจะออกเดินทางกันแล้ว"
ไวยวิกยิ้มมุมปากด้วยท่าทางมีเลศนัย "ขอให้พวกท่านโชคดี"


พวกเขามาถึงเกาะของเวมานิกเปรตเร็วกว่าที่คิดไว้ เกาะนั้นสวยงามพอจะขึ้นแท่นการท่องเที่ยวไทยได้สบาย ๆ ทั้งหาดทรายขาวสะอาด ต้นไม้ออกดอกสะพรั่ง  ยิ่งไปกว่านั้นยังมีสาวน้อยหน้าตาแฉล้ม ใส่ชุดไทยอยู่เต็มไปหมด บางคนก็นั่งร้อยดอกไม้ บางคนก็เล่นดนตรี บางคนก็จับกลุ่มคุยกัน แต่ทันทีที่พวกเธอเห็นผู้มาเยือนก็หยุดกิจกรรมทุกอย่างทันทีแล้วหันมาสนใจเด็กทั้งสาม
"สวยเป็นบ้า" กูณฑ์อุทานออกมาอย่างลืมตัว
เคียวหยิกเขาเข้าให้ กูณฑ์หันมาขอโทษขอโพย "สวยแค่ไหน ก็สู้นายไม่ได้หรอก"
ผู้หญิงที่ดูจะเป็นหัวหน้าเดินเข้ามาพวกเขาอย่างแช่มช้า ก่อนจะถอนสายบัวให้พวกเขา
"ยินดีต้อนรับท่านสู่เกาะของเรา เรายินดีจะให้ท่านอยู่ที่นี่กับเราตลอดไป ไป ไป" เธอพูดด้วยเสียงไพเราะดุจนกการเวก
"ครับ" กูณฑ์ตอบรับด้วยสีหน้าและแววตาเคลิ้มฝัน
มลสังเกตได้ว่าหัวหน้าเวมานิกเปรตกำลังใช้มนตร์สะกดกับกูณฑ์ เขาจึงผลักเพื่อนไปด้านหลัง ก่อนจะก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อเป็นตัวแทนเจรจาครั้งนี้
"ต้องขออภัยท่านด้วย" มลพูดอย่างหนักแน่น แต่เขาไม่สบตาเธอเลยแม้แต่น้อย เพราะกลัวว่าจะเผลอตกในภวังค์สะกด"แต่เรามีธุระ คงไม่อาจอยู่กับท่านได้"
หญิงผู้นั้นหรี่ตาลงอย่างไม่สบอารมณ์นัก แต่ก็ยังพูดต่อไปด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน
"แล้วท่านเดินทางมาถึงที่นี่ต้องการอะไรหรือ"
"เราต้องการมะม่วงทอง ขอเพียงผลเดียวเท่านั้น" มลว่า ยังคงไม่ยอมสบตา
นางเวมานิกเปรตเชยคางมลขึ้น จ้องไปในดวงตาของเขาด้วยอำนาจเหนือธรรมชาติของเธอก่อนจะพูดด้วยเสียงเย็นว่า
"เรายินดีจะยกผลมะม่วงทองให้ท่าน แต่ท่านต้องตามเรามา" เธอหันหลังจากไป เธอไม่ได้เดินไปหาหมู่บริวาร แต่เดินไปทางทิศอื่นที่ดูน่ากลัวกว่ามาก ไม่ใช่ว่าไม่สวย แต่เป็นความสวยที่น่าสะพรึง
"ดี" มลตอบรับด้วยอาการเหมือนหุ่นยนต์ ก่อนจะก้าวเท้าตาม
เคียวยึดตัวเพื่อนไว้ หากแต่มลผู้อยู่ในภวังค์กลับสะบัดออกจนภูตหนังสือล้มลงคนจ้ำเบ้า เสร็จแล้วก็เดินต่อไปโดยไม่ชายตามามองเลยแม้แต่น้อย
"โอ๊ย!" เคียวร้อง แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาพยายามยืดแขนเพื่อจะจับตัวมลต่อ แต่ก็อีกฝ่ายก็จ้ำเอา จ้ำเอา เคียวรู้สึกเหมือนเล่นชักกะเย่อไม่มีผิด แขนเขาจะหลุดอยู่แล้ว เคียวไม่แน่ใจว่าแขนเขาจะหลุดได้ไหม เขาไม่เคยยืดแขนยาวขนาดนี้มาก่อน รู้สึกว่าแขนเริ่มล้า แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ อะไรบางอย่างบอกว่าถ้าเขาปล่อยให้มลเดินตามไป มลอาจจะไม่ได้ออกมาอีกเลย
มลชักรำคาญแขนของผีร้ายตนนี้แล้ว มีอย่างที่ไหนพยายามขัดขวางไม่ให้เขาเข้าไปหานางฟ้า เขาพยายามแกะแขนน่ารำคาญออก แต่อีกฝ่ายก็ยังรัดแน่น เขาทั้งหยิกทั้งทึ้ง พยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากพันธนาการ
ขณะที่เพื่อนทั้งสองกำลังตีกันอยู่นั้น ร่างอวตารของเทพอัคนีได้แต่มองตาม ใจหนึ่งเขาอยากเข้าไปช่วย แต่ทว่าคำพูดของนางฟ้ายังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา
"อยู่ที่นี่กับเราตลอดไป"
เธอคงหมายถึงให้กูณฑ์ยืนอยู่ตรงนี้กระมัง เด็กหนุ่มยินดีจะยืนอยู่ตรงนี้ตามคำสั่ง หากเพียงได้ยลโฉมนางอีกครั้งหนึ่ง แม้จะนึกเจ็บใจที่ทำไมมลถึงเป็นผู้ถูกเลือกก็ตาม
ตอนนี้เคียวเห็นแล้วว่ายืดแขนอย่างเดียวไม่ไหว เขาเดินตามมลไป แม้จะต้องจำใจทิ้งกูณฑ์ไว้ข้างหลังก็ตาม แต่ตอนนี้มลต้องการเขามากกว่า การเดินตามทำให้ระยะระหว่างต้นแขนกับปลายแขนลดลงช่วยให้หายเมื่อยไปได้บ้าง แต่การที่มลทั้งหยิกทั้งทึ้งทำให้เคียวเจ็บอยู่ไม่ใช่น้อย
ในที่สุดวิทยาธรกับภูตก็มาประจันหน้ากันอีกครั้ง
"ปล่อยข้า" มลคำราม พยายามยกแขนของคนที่เคยเรียกว่าเพื่อนออกไป
"นายมีสติหน่อย" เคียวพูด แม้จะรู้ว่าไม่มีประโยชน์ แต่เขาจะทำอะไรได้มากกว่านี้เล่า
"ปล่อยข้า" มลพูดย้ำคำเดิม ก่อนจะใช้ฟันซี่ใหญ่กัดแขนเคียวอย่างแรง
ภูตหนังสือสะดุ้ง ปล่อยแขนตัวเองออกจากอดีตเจ้าชายวิทยาธรทันที  เขาต้องไปหาเธอ เขาจะไม่ยอมให้ใครหรืออะไรมาขัดขวางเด็ดขาด เธอรอเขาอยู่
เคียวลูบแขนที่ถูกกัด เขาไม่คิดเลยว่ามลจะเล่นวิธีนี้ เหมือนเด็ก ๆ ทว่าเขาไม่มีโอกาสจะรำพึงกับตัวเองนานนัก เมื่อตั้งสติได้ เขาก็เห็นว่ามลกำลังเข้าสู่หลุมพราง เคียวยืดแขนออกไปอีก ครั้งนี้จับที่ข้อเท้า
มลพยายามเดินต่อไป แม้จะช้ามากเพราะมีผีร้ายถ่วงเท้าอยู่ แต่เขาก็ไม่แม้แต่จะก้มลงแกะมือออก เขาจะเสียเวลาอีกไม่ได้แม้ชั่วขณะเดียว เขาเดินต่อไป พยายามเตะตัวเกะกะน่ารำคาญออก
ตอนนี้เคียวหมอบราบไปกับพื้น พยายามยึดข้อเท้าเพื่อนไว้ด้วยแรงทั้งหมด แต่แรงของภูตเร่ร่อนหรือจะสู้กับแรงคนที่ตกอยู่ในภวังค์ได้ สุดท้ายเคียวจึงตัดสินใจใช้แรงเฮือกสุดท้ายปลุกปล้ำให้มลลงไปอยู่บนพื้น
ตอนนี้พวกเขาทั้งสองอยู่ในท่าหมิ่นเหม่มาก เคียวคร่อมบนตัวมล ขณะที่เด็กอายุน้อยกว่าพยายามดีดดิ้น
"เจ้าจะทำอะไรข้า"
"มีสติหน่อย มล" เคียวว่า เขาแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ด้วย มลเป็นคนเตือนพวกเขาเรื่องนางเวมานิกเปรตเองไม่ใช่หรือ มลรู้พิษสงของเธอดีที่สุด ทำไมถึงพลาดท่าขนาดนี้ได้"มีสติหน่อย"
แต่มลไม่ฟัง เขาพยายามดิ้นอีก
เคียวคิดถึงตอนที่กูณฑ์เกือบตกอยู่ในมนตร์สะกด แต่รอดมาได้เพราะเขาหยิกแขนเรียกสติ เคียวทดลองหยิกแขนมลดูบ้าง แต่ก็ดูจะไม่ได้ผล
'คิดสิ' เคียวพูดกับตัวเอง 'อะไรทำให้กูณฑ์ได้สติ'
ราวกับมีใครมาเปิดไฟนำทางให้เห็นในอุโมงค์มืด สิ่งที่ทำให้กูณฑ์ได้สติไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความกลัว กลัวว่าจะทำร้ายคนที่ตัวเองรัก กูณฑ์ไม่อยากให้เคียวคิดว่าเขานอกใจ ถึงแม้ความจริงพวกเขาทั้งสองจะไม่ได้เป็นอะไรมากกว่าเพื่อน เคียวตัดสินใจได้ในฉับพลันนั้น เขาต้องพูดชื่อหนึ่งออกมาและหวังว่ามันจะทำให้มลได้สติ เพราะถ้าไม่ได้ผล เคียวเองก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน
"มล คิดถึงอุสาสิ เธอรอให้นายกลับไปอยู่นะ"
"อุสา" มลทวนคำ ชื่อนี้ช่างคุ้นหูเหลือเกิน ราวกับเป็นชื่อคนสำคัญ
เคียวสังเกตเห็นว่ามลเริ่มกลับมามีสติอีกครั้งจึงรีบสำทับ "อุสาไง เด็กผู้หญิงน่ารัก ๆ ใส่ชุดใบไม้ มีเขากวางเล็ก ๆ ชอบพูดเจื้อยแจ้ว"
"อุสา" ครั้งนี้มลตะโกนขึ้นมา เขาผลักเคียวออกจากร่างและผุดลุกขึ้นนั่ง ก่อนหันมองไปรอบ ๆ "อุสาอยู่ไหน"
"อุสาไม่ได้อยู่ที่นี่" เคียวพูด "แต่เธอปลอดภัยดี เรามาทำภารกิจกัน จำได้ไหม"
คราวนี้มลพยักหน้า สติเริ่มกลับมา
"ขอบใจเจ้ามากนะ ไม่อย่างนั้นข้าคงแย่ไปแล้ว"
"กลับไปหากูณฑ์ก่อนเถอะ แล้วเราค่อยวางแผนกันต่อ" เคียวชวน
หัวหน้าเวมานิกเปรตเริ่มรู้สึกว่าบ่าวรับใช้คนใหม่ของเธอเดินช้าผิดปกติ ความจริงเธอไม่ค่อยอยากได้บ่าวอัปลักษณ์แบบนี้นักหรอก แต่ก็ไม่มีทางเลือก อย่างน้อย ๆ ถึงหน้าตาเด็กนั่นจะน่าเกลียด แต่ก็มีแรงช่วยทำงานได้ เธอพยายามเดินช้า ๆ ให้อีกฝ่ายตามทันก็แล้ว หยุดรอก็แล้ว แต่ก็ไม่เห็นจะมาสักที ในที่สุดเธอก็ต้องย้อนกลับไปรับ นึกกลัวว่ามนตร์สะกดจะเสื่อม แล้วความกลัวของเธอก็เป็นจริง แววตาของเด็กอัปลักษณ์นั่นกลับมาเป็นปกติแล้ว และมันก็กำลังจะหนีเธอไป เจ้าของเกาะโกรธมากจนอยากกรีดร้อง แต่ก็ต้องข่มอารมณ์ไว้และพูดด้วยเสียงอ่อนหวาน
"เจ้าจะไปไหนหรือ ไม่อยากอยู่กับข้าแล้วหรือ"
คราวนี้มลรอบคอบกว่าเดิม เขานั่งภาวนาคาถาที่เจ้าตาเคยสอนไว้ไม่หยุด
นางเปรตเดินเข้ามาใกล้ ตั้งใจจะบังคับให้มลสบตากับตัวเองอีกครั้ง แต่คราวนี้เคียวไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว เขาใช้มือทั้งสองข้างดันเธอไม่ให้เข้ามาใกล้
"ถอยไปนะ เจ้าภูตชั้นต่ำ"
เคียวรู้ดีว่าลำพังฤทธิ์ของเขาตอนนี้มีไม่พอที่จะกันเธอไว้ได้นานแน่ เขาหันไปพูดกับมล
"สวดมนต์เพิ่มพลังให้ฉันหน่อย บอกให้โอกูโบะ ไดจิ"
ภูตหนังสืออย่างเคียวนั้นมีวิธีเติมพลังอยู่สองทาง หนึ่งคือต้องอยู่ใกล้ขุมพลังหรือหนังสือของตน แต่พลังที่ได้จากหนังสือก็เป็นเหมือนกับมนุษย์กินอาหาร เป็นพลังที่ทำให้ดำรงชีวิตอยู่ได้เท่านั้น แต่วิธีรับพลังแบบที่สองคือการที่มีคนอุทิศส่วนกุศลให้โดยเฉพาะการอุทิศแบบเฉพาะเจาะจง จะเปรียบเหมือนการกินอาหารเสริมที่ช่วยให้พลังของเคียวเพิ่มขึ้นหลายเท่า
มลพยักหน้า เขารีบสวดมนต์อุทิศส่วนกุศลให้เพื่อนทันที
"ต่ำหรือ" เคียวหัวเราะ "อย่างน้อย ๆ ผมก็ไม่เคยสะกดใครมาเป็นทาส"
เวมานิกเปรตใคร่ครวญ บางทีเธอควรสะกดภูตหนังสือตนนี้ก่อน ดังนั้นเธอจึงพูดด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน
"ท่านพูดอะไรเช่นนั้น" ผู้เสวยทั้งบาปและบุญพูดด้วยเสียงออดอ้อน ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังเข้ามากอดรัดเคียวไว้อีกต่างหาก "ข้าต้องการให้พวกท่านมีความสุขด้วยกันที่นี่ต่างหาก"
นางเวมานิกเปรตมั่นใจมากว่าเสน่ห์ที่เกิดขึ้นจากผลบุญของเธอจะทำให้เคียวหลงเสน่ห์ แต่น่าเสียดายที่มันไม่ได้ผล ไม่ใช่ว่าเธอไม่สวย เธอสวยมากทีเดียว แต่ไม่ว่าจะเป็นเคียวในชาตินี้หรือไดจิในชาติก่อนก็เหมือนกัน เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงเลย
"ฟังผมนะ เอามะม่วงทองมา แล้วปล่อยพวกเราไปเดี๋ยวนี้" เคียวคำราม เขาไม่อยากทำร้ายผู้หญิง แต่ก็ไม่มีทางเลือก เขายื่นมือไปบีบคอเธอ เขารู้ว่าเธอไม่ตายหรอก แต่คงทรมานน่าดู เธอดิ้นรนไปมาอย่างน่าสงสาร แต่เคียวก็ไม่ยอมใจอ่อน
"ได้โปรดเถิดท่าน ปล่อยข้า ข้าจะไปเอามาให้"
เคียวค่อยคลายมือออก นางเปรตลงไปหอบอยู่บนพื้น
"ไปสิ"
"เจ้าค่ะ" นางเปรตรีบลุกขึ้นไปปฏิบัติตามคำสั่งทันที แต่ว่าเธอไม่ยอมแพ้แค่นี้หรอก สงครามยังไม่จบสักหน่อย
"เดี๋ยวเราจะไปรอที่เดิมนะ" เคียวตะโกนไล่หลังไป
เด็กทั้งสองกลับมาหากูณฑ์ที่ยังคงมีสีหน้าเคลิ้มฝันอยู่ ร้อนถึงเคียวที่ต้องส่งกระแสจิตเจ้าไปเรียกสติ
"ฉันกลับมาแล้ว"
กูณฑ์สะดุ้ง หันมามองเคียวด้วยท่าทางเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน
"เคียว" เขาเรียกเสียงอ่อน
เคียวกอดเพื่อนเอาไว้ "ไม่เป็นไร เราจะผ่านไปด้วยกัน"
ไม่นานนางเปรตก็เข้ามาพร้อมมะม่วงทอง เธอพยายามชักชวนให้เด็กทั้งสามลองชิมมะม่วงทองที่แสนอร่อย
"ไม่ครับ" เคียวปฏิเสธ เขารีบเอื้อมมือไปรับมะม่วงเจ้าปัญหาสอดเข้าไปในเสื้อคลุมก่อนที่เพื่อนทั้งสองของเขาจะหลงกลอีก
ตอนนี้นางเปรตเริ่มมีอาการที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้งดงามเหมือนนางฟ้าอีกแล้ว แต่ดูน่าเกลียดน่ากลัวไม่ต่างจากอสูรกาย บรรยากาศบนเกาะก็ดูรกร้างน่ากลัว ไม่เหลือเค้าความสวยงามเลยแม้แต่น้อย
"รีบไปกันเถอะ" กูณฑ์ชวน เขาไม่อยากอยู่บนเกาะประหลาดนี่ต่อไป แม้เพียงวินาทีเดียว
เด็กทั้งสามรีบวิ่งไปขึ้นเรือที่จอดอยู่กลางน้ำ และรีบแล่นเรือออกไปในความมืด พวกเขาไม่รู้ว่าจะไปไหน รู้อย่างเดียวคือต้องหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้


ฝ่ายเจ้าของห้องนอนเมื่ออยู่ ๆ มีผู้ชายเข้ามาชิด เธอก็เลือกทำในสิ่งที่คนปกติทุกคนควรทำ คือ พยายามลุกไปขอความช่วยเหลือ
'แย่แล้ว' มลคิด เขาไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน แต่ถ้าปล่อยให้เธอไป มีหวังเขาโดนรุมกระทืบแน่ เขาจึงดึงชายสไบของเธอไว้
"ปล่อยข้านะ บอกให้ปล่อย" แก้วประไพพยายามสะบัดออก และในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จ เธอกำลังจะเปิดประตูห้องแล้ว มลตัดสินใจในฉับพลันนั้นเอง เขาร่ายมนตร์มหาเสน่ห์ใส่เธอทันที ความจริงเขาไม่อยากทำแบบนี้เลย การร่ายมนตร์สเน่ห์เป็นการกระทำที่น่ารังเกียจเพราะผู้ถูกมนตร์เสน่ห์จะหลงรักผู้ร่ายมนตร์และยอมทำทุกอย่าง มอบทั้งกายและหัวใจให้ แต่คราวนี้เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน มลก็จำเป็นต้องใช้มาตรการสิ้นท่า เพราะหากเขาไม่ร่ายมนตร์ มีหวังเธอคนนี้ไปเรียกพวกพ้องมารุมเขาแน่ มลยังไม่อยากตายนะ
แก้วประไพชะงัก เธอหันกลับมาหามลด้วยใบหน้าแดงเรื่อ
"ท่านเป็นใคร" เทวาสุรีถามอย่างอ่อนโยน
"ข้าชื่อมล เป็นเจ้าชายวิทยาธร ข้าไม่รู้ว่าข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วท่านล่ะเป็นใคร" มลว่า
แก้วประไพเดินกลับมา เธอซุกตัวลงบนตักของมล
"ข้าชื่อแก้วประไพ เป็นธิดาของท้าวชยังกูร บางทีเทวดาคงอุ้มท่านมาให้ข้ากระมัง"
มลหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะผลักเธอออกไป เขารู้ว่าเธอต้องการอะไร แต่เขาให้เธอไม่ได้ เขามีอุสาอยู่แล้ว เขาไม่อยากทำร้ายน้อง ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่อยากทำร้ายแก้วประไพ นี้ไม่ใช่ความต้องการของเธอจริง ๆ แต่เป็นเวทมนตร์บังคับให้เป็นไป
"ท่านรังเกียจข้าหรือ" แก้วประไพสะอื้น
มลถอนหายใจ "ข้าไม่ได้รังเกียจ แต่ว่า.. ท่านช่วยบอกทางออกให้ข้าหน่อยได้หรือไม่ ข้ามีภารกิจต้องกลับไปทำ"
"ท่านจะกลับมาหาข้าแน่นะ" แก้วประไพถามย้ำ
มลพยักหน้า เขาจะกลับมา แต่ไม่ได้จะรับเธอเป็นภรรยาหรอกนะ
แต่ก่อนที่แก้วประไพจะบอกทางออกให้แก่มล ประตูห้องนอนก็ถูกถีบเปิดออก เผยให้เห็นกลุ่มอสุราถืออาวุธครบมือ คนนำทัพมาคือท้าวชยังกูรนั่นเอง
"เจ้าบังอาจมากที่กล้ามาลวนลามลูกสาวข้า"
"ช้าก่อน" มลว่า เขายังไม่ทันทำอะไรเธอเลยนะ
แก้วประไพคุกเข่าต่อหน้าผู้เป็นบิดา ก่อนจะอ้อนวอนว่า "เสด็จพ่อ โปรดเมตตาด้วย เขาเป็นสามีของลูก"
"เฮ้ย!" มลอุทาน นี่อะไรกัน เนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้รองนั่ง อยู่ ๆ ก็มีกระดูกมาแขวนคอเสียอย่างนั้น
หากแก้วประไพคิดว่าพูดแบบนั้นแล้วท้าวชยังกูรจะใจอ่อน เธอก็คิดผิด เพราะพอได้ยินลูกพูดแบบนั้น ถามท้าวอสุราก็โกรธหนักกว่าเดิมเสียอีก
"ไปจับมันมาให้ได้" ชยังกูรออกคำสั่ง
พวกอสูรวิ่งเข้ามา ตั้งใจจะจับตัวมลเพื่อเอาความดีความชอบ มลรีบยิงธนูออกไปทันที ลูกศรของเขาเป็นกลายเป็นอาวุธสารพัดช่วยให้พวกอสูรชะงักไปบ้าง แต่มลรู้ว่าทำแบบนี้ก็แค่ยืดเวลาตายเท่านั้นเอง เขาคนเดียวจะสู้กับอสุราตั้งสี่ห้าตนได้อย่างไร ทำไมอยู่ ๆ เขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้นะ
"ถอนผมสิ" เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหู
มลตัดสินใจทำตาม เขาถอนผมออกมากระจุกหนึ่ง ก่อนจะโปรยลงบนพื้น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำไปทำไม ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนบอกให้เขาถอนผม แล้วคนคนนั้นเป็นใคร ต้องการอะไรจากเด็กชาย แต่วิทยาธรรู้โดยสัญชาตญาณว่าคนผู้นั้นเป็นมิตร
อสูรตนหนึ่งหัวเราะ "อยากหัวล้านก็ไม่บอก"
แต่แล้วพวกเขาก็หัวเราะไม่ออก เมื่อเห็นว่าผมกระจุกนั้นกลายเป็นกองทัพวิทยาธร จากที่เคยคิดว่าจะใช้วิธีหมาหมู่ ตอนนี้จำนวนเท่ากันแล้ว
มลเองก็ประหลาดใจพอ ๆ กัน เขารู้ว่ามีวิชานี้อยู่ แต่ก็ไม่เคยเรียน ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าไม่ได้สู้อยู่คนเดียว ต้องมีใครสักคนใช้เวทมนตร์สร้างร่างสังเคราะห์ให้เขา
ร่างสังเคราะห์ของมลต่างเข้าไปสู้กับพวกลูกน้องอสุราเป็นคู่ ๆ ต่างฝ่ายต่างสู้กันเต็มที่ ส่วนมลก็หันมาสนใจหัวหน้า
ท้าวชยังกูรฟาดเด็กชายรับเขาไว้ด้วยคันธนู แก้วประไพกอดขาผู้เป็นพ่อไว้แน่น กันไม่ให้ทำอะไรชายที่เธอรัก
"ถอยไป แก้วประไพ" พญาอสุราสั่ง
"ไม่ถอยเพคะ" แก้วประไพพูดอย่างหนักแน่น "เสด็จพ่อ อย่าฆ่าเขาเลยนะเพคะ เห็นแก่ลูกเถิด"
ชยังกูรโกรธจนตัวสั่น เขาขังลูกไว้ในหอคอยเจ็ดชั้น ป้องกันไม่ให้ใครมายุ่มย่าม แต่ทำขนาดนั้นแล้วก็ยังไม่สามารถรักษาลูกสาวตัวเองไว้ได้ ตอนนี้เขาจะขยับไปไหนก็ไม่ถนัดเพราะลูกจอมดื้อเกาะขาเขาไว้ไม่ปล่อย เมื่อชยังกูรเห็นว่าไม้แข็งไม่ได้ผลจึงหันมาใช้ไม้อ่อน บางทีอาจเป็นความผิดเขาเองก็ได้ที่พยายามรักษาความไร้เดียงสาของลูกไว้ แก้วประไพก็โตเป็นสาวแล้ว สมควรจะมีคู่ครองที่เหมาะสม หากเขาหาคู่ให้เธอตั้งแต่ต้น ลูกเขาก็คงไม่ถูกวิทยาธรชั้นต่ำย่ำยี
"ฆ่ามัน แล้วพ่อจะหาคู่ครองที่เหมาะสมกว่าให้" พญาอสุราพูดอย่างอ่อนโยน
"ไม่เพคะ ลูกรักเขา"
มลได้แต่มองฉากละครโศกนาฏกรรมที่ดำเนินไปอย่างสับสน ตอนนี้เขาน่าจะถือโอกาสเผ่นหนี แต่เขาทำใจทิ้งให้แก้วประไพไปไม่ได้จริง ๆ
"ยิงศรนาคสิ" เสียงกระซิบลึกลับดังขึ้นอีก
มลทำตาม พญานาคเลื้อยออกมา
"เหอะ เจ้ารักมันเพราะมนตร์ต่างหาก เดี๋ยวพอพ่อ.." ยังไม่ทันที่ชยังกูรจะพูดอะไรต่อ พญานาคตัวมหึมาก็มารัดเขาไว้
พวกอสูรที่เป็นลูกน้องต่างอุทานด้วยความตกใจ บางคนอยากจะเข้ามาช่วย แต่คู่ต่อสู้ไม่ยอมให้เข้ามาช่วยง่าย ๆ
ปกติแล้วชยังกูรสู้กับพญานาคได้สบายมาก แต่เพราะถูกเล่นทีเผลอเลยเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ ชยังกูรพยายามขยายขนาด แต่ยิ่งขยายพญานาคก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น แถมยังโดนพิษของพญานาคเสียจนมึนไปหมด ให้ตายสิพญาอสูรผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขาจะต้องมาแพ้วิทยาธรตัวกระจ้อยนี่นะ ชีวิตช่างไม่แน่นอนเอาเสียเลย
"เสด็จพ่อ" แก้วประไพกรีดร้อง "เสด็จพ่อ"
ชยังกูรยิ้มให้ลูกสาว "ลูกรัก เจ้าโชคดีแล้วที่ได้สามีเก่งกาจ ฝากเนื้อฝากตัวกับเขาให้ดี"
"ท่านมล" แก้วประไพหันมาขอร้องชายที่เธอคิดมอบกายถวายชีวิตให้ "โปรดปล่อยเสด็จพ่อของข้าด้วยเถิด"
"เสด็จพ่อของท่านต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ทำร้ายใครอีก" มลพูดเสียงก้องกังวาน
ชยังกูรพยักหน้ารัว ๆ "ข้าสัญญาว่าจะตั้งอยู่ในศีลธรรม ไม่เบียดเบียนใครอีก หากข้าผิดคำพูด ขอให้สวรรค์ลงโทษ"
มลเรียกพญานาคกลับมา พญานาคคลายรัดออก กลับคืนร่างเป็นลูกศรดังเดิม เสร็จแล้วเขาก็หันไปหาร่างสังเคราะห์ของเขาที่หยุดการต่อสู้แล้ว เพราะพอหัวหน้ายอมแพ้ พวกลูกน้องก็พากันวางอาวุธ ร่างสังเคราะห์นี้ก็มีเมตตาพอตัว เพราะพออีกฝ่ายวางอาวุธ ไม่คิดสู้ พวกมันก็ไม่กระหน่ำซ้ำเติม ได้แต่พากันยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น
ชยังกูรลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินมาหามล "ขอบคุณท่านมากที่ไว้ชีวิตข้า ไหน ๆ ท่านก็เป็นสามีลูกข้าแล้ว ข้าขอจัดงานแต่งให้ถูกต้องตามประเพณี เสร็จแล้วก็จะยกบ้านเมืองให้ท่านปกครองต่อไป"
มลอ้าปากค้าง นี่มันอะไรกัน เขาตั้งใจจะทำภารกิจเพื่อเอาบ้านเมืองของตัวเองคืน แต่อยู่ ๆ ก็มีคนมายกบ้านเมืองให้เสียอย่างนั้น แถมยังแถมลูกสาวให้อีก แก้วประไพเองก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร เป็นเทวาสุรีที่สะสวยอยู่ แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่สวยไม่สวย ประเด็นมันอยู่ที่มลไม่เคยคิดจะเป็นพวกเจ้าชู้หลายเมีย เขามีพ่อเป็นวีรบุรุษมาตลอด พ่อของเขายังมีแม่แค่คนเดียวได้ มลก็อยากมีเมียแค่คนเดียวเหมือนกัน และตำแหน่งนั้นก็ควรเป็นของอุสา เด็กสาวที่เป็นกำลังใจให้เขามาตลอด ไม่เคยรังเกียจแม้ตอนที่เขาหน้าตาอัปลักษณ์ แต่ครั้นเขาจะปฏิเสธพญาอสุราก็ใช่ที่ เพราะต่อให้ตอนนี้อีกฝ่ายยอมแพ้ ก็ไม่ใช่ว่าพอเขาปฏิเสธแล้วจะไม่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาอีกเพราะหาว่าไปดูถูกลูกสาวเขา
"ขอบคุณท่านมากที่จะยกธิดาที่พร้อมไปด้วยรูปสมบัติและคุณสมบัติให้ข้า" มลหยอดคำหวาน "ทว่าตอนนี้ข้ามีภารกิจต้องทำ ดังนั้นจึงขอความกรุณาท่านบำรุงเลี้ยงธิดาของท่านไว้ก่อน หากข้าทำภารกิจเสร็จแล้วจะรับนางไปเอง"
ชยังกูรรับคำ "ข้าจะดูแลนางอย่างดี"
"ให้ข้าไปด้วยไม่ได้หรือท่าน" แก้วประไพถาม
มลส่ายหน้า "ท่านจงอยู่กับบิดาเถิด ข้าสัญญาว่าจะกลับมา"
"ท่านจะไปที่ใดหรือ ให้ข้าสั่งให้พวกทหารไปส่งท่านไหม" ชยังกูรเสนอ
ความจริงแล้วมลก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะไปไหน เขาอยากกลับไปหาเพื่อนทั้งสอง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าพวกนั้นอยู่ที่ไหน ยังจะรออยู่ที่เดิมหรือว่าออกจะเดินทางไปแล้ว มลไม่อยากให้พวกอสูรติดตามไปด้วยเท่าไหร่ จะหาว่าเขามองโลกในแง่ร้ายก็ได้ แต่เขายังไม่ไว้ใจพวกนี้เต็มที่นัก
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าไปเองดีกว่า ไม่อยากรบกวนพวกท่าน ขอเพียงบอกทางออกไปจ่กเมืองและช่วยเตรียมเสบียงอาหารให้ ก็เป็นบุญคุณยิ่งแล้ว" มลตอบแบ่งรับแบ่งสู้
ชยังกูรพยักหน้า ก่อนจะสั่งลูกน้องให้เอาเสบียงมาให้มล พร้อมชี้ทางให้
"ช่วยกันแบกหน่อย" มลสั่งร่างสังเคราะห์ของตัวเองซึ่งพวกมันก็ช่วยกันขนของแต่โดยดี
มลกับร่างแยกเหาะออกมาตามที่ชยังกูรชี้ทางให้ ตอนนี้พวกเขาออกจากเมืองอสูรได้แล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปถามหาเพื่อนที่ไหน
"ให้ตายสิ" มลสบถ ไม่รู้เทวดาองค์ใดอุ้มเขามา แต่ดันไม่รู้จักอุ้มเขากลับ
คิดถึงเทวดา เทวดาก็มา เทวดาปรากฏกายต่อหน้ามล
"ขอบคุณท่านมากที่ช่วยปราบชยังกูรให้" เทวดาว่าพลางโปรยดอกไม้เพื่อแสดงความยินดี
ดอกไม้ทิพย์ที่เทวดาโปรยให้ทั้งสวยทั้งหอมอยู่หรอก แต่มลไม่มีอารมณ์มาชื่นชมดอกไม้ เขาจำเสียงเทวดาองค์นี้ได้ เป็นเสียงที่คอยกระซิบให้เขาทำโน่นทำนี่ และคงเป็นเทวดาองค์เดียวกับที่อุ้มเขามาหาแก้วประไพด้วย
"ด้วยความยินดี" มลตอบอย่างสุภาพ แม้จะไม่อยากสุภาพด้วยเลยก็ตาม "แต่ท่านช่วยพาข้ากลับไปหาเพื่อนได้หรือไม่"
เทวดาพยักหน้า เสร็จแล้วก็ใช้ฤทธิ์บันดาลให้เสบียงอาหารรวมเป็นห่อเดียว อีกทั้งเสกร่างแยกของมลให้กลับเป็นเส้นผมเหมือนเดิม เขาปรี่มาอุ้มตัวมลไว้และพาเด็กหนุ่มเหาะไป
ถึงเทวดาจะเหาะเร็วเพียงใด ก็ยังช้ากว่าความรู้สึกของมล เขานึกเป็นห่วงเพื่อนทั้งสอง พวกนั้นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับป่าเลยสักอย่าง ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง เทวดาวางมลลงและชี้ทางให้ ปกติเทวดาไม่ค่อยอยากยุ่งกับพวกมนุษย์เท่าไหร่ ถึงจะเป็นมนุษย์ที่เป็นเทพอวตารก็เถอะ มลรีบวิ่งไปหาเพื่อนทันที ในใจก็เป็นห่วงไปต่าง ๆ นานา ได้แต่ภาวนาไม่ให้พวกเขาเป็นอะไร แต่พอมลพบเพื่อนทั้งสอง เขาก็ต้องอุทานออกมาอย่างอารมณ์เสีย เขาทำศึกกับอสุรา ลำบากแทบแย่ แต่คนที่เขาเป็นห่วงกลับนั่งจู๋จี๋กัน ไม่นึกเป็นห่วงเขาสักนิด
"อ้าว มลกลับมาแล้วหรือ" กูณฑ์ทัก "ได้อะไรมาบ้างล่ะ"
มลเหวี่ยงเสบียงอาหารลง "ไม่คิดจะห่วงกันบ้างหรือไง"
กูณฑ์เลิกคิ้ว "ให้ห่วงอะไรล่ะ นายไปยังไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ"
มลยกมือขยี้หัว
"เกิดอะไรขึ้น" เคียวถาม "ทำไมนายไม่ใส่หน้ากากแล้วล่ะ เสบียงเยอะแยะอย่างนี้มาจากไหน"
มลถอนหายใจ เขาจะโมโหไปก็เปล่าประโยชน์ พวกเขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย มลใส่หน้ากาก ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องให้เพื่อนทั้งสองฟัง


"ไปกันได้หรือยัง" มลตะโกนใส่คู่รักที่จ้องตากันหวานเชื่อม ใครอิจฉา ไม่มี มลแค่อยากทำภารกิจให้เสร็จ ๆ ไปต่างหาก
"โอเค โอเค" กูณฑ์ถอนสายตาจากเคียวมามองมล "เดี๋ยวเราไปกันเลย"
จริงอย่างที่พระอินทร์สัญญาไว้ พวกเขาใช้เวลาแค่สามวันก็มาถึงอาศรมของกาลฤๅษี
"ไปอย่างไร มาอย่างไรเล่า พวกเจ้า" ผู้อาวุโสกว่าทัก "นี่จะมาเยี่ยมพระยาหนุราชอีกแล้วหรือ"
"ไม่ใช่ครับ" กูณฑ์รีบปฏิเสธ ก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณให้มลเป็นคนเล่าเรื่องให้ฤๅษีฟัง
หลังจากที่กาลฤๅษีฟังจบก็ลูบเคราตัวเองช้า ๆ "เจ้าแน่ใจหรือว่าจะทำแบบนี้ ถ้าเจ้ากลับไปอาจเกิดสงครามได้เลยนะ"
"ข้ามั่นใจขอรับ" มลพูดอย่างหนักแน่น แววตาเป็นประกายกล้า เขาบุกบั่นมาถึงขนาดนี้แล้ว จะยอมแพ้ง่าย ๆ ได้อย่างไร เขาต้องไปทวงสิทธิ์ที่เขาควรได้คืนมา
"ครองเมืองก็มีแต่ปัญหานะ" ฤๅษียังคงพยายามเกลี้ยกล่อม "ทุกวันนี้เจ้าก็อยู่ดีมีสุขอยู่แล้วมิใช่หรือ จะไปเอาทุกข์มาใส่ตัวทำไม"
มลยิ้มเหี้ยม "ข้ามีความสุข แต่พ่อแม่ข้าต้องทุกข์ ข้าเป็นลูกอกตัญญูแบบนั้นไม่ได้หรอก ไหนจะประชาชนอีกล่ะ ผู้นำที่โหดเหี้ยม วางแผนฆ่าได้กระทั่งพ่อและพี่น้องของตัวเองมีหรือจะปกครองประเทศด้วยเมตตาธรรมได้"
ฤๅษีถอนหายใจ "เมื่อเจ้ามั่นใจอย่างนั้น ข้าก็จะทำพิธีให้ ไปเอาของมาเสีย"
"เดี๋ยวฉันไปหยิบให้เอง" เคียวอาสา ทั้งกูณฑ์และมลไม่ว่าอะไร เพราะเคียวเป็นคนดูแลของพวกนั้นอยู่แล้ว เนื่องจากภูตเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ไม่หลงในมนตร์สะกดของมะม่วงทอง
เมื่อได้ของมาครบแล้ว กาลฤๅษีจัดการเอากระบองทุบมะม่วงทอง ทำเอากูณฑ์กับมลแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ กลิ่นของมะม่วงทองตอนอยู่ในเปลือกก็ว่าหอมแล้ว พอทุบกระจายออกมาก็ยิ่งหอมกว่าเดิมอีก ร้อนถึงเคียวที่ต้องใช้มือยืดยาวจับทั้งคนรักและเพื่อนไว้คนละข้าง
"ตั้งสติหน่อย" เคียวกำชับ
หลังจากที่ทุบมะม่วงทองแล้ว ฤฤๅษีก็ทุบรากของโสมคนทั้งสี่ชนิดให้รวมกัน เสร็จแล้วก็เอามะม่วงทองกับรากของโสมคนมาทุบรวมกันอีกที จนกระทั่งแทบไม่เหลือเค้าเดิม เด็กทั้งสามได้แต่เฝ้ามองกันอย่างลุ้นระทึก ความหวังของพวกเขาได้เป็นจริงขึ้นมาทุก ๆ ที
"ใกล้เสร็จแล้ว" ฤๅษีพูดขึ้นมาทั้ง ๆ ที่ยังไม่มีใครถาม "เทพอัคนี เชิญมาทางนี้หน่อย"
กูณฑ์ชี้ที่ตัวเอง "ผมเหรอครับ" เขาถามอย่างไม่แน่ใจนัก
"ใช่แล้ว" ผู้อาวุโสกว่าพูดอย่างอดทน "ท่านช่วยจุดคบเพลิงให้ข้าหน่อย"
กูณฑ์หยิบคบเพลิงมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ นึกสงสัยว่าจะจุดคบเพลิงนี้ได้อย่างไร ในเมื่อเขาไม่มีทั้งไฟแช็คหรือไม้ขีดไฟ
"จุดสิท่าน" ฤๅษีเร่ง
"ผมไม่มีไม้ขีดนี่ครับ" เด็กหนุ่มหัวไฟสารภาพเสียงอ่อย
มลตบหน้าผากตัวเองแรง ๆ "เจ้าก็ใช้ไฟในตัวเจ้าจุดสิ ใช้เวทเป็นแล้วไม่ใช่หรือ"
กูณฑ์หัวเราะออกมาอย่างเก้อ ๆ จริงด้วย เขาลืมไปเสียสนิท เด็กหนุ่มรวบรวมพลังเวทไฟจุดคบเพลิง ก่อนจะชูขึ้นเหมือนเทพีเสรีภาพอย่างไรอย่างนั้น
"แล้วท่านก็คบไฟมาเผาเจ้านี่" ฤๅษีชี้ผงบดที่เกิดจากมะม่วงทองและโสมคน
"เผาเลยเหรอครับ" กูณฑ์ถามย้ำ ถึงตอนนี้สิ่งของที่พวกเขาหามาด้วยความยากลำบากจะกลายเป็นกองเละ ๆ ไปแล้ว แต่ให้ตัดใจเผาเลยก็อย่างไรไม่รู้ คงเหมือนกับบางคนที่รู้ว่าคนรักตายไปแล้วก็ยังเก็บซากศพไว้เพราะเมื่อเผาไปคนรักก็จะเหลืออยู่แต่ความทรงจำเท่านั้น
กาลฤาษีพยักหน้ายืนยัน กูณฑ์จึงตัดใจจ่อคบเพลิงไปที่ผงบดนั่น ก่อนจะต้องเจ็บปวดเมื่อเห็นความพยายามของพวกเขากลายเป็นขี้เถ้าต่อหน้าต่อตา เด็กหนุ่มไม่รู้มาก่อนว่าเขาคาดว่าจะเจออะไร แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้ มันต้องมีปาฏิหาริย์บ้างสิ ไม่ใช่กลายเป็นขี้เถ้าธรรมดา ๆ อย่างนี้
"ท่านให้ข้าทำอะไรลงไป" กูณฑ์โอดครวญ "กลายเป็นขี้เถ้าหมดแล้ว"
ฤๅษีกำขี้เถ้าขึ้นมา ก่อนจะปล่อยมันให้ไหลผ่านอุ้งมือ "ขี้เถ้านี่แหละที่เจ้าต้องการเอาให้แมงสี่หูห้าตากินเสีย แล้วมันจะสืบพันธุ์ได้"
"จริงเหรอ" กูณฑ์ถามอย่างคลางแคลง เลยได้รางวัลเป็นฝ่ามืออรหันต์จากคนรักหมาด ๆ
"อย่าเสียมารยาท" เคียวดุ
เด็กหนุ่มหัวไฟลูบหัวที่ถูกตบของตัวเอง ก่อนจะครางเบา ๆ "พูดกันดี ๆ ก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องทำร้ายร่างกายกันเลย" เขาตัดพ้อ
"ก็นายอยากเสียมารยาทก่อนทำไมล่ะ" เคียวว่า "ฤๅษีท่านจะหลอกเราไปทำไม"
กูณฑ์ยกมือขึ้นไหว้ฤๅษี "ขอโทษจริง ๆ ครับ ผมแค่.."
ผู้อาวุโสกว่ายิ้มอย่างมีเมตตา "ไม่เป็นไร เจ้าจงรีบเอากระบองไปคืนท้าวไวยวิกเถิด เสาค้ำบาดาลไม่ควรเอาออกมานานเกินไป"
"เราไปยึดเมืองคืนแล้วค่อยเอาไปคืนไม่ได้เหรอขอรับ" มลถาม เขาไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้อีกแล้ว ตอนนี้หากไม่กลัวเสียมารยาท เขาอยากรีบเร่งเดินทางไปจัดการอัครเดชเลยด้วยซ้ำ
"เจ้าเอาเสาไปคืนท้าวไวยวิกก่อนเถิด ไม่เสียเวลาเท่าไรหรอก เจ้าอาจจะได้อะไรตอบแทนมาบ้างก็ได้" ฤาษีพูดเป็นนัย
มลถอนหายใจ แม้เขาจะไม่ได้เรียนวิชากับกาลฤๅษีหลากหลายวิชาเหมือนกับที่เขาเรียนกับวโรดม แต่ถึงจะสอนแค่ไม่กี่วิชาก็ยังถือว่าเป็นอาจารย์ สำหรับเด็กชายแล้วคำสั่งของอาจารย์ก็ไม่ต่างอะไรกับคำสั่งของพ่อแม่ที่ต้องปฏิบัติตามด้วยความเคารพ
"ถ้าอาจารย์สั่งอย่างนั้น ข้าก็คงต้องไป"
"หากเจ้ากลัวเสียเวลา เดี๋ยวข้าจะส่งพวกเจ้าไปเอง"
ยังไม่ทันที่เด็กทั้งสามจะตั้งตัว กาลฤๅษีใช้ไม้เท้าเคาะหัวพวกเขาทีละคน พวกเขารู้สึกเหมือนกับอยู่ในวังวนหลากสีสัน เวียนหัวจนอยากจะอาเจียน และอยู่ ๆ วังวนนั้นก็หยุดลงอย่างฉับพลันไม่ต่างจากที่มันเริ่มต้น เด็กทั้งสามตกลงมากลางท้องพระโรง
"อุกกาบาต" มหาดเล็กที่กำลังเข้าเฝ้าอยู่ร้อง
"ไร้สาระสิ้นดี" อำมาตย์ผู้ใหญ่ตำหนิ "เราอยู่ใต้ดิน จะมีอุกกาบาตได้ฉันใด นี่จะต้องเป็นศัตรูมาบุกเมืองเราแน่"
พวกเด็ก ๆ ที่ล้มระเนระนาดต่างพากันยันตัวลุกขึ้นนั่ง ปากก็สบถสาบานไปด้วย
"ให้เตรียมตัวก่อนก็ไม่ได้"กูณฑ์บ่นพลางลูบหลังที่ช้ำเพราะแรงกระแทก
ตอนที่ลงมา มลเผลอเอาหน้าลง หน้ากากเลยเลื่อนหลุดเล็กน้อย ตอนนี้เขากำลังจัดให้มันเหมือนเดิมอยู่
ท้าวไวยวิกลุกจากบัลลังก์มาทักทายพวกเด็ก ๆ
"ในที่สุดพวกท่านก็กลับมาแล้ว"
"พระเจ้าค่ะ" มลว่า "พวกกระหม่อมสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์มากที่ทรงให้เรายืมกระบอง ตอนนี้เราไม่จำเป็นต้องใช้มันแล้วจึงจะขอมอบคืนให้พระเจ้าค่ะ"
เจ้าเมืองบาดาลยิ้มแยกเขี้ยว "แล้วไหนเล่า กระบองของเรา"
เด็กทั้งสามต่างมองหน้ากันไปมา ต่างคนก็คิดว่าอีกฝ่ายมีกระบองอยู่กับตัว
"ไม่ได้อยู่ที่นาย/เจ้าหรอกเหรอ" พวกเขาพูดพร้อมกัน
"ก็ฤๅษีเขาเอาไปทำพิธี" กูณฑ์พูดพลางเกาหัว "แล้วเขาคืนเราหรือยัง"
"น่าจะยังไม่คืนนะ" เคียวว่า
มลเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ฤๅษีคงรีบไปหน่อย ส่งพวกเขามา แต่ดันไม่ส่งของมาด้วย ฉับพลันนั้นเองกระบองก็ตกลงมาตรงหน้าเด็กชาย ไม่ได้มีเพียงแต่กระบอง แต่ถุงขี้เถ้าก็ตกลงมาด้วย สงสัยกาลฤาษีรู้ตัวและรีบส่งมาให้ วิทยาธรน้อยประสานมือเพื่อแสดงความเคารพ ก่อนจะถวายคืนให้แก่ท้าวไวยวิก ราชาเมืองบาดาลสั่งให้ทหารเอากระบองไปเก็บไว้ที่เดิม
"ขอบคุณท่านมากที่รักษาสัญญา หากกระบองนี้ไม่กลับมาค้ำบาดาลจะเกิดเรื่องวิบัติขึ้น"
"เป็นหน้าที่ของพวกกระหม่อมอยู่แล้ว" มลว่า
"จริงสิ เรามีอะไรจะมอบให้ท่านด้วย" พูดจบ ไวยวิกก็เดินเข้าไปหลังม่าน ก่อนจะปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมพระขรรค์
สำหรับกูณฑ์และเคียวแล้ว พระขรรค์ไม่ใช่ของที่น่าตื่นตาตื่นใจเท่าใด พวกเขาใช้อาวุธแบบนี้ไม่เป็นอยู่แล้ว อีกอย่างหนึ่งเพราะมาจากโลกสมัยใหม่ที่มีอาวุธประหลาด ๆ และมีฤทธิ์เดชมากกว่าพระขรรค์เยอะ แต่มลกลับจับมันด้วยมือสั่นระริก ดวงตามีน้ำตาคลอตา
"ทะ ท่านไปได้มันมาได้อย่างไร" มลถามเสียงสั่นเครือ
กูณฑ์ไม่เข้าใจเลยว่าแค่พระขรรค์เล่มเดียว เพื่อนของเขาถึงต้องเป็นเอามากขนาดนี้ แต่เขาก็ยั้งปากไว้ไม่พูดอะไรที่จะทำร้ายจิตใจเพื่อน บางทีพระขรรค์นี้อาจเป็นพระขรรค์วิเศษก็ได้ ถึงจะอธิบายไม่ได้ว่าทำไมมลถึงร้องไห้ก็เถอะ
"มีคนโยนมันลงน้ำ คงหวังจะกำจัดกระมัง ถึงเราจะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องกำจัดพระขรรค์ที่ดีอย่างนี้ก็เถิด แต่เราเห็นว่าพระขรรค์นี้เป็นของวิทยาธรก็เลยเก็บไว้ ตั้งใจจะมอบให้ท่าน"
"ขอบพระทัย" มลสำลักคำพูด "พระขรรค์นี้เป็นของบิดาของกระหม่อม"
"งั้นมันก็คู่ควรจะอยู่กับท่านแล้ว" ไวยวิกตอบ
สามสหายขึ้นมาริมทะเลสาบอีกครั้ง มลเอาแต่ลูบพระขรรค์ราวกับมันเป็นแมว
"พระขรรค์นี้มันสำคัญอะไรนักหนาหรือ" กูณฑ์ถามอย่างไม่เข้าใจ
"พระขรรค์นี้เป็นของพ่อข้า" มลตอบ
"ฉันคิดว่าพ่อนายได้พระขรรค์คืนไปแล้วเสียอีก" เคียวว่าพลางขมวดคิ้ว คิดถึงเรื่องราวที่มลเคยเล่า
"พ่อข้าได้พระขรรค์คืน แต่มันไม่ใช่พระขรรค์ประจำตัว" มลอธิบาย "วิทยาธรแต่ละตนจะมีพระขรรค์ประจำตัวอยู่หนึ่งเล่ม เป็นพระขรรค์ที่มีค่าเสมอเหมือนชีวิต เราใส่จิตวิญญาณของเราไปในพระขรรค์นั้น ต่อให้เอาอาวุธวิเศษแค่ไหนมาแลกก็ไม่มีวิทยาธรตนใดยอมหรอก พระขรรค์นี้เปรียบเหมือนพี่น้องของเรา"
กูณฑ์พยักหน้าช้า ๆ แม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็พอจับใจความได้
"ข้าไม่รู้ว่าทำไมพระขรรค์นี้จึงมาอยู่กับข้าได้ ปกติถ้าจัดการวิทยาธรได้ ผู้ชนะก็จะยึดพระขรรค์ไปด้วย เป็นเหมือนสินสงครามน่ะ พระขรรค์ของพ่อข้าก็เป็นอาวุธที่วิเศษอยู่ ทำไมอัครเดชถึงเอามาทิ้งขว้างราวกับขยะไร้ค่าแบบนี้" มลเลียริมฝีปาก
"อาจเป็นเพราะไอ้อัครเดชไม่คู่ควรกับพระขรรค์นี้ก็ได้" กูณฑ์พูดปลุกปลอบใจ "อาวุธดี ๆ ก็ต้องอยู่กับคนดี ๆ ยิ่งนายบอกว่ามีจิตวิญญาณสถิต บางทีไอ้แก่นั่นอาจกลัวกรรมตามทันก็ได้"
มลยิ้มเหี้ยมเกรียม "เจ้าพูดถูก ถึงพ่อข้าอาจจะไม่มีโอกาสแก้แค้นคนคนนั้นด้วยตัวเอง แต่สวรรค์ก็ส่งอาวุธของพ่อข้ามาให้ ข้าจะใช้พระขรรค์นี่" เด็กชายชูพระขรรค์สู่ฟ้า "ตัดหัวไอ้อัครเดชให้จงได้"
พระขรรค์ที่อยู่ในมือสั่นนิด ๆ ราวกับรับรู้ความต้องการของเจ้านายคนใหม่ของมัน
"ดีแล้ว" เคียวว่า
"นี่เราจะทำสงครามกันจริง ๆ ใช่ไหม" กูณฑ์ถาม
"ก็ใช่น่ะสิ" เพื่อนทั้งสองของเขาตอบ


"งั้นตกลงแผนการกันก่อน" มลพูดอย่างเป็นการเป็นงาน "ข้าจะปลอมตัวเข้าเมือง"
"ปลอมยังไง" กูณฑ์ถามอย่างไม่กระตือรือร้นนัก
"ง่าย ๆ" มลตอบ "ข้าก็แค่ถอดหน้ากากออก" เขาพูดพลางถอดหน้ากากไปด้วย
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "ฉันไม่เคยเข้าใจหลักการหน้ากากของนายเลย ให้ตายสิ"
"เจ้าไม่เข้าใจอะไร" มลถาม
กูณฑ์ชี้ไปที่หน้ากากที่มลวางอยู่ "ก็มันเป็นหน้ากาก ใส่แล้วก็ควรปิดบังแค่ใบหน้า แต่พอนายใส่ สีผิวก็ดันเปลี่ยนไปด้วย ดูยังไงก็อธิบายตามหลักวิทยาศาสตร์ไม่ได้ชัด ๆ"
เคียวหัวเราะคิกคักขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ "โธ่ กูณฑ์ มาอยู่ในแดนหิมพานต์ขนาดนี้แล้วยังจะมาวิทยาศาสตร์อะไรอยู่อีก ทิ้งไปได้แล้วน่า"
"ก็ได้ สรุปว่านายจะถอดหน้ากากเข้าเมือง" กูณฑ์ว่า "เป็นความคิดที่ดีนะ เพราะในเมืองไม่เคยมีใครเห็นหน้านายตอนถอดหน้ากากใช่เปล่า"
มลพยักหน้า
เคียวขมวดคิ้ว "หน้านายตอนถอดหน้ากากนี่เหมือนใคร"
มลเลิกคิ้วเล็กน้อย ประหลาดใจที่อีกฝ่ายถาม แต่ก็ยอมตอบแต่โดยดี "ก็เหมือนท่านพ่อท่านแม่ข้านั่นแหละ จะเหมือนใครได้อีกเล่า"
รอยย่นระหว่างคิ้วทั้งสองของเคียวยิ่งเพิ่มขึ้นอีก "แล้วพ่อของนายก็กำลังถูกตามล่าข้อหากบฏใช่ไหม"
มลใช้กำปั้นทุบลงพื้นแรง ๆ อย่างไม่พอใจนัก "อย่าเรียกพ่อข้าว่ากบฏนะ" เขาคำราม
เคียวยกสองมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ "ฉันไม่ได้จะว่า แต่ปกติพวกกบฏนี่ต้องถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรไม่ใช่เหรอ"
มลยังไม่เข้าใจ "แล้วอย่างไร"
"ก็ถ้านายเอาหน้าที่เหมือนพ่อนายเข้าไปในเมือง อัครเดชอะไรนั่น คงจะไม่ปล่อยนายไว้แน่"
"แล้วจะให้ข้าทำอย่างไรเล่า" มลว่าอย่างร้อนใจ "ใส่หน้ากาก พวกเขาก็จำได้ จะถอดหน้ากากหน้าก็ดันไปละม้ายท่านพ่อเข้าเสียอีก"
"พ่อนายนี่สีผิวเป็นยังไง" เคียวไม่ตอบ แต่กลับย้อนถามแทน
"ผิวเหมือนข้านี่แหละ" มลว่าพลางชูแขนให้ดู "เมืองของข้าก็สีผิวอย่างนี้ทั้งนั้น"
"แล้ววิทยาธรมีสีผิวแบบอื่นหรือเปล่า" เคียวซักต่อไป
"คงมีกระมัง" มลตอบ "เพราะวิทยาธรจริง ๆ ก็เกิดมาจากมนุษย์หรือไม่ก็ลูกครึ่งมนุษย์ที่บำเพ็ญตบะ มนุษย์มีสีผิวหลากหลายอย่างไร วิทยาธรอย่างเราก็ไม่ต่างกัน ว่าแต่เจ้าถามไปทำไม"
"ถ้าผิวนายคล้ำขึ้น อัครเดชก็คงจำนายไม่ได้ง่าย ๆ" เคียวเสนอ
"แล้วข้าจะทำให้ผิวคล้ำขึ้นได้อย่างไร" มลถามกลับ
"ฉันเคยอ่านหนังสือมาพระเอกต้องปลอมตัวก็เลยใช้ว่านมาทาให้ผิวคล้ำ" เคียวว่า "ป่าหิมพานต์มีว่านแบบนั้นหรือเปล่า"
"จะว่ามีมันก็มีอยู่หรอก" มลว่าพลางใช้นิ้วเคาะผืนดินไปด้วย "แต่ฤดูนี้ไม่รู้จะมีหรือเปล่า มันไม่ใช่สมุนไพรวิเศษแบบพวกโสมคนที่จะอยู่ได้ทุกฤดูกาล"
เคียวจ้องตามลเขม็ง "นายไว้ใจฉันหรือเปล่า"
มลเสตามองไปทางอื่น ก่อนจะตอบอ้อมแอ้ม "ผ่านอะไรมาด้วยกันขนาดนี้แล้ว คำถามนี้ยังจะต้องถามอีกหรือ"
"ตกลงไว้ใจหรือเปล่าล่ะ" เคียวถามซ้ำ
มลพยักหน้า "ข้าไว้ใจเจ้า"
"ดีแล้ว" เคียวพูดอย่างโล่งใจ "อย่างที่นายก็รู้ว่าฉันเป็นภูตหนังสือ"
"เป็นภูตหนังสือแล้วเกี่ยวอะไรกับการปลอมตัว" กูณฑ์ขัดขึ้น
"นายคิดว่าหนังสือมันทำมาจากอะไรล่ะ" เคียวย้อนถาม
"ก็กระดาษ แล้วก็หมึกมั้ง" กูณฑ์ตอบอย่างไม่แน่ใจนัก
มลตบอกตัวเอง "ถูกต้อง ดังนั้นฉันเลยพ่นหมึกได้"
"พ่นหมึก เหมือนพวกปลาหมึกน่ะนะ" กูณฑ์ทวนคำ พลางคิดภาพที่เขากับเคียวจูบกัน แล้วเคียวก็พ่นหมึกใส่เขา แล้วเด็กหนุ่มก็ส่ายหัวเร็ว ๆ ไล่ภาพน่าสยองนั้นออกไป
"หมึกไม่ใช่ปลาสักหน่อย เรียกว่าหมึกเฉย ๆ ก็พอแล้ว มันเป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง" แม้ว่ากำลังหน้าสิ่วหน้าขวาน เคียวก็อดให้เกร็ดความรู้ไม่ได้ มันติดเป็นนิสัยแล้วจริง ๆ
กูณฑ์ยักไหล่ "ฉันก็เรียกมาแบบนี้ตั้งนานแล้ว อีกอย่างม้าน้ำก็ไม่ใช่ม้า ไหงถึงไม่เรียกน้ำเฉย ๆ ล่ะ"
เคียวหยิกเขาเข้าให้ "จะไม่ยอมแพ้กันเลยใช่ไหม"
"เลิกเถียงกันก่อน" มลขัดขึ้น "ตกลงที่พูดนี่หมายความว่าอย่างไร"
เคียวหันไปสนใจมล "ฉันพ่นหมึกได้ แต่ไม่ได้พ่นออกมาทางปากหรอกนะ หมึกจะช่วยให้นายผิวคล้ำขึ้น คงจะพอปลอมตัวได้"
"แล้วหลังจากนั้นมันจะล้างออกได้หรือ" มลถามอย่างไม่แน่ใจนัก
"คิดว่าได้นะ" เคียวตอบแบ่งรับแบ่งสู้ แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องเขม็งก็ยอมสารภาพ "ฉันไม่เคยพ่นหมึกใส่ใครมาก่อนเลย"
"เอาเถิด"มลพูดอย่างปลงตก "ผิวเข้มไปหน่อยก็คงไม่เป็นไร เรื่องสำคัญคือต้องไม่ให้อัครเดชจำข้าได้เป็นอันขาด"
"พร้อมแล้วนะ งั้นก็หลับตา"
"ทำไม" มลถาม
"ก็ถ้าไม่หลับตาหมึกก็เข้าตาน่ะสิ"
มลทำตาม
เคียวสะบัดกิโมโนและปล่อยหมึกออกเป็นสายใส่มล "ลืมตาได้"
มลลืมตา พลางสำรวจแขนขาตัวเองที่แม้จะไม่ดำเท่ากับตอนใส่หน้ากาก แต่ก็ไม่ได้ขาวอีกแล้ว ผิวออกจะคล้ำแดดหน่อย.ๆ
"แค่นี้ก็หมดเรื่องแล้ว" กูณฑ์พูดอย่างโล่งใจ "ออกเดินทางกันได้แล้วชิมะ"
"ชิมะคืออะไร" มลถาม ถึงเขาจะอยู่กับกูณฑ์มาเป็นเดือน ๆ แต่ก็ยังไม่เข้าใจศัพท์สมัยใหม่มากนัก อาจเป็นเพราะกูณฑ์ไม่ค่อยพูดคำพวกนี้ ถึงบางครั้งจะมีหลุดออกมาบ้าง แต่ก็ไม่บ่อยนัก
"ชิมะ คือใช่ไหมไงเล่า" กูณฑ์ว่า "นายนี่ไม่คูลเอาซะเลย"
"พูดจาพิลึกอีกแล้ว" มลว่า
"ที่โลกของฉัน ใคร ๆ ก็พูดกัน" กูณฑ์เถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้
"แต่ที่นี่ไม่ได้" มลพูดอย่างจริงจัง "แล้วก็เลิกเรียกตัวเองว่าฉันได้แล้ว ต่อไปต้องใช้ข้าเหมือนคนอื่น ๆ"
"อะไรกันนักกันหนา" กูณฑ์พูดอย่างหงุดหงิด "ก็ใช้แบบนี้มาตลอด ไหงถึงต้องมาเปลี่ยนเอาตอนนี้"
"เข้ามือตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม" มลว่า "เราจะเข้าเมืองของข้า เราต้องปลอมตัวให้เนียน ข้าจะเล่นเป็นวิทยาธรพเนจร ส่วนเจ้าก็เป็นคนรับใช้ของข้า"
"เดี๋ยว เดี๋ยว" กูณฑ์ขัด "ไหงฉันต้องเป็นคนรับใช้นายด้วย"
"ถ้าอย่างนั้นก็เป็นผู้ติดตามก็แล้วกัน" มลว่า
"แล้วมันต่างกันเหรอ" กูณฑ์ถาม
เจ้าชายวิทยาธรหัวเราะ "ก็แค่เรียกให้มันดูดีขึ้นเท่านั้นเอง"
"แล้วทำไมต้องให้เป็นคนรับใช้หรือผู้ติดตามด้วยล่ะ" กูณฑ์ถาม "เป็นเพื่อนกันแบบเดิมไม่ได้หรือไง"
มลส่ายหน้า "ถ้าข้าแนะนำให้เจ้าเป็นสหาย มีฐานะเท่ากัน เจ้าก็อาจจะต้องตอบคำถามอะไรเยอะแยะ คำถามที่บางทีเจ้าก็อาจจะตอบไม่ได้ แต่หากแนะนำให้เป็นผู้ติดตาม พวกวิทยาธรก็จะไม่มาซักอะไรเจ้ามากนัก"
"ก็ได้" กูณฑ์ตอบอย่างไม่เต็มใจนัก "เอาตามที่นายว่า"
"เรียกว่าท่าน" มลว่า "ต่อไปนี้เรียกแทนตัวเองว่าข้า และเรียกข้าว่าท่าน เจ้าต้องฝึกให้ชิน ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะสงสัย"
"คร้าบ ท่าน" กูณฑ์เบ้ปาก นึกสงสัยว่าเป็นแค่แผนการเข้าเมือง หรือเจ้าเด็กนี่หาโอกาสนี้มานานแล้วกันแน่
"ขอรับ" มลแก้ "เจ้าต้องฝึกพูดภาษาของเราให้ชิน"
"ขอรับ" กูณฑ์ยอมตาม
มลมองอย่างไม่ไว้ใจนัก "นี่สำคัญมาก รู้ไหม"
"รู้แล้วน่า" กูณฑ์พูดอย่างไม่พอใจนัก ไอ้เด็กนี่จะย้ำอะไรนักหนา พูดครั้งเดียว คนฉลาด ๆ อย่างเขาก็รู้เรื่องแล้ว
"เดี๋ยวฉัน เอ๊ย ข้าสอนเขาเอง" เคียวว่า
มลพยักหน้า ให้เคียวสอนก็ดีเหมือนกัน เขาเองก็ไม่รู้ศัพท์จากโลกภายนอกนัก
กูณฑ์ใช้เวลาหลายนาทีจำคำศัพท์ที่ควรใช้ ความจริงก็ไม่ได้ยากอะไร แค่เปลี่ยนจากภาษาพูดมาเป็นภาษาเขียนเท่านั้น เช่น คำว่ายังไง ก็เปลี่ยนเป็นอย่างไรหรือเยี่ยงไร
"เจ้าจำได้หรือยัง" มลถาม
"จำได้แล้ว" กูณฑ์ตอบ
"ถ้าอย่างนั้นก็ถอดเสื้อออกมาเสียด้วย"
กูณฑ์สะดุ้ง อากาศหนาวแบบนี้ยังจะให้ถอดเสื้ออีก อีกอย่างเขาไม่อยากถอดเสื้อโชว์หุ่นตัวเองตอนนี้สักหน่อย ยิ่งอยู่ต่อหน้าเคียวด้วยแล้ว
"ทำไมล่ะ"
มลถอนหายใจ "เจ้าจะเข้าเมืองในฐานะคนรับใช้ข้า ข้าใส่แค่โจงกระเบน แต่เข้ากันใส่ชุดเต็มยศขนาดนี้ ใครเห็นก็ต้องสงสัย"
"แต่มันหนาวนี่" กูณฑ์โอดครวญ
"ถ้าอย่างนั้นก็ใส่ไปก่อนก็ได้" มลยอมตาม เขาไม่อยากให้เพื่อนกลายเป็นน้ำแข็งเท่าไหร่หรอก "พอใกล้ ๆ ถึงเมืองค่อยถอดออก เมืองของข้าไม่เคยมีอากาศหนาวหรอก เราควบคุมสภาพอากาศได้'
กูณฑ์ถอนหายใจอย่างโล่งอก "วิเศษ" เขาชำเลืองไปทางคนรัก "แล้วเคียวล่ะ"
"เคียวต้องเข้าเมืองในฐานะหนังสือ" มลพูดอย่างหนักแน่น
"ให้ฉันกลายร่างตอนนี้เลยหรือเปล่า" เคียวถาม
มลส่ายหน้า "ยังก่อน เดี๋ยวข้าจะให้สัญญาณเอง"