ในช่วงเวลาปรกติของซัท ตอนอยู่ในเพนต์เฮาส์ หรือบ้านของเขานั่นแหละ ซัทจะตื่นมา 6 โมงกสังเกต ล้างหน้าล้างตาจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย แล้วนั่งกินกาแฟริมระเบียงอย่างสงบ ๆ พลางมองไปยังโลกเบื้องล่าง ที่อยู่ต่ำลงไป 50 ชั้น
หลังจากนั้นเขาก็ไปออกกำลังกาย ในห้องฟิตเนสส่วนตัวอีกราว ๆ 1 ชั่วโมง ก่อนจะไปอาบน้ำ แล้วกินมื้อเช้าเบา ๆ ไม่เอาถึงกับอิ่มมาก แล้วค่อยนั่งทบทวนบทเงียบ ๆ คนเดียว
นั่นคือเช้าปรกติ ในทุก ๆ วันของซัท แต่เช้าวันนี้มันไม่ปรกติไง เมื่ออาหารที่เขาทำมากินเองนั้น ดันเป็นข้าวผัดอเมริกันชุดคุณหนูไปเสียได้ ซึ่งมันมากเกินไปสำหรับเขา
"ให้ตายสิ เผลอทำอะไรมาเนี่ย นายจืดก็ไม่อยู่ แล้วใครจะกินล่ะทีนี้"
ซัทบ่นพึมพำ ก่อนจะหยิบอาหารไปเททิ้ง แล้ววางจานอาหารเปล่า ๆ ลงไปในอ่างล้างจาน
จากนั้นซัทก็เดินไปหยิบบท แล้วตรงเข้าไปในห้องซ้อมเต้น
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ซัทยืนนิ่งอยู่ตรงหน้ากระจก ด้วยสีหน้าและแววตาเกรี้ยวกราด อกผายไหล่ผึ่ง ตาจ้องมองต่ำแบบเหยียดหยัน มือทั้งสองกางกระดาษออก ทำท่าเหมือนถือถาดอะไรสักอย่าง ก่อนเขาจะยกมันขึ้น แล้วทำท่ากระแทกมันลงไปแบบสุดแรง
"ข้าวผัดไก่ทอดสูตรปีศาจเชิญรับประทานได้!"
ซัทตะโกนใส่กระจกเสียงดังฟังชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะทำหน้าเซ็งแล้วส่ายหัวไปมา อย่างไม่พอใจ
"ไม่ได้ ๆ ดุไป ใครเขาจะมาซื้อกิน"
ซัทบ่นพึมพำ ขณะที่กำลังเดินไปเดินมา สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วไปยืนตรงหน้ากระจกอีกรอบ
ซัทมีแววตาที่ดูเป็นมิตรมากขึ้น ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม มือทั้งสองกางกระดาษออก ทำท่าเหมือนถือถาดอะไรสักอย่าง เขาเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทำท่าเหมือนวางมันลงอย่างแผ่วเบา แล้วปล่อยมือจากกระดาษจนมันร่วงลงสู่พื้น เขาเอียงคอไปทางขวาเล็กน้อย แล้วพูดว่า
"ข้าวผัดไก่ทอดสูตรปีศาจเชิญรับประทานได้เลยนะ"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานและนุ่มนวล ชวนฝัน มือทั้งสองข้างของเขาประกบกันเป็นรูปหัวใจตรงอกข้างซ้าย ใบหน้ายังเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม เขามองตรงไปยังเงาของตัวเอง แล้วขยิบตาซ้ายหนึ่งครั้ง ก่อนจะหลุดขำออกมา
"ไม่ไหว ๆ จอมมารอะไร ท่าทางน่ารักเกิน"
เขาบ่นไปขำไป ก่อนจะก้มลงไปหยิบกระดาษบนพื้น
"พี่ว่าเมื่อกี้โอเคเลยนะ แต่เหมาะไปอยู่ในเมดคาเฟ่มากกว่า"
เสียงของประธานดังขึ้นจากทางด้านหลังของซัท
ซัทหยิบกระดาษขึ้นมาไว้ในมือ ก่อนจะมองหน้าพี่สาวของตัวเองผ่านกระจก
"ลมอะไรหอบพี่มาที่นี่แต่เช้า"
"พี่ก็จะมาเช็กน้องชายสุดที่รักด้วยความเป็นห่วงบ้างไม่ได้รึไง"
"แทนที่จะมาเช็กผม พี่ไปเช็กข่าวไม่ดีกว่าเหรอ เล่นจงใจส่งผมไปร่วมงานกันกับไอ้ชีค กับวีแบบนั้น"
"เรื่องนั้นไม่ต้องเช็กก็รู้ว่าได้ผลดีขนาดไหน แฮชแท็กจอมมารแห่งวงการบันเทิง ขึ้นเทรนในทวิตอีกแล้ว"
ได้ยินแบบนั้นซัทก็ส่ายหัวไปมาอย่างหน่ายใจ ก่อนจะหันหลังกลับไปพูดกับพี่สาวแบบตรงไปตรงมา
"ผมบอกพี่กี่ครั้งแล้วว่า ผมโอเคถ้าพี่จะปั่นข่าว จะสร้างกระแสอะไรผมโอเค เอาเลย แต่อย่างน้อย ๆ ก็ช่วยบอกผมก่อนเถอะ ว่าผมจะต้องไปเจอกับอะไร ผมจะได้เตรียมตัวทัน ผมคือยอดนักแสดงเบอร์หนึ่งของค่าย อาจจะของประเทศนี้ด้วยซ้ำ แค่ปั้นหน้าให้สัมภาษณ์พร้อมกับเมียเก่า ทำไมผมจะทำไม่ได้วะ"
ช่วงต้นประโยค น้ำเสียงของซัทยังดูปรกติดีอยู่ แต่ยิ่งพูด ความเดือดดาลก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
"พี่รู้ พี่รู้ว่าเราทำได้ แต่ความรู้สึกจริง ๆ กับการแสดงมันต่างกันนะ"
ได้ยินพี่สาวพูดแบบนั้น ซัทแทบอยากจะเอามือทุบกระจกให้มันรู้แล้วรู้รอดไป แต่เขาก็ไม่ทำ
"ว่าแต่พูดถึงเรื่องบอกก่อนบอกทีหลัง"
น้ำเสียงของประธานเริ่มเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างฟังได้ชัด
"ถ้าแกอยากไปเดินเล่นแถวไชน่าทาวน์ ทำไมไม่บอกพี่ล่ะ พี่จะได้เอาทีมงานไปด้วย ไม่เห็นต้องแอบไปเลย"
ซัทฟังประธานพูดจนจบ ก่อนจะค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ ท่าทางของเขาดูสงบลง ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
"พี่บอกเองไม่ใช่เหรอว่า ความรู้สึกจริง ๆ กับการแสดงน่ะมันต่างกัน เพราะงั้นแหละ ผมถึงไม่บอกพี่ ขืนบอกไปมันก็จะเป็นการไปทำงานสิไม่ใช่ไปเที่ยว"
พอพูดจบซัทก็แสยะยิ้มออกมา ประธานจึงแสยะยิ้ม และตอบกลับไปว่า
"เข้าใจยอกย้อนดีนี่ ก็ได้คราวนี้พี่แพ้พอใจยัง"
พูดจบประธานก็หุบยิ้มลง ในขณะที่ซัทได้แต่ส่ายหัวไปมา
"งั้นพี่จะบอกได้รึไงยังว่านี้พี่มาทำไม"
น้ำเสียงของซัทฟังดูอ่อนลง จะเกือบจะปรกติ
"ก็มาเพราะเรื่องไชน่าทาวน์นั่นแหละ เด็กคนนั้น เอ่อ ผู้จัดการที่ชื่อบังโตอยู่ไหม"
"เขาชื่อพลูโต ไม่ใช่บังโต แล้วเขาก็ไม่อยู่ วันนี้ผมให้เขาหยุด"
"งั้นก็ดี พี่จะมาบอกว่า ให้ระวังเขาไว้นะ"
"เรื่องคุณชายสายเผือกงั้นสินะ"
"ใช่ นายก็รู้ตัวแล้วนี่ ถึงว่าไม่ไล่ออก กะจะคอยสอดแนมเขาอยู่ล่ะสิ"
"เปล่าเลยผมไล่เขาออกไปแล้ว แต่เขาก็ขอกลับมาจนได้ ขอชมเลยว่าไอ้เด็กนั่นมันป่วนผมสุด ๆ เลยล่ะ"
"งั้นยิ่งน่าสงสัยใหญ่"
"ตอนแรกผมก็สงสัยแบบพี่นั่นแหละ แต่ตอนนี้ ผมว่าเขาคงไม่ใช่หรอก มั้งนะ"
"ทำไมล่ะ นอกจากเขาแล้วจะมีใครน่าสงสัยอีก คนที่รู้เรื่องไชน่าทาวน์ก่อนใคร ๆ ก็เห็นจะมีแต่เขานะ"
"ก็จริง แต่พอพี่พูดมาแบบนั้น ผมยิ่งมั่นใจว่าพลูโตไม่ใช่คุณชายสายเผือกแน่ ๆ เขาต่างจากคนอื่น ๆ ที่พี่เคยส่งมา เขาไม่ใช่พวกขี้ฟ้อง"
"แบบนี้นี่เอง เพราะเขาไม่ค่อยรายงานพี่ เราเลยเชื่อใจเขางั้นสิ"
ซัทไม่ได้พูดอะไรตอบ ทำแค่แบะปากกับยักไหล่เป็นการตอบพี่สาว
"ฟังนะซัท"
น้ำเสียงของประธานดูจริงจัง เธอพูดพร้อมเดินเข้ามาใกล้ ๆ ซัท
"เราเหลือกันแค่สองพี่น้อง เราเชื่อใจพี่ได้นะ"
"ผมเชื่อใจพี่ แต่ผมไม่เชื่อใจคนรอบ ๆ ตัวพี่"
น้ำเสียงของซัทดูจริงจัง แต่ประธานกลับเบือนหน้า พร้อมกับผละตัวออกมาให้ห่างซัท
"อย่าดึงคุณรุจเขาเข้ามาเกี่ยวด้วยเลย"
ประธานพูดพร้อมกับหันหลังเดินจากซัทไป
"ก็ได้ แต่ผมจะบอกแบบเดียวกันกับพี่นั่นแหละ พี่เชื่อใจผมได้นะ"
ซัทตะโกนบอกพี่สาว ที่กำลังเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ โดยทิ้งเขาไว้ข้างหลัง
"พี่รู้"
ประธานตะโกนตอบกลับน้องชาย ก่อนที่เธอจะเดินหายวับ ออกจากห้องไป
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ที่ป้อมยาม หน้าตึกที่ซัทพักอยู่ มีพี่ยามคนหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่พี่ยามดอน กำลังคุยโทรศัพท์อยู่
"ครับท่าน วันนี้ยังไม่เห็นผู้จัดการเลยครับ"
"ครับเขากลับไปเมื่อคืนครับ"
"ที่มาวันนี้ก็มีแต่ภรรยาของท่านคนเดียวครับ"
ที่ปลายสาย อีกฟากฝั่งของโทรศัพท์ที่พี่ยามกำลังคุยอยู่นั้น มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งถือสาย และกำลังคุยตอบโต้กับพี่ยามอยู่
"งั้นเหรอ ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลงอย่าลืมรีบแจ้งมาล่ะ"
ทันทีที่พูดจบเขาก็วางหูโทรศัพท์ลง แล้วมองตรงไปข้างหน้าโต๊ะทำงานของตัวเอง
"เอาล่ะ โทษทีนะชีคเมื่อกี้เราคุยกันถึงไหนแล้วนะ"
"เมื่อกี้ผมถามท่านรองว่า ท่านมีแผนอะไรอยู่เหรอ ถึงให้ผมคาบข่าวจากเพจคุณชายสายเผือกไปส่งซัท"
"เอาจริง ๆ ฉันไม่มีแผนอะไรหรอก ฉันแค่ส่งเด็กฝึกงานไปเป็นผู้จัดการเฉย ๆ เพราะทุกคนในบริษัทนี้ไม่มีใครอยากทำงานกับจอมมารอีกแล้ว ว่ากันตามตรงนะ ฉันนึกว่าไอ้เด็กนั่นจะโดนไล่ออกตั้งแต่วันแรกด้วยซ้ำ ใครจะไปคิดว่าเด็กฝึกงาน จะพาจอมมารไปเดินไชน่าทาวน์ เรื่องราวมันน่าสนใจกว่าเดิมอีกไม่คิดงั้นเหรอ"
"ที่ผมคิดอยู่ในหัวมีเพียงแค่อย่างเดียว คือเรื่องที่เราเคยตกลงกันไว้เมื่อสิบปีก่อน"
น้ำเสียงของชีคดูไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่
"อย่าใจร้อนไปเลยชีค การจะล้มอันดับหนึ่งมันไม่ง่ายนักหรอก เพราะงั้นเกาะที่สองไว้ให้แน่น ๆ อันดับหนึ่งล้มลงเมื่อไหร่ ยังไงแกก็ได้เข้าไปแทนที่มันอยู่แล้ว"
"สองสามปีก่อนคุณก็พูดแบบนี้"
ชีคพูดด้วยน้ำเสียงเซ็ง ๆ
"นั่นมันผิดแผนนิดหน่อย ก็ใครจะไปคิดว่าไอ้คุณชาย...สายเผือกอะไรนั่น จะลงข่าวนั้นก่อนฉัน"
"ผมคิดว่าเพจนั้น เป็นคนของคุณเสียอีก"
"ไม่ใช่ จริงอยู่ว่าเพจซุบซิบดาราทั้งหลาย ส่วนใหญ่เป็นคนของฉัน แต่ไอ้คุณชายสายเผือกไม่ใช่ ว่ากันตามตรงฉันตามล่ามันมาหลายปีแล้ว แต่ยังไม่เจอเลย"
"ไม่น่าเชื่อนะครับว่าคนอย่างท่านรอง จะมีสิ่งที่ทำไม่ได้"
"ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อ....."
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแทรกการพูดของท่านรอง ท่านรองจึงรีบยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา
"ว่าไง"
"ใกล้จะถึงเวลานัดแล้วค่ะท่านรอง"
เสียงผู้หญิงที่อยู่ปลายสายพูด
"ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย โอเคเดี๋ยวออกไป"
พูดจบท่านรองก็วางหูโทรศัพท์ลง แล้วลุกขึ้นยืน
"หมดเวลาแล้ว ขอตัวก่อนล่ะชีค"
"ผมอยากรู้เหลือเกินว่า ใครกันนะที่ทำให้ท่านรองต้องรีบออกไปเจอ ปรกติคนแบบท่านเนี่ย มีแต่ต้องให้คนอื่นรอไม่ใช่เหรอ"
"คนที่อาจจะได้กลายเป็นผู้นำประเทศนี้ไงชีค"
ท่านรองเดินมาพูดใกล้ ๆ ก่อนจะตบบ่าชีคเบา ๆ แล้วเดินจากไป
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ช่วงเที่ยง ๆ เกือบ ๆ จะบ่าย ของวันที่ 5 เมษา พลูโตก็ขับรถพาซัทมาถึงสตูดิโอถ่ายรูปแห่งหนึ่ง
จากนั้นพวกเขาเดินเข้าไปในสตู ซึ่งมีผู้หญิงคนหนึ่งรอต้อนรับพวกเขาอยู่
"สวัสดีค่ะคุณซัท ฉันชื่อหวานนะคะ เดี๋ยวฉันขออนุญาตพาคุณซัทไปห้องแต่งตัวเลยนะคะ"
"โอเคครับ"
ซัทพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะหันหลังกลับไปพูดคุยกับพลูโต
"นายเดินเล่นอยู่แถวนี้ไปก่อนแล้วกัน หรือจะไปหาอะไรกินก็ได้ คงอีกสักพักนั่นแหละ"
หวานมองซัทพูดคนเดียวด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ไม่กล้าทัก ไม่กล้าถามว่าเขาพูดอยู่กับใคร จนกระทั่งพลูโตเริ่มพูดนั่นแหละ เธอถึงรับรู้ได้ในการมีตัวตนของเขาทันที โดยการสะดุ้งจนตัวโยก
หลังจากนั้นซัทก็เดินแยกออกไปกับหวาน ส่วนพลูโตนั่นก็เดินเล่น หาอะไรทำเหมือนทุกที เอาจริง ๆ หลังจากทำงานมาสักพัก เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนขับรถ มากกว่าผู้จัดการเสียอีก
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พลูโตค่อย ๆ เดินอย่างเชื่องช้า คอยสำรวจนั่น สำรวจนี่ไปเรื่อย ๆ ระหว่างทางไปห้องถ่าย จนกระทั่งเขาเดินไปชนเข้ากับใครบางคน
"ขอโทษครับ"
พลูโตรีบพูด พร้อมกับก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความรู้สึก
"อ้าวมีคนอยู่ด้วยเหรอเนี่ย!"
เสียงของผู้ชายคนนั้นบ่นพึมพำ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับพี่พลูโตเงยหน้าขึ้นมาพอดี
"คุณชีค!"
เมื่อเห็นว่าเขาเป็นใครพลูโตก็อุทานออกมาเสียงดัง
"ครับใช่ครับผมเอง เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่าครับ คุณเป็นทีมงาน หรือว่าคุณเป็นซาแซง"
ชีคเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร ก่อนที่น้ำเสียงจะค่อย ๆ เปลี่ยนไป
"ไม่ใช่ครับ"
พลูโตรีบแย้งด้วยท่าทางตกใจ จนชีคหลุดขำออกมา
"ผมล้อเล่นครับ แล้วก็ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ชนคุณเมื่อกี้ ผมไม่ทันมองจริง ๆ งั้นขอตัวก่อนนะครับ พอดีผมกำลังรีบ ไว้เจอกันนะครับ"
ชีคกล่าวอย่างสุภาพ ก่อนจะรีบซอยเท้าจากไปทันที
พลูโตจึงมองไปรอบ ๆ ตัวเองด้วยความสงสัยว่าชีคโผล่มาจากไหน ก่อนจะพบว่าซ้ายมือของเขาเป็นห้องน้ำชาย ซ้ายมือเป็นห้องน้ำหญิง ก่อนที่จะคลายสงสัย แล้วเดินไปข้างหน้าต่อไป
แต่หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว พลูโตก็หยุดเท้าลง เขามีความคิดว่า จะลองตามชีคไปดูดีไหม อาจจะรู้อะไรเพิ่มเติมบ้างก็ได้ เขาจึงเหลียวหลังไปมองก็จะพบว่า ชีคได้หายวับไปเสียแล้ว ทำเขารู้สึกเสียดายอยู่หน่อย ๆ แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง มีผู้หญิงคนหนึ่ง ชะโงกหัวออกมาจากห้องน้ำชาย แล้วมองซ้ายมองขวา ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำหญิงไปอย่างรวดเร็ว ด้วยท่าทางที่ดูมีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด
ดูเหมือนพ่อเบอร์สองของเรา ไม่ได้จะรีบไปทำธุระหรอก แต่เขาพึ่งจะทำธุระเสร็จต่างหาก พลูโตคิดในใจ ก่อนจะเดินตรงไปทางเดิม เขาล้มเลิกแผนที่จะแอบตามชีคลงไปแล้ว แล้วเขาก็ไม่อยากตามผู้หญิงคนนั้น เข้าไปในห้องน้ำหญิงด้วย
หลังจากนั้นไม่นานนัก พลูโตก็เดินมาถึงสตูที่ซัทจะต้องเข้ามาถ่ายทำในวันนี้ ทันทีที่พลูโตเปิดประตูเข้าไปข้างใน เขาก็ได้พบเข้ากับความวุ่นวายของงานเบื้องหลังที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี แล้วเขาก็มองไปรอบ ๆ ตัวเพื่อหามุมสงบ ๆ เพื่อนั่งรอ
ในระหว่างที่นั่งมองคนอื่นทำงานด้วยความวุ่นวายอยู่นั้น ก็มีความคิดหนึ่งโผล่เข้ามาในหัวของเขา
"ไอ้คนพวกนี้นี่นะ จะเป็นคุณชายสายเผือก!"
งานวุ่นวาย แข่งกับเวลา ราคาก็โดนกด เวลาพักเหนื่อย พักหายใจยังไม่ค่อยจะมีกันเลย เงินค่าจ้างที่ได้มาก็ต้องเอาไปหาหมอ เพื่อดูแลทั้งสุขภาพกาย และสุขภาพจิต เบื้องหน้าสวยหรูเบื้องหลังหดหู่ นี่แหละหนาวงการมายา พลูโตคิดแล้วก็หน่ายใจ
หลังจากนั้นสักพัก ซัทก็เดินเข้ามาในสตู พร้อมกับปีกค้างคาวสีดำ ชุดหนังสีดำทั้งหมด ตัวกางเกงขายาว ส่วนตัวเสื้อนั้นแหวกอกมาจนถึงสะดือ ดูเซ็กซี่อยู่ไม่น้อย บนหัวมีเขาโค้งยาวสีดำ ใบหน้าก็ถูกแต่งเติมไปในโทนนั้นเช่นกัน โดยเฉพาะตาที่กรีดมาเป็นสีดำชัดเจน ยังดีที่ไม่ทาปากดำมาด้วย มันคงดูน่ากลัวสมเป็นจอมมากกว่านี้อีก พลูโตคิดก่อนจะนึกอะไรออก เลยหยิบเอกสารขึ้นมาดู
"โฆษณาตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องข้าวผัดด้วยวะ"
พลูโตบ่นพึมพำ เมื่อเห็นคำว่าข้าวผัด ที่ทำให้เขานึกถึงข้าวผัดคุณหนูของซัท บางทีตอนนี้ถ้ามีใครถามว่า อาหารอะไรที่เขาเกลียดที่สุด เขาคงตอบไปว่าข้าวผัดอย่างไม่ลังเล
หลังจากซัทเดินเข้าไปในฉากแล้ว พลูโตก็ค่อย ๆ เดินตามไปใกล้ ๆ แต่ไม่ให้ใกล้เกินไป จนขวางการทำงานของทีมงานคนอื่น ๆ ซึ่งมีจังหวะหนึ่ง ซัทหันมาสบตากับเขาพอดี ก็เป็นอันว่า ซัทรู้แล้วว่าเขาอยู่ตรงไหน เพราะงั้นเขาจะย้ายที่ไม่ได้แล้ว ต้องยืนรออย่างสงบ เผื่อซัทเรียกใช้อะไร
หลังจากนั้นการถ่ายทำก็เริ่มขึ้น และจบลงอย่างสวยงามภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง จริง ๆ ตามกำหนดการคือ 5 โมงเย็น แต่นี่ 4 โมงกว่า ๆ ก็เสร็จแล้ว เบื้องหลังอาจจะมีเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวเป็นบางช่วงบ้าง แต่ก็เข้าใจได้ เพราะมันเป็นการถ่ายภาพนิ่ง ไม่ใช่ภาพเคลื่อนไหว ซึ่งส่วนใหญ่เสียงซุบซิบจะเกิดขึ้น ตอนที่ซัทไปเปลี่ยนชุดอื่น ๆ ที่แทบไม่ต่างจากเดิมเลยแม้แต่น้อย ต้องคงแครักเตอร์ของจอมมารไว้นั่นแหละนะ
แน่นอนว่าเสียงซุบซิบเหล่านั้น ส่วนใหญ่ก็จะพูดถึงซัทนั่นแหละ แต่เป็นในแง่ดีนะ
ดูเหมือนว่าพวกเขาคิดว่าวันนี้จะได้เจอกับจอมมารเรื่องมาก ไร้ความเป็นมืออาชีพเหมือนที่เห็นในข่าว แต่ที่พวกเขาเจอในวันนี้มันเหมือนเป็นคนละคนกับในข่าวอย่างสิ้นเชิงเลย
"ไงซัทเสร็จแล้วไปดื่มกันหน่อยไหมเล่า"
ตากล้องหนุ่มใหญ่ วัยน่าจะ 50 ขึ้น เพราะทั้งผมทั้งหนวดเริ่มงอกแล้วเอ่ยทักซัท แล้วเดินเข้าไปหา
"เอาตั้งแต่ตะวันยังไม่ลับเลยเหรอพี่ไม่ดีมั้ง"
ซัทตอบกลับอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะเหลือบไปมองพลูโต
"นายจืดมานี่หน่อยสิ"
ซัทเรียกพลูโต แล้วในจังหวะที่พลูโตขานรับว่าครับ ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นต่างก็สะดุ้ง แล้วหันมองมาทางพลูโตกันเป็นตาเดียว
"มีอะไรเหรอครับ พี่...เอ่อ คุณซัท"
"มาทำความรู้จักไว้ก็ดี พี่คนนี้คือพี่กบ ตากล้องที่เก่งที่สุดในสยาม"
"อย่าอวยเยอะมันดูไม่น่าเชื่อถือไงก็ไม่รู้"
พี่กบพูดแล้วก็ขำออกมา
"สวัสดีครับ ผมชื่อพลูโต เป็นผู้จัดการส่วนตัวของคุณซัทครับ"
ทันทีที่พลูโตเอ่ยคำแนะนำตัว ทุกคนก็หูผึ่ง แล้วเริ่มซุบซิบกันทันที
"คนนี้เหรอที่เป็นข่าว"
แน่นอนว่าการนินทาระยะเผาขนขนาดนี้ ทั้งพี่กบ ซัท และพลูโตต่างก็ได้ยินกันชัดแจ๋วประมาณหนึ่ง จนพี่กบต้องกลับหลังหันไปดุเสียหน่อย
"อ้าว ๆ ๆ รีบ ๆ เก็บข้าวเก็บของกันได้แล้ว อุตส่าห์เสร็จงานเร็วทั้งที บอกไว้ก่อนนะว่า เก็บของช้า เลยเวลา ไม่จ่ายค่าโอทีนะโว้ย"
เมื่อทุกคนได้ยินแบบนั้นก็วงแตกกันทันที จะมีก็แค่ซัทพลูโต และพี่กบเท่านั้นที่ยังยืนนิ่งกันอยู่ที่เดิม
"เอาล่ะ ถ้างั้นก็ขอตัวก่อนดีกว่า แล้วเจอกันอีกวัน...ไหนนะ"
"วันมะรืนนี้...มั้งครับ"
พูดจบซัทก็เอียงคอมองไปทางพลูโต ก่อนที่พลูโตจะหยิบเอกสารออกมาดู
"ครับใช่ครับ วันที่ 7 มีถ่ายโฆษณา ที่นี่เหมือนเดิม"
"งั้นก็ไว้เจอกันวันมะรืนนี้นะซัท แล้วก็น้องผู้จัดการด้วย"
พี่กบหันไปพูดกับทั้งสองคน ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ระหว่างขับรถกลับบ้านในช่วง ๆ เย็น ๆ ของวันนั้น พลูโตกับซัทก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยบนถนนที่ทอดยาวไปอย่างไม่รู้จบ เช่นเดียวกันกับความยาวของรถที่ต่อท้ายกันเป็นขบวนอย่างไม่รู้จบ ตามปรกติของเมืองนี้
"พี่ซัทรู้จักกับพี่กบมานานแล้วเหรอครับ ทั้งสองคนดูสนิทกันดีจัง"
"ก็ใช่แหละ ตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็กเลยมั้ง เขาเคยเป็นลูกทีมของพ่อฉันน่ะ"
ซัทตอบคำถามของพลูโตในขณะที่สายตายังจับจ้องไปที่เอกสารในมือ
"งั้นเหรอครับ"
พลูโตขานรับอย่างเรียบเฉย ก่อนจะเงียบไปราวกับถูกดับเครื่อง
"คิดอะไรอยู่ นายดูแปลกไป ไม่ช่างจ้อเหมือนทุกทีนะ"
ซัทพูดพร้อมกับวางเอกสารไว้ข้างตัว แล้วจ้องหน้าพลูโตผ่านกระจกมองหลังของรถ
"ขอสารภาพตามตรงเลยแล้วกันนะครับ ผมกำลังสืบสวนเรื่องคุณชายสายเผือกอยู่ ซึ่งผมสงสัยว่าเขาน่าจะเป็นคนใกล้ตัวพี่ซัทนั่นแหละครับ"
"ก็จริง เพราะนายนั่นแหละคือคุณชายสายเผือก"
"งั้นผมขอสารภาพอีกเรื่องเลยแล้วกันนะครับ ว่าพี่ซัทเองก็เป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัยของผมเช่นกัน"
พลูโตพูดด้วยสีหน้าท่าทางไม่พอใจเท่าใดนัก
"เหรอน่าสนใจดีนี่"
ถึงปากจะบอกว่าน่าสนใจ แต่ท่าทางของซัทดูไม่สนใจมันสักเท่าไหร่นัก
"ไหนว่ามา ทำไมถึงสงสัยพี่กบ"
"ไม่ใช่แค่พี่กบหรอกครับ อย่างที่บอก พี่ซัท หรือประธานเองก็น่าสงสัย ผมสงสัยคนที่อยู่รอบตัวพี่ เพราะว่ามันมีผลประโยชน์มันทับซ้อนกันอยู่"
"ถ้าเป็นพี่สาวฉันก็คงใช่ ถ้าเป็นพี่กบคงไม่หรอก อย่างที่บอกพี่กบเป็นตากล้องที่เก่งที่สุดในสยาม เขาแทบไม่ได้อะไรจากเรื่องนี้เลย ไม่ว่าฉันจะดังหรือดับ จะฉาวจะคาวขนาดไหน งานเขาก็ล้นมืออยู่ดี พูดตามตรง ถ้าไม่ได้พี่กบคอยช่วย ฉันคงมาได้ไม่ไกลขนาดนี้หรอก ฉันได้จากเขา มากกว่าที่เขาได้จากฉันเยอะ"
"ก็จริงครับ แต่พอตีวงให้แคบลงแล้ว ก็จะเหลือแค่ข้อมูลที่ว่า คุณชายสายเผือกเป็นคนในวงการแน่นอน แล้วผมคิดว่าเขาน่าจะเป็นคนใน หรือไม่ก็คนที่เกี่ยวข้องกับเฟทมากกว่า เพราะว่าข่าวของเขาจะแม่น และมาก่อนกาลกว่าใครเสมอ เมื่อข่าวนั้นเกี่ยวข้องกับศิลปินของเฟท"
"เหรอแล้วไงต่อ สงสัยใครอีกบ้างล่ะ"
"ก็มีพี่ยาม แต่ดูเหมือนว่า พวกนั้นจะเป็นแค่สายข่าวเฉย ๆ ไม่ใช่ตัวใหญ่ ส่วนคนที่น่าสงสัยที่สุดก็มี ชีคผู้เป็นหมายเลขสอง กับรองประธานที่เต็มไปด้วยปริศนา"
สิ่งที่ได้ยิน ทำซัทมีสีหน้าแววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะรีบกลับมาทำหน้าตาปรกติ ในเวลาเสี้ยววิจนแทบจะไม่มีใครสังเกตเห็น
"ปริศนาอะไร ลองมองมาทางซ้ายมือสิ"
พลูโตหันไปมองตามคำเชื้อเชิญของซัท ซึ่งเขาเห็นรถกระบะมุงหลังคาปิดมิดชิดอย่างดี พร้อมโลโก้รูปผึ้งหิ้วกล่องพัสดุอันเป็นเอกลักษณ์
"บริษัทขนส่ง B-Leave มีอะไรเหรอครับ"
พลูโตเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"พี่เขยฉันมาจากตระกูลคนรวย ซึ่งหนึ่งในธุรกิจที่ทำให้ครอบครัวของเขาประสบความสำเร็จก็คือไอ้เจ้านี่นั่นแหละ"
พลูโตฟังซัทพูดแล้วขบคิด เขาจ้องมองไปยังโลโก้รูปผึ้งหิ้วกล่องพัสดุ แล้วก็พลางคิดไปว่า ในกล่องนั้นที่ผึ้งหิ้วอยู่ มันมีอะไรอยู่ข้างในกล่อง
"มองไปข้างหน้าได้แล้ว ถนนโล่งแล้วนั่น"
ซัทดุพลูโตเบา ๆ ก่อนที่พลูโตจะหันกลับมามองตรงไปข้างหน้า แล้วเหยียบคันเร่งออกไป
....โปรดติดตามซีนต่อไป....


หลังจากนั้น 2-3 ชั่วโมงต่อมา พลูโตก็กลับมาถึงบ้านของเขา
"อ่าวพลูไหนบอกจะไม่อยู่ ไม่กลับอีก 2-3 วันไง"
ผู้เป็นพ่อเอ่ยทัก แต่ไม่มีการตอบรับจากผู้เป็นลูกเลยสักคำ ว่าแล้วพลูโตก็ค่อย ๆ เดินเหม่อผ่านพ่อของเขาเข้าไปในบ้าน
"อะไรของมันวะไอ้ลูกคนนั้น"
ช่างยลบ่นพึมพำ
"เฮีย เฮียคุยกับใครอะ"
เจ๊ท็อฟฟี่เดินมาทักช่างยล
"ก็ไอ้พลูโตไง ไม่รู้เป็นอะไรของมัน"
"เด็กสมัยนี้มาไวไปไวกันจริง"
"ไวที่ไหนนังท็อฟ มันเดินเหม่อ อย่างกับเต่าหงอยเข้าไปในบ้าน"
"เหรอเฮีย หนูไม่เห็นอะ ก็เลยนึกว่าน้องมันแว้นเข้าไปในบ้าน"
ช่างยลส่ายหัวไม่เห็นด้วย
"อย่าพึ่งไปสนใจมันเลย มันคงคิดอะไรไปเรื่อย ตามประสามันนั่นแหละ ไป ๆ ทำงานต่อได้แล้ว"
"ค่าเฮีย"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พลูโตพยายามคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด แล้วผล็อยหลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ตื่นมาอีกทีก็บ่ายโมงกว่า ๆ แล้ว เขารู้สึกหิวจึงออกจากห้องลงมาหาอะไรกินข้างล่าง แล้วก็เห็นแม่ของตัวเองนั่งกินข้าวดูทีวีอยู่
"อ่าวแม่ วันนี้ไม่ไปโรงเรียนเหรอ"
พลูโตเอ่ยทัก แม่ตกใจหันขวับกลับมาพูดด้วย
"ทำงานหนักไปรึไงนายพลู วันนี้วันเสาร์"
คุณครูสุทำเสียงดุใส่ลูกชายของตน
"เสาร์เหรอ..."
สิ่งที่แม่พูด ทำพลูโตนึกถึงตอนที่คุยกับซัทเมื่อเช้า
"ไม่ เราไม่เหมือนกัน ฉันยังอยู่ในระบบสุริยะ ส่วนนายน่ะ โดนขับออกไปแล้ว เสียใจด้วยนะ"
"เอ๊ะ! รึว่าโดนไล่ออกเพราะเรื่องนี้วะ!"
พลูโตอุทานออกมาเสียงดัง
"ว่าไงนะโดนไล่ออก!"
ครูสุอุทานออกมาเสียงดัง พร้อมกันกับช่างยล ที่เปิดประตูเข้ามาได้ยินพลูโตพูดพอดี
บนโต๊ะกินข้าว พ่อแม่ลูก ทั้ง 3 คนนั่งเผชิญหน้ากัน บรรยากาศมาคุ ระเบิดพร้อมปะทุได้ทุกเมื่อ
"ไหนบอกแม่มาสิ ไปทำอีท่าไหน ถึงได้โดนไล่ออกภายในหนึ่งวัน"
"ผมก็อยากบอกแม่อยู่หรอกนะ แต่ผมบอกไม่ได้ เพราะผมไม่รู้"
"ถ้าลูกไม่รู้ งั้นเล่าให้พ่อฟังหน่อยว่า เมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง หลังลูกกลับมา ขนเสื้อผ้าออกไป"
"บอกไม่ได้หรอก ผมรับปากไว้แล้ว มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างส่วนตัว และควรเก็บเป็นความลับด้วย"
"เฮ้อ!"
พ่อกับแม่ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน โดยมีเสียงทีวี กับเสียงคนเคี้ยวขนมสอดแทรกมาเป็นระยะ
"ดราม่านี้ไม่มันเลย"
เจ๊ท็อฟฟี่บ่นพึมพำ ก่อนจะเลิกสนใจเรื่องดราม่าสด ๆ ของคนในครอบครัว แล้วหันกลับไปดูทีวีแทน
"ดาราที่ถูกกล่าวถึงในเพจคุณชายสายเผือก ใช่คุณรึเปล่าคะ"
เสียงนักข่าวในทีวีพูด
"เรื่องนั้น..."
ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น พลูโตก็เด้งพรวดมาดูทีวีด้วยอีกคน แถมยังเพิ่มเสียงทีวีให้ดังขึ้นอีกด้วย เพราะคนที่กำลังพูดอยู่ตอนนี้ คือซัทนั่นเอง
พลูโตนั่งฟังการให้สัมภาษณ์สื่อของซัทอยู่ครู่หนึ่ง ซึ่งหลังจากซัทให้สัมภาษณ์เสร็จพลูโตก็เผ่นออกจากบ้านทันที
"จะไปไหนน่ะพลู ยังคุยกันไม่เสร็จเลยนะ"
ครูสุตะโกนตามหลังลูกชายออกไป
"เลือดร้อนจริง ๆ เลยไอ้ลูกคนนี้ ไม่รู้ได้ใครมา"
ช่างยลบ่นพึมพำแล้วก็ส่ายหัวไปมา
"หนูพูดได้ไหมเฮีย"
เจ๊ท็อฟฟี่ปิดทีวีแล้วหันมาพูดกับช่างยล
"ไม่ต้อง! ไปทำงานได้แล้วไปนังท็อฟฟี่ นั่งเผือกอยู่ได้"
ช่างยลตะคอกใส่เจ๊ท็อฟฟี่
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ราว ๆ หนึ่งชั่วโมงถัดมา พลูโตก็เดินทางมาอยู่หน้าปราสาทของจอมมาร เขาถามพี่ยามว่า เห็นรถของซัทขับเข้ามารึยัง คำตอบที่ได้คือยัง เขาจึงตัดสินใจดักรอซัทอยู่แถวนั้น
ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า ที่พลูโตเฝ้ารอ ตั้งแต่ตอนมีแสงตะวันยามบ่าย จนตะวันลาลับ ฟ้าก็มืดดับลง ราว ๆ 1 ทุ่ม ในที่สุดซัทก็โผล่มา เขาจำรถของซัทได้ ก็เมื่อเช้าเขาเป็นคนขับมันไปทิ้งไว้ที่สนามบินเองกับมือ
จังหวะที่ซัทเลี้ยวรถเข้ามาหน้าตึก ก่อนถึงป้อมยาม พลูโตก็ตัดสินใจกระโดดออกไปขวางรถ ซัทจึงต้องเหยียบเบรกอย่างกะทันหัน โชคดีมากที่เขาไม่ได้ขับมาเร็ว
ในทีแรกเขานึกว่าเป็นพวกซาแซงแฟน แต่เมื่อลองจ้องมองดูดี ๆ กลับเห็นเป็นพลูโตเสียนี่ ให้เจอซาแซงยังสบายใจกว่าอีก ซัทคิดพร้อมกับบีบแตรเสียงดัง แต่พลูโตก็ยังไม่หลบ แถมยังไม่พูดอะไรอีก
เมื่อได้ยินเสียงแตรถี่ ๆ เข้า พี่ยามจึงต้องออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
"มีอะไรหรือเปล่าครับคุณซัท"
เมื่อเห็นพี่ยามเดินออกมา ก็ได้ซัทจึงสบโอกาส ลดกระจกลงมาพูดกับพี่ยาม
"พี่ยาม...พี่ยามดอนใช่ไหมครับ"
"ใช่ครับคุณซัท ดีใจจังที่คุณจำชื่อผมได้ มีอะไรรึเปล่าครับ บีบแตรเสียงดังเชียว"
"พี่ดอนครับ พี่ช่วยลากตัวไอ้จืดนี่ไปให้พ้นทางหน่อยได้ไหมครับ ผมขับรถเข้าไปไม่ได้"
เมื่อพี่ยามได้ยินดังนั้นจึงมองไปทางหน้ารถ มองซ้าย มองขวา แล้วใบหน้าของพี่ยามก็ค่อย ๆ ซีดลง
"เอ่อ คุณซัทครับ คุณซัทหมายถึงใครเหรอครับ"
พี่ยามพูดไป หันมองซ้ายทีมองขวาทีอย่างเลิ่กลั่ก
เมื่อได้ยินพี่ยามพูดแบบนั้น ซัทจึงหันไปมองพลูโต ที่ก็ยังยืนขวางทางรถอยู่เงียบ ๆ เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือ พลูโตกำลังยิ้มอย่างพอใจอยู่
"ให้มันได้อย่างงี้สิวะ"
ซัทพูดด้วยความโมโห เขาจึงเอามือทุบแตรรถไปอย่างแรงหนึ่งที
เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของซัท สีหน้าของพี่ยามก็ซีดลงไปมากกว่าเดิมอีก ไม่รู้จะกลัวอะไรก่อนดี กลัวผีหรือกลัวซัท นั่นคือสิ่งที่พี่ยามคิด
"ก็ได้ ๆ ขึ้นรถมา"
ซัทตะโกนเสียงดังด้วยความหงุดหงิด
"เอ่อ คุณซัทจะให้ผมขึ้นรถเหรอครับ?"
พี่ยามถามด้วยความสงสัย
ว่าแล้วประตูรถอีกฝั่งข้างคนขับก็ถูกเปิดออก พี่ยามเห็นคนขึ้นรถมา หน้าพี่ยามตอนนี้ซีดจนไม่รู้จนซีดยังไงแล้ว ขาก็สั่นพึ่บพั่บ ไม่รู้เลยว่า ที่ขึ้นรถไปนั่นคนหรือผี
"สวัสดีครับพี่ยาม พี่ยามชื่อดอนใช่ไหมครับ ผมชื่อพลูโตครับ เป็นผู้จัดการ..."
"อดีต"
ซัทพูดแทรกพลูโตที่กำลังแนะนำตัว
"จากนี้ไปก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"
พลูโตพูดต่อจนจบ แล้วซัทก็ขับรถเข้าไปในตึก
ทันทีที่รถขับไปจนลับตา พี่ยามก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก สีหน้าสีตาก็ดีขึ้น
"แล้วไปไม่ใช่ผี"
พี่ยามบ่นพึมพำกับตัวเอง แล้วก็เดินกลับเข้าไปในป้อมยาม ก่อนจะกดโทรศัพท์ โทรหาใครบางคน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ซัทขับรถมาจอดในลานจอดรถส่วนตัวที่ชั้นสอง แล้วก็เริ่มการสนทนากับพลูโตภายในรถ
"ฉันไล่นายออกไปแล้วนี่ ต้องการอะไรอีก เงินเหรอ"
"ผมแค่อยากจะมาคุยกับคุณให้รู้เรื่อง เพราะผมรู้แล้วว่า คุณไม่พอใจผมเรื่องอะไร"
"ก็แหงล่ะ คนเราทำอะไรไว้ย่อมรู้อยู่แก่ใจ"
"นั่นแหละปัญหา ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ผมไม่ได้บอกใครเลยเรื่องเมื่อวานนี้"
"อย่างนี้นี่เอง ถ้านายไม่ได้บอกใคร งั้นความเป็นไปได้ก็เหลืออยู่ประการเดียว นายนั่นแหละคือ คุณชายสายเผือก ใช่ไหมนายจืด"
ซัทพูดพร้อมกับหันมาจ้องหน้า จ้องตาของพลูโตราวกับจะกลืนกิน เพื่อมองหาพิรุธ
"ไม่ใช่"
พลูโตเองก็ตอบอย่างมั่นใจไม่กลัวเกรงเช่นกัน
บรรยากาศในลานจอดรถส่วนตัว ในช่วงหัวค่ำช่างเงียบสงบ ทั้งคู่กำลังเล่นเกมจ้องตาจับพิรุธกันอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่หลายนาที จนในที่สุด ผลการแข่งในครั้งนี้ก็ออกมา และซัทเป็นฝ่ายแพ้
"มีความเป็นไปได้ 2 อย่าง อย่างแรกคือนายไม่ได้โกหก อีกอย่างคือนายโกหกเก่งขึ้นแล้ว"
ซัทพูดพร้อมกับหันหน้าไปทางหน้ารถ
"แล้วไงครับ เราจะสงบศึกกันได้รึยัง"
"ก็ได้ อย่างที่โบราณว่าไว้ ควรเก็บเพื่อนไว้ใกล้ตัว แล้วเก็บศัตรูไว้ให้ใกล้กว่า ฉันจะยังไม่ปักใจเชื่อนายหรอก แต่ฉันจะจับตาดูนายไว้ ไม่ให้คลาดสายตาเลย"
ซัทพูดพร้อมกับกางนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว เป็นนิ้วชี้กับนิ้วกลาง จ่อมาที่ตาของตัวเอง แล้วหันมันไปทางพลูโต
"ตามสบายถ้างั้น ผมกลับเข้ามาทำงานได้เลยใช่ไหมครับ"
"ก็คงงั้น นายยังไม่ได้ถูกไล่ออกสักหน่อย"
"อ่าว! ก็เมื่อเช้าคุณไล่ผมออกเองไม่ใช่เหรอ"
"ก็ใช่ แต่ฉันยังไม่ได้โทรไปบอกพี่เลย"
"แล้วไปผมนึกว่า คุณจะไล่ผมออกจริง ๆ แล้วเสียอีก"
"ไม่ ฉันตั้งใจจะไล่นายออกจริง ๆ ฉันแค่ยังไม่มีเวลาโทรไปบอกพี่เฉย ๆ"
"นี่พี่ตั้งใจจะไล่ผมออกจริง ๆ เหรอหลังจากเรื่องเมื่อวาน กับเรื่องเมื่อคืน"
น้ำเสียงของพลูโตดูโมโห แต่ก็ไม่มากนัก โมโหพอเป็นพิธีเฉย ๆ
"นายจะมาโมโหอะไรฉัน ฉันต่างหากที่ต้องโมโห ฉันพึ่งถูกใครก็ไม่รู้แฉ ซึ่งใครคนนั้นมันอาจจะเป็นนายเองก็ได้"
ซัทขึ้นเสียงเล็กน้อย
"ไม่ใช่ผมแน่ ๆ เพราะคนที่พี่เป็นข่าวด้วย ก็คือผมนะอย่าลืม"
"นายอาจจะเอาตัวเข้าแลกก็ได้นี่ใครจะไปรู้"
"ถามจริง"
"ตอบจริง ก็ไอ้คุณชายสายเผือกนั่นน่ะ บางครั้งมันได้ข่าวที่น้อยคนนักจะรู้มาเปิดเผย แค่นั้นยังไม่พอนะ บางครั้งมันยังมีรูปถ่าย หรือหลักฐานอื่น ๆ มาประกอบด้วย คนแบบนั้นคงทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ"
"งั้นเหรอ แต่ผมว่าเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอกมั้ง เขาเคยบอกไม่ใช่เหรอว่า จะทำเพื่อประชาชน เพื่อพัฒนาวงการให้เป็นแบบอย่างที่ดี อะไรทำนองนั้นน่ะ"
"เด็กหนอเด็ก คิดจริง ๆ เหรอว่า ไอ้คนที่พร่ำบอกคนอื่นว่า ฉันเป็นคนดีนะ จะเป็นคนดีไปได้ ดูนักการเมืองสิ ก็บอกกันทุกคนนั่นแหละ เลือกผมเถอะ ผมเป็นคนดี มีคนดีจริง ๆ สักคนไหมถามหน่อย"
คำพูดของซัททำเอาพลูโตนิ่งไปเลย เพราะเถียงไม่ออก เขาหยุดคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ
"ถ้างั้นพี่คิดว่าใครคือคุณชายสายเผือก"
"นายไง"
ซัทตอบยียวน กวนเบื้องล่าง จนพลูโตต้องแอบกำหมัด
"เอางี้ ถามใหม่ นอกจากผมแล้ว พี่คิดว่าใครคือคุณชายสายเผือก"
"ไม่รู้สิ แต่คงเป็นคนในวงการสักคนนั่นแหละ ไม่ก็..."
ซัทหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออก
"ไม่ก็..."
พลูโตพูดซ้ำ แล้วรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ
"พี่ยามดอน!"
คำตอบของซัททำเอาพลูโตแทบจะหงายท้องตึง แล้วลงไปชักดิ้นชักงอบนพื้น
"พี่ยามคนเมื่อกี้นี่นะถามจริง"
"ตอบจริง ไม่แน่ว่า...เขาอาจจะแอบฟังเราอยู่แถว ๆ นี้ก็ได้"
พูดจบซัทก็หันมองไปข้างรถ หน้ารถ หลังรถ มองไปทั่ว ซึ่งพลูโตก็หันมองไปตามเขาเช่นกัน
"ไม่เห็นจะมีใครเลย"
"ก็ใช่ เพราะพี่ยามไม่ใช่คุณชายสายเผือกไง นายต่างหาก"
"ตามสบาย อยากจะคอยจ้อง คอยจับตาดูผมขนาดไหนก็เชิญ แต่ตอนนี้พวกเราขึ้นไปข้างบนกันเถอะ พรุ่งนี้ต้องเดินทางแต่เช้า ผมโคตรจะเหนื่อยเลยวันนี้"
"เห็นด้วย"
พูดจบทั้งสองก็เดินลงมาจากรถ แล้วเดินตรงขึ้นลิฟต์ไปทันที
ในมุมมืดมุมหนึ่ง ไม่ใกล้ ไม่ไกลจากรถที่ทั้งสองคนเดินลงมา ในมุมที่เห็นทุกอย่างบนรถ และเห็นทั้งสองคนเดินขึ้นลิฟต์ไป จนประตูลิฟต์ปิดลงจนสนิท เขาจึงค่อย ๆ ย่องออกมาจากมุมนั้น
"ขอโทษครับท่าน พอดีเมื่อกี้ คุณซัทมองมาทางผมพอดี"
พี่ยามดอนกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน
"น่าจะไม่เห็นนะครับท่าน"
"ครับท่าน อย่างที่ผมบอกไปว่าทั้งสองคนไม่ได้มาพร้อมกัน ดูเหมือนพวกเขาจะทะเลาะกันมาก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้พวกเขาน่าจะคืนดีกันแล้วครับ"
"ครับท่าน พวกเขาขึ้นข้างบนแล้วครับ"
"ครับท่านถ้ามีอะไรอีก เดี๋ยวผมจะแจ้งครับ"
"ครับท่าน ขอบคุณมากครับ"
ไม่รู้ว่าพี่ยามคุยกับใครอยู่ แต่ดูเหมือนว่าหัวข้อของการพูดคุยนั้น จะเป็นซัทกับพลูโต
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เมื่อลิฟต์จอดลงตรงชั้นที่ 50 ประตูลิฟต์ก็ค่อย ๆ เปิดออก แล้วทั้งสองคนก็เดินออกมา จากนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างรุนแรงราวกับฟ้าผ่า ดังจนกลบเสียงประตูลิฟต์ปิดไปจนหมดสิ้น
"กินอะไรสักหน่อยไหม เดี๋ยวทำให้"
ซัทหันมาพูดกับพลูโต พร้อมอมยิ้มกลั้นขำ
"อะไรก็ได้ครับ"
พลูโตพูดเสียงแผ่วด้วยความอับอายขายขี้หน้า เพราะเสียงท้องของเขาร้องดังสนั่นเช่นเดียวกันกับเมื่อวานนี้ ตอนมาที่นี่ครั้งแรก
พลูโตเดินไปนั่งตรงเคาน์เตอร์บาร์ที่เคยนั่งมาก่อน แล้วคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ถึงจะผ่านมาได้แค่วันเดียว แต่ดูมันช่างยาวนานเหลือเกิน มีเรื่องราวหลายหลาก ทั้งดีทั้งลำบากเกิดขึ้น ซึ่งมันทำให้เขาหวนนึกถึงบางอย่าง เขาจึงหยิบมันออกมาจากกระเป๋า และสิ่งนั้นก็คือ ตุ๊กตาวูดู
มันเป็นพวงกุญแจตุ๊กตาวูดู อันเล็ก ๆ สีเทา ตาของมันเป็นรอยเย็บรูปกากบาทสีดำ ปากของมันเป็นรอยเย็บเหมือนตะขาบสีดำ ที่มอง ๆ ดูแล้วก็น่ารัก แบบแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน เขานั่งมองแล้วกลั่นแกล้งเจ้าตุ๊กตาอยู่คนเดียว อย่างมีความสุข จนไม่รู้เลยว่า เวลามันผ่านไปรวดเร็วขนาดไหน
"เสร็จแล้ว"
ซัทพูดพร้อมกับวางจานอาหารลงบนเคาน์เตอร์
"ทำอะไรอยู่น่ะ ยังเก็บมันไว้อีกเหรอ"
ซัทกล่าวพร้อมมองไปยังตุ๊กตาวูดูบนมือของพลูโต
"แน่นอนอยู่แล้ว คุณซัทอุตส่าห์ แสดงฝีมือยิงปืน แล้วคว้ารางวัลนี้ให้ผมมาเชียวนะ"
"นี่ตั้งใจกวนฉันรึไง แล้วก็นะฉันอนุญาตให้นายเรียกฉันเหมือนเดิมก็ได้ แต่มีเงื่อนไขนิดหน่อย เพราะฉันยังไม่ไว้ใจนายขนาดนั้น ต้องเป็นตอนอยู่กันสองคนแบบตอนนี้เท่านั้น นอกเวลางาน ที่สาธารณะห้าม เข้าใจไหม"
"รับทราบครับท่าน!"
พลูโตพูดพร้อมกับยกมือขวาขึ้นมาทำท่าตะเบ๊ะ
"อันนี้กวนแล้ว"
"มิกล้าครับท่านพลแม่นปืนประจำงานวัด"
พลูโตพูด โดยมือยังอยู่ในท่าเดิม
"หยุดล้อฉันเลย ไอ้ร้านนั้นมันโกงกันชัด ๆ ยิงโดนเต็ม ๆ แต่ตุ๊กตาดันไม่ล้มเฉย"
"ของมันก็แน่อยู่แล้ว ถ้าให้คนเล่นเอาของรางวัลไปได้ง่าย ๆ ก็ขาดทุนยับกันพอดี"
"ก็ถูกของนาย เอามือลง แล้วกินข้าวซะ ฉันจะไปอาบน้ำนอนละ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า"
ซัทพูดพร้อมกับเดินออกมาจากเคาน์เตอร์บาร์ที่พลูโตนั่งอยู่
"รับทราบครับท่าน"
พลูโตยียวนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะลดมือลง แล้วมองไปยังจานอาหารที่ซัททำให้
"ชุดคุณหนูอีกแล้ว ทำเป็นอย่างเดียวรึไงลุง"
พลูโตพึมพำออกมา เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
"อ่อ แล้วก็..."
เสียงของซัทที่ลอยมา ทำเอาพลูโตสะดุ้งโหยง เพราะนึกว่าเขาได้ยินที่ตนพึ่งบ่นไป
พลูโตเงยหน้า หันไปหาซัท ทำให้ทั้งสองกำลังคนสบตากันอยู่ ในระยะไกล ๆ
"แล้วก็ต่อให้นายเป็นคุณชายสายเผือกจริง ๆ ฉันจะบอกให้นายรู้ไว้ นายจะเอาไปแฉก็ตามใจ เรื่องเมื่อวานนี้ ที่ไชน่าทาวน์ เป็นวันหยุดที่ดีที่สุดในชีวิตฉันเลย ฝันดีจืด"
พูดจบซัทก็หันหลังแล้วเดินจากไป
"ราตรีสวัสดิ์ครับพี่ซัท"
พลูโตพูดไล่หลังตามซัทไป แต่ซัทก็มิได้ตอบสนองใด ๆ กลับมา
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เช้าวันที่ 3 เมษา พอเครื่องบินลงจอด ซัทกับพลูโต เดินฝ่าวงล้อมของแฟนคลับ ไปขึ้นรถ ที่พาไปยังห้าง
เมื่อถึงห้างทั้งคู่ก็แยกกันไป ซัทไปเตรียมตัว พลูโตไปรับกำหนดการของงานในวันนี้มา จากนั้นก็ไปรายงานให้ซัทฟังในห้องส่วนตัว
หลังจากรายงานเสร็จสิ้นลง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ทั้งคู่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย เพราะมันยังไม่ถึงเวลางานเริ่ม ยังไม่ถึงเวลาห้างเปิดเลยด้วยซ้ำ
"นี่ฉันเอง"
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ที่อีกฟากของประตู ทำให้ท่าทีของซัทเปลี่ยนไป
"นายจืด ไปเปิดประตูให้เขาเข้ามานะ แล้วนายก็ไปรอข้างนอก"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
พลูโตได้ยินดังนั้นก็เดินตรงไปยังประตู ก่อนที่จะค่อย ๆ ดึงมันเข้าหาตัว
ทันทีที่ประตูเปิดออก ภาพที่เห็นตรงหน้าก็คือ ผู้หญิงที่สวยมาก ๆ คนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น
เธอเป็นผู้หญิงที่คนรู้จักทั้งประเทศ แน่นอนว่าพลูโตก็รู้จัก และซัทเองก็รู้จักเธอ อันที่จริงเขาอาจจะรู้จักเธอมากกว่าใครเสียด้วยซ้ำ เพราะเธอคือ อดีตภรรยาของเขานั่นเอง
....โปรดติดตามซีนต่อไป....


เมื่อราว ๆ 3 ปีก่อน มีเพจเฟซบุ๊ก ที่ชื่อว่า คุณชายสายเผือก ได้ทำนายการเลิกราของดาราหนุ่มสาวคู่ดังคู่หนึ่ง ซึ่งแต่งงานกันแบบฟ้าแลบไปก่อนหน้านั้นไม่กี่ปี เพจคุณชายสายเผือกได้ทำนายไว้ว่า ดาราตัวท็อปคู่นั้น กำลังจะเตียงหัก แน่นอนว่า ณ เวลานั้นไม่มีใครเชื่อ
หลังจากคุณชายสายเผือกโพสต์ข้อความนั้นได้ไม่กี่อาทิตย์ถัดมา ดาราคู่นั้นซึ่งก็คือ ซัท ไอศูรย์ ในวัย 28 ปี ได้ออกมาประกาศว่าเขาได้หย่ากับนักแสดงสาว วี นัสญภา เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทำเอาช็อกกันทั้งสยาม ซึ่งเพจคุณชายสายเผือกได้รับเครดิตไปเต็ม ๆ ในฐานะผู้มาก่อนกาล ทำให้เพจคุณชายสายเผือกมีผู้ติดตามมากขึ้น มานับตั้งแต่วันนั้น
จากเพจที่คนมองว่าโพสต์ข่าวลือไร้สาระ กลายเป็นเพจที่น่าเชื่อถือขึ้นมาในทันตา ซึ่งหลังจากโด่งดังแล้ว คุณชายสายเผือกก็ยังท็อปฟอร์มไม่หยุด ดาราคนไหนเลิกกันกับใคร รักกันกับใคร ใครทำตัวฉาว ทุกเรื่องราวเหล่านั้น ได้ถูกบอกเล่าผ่านเพจคุณชายสายเผือก ซึ่งในบางครั้ง เพจนี้มีหลักฐานมาให้ด้วย
เคยมีข่าวว่าดาราบางคนยัดเงินให้ แลกกับการลบข่าวฉาวออกไปจากหน้าเพจ แต่เขาไม่รับ และแถลงจุดยืนของตนว่า เขาเป็นคนของประชาชน แถมยังเป็นสื่อ ซึ่งเขาอยากให้วงการบันเทิงเป็นเขตปลอดคนชั่วคนฉาว เพราะทุกการกระทำของคนในวงการบันเทิง ล้วนสามารถเป็นแรงบันดาลใจให้กับใครหลายต่อหลายคนได้ ทั้งในเรื่องที่ดี และไม่ดี ซึ่งเขาอยากให้มันมีแต่สิ่งดี ๆ เท่านั้น ที่กลับคืนไปสู่สังคม
แน่นอนว่าคำพูดเหล่านั้นของเขา ถูกพิสูจน์ได้แล้วในทุกวันนี้ เพราะว่าเพจคุณฉายสายเผือก ไม่เคยรับโฆษณามาลงเพจเลยสักครั้ง ต่างจากเพจอื่น ๆ ที่รับโฆษณาบ้างเป็นครั้งคราว
จากการที่คุณชายสายเผือกนั้น ป่วนวงการบันเทิง ทำดาราหลายคนหมดอนาคตไปก็เยอะ ทำให้เขาถูกล่ามาโดยตลอด มีคนมากมายพยายามขุด พยายามตามหาว่า คุณชายสายเผือกเป็นใครกันแน่ แต่ก็ไม่มีใครเคยสาวถึงตัวเขาได้เลยสักคน จนมาถึงปัจจุบัน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พอเสร็จงานอิเวนต์ ช่วงบ่าย ๆ แล้วพลูโตกับซัทก็บินกลับมายังเมืองหลวงทันที พวกเขาเอารถที่จอดไว้ในสนามบินขับกลับเพนต์เฮาส์ตามปรกติ
แต่ที่ไม่ปรกติคือท่าทางของซัทต่างหาก หลังเสร็จงานแล้ว เขาแทบไม่พูดอะไรเลย ถามคำตอบคำ ไม่ว่าจะบนเครื่องบิน หรือแม้กระทั่งตอนนี้ก็ตาม
ระหว่างอยู่บนรถพลูโตเคยคิดว่าจะชวนเขาคุยอยู่เหมือนกัน แต่ซัทดันหยิบเอกสารบางอย่างขึ้นมาอ่านบนรถ พลูโตเดาว่าคงจะเป็นบทนั่นแหละ ด้วยเหตุนี้พลูโตจึงไม่กล้าชวนคุย และปล่อยให้ทุกอย่างอยู่ในความเงียบงัน
ช่วงเย็น ๆ พวกเขาก็มาถึงเพนต์เฮาส์ พลูโตกำลังจะดับเครื่องรถ แต่ถูกขัดเสียก่อน
"ไม่ต้องดับหรอก"
ยังไม่ทันที่พลูโตจะหันกลับไปถามว่าทำไม ซัทก็ชิงพูดขึ้นก่อน
"วันนี้นายกลับบ้านได้นะ พรุ่งนี้นายก็หยุดไปแล้วกัน รถนี่ก็ขับกลับไปได้ คิดเสียว่าเป็นรถประจำตำแหน่ง ฉันต้องการอยู่คนเดียวเพื่อทำสมาธิก่อนถ่าย เข้าใจนะ"
พลูโตพยักหน้ารับคำ ก่อนที่ซัทจะเดินจากไป
เมื่อเห็นซัทขึ้นลิฟต์ไปแล้ว พลูโตจึงค่อย ๆ ขับรถออกมาจากตึกนั้น
แน่นอนว่ารถต้องขับผ่านป้อมยาม และพี่ยามดอนเองก็อยู่ในป้อมนั้นนั่นเอง
เมื่อเห็นรถขับผ่านไปจนไกลลับตา พี่ยามดอนจึงกดเบอร์โทรหาใครบางคน
"ท่านครับ ดูเหมือนว่า ผู้จัดการกับคุณซัทจะแยกกันอยู่ครับคืนนี้"
"เปล่าครับเห็นแค่รถคันที่พวกเขาใช้ประจำขับออกไป แต่ไม่เห็นคุณซัทอยู่บนรถครับ"
"ครับท่านรับทราบครับ"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
กว่าพลูโตจะขับรถมาถึงบ้านก็ช่วง 2 ทุ่มกว่า ๆ เกือบจะ 3 ทุ่มแล้ว เขาเห็นประตูอู่ปิดอยู่ จึงจอดรถหน้าประตู ก่อนจะเดินลงจากรถแล้วเข้าไปในบ้าน
"กลับมาแล้ว"
พลูโตเปิดประตูแล้วพูด จากนั้นก็กดปุ่มบางอย่างแถว ๆ ประตูบ้านด้านใน แล้วเดินออกมาขึ้นรถอีกรอบ
พ่อกับแม่ของพลูโตได้แต่มองกันด้วยความงุนงง ยังไม่ทันจะได้คุยอะไรเขาก็เดินออกไปเสียแล้ว
เมื่อพลูโตกลับมาขึ้นรถ ประตูโรงรถก็เปิดพร้อมรอต้อนรับแล้ว เขาจึงขับเข้าไปข้างใน จากนั้นก็ดับเครื่อง ลงจากรถกดปุ่มปิดประตู แล้วเดินเข้าไปในตัวบ้านอีกรอบ
"กลับมาแล้ว"
พลูโตเปิดประตูแล้วพูดอีกรอบ ก่อนจะเดินตรงขึ้นบ้านไปทันที โดยที่พ่อกับแม่ได้แต่มองตาปริบ ๆ
"นั่นลูกเราจริง ๆ รึเปล่าคุณ"
ช่างยลเอ่ยถามภรรยา
"ก็ใช่แหละคุณ แต่เหมือนจะไม่ได้เอาวิญญาณมาด้วยนะ"
ครูสุตอบ
"หรือไม่ก็เอามาแค่วิญญาณ"
"นั่นปากเหรอน่ะ!"
เพราะช่างยลพูดแบบติดตลกมากไปหน่อย จึงโดนภรรยาดุ
ช่างยลจึงตัดสินใจทำสิ่งที่สามีผู้กล้าหาญทุกคนควรจะทำ
"ขอโทษครับ"
ช่างยลพูด พร้อมกับยกมือขึ้นมาตบปากตัวเอง 2-3 ครั้ง
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เมื่อมาถึงห้องของตัวเอง พลูโตก็ทิ้งตัวนอนคว่ำลงบนเตียงทันที
ช่างเป็นการทำงานสองสามวันที่ยาวนานเหลือเกิน เขาก็ขับรถวกไปวนมา ขึ้นเครื่องบินไปเหนือ ล่องอีสาน แล้วกลับมาเมืองหลวงรวม ๆ กันได้ตั้ง 3-4 รอบ ตอนขับรถกลับบ้าน รถก็ติดยาวกันเป็นหางว่าว กว่าจะถึงก็ทำเอาล้าไปทั้งตัว พลูโตนอนคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนจะคิดถึงท่าทีแปลก ๆ ของซัท
จากนั้นเขาก็พลิกตัวมานอนหงาย เขาหยิบบางอย่างที่อยู่บนมือขวาขึ้นมาดู มันคือกุญแจรถที่เขาขับมา พร้อมกับสายห้อย เป็นตุ๊กตาวูดูตัวนั้นนั่นเอง
พลูโตจ้องหน้าตุ๊กตาอยู่สักพัก ก่อนจะพลิกตัวไปทางซ้าย เอื้อมมือเอากุญแจรถไปวางไว้ตรงหัวเตียง แล้วนอนคว่ำหน้าอยู่แบบนั้น ในหัวก็คิดไปว่า
"แม้แต่จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ ก็ยังไปไม่เป็นสินะ เมื่อบังเอิญเจอแฟนเก่า"
จากนั้นเขาก็ผล็อยหลับไป โดยที่ไฟในห้องยังไม่ได้ปิดด้วยซ้ำ
พลูโตรู้สึกตัวอีกที ก็ตอนที่ทุกอย่างมืดสนิท เข้าคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็เห็นว่าเป็นเวลาตีสาม จากนั้นก็ลุกขึ้นไปเปิดไฟในห้อง ที่เขาจำได้ว่า ตอนเขาหลับ เขาไม่ได้ปิดมัน
"สงสัยพ่อกับแม่คงมาแอบดูแล้วปิดให้แน่ ๆ"
พลูโตบ่นพึมพำ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อล้างหน้าล้างตา
จากนั้นเขาก็เดินลงมาชั้นล่าง เปิดตู้เย็นหาอะไรกิน ซึ่งของที่กินได้ในตู้เย็นมีเพียบ แต่ต้องลงมือทำมันเอง ซึ่งเขาทำกับข้าวไม่เป็น จึงควานหาอะไรก็ได้ที่มัน สำเร็จรูป แล้วมือเขาก็ไปสัมผัสเข้ากับกล่องเหลี่ยม ๆ เขาจึงหยิบมันออกมาดู เห็นเป็นกล่องข้าวผัดแช่แข็งสำเร็จรูป
"ไม่เอา!"
พลูโตอุทานออกมาเบา ๆ
เพราะข้าวผัดกล่องนั้น ทำให้เขานึกถึงข้าวผัดชุดคุณหนู ที่ซัทเคยทำให้เขากินมาแล้วถึงสองรอบ เขาจึงโยนข้าวผัดกล่องนั้นกลับเข้าไปที่เดิม ที่ที่มันเคยอยู่ อย่างหงุดหงิด
จากนั้นเขาก็ควานหาสิ่งอื่นที่พอจะกินได้ต่อไป ก่อนเขาจะพบว่าไม่มี
เมื่อเขาไม่สามารถทำกับข้าวกินเองได้ และไร้ซึ่งอย่างอื่นให้กิน นอกจากข้าวผัดกล่องนั้น เขาจึงไม่มีทางเลือกมากนัก ในเวลาตีสามเช่นนี้
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
หนุ่มน้อยยืนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ สายตาจับจ้องไปเบื้องหน้า ด้วยความโกรธ และความหิว เพราะที่ป้ายแบนเนอร์หน้าร้านสะดวกซื้อนั้น มีรูปของซัทพร้อมข้าวผัดในมืดติดอยู่
"จะตามหลอกหลอนกันไปถึงไหนวะ"
พลูโตบ่นพึมพำก่อนจะกลั้นใจเดินเข้าไปในร้าน อย่างไม่มีทางเลือก แต่ทว่าการเดินทางของเขาก็เป็นอันต้องติดขัดอีกครั้ง เมื่อประตูเลื่อนอัตโนมัติของร้าน ไม่ทำงาน
"ว่าแล้วเชียว ก็เพราะงี้แหละ ถึงไม่อยากมา"
พลูโตบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิดอีกครั้ง เพราะเขารู้ตัวดีว่า ประตูไม่ทำงานเพราะอะไร
ใช่แล้ว นี่ก็เป็นเหตุการณ์ปรกติ ที่เกิดขึ้นเป็นประจำกับตัวเขา นอกจากคนส่วนใหญ่มักจะไม่สังเกตเห็นเขา เวลาอยู่เงียบ ๆ แล้ว ประตูอัตโนมัติเองก็เช่นกัน แต่ที่แย่กว่าคือ ถ้าเป็นคนยังส่งเสียงให้เขาเหล่านั้นรับรู้ได้ แต่กับประตูเลื่อนนั้น มันไม่ได้ทำงานด้วยเสียง พลูโตจึงไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากทุบมัน เพราะการโบกมือไปมาใส่เครื่องตรวจจับตรงประตูไม่เป็นผล มีแต่ทุบประตูนี่แหละที่เขายังไม่เคยลอง
พลูโตกำหมัดทั้งสองข้างไว้อย่างแนบแน่นด้วยความโมโห และหิว ภาพในจินตนาการของเขานั้น ประตูร้านได้แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ด้วยกำปั้นของเขาไปแล้ว และในตอนนี้ เขาก็กำลังยกมือขึ้นมา เพื่อจะเคาะเรียกพนักงานเฉย ๆ ไม่ได้ทุบแต่อย่างใด แม้ในใจจะอยากทุบมันมากแค่ไหนก็ตาม
ทันใดนั้นเองประตูร้านก็ได้เลื่อนเปิดให้เขาโดยไม่ทราบสาเหตุ เสียงแจ้งเตือนของร้านก็ดังขึ้น พนักงานที่ยืนหันหลังให้เครื่องคิดเงินก็กลับหลังหันมาทางประตูอย่างว่องไว พร้อมกับกล่าวต้อนรับ
"สวัสดีครับเชิญครับ"
พลูโตดีใจมาก ที่พนักงาน และประตูมองเห็นเขาแล้ว เขาดีใจจนน้ำตาเริ่มคลอ จนกระทั่งเขาเห็นบางอย่าง ค่อย ๆ ย่างกรายผ่านตัวเขาไปอย่างเชื่องช้า
ทันทีที่ประตูร้านค่อย ๆ เปิดออก มีหมาสีน้ำตาลตัวหนึ่ง ค่อย ๆ เดินผ่านพลูโตเข้าไปในร้าน ก่อนที่มันจะหันหน้ามามอง และจ้องหน้าเขาแบบเหยียด ๆ ถ้ามันพูดภาษาคนได้ก็คงจะหันมาพูดประมาณว่า
"กะอีแค่เปิดประตูง่าย ๆ แค่นี้ยังทำไม่ได้อีก แล้วก็รีบ ๆ เข้ามาสักทีสิ เดี๋ยวประตูก็ปิดหรอก"
ราวกับทั้งสองสื่อสารกันผ่านสายตาหรือกระแสจิต พลูโตจึงก้าวเข้ามาในร้าน ตามคำแนะนำของหมา ก่อนที่ประตูร้าน จะค่อย ๆ เลื่อนและปิดลงดังเดิม
"พี่น้ำตาล ถ้าเห็นลูกค้าเดินเข้ามาต้องออกไปนะ ลูกค้าบางคนเขากลัว บางคนก็ไม่ชอบโอเคนะ"
พนักงานพูดกับหมา ก่อนจะหันหลังกลับไป ทำอะไรบางอย่างตามเดิม
พี่น้ำตาลเองก็ดูเหมือนจะรู้กันกับพนักงาน พอได้ยินที่พนักงานบอกปุ๊บ หล่อนก็ทิ้งตัวลงไปนอนกองกับพื้นทันที พร้อมกับเบือนหน้าหนีพลูโต
"หน็อยแน่แค่หมาหน้าร้านทำเป็น!"
พลูโตบ่นพึมพำเมื่อเห็นท่าทางอันสูงส่งและเย่อหยิ่งของพี่น้ำตาล พลูโตโมโหจนกำหมัดแน่นกว่าเดิม แต่เขาจะข่มใจไว้ เพราะปากท้องต้องมาก่อน เขาจึงตัดสินใจเดินหน้าต่อไป ไม่สนใจหรอกหมา
แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวไปข้างหน้า ความร้อนบนหัวก็ลุกโชนขึ้นหนักกว่าเดิม เมื่อเขามองไปเห็นโปสเตอร์ ที่มีรูปของซัทอยู่ไกล ๆ กำลังส่งยิ้ม ที่เหมือนจะหัวเราะเยาะใส่เขาอยู่เบื้องหน้าตนเอง
"อดทนไว้พลูโต อดทนไว้แกแค่หิวเท่านั้น เลยดูเหมือนโมโห"
พลูโตคิดในใจ ก่อนจะค่อย ๆ เดินสมาธิไปเลือกของภายในร้าน
ในระหว่างที่พนักงานร้าน กำลังจัดการงานเอกสารบางอย่าง ด้านหลังเคาน์เตอร์ เขาก็ได้ยินเสียงก๊อก ๆ แก๊ก ๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เขาจึงกลับหลังหันมา แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ ร้าน แต่ก็ไม่เห็นใคร นอกจากพี่น้ำตาล ที่นอนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เขาจึงหันกลับไปทำงานต่อ
หลังจากหันกลับไปได้สักพัก เสียง ก๊อก ๆ แก๊ก ๆ ก็ดังขึ้นอีก เขาทำแบบเดิม หันกลับมา กวาดตามอง ไม่เจอใครนอกจากหมา เท่านั้นแหละ ความกลัวก็แทรกซึมเข้ามาภายในจิตใจของเขา เขาจึงเงยหน้าขึ้นไปมองภาพจากกล้องวงจรปิด ก็ไม่พบใคร นอกจากประตูตู้เย็น ที่กำลังค่อย ๆ ปิดลงอย่างแผ่วเบา
เมื่อเห็นแบบนั้น พนักงานหนุ่มจึงรีบกดกริ่งเพื่อเรียกเพื่อนออกมาทันที แต่ทว่ากว่าเพื่อนของเขา ที่อยู่ด้านหลังร้านจะโผล่มาก็ใช้เวลาเกือบนาทีอยู่เหมือนกัน
พนักงานที่อยู่หลังร้าน แง้มประตูออกมาพร้อมตะโกนถามว่า
"ลูกค้าเยอะเหรอพี่"
พนักงานคนนั้น ค่อย ๆ กวาดตามองไปรอบ ๆ ร้าน ก็เห็นว่าไม่มีใคร จึงรู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน
"เปล่าหรอก เอ็งทำอะไรอยู่เหรอทิว"
พนักงานตรงเคาน์เตอร์เอ่ยถาม ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ผมอยู่ข้างบน กำลังหาของเอามาเติม"
"มิน่าล่ะช้าเชียว"
อากาศในร้านสะดวกซื้อ ตอนตีสามกว่า ๆ มันต้องเย็นมาก ๆ อยู่แล้ว แต่ไม่รู้เพราะอะไร พนักงานที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ถึงพูดไป ปาดเหงื่อไป
"แล้วพี่พรล่ะทิว อยู่ไหน"
เขาเอ่ยถาม พร้อมกับเอาหลังพิงเคาน์เตอร์ไว้ เพื่อความมั่นคง เพราะเขากลัวว่า คำตอบที่จะได้รับ อาจทำให้เขาทรุดลงไปกองกับพื้น ต่อหน้าพนักงานรุ่นน้อง ถ้าเป็นแบบนั้นคงจะเสียชื่อผู้ช่วยผู้จัดการร้านกันพอดี
"พี่พรอยู่ในห้องน้ำครับพี่"
คำตอบของรุ่นน้องทำเอาเขาเข่าอ่อน โชคดีที่เขาคิดไว้แล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้ เขาจึงยังประคองตัวให้ยืนอยู่ได้อย่างมั่นคง ประมาณหนึ่ง
"อะ...โอเค กะ...กลับไป...ทำงานเถอะ"
น้ำเสียง คำพูดคำจา ของพนักงานรุ่นพี่ดูแปลก ๆ จนเขารู้สึกได้ แต่เขาก็ไม่อยากจะเสียเวลาถาม เพราะงานเยอะ จึงปิดประตูแล้วหายวับเข้าไปหลังร้านตามเดิม
เมื่อเห็นพนักงานรุ่นน้อง กลับเข้าไปทำงานต่อแล้ว เขาจึงค่อย ๆ หันกลับไปทำงานของตัวเองเช่นกัน แม้ตัวของเขาจะสั่นเป็นเจ้าเข้าอยู่ก็ตาม แต่เขาจะพยายามไม่กลัว เพราะมือซ้ายของเขาตอนนี้ กำลังจับสร้อยพระที่ห้อยอยู่กลางอก ซึ่งเป็นพระวัดดังด้วย ไม่เห็นต้องกลัวเลยกับอีแค่ผีตัวเดียว เขาพยายามข่มใจตัวเอง
"คิดเงินให้ด้วยครับ"
มีเสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังของเขา ทำเอาตัวเขาสะดุ้งโหยง
พนักงานหนุ่มจึงเอามือทั้งสองข้าง มาพนมไว้กลางอก โดยประกบพระเอาไว้ พร้อมกับท่องบทสวดไป นึกถึงพ่อแก้วแม่แก้วไปในหัว แล้วค่อย ๆ หันกลับไปทางหน้าเคาน์เตอร์ แล้วเขาก็เห็น...
"คิดเงินให้ด้วยครับพี่"
พลูโตกล่าวด้วยน้ำเสียงเซ็ง ๆ เข้าร้านสะดวกซื้อกลางดึกตอนไม่มีคนทีไร เป็นแบบนี้ทุกที
หลังจากนั้นพนักงานก็คิดงั้นให้เขาตามปรกติ แม้ในใจจะยังกล้า ๆ กลัว ๆ ในหัวจะยังสงสัยว่า ที่อยู่ข้างหน้าเขานี่คนหรือผี แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี จนกระทั่ง
หนุ่มน้อยยืนอยู่ภายในร้านสะดวกซื้อ ในมือทั้งสองมีถุงใบใหญ่พร้อมกับของยัดอยู่ภายในจนเต็มถุง สายตาของเขาจับจ้องไปเบื้องหน้า ด้วยความโกรธ และความหิว เพราะตอนนี้เขาไม่สามารถนำของที่ซื้อมา กลับไปกินได้
เขาเงยหน้ามองไปยังที่ตรวจจับบนประตูอย่างหาเรื่อง เพราะมันไม่ยอมเปิดให้เขาผ่านไป เขาจึงหันไปหาพนักงาน แต่เมื่อเห็นพนักงานที่ยังตัวสั่นอยู่ ก็ทำเอาเขาเหนื่อยใจ แต่แล้วก็มีความคิดหนึ่งผุดเข้ามาในหัว
พลูโตหันกลับไป แล้วก้มลงมองพี่น้ำตาล ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่พี่น้ำตาลจะเบือนหน้าหนีไปแบบไม่ไยดี
ความโกรธของพลูโตขึ้นไปถึงจุดเดือด หิวก็หิว ยังต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก เขาจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่เขา ไม่อยากจะทำ แต่เขาไม่มีทางเลือกแล้ว พลูโตจึงหยิบบางอย่างออกมาจากในถุง ทำเอาพี่น้ำตาลหันขวับ แล้วลุกขึ้นมาหาเขาอย่างรวดเร็ว พี่น้ำตาลเดินไปหน้าประตูอย่างรู้งาน พอประตูเปิด หล่อนก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากร้าน โดยมีพลูโตเดินตามหลังมาติด ๆ
เมื่อมาอยู่หน้าร้านได้สำเร็จ พี่น้ำตาลก็นั่งลง แล้วจ้องมองไปยังพลูโต ด้วยสายตาจิกกัด
"อย่าลืมที่สัญญากันไว้ล่ะ"
เหมือนสายตาของพี่น้ำตาลจะบอกกับเขาแบบนั้น
พลูโตเองในฐานะมนุษย์จะให้ผิดสัญญากับหมา ก็เกรงว่าจะเสียศักดิ์ศรี เขาจึงหยิบไส้กรอกออกจากห่อ ให้พี่น้ำตาลไปหนึ่งชิ้น พี่น้ำตาลเองก็คาบมันไว้อย่างใจเย็น แต่ทว่าพี่น้ำตาลยังไม่หยุดจ้องหน้าเขา
"ยังไม่พออีกเหรอ"
พลูโตเอ่ยถาม แน่นอนว่าคำตอบของพี่น้ำตาลนั้น ส่งผ่านมาทางสายตาเรียบร้อยแล้ว
พลูโตจึงหยิบไส้กรอกส่งไปให้ พี่น้ำตาลอีกชิ้น พี่น้ำตาลรับมาคาบไว้แต่ก็ยังนิ่ง พลูโตจึงหยิบชิ้นที่สามส่งไปให้ พี่น้ำตาลคาบไว้แต่ก็ยังนิ่งอยู่
"ไอ้หมาโลภเอ๊ย"
พลูโตบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะส่งไส้กรอกชิ้นที่สี่ส่งให้พี่น้ำตาล ซึ่งหล่อนก็รับมันไว้ ก่อนจะสะบัดตูดใส่พลูโต แล้วกินไส้กรอกอย่างมีความสุข สรุปแล้วพลูโตเสียไส้กรอกไปทั้งหมด 4 ชิ้นหรือ 1 ห่อ เป็นค่าเปิดประตูในการมาร้านสะดวกซื้อครั้งนี้
"ฉันล่ะเกลียดหมาหน้าร้านฉลาด ๆ แบบนี้จริง ๆ"
พลูโตบ่นพึมพำก่อนจะเดินกลับบ้าน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พลูโตนั่งอยู่หน้าคอม พร้อมกับหาอะไรดูไปด้วย ระหว่างกิน โดยมีของกิน กับขนมเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ พลูโตดูไปกินไป อย่างมีความสุข จนกระทั่งมีโฆษณาตัวหนึ่ง ซึ่งแทรกอยู่ในวิดิโอที่เขากำลังดูเด้งขึ้นมา มันเป็นโฆษณาที่ซัทเล่น เมื่อเห็นดังนั้น พลูโตจึงรีบปิดเว็บนั้นทันที พร้อมกับวางทุกอย่างในมือแบบหมดอารมณ์
ในขณะที่พลูโตกำลังนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่หน้าคอมนั้นเอง ดูเหมือนว่าเขาจะคิดบางอย่างได้ จึงเปิดเว็บขึ้นมา แล้วพิมพ์คำว่า ซัท ไอศูรย์ นภสินธุ์ จากนั้นก็กดค้นหา
พลูโตอ่านข้อมูลต่าง ๆ ของซัทไปพลาง หยิบขนมเข้าปากไปพลาง จากนั้นก็กดเข้าไปสำรวจบัญชีโซเชียลมีเดียต่าง ๆ ของซัท ก่อนจะพบว่า ซัทก็โพสต์สิ่งต่าง ๆ เป็นปรกติเหมือนดาราคนดังทั่วไปนะ แต่จากการทำงานร่วมกันมา อยู่ด้วยกันมา 2-3 วัน เขาอยู่กับซัทแทบจะตลอด แต่เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นซัทหยิบโทรศัพท์มาเล่นสักเท่าไหร่ พลูโตเริ่มคิดทบทวนในหัว
บางทีบริษัทอาจจะเป็นคนดูแลบัญชีโซเชียลมีเดียของซัททั้งหมดเลยก็ได้ ถ้างั้นซัทไปรู้เรื่องคุณชายสายเผือกจากไหน?
โอเค อาจจะเป็นนักข่าวหรือใครก็ได้ จริง ๆ ซัทเองก็เป็นคนทันเทคโนโลยี เพราะงั้นแค่ค้นหาด้วยตัวเองคงไม่ใช่เรื่องยาก แต่ว่า...ด้วยความคาใจพลูโตจึงกดเข้าไปในเพจคุณชายสายเผือก แล้วเลื่อนหาโพสต์ที่เพจนั้นกล่าวพาดพิงซัท
5 ทุ่ม 23 นาที วันที่ 1 เมษา 2022 คือเวลาที่เพจนั้นโพสต์ ซึ่งตอนนั้นพวกเขาพึ่งกลับมาจากไชน่าทาวน์ได้ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ในตอนที่โพสต์ พวกเขาก็คงหลับกันไปหมดแล้ว ตอนตื่นมาทุกอย่างก็ยังดูปรกติ ตอนอยู่บนรถ ตอนขึ้นเครื่อง ถ้าซัทไม่อ่านหนังสือ อ่านบท ก็หลับ ไม่ได้จับโทรศัพท์เลย...พลูโตหยุดคิดไปครู่หนึ่ง
จากนั้นพูลโตก็หยิบกระดาษหยิบปากกาใกล้ ๆ มือมา แล้วก็เริ่มขีดเขียนบางอย่าง
'เมย์คนดูแลงานที่ทุ่งศรีภูมิ คือคุณชายสายเผือก?'
หลังจากเขียนข้อความด้านบนเสร็จ พลูโตก็หยุดและคิดทบทวนต่อ
จากท่าทีตอนได้เจอกันในเช้าวันนี้ เมย์มีท่าทางแปลก ๆ ก็จริง เธอดูยิ้มกรุ้มกริ่มเหมือนมีอะไร ว่าแล้วพลูโตก็ขีดฆ่าข้อความนั้น
ไม่ใช่ ข้อความในเพจไม่ได้ระบุว่า คนที่ซัทจูงมือเดินด้วยเป็นใคร ไม่ได้ระบุไว้ว่าเป็นผู้จัดการ หรืออื่น ๆ แต่เธอคงเห็นข้อความในเพจจริง ๆ แล้วก็คงจะจิ้นเรากับซัท ตามประสาสาววายแน่ ๆ ไม่ก็คงเป็นแฟนคลับซัทนั่นแหละนะ
พลูโตยังคงคิดทบทวนต่อไป เขาใช้มือขวากำปากกาแล้วนั่งเท้าคางอยู่ ในขณะที่มือซ้ายค่อย ๆ หยิบขนมเข้าปาก
ท่าทางของซัทเปลี่ยนไปหลังจากนั้นต่างหาก ตอนที่พวกเราแยกกัน งั้นเมย์ยิ่งไม่น่าใช่ใหญ่ เพราะมีความเป็นไปได้ว่า คนที่เป็นคุณชายสายเผือก จะเป็นคนเอาโพสต์นี้ไปให้ซัทดู ซึ่งตอนนั้นเมย์อยู่กับเราตลอด...
"จริงสิคนคนนั้น!"
จู่ ๆ พลูโตก็อุทานออกมา
พลูโตพึ่งนึกขึ้นได้ว่า หลังจากไปพูดคุยกับเมย์แล้ว ตอนไปกลับไปหาซัท มีผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องของซัท แถมยังเรียกซัทว่าพี่ด้วย แสดงว่าต้องสนิทกันมากแน่ ๆ แล้วก็เป็นหลังจากนั้นนั่นแหละ ที่เขาถูกซัทไล่ออก เขาเป็นใครกันนะ
พลูโตพยายามนึก แต่ก็นึกไม่ออก ผู้ชายคนนั้น หน้าตาก็คุ้น ๆ อยู่หรอก เหมือนเคยเห็นกันก่อนหน้านั้น แต่ชื่อมันติดอยู่ที่ปาก ว่าแล้วพลูโตก็ใช้มือซ้ายเอื้อมไปหยิบขนม แต่เขากลับพบเจอแค่ความว่างเปล่า
"หมดซะแล้ว"
พลูโตบ่นพึมพำ ก่อนจะมอง เพื่อเลือกว่า ขนมห่อไหนจะเป็นเหยื่อรายต่อไปของเขา
เขาหยิบขนมขึ้นมาดูทีละห่อสองห่อสามห่อดูไปเรื่อย ๆ แต่แล้วก็มีขนมห่อหนึ่งไปสะดุดใจเขา
"ขนมข้าวโพดอบกรอบโตชีส"
พลูโตอ่านหน้าซองขนม
"โตชีสเหรอ ชีส อืม ชีสเหรอ"
พลูโตบ่นพึมพำงึมงำ อยู่พักหนึ่ง แล้วเขาก็อุทานออกมา
"ใช่แล้วชีคไง!"
ว่าแล้วพลูโตก็พิมพ์คำว่า ชีคดารา แล้วกดค้นหา ทันทีที่รูปเขาโผล่ขึ้นมา พลูโตก็อุทานอีกรอบ
"ว่าแล้วเชียว!"
จากนั้นพลูโตก็แกะซองขนม หยิบขนมเข้าปาก ก่อนจะวางมันไว้ทางฝั่งซ้าย
แล้วเขาก็ใช้มือขวาหยิบปากกาขึ้นมาขีดเขียนต่อ
'ชีคบอกข่าวซัทเหรอ เขาเป็นคุณชายสายเผือกรึเปล่า?'
พลูโตหยุดเขียน แล้วคิดทบทวนต่อ
ที่ซัทสงสัยเขา เพราะเขานับว่าเป็นคนใกล้ตัวซัทเช่นกัน แต่เราสองคนพึ่งรู้จักกันไม่ใช่เหรอ เพจคุณชายสายเผือก เริ่มดังตอนลงข่าวหย่าของซัท เมื่อ 3 ปีก่อน ก่อนที่ซัทจะหย่าจริง ๆ ถ้างั้น คนที่สามารถรู้เรื่องนี้ก่อนใครได้ ก็ต้องรู้จักกันมา 3 ปีเป็นอย่างน้อย
ว่าแล้วพลูโตก็เริ่มลงมือขีดเขียนอีกรอบ เขาหยิบกระดาษมาวางไว้ข้างหน้าหลายต่อหลายแผ่น แล้วเริ่มขีดเขียนบางอย่างลงไปทีละแผ่นสองแผ่น พร้อมกับพิมพ์หาข้อมูลในเน็ตไปด้วย หยิบขนมเข้าปากไปด้วย
เมื่อเขียนเสร็จ เขาก็ปีนขึ้นไปยืนบนเตียงนอน แล้วนำกระดาษเหล่านั้นไปแปะผนังตรงนั้น ทีละแผ่นสองแผ่น จนเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง แล้วก็ลงจากเตียงมายืนมองผลงานของตัวเอง แล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"คุณชายสายเผือก แกเกือบทำฉันถูกไล่ออก คราวนี้แหละ ฉันจะเล่นแกบ้าง"
พลูโตบ่นพึมพำแล้วยิ้มออกมาด้วยสีหน้าและแววตาอันแสนชั่วร้าย
....โปรดติดตามซีนต่อไป....


งานศพของบุ๊กถูกจัดขึ้นแบบเงียบ ๆ แต่มันก็เงียบได้แค่วันแรก ๆ เท่านั้น พอซัทมางาน ทุกอย่างก็ดูครึกครื้นขึ้นทันตา เพราะเรื่องราวดราม่าที่พึ่งเกิดขึ้นนั่นแหละ วันที่พลูโตมางานก็มีนักข่าวมารอเช่นกัน โดยที่พลูโตกับซัทหลีกเลี่ยงที่จะมาวันเดียวกัน ส่วนหนึ่งก็เป็นการทำตามแผน อีกส่วนก็อยากจะให้เกียรติบุ๊กกับครอบครัวของเธอด้วย
อีกคนหนึ่งที่ถูกรุมทึ้งด้วยฝูงนักข่าวก็คือรองประธานรุจ เพราะนี่เป็นศพที่สองแล้ว ที่ผู้ตายเกี่ยวข้องกับซีรีส์เรื่องนักฆ่าใจกล้า โดยที่รองประธานปฏิเสธเรื่องราวอาถรรพ์ต่าง ๆ ในกองถ่าย พร้อมทั้งจะเดินหน้าถ่ายทำต่อไปหลังเสร็จพิธีศพ โดยได้มีการหาคนมาทำหน้าที่แทนบุ๊กไว้แล้ว และทางบริษัท ยินดีจ่ายเงินค่าตัวเต็มจำนวนของบุ๊กให้กับทางครอบครัวของเธอด้วย
งานศพของบุ๊กเสร็จสิ้นในวันที่ 7 พฤษภาคม โดยมีคนบันเทิงแวะเวียนกันมามากมาย โดยเฉพาะคนที่เกี่ยวข้องกับซีรีส์นักฆ่าใจกล้าที่กำลังจะเปิดกล้องในเร็ววันนี้ ทว่าสื่อสังเกตเห็นว่ามีคนหนึ่งไม่ได้มาร่วมงานเลยสักวันนั่นก็คือวี ที่ส่งสามีของเธอมาแทน โดยคุณทีปได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อว่า ภรรยาของเขาป่วยหนักมาไม่ได้
แต่ความจริงก็อย่างที่เขารู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าวีถูกขังอยู่ในบ้าน โดยที่เกือบจะถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอกแล้ว ถ้าไม่มีทีวีให้เธอดูข่าว ซึ่งอาการของเธอก็ไม่สู้ดีนัก เมื่อต้องเสียบุ๊กไป แต่ต่อให้เธอจะไม่ถูกขัง เธอก็คงอยู่ร่วมงานศพนานไม่ได้ เพราะเท่าที่ทุกคนรู้ เธอกับบุ๊กรู้จักกันแค่ผ่าน ๆ และที่สำคัญคือ ร่องรอยการถูกทุบตีของเธอมันยังไม่จางลงไป ยังไงเธอก็ไปพบสื่อไม่ได้หรอก
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผนที่พวกเขาวางไว้แล้ว แต่การสูญเสียบุ๊กไปนั้นไม่ได้อยู่ในแผน ครั้นจะนัดเจอกันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อมีสายตามากมายจับจ้องไปที่ซัทกับพลูโต พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกมากนัก ต้องปล่อยให้การแสดงดำเนินต่อไป
ในช่วงงานศพของบุ๊ก รองประธานมีโอกาสได้เจอกับพลูโตตัวเป็น ๆ โดยไม่ผ่านทนาย เขาจึงใช้โอกาสนี้บอกกล่าวกับพลูโตว่า
"ไม่ว่านายจะต้องการอะไร ฉันให้นายได้มากกว่าไอ้สมาคมนั่นอีก"
นั่นคือคำพูดของรองประธานที่แอบกระซิบใส่พลูโต ตอนที่นั่งฟังพระสวดศพ
นั่นเป็นตอนที่พลูโตรู้ได้ทันทีว่า หมดเวลาเล่นตัวแล้ว เย็นวันนั้นเขาจึงหยิบนามบัตรที่รองประธานฝากไว้ออกมา แล้วกดโทรหาเขาทันที
รองประธานบอกกับพลูโตว่าวันที่ 8 พฤษภา ตอนสาย ๆ จะส่งคนไปรับ ในทีแรกพลูโตก็แปลกใจว่า จะส่งคนมารับได้ยังไง ในเมื่อนักข่าวปักหลักอยู่หน้าบ้านของเขา ไม่ยอมไปไหนมาหลายวันแล้ว แต่เมื่อถึงวันและเวลานัด พลูโตจึงเข้าใจว่ารองประธานทำได้อย่างที่พูดจริง ๆ เพราะตอนนี้ไม่มีนักข่าวอยู่ที่หน้าบ้านเขาเลยสักคน มีก็แค่รถหรูคันหนึ่งมาจอดรอ พลูโตเดาว่าน่าจะเป็นคนของรองประธาน เขาจึงขึ้นรถคันนั้นไป ซึ่งระหว่างทาง รถคันนั้นก็ขับวนไปวนมารอบเมืองอยู่เป็นชั่วโมง ก่อนที่จะพาเขามาส่งยังบริษัทเฟทที่เขาคุ้นเคย
พลูโตนั่งเผชิญหน้ากับรองประธานอยู่ในห้องทำงานของท่านรอง ในระยะห่างกันแค่โต๊ะทำงานที่คั่นกลางอยู่เท่านั้น บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดเป็นอย่างมาก เพราะรองประธานเอาแต่นิ่งเงียบและจ้องหน้าเขาเพียงอย่างเดียว จนพลูโตเริ่มอดรนทนไม่ไหว
"ถ้าคุณไม่มีอะไร งั้นผมขอตัวกลับก่อนดีกว่า"
พลูโตพูดแล้วทำท่าจะลุกขึ้นยืน แต่รองประธานห้ามเอาไว้
"ใจเย็นก่อน ผมแค่อยากจะรู้เฉย ๆ ว่า เด็กหนุ่มที่ดูธรรมดาอย่างคุณเนี่ย ทำอีท่าไหนถึงได้ไปลึกซึ้งกับจอมมารได้"
ได้ยินดังนั้นพลูโตก็เอาแต่นิ่งเงียบทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ว่าท่านรองพูดเรื่องอะไร
"ไม่เอาน่า ผมรู้ความจริงหมดแล้ว เรื่องความสัมพันธ์ของคุณกับเขาน่ะ เพราะข้อมูลที่ผมพึ่งได้รับมา กับข้อมูลที่คุณชายสายเผือกพึ่งปล่อยเมื่อกี้มันตรงกัน คุณปิดบังผมไม่ได้หรอกยอมรับความจริงมาเถอะ"
สีหน้าของพลูโตแสดงอาการตกใจออกมาอย่างชัดเจน แต่น่าจะเป็นคนละเรื่องกับที่รองประธานเข้าใจ พลูโตจึงพยายามกลบเกลื่อนมันต่อไป
"ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณพูด"
"ยังจะดึงเชิงอยู่อีกเหรอ ผมรู้หมดแล้ว ว่าคุณสองคนแอบกิ๊กกันจริง ตอนไปทะเลก็มีตาวิเศษเห็นว่า พวกคุณเล่นน้ำกันกะหนุงกะหนิง ที่ไชน่าทาวน์ก็เช่นกัน เห็นว่าจูงมือกันไปเดินกิน เดินเล่นกันทั่วทั้งถนน แถมไปต่อกันในงานวัดอีก วิธีที่คุณเรียกเขาก็เหมือนกัน คุณเคยหลุดเรียกเขาว่าพี่ ต่อหน้าคนอื่นด้วย"
พอฟังรองประธานพูดจนจบ สิ่งที่พลูโตรู้สึกก็มีแต่ความอึ้ง ดูเหมือนว่า คนของรองประธานจะมีมากมายเสียเหลือเกิน แต่แม้ข้อมูลจะถูกต้องเพียงใด พลูก็ยังทำเงียบ ไม่ยอมรับหรือปฏิเสธอะไรใด ๆ จนรองประธานเริ่มมีน้ำโหนิดหน่อย
"เลิกทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้สักทีเถอะ บอกมาว่าคุณต้องการอะไร จะได้จบ ๆ ไปสักที"
"ผมต้องการ...ทำให้วงการ..."
"หยุดเลย ไม่เอาคำตอบที่สร้างภาพ ตอนนี้ทั้งห้องนี้ มีแค่คุณกับผม ผมจะถามคุณอีกครั้งว่าคุณต้องการอะไร ถ้าคำตอบของคุณมันยังปลอมอยู่อีก ก็เป็นอันพอกันแค่นี้"
หลังจากพูดจบรองประธานก็นิ่งเงียบไป ทำให้บรรยากาศอึดอัดมากขึ้นกว่าเดิม พลูโตเองก็เงียบไม่พูดอะไรกลับไปเช่นกัน จนเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง พลูโตก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ สีหน้าแววตาของเขาก็เปลี่ยนไป มันดูดุดันเคร่งขรึมขึ้น เช่นเดียวกับน้ำเสียงของเขา
"ก็เหมือนทุกคน เงินทอง ชื่อเสียง อำนาจ"
"แบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย"
"แล้วคุณล่ะ ต้องการอะไรรองประธาน"
"ผมอยากปราบจอมมาร"
"คุณเลยต้องการให้ผมมาเป็นผู้กล้า"
"ก็คงงั้น เรามาตกลงกันดีกว่า คุณเสนอมาเลยผมพร้อมสนอง"
"ผมอยากให้คุณทำตามคำเรียกร้องของสมาคม..."
"ไม่มีทาง ต่อให้บริษัทเราทำ บริษัทอื่น ๆ ก็คงไม่ยอมหรอก"
"ผิดแล้วถ้าบริษัทใหญ่อย่างเฟททำ บริษัทอื่นคงทำตามแน่ คุณก็แค่ให้ทีมงานนักแสดงในสังกัด รับแต่งานที่ชั่วโมงทำงานเหมาะสมเท่านั้นก็พอแล้ว มันดีต่อภาพลักษณ์ ของบริษัทและต่อผมด้วย"
"อย่างนี้นี่เอง คุณจะรับบทฮีโร่ผู้เปลี่ยนแปลงวงการบันเทิงงั้นสินะ แล้วจากนั้นจะเอาไงต่อ จะมารับตำแหน่งผู้บริหารของเฟทเลยไหมล่ะ"
"ไม่ล่ะขอบคุณ ทำแบบนั้นมันน่าสงสัยนะ ขอกลับไปทำตำแหน่งเดิมดีกว่า แน่นอนว่าขอขึ้นเงินเดือนด้วยนะ"
"ดูเหมือนคุณจะคิดมาเป็นอย่างดีเลยนะ ทั้งหมดนี่คิดเองรึเปล่า"
"แน่นอนผมวางแผนเองทั้งหมด ตั้งแต่ผมถูกจอมมารหักหลังนั่นแหละ"
"ดูเหมือนว่า ทำงานด้วยใจรัก มันจะส่งผลดีไม่เท่าทำด้วยแรงแค้นงั้นสินะ ก็เอาสิ แต่ผมไม่คิดว่าพ่อจอมมารของเราจะอยากทำงานกับคุณอีกครั้งหรอกนะ เพราะเขาเขี่ยคุณทิ้งแล้ว"
"เรื่องนั้นไม่ต้องย้ำก็ได้ครับ ส่วนจะให้ผมทำงานกับใครนั้น..."
ก๊อก ๆ ๆ มีเสียงเคาะประตูแทรกขึ้นมาระหว่างที่พลูโตกำลังพูด
"บอกแล้วไม่ใช่เหรอคุณคิมว่าห้ามกวนน่ะ"
รองประธานตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความไม่พอใจ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผล เพราะสิ้นเสียงของเขาประตูก็ได้ถูกเปิดออก เผยให้เห็นวีกับสามีเดินเข้ามาในห้อง
"ท่านนั่นเอง ทำไมมาไม่บอกไม่กล่าวกันสักหน่อยล่ะครับ"
เมื่อเห็นว่าใครมารบกวน ท่าทีของรองประธานก็เปลี่ยนไปทันที
"มีเรื่องด่วนนิดหน่อยน่ะ แล้วนั่นใครหน้าตาคุ้น ๆ"
คุณทีปพูดแล้วเหลือบไปมองพลูโต
"ผู้จัดการดาราที่ดังที่สุดในสยามเวลานี้ไงล่ะครับ"
"งั้นเหรอแล้วคุยอะไรกันอยู่"
"เรากำลังทำข้อตกลง 'ลับ' กันอยู่"
รองประธานพูดเน้นคำว่าลับ
"แล้วเขาไว้ใจได้ขนาดไหน"
"เรื่องนั้นผมก็ยังไม่รู้เลยครับ"
"งั้นเหรอดูเหมือนทุกอย่างจะลงตัวพอดีเลยนะ ที่ฉันมาก็เรื่องนี้แหละ"
คุณทีปพูดกับรองประธานก่อนจะหันหน้าไปหาพลูโต
"ไอ้หนุ่มโอกาสพิสูจน์ตัวเองมาถึงแล้ว นายต้องมาเป็นผู้จัดการให้เมียฉัน แล้วต้องรายงานทุกฝีก้าวว่าเมียฉัน วัน ๆ หนึ่งทำอะไร ที่ไหน อย่างไร ย้ำว่าต้องรายงานทุกอย่าง ถ้านายทำได้นายจะสบายไปทั้งชาติ ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมท่านรอง ถ้าให้เขามาขึ้นตรงกับผม"
"ถ้าท่านต้องการแบบนั้นผมก็ไม่มีปัญหา ดีเสียอีกที่ได้เขาไปทำงานใกล้ชิดท่าน เพราะเขากำลังจะเป็นฮีโร่ของคนทั้งวงการแล้ว งั้นก็ตกลงตามนี้นะ ทั้งคู่ออกไปได้แล้ว ฉันอยากคุยกับคุณทีปเสียหน่อย"
สิ้นเสียงของรองประธาน พลูโตกับวีก็เดินออกมาจากห้องนั้น
"คุณวี..."
"ทำงานกับฉัน ถ้าฉันยังไม่สั่งให้พูดก็ไม่ต้องพูด"
พลูโตพยายามจะพูดอะไรบางอย่างกับเธอ แต่ก็ถูกเธอดุเอาเสียก่อน
พลูโตกำลังจะอ้าปากพูดคำว่า ครับ แต่พอเห็นเธอทำตาดุใส่ เขาจึงหยุด แล้วพยักหน้าเป็นการตอบรับแทน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 9 พฤษภา ช่วงบ่ายมีงานแถลงข่าวใหญ่ของเฟท ว่าพวกเขาจะเข้าร่วม และให้การสนับสนุนสมาคมคนแรงงานบันเทิง เพื่อเปลี่ยนแปลงชั่วโมงทำงาน เพิ่มค่าแรงให้เหมาะสม เพิ่มสวัสดิการต่าง ๆ ให้กับคนเบื้องหลัง และสัญญาว่าจะคอยดูแล ทั้งคนเบื้องหน้า เบื้องหลังอย่างเท่าเทียม ไม่ให้มีเหตุการณ์แบบที่ซัททำเกิดขึ้นอีก
ซึ่งทนายจากสมาคม ที่เป็นตัวแทนให้กับพลูโตก็ยืนยันว่า พลูโตตัดสินใจไม่ฟ้องซัทแน่นอน แล้วทุกอย่างก็ดูเหมือนจะจบลงด้วยดี นักข่าวไปที่บ้านพลูโตน้อยลงไปทุกวัน ทุกวัน แล้วทุกคนกลับมาใช้ชีวิตตามปรกติได้ดังเดิม ท่ามกลางข่าวลือที่ยังแพร่สะพัดต่อไป โดยไม่มีใครมายืนยันความจริง
ในวันเดียวกันนี้ ในช่วงเวลาใกล้ ๆ กันนั้นเอง คุณทีปก็มีการแถลงข่าวเช่นกัน เขาประกาศว่าจะลงเลือกตั้งสมัยหน้า ในฐานะหัวหน้าพรรค พร้อมชูนโยบายปฏิรูปวงการบันเทิง เป็นนโยบายหลักของพรรค แน่นอนว่าในงานนี้ ภรรยาของเขาอย่างวีก็ไปให้กำลังใจด้วย โดยมีพลูโตยืนอยู่หลังเวที
หลังจากนั้นทุกอย่างก็ดูเหมือนจะกลับเข้าสู่สภาวะปรกติของการทำงานช่วงใกล้จะถ่ายทำ และเนื่องจากปัญหามากมาย คนตายไปสองศพ ก็ทำให้กำหนดการคลาดเคลื่อนไปประมาณหนึ่ง ซึ่งมันจึงไปลดเวลาประชุมลง เหลือเพียงวันเดียว ประชุมเสร็จแล้วก็ถ่ายทำกันเลย
การประชุมการอ่านบทเริ่มขึ้นในวันพุธที่ 11 พฤษภาคม 2022 เหล่าหัวเรือใหญ่อย่างพวก ผู้กำกับ นักแสดงนำ นักเขียน ต่างก็เข้ามารวมกันอยู่ในห้องเดียวกันนับสิบคน และนั่นเป็นครั้งแรกที่ซัทกับพลูโตได้เจอกัน นับตั้งแต่มีดราม่าเกิดขึ้น ซึ่งทั้งสองไม่สบตาหรือพูดจากันเลยสักคำ ส่วนการประชุมอ่านบทนั้นเป็นไปอย่างราบรื่นกว่าที่คิด
ส่วนเรื่องการทำงานในฐานะผู้จัดการของพลูโตนั้น ก็ดูจะราบรื่นเช่นกัน เขารายงานทุกอย่างให้คุณทีปฟังทั้งหมด โดยที่วีก็ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไร แต่มันมีสิ่งหนึ่งที่คาใจพลูโตมาตลอด ก็คือแม้ว่าบุ๊ก คุณชายสายเผือกตัวจริงจะตายไปแล้ว แต่เพจยังอัปเดตตามปรกติ เขาคิดว่าคงเป็นวีที่มาสานงานต่อ แต่เขาไม่แน่ใจว่าวี ลงเรือลำเดียวกันกับเขารึเปล่า ครั้นจะถามจะคุยอะไรสักอย่าง แค่อ้าปากก็ถูกดุแล้ว เขากับวีเลยทำงานด้วยกันเงียบ ๆ แบบถ้าวีต้องการอะไร เขาก็แค่ทำให้ งานของเขาทั้งหมดมีแค่นั้นจริง ๆ
การถ่ายทำวันแรกเริ่มในวันศุกร์ที่ 13 พฤษภาคม 2022 พลูโตต้องขับรถไปสตูดิโอของเฟทตั้งแต่ตีห้ากว่า ๆ เพื่อพาวีไปส่งและเตรียมตัว เมื่อไปถึงเขาก็พบกับความวุ่นวายตามประสามนุษย์กองถ่าย ที่กำลังเตรียมงานกันอยู่ ทีมนั้นวิ่งไปทีมโน้นวิ่งมากันมั่วไปหมด เหล่าทีมงานต้องเตรียมการให้เสร็จ ก่อนที่การถ่ายทำจะเริ่มต้นในเวลา 6 โมงเช้าตามกำหนดการ
การถ่ายในวันนี้จะเป็นการถ่ายตัวอย่างเฉย ๆ เพราะจนถึงตอนนี้มีการโปรโมท มีการแถลงข่าวไปบ้างแล้ว แต่คนดูกลับยังไม่เห็นอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยแม้แต่น้อย จะมีก็แค่ฉากที่ทำเสร็จมาเป็นเดือน ๆ แล้วก็เท่านั้น
การถ่ายทำเริ่มขึ้นช่วงหกโมงกว่า ๆ ที่วีไม่มีบทจึงมาช้าได้กว่าคนอื่นนั่นแหละนะ มันเป็นการถ่ายฉากแอคชั่นต่าง ๆ ทั้งดวลปืน สู้มือเปล่า ระเบิดภูเขาเผากระท่อม ใช้นักแสดงตัวประกอบ กับเอฟเฟคไปมากมาย มีการต่อสู้ตัวต่อตัวของซัทกับชีคด้วย มีการออกแบบคิวบู๊ ไหนจะต้องซ่อมฉากเซตฉากกันอีก แค่การถ่ายในส่วนนี้เสร็จก็หมดเวลาไปหลายชั่วโมงแล้ว และถึงแม้ในช่วงเวลานั้นวีจะไม่มีบทก็ตาม แต่เธอก็รอ นั่งท่องนั่งซ้อมบททำสมาธิอย่างใจเย็น แม้ว่าจะมีเสียงระเบิดดังตูมตามดังแทรกขึ้นมาบ้างก็ตาม
หลังจากพักเบรกในช่วงเกือบ ๆ เที่ยงการถ่ายทำก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้ตัวละครหลักทั้งสามก็มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเสียที
มันเป็นฉากที่ตัวร้ายอย่างซัทจับนางเอกมาเป็นตัวประกัน สถานที่เกิดเหตุคือบริเวณริมแม่น้ำ แน่นอนว่ามันเป็นฉากที่เตรียมไว้นั่นแหละ จริง ๆ ก็แค่อยู่ในสระที่สร้างขึ้นมา แล้วดูเหมือนว่าฉากนี้ซัทจะต้องถูกยิงแล้วตกลงไปในแม่น้ำด้วย เพราะก่อนการถ่ายจะเริ่ม พลูโตเห็นซัทใส่อุปกรณ์อะไรบางอย่างไว้ รวมถึงในสระก็มีเจ้าหน้าที่รออยู่เต็มไปหมด
เมื่อพูดคุยจนแน่ใจว่าทีมงานทุกฝ่ายพร้อมแล้ว ผู้กำกับก็ให้สัญญาณ หลังจากนั้นทุกคนก็เงียบ ตากล้องกดบันทึกภาพ มือสเลตยกมันเข้ามาบังกล้อง เมื่อผู้กำกับสั่งแอคชั่น มือสเลตก็ตีมันดังปัก หลังจากนั้นทุกอย่างก็นิ่งเงียบ ไร้การเคลื่อนไหว อยู่ราว ๆ 5 วิ ก่อนที่การแสดงจะเริ่มต้นขึ้น
มันก็เหมือนกับฉากใกล้ ๆ จะจบเรื่องของหนังแอคชั่นทั่วไป ที่ตัวร้ายจับนางเอกเพื่อล่อพระเอกออกมา พอพระเอกยอมออกมาตามคำขู่ ตัวร้ายก็เอาแต่พูดมาก ไม่ลั่นไกฆ่าพระเอกเสียที จนสุดท้ายเสียท่า ถูกพระเอกยิงก่อน แล้วตายลงอย่างอนาถ
แต่ทว่านี่เป็นการถ่ายตัวอย่างเฉย ๆ เขาคงไม่เอาฉากจบมาใส่หรอก เพราะตัวร้ายอย่างซัทก็แค่ถูกยิงตกน้ำไป ในเรื่องเต็มดูทรงแล้วเขาคงไม่ตายหรอก เขาคงกลับมาวุ่นวายในชีวิตพระเอกต่อไปตามบทบาทของตัวร้าย แต่นั่นก็เป็นแค่เรื่องราวที่ถูกปรุงแต่งขึ้นเท่านั้น ในความเป็นจริงไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ในช่วงเวลานั้น จะมีการสูญเสียครั้งที่สามเกิดขึ้น
ในช่วงบ่ายกว่า ๆ ของวันเดียวกันนี้ มีข่าวใหญ่ข่าวด่วนเกิดขึ้น เมื่อมีอุบัติเหตุปืนลั่นคากองถ่ายแห่งหนึ่ง ก่อนจะมีการเฉลยว่า เป็นกองถ่ายซีรีส์เรื่องนักฆ่าใจกล้า และคนที่ลั่นไกคือชีคที่เป็นพระเอก ส่วนคนที่ถูกยิงคือซัทที่เป็นตัวร้าย เขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันที การผ่าตัดกินเวลาไปหลายชั่วโมง และในช่วงเย็นของวันนั้น ก็มีการยืนยันว่า ซัทได้เสียชีวิตลงแล้ว ซึ่งข่าวนี้สร้างความตกใจให้กับคนทั่วทั้งโลกเป็นอย่างมาก เพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในกองถ่ายในลักษณะนี้พบได้น้อยมาก
ข่าวการจากไปของซัทสร้างความเสียใจให้กับคนเป็นจำนวนมาก ผู้คนต่างก็ไปรวมตัวกันที่หน้าบริษัทเฟท รวมถึงสตู และบริษัทอื่น ๆ ในเครือ เพื่อไปวางรูป กับดอกไม้เพื่อไว้อาลัยให้กับซัท พร้อมทั้งยังตั้งคำถามถึงมาตรการการรักษาความปลอดภัยในกองถ่ายด้วย ซึ่งสื่อเองก็เล่นประเด็นนี้เช่นกัน โดยที่ทางเฟทไม่ได้แถลงข่าวใด ๆ ตอบแค่เพียงว่า ทุกอย่างยังอยู่ในขั้นตอนการสืบสวนของตำรวจ
หลังจากนั้น 7 วัน ทางตำรวจก็อนุญาตให้ครอบครัวนำศพของซัทไปประกอบพิธีทางศาสนาได้ เพราะหลังจากการชันสูตรพลิกศพแล้ว ทางตำรวจไม่ติดใจสาเหตุการตาย รวมถึงครอบครัวของซัทก็ไม่ติดใจเช่นกัน งานศพของซัทยิ่งใหญ่กว่างานศพของสองคนก่อนหน้านี้
แน่นอนว่าพวกคนหิวแสง หิวเรตติ้งก็มากันเพียบ แฟนคลับของซัทเองก็มาร่วมงานมากมายเช่นกัน ข่าวทุกช่องมีการรวบรวมประวัติในแง่ดีต่าง ๆ มากมายของซัทออกมาเผยแพร่ แม้ว่าช่องนั้นจะเคยโจมตีเขาว่าแย่ ว่าชั่วขนาดไหนก็ตาม ดั่งคำกล่าวที่ว่า
"เมื่อคุณตายผู้คนจะรักคุณมากขึ้น"
คำกล่าวนี้ได้รับการพิสูจน์มาหลายครั้งแล้ว ว่าเป็นจริง ตามนั้น...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
การสืบสวนคดีนี้อาจจะใช้เวลานานหลายวัน แต่ก็ไม่นานจนทำให้ประชาชนพอใจ เพราะผลสรุปของคดีนี้ออกมาเรียบง่ายกว่าที่เขาคิด ประชาชนคิดว่ามันมีเบื้องหน้าเบื้องหลังมากกว่านั้น ในขณะที่ตำรวจแถลงข่าวสรุปคดีในวันที่ 1 มิถุนา ว่ามันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ
อย่างไรก็ดี แม้ผลสรุปจะเป็นเช่นนั้น แต่ก็มีผู้ทำผิดในข้อหา ทำการประมาทจนเป็นเหตุทำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย อยู่ 3 ฝ่ายด้วยกัน ฝ่ายแรก หรือคนแรกก็คือชีคผู้เป็นคนลั่นกัน ฝ่ายที่สองคือทีมงานที่คอยดูแลอาวุธปืน ซึ่งจากการสอบสวนตำรวจพบข้อมูลเพิ่มว่า ทีมงานที่ดูแลนั้น ไม่มีความเชี่ยวชาญมากพอ ทำให้ผู้กระทำความผิดฝ่ายที่สามก็คือบริษัทที่จ้างทีมงานชุดนี้มานั่นก็คือเฟทนั่นเอง
ด้วยเหตุนี้ประธานของเฟท ที่เป็นครอบครัวของผู้ตายจึงประกาศลาออกจากตำแหน่งโดยมีผลทันที รองประธานรุจจึงขึ้นมารับตำแหน่งประธานแทน ซึ่งเขามีแผนที่จะสู้คดีจนถึงที่สุด
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ภายในห้องเยี่ยมนักโทษ นอกจากชีคกับประธานรุจ ที่นั่งอยู่คนละฝั่งอยู่กันสองคนแล้ว ภายในห้องนั้นไม่มีใครอื่นเลย ผู้คุมเองก็ยืนอยู่ไกล ๆ ไม่มีญาติไม่มีนักโทษคนอื่น ๆ เลยสักคน มันดูเป็นห้องเยี่ยมส่วนตัวมากกว่าปรกติ จะมีก็แค่กล้องวงจอดปิดที่คอยสังเกตการณ์ทั้งคู่อยู่เท่านั้น ซึ่งต้องบอกตามตรงว่า มันไม่ได้กำลังบันทึกภาพอยู่แต่อย่างใด
"ทำไมคุณถึงทำกับผมแบบนี้"
ชีคกล่าวด้วยความโมโหสุดขีด
"ไม่เอาน่า แกทำอะไรไป แกรู้ดีอยู่แก่ใจ"
"ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น"
ชีคตอบกลับอย่างมั่นใจ จนประธานรุจหลุดขำออกมา
"จำรางวัลแห่งความภักดีได้ไหมล่ะ ฉันแอบใส่เครื่องดังฟังลงไปไง"
ได้ยินแบบนั้น ความมั่นหน้าของชีคก็หายไปจนหมดทันที
"แกคิดว่าฉันจะไว้ใจแกเหรอชีค ไม่สิไอ้โชค เมื่อก่อนแกก็แค่แมงดา นักต้มตุ๋น หลอกชาวบ้าน ฉันไม่มีทางไว้ใจคนอย่างแกหรอก แล้วก็ไม่ต้องเรียกหาฉันอีกนะ แกควรเอาเวลาโทรหาฉันไปโทรหาทนายดีกว่า"
พูดจบรองประธานรุจก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องนั้นไป ทิ้งให้ชีคนั่งหน้าถอดสีอยู่ตรงนั้น จนผู้คุมเข้ามาลากตัวเขาไป
"อย่าลืมข้อตกลงของเราล่ะคุณตำรวจ"
"เออ ฉันไม่ลืมหรอกน่า"
ชีคกระซิบกระซาบกับผู้คุม ที่ใบหน้าคล้ายคลึงกับซัท เพราะแท้จริงแล้วผู้คุมคนนี้คือตาณนั่นเอง
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ในคืนเดียวกันนั้น ณ บาร์หรูหราแห่งหนึ่ง พลูโตนั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ข้าง ๆ ประธานรุจ ทั้งสองกำลังนั่งจ้องหน้า จ้องตากันอยู่
"นายดูโทรม ๆ นะ ตานายเองก็ดูแดง ๆ ฉันเห็นมาสักพักแล้ว"
ประธานรุจเอ่ยถาม
"ผมป่วยนิดหน่อยน่ะครับ"
พลูโตตอบเสียงแข็ง
ว่าแล้วประธานก็ยื่นบางอย่างให้กับพลูโต มันเป็นกล่องใบเล็ก ๆ
"นี่เป็นรางวัลให้กับการทำงานหนัก เปิดดูสิ"
พลูโตทำตามที่ประธานรุจบอก เขาจึงเปิดกล่องนั้นออกดู แล้วก็พบเข้ากับ เครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ รูปปลาดาว
"นับตั้งแต่วันนี้นายเป็นส่วนหนึ่งของมัจฉาดาราแล้ว"
"ขอบคุณครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ อย่างที่บอกผมป่วยอยู่นิดหน่อย"
ประธานรุจรับฟังอย่างเข้าใจ ก่อนจะยักไหล่ และผายมือเป็นการบอกว่าพลูโตออกไปได้
หลังจากพลูโตเดินหายลับออกไป บาร์เทนเดอร์ก็วางเครื่องดื่มให้รองประธาน แล้วพูดว่า
"เด็กนั่นไม่เนียนเลยนะครับ"
ประธานฟังแล้วหยิบเครื่องดื่มมาไว้บนมือ
"ก็นะ ถ้าเป็นคนทั่วไปก็คงถามแล้วว่ามันคืออะไร เอาไปทำอะไรได้ การที่เห็นมันแล้วรับไว้โดยไม่ถามเนี่ย แสดงว่ารู้อยู่แล้วว่ามันคืออะไร และเอาไว้ใช้ทำอะไร"
ประธานรุจพูดจบก็กระดกแก้วขึ้นจิบนิดหน่อย
"แล้วมันจะไม่เสี่ยงไปเหรอครับ ที่ให้เขาเป็นส่วนหนึ่งของพวกเรา"
"ไม่เลย เขามีประโยชน์อยู่นะ เห็นสภาพเขาไหมล่ะ ดูเหมือนจะเสียใจร้องไห้หนักอยู่ทีเดียว แค่นั้นก็ยืนยันได้แล้วว่า จอมมารของเราได้จากไปแล้วจริง ๆ แล้วก็นะ ต่อให้เขาจะหักหลังเรา ก็ไม่ใช่ปัญหา ยังไงเสียคนที่ส่งของก็คือเขา หลังจากนั้นก็มีคนแอบเอาไปสลับกับของประกอบฉาก จากนั้นชีคก็ปัง..."
พูดจบประธานก็กระดกจนหมดแก้วอย่างสบายใจ
"แบบนี้นี่เอง ถ้าเขากล้าหักหลังพวกเรา เขาก็จะกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการพิชิตจอมมารงั้นสินะครับ"
"ก็คงงั้น"
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


วันที่ 2 พฤษภาคม บุ๊กขับรถมาตามโลเคชั่นที่พลูโตส่งมาให้ แล้วมันก็พาเธอออกนอกเมืองหลวง มายังสนามยิงปืนแห่งหนึ่ง
บุ๊กเดินเข้าไปด้านใน ก็พบกับพนักงานต้อนรับสาว ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์
"เชิญเข้าไปด้านในเลยค่ะ"
พนักงานสาวกล่าว โดยที่บุ๊กยังไม่ทันได้พูดอะไรด้วยซ้ำ แต่เธอก็เดินงง ๆ เปิดประตูเข้าไปทางด้านหลัง ตามคำแนะนำของพนักงาน แล้วสิ่งแรกที่เธอเห็นหลังเปิดประตูเข้าไปก็คือพลูโตที่ยืนรออยู่ พร้อมกับชายอีกคนหนึ่ง ซึ่งรูปร่างหน้าตาค่อนข้างคล้ายซัท
"ผมดีใจที่คุณเปลี่ยนใจนะ"
ตาณเอ่ยทัก ซึ่งบุ๊กจำเสียงนี้ได้ มันเป็นเสียงของผู้ชายที่พูดกับเธอในบาร์เมื่อวานนั่นเอง
"ผมดีใจที่พี่ยอมมานะ"
พลูโตกล่าวด้วยความจริงใจ
"ไม่คิดเลยว่า คุณชายสายเผือก แท้จริงแล้วจะเป็นคุณนายสายเผือก"
เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นทางด้านหลังของบุ๊ก เธอจึงหันกลับไปมอง แล้วก็พบเข้ากับซัท
บุ๊กหันไปมองหน้าพลูโตกับซัทสลับไปสลับมาด้วยความมึนงงและสงสัย
"ดูเหมือนเรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลยนะ คุณนายสายเผือก"
ซัทกล่าวด้วยสีหน้าแววตาอันสุดแสนจะเจ้าเล่ห์
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 29 เมษา หลังจากพลูโตได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากซัทกับตาณแล้ว เขาก็รู้สึกว่า...
"ผมเชื่อ ผมเอาด้วย"
"ง่าย ๆ อย่างนี้เลยเหรอจืด มันอันตรายนะ"
ซัทขึ้นเสียงใส่พลูโตเล็กน้อย ด้วยความไม่เห็นด้วย
"ไม่อยากจะพูดแบบนี้เลย แต่ผมก็เห็นด้วยกับซัทนะ แล้วก็ทำไมคุณถึงเชื่อง่ายจัง เรื่องที่พวกเราเล่ามันเป็นทฤษฎีสมคบคิดแบบในหนังเลยนะ คนปรกติไม่น่าจะเชื่อกันง่าย ๆ หรอก หลักฐานก็ไม่มี"
"มันก็ดูเกินจริงอยู่นั่นแหละ แต่มันอธิบายได้หลายอย่างเลยว่า ทำไมพี่ซัทถึงดูล่องลอยเหลือเกิน ตอนที่รู้ว่าประธานท้อง แล้วมันก็สมเหตุสมผลดีด้วย ที่พี่ซัทจะไม่ชอบพี่เขยตัวเอง เพราะเขาเป็นคนไม่ดี ที่สำคัญที่สุดก็คือ ไอ้ของที่อยู่บนมือผมนี่แหละ..."
พลูโตหยุดพูด แล้วก้มลงไปมองเข็มกลัดรูปปลาดาว ก่อนจะพูดต่อ
"ผมยังไม่มีโอกาสบอกเลย เพราะหลังจากนั้นมีแต่เรื่องวุ่น ๆ ผมเคยเห็นมันมาก่อน และไม่ใช่ตอนที่ไปบ้านพี่กบด้วย"
"จริงเหรอ!"
ซัทกับตาณอุทานประสานเสียงกันออกมา
"ครับ พี่ซัทจำวันที่พี่ไล่ผมออกได้ไหม ก่อนที่ผมจะเข้าห้องไปโดนพี่ไล่ออกน่ะ คุณชีคเขาเปิดประตูออกมา แล้วเดินชนผม ตอนนั้นก็มีของคล้าย ๆ กันแบบนี้นี่แหละ ร่วงลงมา แล้วผมก็ส่งมันคืนให้เขา"
พลูโตพูดความจริง แบบแอบเหน็บแนมซัทด้วยนิดหน่อย
"ชีคเหรอก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่"
ซัทพูดโดยมีตาณพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้าง ๆ
"แล้วทั้งสองคนมีแผนจะให้ผมทำอะไรเหรอครับ"
"ฉันอยากให้นายทะเลาะกับฉัน"
ซัทตอบคำถามของพลูโต ในขณะที่พลูโตยังงงกับคำตอบนั้นอยู่ ตาณจึงอาสาอธิบายให้เขาฟัง
"ตอนนี้เรารู้แล้วว่าพวกนั้น เป็นองค์กร เป็นสมาคมอะไรสักอย่าง ที่มีจุดสังเกตเป็นเครื่องประดับรูปปลาดาวอันนี้ เราจึงอยากได้สายลับสองหน้าแฝงตัวเข้าไป ซึ่งคนที่เหมาะสมที่สุดก็คงมีแต่ผู้จัดการเท่านั้น"
"ใช่อย่างที่ตาณบอกไปนั่นแหละ ฉันทำไม่ได้ ให้พวกตำรวจที่เป็นคนนอกทำก็ไม่ได้ ต้องเป็นคนในวงการบันเทิง และเป็นคนที่พวกนั้นจะใช้งานได้ง่ายที่สุด ซึ่งก็ต้องเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับฉัน นั่นก็คือนาย"
"ผมเข้าใจแล้ว ถ้าพวกนั้นต้องการกำจัดพี่ซัทไปให้พ้นทาง ก็จะเข้ามาหาผมที่เป็นคนใกล้ตัวที่สุด"
"ใช่ ซึ่งนายกับฉันดันสนิทกันเกินไป พวกนั้นคงไม่เชื่อง่าย ๆ แน่เพราะงั้นเราต้องทะเลาะกัน เอาให้หนักมากด้วย"
"แต่แค่นั้นเขาจะเชื่อง่าย ๆ เหรอครับ คือแบบก็แค่เด็ก ๆ ทะเลาะกัน มันดูจงใจแปลก ๆ"
"เรื่องนี้ผมกับซัทคุยกันไปบ้างแล้ว และนั่นเป็นเหตุผลที่ผมให้เขารีบพาผู้จัดการมา"
"เวทีมีพร้อมแล้วนายจืด คนดูก็พร้อมแล้ว เหลือแค่นักแสดง ว่าไงนายพร้อมจะรับบทรึยัง"
สิ้นเสียงของซัทบรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ตาณไม่ได้พูดอะไรต่อหลังจากนั้น ส่วนพลูโตเองก็ทำท่าคิดหนักอยู่เหมือนกัน แล้วสักพักพลูโตก็ทำตาโตออกมา ดูเหมือนว่าเขาจะคิดบางอย่างออก
"พรุ่งนี้ 30 เมษา วันเกิดพี่ซัท มีงานแฟนมีท นั่นคือเวทีกับคนดูงั้นใช่ไหมครับ"
คำตอบที่พลูโตได้จากซัทกับตาณคือการพยักหน้า
"อืม...ผมว่ามันยังมีช่องโหว่อยู่นะ เรื่องบทน่ะ เราจะทะเลาะกันเรื่องอะไรล่ะ"
"ฉันเตรียมไว้แล้ว ให้นายกับฉันแอบกิ๊กกันไงล่ะ"
"เรื่องรัก ๆ งั้นเหรอ ใช้ได้เลยนะ เหตุผลเพียงพอที่จะให้คนเราหักหลังกันได้เลย งี้เราก็โยงเรื่องคุณพีทมาด้วยเลยดีไหม เรื่องรักสามเส้าแบบนี้ขายได้"
"หัวไวดีนี่นายจืด เราคบกันช่วงไชน่าทาวน์ที่เคยเป็นข่าวก่อนหน้านี้ ให้มันเป็นช่วงรักยังหวาน ซึ่งฉันจอมมารแห่งวงการบันเทิง แค่หลอกนายกะคบเล่น ๆ แล้วเขี่ยทิ้ง"
"จากนั้นพี่ซัทก็กลับไปหาคุณพีท ไฮโซบ้านรวย พอมีภาพหลุด ผมก็เลยไม่พอใจ จะไปเอาเรื่องจึงสร้างความรำคาญให้คุณ แล้วก็ตู้ม"
"เราทะเลาะกันใหญ่โต นายจืดที่หวังจะสุขสบายเพราะได้คบกับดาราดัง ดันถูกหักหลัง ภายในใจจึงเต็มไปด้วยความแค้น รอวันที่จะเล่นงานคนที่ทำร้ายเขาให้สาสม"
ตาณได้แต่ยืนมองพลูโตกับซัท พูดคุยต่อบทกันเป็นตุเป็นตะ เป็นเรื่องเป็นราว ซึ่งเขาก็ต้องยอมรับว่า ความคิดของทั้งคู่มันน่าจะออกมาดีแน่ ๆ
"แต่ว่านะครับ"
"ใช่ฉันก็คิดแบบนายนั่นแหละนายจืด"
พลูโตกับซัทพึมพำออกมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ตาณเองก็เริ่มเครียดแล้ว จึงพูดออกไป
"จากโลก ถ้าได้ยินแล้วตอบด้วย ช่วยบอกทีว่ามันติดขัดตรงไหน แผนก็ออกมาดูดีแล้วนี่"
"จริงอยู่ว่ามันออกมาดูดีแล้ว แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีปัญหา เพราะก่อนหน้านี้ฉันปฏิเสธไปแล้วว่าไม่มีอะไรในกอไผ่ ถ้าฉันกลับคำให้การว่า ฉันควบสองทั้งผู้จัดการ กับคุณพีท มันก็จะดูน่าสงสัยนะ เรื่องแบบนี้ ถ้าออกจากปากเจ้าตัวไม่มีใครเชื่อหรอกต่อให้เป็นเรื่องจริงก็ตาม มันต้องออกจากปากของคนอื่น คนที่ดูน่าเชื่อถือ พอเป็นแบบนั้นแล้ว ต่อให้มันจะเป็นเรื่องโกหกไม่น่าเชื่อขนาดไหน คนก็พร้อมเชื่อ"
"ต้องทำกันถึงขนาดนั้นเลยเหรอวะเพื่อน"
"ขอต้อนรับเข้าสู่วงการบันเทิงอย่างเป็นทางการนะเพื่อน"
ซัทพูดพร้อมกับตบบ่าของตาณเบา ๆ
"คิดออกแล้ว!"
ตาณกับซัท หันไปมองพลูโตที่อุทานออกมาเสียงดัง
"คุณชายสายเผือก"
"ก็ใช้ได้อยู่หรอกนายจืดแต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาคือใคร"
"ใช่แล้วครับผู้จัดการ ขนาดตำรวจอย่างผมยังไม่รู้เลย"
ได้ยินทั้งสองคนพูดแบบนั้น พลูโตก็อดจะยิ้มออกมาไม่ได้ เพราะเขารู้สึกภูมิใจในตัวเองจริง ๆ
"จริง ๆ แล้วผมทำการสืบสวนเรื่องนี้แบบลับ ๆ อยู่ แม้จะโยนทิ้งถังขยะไปแล้วก็เถอะ"
ได้ยินพลูโตพูดแบบนั้น ซัทที่รู้เรื่องนี้ก็ส่ายหัวไปมาอย่างหน่ายใจ
"แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็มีคนในใจอยู่แล้ว เราแค่ต้องล่อเขาออกมา"
พูดจบพลูโตก็ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
"แต่แผน...เอ่อ...รักสามเส้า มันใช้ได้แค่ครั้งเดียวนะจืด พอเริ่มไปแล้ว ถ้าคนที่นายคิดไม่ใช่คุณชายสายเผือกขึ้นมา พวกเราจะเสี่ยงกันหมด"
ซัทกล่าวด้วยสีหน้าท่าทางกังวลมาก ตาณเองก็ใช่กัน
"ถ้าไม่เสี่ยงรุกดูบ้าง โอกาสชนะ โอกาสได้แต้มมันก็ไม่มี"
พลูโตกล่าวและยิ้มอย่างมีเลศนัยออกมาเช่นเคย
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"เรื่องทั้งหมดมันก็ประมาณนี้แหละครับคุณบุ๊ก ที่เหลือผมก็แค่รอดูว่าคุณจะโผล่ไปแถวบ้านเขาไหม จากนั้นผมก็แค่แอบตามคุณไป เพื่อหาจังหวะเกลี้ยกล่อมคุณ แม้สุดท้ายแล้วตอนนั้นคุณจะหนีไปก็ตาม แต่ตอนนี้คุณกลับมาแล้ว ต้องขอบคุณที่ให้ความร่วมมือจริง ๆ ครับ"
ตาณกล่าว
"เข้าใจแล้ว ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัวเลยสินะ พวกนายคาดไว้แล้วว่า ถ้าฉันเป็นคุณชายสายเผือกจริง ๆ ยังไงก็ต้องตามไปดูที่บ้านของพลูโตอยู่แล้ว เช่นเดียวกันกับรองประธานที่ต้องไปทำหน้าที่ของตัวเอง พอฉันเห็นว่า รองประธานแอบไปคุยกันลับ ๆ กับพลูโตที่บ้าน ทางเดียวที่ฉันจะทำเพื่อให้ปล่อยข่าวเรื่องนี้ลงเพจได้ โดยที่ไม่ทิ้งร่องรอยของตัวเองไว้ ยังไงฉันก็ต้องเรียกนักข่าวมาก่อน พอนักข่าวมาสร้างความวุ่นวาย ก็ได้เวลาของตำรวจ พอเป็นแบบนั้นก็ทำให้ครอบครัวของพลูโตปลอดภัยได้ แล้วก็ได้ตัวฉัน ที่ประมาทไป ไม่คิดว่าจะมีคนรู้เรื่องของตัวฉันเองอยู่แล้ว ทุกการกระทำมันก็เลยมัดตัวฉันจนดิ้นไม่หลุด"
บุ๊กร่ายยาวพร้อมกับส่ายหัวไปมา และถอนหายใจตลอดเวลาจนกระทั่งพูดจบ
"ฉันถามหน่อยสิ ถ้าฉันไม่เปลี่ยนใจ พวกนายจะชักจูงฉันยังไง"
"แบล็กเมล์"
ซัทตอบคำถามของบุ๊กด้วยท่าทางเรียบเฉย
"ก็...อาจจะต้องให้ฝ่ายไอทีช่วยแฮ็กแหละครับ"
ตาณตอบด้วยท่าทีเขินอายนิดหน่อย
"ถามจริง นี่เหรอวิธีของตำรวจ"
บุ๊กตะโกนเสียงดังแล้วเกาหัวแกรก ๆ อย่างไม่เชื่อหู
"ครับ บางครั้งก็ต้องยอมให้มือเปื้อนเลือดบ้าง ต้องยอมทำสิ่งที่ผิด ด้วยเหตุผลที่ดี"
คราวนี้คุณตำรวจตาณกล่าวอย่างมั่นใจ
"แล้วอะไรทำให้คุณชายสายเผือกผู้ลึกลับเปลี่ยนใจล่ะ"
ซัทถามจี้จุดทันทีที่มีโอกาส
"เอ่อ...ก็..."
บุ๊กมีท่าทางลำบากใจกับคำถามของซัทอย่างเห็นได้ชัด
"ถ้าเราจะทำงานด้วยกันเราต้องเชื่อใจกันได้ บอกมาสิความลับของเธอคืออะไร"
ซัทกล่าวแล้วจ้องไปที่บุ๊กราวกับจะสูบเลือดสูบเนื้อ
"ก็...จุดเริ่มต้นของคุณชายสายเผือก พวกคุณก็คงรู้กันแล้วว่าเป็นยังไง โดยเฉพาะคุณ คุณซัท คุณไม่เคยพูดความจริงเบื้องหลังการหย่า ว่าภรรยาของคุณมีกิ๊ก ก็...ฉันนี่แหละเมียเก็บของวี"
"เธอเองเหรอ ฉันก็นึกว่าเป็นไอ้ว่าที่ผู้นำประเทศคนนั้นมาตลอด"
ซัทพูดออกมาเสียงดัง
"อย่างนี้นี่เอง ไม่ใช่พี่กบที่คอยบอกข้อมูล แต่เป็นเจ้าตัวเองที่ปล่อยข่าว"
พลูโตกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนประหลาดใจ
"แล้วยังไงต่อครับคุณบุ๊ก อะไรทำให้คุณเปลี่ยนใจ"
ตาณพูดกลับเข้าเรื่อง
"ก็นะ ถึงฉันจะเป็นเมียเก็บของวีถึงสองครั้ง แต่ฉันก็รักเธอจริง ๆ น่าเสียดายที่เธอดันหลงใหลไปกับชื่อเสียงและเงินทอง จนยอมทำทุกอย่าง แม้กระทั่งเป็นกระสอบทรายให้ผัวตัวเอง"
บุ๊กกล่าวด้วยน้ำเสียงและแววตาอันเศร้าสร้อย
"ไอ้ว่าที่ผู้นำประเทศนั่นน่ะนะ!"
"ใช่ มันเป็นพวกหัวรุนแรงเจ้าอารมณ์น่ะ มันไม่ลงมือกับเธอมาเป็นปี แต่เมื่อคืนนี้เธอร้องไห้มาหาฉัน และใช่มันลงมือกับเธออีกแล้ว ดูเหมือนว่าคนเรามันไม่ได้เปลี่ยนกันง่าย ๆ ขนาดนั้นนะ"
พูดมาจนถึงตอนนี้ น้ำตาของบุ๊กก็เริ่มซึมออกมาแล้ว เธอจึงยกมือขึ้นมาปัด ก่อนที่จะเปลี่ยนอารมณ์ มาเป็นสดใสตามเดิม
"นั่นแหละ ฉันก็เลยลองเสี่ยงดู ว่าพวกนายมีอะไรในมือบ้าง ซึ่งก็ต้องบอกเลยว่าน่าประทับใจ และฉันตั้งใจจะทำให้วงการบันเทิงเป็นแบบอย่างที่ดีต่อสังคมจริง ๆ นะ"
บุ๊กหันไปพูดกับตาณแล้วกล่าวด้วยความจริงใจ
"แต่ฉันมีข้อแม้นะ ซึ่งมีแต่คุณตำรวจเท่านั้นที่ทำได้"
"ว่ามาเลยครับคุณบุ๊ก"
"ฉันอยากให้วีเข้าโปรแกรมพิทักษ์พยาน"
"เดี๋ยวนะ ทำไมวีต้องเข้าด้วย หรือเธอจะมีส่วนร่วม"
ซัทถามแทรกขึ้นมาด้วยความสงสัย
"ฉันก็ไม่รู้หรอก ว่าเธอมีส่วนร่วมมากน้อยแค่ไหน แต่ไอ้เข็มกลัดรูปปลาดาวนั่นน่ะ ฉันเคยเห็นมันเหมือนกัน แต่มันเป็นต่างหูของวีนะ ไม่ใช่เข็มกลัด"
สิ้นเสียงของบุ๊กบรรยากาศก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง
"ว่าไงคะคุณตำรวจ พอจะทำได้ไหม ฉันพูดมาถึงตรงนี้แล้ว คุณคงเข้าใจสินะคะ ว่าเรื่องนี้มันใหญ่กว่าวงการบันเทิงไปมากเลยทีเดียว"
"ได้อยู่แล้ว..."
ซัทพูดแทรกขึ้นมาอย่างไม่ลังเล
"เห็นแบบนี้ ไอ้ตาณมันเป็นตำรวจใหญ่เลยนะบอกไว้ก่อน พ่อมันเป็นถึง..."
"เงียบเลยไอ้ซัทพูดมากไปแล้ว"
ตาณพูดแทรกเพื่อดุซัท
"แต่ก็อย่างที่มันบอกนั่นแหละครับว่าได้ ถึงอย่างนั้นคุณก็ต้องช่วยกล่อมให้เธอร่วมมือด้วย ถ้าทำได้ ผมสัญญาว่าจะทำทุกทางให้เธอปลอดภัย"
ตาณกล่าวอย่างมั่นใจ
"งั้นก็เป็นอันตกลง"
บุ๊กก็กล่าวด้วยความมั่นใจไม่แพ้กัน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
บุ๊กนั่งอยู่ในบ้านพักของตัวเอง โดยคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอคือวี บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด และตึงเครียด
"ฉันไม่เอาด้วยหรอก พวกเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร"
"แต่วีเธอจะทนต่อไปเพื่ออะไรกัน"
"เพื่ออะไรน่ะเหรอ ก็ทุกอย่างนี่ไง จะให้ฉันทิ้งทุกอย่างที่ฉันสร้างมาไปอย่างนั้นเหรอ ไม่ ฉันไม่เอาด้วยหรอก"
"แต่เราไปเริ่มต้นใหม่ได้นะวี"
"ก็ฉันไม่อยากเริ่มใหม่นี่ กว่าฉันจะมาถึงจุดนี้ได้มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นนะ แล้วจะให้ฉันทิ้งมันไปง่าย ๆ ได้ยังไงกัน"
"ฉันรู้ว่ามันไม่ง่าย ฉันจะไม่บอกว่าฉันเข้าใจเธอหรอก แต่ฉันน่ะ ยอมทิ้งทุกอย่างได้หมดเพื่อเธอนะ"
"ก็แหงล่ะ เธอไม่มีอะไรให้เสียอยู่แล้ว ถ้าไม่มีฉันเธอก็ไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำ"
วีพลั้งปากไปตามอารมณ์โดยไม่ทันได้ยั้งคิด กว่าเธอจะรู้ตัวว่าพูดอะไรที่มันหวนกลับคืนมาไม่ได้ บุ๊กก็ไปยืนอยู่ตรงหน้าประตูแล้ว
"เธอคิดดูให้ดีอีกทีแล้วกัน คืนนี้เราคงคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว"
พูดจบบุ๊กก็เปิดประตูแล้วเดินจากไปด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย
หลังจากนั้นสักพักบุ๊กก็มาโผล่อยู่ในร้านอินเทอร์เน็ต แบบที่เธอทำมาตลอด
ทุกครั้งที่เธอจะปล่อยข่าวในนามคุณชายสายเผือก เธอมักจะทำแบบนี้ เพื่อให้ไม่มีใครตามรอยเธอได้ง่าย ๆ แถมยังเปลี่ยนร้านไปเรื่อย ๆ ไม่ค่อยใช้ร้านเดิม เผื่อไว้อีกด้วย
เธอใช้เวลาเรียงร้อยถ้อยคำต่าง ๆ อยู่เป็นชั่วโมง ก่อนที่จะปล่อยข่าวใหญ่ที่ทำให้สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งวงการในคลิกเดียว
กลางดึกของวันที่ 2 พฤษภาคม #จอมมารแห่งวงการบันเทิง ก็เดือดขึ้นอีกครั้ง เมื่อเพจคุณชายสายเผือก ได้บอกเล่าเรื่องราวความรักสามเส้าระหว่างสามหนุ่ม ซุปตาร์ ผู้จัดการ และไฮโซ จนทำให้ไม่มีสื่อใดไม่เล่นข่าวนี้ แน่นอนว่า หน้าบ้านของพลูโตก็เต็มไปด้วยนักข่าวเช่นเคย อันที่จริงมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
ทำให้ในช่วงเช้ามืดของวันที่ 3 พฤษภาคม พลูโตจำต้องให้พ่อกับแม่หยุดงานไปพักอยู่ต่างจังหวัดกันเป็นการชั่วคราวก่อน แน่นอนว่าทั้งหมดก็เป็นแค่ข้ออ้าง เพื่อให้พ่อกับแม่ได้ไปอยู่ในที่ปลอดภัยต่างหาก ส่วนตัวเขาจะปักหลักอยู่ที่นี่
พลูโตไม่ได้ให้สัมภาษณ์ด้วยตัวเอง แต่ให้ทนายจากสมาคมคนแรงงานบันเทิงแถลงการณ์แทน โดยที่เขาปฏิเสธข่าวลือต่าง ๆ จากเพจคุณชายสายเผือกทั้งหมด ทั้งยังโต้กลับว่าเป็นการปล่อยข่าวจากผู้ไม่หวังดี เพื่อลดความน่าเชื่อถือของพลูโตกับสมาคมฯ อีกด้วย
ฝั่งเฟทและซัทเองก็ออกมาปฏิเสธข่าวลือเช่นกัน โดยแถลงเพิ่มเติมว่า ซัทยอมรับผิดทุกอย่าง ทั้งหมดเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ และผลจากการรับบทตัวร้าย ทำให้การยับยั้งช่างใจของเขามีปัญหา ทางบริษัทยินดีที่จะให้พลูโตกลับมาทำงานเหมือนเดิม และพร้อมชดใช้ค่าเสียหายทุกอย่าง
ฝั่งรองประธานรุจเองก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้วเช่นกัน เขาติดต่อผ่านทนายของพลูโต เพื่อขอพบ และพูดคุยกับพลูโตเป็นการส่วนตัว ซึ่งพลูโตได้ปฏิเสธไปตามแผนการที่วางไว้ ว่าเขาจะต้องเล่นตัว
ท่ามกลางข่าวของดารานักแสดงชื่อดังที่เต็มไปทั่วทุกสื่อตั้งแต่เมื่อคืนนี้ แทบไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ในมุมเล็ก ๆ ของข่าวสารมากมาย มีคนเบื้องหลังคนหนึ่ง พึ่งจากไปเมื่อคืนนี้เช่นกัน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
หลังจากบุ๊กออกจากบ้านไป ทิ้งวีให้อยู่ในบ้าน นั่งคิดทบทวนทุกอย่างเพียงลำพังได้ไม่นาน ก็มีคนบุกเข้ามาในบ้าน หลายต่อหลายคน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือสามีของตัววีเองนั่นแหละ
ในขณะที่วีหน้าถอดสีด้วยความมึนงงและตกใจอยู่นั้น คุณทีปสามีของเธอ ก็ส่งสัญญาณบอกให้ลูกน้องออกไปรอข้างนอก ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ปลดเข็มขัดกางเกงของตัวเองออกอย่างใจเย็น
เมื่อเห็นเช่นนั้นภาษากายของวีก็ตอบสนองโดยอัตโนมัติอย่างคุ้นเคย เธอไปหลบอยู่ตรงมุมห้อง พลางยกมือไหว้ร้องไห้วิงวอนขอโทษ สามีของตัวเอง ตัวของเธอสั่นไปด้วยความกลัว และสั่นแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่สามีของเธอ ค่อย ๆ ม้วนสายเข็มขัดไปบนฝ่ามือสองสามรอบ แล้วค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเธออย่างใจเย็น และในจังหวะที่เธอไม่มีทางหนีเขาพ้นได้อีก ในจังหวะที่เขาเข้ามาประชิดตัวเธอ เธอก็ก้มลงไปกราบเท้าเขา ขอให้เขาให้อภัย ซึ่งช่างโชคร้าย ที่มันไม่เป็นผล
วีถูกสามีของเธอใช้เข็มขัดฟาดอย่างเต็มแรง พลางก่นด่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เธอทรยศบ้างล่ะ เลี้ยงไม่เชื่องบ้างล่ะ ในขณะที่ทุกครั้งที่ถูกด่าและถูกฟาด วีทำได้แค่ร้องด้วยความเจ็บปวด และกล่าวขอโทษ บอกว่าตนผิดไปแล้ว แต่สามีของเธอก็ยังไม่หยุดมือแต่อย่างใด เขาฟาดและด่าเธอต่อไปเรื่อย ๆ โดยที่เธอไม่ได้ตอบโต้อะไรเลยสักครั้ง จนกระทั่งเขาหลุดพูดออกมาว่า
"พอจัดการเธอเสร็จ ฉันจะไปจัดการคู่ขาของเธอด้วย"
ได้ยินแบบนั้น วีก็ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหน กระโจนเข้าใส่สามีของตัวเอง โดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว จึงหงายหลังล้มลงไป นี่เป็นครั้งแรกที่เธอฮึดสู้ ทว่าช่างเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย ที่แรงผู้หญิงมิสามารถสู้แรงของผู้ชายได้ เมื่อเขาชกเธอเข้าไปเต็มแรงที่ใบหน้า ภาพของเธอก็ดับลง
วีตื่นมาอีกทีในบ้านของตัวเอง เธอถูกขังอยู่ในห้องนอนของตน โดยมีทางเดียวที่เธอสามารถรับรู้เรื่องโลกภายนอกได้ ก็คือทีวี ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ให้เธอโดยเฉพาะ เธอจึงเห็นมันโดยง่าย และนั่นทำให้เธอปล่อยโฮออกมา เพราะสิ่งที่กำลังฉายในทีวี คือข่าวอุบัติเหตุรถชน หน้าร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ โดยที่คนขับรถยอมมอบตัวแต่โดยดี และคนที่เสียชีวิตในที่เกิดเหตุก็คือบุ๊กนั่นเอง
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


งานเฟทเฟสฯ วันที่ 17 วันสุดท้าย คอนเสิร์ตเริ่มต้นและปิดฉากลงอย่างสนุกสนาน ไม่มีใครสนใจ หรืออาจจะไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่า วงการบันเทิงได้เสียบุคลากรคุณภาพไปหนึ่งราย ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะถึงพี่กบจะได้รับการยกย่อง จากคนในวงการขนาดไหน แต่เขาก็เป็นคนเบื้องหลังคนหนึ่ง ซึ่งไม่ได้โด่งดัง จนคนนอกทุกคนรู้จักเหมือนกับคนเบื้องหน้าอย่างพวกศิลปินดารา
วันที่ 18 เมษา เป็นธรรมเนียมประจำหลังงานเฟทเฟสฯ ที่บริษัทจะจัดงานการกุศลขึ้นมา เพื่อแบ่งรายได้ส่วนหนึ่งจากงานเฟทเฟสฯไปทำบุญ โดยมีดารานักแสดงบางส่วนไปร่วมงานด้วย ซึ่งในตารางงานของซัท เขาเองก็ต้องมางานนี้เช่นกัน แต่เขายกเลิกมันไปแล้ว เพื่อไปรับศพ เพื่อไปงานศพของพี่กบ ผู้เป็นเสมือนพ่อของเขานั่นเอง
ในห้องแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ภายในมูลนิธิเฟท มีชายสองคนกำลังยืนคุยกันอยู่ลำพัง และหนึ่งในนั้นก็คือรองประธาน ทั้งสองมองต่ำออกไปทางนอกหน้าต่าง ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วพูดคุยกันโดยไม่สบตา
"ฝีมือคุณเหรอ"
ชายอีกคนหนึ่งเอ่ยถาม
"เปล่าหรอก ผมจะทำแบบนั้นไปทำไม"
รองประธานตอบ
"แต่ท่านเองก็คงไม่ได้สนหรอก ว่าผมทำหรือไม่ทำ ที่ท่านกังวลคือเรื่องอื่น ซึ่งผมรับประกันได้เลยว่าไม่มีปัญหาแน่นอน ผมไม่เอาพวกเราไปเสี่ยงหรอก"
"ได้ยินแบบนั้นก็ดี การเลือกตั้งใกล้เข้ามาแล้ว"
"ผมรู้ ท่านไม่ต้องสนใจเรื่องพวกนั้นหรอก ท่านแค่ทำตามบทบาทของท่านไป ผมเองก็จะทำตามบทของผม แม้ว่าการเสียสมาชิกรุ่นก่อตั้งอย่างพี่กบไป จะไม่อยู่ในแผนก็ตาม แต่การแสดงยังต้องดำเนินต่อไป"
สิ้นเสียงของประธาน บรรยากาศก็ดูนิ่งเงียบลง ราวกับเวลาถูกหยุดเอาไว้ จนกระทั่งมีเสียเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า
"ได้เวลาแล้วค่ะคุณ"
"เข้ามาได้"
ท่านผู้นั้นตะโกนตอบ
รองประธานกลับหลังหัน ก่อนจะพูดทิ้งท้ายไว้ว่า
"เอาล่ะหมดเวลาของผมแล้ว เจอกันคราวหน้า หวังว่าจะเป็นตอนที่ท่านถูกเลือกแล้วนะ"
พูดจบรองประธานก็เดินออกไป
"ฉันก็หวังไว้เช่นนั้น"
ท่านผู้นั้นบ่นพึมพำกับตัวเอง
ในจังหวะที่รองประธานเดินไปใกล้จะถึงทางออก ประตูห้องก็ค่อย ๆ เปิดออก แล้วเผยให้เห็นใบหน้าของหญิงเจ้าของเสียงนางนั้น
"ไงวี นักข่าวถามเรื่องพี่กบแน่เตรียมคำตอบให้ดี ๆ ล่ะ"
นักแสดงสาวพยักหน้าตอบคำถามของรองประธาน
"งั้นฉันให้เวลาเธอกับสามีเตรียมตัวอีกห้านาทีนะ"
"ค่ะท่านรอง"
หลังสิ้นสุดการสนทนา รองประธานกับนักแสดงสาว ก็เดินสวนทางกัน คนหนึ่งเข้า คนหนึ่งออก ก่อนที่ประตูบานนั้นจะค่อย ๆ ปิดลงอย่างเชื่องช้า
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ข่าวบอกว่าพี่กบเสียชีวิตในขากลับลงมาจากทางตอนเหนือของประเทศ เพื่อกลับเข้ามายังเมืองหลวง ทว่าเขามาไม่ถึง เนื่องจากรถที่พี่กบขับมานั้น ถูกรถโดยสารที่คาดว่าคนขับหลับใน ชนท้ายทำให้รถของพี่กบเสียหลักตกเขา จึงต้องใช้เวลาในการกู้ซากรถ รวมถึงยืนยันตัวตนกันประมาณหนึ่ง การสอบสวนจากผู้โดยสารบนรถ และผู้เห็นเหตุการณ์ รวมถึงพยานหลักฐานต่าง ๆ ก็ชี้ได้ชัดว่าเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ ทางตำรวจจึงอนุญาตให้นำศพมาประกอบพิธีทางศาสนาต่อไปได้
งานศพของพี่กบ กินระยะเวลาถึง 5 วัน ตั้งแต่วันที่ 17 เมษา ไปจนถึงวันที่ 21 เมษา โดยมีซัทกับพี่สาวและบริษัทเฟท เป็นเจ้าภาพ เนื่องจากพี่กบไม่มีครอบครัว และไม่มีญาติคนอื่น ๆ จะมีก็แค่สองพี่น้องนี่เท่านั้น ที่พอจะเรียกได้ว่าเป็นครอบครัวที่เหลืออยู่ของพี่กบ
บรรยากาศภายในงานจะว่าเศร้าก็ไม่เชิง เพราะคนที่เศร้าจริง ๆ นั้นมีน้อยเหลือเกิน อย่างซัทกับพี่สาว ส่วนคนอื่น ๆ นั้นก็เศร้า เฉพาะตอนที่กล้องบันทึกภาพอยู่ ก็อย่างที่รู้กันว่า พี่กบเป็นคนเบื้องหลังที่มีชื่อเสียงประมาณหนึ่ง ก็จะมีคนในวงการมากมายแวะเวียนมา นักข่าวก็เช่นกัน
แล้วก็เพราะเป็นการเสียชีวิตของคนในวงการบันเทิง ที่มีนักข่าวหลายสำนักมาทำข่าวนี่แหละ มันเป็นจึงโอกาสอันดีที่หลาย ๆ คนต้องการใช้มันให้เป็นประโยชน์มากที่สุด เช่น
ดาราบางคนที่หายหน้าหายตาจากวงการไปแล้ว ก็ฉวยโอกาสนี้ ไปพูดคุยกับสื่อ ตีหน้าเศร้าเล่าความจริงว่า พี่กบเป็นงั้น เป็นงี้ เคยทำงานกันตอนนั้น บลา ๆ ๆ แล้วก็ร้องไห้
บางคนมาไม่ได้ หรืออาจจะไม่ใช่คนเด่นดังอะไร ก็ใช้โอกาสนี้โปรโมทตัวเอง หรือสินค้า ด้วยพวงหรีดติดยี่ห้อของสินค้าหรือบริษัทของตัวเองไปสิ อาจจะไม่ได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อ แต่ยังไงตากล้องก็คงถ่ายรูปติดไปบ้างนั่นแหละนะ
ไม่มีงานไหนที่จะดูปลอมเปลือกไปกว่างานนี้อีกแล้ว ก็นะ นี่มันวงการมายา
อย่างไรก็ดี คนที่ไม่หิวแสง ไม่ให้สัมภาษณ์สื่อใด ๆ ตั้งใจมาร่วมงานเพื่อทำความเคารพศพ นอกจากซัทกับประธานที่เป็นเจ้าภาพแล้ว ก็ยังมีอยู่บ้าง อย่างพลูโต ที่ก็ไม่ใช่คนดังอะไรอยู่แล้ว วีกับสามี บุ๊ก คุณตำรวจตาณ เบอร์สองอย่างชีค รองประธาน พวกเขาเหล่านี้ ต่างก็แวะเวียนกันมา ไม่ได้มาพร้อมหน้ากันหรอก
หลังงานศพผ่านพ้นไป ทนายความของพี่กบ ก็ได้มาแจ้งให้ซัทได้รับรู้ว่า มรดกส่วนใหญ่ พี่กบมอบมันให้กับเขา และอีกส่วนหนึ่งก็นำไปบริจาค ในพินัยกรรมของพี่กบ ไม่ได้มีถ้อยแถลงอะไรแต่อย่างใด เพราะเขาจากไปอย่างกะทันหันมาก
วันที่ 22 หนึ่งวันหลังจากเสร็จสิ้นงานศพ และทุกสิ่งอย่างเกี่ยวกับพี่กบ ช่วงสาย ๆ ของวันนี้ ซัท ประธาน และพลูโต ต่างก็ขับรถกันไปคนละคัน เพื่อไปยังบ้านของพี่กบ
บ้านของพี่กบเป็นบ้านเดี่ยว ตั้งอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง เป็นบ้านสองชั้นไม่เล็ก ไม่ใหญ่ เท่าไหร่ แต่หากนึกได้ว่า พี่กบอยู่บ้านหลังนี้เพียงคนเดียว มันก็ดูใหญ่อยู่ไม่น้อย
ภายในบ้านของพี่กบ ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แม้พี่กบจะเป็นตากล้องมานาน แต่กลับไม่มีรูปผลงานของตัวเอง หรืองานศิลปะใด ๆ ภายในบ้านเลย แต่มีรูปของพี่กบ กับครอบครัวของซัทอยู่เต็มไปหมดแทน
ซัทกับพี่สาว ต่างค่อย ๆ เดินสำรวจบ้าน เดินมองดูรูปภาพต่าง ๆ เพื่อรำลึกถึงความหลัง และพี่กบไปเรื่อย ๆ แล้วทั้งคู่ ก็มาหยุดอยู่ตรงหน้ารูปภาพใหญ่รูปหนึ่ง ซึ่งสองพี่น้องต่างมองมันด้วยความเศร้า
"ตอนนั้นไม่มีใครคิดเลยว่าพวกเราจะได้อยู่พร้อมหน้ากันเป็นครั้งสุดท้าย"
ประธานเริ่มการสนทนา
"ใช่ พี่กบได้เป็นผู้กำกับภาพครั้งแรก ผมก็ได้รับบทเด่น ๆ เป็นครั้งแรก พ่อเลยพาพวกเราไปฉลอง..."
"แล้วหลังจากนั้นไม่ถึงปีพ่อก็ตาย"
ประธานพูดแทรกน้องชายตัวเอง สองพี่น้องยืนมองรูปอย่างเงียบสงบอยู่สักพัก แล้วหลังจากนั้นทั้งคู่ต่างก็แยกย้ายกันเดินสำรวจบ้านต่อไป โดยที่ซัทขึ้นไปยังชั้นสอง ส่วนพลูโตก็เดินมาที่รูปนั้น
มันเป็นภาพครอบครัว 4 คน ที่กำลังยิ้มแย้มอยู่ริมทะเล ในภาพมีซัทน่าจะอายุราว ๆ 10 ขวบ กับประธานในวัยมัธยม ผู้หญิงสวย ๆ กับผู้ชายในรูปก็น่าจะเป็นพ่อกับแม่ของทั้งคู่
"งั้นคนถ่ายรูปคงเป็นพี่กบสินะ"
พลูโตบ่นพึมพำก่อนจะตามซัทขึ้นไปยังชั้นสอง
ซัทกำลังรื้อเสื้อผ้าในตู้ของพี่กบออกมา โดยมีพลูโตยืนมองอยู่ตรงประตูห้องอย่างตั้งใจ
"จะเงียบแบบนี้ทั้งวันเลยรึไง กินอะไรผิดสำแดงมาเหรอ"
ซัทพูดยียวน ในขณะที่กำลังไล่รื้อเสื้อผ้าในตู้ออกมาทีละชิ้น สองชิ้น
"ก็ผมไม่รู้จะพูดอะไรดี เอาเป็นว่าผมขอโทษเรื่อง..."
"ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ"
ซัทรีบพูดแทรกพลูโต ก่อนที่จะวางมือจากสิ่งที่ทำ แล้วหันหน้าเดินตรงมาหาพลูโต
"ฉันขอโทษ ฉันมันงี่เง่าเองแหละ ฉันรู้ว่านายมีเจตนาที่ดี ฉันไม่โกรธนายหรอก...หมายถึงตอนนี้นะ"
"ผมเข้าใจครับ ถ้าตอนนั้นเป็นผม ผมก็คงหัวร้อนเหมือนกัน"
สิ้นเสียงของพลูโต บรรยากาศก็เข้าสู้โหมดเงียบ ทั้งสองยืนจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง
"เอ่อ...มาช่วยขนเสื้อผ้าพวกนี้หน่อยสิ"
ซัทพูดอย่างอึกอัก ก่อนจะกลับหลังหัน แล้วเดินตรงกลับมาที่ตู้เสื้อผ้า
"เอ่อ...คะ...ครับ"
พลูโตเองก็กระอักกระอ่วน ไม่แพ้ซัท แล้วเขาก็เดินแบบเก้ ๆ กัง ๆ ตามซัทเข้าไปในห้อง
"โอ๊ย!"
พลูโตอุทานออกมาเสียงดัง ด้วยความเจ็บ และตกใจ
"เป็นอะไรรึเปล่า"
ซัทพูดแล้วรีบวิ่งมาดู
"ไม่เป็นไรครับ ผมเหยียบอะไรก็ไม่รู้น่ะ"
พลูโตพูดแล้วยกเท้าขึ้นมาดู ในขณะที่ซัทก้มลงไปหยิบบางอย่างบนพื้น
"นี่มัน..."
ซัทบ่นพึมพำในขณะที่จ้องมองไปยังวัตถุชิ้นเล็ก ๆ ที่อยู่บนมือของเขา
"เข็มกลัด กระดุม หัวแหวน อะไรหว่า"
พลูโตบ่นพึมพำ ในขณะที่จ้องมองมันเช่นกัน
"ก็อาจจะนะ แต่ไม่ยักรู้มาก่อนว่าพี่กบชอบอะไรแบบนี้"
"รูปร่างหน้าตามันดูคุ้น ๆ นะ แต่ผมนึกไม่ออก"
พลูโตทำท่าทางคิดหนัก
"มันคือปลาดาวไง"
ซัทคลายข้อสงสัยของพลูโตให้
"อ๋อ ผมรู้แล้ว ผมเคย..."
เพล้ง! มีเสียงแก้วดังขึ้นที่ชั้นล่าง ทำให้สองหนุ่มต้องทิ้งความสงสัยเอาไว้ก่อน
พลูโตเดินนำหน้าไป ในขณะที่ซัทเก็บมันใส่กระเป๋า แล้วรีบเดินตามไปทันที
เมื่อมาถึงชั้นล่าง พลูโตก็เห็นประธานนั่งหน้าซีดอยู่ตรงเก้าอี้ในครัว ที่พื้นใกล้ ๆ กันนั้นมีเศษแก้วแตก และน้ำเจิ่งนองอยู่บนพื้น เขาจึงก้มลงไปเก็บ แล้วซัทก็โผล่มาพอดี จึงรีบเดินเข้าไปหาพี่สาวของตน
"พี่เป็นอะไรรึเปล่า"
"หน้ามืดนิดหน่อยน่ะ ช่วงนี้คงโหมงานหนักไปหน่อย"
"ไปหาหมอไหม เดี๋ยวผมพาไป"
"ไม่เป็นไร นั่งพักสักเดี๋ยวก็หายแล้ว ช่วงนี้พี่เป็นแบบนี้บ่อย ไม่ต้อง..."
ประธานหยุดพูดไปกลางคันพร้อมกับทำหน้าตาพะอืดพะอม แล้วยกมือขึ้นมาปิดปาก ซัทเห็นท่าไม่ดี จึงรีบหยิบหม้อแถว ๆ นั้นมาให้ แล้วประธานก็สำรอกออกมายกใหญ่
ในขณะที่ซัทกำลังช่วยลูบหลังพี่สาว เขาก็หันไปสบตากันกับพลูโต เหมือนจะถามว่า
คิดเหมือนกันใช่ไหม แล้วพลูโตก็ตอบกลับมา ผ่านสายตาว่าใช่
หลังจากที่ประธานอ้วกออกมา แล้วนั่งพักดื่มน้ำดื่มท่า พักหายใจจนมีสีหน้าที่ดีขึ้น ซัทก็เริ่มทันที
"พี่ไปหาหมอเถอะ"
"ไม่ต้องหรอกเสียเวลา"
"ไปเถอะครับประธาน ประธานเคยเป็นมาก่อนแล้วใช่ไหม ผมว่าควรตรวจให้รู้เรื่องนะ"
หลังจากซัทกับพลูโตช่วยกันกล่อมอยู่ครึ่งชั่วโมงในที่สุด ประธานก็ยอมแพ้
ทั้งสามคนนั่งรถประจำตำแหน่งของพลูโต ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด โดยที่พลูโตเป็นคนขับ ส่วนซัทนั่งข้าง ๆ พี่สาว แล้วโทรบอกพี่เขยของตน
หลังจากไปถึงโรงพยาบาลแล้ว ระหว่างที่รอหมอตรวจ สักพักรองประธานก็มาถึงพอดี พร้อมกันกับที่การตรวจร่างกายเสร็จสิ้น หมอจึงออกมาบอกข่าวดีว่า ประธานกำลังท้อง
ด้วยวัยเกือบ ๆ จะ 40 ของประธาน ที่พยายามจะมีลูกมาตลอด 10 ปี ของชีวิตคู่แต่ไม่เคยเป็นผล ในเวลานี้ตอนนี้ ผลแห่งปาฏิหาริย์มันได้ผลิดอกแล้ว ว่าที่คุณพ่อ กับคุณแม่มือใหม่ ต่างก็น้ำตาไหลด้วยความยินดีแต่ไม่ใช่กับว่าที่คุณน้าอย่างซัท
เป็นอีกครั้งที่พลูโตเห็นความผิดปรกติของซัท ผู้ซึ่งปรกติแล้วจะจัดการอารมณ์ เก็บอารมณ์ได้ดีมาก ๆ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ แววตาของซัทดูสับสนแปลก ๆ เหมือนความโกรธ กังวล และยินดี มันตีกันอยู่ในหัว
หลังจากสิ้นเรื่องสิ้นราวที่โรงพยาบาลแล้ว ทุกคนต่างก็แยกย้าย ประธานก็กลับบ้านพร้อมสามี ซัทก็กลับไปพร้อมพลูโต โดยที่ระหว่างทางพลูโตพยายามจะชวนเขาคุยเหมือนทุกครั้ง แต่ซัทกลับไม่ตอบสนองใด ๆ กลับมา ราวกับถูกชักปลั๊กออกไปแล้ว
ปัง!
เสียงพลุดังขึ้น พร้อมกับเสียงดนตรี และเสียงใครสักคนป่าวประกาศผ่านไมค์
"คุณซัท คุณซัท คุณซัทครับ!"
ทีมงานหลังเวทีตะโกนเรียกเขาอยู่หลายรอบกว่าเขาจะได้สติ
ซัทหันไปมองทีมงานด้วยความมึนงง แล้วพูดว่า
"มีอะไรเหรอ"
"จะอะไรอีกล่ะครับ รีบออกไปได้แล้ว"
ทีมงานหนุ่มตะคอกใส่ซัท ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าไม่ควร เลยจะเอ่ยขอโทษ แต่ซัทก็เดินหายไปจากตรงนั้น ออกไปยังหน้าเวทีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"เฮ้ย ใช้ได้นี่หว่ากล้าดุจอมมารด้วย"
"เออ นึกว่าจะซวยแล้วแปลกมาก"
"นั่นสิ ปรกติเขาเรื่องมาก ชอบเหวี่ยง ชอบวีนก็จริง แต่ไม่ค่อยทำงานพลาดแบบนี้เลยนะ"
"คงเพราะพี่กบแหละมั้ง พวกเขาสนิทกับเหมือนพ่อลูกเลย"
"ก็คงงั้นแหละ"
พนักงานหนุ่มทั้งสองแอบซุบซิบกัน ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่า พลูโตที่ยืนอยู่แถวนั้น ได้ยินทุกคำพูดของพวกเขา ซึ่งพลูโตก็เห็นด้วยนะ ซัทดูแปลก ๆ ไปเหมือนคนไร้วิญญาณ ตั้งแต่เมื่อวานนี้ หลังกลับมาจากโรงพยาบาล
ตอนนี้พวกเขาอยู่ในงานเปิดตัว ซีรีส์เรื่องใหม่ นักฆ่าใจกล้า โปรเจกต์ใหญ่ ที่ได้ ซัท วี และ ชีค มารับบทนำร่วมกัน ซึ่งนี่เป็นครั้งที่สองเท่านั้น ที่ทั้งสามได้กลับมาร่วมงานกันพร้อมหน้าอีกครั้ง แถมครั้งนี้ ซัทจะพลิกบทบาทมารับบทร้ายอีกด้วย
อย่างไรก็ดีถึงแม้ว่าเหล่านักแสดงนำจะเป็นตัวท็อปของวงการก็ตาม แต่ผู้กำกับพอส นักเขียนฝน ผู้กำกับภาพหรือตากล้องบุ๊ก ล้วนแล้วแต่เป็นคนรุ่นใหม่ไฟแรงด้วยกันทั้งสิ้น ถึงแม้ว่าคนนอกอาจจะไม่รู้จักพวกเขาก็ตาม แต่คนในนั้นรู้จักพวกเขากันพอสมควร และที่สำคัญคือ ไม่ว่าจะเป็นนักแสดง หรือคนเบื้องหลัง ต่างถูกทาบทามมาโดยพี่กบ ผู้ที่เป็นโปรดิวเซอร์
นอกจากนักแสดงนำทั้งสาม หัวเรือใหญ่ของทีมเบื้องหลังทั้งสาม ที่มาปรากฏตัวในงานแล้ว อีกคนที่ขาดไม่ได้ก็คือโปรดิวเซอร์คนใหม่ ที่ต้องมาทำหน้าที่แทนพี่กบ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่น รองประธานของเฟทนั่นเอง
ก่อนจะเริ่มช่วงถามตอบ รองประธานรุจ ได้มีการกล่าวสุนทรพจน์ถึงพี่กบเล็กน้อย ว่าเป็นการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหน รวมถึงตอบคำถามก่อนจะถูกถามว่าทำไมถึงโปรเจกต์นี้ถึงยังได้ไปต่อ ทั้งหมดก็เพื่อเป็นเกียรติให้กับพี่กบ ผู้ซึ่งเป็นคนริเริ่มโปรเจกต์นี้ และมันเป็นงานสุดท้ายของพี่กบอีกด้วย
พอมาถึงช่วงตอบคำถาม แน่นอนว่าคำถามส่วนใหญ่ก็พุ่งไปที่นักแสดงนำทั้งสาม ซึ่งวี กับชีค ตอบคำถามได้เป็นอย่างดี ผิดกับซัทที่วันนี้ดูเหม่อ ๆ สติไม่อยู่กับร่องกับรอย ตอบคำถามไม่ฉะฉานเหมือนเคย ทั้งหมดทั้งมวลนี้ ทำให้พลูโตที่มองมาจากหลังเวที ยิ่งมั่นใจว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับซัท
หลังเสร็จสิ้นงานในวันนี้ ในห้องพักหลังเวที เมื่อมีโอกาสอยู่ด้วยกันสองต่อสอง พลูโตจึงไม่รอช้า รีบถามซัทอย่างตรงไปตรงมาทันทีว่า
"พี่เป็นอะไร"
แต่คำตอบที่เขาได้คือความเงียบ เขาจึงเดินไปใกล้ ๆ แล้วตะโกนถามว่า
"พี่ซัทพี่เป็นอะไร"
แน่นอนว่าตะโกนดังขนาดนี้ มีหรือที่ซัทจะไม่ได้ยิน ซัทจึงหันมาถามว่า
"ไงนายจืด เมื่อกี้นายว่าไงนะ"
ได้ยินซัทพูดแบบนั้น พลูโตก็ได้แต่ทำหน้าหน่ายใจ
"พี่ซัทวันนี้พี่เป็นอะไรทั้งวันเลย ไม่สิตั้งแต่เมื่อวานแล้ว หลังกลับจากโรงพยาบาล เรื่องพี่กบเหรอ ผมนึกว่าพี่จะโอเคขึ้นแล้วเสียอีก"
"โอเคจืด ฉันโอเค ฉันแค่คิดเรื่อง...บทน่ะ บางอย่างมันติดอยู่ในหัว เวลาฉันสวมบทจะเป็นแบบนี้แหละ ปรกติไม่ต้องกังวลไปหรอก"
"เหรอ งั้นผมช่วยอะไรได้บ้าง"
"เอ่อ...คือ..."
ซัทอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไปครู่หนึ่ง เพื่อเรียบเรียงความคิดในหัว
"คือ ตัวละครนี้มันคุ้มดีคุ้มร้ายน่ะ ฉันเลยข้องใจนิดหน่อยว่า มันควรจะไปต่อดีรึเปล่า แล้วเดี๋ยวค่อยไปคุยกับคุณฝนให้ปรับบทอีกที"
"แล้วเรื่องอะไรที่ตัวละครนี้มันลังเลอยู่ล่ะ"
"ก็มันจะมีอยู่ฉากหนึ่ง ที่ต้องจับตัวนางเอกไป เพื่อล่อพระเอกออกมา โดยที่รู้ว่านางเอกท้องอยู่ ในบทไม่ได้อธิบายไว้ว่าตัวละครนี้รู้สึกยังไงน่ะ อย่างที่บอกตัวละครนี้มันเทา ๆ บางครั้งมันก็ทำดี บางครั้งก็ไม่ เลยสงสัยว่ามันจะจับคนท้องไปเป็นตัวประกันจริง ๆ เหรอ"
"ผมเข้าใจแล้ว ถ้างั้นก็คงต้องกลับไปทบทวนแหละว่า ทำไปเพื่ออะไร เป้าหมายคืออะไร จริง ๆ ผมชอบนะตัวละครเทา ๆ แบบนี้ ก็แบบพวกคนดีน่ะโลกสวย เลือกใช้แต่วิธีที่ถูก ไม่ยอมเสียสละ จะเอาแต่ได้ลูกเดียว เพราะแบบนี้แหละมั้ง ในชีวิตจริงคนดีถึงตายก่อน คนชั่วเลยลอยนวล เพราะพวกมันไม่เลือกวิธีการ"
"นายจะบอกว่า ถ้าเพื่อสิ่งที่ถูกแล้ว ก็ต้องยอมให้ตัวเองมือเปื้อนเลือดบ้าง อย่างงั้นสินะ"
"ใช่ แต่เราพูดถึงตัวร้ายกันอยู่ไม่ใช่เหรอ"
"อ๋อ เออ นั่นแหละ หมายถึงเพื่อเป้าหมาย บางครั้งก็ต้องทิ้ง เอ่อ ต้องแหกกรอบ แหกกฎของตั้วเองบ้าง แบบนั้นใช่ไหมล่ะ"
ซัทพูดแบบอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ จนสังเกตได้ แต่พลูโตไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่าการเข้าถึงบทบาทของซัท
"ก็ประมาณนั้น"
พลูโตพูดพร้อมยักไหล่
"โอเค ขอบใจมากนายจืด เรากลับกันเถอะ"
ซัทกล่าวแล้วเดินผ่านพลูโตตรงไปยังประตูทันที
ในจังหวะที่ซัทเปิดประตูเดินออกไปนั้น เขาก็ดันไปชนเข้ากับคนคนหนึ่งพอดี พร้อมกับมีเสียงเหมือนของชิ้นเล็ก ๆ ตกลงสู่พื้น ซัทกล่าวขอโทษ ก่อนจะก้มลงไปหยิบมันขึ้นมา พอเห็นว่าสิ่งนั้นคืออะไร ทำให้ซัทตาเบิกโพลง แล้วรีบเงยหน้าขึ้นมาดูเจ้าของมันทันที
"อ่าวไงนายเองเหรอ โทษทีนะพอดีฉันไม่ทันมอง"
ชายคนนั้นเอ่ยทักทันทีที่เห็นหน้าซัท
"ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ นี่ครับ"
ซัทพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนยื่นของที่หยิบมาส่งคืนเจ้าของ
"นี่คือปลาดาวใช่ไหมครับ ไม่ยักรู้ว่าพี่ชอบอะไรแปลก ๆ แบบนี้ด้วย มันมีความหมายอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าครับ"
"ไม่มีอะไรหรอก"
รองประธานพูด พร้อมกับยื่นมือมาคว้าสิ่งนั้นคืนไป
"ก็มันแปลก ๆ อย่างที่นายว่านั่นแหละ แล้วมันก็สวยดีด้วย งั้นฉันไปก่อนนะ"
"ครับฝากดูแลพี่สาวผมด้วย"
หลังจากยืนฟังซัทพูดจนจบ รองประธานก็ค่อย ๆ เดินผ่านไป และในจังหวะที่รองประธานเดินหันหลังให้กับตัวเขาแล้ว ใบหน้าของซัท จากยิ้มแย้มก็ค่อย ๆ แปลเปลี่ยนไปเป็นความไม่พอใจ
"นายจืด รีบกลับกันเถอะ"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น โดยไม่หันกลับไปมองพลูโต ก่อนที่เขาจะเดินไปในทางทิศตรงข้ามกันกับรองประธาน
ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองรึเปล่า แต่พลูโตรู้สึกว่า บรรยากาศตอนซัทคุยกับรองประธานมันตึงเครียดแปลก ๆ แม้ใบหน้าของทั้งคู่จะดูปรกติดีก็ตาม
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......