หลังจากที่โทรนัดแนะเลขาเสร็จ เสือก็ลงมือจัดการเช็ดตัวและเปลี่ยนชุดของภีมใส่นอนได้สบายขึ้น ก่อนคนตัวสูงจะถอดเสื้อสูทที่สวมใส่แล้วเดินลงไปยังห้องทำงานด้านล่าง อย่างที่คาดเลขาสาวได้เข้ามารอในห้องเรียบร้อยแล้ว
"ท่านประธาน มีอะไรหรือเปล่าคะ"
เมื่อเจ้านายเปิดประตูเข้ามานั่งที่เก้าอี้ทำงาน เลขาสาวก็รีบเปิดปากพูดอย่างร้อนรน
"ทำไมถึงส่งข้อความและคลิปพวกนั้นไปหาคนของผม"
"อะ อะไรคะ ดิฉันไม่รู้เรื่อง"
"แน่ใจว่าไม่รู้เรื่อง"
"คะ แน่ใจ นายเอามือถือดิฉันไปดูก็ได้นะค่ะถ้าไม่เชื่อ"
"หึ…มันคงไม่มีหลักฐานให้ผมได้ดูแล้วละมั้งคุณมินตรา"
"เจ้านายใส่ร้ายดิฉันทำไม ดิฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆนะคะ"
ผู้ที่ถูกกล่าวหาเริ่มน้ำตาคลอ ยืนสะอื้นไห้ตัวสั่นอยู่หน้าเจ้านายที่กำลังมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"หึ…คุณนี้มันแสดงละครเก่งจริงๆ ที่ผมรู้ว่าเป็นคุณเพราะ 1.รูปที่คุณส่งให้ภีมในวันลองชุดแต่งงาน คนที่อยู่ในนั้นก็มีแต่ครอบครัวผมและน้องพิมพ์และก็คุณ ซึ่งทางฝั่งของน้องพิมพ์คงไม่มีใครคิดทำเรื่องแบบนี้ และยิ่งฝั่งของผมก็ยิ่งไม่มีทาง 2. คลิปวิดีโอที่คุณส่งให้ภีม จัดฉากเหมือนกับว่าผมกำลังมีอะไรกับคุณโดยที่ไม่เห็นหน้าผมแต่เห็นหน้าคุณนี้คือหลักฐานที่มัดตัวคุณเต็มๆ ที่ผมพูดมาพอจะบอกได้หรือยังว่าใครคือคนส่งคลิปให้คนรักของผม แต่มันผิดคาดไปหน่อยก็ตรงที่คนเปิดอ่านมันคือผมไม่ใช่ภีม"
"กรี๊ดดดด ไอ้บ้า ไอ้พวกผิดเพศ ไอ้…โอ้ยยย"
เสือรีบลุกขึ้นเดินตรงไปจิกหัวหญิงสาวแล้วลากกดใบหน้าของเธอแนบลงไปบนโต๊ะ
"ปล่อยฉัน ไอ้ชั่ว ไอ้สารเลว ทำร้ายผู้หญิงได้หน้าไม่อาย"
"หึ…ปกติกูไม่เคยทำร้ายผู้หญิงหรอกนะ แต่ถ้าผู้หญิงชั่วๆกูไม่จำเป็นต้องทำดีด้วย…มึงว่าจริงไหม"
"ฮือออ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันจะไม่ทำแล้ว ฉันผิดไปแล้ว"
"ได้ กูปล่อยแน่ แต่ถ้ามึงกลับมายุ่งกับคนของกูอีก ถึงจะเป็นผู้หญิงกูก็ไม่เว้น"
"ดะ ได้ๆ ฉันสัญญาจะไม่มายุ่งกับพวกคุณอีก"
หญิงสาวรีบยกมือไหว้ขอชีวิตอย่างทุลักทุเล ใบหน้าหวาดกลัวเมื่อเห็นสีหน้าและแววตาอำมหิตของอีกฝ่าย เธอเล่นผิดคน แทนที่จะได้เจ้านายหล่อรวยไปคองกลับได้รับการลงโทษที่เจ็บปวดคืนมาแทน ทั้งเสียหน้าและเสียศักดิ์ศรีจนแทบจะหมุดดินหนีคนที่รู้ทันแผนการของเธอทุกอย่าง
"รีบออกไป ก่อนที่ผมจะเรียกตำรวจ"
เมื่อถูกปล่อยตัวให้เป็นอิสระ หญิงสาวจึงรีบวิ่งหน้าตั้งร้องไห้ออกไปจากห้อง ไม่นานน้องชายของเสือที่เดินสวนกับเธอก็เดินคิ้วขมวดเข้ามา
"มีอะไรพี่ ทำไมแม่เลขานั้นถึงวิ่งร้องไห้ออกไป"
"ไม่มีอะไร แค่พวกอยากลองดี"
"แบบนี้ก็แสดงว่า…ต้องหาเลขาใหม่แล้วดิ"
"ไม่ต้อง"
"ทำไม?"
"กูมีเลขาส่วนตัวอยู่แล้ว มึงก็รู้"
"หึ…ดีจริงๆพี่กู ได้ทั้งเมียทั้งเลขาในคนๆเดียว โคตรคุ้ม"
"พอเลยมึง ไปดูเมียมึงนู้นคืนเข้าหอ ทำไมไม่อยู่กับเมีย"
"ผมลงมาเอาน้ำกับขนมให้ยัยขี้บ่นอยู่เนี่ย รายนั้นชอบกินขนมดึกๆไม่รู้เป็นอะไร บ่นอ้วนแต่ก็กิน"
"หึ…งั้นกูไปนอนละ"
เสือบอกลาน้องชายก่อนจะเดินคิ้วขมวดขึ้นมาบนห้องนอน ร่างกำยำจัดการถอดเสื้อผ้าจนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า เขาหยิบผ้าขนหนูสีน้ำตาลตัวเดิมพันรอบเอวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกายและกำจัดความเหนื่อยล้าที่มีมาแทบทั้งวัน ร่ายกายที่เต็มไปด้วยหยดน้ำพร้อมผมที่เปียกหมาดๆ เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงที่มีคนรักนอนสลบไสลอย่างสบายใจ เสือนั่งลงบนเตียงข้างคนหลับ พร้อมใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับผมที่เปียกไปด้วย
"อือออ เสือ…"
ถ้อยคำที่ขาดหายไปของคนละเมอที่คนฟังได้ยินไม่ค่อยชัดมันกลับดังก้องขึ้นมาอีกครั้งเมื่อใบหน้าของเขาทั้งคู่แนบชิดจนปลายจมูกชนกัน
"…รัก…รักนะครับพี่เสือ"
"ภีม!?"
ในขณะที่เสือกำลังก้มหน้าเข้าไปใกล้เพื่อฟังว่าคนละเมอกำลังพูดอะไร ต้นคอหนาก็ถูกเกี่ยวดึงเข้ามาใกล้คนแกล้งหลับอย่างจงใจ
"ขอบคุณนะครับ"
"นายรู้เหรอ?"
"ผมตื่นมาสักพักแล้วครับ ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นพี่ก็เลยเดินลงไปข้างล่าง ได้ยินเสียงกรี๊ดของผู้หญิงเลยเดินตามไป"
"ได้ยินที่พี่พูดกับผู้หญิงคนนั้นแล้วใช่ไหม ต่อไปก็ไม่ต้องระแวงหรือสงสัยพี่แล้วนะ"
"ครับ…ภีมก็ไม่ได้ระแวงสักหน่อย"
"งั้นต่อไปสัญญาได้ไหม ถ้ามีอะไรต้องรีบบอกพี่ ถามพี่ก่อนอย่าหนีไปอีก"
"ครับ ภีมสัญญา…เฮ้ย พี่เสือ!"
ใบหน้าขาวเริ่มร้อนผ่าวพร้อมความตกใจ เมื่อจู่ๆเสือก็ดึงผ้าขนหนูที่พันรอบเอวโยนทิ้งลงไปที่พื้น
"พี่เสือ ดะ เดี๋ยวก่อน"
เสือยิ้มกว้างให้กับคนที่หลับตาปี๋เบี่ยงหน้าหลบแนบไปกับหมอนใบโต มือหนายื่นไปจับข้อมือเรียวขึ้นมาทาบไว้กลางอก ก่อนจะเอ่ยคำบอกรักแสนหวานที่ทำคนฟังแทบละลาย
"รู้สึกไหม ตรงนี้มันเต้นแรงแค่ไหน…พี่ขอโทษและขอบคุณที่เราได้เจอกัน ขอโทษที่พี่ทำไม่ดีหลายๆอย่าง และก็ขอบคุณที่ยังอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าพี่…ที่รัก พี่รักภีมนะ"
"พะ พี่เสือ อึ ฮึก อือออ"
คนขี้แยทำกำลังน้ำตาคลอเอื้อมมือมาปิดตาร่างสูงเพราะความเขิน ก่อนจะประกบจูบมอบจุมพิตที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักซึ่งมอบให้จากใจซึ่งไร้เงื่อนไขใดๆมาปนเปื้อนเป็นครั้งแรก
"อื้อออ…ภีม"
"จูบอีกได้ไหมครับพี่เสือ"
ครั้งแรกที่ถูกร้องขอ เสือถึงกับต้องพยายามข่มใจไม่ผลีผลามค่อยๆปรนปรือความสุขสมนี้ให้อีกฝ่ายจนแทบสำลักกับสิ่งที่เขามอบให้
"อ๊าาา พี่เสือ"
แท่งกายร้อนที่ถูกปากของเสือดูดเลีย เริ่มมีน้ำสีใสไหลออกมาเมื่อร่างกายกำลังจะทนต่อความสุขสมนี้ไม่ไหว
"เสร็จพร้อมกันสิ...อย่าเพิ่งรีบ"
เสือดึงปากออกมาแล้วจับคนด้านล่างอุ้มขึ้นมานั่งทับบนเอวเขาอยู่ด้านบนแทน
"พี่เสือ…"
"ขย่มให้พี่หน่อย…นะครับ"
สายตาและน้ำเสียงที่อ้อนเกินเบอร์ทำให้ภีมต้องกลืนน้ำลายลงคือดังเฮือก แท่งเอ็นใหญ่ที่ดุดันอยู่ตรงก้นมันกระตุกเร่งเร้าที่อยากใส่เข้ามาเต็มที ภีมกัดปากแน่นก่อนจะค่อยๆยกก้นแล้วดันเอ็นอุ่นใส่เข้าไปในรูก้นจนเกือบมิดลำ
"อื้มมมม ซี๊ดด"
ใบหน้าขาวเชิดขึ้นพร้อมกัดหลังมือไว้แน่นเพื่อระงับเสียงครางของตนเอาไว้
"อย่าปิดปาก ร้องดังๆภีม พี่ชอบฟังเวลาภีมร้องคราง"
"อื้ออ อ่าาา พี่เสือ"
คำพูดของเสือเหมือนไฟที่กำลังจะปะทะกับน้ำมัน ภีมเร่งขยับก้นดังตับๆๆไปทั่วห้องพร้อมเสียงครางร้องที่ดังอย่างสุขสม การร่วมรักที่เป็นเหมือนเชื้อเพลิงกำลังลุกท่วมจนเตียงแทบมอดไหม้
"อ๊าา พี่เสือ ไม่ไหวแล้ว เสียว เสียวสุดๆเลย"
"ซี๊ดๆๆ คนดีกระแทกอีก แรงๆเลย"
คนด้านบนตัวสั่นโยกกัดปากเสียวซี๊ดเมื่อท่อนเอ็นกระแทกเข้ามาโดนจุดกระสัน เสือใช้มือของเขาจับเค้นรูดชักของคนที่โยกอยู่ด้านบนช่วยเพิ่มความเสียวไปด้วย
"อ๊ากก ภีม ไม่ไหวแล้ว อ๊าาา"
คนที่นอนรอรับแรงกระแทกกลับจับบั้นท้ายเนียนให้หยุดแล้วเป็นคนส่งท่อนเอ็นส่วนขึ้นไปใส่เข้าออกถี่ๆ ก่อนจะปล่อยน้ำรักฉีดใส่รูแคบจนหมดทุกหยด
"อ๊าๆๆ พี่เสือ กะเดี๋ยว อืออออ"
เสือเร่งชักแท่งกายของคนรักถี่ๆเมื่อมันบวมเปล่ง ก่อนที่น้ำสีขุ่นจะพุ่งแตกออกมาจนเลอะมือ แรงตอดของท่อนกายยังเต้นตุบๆเมื่อศึกรักรอบแรกได้จบลง คนด้านบนฟุบลงคาอกแกร่งอย่างเหน็ดเหนื่อย หน้าอกของทั้งสองกระเพื่อมขึ้นลงแข่งกันพอๆกับเสียงของหัวใจที่เต้นแรงแทบจะทะลุออกมา
พรึ่บ!?
"พี่…"
จู่ๆคนที่นอนคาอกก็ถูกผลักให้ลงไปนอนราบกับเตียง ร่างกายกำยำรีบขึ้นคร่อมทันทีที่เหมือนคนกระหายที่ไม่รู้จักความเหน็ดเหนื่อย
"พี่ไม่เคยหยุดแค่รอบเดียว ภีมก็รู้"
"พี่เสือ! ไหนบอกว่าเหนื่อยไง ไปเอาแรงมากจากไหนเนี่ย อือออ เสือ อ่าาาห์"
เสือยกขาของอีกคนมาพาดบ่าก่อนจะดันท่อนเอ็นเข้าไปที่เดิมซ้ำไปอีกหลายรอบจนเตียงดังเอี๊ยดอ๊าด คืนนี้เพลงรักดของทั้งคู่ยังคงดำเนินไปอีกยาวจนเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าวันนี้เป็นวันเข้าหอของใครกันแน่


ตื้ดดด🎶
เสียงโทรศัพท์ของภีมที่วางชาร์ตไว้ดังขึ้น คนกึ่งหลับกึ่งตื่น งัวเงียลุกขึ้นมารับสายอย่างมึนงง
"ครับ"
"ภีม อีก 10 นาที เดี๋ยวกูจะให้คนขับรถไปรับ"
สายถูกตัดทันทีที่พูดจบประโยคโดยไม่ได้รอฟังความคิดเห็นจากผู้ที่รับสาย ภีมถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะเอนหลังพิงโซฟาแล้วหลับตาลงอีกครั้ง
ก๊อกๆๆ
เวลาผ่านไปไม่ถึง 10 นาที เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ภีมสะดุ้งตื่นจากภวังค์แล้วรีบเดินไปเปิดประตู
"คุณภีมรึเปล่าครับ"
"ครับ ใช่ครับ"
"ท่านประธานให้ผมมารับ…และนี้ ชุดสำหรับใส่ไปงานวันนี้ครับ"
"งาน? งานอะไรครับ"
"งานหมั้นและงานแต่งของท่านประธานครับ"
เหมือนถูกรถชนแบบไม่ทันตั้งตัว คนที่ยืนอยู่จึงเข่าแทบทรุดจนคนขับรถต้องรีบเข้ามาพยุงตัวเอาไว้
"คุณภีม!เป็นอะไรรึเปล่าครับ"
"มะ ไม่ครับ ผมแค่เวียนหัว ไม่ค่อยได้นอนนะครับ งั้นเดี๋ยวผมไปอาบน้ำแต่วตัวก่อน รอแปบนึงนะครับ"
"ครับ"
คนจิตใจบอบช้ำเหมือนถูกกระทืบซ้ำแล้วซ้ำเล่าเดินโซเซมายังห้องนอนอย่างหมดแรง ภีมพยายามนั่งสงบสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกายและแต่งตัวด้วยชุดที่เสือเลือกมาให้
"เสร็จแล้วครับ"
"คะ ครับๆ เชิญครับคุณภีม"
ร่างขาวผ่องที่สวมทับด้วยสูทสีน้ำตาลด้านในสูทมีเสื้อกั๊กสีเดียวกันที่ใส่ทับเสื้อเชิ้ตสีขาวอีกที พร้อมเนคไทสีดำที่ผูกอยู่ตรงคอทำให้ภีมดูน่ามองจนผิดตาไปจากเดิม คนขับรถเดินนำผู้ที่เจ้านายกำชับนักกำชับหนาว่าต้องพาตัวมางานให้ได้และต้องขับรถให้ระวังที่สุดอย่าให้เกิดอันตรายใดๆขึ้นเด็ดขาด เมื่อรถถูกสตาร์ท คนขับจึงเริ่มมีท่าทีประมาทขึ้นเล็กน้อยเพราะคำสั่งที่เข้มงวดและรัดกุมของเจ้านาย แต่รถก็ขับออกมาได้ราบรื่นไม่มีปัญหาใดๆจนมาถึงเส้นสี่แยกแทบใจกลางเมืองที่รถติดหนักอยู่หลายชั่วโมง
"จะทันไม่เนี่ยรถติดหนักขนาดนี้"
ตื๊ดดดด🎶
เสียงโทรศัพท์ของคนขับรถดังขึ้น ปลายสายโทรถามเสียงเข้มว่าถึงไหนแล้ว เนื่องจากตอนนี้พิธีงานหมั่นได้เริ่มไปเกือบครึ่งชั่วโมง
"ขอโทษจริงๆครับนาย รถติดหนักเลยครับแทบไม่ขยับไม่"
"ไม่เป็นไร ขับรถดีๆไม่ต้องรีบมาก"
"ครับนาย ขอบคุณครับ"
สายจากเจ้านายถูกตัดลง คนขับรถจึงชื้นใจขึ้นมาทันที ใช้เวลาประมาณ 30 นาที รถก็ขับพาคนสำคัญของเจ้านายมาส่งถึงที่ด้วยความปลอดภัย
"เชิญครับคุณภีม"
ประตูรถถูกเปิดออก ภีมมองเข้าไปยังบ้านของเสือที่ถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานหมั้นและงานแต่งซึ่งก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรเป็นเพียงแค่งานขนาดเล็กสำหรับคนในครอบครัว ญาติสนิท และคนรู้จักเท่านั้น เนื่องจากงานถูกจัดขึ้นอย่างกระชั้นชิดจนทำให้ไม่สามารถเตรียมการอะไรได้มาก ภีมมีท่าทีประมาทอย่างเห็นได้ชัด จนเมื่อขาเรียวก้าวเข้ามายังสวนหน้าบ้านซึ่งมีป้ายที่แสดงชื่อของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวคิดไว้เด่นชัด คนที่ยืนมองป้ายเริ่มตัวสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่ตีรวนปะปนกันจนมึนงงสับสนแทบแยกไม่ออก
"สิงห์&พิมพ์ งั้นเหรอ!?"
"อ้าว หนูภีม"
หญิงสาวผู้เป็นแม่ของเสือ เดินมาทักเพื่อนของลูกชายซึ่งเธอเองก็รู้จักเป็นอย่างดี
"รีบเข้าไปเร็วลูก ตอนนี้กำลังจัดพิธีเตรียมรดน้ำสังข์อยู่ ปะ ตามแม่มา"
"คะ ครับคุณแม่"
ภีมเดินตามหญิงสูงวัยเข้าไปด้านในด้วยความสับสน ภายในบ้านถูกตกแต่งประดับประดาไว้ราวกับสวนดอกไม้ กลิ่นอายของความรักอบอวลไปตลอดทาง เขาเดินผ่านรูปบ่าวสาว ซุ้มแต่งงานและจนมาถึงที่รดน้ำสังข์ ภีมจ้องมองไปยังชายหญิงผู้ซึ่งเป็นเจ้าของงานแต่งซ้ำแล้วซ้ำเล่าเลยไม่ได้สังเกตว่ามีใครอีกคนมายืนอยู่ด้านหลัง จนเมื่อมีไออุ่นแผ่วเบาเป่ารดมาที่ข้างหู
"งานแต่งเราจัดที่โบสถ์ดีไหม"
"เฮือก…เสือ!?"
คนที่อยู่ในภวังค์ตัวสะดุ้งโหยงรีบเบี่ยงหนี แต่ก็ถูกแขนแกร่งดึงล็อกให้กลับมาประชิดตัว
"มึง…ทำไมถึงเป็นสิงห์ กูไม่เข้าใจ ทำไมมึงไม่บอกอะไรกูเลย"
"หึ…ตามมา"
เสือจับมือนิ่มดึงให้เดินตามมายังห้องทำงานส่วนตัวของเขา
"มึงอยากรู้อะไร"
"ทุกอย่าง กูอย่างรู้ทุกอย่างที่กูยังไม่รู้"
แกร๊ก
ประตูถูกล็อก ก่อนที่เจ้าของห้องจะเดินมานั่งลงบนโซฟาราคาแพงข้างริมหน้าต่าง
"ตอนแรก คนที่จะแต่งงานก็ควรจะเป็นกู แต่มึงกูก็น่าจะรู้ว่ากูไม่ยอมแต่งแน่ๆเพราะใคร… และสิงห์กับพิมพ์สองคนนี้ก็ชอบกันมาก่อนแล้วถ้าจะแต่งงานกันมันก็เป็นเรื่องที่ดีกับทุกฝ่าย ส่วนที่ต้องเลื่อนกำหนดงานแต่งมาเร็วขึ้นก็เพราะแม่ของพิมพ์ป่วยหนัก ท่านเป็นโรคมะเร็งปอดระยะสุดท้าย อาการทรุดลงเมื่อวานก่อนวันที่เราไปกินข้าวกัน หมอได้บอกมาว่าท่านคงจะเหลือเวลาอีกไม่นาน ทุกคนก็เลยลงความเห็นว่าควรจะจัดงานแต่งให้เร็วที่สุดเพราะนี่คือสิ่งสุดท้ายที่แม่ของพิมพ์ท่านต้องการ และสุดท้ายที่กูไม่ได้บอกมึงก็เพราะ…มึงไม่ยอมที่จะฟังกูอธิบาย ไม่ให้โอกาสกูได้พูดอะไร แถมยังประชดกูไปมั่วกับคนนู้นคนนี้ ทั้งไอ้ผู้ชายที่อยู่เชียงใหม่กับไอ้รุ่นน้องที่มึงให้มันหอมแก้ม"
คนที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ยิ่งช่วงท้ายประโยคที่เสือค่อยๆเน้นย้ำมันอย่างช้าๆด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำคนฟังจึงต้องค่อยๆขยับหนีเพราะเริ่มระแวงความคิดของอีกฝ่ายที่ดูท่าจะไม่ปลอดภัยสำหรับเขา
"กู…กูไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดมันจะเป็นแบบนี้หนิ มึงเองก็ผิดเหอะที่ไม่บอกกู ปล่อยให้กูร้องไห้ ปล่อยให้กูเสียใจอยู่ได้ตั้งนาน"
"หึ…เพราะมึงรักกูมากไง ถึงได้เป็นแบบนี้"
"มะ ไม่ใช่สักหน่อย มั่วแล้ว"
"งั้นเหรอ…"
"อะไร…มึงจะทำอะไร เดี๋ยว! ปล่อยกูเลย ปล่อยยย"
ภีมรีบวิ่งไปหลบข้างโซฟา แต่ก็ถูกแขนแกร่งตามาดึงล็อกจับไว้จนดิ้นไม่หลุด เสือดันคนตัวเล็กกว่าถอยเซไปจนหลังแนบติดกับขอบหน้าต่างที่เป็นกระจกเลื่อนซึ่งมีผ้าม่านกั้นไว้อีกที
"เสือ…นี่มันงานแต่งน้องมึงนะ มึงอย่าทำอะไรบ้าๆนะ"
"ช่างสิ ไม่ใช่งานเเต่งกู ทำไมกูต้องสนใจ"
"จิ…มึงนี่มัน…"
"ถ้าอยากให้กูปล่อย ก็บอกรักกูก่อน"
"สัด! มึงเพี้ยนไปแล้วรึไง"
"กูนับ 1 ถึง 3…"
"ไอ้บ้า ไอ้หื่นเอ้ย ปล่อยกู"
"1"
"เสือ กูไม่เล่น"
"2"
"โอ้ยย ไอ้เสือ"
"3…"
"รัก กูรักมึง พอใจรึยัง"
"ยัง"
"จิ…อะไรมึงอีก"
"พูดเพราะๆ มึงพูดกับคนที่อายุมากกว่าแบบนี้เหรอภีม"
"มึงนี้มันโลภมากชิบหาย…โอ้ยย! จะกัดทำไมเนี่ย"
คอขาวถูกฟันคมกัดจนขึ้นรอย ก่อนที่ปากหนาจะไล้เลียขึ้นมาถึงติ่งหู
"เสือ…อย่า…"
"พี่รักภีมนะ รักพี่รึเปล่า?"
คำพูดชวนเลี่ยนที่ไม่บ่อยนักจะได้ยินทำเอาใบหน้าขาวร้อนผ่าวจนขึ้นสี สายตาซุกซนแต่จริงจังที่จ้องมองมาทำให้คนถูกจ้องต้องรีบเบือนหน้าหนีหลบซ่อนความเขินอายไปทางอื่น
"รักไหมครับ"
"…อึ อืออ"
"อือ…อะไร?"
เสือยืดตัวขึ้นแล้วจับคางเรียวให้หันมามองหน้าทั้งๆที่อีกคนยังหลับตาปี๋
"ว่าไงครับ"
"ระ รักครับ…ภีมรักพี่เสือ"
คำตอบที่น่าพึงพอใจทำให้คนหน้าดุยิ้มกว้างออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็น ใบหน้าที่อยู่ห่างกันเพียงปลายจมูกคั่นค่อยๆขยับเข้าหากันจนขอบปากกำลังจะแตะถึงกันแต่…
ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูของใครสักคนดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน
ฟอด! แก้มขาวจึงถูกหอมให้หายอยากแทนริมฝีปากที่เสือพลาดที่จะได้ชิม
"ใครครับ"
"เออ ท่านประธาน ดิฉันมินตราค่ะ คือพิธีรดน้ำสังข์กำลังจะเริ่มแล้วค่ะ"
"ครับ เดี๋ยวผมออกไป"
เสือถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะจัดระเบียบชุดของตัวเองและอึกฝ่ายให้เข้าที่ เมื่อตรวจเช็คทุกอย่างเรียบร้อยแล้วมือหนาจึงยื่นมาจับมือของอีกฝ่ายพาจูงเดินก้าวออกมาพร้อมกัน
"ท่านประธานคือ…"
เลขาสาวที่ยืนอยู่หน้าประตูชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่ตามหลังเจ้านายมากำลังจัดดึงเนคไทที่บิดเบี้ยวให้เข้าที่
"มีอะไรรึเปล่าครับ"
"เออ…คือ…ไม่มีอะไรค่ะ เชิญค่ะ"
เมื่อทั้งสองคนเดินจากไป หญิงสาวที่ยังยืนมองทั้งคู่อยู่ที่เดิมจึงมีสีหน้าที่แปรเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เธอหยิบมือถือขึ้นมาจากกระเป๋าแล้วกดส่งข้อความบางอย่างให้กับคนที่เธอรู้จักดี
วันนี้ทั้งวันงานหมั้นและงานแต่งของสิงห์กับพิมพ์ได้ดำเนินไปอย่างราบรื่น ทุกคนต่างมีสีหน้ายิ้มแย้มและมีความสุขอย่างมาก โดยเฉพาะทางด้านของฝ่ายเจ้าสาวที่ได้ทำความต้องการสุดท้ายของผู้เป็นแม่ของเธอให้สำเร็จสมดั่งปรารถนา
"งานแต่งนะ จะร้องไห้ทำไม"
"ฮึก ก็คนมันดีใจหนิ"
"ดีใจที่ได้แต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย"
"จิ…ไอ้คนหลงตัวเอง นายก็รู้ฉันหมายถึงอะไร"
"หึ…งั้นก็เลิกร้องได้แล้ว เวลาเธอยิ้มสวยมากรู้ไหม"
"อะ อะไร พูดมาก ไปกันได้แล้ว เขาเชิญขึ้นเวทีแล้ว"
หญิงสาวรีบก้าวขึ้นไปบนเวทีด้วยความเคอะเขิน เวลานี้เป็นช่วงที่พิธีกรได้เชิญเจ้าบ่าวเจ้าสาว พร้อมคนในครอบครัว และคนสนิทขึ้นมาพูดอวยพรและพูดความใจในซึ่งมีต่อกันและกัน ก่อนที่งานแต่งจะเข้าสู่ช่วงสุดท้ายนั่นก็คืองานปาร์ตี้เล็กๆก่อนที่บ่าวสาวจะเข้าห้องหอ
เวลาผ่านไปเกือบเที่ยงคืน ภีมที่แทบจะไม่ค่อยได้นอนตั้งแต่เมื่อวานจึงเริ่มมีอาการสะลึมสะลือตัวโอนเอนไปมาจนเสือต้องคอยประคองร่างเอาไว้ไม่ให้ล้ม
"เดี๋ยวกูพาไปนอน มึงจะไม่ไหวแล้ว"
"…แต่งานยังไม่เลิกเลย"
"ช่างมัน พิธีการมันจบไปแล้ว…ขึ้นไปนอนเถอะ"
คนง่วงนอนพยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่ายก่อนจะเดินตามเสือขึ้นไปยังบนห้องนอนของเจ้าของห้อง
"อาบน้ำก่อนภีม"
"ไม่อาบได้ไหมอะ กูง่วงจะไม่ไหวแล้ว"
"ไม่ได้ เดี๋ยวกูไปเอาชุดกับผ้าขนหนูให้"
"งือออ"
เสือเดินออกมาหยิบผ้าขนหนูและชุดในห้องเสื้อผ้า พอกลับเข้าไปในห้องนอนคนตัวขาวก็ดันฟุบสลบคาเตียงไปเสียแล้ว
"หึ…ไอ้คนขี้เซา"
คนตัวสูงส่ายหน้ายิ้มอ่อนอย่างเอ็นดูให้กับคนรัก แล้วเดินเข้าไปจัดแจ้งท่านอนให้คนหลับ นอนได้สบายกว่าเดิม
ตรึง ตรึง ตรึง🎶
เสียงเตือนของข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์ของภีมอยู่หลายครั้ง เสือที่กำลังจะจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าและเช็ดตัวให้อยู่นั้นจึงหันมาสนใจมือถือของอีกคนแทน เขาเปิดข้อความจากใครบางคนที่ไม่ปรากฏรูปโปรไฟล์และชื่อที่ใช้ตัวอิโมจิแทนข้อความ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบม้วนเป็นปมใบหน้าที่กำลังผ่อนคลายเริ่มกลับมานิ่งขรึม ข้อความและคลิปที่คนปริศนาส่งมาให้ล้วนมีแต่สิ่งที่ปรุงแต่งขึ้นมาเองทั้งหมด ดูก็รู้ว่าฝ่ายนั้นพยายามจะยุแยงให้เขากับภีมมีปัญหากัน เสือนั่งอ่านข้อความจนครบและดูดคลิปจนจบ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคร่งขรึมจึงคลี่ยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว ก่อนที่จะกดโทรศัพท์ของตนที่วางอยู่ข้างเตียงโทรหาไปยังปลายสาย
"ฮัลโหลค่ะ ท่านประธานมีอะไรรึเปล่าคะ"
"ผมมีเรื่องให้จัดการ คุณกลับรึยัง"
"เอ่อ…ยังค่ะ"
"ดี งั้นเดี๋ยวผมลงไปหา ไปรอผมในห้องทำงาน"
"ค่ะ ท่าน"


           จุดกำเนิดรักข้ามภพ

              "อารัมภาบท"

  ".. ฟ้า!!...ได้โปรดเถิดฟ้า...ได้โปรดคืนนางกลับมาให้ข้าอีกสักครั้งเถิด...!!! "
   .. ข้าคงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ ถ้าไม่มีนาง..
   งานธรรม!!..งานฟ้า!!..ข้าทำ!!..ข้าช่วยทุกอย่าง...แต่..สิ่งเดียว!!..ที่ข้าขอท่าน...!!  ช่วยข้ามิได้เชียวหรือ!!..
  ..ฟ้า.. ได้โปรด...!!.
    อย่าแกล้งรักของข้าอีกเลย....
 กว่าเราทั้งสองจะผ่านอุปสรรค ขัดขวางความรักต่างๆของเรา จนได้มาอยู่ครองคู่กัน...!!  ท่านรู้ไหม!!
ว่า...ข้ารอวันนี้มานานเท่าไร..?!! ข้าต้องทนทุกข์ทรมานกายใจเพียงเท่าใด!!
  ที่รักแต่พูดไม่ได้!!..ที่รักแต่โดนกรีดกันปิดกั้นทางใจ!!  ฟ้า...ได้โปรดเถิด.....!!
  "หากว่าปาฏิหาริย์แห่งรักของเราทั้งสองมีจริง...ได้โปรดเถิดฟ้า...โปรดทำให้ยอดดวงใจของข้า!!...ให้นางฟื้นคืนกลับมาด้วยเถิด....พระพรหมเจ้าข้า...!! "
   ********************************
 *** พูดจบ....นาคราชหนุ่มก็ก้มลงไป
ทำการจุมพิต ที่ริมฝีปากของนางผู้เป็นที่รัก ยอดรักยอดดวงใจ พร้อมกับตั้งจิตอธิฐานถอดถอนดวงใจนาคราชของตน ออกจากกายตัวคายให้นางไป  โดยไม่ได้คำนึงถึงชีวิตของตนเองเลย...
    แสงสว่างจ้าจากดวงแก้วสีแดงเลือดนก  แลดูทรงพลังเข้มขลัง พร้อมกับฉายฉัพพรรณรัศมีสีรุ้งทองทอแสงระยิบระยับล้อมรอบเปล่งประกายออกมาจากดวงแก้วหัวใจนาคราช  ที่ค่อยๆเคลื่อนออกมาและกำลังจะถูกถ่ายทอดไปยังอีกร่างหนึ่งนั้น...
    เวลาผ่านไปไม่นานนัก  ร่างกายของหญิงสาวที่ท่อนบนเป็นคนและท่อนล่างมีหางเหมือนงูนั้น..
    ร่างก็ค่อยๆเริ่มเปลี่ยนสีกลับคืน มาจากร่างที่ซีดเผือดไปก่อนหน้านี้ แล้ว
หางก็ค่อยๆหดหายไปกลายเป็นขาคนแทน ร่างของหญิงสาวที่ถูกจุมพิตอยู่นั้นก็...ค่อยๆขยับและรู้สึกตัวช้าๆนางลืมตาขึ้นโพลง..!! ก็ชักสีหน้าตกใจนิดๆ...!!
     แต่ภายในจิตใจของนางกลับสะอื้นร้องไห้ เหมือนจะอ้อนวอนด้วยความดีใจ...
    ที่ได้เห็นหน้า"ผู้เป็นพระสวามีสุดที่รัก"
  ทั้งสองยังคงจูบจุมพิตกันอยู่เยี่ยงนั้น...
    แล้วใช้สื่อจิตคุยกันแทนคำพูดออกเสียง...!!
    น้องหญิงของพี่ น้องหญิงแม่ยอด
ดวงใจของพี่ยา..เจ้ารู้ไหม พี่นี้ใจแทบจะขาดตาย เมื่อพี่กลับมา...มองเห็นเจ้านอนอยู่ในสภาพนี้  ทำไมเจ้าชั่งใจร้ายเสียยิ่งนัก..!
   ไม่รักษาดูแลตัวเองให้ดีๆรอพี่กลับมาเล่า..!  เจ้ารู้ไหมทุกคืนวันที่พี่นี้นั้นออกรบ...ช่วยปกป้องเทวสถานจากการบุกรุกทำลายของเหล่าพญาครุฑเกเรนั่น....!!
   ใจข้านี้มีแต่เจ้าเป็นแรงใจข้าคิดถึงเจ้าเสมอทุกทิวาราตรี รอคอยให้การศึกจบสงบลง แล้วข้าจะได้กลับมาครองคู่อยู่กับเจ้าพร้อมหน้าพร้อมตาครอบครัวใน"วังทิพย์อินทร์แปลง" วังนาคินทร์แห่งนี้.....
    พูดไปทั้งสองก็สะอื้นไปปากก็ยังจูบจุมพิตคาบดวงแก้วอยู่ในปากคนละครึ่งอยู่อย่างนั้น...
    เหตุเพราะว่า..หากมอบให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง อีกหนึ่งก็อาจจะตายได้ ทั้งสองจึงต่างกอดกันแน่นด้วยความรัก
ความคิดถึงคะนึงหา จุมพิตกันผสานสายใยรักสุดซึ้ง ลึกลงกลางดวงใจ แต่น้ำตาของทั้งคู่อาบสองแก้มไหลเป็นสายธารไม่ขาดสาย....''สุดอาลัยในรักที่ปักทรวง"
  ********************************
*** ตำนานรักข้ามภพของนาคาหนุ่มผู้มีความรักมั่นคงต่อนางอันเป็นที่รักและนางอันเป็นที่รักผู้เฝ้าคอยติดตามมาทุกภพชาติ ****
  ไว้ติดตามเรื่องราวกันต่อไปนะครับกับนิยายชุด
          " รักข้ามภพ "
ผู้แต่ง...รัตนบดี...


        ตอนจุดกำเนิดรักข้ามภพ2/1

       ณ ที่ศาลาท่าน้ำนี้จะมีทั้งนักท่องเที่ยวและโฆษกไกด์ที่คอยให้ความรู้แก่นักท่องเที่ยวที่มาเยือนที่นี่  นเรนทรก็ได้นั่งฟังเรื่องราวต่างๆที่มัคคุเทศคอยชี้แนะให้นักท่องเที่ยวฟัง กล่าวถึง"แก่งอาฮง"ว่า บริเวณนี้ ของแก่งอาฮง เป็นบริเวณที่เชื่อกันว่าลึกที่สุดในสายของแม่น้ำโขง ซึ่งจากการสำรวจความลึกได้ 99วาหรือ200เมตร จัดเป็นแกนกลางสะดือของแม่น้ำโขง ซึ่งเชื่อกันว่าจุดนี้เป็นที่อยู่ของพญานาค หรือเป็นเมืองหลวงของวังบาดาลพญานาคนั่นเอง ซึ่งเป็นความเชื่อของชาวบ้านในละแวกนี้ ซึ่งทุกชีวิตที่ได้เสียชีวิตในสายแม่น้ำโขงศพจะไหลมาที่จุดนี้โดยไม่สามารถจะไหลไปต่อที่อื่นได้  หรือหากหาศพไม่เจอก็จะพากันมาหานะที่จุดนี้ก็จะพบศพ ตามความเชื่อของชาวบ้าน โดยมัคคุเทศท้องถิ่นได้บรรยายให้ฟัง จากนั้นนเรนทรและสุริยาก็ได้นั่งฟังเค้าพูดอธิบายให้ฟังในเรื่องราวต่างๆต่อไป จนมาถึงเรื่องราวของวังพญานาคที่เค้าได้เล่าว่า ณ ที่นี้เมื่อก่อนตอนแรกที่มีการก่อสร้างวัดนี้ขึ้น ได้เคยมีปรากฏการณ์ของ "บั้งไฟพญานาค" ได้เกิดขึ้นบริเวณนี้เหมือนกับที่โพนพิสัย แต่จะต่างกันที่ดวงไฟของบั้งไฟพญานาคโดยที่อื่นจะเป็นสีแดง แต่ ณ ที่ตรงนี้ดวงไฟจะมี "สีเขียว"  โดยโฆษกมัคคุเทศได้บอกว่า ที่ตรงนี้เคยเกิดบั้งไฟพญานาคขนาดใหญ่ขนาดแท้งน้ำขึ้น โดยขึ้นมาสูงถึง40เมตร ทำให้บริเวณนี้นั้นสว่างไสวราวกับกลางวันเลยเชียว ก่อนที่จะจางหายไปในเวลาต่อมา.....
    มาถึงเรื่องเล่าในอดีต ที่มัคคุเทศได้เล่าต่อไปว่า  ที่ใต้สะดือแม่น้ำโขงจะมีถ้ำขนาดใหญ่เป็นที่ตั้งของเมืองหลวงพญานาค เป็นสถานที่อยู่ของราชาพญานาค อันเป็นที่ๆเรียกว่าจุดศูนย์กลางการปกครองของนาคพิภพ โดยถ้ำแห่งนี้จะใช้สัญจรไปทางฝั่งลาวได้ โดยจะไปทะลุออกที่ 'ภูงู' ส่วนอีกทางจะไปทะลุออกที่คำชะโนด ซึ่งเป็นหนึ่งในสามทางออกที่ 'พญาศรีสุทโธได้ขอต่อพระอินทร์เอาไว้' และนี้คือสาเหตุที่ว่าทำไมบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่กลางป่าคำชะโนดจึงไม่แห้งไป นั่นเพราะบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ได้เชื่อมต่อกับสะดือแม่น้ำโขงเมืองหลวงพญานาคนั่นเอง...
   นเรนทรก็นั่งฟังไปเรื่อยๆด้วยความสนใจในสิ่งที่มัคคุเทศท้องถิ่นเล่าให้ฟัง จนมาถึงเรื่องราวตำนานพญานาค.....
     หลังจากที่นั่งฟังมาเรื่อยๆ เจ้ายะก็ลุกเดินออกไปหาซื้อน้ำมากินโดยนเรนทรได้ฝากให้ยะสุริยานั้นซื้อน้ำแป๊ปซี่มาให้ตนด้วยถุงนึง จากนั้นก็นั่งฟังเค้าเล่าถึงเรื่องราวนาคในน้ำโขงต่อด้วยความสนใจเรื่องราวมีอยู่ว่า.....
  ...ราชานาค "พญาโอฆินทรนาคราช" ผู้อาศัยอยู่ที่สะดือแม่น้ำโขง ซึ่งเป็นศูนย์กลางการปกครองของนาคพิภพ มีบุตรชายนามว่า "มธุรนเรนทรนาคราช" เมื่อเจริญวัยเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น ได้ติดตามพระบิดาขึ้นไปบนพื้นดิน และทั้งสองก็ได้ยลภาพแลเหตุการณ์'วันเทโวโรหนะ'ขณะที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเปิดโลก ครั้งนั้น ทั้งพญานาคและมนุษย์ได้ยล พุทธลักษณะต่างก็บังเกิดความศรัทธาเคารพ เลื่อมใสเป็นอย่างมาก จึงต่างตั้งใจบูชา พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตามสติปัญญาของตน ซึ่งด้วยฤทธานุภาพของพญานาค ทำให้สามารถกลั่นดวงประทีปหรือบั้งไฟ เพื่อถวายเป็นพุทธบูชาได้ จึงได้เกิดบั้งไฟพญานาคขึ้น ณ ที่สะดือแม่น้ำโขงตั้งแต่ครานั้นเป็นตนมา...!!
   เมื่อฟังการเล่าขานที่มัคคุเทศท้องถิ่นเล่าให้เหล่านักท่องเที่ยวและผู้มาเยือนฟังจบลง นเรนทรก็รู้สึกมึนๆตึงๆที่หัวแต่ก็มีอาการไม่นานนักก็หายเป็นปกติ พอมองดูนาฬิกาก็เห็นว่าสมควรได้เวลาที่จะต้องกลับกันแล้ว นเรนทรจึงเอ่ยชวนสุริยากลับบ้านว่า…" ป่ะ!!..เจ้ายะเรากลับกันดีกว่า นี้ก็จะเย็นแล้วเดี๋ยวถึงบ้านค่ำ"
 เจ้ายะ.. "เออ..ป่ะกลับกัน" จากนั้นจึงพากันเดินมาที่รถจอดและจัดการสตาร์ทเครื่องขับรถออกไปจากวัด...


           ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ3"

    กล่าวถึง "นครเรณูอันตารตีย์" วังพญาปฏิพัทธ์นาคราช ซึ่งได้มีการจัดงานบุญใหญ่สมโภชน์ เพื่อถวายขอพร แด่ องค์มหาเทพ...,เทพเทวะนาคาผู้ดูแลชีวิตน้อยใหญ่แห่งใต้หล้าวังบาดาล  ซึ่งในสมัยนั้นพุทธศาสนายังไม่ได้ถือกำเนิด จึงมีการนับถือเทพพรหม,องค์เทพ,พระทีปังกรพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์ผู้เมตตาประทานพร โดยเน้นไปด้านขอพรองค์มหาเทพต่างๆมากกว่า เช่น พระศิวะ,พระพรหม,พระนารายณ์ พระตรีมูรติฯ ตามความเกี่ยวพันธ์กันกับสวรรค์ชั้นต่างๆ และการเข้าฌาณบำเพ็ญพรตตบะบารมี...
    "อืม!...กัณฑะ"....งานบุญฝั่งไทยอันดา มัน จัดพิธีการได้ดูยิ่งใหญ่อลังกาลมิเบา สมแล้วกับคำล่ำรือที่ว่า "เมืองทองใต้ท้องบาดาล" 'ผู้คนมีน้ำใจงามแท้'  ว่าแต่...ข้าได้ยินผู้คนกล่าวขวัญโจทย์จันกันมาว่าองค์ท้าวปฏิพัทธ์ เจ้าเมืองผู้ครองนครบาดาลผู้มากด้วยบารมีกว้างขวางทั่วน่านน้้ำ มีพระธิดา5พระองค์ ที่มีรูปพรรณสิริโฉมงดงามปานนางฟ้านางสวรรค์มีจิตใจงาม มีเมตตาและเก่งกาจไม่แพ้นางใดในใต้หล้า ข้าชักอยากจะเห็นเสียแล้วสิ..เจ้าเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้างไหม กัณฑะ?!!   "พระเจ้าค่ะ...พระโอรส"  พระราชธิดาทั้ง5พระองค์ ทรงมีความงดงามพระสิริโฉมดั่งเทพธิดา มีความสามารถพิเศษแตกต่างกัน....
  องค์แรก นามว่า" สิริโสภา " มีความละเอียดละออ เก่งงานบ้านงานเรือน งานฝีมือ เรียบร้อยสุขุมนุ่มลึก รวมทั้งชอบศึกษากลยุทธพิชัยต่างๆมีความจำเป็นเลิศฯ
  องค์ที่สอง นามว่า " แก้วมณี " มีความปรานีตเก่งงานเรือน งานฝีมือเรียบร้อย ชอบศึกษาพระธรรมคัมภีร์
  องค์ที่สาม นามว่า " กัลยาณี " มีนิสัยคล้ายคลึงกับ'พระนางสิริโสภา'ผู้พี่สาว ชอบศึกษาพระธรรมคำสอน
  องค์ที่สี่ นามว่า " ปัทมา "  มีความสดใสร่าเริง ชอบผจญภัยในธรรมชาติ เรียนรู้มนต์ตราไสยเวทย์ ได้เป็นอย่างดีไม่แพ้ผู้ชายเลย จึงเป็นที่กล่าวขวัญและรู้จักดีทั้งในและนอกวัง เพราะพระองค์ชอบออกไปท่องเที่ยวพบประผู้คน ตามงานบุญต่างๆ เพียงแต่จะไม่ชอบการปฏิบัติธรรมที่ต้องมานั่งจ้องอักษรพระธรรมซักเท่าไร ยิ่งมานั่งสมาธิปฏิบัติตามคำสอนนั้นอย่าหวัง ค่อนข้างจะดื้อรั้นเอาแต่พระทัยตนเองบ้างสักหน่อย
  ส่วนองค์เล็ก นามว่า " มณีจันทรา " เป็นผู้ที่มีจิตใจอ่อนโยนมีเมตตาสูง เก่งกาจงานทุกด้าน แม้นแต่เรื่องงานการปกครอง วางแผนงานช่วยพระบิดาในพระราชวัง มีผู้คนกล่าวขวัญกันว่า พระองค์ทรงมีนิสัยและพระสิริโฉมคล้ายคลึงพระมารดาเป็นที่สุด จึงเป็นที่รักใคร่ของผู้คนทั่วไป รวมถึงพระบิดาและพระมารดาด้วย แต่พระองค์มิทรงเปิดเผยตนมากนักเพราะชอบปฏิบัติสันโดษ ศึกษาพระธรรมมากกว่าที่จะชอบพบปะผู้คนวุ่นวาย......


      ตอน "จุดกำเนิดรักข้ามภพ3/1"

     " ด้วยเพราะเหตุนี้แหล่ะ....ด้วยความแตกต่างกันนี่...จึงได้มีผู้คนบางกลุ่มยกองค์ที่สี่กับองค์เล็กมาเปรียบเทียบกัน เพราะเหตุนี้เอง....ที่พระธิดาองค์ที่สี่มักเกิดความน้อยเนื้อต่ำใจ และไม่ค่อยชอบพระธิดาองค์เล็กสักเท่าไหร่ คงเพราะเกิดมาแย่งทุกอย่างไปจากตน โดยเฉพาะความรักจากพระบิดาที่ทรงเคยรักโปรดปราณมากมาก่อน และก็ด้วยเหตุนี้นั่นเองพระธิดาองค์ที่สี่จึงไม่ค่อยชอบอยู่ในวัง เพราะรู้สึกอึดอัดใจ ไม่ชอบฟังธรรมเพราะน่าเบื่อ แต่ชอบออกไปเสาะหารสของธรรมชาติมาปรุงแต่ง บำเรอความสุขของตนแทน.....!! "
  " นี่คือเรื่องราวที่เพื่อนรักของกระหม่อม เล่าให้ฟังก็เป็นเช่นนี้แหล่ะ พระเจ้าค่ะ..!! แต่หากเรื่องจริงจะเป็นเช่นไรนั้นหม่อมฉันก็หามิทราบได้  พระเจ้าค่ะ…"
    "อืมมม....เจ้ารู้ลึกกว่าเรามากนะกัณฑะ ข้าชักอยากจะพบเจอนางทั้งห้าเสียแล้วสิ...ว่าจะสมคำร่ำลือซักปานใด...!! ขนาดไหน โดยเฉพาะองค์ที่สี่และองค์เล็ก ถ้างั้นหลังจากเสร็จงานคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าเราเข้าวังกัน "
  " พระเจ้าค่ะพระโอรส..!! " กัณฑะรับคำ...


             ตอนจุดกำเนิดรักข้ามภพ1/1
  "ความเดิม" "เสียงของงูสีแดงพูดด้วยความดีใจรอยยิ้มและสีหน้าแสดงออกถึงความดีใจเป็นที่สุด และชักชวนให้ข้าพเจ้าเดินตามเค้าไป"
... เจ้ามองไปตรงข้างหน้าเจ้าสิ เจ้าเห็นอะไรบนแท่นนั่นไหม?!! งูสีแดงบอกให้ข้าพเจ้าดูบนจุดแท่นนั้น ณ เบื้องหน้าข้าพเจ้าเป็นแท่นบัลลังก์สีทอง เหลืองอร่าม แต่ข้าพเจ้ากลับมองไม่เห็นร่างใด นอกจากแสงสีทองอร่ามทอแสงสีทองจรัสเจิดจ้าแสบตายังกับว่าเรากำลังมองไปยังดวงพระอาทิตย์กับดวงพระจันทร์ในเวลาเดียวกัน เพราะแสงนั้นรัศมีมีมวลพลังคลื่นความถี่ของอานุภาพแรงมาก แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นนวลอย่างบอกไม่ถูก ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก ข้าพเจ้าพยายามเพ่งมองไปยังจุดนั้น เพื่อความหวังว่าจะได้เห็นใบหน้าและร่างขององค์ปู่ ผู้ที่งูสีแดงบอกว่า "ท่านนี้เฝ้ารอการกลับมาของเรา"  แต่ยังไม่ทันได้มองเห็นอะไรเลย เสียงของงูสีแดงตนนั้นก็ได้พูดขึ้นมาว่า "ไม่ทันแล้ว!!" "หมดเวลา!!  ประตูบาดาลกำลังจะปิดลง ถอนจิตกลับกันก่อนเถิดเจ้า!!  แล้วคราวหน้าข้าจะพาเจ้ามาเที่ยวที่วังบาดาลใหม่"
   ..ข้าพเจ้าได้ทวนถามถึงคำสัญญาจากงูสีแดง ว่า"จริงนะท่าน!!...สัญญากับข้าแล้วอย่าลืมสัญญากลับคืนคำล่ะ!! คราวหน้าท่านต้องพาข้ามาใหม่อีกนะ เพราะข้าอยากเห็นหน้าปู่พญานาคตัวจริง ว่าท่านคือใคร?!!" งูสีแดงได้เอ่ยว่า "ข้าสัญญาจะพาเจ้ามาเที่ยววังบาดาลบ่อยๆเท่าที่เจ้าอยากจะลงมาทุกเมื่อ!!."
      ...ว่าแล้วทั้งสองก็ถอนจิตกลับ…
.....
    "กลิ่นดอกมะลิสดและน้ำอบส่งกลิ่นหอมเย็นอ่อนๆรันจวนกระจายอยู่ทั่วทั้งห้อง ช่างเป็นบรรกาศที่น่าอยู่และลงตัวกับเรือนไทยไม้สักทองแกะสลักลวดลายกนกขดลายน้ำ ลายนาค ลายไทยอ่อนช้อยวิจิตรตระการตา ลงลักษณ์ช่อผกา กลีบเมฆปิ่นเวหา ที่แฝงไปด้วยมนตราชวนให้น่าหลงใหล" เสียงเอะอะโวยวายตะโกนมาจากข้างนอกเรือน!!.....


        ตอน จุดกำเนิดรักข้ามภพ2
     เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากนอกเรือน "เรนโว้ย!! เจ้านเรนทรโว้ย.." เสียงดังมาจากหน้าเรือนบ้าน...
    นเรนทรลุกเดินออกมาชะโงกหน้ามองดู  "อ้าว!..ไอ้ยะกูนึกว่าใคร มึงมีเรื่องอะไรว่ะ ถึงมาร้องโวยวายแต่เช้า"  ยะรึสุริยา(คือชื่อเต็มของมัน) ไอ้ยะตอบกลับมาว่า "ไม่มีไรว่ะกูนึกว่ามึงยังไม่ตื่นก็เลยมาเรียก"
 " ไอ้ห่า!..ร้องซะกูตกใจนึกว่าใครเป็นอะไร...เออ...มึงมาก็ดีแหล่ะวันนี้กูว่าจะชวนมึงไปเที่ยวที่แก่งอาฮงซักหน่อย "  "เออ..ไปก็ไปอยู่บ้านกูก็เบื่อๆว่ะ" ไอ้ยะตอบ จากนั้นทั้งสองก็นั่งคุยกันที่ชานหน้าบ้าน บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่แม่ไอ้ยะสร้างเป็นเรือนรีสอร์ทไว้ให้คนที่มาเที่ยวได้เช่าพัก เรนหรือนเรนทรก็ลุกเดินเข้าห้องพักไปจัดการชงกาแฟออกมาสองแก้ว สำหรับตนแก้วนึงและอีกแก้วสำหรับไอ้ยะเพื่อนซี้ ที่รู้จักกันมานานแต่เด็ก เรียกง่ายๆก็เป็นญาติกันพ่อของไอ้ยะเป็นน้องชายของพ่อ มีอาชีพเป็นครู แกได้แต่งงานกับแม่ของไอ้ยะแล้วย้ายมาปักหลักที่โพนพิสัย ส่วนไอ้ยะก็ไปๆมาๆอุดร-หนองคาย จนมันเรียนจบม.3ที่อุดร จึงย้ายมาอยู่บ้านกับแม่พ่อของมัน ส่วนตัวเราเองก็ออกหางานทำ ได้งานเป็นผู้ช่วยช่างการโยธา มีหน้าที่ออกสำรวจเซอร์เวร์เส้นทาง ตามโครงการต่างๆของกรมชลประทาน หลังจากที่ตัดสินใจลาออกจากงานในกรมชลประทาน ก็ได้ตัดสินใจมาเที่ยวทางหนองคายเพื่อเป็นการพักผ่อนไปในตัวกับวัย21ปี ทั้งสองนั่งคุยกันไปเรื่อย จนเวลา09:30น. นเรนทรจึงชวนไอ้ยะออกเดินทางเพื่อจะไปเที่ยวแก่งอาฮงที่อำเภอบึงกาฬ การเดินทางออกเที่ยวพักผ่อนครั้งนี้ของนเรนทรนั้นมีเวลาในการพักผ่อนราวๆ4เดือน ก่อนที่จะไปทำการเกณฑ์ทหาร…
    ทั้งคู่ต่างพากันขับมอเตอร์ไซค์ไปคนละคัน พากันขี่รถไปเรื่อยๆแบบไม่รีบร้อนอะไรมากนัก ทั้งสองใช้เวลาเดินทางเกือบ2ชั่วโมงก็มาถึงวัดอาฮงศิราวาส เมื่อหาที่จอดรถได้ก็พากันเดินไปที่ศาลาเพื่อพากันไปไหว้พระ บรรยากาศช่วงนี้ดูเงียบสงบ เพราะไม่ใช่หน้าเทศกาลผู้คนจึงไม่ค่อยเยอะเท่าไร สะดือแม่น้ำโขงจุดนี้มันเป็นอะไรที่น่าสนใจน่าค้นหามากสำหรับนเรนทร หลังจากไหว้พระบนศาลาเสร็จแล้ว ทั้งคู่ก็ออกมาพากันเดินดูรอบๆวัด การจัดตกแต่งวัดมันช่างสวยงามจริงๆ พอเดินชมนั่นนี่จนพอใจนเรนทรก็ชวนเจ้ายะไปนั่งเล่นชมวิวที่ศาลาท่าน้ำหน้าวัด ณ ที่ศาลานี่เองก็มีผู้คนมานั่งชมวิวของแก่งหินที่น้ำโขงไหลวนชวนให้เป็นจุดท่องเที่ยวที่น่าตื่นตาซะนี่กระไร...


        ~ รักข้ามภพ ~
              ตอนจุดกำเนิดรักข้ามภพ1

   ผิวน้ำใสกระเพื่อมเป็นระรอกคลื่น มองลงไปใต้พื้นผิวน้ำที่อยู่ตรงหน้า มองเห็นเป็นลำตัวคล้ายงู สีแดงตัวใหญ่ขนาดเท่าแขน ลำตัวยาว4-5 ฟุตได้ ในขณะที่งูสีแดงตัวนั้นดำดิ่งลงไปในน้ำเรื่อยๆ แต่เหมือนเค้าจะตวัดหางชะลอๆ แล้วมองมายังตัวข้าพเจ้าด้วยความอ้อนวอนให้ทำตาม สายตาที่หยั่งลึกลงไป ยังจิตใจเหมือนจะสื่อสารพูดคุยกับงูตัวนั้นรู้เรื่อง เค้ามีท่าทีแสดงออกถึงความปลื้มปิติยินดี นัยตาแย้มยิ้มอย่างดีใจเป็นที่สุดที่ได้เจอข้าพเจ้า ซักพักเหมือนเค้ากำลังจะสื่อให้ข้าพเจ้า รีบดำดิ่งตามเค้าลงไปใต้น้ำลึก  "ให้รีบแหวกว่ายตามเราลงมาก่อนเถิด...ก่อนที่ประตูบาดาลที่อยู่ข้างหน้าตรงนั้นจะปิดลงประเดี๋ยวจะไม่ทันการเรามีเวลาจำกัด!!" เสียงงูสีแดงเอ่ยมาให้ได้ยิน   ข้าพเจ้าก็รีบตะกายแหวกว่ายตามลงไปทันควัน..
   "ตั้งสมาธิให้มั่นคิดถึงวังบาดาลนะเจ้า อีกแค่อึดใจเดียว...." เป็นสื่อเสียงที่ข้าพเจ้าได้รับรู้ในจิตจากงูตนนั้น" เพียงชั่วพริบตาร่างของเราทั้งสองก็แหวกว่ายผ่านทะลุแผ่นม่านน้ำใสนิ่งเหมือนบานกระจก เข้าไปยังอีกสถานที่นึง...ในนั้นอากาศเย็นยะเยือกผิดแผกแตกต่างออกไปกับอุณหภูมิของสายน้ำข้างนอกอย่างสิ้นเชิง...!!
    " นี่ไง!!...เรามาถึงวังบาดาลกันแล้ว เจ้ามองไปบนฝั่งตรงข้างหน้าของเจ้าสิ..เจ้าเห็นอะไรไหม?!.. ไปกันต่อเหอะ.!! 'เจ้าปู่'รอเจ้าอยู่ที่ตรงนั้น!!" เสียงของงูสีแดงพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นรอยยิ้มและสีหน้าที่ดีใจอย่างเหลือล้น  ชักชวนให้ข้าพเจ้ารีบออกเดินตามเค้าไป....


      ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ3/2"

  *** นเรนทร...คลายตัวถอนจิตออกจากการนั่งสมาธิ วันนี้จากการนั่งสมาธิ มันทำให้เค้าได้เห็น และได้รับรู้เรื่องราวต่างๆในอดีตของตนอีกครั้ง จึงเป็นที่สงสัยเสียนักกับสิ่งที่เห็นและทำให้เค้าอยากรู้ขึ้นมาอีกว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นต่อไป หลังจากที่นั่งทบทวนเรื่องราวต่างๆแล้ว จึงลุกขึ้นยืนเพื่อขยับแข้งขาคลายเส้นเพื่อไม่ให้เส้นเอ็นมันยึด เสร็จแล้วจึงเดินมาเข้าห้องน้ำ แล้วมาที่ตู้เย็นหยิบน้ำออกมาขวดนึงและเดินมานั่งที่โซฟา นเรนทรก็นั่งคิดทบทวนกับเรื่องราวในสมาธิอีกรอบ มือที่ถือขวดน้ำก็ยกขึ้นกินแล้วจึงวางไว้บนโต๊ะ นเรนทรก็ล้มตัวเอนลงนอนคิดไปเรื่อย ว่า เรื่องที่เห็นนั่น 'มันจริงหรอมันใช่หรอ' คิดๆไปจนเผลอหลับบนโซฟานั่นเอง เค้ามาสะดุ้งตื่นอีกทีในตอนเช้า ก็มองดูนาฬิกาเป็นเวลา6โมงเช้าแล้ว จึงลุกไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน เสร็จแล้วก็เดินออกมาที่หน้าบ้าน ก็เห็นเจ้ายะสุริยากำลังจัดโต๊ะเพื่อรอใส่บาตร จึงเดินเข้าไปหา สุริยาหันมาเจอก็ทักทายว่า "เออ!!..ไงแกไอ้นเรน ตื่นนานยังแก?"
  นเรนก็ตอบมาว่า "อืม..ตื่นมาเมื่อกี้ ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ออกมาเห็นแกจัดโต๊ะอยู่นี่ล่ะ…"
   สุริยาก็ได้บอกกับนเรนทร ว่า "เออ!!แกเฝ้านี่ไว้นะเดี๋ยวฉันจะเข้าไปในบ้านเตรียมของเพิ่มให้แกอีกชุดนึง" สุริยาเตรียมของเสร็จก็ยกออกมา ก็พอดีกับพระเดินบิณฑบาตรมาถึงหน้าบ้านพอดี นเรนทรจึงเอ่ย นิมนต์พระว่า.."หลวงตาขอรับ...นิมนต์มารับบิณฑบาตรทางนี้ด้วยนะคับ" จากนั้นทั้งสองก็ต่างวางอาหารขนมตามชุดที่ได้จัดมาใส่ในบาตรแก่หลวงตา จากนั้นก็นั่งกรวดน้ำรับพร จากพระหลวงตาเสร็จก่อนที่หลวงตาจะเดินจากไป หลวงตาท่านก็ได้เอ่ยกับนเรนทรว่า "โยม!!.ตัวโยมน่ะให้หมั่นสวดมนต์ทำสมาธิบ่อยๆอย่าได้ขาดนะมันจะดีแก่ตัวของโยมเอง" นเรนทรได้ฟังก็รับปากหลวงตาว่า"ขอรับหลวงตา" จากนั้นท่านก็เดินไปเพื่อกลับวัด ทั้งสองก็พากันเอาน้ำที่กรวดเมื่อกี้ไปเทตรงโคนมะม่วงหน้าบ้าน แล้วจึงมาพากันเก็บของและพากันเข้าบ้านไป " ไอ้นเรน.."...กาแฟอยู่ในครัวแกจะกินก็ไปชงเอานะ ฉันขอไปอาบน้ำก่อนล่ะ
  " เออๆ ตามสบายมึงเลยไอ้ยะ  เดี๋ยวกูจัดการเองแหล่ะกาแฟ " สุริยาก็แยกตัวเข้าห้องไป ส่วนนเรนทรก็เดินเข้าครัวไปเสียบกาน้ำร้อน และหาแก้วมาชงกาแฟ เมื่อชงเสร็จก็เดินออกมานั่งกินที่หน้าบ้าน มองชมวิวตอนเช้าๆของ โฮมสเตร์ และคิดว่าบรรยากาศมันดี เหมาะสำหรับการพักผ่อนดีจริงๆ กินกาแฟหมดก็เดินเข้าครัวไปล้างแก้ว แล้วจึงเดินมาที่เรือนพักของตนเอง เมื่อเข้าไปแล้ว นเรนทรก็จัดการอาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกหาเที่ยวในแหล่งเที่ยวต่างๆของหนองคาย อาบน้ำเสร็จ ออกมาก็เห็นเจ้ายะเดินมาพอดี จึงเอ่ยปากถามว่า "ที่นี่มีจุดไหนหน้าเที่ยวบ้างว่ะ" เจ้ายะ จึงบอกว่าวันนี้จะพาไปเที่ยวที่ท่าเสด็จ ท่าข้ามเรือจุดเที่ยวของหนองคาย ที่ใครๆต่างก็ต้องมาที่นี่ ไม่งั้นไม่ถือว่ามาเที่ยวหนองคาย คุยกันพักนึงจึงชวนกันออกเดินทาง ทั้งคู่พากันขี่รถเครื่องออกมาจากบ้าน จนมาถึงตัวหนองคาย มาถึงท่าเสด็จซึ่งเป็นตลาดแหล่งท่องเที่ยวของเมืองหนองคายอันมีชื่อ ที่ใครๆต่างก็รู้จักกันทั่วไป ขนาดแม้แต่ฝรั่งที่มาเที่ยวเมืองไทย ยังบอกกันต่อๆกันไปเลยว่าหากมาเมืองไทย มาที่หนองคายใครไม่ได้มาเที่ยว "ตลาดท่าเสด็จ"ถือว่ามาไม่ถึงหนองคาย ทั้งสองก็พากันเดินชมนั่นชมนี่ในตลาดแล้วก็พากันมาที่ริมโขงตรงตลิ่ง นเรนทรมองดูสายน้ำเวิ้งน้ำโขงมันช่างมีมนต์ขลังกับเขาเสียนี่กระไร ด้านซ้ายมือมองไปจะเห็นสะพานไทย-ลาว ที่ข้ามน้ำไปฝั่งเวียงจันทร์ ด้านขวามือมองออกไปไกลสุดลูกตาก็จะมีเหมืองขุดทราย ทั้งฝั่งลาวและทางฝั่งไทย นี่แหล่ะผลประโยชน์ที่มนุษย์ได้จากแม่น้ำโขง ตรงพื้นใต้ตลิ่งมองลงไปก็จะมีพวกเรือแพร้านอาหารริมน้ำ ที่เอาไว้บริการให้กับนักท่องเที่ยว เอาไว้นั่งกินดื่มชมวิวธรรมชาติของลำน้ำโขง จากนั้นก็พากันเดินกลับมาเข้าตลาดท่าเสด็จอีกรอบ เพื่อหาอาหารมากินกัน แต่ดูท่าวันนี้คงพากันอดนั่งร้านอาหารในตลาดท่าเสด็จแน่แท้ เพราะว่าร้านต่างๆผู้คนเต็มร้านจนไม่มีที่นั่ง จึงพากันเดินต่อมาข้างนอกหาร้านข้าวแกงอาหารตามสั่งกินกันแทน เสร็จจากกินข้าวก็พากันไปไหว้พระต่อที่วัดพระใสที่ผู้คนรู้จักกันในนามวัดโพธิ์ชัย(วัดหลวงพ่อพระใส) ที่วัดพระใสนี้ โอ้วว!!วันนี้ผู้คนพากันมาเยอะมาก จนหาที่จะเดินก็ยากจึงรีบพากันเข้าไปไหว้หลวงพ่อพระใสเสร็จก็รีบออกมาเพราะคนเยอะมากที่มากัน.....  เสร็จจากวัดหลวงพ่อพระใสโปรแกรมต่อมา ก็พากันขี่รถมาที่"พุทธสถานวัดแก้วกู่" อันเป็นที่สุดท้ายของวันนี้ มาถึงวัดแก้วกู่ก็'อืมม..ผู้คนเยอะอีก' แต่ก็ดีหน่อยตรงที่วัดแก้วกู่นี้ มีพื้นที่อันกว้างขวาง ทำให้การเดินชมรูปปั้นต่างๆในพุทธสถานแห่งนี้แบบสบายๆ หลังจากเดินชมนั่นนี่เสร็จก็มานั่งพักร่มที่บ่อปลา ที่ทางวัดเอาไว้ให้นักท่องเที่ยวมาให้อาหารปลากัน  ที่นี่มีปลาสวายตัวใหญ่ๆก็เป็น100โลให้ผู้คนที่พากันมาเที่ยวชมจนพอใจ ก็พากันกลับ......


   ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ4/1" #เพ้อฝัน (ดวงแก้วมณี ศิริปัทมา)

     " เอ่อออ...คือออว่า...เมื่อเช้ารุ่งสาง หม่อมฉันได้ออกไปฝึกยิงธนูและวิชาชุบชีวิต...ที่ป่าดิบตรงท้ายอาศรมท่านอาจารย์มา พี่ข้าาา..ท่านรู้ไหมเพคะ ว่าหม่อมฉันได้พบเจอกับผู้ใด.."^^ นางพูดไปก็ทำหน้าตาท่าทางตื่นเต้นและยิ้มหน้าบาน ทำตาเยิ้มอย่างมีความสุขเหลือหลาย^^
  " เออ..ดูทำเข้า!! " เจ้าพบเจอกับผู้ใดรือน้องหญิง..? ใครกันนะที่ทำให้น้องหญิงของพี่แลดูมีความสุขได้ขนาดนี้ ช่าง..ไม่ธรรมดาเสียจริงๆ อ่ะ!อย่าช้า..ว่าไป^-^!!    " เพคะ..ท่านพี่.." น้องหญิงยิงธนูโดนนกตัวหนึ่ง บังเอิญลูกดอกธนูได้ตกไปยังกลางป่าด้านใน พอน้องวิ่งตามไป..และได้ตะโกนห้ามชายแปลกหน้าคนนึง ห้ามไม่ให้แตะต้องลูกดอกธนูของข้าโดยเด็ดขาด!! พี่ท่าน..รู้ไหม!! ว่า ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้านั่น..ทำเอาน้องหญิงถึงกับอึ้ง นะจังงัง!!     เพราะชายหนุ่มคนนั้น ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ยืนอยู่กับชายผู้ติดตามหนึ่งคน เมื่อเค้าหันกลับมายังตัวน้องหญิง โอ้ววว!!..พระพรหมทรงสร้างเค้าขึ้นมาเสียจริงๆ ชายหนุ่มผู้นั้นมีรูปร่างสูงสง่าร่างกายกำยำสมส่วน ผิวกายสีขาวเหลืองทองออกแดงหน่อยๆผุดผ่อง สวมเสื้อผ้าแพรสีเขียวเทามรกตแลดูสง่าราศรี เหมือนผู้มีชาติตระกูลผู้สูงศักดิ์ ขลับกับใบหน้ารูปงามหล่อเหลาคมเข้ม นัยต์ตาสวยทอแสงประกายคมกริบ เหมือนจะสะกดจิตทุกคนที่ได้พบเห็น ริมฝีปากได้รูปงามองค์ จนน้องหญิงคิดในใจว่า..นี่คือคนรือพระอินทร์จำแลงแปลงกายกันมาแน่!! ถึงได้มีรูปกายงามดูดีมีสง่าราศรี ครบถ้วนไม่มีที่ติได้ขนาดนั้น!!...แต่เสียงที่เค้าตะโกนกลับมาเรียกน้องหญิงว่า "นี่!! เจ้าพรานหนุ่ม!!".. แลดูเข้มขลัง นุ่มลึกอย่างน่าเกรงขาม ด้วยความตกใจ!!   น้องหญิงทำอะไรไม่ถูกจึงนึกขึ้นมาได้ว่าต้องรีบเอานกไปทำพิธีร่ายคาถาชุบชีวิตก่อน...แต่กลับพลาดท่าโดยชายหนุ่มรูปงามผู้นั้นได้คว้าแขนน้องเอาไว้เสียก่อน ด้วยแรงเหวี่ยงตัวกลับจึงทำให้น้องหญิงสะดุดจะล้มลง แถมผ้าที่โพกศรีษะหลุดอีก...พอเค้าเห็นว่าน้องเป็นผู้หญิงเท่านั้น.....   *********************************


     ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ5" #ชะตาลิขิต
   " พระโอรส...รอหม่อมฉันด้วยพระเจ้าค่ะ"
 " อ้าว...นี่ลูกท้อเซียนข้าให้เจ้ากินแล้วจะได้มีกำลังพลังภายในตามเราได้ทันไง
อ่ะรับไว้.!! " ..พูดไม่ทันจบลูกท้อเซียนก็
ลอยไปอยู่ในมือองครักษ์...
" สาธุ..พระเจ้าค่ะพระโอรส หม่อมฉันไม่
เคยได้ลิ้มลองชิมรสของลูกท้อเซียนเลย จะมีก็พึ่งวันนี้แหล่ะ พระเจ้าค่ะ…"
มันช่างหอมหวานละมุนเสียบจริงๆ...!!
 **อืมมม...งั้นก็รีบกินเสียให้หมด จะได้
มีแรงออกเดินทางต่อ.!!...
   " ป่ะ..ไปกันเถอะ!!..เรารีบเดินทางไปกันต่อได้แล้ว ข้านี้!!..อยากจะเสร็จสิ้นภาระกิจชิ้นนี้เสียเต็มทีหล่ะ!! "  พูดเสร็จทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังนครบาดาล"วังนาคินทร์อันตารตีย์ศรีปฏิพัทธิ์นาคราช"....
  ** ครั้นใกล้ถึงประตูเมือง ทั้งสองก็ได้พบ
เจอเรื่องราวเหตุการณ์วุ่นวายเข้า...
    ที่หน้าด่านประตูเมืองมีชายหนุ่มคนนึง
มีดาบงามคู่กาย ได้ประกาศท้าประลอง
กับชายหนุ่มอีกกลุ่มใหญ่ " ใครหน้าไหน
ที่คิดว่าตนแน่แท้ กว่าข้า..ลูกชายท้าว
"พญาเกษียรนาคา"  อย่าได้รอช้าจงรีบ
เข้ามาประลองกับข้า หากว่าท่านใดชนะ
ข้าจะหลีกทางให้ท่านได้หมายปอง!!
 พระธิดาทั้งห้าพระองค์แห่งวังนาคินทร์
นี้!!."
   ..อ่อ...ที่แท้ก็เป็นละครสดที่มีคนเล่นจริง…..
  **ขณะที่ทั้งสอง..กำลังตั้งใจดูละครสดอย่างสนุกสนานอยู่นั้น...ก็ได้มีชายชราแก่ๆคนนึงถือไม้เท้าเดินมาผ่านหน้า
แล้วหยุดนิ่งตรงหน้าชายหนุ่ม ซักพัก
ชายแก่คนนั้นก็เงยหน้าขึ้น ชำเรืองชาย
ตามองผู้เป็นเจ้าชายอันทรงสูงศักดิ์...
แต่ปกปิดตนเองเอาไว้ด้วยผ้าแพรสีเขียวอมเทาม่วงธรรมดา พร้อมกับพูดขึ้นมา
ลอยๆว่า....!!
   *** "ชีวิตดั่งสายน้ำ...วังน้ำวน
ไหลชลเชี่ยว....ลือเกี่ยวฤทัย วันคืนหมุน....เวียนวนผ่าน
 มิลาลับ.....ก็ล่วงลับแลดับไป
แลเห็น  แต่ไม่หวนทวนกลับ
ไหลลาลับ..กลับแสงจันทร์ฯ"
 ***#เจ้าหนุ่มน้อย บัดนี้....ชะตากรรม..
ของเจ้า!!!.....
      ***************************


    ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ4/2" #เพ้อฝัน (ดวงแก้วมณีศิริปัทมา)
   "ความเดิม" ด้วยแรงเหวี่ยงตัวกลับ จึงทำให้น้องหญิงสะดุดจะล้มลง แถมผ้าที่โพกศรีษะหลุดอีก....พอเค้าเห็นว่าน้องเป็นผู้หญิง ดังนั้นเค้าก็คว้าเอว ของหม่อมฉันเอาไว้ขณะนั้นด้วยความตกใจ ตาเราสองประสานกัน  ท่านพี่เชื่อไหม?!.  ว่า.  .ดวงใจของน้องหญิงหยุดเต้นไป 3-4 วินาทีได้ สายตาของเค้าที่จ้องมองมายังน้อง พร้อมกับประคองกอดน้องหญิงไว้ ทุกอย่างราวกับต้องมนต์สะกด มันช่าง.. อบอุ่น นุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูก อยากหยุดเวลาเอาไว้แบบนั้นให้นานเท่านาน...😄😄😄
   " ตื่นๆ!!...น้องหญิง555++"..สิริโสภาหัวเราะกับท่าทางเพ้อฝัน 😀😀😀
 แบบเปิดเผยของนาง..เจ้านี่เพ้อเอามากนะเนี่ย!!5555++ แล้วยังไงต่อล่ะ พี่กำลังลุ้นว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกหลังจากนั้น…
  "เพคะ...แล้วยิ่งกว่านั้นนะเพคะท่านพี่ เค้าได้ขอให้น้องหญิงร่ายเวทย์ชุบชีวิตเจ้านกน้อยตัวนั้น แต่น้องหญิงกลับชุบชีวิตไม่สำเร็จ เค้าจึงช่วยอาสาชุบชีวิตนกตัวนั้นแทน..
 **โดยการเอานกตัวนั้นวางลงที่อุ้งมือน้อง แล้วเค้าก็ประกบฝ่ามือลงมาแนบชิด กับฝ่ามือน้องแล้วก็ร่ายพระเวทย์ครู่นึง..
  ช่วงขณะเวลานั้นเอง น้องขอสารภาพ.
ว่า...น้องสัมผัสอะไรมิได้เลย นอกจาก
ไออุ่นของความนุ่มนวลและแรงปรารถนาของเค้าที่ส่งผ่านลงมายังฝ่ามือ.. ของน้องเพคะ... มันช่างอบอุ่นซาบซ่าน เข้ามายังหัวใจของน้อง แล้วหลอมละลายดวงใจน้องรวมเป็นดวงเดียวกันกับดวงใจของเค้า....
  *********************************


    ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ4" #เพ้อฝัน (ดวงแก้วมณี ศิริปัทมา)
  "  อ้าว!!...ท่านหญิงแสนซนของพี่ มานั่งอมยิ้มอะไรอยู่ในห้องคนเดียวนี่ ท่าทางยังกับคนกำลังแอบมีความรักเลย!! "  พูดเสร็จเธอก็เดินมานั่งลงตรงแท่นบรรทมข้างกายหญิงสาวที่กำลังยิ้มฝันหวานอยู่…
   " เป็นเยี่ยงไรเพคะ...ท่านพี่..สิริโสภา.."^^ "..น้องหญิงมีทีท่ากระนั้นรือ?.."  พูดเสร็จนางก็โผลเข้ากอดแขนผู้เป็นพี่สาวอย่างเขินอาย…
  "ไม่ต้องมาปิดบังพี่สาวเจ้าคนนี้เลยนะ!! "ข้าดูเจ้าออกดอก!!..คลุกคลีกันกับเจ้ามา ตั้งแต่เด็กแต่เล็ก... มีสิ่งใดที่เจ้าปิดได้บ้างรือ!! "แม่ดวงแก้วมณีศิริปัทมา".."สิริโสภา" ยิ้มให้นางอย่างเอ็นดู รักใคร่.. พร้อมกับลูบศรีษะผู้เป็นน้องสาวเบาๆ..
  "ท่านพี่หญิงนี่..รู้ใจน้องเป็นที่สุดเลยเพคะ.." ไม่ว่าเรื่องใดๆก็ทรงใส่พระทัยน้องหญิงมาโดยตลอด น้องหญิงอุ่นใจที่มีท่านพี่อยู่ข้างกาย ไม่เหมือนใครบางคนที่เพียงมองเห็นหน้าไกลๆก็ไม่ใคร่อยากอยู่ในแห่งที่ตรงนั้นแล้ว ชอบทำตัวแสร้งแสนดีต่อหน้า ทุกคนเอาอกเอาใจหน้ารำคาญเป็นที่สุด แค่เห็นหน้าก็หงุดหงิดอึดอัดใจจะตาย!ชิ..!
  "พอเถอะ!!..น้องหญิง" เจ้าก็มีอคติกับน้องหญิง"มณีจันทราดารารัศมี"เกินไป เขาก็รักเจ้าดีออก อยากอยู่ใกล้ชิดสนิทสนมกับผู้เป็นพี่สาวที่วัยใกล้เคียงกันนั่นเป็นเรื่องธรรมดา มีแต่เจ้าที่มิเข้าใจและคอยจะผลักใสนางตลอด…
  "ท่านพี่!!" แต่..น้องหญิง ไม่ชอบนางนี่เพคะ...!! ชิบ!..ทำตัวเรียนแบบท่านเเม่ เพื่อให้ใครๆชื่นชมตน!! *o*
 " เจ้านี่!! ก็มัวแต่คิดมองน้องสาวตนในแง่ร้ายเสียจริงเชียว!!" " นี่ๆ..ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย..บอกมาซะดีๆ ว่าเมื่อครู่!!" เจ้านั่งอมยิ้มแก้มแดงระเรื่อเหมือนลูกตำลึงสุก กำลังนึกถึงชายใดในดวงใจอยู่รือเจ้า?!!"
   " เอ่อ...ท่านพี่น่ะ"  น้องอุส่าห์เบี่ยงเบนเป็นเรื่องอื่นแล้วนะเพคะ นี่น้องจะปิดท่านพี่ เรื่องนี้จริงๆมิได้ใช่ไหมเพคะ...^-^
  "แน่นอน!!"..เจ้าจงรีบเผยความในออกมาให้พี่ฟังโดยเร็ว จักมาลีลาอยู่ใยเลย.."แม่ดวงแก้วมณี ศิริปัทมา" ยอดขมองอิ่ม!!! =^__^=
  ***********************************


  ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ4/3" #เพ้อฝัน (ดวงแก้วมณีศิริปัทมา)
    "ความเดิม" มันช่างอบอุ่นซาบซ่านเข้ามาในหัวใจของน้อง แล้วหลอมละลายดวงใจของน้อง
รวมเป็นดวงเดียวกันกับดวงใจของเค้า.."
  ** นับจากเวลานั้นเอง ที่น้องหญิงรู้สึก
ว่าครึ่งชีวิตของน้องได้อยู่ตรงหน้านี่เอง
น้องหญิงรู้สึกอิ่มเอมเต็มหัวใจ...
อย่างที่ไม่มีอะไรเปรียบปรานมาก่อน..😄😄
  เราคงเกิดมาเพื่อกันและกันแน่แล้ว..
พระพรหม.....ถึงลิขิตให้เรามาคู่กัน
แม้นอยู่คนละฟากฝั่งยังชักนำ ให้เรามาเจอ 😍😍😱😱....!!
   " หื้มมม...น้องหญิงของพี่เจ้านี่ช่างบรรยาย ให้พี่ได้ฟัง จนนึกภาพตามไปเเละสามารถเข้าถึงความสุข นั้นด้วยได้เลย....ยังกะเป็นตัวพี่เอง 555++ 😁 " เจ้าคงจะเจอเนื้อคู่เข้าแล้วจริงๆสินะ ชายผู้นี้จึงสามารถสะกดใจมัดดวงใจแสนดื้อและแสนซนของเจ้าได้...พี่ดีใจกับเจ้าด้วยนะที่หาอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตของเจ้าจนเจอ^^
  ... ว่าไปสองสาวก็นั่นกอดกันกลมพร้อม
กับเสียงหัวเราะร่าเริงของหญิงสาว
วัยแรกแย้ม เหย้าแหย่แกล้งแสดงท่าที
ภาพประกอบเป็นชายหนุ่มกับหญิงสาว
กำลังจะจุมพิศกันแล้วก็หัวเราะสรวลเส
ประสานเสียงกันอย่างมีความสุข😄😄
   ******************************
    "อนิจจา...ลูกศรที่ปักอกเจ้านกน้อยนั่น
ได้ถูกดึงออกมาแล้ว
 แต่ทว่า...ศรรักที่ได้ปักลงตรงกลางอก
ของ"ดวงแก้วมณีศิริปัทมา" นั้น...
พิษรักได้แผ่ซ่านหลอมละลายไปทั่ว
ทั้งตัว และหัวใจของนางเสียแล้ว...!!!
 **รอคอย...แค่วันเวลาที่เจ้าของลูกศรธนู
ดอกนี้... จะกลับมาช่วยชุบชีวีตของนาง
กลับคืนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง...
   ให้พ้นจากความทรมานใจ จากพิษรัก
นี้ตลอดกาล.....😇😇😇😇
   ********************************


      ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ6/3" #รักแรก
  **"ความเดิม" แต่ที่แน่ๆ...ณ ตอนนี้...
นางได้สะกดดวงใจเราให้ตกหยุดอยู่ที่
นางเสียเรียบร้อยแล้ว...นี่ข้ากำลังตก
หลุม"รักนาง"จริงๆเข้าเสียแล้วเชียวรือ..
ผู้หญิงที่เพียบพร้อมเต็มไปด้วยพลังแห่งคุณธรรมความเมตตากรุณาแลไออุ่น
และไอธาตุ"แห่งรักที่ยิ่งใหญ่" เปรียบ
เสมือนพระโพธิสัตย์ทั้งปวงมารวมกัน.."
  ** " กัณฑะ!...บัดนี้ ใจข้ามันสั่นไหวได้
เสียแล้วจริงๆ ราวกับว่าข้าได้พบเจอคน
ที่ใช่คนที่เคยตามหามาตลอดชีวิต... นี่เป็นครั้งแรกของข้าที่ข้าได้รู้สึกเช่นนี้
กับผู้หญิงที่ได้เคยผ่านพบเจอมา...."
เสียงรำพึงรำพันกับตัวเองของผู้เป็นเจ้า
ชายผู้สูงศักดิ์ รูปร่างสง่างาม ราวกับว่า
องค์อินทร์แปลงกายมา....
  " โอ้วววว... :เจ้าคิดเหมือนข้าไหม กัณฑะ...?! "
" :คิดอะไรรือพระเจ้าค่ะ..พระองค์..?! "
  " เอ่อ...เปล่าๆ...ไม่มีอะไร…" เสียงของเจ้าชายพูดขึ้นเหมือนพึ่งตื่นจากภวังค์...
กัณฑะแอบเห็นดวงตาลุกวาวที่เปล่งเป็นประกายมณีทอแสงนพเก้าออกมาของผู้ที่เป็นเจ้านายครั้งแรก…"โอ้ววว!!.."
"ความรักแห่งโลกทิพย์คงจักได้ถือกำเนิดเกิดขึ้นแล้วในดวงใจ "แห่งพระโอรส"
ของข้าพเจ้าแน่แล้วสินะ!!..."
   #ความรักครั้งแรก หรือ #รักแรกพบ"
   *************************************
 *** ทั้งสองเดินตามเสียงดนตรีมาเรื่อยๆ
จนมาถึงด้านหน้าพลับพลาที่นางได้นั่ง
ประทับบนบัลลังค์ที่ประทับในพลับพลา..
 "หยุดบัดเดียวนี้นะ!!!..พวกท่านเป็นผู้
ใดใยถึงได้เข้ามายังพลับพลาสถานชั้น
ในเยี่ยงนี้!!.."/เสียงนางกำนัลเอ่ยห้าม
ขวางทางไว้....
 " ขออภัย...ที่เราล่วงเกินเข้ามามิใคร่ได้
รู้ถนนหนทางในสถานแห่งนี้ หวังว่าคง
มิถือโทษพวกเรานะ"/กัณฑะ เอ่ยบอก
กับนางกำนัลที่ยืนขวางตรงหน้า....
  **"มีเรื่องอันใดรึ พี่วารี...แล้วสองคน
นั่นเป็นรือ?"
  " :หม่อนฉันก็มิทราบ เพคะ!! องค์หญิงหม่อมฉันเห็นท่านทั้งสองเดินมาที่พลับพลา  จึงได้ออกมาขวางเอาไว้
น่ะเพคะ "
 ...พระนางได้ยินคำตอบของนางกำนัลจึงเดินออกมาดูที่หน้าพลับพลา...
 "ยิ่งได้เห็นพระพักตร์ใกล้ๆก็ยิ่งทำให้
หัวใจของตนนั้นสั่นไหวมากยิ่งขึ้น"
"ขอประทานอภัยพระเจ้าค่ะ องค์หญิง
ที่พวกเราได้ล่วงล้ำเข้ามา ด้วยเพราะมิ
รู้ว่าจะเป็นที่หวงห้าม พวกข้าพองค์..นั้น
เพียงเดินตามเสียงดนตรีมาจนมาถึงที่
ตรงนี้ ขอองค์หญิงทรงประทานอภัย
ด้วยพระเจ้าค่ะ"กัณฑะ...กล่าวต่อพระนาง...
   นางกำนัลวารีได้ชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่พระธิดาจะเอื้อนเอ่ยว่า ข้าจะบอกพวกท่านก็ได้นี่คือ..." พระธิดามณีจันทราดารารัศมี " เป็นพระธิดาองค์เล็กขององค์พระราชา"ศรีปฏิพัทธ์นาคราชกับพระมเหสีจันทรามณีสุวรรณเกษร" นางกำนัลวารีกล่าว…
  "พอเหอะแม่วารีเจ้าจะอะไรนักหนา" เสียงนางกำนัลวาตี..เอ่ย! มาทางด้านหลังพระธิดา...
  "พระธิดาจะเสร็จกลับตำหนักแล้ว ส่วน
พวกท่านก็ไปได้เสียเถอะ..... พระธิดามิได้จะถือโทษโกรธอันใดต่อพวกท่านดอก...." นางกำนัลวาตีกล่าว…" เชิญเสด็จเพคะพระธิดา…" ทั้งสองฝ่ายจึงต่างแยกย้ายกันไป....
      ****************************


     ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ5/1" #ชะตาลิขิต

 *** เจ้าหนุ่มน้อย บัดนี้!!..ชะตากรรมเส้นทางชีวิตของเจ้า มันกำลังเดินดำเนินเข้าสู่ตามครรลองของเจ้าแล้ว!! ทุกสิ่งอย่างเจ้าจะเป็นผู้ตัดสินใจด้วยตนเอง "หากว่าเจ้าเลือกความรัก เจ้าจะต้องตระหนักให้มาก เพื่อพิสูจน์ดวงใจอันบริสุทธิ์ของเจ้า".....
 " แต่ถ้าหากว่าจิตใจของเจ้านั้นอ่อนไหว      แม้เพียงนิดแล้วไซร้เลือกรักผิดคู่หรือไม่ซื่อสัตย์ต่อรักแท้แล้วไซร้ "
  " ชีวิตเจ้าจะต้องเจ็บปวดไปตลอดทุกภพทุกชาติเลย จงจำคำของเราเอาไว้ให้ดีๆ
พ่อหนุ่ม..."  พูดจบ...ชายชราก็ถือไม้เท้า
เดินจากไป ปล่อยให้ชายหนุ่มทั้งสองยืนงงอยู่ครู่นึง ก่อนจะหันไปถามกันว่า...
 " ชายชราผู้นั้นกำลังพูดถึง รึเล่าเรื่องอะไรให้ฟังกันแน่แท้…"  เพราะทั้งสองกำลังดูละครสดอย่างตื่นเต้นในการต่อสู้...แต่แปลกใจยิ่งนัก...เมื่อครู่ชายชรามายืนพูดตรงต่อหน้าเรา..เสียงและเหตุการณ์ทุกอย่างกลับเงียบสนิท และภาพไม่เคลื่อนไหวเจ้ารู้สึกเช่นนั้นเหมือนข้าไหม!! กัณฑะ…? " " พระเจ้าค่ะ  พระโอรส…"
  " เหมือนจะถูกสะกดด้วยมนต์ตราอะไร
บางอย่าง แม้นเสียงละครและกลองดนตรีจะดังสนั่น แต่เมื่อครู่...ข้าพเจ้า  กลับ
ได้ยินแต่เสียงชายชราผู้นั้นพูด เต็มรูหู
ทั้งสองข้างเลย พะยะค่ะ..พระโอรส,,,"
   *** " อืมม...เอาล่ะ..เมืองนาคินทร์แห่งนี้
ยังไม่ทันได้เริ่มเข้าเขตรั้ววังก็ดูเหมือนจะมีมนต์ขลัง อะไรบางอย่างรายรอบเสียแล้วซิ...กัณฑะ...!! "
  " ข้ารู้สึกแปลกๆตั้งแต่ละครสดเลือกคู่
ครองของพระธิดาทั้งห้าองค์แล้ว....!!
ไหนจะมีชายชราเดินถือไม้เท้าพร้อมกับคำพูดปริศนาอีก…"
" เอาล่ะ...ประเดี๋ยวอีกไม่นานจะได้เวลา
ที่เราจะต้องเข้าไปถวายสานส์ต่อองค์ท้าวพญาศรีปฏิพัทธ์นาคราชผู้เป็นใหญ่ปกครองถิ่นนี้แล้วสินะ...เจ้ากับข้า...เราไปหาร้านที่นั่งพักกันก่อนเถิด.....
   ********************************


     ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ6/1 #รักแรก
  " แว่วเสียงเพลงดีดขินพิณเล่าขาน
ขับกล่อมกาลแสนหวาน  ปนผสม
เสียงขับกล่อมพฤกษา พร่างพราวปรน
กล่อมสิชลห้วยละหาน  ชานนที
กล่อมจิตกล่อมใจให้คลายโศกวิโยกศัลย์
กล่อมใจนั้นให้หายพลันครั้นสุขศรี
กล่อมจิตกล่อมใจให้หายโศกทุกข์ห้วงนที
กล่อมฤดีให้สุขล้นพ้นทุกข์กาล..."
 " ..ณ ไพรีศรีปฏิพัทธ์วังไพรศรี
สุขแสนฤดีแดนกลต้องมนต์ขลัง
พฤกษาเพลงเพรียกเรียกหาดูน่าฟัง
กล่อมภวังค์ให้สุขเคลิ้มดังต้องมนต์
  ..🎶เสียงดนตรีพานพบสุขยิ่งนัก🎵🎵
เพลงพิณพักตร์ปักห้วงหฤศร
ยิ่งแผ่วเคลิ้มเพิ่มหนักหน่วงท่วงทำนอง
ช่างเพลิดพร้อมปริ่มหนัก  ดุจร่ายรัก  ให้ต้องมนต์..."
  ..👸งามอนงค์นวลองค์แจ่มพักตร์สว่างศรี
งามมณีสุดจะรักปักดวงศร
งามอนงค์งามองค์ปิ่นคู่อรชร
ช่างเพียบพร้อมยิ่งนักรักดลกาล
...🤴อยากเพรียกพร่ำโอษอ่า องค์เจ้า
พี่นี้เฝ้าเพียรหาพฤกษาศิณ
ใจพี่แท้แม้นพบสุขที่เจ้ายลยิน
จึงสุขล้นจวบสิ้นมอบรัก..เจ้าดวงใจ"
................
   ...เสียงเพลงทำนองบทกล่อมขานช่างแสนสะท้านในอกชวนให้หลงใฝ่หา " กัณฑะ!..เจ้ารู้สึกเยี่ยงเรารึไม่?"
  " หม่อมฉันคงตอบพระองค์มิได้ พะย่ะค่ะ ด้วยหม่อมฉันเป็นเพียงองครักษ์ผู้ด้อยในบทเพลง" องครักษ์สนิทตอบและหลบหน้าแอบยิ้ม😅😅
  .. เราชักอยากจะพบเจอกับเจ้าของบทกลอนและเสียงเพลงพิณนี้แล้วสิ ว่าคือใครที่เล่นดนตรีชนิดนี้ รูปร่างจักเป็นเยี่ยงไร ทำไมถึงได้ขับขานทำนองดนตรีและบทเพลงได้ถูกใจเรายิ่งนัก..
  .." หม่อมฉันว่าคงจักอยู่ทางด้านนั้นกระมัง พะย่ะค่ะ "
   " อืม..เราเดินตามเสียงเพลงดนตรีไปคงจักได้รู้และพบเจอคนที่เล่นดนตรีเป็นแน่   ป่ะ!..พวกเราไปกันเถอะ..กัณฑะ!! "
**********************************


          ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ6/2" #รักแรก
  *** "ใครกันนะที่ฝึกดนตรีชนิดนี้อยู่ในโลกใต้บาดาล คนคนนี้...ช่างมีที่มาที่ไปไม่ธรรมดาจริงๆเลยเชียว..เพราะว่านอกจากเหล่าเทพธิดาบนสรวงสวรรค์แล้วก็มิ
มีใครที่จะเล่นดนตรีที่มีหัวใจให้ชำระล้างจิตให้เข้าสู่การบำเพ็ญได้....!!"
 ** "เสียงดนตรีนี้นั้นแว่วมาจากที่ใดกันรือ..เจ้าช่วยข้ามองหาต้นสายกันที..กัณฑะ!!"
  ว่าแล้ว..ทั้งสองก็เดินตามเสียงดนตรี
บำบัดที่ล่องลอยตามสายลมมา จนมา
หยุดชะงักตรงที่หน้าสวน"พฤกษาดอกลีลาวดี" สิ่งที่ทั้งสองได้พบเห็นอยู่ตรง
หน้า.... คือ..ร่างอรชรอ้อนแอ้นผิวพรรณขาวอมชมพู ดั่งดวงจันทราดุจลูกเซียนท้อ ไข่มุกทองคำ ที่มีอยู่ต้นเดียวบนทิพย์สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ใบหน้างดงามได้รูปเรียว ราวกับเทพธิดาจำแลงแปลงกายลงมาจากบนสรวงสวรรค์วิมานเมืองแมน... ริมฝีปากเป็นกระจับแดงชมพูระเรื่อได้รูป
จมูกเรียวงามเหมือนจับวางไว้ ดวงตามี
ประกายแห่งความเมตตากรุณาดุจพรหม    … ยามบรรเลงดนตรีเหมือนจะสะกดตัวโน๊ตได้!!..
  " แต่ที่แน่ๆ  ณ ตอนนี้....นางนั้นได้สะกดดวงใจของเรา...ให้หยุดอยู่ตรงที่นางเสียเรียบร้อยแล้ว "" นี้ข้า..กำลังตกหลุม"รักนาง"เข้าเสียแล้วรือ...ผู้หญิงที่เพียบพร้อมด้วยพลังคุณธรรมแห่งความเมตตากรุณา และไอธาตุแห่ง"รักที่ยิ่งใหญ่" เปรียบเหมือนพระโพธิสัตว์มารวมกัน…"
    *******************************


      ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ7" #แอบเที่ยว
  *** ท้องฟ้าในยามรัตติกาลส่งเสียงคำ
รามอย่างน่ากลัว ก้อนเมฆสีดำขนาดม
หึมา กำลังเริ่มก่อตัวกันคล้ายมีบางสิ่งชั
กจูงมา....ภายในพื้นพิภพบาดาล" มณีจันทร์ " ผู้มีวาจาไพเราะและกิริยาท่าทาง
ที่งดงามผิวพรรณสุกใสสว่างกระจ่างดั่งพระจันทร์คืนเพ็ญ  จนเหล่านางอัปสรทั่วทั้งแดนฟ้าต่างพากันอิจฉาและยังเป็นที่หมายปองต้องตาต้องใจของบรรดาเทพเทวดาและพญานาคาบนสวรรค์ชั้นต่างๆไม่เว้น แม้กระทั่งองค์อัมรินทร์…
 "เจ้านาง...เพคะ.!" อย่าเสด็จว่ายน้ำขึ้นไปบนผิวน้ำนะเพคะ ที่นั่นมันอันตรายสำหรับนาคอย่างเราวาตี...นางกำนัลตนสนิทนางในตำหนักของมณีจันทร์ตะโกนตามหลัง และว่ายน้ำตามแทบไม่ทัน!! เมื่อเจ้านางสุดที่รักได้แหกกฏต่อผู้เป็นพระบิดา...
 "วาตี...เจ้าจะกลัวสิ่งใดเล่า!!"เราเองแค่จะขึ้นไปเชยชมท้องฟ้าเท่านั้นเอง
 "แต่เจ้านางเพคะ...."
"แม้นเสด็จพ่อจะลงโทษเจ้า เรามิยอม
หรอก อย่ากังวลไปเลย...วาตี" นางพูด
แล้วโผล่ขึ้นไปบนผิวน้ำทันที เมื่อขึ้นมา
บนผิวน้ำ...โอ้ว..!!...นี่หรือแสงจากพระอาทิตย์" นางพูดเหมือนคล้ายคนเหม่อ พลางจ้องมองไปบนฟากฟ้าที่มีนกหลากหลายสายพันธุ์ต่างบินว่อนด้วยความสุขใจ…
" เจ้านางเพคะ...นี่ก็จวนจะได้เวลาที่ต้องกลับวังแล้วนะเพคะ..." วาตีกล่าว...
"ยังหรอกเราจะไปดูทางฟากกระโน้นอีก
ดูทีรึว่าบนเมืองมนุษย์มีอะไรสวยงามน่าเที่ยวรึไม่..!!" จากนั้นนางจึงชวนวาตีนางกำนัลสนิทขึ้นฝั่ง ทั้งคู่ต่างพากันเดินเที่ยวชมเดินเล่นไปเรื่อยๆ อย่างสนุกสนานแฉกเช่น ชนชั้นมนุษย์ทั่วไป จนพากันเดินมาถึงบริเวณที่เป็นตลาดร้านค้าเสื้อผ้าอาหารและเครื่องประดับที่วางขาย...!!
    แต่พอนางเกิดความพอใจในสินค้าชิ้น
ใดก็ไม่สามารถที่จะซื้อหาได้ เหตุเพราะ
นางไม่มีเงินที่จะจับจ่ายในเมืองมนุษย์
นางจึงทำได้เพียงเดินเลือกชมเท่านั้น
กับสินค้าที่มีวางขายดาดเดื่อ และเที่ยวชมเป็นเวลานานจนเกิดความเบื่อหน่ายที่ไม่สามารถจะซื้อสินค้าเหล่านั้นได้..!!.
  " นี่ก็ได้เวลาแล้วนะเพคะเจ้านาง เรามา
กันนานมากแล้ว คงได้เพลากลับวังกันแล้วนะเพคะ" วาตี...นางกำนัลในสนิทกำลังเกิดความกลัวตัวสั่นระริก จนมณีจันทร์ต้องหันมาถามด้วยความสงสัย...
 "ข้ารู้...วาตี แล้วใยเจ้าต้องตัวสั่นเช่นนี้
เจ้ากลัวพระบิดาข้าขนาดนั้นเชียวหรือ"
"แน่นอนเพคะ...เจ้านาง" แต่ตอนนี้ทูลกระหม่อมมิได้เกรงกลัวอาญาขององค์พระมหาศรีปฏิพัทธ์....หากแต่เป็น..!!. "เป็น?" ทั้งสองเดินมาถึงริมชาน้ำ...ทันใดนั้น..!!
   ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวกับมืดมิดคล้าย
ดวงตะวันดับยามพลบค่ำ...มณีจันทร์จ้องมองบนท้องฟ้าอย่างสงสัยทั่วทุกอณูของนางกำลังป่าวร้องว่ามีภัยมาเยือน...
 *********************************


     ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ6" #รักแรก
   "เมื่อทั้งสองได้นั่งพักดื่มน้ำทานอะไรกันเรียบร้อยแล้ว สักครู่ก็พากันตรวจองค์ทรงเครื่องให้เรียบร้อย พร้อมแล้วจึงพากันมุ่งหน้าเข้าไปภายในวังนาคินทร์ศรีปฏิพัทธ์นาคราช  ตามเพลาที่นัดหมาย เมื่อเดินผ่านรั้ววังเข้าไป..,,, กวาดสายตามองผ่านไปรอยๆกาย จะมองเห็นทิวทัศน์ต้นไม้หายากนานาพันธุ์บ้างงดงาม มีลักษณะพิเศษ บ้างก็ออกดอกส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทุกพื้นที่ ราวกับอยู่บนเมืองฟ้าเมืองสวรรค์ ส่งกลิ่นไอพลังธาตุพลังสมดุลย์สัมผัสอันอ่อนนุ่ม ละมุนอบอุ่นมากระทบกาย..
อากาศช่างเย็นสดชื่น บริสุทธิ์ อย่างหา
ที่ใดเปรียบเหมือนได้ยากยิ่งนัก รึนี่..!!
จะเรียกว่าเป็นลักษณะบารมีพิเศษเฉพาะของวังนาคินทร์แห่งนี้ก็เป็นได้!!...
 *** "เจ้ารู้สึกเหมือนกับเราไหมกัณฑะ…!
ข้ารู้สึกชอบบรรยากาศแห่งวังนาคินทร์
ศรีปฏิพัทธ์แห่งนี้ซะจริงๆเชียว...บรรยา
กาศแบบนี้ เหมือนมีพลังธาตุธรรม... ผสานกับพลังแห่งรัก ซึ่งเต็มไปด้วยแรง
ปรารถนาแห่งรักและไออุ่นซ่อนอยู่ในที่
แห่งนี้!!.."  "พะยะค่ะ...พระโอรส"...หม่อมฉัน ก็รู้สึกเหมือนเข้ามายังวิมานเเมน เมืองแห่งเทพธิดา ที่ส่งกลิ่นหอมรัญจวนใจ ไร้ซึ่งมลทินใดๆ เหมือนเมื่อครั้งที่ไปเยือนยัง
ดินแดนวิมานเมืองเทพ อัปสรสวรรค์....   พระเจ้าค่ะ!! "
  ทั้งสองยังคงเดินชมนกชมไม้ข้างทางอย่างประทับใจในบรรยากาศและธรรมชาติ ราวกับจะเก็บรายละเอียดต่างๆในแต่ละสถานที่ ที่เคยได้ไปเยือนในวังนา
คินทร์ทั้งเก้าที่อยู่ในใต้หล้าพิภพบาดาลแห่งนี้!!
    ทันใดนั้น....เสียงดนตรีแผ่วเบานุ่มนวลใสดังกังวาล เหมือนดั่งมีชีวิตที่เล่าเรื่องราวได้ ถึงความสุขความสบายใจ ในบรรยากาศที่แสนพิเศษของเช้าวันนี้….
เสียงดนตรีที่ยิ้มและหัวเราะได้อย่างน่าอัศจรรย์นี้ น้อยนัก.. ที่จะได้ยินง่ายๆที่ใต้เมืองพิภพบาดาลนี้ เพราะเป็นความปราณีตขั้นสูง ของตัวโน๊ตที่บังคับด้วยพลังธรรมชาติ ผสานเข้ากับพลังแห่งการบำเพ็ญเพียรภายใน หากว่าผู้ใดได้ฟังพลังดนตรีนี้ จะถูกบำบัดขจัดความเศร้าหมองและความทุกข์ที่ติดอยู่ในจิตใจออกไปได้
  *** ใครกันนะที่ฝึกดนตรีนี้.!!..***
   ********************************


         ตอน จุดกำเนิดรักข้ามภพ9 (ตอนจบ)

 " เราไปกันเหอะ กัณฑะ!!  เราเข้าไปในวังแล้วรีบส่งสารให้แก่องค์ท้าวพญาศรีปฏิพัทธ์นาคารช   แล้วเราก็ควรรีบกลับ
ไปยังบ้านเมืองของเรากัน!!  งานที่เรามาทำในครานี้เราเสียเวลามาก็มากพอแล้ว ป่านนี้ท่านพ่อคงจะรอฟังข่าวจากเราเสียแล้ว.."
   หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยทั้งสองก็รีบมุ่งตรงสู่พระราชวังเพื่อจักได้ส่งมอบสานส์ต่อองค์ท้าวพญาศรีปฏิพัทธ์ ณ ท้องพระโรงอันโอ่โถงประดับประดาไปด้วยลวดลายอันวิจิตสวยสดงดงาม ภายในท้องพระโรงต่างเต็มไปด้วยเหล่าเสนาอำมาตร์ราชวัง ที่ต่างมารอรับบัญชาจากเจ้าเหนือหัว บนตั่งทองบัลลังก์องค์ท้าวพญาศรีปฏิพัทธ์ทรงนั่งตัวตรงเด่นเป็นสง่าคู่กับพระมเหสีเทวีคู่บารมี ทั้งสองพระองค์ต่างมีพระพักตร์อันแจ่มใสน่าเกรงขาม แลน่าเลื่อมใส ทั้งสองพระองค์ทรงเหมาะสมคู่ควรแก่คำกล่าวขานยกย่องให้ทรงเป็นองค์นาคาธิบดีแห่งนครบาดาล....
  รัตนบดีและกัณฑะองครักษ์คู่กายได้เดินเข้าไปยังท้องพระโรงแห่งนั้น หลังจากที่ทั้งสองได้ทำการถวายบังคมแสดงความเคารพต่อสององค์กษัตริย์เป็นที่เรียบร้อย "รัตนบดี" ก็ได้กล่าวแสดงถึงเหตุจำนงที่ได้เดินทางมาครานี้พร้อมกับให้กัณฑะองครักษ์คู่กายนำสานส์ที่ถือมาไปมอบถวายต่อองค์ราชา...!!
     องค์ราชาได้ทรงตรัสถามต่อรัตนบดีว่า...
 " เป็นเยี่ยงใดบ้างหลานกับการเดินทางมาครั้งนี้? "
  " ก็เป็นที่แปลกตาเจริญใจกับสภาพภายในรั้วมหาราชวังที่สุดแสนสงบและเป็นมิ่งมิติที่ดึงดูดใจต่อข้าพองค์มาก พระเจ้าค่ะ.."
  " การมาเยือนครั้งนี้ของหม่อนฉัน ทำให้หม่อมฉันรู้สึกประทับใจในพระมหาบารมีการปกครองไพร่ฟ้าที่ท่านลุงทรงแสดงต่อข้าราชบริวาลมันช่างสุดแสนยกย่อง ช่างเป็นบุญของหลานเสียยิ่งนัก พระเจ้าค่ะ…"
 " แล้วนี่หลานจะพักที่นี่กี่เพลากันรึ หากไม่มีธุระอันใดพักอยู่ที่นี่สักหลายๆเพลาจะดีกว่ารือไม่? " องค์ท้าวพญาศรีปฏิพัทธ์ทรงกล่าว...
" หลานคงจักพักที่นี่มินาน เหตุเพราะหลานมัวแต่เสียเวลาเที่ยวชมรอบเมืองมาก็หลายเพลาแล้ว หลานขอพักสัก3วันก็พอ พระเจ้าค่ะ…"
 "เยี่ยงนั้นลุงจักให้ทหารพาเจ้าไปพักยังเรือนรับรอง ..."
   ณ เรือนรับรอง…"กัณฑะ ในการที่เรา
มาครั้งนี้ก็ใช้เวลาพอสมควรแถมที่เมืองนี้ยังทำให้เราได้พบเจอกับอะไรๆหลายอย่าง เราจะพักอยู่ที่นี่อีกแค่เพียง3วัน
แล้วเราจะออกเดินทางกลับ เจ้าว่าดีไหม? "  ตามที่พระโอรสทรงกำหนดเลย พระเจ้าค่ะ…"

*************************************
                 # จบ #

รอติดตามต่อได้ใน"รักข้ามภพ2" ตอนดวงใจปักษา กันต่อนะครับ
 ..ผู้แต่ง..ทัพฟ้า...crรัตนบดี


   ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ8" #นาคาลัยพิภพบาดาล

 *** ฉัพคูหาพญานาคราช
สัปปะชาติสิริอาจขานไข
เป็นสวรรค์คูหานาคาลัย
ทะลุในเมืองบาดาลมาล้านปี
 ถึงมรรคาทางกันดาลใต้พิภพ
ประสพพบผู้วิเศษเพศฤาษี
ชนมายุมากมายหลายพันปี
สมฤดีมิไหวหวั่นมั่นดำรง
เป็นถ้ำทองล้ำลึกเหลือกำหนด
ทางเลี้ยวลดชวนพาให้พิศวง
มีบางตอนดูกว้างเป็นทางตรง
ดำดิ่งลงเป็นหลุมบ่อธรณี
ลึกลงไปเหลือล้ำเป็นถ้ำแก้ว
ประกายแพรวแวววาวขับรังษี
มรกตโกเมนเกร็ดเม็ดมณี
ล้วนมากมีในถ้ำผ่องอำไพ...
 *** จรลี  ถึงที่  ธานีลับ...
อนันต์นับมนุษย์เราเฝ้าใฝ่หา
มีพลั่งพร้อมในแดนแสนสุดพรรณา
ทั้งเพชรนิลจินดาล้วนมากมี
มีน้ำตกแสนห้วยระหาน
เหมือนนิทานว่าไว้แต่ไร้แข
อยู่ร่มเย็น เป็นสุขทุกดวงแด
เมืองลับแลดุจสวรรค์ชั้นใต้ดิน...
  แล้วลุถึง  ซึ่งนคร  อมรเอก
สุดสรรเสก เรื่องเล่า เมืองทักษิณ
อยู่ลึกล้ำ เหลือหลาย ใต้วารินทร์
ใต้แผ่นดินแสนโยชน์อุโฆษไกล..
  *** อันนครนาคราช  ที่วาดไว้
ยังห่างไกล ที่ไปเห็น เป็นไหนไหน
นาคนคร สุดประเสริฐ เลิศวิไล
ใครต่อใคร ก็อยากเห็น เป็นบุญตา...
นาคทั้งหลายแปลงกายเป็นเช่นมนุษย์
งามผุดผ่อง เพียงเห็น เป็นวาสนา
สวมอาภรณ์แพรพรรณแลงามตา
ประดุจมาจากสวรรค์ชั้นเทวินทร์...
พระราชวังล้วนแล้วเป็นแก้วเพชร
ประกายเกร็ดแพรวพลั่งสว่างสิ้น
ฝ้าพนัง ติดพลอยสี มณีนิล
นครินทร์งามสวยด้วยเพชรทอง
ที่บัลลังก์ฝังเพชร เม็ดเขื่องเขื่อง
อร่ามเรืองเหลือที่ ไม่มีสอง
บรรจะภรณ์ราชอาสน์ลงชาติทอง
รุ่งเรืองรองเหลือหลาย คล้ายวิมาน
เห็นกระเบื้องเหลืองอร่าม งามยิ่งนัก
เหมือนลงลักษ์ปิดทองมองแววหวาม
ที่จริงนั้นเป็นแผ่นทอง ผ่องตระการ
หาประมาณ ค่าไม่ได้ ในเวียงวัง...
*** เหนือบัลลังก์ท้าวพญานาคราช
ทรงอำนาจ เป็นเอกอุ สุรเสียง
เหล่าอำมาตย์เสนา มาพร้อมเพียง
หมอบราบเรียง คอยสดับ รับบัญชา...
  องค์พญานาคีผู้ มีฤทธิ์
พระสถิตพุฒตาล ชาติอาสนา
เหลือบัลลังก์ล้อมรอบเฝ้า เหล่าเสนา
ทรงมี นาคะบัญชา สง่างาม...
   ศิวิไลน์ เลิศลักษณ์ นาคาเรศ
เมืองวิเศษ ยอดธานี ไม่มีสาม
เป็นนคร ฟูเฟื่อง เลื่องลือนาม
ทั่วเขตคาม ล้วนคนดี มีศีลธรรม...
   ประชาชนคนเมืองนี้มีความสุข
ไร้ความทุกข์ สุขเกษมสม อารมณ์ขำ
กล่าวสุนทร วาทา น่าจดจำ
มีค่าล้ำ ควรจำจด ทุกบทไป...
   โบราณว่า ของสำคัญ อนันต์ค่า
มีราคา มากควรยิ่ง กว่าสิ่งไหน
รู้ไว้เถิด จะไม่เกิด ซึ่งโพยภัย
อยู่ห่างไว้ ให้ไกลตัว อย่าพัวพัน..
  อันเมืองนาคหากจะเล่ายังยาวโยชน์
มีทั้งคุณ แลทั้งโทษ โหดมหันต์
ท่านผู้เฒ่า เล่าขาน มานานครัน
อย่าพากัน คิดลองไป ให้ตรองดู...
  ในคูหา หุบเหว ล้วนเลวร้าย
อันตราย เหลือล้ำ ใช่งามหรู
มัจจุราช กำลังคอยรอ ขอจงรู้
ผิดเป็นครู ไม่มีที่ ถิ่นถ้ำทอง...
  อสรพิษ ฤทธิ์ร้าย มากมายนัก
รักษาถ้ำ สำแดงเดช เห็นเป็นเจ้าของ
สิริงชาติ เหล่านั้น มันเมียงมอง
เฝ้าถ้ำทอง ของมีค่า ตาแวววาว
   มันฉกกัด รัดเกี่ยว ด้วยเขี้ยวพิษ
แสดงฤทธิ์ ไหลหลั่ง ดั่งพุ่งหลาว
เหล่าทหารนาค นาคี มีเขี้ยวยาว
รวดเร็วราว ดุจธนู นารายณ์ทรง...
   สารพัด สัตว์พิษ มีฤทธิเดช
จักแปลงเพศ แปลงกาย ให้ไหลหลง
หลอกให้หลง ว่าเป็นมิตร จิตพะวง
แล้วก็ปลง ปิดชีวินทร์ ให้ผินพัง...
 ในบางแห่งเป็นหาดทรายเรียงรายเรียบ
บางแห่งเงียบ เหลือที่ มีน้ำขัง
บ้างเป็นห้วงเหวลึกล้ำ น้ำเป็นวัง
กระแสธาร หลั่งท้นถั่ง ดังไปไกล
มันลึกลับเหลือล้ำตามคำเล่า
ขอวอนเว้าเราทั้งหลายอย่ากรายใกล้
อย่าอยากรู้ อยากเห็น จักเป็นภัย
เพียงรู้ไว้ จดจำ เป็นตำนาน...ฯ
 *********************************


     ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ7/1" #แอบเที่ยว
 ...ในขณะที่นางและวาตีกำลังยืนอยู่ที่ริมน้ำ ซึ่งเป็นทางลงรอยต่อของเมืองมนุษย์กับเมืองบาดาล นางก็ได้เหลือบสายตาไปดูที่กลางแม่น้ำ ณ ที่กลางแม่น้ำได้เกิดการต่อสู้ เข่นฆ่ากันขึ้น ณ ที่กลางลำน้ำแห่งนี้  จะด้วยเพราะเหตุอันใดนั้น นางก็ไม่อาจทราบได้  ด้วยความตกใจในเหตุการณ์  นางและวาตีจึงหยุดแอบยืนดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ข้างๆริมน้ำอยู่อย่างนั้น....
   .. ทันใดนั้น ณ กลางน้ำที่ได้เกิดการต่อ
สู้ ก็ได้เกิดวังวนใต้น้ำขึ้นมาขนาดใหญ่ นางได้ละสายตาจากเหตุการณ์ต่อสู้มา
มองดูวังวนใต้น้ำตรงหน้า ทันใดนั้น..!!
ก็ได้ปรากฏเป็นองค์นาคราชองค์มหึมา
ได้โผล่ขึ้นมาจากลำน้ำ แค่ครึ่งหนึ่ง ท่อนบนด้วยกายมนุษย์ มีหนวดเคราพระเกษา
ปล่อยยาว พระพักตร์ใบหน้าเคร่งขรึม
"ท่านพ่อ"นางเรียกด้วยความตกใจ...
 "กลับวังบาดาลบัดเดี่ยวนี้!!" ผู้เป็นบิดา
สั่งด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวโกรธ..!! เอ่ย..ต่อว่าบุตรสาว...
  " นาคีน้อยเจ้าแอบหนีมาเที่ยวซุกซนยัง
เมืองมนุษย์ จนทำให้ต้องสูญเสียไพล่
พลเป็นจำนวนมากพ่อทำใจรับไม่ได้กับ
กาลครั้งนี้ "  ว่า..พลางดึงมือนางกลับยัง
เมืองบาดาล....
   ด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมณีจันทร์ได้แต่ยืนมองภาพไพล่พลที่ล้มตายและบาดเจ็บจากการต่อสู้ถูกพยุงหามตัวพากลับไปยังเมืองบาดาล.....
 *** ภายในพระราชวัง...."พ่อบอกเจ้ากี่ที
กี่ครั้งแล้วมณีจันทร์!!  ใยเจ้าถึงดื้อดึงนัก"
องค์พญานาคราชเจ้าได้ตวาดใส่มณีจันทร์ด้วยความลืมตัว…
  "ลูกแค่อย่าเห็นท้องฟ้าและโลกภายนอกมิใช่ ได้แต่มองใต้ผิวน้ำนี่..เพคะ..เสด็จพ่อ..."  มณีจันทร์พูดด้วยความสัตย์ซื่อตามความจริง…
  "เจ้าเองก็พอจะรู้ว่าที่นั่นมันอันตราย แต่เจ้าก็ยังกล้าขัดคำสั่งของพ่อเชียวหรือ?" "หาไม่เพคะ...!!" นางก้มหน้าตอบด้วยทั้งน้ำตา....
   ผู้เป็นบิดาก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าตวาดลูกสาวจนทำให้นางถึงกลับร้องไห้ก็เข้ามาปลอบประโลมทันที…
 " ลูกเอ้ย...บนฟากฟ้านั่น..!  มีครุฑที่จะคอยจับนาคอย่างเรากินเป็นอาหาร พวกนั้นไม่เคยมีความปราณีแก่เรา พ่อเลยมิอยากให้ลูกและใครต่อใครต่างต้องมาสิ้นชีพด้วยน้ำมือของพวกครุฑ "
  "ลูกทราบเพคะ...แต่ลูกก็แค่อยากไปเปิดหูเปิดตาบ้าง คราวหน้าลูกจะไม่ขึ้นไป
เล่นบนผิวน้ำและเมืองมนุษย์อีกเพคะ"
มณีจันทร์รับปากกับผู้เป็นบิดา....
   นั่นจึงทำให้พระมหาศรีปฏิพัทธ์นาคราชรู้สึกโล่งใจ.....
  *********************************


By Harmonic
เนินผาบริเวณนั้นดูมืดทะมึนและน่าสะพรึงกลัวในยามรัตติกาลท่ามกลางพายุฤดูหนาวซึ่งไม่เคยมีมาก่อนในรอบหนึ่งร้อยปีในภูมิประเทศแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่ปกติจะแห้งแล้ง สายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนัก พร้อมเสียงหวีดหวิวของลมอื้ออึงสะท้อนก้องกับพื้นดินปนหินและทรายก่อให้เกิดเสียงที่น่าสะพรึงและเงาแปลก ๆ ทาบบนผืนดินหินภูเขาไฟขรุขระ ผนวกกับเสียงคลื่นในทะเลที่กระหน่ำแรงผิดปกติในภูมิประเทศแถบทะเลอีเจียนยิ่งทวีความหวาดหวั่นให้กับผู้ที่เดินอยู่คนเดียว ความมืดซึ่งปกคลุมรอบตัวถูกจุดให้สว่างวาบด้วยสายฟ้าแลบเป็นระยะ พร้อมเสียงก้องกัมปนาทราวฟ้าจะถล่ม พื้นดินเฉอะแฉะด้วยน้ำฝนจนกลายเป็นโคลนลื่นและเจิ่งนองเป็นหย่อม ๆ อยู่ทั่วทุกบริเวณ
อนาสเตเซีย คิริยาคอส เด็กสาววัยสิบห้าปีเดินล้มลุกคลุกคลานฝ่าความมืดบนเนินผาที่มีต้นส้ม ต้นมะกอก สลับกับไม้พุ่มเตี้ยที่ขึ้นประปราย เธออาศัยเพียงแสงสว่างวาบเป็นระยะของสายฟ้าเพื่อมองหาทางและร่องรอยของบ้านเรือนหรือสังคมมนุษย์ที่ใกล้ที่สุดที่เธอพอจะไปขอความช่วยเหลือได้ เธอร้องตะโกนหาคนซึ่งอาจมีอยู่แถวนั้นแข่งกับเสียงพายุคะนองและเสียงคลื่นลมในทะเลที่กระหน่ำซัดเข้ากระทบหน้าผาซึ่งอยู่ไม่ไกลนักจนแสบคอ
เสียงคลื่นในทะเลที่ซัดสูงขึ้นเรื่อย ๆ ทวีความหวาดหวั่นให้กับอนาสเตเซียราวกับจะซัดหัวใจของเธอให้ดำดิ่งสู่หุบเหวลึก เด็กสาวละล้าละลังระหว่างพยายามวิ่งหาความช่วยเหลือที่มองไม่เห็นวี่แววต่อไปหรือจะกลับไปพยายามช่วยเหลือมารดาของเธอเอง สายฟ้าแลบตามด้วยเสียงฟ้าคำรนและเสียงคลื่นที่กระหน่ำซัดเข้าสู่หน้าผาอย่างบ้าคลั่งเพิ่มความเครียดให้กับเธอ อนาสเตเซียตัดสินใจฉับพลัน เธอถอดเสื้อแจ็กเก็ตออก เหลือไว้แต่ชุดกระโปรงแบบเดรสสั้นตัวเดียวด้านใน จากนั้นก็เริ่มฉีกทึ้งเสื้อตัวนั้น ทั้งที่ฟันสั่นกึก ๆ ด้วยความหนาวท่ามกลางสายฝนที่สาดเทลงมาไม่ขาดสาย มือที่สั่นเทาถือเสื้อไว้พลางใช้ฟันช่วยฉีกชายเสื้อที่หนากว่าส่วนอื่น ๆ อย่างยากเย็น ในที่สุดเธอก็สามารถฉีกและดึงเสื้อตัวนั้นจนขาดเป็นสองชิ้นได้สำเร็จ แล้วจึงนำมาผูกต่อกันเป็นเส้นเชือกยาวประมาณเกือบหนึ่งเมตรครึ่ง
อนาสเตเซียย้อนกลับทางเดิมไปยังอุโมงค์ดินที่เธอเพิ่งมุดขึ้นมา เธอวิ่งควานหาก้อนหินขนาดเหมาะมือในบริเวณนั้น และมุดกลับเข้าไปในอุโมงค์เพื่อพยายามใช้ทั้งหินและมือขุดอุโมงค์ส่วนที่แคบให้ใหญ่ขึ้น เพื่อให้อแนสซ่า คิริยาคอส มารดาที่กำลังท้องแก่ของเธอมุดออกมาได้ อุโมงค์นั้นลึกประมาณสี่เมตร แต่ช่วงที่แคบจน อแนสซ่าซึ่งตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนลอดออกมาไม่ได้นั้นมีความยาวไม่ถึงยี่สิบเซนติเมตร ซึ่งเป็นช่วงเกือบสุดปลายอุโมงค์ด้านล่างเหนือถ้ำริมหน้าผา ถ้ำที่โจรเรียกค่าไถ่นำอนาสเตเซียและอแนสซ่ามาขังไว้ โพรงดินที่ถูกขุดไว้อยู่ก่อนแล้วเป็นอุโมงค์เก่าแก่นี้ แม้จะมีเนื้อดินค่อนข้างแน่นแต่ไม่แข็งนัก ทำให้ไม่ร่วนซุยจนทะลายลงมาและขณะเดียวกันก็ขุดได้ง่ายด้วย โดยเฉพาะในยามที่ฝนกำลังตกจนดินแฉะและนิ่มทำให้ขุดขยายออกได้ง่าย ถึงกระนั้นมือทั้งสองของอนาสเตเซียก็เปิง เล็บฉีก และมีเลือดไหลซิบ ๆ จากการตะลุยขุดด้วยมือเปล่า
เวลาสั้น ๆ ที่ผ่านไปกลับนานเหมือนชั่วกัลปาวสานสำหรับเธอ ไหล่ทั้งสองข้างปวดล้าลงไปถึงช่วงหลังและสันเอว หากเธอไม่ได้นำพาและมุ่งมั่นขุดต่อไปภายในอุโมงแคบ จนสองแขนอ่อนล้า และมือทั้งสองข้างเจ็บเกร็งราวจะเป็นตะคริว เลือดที่ซึมไหลจากมือชุ่มพอ ๆ กับน้ำฝน
"แม่ แม่ทนหน่อยนะ หนูจะขุดดินให้โพรงกว้างขึ้น แม่จะได้ลอดออกได้ แม่ยืนหลบนะคะ เดี๋ยวดินกับหินร่วงโดนแม่" อนาสเตเซียร้องตะโกนบอกมารดาที่ติดอยู่ในถ้ำด้านล่าง
"ไม่ทันหรอกอัณญ่า น้ำทะเลถึงเอวแม่แล้ว ลูกรีบหนีไปเถอะ อย่าห่วงแม่ ไปหาที่ซ่อน…อย่าให้มันเจอตัวลูกได้ ไปหาตำรวจหรือหาคน…ช่วยนะลูก" เสียงอู้อี้ดังลอดออกมาจากอุโมงค์แคบพร้อมเสียงหอบหายใจถี่ถูกกลบด้วยเสียงฝนฟ้าคะนองจนฟังแทบไม่ได้ยิน
"หนูไม่ไปค่ะแม่ หนูไม่ไป" อนาสเตเซียร้องตอบขณะที่มือยังทำงาน น้ำตาทะลักออกมาจากดวงตาทั้งสองด้วยความเครียดและหวาดกลัว ผนวกกับความเหนื่อยล้าและห่วงใยชีวิตมารดา "แม่คอยนะคะ หนูจะช่วยแม่ให้ได้ค่ะ"
เสียงที่เงียบไปของผู้เป็นแม่สร้างความพรั่นพรึงให้กับผู้เป็นลูกอีกระลอกใหม่ เด็กสาวเร่งมือพร้อมตะโกนเรียก
"แม่ แม่คะ ส่งเสียงให้หนูได้ยินหน่อย น้ำขึ้นถึงไหนแล้วคะแม่"
"ไปเถอะลูก ไม่ต้องห่วงแม่… ให้แม่ตาย .. พร้อมน้องในนี้เถอะ หนูหนีไป ..แม่จะได้ชื่นใจว่า..ลูกสาวของแม่..มีชีวิตรอด" เสียงอแนสซ่าดังขาดเป็นห้วง ๆ ถี่ขึ้นด้วยต้องขืนร่างสู้กับกระแสน้ำทะเลที่ซัดผ่านประตูเหล็กเข้ามาในถ้ำและกวาดทุกอย่างในถ้ำกลับคืนสู่ท้องทะเล อแนสซ่าต้องคว้าโซ่ที่ยึดติดกับผนังถ้ำของที่จำขังนี้ไว้เป็นหลักเพื่อไม่ให้ถูกน้ำกวาดซัดกระแทกผนังถ้ำไปมาและอาจไปชนเข้ากับประตูเหล็กที่ปิดกั้นถ้ำส่วนบนเพื่อเป็นที่คุมขัง "..ไปเถอะ อัณญ่า หนีไป …ลูกต้องรอด และใช้ชีวิตต่อไป..แทนแม่และน้องที่ไม่มีโอกาส…ลืมตาดูโลก" เสียงของเธอสั่นเครือปนเสียงสะอื้นเมื่อพูดถึงตอนนี้ "น้ำทะลักเข้ามา…เกือบท่วมอกแม่แล้ว หนูอย่าทรมานตัวเองเลย จำไว้ว่า…แม่รักหนูมาก …มากเหลือเกิน ..และขอให้แม่ได้อยู่ในความทรงจำ…ของลูก..ตลอดไป อัณญ่า.. หนีไป…" เสียงอแนสซ่ากล่าวสั่งเสียด้วยถ้อยคำที่ราวกับการลาจากชั่วนิรันดร์ยิ่งทำให้อนาสเตเซียฝืนตัวเองเร่งขุดดินให้เร็วขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ด้วยหวังว่าหากน้ำท่วมสูง อแนสซ่ายังอาจจะว่ายน้ำขึ้นมาเพื่อโผล่พ้นปลายอุโมงค์ที่เธอกำลังพยายามขยายให้กว้างอยู่นี้ได้ง่ายขึ้น โดยไม่ต้องพึ่งเชือกจำเป็นที่ทำจากเสื้อซึ่งไม่รู้ว่าปมที่มัดต่อกันจะเหนียวพอให้อแนสซ่าโหนตัวขึ้นมาได้หรือไม่
อนาสเตเซียเร่งขุดอยู่นาน ในที่สุดเธอก็สามารถขยายโพรงด้านที่แคบที่สุดออกได้กว้างขึ้นบ้างเล็กน้อย เธอขุดต่อไปจนเกือบถึงปลายอีกด้านของโพรงดิน แต่น้ำได้ท่วมขึ้นมาเต็มช่องด้านล่างจนหมด เด็กสาวหวีดร้องออกมาอย่างหวาดกลัว เธอกลั้นใจดำหัวลงไปในโพรงดินที่มีน้ำท่วมเต็ม แหวกว่ายดำหาร่างของอแนสซ่าท่ามกลางน้ำทะเลที่ขังอยู่เต็มถ้ำในความมืดมิด
ในที่สุดความพยายามของเธอก็เป็นผลสำเร็จ มือของเธอควานเจอร่างของอแนสซ่า อนาสเตเซียคว้าร่างมารดาไว้ เธอใช้เชือกจำเป็นที่สร้างขึ้นผูกเอวตัวเองไว้กับใต้อกของมารดา และพยายามลากขึ้นมาที่โพรงดินด้านบนที่เห็นแสงสว่างลางเลือนเป็นครั้งคราวจากสายฟ้าที่แลบอยู่เหนือศีรษะ
ด้วยมัวแต่ห่วงที่จะช่วยชีวิตอแนสซ่า เด็กสาวจึงไม่ทันสังเกตความนิ่งเงียบอย่างผิดปกติของร่างนั้น อนาสเตเซียโผล่หัวขึ้นเหนือผิวน้ำเพื่อสูดลมหายใจ น้ำที่ท่วมขึ้นไปถึงอุโมงค์นั้น ขณะนี้ท่วมสูงขึ้นกว่าเดิมอีกเกือบสามสิบเซนติเมตร ในขณะที่สายฝนยังคงกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้น้ำที่ไหลจากพื้นดินด้านบนลงท่วมอุโมงค์เร็วขึ้น ก่อนพยายามยันเท้ากับพื้นดินที่แสนลื่นในโพรงอย่างทุลักทุเล เพื่อที่จะลากร่างอแนสซ่าขึ้นมาให้ได้ หลังจากพยายามและลื่นไถลกลับลงไปในอุโมงค์อยู่หลายครั้ง เด็กสาวก็สามารถดึงอแนสซ่าจนศีรษะของเธอโผล่พ้นน้ำขึ้นมาได้สำเร็จ หากแต่ว่าร่างนั้นไม่มีลมหายใจ ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ
ความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ อนาสเตเซียเขย่าร่างของมารดาแรง ๆ สายฟ้าวาบจุดประกายสว่างจ้าให้กับท้องฟ้าที่มืดมิด ช่วยให้เธอเห็นใบหน้าซีดไร้สีเลือดของอแนสซ่าอย่างชัดเจน ดวงตาซึ่งปิดสนิทและใบหน้าซีดขาว มือทั้งสองข้างเย็นชืด อนาสเตเซียค่อย ๆ รับรู้อย่างช้า ๆ ว่ามารดาของเธอได้จากไปแล้วในช่วงที่ถูกน้ำท่วมจนเต็มผนังถ้ำ
ไม่ บางทีอาจจะยังทัน อนาสเตเซียคิดในขณะที่รีบดึงร่างของอแนสซ่าให้พ้นขึ้นมาจากอุโมงค์แคบ เธอทุลักทุเลอยู่นานในที่สุดก็ทำได้สำเร็จ อนาสเตเซียวางร่างมารดาลงกับพื้นดินด้านบน และเริ่มพยายามผายปอดและปั๊มหัวใจให้อแนสซ่าเท่าที่เคยได้เรียนจากที่โรงเรียน
เวลาผ่านไปโดยที่ไม่รู้ว่านานแค่ไหน อนาสเตเซียเฝ้าเวียนปั๊มหัวใจ ผายปอด และเป่าลมหายใจเข้าไปในปากของอแนสซ่า เธอลองดึงแขนทั้งสองของอแนสซ่าให้ลุกขึ้นในท่านั่งและผ่อนกลับลงนอนเพื่อกระตุ้นการหายใจและเอาน้ำออกจากปอดอยู่หลายครั้ง หลัง เอว คอและแขนของเด็กสาวปวดล้าไปหมด
ในที่สุดความพยายามของเธอก็ประสบผล อแนสซ่าสำลักน้ำออกมาจากปอด และเริ่มหายใจแผ่ว ๆ เด็กสาวดีใจอย่างไม่มีอะไรจะเปรียบ เธอรีบบีบจมูกมารดาและเป่าลมหายใจเข้าไปในปาก สลับกับปั๊มหัวใจตามจังหวะ ในที่สุดอแนสซ่าก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น อนาสเตเซียเอามือลูบน้ำออกจากใบหน้ามารดา หัวใจพองโตด้วยความสุขและความหวังว่าอแนสซ่าจะรอดปลอดภัย
"แม่ขา แม่ แม่รู้สึกตัวแล้วหรือคะแม่" อนาสเตเซียกระซิบเบา ๆ กับร่างที่ยังแทบไม่ไหวติงของมารดา อแนสซ่าปรือตาขึ้นช้า ๆ และจ้องมองไปบนฟ้าอย่างงุนงงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาสบตาที่รอคอยอย่างคาดหวังของบุตรสาว ดวงตาสีน้ำเงินเข้มใสของอแนสซ่าฉายทั้งความรักความห่วงใยในตัวลูกรวมถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทั้งที่ปอด ช่องท้องและทั่วร่างกายอันบอบช้ำมากเกินกว่าหญิงท้องแก่อย่างเธอจะทานทนได้
"อัณญ่า" เธอปริปากออกมาเบา ๆ ได้เพียงคำเดียวก็ต้องสำลักทั้งเลือดและน้ำออกมาจากปาก
"แม่ แม่อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย" ผู้เป็นลูกสาวร้อง "หนูจะพาแม่ไปจากที่นี่นะจ๊ะ แม่อดทนหน่อยนะ"
อแนสซ่าหลับตาอย่างเจ็บปวด พลางฝืนยิ้มให้ลูกสาวอย่างยากเย็น
"อย่าลำบากเลยลูก ให้แม่ได้พักผ่อนอยู่ตรงนี้เถอะนะ แม่เหนื่อยเต็มทีแล้ว ลูกไปเถอะ อย่าห่วงแม่เลย" น้ำตาไหลรินมาทางหางตาทั้งสองข้างของอแนสซ่า เธอสะท้อนหายใจช้า ๆ อย่างเจ็บปวดภายในทรวงอกที่เหมือนมีน้ำทะเลท่วมปอด และยังความปวดร้าวอย่างสาหัสที่บริเวณมดลูก อุณหภูมิที่ลดต่ำเพียงไม่กี่องศาในฤดูหนาวท่ามกลางสายฝนทำให้เลือดในกายเย็นจนแทบแข็ง
"ไม่ค่ะแม่ ไม่ หนูต้องพาแม่กลับไปบ้านให้ได้ค่ะ แม่ทนอีกนิดนะคะ เห็นแก่น้องนะคะแม่" เด็กสาววิงวอนพร้อมกับประคองร่างมารดาให้ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เธอไม่สนใจเสียงห้ามปรามของอแนสซ่า ฝืนกายพาอแนสซ่าก้าวเดินไปทีละนิดอย่างช้าเต็มที เลือดเริ่มไหลซึมลงมาตามขาของอแนสซ่า พร้อมกับความปวดเร้าที่สุดแสนทรมานที่ช่องท้องของเธอ หญิงสาวสะดุ้งสุดแรงก่อนที่คนทั้งคู่จะล้มลงหลังจากที่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว
"ไปเถอะอัณญ่า แม่ไปไม่ไหวแล้ว ทิ้งแม่ไว้ตรงนี้ ลูกต้องหนีเอาชีวิตรอดก่อนนะ"
"ไม่ค่ะแม่ หนูทิ้งแม่ไว้ตรงนี้ไม่ได้ ถ้าเจ้าโจรกลับมาเจอแม่เข้าจะทำยังไง หนูคงไม่มีทางให้อภัยตัวเองได้ แม่ทนหน่อยนะคะ หนูจะพาแม่ไปให้พ้นตรงนี้ก่อน ไปกับหนูนะคะ แม่ ทนอีกนิดนะคะ"
อแนสซ่ายิ้มเพลีย ๆ ร่างกายของเธอเจ็บปวดทรมานอย่างไม่อาจบรรยายได้ แต่ภายในหัวใจกลับเจ็บสะท้อนลึกยิ่งกว่า ด้วยความเวทนาบุตรสาวที่พยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อให้มารดาและน้องชายมีชีวิตรอด
หากแต่ในใจอแนสซ่ารู้ดีว่ามันเป็นความพยายามที่ไร้ประโยชน์ สัญชาติญาณความเป็นแม่บอกเธอว่า ชีวิตน้อย ๆ อีกชีวิตที่เคยอยู่ในครรภ์ของเธอบัดนี้ได้สูญสิ้นไปแล้วไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมงก่อน น้ำตาไหลรินช้า ๆ ไม่ขาดสาย จูเลียน ลูกชายของเธอและคิโรสผู้ยังไม่เคยมีโอกาสลืมตาขึ้นมาดูโลก
อนาสเตเซียไม่นำพากับความหนาวเย็นและร่างกายที่ชุ่มทั้งน้ำฝนและน้ำทะเล เธอขืนตัวดึงมารดาขึ้นอีกครั้งและค่อย ๆ ก้าวทีละก้าวมุ่งหน้าลงจากเนินเขาสู่ฝั่งทะเลด้านล่าง ซึ่งน่าจะเป็นที่โล่งกว่าแนวป่าทางเบื้องหลังของทั้งคู่
ทั้งสองเดินต่อไปอีกราวหนึ่งชั่วโมงอแนสซ่าก็ทนต่อความหนาวและความเจ็บปวดบอบช้ำภายในร่างกายไม่ไหว หญิงสาวล้มลงอีกครั้งตรงบริเวณเชิงเขา เสียงคลื่นกระทบฝั่งทำให้รู้ว่าทั้งคู่อยู่ไม่ไกลจากชายทะเลมากนัก
"แม่ไปต่อไม่ได้อีกแล้วจริง ๆ อย่าฝืนแม่เลยลูก แม่จะคอยอยู่ตรงนี้ หนูรีบเดินต่อไปสิจ๊ะ ไปตามคนมาช่วยแม่ก็ได้" อแนสซ่ากล่าวกึ่งวิงวอนอย่างอ่อนเพลียและเจ็บปวดทรมาน ปากของเธอทั้งซีดทั้งสั่นและมือเย็นจนแทบแข็ง
อนาสเตเซียมองหน้าที่ซีดยิ่งกว่ากระดาษของมารดา และมองไปรอบ ๆ ตัว เธอไม่อาจฝืนสังขารมารดาต่อไป เด็กสาวเหลือบมองเลือดที่ไหลซึมช้า ๆ ลงมาตามขาของมารดา และร่างกายที่บอบช้ำอย่างหนักของเธอ
ร่างกายของอนาสเตเซียเองก็อ่อนล้าเกินกว่าจะฝืนต่อไปได้เช่นกัน เธอฝืนกายแบกรับน้ำหนักมารดาที่แม้จะผอมบางแต่ก็อุ้มท้องแก่ถึงเจ็ดเดือนไว้ พาเดินมาร่วมชั่วโมงท่ามกลางความหนาวเย็นจนอ่อนแรงและก้าวขาไม่ออก พายุที่ซัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งตลอดคืนค่อย ๆ อ่อนตัวลงเหลือเพียงสายฝนโปรยปรายและสงบลงไปในที่สุด
เธอเหลียวมองรอบตัวอีกครั้งในขณะที่ฟ้าเริ่มสางแลเห็นควันไฟอยู่ไกล ๆ อนาสเตเซียเพ่งตามองและแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เบื้องหน้าห่างไปประมาณหนึ่งกิโลเมตรมีกระท่อมไม้ตั้งอยู่หลังหนึ่ง แม้จะยังไม่สว่างดีแต่ในความมืดสลัวนั้น มันก็ดูเหมือนเป็นบ้านของชาวไร่หรือเหมืองแถวนั้น และน่าจะมีคนอยู่ในนั้นเพราะเธอแลเห็นแสงไฟที่หน้าต่างบ้าน และควันไฟซึ่งลอยขึ้นมาจากปล่องไฟ ความหวังที่จะช่วยให้อแนสซ่ามีชีวิตรอดผุดขึ้นในหัวใจดวงน้อย ๆ อนาสเตเซียก้มลงมองมารดาพร้อมส่งเสียงวิงวอน
"แม่คอยหนูตรงนี้นะคะ หนูเห็นบ้านคนข้างหน้า หนูจะวิ่งไปขอความช่วยเหลือเขาค่ะ แม่ทนอีกนิดนะคะแม่ ตรงนี้น่าจะปลอดภัย เราพ้นแนวป่ามาแล้ว แม่คอยนะคะ"
อแนสซ่ายิ้มรับบาง ๆ อย่างอ่อนแรงขณะที่ลูกสาวผ่อนร่างของเธอลงนอนกับพื้นพิงโคนต้นมะกอก อนาสเตเซียไม่รู้มาก่อนเลยว่า นั่นคือครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้เห็นมารดาขณะที่ยังมีชีวิตอยู่
เด็กสาวดูจนแน่ใจว่ามารดาปลอดภัยก็รีบเร่งมุ่งตรงไปยังบ้านหลังนั้นที่อยู่ห่างออกไปไม่มาก แต่ก็เหมือนจะนานแสนนานสำหรับสองขาที่อ่อนล้าและหนาวเย็นจนแทบยืนไม่ไหว
"ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย" อนาสเตเซียยืนทุบประตูบ้าน "มีใครอยู่บ้างคะ ช่วยพวกเราด้วย"
ประตูเปิดออกชายวัยประมาณห้าสิบปีใส่เสื้อตาสก๊อตสีแดงสลับน้ำตาลและกางเกงยีนส์ที่ซ้อนทับอยู่ในรองเท้าบู๊ทยางยืนอยู่ตรงกรอบประตู
"แม่หนู มาทำอะไรแต่เช้ามืดขนาดนี้" ชายวัยกลางคนถามพร้อมกับหันไปมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนเตาผิง แล้วหันกลับมามองสภาพสะบักสะบอมในร่างผอมสูงเก้งก้างของเด็กสาว ผมสีทองเลอะโคลนจนสกปรกไปหมด เลือดเกรอะกรังตามมือ บาดแผลถลอกและฟกช้ำตามแขนขาและทั่วบริเวณที่โผล่พ้นเสื้อผ้า ดวงตาสีฟ้านั้นทั้งหวาดหวั่น อ่อนล้า เท้าทั้งคู่เปล่าเปลือยและถลอกปอกเปิกมีเลือดไหลซึม "หนูถูกใครทำร้ายมาหรือ"
"ช่วยแม่หนูด้วยค่ะ หนูทิ้งแม่ให้นอนอยู่ที่โคนต้นไม้ตรงเชิงเขาโน่น แม่เดินต่อไปไม่ไหวแล้ว แม่ท้องแก่ และเลือดก็ออกด้วย"
อนาสเตเซียละล่ำละลักพร้อมกับคว้าแขนชายวัยกลางคนให้เดินตามเธอมา
เขาหยุดคิดนิดหนึ่งก่อนจะพยักหน้า
"เดี๋ยวนะ ให้ฉันไปโทรศัพท์บอกตำรวจก่อน หนูว่าแม่หนูตกเลือดหรือ ฉันคงต้องเรียกหน่วยพยาบาลด้วย" เขาเดินไปยกหูโทรศัพท์พูดอะไรบางอย่าง ก่อนจะหันมาถามคำถามเด็กสาว "หนูชื่ออะไร"
"อนาสเตเซีย คิริยาคอสค่ะ" เด็กสาวรีบบอก ใจร้อนรนห่วงมารดาจนแทบจะกรีดเสียงออกมา
ดวงตาสีน้ำตาลของชายวัยกลางคนเบิกขึ้นนิดหนึ่งอย่างประหลาดใจเมื่อได้ยินชื่อคิริยาคอส ก่อนหันไปบอกชื่อของเธอกับทางปลายสาย จากนั้นก็คว้าปืนยาวเหนือเตาผิงพร้อมไฟฉาย แล้วตามเธอออกจากบ้านมา
เขาคว้าเสื้อโค๊ตกันหนาวตัวหนึ่งติดมือออกมาส่งให้เด็กสาวที่หนาวสั่นจนฟันกระทบกันแทบตลอดเวลา
"ใส่เสื้อคลุมไว้ ก่อนจะหนาวตายเสียก่อนแม่หนู" เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของเด็กสาวชาวไร่วัยกลางคนก็รีบกล่าวต่อ "ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวฉันถอดของฉันให้แม่ของหนูสวมได้ รีบไปกันเถอะ"
อนาสเตเซียสวมเสื้อไว้กล่าวขอบคุณ ก่อนจะรีบก้าวนำชายวัยกลางคนย้อนกลับไปจุดที่เธอทิ้งอแนสซ่าไว้ร่วมสามสิบนาที ความรักและห่วงใยในตัวมารดาทำให้เธอมีพละกำลังอย่างประหลาดที่จะฝืนร่างกายอันอ่อนล้าและหนาวเหน็บให้ก้าวเดินต่อไป ทั้งคู่ใช้เวลาอีกกว่าสิบนาทีจึงมาถึง ร่างที่เคยนั่งพิงกับต้นมะกอกของอแนสซ่าร่วงลงมานอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น ดูสงบนิ่งจนชายชาวไร่สังหรณ์ใจไม่ดี
"แม่ แม่คะ หนูตามคนมาช่วยแล้ว แม่ แม่ตื่นนะคะแม่" อนาสเตเซียประคองร่างมารดาขึ้นไว้กับอก ใช้มือลูบไล้ใบหน้าพร้อมกับเอ่ยเรียกเธอเบา ๆ ฝ่ามือเธอสะดุดกึกเมื่อมันลากผ่านจมูกที่ไร้ลมหายใจ ใบหน้านั้นเย็นชืด
"แม่ แม่" ความกลัวถาโถมกลับคืนมาจับขั้วหัวใจจนหนาวเหน็บ "แม่"
อนาสเตเซียเริ่มเขย่าร่างมารดาเบา ๆ แต่ไม่ได้รับการตอบสนองใด ๆ เธอพยายามฟื้นคืนลมหายใจให้อแนสซ่าอีกครั้ง ทั้งเป่าปาก ปั๊มหัวใจ และผายปอด แต่มันสายเกินไป และร่างกายของอแนสซ่าบอบช้ำและอ่อนล้าจนเกินไป เธอพยายามอยู่นาน แต่ก็ไม่อาจนำลมหายใจกลับคืนสู่ร่างไร้วิญญาณของอแนสซ่าได้สำเร็จ
เด็กสาวเริ่มร้องไห้เงียบ ๆ น้ำตาไหลทะลักออกมาราวกับทำนบพัง เธอร้องไห้อยู่นานและค่อย ๆ กลายเป็นเสียงร้องโหยหวนราวจะขาดใจดังก้องไปทั่วบริเวณเชิงผาจวบจนฟ้าสาง พระอาทิตย์ลอยโผล่ขึ้นมาเหนือขอบฟ้าทางฝั่งทะเล
ชายวัยกลางคนคุกเข่าลงนั่งข้าง ๆ เด็กสาวผมทองและเอามือวางบนไหล่ของเธอด้วยอาการเห็นใจ เขานั่งนิ่งไม่ไหวติงแต่น้ำตาแห่งความเวทนาไหลซึมออกมาจากดวงตา เขาไม่อาจปลอบโยนเด็กสาวได้ดีกว่านี้ และไม่อาจพรากเธอออกมาจากร่างที่ไร้วิญญาณของมารดาในอ้อมกอดของเธอได้
เสียงเฮลิคอปเตอร์ที่มีชื่อของคิริยาคอสปรากฎอยู่บนตัวเครื่องบินมาวนอยู่เหนือศีรษะ และค่อย ๆ ร่อนลงจอดตรงพื้นที่โล่งว่างห่างไปไม่ไกลนัก เขาหันกลับไปมอง ความช่วยเหลือที่เขาได้โทรไปขอไว้มาถึงแล้ว แต่เขาสงสัยว่าจะยังมีอะไรเหลือให้ช่วยได้อีกนอกจากร่างที่ไร้วิญญาณของหญิงสาวท้องแก่และร่างที่ยังมีชีวิตแต่หัวใจแหลกสลายของเด็กหญิงวัยรุ่นคนนี้


by Harmonica
เช้าวันนั้นอนาสเตเซียนั่งรับประทานอาหารเช้ากับจูเลียนที่ห้องอาหารเช้าซึ่งเปิดออกสู่ระเบียงหลังบ้าน ทั้งคู่นั่งรับลมทะเล และดูเจ้าดิโน่วิ่งเล่นไล่จับนกทะเลอย่างสนุกสนานที่สนามหญ้า
อนาสเตเซียตัดอาหารในจานให้ลูกจนเสร็จก็เลื่อนจานไปคืนให้ตรงหน้าเด็กชายจูเลี่ยน
เมลานี แม่บ้านเข้ามาช่วยจิ้มอาหารในจานป้อนเด็กชายอย่างรู้หน้าที่โดยไม่ต้องขอ ทั้งที่จริงเป็นงานของซอนญ่า พี่เลี้ยง
"เมื่อคืนเรามีแขกหรือจ๊ะ อีเนียส" อนาสเตเซียเอ่ยถามพ่อบ้าน ที่ยืนรอให้บริการอยู่บริเวณนั้น
"แขกหรือครับ คิเรียอัณญ่า" อีเนียสถามอย่างแปลกใจ "เท่าที่ผมทราบ ไม่มีนะครับ ทำไมคิเรียอัณญ่าถึงคิดว่าเรามีแขกล่ะครับ"
อนาสเตเซียขมวดคิ้วนิดหนึ่งอย่างแปลกใจ แล้ววางสีหน้าเรียบเฉย
"เปล่าหรอก บังเอิญฉันแว่วเสียงน่ะ คงจะหูฝาดไป เลยนึกว่าบ้านเรามีแขกมา" อนาสเตเซียกล่าวแก้ เธอคงจะหูฝาดไปจริงๆ ด้วย
หญิงสาวนั่งรับประทานอาหารเช้าและดื่มกาแฟเงียบ ๆ สายตามองจับจ้องไปยังลูกชายตัวน้อยที่ส่งเสียงร้องเชียร์เจ้าดิโน่ซึ่งวิ่งไล่จับนกอย่างแสนสุข
จนสาย ซอนญ่าจึงลงมาจากชั้นบนห้องนอนเพื่อมารับหน้าที่ดูแลจูเลียนต่อ
อนาสเตเซียเหลือบมองพี่เลี้ยงสาวชาวรัสเซียของลูกชายแว่บหนึ่ง
ระยะหลังซอนญ่ามักมีอาการประหลาด ๆ อยู่บ่อยครั้ง เธอดูลุกลี้ลุกลน และมักมีโทรศัพท์แปลก ๆ โทรเข้ามาหาเธออยู่เรื่อย น่าเสียดายที่เธอดูสนิทสนมใกล้ชิดกับจูเลียนอย่างจริงใจ และจูเลียนเองก็ดูจะผูกพันรักใคร่พี่เลี้ยงของเขาอยู่ไม่น้อย ไม่เช่นนั้นอนาสเตเซียอาจต้องรับสมัครพี่เลี้ยงใหม่
อาการเหม่อลอย ป้ำเป๋อ จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวในระยะเดือนสองเดือนมานี้ ทำให้พี่เลี้ยงสาวชาวรัสเซียหย่อนประสิทธิภาพในการทำงานไปมากจนอนาสเตเซียเริ่มวิตก
ซอนญ่าอายุอ่อนกว่าอนาสเตเซียไม่กี่ปี แต่มีประสบการณ์ในการเลี้ยงเด็กมากกว่ามาก เธอมาจากครอบครัวที่ยากจนในหมู่บ้านเล็ก ๆ ในชนบทของรัสเซีย หญิงสาวเป็นหลานของลีย่า เหมือนว่าจะเป็นลูกของพี่สาวทำนองนั้น ลีย่าได้ช่วยให้ซอนญ่าได้มาอยู่กรีซเมื่อประมาณสิบปีก่อน
หลังจากที่สมรสกับคิโรส คิริยาคอส บิดาของเธอ และด้วยเงินของคิโรสจึงช่วยให้ลีย่าสามารถส่งเสียซอนญ่าจนได้ร่ำเรียนหนังสือในเอเธนส์จนจบการศึกษา ได้ปริญญาบัตรสาขาบริบาลเด็กเล็ก หลังจากทำงานอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กวัยแรกเกิดได้สองปี ลีย่าก็แนะนำซอนญ่าเข้ามาทำงานกับนิโคลาโยสและอนาสเตเซีย โดยทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงของจูเลียน
อนาสเตเซียรับซอนญ่าเข้าทำงานหลังจากสัมภาษณ์คนอื่นหลายคนตอนช่วงที่เธอท้องแก่ใกล้คลอด หญิงสาวถูกใจท่าทางซื่อ ๆ และดูจริงใจของซอนญ่า นอกจากนี้ซอนญ่ายังมาจากครอบครัวที่มีพี่น้องเยอะ และทุกคนใกล้ชิดกัน โดยมีซอนญ่าเป็นพี่สาวคนโต จากการที่ต้องช่วยพ่อแม่เลี้ยงดูน้องทั้งหมดเจ็ดคนตั้งแต่เด็ก ทำให้เธอมีประสบการณ์การเลี้ยงดูเด็ก เข้าใจเด็ก และใจเย็นพอที่จะอยู่กับเด็กเล็ก ๆ ได้ ด้วยเหตุผลเหล่านี้อนาสเตเซียจึงตกลงใจรับเธอเข้าทำงาน
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ มาดาม" ซอนญ่ากล่าวทักอย่างเก้อเขินที่ตื่นสายจนไม่ได้มาดูแลจูเลียนตามหน้าที่
"อรุณสวัสดิ์" อนาสเตเซียกล่าวตอบแล้วนั่งนิ่งเฉยไม่กล่าวอะไรต่อ ท่าทางเรียบเฉยของเธอ มักสร้างความหวาดหวั่นพรั่นพรึงให้กับพี่เลี้ยงสาวชาวรัสเซียเสมอ
"ขอโทษจริง ๆ ค่ะ เมื่อคืนดิฉันไม่ค่อยสบาย ปวดหัวมาก นอนไม่ได้เลยตื่นสายไปหน่อยค่ะ มาดาม" ซอนญ่าละล่ำละลักกล่าวขอโทษ
อนาสเตเซียพยักหน้าเงียบๆ โดยไม่ต่อความ ยิ่งสร้างความไม่สบายใจให้กับพี่เลี้ยงสาวยิ่งขึ้น เจ้าหล่อนก้มหน้าก้มตาตรงไปที่โต๊ะวางถาดอาหารเช้าซึ่งตั้งอยู่ติดผนังห้องด้านตรงข้ามกับประตูเฉลียง แล้วรีบตักอาหารใส่จานของตนด้วยมือไม้ที่สั่นจนน่ากลัวอาหารจะหกจากจาน
อีเนียสเดินเข้ามาเติมกาแฟให้อนาสเตเซียพร้อมกับรินให้เธอด้วยแก้วหนึ่ง
"ของฉันไม่ต้องค่ะคุณพ่อบ้าน ว่าจะดื่มชาดีกว่าเช้านี้" ซอนญ่ากล่าวขึ้น
อีเนียสชะงักด้วยความรู้สึกประหลาดใจเช่นเดียวกับอนาสเตเซีย ทุกเช้าและโดยปกติซอนญ่าจะชอบดื่มกาแฟ โดยเฉพาะวันที่เธออ้างว่านอนไม่พอแบบนี้เธอยิ่งต้องดื่มกาแฟมากขึ้น และไม่เพียงแต่กาแฟธรรมดา ซอนญ่านั้นติดกาแฟดำที่ไม่ใส่ทั้งน้ำตาลและนม
พ่อบ้านวัยสี่สิบปีพยักหน้าเงียบ ๆ แล้วเก็บถ้วยกาแฟที่เทไว้แล้วไปโดยไม่พูดว่าอะไร ซอนญ่าวางอาหารของตัวเองบนโต๊ะแล้วก็ลุกไปเทชาใส่แก้ว เติมทั้งนมและน้ำตาล
"เอาโกโก้อีกแก้วไหมจ๊ะ จูเลี่ยน" ซอนญ่าถามแก้เก้อ เธอรู้สึกประหม่ามากกว่าทุกครั้งจากความนิ่งเฉยของนายสาว ที่จริงเธอน่าจะชินแล้วด้วยทำงานและอยู่ร่วมบ้านกับอนาสเตเซียมานานถึงสี่ปีกว่าแล้วตลอดชั่วอายุของจูเลียน ซึ่งซอนญ่าเข้ามาเริ่มงานตั้งแต่ก่อนที่จูเลียนจะเกิดถึงสองเดือน
ความเป็นผู้ดีคงจะแทรกซึมถึงทุกอณูกระดูกและสายเลือดของอนาสเตเซีย พี่เลี้ยงสาวชาวรัสเซียไม่เคยเห็นอนาสเตเซียหลุดกิริยา หรือออกอาการใด ๆ ทางสีหน้ามากไปกว่ารอยยิ้มเพียงนิดหนึ่ง หรือการเม้มริมฝีปากหน่อย ซึ่งบอกอารมณ์เพียงนิดเดียวและเฉพาะคนใกล้ชิดเท่านั้นจึงจับสังเกตได้
"ไม่เอาครับ ผมอิ่มแล้ว" เด็กชายตอบ "ซอนญ่าตื่นสาย หัวยุ่งเลย"
ประโยคนี้ของจูเลียนยิ่งทำให้พี่เลี้ยงสาวหน้าแดงและเงอะงะมากขึ้นอีกทวีคูณ เธอยกมือขึ้นลูบผมสีทองที่ปกติจะยาวตรงสลวยเป็นธรรมชาติ หากแต่เวลานี้ดูยุ่งเหยิง กะเร้อกะรัง ดวงตาสีน้ำเงินเหลือบมองอนาสเตเซียอย่างขลาดกลัว หากพบเพียงแต่ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ราวกับว่าเธอกำลังมีสมาธิกับการดื่มกาแฟตรงหน้า
"ยังไม่ได้ทำผมจ้ะ กลัวลงมาไม่ทันอาหารเช้า" เธอกล่าวแก้ "วันนี้มาดามจะพาจูเลียนไปไหนหรือเปล่าคะ"
อนาสเตเซียนิ่งคิด แม้เธอจะวางเฉยเหมือนไม่ใส่ใจอะไรรอบข้างเป็นพิเศษ แต่ความผิดปกติของซอนญ่านั้นชัดเจนจนแม้แต่เด็กอย่างจูเลียนยังมองเห็น
ซอนญ่าเลือกตักแต่ขนมปัง ชีส และผลไม้สำหรับมื้อเช้า ซึ่งผิดไปจากปกติที่เธอจะรับประทานทั้งไข่ เบคอน และไส้กรอก รวมทั้งครัวซองต์อย่างครบชุด
"ตอนบ่ายว่าจะพาไปเที่ยวสักหน่อย" อนาสเตเซียกล่าวตอบก่อนพูดต่ออย่างอารี "ถ้าเธอไม่สบายเช้านี้จะกลับไปพักก็ได้ บ่ายนี้ค่อยไปกัน"
"ขอบคุณค่ะมาดาม" ซอนญ่าก้มศีรษะขอบคุณ เธอจงใจหลบสายตาอนาสเตเซียด้วยรู้สึกละอายใจ "บ่ายนี้มาดามจะให้ดิฉันแต่งตัวจูเลียนยังไงคะ"
พี่เลี้ยงสาวถามขึ้น
"เลือกชุดที่เหมาะกับการไปเที่ยวสมบุกสมบันหน่อยแล้วกันจ้ะ ฉันว่าจะพาแกไปเที่ยวไร่มะกอกของครอบครัวคาคาราสที่เกาะนักซอสสักหน่อย"
"ค่ะ มาดาม" ซอนญ่ารีบรับคำอย่างขึงขัง


by Harmonica
อาทิตย์ที่ 16 มิถุนายน 2008 ณ สุสานส่วนตัวตระกูลคิริยาคอสบนเกาะแอนติปาโรส
มีเหล่าญาติ เพื่อนฝูง คู่ค้า หุ้นส่วนทางธุรกิจที่สนิทสนมใกล้ชิดมาร่วมในพิธีฝังศพของนายคิโรส คิริยาคอส อภิมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของกรีซอย่างล้นหลาม
การตายที่ยังดูมีเงื่อนงำระหว่างอุบัติเหตุหรือฆาตรกรรมโดยที่ทางสำนักงานอัยการสรุปไปแล้วว่าคืออุบัติเหตุ แต่ดูเหมือนใครบางคนจะยังไม่ยอมปักใจเชื่อ
กฤชคิดขณะนั่งอยู่ข้างมารดากับสามีใหม่ของเธอ ปู่ของเขาและพ่อบ้านที่มาพร้อมกับปู่นั่งอยู่ติดกันอีกด้าน ทั้งหมดกำลังฟังนักบวชนำสวดสั้น ๆ ราวห้านาที ก่อนที่จะหย่อนโลงศพลงไปฝังในหลุมที่ขุดเตรียมไว้ พิธีฝังศพของนายคิโรส คิริยาคอสผู้เสียชีวิตไปเมื่อเกือบสองเดือนก่อนจากอุบัติเหตุรถยนต์ ซึ่งการฝังศพนี้ตามธรรมเนียมกรีกออโธด็อกซ์จะจัดขึ้นหลังพิธีศพของผู้ตาย โดยจะจัดอาทิตย์แรกที่ครบกำหนดการตายราวสี่สิบวัน
นักสืบสองนายจากฝ่ายสืบสวนกลางของกรมตำรวจมาปรากฏตัวอยู่ที่พิธีนี้ด้วย คาดว่าทั้งคู่คงจะมาสืบเบาะแสคดีการหายตัวเกือบเป็นสาปสูญของลีย่า ซิยอนดิส คิริยาคอส ภริยาของคิโรส คิริยาคอสผู้ตาย
คิโรสเป็นอภิมหาเศรษฐีผู้กุมเส้นทางการเดินเรือโดยสารและขนส่งสินค้าเกือบทั้งหมดของประเทศกรีซรวมถึงเส้นทางบรรทุกน้ำมันระหว่างประเทศ ลีย่าเพิ่งหายตัวไปได้สองวันโดยไร้ร่องรอยหลังจากสามีของเธอเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำจากอุบัติเหตุรถยนต์เสียการควบคุมเมื่อสี่สิบวันก่อน
กฤชสงสัยว่านายตำรวจทั้งสองมาร่วมพิธีด้วยต้องการมาสังเกตการณ์เพื่อประกอบการพิจารณาคดีและมองหาผู้ต้องสงสัยหรือต้องการมาไว้อาลัยผู้ตายอย่างจริงจัง แองเจลิก้าผู้เป็นมารดาของเขากระซิบให้ฟังว่า หนึ่งในนายตำรวจสองนายนั้นเคยเป็นนายตำรวจหนุ่มที่ทำคดีลักพาตัวอดีตภรรยาและลูกสาวของคิโรสเมื่อสิบสองปีก่อน ปัจจุบันด้วยวัยสามสิบเจ็ดปีทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่น่าเกรงขามขึ้นมาก และได้ยินว่าเขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นถึงสารวัตรแล้ว ทั้งสองยืนร่วมพิธีอยู่ห่าง ๆ และลอบมองอากัปกิริยาของทุกคนและความเป็นไปในงานอย่างพินิจพิเคราะห์
สายตาของกฤชเวียนกลับมายังร่างสูงระหงที่ยืนฟังนักบวชนำสวดอย่างนิ่งสงบ เธอสวมชุดสูทกระโปรงสีดำแบบเรียบแต่หรู ผมสีทองถูกรวบตึงเป็นมวยกล้วยหอมซ่อนอยู่ใต้หมวกสีดำ ไหล่ของเธอลู่ลงด้วยอาการโศกเศร้า ที่เจ้าตัวพยายามจะไม่แสดงออก
อนาสเตเซียผู้เงียบขรึมและไม่สังคมกับใคร เธอปิดตัวเองอยู่เงียบ ๆ ราวกับแม่ชี ใบหน้าที่เคยสวยน่ารัก สดใสเหมือนตุ๊กตา บัดนี้กลับดูเคร่งขรึม ริมฝีปากปิดสนิทโดยแทบไม่เคยเห็นรอยยิ้ม และดวงตาที่ภายนอกดูประหนึ่งเย็นชา ว่างเปล่า ทว่ากลับแฝงแววเศร้าล้ำลึกอย่างไม่อาจซ่อนเร้นไว้ได้สนิท
ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะเป็นคนเดียวกับอนาสเตเซียผู้ร่าเริงที่เป็นเพื่อนเล่นในวัยเด็กของเขา บุคลิกที่เปลี่ยนไปจนกลายเป็นคนเงียบขรึมราวกับรูปปั้นหินนั้น สร้างความประหลาดใจ ห่วงใยระคนขมขื่นให้กับกฤชมาโดยตลอด
อนาสเตเซีย คิริยาคอสหรือที่เขาและคนที่คุ้นเคยใกล้ชิดกับเธอต่างเรียกสั้น ๆ ว่าอัณญ่า เธอมีอะไรที่ทำให้ต้องโศกเศร้า และเก็บตัว ไม่กล้าเข้าสังคมกับใคร ๆ อย่างนั้นหรือ อนาสเตเซียผู้ตลอดมาเป็นทายาทคนเดียวของกองมรดกหลายพันล้านเหรียญของตระกูลคิริยาคอส บุคลิกภาพที่เก็บตัวและแววตาโศกเศร้า ไม่อยากสุงสิงกับใครของเธอเป็นปริศนาที่เขาไขไม่ออกจนเดี๋ยวนี้
กฤชลอบมองไปที่นิโคลาโยส วาลลาซ สามีตามกฎหมายของอนาสเตเซีย นิโคลาโยสถือเป็นปริศนาชิ้นที่สองซึ่งคาใจกฤช เขาไม่เคยเชื่อได้อย่างเต็มหัวใจเลยว่าหนุ่มรูปหล่อเจ้าเสน่ห์ผู้ชื่นชอบการตะลุยราตรี และการพนันโลดโผนต่าง ๆ อย่างนิโคลาโยสจะมาตกหลุมรักหญิงสาวผู้ดูนิ่งขรึมเยือกเย็นจนแทบไม่เคยแสดงความรู้สึก ที่แม้จะมีความสวยงามตามธรรมชาติ แต่ก็ไร้ความสนุกสนานและเย็นยะเยือกอย่างอนาสเตเซียในปัจจุบัน
เสียงกดชัดเตอร์ดังรัวเป็นระยะของนักข่าวและช่างภาพกลุ่มใหญ่ที่แห่แหนกันมายืนอออยู่ด้านหลังพิธีศพแทรกเข้ามาในความคิดคำนึงของกฤช ชายหนุ่มหันกลับไปมองเห็นนักข่าวยืนรอคอยที่จะทำข่าวและสัมภาษณ์ผู้เกี่ยวข้องทั้งตำรวจและคนใกล้ชิดของผู้ตาย กฤชรู้ดีว่าคนที่น่าจะเป็นเป้าหมายสำคัญสุดของนักข่าวพวกนี้คงไม่พ้น อนาสเตเซีย เนื่องจากตอนนี้เธอกลายเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ติดอันดับร่ำรวยที่สุดในโลกไปแล้วจากการเสียชีวิตของคิโรส
ไม่เพียงแต่นักข่าว อนาสเตเซียยังน่าจะต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่งของพวกนักสืบจากกรมตำรวจด้วย เนื่องจากเธอคือผู้รับผลประโยชน์โดยตรงจากการตายของคิโรสทั้งมรดกและทรัพย์สินอีกมหาศาล
ถ้าหากเป็นการตายจากการเจ็บป่วยปกติคงไม่มีใครสงสัยอะไร แต่การตายที่ผิดธรรมชาติของคิโรส พร้อม ๆ กับการหายตัวไปอย่างลึกลับของลีย่า คิริยาคอส มารดาเลี้ยงที่กำลังตั้งครรภ์ทายาทชายของคิโรสได้เจ็ดเดือน ย่อมสร้างความเคลือบแคลงสงสัยให้กับตำรวจและคนอื่น ๆ อย่างมาก โดยเฉพาะเมื่อรถสปอร์ตบีเอ็มดับบลิวสีดำเปิดประทุนสุดหรูคันที่เกิดเหตุยางล้อระเบิดและพลิกคว่ำจนตกหน้าผาไปนั้นเป็นรถของอนาสเตเซีย
"สวัสดีครับ" เสียงเอ่ยทักทายมาจากทางด้านหลังของกฤชในขณะที่เขากำลังเดินห่างจากรถที่มารับคณะของปู่และมารดากลับไปยังบ้านของคิโรสก่อน เพื่อจะต่อเครื่องบินน้ำกลับไปยังเอเธนส์ต่อไป ทั้งหมดลากลับไปหลังจากโยนดอกกุหลาบหนึ่งดอกไปบนโลงศพที่อยู่ในหลุมและไว้อาลัยเสร็จ กฤชยังรั้งท้ายอยู่ด้วยความหวังบางอย่าง และเขายังไม่คิดจะกลับเอเธนส์ตอนนี้ เขาตั้งใจจะอยู่ที่เกาะปาโรสต่อสองสามวัน
"คิริโยสคริสตอฟ อลาสเตอร์ อนาโตลาคิสใช่ไหมครับ"
กฤชหันกลับมามอง ผู้ที่มาทักเขาเป็นนายตำรวจฝ่ายสืบสวนสอบสวนสองนายที่เขาเห็นในพิธีนั่นเอง
"ครับ มีอะไรให้ผมช่วยหรือ"
"ผมสารวัตรดราโก้ ลาซารอส ส่วนนี่ผู้ช่วยผมผู้หมวดไอวาน อลองโซ่ จากแผนกสอบสวนคดีพิเศษ ฝ่ายสอบสวนกลาง" ชายวัยปลายสามสิบรูปร่างสูงใหญ่ใส่สูทนอกเครื่องแบบกล่าวแนะนำตนเองพร้อมทั้งคู่หูของเขาซึ่งเป็นชายวัยอ่อนเยาว์กว่ากันไม่มาก ร่างสูงใหญ่แต่ค่อนข้างท้วมในชุดสูทสีเทาแบบเดียวกัน ทั้งคู่แสดงตราตำรวจให้กฤชดู
"สวัสดีครับ" กฤชกล่าวพร้อมจับมือทักทาย
"ผมมีเรื่องอยากสอบถามคุณสักหน่อย ดูเหมือนคุณจะเป็นคนสุดท้ายที่ผมยังไม่มีโอกาสสอบปากคำนับแต่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น" สารวัตรเกริ่นขณะที่จับมือกับกฤช
กฤชยิ้มรับ ใช่! เขาบินมาจากเอเธนส์เพื่อมาร่วมพิธีศพของคิโรสในช่วงสัปดาห์แรกหลังจากที่ทางตำรวจชันสูตรศพจนเสร็จสิ้น และสรุปผลการชันสูตรไปแล้วว่าเป็นการเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ จากนั้นเขาก็บินไปประชุมธุรกิจที่นิวยอร์คเป็นเวลากว่าสามสัปดาห์ และเพิ่งกลับมาที่เอเธนส์ได้เพียงสองวัน
"ครับ ผมเพิ่งกลับมาจากการประชุมธุรกิจที่ต่างประเทศ เสร็จแล้วก็บินมาร่วมพิธีฝังศพเมื่อเช้านี้เอง ไม่เคยทราบว่าทางตำรวจต้องการสอบปากคำผมด้วย"
"ไม่เชิงสอบปากคำหรอกครับ อยากจะบอกว่าเป็นการพูดคุยสอบถามข้อมูลที่อาจเป็นประโยชน์ต่อการสืบคดีการเสียชีวิตของคิริโยสคิโรสมากกว่าครับ"
"ผมเข้าใจว่าคดีคุณอาคิโรสทางอัยการสรุปแล้วเสียอีกว่าเป็นอุบัติเหตุ" กฤชเลิกคิ้วถาม
"ครับ" สารวัตรรับอย่างอ้ำอึ้งเล็กน้อย เขากระแอมในคอก่อนจะพูดต่อ "อัยการสรุปไปจากหลักฐานและพยานแวดล้อม แต่…"
"แต่คุณไม่คิดอย่างนั้น" กฤชดักคอ
"คุณเองก็คงคิดเหมือนผมว่ามันบังเอิญมากเกินไป" สารวัตรลาซารอสยอมรับ "การตายของคุณคิโรสเพียงคนเดียวอาจคิดว่าเป็นอุบัติเหตุได้ แต่การหายตัวไปของคุณลีย่าหลังจากที่สามีเพิ่งเสียชีวิตไป มันน่าสงสัยไม่น้อย"
สารวัตรมองหน้ากฤชอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะพูดต่อ
"ดังนั้นทางฝ่ายสอบสวนกลางจึงตัดสินใจรื้อคดีขึ้นมาใหม่ เราจำเป็นต้องมองสองคดีนี้ประกอบกัน และมองจากทุกแง่มุมความเป็นไปได้"
"ครับ ผมเข้าใจ" กฤชรับ "และมีอะไรให้ผมช่วยหรือครับ"
"ทราบว่าคุณเป็นญาติของผู้ตาย ผมพอจะถามได้ไหมครับว่าคุณสนิทสนมใกล้ชิดกับครอบครัวนี้แค่ไหน" สารวัตรถาม
"จะว่าญาติก็ได้ครับ คุณอาอแนสซ่า อดีตภรรยาของคุณอาคิโรส เป็นน้องสาวของพ่อบุญธรรมผม ซึ่งก็คือ อลาสเตอร์ อนาโตลาคิส พ่อผมเสียชีวิตไปตอนที่ผมอายุสิบสอง อาอแนสซ่ากับอาคิโรสเคยอาสารับผมมาดูแลบ้างเป็นบางครั้งช่วงปิดเทอมหรือวันสุดสัปดาห์ เพื่อเป็นเพื่อนเล่นของอนาสเตเซีย"
กฤชอธิบายเรื่อย ๆ เขาหยุดนิดหนึ่งเพื่อทบทวนความหลังก่อนจะเล่าต่อ
"ผมคุ้นเคยกับพวกท่านเท่าที่หลานคนหนึ่งจะคุ้นเคย จนอาอแนสซ่าเสียชีวิตไป อาคิโรสเองก็ไม่เหลือใคร เพราะอนาสเตเซียเองก็ห่างเหินกับท่านนับแต่คุณแม่ตาย ท่านจึงมาสนิทสนมกับผมแทน แต่ก็เฉพาะช่วงปิดเทอม เพราะตามปกติผมจะอยู่โรงเรียนประจำ หรือไม่ก็อยู่กับคุณปู่และคุณแม่ของผมที่เอเธนส์" กฤชเล่าพร้อมกับเดินนำนายตำรวจทั้งสองออกมาจากกลุ่มฝูงชนที่คับคั่งในพิธี
"คุณเข้ามาเป็นสมาชิกในครอบครัวอนาโตลาคิสตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ" สารวัตรถามต่อ
กฤชเหลือบสายตามองสารวัตรหนุ่มใหญ่นิดหนึ่ง
"ผมถูกอุปการะจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ประเทศไทยตั้งแต่อายุสามขวบ ก็ร่วมยี่สิบเจ็ดปีแล้วครับ"
"โดยครอบครัวอนาโตลาคิสสินะครับ ผู้ชายวัยเจ็ดสิบกว่ากับผู้หญิงวัยห้าสิบกว่าที่มากับผู้ชายวัยเดียวกันอีกสองคนซึ่งกลับไปก่อนนั่น คงเป็นคุณปู่กับคุณแม่ของคุณและคณะของพวกเขาสินะครับ" สารวัตรถาม
"ครับ"
"คุณสนิทสนมคุ้นเคยกับคุณนายวาลลาซดีหรือเปล่าครับ"
"เราเคยเป็นเพื่อนเล่นกันตอนเด็ก ๆ ก็เฉพาะช่วงปิดเทอมนั่นล่ะ ตอนหลังจากที่อาอแนสซ่าเสียไป อนาสเตเซียก็เก็บตัว ไม่สุงสิงกับใคร เธอออกจากบ้านไปนานหลายปี… ไป.. ผมไม่ค่อยได้เจอเธอเท่าไหร่หลังจากนั้น เพราะเธอตีตัวออกห่างทุกคนและไม่ยอมพบเจอใคร คิดว่าคงจะห่างกันไปตอนช่วงนั้นล่ะครับ"
"เธอออกจากบ้านไปไหนหรือครับ" สารวัตรถามขึ้น เมื่อเห็นกฤชเงียบไปจึงยิงคำถามใหม่
"ผมทราบว่าเธอเข้ารับการบำบัดทางจิตที่สถานพักฟื้นผู้ป่วยทางจิตบนเกาะซีโรสอยู่นานหนึ่งปี ไม่ทราบว่าคุณทราบเรื่องนี้รึเปล่าครับ"
คำถามที่โพล่งขึ้นมาในเรื่องที่ควรจะรู้กันเฉพาะภายในครอบครัวแบบนั้นสร้างทั้งความแปลกใจและไม่พอใจให้กับกฤช
"ที่จริงสารวัตรน่าจะไปถามอนาสเตเซียเองดีกว่านะครับ" กฤชว่าด้วยน้ำเสียงที่ตึงขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าความไม่พอใจจะไม่ปรากฏให้เห็นบนใบหน้าคมสันแบบผู้มีเชื้อสายตะวันตกผสมชาวตะวันออกไกลของเขาเลยก็ตาม
"ผมไม่คิดว่าตัวเองจะอยู่ในสถานะที่ควรพูดพาดพิงถึงคนอื่นในเรื่องที่ตัวเองก็ไม่ได้รู้ดีกระจ่างแจ้งสักเท่าไหร่"
"โอเค งั้นผมขอถามเฉพาะเรื่องที่คิดว่าคุณรู้แน่แล้วกันครับ" ดราโก้ ลาซารอสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงและท่วงท่าที่ใจเย็น "คุณปู่คุณมีลูกหลานคนอื่น ๆ อยู่อีกหรือเปล่า"
"ถ้าสารวัตรอยากรู้ว่าปู่ผมมีทายาทที่ไหนบ้าง ผมคงจะตอบได้ว่าตอนนี้ก็เหลือแต่ผมซึ่งเป็นทายาทคนเดียวของคุณพ่อ พ่อเป็นลูกคนโต อาอแนสซ่าเป็นคนที่สองท่านมีอนาสเตเซียเป็นลูกสาวคนเดียว" กฤชกล่าว เขาหยุดคิดนิดหนึ่งก็ตัดสินใจพูดต่อมาว่า "จริง ๆ นอกจากพ่อและอาอแนสซ่าแล้ว คุณปู่ท่านมีลูกชายคนเล็กอีกคนคืออาเนสเตอร์"
"ลูกชายที่ตัดพ่อตัดลูกกับสิงห์เฒ่าสตีลียานอส อนาโตลาคิสคนนั้นน่ะเอง" ผู้หมวดอลองโซ่ผู้ยืนฟังการสนทนาอยู่เงียบ ๆ ออกอุทานมาอย่างตื่นเต้นจนสารวัตรลาซารอสหันไปชำเลืองมองอย่างตำหนิ
"ขอโทษครับ ผมเคยได้ยินคนพูดถึงนานแล้ว ไม่นึกว่าจะเป็นเรื่องจริง เลยตื่นเต้นไปหน่อย" ไอวาน อลองโซ่กล่าวแก้ หลบสายตาสารวัตรที่แม้จะอายุมากกว่าเขาไม่กี่ปีแต่มีตำแหน่งสูงกว่าและเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรง
"ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่าครับคุณอาคุณคนนี้" สารวัตรลาซารอสถามต่อ
"ผมไม่ทราบครับ ท่านไม่ติดต่อใครที่บ้านนี่เลยนับแต่พาครอบครัวย้ายออกไปเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว" กฤชพูดแล้วหยุดคิด คิ้วขมวดเข้าหากันเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง "จะว่าไปคุณอาเนสเตอร์ทะเลาะกับคุณปู่ และย้ายครอบครัวออกไป ในช่วงเวลาไม่นานหลังจากที่อาอแนสซ่าเสียชีวิตก็ว่าได้"
"ท่านมีลูกชายลูกสาวบ้างหรือเปล่าครับ"
"ตอนนั้นเหลือลูกสาวอยู่คนครับ ชื่ออเล็กซิส" กฤชทบทวนความจำในครั้งอดีต "จะว่าไปตอนนั้นใคร ๆ ก็ยังว่าเลยว่าอเล็กซิสกับอนาสเตเซียหน้าตาเหมือนกันยังกับฝาแฝด ต่างกันเพียงสีตาสีผมและบุคลิกนิสัยใจคอเท่านั้น"
"คุณไม่ได้ข่าวใด ๆ เลยจากครอบครัวอาคุณหรือครับ" สารวัตรถามอีก
"ไม่ครับ ผมทราบเพียงว่าท่านย้ายครอบครัวออกจากกรีซไปนานแล้ว ไม่ทราบเหมือนกันว่าท่านแต่งงานใหม่และมีลูกคนอื่น ๆ เพิ่มอีกหรือเปล่า มันตั้งแต่เมื่อสิบสองปีที่แล้วครับ"
"คุณแม่ของคุณล่ะครับ ท่านสบายดีหรือเปล่า"
กฤชเหลือบมองสารวัตรดราโก้ ลาซารอสอย่างประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่าแม่ของเขาเกี่ยวอะไรด้วย
"สบายดีครับ เมื่อกี้คุณก็เห็นแม่ผมที่ในงานพร้อมกับสามีใหม่และคุณปู่ผมไม่ใช่หรือครับ" กฤชย้อนก่อนระบายลมหายใจ และอธิบายเพิ่ม "แม่แต่งงานใหม่ และย้ายไปอยู่กอร์ฟูตั้งแต่ห้าปีก่อนครับ ไม่ทราบว่าที่สารวัตรถามถึงครอบครัวผม โดยที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคดีคุณอาคิโรสหรือคุณลีย่าเลยนี่ มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ"
สารวัตรอึ้งไปครู่ก่อนจะตัดสินใจอธิบายถึงข้อสงสัยส่วนหนึ่งของตนเองที่มีต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"ผมรู้สึกว่ามีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นในตระกูลคิริยาคอสมากเกินไป และมันอาจเกี่ยวโยงไปถึงตระกูลของคุณได้ด้วย เนื่องจากทั้งสองตระกูลเป็นตระกูลใหญ่ในยุโรป และยังเกี่ยวดองเป็นญาติกันโดยมีอดีตมาดามวาลลาซเป็นตัวเชื่อม ผมก็ยังไม่เข้าใจหรอกว่าทั้งหมดนี่มันคืออะไร แต่ที่ผมอยากบอกคุณตอนนี้ก็คือ ระวังตัวคุณและคนในครอบครัวให้มากไว้ก่อนดีกว่าครับ ผมไม่อยากเห็นโศกนาฏกรรมใด ๆ เกิดขึ้นอีก โดยเฉพาะในครอบครัวเดิมซ้ำกันหลายคราวอย่างนี้"
"สารวัตรสงสัยอะไรจากการหายตัวไปของลีย่าหรือครับ" กฤชเป็นฝ่ายถามบ้าง
"คุณคงทราบอยู่แล้วว่าเธอตั้งท้องลูกชาย" ดราโก้ตอบ "และนั่นจะทำให้เธอมีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติของตระกูลคิริยาคอสผ่านทางลูกชายของเธอ ถึงแม้ว่าตัวเธอเองจะเซ็นสัญญาไม่มีสิทธิ์และส่วนเกี่ยวข้องกับทรัพย์สินของตระกูลเลยก็ตาม แต่ตราบใดที่เธอมีทายาทที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เธอย่อมมีสิทธิ์ในการปกครองทายาทคนนั้น โดยเฉพาะเมื่อพ่อของเด็กไม่มีชีวิตอยู่แล้วด้วย"
"สารวัตรคิดว่าที่เธอหายไปนี่เป็นการฆาตกรรมอำพรางหรือครับ" กฤชถามคิ้วขมวดเล็กน้อย
"มันมีความเป็นไปได้เท่านั้นล่ะครับ ผมยังไม่กล้าสรุปอะไรในขณะที่ยังไม่มีหลักฐาน"
"สารวัตรสงสัยทายาทงั้นหรือ"
"ผมสงสัยทุกคนไว้ก่อนครับ ไม่ใช่เฉพาะทายาท อาจเป็นเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องไม่ว่าจะเป็นศัตรูเก่าหรืออะไรก็ตามที่เราอาจมองข้ามไป" ลาซารอสถอนใจ "แต่ก็ใช่ครับ ประเด็นทายาทและมรดกดูจะเป็นประเด็นที่มีน้ำหนักมากที่สุดแล้วในตอนนี้ เมื่อไม่มีมาดามคิริยาคอสและลูกชายของเธอ ทรัพย์สินของตระกูลทั้งหมดก็ตกอยู่ที่คุณอนาสเตเซียเพียงคนเดียว"
กฤชนิ่ง ความเคลือบแคลงสงสัยต่าง ๆ แล่นผ่านเข้าไปในสมองของเขาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มกล่าวคำอำลากับนายตำรวจทั้งสองนายไปแล้ว แต่ยังคงยืนนิ่งเฝ้ามองอนาสเตเซียและนิโคลาโยสพร้อมด้วยจูเลี่ยน บุตรชายวัยสี่ขวบของพวกเขาเดินออกจากบริเวณสุสานไปพร้อมกับซอนญ่าพี่เลี้ยงของจูเลียน
สารวัตรลาซารอสและผู้หมวดอลองโซ่พยายามตามไปดักหน้า หากแต่กลุ่มนักข่าวต่างพากันวิ่งตามไปรุมล้อมคนทั้งห้าไว้พร้อมเปิดเครื่องอัดเสียงเพื่อที่จะบันทึกคำสนทนาของคนทั้งคู่กับตำรวจสายสืบ
"คุณนายวาลลาซ คุณคิดอย่างไรที่แม่เลี้ยงของคุณหายตัวไป" เสียงนักข่าวจากสำนักพิมพ์ต่าง ๆ ที่พากันรัวคำถามใส่อนาสเตเซียดังมาให้ได้ยินประสานกับเสียงกดชัตเตอร์เป็นระยะค่อนข้างรัวเร็ว
"คุณทราบไหมว่าแม่เลี้ยงของคุณตั้งท้องลูกชาย"
"คุณทราบไหมว่ารถคุณมีปัญหาตอนพ่อคุณเอาไปขับ"
บอดี้การ์ดร่างใหญ่ในชุดสูทสากลสีดำสวมแว่นตาดำสี่นายรีบเดินออกมากันครอบครัววาลลาซออกไปจากวงล้อมนักข่าวและช่างภาพ ตรงไปยังรถลีมูซีนคันยาวสีดำที่แล่นมาจอดรออยู่ก่อนแล้ว นิโคลาโยสยื่นนามบัตรให้สารวัตรลาซารอส เพื่อให้ติดต่อกลับมาหาเขาและภรรยาในภายหลังเนื่องจากตอนนี้มีนักข่าวรุมล้อมมากมายเกินกว่าจะทำการสนทนาใด ๆ ได้สะดวก จากนั้นก็พาครอบครัวขึ้นรถคันหรูจากไป
เสียงนักข่าวดังเอะอะในขณะที่ยังแย่งกันถ่ายภาพครอบครัวนั้นแทบจะทุกฝีก้าว มีเสียงกล้องทำงานดังแชะ ๆ ไปตลอดทางไล่หลังคนทั้งสาม กฤชส่ายหน้าและรีบฉวยโอกาสที่นักข่าวพุ่งความสนใจไปที่ครอบครัววาลลาซ เดินเลี่ยงไปขึ้นรถสีดำของคิโรสซึ่งมีคนขับรถจอดคอยอยู่อีกฟากถนนพร้อมกับอาคิลพ่อบ้านอย่างรวดเร็ว
สารวัตรลาซารอสเดินนำผู้หมวดอลองโซ่กลับไปที่รถของตนซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากบริเวณสุสาน
ตลอดระยะเวลาสี่สิบวันที่ผ่านมา เขาได้เริ่มทำการสอบปากคำคนใกล้ชิดและผู้เกี่ยวข้องกับผู้ตาย ซึ่งรวมถึงอนาสเตเซียและสามีของเธอ เพื่อหาเบาะแสและเงื่อนงำต่าง ๆ ที่อาจนำไปสู่การพิจารณารูปคดี รวมถึงอาจช่วยในการตามหาร่องรอยของลีย่า คิริยาคอสหญิงท้องแก่ที่หายสาปสูญไปอย่างน่าสงสารผู้นั้น แม้ว่าตอนนี้สำหรับคดีของคิโรสทางอัยการจะลงความเห็นไปแล้วว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่เขากลับไม่เชื่ออย่างนั้น มันมีอะไรแปลก ๆ อยู่ และเขาก็อยากจะสาวให้พบว่าคืออะไร มันต้องมีอะไรในกอไผ่และไม่ว่ามันจะเป็นอะไร เขาก็ตั้งใจว่าจะต้องสืบให้รู้ให้ได้
มีข้อเท็จจริงอีกประการหนึ่งที่เขารวบรวมได้จากการสอบปากคำคนอื่น ๆ ที่ทำงานใกล้ชิดกับครอบครัวนี้ซึ่งสร้างความประหลาดใจให้กับเขาค่อนข้างมาก ความจริงที่ว่าอนาสเตเซีย คิริยาคอส วาลลาสไม่ค่อยสนิทสนมและค่อนข้างห่างเหินกับบิดาผู้เพิ่งล่วงลับของเธอพอสมควร คนเก่าคนแก่ในบ้านต่างพูดเป็นเสียงเดียวว่าคิโรสนั้นใกล้ชิดกับหลานชายอดีตภรรยา คือนายคริสตอฟมากกว่าบุตรสาวของตัวเองมากนับจากที่เธอมีอาการทางประสาทหลังการจบชีวิตอย่างน่าเศร้าและน่าเวทนาของอแนสซ่า คิริยาคอสบนเกาะนักซอสเมื่อสิบสองปีก่อน
ที่สำคัญจากปากคำของคนรับใช้และพ่อบ้าน เธอเพิ่งมีปากเสียงกับบิดาของเธออย่างรุนแรงไม่กี่วันก่อนที่บิดาเธอจะเสียชีวิต และมารดาเลี้ยงของเธอยังมาหายตัวไปอย่างลึกลับหลังจากนั้นเพียงไม่ถึงสองเดือน
นายตำรวจทั้งสองยังคงนั่งอยู่ในรถเพื่อซุ่มสังเกตผู้คนที่ทยอยเดินออกมาจากพิธีศพหลังจากที่ทำการฝังและกลบดินจนเสร็จสิ้นแล้ว จนกระทั่งทั่วบริเวณสุสานว่างเปล่าและกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ดราโก้จึงเรียกให้ไอวานผู้ช่วยของเขาสตาร์ทรถขับกลับโรงแรมที่พวกเขามาพักชั่วคราวเพื่อมาสืบสวนคดีบนเกาะปาโรสนี่
"สารวัตรคุยกับนายคริสตอฟนั่นนานจัง มีอะไรน่าสงสัยเกี่ยวกับนายลูกบุญธรรมผู้แสนโชคดีนี่หรือครับ"
"ไม่มี ฉันคุยกับเขาเพราะต้องการข้อมูลรอบด้าน ให้มองเห็นภาพใหญ่ของเรื่องทั้งหมดเท่านั้น" สารวัตรตอบ
"แปลว่านายอนาโตลาคิสไม่เกี่ยวข้องงั้นหรือครับ" ผู้หมวดถามต่อ
"มันยากที่จะลากเขาเข้ามาเกี่ยว เท่าที่ฉันเห็น เขาไม่มีแรงจูงใจ" ดราโก้พูดหลังจากหยุดคิดอยู่ชั่วขณะ
"ทำไมครับ เขาใกล้ชิดกับนายคิโรสนี่มากกว่าลูกสาวแท้ ๆ ซะอีก บางทีเขาอาจหวังจะได้อะไรมากกว่านี้ก็ได้ และพอรู้ว่าเมียนายคิโรสกำลังจะมีทายาทให้ เลยคิดกำจัดไงครับ"
"กำจัดโดยที่ยังไม่รู้น่ะหรือว่าคิโรสจะทิ้งอะไรไว้ให้" สารวัตรสวนกลับ "ให้ตายเถอะไอวานนี่นายจบจากโรงเรียนตำรวจมาได้ยังไงกัน จะบอกให้นะนายคงไม่สงสัยแบบนี้ถ้านายรู้ว่านายคริสตอฟ อนาโตลาคิสผู้นี้ได้รับและกำลังจะได้รับอะไรเพิ่มอีกบ้างจากทางตระกูลอนาโตลาคิสที่อุปการะเขามาน่ะ"
"ได้อะไรหรือครับ"
"เท่าที่รู้เขาได้รับมรดกจากพ่อที่ตายไปเป็นหุ้นส่วนในธุรกิจก่อสร้างและปิโตรเคมีของตระกูลเขาซึ่งมีหุ้นส่วนกับรัฐบาลอยู่สามเปอร์เซ็นต์ นี่ยังไม่รวมหุ้นส่วนในธุรกิจอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องซึ่งเป็นกิจการของครอบครัวเขาเองอีกนะ เพียงเท่าที่เขามีตอนนี้ต่อให้เขาใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายไปอีกสามชาติก็ยังไม่หมด นั่นยังไม่รวมถึงความจริงที่ว่าตาเฒ่าอนาโตลาคิสยังไม่ตายและยังไม่ได้แบ่งทรัพย์สมบัติและหุ้นในส่วนของตนให้ใคร แล้วรู้ไหมตาเฒ่านั่นมีทายาทเหลืออยู่ที่ใช้นามสกุลอนาโตลาคิสอยู่เท่าที่รู้นี่ก็แค่สองคน คือตัวเขากับอาเนสเตอร์ของเขา ส่วนอเล็กซิสลูกสาวนั่นแต่งงานเปลี่ยนนามสกุลไปหรือยังก็ไม่มีใครรู้ เท่าที่เห็นปู่ของเขาเหลือหลานในสายเลือดที่เห็นเป็นตัวเป็นตนอยู่คนเดียวก็คือมาดามวาลลาซคนนั้น"
"วาว" หมวดอลองโซ่ผิวปากหวิว พลางกลอกตา "มันก็น่าประทับใจอยู่หรอกนะครับสารวัตร แต่สารวัตรอย่าลืมสิครับว่าทรัพย์สมบัติของอนาโตลาคิสแม้จะมากแต่ก็แบ่งหลายส่วน และเมื่อเทียบแล้วก็ยังไม่เท่ากับของตระกูลคิริยาคอสไม่ใช่หรือครับ"
"ใช่" สารวัตรรับ "แต่ก็ไม่ได้กระจอกงอกง่อยขนาดที่ว่าจะเป็นแรงจูงใจให้คนซึ่งเป็นทายาท และไม่มีประวัติหนี้สินหรือเล่นการพนันจะต้องอยากได้สมบัติของตระกูลอื่นถึงขั้นต้องฆ่าคนตายเพื่อแย่งชิงหรอกนะ"
ผู้หมวดหนุ่มนิ่งคิดก่อนจะตอบออกมาพร้อมด้วยชื่อผู้ต้องสงสัยรายใหม่ของเขา
"ถ้างั้นมาดามวาลลาซนี่ก็เป็นคนที่น่าสงสัยที่สุดสิครับสารวัตร"
สารวัตรเหลือบมองหน้าคนพูดพลางส่ายศีรษะอย่างอ่อนใจในนิสัยชอบทึกทักและด่วนสรุป เขาครุ่นคิดอยู่ครู่ก่อนตัดสินใจตอบ
"ภาพที่ออกมามันดูเหมือนอย่างนั้น เมื่อไม่มีทายาทเพศชายของนายคิโรสที่ใช้นามสกุลคิริยาคอสอยู่ เธอก็จะเป็นทายาทเพียงคนเดียวของเขา และเราไม่ได้พูดถึงทรัพย์สินแค่ล้านสองล้าน แต่เป็นทรัพย์สินมูลค่าหลายพันล้านยูโร มันมากเกินพอที่จะเป็นมูลเหตุจูงใจสำหรับการฆาตกรรม"