วีรภัทราที่โดนป้านุชเรียกกลับบ้านเพราะรับรู้เรื่องราวมาจากคุณหญิงวิไลรัตน์ ในตอนแรกป้าก็โมโหที่เธอทำอะไรโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง แต่พอเห็นเธออุ้มท้องมาด้วย ก็ใจอ่อนขึ้นมาทันทีเพราะเห็นแก่เหลนคนแรกของบ้าน
 "หลานวีมานั่งนี่จ้ะ" ป้านุชแตะที่เบาะโซฟาเบา ๆ หลังจากเห็นหน้าวีรภัทราที่เดินเข้ามาอย่างอ่อนเพลียจากอาการแพ้ท้อง
 "ค่ะ" วีรภัทราตอบกลับสั้น ๆ แต่ยังคงไว้ซึ่งมารยาทอันงดงามที่ถูกป้านุชบ่มเพาะมาแต่เด็ก
 "ไหน ลองเล่าเรื่องให้ป้าฟังหน่อย ทำไมหลานวีถึงตัดสินใจแบบนั้น" ป้านุชถามกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
 "วี..." วีรภัทรารู้สึกฝืนใจที่จะต้องเล่าให้ป้านุชฟัง เพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยปรึกษาเรื่องความรักกับป้าเลยสักครั้ง
 "เล่ามาเถอะจ้ะ ป้าพร้อมรับฟังทุกอย่าง" ป้านุชพูดพลางยิ้มน้อย ๆ ไปด้วยเพื่อทำให้วีรภัทรารู้สึกผ่อนคลายขึ้น
 "คุณคินน์เข้าใจผิดเรื่องคุณนนท์ค่ะ เขาคิดว่าวีนอกใจ ทั้ง ๆ ที่วีไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลยค่ะ" วีรภัทราพูดความทุกข์ที่อยู่ในใจออกไปให้ป้านุชฟัง
 "แล้วหลานวีอธิบายให้คินน์ฟังหรือเปล่าจ้ะ" ป้านุชถามกลับทีละนิด
 "อธิบายแล้วค่ะ แต่คุณคินน์ไม่เชื่อวีเลย เอาแต่พูดจาด้วยอารมณ์ วีเลยคิดว่า หากพยายามทนอยู่กับสิ่งนี้ต่อไป วีคงไม่ไหวแน่ วีจึงเลือกที่จะเดินออกมาเองค่ะ" วีรภัทราพูดอธิบายพลางปาดน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจด้วยความรู้สึกเศร้าจับใจเพราะยังจำเหตุการณ์นั้นได้ดีไม่เคยลืม
 "หลานวีไม่คิดจะให้อภัยหรือแม้กระทั่งปรับตัวกับคินน์เลยใช่ไหมจ้ะ" ป้านุชยิงคำถามกลับไปอย่างตรงประเด็น
 "ก็ไม่เชิงค่ะ เพียงแต่วีไม่พร้อมที่จะคุยให้ชัดเจนตอนนี้" วีรภัทราพูดด้วยความสับสนที่มีอยู่ในใจออกไป
 "แล้วเมื่อไรล่ะที่จะพร้อม" ป้านุชถามกลับทันทีเพราะเห็นว่ายิ่งปล่อยทิ้งไว้นาน ปัญหาก็จะยิ่งแก้ยากขึ้นกว่าเดิม
 "ไม่นานหรอกค่ะ วีอยากคุยกับคุณคินน์หลังจากคลอดลูกแล้ว ตอนนี้วีอยากดูแลลูกให้ดีที่สุดก่อนค่ะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยเหตุผลที่ผ่านการคิดมาอย่างดีแล้ว
 "จ้ะ หวังว่าจะไม่สายเกินไปนะ" ป้านุชพูดสะกิดใจวีรภัทราไว้
 "ค่ะป้า" วีรภัทราตอบกลับเสียงนิ่ง ๆ แต่แววตายังคงแฝงไปด้วยความกังวลที่มีอยู่ในใจ
 "ป้าอยากเห็นหลานมีความสุขในทุกเส้นทางที่เลือกนะ ไม่ว่าจะเลือกอะไรป้ายังอยู่ตรงนี้" ป้านุชพูดย้ำให้วีรภัทราได้ยินเพราะเห็นสีหน้าของเธอแล้วก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา พลางลูบหัวด้วยความเอ็นดูไปด้วย
 "ค่ะป้า ขอบคุณมาก ๆ นะคะ" วีรภัทราตอบรับและไม่ลืมที่จะยิ้มให้ป้านุชสบายใจ
 "ไปเดินเล่นที่สวนหน้าบ้านกับป้ากันหลานวี" ป้านุชชวนวีรภัทราไปเดินเล่นเพื่อจะได้ผ่อนคลายและมีเวลาคิดทบทวนกับตัวเอง
 หลังจากเดินเล่นกันไปสักพัก วีรภัทราก็เริ่มชวนคุยก่อน เพราะเธอคิดไม่ตกเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับอัคราวิชญ์ ถึงแม้เธอจะตอบอย่างมั่นใจกับป้านุชว่าเธอจะแก้ปัญหาหลังคลอดลูก แต่ก็กังวลอยู่ดี กลัวจะเจอเรื่องอะไรก่อนที่จะได้วางแผนแก้ปัญหาจริง ๆ
 "ป้าคะ วีอยากขอคำปรึกษาหน่อยค่ะ" วีรภัทราพูดขึ้นกลางความเงียบและเสียงลมพัดผ่านอย่างแผ่วเบา
 "ปรึกษาเรื่องอะไรจ้ะหลานวี" ป้านุชถามกลับอย่างสนอกสนใจเพราะเป็นครั้งแรกที่วีรภัทราเอ่ยปากก่อนที่ป้าจะเสนอตัวให้คำปรึกษาเอง
 "คือ...วีไม่แน่ใจกับการต้องใช้ชีวิตร่วมกับคุณคินน์ค่ะ วีคิดว่าอาจจะเป็นเพราะเราโตมาในสิ่งแวดล้อมที่ต่างกัน เลยทำให้เราเข้าใจกันยากหรือเปล่าคะ" วีรภัทรายกประเด็นที่อาจจะมีความเป็นไปได้ว่าเป็นที่มาของปัญหานี้
 "ก็มีส่วนนะจ้ะ แต่ว่าคนเราก็ต้องรู้จักที่จะเรียนรู้และปรับตัว ดูอย่างปู่ธนเดชสิ แต่งงานกับบ้านคุณหญิงไม่ต่างจากที่หลานวีแต่ง แต่เพราะทิฐิและความถือตัว ยอมไม่ได้เลยทำให้ปัญหาที่แก้ได้กลายเป็นแก้ไม่ได้เลยนะ" ป้านุชชี้ความจริงให้วีรภัทราได้เห็น
 "ป้ากำลังจะบอกให้วียอมลดทิฐิที่มีอยู่ในใจเหรอคะ" วีรภัทราถามกลับอย่างตรงไปตรงมา
 "ถ้าหลานวีทำได้ ป้าก็จะดีใจมาก แต่เรื่องแบบนี้ป้าบังคับหลานไม่ได้หรอกจ้ะ" ป้านุชตอบตรง แต่ก็ยังสงวนท่าทีไว้นิดหนึ่ง
 "ค่ะ วีจะลองเก็บไปคิดดูค่ะ" วีรภัทราตอบกลับไปอย่างเข้าใจในเจตนาลึก ๆ ที่ป้านุชต้องการ
 "หลานวีเข้าบ้านไปกินข้าวกับป้าก่อนกลับนะจ้ะ" ป้านุชชวนวีรภัทรากินข้าวเย็นเพราะอยากบำรุงเหลน
 "ค่ะป้า" วีรภัทราตอบรับทันที
 ขณะที่ป้านุชและวีรภัทรากำลังเดินกลับเข้าบ้าน ในจังหวะที่วีจับลูกบิดประตูเพื่อเปิดนั้น ก็ได้ยินเสียงถากถางของผู้หญิงคนหนึ่งมาแต่ไกล
 "มีความสุขดีไหม" กัลย์กมลแหกปากและเดินเข้ามาประชิดตัววีรภัทรา พอป้านุชเห็นผู้หญิงร้ายคนเดิมที่คุ้นเคยเข้ามาหาเรื่องหลานของตัวเองก็รู้สึกทนไม่ได้ รีบเดินมาขวางด้านหน้าเพราะกลัวว่าจะได้รับอันตราย
 "มาทำอะไรที่นี่ ใครเชิญ" ป้านุชพูดตวาดกลับไปอย่างไม่ไว้หน้า
 "ไม่มีใครเชิญ แต่อยากมาสมน้ำหน้าให้กับคนที่ถูกผู้ชายทอดทิ้ง" กัลย์กมลพูดเยาะเย้ยเสร็จก็ขำจนท้องแข็ง พลางกุมท้องตัวเองไปด้วย
 "ไปกันหลานวี ไม่ต้องไปฟัง" ป้านุชที่เห็นกัลย์กมลพูดเหมือนคนบ้า ก็รีบหันไปจับมือวีรภัทราไว้ ส่วนวีก็พาป้าเดินเข้าบ้านทันที
 "เดี๋ยวก่อน ยังพูดไม่จบเลยนะ" กัลย์กมลพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดขึ้นมาเพราะเห็นว่าทำให้อีกฝ่ายโมโหไม่ได้
 "มีอะไรอีก" วีรภัทราที่เงียบมาสักพัก ก็หันไปพูดด้วยความรำคาญ แล้วก็กลับมาพาป้านุชไปยืนในมุมที่ไม่ต้องปะทะกับกัลย์กมลโดยตรง
 "ฉันก็มัวแต่อิจฉาที่วีได้แต่งงานกับคนรวย น่าจะมีชีวิตที่ดี แต่ที่ไหนได้ พนักงานในบริษัทนินทากันไปทั่วว่า วีถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว" กัลย์กมลพูดด้วยน้ำเสียงปนขำ พลางแสยะยิ้มไปด้วย
 "ฟังมาแค่ครึ่งเดียวก็เหมารวมไปหมด หูเบาจริง ๆ" วีรภัทราพูดตอกกลับใส่หน้ากัลย์กมลอย่างไม่สนใจอะไร
 "ทำมาเป็นเก๊ก คนเขารู้ความจริงกันหมดแล้ว" กัลย์กมลยังไม่ยอมลดละความพยายามในการทำลายความรู้สึกวีรภัทรา
 "ต้องการอะไรจากฉันอีก รอบที่แล้วก็ข่มขู่เรื่องภาพ รอบนี้จะเอาอะไรอีก" วีรภัทราพูดอย่างเหลืออด
 "ตลกจัง" กัลย์กมลพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วขำในลำคอ และก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย
 "เสียใจมากไหม ที่ไม่มีใครอยากเอาด้วย" กัลย์กมลพูดพลางใช้สายตาไล่มองเรือนร่างของวีรภัทราไปด้วย
 "ไหน ๆ ไม่เห็นเขามาง้อวีเลย" กัลย์กมลพูดต่อ พลางชะเง้อหน้าหาสามีของวีรภัทราไปด้วย และก็หันกลับมายิ้มเย้ยหยันใส่
 วีรภัทราที่รู้สึกขนลุกไปทั้งตัวเพราะสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เหมือนถูกโดนแก้ผ้าอยู่ตอนนี้ี คนอะไรช่างรู้จุดอ่อนเธอไปได้หมดซะทุกอย่าง
 "เป็นอะไร ทำไมไม่ตอบ" กัลย์กมลพูดแหย่วีรภัทรา หวังให้เธอแสดงท่าทางโกรธออกมา
 "เปล่า ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย" วีรภัทราพยายามพูดเสียงให้นิ่งที่สุดเพื่อไม่ให้กัลย์กมลจับความรู้สึกที่กลัวอยู่ลึก ๆ ของเธอได้
 "หึ" กัลย์กมลปล่อยเสียงจากลำคอและยิ้มมุมปากไปด้วย
 "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็กลับไปได้แล้ว ต่างคนต่างอยู่เถอะ" วีรภัทราพูดอย่างเหนื่อยใจ
 "ไม่ ฉันยังพูดไม่จบ วีเป็นคนทำลายชีวิตฉัน จะให้ฉันปล่อยไปได้ไง ต้องรู้จักโดนกระทำบ้าง" กัลย์กมลพูดอย่างกับตัวเองเป็นผู้เสียหาย ทั้ง ๆ ที่ตลอดมาวีรภัทราเป็นคนถูกกระทำ และไม่เคยคิดจะเอาเรื่องเพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนที่มีกันมานาน
 "แล้วแต่เลยละกัน" วีรภัทราพูดอย่างปลง ๆ กับการกระทำของกัลย์กมล
 วีรภัทราพูดเสร็จก็หันหลังจะเดินกลับเข้าบ้านไปพร้อมป้านุช พอก้าวขาไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกกัลย์กมลผลักจากด้านหลังจนล้มลง ป้าที่เห็นเหตุการณ์นั้นก็รีบก้าวขาเข้ามาแต่ก็ไม่ทันแล้ว ส่วนอัคราวิชญ์ที่ขับรถมาหาป้าเพราะต้องการจะขอโทษกับการกระทำที่ผิดไปแล้ว และเขาก็รู้สึกสำนึกผิดจริง ๆ จึงได้มาเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ทำให้เขาเดินเร็วเข้าไปกระชากกัลย์กมลให้ออกห่างจากตัวของวีรภัทราทันที
 "มาที่นี่ทำไม" อัคราวิชญ์พูดด้วยความโมโห พลางย่อตัวลงไปประคองวีรภัทราให้ยืนขึ้น และกำลังจะพาเธอไปขึ้นรถตัวเองเพื่อพาไปหาหมอ
 "เดี๋ยวก่อนสิ จะพาวีไปไหน" วีรภัทราโวยวายขึ้นมาพร้อมดันตัวอัคราวิชญ์ออก
 "จะพาไปหาหมอไง เมื่อกี้ล้มแรงมาก ไม่รู้ว่าลูกจะเป็นยังไงบ้าง" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงพลางก้มมองที่ท้องของวีรภัทราไปด้วย
 "ไม่ต้อง เดี๋ยววีไปเอง" วีรภัทราปฏิเสธทันควัน
 "ไม่ได้ ผมเป็นสามีของวีนะ" อัคราวิชญ์พยายามยกเหตุผลด้วยการอ้างสถานะความสัมพันธ์ของตัวเองขึ้นมา
 "ไม่จำเป็นหรอกค่ะ" วีรภัทราปฏิเสธอีกครั้ง ในขณะที่ป้านุชยืนมองอยู่นาน และทนไม่ไหว จึงพูดขึ้นว่า
 "หลานวีไปกับคินน์เถอะจ้ะ อย่าดื้อโดยไม่มีเหตุผลสิ" ป้านุชเตือนสติวีรภัทรา ทำให้เธอยอมไปแต่โดยดี
 กัลย์กมลที่ยืนมองอึ้งในเหตุการณ์เพราะไม่รู้ว่าวีรภัทราท้องอยู่ แต่ก็หมั่นไส้ในท่าทีที่วีแสดงออกไป จึงพูดกระแนะกระแหนขึ้นมา
 "ทำตัวเหมือนตัวเองสำคัญมากสินะ น่าสงสารผู้ชายจริง ๆ ที่ต้องมาเจอคนอย่างมึง" กัลย์กมลพูดใส่อารมณ์เสร็จก็ถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา
 "เดี๋ยวก่อนนะ พูดจาดี ๆ ไม่เป็นเหรอ" วีรภัทราพูดกลับพลางไม่เชื่อหูตัวเองเพราะสรรพนามที่ถูกกัลย์กมลเรียกเธอนั้นเปลี่ยนไป
 "พูดจาดีที่สุดแล้วนะ" กัลย์กมลพูดพลางยักคิ้วใส่วีรภัทรา
 อัคราวิชญ์ที่เห็นทั้งคู่ยังเถียงกันไม่จบ จึงแอบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดที่อัดเสียง แล้วก็ใช้คำพูดที่ล่อให้กัลย์กมลสารภาพความผิดที่ทำกับวีรภัทราเมื่อกี้
 "คุณกัลย์กมล ผมว่าเราก็อยู่ในวงการธุรกิจเดียวกัน แต่คุณไม่ปรานีกับภรรยาผมเลยนะ เมื่อกี้ก็ทำแรงไปนะครับ" อัคราวิชญ์พูดเปิดประเด็นอย่างมีชั้นเชิง
 "แรงตรงไหน แค่ผลักวีล้มเอง ไม่ได้ทำให้ถึงตายสักหน่อย" กัลย์กมลเถียงกลับ
 "ไม่ถึงตายได้ยังไงครับ วีท้องลูกของผมอยู่นะครับ" อัคราวิชญ์พูดต่อเพื่อให้กัลย์กมลโต้ตอบกลับมา
 "เรื่องนั้นฉันไม่รู้นะ คุณจะมากล่าวหาไม่ได้" กัลย์กมลเถียงกลับเพราะเรื่องนี้เธอไม่รู้จริง ๆ ทำให้อัคราวิชญ์รู้สึกเซ็งที่ลากไปถึงเรื่องนั้นไม่ได้ เลยหาประเด็นใหม่
 "แล้วที่คุณมาหาเรื่องวีที่นี่วันนี้ ไม่ใช่ต้องการจะทำร้ายหรือต้องการเอาวีให้ถึงตายเหรอ เมื่อกี้ผมเห็นนะว่าคุณกำลังจะตบภรรยาผม ถ้าผมมาไม่ทัน วีคงแท้งลูกผมไปแล้ว" อัคราวิชญ์พูดตรงประเด็นแบบไม่อ้อมค้อม
 "ก็ใช่ไง ถึงได้มา ฉันล่ะเกลียดจนถึงอยากให้มันตายเลยล่ะ แต่ที่ทำได้ก็มีแค่ผลักมันล้มและกระชากตบนี่แหละ เพราะถ้าทำมากกว่านี้ฉันก็ติดคุกน่ะสิ" กัลย์กมลพูดเผยธาตุแท้ออกมา
 "ยอมรับแล้วสินะ" อัคราวิชญ์และวีรภัทราพูดออกมาพร้อมกัน
 "แล้วไง" กัลย์กมลพูดออกมาอย่างไม่แยแส
 "ผมไม่น่าปล่อยให้คุณมาร่วมลงทุนกับโครงการในบริษัทผมเลย ทั้ง ๆ ที่ผมก็เห็นการกระทำแย่ ๆ ของคุณหลายอย่างที่ทำกับวี แต่ผมก็ยอมมองข้าม ไม่เอาเรื่องคุณ แต่ในเมื่อคุณทำมาขนาดนี้แล้ว เตรียมตัวรอทนายความที่ผมส่งไปได้เลย" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจังแบบเอาเรื่องกัลย์กมลอย่างถึงที่สุด
 "ไม่กลัวหรอก" กัลย์กมลพูดพลางแบะปากใส่ และก็ยักไหล่แบบไม่เกรงกลัว จากนั้นก็เดินสะบัดก้นไปขึ้นรถตัวเอง แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว
 "ไปกันครับวี เดี๋ยวค่อยจัดการเรื่องนี้กัน" อัคราวิชญ์พูดเสียงนุ่มนวลพลางพยุงตัววีรภัทราพาไปขึ้นรถเขา
 "เดี๋ยวไว้วีกลับมาหาป้าใหม่นะคะ" วีรภัทราหันหน้าไปบอกป้านุชก่อนเดินไป
 "ไว้ผมกลับมาเยี่ยมป้านุชใหม่นะครับ" อัคราวิชญ์พูดต่อจากวีรภัทราอย่างสุภาพ


พอถึงโรงพยาบาล อัคราวิชญ์ก็รีบอุ้มวีรภัทราไปห้องฉุกเฉินเพราะเธอเริ่มปวดท้องมากขึ้น เขายืนรอฟังอาการอย่างกระวนกระวายใจด้วยความเป็นห่วง เสียงของเหล่าพยาบาลต่างตะโกนกันอย่างเซ็งแซ่ เสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้าออกห้องฉุกเฉินทำเอาเขากังวลไปหมดเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในบ้าง จนกระทั่งพยาบาลเดินมาแจ้งว่า
 "เดี๋ยวจะพาคนไข้ย้ายไปห้องพักผู้ป่วยวีไอพี ตามที่คุณแจ้งไว้นะคะ" พยาบาลเดินออกมาพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
 "ครับ" อัคราวิชญ์ตอบรับได้เพียงเท่านั้น เพราะตอนนี้ใจเขาไปจดจ่ออยู่กับวีรภัทราเป็นหลัก
 เมื่ออัคราวิชญ์เดินเข้ามาในห้องพักก็เห็นวีรภัทรานอนหลับอยู่ พร้อมทั้งมีหมอและพยาบาลตรวจเช็ครอบสุดท้ายก่อนออกจากห้อง โดยหมอแจ้งให้เขาทราบถึงอาการที่น่าเป็นห่วงของเธอ ทำให้เขาทรุดนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงอย่างทุกข์ใจ
 หลังจากผ่านไป 1 ชั่วโมง วีรภัทราก็ตื่นขึ้นมาพร้อมด้วยอาการมึนงงและพยายามจะลุกขึ้นนั่ง อัคราวิชญ์ที่เห็นแบบนั้นจึงจับตัวเธอไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
 "วีนอนลงก่อนเถอะนะ หมอเพิ่งแจ้งว่าร่างกายวีอ่อนเพลียมาก ต้องพักผ่อนให้เยอะ ๆ นะ" อัคราวิชญ์พูดพลางจับมือวีรภัทราเบา ๆ พอเธอได้ยินคำพูดของเขาที่อธิบายให้ฟังเสร็จ ก็ยอมกลับลงไปนอนแบบเดิม
 "วี ผมมีเรื่องจะคุยด้วย" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แถมยังแสดงสีหน้าเคร่งเครียดออกมา จนวีรภัทราเริ่มรู้สึกกังวล เพราะเธอไม่คิดว่าเรื่องพวกนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้
 "คุณ... คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับวีเหรอคะ" วีรภัทราพูดตะกุกตะกักเล็กน้อย เพราะกลัวว่าอัคราวิชญ์จะพูดเรื่องหย่ากับเธอ
 "ผมขอโอกาสได้ไหมวี ผมอยากดูแลคุณกับลูกให้ดีที่สุด" อัคราวิชญ์พูดความในใจที่ชัดเจนออกไป
 "คือว่าวี..." วีรภัทรากำลังลังเลว่าควรจะตอบอัคราวิชญ์ยังไงดี ณัฐชานนท์ก็เปิดประตูห้องเข้ามาพอดี
 "คุยอะไรกันอยู่เหรอ" ณัฐชานนท์ที่เห็นท่าทางอึดอัดของคนทั้งคู่ จึงทักออกไปอย่างสบาย ๆ
 "ไม่มีอะไรค่ะ" วีรภัทรารีบบอกปฏิเสธ ทำเอาอัคราวิชญ์หันกลับไปมองหน้าเธอทันที
 "มี เกี่ยวกับนนท์ด้วย" อัคราวิชญ์ที่เห็นว่าวีรภัทราไม่กล้าพูดต่อหน้าณัฐชานนท์ก็รู้สึกฉุนเฉียว จึงพูดสวนขึ้น โดยไม่สนใจว่าเธอจะเห็นด้วยกับเรื่องนี้หรือไม่
 "ถ้าเกี่ยวกับผม ก็พูดมาได้เลย" ณัฐชานนท์พูดพร้อมวางท่าอย่างคนไม่เดือดร้อนอะไร จนอัคราวิชญ์ที่เห็นก็ได้แต่หมั่นไส้อยู่ในใจ ส่วนวีรภัทราที่ใจหล่นลงตาตุ่มเพราะกลัวว่าทั้ง 2 คนจะทะเลาะกันเกี่ยวกับเรื่องของเธอ จึงรีบพูดขึ้นมา
 "คุณคินน์คะ วีตกลงค่ะ แต่ว่ามีข้อแม้เล็กน้อย" วีรภัทรารีบชิงตอบคำถามก่อนหน้าที่อัคราวิชญ์ถาม
 "ได้ครับ ข้อแม้คืออะไรครับ" อัคราวิชญ์หันไปยิ้มบาง ๆ ให้วีรภัทราเพราะดีใจที่เธอตอบตกลง
 "ข้อแม้คือ วียังคงอยู่ที่เดิม ถ้าคุณคินน์อยากจะทำอย่างที่พูดไว้ก่อนหน้านี้ วีก็ไม่ติดอะไรค่ะ แต่ถ้าคุณไม่ตกลงทำตามนี้ ก็ถือว่าเรื่องที่คุยกันไว้ไม่เคยเกิดขึ้น" วีรภัทราพูดยื่นคำขาดออกมา
 "แต่ว่า..." อัคราวิชญ์ที่ตอนแรกดีใจกับคำตอบ ก็ต้องดีใจเก้อเพราะเขาไม่ชอบใจกับตัวเลือกที่วีรภัทราให้มามากนัก
 "ทำไมคะ ถ้าคุณไม่อยากทำ ก็ไม่เป็นไรนะคะ" วีรภัทราที่เห็นอาการลังเลของอัคราวิชญ์ เธอเลยเสนอทางออกที่จะไม่เป็นการบังคับอีกฝ่ายออกไป
 "ไม่ครับ ผมอยากทำ ผมทำได้ ตกลงครับ" อัคราวิชญ์เปล่งเสียงออกมาอย่าหนักแน่นเพื่อให้วีรภัทรามั่นใจในตัวเขาให้ได้ แม้วันนี้เธอจะยังไม่เชื่อใจเขาก็ตาม
 "ค่ะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยเสียงเรียบนิ่ง
 "ไหนมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับผม ทำไมไม่บอกมาล่ะ" ณัฐชานนท์ที่เห็น 2 คนกำลังคุยเรื่องอะไรก็ไม่รู้ แต่ดูเหมือนจะรู้กันแค่ 2 คน ก็ยิ่งทำให้เขาอยากรู้มากขึ้นไปอีก
 "ผมขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่า ผมจะกลับไปดูแลวีในฐานะสามีเหมือนเดิม เพราะฉะนั้นนนท์ควรจะรู้นะว่าต้องอยู่ตรงไหน ห้ามมาวุ่นวายกับวีอีก ต่อให้วียังคงจะพักที่คอนโดนนท์ก็ตาม" อัคราวิชญ์สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และพูดออกไปอย่างใจเย็นให้ได้มากที่สุด
 "ที่สำคัญ วีครับ ผมขอให้คุณไม่อนุญาตให้นนท์มาดูแลวีได้หรือเปล่าครับ" อัคราวิชญ์หันกลับมาสบตากับวีรภัทราด้วยสายตาที่เว้าวอน แล้วก็พูดขอร้องเธอไป หลังจากที่เมื่อกี้จ้องด้วยสายตาข่มขู่ณัฐชานนท์ไปเพราะไม่อยากให้เพื่อนตัวเองมาล้ำเส้นอีก
 "ค่ะ วีรับปากค่ะ" วีรภัทราที่มองกลับไปกลับมาระหว่างอัคราวิชญ์และณัฐชานนท์อยู่ ก็ตอบตกลงอย่างง่ายดายเพราะเธอไม่ต้องการให้มีปัญหากันอีก
 ณัฐชานนท์ที่รอฟังคำตอบจากวีรภัทรา ไม่ต่างจากอัคราวิชญ์ พอได้ยินคำตอบที่มาจากเธอพร้อมสายตาที่แน่วแน่ ก็ยิ่งทำให้เขาปวดใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ตรงข้ามกับอัคราวิชญ์ที่ยิ้มแป้นออกมาอย่างคนเก็บอาการดีใจไม่อยู่
 หลังจากทุกคนในห้องคุยเรื่องนี้จบ ก็พอดีกับที่พริมาเปิดประตูเข้ามา ทำให้ทุกคนที่อยู่ในภาวะตึงเครียดก่อนหน้านี้ ผ่อนคลายสีหน้าลงทันที ไม่ใช่ว่าพวกเขาอยากจะปิดบังพริม แต่ว่าแต่ละคนก็มีเหตุผลในตัวเอง สำหรับวีนั้นกลัวเพื่อนจะเป็นห่วง ส่วนคินน์ก็ไม่อยากโดนตอกหน้าหาว่าเป็นสามีที่ใจแคบ และนนท์ก็ไม่ชอบให้พริมมายุ่มย่ามเรื่องส่วนตัวของเขา
 "มีอะไรกันหรือเปล่า เห็นทำสีหน้าแปลก ๆ กันทุกคนเลยค่ะ" พริมาทักขึ้นมาเพราะแต่ละคนพยายามเก็บอาการกันอยู่
 "ปะ...เปล่าหรอก" วีรภัทรารีบพูดขึ้นจนไม่ได้ระวังการออกเสียงที่ทำให้พริมาขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความสงสัย
 "แน่นะ" พริมาถามย้ำกับวีรภัทรา
 "อืม..." วีรภัทราตอบกลับ พร้อมพยักหน้าเล็กน้อย
 หลังจากได้รับคำยืนยันจากวีรภัทราว่าไม่มีอะไรก่อนหน้านี้ พริมาก็เอ่ยถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วงขึ้นมา
 "แล้ววีเป็นไงบ้าง" พริมามองวีรภัทราด้วยสายตาที่เป็นห่วง พลางแตะไหล่เพื่อนเบา ๆ
 "ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก" วีรภัทราตอบด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายมากขึ้นเพราะพริมามองข้ามเรื่องเมื่อกี้ไปได้
 "หมอว่าไงบ้าง ลูกยังอยู่ดีใช่ไหม" พริมารัวคำถามใส่วีรภัทรา วีดีใจมากที่เพื่อนเป็นห่วงแต่ยิ้มออกมาได้เพียงเล็กน้อย ส่วนอัคราวิชญ์กับณัฐชานนท์ก็เขยิบไปนั่งที่โซฟา เพื่อปล่อยให้วีได้ใช้เวลากับเพื่อนได้อย่างเต็มที่ แต่พวกเขาก็ไม่ได้นั่งติดกันเพราะความบาดหมางที่มีอยู่ในใจ
 "หมอบอกว่าลูกปลอดภัยดี ช่วงนี้เราคงพักผ่อนไม่เพียงพอจริง ๆ นั่นแหละ แต่เราไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่ช้ำในเล็กน้อย เราก็ต้องระวังตัวอย่าให้ล้มอีก" วีรภัทราพูดอธิบายไปตามความจริง
 "โล่งอกไปทีนะ" พริมาถอนหายใจออกมาอย่างไม่ปิดบังเพราะกังวลว่าหลานจะเป็นอะไรไป ถ้าไม่ใช่เพราะกัลย์กมลมาทำร้ายกัน วีรภัทราคงไม่ต้องมานอนโรงพยาบาลแบบนี้หรอก แค่คิดความแค้นก็ลุกโชนขึ้นในใจของพริมทันที
 "ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" ณัฐชานนท์ที่เห็นจังหวะขอตัวได้ จึงพูดแทรกขึ้นมากลางบทสนทนาของ 2 สาว
 วีรภัทราเลื่อนสายตาไปมองหน้าณัฐชานนท์ แล้วตอบกลับอย่างเฉย ๆ ว่า "อ๋อ... ค่ะ"
 ณัฐชานนท์ที่เห็นความเฉยเมยผ่านสายตาของวีรภัทรา ก็ทำให้เขาลุกขึ้นเดินคอตกออกจากห้องไปด้วยความเสียใจ ส่วนพริมาที่พอมองความรู้สึกของเพื่อนออก จึงขอตัวกลับบ้านเช่นกัน แล้วยิ่งได้รู้ถึงความตั้งใจที่อัคราวิชญ์อยากจะแก้ตัวกับวี ก็อยากเปิดโอกาสนั้นเพื่อให้เพื่อนได้มีเวลาปรับความเข้าใจกับสามี
 เมื่อเพื่อนของทั้งคู่ออกจากห้องพักคนไข้ไปแล้ว อัคราวิชญ์ที่นั่งสังเกตมานาน ก็เริ่มชวนวีรภัทราคุย
 "วีหิวไหมครับ" อัคราวิชญ์เริ่มถามด้วยคำถามง่าย ๆ ก่อน
 "นิดหน่อยค่ะ" วีรภัทราตอบเสียงอ้อมแอ้ม
 "อยากทานเลยไหมครับ เดี๋ยวผมโทรแจ้งให้" อัคราวิชญ์ถามวีรภัทราด้วยความใส่ใจ
 "ก็ได้ค่ะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยเสียงที่อ่อนลง
 "ครับ" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเพราะดีใจที่วีรภัทรายอมคุยด้วย
 พออาหารอ่อน ๆ มาถึง อัคราวิชญ์ที่อยากดูแลวีรภัทรามานาน จึงรีบจัดแจงและหยิบช้อนตักอาหารป้อนให้เธอ แต่เขากลับโดนเธอปฏิเสธเสียงแข็ง
 "วีทำเองได้ค่ะ" วีรภัทราที่วางตัวไม่ถูก จึงรีบห้ามอัคราวิชญ์ไว้ ทำให้เขาทำหน้าเจื่อนลง ในหัวเขาได้เข้าใจไปแล้วว่าที่เธอยอมตกลงให้เขาดูแลก็เพราะยอมกันแล้ว แต่กลับไม่ใช่เพราะเห็นท่าทีที่เธอแสดงออกกับเขาตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก
 "ก็ได้ครับ" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงหงอย ๆ ออกไป และเขาก็ต้องกลับไปนั่งที่โซฟาตัวเดิมเพราะถูกวีรภัทราสั่งด้วยการชี้ให้เขาไปนั่งไกล ๆ
 หลังจากวีรภัทราจัดการอาหารมื้อนี้เสร็จ เธอก็กลับมาทำตัวอึดอัดกับอัคราวิชญ์อีกครั้งเพราะตอนนี้เธอไม่มีอะไรให้จดจ่อเหมือนกับตอนกินข้าว ทำให้เขาที่กำลังมองเธออยู่เกิดความประหม่าขึ้นมา แต่เขาก็ไม่ละทิ้งเธอไปไหน แต่ตัดสินใจเปลี่ยนอิริยาบถด้วยการหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเลขาส่วนตัวเพื่อจัดการเรื่องงาน
 "คุณช่วยจัดตารางงานใหม่ให้ผมด้วย ถ้าวันไหนที่ผมไม่จำเป็นจะต้องเข้าบริษัท กรุณาแจ้งล่วงหน้า เพราะผมมีสิ่งที่ต้องทำตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป" อัคราวิชญ์พูดคำสั่งอย่างชัดถ้อยชัดคำ
 วีรภัทราที่นั่งฟังอยู่ก็ลอบสังเกตเห็นท่าทางจริงจังของอัคราวิชญ์ด้วยความสนอกสนใจโดยไม่รู้ตัว เธอเผลอมองเพลินจนเขาสังเกตเห็น ก็หลุดยิ้มออกมาอย่างดีใจ เพราะเขาไม่ได้เห็นแววตาเธอแบบนี้มานาน พอเธอรู้ตัวว่าถูกเห็นเข้าก็รีบหลบตา แล้วหันไปมองทางอื่นแทน
 พออัคราวิชญ์คุยธุระเสร็จก็เดินเข้ามานั่งข้างเตียงที่วีรภัทรานั่งอยู่ เขานั่งมองและเริ่มคุยกับเธออย่างจริงจัง จนเธอไปไม่เป็น และไม่รู้ว่าจะต้องตอบยังไง มีเพียงแค่ความรู้สึกสับสนผสมปนเปกันไปหมด
 "ถึงผมจะมาดูแลวีด้วยความเต็มใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมยอมรับในตัวคุณขนาดนั้นนะ เพราะผมเห็นแก่ผู้ใหญ่ทั้ง 2 ฝ่าย" อัคราวิชญ์ไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดแบบนี้ออกไป แต่เพราะความกลัวที่อยู่ในใจของเขาบีบบังคับให้เขาต้องอ้างเรื่องผู้ใหญ่ขึ้นมาเพื่อไม่ให้วีรภัทราหนีไปไหนได้อีก และเขาก็รู้ว่าตัวเองทำผิดกับเธอไว้มาก แต่ในใจลึก ๆ ก็ยังไม่แน่ใจว่าเธอจะยอมกลับมาอยู่กับเขาไหม ส่วนเธอที่นั่งฟังอยู่ก็จุกในอกอย่างบอกไม่ถูก
 "วีก็คงคิดแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหมครับ เพราะวีก็คงไม่ได้เต็มใจที่จะให้ผมดูแลอยู่แล้ว" อัคราวิชญ์พูดเองเออเอง โดยไม่สนใจที่จะฟังคำตอบจากวีรภัทราจริง ๆ
 "ค่ะ" วีรภัทราที่เงียบไปนานเพราะสับสนกับท่าทีอัคราวิชญ์ที่เปลี่ยนไป เธอไม่เห็นจะเข้าใจเจตนาที่แท้จริงของเขาเลยสักนิด จึงได้แต่ตอบกลับออกไปเบา ๆ แล้วแอบน้ำตาคลอเบ้าอยู่คนเดียว
 "เราเข้าใจตรงกันแล้วนะ งั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ผมจะย้ายเข้าไปอยู่คอนโดเดียวกับวีนะครับ" อัคราวิชญ์บอกแผนการแรกออกไปอย่างเป็นเรื่องปกติ
 "อะไรนะคะ ทำไมคุณต้องย้ายมาด้วย แค่มาช่วงกลางวันก็พอค่ะ" วีรภัทราตกใจกับคำพูดของอัคราวิชญ์ จึงรีบพูดออกไป
 "ทำไมล่ะ หน้าที่สามีก็ต้องดูแลภรรยาตลอดเวลาไม่ใช่หรือไงครับ" อัคราวิชญ์ถามวีรภัทรากลับไปอย่างง่ายดาย จนเธอทำหน้าไม่ถูก
 "ก็... ใช่ค่ะ แต่ว่า..." วีรภัทราพยายามนึกเหตุผลที่จะมาอ้างกับอัคราวิชญ์ แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก ทั้งยังกังวลกับคำพูดล่าสุดที่บอกว่าทำเพื่อผู้ใหญ่ทั้ง 2 ฝ่ายอีก แล้วนี่คือสิ่งที่เขาอยากขอแก้ตัวจริง ๆ เหรอ เธอได้แต่คิดอยู่กับตัวเอง
 "ไม่มีแต่ เอาตามนี้แหละครับ" อัคราวิชญ์พูดจาเอาแต่ใจตัวเอง จนวีรภัทราก็ได้แต่ยอมจำนนให้เขาได้ทำตามที่เขาต้องการ
 อัคราวิชญ์ที่กลับมาเตรียมเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่บ้านหลังจากวีรภัทราหลับไปแล้ว ก็พลันนึกไปถึงเรื่องราวในจดหมายที่นันทิชาย้ำไว้ ให้เขาไปหาคนใหม่ อีกทั้งแม่เขาก็อีกคนที่บอกให้เขาตระหนักถึงคุณค่าของคนที่อยู่ร่วมกัน ต่อให้เขาจะรู้ดีอยู่แก่ใจว่า ทุกอย่างที่ทุกคนพยายามบอกเขานั้นมีเหตุผลและควรที่จะทำตาม แต่เขาก็รู้สึกว่า นั่นเป็นแค่ความรู้สึกของเขาแค่ฝ่ายเดียว เขาไม่แน่ใจในความรู้สึกของวีรภัทราด้วยซ้ำ เขาจึงพูดออกตัวไปก่อนเพราะกลัวจะเสียใจ
 ส่วนวีรภัทราที่อัคราวิชญ์เข้าใจว่านอนหลับไปแล้ว แต่ความจริงเธอแกล้งหลับเพื่อให้เขากลับบ้าน ก็ลืมตาขึ้นหลังจากเธอได้ยินเสียงประตูห้องปิดลง เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นและกระเถิบนั่งให้เรียบร้อย จากนั้นเธอก็นั่งจมอยู่กับความคิดว่า ความหมายของคำว่าทิฐิที่ป้านุชบอก มันคืออะไรกันแน่ แล้วยิ่งโดนคำพูดที่ชวนให้เธอคิดมากจากสามีตัวเองก็ทำให้เธอสับสนมากกว่าเดิมไปอีก
 "ลูกจ๋า แม่รักลูกมากนะคะ แม่มีหนูคนเดียวนะ เป็นกำลังใจให้แม่ด้วยนะจ้ะ" วีรภัทราพูดอย่างอ่อนโยน พลางลูบที่ท้องไปด้วย จากนั้นน้ำตาเธอก็รื้นขึ้นมา ไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่เป็นเพราะเธอรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวที่อยู่ภายในใจต่างหาก


My love was as cruel as the cities I lived in
Everyone looked worse in the light
There are so many lines that I've crossed unforgiven
I'll tell you the truth, but never goodbye
ความรักที่ผ่านมามันช่างโหดร้ายเหมือนดั่งเมืองที่ฉันอาศัยอยู่
ผู้คนต่างดูแย่ท่ามกลางแสงไฟที่สาดส่อง
หลาย ๆ ครั้งที่ฉันเคยทำผิดพลาดไปอย่างไม่น่าให้อภัย
ฉันจะบอกความจริงกับคุณนะ แต่จะไม่มีวันบอกคำอำลา
I don't wanna look at anything else now that I saw you
I don't wanna think of anything else now that I thought of you
I've been sleepin' so long in a 20-year dark night
And now I see daylight, I only see daylight
ฉันไม่ต้องการมองสิ่งอื่นใดแล้ว เมื่อฉันมองเห็นคุณ
ฉันไม่ต้องการคิดถึงเรื่องใดแล้ว เมื่อฉันคิดถึงคุณ
ฉันตกอยู่ในห้วงราตรีอันแสนมืดมิดมานาน 20 ปี
แต่ตอนนี้ฉันมองเห็นแสงตะวันแล้วนะ ฉันเห็นเพียงแค่แสงตะวัน
Luck of the draw only draws the unlucky
And so I became the butt of the joke
I wounded the good and I trusted the wicked
Clearin' the air, I breathed in the smoke
เวลาเสี่ยงโชคฉันมักจะพบเจอแต่กับความโชคร้าย
เพราะอย่างนั้นฉันจึงกลายเป็นตัวตลกที่ทุกคนหัวเราะเยาะใส่
ฉันทำร้ายคนที่ดีกับฉันแต่กลับไปเชื่อใจคนที่ไม่หวังดี
เพื่อที่จะทำให้อากาศกลับมาบริสุทธ์อีกครั้ง ฉันจำต้องสูดดมควันเข้าไป
Maybe you ran with the wolves and refused to settle down
Maybe I've stormed out of every single room in this town
Threw out our cloaks and our daggers because it's morning now
It's brighter now, now
บางทีคุณอาจจะเคยวิ่งรวมอยู่กับฝูงหมาป่า
และปฏิเสธที่จะปักหลักลงที่ใดสักแห่ง? ตรงนี้เราตีความว่า ผู้ชายคนนี้อาจจะเคยเป็น
คนที่เจ้าชู้มาก่อนและไม่เคยคิดที่จะหยุดชีวิตอยู่ที่ใครค่ะ
บางทีฉันอาจจะเคยเดินออกจากทุก ๆ ห้องในเมืองนี้ด้วยความเกรี้ยวกราด
โยนอาวุธและผ้าคลุมของพวกเราทิ้งเถิดนะ เพราะเวลารุ่งอรุณได้มาถึงแล้ว
ตอนนี้สว่างไสวขึ้นแล้วนะ
I don't wanna look at anything else now that I saw you
(I can never look away)
I don't wanna think of anything else now that I thought of you
(Things will never be the same)
I've been sleeping so long in a 20-year dark night
(Now I'm wide awake)
And now I see daylight (Daylight), I only see daylight (Daylight)
I only see daylight, daylight, daylight, daylight
I only see daylight, daylight, daylight, daylight
ฉันไม่ต้องการมองสิ่งอื่นใดแล้ว เมื่อฉันมองเห็นคุณ
(ไม่สามารถละสายตาจากคุณได้เลย)
ฉันไม่ต้องการคิดถึงเรื่องใดแล้ว เมื่อฉันคิดถึงคุณ
(ทุกสิ่งแปรเปลี่ยนไปตลอดกาล)
ฉันตกอยู่ในห้วงราตรีอันแสนมืดมิิดมานาน 20 ปี
(ตอนนี้ฉันตื่นขึ้นมาแล้วล่ะ)
ตอนนี้ฉันมองเห็นแสงตะวันแล้วนะ เห็นเพียงแค่แสงตะวัน
ฉันมองเห็นเพียงแสงตะวัน
เห็นเพียงแค่แสงตะวัน
And I can still see it all (In my mind)
All of you, all of me (Intertwined)
I once believed love would be (Black and white)
But It's golden (Golden)
และฉันยังคงเห็นภาพทุกอย่างอยู่ในใจของฉัน (ในใจของฉัน )
ทั้งคุณและฉันเราผูกพันกันเป็นหนึ่ง (ผูกพันกันเป็นหนึ่ง)
ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่าความรักจะเป็นเพียงสีขาวและสีดำ (สีขาวและสีดำ)
แต่มันกลับเปล่งประกายเป็นสีทอง (เป็นสีทอง)
And I can still see it all (In my head)
Back and forth from New York (Sneaking in your bed)
I once believed love would be (Burning red)
But it's golden
Like daylight, like daylight
Like daylight, daylight
และภาพทุกอย่างยังคงชัดเจนอยู่ในความคิดของฉัน (ในความคิดของฉัน )
เดินทางไปและกลับจากนครนิวยอร์ค ( แอบย่องขึ้นไปบนเตียงของคุณ )
ครั้งหนึ่งฉันเคยเชื่อว่าความรักจะแผดเผาและร้อนแรงดั่งสีแดง (ร้อนแรงดั่งสีแดง )
แต่มันกลับเปล่งประกายเป็นสีทอง
เหมือนดั่งแสงตะวัน
I don't wanna look at anything else now that I saw you
(I can never look away)
And I don't wanna think of anything else now that I thought of you
(Things will never be the same)
I've been sleeping so long in a 20-year dark night
(Now I'm wide awake)
And now I see daylight ( I see daylight), I only see daylight (Daylight)
I only see daylight, daylight, daylight, daylight
I only see daylight, daylight, daylight, daylight
ฉันไม่ต้องการมองสิ่งอื่นใดแล้ว เมื่อฉันมองเห็นคุณ
(ไม่สามารถละสายตาจากคุณได้เลย)
ฉันไม่ต้องการคิดถึงเรื่องใดแล้ว เมื่อฉันคิดถึงคุณ
(ทุกสิ่งแปรเปลี่ยนไปตลอดกาล)
ฉันตกอยู่ในห้วงราตรีอันแสนมืดมิิดมานาน 20 ปี
(ตอนนี้ฉันตื่นแล้วล่ะ)
ตอนนี้ฉันมองเห็นแสงตะวันแล้วนะ เห็นเพียงแค่แสงตะวัน
ฉันมองเห็นเพียงแสงตะวัน
เห็นเพียงแค่แสงตะวัน
I only see daylight, daylight, daylight, daylight (Ah)
(And I can still see it all)
I only see daylight, daylight, daylight, daylight
(And I can still see it all, back and forth from New York)
I only see daylight, daylight, daylight, daylight
(I once believed love would be burning red)
ฉันมองเห็นแค่เพียงแสงตะวัน
(และฉันยังคงมองเห็นทุก ๆ อย่าง)
ฉันมองเห็นเพียงแค่แสงตะวัน
(ยังคงจดจำได้ทุก ๆ อย่าง เดินทางไปและกลับจากนครนิวยอร์ค)
เห็นเพียงแค่แสงตะวัน
(ครั้งหนึ่งฉันเคยเชื่อว่าความรักจะแผดเผาและร้อนแรงดั่งสีแดง)
Like daylight
It's golden like golden
You gotta step into the daylight and let it go
Just let it go, let it go
เหมือนดั่งแสงตะวัน
เปล่งประกายเป็นสีทอง
คุณต้องก้าวออกไปสู่แสงตะวันและปล่อยอดีตไป
แค่ปล่อยอดีตไป.. ปล่อยมันไป
I wanna be defined by the things that I love
Not the things I hate
Not the things I'm afraid of, I'm afraid of
Or the things that haunt me in the middle of the night
I, I just think that
You are what you love
ฉันอยากจะถูกนิยามด้วยสิ่งที่ฉันรัก
ไม่ใช่สิ่งที่ฉันเกลียด
ไม่ใช่สิ่งที่ฉันหวาดกลัว
หรือสิ่งที่หลอกหลอนฉันในยามค่ำคืน
ฉันแค่คิดว่า...
คุณคือสิ่งที่คุณรัก
.
.
.
?
( ขอขอบคุณ"ข้อมูลอ้างอิง" จาก แปลเพลง Daylight -ศิลปิน Taylor Swift โดย
cruelsummer // 6th October 2020, 5:30 pm

นิมนิม เปิดเพลงโปรดที่ชื่นชอบจากโทรศัพท์มือถือผ่านสู่หูฟังทั้งสอง ในขณะที่เธอกำลังออกกำลังกายด้วยอุปกรณ์ ณ บึงสวาง ซึ่งเป็นชื่อของอ่างเก็บน้ำขนาดเล็กสถานที่ซึ่งมีทิวทัศน์อันงดงามของอำเภอแห่งนี้ เพลงที่กำลังฟังเพลงนี้.... ทำให้หญิงสาวในวัยย่างสู่อายุ 53 ปีผู้ซึ่งมีผมที่ยาวสลวยสีน้ำตาลโค้กปรกแผ่นหลัง อดประหวัดใจคิดไปถึงดวงตาที่แสนอบอุ่นและอ่อนโยนเสมอของณนนท์ พระเอกหนุ่มโสดเจ้าเสน่ห์แห่งละครทีวีไทย ผู้ซึ่งยังคงสามารถรักษามาตรฐานของรูปร่าง หน้าตา รวมทั้งอุปนิสัยที่ดีเอาไว้ได้อย่างมั่นคง สำหรับการทำงานในแวดวงบันเทิงไทย
ถึงแม้ว่าในปีพุทธศักราช 2566 นี้จะทำให้เขามีอายุย่างเข้าสู่วัย 45 ปีเต็มแล้วก็ตาม
นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับพระเอกแถวหน้าฟ้าบันเทิงเมืองไทยเช่นเขา
หลังจากที่นิมนิมได้เขียนข้อความส่วนตัวเมื่อช่วงปลายปีที่แล้ว ส่งไปถึงณนนท์ผ่านอินสตาแกรมส่วนตัวของพระเอกเจ้าเสน่ห์ เธอก็ต้องเผชิญกับสภาพของสถานการณ์เศรษฐกิจในประเทศไทยในยุคที่เชื้อโควิท-19 ได้แพร่กระจายไปทั่วทุกมุมโลกรวมทั้งในเมืองไทยจนทำให้มีผู้คนเจ็บป่วย ติดเชื้อ และล้มตายไปเป็นจำนวนมากในช่วงสามปีติดๆกันมานี้
เพราะครอบครัวของนิมนิมซึ่งได้สูญเสียคุณพ่อและคุณแม่แบบปีชนปีต่อๆกันไปแล้วนั้น มีเสาหลักสำคัญของครอบครัวเหลือเพียง "น้องชายคนเดียวของเธอ"เท่านั้น ผู้ซึ่งทำงานประจำในมหาวิทยาลัยขอนแก่น แล้วยังต้องทำธุรกิจเล็กๆ ที่ลงทุนไม่เกินล้านบาทเพื่อสร้างรายได้เพิ่มให้กับค่าใช้จ่ายจิปาถะของทุกคนในครอบครัว ทั้งนี้ ก็เพราะสามปีที่เกิดการระบาดของเชื้อโควิท-19นั้น "ธุรกิจร้านอาหาร" ซึ่งขายดีที่สุดในอำเภอย่านนี้รวมทั้งมีรายได้ที่ดีมาตลอด 10 ปีของครอบครัวต้องปิดตัวลงเป็นพักๆ จนทุนสะสมเพื่อหมุนเวียนค่อยๆหมดเกลี้ยงไปพร้อมๆกับการทะยอยขายรถยนต์ในบ้านต่อๆกันไป ทีละคันๆ จนรถยนต์ส่วนตัวทั้งรถแวนและรถเก๋งหมดไป 4 คัน!!!!!!
" You gotta step into the daylight and let it go
Just let it go, let it go
คุณต้องก้าวออกไปสู่แสงตะวันและปล่อยอดีตไป
แค่ปล่อยอดีตไป.. ปล่อยมันไป "
นิมนิม ฮัมเพลงท่อนนี้ทั้งภาษาอังกฤษและภาษาไทย ในขณะที่ใบหน้าคมคายอ่อนโยนอยู่
เสมอของณนนท์ลอยเด่นชัดอยู่ในใจของเธอ แววตาของหญิงสาววัยกลางคนที่ยังดูอ่อนเยาว์เหมือนหญิงสาวอายุประมาณ 30ปีเศษๆ เริ่มเศร้าหมอง..... เมื่อเผลอปล่อยใจล่องลอยไปกับความคิดในความเป็นจริงที่ย้ำเตือนเธอเสมอมาว่า...
" เขาคงไม่มีวันได้พบเจอกับเราอีกสักครั้ง
ไม่ว่าเราจะรักและคิดถึงเขาคนเดียวมากแค่ไหนก็ตาม เฮ๊อ!!!!!.....
นี่ไงหล่ะ! เหตุผลที่ชั้นกลัวความรัก กลัวที่จะรักใครสักคนแล้วถลำลึกเข้าไป ทุกวันๆ จนจิตใจยอมเป็นทาสแห่งความรัก แล้วก็ต้องพบกับจุดจบอันมิอาจคาดเดา แต่ทำร้ายชีวิตและจิตใจของมนุษย์ได้อย่างแสนสาหัสสากรรจ์ "
นิมนิม พูดในใจตนเองคล้ายๆกับกำลังส่งกระแสของความคิดไปถึงชายหนุ่มวัย44ย่าง45ปี
ผู้ที่เป็นบุรุษหนุ่มโสดเพียงคนเดียวที่อยู่ในความรู้สึกแสนพิเศษของเธอมาตลอดระยะเวลา
2 ปีกว่า
" 我的快乐就是想你 😳❤
ความสุขของฉันก็คือการคิดถึงคุณ
最好别在见 😢
ดีที่สุด คือการไม่ต้องพบเจอกันอีก
现在 我也不知道我在等谁.
[xiànzài wǒ yě bù zhīdào wǒ zài děng shuí]
ตอนนี้..ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันรอใครอยู่.....
如果最后是你
晚一点也没关系
ถ้าตอนสุดท้ายเป็นเธอ
ช้านิดหน่อยก็ไม่เป็นไร "
หญิงสาวค่อยๆ หยุดอุปกรณ์ออกกำลังกายแล้วก้าวออกจากเครื่องเล่นนั้น เพื่อเดินตรงไป
ยังริมฝั่งน้ำของบึง พร้อมๆกับกดหา "คำคมภาษาจีน" 中国语录 ในกูเกิ้ล
เพื่อกดเลือกอ่านบทที่เธอชื่นชอบ เธอเดินช้าๆ ก่อนที่จะหยุดยืนอยู่ใต้ต้นปาริชาติต้นหนึ่ง
ซึ่งเธอสังเกตุเห็นว่ามันมีเพียงต้นเดียวเท่านั้นบนสันบึงแห่งนี้ ตอนนี้ต้นปาริชาติกำลังออกดอกสีส้มอมแดงเข้มบานสะพรั่ง งดงามเหลือเกิน..... งดงามดุจดั่งต้นปาริชาติบนแดนสวรรค์!
ตอนนั้นเธอได้รับอุบัติเหตุครั้งรุนแรงที่สุดในชีวิต!!!! จากการตกรถเมล์ตรงป้ายรถเมล์ กลางถนนที่ด้านหน้าห้างสรรพสินค้าเมเจอร์รัชโยธิน ต่อจากนั้นเธอต้องเข้าแอดมิดในโรงพยาบาลพระนั่งเกล้าจากสาเหตุเลือดคั่งในสมองซีกซ้ายด้านหลังถึงครึ่งซีก!!!! นิมนิมต้องนอนรักษาตัวในโรงพยาบาลอย่างโดดเดี่ยวเพื่อดูดเลือดที่คั่งในสมองออกจนหมด ในขณะที่ลูกชายวัยยังเด็กมากนักสำหรับการใช้ชีวิตเพียงสามคนในคอนโดย่านท่าน้ำนนท์เพราะแม่นอนป่วยหนักอยู่ในโรงพยาบาล
หลังจากออกจากโรงพยาบาล นิมนิมต้องมานอนพักฟื้นร่างกายตามคำแนะนำของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางสมองแห่งประเทศไทย ในช่วงปลายปีพุทธศักราช 2554 ซึ่งกำลังเกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ที่สุดทั่วบริเวณกรุงเทพมหานครและเมืองปริมณฑลโดยรอบ นิมนิมรู้ตัวเองดีว่า.....ในเวลานั้นเธอเพียงลำพังย่อมไม่สามารถที่จะปกป้องดูแลบุตรชายตัวน้อยวัยประถมทั้งสามคนของเธอได้เอง แต่เป็นลูกๆต่างหากเล่า ที่พยายามทำอาหารง่ายๆ เช่น ทอดไข่ ต้มข้าวต้ม แล้วช่วยกันยกมาป้อนให้แม่ได้กินอาหารบนเตียงนอนในห้องเช่าคอนโดที่อยู่รวมกันสี่คนแม่และลูกๆ
หลังจากนั้น นิมนิมจึงตัดสินใจ "ขอเขียนใบลาออก" จากการเป็นพนักงานระดับผู้บริหารของบริษัท(มหาชน)ซึ่งทำงานด้านการบริหารอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทย ในขณะที่เธอกำลังจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้ไปดูแลอสังหาริมทรัพย์ที่มีมูลค่าสูงขึ้นในเมืองที่นักท่องเที่ยวต่างชาติมาพักอาศัย
แล้วเธอก็ตัดสินใจโทรศัพท์ไปขอร้อง "คุณพ่อผู้ให้กำเนิดลูกชายสามคน" เพื่อขอให้เขาขับรถยนต์จากขอนแก่นมานนทบุรี เพื่อรับตัวบุตรทั้งสามคนพร้อมสิ่งของจำเป็นให้ย้ายกลับไปเรียนหนังสือต่อในจังหวัดขอนแก่น เพื่อรอคอยเธอให้สะสางหน้าที่การงานรวมทั้งคดีความที่ประสบอุบัติเหตุในครั้งนี้ให้เรียบร้อย ก่อนที่เธอจะขนย้ายสิ่งของเดินทางกลับไปอยู่ที่ขอนแก่นในบ้านของคุณพ่อคุณแม่ของเธอ หลังจากนั้นเธอจึงได้ไปขอรับตัวบุตรชายทั้งสามจากอดีตสามีเพื่อกลับมาอยู่ด้วยกันสี่คนแม่และลูกๆที่บ้านของคุณตาคุณยายผู้ซึ่งรักและเป็นห่วงหลานชายที่ยังเด็กไม่แพ้ "ผู้เป็นแม่" คือนิมนิม


กามนิต -วาสิฏฐี (ภาคสวรรค์)
ตอนที่ 24 ต้นปาริชาติ
"...ครั้นแล้วช่องเขาก็เลี้ยวหักมุมสองสามแห่ง และในทันใดนั้นก็เป็นช่องว่างขึ้น ดูบริเวณรอบตัว เห็นเป็นหุบเขาลึก มีหินผาสกัดกั้นไว้ด้วยยอดสูงลิบลิ่วดูเหมือนจดขอบสวรรค์ กลางหุบเขามีไม้ประหลาดต้นหนึ่ง ลำต้นและกิ่งเรียบรื่นเป็นสีแดงดั่งแก้วประพาฬ ใบแกมเหลืองแก่มีดอกแดงเข้มส่งสีรุ่งโรจน์ราวกับจะลุกไหม้ เหนือยอดชะง่อนผาและยอดไม้นั้น เป็นท้องฟ้าสีน้ำเงินแก่ จะหาเมฆสักก้อนก็ไม่มี เสียงทิพยดนตรีไม่แล่นมาถึงได้พอ แต่ว่าในอากาศยังสะเทือนอยู่ ประหนึ่งว่าเป็นกระเส็นกระสายของคลื่นเสียงดนตรีที่เคยได้ยินมานานแล้ว แต่ระลึกเสียงได้ลาง ๆ ในหุบเขานั้น มีสีสันก็เพียงสาม คือสีน้ำเงินแก่ของท้องฟ้า สีเขียวของหิน และสีแดงประพาฬของต้นไม้ และมีกลิ่นหอมเป็นกลิ่นเดียว กลิ่นหอมอันน่าพิศวงไม่เหมือนกลิ่นหอมอื่น ๆ เป็นกลิ่นมาจากดอกไม้สีแดงจัด ซึ่งเท่ากับดูดดึงให้กามนิตมา
ในทันใดนั้น ลักษณะประหลาดแห่งกลิ่นหอมก็เริ่มสำแดงอาการ กล่าวคือ ขณะกามนิตสูดกลิ่น ซึ่งตลบฟุ้งอยู่ทั่วหุบเขานั้น ความรู้สึกระลึกเรื่องหนหลังได้แล่นพรูเข้าสู่ใจโดยเร็ว ทำลายทะลุฝ้ามืดที่กำบังไว้ ตั้งแต่ตื่นขึ้นในสระจนบัดนี้ กามนิต ระลึกถึงความเป็นไปในอดีตได้ตลอด..."
( อ้างอิงข้อมูลจาก : https://www.kroobannok.com/56921 )
.
.
梨花香 缠着衣角掠过熙攘 หอมดอกสาลี่ จัดแจงชายผ้าเดินผ่านความวุ่นวาย
复悄入红帘深帐 หวนกลับเข้ากระโจมม่านแดงเงียบสงัด
 听枝头黄鹂逗趣儿 ฟังเสีนงนกขมิ้นเหลืองหยอกล้อกัน
细风绕指淌 สายลมอ่อนๆพลิ้วไหวไหลผ่านนิ้วมือ
坐船舫 นั่งล่องเรือหินอ่อน
兰桨拨开雾霭迷茫 ออกแรงพายเรือฝ่าหมอกมัวหม่น
不觉已一日过半 ไม่ทันไรก็กินเวลาไปครึ่งค่อนวัน
过眼的葱郁风光 ทิวทัศน์ทุ่งหญ้าเขียวชะอุ่มที่ผ่านสายตา
悉数泛了黄 ล้วนเปลี่ยนเป็นสีเหลือง
褪尽温度的风 อุณหภูมิในสายลมเบาบาง
无言牵引中 ไร้ถ้อยคำชักนำ
 便清晰了在此的眉目 ปล่อยให้ความชัดเจนสื่อผ่านคิ้ว
暮色的消融 แสงสนธยาลาลับ
隐约了晦朔葱茏 ความเขียวชะอุ่มเปลี่ยนเป็นความมืดมน
在这老街回眸 มองย้อนไปยังทางสายเก่า
烟云中追溯我是谁 ในม่านหมอกตามหาตัวตนว่าข้าคือใคร
只消暮雨点滴 เพียงชำระหยดสายฝนยามเย็น
便足以粉饰这是非 ก็เพียงพอชะล้างความถูกผิดนั้นหรือ
待这月色涌起 รอแสงจันทร์สว่างขึ้นมา
谁人轻叩这门扉 ผู้ใดสะเดาะเคาะประตูเข้ามาเบาๆ
苔绿青石板街 ตะไคร่เขียวเกาะหินตามข้างทาง
斑驳了流水般岁月 เป็นรอยด่างตามน้ำไหลนานแรมปี
小酌三盏两杯 ร่ำสุราสามถ้วยสองจอก
理不清缠绕的情结 ด้วยเหตุปมในใจไม่ชัดเจน
在你淡漠眉间 ดวงตาใต้คิ้วเด็ดเดี่ยวของท่าน
瞥见离人的喜悲霜雪 มองผ่านทุกข์สุขของคนลาลับในเกล็ดหิมะ
楼阁现 หอศาลายามนี้
尘飞雾散萤光翩跹 ฝุ่นหมอกฟุ้งกระจายแสงหิ่งห้อยแวววับ
显露出斑驳石阶 เผยให้เห็นรอยด่างตามบันไดหิน
入眼是落英纷然 โดดเด่นแต่ชวนขัดตา
芳草入深院 ใบพุทราปลิดปลิวเข้าลานลึก
 凭栏杆 อิงราวบันได
小桌上置琼觞两盏 ตั้งโต๊ะจัดเลี้ยงสุราชั้นดีสักสองชามอยู่ลำพัง
 阖眼听清风疏叶 หลับตาฟังเสียงลมพัดใบไม้ไหว
似曾有欢声笑言 คล้ายกับมีเสียงขบขันอย่างสุขสันต์
萦绕这高轩 วนเวียนทั่วโถงทางเดินผนังสูง
云动寂静鸣蝉 เมฆเลื่อนลอยจั๊กจั่นเงียบเสียง
雨坠激漪涟 ฝนตกหนักกระทบเป็นระลอก
皴擦点染勾勒这世间 ชะล้างเพื่อแต้มแต่งเค้าร่างโลกใบนี้
缘起的一眼 ดวงชะตาก่อเกิดในพริบตา
定格了三生千年 คงอยู่นับสามชาตินับพันชาติ
在这老街回眸 มองย้อนไปยังทางสายเก่า
烟云中追溯我是谁 ในม่านหมอกตามหาตัวตนว่าข้าคือใคร
只消暮雨点滴 เพียงชำระหยดสายฝนยามเย็น
便足以粉饰这是非 ก็เพียงพอชะล้างความถูกผิดนั้นหรือ
待这月色涌起 รอแสงจันทร์สว่างขึ้นมา
谁人轻叩这门扉 ผูัใดสะเดาะเคาะประตูเข้ามาเบาๆ
苔绿青石板街 ตะไคร่เขียวเกาะหินตามข้างทาง
斑驳了流水般岁月 เป็นรอยด่างตามน้ำไหลนานแรมปี
小酌三盏两杯 ร่ำสุราสามถ้วยสองจอก
理不清缠绕的情结 ด้วยเหตุปมในใจพัวพันไม่ชัดเจน
在你淡漠眉间 ดวงตาใต้คิ้วเด็ดเดี่ยวของท่าน
 瞥见离人的喜悲霜雪 มองผ่านทุกข์สุขของคนลาลับในเกล็ดหิมะ
三月梨花雪 ดอกสาลี่ท่ามกลางหิมะเดือนสาม
几载开了又败 เก็บไว้เท่าไหร่เปิดมาก็ปลิดปลิวหาย
笔锋走黑白 ใช้พู่กันจรดความชั่วดี
丹青中穿插无奈 ในภาพวาดสลับกันอย่างจำใจ
彼时那弯儿月 พระจันทร์เสี้ยวในเวลานั้น
何时初现于江畔 ปรากฎขึ้นริมฝั่งน้ำครั้งแรกยามไหน
而我又在待何人 มองย้อนไปถึงยังศาลาหอเดิมแห่งนั้น
在这凉亭 回眸 千年后忆起你是谁 พันปีให้หลังระลึกได้ว่าเจ้านั้นคือใคร
只消月色隐约 และข้ากำลังรอคอยผู้ใดกัน
便足以粉饰这是非 待这回忆涌起 ก็เพียงพอแล้วที่จะล้างบาป
ไม่ต้องรอให้ความทรงจำนี้ผุดขึ้นมา
恍惚之间已下泪 ความสับสนเจีอปนภายใต้หยาดน่ำตา
枫红十里长街 红帘后谁人蹙著眉 遥梦桑竹桃源 轮回中曾道别的地点 愿今生再相见 消融你眉间 悲戚霜雪 Ah~~~
และน้ำตาก็หลั่งออกมาด้วยความมึนงง ใบเฟิงสีแดงตามทางนับสิบหลี่ หลังม่านแดงผู้ใดหนอที่ขมวดคิ้ว อยู่ในห้วงความฝันแดนสุขาวดี ที่เราอำลากันเพื่อกลับชาติเกิดใหม่ หวังว่าชาตินี้จะได้พบกันอีก ละลายความเศร้ากลางหว่างคิ้ว ที่ปรากฎในเกล็ดหิมะ.....
( ข้อมูลอ้างอิงจาก : 26 ม.ค. 2021 #เพลงจีนแปลไทย #霜雪千年
霜雪千年 - 排骨教主 (ซวงเสวี่ยเชียนเหนียน) เกล็ดหิมะพันปี - ผายกู่เจี้ยวจู่ (COVER VERSION) เสียงต้นฉบับ : 洛天依 & 乐正绫 ลู่เทียนอี, เยว่เจิ้งหลิง เนื้อเพลง : COP เรียบเรียง : COP ภาพประกอบ : 养猫画画的随随 #霜雪千年 #ShuangXueQianNian #เพลงจีนแปลไทย )
" มาพลาง....ๆ...งงงงงงงงงงงงงงงงงง.... คือเราจริงๆหรือนี่ ?
แล้ว กาญจนัญ....ๆ....ญญญญญญญญญญญ.....เล่า? เขาคือผู้ใดกันหนอ ? "
นิมนิม คิดในใจทันทีอย่างอัศจรรย์ใจและด้วยความสงสัยใครรู้ เมื่อเธอรู้ด้วยจิตภายในขึ้นมาเองแบบฉับพลัน ว่า : ชื่อสุดท้ายที่ถูกเรียกเป็นภาษาแปลกประหลาดคือดังก้องกังวานต่อ ๆ กันในท่อนสุดท้ายของทุกชื่อ ร่างๆ นั้นคือตัวของเธอเองในอนาคต!?!?!!!????
" ใช่แล้วนั่นคือเธอในอนาคต และอีกร่างนั้นคือ**คู่บารมี**ของเธอนั่น
เองผู้ใดที่มีคู่บารมีอีกทั้งได้ตั้งสัจจะบารมีและอธิษฐานบารมีว่าจะสร้างคุณงามความดีคู่กันไปในทุกภพทุกชาติที่ได้เกิดมาบนโลก....... ไม่ว่าจะต้องเวียนว่ายตายเกิดยาวนานมากขนาดไหนก็ขอให้ได้พบกัน,จดจำกันและกันได้ รวมทั้งได้ใช้ชีวิตบนโลกในภพชาติแต่ละชาตินั้นในฐานะ**กัลยาณมิตรทุกภพชาติ** ไม่ว่าจะในฐานะคนรัก,สามีภรรยา,เพื่อนสนิท,พี่น้องโดยสายเลือด,เจ้านายกับลูกน้อง,หรือในฐานะอื่นๆบนโลกมนุษย์ก็ตาม
พวกเขาทั้งสองคนย่อมเป็นไป ตามผลแห่งกุศลกรรมที่ได้พากเพียรสั่งสมทำร่วมกันมา ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้ และไม่มีทางที่พวกเขาจักมิได้พบพานกันอีก "
เสียงอันกังวานสงบเย็นและไพเราะและเต็มไปด้วยกระแสจิตแห่งความเมตตาอันสุดประมาณ.....ท่านผู้นั้นได้ตอบกลับคำถามในความคิดของเธอทันที!!!
" แล้วลูกจะทราบได้อย่างไรกันเจ้าคะ? ว่าคนอีกคนหนึ่งที่เป็น**คู่บารมีของลูกจวบจนถึงภพชาติในอนาคต** ที่ลูกได้มาเห็นล่วงหน้าเช่นตอนนี้นั้นเขาคือใครกันหนอ? "
" ทุกสิ่งทุกอย่างในสากลจักรวาลอันกว้างใหญ๋จนสุดประมาณนี้ ย่อมไม่มีเหตุบังเอิญ!!
เมื่อถึงเวลาของพวกเธอทั้งสอง พวกเธอย่อมได้พานพบกันและมิอาจหลีกหนีกันไปได้พ้น เพราะแรงแห่งกุศลกรรมและแรงแห่งอธิษฐานบารมี ที่ได้ทำคู่กันมายาวนานนับภพนับชาติไม่ถ้วนนั้นคือเข็มทิศชีวิตและชะตากรรมของพวกเธอ อย่างแน่นอน "
" ถ้าเช่นนั้น ลูก.....ขอกราบขออนุญาตถามท่านอีกสักเล็กน้อยได้หรือไม่เจ้าคะ? "
นิมนิม คิดและส่งกระแสจิตสนทนากับท่านผู้นั้น เพราะเธอรู้สึกว่าเวลาของเธอสำหรับ
การล่องลอยขึ้นมาชมเทวภูมินี้นั้น กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว
" เธอจงรีบถามเราเถิด หากไม่เป็นข้อห้ามแห่งกฎสมดุลย์ของจักรวาล
เราย่อมสามารถตอบแก่เธอได้ "
" ที่พวกเราลอยล่องขึ้นไปบนลำแสงอันงดงาม ที่ลอยมาจอดรอพวกเราอยู่เหนือ
ต้นปาริชาติบนสวรรค์ชั้นดางดึงสาเช่นนี้ พวกเรากำลังจะถูกนำพาไปที่ใดกันหนอเจ้าค่า ? "
" พวกเธอทั้งหมด คือผู้ที่ได้รับการคัดเลือกด้วยอำนาจแห่งบุญบารมี เพื่อให้ลอยขึ้นสู๋พาหนะพิเศษ อันจะนำพวกเธอทั้งหมดไปเข้าเฝ้าองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าบนเขตแดนแห่ง
พระนิพพาน นั่นหมายความว่า : พวกเธอทุกคนนั้นมีบุญบารมีอันสมบูรณ์มากพอแล้ว ที่จะได้ไม่ต้องเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏฏ์อันมืดมน ยาวนานและทุกข์ทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีก เหมือนเช่นในอดีตชาตินับแสนล้านกัปป์ที่พวกเธอล้วนเคยเป็นมา..... "
" ลูกขอกราบนอบน้อมขอบพระคุณท่าน จากดวงจิตเล็กๆ ของมนุษย์ปุถุชนเจ้าค่า และคำถามสุดท้ายที่ลูกจะขออนุญาตกราบทูลถามท่านคือ : ท่านเป็นผู้ใดหนอเจ้าคะ? เหตุใดท่านจึงเปี่ยมด้วยพระเมตตาและบุญญาธิการมากมาย จนสามารถนำพากายทิพย์ของข้าพระพุทธเจ้านี้
ขึ้นมาเที่ยวชมบนสวรรคโลก ได้เยี่ยงนี้ เจ้าค่า "
" เราคือท้าวสักกะเทวาธิราชหรือเง๊กเซียนฮ่องเต้ ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของสวรรค์ชั้นดาวดีงส์แห่งนี้
และเป็นเทพยดาผู็เป็นหัวหน้าปกครองเทพเทวาทั้งหมดทุกชั้นบนแดนสวรรคภูมิ
คุณงามความดี รวมทั้งจิตใจอันสะอาดบริสุทธิ์ของเธอ ที่ยอมมอบกายถวายชีวิตแด่พระพุทธศาสนาและองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า รวมทั้งอุทิศตนทั้งใจ,วาจา,กายมาโดยตลอด ในแต่ละภพชาติของเธอในอดีต...คือรางวัลที่สวรรค์มีพระบัญชาให้เราไปนำเธอขึ้นมาที่นี่ เพื่อให้เธอเห็นถึงอนาคตของเธอเองในวันหนึ่งข้างหน้าว่า.....เมื่อเธอได้ใช้ชีวิตคู่กับบุรุษต่างศาสนา
ผู้เคยเก็บดอกไม้ร่วมต้นกับเจ้าในภพชาติหนึ่งและได้อธิษฐานต่อกันไว้แล้วนั้น เธอยังคงถูกปกป้องคุ้มครองจาก พระพุทธานุภาพ,พระธัมมานุภาพและพระสังฆานุภาพแห่งพระพุทธ
ศาสนาเสมอ...ดังนั้นขอเธอจงจดจำไว้ให้ดี เธอจงอย่าท้อแท้ท้อถอยจากหนทางที่เธอเอง
ได้ตั้งจิตปรารถนามายาวนาน "


"อัสสุสูตร1 ว่าด้วยนํ้าตา"
พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ... เขตกรุงสาวัตถี ณ ที่นั้น พระผู้มีพระภาค ...
"ภิกษุทั้งหลาย สงสารนี้มีเบื้องต้นและเบื้องปลายรู้ไม่ได้ ฯลฯ เธอทั้งหลายจะเข้าใจความ
ข้อนั้นว่าอย่างไร นํ้าตาที่หลั่งไหลของเธอทั้งหลายผู้วนเวียนท่องเที่ยวไปคร่ำครวญร้องไห้อยู่
เพราะประสบกับสิ่งที่ไม่พอใจ เพราะพลัดพรากจากสิ่งที่พอใจโดยกาลนานนี้ กับนํ้าในมหาสมุทรทั้ง ๔ อย่างไหนจะมากกว่ากัน"
 "ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์ทั้งหลายรู้ธรรมตามที่พระองค์ทรงแสดงแล้ว น้ำตาที่หลั่งไหลของข้าพระองค์ทั้งหลายผู้วนเวียนท่องเที่ยวไป คร่ำครวญร้องไห้อยู่เพราะประสบกับสิ่งที่ไม่พอใจ เพราะพลัดพรากจากสิ่งที่พอใจ โดยกาลนานนี้นี้แหละมากกว่า ส่วนนํ้าในมหาสมุทร
ทั้ง ๔ ไม่มากกว่าเลย"
 "ถูกละ ถูกละ เธอทั้งหลายรู้ธรรมตามที่เราแสดงแล้วอย่างนี้ ถูกต้องแล้ว นํ้าตาที่หลั่งไหลของเธอทั้งหลายผู้วนเวียนท่องเที่ยวไป คร่ำครวญร้องไห้อยู่ เพราะประสบกับสิ่งที่ไม่น่าพอใจ เพราะพลัดพรากจากสิ่งที่พอใจ โดยกาลนานนี้แหละมากกว่า ส่วนน้ำในมหาสมุทรทั้ง ๔ ไม่มากกว่าเลย
 เธอทั้งหลายได้ประสบความตายของมารดามาช้านาน นํ้าตาที่หลั่งไหลของเธอทั้งหลายผู้ประสบความตายของมารดา คร่ำครวญร้องไห้อยู่ เพราะประสบกับสิ่งที่ไม่น่าพอใจ เพราะพลัดพรากจากสิ่งที่พอใจนี้แหละมากกว่า ส่วนนํ้าในมหาสมุทรทั้ง ๔ ไม่มากกว่าเลย
 เธอทั้งหลายได้ประสบความตายของบิดา ... ของพี่ชาย น้องชาย ... ของพี่สาว น้องสาว ...ของบุตร ... ของธิดา ... ความเสื่อมของญาติ ... ความเสื่อมแห่งโภคะ ...ความเสื่อมเพราะโรคมาช้านาน นํ้าตาที่หลั่งไหลของเธอทั้งหลายผู้ประสบความเสื่อมเพราะโรค คร่ำครวญร้องไห้อยู่
เพราะประสบกับสิ่งที่ไม่น่าพอใจ เพราะพลัดพรากจากสิ่งที่พอใจนี้แหละมากกว่า ส่วนนํ้าในมหาสมุทรทั้ง ๔ ไม่มากกว่าเลย
 ข้อนั้นเพราะเหตุไร
 เพราะว่าสงสารนี้มีเบื้องต้นและเบื้องปลายรู้ไม่ได้ ฯลฯ
 ภิกษุทั้งหลาย เพราะเหตุนี้แหละจึงควรเบื่อหน่าย ควรคลายกำหนัด
ควรเพื่อหลุดพ้นจากสังขารทั้งปวง"
 "อัสสุสูตร" จบ
 -------------------------------------------------
**ความยาวนานของการเวียนว่ายตายเกิดของมนุษย์
ภายหลังจากที่พรหมได้กลายมาเป็นมนุษย์แล้วดำรงชีวิตอยู่บนโลกจนหมดอายุขัย
จากนั้นก็เวียนมาเกิดอีก คือ ตายแล้วเกิด เกิดแล้วตายกันมานานนับภพนับชาติไม่ถ้วน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรงอุปมาให้เห็นชัดว่า มนุษย์เวียนว่ายตายเกิดมามากมายเท่าไหร่ และใช้เวลายาวนานขนาดไหน ดังพระสูตรต่าง ๆ ที่ได้นำมาแสดงไว้แล้วนี้**
( อ้างอิงข้อมูล จาก: หน้าหลัก DOU ความรู้พระพุทธศาสนาเพื่อการพัฒนาตนเอง
เเบบเรียนพระไตรปิฎกศึกษา ชั้นตรี / ความยาวนานของการเวียนว่ายตายเกิดของมนุษย์
วันที่ 12 พค. พ.ศ.2563 )
.....
ความเงียบ ไม่ใช่ข้อมูลความผิดของฉัน
การเลิกลา มิใช่เพียงผลลัพท์เดียวที่ได้มา
ฉันแค่เพียงไม่รู้จะมีวิธีไหนที่ดีที่สุดมาบอกกับคุณ
ความเงียบ ไม่ใช่ตัวแทนความผิดของฉัน
ความโศกเศร้า มิใช่เพียงผลลัพท์เดียวที่ได้มา
เพียงแค่อยากได้ยินคุณพูดอีกสักครั้งว่า ยังรักฉันอยู่
เนื่องจากคุณไม่ได้ทำอะไรผิด
ทำไมยังคงหลบหน้าฉัน
ฉันผ่านวันคืนอย่างยากลำบาก
สุดท้ายนี้ ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า..
เนื่องจากคุณไม่ได้ทำอะไรผิด
ทำไมยังคงไม่สนใจฉัน
มีเรื่องอะไรที่คุณไม่อยากบอกกับฉัน
แต่ได้โปรด..อย่าเงียบแบบนี้อีกได้ไหม
ความเงียบ ไม่ใช่ตัวแทนความผิดของฉัน
การเลิกลา มิใช่เพียงผลลัพท์เดียวที่ได้มา
ฉันแค่เพียงไม่รู้จะมีวิธีไหนที่ดีที่สุด มาบอกกับคุณ
.....
( ขอขอบคุณข้อมูลอ้างอิงจาก: เพลงดังใน Tiktok #ฟ่านชั่ว#เนื้อเพลง#犯错
// เพลง 犯錯 // ศิลปิน 顧峰 // อัลบั้ม 顧式情歌 )
นิมนิม รู้สึกตัว!! และดึงอารมณ์ความคิดถึงความหลังที่ซึ่งทำให้เธอคิดคำนึงย้อนกลับไปในปีเก่าก่อนอันเนิ่นนานมาแล้ว.... ตั้งแต่ช่วงปีพุทธศักราช 2540....หรือเมื่อ 26 ปีก่อนโน้น...เธอเงยหน้าชื่นชมความงดงามแปลกตาของต้นปาริชาติบนโลกมนุษย์ต้นนี้อยู่นานจนรู้สึกตึงๆ ที่ด้านหลังของต้นคอ ความแปลกและแตกต่างกันจนมิอาจนำมาเทียบเทียมกับ *ต้นปาริชาติบนสรวงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์* ของเง๊กเซียนฮ่องเต้ หรือที่คนไทยเรียกท่านว่า *ท้าวสักกะเทวาธิราช หรือพระอินทร์ * นั่นเอง
生活有爱幸福,为爱生活愚蠢.
shēnghuó yǒu ài xìngfú, wèi ài shēnghuó yúchǔn
(เซิงหัว โหย่ว อ้าย ซิ่งฝู, เว่ย อ้าย เซิงหัว ยวี๋ฉุ่น)
แปลว่า "อยู่ด้วยความรักนั้นจะมีความสุข แต่การอยู่เพื่อความรักจะกลายเป็นความโง่เขลา"
ความหมาย : ความหมายเรียบง่ายตรงตามตัวอักษร
" ความรักนั้นสำคัญ แต่ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต"
( ขอขอบคุณข้อมูลอ้างอิง จาก: BestKru / บทความการเรียนภาษาจีน
60 คำคมภาษาจีน คำคมจีน คำคมจีนความรัก คำคมจีนโบราณ )
พรสำคัญทั้งสามประการ ที่นิมนิมได้เคยกราบนอบน้อมขออธิษฐานจิตต่อองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในค่ำคืนก่อนเช้ามืดวันรุ่งขึ้นที่เธอจะต้องกลายเป็นเจ้าสาวผู้งดงามที่สุดของเจ้าบ่าวรุ่นน้องที่อายุน้อยกว่าเธอเกือบสองปี และเขาเป็นชาวไทยมุสลิมในครอบครัวของผู้นับถือศาสนาอิสลามที่เคร่งครัด เนื่องจากคุณพ่อของเจ้าบ่าวของเธอนั้นเป็นชาวมุสลิมที่อพยพมาจากประเทศปากีสถานแล้วเข้ามาตั้งรกรากในเมืองเชียงราย จนกระทั่งได้รับนามสกุลของครอบครัวเป็นภาษาไทย
กว่าจะดำเนินชีวิตผ่านทุกข์มากกว่าสุขบนโลกมนุษย์มาจนถึงวันนี้ จากค่ำคืนนั้นที่เธอมีอายุ 27 ปีเต็มจนปัจจุบันนี้เธอกำลังย่างเข้าสู่วัย 53 ปี **นิมนิมได้รับพรทั้งสามข้อ** ตามที่เธอตั้งจิดอธิษฐานทั้งน้ำตาในคืนก่อนเข้าสู่พิธีแต่งงานกับผู้ที่กลายเป็นคุณพ่อของบุตรชายทั้งสามคนของเธอในเวลาอีก 10 ปีต่อมา หลังจากวันแต่งงานที่เชียงราย แล้วมาจัดงานแต่งแบบพิธีชาวไทยอีสานอีกครั้งที่ขอนแก่นบ้านเกิดเมืองนอนของเธอและครอบครัว
*หนึ่ง : ขอให้ข้าพระพุทธเจ้าได้กลับมาเป็นพุทธศาสนิกชนคืออุบาสิกาที่ดีงามใต้ร่มพระบารมีแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอีกครั้งพร้อมด้วย กาย วาจา ใจ อันสะอาดบริสุทธิ์ด้วยเทอญ
*สอง : ขอให้บุตรที่จะเกิดมาในครรภ์ของข้าพระพุทธเจ้าเป็นชายและมาจากหน่อเนื้อบุญบารมีแห่งพระพุทธศาสนาเพื่อจะได้เป็นทั้ังบุตรและกัลยาณมิตรต่อชีวิตของข้าพระพุทธเจ้าในบั้นปลาย และ
*สาม : ขอให้ข้าพระพุทธเจ้าได้ทำหน้าที่ทางโลกแก่บิดามารดาอย่างดีที่สุดสุดกำลังความสามารถของข้าพระพุทธเจ้าซึ่งเรียกกันว่า ผู้เป็นอภิชาติบุตรนั่นเอง "
" ข้าพระพุทธเจ้าขอกราบนอบน้อมขอบพระคุณสวรรค์ชั้นฟ้า และพระบารมีแห่งพระรัตนตรัยอันหาที่สุดมิได้ "
หญิงสาวผมยาวสลวยจนถึงกลางหลังซึ่งอยู่ในชุดออกกำลังกาย เธอประนมมือทั้งสองขึ้นที่กลางหว่างอกด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน พร้อมกับหลับตาทั้งสองข้างก้มศีรษะลงจนปลายจมูกของเธอจรดกับปลายเล็บของนิ้วกลางทั้งสองข้าง ที่กำลังประนมมืออยู่ใต้ต้นปาริชาติบนโลกมนุษย์แล้วตั้งจิตด้วยความเคารพนอบน้อมอย่างสูงสุดต่อ *พระคุณทั้งห้า* ที่ซึ่งเธอกราบไหว้ด้วยแก่นแท้จากหัวใจทุกวันคืนที่ยังมีลมหายใจอยู่
พระคุณทั้งห้านั้น คือ หนึ่ง : พระคุณแห่งองค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคย์เจ้าทุกพระองค์
สอง : พระคุณแห่งพระธรรมคำสอนอันเป็นสัจธรรมและแสงสว่างที่แท้จริงชั่วกาลนานในสังสารวัฏฏ์ของเหล่าสรรพสัตว์ที่ต้องวนเวียนเกิดตายเกิดตายอย่างทุกข์ทรมานจนกว่าจิตจะเข้าถึงซึ่งพระพุทธธรรมอย่างรู้แจ้งด้วยตนเอง
สาม : พระคุณแห่งเหล่าพระอริยะสงฆ์,อริยะบุคคล ผู้เป็นคุรุผู้สืบทอดรักษาและดำรงไว้ซึ่งพระธรรมคำสอนแห่งองค์สมเด็จพระพุทธเจ้ามหาศาสดาโลกเอาไว้ตลอดชั่วกาลนาน
สี่ : พระคุณแห่งบิดามารดาบุพพการีและบรรพบุรุษทั้งหลายตลอดทุกชั่วโคตรย้อนหลังกลับไปนับตั้งแต่ภพชาติแรกที่ได้จุติขึ้นมาเป็นมนุษย์และยังคงต้องเวียนว่ายตายแล้วเกิด เกิดแล้วก็ตายอยู่ซ้ำๆ อย่างนี้บนโลกสมมุติ อันเป็นดินแดนเดียวที่มนุษย์จักสามารถเลือกที่จะเป็น "คนดี หรือ คนเลว " ก็ได้ด้วยตัวเขาเอง และ
ห้า : พระคุณแห่งพ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งทางโลกและทางธรรมทุกท่านทั้งที่เป็นกายเนื้อและที่เป็นกายทิพย์ คุรุผู้ซึ่งคอยปกป้องคุ้มครอง ติดตามดู และคอยชี้แนะสอนสั่ง รวมทั้งมีบทลงโทษที่รุนแรงเจ็บปวดแสนสาหัสแก่ศิษย์ในยามที่กล้าละเมิดต่อกฏเกณฑ์ซี่งคุรุได้บอกและกำหนดเอาไว้ให้แล้ว ด้วยวิถีแห่งชะตากรรมที่เคยทำมาแต่อดีตกาล....นั้นเองแล
星星之火,可以燎原.
Xīngxīng zhī huǒ, kěyǐ liáoyuán
(ซิงซิง จือ หั่ว, เขอหยี่ เหลียวหยวน)
แปลว่า " ประกายไฟแค่จุดเดียวก็สามารถจุดไฟเผาทุ่งหญ้าได้ "
ความหมาย : ประกายไฟเพียงจุดเดียวก็ทำให้เกิดเปลวเพลิงขนาดใหญ่ได้ เปรียบเสมือนสาเหตุบางอย่างที่ไม่สำคัญก็อาจจะนำมาซึ่งผลลัพธ์มหาศาล หรือการกระทำแม้เพียงเล็กน้อยก็ส่งผลมากมายตามมา
นิมนิม จำได้ไม่เคยลืมเลือนถึง *ความหมายอันลึกซึ้งจากพระพุทธมารดาแห่งสวรรค์ชั้นฟ้า*
ที่ได้มาปรากฎกายเพื่อลงโทษเธออย่างน่ากลัว!!!! และแสนเจ็บปวดทุกข์ทรมานที่สุด!!!
ใช่แล้ว.. " ประกายไฟแค่จุดเดียว ก็สามารถจุดไฟเผาทุ่งหญ้าได้ "
ความหมายและคำสอนสำคัญพร้อมกับการถูกลงโทษอย่างรุนแรงน่ากลัวที่สุดในชีวิตของเธอขณะนั้นกำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยขอนแก่น ชั้นปีที่หนึ่ง โดยในคืนอันน่าพิศวงงงงวย?????แต่เกิดขึ้นจริง!!!! คืนนั้นเธอมีอายุเพียง 18 ปี โดยก่อนหน้านั้นนิมนิมแทบจะไม่รู้สิ่งใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับอดีตชาติของเธอเองเลยเช่นกัน????????
....แม้ระยะเวลาของอายุขัยบนโลกมนุษย์ของเธอจะเพิ่มขึ้นทุกวันๆ จนบัดนี้เธอมีชีวิตอยู่ใน
ปีพุทธศักราช 2566 ซึ่งเธอกำลังจะมีอายุครบ 53 ปีเต็มในช่วงกลางปีนี้
星星之火,可以燎原.
Xīngxīng zhī huǒ, kěyǐ liáoyuán
(ซิงซิง จือ หั่ว, เขอหยี่ เหลียวหยวน)
ความหมาย : " ประกายไฟเพียงจุดเดียวก็ทำให้เกิดเปลวเพลิงขนาดใหญ่ได้ เปรียบเสมือนสาเหตุบางอย่างที่ไม่สำคัญก็อาจจะนำมาซึ่งผลลัพธ์มหาศาล หรือการกระทำแม้เพียงเล็กน้อยก็ส่งผลมากมายตามมา "
และนี่คือเหตุผลที่สำคัญยื่งนัก หรือเรียกว่าเป็น *กฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ชั้นฟ้า* ที่นิมนิมจะต้องเคารพเชื่อฟังและปฏิบัติตามมาตลอดชีวิต นับตั้งแต่คืนวันโกนวันนั้นที่เธอได้พบกับกายทิพย์และการลงโทษอันเจ็บปวดน่ากลัวน่าสยดสยองมากที่สุด!!!! จาก * พระพุทธมารดาพระมหาโพธิสัตว์กวนอิมอวโลกิเตศวรแห่งทะเลใต้ *
ชีวิตของนิมนิมช่วงนั้น เธอพึ่งเข้าสู่วัยสาวและกำลังเป็นนักศึกษาเฟรชชี่น้องใหม่ของมอดินแดง อีกทั้งยังเป็นช่วงเวลาที่เธอพึ่งเริ่มจริงจัง,ทุ่มเทชีวิตให้กับการสมาทานและพยายามรักษาศีลห้าในทุกวันธรรมดา แต่สมาทานเพื่อขอรักษาศีลแปด(อุโบสถศีล)ในทุกวันโกนกับวันพระ ไปพร้อมๆ กับการทุ่มเทเพื่อการเรียนในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดอีกแห่งหนึ่งในประเทศไทย เพื่อทำให้บุพพการีของเธอได้เห็นวันรับปริญญาบัตรของเธอและมีความภาคภูมิใจในตัวของบุตรสาวคนกลางคนนี้
ใช่แล้ว! นิมนิมเกิดมาเป็นเพียงมนุษย์ผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งในโลก เธอไม่เคยคิดเอาเองมาก่อนเลยสักครั้งเดียวว่า : ชะตาชีวิตของตนเองนั้นจะต้องได้เรียนรู้ ฝึกฝน รับรู้ สิ่งที่เรียกได้ว่า.... "มันคือความอัศจรรย์พันลึก!!?? ที่เธอไม่สามารถเล่าให้ผู้ใดฟังได้แม้แต่กับคุณแม่คุณพ่อผู้ให้กำเนิดและเป็นเจ้าของชีวิตทั้งหมดของเธอ"


ในวรรณคดีทางพุทธศาสนา เช่น เตภูมิกถา และ กามนิตวาสิฏฐี กล่าวว่า...
ต้นปาริชาติ คือ ต้นทองหลาง อยู่ในปุณฑริกวันบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ของพระอินทร์
มีดอกสีแดงฉาน ร้อยปีจึงจะบานสักครั้ง ทุกครั้งที่บานจะส่งกลิ่นหอมและมีแสงสว่างไปทั่ว
เหล่าเทพบุตรเทพธิดาจะมาฉลองร่วมกันใต้ต้นปาริชาติ ผู้ใดที่ต้องการดอกไม้ไปทัดหูเพียงยื่นมือออกไปดอกไม้นั้นก็หล่นลงมาเอง หากรับไม่ทันจะมีลมหมุนวนประคองไว้จนกว่าจะรับได้
กลิ่นของดอกปาริชาติ จะทำให้ผู้ที่สูดดมเข้าไปเกิดอาการวิงเวียนและสามารถระลึกชาติได้ ตั้งแต่ชาติที่ใกล้ที่สุด จนถึงชาติที่ไกลโพ้นออกไป... ในขณะที่ดอกปาริชาติในอินเดีย คือ ดอกกรรณิการ์ ของไทยเรานั่นเอง เป็นสัญลักษณ์แห่งความโชคดีของหญิงสาวที่เพิ่งแต่งงานใหม่ และเป็นดอกไม้สำหรับบูชาพระกฤษณะ
( ขอบคุณข้อมูล / อ้างอิงจาก: https://www.kroobannok.com/56921 )
หลังจากที่นิมนิม ได้คุกเข่าก้มลงกราบเบญจางคประดิษฐ์ครบ 3 ครั้ง ที่ฝ่าเท้าของบุพการีทั้งสองเป็นครั้งแรกในชีวิต ตามคำสอนของหลวงพ่อทั้งสองที่วัดพระธรรมกายแล้ว เด็กสาววัยรุ่นอายุ 16 ปีผู้ซึ่งเดินทางออกจากบ้านเพียงลำพังไปอยู่ในที่ไกลแสนไกลเป็นครั้งแรกในชีวิต แล้วได้เดินทางกลับมาเพียงลำพังอย่างเงียบๆ ในเช้ามืดของต้นเดือนพฤษภาคมพุทธศักราช 2527ก่อนเตรียมตัวสำหรับการเรียนในภาคต่อไป ซึ่งเธอจะต้องเลื่อนระดับการเรียนขึ้นสู่ ชั้นมัธยมปลาย ปีที่2 (ม.5)
น้ำตาของนิมนิมไหลรินตลอดเวลาที่มองหน้าพ่อและแม่สลับกันไปมา เธอบอกเล่าว่า.....
" นางฝึกหนักแฮงจ้า เฮ็ดเวียกซ่อยงานวัดซุมื้อจ้า กะเลยตากแดดซุมื้อจนโตดำแบบนี้ ยามยิ้มสิเห็นแต่แข่วฮ่าๆๆ ตื่นแต่ตีสามแล้วกะเริ่มทำวัตรเช้าและนั่งสมาธิจนถึงตีห้า พวกนางต้องสมาทานและถืออุโบสถศีล(ศีลแปดข้อ)กะเลยได้กินข้าวแค่สองมื้อต่อวันหลังเที่ยงไปแล้วกินได้แต่น้ำกับนมแต่นางกะบ่มีเงินซื้อนมแซ่บๆกินคือหมู่เขานางกะเลยรอฉันน้ำปานะตอนหกโมงแลงที่เพิ่นสิต้มนมถั่วเหลืองใส่หม้อมาให้พวกเฮาตักดื่มแทนข้าวมื้อค่ำ อยู่วัดต้องนอนในกลดผ้าสีขาวพวกนางต้องกางกลดอยู่ใต้ต้นไม้กลางแดดจ้า ยามสินอนกะปูผ้าพลาสติกชั้นแรกลงพื้นดินก่อนจากนั้นกะจั่งปูเสื่อผืนพอดีกับกลดที่เพิ่นแจกให้ทับผ้าพลาสติก เฮาใช้กระเป๋าเสื้อผ้าเป็นหมอนส่วนผ้าห่มเพิ่นแจกให้คนละผืนเพราะเป็นหน้าฮ้อนบ่มีไผหนาวกันดอกจ้า "
( แปลภาษาอีสาน: * " นางฝึกหนักมากจ้า ทำงานช่วยงานวัดทุกวันจ้า ก็เลยตากแดดทุกมื้อจนตัวดำแบบนี้ ยามยิ้มสิเห็นแต่ฟัน ฮ่าๆๆ ตื่นแต่ตีสามแล้วก็เริ่มทำวัตรเช้าและนั่งสมาธิจนถึงตีห้า พวกนางต้องสมาทานและถืออุโบสถศีล(ศีลแปดข้อ) ก็เลยได้กินข้าวแค่สองมื้อต่อวันหลังเที่ยงไปแล้วกินได้แต่น้ำกับนม แต่นางก็ไม่มีเงินซื้อนมอร่อยๆกินเหมือนเพื่อนๆเขา นางก็เลยรอฉันน้ำปานะตอนหกโมงเย็น ที่ท่านจะต้มนมถั่วเหลืองใส่หม้อมาให้พวกเราตักดื่มแทนข้าวมื้อค่ำ อยู่วัดต้องนอนในกลดผ้าสีขาวพวกนางต้องกางกลดอยู่ใต้ต้นไม้กลางแดดจ้า เวลาจะนอนก็ปูผ้าพลาสติกชั้นแรกลงพื้นดินก่อน จากนั้นก็ค่อยปูเสื่อผืนพอดีกับกลดที่ท่านแจกให้ทับผ้าพลาสติก เราใช้กระเป๋าเสื้อผ้าเป็นหมอนส่วนผ้าห่มท่านแจกให้คนละผืนเพราะเป็นหน้าร้อนไม่มีไครหนาวกันดอกจ้า " * )
คุณพ่อของนิมนิม เอื้อมมือยื่นเป็นท่าขอกอดร่างของลูกสาวคนกลางที่ผิวดำไหม้เพราะกรำแดดอีกทั้งผอมบางเพราะทานอาหารเพียงวันละสองมื้อ(ถือศีลแปดในพระพุทธศาสนา) เธอจึงคลานเข้าไปกอดที่เอวของคุณพ่อที่เธอรักคิดถึงและห่วงใยท่านมากที่สุดตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนครึ่ง ซึ่งเธอต้องจากบ้านไปไกลที่สุดเพียงลำพังเป็นครั้งแรกในชีวิต
" ลูกหล่าเอ๊ย! พ่อบ่เคยคิดว่าพ่อสิมีชีวิตรอดจนได้พ้อเจ้ามื้อนี้ แต่มันคือปาฏิหาริย์อีหลี!! พ่อเซื่อแล้วเซื่อเหมิดหัวใจ!! ว่าซุสิ่งซุอย่างที่ลูกได้เสียสละขอลาพ่อกับแม่ไปปฏิบัติธรรมในโครงการเยาวชนฯ อยู่วัดนั้น ลูกของพ่อได้ตั้งอกตั้งใจเฮ็ดอีหลีเพื่อเอาบุญส่งมาซ่อยไถ่ชีวิตของพ่่อเอาไว้ ลูกฮู้บ่? พ่อค่อยๆมีแฮงลุกขึ้นนั่งได้ ค่อยๆกินข้าวต้มได้ และค่อยๆฝึกนั่งฝึกยืนแล้วกะย่างอออกมานอกเฮือนของเฮาได้ เพราะว่าซุมื้อยามฟ้าสิแจ้งไก่กำลังขันพ่อสิเห็นลูกของพ่อสวมชุดสีขาวเหมือนโตอยู่ในท่านั่งสมาธิ โตของลูกดำแฮงปานคนไปเป็นกรรมกร แต่หน้าตาและแสงที่ส่องออกมารอบๆโตของลูกนั้น เย็นตาเย็นใจสว่างไสวอีหลี....."
( แปลภาษาอีสาน : * " ลูกสุดที่รักเอ๊ย! พ่อไม่เคยคิดว่าพ่อจะมีชีวิตรอดจนได้พบกับเจ้าวันนี้ แต่มันคือปาฏิหาริย์จริงๆ!! พ่อเชื่อแล้วเชื่อหมดหัวใจ!! ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกได้เสียสละขอลาพ่อกับแม่ไปปฏิบัติธรรมในโครงการเยาวชนฯ อยู่วัดนั้น ลูกของพ่อได้ตั้งอกตั้งใจทำจริงๆเพื่อเอาบุญส่งมาช่วยไถ่ชีวิตของพ่่อเอาไว้ ลูกรู้ไม๊ ? พ่อค่อยๆมีแรงลุกขึ้นนั่งได้ ค่อยๆกินข้าวต้มได้ และค่อยๆฝึกนั่งฝึกยืนแล้วก็เดินออกมานอกเรือนของเราได้ เพราะว่าทุกวันยามฟ้าใกล้สว่างไก่กำลังขัน พ่อจะเห็นลูกของพ่อสวมชุดสีขาวเหมือนกำลังอยู่ในท่านั่งสมาธิ กายของลูกดำมากเหมือนคนไปเป็นกรรมกร แต่หน้าตาและแสงที่ส่องออกมารอบๆกายของลูกนั้น เย็นตาเย็นใจสว่างไสวจริงๆ....." * )
แล้วคุณพ่อก็สะอื้นฮักๆ...จนต้องคว้าผ้าขาวม้าที่พาดบ่าของท่านอยู่ ขึ้นมาเช็ดน้ำตาและน้ำมูกที่หลั่งไหลออกมา...มิขาดสายด้วยอารมณ์อันตีื้นตันใจจนสุดประมาณ
" ลูกหล่าคำแพง พ่อขอบใจเจ้าหลายๆ ตอนเจ้ากราบขอลาไปเข้าโครงการฯ พ่อกับแม่ บ่ เข้าใจความคิดและความตั้งใจของเจ้าเลย คิดแค่ว่า เจ้าคือสิอยากไปเที่ยวในช่วงปิดเทอมบ่อยากอยู่บ้านเพื่อดูแลพ่อที่กำลังสิตายกับเฮ็ดเวียกในเฮือนสารพัดอย่าง แต่.... ฮือๆ..... มื้อนี้พ่อกับแม่เข้าใจดีแล้วเข้าใจว่าลูกต้องอดทนและเสียสละปานได๋เพื่อปฏิบัติธรรมเอาบุญส่งมาให้พ่อกับแม่ซูเซ้ามืดยามไก่ขัน
หมอมาตรวจพ่อในแต่ละอาทิตย์ เพิ่นกะงงแฮง???!!! จนเพิ่นขอรถโรงพยาบาลมาพาพ่อไปตรวจเอ๊กซเรย์อยู่โรงพยาบาลจนผลเอ๊กซเรย์ออกมาว่า : ตับของพ่อเป็นปกติ!!!???? คนไข้แข็งแรงขึ้นมาก และภาวะอื่นๆก็ไม่มีอะไรที่อันตรายอีกแล้ว เพียงแต่ต้องฝึกนั่งฝึกเดินและออกกำลังกายเบาๆไปพร้อมๆกับการฟื้นฟูร่างกาย ตามที่แพทย์และพยาบาลจะแนะนำให้ "
( แปลภาษาอีสาน : * " ลูกสาวสุดที่รัก พ่อขอบใจเจ้ามากๆ ตอนเจ้ากราบขอลาไปเข้าโครงการฯ พ่อกับแม่ ไม่ เข้าใจความคิดและความตั้งใจของเจ้าเลย คิดแค่ว่า เจ้าคงจะอยากไปเที่ยวในช่วงปิดเทอม ไม่ อยากอยู่บ้านเพื่อดูแลพ่อที่กำลังจะตายกับทำงานหนักในบ้านสารพัดอย่าง แต่.... ฮือๆ..... วันนี้พ่อกับแม่เข้าใจดีแล้ว เข้าใจว่าลูกต้องอดทนและเสียสละมากขนาดไหนเพื่อปฏิบัติธรรมเอาบุญส่งมาให้พ่อกับแม่ทุกเช้ามืดตอนไก่ขัน
หมอมาตรวจพ่อในแต่ละอาทิตย์ ท่านก็งงมากๆ???!!! จนท่านขอรถโรงพยาบาลมาพาพ่อไปตรวจเอ๊กซเรย์อยู่โรงพยาบาล จนผลเอ๊กซเรย์ออกมาว่า : ตับของพ่อเป็นปกติ!!!???? คนไข้แข็งแรงขึ้นมาก และภาวะอื่นๆกะ บ่ มีอีหยังที่อันตรายอีกแล้ว เพียงแต่ต้องฝึกนั่งฝึกเดินและออกกำลังกายเบาๆไปพร้อมๆกับการฟื้นฟูร่างกาย ตามที่แพทย์และพยาบาลจะแนะนำให้ " * )
.
.
.
ภาพตัดมา ที่ห้องนอนของหญิงสาวผู้ซึ่งกำลังจะเข้าสู่พิธีวิวาห์ตามหลักของศาสนาอิสลามในเวลาตีห้าของเช้าวันพรุ่งนี้ นิมนิมน้ำตาไหลอาบแก้มเป็นทางตลอดเวลาที่กล่าวคำอำลาเพื่อขอออกจากพระพุทธศาสนาแล้วเข้าสู่การเป็นชาวมุสลิมตามครอบครัวของ"ว่าที่เจ้าบ่าว"
จากวันนั้นเมื่อเดือนพฤษภาคม ปีพุทธศักราช 2527จนถึงวันนี้คือเดือนเมษายน พุทธศักราช 2540 เวลาผ่านไปแล้วถึง 13 ปีและคุณพ่อของเธอก็ยังคงมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัย พ้นจากภาวะผู้ป่วยหนักที่แพทย์ได้ลงความเห็นไปแล้วว่าจะต้องเสียชีวิตภายในระยะเวลาไม่เกิน 1 เดือน โดยหลังจากที่เธอเข้าพิธิวิวาห์ตามพิธีการที่เคร่งครัดของศาสนาอิสลามที่เชียงรายเพียงลำพังผู้เดียวในเช้าวันพรุ่งนี้แล้วนั้น ในวันที่ 4 พฤษภาคม พุทธศักราช 2540 เธอและสามีชาวไทยมุสลิมก็จะต้องเดินทางไปขอนแก่นบ้านเกิดของนิมนิม เพื่อเข้าสู่พิธีวิวาห์ตามหลักของพระพุทธศาสนาและประเพณีวัฒนธรรมของชาวอีสานอย่างถูกต้องอีกครั้งหนึ่ง
ด้วยเหตุผลแห่งระยะทางอันแสนไกลจากเชียงรายไปขอนแก่นนี้เอง นิมนิมจึงขอเป็นผู้ตัดสินใจแทนครอบครัวของเธอว่า : เธอจะเข้าสู่ประตูวิวาห์ตามแบบของชาวมุสลิมที่เชียงรายเพียงลำพัง ดังนั้นครอบครัวและญาติๆของเธอที่ขอนแก่นจึงไม่ต้องเดินทางมาร่วมพิธีครั้งนี้ที่เชียงราย เพราะในเดือนหน้านี้ก็จะมีการจัดพิธีแต่งงานอีกครั้งหนึ่งในขอนแก่น เธอกับสามีจะเดินทางไปขอนแก่นพร้อมๆกับญาติของฝ่ายเจ้าบ่าวจากเชียงราย นิมนิมจึงขอให้คุณพ่อคุณแม่พี่น้องและญาติๆทุกฝ่าย รอคอยการจัดพิธีแต่งงานแบบประเพณีชาวไทยอีสานในวันที่ 4 พฤษภาคม พุทธศักราช 2540 ในคราวเดียว
" ข้าแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระรัตนตรัยอันเป็นสรณะคือที่พึ่งอันประเสริฐสูงสุดในชีวิตของข้าพระพุทธเจ้า หากแม้นในวันนี้ข้าพระพุทธเจ้าขอตัดสินชะตาชีวิตของตนเองด้วยการเลือกคู่ครองที่ดีตามแบบชาวโลก และขอเลือกความรักเพื่อสร้างครอบครัวให้บุพพการีของข้าพระพุทธเจ้าวางใจในชีวิตวันข้างหน้าของลูกสาวคนเล็กของท่านทั้งสอง ทั้งๆที่ข้าพระพุทธเจ้าเองเคยตั้งจิตปรารถนา : ขอประพฤติพรหมจรรย์ จนเรียนจบระดับปริญญาขึ้นไป แล้วตั้งใจจะอุทิศชีวิตนี้เพื่อดูแลครอบครัวคือบิดามารดาไปพร้อมๆ กับการบำเพ็ญเพียรในทางธรรมจนกว่าจะถึงวันที่ต้องจากโลกไปในภพชาตินี้...
แต่ในคืนนี้และต่อไปจากนี้....ข้าพระพุทธเจ้าเองกลับเป็นดุจผู้สับปลับกลับคำอธิษฐานของตัวเองไปในทางโลก....ข้าพระพุุทธเจ้าขอกราบนอบน้อมยอมรับผิดชอบต่อชะตากรรมของตัวเองในอนาคตต่อจากนี้ไปทุกๆ สิ่ง ขอองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งหลายตั้งแต่ในอดีตชาติทุกภพทุกชาติมาจนถึงปัจจุบันชาติ ได้โปรดยกโทษ งดเว้นโทษ อโหสิกรรมและให้อภัยแก่มนุษย์ปุถุชนเช่นข้าพระพุทธเจ้านี้ด้วยเถิด เจ้าค่า...
หากในกาลข้างหน้า...ข้าพระพุทธเจ้ายังมีบุญวาสนาที่เคยสั่งสมมายาวนานตั้งแต่อดีตชาติชาติแรกเป็นต้นมาจนถึงบัดนี้ ข้าพระพุทธเจ้าก็ขอตั้งจิตอธิษฐานเพียง 3 ประการเท่านั้นคือ หนึ่ง: ขอให้ข้าพระพุทธเจ้าได้กลับมาเป็นพุทธศาสนิกชนคืออุบาสิกาที่ดีงามใต้ร่มพระบารมีแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอีกครั้งพร้อมด้วย กาย วาจา ใจ อันสะอาดบริสุทธิ์ด้วยเทอญ
สอง: ขอให้บุตรที่จะเกิดมาในครรภ์ของข้าพระพุทธเจ้าเป็นชายและมาจากหน่อเนื้อบุญบารมีแห่งพระพุทธศาสนาเพื่อจะได้เป็นทั้งบุตรและกัลยาณมิตรต่อชีวิตของข้าพระพุทธเจ้าในบั้นปลาย และ
สาม : ขอให้ข้าพระพุทธเจ้าได้ทำหน้าที่ทางโลกแก่บิดามารดาอย่างดีที่สุดสุดกำลังความสามารถของข้าพระพุทธเจ้าซึ่งเรียกกันว่า ผู้เป็นอภิชาติบุตรนั่นเอง "
คืนนั้น.....นิมนิมได้สวดมนตร์ยาวนานหลายพระพุทธคาถาต่อเนื่องกันนานนับชั่วโมงจากนั้นเธอยังได้นั่งขัดสมาธิและเจริญสติภาวนามองดูกายในกายของตัวเองอย่างมีสติอีกหนึ่งชั่วโมงเพื่อขอกราบนอบน้อมถวายการปฏิบัติทั้งหมดด้วยกาย วาจา ใจ ในคืนนี้เป็นพุทธบูชา ธรรมบูชา สังฆบูชา แด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระคุณอันหาที่สุดมิได้แห่งพระรัตนตรัย
หลังจากนั้นหญิงสาวผู้ยังคงมีน้ำตาไหลรินอยู่ตลอดเวลา..... ประหนึ่งว่า ในวันพรุ่งนี้ชีวิตของเธอเองนั้นกำลังจะเดินเข้าสู่แดนประหาร!! หาใช่การตื่นขึ้นแต่เช้ามืดเพื่อแต่งตัวด้วยชุดผ้าอินเดียที่ตัดเย็บอย่างวิจิตรละเอียดงดงาม ราคาแพงระยับ เพื่อเข้าสู่ประตูวิวาห์ครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตของเธอไม่!!
เธอก็ได้เอนกายลงนอนตะแคงขวา ซึ่งเป็นท่านอนที่ได้จากการฝึกฝนของเหล่าครูบาอาจารย์มาตั้งแต่อายุ16 ปี นั่นเอง................ ว่าที่เจ้าสาวอายุ 27 ปีหลับไปพร้อมทั้งคราบน้ำตาที่อาบแก้มจนเปียกหมอน โดยเธอได้ตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ในเวลา
03.00 น. ของวันใหม่เพื่อเตรียมตัวให้พร้อม ก่อนที่ว่าที่เจ้าบ่าวจะขับรถส่วนตัวจากบ้าน
ของครอบครัวเขาเพื่อมารับตัวเธอไปทำพิธีตามหลักของศาสนาอิสลามที่มัสยิดกลางของเชียงราย ในเวลา 04.10 น.
นิมนิม รู้สึกตัวอีกครั้ง!! เหมือนกายของเธอกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้าที่มีดวงดาวระยิบระยับทั้งใกล้และไกลจนสุดประมาณของสายตา ทันใดนั้นเธอก็ได้กลิ่นหอมอันแปลกประหลาดซึ่งไม่เคยได้กลิ่นหอมเฉกเช่นนี้ในโลกมนุษย์มาก่อน!? เธอจึงมองหาที่มาของกลิ่นหอมแสนพิเศษซึ่งไม่สามารถสรรหาคำมาอธิบายใดใดได้สำหรับทุกกลิ่นที่เธอเคยรู้จักบนโลกมนุษย์!!??
และแล้ว! เธอก็สะดุดตากับผืนแผ่นดินอันมีลักษณะดุจก้อนเมฆขนาดใหญ่ที่ล่องลอยอยู่กลางห้วงอวกาศที่แสนกว้างใหญ่น่าพิศวงแห่งนี้ ผืนแผ่นดินคล้ายก้อนเมฆขนาดใหญ่ผืนนั้นลอยอยู่ต่ำลงไปจากกายและสายตาของเธอประมาณ 200 เมตร พื้นดินแห่งนั้นเป็นสีเขียวงดงามดูอ่อนนุ่มสำหรับการนั่งลงสัมผัส มีผู้คนจำนวนหนึ่งนั่งพับเพียบ บ้างก็นั่งในท่าขัดสมาธิอยู่เป็นแถวแต่ละแถวอย่างมีระเบียบเรียบร้อย ไม่มีเสียงพูดจาใดๆ จากผู้คนทั้งหมดที่นั่งอยู่บนผืนแผ่นดินอันลอยอยู่กลางเวหานั้นเลยแม้แต่ผู้เดียว ทุกคนสวมชุดสีขาวรูปทรงแบบเดียวกันทั้งร่าง แต่เป็นเสื้อผ้าสีขาวที่มีแสงสว่างไสวดุจเปิดหลอดไฟนีออนไว้กับผิวกายของแต่ละคนจนทำให้พื้นแผ่นดินแห่งนั้นส่องแสงประกายสว่างไสวงดงามแต่ไม่แสบตาเมื่อจ้องมอง
น่าประหลาดอย่างยิ่ง!! ที่เธอไม่สามารถมองเห็นหน้าตาที่ชัดเจนของคนแต่ละคนที่นั่งเด็มพื้นแผ่นดินแห่งนั้น แต่เธอกลับรู้เองว่าพวกเขามีทั้งบุรุษและสตรี นอกจากกลิ่นหอมที่ตราตรึงใจแต่ไม่สามารถอธิบายเปรียบเทียบกับกลิ่นหอมใดๆบนโลกมนุษย์นี้แล้ว นิมนิมยังได้ยินเสียงของดนตรีอันกังวานไพเราะฟังแล้วนุ่มละมุนหูและทำให้เธอรู้สึกถึงความสงบ เย็นสบาย อย่างบอกไม่ถูกล่องลอยมาจาก ณ. ที่แห่งใดก็ไม่ทราบ รู้เพียงว่าเสียงนั้นดังกังวานอยู่ทั่วทั้งท้องนภาแห่งนี้ ช่างไพเราะเสนาะโสตประสาทแต่กลับไม่สามารถบอกได้อีกเช่นกันว่าดนตรีนั้นบรรเลงจากเครื่องดนตรีชนิดใด..............
ตรงกลางของผืนแผ่นดินอันสว่างไสวแห่งนั้น ที่ซึ่งลอยอยู่กลางเวหาอันกว้างใหญ่กระจายออกไปด้วยแสงระยิบระยับอแห่งดวงดาวนับล้านๆ ดวง นิมนิมรู้ด้วยจิตโดยอัตโนมัติว่า : เธอกำลังล่องลอยอยู่นอกโลกมนุษย์และออกมาอยู่ในจักรวาลอันหาที่สุดมิได้... เธอมองเห็นต้นไม้ใหญ่มากต้นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางของผืนแผ่นดินกลางเวหา ขนาดของลำต้นและกิ่งก้านใบของต้นไม้ประหลาดที่มีอยู่เพียงต้นเดียวบนปฐพีอันแสนอัศจรรย์แห่งนั้นใหญ่โตจนสามารถแผ่กิ่งก้านออกไปให้ผู้คนที่สวมชุดขาวสว่างไสวนับจำนวนหลายร้อยคน สามารถนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ต้นนี้ได้โดยไม่ต้องเบียดเสียดกัน
ทันทีที่จิตของนิมนิมนึกสงสัยในใจว่า...
" นี่คือต้นอะไรหนอ?ทำไมจึงงดงามแปลกประหลาดและใหญ่โตมโหฬารมากเช่นนี้? "
พลัน! ก็มีเสียงอันนุ่มทุ้มกังวานไพเราะเหลือเกินตอบเธอขึ้นมาทันที!! เสมือนเสียงนั้นดังอยู่รอบกายของเธอที่ลอยอยู่เยื้องห่างออกมาเหนือผืนดินแห่งนั้น ว่า...
" นี่คือต้นปาริชาติบนสวรรค์ชั้นดาวดึงสา กลิ่นหอมที่ลอยตลบอบอวลอยู่ทั่วบริเวณอากาศในตอนนี้ ก็คือกลิ่นหอมจากดอกปาริชาติของท่านท้าวสักกะเทวาธิราชผู้เป็นใหญ๋แห่งเหล่าเทพยดาทุกชั้นบนสวรรค์โลก นั่นเอง เธอจงดูความงดงามอันปราณีตวิจิตรบรรจงของชาวสวรรค์ชั้นฟ้าผู้ที่เคยเกิดเป็นมนุษย์บนโลก และได้จุติขึ้นมาเป็นเทวดาเพื่อบำเพ็ญบารมีต่อไปจนกว่าจะถึงซึ่งพระบาทแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเถิด..... "


ท่ามกลางกลิ่นหอมแห่งดอกปาริชาติ.....
"อันความจริง ผู้อุปปาติกะใหม่ทั้งสอง มิได้เยี่ยมฝั่งคงคาสวรรค์อันไม่น่าดูน่าชมอีกต่อไป เป็นแต่เลื่อนลอยไปสู่หุบเขาต้นปาริชาติเนือง ๆ ได้ไปนั่งพักนอนเล่นอยู่ควงปาริชาติอันแผ่กิ่งก้านสาขา สูดเอากลิ่นหอมอันตลบมาจากดอกแดงดั่งแสงชาด กระทำให้ระลึกถึงชาติก่อน ๆ แจ่มแจ้งขึ้นเป็นลำดับ ย้อมหลังล่วงไปในอดีตชาติอันไกลแสนไกล..."
( ขอบคุณข้อมูล / อ้างอิงจาก: , janicha.net , biogang.net , กระปุก.คอม
https://www.kroobannok.com/56921 )
นิมนิม หยุดยืนพร้อมกับเงยหน้าขึ้นชื่นชมความงดงามแปลกตาของต้นปาริชาติบนโลกมนุษย์
เธอคิดคำนึงย้อนกลับไปในปีเก่าก่อนอันเนิ่นนานมาแล้ว.... ช่วงปีพุทธศักราช 2540....
ในคืนวันนั้นซึ่งตรงกับวันที่ 11เมษายน พุทธศักราช 2540 มันคือคืนสุดท้ายที่เธอจะสามารถกราบนอบน้อมต่อองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ในทุกเวลาที่เธอต้องการ มันเป็นคืนก่อนเช้าตรู่วันใหม่ที่ซึ่งเธอจะต้องตื่นขึ้นเพื่อเตรียมตัวสวมชุดเจ้าสาวแบบมุสลิม ซึ่งเป็นผ้าส่าหรีสีเขียวอ่อนจากประเทศอินเดีย โดยประดับดิ้นเงินและดิ้นทองปักทั้งชุดอย่างงดงามวิจิตร
ตามปกติแล้วในเวลาก่อนนอนหลับทุกๆ คืนของนิมนิม เธอจะต้องไหว้พระ สมาทานศีลห้าหรือศีลแปดในวันโกน+วันพระ สวดมนตร์พระคาถาสำคัญๆเป็นเวลา 30 นาที แล้วจึงนั่งขัดสมาธิเพื่อหลับตาเจริญจิตภาวนาอีก 30-60 นาที หลังจากนั้นจึงขออโหสิกรรมต่อท่านเจ้ากรรมนายเวร+แผ่เมตตาให้ตนเอง+แผ่เมตตาให้สรรพสัตว์ทั่วสากลอนันตจักรวาล+อุทิศบุญกุศลให้ทุกภพภูมิที่ยังเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏฏ์อันยาวไกล.....
ทว่า! ในค่ำคืนของวันนี้ น้ำตาของสตรีสาวผู้งดงามด้วยหน้าตารูปร่างในวัย 27 ปีเต็ม กำลังไหลออกมาจากดวงตาคู่เศร้าหมอง... นั่นก็เพราะคืนนี้จะเป็นคืนสุดท้าย!! ที่เธอต้องกล่าวคำอำลาออกจากพระพุทธศาสนา เพื่อไปเข้าสู่พิธีแต่งงานกับเจ้าบ่าวที่เป็นผู้นับถือศาสนาอิสลามซึ่งมีกฎข้อบังคับตายตัวกำหนดเอาไว้ว่า : หญิงหรือชายใดที่เป็นคนนอกศาสนาอิสลามจะทำพิธีแต่งงานกับ เจ้าสาวหรือเจ้าบ่าวผู้นับถือศาสนาอิสลามได้ ก็ต่อเมื่อเขาหรือเธอจะต้องทำพิธียอมรับเคารพและนับถือต่อพระอัลเลาะห์ในศาสนาอิสลามก่อน เท่านั้น!!!
.....
" ข้าแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่เคารพศรัทธาอย่างสูงสุดด้วยชีวิต ข้าพระพุทธเจ้าขอกราบนอบน้อมขออำลาออกจากการเป็นพุทธศาสนิกชนอย่างเต็มตัวร้อยเปอร์เซ็นต์ เพื่อเข้าสู่การต้องรับนับถือในศาสนาอิสลามตามประเพณีของเจ้าบ่าวซึ่งเป็นชาวไทยมุสลิมในเวลาตีห้าของวันพรุ่งนี้แล้ว ข้าพระพุทธเจ้าไม่มีความยินดีหรือเต็มใจในการละออกจากการปฏิบัติศาสนกิจตามหลักคำสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาตลอด นับตั้งแต่ได้เข้าฝึกฝนเป็นเยาวชนธรรมทายาทที่วัดพระธรรมกายเมื่อตอนอายุ 16 ปีเป็นต้นมา เพราะการฝึกฝนตนเองตามหลักอันแท้จริงของคำสอนขององค์สมเด็จพระชินสีห์นั้น ได้เป็นที่ประจักษ์แก่จิตและการรับรู้ของข้าพระพุทธเจ้าเป็นแน่แท้แล้วว่า....
*ไม่มีสิ่งใดหรือหนทางใด จักประเสริฐสูงสุดไปยิ่งกว่าการได้เกิดมาเป็นมนุษย์
มีร่างกายเป็นปกติครบ 32 ประการ อีกทั้งยังพบพระพุทธศาสนา และได้เข้าสู่การเรียนรู้
เพื่อฝึกฝนจิตและกายของตนเพื่อทำหน้าที่เป็นพุทธศาสนิกชนที่ดี*
ข้าพระพุทธเจ้าสามารถช่วยต่อชีวิตของคุณพ่อแท้ๆในชาตินี้ ผู้ซึ่งแพทย์ลงความเห็นแน่นอนแล้วว่า : ท่านกำลังจะตายลงภายใน 1เดือนด้วยโรคตับแข็งและภาวะการขาดสารอาหารมาตั้งแต่วัยเด็ก จากวันนั้นคือปีพุทธศักราช 2527 ที่ซึ่งข้าพระพุทธเจ้าได้กราบเท้าขออนุญาตคุณพ่อที่นอนหายใจรวยรินรอความตายอยู่อย่างสิ้นหวัง และคุณแม่ผู้ซึ่งนั่งร้องไห้อยู่บนเก้าอี้ที่ปลายเท้าของสามี ก่อนที่จะสะพายกระเป๋าเสื้อผ้าเพียงใบเดียวเดินร้องไห้ออกจากประตูบ้านเพื่อไปรอขึ้นรถโดยสารประจำทางไปที่จุดนัดพบของคุณครู คือที่โรงเรียนประจำจังหวัดขอนแก่นซึ่งอยู่ในตัวเมืองห่างไกลออกไป 35 กิโลเมตร "
เวลาของการเข้าฝึกอบรมเยาวชนยุวทายาทภาคฤดูร้อนนี้ ข้าพระพุทธเจ้าต้องอยู่ภายในวัดพระธรรมกายจังหวัดปทุมธานีถึงหนึ่งเดือนครึ่ง โดยไม่มีญาติหรือเพื่อนๆที่ข้าพระพุทธเจ้ารู้จักเดินทางมาเยี่ยมในทุกวันเสาร์ต้นเดือน ซึ่งเป็นวันสำคัญที่วัดจะทำพิธีบุญใหญ่ในวัดพระธรรมกายเลยแม้แต่คนเดียว
ทว่า...!!!...ปาฏิหาริย์ก็ได้เกิดขึ้นจริงตามคำอธิษฐานอันแน่วแน่ของข้าพระพุทธเจ้า เพราะเมื่อครบ 45 วันของการเสร็จสิ้นการฝึกอบรมเยาวชนธรรมทายาทในปีนั้น คุณครูของโรงเรียนแก่นนครวิทยาลัยซึ่งเป็นผู้ชักชวนให้ข้าพระพุทธเจ้ามาเข้ารับการฝึกเจริญพระกรรมฐานเพื่อสร้างมหากุศล(บุญอันยิ่งใหญ่และละเอียดที่สุด) ได้เดินทางมารับข้าพระพุทธเจ้ากลับขอนแก่นเพื่อเตรียมตัวสำหรับการเรียนในฤดูเปิดภาคเรียน และสิ่งแรกที่ข้าพระพุทธเจ้าได้มองเห็นอย่างไม่อยากเชื่อสายตาของเด็กหญิงบ้านนอกในวัยแค่ 16 ปี นั่นก็คือ!!!!!!
ภาพของบิดาของข้าพระพุทธเจ้า!! ซึ่งออกมานั่งที่เก้าอี้หน้าบ้านตรงใต้ต้นมะม่วงต้นใหญ่ในเวลาประมาณ ตี5 ซึ่งข้าพเจ้าพึ่งลงจากรถโดยสารประจำทางจากตัวเมืองขอนแก่นถึงตัวอำเภอบ้านฝาง แล้วรีบเดินอย่างกระฉับกระเฉงตรงไปยังหน้าบ้านของตนเองซึ่งอยู่ห่างจากถนนเพียงไม่กี่เมตร โดยคุณพ่อหันหน้ามามองที่ประตูไม้ที่ข้าพระพุทธเจ้ากำลังถอดสลักออกเพื่อเปิดประตูเดินเข้าไปในบริเวณบ้านของเรา ข้าพระพุทธเจ้ารีบเดินแกมวิ่งเข้าไปหาคุณพ่อพร้อมทั้งวางกระเป๋าเสื้อผ้าแล้วนั่งคุกเข่าก้มลงกราบลงพื้นดิน 3 ครั้ง ที่เท้าอันผอมบางและแตกระแหงของบุพพการี.... น้ำตาแห่งความปิติยินดีอย่างมากมายไหลออกมาท่วมตาทั้งคู่ของข้าพระพุทธเจ้าเมื่อกำลังเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาอันสดใสที่เต็มไปด้วยน้ำตาซึ่งกำลังไหลรินออกมาจากดวงตาทั้งคู่ของคุณพ่อเช่นเดียวกัน...
คุณพ่อ ยกมือขึ้นลูบผมบนกระหม่อมของข้าพระพุทธเจ้าอย่างนุ่มนวลเต็มไปด้วยความรัก ข้าพระพุทธเจ้ามองเห็นมารดากำลังเดินถือหวดนึ่งข้าวเหนียวออกมาจากประตูห้องครัวด้านหลังบ้าน แม่ของข้าพระพุทธเจ้านิ่งอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง!! เพราะไม่มีผู้ใดทราบเลยว่า ข้าพระพุทธ เจ้าจะเดินทางกลับมาจากกรุงเทพมหานครในเช้ามืดวันนี้ นั่นเพราะการสื่อสารในยุคสมัยนั้นมีแค่การเขียนและส่งจดหมายทางไปรษณีย์เท่านั้น อีกทั้งตอนปฏิบัติธรรมอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ที่วัดนั้นข้าพระพุทธเจ้าต้องทำภาระกิจทุกอย่างตามตารางเวลาของพระอาจารย์พี่เลี้ยง แค่เวลาที่จะได้นอนหลับอย่างเพียงพอก็เป็นสิ่งที่เด็กในวัย16-18 ปีเช่นข้าพระพุทธเจ้ากับเพื่อนๆเยาวชนธรรมทายาทต่างรีบนอนให้หลับกันอย่างไวที่สุด!!! พวกเราทุกคนจึงไม่มีเวลานึกคิดสาหรับการนั่งเขียนจดหมายเพื่อฝากอาจารย์พี่เลี้ยงเป็นผู้ออกไปส่งที่สำนักงานไปรษณีย์ให้เลย
คุณแม่เดินมาที่ข้าพระพุทธเจ้าพร้อมด้วยรอยยิ้มแห่งความปิติยินดีข้าพระพุทธเจ้ารีบคลานเข้าไปนั่งคุกเขากับพื้นดินตรงหน้าของคุณแม่ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองหน้าของท่านกล่าวว่า
" แม่จ๋าแม่ของนางตั้งแต่นางเกิดมาจนถึงมื้อนี้อายุได้ 16ปีแล้ว *บ่ เคยมีไผ* สอนให้นางกราบตีนพ่อกับแม่ซึ่งเป็นพระผู้ให้ชีวิตของนางในโลกนี้ แต่พระอาจารย์อยู่วัดพระธรรมกาย ทั้งคุณยายอาจารย์ ทั้งหลวงพ่อทั้งสองรูปต่างพร่ำสอนนางว่า : เมื่อกลับถึงบ้านของตัวเองสิ่งที่ลูกๆเยาวชนธรรมทายาททุกคนควรทำก่อนสิ่งอื่นใด นั่นคือการก้มลงกราบเท้าบุพพการี 3 ครั้งด้วยความเคารพนอบน้อม กราบเหมือนกราบพระเลยนะลูกเอ๋ย.. เพราะบิดาแลมารดาของพวกเรานั้น ท่านคือพระอรหันต์คือพระพรหมที่แท้จริงในชีวิตของเรานั่นเอง "
" แม่จ๋าแม่ของนางตั้งแต่นางเกิดมาจนถึงมื้อนี้อายุได้ 16ปีแล้ว *บ่ เคยมีไผ* สอนให้นางกราบตีนพ่อกับแม่ซึ่งเป็นพระผู้ให้ชีวิตของนางในโลกนี้ แต่พระอาจารย์อยู่วัดพระธรรมกาย ทั้งคุณยายอาจารย์ ทั้งหลวงพ่อทั้งสองรูปต่างพร่ำสอนนางว่า : เมื่อกลับถึงบ้านของตัวเองสิ่งที่ลูกๆเยาวชนธรรมทายาททุกคนควรทำก่อนสิ่งอื่นใด นั่นคือการก้มลงกราบเท้าบุพพการี 3 ครั้งด้วยความเคารพนอบน้อม กราบเหมือนกราบพระเลยนะลูกเอ๋ย.. เพราะบิดาแลมารดาของพวกเรานั้น ท่านคือพระอรหันต์คือพระพรหมที่แท้จริงในชีวิตของเรานั่นเอง "
( แปลจากภาษาอีสาน * บ่ เคยมีไผ *= ไม่เคยมีใคร )
 บ่ เคยมีไผ *= ไม่เคยมีใคร )
มารดาของข้าพระพุทธเจ้าน้ำตาไหลรินออกมาพร้อมกับนั่งย่อกายลง ในขณะที่ข้าพระพุทธเจ้ากำลังตั้งใจก้มกราบเบญจางคประดิษฐ์อย่างถูกต้องตามที่ได้รับการฝึกฝนทุกวันตอนเข้าโครงการแห่งพระพุทธศาสนา ที่วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี
แม่ลูบหลังลูบศีรษะของข้าพระพุทธเจ้าด้วยความรักสุดหัวใจของมารดาที่มีต่อลูกพร้อมกับอวยพรว่า...
" ขอให้ลูกหล่าของแม่ เจริญรุ่งเรื่องในซุสิ่งซุอย่างที่ลูกมุ่งหวังเด้อหล่าคำแพงเอ๊ย เจ้าคือดำฮ้ายแท๊? เจ้าคือจ่อยหลายแท๊? เจ้าไปฝึกหลายแฮงจนบ่ได้กินได้นอนซั่นบ้อลูกหล่า? "
( แปลภาษาอีสาน * ขอให้ลูกสุดที่รักของแม่ เจริญรุ่งเรืองในทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกมุ่งหวังนะลูกรักของแม่เอ๊ย เจ้าทำไมตัวดำขนาดนี้? เจ้าทำไมตัวผอมมากแบบนี้? เจ้าไปฝึกมากเกินไปจนไม่ได้กินไม่ได้นอนหรืออย่างไรลูกรัก?* )


การกล่าวถึงในวรรณกรรมต่าง ๆ
* มหากาพย์เทวภูมิ ชั้นที่ 2 ดาวดึงส์*
"นอกเมืองดาวดึงส์ออกไป ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มีอุทยานใหญ่อีกแห่งหนึ่ง ชื่อว่า ปุณฑริกวัน มีกำแพงล้อมรอบทั้ง ๔ ด้าน กลางสวนมีไม้ทองหลางใหญ่ต้นหนึ่ง เป็นไม้ทิพย์ชื่อว่า ปาริชาติ ต้นปาริชาติ นี้ จะมีดอกบานครั้งหนึ่งต่อเมื่อครบหนึ่งร้อยปี พูดง่าย ๆ ว่าร้อยปีจะดอกบานครั้งหนึ่ง และขณะที่ดอกปาริชาตนี้บานจะมีรัศมีเรืองไปไกลถึงแปดแสนวา และเมื่อลมพัดไปทางทิศใด ลมมีกลิ่นหอมฟุ้งไปทิศนั้นไกลแสนไกล กลิ่นหอมนั้นจะตลบอบอวลอยู่ทั่วบริเวณสวรรค์ชั้นนี้นานเท่านาน
กล่าวกันว่า ยามที่ดอกปาริชาตินี้บาน จะมีเหล่าเทพบุตรเทพธิดามาเล่นสนุกสนานใต้ต้นปาริชาตนี้เป็นจำนวนมากและกลิ่นปาริชาติที่โชยโรยรินมาต้องเทพบุตรเทพธิดาองค์ใด จะช่วยทำให้เทพบุตรเทพธิดาองค์นั้นระลึกชาติได้อย่างอัศจรรย์"
( อ้างอิงข้อมูลจาก :
https://www.kroobannok.com/56921 )
นิมนิม มองหาเจ้าของเสียงอันนุ่มทุ้มกังวานไพเราะเหลือเกิน ซึ่งกรุณาตอบคำถามในใจของเธอขึ้นมาทันที!! แม้ดูเหมือนกับว่าเสียงนั้นดังอยู่รอบกายของเธอที่ซึ่งกำลังลอยอยู่เยื้องห่างออกมาเหนือผืนแผ่นดินกลางห้วงอวกาศแห่งนั้น ทว่า.....เธอกลับไม่พบผู้ใดเลย.....นิมนิมจึงตั้งจิตคิดในใจเพื่อพูดคุยทางกระแสจิตกับเจ้าของเสียงนั้นทันทีว่า.....
" ท่านเป็นใครกันหนอ? ผู้มีจิตเมตตาข้าพเจ้าเหลือประมาณ ท่านผู้รู้ความคิดในใจของข้าพเจ้าเช่นนี้คงมิใช่เทพเทวาธรรมดาๆ เป็นแน่ ? "
" แน่นอนเรามิใช่เทพธรรมดาทั่วไป เราจึงสามารถนำกายทิพย์ของเธอลอยขึ้นมาถึงสวรรค์ชั้นดาวดึงสาได้ แต่นั่นมิใช่สิ่งสำคัญที่เราพาเธอขึ้นมาชมสวรรค์ชั้นสูงสุดแห่งนี้ จงดูที่ต้นปาริชาตินั้นเถิด และขอให้เธอจงจดจำเอาไว้ให้มั่นคงตลอดไปว่า..
**คุณงามความดีและบุญกุศลที่เธอได้เพียรพยายามทำสั่งสมกันมาด้วยกาย วาจาและใจ ทั้งหมดเหล่านั้นจะติดตามปกป้องคุ้มครองเธอแน่นอน สิ่งที่เธอพร่ำวิงวอนตั้งจิตอธิษฐานทั้งหมดสวรรค์รับรู้**
และเมื่อเธอผ่านชะตากรรมที่หลีกเลี่ยงมิได้ในภพชาตินี้บนโลกมนุษย์ของเธอไป จนถึงเวลาที่ถูกกำหนดไว้ด้วยอำนาจแห่งบุญในอดีตชาติเก่าก่อนที่เธอได้เคยสร้างไว้แล้วนั้น เธอจักได้หวนกลับมาตามแรงอธิษฐานและอำนาจแห่งกุศลกรรมที่เป็นของเธอทั้งหมด อย่างแน่นอน "
.
.
都 是勇敢的 dōu shì yǒnggǎn de
ทุกอย่าง ล้วนกล้าหาญหมด
你额头的伤口 你的 不同 你犯的错 nǐ étóu de shāngkǒu nǐ de bùtóng nǐ fàn de cuò ไม่ว่ารอยแผลบนหน้าผากเธอ ความแตกต่างที่เธอเป็น หรือความผิดที่เธอก่อ
都不必隐藏 dōu bùbì yǐncáng
ไม่จำเป็นต้องเก็บซ่อนทุกอย่างเอาไว้
你破旧的玩偶 你的 面具 你的自我 nǐ pòjiù de wán'ǒu nǐ de miànjù nǐ de zìwǒ
ไม่ว่าตุ๊กตาที่ทั้งเก่าและชำรุดของเธอ หน้ากากที่เธอสวมใส่ หรือ ตัวตนที่เธอเป็น
他们说 要带着光 驯服每一头怪兽 tāmen shuō yào dàizhe guāng xùnfú měi yītóu guàishòu
พวกเขาบอกว่า ต้องใช้แสงสว่าง สยบสัตว์ประหลาดทุกตน
他们说 要缝好你的伤 没有人爱小丑 tāmen shuō yào fèng hǎo nǐ de shāng méiyǒu rén ài xiǎochǒu
พวกเขาบอกว่า ต้องเย็บแผลเธอให้ดี ไม่มีใครชื่นชอบตัวตลก
为何孤独 不可 光荣 wèihé gūdú bùkě guāngróng
ทำไมความโดดเดี่ยวถึงไม่ใช่เกียรติยศ
人只有不完美 值得歌颂 rén zhǐyǒu bù wánměi zhídé gēsòng
มนุษย์แค่ไม่เพอร์เฟกต์ แต่ควรค่าให้เชยชม
谁说污泥满身的不算英雄 shéi shuō wū ní mǎn shēn de bù suàn yīngxióng 爱你孤身走暗巷 ài nǐ gūshēn zǒu àn xiàng
ใครบอก ไม่ใช่ฮีโร่หากเนื้อตัวเปรอะเปื้อนโคลนตม
รักที่เธอเดินลำพังในตรอกมืดมน
爱你不跪的模样 ài nǐ bù guì de múyàng
รักท่าทางที่เธอไม่ยอมคุกเข่าฝึนทน
爱你对峙过绝望 ài nǐ duìzhìguò juéwàng
รักที่เธอต่อต้านความผิดหวังอับจน
不肯哭一场 bùkěn kū yī chǎng
ไม่ยอมหลั่งน้ำตาสักหน
爱你破烂的衣裳 ài nǐ pòlàn de yīshang
รักเสื้อผ้าที่ทรุดโทรมของเธอ
却敢堵命运的枪 què gǎn dǔ mìngyùn de qiāng
แต่กล้าต่อต้านปืนที่กล้าขวางโชคชะตาที่พบเจอ
爱你和我那么像 ài nǐ hé wǒ nàme xiàng
รักที่เธอเหมือนฉันมาก
缺口都一样 quēkǒu dōu yīyàng
แม้แต่จุดบกพร่องยังคล้ายคลึง
去吗 配吗 这褴褛的披风 qù ma pèi ma zhè lánlǚ de pīfēng
ไปไหม เข้ากันไหม เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งตัวนี้หนะ
战吗 战啊 以最卑微的梦 zhàn ma zhàn a yǐ zuì bēiwéi de mèng
สู้ไหม สู้สิ ด้วยฝันอันต่ำต้อยที่สุด
致那黑夜中的呜咽与怒吼 zhì nà hēiyè zhōng de wūyè yǔ nùhǒu
สดุดีเสียงสะอื้นและกู่ร้องแค้นเคือง ในค่ำคืนที่มืดมิด
谁说站在光里的才算英雄 shéi shuō zhàn zài guānglǐ de cái suàn yīngxióng
ใครบอกต้องอยู่ท่ามกลางแสงไฟเท่านั้น ถึงจะเป็นฮีโร่
他们说 要戒了你的狂 tāmen shuō yào jièle nǐ de kuáng
พวกเขาบอกว่า อยากหยุดความบ้าคลั่งของเธอ
就像擦掉了污垢 jiù xiàng cā diàole wūgòu
ก็เหมือนเช็คคราบสกปรกออก
他们说 要顺台阶而上 tāmen shuō yào shùn táijiē ér shàng
พวกเขาบอกว่า ต้องขึ้นไปตามบันได
而代价是低头 ér dàijià shì dītóu
แต่ค่าตอบแทน คือต้องก้มหัว
那就让我 不可 乘风 nà jiù ràng wǒ bùkě chéng fēng
งั้นก็ให้ฉัน ละทิ้งโอกาสนี้ไปซะ
你一样骄傲着 那种孤勇 nǐ yīyàng jiāo'àozhe nà zhǒng gū yǒng
ภูมิใจในความกล้าหาญที่โดดเดี่ยวแบบนั้นเหมือนเธอ
谁说对弈平凡的不算英雄 shéi shuō duìyì píngfán de bù suàn yīngxióng
ใครบอก เดินหมากธรรมดา ไม่ถือเป็นฮีโร่
你的斑驳 与众不同 Nǐ de bānbó yǔ zhòng bùtóng
ความลายพร้อยของเธอนั้น โดดเด่นเกินกว่าใคร
你的沉默 震耳欲聋 nǐ de chénmò zhèn'ěryùlóng
ความเงียบงันของเธอ ช่างก้องกังวาน
You Are The Hero
เธอเป็นฮีโร่
爱你来自于蛮荒 ài nǐ láizì yú mánhuāng
รักเธอที่มาจากดินแดนไกลและไร้ความเจริญ
一生不借谁的光 yīshēng bù jiè shéi de guāng
แสงสว่างที่ไม่เคยหยิบยืมใครชั่วชีวิต
你将造你的城邦 nǐ jiāng zào nǐ de chéngbāng
เธอจะสร้างเมืองของเธอเอง
在废墟之上
บนซากปรักหักพังพวกนี้
zài fèixū zhī shàng 去吗 去啊 以最卑微的梦 qù ma qù a yǐ zuì bēiwéi de mèng
ไปไหม ไปสิ ด้วยฝันอันต่ำต้อยที่สุด
战吗 战啊 以最孤高的梦 zhàn ma zhàn a yǐ zuì gūgāo de mèng
สู้ไหม สู้สิ ด้วยความฝันอันโอหังที่สุด
致那黑夜中的呜咽与怒吼 zhì nà hēiyè zhōng de wūyè yǔ nùhǒu
สดุดีเสียงสะอื้นและกู่ร้องแค้นเคือง ในค่ำคืนที่มืดมิด
谁说站在光里的才算英雄 shéi shuō zhàn zài guānglǐ de cái suàn yīngxióng
ใครบอกต้องอยู่ท่ามกลางแสงไฟเท่านั้น ถึงจะเป็นฮีโร่
...
( ข้อมูลอ้างอิงจาก : เพลงจีนแปลไทย 中文歌曲孤勇者gū yǒngzhě "ผู้กล้าหาญที่โดดเดี่ยว" (泰语翻译ซับไทย+พินอิน+Pin yin &Thai Sub // Thai Easy Trip // ขอขอบคุณต้นฉบับจาก : "孤勇者"是游戏"英雄联盟"衍生动画"英雄联盟:双城之战"的中文主题曲 由唐恬作词,钱雷作曲,陈奕迅演唱. คำร้อง: ถังเทียน ทำนอง:เฉียนเหลย นักร้อง:เฉิน อี้ซวิ่น 泰语翻译:泰易游 แปลโดย 泰易游泰语翻译 แปลภาษาไทยเป็นจีนและจีนเป็นไทย )
.
.
นิมนิม จึงมองลงไปดูที่ต้นปาริชาติตามกระแสเสียงก้องกังวานไพเราะที่สนทนากับเธอทางกระแสจิต และแล้วหญิงสาวผู้ที่กำลังจะเป็นเจ้าสาวในศาสนาอื่นในวันรุ่งขึ้นก็ได้พบกับความงดงามอัศจรรย์ต่อสายตา!!!!!
ต้นปาริชาติต้นเดียวนั้น ส่องแสงสว่างระยิบระยับดุจเป็นต้นไม้ที่ทำขึ้นมาจากเพชรและอัญมณีทุกสีที่แสนงดงามล้ำค่า ไม่ว่าจะเป็นกิ่งก้าน ใบและดอก ต่างกลับกลายเป็นพฤกษชาติแห่งอัญมณีทุกชนิดในโลกมนุษย์ที่มาอยู่รวมกันเป็นต้นไม้แสนพิเศษต้นนี้
" ต้นปาริชาติบนสวรรค์ของพระอินทร์ที่เคยได้อ่านในหนังสือธรรมะ จริงๆแล้ว เป็นต้นไม้แห่งเพชรพลอยอัญมณีแสนล้ำค่าและงดงามเกินจะพรรณนาเช่นนี้เองดอกหรือ....? "
นิมนิม ตั้งคำถามในใจทันทีอย่างพิศวงงงงวย!!
" ใช่แล้ว! บนสวรรคภูมินี้ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมไม่สามารถนำโลกของมนุษย์และเหล่าสัตว์มาเปรียบเทียบได้เลย ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ล้วนเป็นทิพย์และจุติขึ้นมาจากสิ่งล้ำค่าและงดงามที่สุดทั้งสิ้น มนุษย์ผู้มีบุญวาสนาที่เพียรสั่งสมคุณงามความดีมามากมายเท่านั้น จึงจะสามารถถอดกายทิพย์ขึ้นมาชมรวมทั้งได้จุติขึ้นมาบนสรวงสวรรค์แห่งนี้ "
กระแสเสียงก้องกังวานไพเราะที่สนทนากับนิมนิมทางกระแสจิต อันไม่สามารถแยะแยะได้จากโสติประสาททั่วไปของมนุษย์ธรรมดาๆเช่นเธอ ว่า ท่านเจ้าของเสียงที่คอยเป็นมัคคุเทศน์ตอบคำถามแก่เธอได้ทันทีที่เธอคิดในใจนี้ ท่านเป็นบุรุษหรือสตรี.....?????
ทันใดนั้นเอง!!!! สิ่งที่แสนมหัศจรรย์และแปลกตาแปลกใจก็บังเกิดขึ้นแก่ดวงตาแห่งกายทิพย์ของนิมนิม ผู้ซึ่งกำลังลอยตัวอยู่กลางห้วงอวกาศอันมีนามว่า *สวรรคภูมิ*
มีลำแสงสว่างไสวมากขนาดใหญ่กลุ่มหนึ่ง เป็นลำแสงสีทองระยิบระยับส่องแสงแพรวพราวล้อมรอบรัศมีที่หมุนวนเป็นวงกลมนั้นจนพราวพร่าสายตาที่จ้องมอง ลำแสงขนาดใหญ่นั้นได้ลอยหมุนวนมาจากเวหาที่สูงลิบๆ ขึ้นไป โดยค่อยๆ เคลื่อนตัวหมุนเป็นวงกลมรอบตัวเองลงมาหยุดอยู่เหนือต้นปาริชาติระยะห่างสูงขึ้นไปประมาณ ตึก 4-5 ชั้น
จากนั้น ก็มีเสียงดังกังวานก้องอากาศดังลอยออกมาจากกลุ่มก้อนลำแสงที่หยุดนิ่งลอยตัวอยู่เหนือต้นปาริชาติแห่งดาวดึงส์ ภาษาที่ดังออกมานั้นเป็นการเอ่ยนามของแต่ละคนซึ่งเป็นทั้งบุรุษและสตรีที่สวมชุดขาวมีอออร่ารอบกาย โดยผู้ใดถูกเรียกชื่อของตนเอง ก็จะมีลำแสงสีขาวสว่างจ้าระยิบระยับดุจมีการโปรยแก้วมณีโชติลงมาพร้อมๆ กับในลำแสงสีขาวสว่างงดงาม ที่ซึ่งกำลังส่องเป็นลำยาวจากกลุ่มก้อนลำแสงขนาดใหญ่นั้นเพื่อส่องสว่างเป็นทางลงมาดึงดูดให้ผู้ที่นั่งสงบเรียบร้อยรออยู่ใต้ต้นปาริชาติ ค่อยๆ ลอยตัวในท่านั่งสมาธิหรือพับเพียบขึ้นไปตามลำแสงนั้นทีละคน ทีละคน แล้วหายเข้าไปในกลุ่มก้อนลำแสงขนาดใหญ่ซึ่งนิมนิมคิดเอาเองทันทีที่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนั้นว่า :
" สิ่งนี้ คือพาหนะของสวรรคภูมิหรืออย่างไร? แล้วทุกคนที่ถูกเรียกชื่อเป็นภาษาสำเนียงอันไพเราะ แต่แปลกประหลาดไปจากผู้คนที่เรียกชื่อกันบนโลกมนุษย์เหล่านี้ กำลังขึ้นไปบนพาหนะนั้นเพื่อจะไปไหนกันหนอ..? "
" ทุกคน ที่ได้จุติเป็นชาวเทวภูมิ บนสรวงสวรรค์ชั้นสูงที่สุดแห่งนี้ กำลังถูกเรียกตัวขึ้นไปจุติยังภพภูมิที่สูงและละเอียดขึ้นไปกว่าชาวเทวภูมิ... เธอ จงมองดูสองคนสุดท้ายนั่น!! "
เจ้าของกระแสเสียงทิพย์ที่แสนไพเราะกังวานก้องจับจิตจับใจ ตอบกลับกระแสจิตความคิดในใจของนิมนิมโดยทันที ซึ่งทำให้เธอตั้งอกตั้งใจจ้องมองร่างสีขาวสว่างจ้างดงามสองร่างสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่บนพื้นแผ่นดินกลางเวหา ณ... ใต้ต้นพฤกษาชาวสวรรค์อันมีนามว่า
*ต้นปาริชาติ*
มีกระแสเสียงกังวานก้อง เรียกชื่อ 2 คนสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ใต้ต้นปาริชาติ ซึ่งเป็นสองชื่อที่นิมนิมได้ยินชัดเจนมากที่สุดยิ่งกว่าทุกๆ ชื่อ ที่ถูกเรียกตัวขึ้นไปแล้ว นั่นคือ......
" กาญจนัญ......ญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญ "
" มาพลาง.......งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง "
แล้วร่างสองร่างสุดท้าย.. ที่อยู่ชุดสีขาวสะอาดงดงามสว่างไสวเรืองรองดุจแสงดาวสองดวงที่กำลังเปล่งประกายพร้อมๆ กันก็ค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้นผิวแผ่นดินใต้ต้นปาริชาติ โดยลอยมาเสมอกันดุจทั้งสองร่างนั้นต้องขึ้นไปสู่ภพภูมิที่สูงยิ่งกว่านี้พร้อมๆ กัน กระนั้น
" สาวกองค์สุดท้าย ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพระพุทธเจ้า
กาญจนัญ...ญญญญญญญ และ มาพลาง...งงงงงงงงงงงงงง "
น่าอัศจรรย์ใจมากยิ่งขึ้นไปอีก+++++ เมื่อนิมนิมรู็ด้วยจิตภายในเองว่า : ชื่อสุดท้ายที่ถูกเรียกเป็นภาษาแปลกประหลาดคือดังก้องกังวานต่อ ๆ กันในท่อนสุดท้ายของทุกชื่อ ร่างๆ นั้นคือตัวของเธอเองในอนาคต!?!?!!!????
" มาพลาง....ๆ...งงงงงงงงงงงงงงงงงง....คือเราจริงๆหรือนี่ ? แล้ว
กาญจนัญ....ๆ....ญญญญญญญญญญญ.....เล่า? เขาคือผู้ใดกันหนอ ? "


"การเดินทางหลายพันไมล์ เริ่มต้นจากก้าวเพียงก้าวเดียว"
"千里之行从第一步开始."
"Qiānlǐ zhī xíng cóng dì yī bù kāishǐ."
ความหมาย : ก้าวเพียงก้าวเดียว ไม่ทำให้คุณเดินไปได้ไกล แต่อย่างน้อยๆ ก้าวๆ นั้น ก็ทำให้คุณออกมาจากที่ที่คุณเคยอยู่ ในทุกๆ การเดินทาง หรืออีกนัยหนึ่งคือ ในทุกๆ ความสำเร็จ เริ่มต้นจากก้าวเพียงก้าวเดียว ซึ่งก้าวเพียงก้าวเดียวนี้ ยากที่สุด เพราะหมายถึงการตัดสินใจออกจาก Comfort Zone หรือ ความเคยชิน และใช้ความกล้าในการเริ่มต้นเดินทาง ในเส้นทางที่คุณไม่รู้ความข้างหน้าจะมีอุปสรรคอะไรบ้าง
"เมื่อไฟดับ จุดเทียนดีกว่าก่นด่าความมืด ..."
"当火熄灭时,与其诅咒黑暗,不如点燃蜡烛..."
"Dāng huǒ xímiè shí, yǔqí zǔzhòu hēi'àn, bùrú diǎnrán làzhú..."
ความหมาย : บางครั้งอุปสรรค ก็เข้ามาเคาะประตูบ้านของคุณอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว และทำให้คุณเสียหลัก ความผิดหวัง ความเจ็บปวด ความโกรธ เป็นตัวการที่ทำให้คุณอยู่ในวังวนของความเสียใจ หรือเสียดายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะเสียใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุดกับสิ่งที่เกิดไปแล้ว สิ่งที่ควรทำคือการคิดแก้ไขปัญหา และหยุดโทษดวง
( ขอขอบคุณข้อมูลอ้างอิงจาก : 15 Chinese proverbs full of wisdom )
นิมนิม เป็นหนอนหนังสือตัวยงมาตั้งแต่เริ่มฝึกอ่านกับคุณพ่อเมื่อสมัยยังเป็นเด็กน้อยตัวเล็กๆ ผอมๆ เธอเคยมีความใฝ่ฝันในใจเงียบๆ ในช่วงที่สำเร็จการศึกษาได้รับพระราชทานปริญญาบัตร จากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อปีพุทธศักราช 2535 ว่า....เธอจะเลือกทำงานที่เธอรักและมีความสุขกับมัน ซึ่งหมายถึงงานด้านอักษร,การใช้ภาษา,ความคิดไอเดียสร้างสรรค์,งานเพื่อช่วยเหลือประชาชนผู้ด้อยโอกาสในสังคมไทย,งานโฆษณาประชาสัมพันธ์ รวมทั้งงานด้านการผลิตและเป็นเจ้าของสื่อสารมวลชนแขนงต่างๆ ในประเทศไทย
เธอวางหนังสือ : *คำคมปราชญ์ชาวจีนโบราณ* เล่มที่เธอกำลังนั่งอ่านอยู่บนเก้าอี้ไม้สักทองหน้าบ้านไว้บนตุ๊กตาตัวนุ่มนิ่ม ซึ่งเธอเอามาใช้รองหนังสือเพื่อให้อ่านได้สบายไม่ปวดมือในการพยุงถือหนังสือเอาไว้บนหน้าตักของเธอ .....ผ่านไปสิบกว่าวันแล้วสินะ!! นับตั้งแต่วันที่เธอได้ส่งDMส่วนตัวไปถึงณนนท์ เพื่อชี้แจงเหตุผลทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอ จนกระทั่งกลายมาเป็นตัวกำหนดชะตาชีวิตของเธอให้เข้าไปเกี่ยวข้องกับพระเอกละครไทย,นายแบบชื่อดังของธุรกิจบันเทิงในประเทศไทย ผู้ที่ยังครองความเป็นหนุ่มโสดเจ้าเสน่ห์เอาไว้ได้อย่างสบายๆ มาตลอด จนเข้าสู่ปีนี้ซึ่งเขากำลังจะมีอายุครบ 46 ปีเต็มในช่วงเดือนกรกฎาคม พุทธศักราช 2566
นิมนิม ตั้งใจเอาไว้เงียบๆ ในใจว่า... ปิดเทอมภาคฤดูร้อนปีนี้เธอจะชวนน้องชายและน้องสาวบุญธรรมของเธอ และลูกชายทั้งสามคนรวมทั้งเพื่อนหญิงคนรักของลูก ออกเดินทางไปท่องเที่ยวพักผ่อนด้วยรถตู้วีไอพีของครอบครัวกันอีกครั้งแบบพร้อมหน้าพร้อมตาครบทุกคน ณ หาดทรายรี บนเกาะเต่า จังหวัดชุมพร ในช่วงห้าปีที่ผ่านมานั้นครอบครัวของนิมนิมต่างประสบกับปัญหาและภาระที่แสนหนักหน่วง หลังจากการสูญเสียเสาหลักผู้เป็นที่รักและเคารพเป็นแสงสว่างให้แก่ลูกหลานมาโดยตลอดคือบิดาและมารดาแบบปีชนปีแล้วนั้น!! ประเทศไทยยังประสบกับปัญหาสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ในปีต่อมาซึ่งลุกลามแพร่กระจายไปทั่วโลกและทำลายระบบการดำรงชีพของเหล่ามนุษยชาติอย่างรุนแรงต่อเนื่องกันอย่างหนักหน่วงถึงสามปี
กว่ามาจนถึงปัจจุบัน!!!!
นิมนิม ฝึกใจตนเองและสมองให้คิดบวกเสมอกับชีวิตที่ผ่านความทุกข์ยากลำบากและความเป็นความตายมามากมายโหดร้ายและสุดแสนสาหัส!!!! บ่อยครั้งที่เธอมักถามตัวของเธอเองในยามที่นอนเล่นอยู่เพียงผู้เดียวว่า... " ทำไมชะตากรรมของเธอจึงโลดโผนโจนทะยานได้มากมายขนาดนี้? ทั้งๆ ที่เธอเกิดมาบนโลกโดยเป็นสตรีตัวเล็กๆ และไม่ได้มีสิ่งใดพิเศษรองรับสนับสนุนชีวิตที่เติบโตขึ้นตามวันเวลาที่แสนยากลำบากซ้ำแล้วซ้ำเล่าเลยสักอย่างเดียว? "
ที่สำคัญมากที่สุดก็คือ... เธอมักสงสัยตนเองตลอดมาตั้งแต่เล็กๆแล้วเริ่มจำความได้แล้ว
" เธอถามตัวเองเสมอว่า..เธอผ่านความเป็นความตายและอุปสรรคปัญหาที่กระทบเธออย่างรุนแรงทั้งกายและใจมาได้อย่างไร!?!?!? เพราะหลายครั้งที่แพทย์ต่างลงความเห็นเดียวกันว่า.. : เธอหยุดหายใจไปแล้วหลายชั่วโมง หรือ แพทย์บอกเธอเองว่า..: คุณคือคนหนึ่งในล้านๆ คนที่สามารถเอาลมหายใจกลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว และยังกลับมาฟื้นฟูตัวเองจนกลับมาเป็นเกือบปกติได้ร้อยเปอร์เซ็นต์!!! "
"当火熄灭时,与其诅咒黑暗,不如点燃蜡烛..."
"Dāng huǒ xímiè shí, yǔqí zǔzhòu hēi'àn, bùrú diǎnrán làzhú..."
ใช่แล้ว! ".....เมื่อไฟดับ จุดเทียนดีกว่าก่นด่าความมืด ....."
โปสเตอร์ขนาดใหญ่เท่าตึกสองชั้นของณนนท์ ติดหราอยู่ตามสี่แยกสำคัญๆ ของกรุงเทพมหานคร และในเขตตัวเมืองขอนแก่นบ้านเกิดของนิมนิมอีกด้วย ดูเหมือนว่ากาลเวลาที่เปลี่ยนผ่านจากปีเก่า(2022)เข้ามาสู่ปีใหม่คือ 2023 นั้น ไม่อาจทำลายเรตติ้งและงานใหม่ๆ มากมายในวงการบันเทิงไทยที่มีให้กับพระเอกตัวพ่อผู้มีอายุย่างเข้าสู่ 46 ขวบปีได้เลยจริงๆ!!!
" นายมันแน่! แน่มากๆ เลยนะ นายนนท์!! ขนาดสถานการณ์โควิด-19 จะทำให้นายติดเชื้อนี้ก่อนใครๆ ในช่วงแรกๆ แต่นายกลับหายเป็นปกติแถมยังมีงานไหลมาเทมาทุกรูปแบบ คงอีกนานเลยนะ หึ !หึ ! ที่พระเอกตัวพ่ออย่างคุณณนนท์ รัตนพงศ์ จะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนให้จับต้องได้จริงๆไม่จกตา ฮ่าๆ ๆ !!! นายมาหาเราสินนท์เอ๋ย.... เราจะบอกนายให้รู้ถึงชะตากรรมของนาย!!
ที่เมื่อได้อย่างหนึ่ง นายก็ต้องแลกกับอีกอย่างหนึ่ง ที่นายอยากจะได้แบบพอๆ กัน "
นิมนิม นอนเอนกายอยู่บนที่นอนของเธอ พร้อมกับยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดูภาพถ่ายใหม่ๆ ที่ไอจีส่วนตัวของณนนท์ รัตนพงศ์ พระเอกละครทีวีตัวพ่อและนายแบบหนุ่มโสดผู้มีรูปร่างหน้าตาที่ฟ้าเสกบันดาลให้มาสมบูรณ์แบบ การพักผ่อน ผ่อนคลายสมองและความคิดในทุกๆ เรื่องในชีวิตประจำวันของนิมนิม นอกจากการออกกำลังกายเป็นประจำ,การเดินจงกรม ฝึกสติ ทำสมาธิภาวนาตามหลักธรรมคำสอนที่แท้จริงของพระพุทธเจ้า, การฟังเพลงแปลต่างประเทศทั้ง
เพลงจีน เกาหลี อังกฤษ และดนตรีหลากหลายรูปแบบ , การชมซีรี่ย์ยอดฮิตของ WeTV ทั้งซีรี่ย์เกาหลี จีน ตะวันตก , การอ่านหนังสือมากมายที่เธอซื้อมารวมกันไว้ในตู้หนังสือแบบอดใจไม่ได้ทุกครั้งที่เดินไปเจอการลดราคาเซลล์กระหน่ำ!!! ที่ร้านหนังสือในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง....
อีกการผ่อนคล่ายหนึ่งที่เธอมีความสุข และอดอมยิ้ม หรือหัวเราะก๊ากกกก!!!!!! คนเดียว
จนลูกๆ เองยังประหลาดใจว่า.... " แม่เราขำอะไรนักหนาวะ? "
นั่นก็คือ การได้กดติดตามชมการโพสท์ภาพใหม่ๆ และสตอรี่พร้อมเพลงไพเราะใหม่ๆ ของณนนท์
นั่นเอง
...
She's got a smile that it seems to me
Reminds me of childhood memories
Where everything was as fresh as the bright blue sky
Now and then when I see her face
She takes me away to that special place
And if I stare too long, I'd probably break down and cry
เธอมีรอยยิ้มที่ดูเหมือนกับฉัน
ทำให้ฉันนึกถึงความทรงจำในวัยเด็กครั้งแล้วครั้งเล่าที่ฉันเห็นหน้าเธอ
เธอพาฉันไปยังสถานที่พิเศษนั้น
และถ้าฉันจ้องนานเกินไป ฉันคงสติแตกและร้องไห้
Whoa, oh, oh
Sweet child o' mine
Whoa, oh, oh, oh
Sweet love of mine
โอ้โอ้โอ้
ลูกที่น่ารักของฉัน
โอ้โอ้โอ้โอ้
รักหวานของฉัน
She's got eyes of the bluest skies
As if they thought of rain
I'd hate to look into those eyes and see an ounce of pain
Her hair reminds me of a warm safe place
Where as a child I'd hide
And pray for the thunder and the rain to quietly pass me by
เธอมีดวงตาแห่งท้องฟ้าสีคราม
ราวกับว่าพวกเขานึกถึงฝน
ฉันเกลียดที่จะมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นและเห็นความเจ็บปวด
ผมของเธอทำให้ฉันนึกถึงสถานที่อันอบอุ่นปลอดภัย
ฉันไปซ่อนที่ไหนตอนเด็ก
และภาวนาให้ฟ้าร้องและสายฝนผ่านพ้นไปอย่างสงบ
Whoa, oh, oh
Sweet child o' mine
Whoa whoa, oh, oh, oh
Sweet love of mine
โอ้โอ้โอ้
ลูกที่น่ารักของฉัน
โว้โว้โว้โว้โว้โว้
รักหวานของฉัน
Whoa, yeah
Whoa, oh, oh, oh
Sweet child o' mine
Whoa, oh, whoa, oh
Sweet love of mine
Whoa, oh, oh, oh
Sweet child o' mine
Ooh, yeah
Ooh, sweet love of mine
โอ้ใช่
โอ้โอ้โอ้โอ้
ลูกที่น่ารักของฉัน
โว้โว้โว้โว้โว้
รักหวานของฉัน
โอ้โอ้โอ้โอ้
ลูกที่น่ารักของฉัน
โอ้ใช่
โอ้ที่รักที่รักของฉัน
Where do we go?
Where do we go now?
Where do we go?
Ooh, oh, where do we go?
Where do we go now?
Oh, where do we go now?
Where do we go? (Sweet child)
Where do we go now?
Ay, ay, ay, ay, ay, ay, ay, ay
Where do we go now?
Ah, ah
เราจะไปที่ไหน?
ตอนนี้เราจะไปที่ไหน?
เราจะไปที่ไหน?
โอ้ โอ้ เราจะไปที่ไหน
ตอนนี้เราจะไปที่ไหน?
โอ้ เราจะไปที่ไหนกันดีล่ะ
เราจะไปที่ไหน?
(เด็กน่ารัก)
ตอนนี้เราจะไปที่ไหน?
อาย, อาย, อาย, อาย, อาย, อาย
ตอนนี้เราจะไปที่ไหน?
อาอา
Where do we go?
Oh, where do we go now?
Oh, where do we go?
Oh, where do we go now?
Where do we go?
Oh, where do we go now?
Now, now, now, now, now, now, now
Sweet child
Sweet child of mine
เราจะไปที่ไหน?
โอ้ เราจะไปที่ไหนกันดีล่ะ
โอ้ เราจะไปที่ไหน
โอ้ เราจะไปที่ไหนกันดีล่ะ
เราจะไปที่ไหน?
โอ้ เราจะไปที่ไหนกันดีล่ะ
เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้
เด็กหวาน
ลูกที่น่ารักของฉัน
...
(ข้อมูลอ้างอิง แหล่งที่มา: LyricFind
นักแต่งเพลง: Duff Rose McKagan / Izzy Stradlin / Saul Hudson / Steven Adler / W. Axl Rose
เนื้อเพลง Sweet Child O' Mine © Universal Music Publishing Group)
ณนนท์ เดินทางขึ้นเครื่องบินจากกรุงเทพมหานครเพื่อไปทำงานที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เขาชอบฟังเพลงโปรดที่บันทึกเอาไว้ในโทรศัพท์มือถือส่วนตัว แปลกดีนะ?? ทำไมขณะที่นั่งสบายๆ จิบเครื่องดื่มที่แอร์โฮสเตสนำมาบริการบนเครื่องบิน ฟังเพลงแล้วมองออกไปชมท้องฟ้าที่นอกหน้าต่างอย่างสบายๆ อารมณ์ แต่..ทำไม...? จึงมีแต่ใบหน้าและท่าทางของนิมนิมปรากฎขึ้นในใจอย่างที่เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจ
พระเอกหนุ่มเจ้าเสน่ห์ ผู้สามารถดูแลรักษารูปร่างหน้าตาของเขาเองให้ดูหนุ่มอยู่เสมอโดยไม่ต้องพึ่งศัลยกรรมจนเป็น "โรคติดทำศัลยกรรม" เหมือนหนุ่มสาวจำนวนมากที่ทำมาหากินในแวดวงบันเทิงเมืองไทยซึ่งนิยมรักษาเรตติ้งและการว่าจ้างงานดีๆ จากสปอนเซอร์หรือลูกค้ารายใหญ่ๆ สำคัญๆ เอาไว้ให้ได้แม้ว่าอายุและวัยจะผ่านไปเรื่อยๆ จนสังขารเสื่อมลงและต้องหันไปพึ่งคลีนิคทำศัลยกรรม บินไปทำศัลยกรรมที่ประเทศเกาหลีจนกลายเป็นดารา,นักร้อง,นายแบบ,นางแบบ,นางเอก,พระเอก ที่เสพติดศัลยกรรมกันจนกลายเป็นเรื่องปกติของผู้คนที่ทำมาหากินอยู่บนคำว่า : โลกมายา,วงการบันเทิง,ไต่สะพานดาว,เจิดจรัสกลางท้องฟ้า ซึ่งต้องอาศัยภาพลักษณ์,ชื่อเสียง,ความนิยมจากสาธารณะชน รวมทั้ง ความสามารถที่แท้จริงของตัวเองและตัวตนที่แสดงออกมาเป็นประจำ
ณนนท์กับนิมนิม มีหลายๆ สิ่งที่เป็นความเป็นตัวตนที่แท้จริงของตัวเองคล้ายๆ กัน เช่นการเกลียดหรือไม่ชอบทำศัลยกรรมหรือนำสิ่งแปลกปลอมใดๆ เข้าสู่ร่างกายตามธรรมชาติ แต่เน้นไปที่การมีวินัยในการดูแลรักษารูปร่าง,หน้าตา,สุขภาพของตัวเอง ด้วยการมีวินัยที่เข้มแข็งต่อตนเองในการเลือกทานอาหารและเครื่องดื่มที่มีประโยชน์ ,การฝึกฝนให้ตัวเองชอบและเคยชินกับการออกกำลังกาย, การใช้ชีวิตด้วยวิถีธรรมชาติที่แสนเรียบง่ายและธรรมดาๆ ในชีวิตประจำวัน , การเป็นคนรักเด็กๆ รักสุนัข รวมทั้งเป็นคนกินง่าย,อยู่ง่าย,ไม่มากเรื่อง,ปรับตัวง่าย, มีอัธยาศัยจากใจจริงที่ดีต่อผู้อื่น โดยไม่ได้เอาเรื่องของผลประโยชน์หรือการแลกเปลี่ยนทางธุรกิจ,งานและเงินมาเป็นตัวกำหนดให้ต้องเสแสร้งทำดีกับคนนี้! แต่กลับทำในสิ่งที่น่ารังเกียจกับคนนั้น!! เป็นต้น
赠别 杜牧
多情却似总无情,
惟觉樽前笑不成.
蜡烛有心还惜别,
替人垂泪到天明.
รักมากเปรียบเสมือนดั่งไร้รัก
มีเพียงจอกสุราไม่หรรษา
ดวงเทียนอาลัยยังอำลา
รินหลั่งน้ำตาให้เราจนรุ่งราง
.
.
( ขอขอบคุณข้อมูลอ้างอิงจาก : บทกวีจีนโบราณ 赠别
เขียนโดย 过客 เมื่อ อังคาร, 21/05/2013 - 16:07. )
" ขอให้บิน อย่างเบาสบายและปลอดภัยนะคะ โอปป้าคนเก่ง "
นิมนิม ซึ่งพึ่งออนไลน์ไอจีของเธอและเข้าไปดูอัพเดทล่าสุดของณนนท์แล้วเห็นว่าพระเอกหนุ่มหล่อได้โพสท์ล่าสุดไปเมื่อ 2 ชั่วโมงที่แล้ว ด้วยภาพยืนอยู่ในสนามบินสุวรรณภูมิ แล้วพิมพ์ว่า.....
" เหาะไปโตเกียวแป๊บนึงงับ " --ซุปเปอร์แมนที่ไม่สวมกุงเกงในไว้ข้างนอก อิไต อิไต 55
เธอจึงพิมพ์DMไปหาเขาพร้อมก๊อปปี้ *บทกวีจีนโบราณ* ที่เธอชอบและมีความหมายที่คิดว่าจะทำให้อารมณ์ความรู้สึกของณนนท์ ได้สัมผัสถึงความอ่อนโยนจากใจจริงๆ ของเธอที่มีต่อเขา และเพื่ออวยพรและให้กำลังใจบุคคลพิเศษคนนี้ ผู้เป็นเสมือนพลังแห่งความรู้สึกด้านบวกที่อบอุ่น,อารมณ์ดี,เข้าถึงกันและกันได้อย่างแปลกประหลาด จนต้องติดตามดูกันทุก ๆ เวลาที่ว่างทั้ง ๆ ที่พึ่งเคยพบกันเพียงแค่ครั้งเดียวจนดูจะเลือนลาง.....ต่อความทรงจำไปแล้ว....


又 醉
 复 醉 又 复 醉.
 人 生 意 如 何.
 自 心 需 粉 碎.
 宇 宙 岂 有 谁.
 เมาซ้ำเมาซาก
 ๐ เมาซ้ำ เมาซาก ....ชีวิตนี้
 ความหมายมี จริงหรือไม่
 จิตปัจเจก (จง) ทำลายไป
 มีใคร จริงหรือ ในจักรวาล ๐
 ---- 4 กรกฎาคม 2552 ----
( ขอขอบคุณข้อมูลอ้างอิง จาก : นายกสมาคมนักกลอนแห่งประเทศไทย ทองแถม นาถจำนง
โทรศัพท์ ๐๘๙-๑๒๓๔๗๕๔ อีเมล์ tongtham.n@hotmail.com สำนักพิมพ์แม่โพสพ )
นิมนิม รู้สึกดีใจ!! ทันทีที่เห็นพระเอกเจ้าเสน่ห์ขวัญใจแฟนคลับทั่วเมืองไทยและในเอเชียกดหัวใจเพื่อแสดงความรู้สึก *ชอบ* ต่อคอมเม้นท์ของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้แสดงออกใดๆ ต่ออีก เพราะนิสัยส่วนตัวของมนุษย์แม่เลี้ยงเดี่ยวคนนี้ เธอเกลียดมากที่สุด! ต่อการที่ตัวเองจะมีภาพลักษณ์ของเอฟซีที่คอยติดตามเอาอกเอาใจศิลปิน,นักร้อง,ดารา รวมทั้งพวกคนดังในแวดวงบันเทิง เพราะเธอได้เข้าสู่วงการของนักสื่อสารมวลชนระดับภูมิภาคมาตั้งแต่อายุ 19 ปีที่ซึ่งเธอสามารถสอบผ่าน
*บัตรผู้ประกาศ จาก กรมประชาสัมพันธ์แห่งประเทศไทย * หรือ ที่เรียกชื่อย่อกันจนติดปากในยุคนั้นว่า "ใบ ก.บ.ว." ซึ่งถือเป็นการสอบผ่านใบประกอบวิชาชีพอันทรงคุณค่า เพื่อเปิดทางให้เธอสามารถสมัครเข้าทำงานเป็น " ผู้ประกาศข่าว,พิธีกรข่าว,พิธีกรรายการ,นักข่าวและผู้รายงานข่าว,เจ้าของรายการโทรทัศน์หรือเจ้าของรายการวิทยุ " ในสถานีโทรทัศน์ รวมทั้งสถานีวิทยุ ทุกแห่งในประเทศไทยได้ตั้งแต่ตอนนั้น ซึ่งเธอกำลังศึกษาอยู่ที่ มหาวิทยาลัยขอนแก่นชั้นปีที่ 2
" Oh! God! If you are naturally beautiful and have not undergone any plastic surgery I admire your beauty like a young woman in her early thirties. "
( แปลไทย : โอ้ว! พระเจ้า! หากคุณสวยตามธรรมชาติและไม่ได้ทำศัลยกรรมใดๆ ฉันขอชื่นชมความงดงามของคุณประดุจดั่งสาวน้อยวัยเพียง 30 ปีต้นๆ เท่านั้น )
ข้อความล่าสุด จากบุรุษหนุ่มหล่อผู้มีรูปร่างหน้าตาดีในแบบฉบับของชาวฮ่องกงอายุเพียง 35 ปี
ถูกส่งมาหานิมนิม เธอยอมรับว่าเธอค่อนข้างชื่นชอบผู้ชายในสไตล์ของนักธุรกิจที่ดูเท่ห์ ฉลาดเฉลียว กระตือรือร้นในการเรียนรู้และยอมรับสิ่งใหม่ๆ อีกทั้งมีวินัยในตัวเอง และมีบุคลิกภาพที่ดี
ถ้าหากตอนนี้เธอมีอายุเพียง 30 ปีต้นๆ หรือไม่เกิน 40 ปี นีลจะเป็นเพื่อนใหม่อีกคนหนึ่งในโลกออนไลน์ที่เธอสนใจอยากจะรู้จักและสนทนากับเขาไปเรื่อยๆ
"Thank you from the bottom of my heart." I hope that one day, if the two of us meet in Thailand, you won't run away from me..maybe? Because the camera application in today's mobile phones can turn an ordinary old person like me into a beautiful young woman.Hahaha "
( แปลไทย ; "ขอบคุณจากใจจริง" ฉันหวังว่าสักวันหนึ่งหากเราสองคนได้พบกันในเมืองไทยจริงๆนั้น คุณคงจะไม่วิ่งหนีฉัน..กระมัง? เพราะแอบพลิเคชั่นกล้องถ่ายภาพในโทรศัพท์มือถือยุคนี้สามารถทำให้คนแก่ๆ ธรรมดาเช่นฉันนี้ กลายเป็นสาวน้อยแสนสวยได้ ฮ่า ๆ ๆ" )
"Of course, I am also looking forward to my vacation in Thailand in May this year, that is, to meet and get to know you. I hope you're happy to meet with me?" May I ask you a personal question? Are you single or married and where are you in Thailand?"
( แปลไทย: "แน่นอนฉันเองก็คาดหวังต่อการไปเที่ยวพักผ่อนในประเทศไทยช่วงเดือนพฤษภาคมปีนี้นั่นคือการได้พบและทำความรู้จักกับคุณ หวังว่าคุณคงยินดีพบกับฉัน?" ผมขออนุญาตถามคำถามส่วนตัวได้ไหม? คุณโสดหรือแต่งงานแล้ว และคุณอยู่ที่ใดในไทย?" )
" I was born and live in Khon Kaen. I've been single for a long time!! Probably 17 It's been a year after requesting a divorce from a Thai Muslim husband. I live with my three lovely and very good sons, they are the whole world of my breath."
( แปลไทย : " ฉันเกิดและอาศัยอยู่ที่ขอนแก่น ฉันโสดมานานมาก!! น่าจะ 17 ปีแล้ว หลังจากการขอหย่าจากสามีชาวไทยมุสลิม ฉันอยู่กับลูกชายที่น่ารักและเป็นบุตรที่ดีมากอีกสามคน พวกเขาคือโลกทั้งใบของลมหายใจของฉัน " )
" How is it possible? That a beautiful, charming, talented and self-centered woman like you would be neglected by God in love? What are the reasons that stand in the way of your long-term singleness? "
( แปลไทย : มันเป็นไปได้อย่างไร? ที่ผู้หญิงสาวสวยมีเสน่ห์เก่งและเป็นตัวของตัวเองเช่นคุณจะถูกพระเจ้าละเลยต่อการมีความรัก? อะไรคือเหตุผลที่ขวางกั้นความโสดอันยาวนานของคุณ? )
" You want to know for...? Don't tell me you're going to flirt with me like so many younger men have flirt with me and disappointed!! "
( แปลไทย: คุณอยากรู้เพื่อ...? อย่าบอกนะว่าคุณกำลังจะจีบฉันเหมือนชายหนุ่มรุ่นน้องมากมายที่เคยจีบฉันและผิดหวัง!! )
" Nimnim, you are a very mysterious and interesting woman. Do you know? Can you please tell me the story of your past life? Then I'll tell you my story as well ( if you're interested ). "
( แปลไทย : "นิมนิม,คุณเป็นผู้หญิงที่ลึกลับและน่าสนใจมากๆ คุณรู้ตัวไหม? ได้โปรดเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิตของคุณให้ฉันทราบได้ไหม? แล้วฉันจะเล่าเรื่องราวของฉันให้คุณทราบเช่นกัน(หากคุณสนใจ )
" Yes, but just a summary! The reason is
1. I used to have a boyfriend who is one of the most perfect men in the world. After divorce with ex-husband He is a French billionaire, we have been dating for two years and are getting married. But in the end I found: I will only become a bride in a golden cage. Because after marrying him, I will go to study master's degree in Paris and accompany him to inspect industrial factories around the world. I get to meet my children and my parents and siblings every year 1-2 times when they take me back to Thailand only.
2. Having to break up with someone we love and have a sweet future waiting for us. To change the flight in the next 6 months to fly back to Thailand in the 3rd week after coming .Try life in France Made me cry on the plane for 12 and a half hours!! Upon returning home, I was ill with both physical and mental illnesses. It took me almost three years to heal, that's why I was very cautious about starting another true heart relationship with someone.
3. I have to work very hard to earn money to support myself and my three young sons!! I had to relocate myself and my children to live in Bangkok because I passed the real estate management exam of a leading company in Thailand. It's just when you have to do administrative work that you can't go wrong!! And must have time to raise children who are still studying in kindergarten and primary school. Life in the capital was never easy for my single mother humanity to always provide safety and protect my children from all dangers.
Since that day, I hardly had time to think about men, love, dating, Valentine's Day. Or having a true lover again (even though there are young men, both seniors, same generation and juniors . Always try to flirt with me but I don't have time for those things. " )
( แปลไทย : ได้สิแต่แค่สรุปนะ! เหตุผลคือ
1.ฉันเคยมีแฟนที่เป็นผู้ชายสมบูรณ์แบบมากคนหนึ่งในโลก หลังการหย่าร้างกับอดีตสามี เขาเป็นมหาเศรษฐีชาวฝรั่งเศส เราคบกันสองปีและกำลังจะแต่งงานกัน แต่สุดท้ายฉันพบว่า : ฉันจะกลายเป็นเจ้าสาวในกรงทองคำเท่านั้น เพราะหลังการแต่งงานกับเขาฉันจะต้องไปเรียนต่อปริญญาโทที่ปารีส และติดตามเขาไปตรวจธุรกิจโรงงานอุตสาหกรรมทั่วโลก ฉันจะได้พบกับลูกๆ และพ่อแม่พี่น้องของฉันปีละ 1-2 ครั้งเมื่อเขาพาฉันกลับเมืองไทยเท่านั้น
2 .การที่่ต้องบอกเลิกกับคนที่เรารักกันและกำลังมีอนาคตที่หวานชื่นรอคอยอยู่ เพื่อเปลี่ยนไฟลท์บินในอีก 6 เดือนข้างหน้าเป็นการบินกลับไทยในสัปดาห์ที่ 3 หลังการมา
ทดลองใช้ชีวิตที่ฝรั่งเศส ทำให้ฉันนั่งร้องไห้บนเครื่องบินตลอด12ชั่วโมงครึ่ง!! เมื่่อกลับถึงบ้านฉันล้มป่วยด้วยโรคทั้งทางกายและจิตใจ ฉันใช้เวลารักษาตัวอยู่นานเกือบสามปี นั่นคือสาเหตุที่ฉันรู้สึกระมัดระวังมากต่อการเริ่มต้นความสัมพันธ์ด้วยหัวใจที่แท้จริงอีกครั้ง กับใครสักคนหนึ่ง
3. ฉันต้องทำงานหนักมากเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูตัวเองและบุตรชายที่ยังเล็กอีกสามชีวิต!! ฉันต้องโยกย้ายตัวเองและลูกน้อยทั้งสามคนไปอยู่ในกรุงเทพฯ เพราะฉันสอบผ่านงานผู้บริหารอสังหาริมทรัพย์ของบริษัทชั้นนำในไทย แค่เวลาที่่่ต้องทำงานบริหารซึ่งผิดพลาดไม่ได้!! และต้องมีเวลาเลี้ยงดูลูกๆที่ยังเรียนในระดับอนุบาลและประถมศึกษา ชีวิตในเมืองหลวงมันไม่ง่ายเลยต่อความเป็นมนุษย์แม่เลี้ยงเดี่ยวของฉัน ที่จะมอบความปลอดภัยและปกป้องลูกๆ จากอันตรายรอบด้านได้เสมอๆ
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาฉันจึงแทบไม่มีเวลาคิดถึงผู้ชาย,ความรัก,การออกเดท,วันวาเลนไทน์ หรือการมีคนรักที่แท้จริงอีกเลย ( แม้ว่าจะมีชายหนุ่มทั้งรุ่นพี่,รุ่นเดียวกัน และรุ่นน้อง พยายามจีบฉันมาตลอด แต่ฉันไม่มีเวลาสำหรับสิ่งเหล่านั้น )
" Nimnim, your whole story has made me appreciate your strength, decisiveness as a mother raising three young children at the same time... I would like to express my deepest respect for you. You made me understand more about life and the value of living for love in your own way. "
( แปลไทย : นิมนิมเรื่่องราวทั้งหมดของคุณทำให้ฉันซาบซึ้งในความแข็งแกร่ง,เด็ดเดี่ยวในฐานะแม่ที่ต้องเลี้ยงดูบุตรที่ยังเล็กไปพร้อมๆ กันถึงสามคน... ผมขอแสดงความเคารพคุณอย่างสุดซึ้ง คุณทำให้ผมเข้าใจชีวิตและคุณค่าของการใช้ชีวิตเพื่อความรักในแบบฉบับของคุณมากขึ้น )
นีล หรือ หยวนเปียว ชายหนุ่มนักธุรกิจรุ่นน้องชาวฮ่องกง ได้ส่งคำพูดกินใจของปราชญ์ชาวจีนโบราณ มาให้นิมนิม เพื่อเป็นการแสดงถึงความรู้สึกลึกๆ ที่เขาสัมผัสจากการได้สนทนากับเธอ
"李大釗"
"不滿意...焦慮,煩躁它應該是讓我們更加戰鬥的東西.
這不應該是讓我們氣餒的事情...枯萎屈服於障礙..."
"หลี่ต้าเจา"
" ความไม่พอใจ... ความกลัดกลุ้มหงุดหงิด ควรจะเป็นสิ่งที่ทำให้เราฮึดสู้มากยิ่งขึ้น
ไม่ควรเป็นสิ่งที่ทำให้เราท้อแท้... ห่อเหี่ยวยอมจำนนต่ออุปสรรค..."
ซึ่งนิมนิม ได้ส่งข้อความปราชญ์ชาวจีนที่เธอชื่นชอบ กลับไปให้หยวนเปียวเช่นกัน
"張志新"
"你必須有勇氣看到真相.雖然真相可能會傷害我們很多."
"จางจื้อซิน"
" ต้องกล้าที่จะมองความจริง.. แม้ว่าความจริงอาจจะทำให้เราเจ็บปวดมาก ๆ "