ณ เต็นท์บัญชาการของทหารอาณาจักรริลกลิม ตรงหน้าเก้าอี้ยาวขนาดใหญ่ที่ปลายสุดมีชายรูปร่างอัปลักษณ์แคระแกร็นนั่งอยู่ ท่ามกลางสายตากดดันของเหล่าหัวหน้ากองกำลังย่อย ฮาวเวอร์ดูไม่สะทกสะท้านหรือเกรงกลัวเลยสักนิด อีกทั้งตำแหน่งที่เขานั่งอยู่นี้ควรจะเป็นที่นั่งของแม่ทัพน็อลซึ่งมีตำแหน่งใหญ่กว่าใครในที่แห่งนี้ด้วย
"หัวหน้าหน่วยทุกนาย ข้ามีเรื่องจะประกาศให้รู้กันทั่วค่ายแห่งนี้ว่า ชายที่อยู่ต่อหน้าพวกเจ้าตอนนี้คือ องค์รัชทายาทของอาณาจักรริลกลิม ตลอดเวลาหลายปีข้าไม่อาจเล่าให้พวกเจ้าฟังได้เพราะมนต์ปิดปาก แต่ตอนนี้มันได้หายไปแล้ว"
"ยืดเยื้อน่ารำคาญ เล่ามาเลยดีกว่าว่าตั้งแต่ที่เจ้าตกน้ำไปมันเกิดอะไรขึ้น" ฮาวเวอร์กล่าว
"วันนั้นข้าถูกทหารของอาณาจักรคว้าตัวได้ก่อนที่จะไหลไปกับน้ำ หลังจากที่ถูกคุมขังได้ไม่นานราชาไมนัสก็ได้ปล่อยตัวข้าออกไป กล่าวกับข้าว่า ให้ข้าไปรบทำศึกกับอาณาจักรโพราเท็สเพื่อปลดปล่อยราชินีเกรสสัน ข้าเชื่ออย่างนั้นมาตลอดและยอมกลืนมนต์ปิดปากเข้าไป เวลาต่อมาข้าก็ได้มารู้ทีหลังว่านั่นเป็นเพียงการโกหกไม่ให้ข้ากลับไป ข้าไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่แต่ข้าก็ทำศึกรบกับที่นี่ต่อเพราะหวังว่าสักวันคงได้กลับไป"
"แสดงว่าที่อาณาจักรริลกลิมทำสงครามกับโพราเท็สเพียงเพราะอยากกลับบ้านเท่านั้นเองหรือ"
"มันอาจจะดูเหมือนไม่ยิ่งใหญ่ แต่พวกเราที่นี่ไม่อาจไว้ใจให้ราชาไมนัสปกครองอาณาจักร เขาไม่ใช่สายเลือดที่แท้จริงของกษัตริย์ที่เรานับถือ แถมเขายังใช้มนต์สกปรกกับข้า และขังราชินีเกรสสันโดยไร้ความผิดอีกด้วย"
"ทหารที่มารบที่นี่ถูกชักนำให้เกลียดชังโพราเท็สโดยไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง แถมคนส่วนใหญ่ที่นี่ก็เป็นทหารที่ภักดีกับราชินีเพียงผู้เดียวอีกด้วย" หัวหน้าหน่วยข้างฮาวเวอร์ช่วยพูด
"แสดงว่าที่อาณาจักรนั้นคงมีอะไรบางอย่างที่พวกเขาไม่ต้องการให้เจ้าเห็นสินะ แล้วที่ทหารคนนั้นกล่าวว่าราชินีและราชามีบุตรร่วมกันแถมไม่ได้มีหน้าตาอัปลักษณ์เช่นข้ามันหมายความว่ายังไง"
"เกรงว่านั่นจะเป็นตัวปลอม มีเพียงข้ากับทหารบางคนเท่านั้นที่รู้ความจริง"
ฮาวเวอร์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมองไปที่แผนที่ตรงกลางโต๊ะ แผนที่นี้เป็นแผนที่ของอาณาจักรโพราเท็ส แต่ละจุดรอบอาณาจักรจะมีธงสีแดงปักไว้เป็นสัญลักษณ์ เดาว่านั่นคงเป็นจุดตั้งค่ายย่อยประจำการเตรียมรบ
"ดูเหมือนพวกเจ้าใกล้จะเผด็จศึกกับโพราเท็สเข้าไปทุกทีสินะ"
"ขอรับ ไม่นานเกินรออาณาจักรโพราเท็สต้องตกเป็นเมืองขึ้นให้พวกเราแน่ขอรับ ยังไงเสียความเจริญรุ่งเรืองของอาณาจักรนี้ก็เทียบเท่าริลกลิมไม่ได้เลยสักนิด ถึงท่านจะเติบโตที่นั่น แต่ว่า…ด้วยสภาพถูกสาปเช่นนี้คนที่นั่นคงใจแคบไร้เมตตากับท่านมากเลยสินะขอรับ"
"ส่วนใหญ่ก็ใจแคบกับข้าจริงอย่างที่เจ้าพูด แต่ข้าสนใจส่วนเล็กๆ ที่ยังอุตส่าห์ผูกสัมพันธ์กับข้าแม้ว่าจะมีรูปร่างอัปลักษณ์ก็ตาม ตอนนี้พวกเจ้าไม่อาจทำศึกรบกับโพราเท็สได้ต่อแล้ว อาณาจักรนั้นรับรู้เรื่องการมีอยู่ของข้าและคงร่วมมือกับอีกอาณาจักรอื่นเพื่อกดดันให้ฝั่งเจ้าพ่ายแพ้ ราชาไมนัสจะตัดขาดกับพวกเจ้าถ้าหากมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น คนที่นี่จะตายเปล่าและปัดความผิดให้พวกเจ้า ใส่ไคร้ว่าเจ้าไร้คุณธรรม บ้าอำนาจจนกล้าทำศึกกับอาณาจักรอื่นได้ทุกเมื่อ ไม่ว่าจะทางไหน ตอนนี้พวกเจ้าก็มีแต่เสียกับเสีย"
"แล้วพวกข้าต้องทำยังไงกันต่อเล่าขอรับ ตอนนี้เราก็กลับอาณาจักรไม่ได้แล้ว" แม่ทัพน็อลเอ่ยขึ้น ชะตาชีวิตของพวกเขาตอนนี้เหมือนอยู่บนเส้นด้านที่พร้อมจะขาดได้ทุกเมื่อ
"โชคดีที่พวกเจ้ายังมีข้าอยู่ตรงนี้"
แม่ทัพน็อลมองฮาวเวอร์ก่อนจะหัวเราะออกมา หัวหน้าหน่วยบางคนก็ยิ้มน้อยที่มุมปากอย่างรู้นัย และบางคนก็ไม่รู้อะไรเลยเช่นกัน
"ข้าไม่เข้าใจ ยังไงท่านก็ยังเป็นแค่เด็ก"
"เจ้าโง่แฮงค์เอ๊ย ท่านฮาวเวอร์ก็บอกเป็นนัยให้รู้ไปแล้ว ว่าการที่ท่านฮาวเวอร์อยู่ตรงนี้ก็คือหลักฐานการก่อกบฏของราชาไมนัสอย่างไรเล่า เพราะเขาคิดว่าท่านฮาวเวอร์ต้องตายตั้งแต่ตกน้ำตอนเป็นทารก แต่เพราะพระเจ้ายังมีตาจึงส่งเขากลับมาหาพวกเรา"
"ใช่ นับจากนี้ไปพวกเราจะไม่ใช่ทหารริลกลิมภายใต้การปกครองของราชาไมนัสอีกต่อไป เราจะตั้งกองทัพขึ้นมาใหม่เป็นกองกำลังปฏิวัติ มีเป้าหมายเพื่อโค่นล้มอำนาจอันมิชอบของราชาไมนัส!"
ทุกคนต่างลุกขึ้นตรงรับคำสั่งของแม่ทัพน็อล ฮาวเวอร์มองการเคลื่อนไหวของทุกคนก่อนจะลุกขึ้นบ้าง
"กองกำลังนี้ต้องอยู่นอกสายตาของราชาไมนัส ภายในวันนี้ค่ายต้องหายไปรวมถึงสายสอดแนมของเขาด้วย แม่ทัพน็อล"
"ขอรับ"
"จงเรียกทหารทั้งหมดที่ล้อมอาณาจักรมารวมกันที่ค่ายแห่งนี้ภายในเย็นวันนี้ และเรียกทหารทุกนายและทาสรับใช้ของที่นี่มารวมกันที่ลานฝึก!"
"ขอรับนายท่าน!"
หัวหน้าคนอื่นๆ วิ่งออกจากเต็นท์พร้อมคำสั่งของฮาวเวอร์ แม่ทัพน็อลทำมือให้ทุกคนเดินเข้าลานฝึกอย่างเป็นระเบียบ ฮาวเวอร์เดินออกไปนอกเต็นท์เหม่อมองท้องฟ้ามีประกายเลื่อมสะท้อนเข้ามาทำให้รู้ว่ามันยังใช้การได้ดีอยู่ เขาเดินไปหาแม่ทัพน็อลแล้วกล่าวในสิ่งที่เขาต้องตะลึงก่อนจะเดินออกไปรออีกทาง
เมื่อทุกคนยืนพร้อมหน้าที่ลานฝึก แม่ทัพน็อลเดินออกมาพร้อมกับเสียงเป่าแตรเชิญอย่างยิ่งใหญ่
"ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามารวมตัวกันในวันนี้ก็เพื่อประกาศเรื่องสำคัญให้เจ้าได้รับรู้กันเอาไว้ ชายที่บุกเข้าค่ายของเราวันนี้มีนามว่าฮาวเวอร์ คอลลิคสัน นายเหนือหัวของเรา ผู้ที่จะขึ้นเป็นราชาของอาณาจักรริลกลิมคนต่อไป"
นายทหารต่างแตกตื่นกับสิ่งที่ได้ยิน สิ่งที่เขารับรู้มาต่างจากที่แม่ทัพน็อลกล่าวมาลิบลับ หลายคนไม่เชื่อคำพูดของท่านแม่ทัพแต่ก็ไม่อาจขัดคำของเขาได้ เมื่อฮาวเวอร์ก้าวขึ้นบนคานไม้ยกสูง เห็นหัวเหล่าทหารนัยน์ตาใสซื่อก็รู้สึกหดหู่ในชะตาชีวิตของพวกเขา คำว่าส่งมาตายดังขึ้นในจิตใจ ทำเอานึกถึงอดีตชาติที่เคยเข้าร่วมสนามรบช่วงชิงดินแดนจากบ้านของคนอื่นเพื่อคำว่าประเทศ แล้วจากนั้นสงครามที่เขาเคยร่วมก็เป็นเพียงโศกนาฏกรรมให้คนรุ่นหลังของประเทศนั้นประณาม
ฮาวเวอร์กลืนความรู้สึกติดขัดพวกนั้นลงไป ในเมื่อโลกนี้ยังเป็นเพียงโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก เขาต้องทำตัวใหญ่กว่าใครในที่นี้ แสดงความแข็งแกร่งไม่อ่อนข้อให้พวกเขาเห็น ไม่งั้นคนที่ยึดมั่นในคำเชื่อนั้นจะหลงผิดแล้วหันไปเข้าข้างฝ่ายศัตรูที่คิดว่าเหนือกว่า
"เจ้าที่ยืนตรงนั้นมานี่! และเจ้านั่นก็ด้วย เจ้านั่น เจ้านี่ และเจ้าโน่น"
ฮาวเวอร์ชี้นิ้วเรียกคนราว 32 คนให้มายืนอยู่ต่อหน้า คนพวกนี้ทำหน้าตกใจสุดขีดเมื่อมองหน้าทุกคนที่ถูกเรียกออกมาล้วนเป็นที่รู้กันดีว่ามีความนึกคิดเป็นยัง
"นายท่านเรียกเจ้าพวกนี้ออกมาทำไมหรือขอรับ"
"ข้าจับได้ว่าพวกมันพยายามจะส่งนกสื่อสารไปทางอาณาจักร พวกเจ้าต้องรู้ว่าเวลานี้พวกเราไม่อาจเสี่ยงให้เรื่องที่ทำอยู่ล่วงรู้ไปถึงหูราชาไมนัสได้ ไม่งั้นคนที่อยู่ในอาณาจักร ครอบครัวของทหารคนอื่นอาจเป็นอันตรายเพราะความคิดตื้นเขินของเจ้าพวกนี้!"
หนึ่งในกลุ่มทหารที่เรียกออกมารีบกล่าวปัดความผิด "นายท่านจะกล่าวหาพวกข้าไม่ได้นะขอรับ พวกเราแค่ต้องทำตามคำสั่งของหัวหน้า หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็ต้องรายงานให้ทางอาณาจักรรับทราบก่อน พวกเราแค่ทำตามหน้าที่"
"หึ น่าดีใจแทนราชาไมนัสเสียจริงที่มีลูกน้องที่จงรักภักดีขนาดนี้ ถ้าเจ้ายืนยันว่านั่นคือหน้าที่ แล้วพวกนกสื่อสารที่ข้ารวบรวมไว้ก่อนเข้าเต็นท์บัญชาการพวกนี้มันทำจะหน้าที่ได้ยังไง นอกเสียจากเจ้าจะมีนกสื่อสารลับที่ใช้ส่งข้อมูลกับทางราชาไมนัสโดยตรง"
กรงนกสื่อสารทั้งหมดถูกรวบรวมไว้ด้านหลังของคานไม้ยกสูง ทุกคนมองไปที่นกสื่อสารของค่ายก็เห็นว่านั่นเป็นจำนวนนกทั้งหมดที่มีอยู่จริงๆ คนที่มีนกส่วนตัวนอกจากผู้ควบคุมการสื่อสารแท้จริงแล้วก็อาจเป็นสายลับให้คนในอาณาจักรริลกลิม แต่เรื่องนั้นทุกคนที่นี่ไม่ได้ใส่ใจนัก ลำพังต้องสู้กับอาณาจักรโพราเท็สก็เหนื่อยยากเพียงพอแล้ว ไม่อาจมาพะวงหลังว่าคนพวกนี้มีความคิดหรือแผนการอะไร
"นายท่าน นกพวกนั้นอาจจะเป็นนกทั้งหมดที่ต้องสื่อสารก็จริง แต่พวกเราก็ต้องมีนกตัวอื่นๆ เผื่อเอาไว้ว่าอาจมีเหตุผิดพลาดให้นกพวกนั้นถูกทำลายไปก่อน"
"บังอาจ!! กล้าตลบตะแลงต่อหน้าองค์รัชทายาทของอาณาจักร พวกเจ้ามีแผนการอะไรกันแน่ พูดออกมา!!"
แม่ทัพน็อลแผดเสียงดังกังวานน่าเกรงขาม ผู้คนในลานเองก็สงสัยความคิดของพวกที่ที่มีนกสื่อสารส่วนตัว บางคนก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดอะไรขึ้น
"ท่านแม่ทัพ ท่านควรจะเชื่อพวกเราที่ร่วมรบกับท่านมานานมากกว่าใครก็ไม่รู้ที่อยู่ๆ ก็โผล่มาบอกว่าเป็นรัชทายาทของอาณาจักร พวกเราก็เห็นมากับตาว่าใครกันแน่ที่เป็นองค์รัชทายาทของอาณาจักร"
ฮาวเวอร์สูดลมหายใจเข้าพลางระงับอารมณ์ในอก เขาไม่อยากกล่าวนามนั้นสักเท่าไหร่เพราะอาจทำให้คนอื่นคิดไม่ได้ว่าเป้าหมายของการต่อสู้ครั้งนี้มีไว้เพื่ออะไร
"นายท่าน หรือว่าท่านควรจะเอ่ยนามต่อหน้าคนพวกนี้ดีขอรับ"
'คงไม่มีทางอื่นแล้วสินะ แต่ว่าถ้าเอ่ยนามออกไปมันก็จะเป็นการยอมจำนนแทนความภักดีหรือการต่อสู้เพื่อความถูกต้อง แม้เป้าหมายของเราคือการแสดงตัวว่าตัวเองคือรัชทายาทของอาณาจักร แต่ถ้าหากคนพวกนี้ไม่มีความเห็นใจต่อผู้อื่นเลยหากช่วยไปก็ไปทำร้ายคนอื่นอยู่ดี อีคอน…'
ตัวฮาวเวอร์สะดุ้งโหยงเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่ายืนอยู่ท่ามกลางคนนับหมื่น แต่แท้จริงแล้วตอนนี้คือจิตของอีคอนที่อยู่ต่อหน้าทุกคน แม้จะรู้สึกประหม่าแต่ด้วยความที่เคยเป็นพระนักเทศน์ก็เริ่มทำจิตใจให้สงบ
"ท่านทั้งหลายเราขอเอ่ย ตอนนี้ท่านต่อสู้กับอาณาจักรโพราเท็สไปเพื่ออะไรกันหรือ ข้าอยากรู้"
แม่ทัพน็อลถึงกับแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไป พลังเวทย์มหาศาลที่เคยปล่อยออกมาก็หายไปเหลือเพียงไอจางๆ
"เรื่องนั้นท่านก็น่าจะรู้จากแม่ทัพน็อลไปแล้วนี่ว่าอาณาจักรโพราเท็สตั้งใจจะรุกรานเราก่อน เราถึงต้องมากำราบพวกมัน"
"ทั้งที่เขาเป็นอาณาจักรเล็กกว่านะหรือ หรือพวกเจ้าทำไปเพียงเพราะต้องการอำนาจส่วนตัวแล้วก็เสวยสุขบนกองศพนักรบเพื่อนทหาร"
คำเหล่านั้นทำเอานายทหารหลายคนสะอึก บางคนที่ถูกส่งมานี่ก็เพราะต้องหาเงินเลี้ยงชีพคนในครอบครัว บ้างก็ถูกบังคับจากทางการให้ออกรบสู้เพื่อบ้านเมือง คนหลายคนไม่ได้ตั้งใจจะต่อสู้ แต่เพราะได้ยินมาว่าต้องปกป้องอาณาจักรจากภัยคุกคามจึงต้องมาแม้จะต่อสู้ไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ พอได้ยินว่ามีคนบางกลุ่มใช้ชีวิตพวกเขาเป็นเครื่องมือไต่เต้าเอาอำนาจก็ถึงกับเดือดดาล
"ทำไมเจ้าไม่พูดมาตามตรงเล่าว่าเก็บนกสื่อสารส่วนตัวไว้ทำไม เวลาทำการรบก็ต้องมีท่านแม่ทัพน็อลคอยควบคุมอยู่แล้ว พวกเจ้าจะทำอะไรกันแน่!"
"มิใช่ว่าเป็นสายให้โพราเท็สแล้วเบี่ยงความผิดให้เป็นความไม่ไว้ใจของท่านแม่ทัพหรอกรึ"
"ใช่! พูดออกมา! พูดออกมา! พูดออกมา!"
เสียงส่วนใหญ่กดดันให้พวกเขาจนตรอก อีคอนเองก็ลำบากใจที่ต้องต้อนให้พวกเขาจนมุม แต่ว่าพอคิดเรื่องที่พวกเขาเอาความสุขส่วนตัวมาแลกกับคนทั้งกองทัพ ความปรานีของเขาก็เหลือเพียงรอยยิ้มจางๆ อย่างพยายามให้อภัย
"ข้าไม่ได้เป็นสายให้โพราเท็ส ท่านราชาไมนัสต้องการรู้ความเคลื่อนไหวอื่นนอกจากสายข่าวจากท่านแม่ทัพ พวกข้าเลยรับงานแล้วส่งข่าวออกไป"
ทุกคนยิ่งแปลกใจกับคำสั่งนั้น หากไม่ไว้ใจในตัวท่านแม่ทัพ แต่กลับส่งมายังสนามรบ เดิมทีน็อลก็เป็นที่กล่าวขานในหมู่อัศวินอยู่แล้วว่ามีความแข็งแกร่งและจงรักภักดีต่อสายเลือดของราชินีเป็นที่สุด คนที่ไม่ไว้ใจเขาก็คงมีแต่พวกคิดไม่ซื่อต่ออาณาจักรเท่านั้น พอคิดมาถึงตรงนี้หลายคนก็ถึงกับขนลุกซู่ สนามรบแห่งนี้ไม่ใช่การปกป้องบ้านเมือง แต่เป็นการรุกราน อีกไม่นานหากการศึกยืดยาวอาจมีอาณาจักรอื่นเข้าร่วมด้วยเมื่อเห็นพวกเขาเป็นภัยคุกคาม การติดต่อสื่อสารของอาณาจักรก็มีเส้นทางลับจากสายตาของท่านแม่ทัพ เป็นไปได้ว่าอาจมีการตัดการสื่อสารและร่วมมือกับอาณาจักรอื่นล้อมปราบกองทัพนี้แล้วพวกเขาต้องกลายเป็นผู้ร้ายของคนทั้งอาณาจักร
"พวกเราถูกหลอกงั้นเหรอ? "
"ใช่ พวกเจ้าถูกหลอกกันทั้งหมด ตัวข้าเองก่อนหน้านี้ถูกมนต์ปิดปากไม่ให้พูดเรื่องสำคัญออกไป อาณาจักรเราตอนนี้ถูกราชาไมนัสปกครองอย่างเต็มรูปแบบ ราชินีที่เราเคารพรักถูกคุมขังอยู่ที่คุกใต้ดินของปราสาท เจ้าชายก็ถูกสาปให้อัปลักษณ์เพื่อลบหลู่เกียร์ติของมหาราชา ตัวข้าคิดจะช่วยพวกเขาทั้งคู่ให้ออกมาแต่ก็ทำไม่ได้ อีกทั้งยังทำให้ตัวเองต้องละสายตาจากเจ้าชายน้อยอีก แต่บัดนี้ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว พวกเราได้กระจ่างแจ้งถึงสิ่งที่ราชาไมนัสได้ทำกับคนทั้งอาณาจักร เขาตั้งใจจะสังหารคนที่ภักดีอย่างพวกเราด้วยการใส่ร้ายป้ายสี ครอบงำประชาชนพวกพ้องให้เกลียดชังพวกเรา นี่นะหรือสิ่งที่ราชาต้องทำ นี่น่ะหรือคนที่จะเป็นนายเรา! ไร้ศักดิ์ศรี ไร้เกียรติ ไร้หัวใจ! แม้แต่ลูกน้อยของตัวเองยังลงมือทำกับเขาได้ แล้วกับครอบครัวเรา พวกพ้องของเราในอาณาจักรพวกเขาจะไม่ยิ่งทำเลวร้ายมากกว่านี้อีกหรือ นับจากนี้ไปพวกเราจะไม่ใช้นามของทหารริลกลิมอีกต่อไป เราจะไม่ต่อสู้เพื่อราชาไมนัส พวกเราจะต่อสู้เพื่ออาณาจักร เพื่อครอบครัวของเราในนามกองกำลังประวัติเพื่อประชาราษฎร์ริลกลิม!!"
แม่ทัพน็อลหันธงอาณาจักรปักลงดิน คนที่ลานฝึกต่างฮึกเหิมกระแทกดาบกับโล่เรียกขวัญกำลังใจ เมื่อประกาศเจตจำนงต่อทุกคนแล้วก็ให้แต่ละหน่วยแยกย้ายไปหาหัวหน้าหน่วยเพื่อฟังรายละเอียดและกฎบัญญัติใหม่ที่ถูกตั้งขึ้น
แม่ทัพน็อลเดินมาหาอีคอนพร้อมคำนับ "ตอนแรกข้านึกว่าจะไม่เป็นไปตามแผนที่ท่านวางไว้เสียอีก ถ้าหากท่านไม่พูดเรื่องขายเพื่อน ทุกคนที่นี่คงยังไม่นึกสงสัยในตัวราชาไมนัส"
"อะ เอ่อ… อย่างนั้นเหรอ ถ้าเป็นไปตามแผนก็ดีแล้วล่ะ แล้วท่านจะเอายังไงกับคนที่เป็นสายให้ราชาเหรอครับ? "
แม่ทัพน็อลแปลกในกับวิธีการพูดของฮาวเวอร์ แถมไอเวทย์ก็ไม่ได้รุนแรงกดดันอย่างตอนแรกที่เจอกัน ให้ความรู้สึกเย็นสบายราวกับน้ำใสลึกของทะเลสาบ
"เราอาจต้องคุมขังเขาในกล่องมืดไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันไปสักพักจนกว่าพวกนั้นจะกลับใจ"
'บอกเจ้านั่นไปว่าให้ย้ายค่ายไปที่เขตโอ้คของอาณาจักรโพราเท็ส ก่อนรุ่งสางของวันพรุ่งนี้ กระจายข่าวเรื่องการตั้งกองกำลังปฏิวัติกับคนที่มาใหม่แล้วพวกเราจะกลับไปเจรจากับทางโพราเท็สต่อ' จิตฮาวเวอร์สั่งอีคอน อีคอนมองไปทางแม่ทัพน็อลก่อนเอ่ย
"ถ้าไม่ได้ฆ่าแกงกันก็ดีแล้วล่ะ นับจากนี้เจ้าก็ย้ายค่ายไปเขตโอ้ค เอ่อ ก่อนพรุ่งนี้ กระจายข่าวเรื่องกองกำลังปฏิวัติ แล้วพวกเราจะกลับไปโพราเท็สต่อ"
อีคอนตัดคำเหลือเพียงคำสั้นๆ แม่ทัพน็อลทำท่างงครู่หนึ่งก่อนพยักหน้ารับแล้วขอแยกตัวออกไปทำตามคำสั่ง อีคอนยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ที่ลานเมื่อไม่รู้ว่าต้องไปทางไหนต่อ
'กลับโพราเท็ส!!'
'อ้อ ได้ๆ'
อีคอนเดินเท้าไปที่ทางออกทำเอาฮาวเวอร์ถึงกับปวดจิต แล้วขอสลับเปลี่ยนจิตกับอีคอนก่อนทะยานขึ้นฟ้าไป
ทางแม่ทัพน็อลมองการจากไปของฮาวเวอร์อย่างเงียบงัน ตั้งแต่ที่ฮาวเวอร์มาก็มีเรื่องให้เขาประหลาดใจอยู่ไม่น้อย และเขาเองก็ไม่ได้ถามถึงสาเหตุของความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์นั่นจากฮาวเวอร์เลย รู้เพียงว่าพลังนั้นไม่ใช่พลังที่เด็กธรรมดาจะครอบครองได้ หรือแม้แต่ผู้ใหญ่อย่างเขาก็อาจต้องใช้เวลาถึงพันปีถึงมีพลังมากมายขนาดนั้น และนั่นเองก็เป็นไปไม่ได้ มนุษย์ธรรมดาบนโลกนี้มีช่วงอายุแค่สองร้อยปีก็ชราภาพเสียชีวิตไปแล้ว คนที่ทำได้ก็มีแต่มนุษย์อมตะเท่านั้น
"ท่านแม่ทัพ ข้าสังหารพวกส่งนกสื่อสารลับไปหมดแล้วขอรับ"
"ดีมาก อย่าให้เหลือความเสี่ยงใดๆ ตามคำสั่งของท่านฮาวเวอร์"
และนั่นก็เป็นอีกเรื่องที่แม่ทัพน็อลแปลกใจ ไอเวทย์ที่ต่างออกไปในตอนนั้นราวกับเป็นคนละคนกับฮาวเวอร์ในตอนแรก เหมือนว่าฮาวเวอร์คนแรกจะปิดบังการกระทำบางอย่างต่อฮาวเวอร์อีกคนด้วยการส่งสัญญาณลับที่พอจะทำให้รู้ว่าเขาต้องการอะไร
'ช่างเป็นชายที่ซับซ้อนเสียจริง'
เมื่อกลับมายังอาณาจักรโพราเท็สในห้องโถงวิหารเดิม ทุกคนยังคงอยู่อย่างร้อนรนกับการจากไปของฮาวเวอร์ ไม่รู้ว่าฮาวเวอร์จะไปสั่งกองทัพให้รีบบุกเข้ามาหรือเปล่า เพราะทางอาณาจักรตอนนี้ก็มีกำลังพลไม่มากพอจะต่อกรกับคนนับแสนอีกด้วย ลำพังแค่ฮาวเวอร์เพียงคนเดียวก็อาจจะไม่มีใครในอาณาจักรนี้ต่อกรได้
ตึง!
ร่างแคระแกร็นทะยานลงพื้นวิหารศักดิ์สิทธิ์จนยุบเป็นหลุม นักบวชถึงกับใจหายที่ทั้งเพดานและพื้นต่างถูกทำลายจนยับเยิน
"แล้วทหารเชลยของเราเหล่า"
"ตอนนี้ส่งกลับค่ายไปแล้ว ข้าได้ลองไปเจรจากับทางทหารริลกลิมมาแล้ว ทางฝั่งนั้นถูกหลอกให้มาสู้รบกับอาณาจักรโพราเท็สเพื่อเป็นเป้าสายตาให้อาณาจักรอื่นจ้องมอง ถ้าอาณาจักรนี้ถูกตีแตกแน่นอนว่าอาณาจักรอื่นก็คงแตกตื่นไปด้วย พวกเจ้าคงรู้ว่า ถึงอาณาจักรจะถูกโจมตีแต่ก็คงถูกปกครองได้ไม่นานเพราะได้ขอความช่วยเหลือจากอาณาจักรอื่นไว้แล้วใช่ไหมล่ะ"
"มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เราต้องทำอยู่แล้ว อาณาจักรโดยรอบนี้ล้วนมีบทเรียนจากราชาทรราชเมื่อ 1 พันปีก่อน ผู้คนต่างหันหลังให้กันจนทุกอาณาจักรถูกครอบครองจนหมด เราจึงต้องเปลี่ยนความคิดเสียใหม่ หากมีอาณาจักรใดอาณาจักรหนึ่งมีความคิดจะครอบครองอาณาจักรของคนอื่นมาเป็นของตัวเอง ก็จะถูกอาณาจักรโดยรอบโจมตีเพื่อยุติการกดขี่ไม่เป็นธรรม ที่น่าแปลกใจคือทางฝั่งริลกลิมกลับมองข้ามแล้วส่งคนมารุกรานเราต่ออย่างหน้าไม่อาย"
ฮาวเวอร์พยักหน้าเข้าใจความเป็นไปก่อนเอ่ยถึงสถานการณ์ที่เป็นประโยชน์นับจากนี้ไป "ตอนนี้ทหารริลกลิมได้เปลี่ยนการก่อตั้งเป็น กองกำลังปฏิวัติเพื่อประชาราษฎร์ริลกลิมไปแล้ว และคงไม่รุกรานที่นี่ต่อ จากนี้ไปพวกเราคงต้องขอความร่วมมือจากอาณาจักรโพราเท็สให้รับรองความเป็นพันธมิตรต่อกองกำลังปฏิวัติของเราเพื่อให้เรามีสิทธิ์ได้อาศัยในอาณาจักรนี้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง
"หากเราทำแล้วเราจะได้อะไรจากเจ้ากันเล่า"
"ได้ผูกขาดการค้ากับอาณาจักรริลกลิม และอนุญาตให้คนทั่วไปเดินทางเข้าอาณาจักรโดยไม่ต้องขอหนังสือเดินทางเพียงแค่ถือการลงนามในระบบปกครองของอาณาจักรโพราเท็ส"
"ที่เจ้าพูดมานั่นแน่ใจแล้วหรือ ไม่กลัวว่าเราจะเข้าไปเอาเปรียบหรือขูดรีดทรัพยากรของพวกเจ้าหรือ"
ลอร์ดมาร์คัสพูดอย่างหมดเปลือกจนทำเอาขุนนางบางคนไม่พอใจ หากได้อย่างนั้นจริงอาณาจักรโพราเท็สคงมีอำนาจเทียบเท่ากับอาณาจักรริลกลิมได้เสียที หลังจากถูกเมินเฉยทางเศรษฐกิจมานาน
"ขอบใจที่เป็นห่วง ดูเหมือนมีเพียงเจ้าที่ห่วงใยอาณาจักรเราจนเกือบคิดไปเองว่าเราเป็นคนบ้านเดียวกัน ก็จริงที่เจ้าพูดมานั้นไม่ผิด แต่ได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง เราไม่คิดจะเอาเปรียบพวกเจ้าอยู่แล้ว อีกอย่างข้าไม่คิดว่าการทำสัญญาครั้งนี้จะเป็นประโยชน์อะไร อีกไม่นานอาณาจักรทั้งหมดในดินแดนแห่งนี้ต้องรวมเป็นหนึ่งและสยบให้ความก้าวหน้าเข้าสักวัน ใครที่ยังดื้อด้านยืนกระต่ายขาเดียวจะต้องถูกกลืนกินจากคนอื่นที่ไม่ใช่คนจากดินแดนเดียวกัน"
"เจ้าพูดอย่างนี้คิดจะครอบครองอาณาจักรทั้งหมดในดินแดนนี้งั้นหรือ" ราชาไคออสลุกขึ้นยืนอย่างเดือดดาล
"ไม่ใช่ข้าจะครอบครอง แต่คนอื่นต่างหากที่ยินยอมเข้าร่วมดินแดนกับข้า ช่วงชีวิตของเจ้าคงจะเคยเห็น วิธีที่ปลาใหญ่กลืนปลาเล็กยังไง"


เช้าตรู่รุ่งสาง อีคอนตื่นขึ้นมาพลางมองไปรอบทิศ เมื่อระลึกชาติได้แล้วก็ตระหนักได้ว่าโรงนอนแห่งนี้ช่างไร้มาตรฐานสุขอนามัย พื้นเลอะโคลนขาดการดูแล ข้าวของเครื่องใช้ล้วนผุพังไร้การซ่อมบำรุง แถมอาหารที่ควรได้ก็ไม่มี เมื่อคิดเช่นนั้นก็เริ่มถือถังน้ำไปตักน้ำมาเช็ดทำความสะอาดที่นี่ ออสก้าตื่นมาทีหลังพอเห็นว่าอีคอนทำความสะอาดโรงนอนก็เข้ามาช่วยด้วย
"ปรกติที่นี่ต้องทำความสะอาดด้วยรึ ข้าไม่เห็นใครเขาจะทำเลย"
"ที่นี่คือที่พักนะครับ ถ้าไม่ทำความสะอาดก็อยู่ไม่สะดวก พวกเราต้องกินต้องนอนกันที่นี่ เพราะงั้นทำความสะอาดไว้จะดีกว่า"
ออสก้าทำหน้าเข้าใจ เขาหลงลืมชีวิตปรกติไปแล้ว ตอนอยู่ในสงครามก็อยู่กับดิน นอนกับทรายจนเคยตัว พอกลับมาก็ใช้ชีวิตปรกติไม่เป็น
"ว่าแต่ท่านออสก้าไม่พายายไปอยู่ด้วยหรือครับ ถ้าไปอยู่บ้านส่วนตัวอาจจะดูแลได้ดีกว่าก็ได้"
ออสก้าหยุดมือทำความสะอาดพลางคิดถึงเรื่องที่กลับมาจากสงครามช่วงแรกๆ เขาสูญเสียบ้านเพราะภรรยานำไปขายเข้าตลาดมืด แม่ที่เคยฝากเลี้ยงดูก็เอามาส่งให้โรงนอนคนชรา ส่วนตัวเองก็ไปแต่งงานใหม่กับอัศวินปลายแถว ออสก้าไม่มีที่ไปแล้วจึงมาอยู่อาศัยที่นี่ไปพลางเลี้ยงดูมารดาไปด้วย
"ข้าไม่มีบ้านให้กลับไปแล้ว อย่างน้อยที่นี่ก็มีที่ให้ซุกหัวนอน"
"ไม่เป็นไรหรอกนะครับ พวกเรามาดูแลยายด้วยกันเถอะครับ รวมถึงคนอื่นๆ ด้วย"
นิสัยเอื้อเฟื้อผิดกับรูปลักษณ์ทำให้ออสก้าแปลกใจ อีคอนไม่ได้ดูแคลนเขา เขาก็เริ่มอุ่นใจที่ได้อยู่ข้างๆ เมื่อน้ำที่ให้ใช้เช็ดถูกเริ่มดำสกปรก ออสก้าก็อาสาจะไปตักมาให้ใหม่ ระหว่างรออีคอนก็นำผ้าสกปรกออกมาผึ่งพลางตีไล่ฝุ่น
"อีคอน" เสียงเล็กดังอยู่ข้างหลัง เขาหันกลับไปมองเห็นเป็นลีโอยืนกุมมืออยู่ไม่ห่าง
"มีอะไรหรือครับ? "
"วันนี้เป็นวันเข้าพิธีมอบสถานะ หากพิธีจบท่านพ่อจะพาข้ากลับเข้าวัง อีคอน นับจากนี้ไปข้าอาจไม่ได้มาพบเจ้าบ่อยๆ แล้ว…" ลีโอพูดไปทั้งน้ำตา
"ไม่ต้องห่วงหรอกนะครับ มิตรภาพของเราไม่ห่างหายไปเพราะระยะทางหรอกครับ"
ลีโอสะอึกน้ำตาก่อนจะวิ่งเข้ามากอดอีคอนเต็มแรง สัมผัสอุ่นนิ่มทำให้หัวใจเขารู้สึกพองโต ใบหน้าเล็กมนเงยมองอีคอนด้วยสองตาวาวใส น้ำตาเอ่อล้นจนเป็นประกายไหลลงสองข้างแก้ม
"สัญญานะ"
'น่ารักเกินไปแล้ว!!!'
อีกเสียงในหัวของอีคอนตะโกนร้องออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างบ้าคลั่งในหัว
'ช่วยเงียบหน่อยครับ ผมไม่มีสมาธิเลย'
'เจ้าลูคัสตัวน้อยๆ น่ารักน่าเอ็นดู อยากเก็บเอาความน่ารักนี้ไปใส่ขวดโหลแล้วเฝ้าดูทุกเช้าเย็น…'
เสียงพร่ำพรรณนาในหัวยังคงดังไม่หยุดแม้จะห้ามไปหลายที อีคอนถอนหายใจก่อนจะผละร่างน้อยนั้นออกจากตัว
"ผมสัญญาเลย"
อีคอนชูนิ้วก้อยขึ้น ลีโอไม่เข้าใจความหมายแต่ก็ชูขึ้นไม่ต่าง อีคอนใช้นิ้วก้อยนั้นเกี่ยวนิ้วก้อยลีโอเอาไว้เป็นสัญญา
"นับจากนี้มิตรภาพเราจะไม่เสื่อมคลาย หากเจ้ามีเรื่องทุกข์ใจอันใจก็มาหาข้าได้เสมอ ข้าจะรออยู่ตรงนี้"
ลีโอผลิยิ้มออกมาอย่างดีใจ สองตาของทั้งคู่ประสานกัน ฮาวเวอร์มองใบหน้านั้นผ่านดวงตาของอีคอนแล้วรู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่เห็นอยู่นี้ไม่ใช่สิ่งที่ใครๆ จะได้รับ ขนาดเขาที่เฝ้าติดตามมาทั้งชีวิตยังไม่ได้ความรักแบบอื่นจากลูคัสเลย แม้จะอิจฉาแต่ก็กลืนความรู้สึกนั้นไป ในเมื่อเขาไม่ใช่สิ่งที่ลูคัสผู้นี้ต้องการ ความปรารถนาที่จะปกป้องวิญญาณดวงนี้ก็ไม่ได้หายไป
"ข้าต้องไปแล้ว รักษาตัวให้ดีนะอีคอน อย่าถูกใครรังแกอีกนะ"
"ครับ"
ทั้งคู่โบกมือลาจนลับไปจากสายตา ออสก้าโพล่จากพุ่มไม้ไม่ห่างพลางเอ่ยแซวดวงตาระยิบระยับที่มองทอดออกไป
"โอ้ นี่เจ้าก็มีแม่ชีฝึกหัดมาหลงรักด้วยหรือนี่ เจ้านี่ก็เสน่ห์แรงไม่เบาเลยนา"
"ไม่ใช่แม่ชีฝึกหัดหรอกครับ ที่เขาใส่ผ้าโพกหัวของแม่ชีก็เพราะมีเส้นผมสีแดงสลวยต่างหาก คงเพราะสีแดงนั้นงดงามเกินไปก็เลยไม่ควรเปิดให้ใครชม"
"หา? ผมสีแดง? ไม่จริงน่า!!"
"ทำไมเหรอครับ? "
ขนแขนออสก้าลุกเป็นตุ่มขึ้นมาอย่างหวาดกลัว เขามองไปที่อีคอนอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่พูด
"เจ้าเห็นกับตาเลยรึ? "
"ครับ ลีโอเปิดให้ข้าเห็นด้วยตัวเองเลย"
"แย่แล้ว"
"มีอะไรหรือเปล่าครับ? ช่วยเล่าให้ข้าฟังได้ไหม? "
ฮาวเวอร์เองก็พลอยตั้งใจฟังไปด้วย วิญญาณลูคัสส่วนใหญ่จะเป็นวิญญาณฝ่ายดี หากกำเนิดขึ้นมาบนโลกก็มักจะเกิดในชาติกำเนิดที่ดีกว่า ถึงแม้ชะตาชีวิตอาจจะอาภัพไปบ้าง แต่ไม่เคยเลวร้ายเท่าที่คาเอลเจอแน่นอน
"ผมสีแดงในอดีตกาลราว 1 พันปีก่อน เป็นสัญลักษณ์ของความยิ่งใหญ่ของราชาทรราช กษัตริย์อาร์เธอร์ได้ปกครองดินแดนนี้เป็นเวลา 2 พันปี เขาทำสัญญากับปีศาจจนได้ความเป็นอมตะมา"
ออสก้าหยิบกิ่งไม้มาวาดแผนที่ตั้งของอาณาจักรมาประกอบ
"ไม่ว่าเขาจะทำสงครามรบกับเผ่าพันธุ์ไหนก็ตาม เผ่าพันธุ์นั้นต้องศิโรราบและพ่ายแพ้ ชายผู้นั้นแข็งแกร่งถึงขนาดเทพยังไม่อาจต่อกรได้ เพราะความแข็งแกร่งนั้นจึงไม่มีใครโค่นล้มสิ่งเลวร้ายที่เขาก่อได้ แต่แล้ววันหนึ่งพระเจ้าก็เมตตา ประทานชายผู้กล้ามาต่อกรกับกษัตริย์อาร์เธอร์ ความชั่วร้ายที่เขาก่อได้ถูกปัดเป่าออกไปและเพิ่มพูนสันติสุขให้ผู้คนในที่แห่งนี้ ชายผู้นั้นออกเดินทางแล้วตั้งอาณาจักรของตนเองขึ้นมาใหม่ ปกครองบ้านเมืองอย่างสงบ อาณาจักรแห่งนั้นตั้งอยู่ทางต้นน้ำของแม่น้ำคีร่า"
'แม่น้ำที่เราลอยมานี่'
"อาณาจักรนั้นชื่อว่าอะไรหรือครับ"
"อาณาจักรริลกลิม แต่เหมือนเจตจำนงของชายผู้นั้นจะไม่ได้ส่งต่อถึงลูกหลาน เมื่อไม่กี่10 ปีมานี้ได้มีการทำสงครามแย่งดินแดนกัน พวกเราเป็นอาณาจักรขนาดเล็กกว่าแทบจะไม่สามารถต้านทานกองกำลังขนาดใหญ่นั่นได้ อีกไม่นาน อาณาจักรนี้คงต้องถูกควบคุมเป็นแน่"
'สงคราม… ไม่ว่าจะกี่ยุคกี่สมัยก็ไม่อาจหนีพ้น คนบริสุทธิ์หลายพันคนต้องตายด้วยอำนาจของคนเพียงไม่กี่คน'
"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ข้าเพิ่งรู้มาว่าวันนี้เป็นวันเข้าพิธีมอบสถานะ ตอนเจ้าอายุ 5 ขวบมีใครพาเจ้าไปรับสถานะบางรึยัง"
"ยังเลยนะครับ พิธีนั้นมันเกี่ยวกับอะไรหรือครับ? "
"หา? ไม่มีใครพาไปเลยรึไง พิธีนี้เป็นพิธีที่เด็กทุกคนจะถูกระบุนามให้เป็นคนของพลเมืองในอาณาจักรโพราเท็ส หากไม่มีการทำพิธีมอบสถานะก่อนอายุครบ 10 ปีต้องถูกเนรเทศออกนอกอาณาจักร ถ้าหากจะอยู่ที่อาณาจักรต่อก็ต้องเสียภาษีแพงกว่าพลเมืองของที่นี่หลายเท่า"
'เรื่องสำคัญขนาดนี้ไม่มีใครคิดจะพาไปทำรึไง คนที่นี่ใจดำชะมัด แกไม่ต้องทำความสะอาดมันแล้ว ปล่อยให้เน่าตายไม่มีใครดูแลนั่นแหละดีแล้ว'
ฮาวเวอร์บ่นออกมาจากจิต ถึงแม้จะน่าเศร้า แต่ก็เป็นจริงอย่างที่ฮาวเวอร์พูด เขาอยู่มาขนาดนี้แล้วยังไม่มีใครคิดจะพาไปมอบสถานะให้เลยสักคน
"ที่เจ้าออสก้าพูดมาก็ไม่ผิดหรอก" ตาเท็ปโป้เดินออกมาจากโรงนอนแล้วนั่งลงไม่ห่างจากพวกเขา "สถานะมันสำคัญกับเด็กที่เกิดมามีครอบครัว แต่กับเด็กกำพร้าอย่างเจ้ามันยากที่จะยอมรับ เด็กในโรงนอนเด็กกำพร้าจะถูกระบุให้เป็นพลเมืองในฐานะบุตรของพระเจ้าและใช้ชีวิตอยู่ในวิหารคอยรับใช้เหล่าขุนนางที่มาเคารพเทพในวิหาร ไม่มีโอกาสได้ออกไปนอกวิหารแห่งนี้หรอก ไม่ต่างจากคุกที่เจ้าออกมาเลยด้วยซ้ำ"
"แล้วทำไมตาไม่เป็นผู้พาไปเองล่ะ" ออสก้ากล่าว
"คนที่จะมอบสถานะให้เด็กได้ต้องถือว่าเป็นสายเลือดเดียวกัน แต่ถ้าไม่ใช่ก็ต้องเป็นคนที่มีฐานะมากพอที่จะเลี้ยงดูเด็กคนนั้นได้ ส่วนใหญ่แล้วผู้ที่ต่างสายเลือดจะมอบสถานะให้เด็กนั้น ถ้าไม่ใช่ผู้อุปถัมภ์ใจดี ก็ต้องเป็นพ่อค้าทาส"
'หดหู่ชะมัด'
"ฐานะดีนี่ต้องมีเงินเท่าไหร่หรือขอรับ" ออสก้าถามต่อ
"ก็ต้องมีบ้านเป็นหลัง ที่นาทำกินและอาชีพหาเงิน ถ้ามีครบก็สามารถเลี้ยงเด็กได้ราวสองคนต่อครอบครัว"
ออสก้าครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อครู่ ตอนนี้เขาพอมีเงินอยู่บ้าง แต่ไม่มีบ้าน ที่นา หรืออาชีพเป็นหลักแหล่งเลยสักนิด ถ้าหากมีไม่ครบก็อุปถัมภ์อีคอนไม่ได้ พอคิดจนปวดหัวก็ขยี้ศีรษะตัวเองอย่างหัวเสีย
"ปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว"
"ข้าเหรอ เพิ่งเข้า 10 ปีไปเมื่อวาน"
"โอ๊ย อย่างนี้ข้าจะหาเงินจากไหนมาทันกันเล่า เจ้าเด็กบ้า ตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมาเจ้าไปอยู่ไหน หา? "
"สองปีก่อนรึ เจ้าอีคอนถูกทางการจับไปเพราะถูกใส่ร้ายว่าทำร้ายเจ้าชายน้อยน่ะสิ"
"ใส่ร้าย? ชีวิตเจ้านี่มันช่างอาภัพเสียจริง"
ออสก้ากุมหัวพลางคิดหาวิธี ตาเท็ปโป้ก็ทำสีหน้าลำบากใจด้วยไม่ต่าง ระหว่างที่สถานการณ์เคร่งเครียดอยู่นี้ ไม่นานก็มีเสียฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง
"ออสก้า? "
เสียงคุ้นหูดังขึ้นในโสตประสาทของออสก้า เขาหันมองทางต้นเสียงทันที
"หัวหน้า!!"
ออสก้ารีบวิ่งไปทำความเคารพต่อหน้าชายผู้นั้น เท็ปโป้ลุกขึ้นยืนแล้วมองนิ่งๆ อีคอนเองก็ลุกขึ้นยืนมองไม่ต่าง
"หัวหน้ามาทำอะไรที่นี่กันขอรับ ตามจริงบ้านพักท่านอยู่เขตโอ้คไม่ใช่หรือ แต่ข้าก็ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอท่านอีกครั้ง"
หัวหน้ายิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบ "ข้ามารับตำแหน่งใหม่น่ะ ตอนนี้ข้าไม่ใช่แค่หัวหน้าหน่วยแล้ว ข้าได้เลื่อนตำแหน่งเป็นแม่ทัพประจำชายแดนไปแล้ว"
ดูเหมือนเป็นเรื่องน่ายินดี แต่สองตาของชายผู้นั้นกลับดูเศร้าสร้อย ทอดมองคนตรงหน้าอย่างออสก้าด้วยความอาลัย
'ฮืมมม ข้าเหมือนจะเห็นคนแอบรักเขาข้างเดียว'
ฮาวเวอร์ผู้เจนจัดในเรื่องทางโลกเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสายตาคู่นั้น ทำไมเขาจะไม่รู้จักในเมื่อตอนที่ยังมีชีวิตในชาติก่อน รวมถึงตอนที่อยู่ในนรกต้องคอยมองที่คนรักแต่รักไม่ได้มาตลอด กลายเป็นเพียงตัวประกอบในเรื่องความรักของคนอื่นจนแทบอยากจะขโมยศรรักจากคิวปิดมายิงให้รักกันจะได้จบๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจทำให้รักของตัวเองสมหวังได้เพราะสาเหตุบางประการ
"ถ้าอย่างนั้นข้าต้องเรียกท่านว่าท่านแม่ทัพแทนแล้วสินะขอรับ"
"เจ้าไม่ใช่ทหารของอาณาจักรแล้ว และข้าไม่ใช่ผู้บังคับบัญชาการของเจ้า ไม่จำเป็นเรียกอย่างนั้นก็ได้"
"แล้วจะให้ข้าเรียกท่านว่ากระไรเล่า ข้ารู้แค่ชื่อตำแหน่งของท่าน"
"เรียกข้าว่า ดัคลัสเถอะ ข้าอยากเป็นเพื่อนกับเจ้ามากกว่า"
"ได้สิขอรับ ข้าอยากเป็นเพื่อนกับคนยศสูงๆ มานานแล้ว"
อีคอนเห็นว่าทั้งคู่คงคุยกันอีกยาวเลยแยกตัวไปทำความสะอาดต่อ เท็ปโป้เองก็ไปนั่งกินใบไม้อยู่ที่พุ่มหญ้า ดัคลัสมองสถานที่รอบๆ อย่างแปลกใจพลางหันมาถามออสก้า
"เจ้าอยู่ที่นี่มาตลอดเลยหรือ? "
"ก็ไม่เชิงหรอกขอรับ บางวันข้าก็ไปอยู่ที่ร้านเหล้าสังสรรค์กันจนเช้า"
"แล้ว… ก่อนหน้านี้เจ้าคุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ ดูเคร่งเครียดกันเชียว"
ออสก้าชะงักงันทันทีเมื่อหวนนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ เขาลืมไปเลยเพราะมัวแต่ดีใจที่ได้เจอกับดัคลัส แต่เรื่องนี้ใช่ว่าดัคลัสจะช่วยอะไรได้
"เรื่องนั้น… ข้ามีเด็กคนหนึ่งที่เขายังไม่ได้เข้าพิธีมอบสถานะเลย จนตอนนี้เขาอยู่เข้า 10 ปีแล้ว"
"เด็กคนไหนกัน? " ออสก้าชี้ไปทางอีคอน เขากำลังเช็ดถูกพื้นให้สะอาดอยู่
"เพราะเขามีหน้าตาอัปลักษณ์คนที่โรงนอนเด็กเลยไม่รับเลี้ยง คนที่โรงนอนคนชราเลี้ยงเขาอย่างทุลักทุเลมาจนถึงตอนนี้ แต่ว่าติดปัญหาตรงไม่มีใครพาเขาเข้าพิธีมอบสถานะได้เลย ข้าก็ไร้บ้านไร้ที่นา คนที่โรงนอนก็ไม่มีเงิน ถ้าหากพ้นปีนี้ไปอีคอนต้องกลายเป็นเด็กเร่ร่อนไม่มีที่ซุกหัวนอนแน่ๆ " ออสก้าพูดไปก็เศร้าไป ถึงจะรู้จักอีคอนแค่วันเดียว แต่ก็รับรู้ได้ว่าเด็กคนนี้เป็นคนดีและซื่อสัตย์อย่างที่ยากจะหาเจอ
"ถ้าอย่างนั้น… ให้ข้ารับเลี้ยงแทนดีไหม? "
"หา? จะดีหรือขอรับ เดิมทีเด็กคนนี้เป็นเพียงเด็กกำพร้าไร้ชื่อไร้สกุลมาก่อน ถ้าท่านพาไปก็เท่ากับว่าท่านรับเขาเข้าไปสืบสกุลต่อนะขอรับ"
"ไม่เห็นเป็นไรเลย ตอนนี้ข้าก็ไม่มีลูกให้สืบสกุลอยู่แล้ว แถมยังต้องหมกตัวอยู่แต่กับชายแดน จะแต่งงานกับใครสักคนยังไม่ได้เลย"
"แล้วหน้าตาของเขา…"
"ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ เหตุใดข้าต้องรังเกียจด้วยเล่า แต่ก็ต้องมีข้อแม้อยู่บ้าง"
"อะไรหรือขอรับ? "
"อย่างที่เจ้ารู้ว่าข้ามักจะไม่อยู่บ้านพักเลย เพราะอย่างนั้นลำพังเด็กคนเดียวคงอยู่ด้วยตัวเองไม่ได้ ถึงจะฝากให้สาวใช้ดูแลข้าก็ไม่แน่ใจว่าพวกนางจะยอมรับเขารึเปล่า เจ้าต้องไปดูแลเขาเองที่บ้านพักของข้าในระหว่างที่ข้ายังอยู่ที่ชายแดน"
'เฉียบแหลมจริงๆ รับเลี้ยงเด็กเพื่อเป็นข้อผูกมัดให้ออสก้าไปอยู่ด้วย ชายผู้นี้ช่างแข็งแกร่ง แถมพูดได้ไหลลื่นอย่างไม่มีพิรุธเลยสักนิด เอาล่ะออสก้า เจ้าจะทำยังไงเมื่อเขาปล่อยเหยื่อล่อมาขนาดนี้แล้ว'
อีคอนฟังจิตฮาวเวอร์คิดก็รู้สึกลุ้นตาม ออสก้าทำหน้าลำบากใจก่อนจะถอนหายใจอย่างยากลำบาก
"ข้าจะทิ้งที่นี่ไปได้ยังไง แม่ข้าก็ตาบอด แถมคนชราที่นี่ก็ไร้คนคอยดูแล ถึงข้าจะเหลวแหลกไปบางแต่ข้าก็ไม่เคยละเลยพวกเขาเลยนะขอรับ ข้าคงตามอีคอนไปดูแลไม่ได้หรอกขอรับ"
'ดูท่าจะไม่สมหวังนะครับ' อีคอนคิด
"ถ้างั้นข้าจะส่งข่าวให้ท่านลอร์ดมาร์คัสผู้อุปถัมภ์โรงนอนแห่งนี้ทราบว่าที่นี่ถูกละเลยจนทรุดโทรม ไหนๆ เขาก็อยู่เขตเดียวกับที่ข้าอาศัย หากโน้มน้าวให้มีการย้ายโรงนอนคนชราไปที่นั่นคงไม่เสียหายเท่าไหร่นัก"
ดัคลัสยังทำสีหน้านิ่งเรียบราวกับเรื่องที่พูดไปไม่ได้คาดหวังจะให้ออสก้าตอบรับ แต่ในจิตของฮาวเวอร์นั้น
'โอ้โหหห โคตรอัจฉริยะ! ใช้เด็กเป็นตัวล่อและปิดช่องทางการปฏิเสธ คนที่ต้องการความช่วยเหลือเร่งด่วนอย่างออสก้าคงไม่มีทางคิดอะไรได้อย่างรอบคอบแน่ การเข้าบ้านไปดูแลเด็กครั้งนี้อาจเป็นการอยู่อาศัยไปชั่วชีวิตเลยก็ได้ ได้ ได้ ได้' (เสียงเอคโค่)
"ถ้าเป็นอย่างนั้นผมคงปฏิเสธอะไรไม่ได้หรอกขอรับ หากท่านลอร์ดมาร์คัสจะย้ายโรงนอนคนชราไปที่เขตโอ้คจริง ข้าก็คงต้องตามไปด้วย"
"งั้นดีเลย วันนี้ท่านลอร์ดเองก็พาเด็กอุปถัมภ์มาเข้าพิธีมอบสถานะเหมือนกัน ข้าจะไปพูดคุยเรื่องนี้กับท่านลอร์ด เจ้าจะได้ตัดสินใจด้วยว่า จะไปอยู่ที่เขตโอ้คกับเด็กน้อยคนนั้นไหม"
ออสก้าเรียกอีคอนให้เดินตามไปด้วย ด้านหน้าของวิหารต่างมีผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างเนืองแน่น เด็กเล็กต่างอยู่ในชุดสีขาวสะอาดตา เด็กที่มีเงินทองมากหน่อยก็จะมีเครื่องประดับหรูหรา เด็กที่ยากจนหรือเด็กที่รับสถานะเพื่อไปเป็นทาสก็จะใส่เสื้อสีขาวมอมแมมหน่อยๆ อีคอนตอนนี้ใส่เพียงเศษผ้าที่เคยขาว หรือเดิมทีมันเคยเป็นผ้าขี้ริ้วมาก่อน แต่เขาเอามาใส่เพื่อปกคลุมร่างกาย
ออสก้ารีบถอดเสื้อให้อีคอนใส่ทันที ถึงเสื้อจะไม่ได้ขาวแต่ก็สะอาดกว่าตัวที่เขาสวม
"เจ้าใส่ตัวนี้ไปก่อน พอจบพิธีก็เอามาคืนข้าด้วยล่ะ ข้ามีแค่ตัวเดียว"
พูดจบก็สวมเสื้อตัวนั้นทับลงไป ถึงจะหลวมโคร่งแต่ออสก้าก็เอาเศษเชือกมามัดให้พอดีตัว
"เอาล่ะ พิธีจะมีอยู่สามขั้นตอน 1 คือเดินไปพร้อมผู้มอบสถานะจนถึงหน้าประตูวิหาร 2 ระหว่างทางจะมีกระดาษลงนามไว้ให้เขียนชื่อลงไป ส่วนใหญ่เด็กที่รับไปจะไม่เขียนเองหรอก เขาจะให้ผู้พาไปเขียนให้แต่ถ้าเจ้าเขียนหนังสือเองได้ก็ไม่จำเป็นต้องให้ดัคลัสเขียน 3 ตรงกลางที่เจ้าเห็นนั้นคือบ่อน้ำจดจำนาม นามของเจ้าจะถูกจดจำในระบบปกครองและผู้ที่พาไปจะเป็นผู้ปกครองเจ้าโดยชอบธรรม"
เมื่ออธิบายพิธีกรรมจบอีคอนกับดัคลัสก็เดินไปลงนามรับใบเขียนชื่อ ส่วนใหญ่คนที่เข้าทำพิธีก่อนจะเป็นเด็กที่อายุน้อยแล้วค่อยไล่ไปเด็กโตกว่า ฮาวเวอร์อยู่รั้งท้ายคนอื่น ไม่ใช่เพราะโตกว่าใคร แต่อัปลักษณ์จนถูกเบียดเสียมากกว่า ถึงดัคลัสจะเป็นแม่ทัพ แต่อำนาจในเมืองหลวงนั้นเขาไม่มีสิทธิ์หรือเส้นสายกับคนที่นี่เลย
"ข้าเพิ่งรู้ว่าเจ้าก็มีลูกกับเขาด้วย"
ชายท่าทางสูงสง่าเดินเข้ามายืนอยู่ด้านหน้าลัดแถวเขา ดัคลัสไม่ว่าอะไรพลางก้มหัวให้อย่างนอบน้อม
"อรุณสวัสดิ์ขอรับ ท่านลอร์ดมาร์คัส"
ลอร์ดมาร์คัสปรายตามองอีคอนทีนึงก่อนจะหันกลับไปมองทางข้างหน้าต่อ คนที่เคยแซงคิวดัคลัสถึงกลับกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นว่าพระเชษฐาขององค์ราชามายืนต่อหลังคนอื่นทั้งทีควรจะไปอยู่แถวหน้าสุดลองจากองค์ราชาแท้ๆ
"ข้านึกว่าท่านจะปล่อยให้เด็กนั้นตายไปแล้วเสียอีก"
ดัคลัสกล่าวถ้อยคำร้ายกาจออกมาพลางมองเด็กที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากลอร์ดมาร์คัส แม้ว่าคนตรงหน้าจะสูงศักดิ์กว่าแต่คำพูดเชือดเฉือนกันดูท่าจะรู้จักกันมาก่อน
"ข้าก็ไม่รู้ว่าเด็กคนไหนจะโชคร้ายกว่ากัน แต่วันนี้เป็นวันดี เจ้าควรเก็บคำพูดร้ายกาจเอาไว้เหน็บแนมตัวเองในเงาเสียเถอะ"
ดัคลัสไม่กล่าวต่อก็ปล่อยให้บรรยากาศนั้นเงียบลง อีคอนมองเด็กที่อยู่ข้างกายลอร์ดมาร์คัสเขาเป็นเด็กอายุเพียงสิบขวบไม่ต่างจากอีคอน ผิวพรรณผุดผาดอย่างคนข้างกายไม่มีผิดแต่เส้นผมสีดำสนิทไม่เลื่อมเงาอย่างเส้นผมคนทั่วไปจนหน้าประหลาด ไม่นานอากาศอบร้อนของฤดูก็ได้ขับเหงื่อตามไรผมของคนตรงหน้าไหลลงมา อีคอนเห็นต้นคอของเด็กคนด้านหน้ามีหยดเหงื่อสีดำก็ประหลาดใจรีบสะกิดดัคลัสให้มองตาม
"อะแฮม ท่านลอร์ดมาร์คัส วันนี้ช่างอากาศร้อนเสียจริง เกรงว่าเหงื่อไคลจะไหลย้อยจนทำให้บางสิ่งบางอย่างที่ท่านปิดบังแตกออกมา"
ดัคลัสพูดเสียงเบาพอให้ได้ยิน ไม่นานลอร์ดมาร์คัสก็ยื่นมือไปที่ท้ายทอยเด็กคนนั้นแล้วแผ่ไอเย็นออกมาให้เหงื่อที่ไหลระเหยออกไปจากตัว
"ขอบใจ"
"ข้าอยากได้อย่างอื่นแทนคำขอบใจมากกว่า ท่านช่วยย้ายโรงนอนคนชราไปตั้งที่เขตโอ้คได้ไหมขอรับ ถึงอยู่ที่นี่ไปก็ไม่มีใครดูแล"
"ถึงไปที่นั่นก็ใช่ว่าข้าจะดูแลไหว เจ้าก็เห็น ข้าไม่มีกะจิตกะใจจะดูแลใครด้วยซ้ำ แม้แต่ตัวข้าเองก็ด้วย"
พอได้ยินอย่างนั้นอีคอนลอบมองคนตรงหน้า ลอร์ดมาร์คัสมีรูปร่างสูงผอมบาง ใบหน้าตอบเล็กราวกับคนขาดอาหาร สีหน้าเศร้าสร้อยอย่างคนอมทุกข์ยิ่งทำให้ดูเหมือนผีดิบเข้าไปอีก
"ไม่ต้องห่วง เรื่องนั้นข้ามีคนคอยดูแลให้อยู่แล้ว เพียงแค่ท่านอนุญาต ทุกอย่างก็จะลุล่วงได้ดี"
"ถ้าเจ้ารับประกัน ข้าก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธ อีกสองวันข้าจะส่งคนไปรับคนอื่นๆ ที่โรงนอนคนชรา ส่วนเจ้าก็เป็นคนจัดการนำทางไปเขตโอ้คด้วยตัวเอง"
"ขอบคุณที่กรุณา"
อีคอนมองการสนทนาไปมาอย่างเรียบง่าย คงเพราะดัคลัสรู้จักกับลอร์ดมาร์คัสมาก่อนแล้วถึงได้กล้ารับปากกับออสก้า แต่อีคอนเองก็ไม่รู้ว่าที่เขตโอ้คมีสภาพเป็นยังไง ลอร์ดมาร์คัสถึงไม่พาไปที่แห่งนั้นตั้งแต่แรก
ขบวนคนเดินมาจนถึงเกือบท้ายสุด เด็กข้างกายลอร์ดมาร์คัสโยนชื่อตัวเองลงในบ่อน้ำ เมื่อน้ำซึมเข้ากระดาษตัวอักษรที่เขียนนามก็ลอยออกมาก่อนจะแปลงเป็นภาษาเวทย์ลอยขึ้นไปบนแท่นศิลา แท่นศิลานั้นมีต้นนามอยู่สูงจนถึงปลายสุดเพดานวิหาร แสดงถึงบรรพชนของต้นตระกูลลอร์ดมาร์คัสที่เป็นถึงราชาของอาณาจักรนี้
"คนต่อไป"
ท่านนักบวชเรียกขานให้ดัคลัสนำหน้า เขาเป็นคู่สุดท้ายที่ทุกคนต่างเฝ้ามองเนื่องด้วยความอยากรู้ที่ว่าอีคอนนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตแบบไหน จะสามารถเข้ารับสถานะได้หรือไม่ ทั้งยังอยากรู้ต้นตระกูลของดัคลัสแม่ทัพคนใหม่อีกด้วย
อีคอนโยนกระดาษนามลงบ่อน้ำพร้อมกับดัคลัส แต่แทนที่กระดาษนั้นจะจมลงอย่างที่ควรจะเป็นกลับลอยอยู่เหนือผิวน้ำเพียงคืบไม่จมลงสักที นักบวชเดินมาดูความผิดปรกตินี้ก่อนจะแสดงสีหน้าตกใจอย่างประหลาด องค์ราชาพอเห็นอย่างนั้นก็เดินเข้าไปดูบ้างและก็ประหลาดใจไม่ต่าง แต่ก็ยังเก็บสีหน้าท่าทางไว้เป็นอย่างดีพลางกล่าวประกาศว่า
"วันนี้บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ได้สิ้นอิทธิฤทธิ์เพราะมีผู้ลงนามมากเกินไป บัดนี้ไม่อาจรับพลเมืองเพิ่มได้อีกแล้ว ขอทุกท่านโปรดอภัย"
แน่นอนว่าคนชนชั้นสูงต่างไม่เชื่อ แต่เมื่อองค์ราชาพูดเช่นนั้นก็มีแต่ต้องยอมรับ ส่วนคนอื่นที่ไม่รู้ก็เชื่ออย่างไม่สงสัยอะไรแล้วเดินทางกลับไป
เมื่อไร้ผู้คนมากมายดั่งเช่นช่วงเช้าแรกแล้ว องค์ราชาหันมามองทั้งคู่ด้วยสีหน้าโกรธจัด
"จับพวกกบฏไปสอบปากคำ!!"


"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กน้อยลอยตามธารจากสถานที่อันไกลโพ้น เสียงร้องแว่วกังวานผ่านโสตประสาทของผู้ที่เดินผ่านไปมา แต่ไม่มีใครกล้าโอบอุ้มเด็กน้อยคนนั้นผู้มีรูปลักษณ์น่าอดสู แทนที่จะเลี้ยงดูให้โต มิสู้ปล่อยให้ตายเสียยังจะดีกว่า ทว่าหญิงชราตาบอดไร้การมองเห็นกลับเดินเข้ามาโอบอุ้มร่างน้อยเพราะเสียงกังวานอันไพเราะนั้น เสียงของชีวิตใหม่ที่พระเจ้าประทานลงมา เพื่อเผชิญหน้ากับชะตาชีวิตอันทุกข์เข็ญ
หญิงชรานำเขากลับมาที่โรงนอนคนชราหลังจากเดินทางไปยังโรงนอนเด็กกำพร้าแล้วไม่มีใครกล้าเลี้ยงดู ที่โรงนอนคนชราแห่งนี้ถูกตั้งขึ้นเพื่อรองรับคนชราจากครอบครัวทหารออกศึก เพราะการรบโดยที่ยังห่วงคนข้างหลัง ทำให้คนด่านหน้าไม่อาจทิ้งความกังวลและต่อสู้เพื่อคนทั้งอาณาจักรได้ สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่ด้านหลังฝั่งทิศใต้ของวิหารศักดิ์สิทธิ์ แม้จะดูเหมือนว่าที่แห่งนี้ถูกให้ความสำคัญ ทว่านานวันกลับถูกละเลย ผู้ที่เคยดูแลโรงนอนคนชราได้ย้ายไปเขตอื่น ถึงจะส่งเงินทองและอาหารเข้ามาแต่คนชราที่นี่ไม่ได้รับแม้แต่เศษขนมปัง เพราะอย่างนั้นเจ้าถึงต้องกินใบไม้แทนยังไงล่ะ"
"เป็นอย่างนั้นเองหรือขอรับ"
"ใช่!"
เด็กน้อยนั่งฟังเรื่องเล่าของชายชราพลางเด็ดใบไม้กินไปด้วย เรื่องที่ว่าเขาลอยตามน้ำมาและไม่มีใครรับเลี้ยงนอกจากยายตาบอด เป็นเรื่องเล่าขานอย่างขบขันในชะตาชีวิตของเขา ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ต่างมองเขาเป็นตัวตลกด้วยรูปร่างหน้าตาไม่สมประกอบ ผู้คนต่างคาดเดากันไปต่างๆ นานาว่า ที่เขาต้องลอยตามน้ำมาคงเพราะแม่ทนเห็นลูกตัวเองไม่ไหว จงใจทิ้งลงน้ำให้ตายอย่างอนาถ แต่เด็กอาภัพคนนี้กลับไม่ตายแถมร่างกายยังมีพละกำลังมากกว่าผู้ใหญ่หลายคนเสียอีก และเพราะอย่างนั้น ผู้คนถึงมองเขาเป็นสัตว์ประหลาดไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป
แปะ!
"ไอ้สัตว์ประหลาด!"
"อี๋ น่ากลัวจัง"
"ระวังมันจะกินสมองพวกเรานะ ไปกันเถอะ"
ผลไม้เน่าถูกปาใส่หัวเด็กน้อย หนอนแมลงยั้วเยี้ยไหลลงหัวไร้ซึ่งเส้นผม ตาเท็ปโป้เอาเศษผ้ามาเช็ดให้ออกจนหมดก่อนจะก้มกินใบไม้ต่อ
"อย่าโกรธโลกใบนี้เลยนะอีคอน ทุกอย่างที่ทำให้เจ้าทุกข์ ทุกสิ่งที่ทำให้เจ้าทรมาน ล้วนเป็นบททดสอบของพระเจ้า อย่าปล่อยให้ความทุกข์กลืนกินเจ้า ไม่งั้นเจ้าจะไม่ต่างจากปีศาจและจะไม่มีใครรักเจ้าได้อย่างแท้จริง"
"ขอรับ"
"เอาล่ะ ข้าจะกลับแล้ว เจ้าก็ไปตักน้ำเสียเถอะ คนที่โรงนอนจะได้มีน้ำดื่ม"
หลังชายชราเดินหายไป อีคอนถือถังน้ำเดินไปยังบ่อน้ำที่อยู่อีกฟากของโรงนอนคนชรา ตรงข้ามกับโรงนอนเด็กกำพร้า ที่ซึ่งไม่ต้องการเด็กอย่างอีคอนไปเลี้ยง
"สัตว์ประหลาดมาแล้ว"
"กรี้ดดดดด"
เด็กผู้ชายต่างออกมามุงดู ส่วนเด็กผู้หญิงก็วิ่งเข้าไปหาที่หลบด้วยความหวาดกลัว แม่ชีผู้ดูแลก็เดินออกมาดูด้วย เธอกลัวว่าอีคอนจะทำร้ายเด็กในโรงนอนนี้รึเปล่า แต่ภาพที่เห็นคือเด็กผู้ชายที่ไปดูต่างขว้างปาก้อนหินใส่ร่างน้อยจนศีรษะแตกเลือดไหลนองหน้า อีคอนไม่ได้ทำท่าทีโกรธ พอตักน้ำได้แล้วก็เดินจากไป
แม่ชีโล่งใจที่เด็กๆ ไม่เป็นอะไรก็กลับเข้าไปทำงานตัวเองต่อ แต่อีคอนที่เลือดไหลนองหน้านั้นกลับไม่มีใครเหลียวแล นั่นคงเป็นเพราะ เพียงไม่กี่ก้าวที่อีคอนเดินจากมา บาดแผลที่เคยถูกรังแกกลับสมานหายจนเป็นปกติ มีเพียงความอัปลักษณ์เท่านั้นที่ยังคงอยู่ นี่คงเป็นอีกสาเหตุที่ผู้คนต่างหวาดกลัวอีคอน เขารักษาตัวเองได้โดยที่ไม่ต้องใช้เวทย์รักษาเลยสักนิด แต่ถึงจะมีพละกำลังเหนือผู้ใหญ่ และการรักษาร่างกายอันรวดเร็วอย่างปีศาจ หากได้ใช้ทางการทหารแล้วคงเป็นเทพสงครามอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าอีคอนนั้นมีอายุได้เพียง 5 ปี ไม่สามารถเข้าใจโลกที่ผู้ใหญ่เป็นได้รวดเร็วขนาดนั้น
"นั่นใช่รึเปล่า สัตว์ประหลาดที่เขาพูดถึงกัน"
เสียงหนึ่งดังแว่วเข้ามาแต่ไกล อีคอนหันไปมองผู้พูด เขาเป็นชายสูงศักดิ์สวมชุดขุนนางสีกรมเข้มดั่งท้องฟ้ายามค่ำคืน แม้ชายคนนั้นจะกล่าวถึงเขาแต่ไม่ได้พูดกับเขาแม้แต่น้อย จากที่เท็ปโป้เคยสอนมา การพบปะกับขุนนางต้องโค้งคำนับอย่างนอบน้อมเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา อีคอนทำอย่างนั้นกับชายสูงศักดิ์ตรงหน้า พอเห็นอีคอนทำท่าโค้งคำนับชายสูงศักดิ์ตรงหน้าขมวดคิ้วอย่างสงสัย และเพื่อคลายความสงสัยนั้นเขาจึงสั่งคนข้างกายให้ทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด
"ไปตัดแขนของมันมา"
สิ้นคำนั้นอัศวินข้างกายรุดหน้าขึ้นก่อนจะฟันดาบข้างลำตัวของอีคอน แขนข้างขวาหลุดออกจากร่าง อีคอนดีดดิ้นด้วยความเจ็บ ทอดมองคนตรงหน้า เขามองลงมาอย่างเย็นชา อัศวินผู้นี้ไม่มีความเห็นใจให้อีคอนเลยสักนิดก่อนจะเดินกลับไปยืนข้างชายสูงศักดิ์อีกหนโดยไม่หันมามองอีก
อีคอนรีบตะเกียกตะกายวิ่งหนีออกไปด้วยความหวาดกลัวไม่กล้าแม้แต่จะหันมามองทางชายสูงศักดิ์อีก
แต่อีกด้านที่ชายสูงศักดิ์ผู้นั้นเห็นคือ แขนที่เคยถูกตัดขาดไปแล้วมันกำลังใช้นิ้วทั้งห้าวิ่งตามเจ้าของร่างไป
"ช่างเป็นภาพที่หาได้ยากเสียจริง จับตาดูมันให้ดี หากมันอายุครบ 15 ปีเมื่อใด จงส่งมันไปสนามรบ"
"ขอรับ องค์ราชา"
อีคอนกลับมาที่โรงนอนคนชราด้วยมือเปล่า วันนี้เขาไม่กล้าออกไปด้านนอกอีกเพราะกลัวชายสูงศักดิ์ผู้นั้น ถึงแม้เท็ปโป้จะโน้มน้าวสักเท่าไหร่ อีคอนก็ไม่ก้าวออกจากโรงนอนจนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวันเขาถึงยอมออกเพราะคนชราที่นี่จะไม่มีน้ำให้ดื่ม
3 ปีผ่านไป ในชีวิตประจำวันของอีคอนก็ยังคงไม่ต่างจากเดิม ถูกรังแก อดอาหารและตักน้ำไปให้คนชราที่โรงนอนดื่ม ทว่าวันนี้ต่างออกไป เด็กน้อยสวมชุดสะอาดกับผ้าโพกหัวอย่างแม่ชีกำลังขวางทางกลับโรงนอนของเขาด้วยเหตุผลที่ว่า
"วันนี้ข้าจะปราบเจ้าให้ได้ เจ้าสัตว์ประหลาด!"
พูดจบก็พุ่งเข้ามาฟาดท่อนไม้ใส่อีคอน เขาไม่ได้ตอบโต้หรือร้องขอความเห็นใจ ได้แต่กุมศีรษะเอาไว้ไม่แสดงอารมณ์ เพราะเป็นแรงของเด็กที่อายุน้อยกว่าเลยทำให้เขาไม่เจ็บตัวมากนัก แต่กลับเจ็บที่ใจ ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป ถึงแม้จะไม่ตอบโต้ ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนเขาก็ยังถูกคนอื่นทุบตีรังเกียจ แม้แต่เด็กน้อยคนนี้ยังไม่เห็นเขาเป็นคน แล้วเด็กคนอื่นๆ ที่กำลังจะโตมาเล่า แล้วถ้าคนชราที่โรงนอนต่างพากันจากเขาไปกันหมด ถ้าถึงตอนนั้นยังจะมีใครต้องการเขาอีกหรือเปล่า
"ฮึก"
เสียงสะอื้นไห้อย่างเหลืออดพรั่งพรูพร้อมหยดน้ำตา อีคอนกอบกุมใบหน้าไม่อยากให้ใครเห็น เด็กน้อยที่ทุบตีหยุดมือเพราะคิดว่าปราบปีศาจได้แล้ว แต่พอเห็นน้ำตาหยดลงมาก็ชะงักงันกับสิ่งที่เห็น ไม่นานเด็กน้อยคนนั้นก็วิ่งออกไปแล้วหลบอยู่หลังเสาวิหารมองสัตว์ประหลาดร้องไห้อยู่ห่างๆ อีคอนเลิกร้องไห้พลางเช็ดน้ำตาก็เดินถือถังน้ำไปต่อ
เส้นทางสัญจรทางเดิมเพิ่มเติมคือคนเดินตาม เด็กคนนั้นที่เคยทุบตีอีคอนเดินตามหลังพยายามแอบแต่ไม่มิดอยู่ห่างๆ อีคอนไม่ได้ห้ามหรือชวนคุย เดินไปโรงนอนต่อและทำเป็นไม่สนใจ
วันต่อมาเด็กคนเดิมเดินตามหลังเขาอีกครั้ง อีคอนไม่รู้ว่าเด็กคนนี้มีจุดประสงค์อะไร ดูจากเสื้อผ้าแล้วคงเป็นนักบวชฝึกหัดของวิหารแต่กลับใส่ผ้าโพกหัวแบบแม่ชี ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นใครกันแน่ แต่การแต่งกายผิดวินัยอย่างโจ่งแจ้งโดยไม่มีใครกล่าวทักท้วงคงเป็นกฎแบบใหม่ให้ทำตาม อีคอนยังคงใช้ชีวิตอย่างเดิม กินหญ้า ตักน้ำและถูกรังแก
"สัตว์ประหลาดมาแล้ว!"
"รอบนี้ใครปาแม่นสุดได้สิทธิ์เลือกขนมก่อน"
"ครั้งนี้ฉันจะปาทีเดียวสามก้อนรวดเข้าเป้าแบบไม่ต้องลืมตาเลย"
"ขี้โม้ชะมัด ฮ่าฮ่าฮ่า"
เด็กในโรงนอนแข่งกันปาหินใส่อีคอน แม้จะเจ็บแต่ก็ต้องทนเหมือนทุกที แม้จะทุกข์แต่ก็ต้องปล่อยวางไม่อาจโต้ตอบได้ ไม่ปล่อยให้ความมืดกลืนกิน
"หยุดนะเจ้าพวกคนเลว! อ๊ะ!"
เด็กน้อยคนนั้นวิ่งเข้ามาขวางก่อนจนถูกก้อนหินขว้างใส่ เด็กคนอื่นหยุดกันเพราะชุดที่ใส่นั้นมีเพียงลูกขุนนางเท่านั้นถึงจะใส่ได้ แต่คล้ายว่าทุกอย่างจะสายไป ก้อนหินที่ปาใส่เมื่อครู่สร้างบาดแผลใหญ่ให้หน้าผากใสของเด็กน้อย แม่ชีรีบวิ่งออกมาดูพอเห็นเลือดไหลจากศีรษะของลูกคนที่ไม่ควรแตะต้องก็ถึงกับตัวสั่น
"กะ แก! แกทำร้ายเจ้าชายน้อย ใครก็ได้ช่วยด้วย สัตว์ประหลาดมันทำร้ายเจ้าชาย! ใครก็ได้ช่วยด้วย"
เด็กน้อยช็อกจนสลบเมื่อเห็นเลือด ไม่ทันรู้เลยว่าการเข้ามาปกป้องครั้งนี้จะเป็นจุดพลิกพลันของชีวิตอีคอน
อีคอนถูกพาไปห้องขังรอการพิจารณาโทษ ฐานทำร้ายเจ้าชายของอาณาจักร เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กคนนั้นเป็นเจ้าชาย รู้เพียงว่าอาจเป็นลูกของขุนนางสูงศักดิ์ ถึงแม้จะต้องตกอยู่ในสถานภาพอันเลวร้ายนี้ แต่ภาพที่เด็กคนนั้นก้าวเข้ามาปกป้องเขาจากการถูกรังแกก็ช่างเป็นภาพที่น่าจดจำ ครั้งแรกที่ได้รับความเห็นใจจากคนอื่นนอกจากคนในโรงนอน ถึงภายหลังจะถูกใส่ร้ายและทุบตีอย่างเมื่อก่อน ถูกตัดแขนแต่ก็กลับมาต่อใหม่ เมื่อไม่มีวิธีที่จะทรมานอีคอนให้รู้สึกเข็ดหลาบได้ จึงขังเขาต่อไปให้ไร้อิสรภาพในคุกใต้ดิน
เสียงวิ่งน้ำหนักเบาดังเตาะแตะมาแต่ไกล ไม่นานเงาร่างของคนตัวเล็กกว่าก็ปรากฏ เด็กคนนั้นที่เป็นเจ้าชายวิ่งผ่านห้องขังไปไม่นานก็วิ่งกลับมา
"เจ้าสัตว์ประหลาด" พอได้เห็นหน้าอีคอนแล้วเด็กคนนั้นก็ร้องไห้โหทันที "ขะ ข้าขอโทษ เจ้าเจ็บรึเปล่า อย่าร้องไห้อีกเลยนะ ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าอีกแล้ว"
เด็กคนนั้นเกาะกรงขังร้องไห้ต่อหลังจากพูดจบ อีคอนไม่เคยสัมผัสความเห็นใจจากผู้อื่นมาก่อนก็เดินเข้าไปหา เช็ดมือให้สะอาดก่อนปาดน้ำตาทั้งสองข้างของเด็กคนนั้นออก
"ข้าไม่ใช่สัตว์ประหลาดนะขอรับ ข้าเป็นคน มีนามว่า อีคอน แล้วเจ้าชายมีนามว่ากระไรหรือขอรับ"
"ฮึก ลีโอ ข้าชื่อลีโอ" เด็กน้อยกล่าวพลางเช็ดน้ำตาออก "เจ้าไม่โกรธหรือที่ข้าทำให้เจ้าเจ็บ"
"ไม่เลยสักนิด ข้าดีใจเสียอีกที่ท่านช่วยข้าไว้ในตอนนั้น แล้วทำไมท่านถึงช่วยข้าไว้ล่ะขอรับ"
"ข้าไม่ได้ช่วยสักหน่อย! เพราะเจ้าอ่อนแอเกินไปต่างหาก! อัศวินต้องปกป้องคนอ่อนแอสิ"
แล้วมันต่างจากช่วยตรงไหนกัน?
"ข้าจะไปทูลกับท่านพ่อว่าเจ้าไม่ได้ผิด เด็กพวกนั้นต่างหากที่ผิด พวกเขาทำร้ายเราก่อน!"
"อย่าเลยขอรับ ถ้าท่านทำอย่างนั้นเด็กคนนั้นคงต้องทุกข์ทรมานแน่"
"แล้วต่างยังไงเล่า เจ้าเด็กคนนั้นก็ทำเจ้าทุกข์ใจเหมือนกัน ข้าจะไปบอกท่านพ่อ"
อีคอนหยิบเศษไม้แถวนั้นขึ้นมาให้ดูก่อนจะแทงลงที่แขนแล้วดึงออก เด็กน้อยมองเลือดไหลซึมออกก่อนจะระวิงมือหาผ้ามาซับ
"เจ้าจะทำร้ายตัวเองทำไม"
ไม่นานบาดแผลนั้นก็หายไป เด็กน้อยทำตาโตอย่างตื่นเต้นก่อนจะมองไปทางอีคอน
"ที่จริงเจ้าแข็งแกร่งใช่ไหม? "
"ขอรับ ถึงจะโดนทำร้ายยังไง บาดแผลก็สมานหายกลับมาเป็นอย่างเดิม เพราะงั้นถึงข้าจะถูกทรมานที่นี่ก็ไม่เป็นไร แต่เด็กคนอื่น ถ้าต้องถูกทำร้าย พวกเขาต้องทนความเจ็บปวดนั้นไปอีกนาน ข้าไม่อยากให้ใครต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายอย่างที่ข้าเจอ เพราะอย่างนั้น ท่านอย่าไปบอกใครเรื่องที่ข้าไม่ใช่คนผิดเลยนะ"
"อืม… ก็ได้" ลีโอรับปากและนั่งพูดคุยกับเขาต่อก่อนจะกลับที่พักเเมื่อใกล้ตะวันตกดิน
ในทุกๆ วันลีโอจะมาหาอีคอนที่คุกใต้ดินเป็นประจำ ถึงแม้ผู้คนจะรู้แต่ไม่มีใครคิดจะห้าม เจ้าชายผู้นี้เป็นที่รับรู้กันว่าไม่เป็นที่รักใคร่ขององค์ราชา และเพราะเหตุนั้นจึงได้ส่งเจ้าชายมาที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ เก็บเขาไว้ในที่มืด ที่ซึ่งห่างไกลจากสายตาผู้คน
"ท่านลีโอ ทำไมท่านถึงได้ใส่ผ้าโพกหัวของแม่ชีล่ะขอรับ"
"คงเพราะ... ท่านพ่อไม่ชอบเส้นผมของข้า" ลีโอพูดด้วยสีหน้าเศร้าใจ
"ทำไมกันขอรับ? "
ลีโอมองอีคอนอย่างลังเลใจก่อนจะเปิดให้ดู เส้นผมสีแดงฉานราวกับเลือดสดๆ เป็นที่สะดุดตาเพราะตั้งแต่ที่เคยเกิดมาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก แม้จะเป็นสีที่ฉูดฉาดแต่พออยู่กับใบหน้าของเด็กน้อยยิ่งขับสีผิวใสให้กระจ่างราวกับมีออร่าในตัว
"งดงามมากขอรับ ตาเท็ปโป้เคยกล่าวไว้ว่า คนที่โชคร้ายในโลกนี้มีสองประเภท คือคนที่อัปลักษณ์ที่สุด กับงดงามที่สุด บางทีความงามของท่านอาจเป็นภัยให้ผู้อื่นมาทำร้ายได้นะขอรับ"
"เพราะอย่างนั้นท่านพ่อเลยให้ข้าสวมผ้านี้ไว้ตลอดอย่างนั้นเหรอ"
"ข้าคิดว่าอย่างนั้นขอรับ"
ลีโอยิ้มอย่างพอใจ ตั้งแต่เขาเกิดมาก็ถูกเรียกว่าทายาททรราช เขาไม่รู้เลยสักนิดว่านั่นหมายความว่ายังไง แต่เมื่อได้ยินจากอีคอนว่าอาจเป็นเพราะเขางดงามเกินไปจึงถูกรังเกียจก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาหน่อย
"ช่วยไม่ได้นะ ถ้าความงามของข้ามันเป็นบาป ข้าจะปกปิดความงามเหลือล้นนี้ไว้จากสายตาผู้คนก็แล้วกัน"
"เป็นพระคุณอย่างยิ่งขอรับ"
อีคอนถูกจองจำได้สองปีก็ถูกปล่อยออกมายังโลกภายนอก เขากลับมาที่โรงนอนคนชราทั้งเป็นห่วงคนแก่ที่นั่นจะอยู่อย่างไรเมื่อไม่มีเขา แต่เมื่อมาถึงกลับมีใครไม่รู้มานอนอยู่ที่หน้าประตู เมื่อสังเกตใกล้ๆ เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างกำยำสมส่วน ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้หนวดเคลารวมถึงขนตายาวเป็นแพรสวย แต่เมื่อมองที่ร่างกาย แขนข้างซ้ายของเขาหายไปและมีบาดแผลขนาดใหญ่ถากที่ใบหูข้างซ้ายจนถึงศีรษะ
"งืม… เฮ้ย!! ตัวอะไรวะเนี่ย!!"
ชายคนนั้นลืมตาตื่นมาเห็นอีคอนยืนจ้องหน้าเขา เขาหยิบดาบขึ้นมาป้องกันตัวก่อนจะมองไปที่สัตว์ประหลาดอีกครั้ง
"อ้าว อีคอน ออกจากคุกใต้ดินมาแล้วเรอะ"
"ขอรับ"
"คงเพราะอาณาจักรเราจับเชลยมาได้เลยต้องเอามาขังไว้ที่คุกใต้ดินของวิหาร นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าพวกนั้น แกคงถูกขังลืมไปแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า"
อีคอนไม่รู้ว่าตาเท็ปโป้ขำอะไรก็เดินเข้าไปในโรงนอน แต่ดูท่าชายคนเดิมจะไม่ยอม
"เดี๋ยวก่อนสิ ลุงยังไม่บอกเลยนะว่าไอ้ตัวประหลาดนี่มันคืออะไร จะปล่อยให้มันเข้าโรงนอนไปง่ายๆ ได้ยังไง"
"อีคอนเป็นเด็กกำพร้าที่แม่เจ้าเก็บมาเลี้ยงยังไงเล่า ถึงจะหน้าตาอัปลักษณ์แต่นิสัยข้ารับประกันได้ว่าดี ข้าสั่งสอนเองกับมือ"
"ออสก้า ออสก้าลูกแม่ เจ้าอยู่ที่ไหนน่ะ"
"ขอรับ ข้าอยู่ตรงนี้ขอรับ"
ชายคนนั้นเดินเข้าไปหาหญิงชราตาบอดที่เคยเก็บอีคอนมาเลี้ยง "ออสก้า ช่วยแม่ตามหาอีคอนที เขาหายไปไหนก็ไม่รู้ จะเป็นอันตรายอะไรรึเปล่า"
อีคอนเดินหน้าไปหาหญิงชราก่อนจะกอบกุมมือนั้นเอาไว้ "ข้าอยู่นี้แล้วยาย ข้าเผลอไปหลงอยู่ในป่ามานาน ขอโทษด้วยที่ข้าไม่ได้กลับมาดูแลท่าน"
"ไม่เป็นไรหรอก เจ้ายังอยู่ดีข้าก็ดีใจแล้ว ออสก้าเองก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ อย่าให้เจ็บป่วยเป็นไข้นะ"
"ขอรับแม่ แม่พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวข้าหาอะไรมาให้ทาน"
ออสก้าพาหญิงชราตาบอดไปนั่งก่อนจะหันกลับมาที่อีคอน เขาถอนหายใจครู่นึงก่อนจะส่งสัญญาณให้อีคอนเดินตามไป
"ไปไหนหรือขอรับ"
"ไปหาอาหาร"
ที่ที่ออสก้าพามาคือตลาดกลางเมือง สถานที่ที่มีคนพลุกพล่านมากที่สุด ทั้งชนสูงชนชั้นกลางเดินไปมาด้วยท่าทางองอาจ ออสก้าให้เขาใส่ผ้าคลุมหัวปกปิดใบหน้า ส่วนตัวเองก็แต่งตัวเป็นพ่อค้าเดินไปตามถนน
"คุณผู้หญิงช่างผิวสวยจริงๆ นะขอรับ เหมาะกับอัญมณีสีเขียวอย่างมรกตเม็ดนี้เสียจริง เพียงท่านสนใจข้าจะลดให้เป็นพิเศษชดเชยกับความงามของท่านที่พระเจ้าอุตส่าห์สร้างให้เห็น"
สตรีผู้นั้นหยิบพัดปิดครึ่งหน้าก่อนจะเหลียวมองมรกตบนมือออสก้า
"แล้วเจ้าจะให้ราคาพิเศษกับข้าเท่าไหร่กันล่ะ"
"เพียง 200 ซีรูเท่านั้นขอรับ"
เงินสกุลของเมืองนี้เรียกว่าซีรู 1 ซีรู ทำจากทอง 0.5 กรัม และยังมีเหรียญเซโรที่ทำมาจากเงิน 0.78 กรัม นิยมใช้กันในกลุ่มชนชั้นกลางจนถึงล่าง สตรีนางนั้นได้ยินราคาก็โบกพัดไปมาก่อนจะพยักหน้ารับ แล้วคนรับใช้ของนางก็ถือหีบขนาดกลางวางไว้ตรงหน้า เมื่อเปิดออกดูก็เห็นเป็นเหรียญซีรูสีทองอร่ามเต็มหีบ พอจะไปแตะที่เหรียญก็ถูกชักกลับทันที
"แลกของกันก่อนถึงจะตรวจสอบได้"
"ตกลง"
ออสก้ายื่นเม็ดมรกตให้คนรับใช้แล้วให้อีคอนยกทองให้แทน เมื่อออสก้าเปิดหีบตรวจสอบลองกัดเหรียญทีนึง เหรียญก็บิดเบี้ยวแล้วมีรสช็อกโกแลตเข้ามาแทน
"ของปลอม!! เจ้าพวกหัวขโมย!" กลุ่มมิจฉาชีพกลุ่มนั้นวิ่งหนีไปแล้ว ออสก้าทำท่าโวยวายต่ออีกนิดหน่อยก่อนจะวิ่งดี๊ด๊าเข้ามารวบเอาช็อกโกแลตไป
"แล้วพวกโจรล่ะขอรับ"
"ไม่ต้องสนใจ มรกตนั่นก็ปลอมเหมือนกัน พวกเราเอาช็อกโกแลตไปละลายแล้วขายใหม่กันดีกว่า ก่อนพวกนั้นมันจะรู้ตัว"
อีคอนอึ้งกับการกระทำนั้นแต่ก็หันหลังกลับ เขาไม่เห็นด้วยกับการลักขโมย
"ผมจะเอาของพวกนี้ไปคืน"
"อย่าโง่น่า พวกนั้นมันก็โจรเหมือนกัน ไม่มีทางมาเอาผิดพวกเราอยู่แล้ว"
"ไม่รู้ล่ะ การขโมยเป็นสิ่งไม่ดี ผมจะเอาของพวกนั้นไปคืน!"
พูดจบก็พุ่งเข้ามาคว้าหีบนั้นไปทันที ด้วยแรงมหาศาลทำให้อีคอนเคลื่อนไหวได้เร็วกว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่าตัว เขากระโดดเดินไปตามหลังคาพอมองเห็นกลุ่มสตรีสูงศักดิ์กับคนรับใช้วิ่งไปทางตรอกสลัม
"หยุดนะเว้ย อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ ถึงคืนไปก็ใช่ว่ามันจะปล่อยพวกเรา อีคอน!!"
ออสก้าวิ่งฝ่าผู้คนมาตามหลัง เขารู้จุดที่ชายหญิงโจรพวกนั้นจะไปอย่างดี และรู้ดีอีกว่าคนพวกนั้นเป็นกองโจรมิจฉาชีพที่ทำทุกอย่างเพื่อเงิน
อีคอนวิ่งตามทันสองชายหญิงก่อนจะกระโดดลงมาตัดหน้าคนทั้งคู่ ใบหน้าเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนค่อยๆ ก้าวมาข้างหน้าพอดีกับที่สองชายหญิงก้าวถอยหลังอย่างระวังตัว
"เป็นทาสที่เก่งใช้ได้เลยนี่ แต่แกจะสู้กับคนเป็นร้อยที่นี่ไหวรึเปล่าล่ะ!!"
พูดจบก็มีคนนับร้อยโผล่ออกมาจากที่ซ่อน ต่างฝ่ายต่างดูเชิงกันก่อนที่อีคอนจะวางหีบเหรียญปลอมไว้ที่พื้น
"ข้าเอาของมาคืนพวกท่าน อภัยให้คนผู้นั้นด้วย เพราะพวกเราต้องอยู่อย่างอดอยาก เขาถึงต้องเลือกวิธีไม่ดีอย่างนี้ และของที่ท่านแลกเปลี่ยนกันตอนนั้นก็ไม่ใช่ของจริงด้วยขอรับ"
หญิงสาวหยิบมรกตขึ้นมาก่อนจะบีบมันเละคามือด้วยความโกรธ "พวกแกกล้าหลอกเราเหรอวะ! อยากตายรึไง" ด้วยความโทสะนางก้าวเข้าไปเตะอีคอนจนกระเด็น
"ข้าขออภัย ท่านหญิง"
"ขออภัยแล้วมันหายรึไง!!"
เธอกระทืบซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนอีคอนกุมตัวงอ ผู้คนรอบด้านต่างหัวเราะความอ่อนแอของเขา
"นึกว่าจะเก่งวะ ที่แท้ก็ไก่อ่อน"
แต่ล่ะคนจับอีคอนขึงกับผนังแล้วผลัดกันทุบตีอย่างทารุณ ออสก้าแอบอยู่ด้านหลัง มองดูภาพนั้นอย่างเวทนา หากเข้าไปช่วยตอนนี้คงถูกทำแบบเดียวกันไม่ต่างแล้วมันจะยิ่งแย่เข้าไปอีกถ้าไม่มีคนอยู่รอช่วยพวกเขาออกมา คงต้องรอจนมืดค่ำจนคนพวกนี้หลับก่อนถึงจะช่วยอีคอนกลับมาได้ กว่าจะถึงตอนนั้นออสก้าได้แต่ภาวนาว่าอีคอนจะไม่ตายไปเสียก่อน
ในปากคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือด แผลที่เคยสมานไปแล้วก็กลับมาเป็นแผลอีก คนพวกนี้ไม่สังเกตด้วยซ้ำว่าอีคอนรักษาตัวเองได้เพราะเลือดอาบร่างจนมองไม่ออก
ทำไม ทำไมกัน ทั้งที่ตั้งใจจะเอาของมาคืน ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้ ข้าขอโทษแล้ว ข้ายอมรับผิดแล้ว ทำไมพวกเขาถึงไม่หยุด!
ตะวันใกล้ลับขอบฟ้าอำลาโลก การทุบตียังไม่หยุด จนมือของคนกระทำมันด้านชา แต่ใช่ว่าความทรมานจะสิ้นสุด เมื่ออีกคนหมดสนุกอีกคนก็เข้ามาแทน ใช้มีดกรีดเนื้อเถือหนังออกมาทั้งเป็นจนเห็นกระดูกก่อนจะเอาเนื้อที่ได้ไปย่างไฟแล้วกินให้ดู อีคอนยิ่งสั่นกลัวเมื่อเห็นคนพวกนี้ต่างจากคนอื่นที่เคยเห็น แม้แต่ทหารยังไม่ลงโทษเขาถึงขนาดนี้
'ใครก็ได้ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยข้าที ได้โปรดข้ากลัวแล้ว!!'
'หนวกหูจริงเว้ย!!!'
เสียงบางอย่างในใจดังออกมา อีคอนไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรแต่สายตาเริ่มพร่ามัว ภาพตรงหน้าส่ายไปมามองทุกอย่างที่เห็นโดยที่เขาไม่ได้ขยับ ไม่นานโซ่ที่พันธนาการตัวเองก็ถูกกระชากออกด้วยแรงมหาศาล
"ฮึฮึ 1 พันล้านปี… ฮึฮึฮึ 1 พันล้านปีในนรกแม่งโคตรน่าเบื่อ!! ไอ้ยมโลก! ถ้ากูเจอมึงอีกจะฆ่าแม่งทั้งโคตรเลย!!!"


อีคอนถูกพาตัวไปยังคุกใต้ดินของวิหารศักดิ์สิทธิ์ ส่วนดัคลัสต้องอยู่ชี้แจ้งเรื่องที่เขาเองเข้าไปเกี่ยวข้องกับกบฏอย่างอีคอนเสียก่อน ไม่นานจากนั้นกลุ่มคนที่พาเขามาขังก็ได้ยืนมุงดูตัวเขาอยู่นอกกรงขังด้วยความรู้สึกสมเพช
"ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หากราชากล่าวว่ามันคือกบฏ ชีวิตมันคงไม่เหลือรอดถึงวันพรุ่งนี้แน่"
"เจ้าว่ามันจะถูกแขวนคอ หรือตัดหัวด้วยกิโยตีนเล่า"
"ยังต้องเลือกวิธีอีกรึ ไม่ว่าอย่างไหนความตายก็รอมันอยู่ดี"
ทั้งหมดหัวเราะชะตาชีวิตอีคอน แม้ไม่เข้าใจว่าคนเล่านี้หัวเราะอะไรกัน แต่ก็มิได้โกรธกับคำพูดดูถูกพวกนั้นเลย ไม่นานเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็วิ่งเข้ามา เล่าคนคุมที่เคยหัวเราะร่าต่างต้องก้มหัวคารวะผู้ที่มาถึง
"อีคอน!"
"ลีโอ… เจ้ามาทำอะไรที่นี่"
"ข้าเห็นเจ้าถูกพามา เจ้าโดนคนพวกนี้แกล้งอีกแล้วหรือ"
สองตาลีโอเอ่อล้นด้วยน้ำตาไหลลื่น เป็นอีกครั้งที่จิตทั้งสองต่างเจ็บปวดที่ต้องเห็นวิญญาณดวงนี้ร้องไห้โดยที่ทำอะไรไม่ได้ อีคอนเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้อย่างทุกทีพลางยิ้มปลอบใจ
"ไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงข้าก็ต้องออกไปในสักวันอยู่ดี"
เพราะคำปลอบใจนั้นทำให้เด็กน้อยหยุดร้องไห้สะอื้น อีคอนค่อยโล่งใจขึ้นอีกนิดก่อนจะสังเกตได้ว่ามีใครบางคนอยู่ด้านหลังลีโออย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง เมื่อเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นเป็นชุดอัศวินกับใบหน้าคุ้นตาคล้ายเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
'คนคนนั้น! เป็นคนที่เคยตัดแขนเราไปนี่'
"เปิดประตู"
อัศวินสั่งคนคุม พวกเขาเปิดประตูออกให้ก่อนจะเขามาลากอีคอนให้ออกมา
"จะพาเขาไปไหน!"
ลีโอร้องลั่น อัศวินปรายตามองเขาเพียงครู่หนึ่งก่อนจะเดินหน้าต่อ อีคอนถูกผู้คุมลากตามหลังอัศวิน ลีโอวิ่งตามไปเพราะกลัวเพื่อนคนสำคัญจะถูกทำร้าย แต่วิ่งมาได้ครึ่งทางก็ถูกเหล่าแม่ชีขัดขวางแล้วพาไปอีกห้องหนึ่ง
อัศวินเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องโถงใหญ่ในวิหาร เมื่อเปิดเข้าไปพบราชาของอาณาจักรและลอร์ดมาร์คัสนั่งอยู่ไม่ห่าง อีคอนมองไปทางดัคลัสเมื่อเห็นเขายังปลอดภัยก็ค่อยโล่งใจขึ้นมา ผู้คุมลากเขามาหยุดอยู่กลางห้องท่ามกลางผู้คนนับสิบ ทั้งอัศวิน ทั้งขุนนาง
"เจ้าเข้ามาในอาณาจักรนี้ได้ยังไง มีจุดประสงค์อะไร"
"ขะ ข้าได้ยินมาจากคนที่โรงนอนคนชรา เขาเล่าว่าข้าลอยตามน้ำและถูกเก็บมาเลี้ยงโดยยายตาบอด"
"งั้นก็ไม่ต่างจากที่ได้ยิน เท่าที่ข้ารู้ เขาอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ยังเป็นทารก ถ้าหากเขามีจุดประสงค์อื่นจริงๆ เหตุใดไม่ส่งคนที่สมประกอบกว่านี้มา อย่างน้อยก็ไม่เป็นจุดสนใจให้คนอื่น รวมถึงเขาเองก็ไม่ได้ปกปิดความสามารถในการฮิลลิ่งร่างกายอย่างรวดเร็วอีกด้วย" ลอร์ดมาร์คัสกล่าวแทนอีคอนได้อย่างเฉียบขาด องค์ราชาตรึกคิดเพียงครู่จะมองไปทางดัคลัส
"แล้วเหตุใดเจ้าถึงได้นึกอยากจะเลี้ยงดูมันเล่า จากรูปร่างของมันแล้ว แม้แต่ทาสยังไม่มีใครเอา แต่เจ้ากลับรับมันมาเป็นผู้สืบทอด มิใช่ว่าพยายามแฝงตัวมันเข้าอาณาจักร แล้วค่อยรับเลี้ยงมันให้กลายเป็นพลเรือนก่อนจะให้มันคอยส่งข่าวการทำสงครามกับฝั่งริลกลิมหรอกรึ"
"เรียนองค์ราชา ข้ารับเด็กคนนี้เอาไว้เพราะความสงสาร เดิมทีข้าคิดว่าสักวันตัวข้าอาจต้องตายในสนามรบ จึงคิดว่ารับเอาไว้สืบสกุลคงไม่เสียหาย ถึงข้ารอดจากสงครามมาได้ เด็กคนนี้ก็เป็นเพียงลูกบุญธรรม มิได้มีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติของข้า หากต้องแต่งงานมีลูกใหม่ไปแล้ว ข้ายืนยันความบริสุทธิ์ใจ มิได้คิดคดทรยศต่อบ้านเมืองเลย"
"ไคออส ทำไมเจ้าไม่คิดถึงมุมของเด็กคนนี้บ้างเล่า เป็นถึงบุตรของราชาแต่กลับมีรูปลักษณ์ไม่สมประกอบ แถมยังต้องพลัดถิ่นจากบ้านมาไกล ถึงแม้เราจะทำสงครามกับฝั่งริลกลิมมาเนิ่นนาน แต่คงไม่นานไปกว่าอายุของเด็กคนนี้หรอกกระมัง"
"เรียนองค์ราชา ฝั่งริลกลิมเดิมทีมีราชินีเกรสสัน เป็นผู้สืบทอดสายเลือดโดยตรง หากว่านางจะส่งลูกมาทำการสอดแนม ข้าคิดว่าคงเป็นไปได้ยาก จากนิสัยเดิมของสตรีแล้ว ลูกน้อยเพียงไม่กี่วันซึ่งนางอุ้มท้องมานานกว่าเก้าเดือน นางคงไม่ปล่อยให้เขาจากมาไกลถึงนี่" ชายอีกคนข้างกายองค์ราชากล่าว สิ่งที่เขาพูดทำให้ราชาคล้อยตามก่อนจะมองมาที่อีคอนด้วยท่าทีขึงขัง
"งั้นข้าคงต้องถามความคิดเห็นของคนทั้งห้องนี้ ไม่ว่าจะอัศวิน ขุนนางหรือนักปราชญ์ พวกเจ้าเห็นว่าควรทำอย่างไรดีกับลูกของศัตรู" เรื่องนี้ทำให้ทุกคนในห้องคิดหนัก มีเพียงลอร์ดมาร์คัสที่กล่าวขึ้นมาก่อน
"เจ้าจะเรียกว่าลูกศัตรูก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ดูก็รู้ว่าเขาถูกทำร้ายมาจากคนในอาณาจักร บางทีที่อาณาจักรริลกลิมเริ่มทำสงครามกับเราอาจเป็นเพราะมีใครบางคนแทรกแซงการปกครองภายในของบ้านเมืองจนเกิดเรื่องวุ่นวายถึงขนาดต้องสังหารทายาทคนต่อไปของมหาราชาพาวเวอร์ ไม่คิดหรือว่าหากเรายืนหยัดที่จะอยู่ข้างความถูกต้องโดยการเลี้ยงดูเด็กคนนี้จนเติบใหญ่แล้วใช้สิทธิ์ความเป็นผู้สืบทอดของเขาทวงคืนอาณาจักรมา ความสงบสุขก็จะเกิดขึ้นอีกครั้ง"
'รวมถึงการผูกขาดการค้าและได้เปรียบทางดินแดน แน่นอนว่าถ้าพูดเรื่องความถูกต้อง มนุษย์ผู้จองหองต้องตะเกียกตะกายอยากเป็นคนดีร่วมมือกับอาณาจักรอื่นทำสงครามกับอาณาจักรเดียวจนได้รับชัยชนะมา เฉียบแหลมไม่เบานี่ ลอร์ดมาร์คัส' ฮาวเวอร์ออกความเห็นในใจ อีคอนไม่ค่อยเข้าใจเรื่องการเมืองก็ได้แต่นิ่งเงียบรอการตัดสินใจ ไม่นานคนอื่นๆ ก็เริ่มออกความคิดเห็นบ้าง
"แต่ตอนนี้เรายังไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับอาณาจักรริลกลิมภายในเลย คนที่เคยทำการค้ากับฝั่งนั้นก็เข้าออกไม่ได้ ถ้าหากว่ารู้เรื่องการเมืองภายในของฝั่งริลกลิมได้สักหน่อยฝั่งเราคงตัดสินใจได้ง่ายขึ้น"
"ถ้าเช่นนั้น ทำไมเราไม่เอาเชลยศึกจากฝั่งริลกลิมมาสอบปากคำล่ะขอรับ ได้ยินว่านำมาฝากขังที่นี่ด้วยเช่นกัน"
องค์ราชาสะบัดมือให้ผู้คุมไปนำตัวมา ใช้เวลาอยู่พักหนึ่งประตูถึงเปิดออกอีกครั้ง ชุดเกราะสีเงินเงาวาวกับผ้าคลุมสีแดงฉานราวกับเลือดช่างต่างจากความนิยมของโพราเท็สที่มักจะสวมเสื้อสีน้ำเงินเข้มเพื่อแสดงความสูงศักดิ์
"ข้าจะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับอาณาจักรทั้งนั้น!! ต่อให้ข้าตายก็จะไม่พูด!!"
"ผิดแล้วท่านอัศวิน ข้าพาท่านมาให้รู้จักกับเด็กคนนี้ต่างหาก ท่านเคยเห็นหน้าเขาบ้างไหม? " อัศวินผู้นั้นหันมาทางอีคอนก่อนจะทำหน้ารังเกียจ
"ใครมันจะไปรู้จักคนหน้าตาอัปลักษณ์พันนี้กัน พวกเจ้าต้องการอะไรกันแน่ถึงได้พาข้ามา"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า น่าเวทนาเสียจริง เรื่องที่อาณาจักรถูกครอบงำโดยคนนอกคงเป็นเรื่องจริงสินะ ถึงขนาดทายาทของมหาราชาพาวเวอร์ยังไม่ถูกพูดถึงเลย" ชายคนนั้นหัวเราะเยาะเย้ยทำเอาขุนนางคนอื่นๆ ขำไปด้วย มีเพียงราชากับลอร์ดมาร์คัสที่ยังแสดงท่าทีนิ่งเฉยอยู่
"พวกเจ้าพูดเรื่องอะไรกัน ทายาทอะไร? "
"ก็เด็กที่เจ้าว่าอัปลักษณ์คนนี้นะสิ เป็นถึงทายาทของมหาราชา แต่กลับต้องมาใช้ชีวิตอย่างหมูอย่างหมาให้อาณาจักรของเรา เจ้าไม่คิดว่ามันแปลกรึ? "
"เจ้าโกหก! เจ้าชายน้อยของอาณาจักรเราถือกำเนิดโดยราชินีเกรสสันและราชาไมนัส ทรงอยู่ดีกินดีอยู่ในพระราชวังและมิได้มีหน้าตาอัปลักษณ์เช่นนี้ พวกเจ้าไปเอาความคิดเยี่ยงนี้มาจากไหนกัน!"
"หลักฐานก็คือเจ้าเด็กคนนี้พยายามจะลงนามในระบบปกครองของเรา เสียดายตรงที่ว่าหากเป็นเจ้าชายจากเมืองอื่นคงได้ลงนามอย่างไม่ยาก แต่เด็กคนนี้เป็นทายาทของมหาราชาทำให้นามนั้นไม่สามารถเข้าระบบปกครองของเราได้ ระบบนี้จะจำกัดเฉพาะมนุษย์เพียงเท่านั้น และคนที่ลงนามไม่ได้ก็มีเพียงสัตว์ประหลาด แต่การปฏิเสธนามนั้นจะต่างออกไปตรงที่กระดาษลงนามจะถูกเผาไหม้แม้อยู่ในน้ำ แต่นามของทายาทมหาราชานั้นกลับลอยอยู่เหนือน้ำไม่จมลงไป นี่ถึงเป็นหลักฐานของความเป็นทายาทของเด็กคนนี้"
อัศวินผู้นั้นเองก็เริ่มสับสนในใจ ถ้าหากว่าเรื่องที่คนตรงหน้าพูดจริง แล้วสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอดคืออะไร หรือนี่อาจเป็นการปั่นหัวให้ขายข้อมูล เมื่อคิดอย่างนั้นจึงคิดหาหนทางพิสูจน์ความจริง
"ถ้าพวกเจ้ายืนยัน ข้าก็ขอยืนยันด้วยตัวเองบ้าง พวกท่านคงไม่ลืมใช่ไหมว่า เพื่อการรักษาสัญญามั่นระหว่างมหาราชากับประชาชนทุกหนแห่งในดินแดนบริเวณนี้ว่าจะไม่ล่ะทิ้งคำสัตย์จากทายาทสู่ทายาท นามที่ถูกเอ่ยจากปากของทายาทพระองค์นั้นจะแสดงถึงความภักดีที่ทุกคนควรมีต่อพระองค์ แต่ถ้าหากทายาทพระองค์ทรงล่ะทิ้งคำสัตย์ที่เคยถูกสั่งสอนไปแล้วนามที่เอ่ยจากปากนั้นจะไม่ศักดิ์สิทธิ์อีกต่อไป ที่เจ้าไม่กล้าใช่วิธีนี้พิสูจน์ต่อหน้าข้า เพราะกลัวว่าราชาของพวกเจ้าจะก้มหัวให้กับราชาองค์ต่อไปของเราอย่างนั้นหรือ!!"
ตึง!!
ราชาไคออสทุบโต๊ะดังขึ้นทำให้เกิดความเงียบในบัดดล อัศวินฝั่งริลกลิมไม่ได้เกิดความกลัวแม้แต่น้อยจ้องหน้ากลับอย่างท้าทาย
"ถ้าหากเอ่ยนามแล้วข้ามิได้แสดงความภักดีตอบ นั่นหมายความว่าทายาทมหาราชาได้ละทิ้งคำสัตย์ที่ส่งต่อกันมาไปแล้ว เจ้าคงรู้ใช่ไหมว่ามันหมายความว่ายังไง สงครามเต็มรูปแบบจะถือกำเนิดขึ้น และพวกเจ้าจะไม่ใช่อาณาจักรที่เราต้องก้มหัวให้อีกต่อไป"
ราชาพูดขึ้นอย่างขึงขังแต่ก็ถูกลอร์ดมาร์คัสพูดดักทางขึ้นเสียก่อน
"ถ้าหากจะใช้วิธีนั้นจริง เด็กคนนี้ต้องเอ่ยนามที่ผู้สืบสายเลือดตั้งให้เสียก่อน ข้ารู้มาว่านามที่เขาใช้อยู่ตอนนี้เป็นนามที่ได้มาจากคนในโรงนอนคนชรา และการที่เขาไม่สามารถลงนามเข้าระบบได้ก็เพราะว่าน้ำหมึกที่ใช้เขียนนั้นจะดูดซึมเอาพลังเวทย์ในกายส่วนหนึ่งเข้าไปประกอบด้วย พลังเวทย์ของแต่ล่ะคนนั้นจะถูกส่งทอดมาจากคนในสายเลือดทำให้มีเอกลักษณ์ต่างกัน เพราะงั้นพลังเวทย์ที่ถูกดึงมาของเด็กคนนั้นมีต้นตระกูลมาจากมหาราชาจึงไม่สามารถลงนามเข้าระบบปกครองได้ ถ้าเจ้าต้องการพิสูจน์เรื่องของเด็กคนนี้ คงต้องใช้วิธีอื่น"
การพูดคุยกับเชลยศึกแทบไม่มีประโยชน์ ต่างคนต่างยึดมั่นในหลักการที่ต่างกัน ถ้าหากอีคอนสามารถระบุตัวตนได้ว่าเป็นทายาทมหาราชาได้ก็ต้องถูกใช้เป็นเครื่องมือแต่ถ้าทำไม่ได้ขึ้นมาก็จะถูกขังลืมต่อไปจนกว่าจะพิสูจน์ได้
'อีคอน อย่าลืมเป้าหมายที่เราเกิดมา ปัญหาพวกนี้ไม่เกี่ยวกับเราเลยสักนิด ไม่ต้องไปสนใจ' ฮาวเวอร์ย้ำเตือนความคิด แต่อีกใจนึงของอีคอนกลับคิดต่างออกไป
'ถ้าเราไม่ช่วยพวกเขายุติสงคราม คนพวกนี้จะฆ่าแกงกันเองจนทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องตาย นี่คือสัญญาอีกหนึ่งที่เราต้องรักษาไม่งั้นลีโออาจต้องตายถ้าอาณาจักรนี้พ่ายแพ้'
เมื่ออีคอนพูดถึงลีโอ ฮาวเวอร์ก็ตระหนักได้ว่าตอนนี้เขามีความปรารถนาอีกหนึ่งที่ต้องการ
'งั้นสลับจิตกับข้า ข้าจะเจรจาเอง'
ทั้งคู่สลับจิตกันโดยพลัน ฮาวเวอร์เข้ามาควบคุมร่างกายในทันที รัศมีพลังเวทย์แผ่กระจายอย่างกะทันหันจนคนในห้องโถงถึงกับต้องหันมามอง จิตเปลี่ยนความสามารถเปลี่ยน คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่พระโลกสวยจากเทือกเขาหิมะอีกต่อไป
"นามของข้าคือ ฮาวเวอร์ คอลลิคสัน"
ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ
เสียงเข่ากระแทกพื้นดังติดต่อกันไม่เว้นแม้แต่คนชราภาพอย่างนักบวช ราชาไคออสมีสีหน้าเคร่งเครียดทันทีเมื่อตระหนักรู้แล้วว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือของจริง ทั้งพลังเวทย์และแรงกดดันมหาศาลอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน
ฮาวเวอร์ใช่เวทย์ดินสร้างบัลลังก์เล็กๆ จากฝุ่นในห้องขึ้นมาก่อนจะนั่งลงตรงนั้นอย่างพอดีตัว
"แทนที่พวกเจ้าจะเถียงกันว่าจะเอายังไงดีกับข้า ควรจะถามข้ามากกว่าว่าข้าควรจะทำยังไงกับพวกเจ้า ลุกขึ้นได้"
คล้ายว่ามนต์ประหลาดเมื่อครู่จะหายไปทุกคนสามารถลุกขึ้นยืนได้อย่างอิสระ ตั้งแต่เกิดมาราชาไคออสไม่เคยต้องรู้สึกเสียหน้าขนาดนี้ ในเมื่อปั้นหน้าไม่รู้สึกอะไรต่อไม่ได้ก็สั่งให้อัศวินข้างกายลงมือกับภัยต่อความมั่นคงของพระองค์
"เบน! สังหารมันซะ!!"
อัศวินโหดเหี้ยมผู้นั้นทะยานเข้าหาฮาวเวอร์อย่างรวดเร็วก่อนจะเคลื่อนไหวช้าลงเรื่อยๆ จนเอื่อยเฉื่อย
"เจ้าคงไม่รู้ว่าตอนนี้ข้ากำลังปล่อยรังสีเอื่อยเฉื่อยเพราะตัวข้าเคลื่อนไหวรวดเร็วเกินไปจนพวกเจ้าอาจมองตาเปล่าไม่เห็น แทนที่จะกำจัดข้าผู้แข็งแกร่งกว่าพวกเจ้าในตอนนี้ มิสู้มาร่วมมือกับข้าแล้วช่วยข้ายุติสงครามโง่เง่านี่"
"ยุติสงคราม? ท่านมีความเห็นว่ากระไรหรือ" ลอร์ดมาร์คัสกล่าวอย่างมีสติที่สุด
"ตอนนี้แม้แต่ข้าก็ยังไม่รู้สถานการณ์ภายในของอาณาจักรริลกลิม แถมข้าเพิ่งจุติมายังโลกนี้เมื่อวาน"
"จุติ? มิใช่ว่าเจ้าเกิดมานานกว่า 10 ปีแล้วหรือ"
"ถ้าจะพูดตรงๆ ก็คือ ข้าเกิดมาบนโลกนี้เพื่อทำความปรารถนาของพระเจ้าให้เป็นจริง และเพื่อการนั้นข้าถึงต้องไปตระเวนนรกเป็นเวลานานแล้วเพิ่งจุติเมื่อวานนี้ พวกเจ้าอาจรังแกข้าคนก่อนได้ แต่ตอนนี้พวกเจ้าต้องคิดใหม่เสียแล้ว ตัวข้าในตอนนี้แข็งแกร่งเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาอย่างพวกเจ้าจะต่อกรได้ และตัวข้าก็รวบรวมพลังไว้เพื่อต่อสู้กับพวกอมตะเท่านั้น สงครามที่พวกเจ้ากำลังก่ออยู่ตอนนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยในสายตาข้าเมื่อเทียบกับการทำภารกิจไม่สำเร็จแล้วโลกทั้งใบต้องถูกรีเซตเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย เจ้าลองคิดดูสิว่า หากโลกนี้ต้องแตกสลายในช่วงอายุของพวกเจ้าสิ่งสำคัญที่สุดของเจ้าคืออะไร"
ฮาวเวอร์เว้นคำตอบให้พวกเขาคิดในใจก่อนจะพูดต่อ
"ถ้าสำหรับข้าก็คงเป็นการได้อยู่กับใครสักคนที่ข้ารัก จะครอบครัวหรือเพื่อนก็ตาม แต่กับพวกเจ้าบางคนคงต่างออกไป แต่ช่างเถอะข้าไม่สน สิ่งหนึ่งที่ข้าต้องทำนอกเหนือจากการปกป้องโลกแล้วก็คือการปกป้องเพื่อนเพียงคนเดียวของข้า และในโลกนี้เขามีนามว่าลีโอ ข้าได้ยินมาว่าองค์ราชามิได้รักใคร่ลีโอเลยสักนิดเพราะเป็นทายาทของทรราช เรื่องนั้นเจ้าก็ต้องคิดเสียใหม่"
เบน อัศวินข้างกายราชาไคออสกำลังจะง้างดาบเข้าฟันคอฮาวเวอร์อย่างช้าๆ ฮาวเวอร์หยิบดาบนั้นแล้วบิดให้งอด้วยนิ้วเล็กๆ ของตัวเอง ร่างของอัศวินค่อยๆ เสียหลักล้มลงอย่างช้าๆ แล้วฮาวเวอร์ก็พูดต่อจากเรื่องเมื่อครู่ทันที
"ข้าเพิ่งรู้ว่าพวกเจ้ายึดติดกับคำว่าทายาทกันเสียเหลือเกิน แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น ถึงข้าจะเป็นทายาทมหาราชาอะไรนั่นก็ตาม แต่ข้าก็ไม่คิดจะขึ้นครองบัลลังก์เพราะมีสิ่งสำคัญมากกว่านั้นที่ต้องไปจัดการ ไม่ว่าลีโอจะเป็นทายาทอสูรปีศาจอะไรก็ตามหากพวกเจ้าดูแลเขาได้ไม่ดี ข้าจะกวาดล้างอาณาจักรนี้ให้เหลือเพียงชื่อเลยทีเดียว"
"ถ้าเรื่องนั้นข้าเองก็มิได้เห็นด้วยที่จะละเลยทายาทองค์น้อยของอาณาจักรเรา หากเราสัญญาว่าจะรักษาความสงบสุขของเขาไว้ เท่านี้เจ้าก็พอใจแล้วใช่ไหม? แต่เราจะแน่ใจได้ยังไงว่าเจ้าจะไม่หักหลังเราในภายหลัง ระหว่างเพื่อนต่างภพกับคนในครอบครัว สำหรับเจ้าอย่างไหนสำคัญกว่ากัน"
"สำคัญทั้งคู่ ข้ารู้เพียงว่ามารดาที่ให้กำเนิดข้าถูกคุมขังอยู่คุกใต้ดินของปราสาท และตอนที่ข้าหนีมาได้ก็คือตอนที่มีอัศวินผมสีดำนัยน์ตาสีเทากับรอยแผลขนาดใหญ่ที่หน้าลากไปถึงใบหู"
"อัศวินคนนั้นที่ท่านกล่าวอาจเป็นแม่ทัพน็อล ในตอนนี้เขาประจำการอยู่ที่ชายแดนไม่ไกลจากที่นี่ เดิมทีเขาเป็นอัศวินข้างกายราชินีแต่เพราะทำเรื่องไม่ถูกไม่ควรจึงถูกส่งมาสู้รบที่ชายแดนจนไม่ได้กลับอาณาจักรเป็นเวลาหลายปี แถมตอนนี้ก็มีตำแหน่งใหญ่โตขึ้นเพราะความสามารถ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะได้กลับอาณาจักร"
เชลยอาณาจักรริลกลิมพูดขึ้น ถ้าไปหาชายคนนั้นอาจจะรู้เบาะแสเกี่ยวกับมารดาบ้างไม่มากก็น้อย
"ถ้างั้นข้าจะไปพบเขาแล้วถามเรื่องที่เกิดขึ้นในอาณาจักร"
"เรื่องนั้นเองก็เป็นไปได้ยาก ข้าไม่รู้ว่าท่านเก่งขึ้นในระดับไหน แต่การจะบุกเข้าไปนั้นไม่ง่ายเลยสักนิด ทหารของฝั่งริลกลิมมีราวแสนนาย ถูกแบ่งย่อยไปตามเทือกเขาล้อมรอบศัตรูทุกทิศ ค่ายกลต่างๆ ก็ซับซ้อนยากจะเข้าผ่าน เกรงว่าถ้าท่านเข้าไปอาจจะไม่รอดกลับมา"
ฮาวเวอร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ขนาดเขาแสดงพลังขนาดนี้คนพวกนี้ยังไม่รู้ถึงความแข็งแกร่ง บางทีเขาอาจต้องลงมือจริงๆ ฮาวเวอร์จับตัวอัศวินผู้นั้นเอาไว้ก่อนจะแทรกพลังเวทย์เข้าไปในร่างเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวในร่างกายให้เอื่อยเฉื่อยและสร้างบาเรียนอกชั้นผิวเพื่อที่เขาจะได้พาร่างนั้นเดินทางด้วยความเร็วแสงโดยไม่ถูกเผาไหม้เสียก่อน เมื่อเตรียมร่างเสร็จ เชลยศึกก็ได้แต่สงสัยการกระทำของฮาวเวอร์ ก่อนที่ฮาวเวอร์จะพาร่างอัศวินผู้นั้นกระโดดขึ้นทะลุเพดานวิหารแล้วลอยเหนืออากาศด้วยรังสีเอื่อยเฉื่อย
ฮาวเวอร์มองออกไปนอกขอบฟ้าตรงปลายขอบเหมือนจะมีค่ายพักแรมอยู่ไกลๆ เขาถีบชั้นอากาศก่อนจะเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่นานฮาวเวอร์ก็มาหยุดอยู่ที่ค่ายพักแรม
ในค่ายพักแรมของทหารริลกลิม ทหารต่างเดินตรวจตราความผิดปกติรอบนอก นายทหารคนหนึ่งบนประตูค่ายเหม่อมองไปบนท้องฟ้าก่อนจะพบการเคลื่อนไหวผิดปกติ
"เฮ้ย! ดูนั่น มีอะไรบางอย่างกำลังพุ่งเข้ามาจากบนฟ้า!"
"มังกรรึ หรือว่าเป็นวิหคเพลิง? "
"ไม่ใช่! มันรูปร่างเล็กกว่าแถมสิ่งที่ห้อยตามมาก็มีลักษณะพลิ้วไหวสีแดง" เมื่อสิ่งนั้นไกลเข้ามาเรื่อยๆ จึงเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น คนที่มองออกก็อ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนที่วินาทีต่อมาสิ่งนั้นจะพุ่งลงมากลางค่าย
ตูมมมม!
เศษดินและฝุ่นกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณพื้นที่ ผู้คนในค่ายต่างออกมาดูสถานการณ์ภายนอกอย่างตกใจ
"เกิดอะไรขึ้น"
ชายผู้ควบคุมกองทัพนับแสนมาที่นี่ต่างออกคำสั่งเสียงดังลั่นให้เตรียมอาวุธแล้วตั้งท่ารับการโจมตีจนฝุ่นละอองลอยไปมาเริ่มจางลงปรากฏเงาร่างแคระแกร็นกับอีกหนึ่งซึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ไม่ห่าง
"แค่กแค่ก ข้า แค่ก ไม่นึกเลยว่าท่านจะทำเรื่องอย่างนี้ได้"
ฮาวเวอร์ไม่สนคำพูดของอัศวินข้างกายก่อนจะทอดสายตามองรอบด้าน เห็นเงาผู้คนทั้งอาวุธครบมือเตรียมต้อนรับ
"ข้ามีธุระจะเจรจากับแม่ทัพน็อล"
เมื่อได้ยินเสียงเจ้าของร่างประหลาดเอ่ย แม่ทัพน็อลก็ปรากฏตัวขึ้นในทันที
"เจ้ามีธุระอะไรกับข้า ถ้ามาดีก็พูดมันออกมา ถ้ามาร้ายก็ฆ่ากันตายเลยดีกว่า ไม่ต้องเสียเวลา!"
ฮาวเวอร์สะบัดแขนหนึ่งที ลมพายุโหมกระหน่ำก็พัดเอาฝุ่นผงปลิวออกไป คราวนี้ต่างฝ่ายต่างได้เห็นกันและกันอย่างเต็มตา คนอื่นต่างมองฮาวเวอร์อย่างประหลาดใจในรูปลักษณ์ มีเพียงแม่ทัพน็อลเท่านั้นที่ยังจดจำรูปร่างนั้นได้ดี
"ราชาของข้า…"
เขาล้มลงคุกเข่ากับพื้นอย่างนอบน้อมผู้คนเห็นต่างไม่เข้าใจการกระทำ อัศวินผู้อยู่ข้างกายฮาวเวอร์เองก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็น แม้ฮาวเวอร์จะไม่ได้แสดงความเป็นเจ้าเหนือหัวแต่อย่างใด แม่ทัพน็อลกลับรับรู้ได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ตัวเขาเองก็คุกเข่าทำความเคารพในตัวทายาทมหาราชาเช่นกัน แม้คนอื่นไม่เข้าใจก็ช่าง พวกเขาทั้งคู่ต่างรู้ดีว่ากำลังทำอะไร
"ลุกขึ้นเสียเถอะ ข้าไม่ได้ต้องการจะให้เจ้าทำความเคารพข้า ข้าเพียงต้องการรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในอาณาจักร"
"ท่านฮาวเวอร์ ข้าอยากจะเล่าเรื่องทั้งหมดแต่ข้าทำไม่ได้ พวกมันทำให้ข้าต้อง อึก อุบ อื้ออออ" ริมฝีปากของแม่ทัพน็อลขบเม้มเข้าหากันจนสนิท ไม่มีคำพูดใดออกจากปากนั้นแม้เขาพยายามจะอ้าปากแทบตาย ฮาวเวอร์เดินหน้าไปหาแม่ทัพน็อลก่อนจะมองลักษณะคำสาปที่ติดอยู่บนตัวเขา
"ผู้ใช้มนต์ดำ…"
ฮาวเวอร์ตระเวนไปทั่วนรกถึง 1 พันล้านปี รู้ดีว่าปีศาจซาตานในนรกมีลูกเล่นอะไรกับเหล่าวิญญาณรับใช้ของพวกมัน เขาเองก็เคยโดนมาครั้งหนึ่งตอนอยู่ในนรกช่วงแรก และเจ็บใจไม่หายที่มันกล้าใช้วิธีนี้กับเขา
ฮาวเวอร์ใช้หัวแม่มือปาดล้างคำสาปออกไป ไม่นานแม่ท่านน็อลก็เปิดปากออกมาได้ก่อนจะมองมาทางเขาอย่างตกตะลึงในความสามารถ
"ทีนี้เล่ามาให้หมด อย่าให้ตกแม้แต่เหตุการณ์เดียว"


หลังจากที่อีคอนทำลายพันธนาการรอบตัว ร่างเปื้อนเลือดเดินสะเปะสะปะไปมาตามทางเดิน สายตาสอดส่องรอบด้านทั่วทุกทิศของตรอกซอย
"1 2…5…10…25…40…60…100…134 คน มีแค่นี้เองเหรอวะ กากเดนนรกที่กล้าทำกับร่างของกู"
อีคอนเงยหน้าพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพียงลมหายใจออกแค่เสี้ยววิ ร่างเปื้อนเลือดก็ไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่เคยเฆี่ยนตีอีกคน มือแทงเข้าร่างหนาเพียงครึ่งนิ้ว คนถูกแทงถึงกับผงะทั้งยังไม่รู้ตัวเลยว่าเมื่อกี้เกือบจะตาย
'อย่าทำร้ายใครนะครับ เขาไม่ใช่คนที่คุณต้องฆ่า'
'หา? แล้วมึงเป็นใครวะ จิตใต้สำนึกรึไง อย่าเอาความโลกสวยมาสอนกู โลกที่มึงอยู่มันก็เลวร้ายไม่ต่างจากนรกหรอก!!'
'ถึงอย่างนั้นที่นี่ก็ไม่ใช่นรกนะครับ ถ้าพวกเราแสดงให้เขาเห็นว่าความดีให้ผลอะไรบ้างมันจะทำให้เขากลับใจได้นะครับ อีกอย่างนี่ไม่ใช่ข้อตกลงที่เราทำไว้กับยมโลก'
'ข้อตกลง…'
เมื่อรำลึกถึงความทรงจำก่อน 1 พันล้านปีในนรก เหมือนมีเพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำซ้อนทับกันในจิต อีคอนจิตเสื่อมทรามได้หวนรำลึกไปถึงช่วงเวลาหนึ่งที่เคยคุยกับใครบางคนก่อนตายจากโลกอีกใบหนึ่งไป
ณ ทำเนียบรัฐบาลของสาธารณรัฐเมอเรตาร์ ประชากรราว 125 ล้านคนกำลังเพิ่งพาชายคนเดียวคือ ประธานาธิบดี เพอร์ซี่ ดีแลน แม้จะเพิ่งได้ตำแหน่งไม่นานเขาก็ได้สร้างโครงการที่เอื้อต่อผู้พิการคือถนนสำหรับผู้พิการบนฟุตบาท 10 กิโลเมตรแรก และจะต่อยอดไปเรื่อย ๆ จนหมดวาระ และด้วยเหตุนี้ประธานาธิบดี เพอร์ซี่ ดีแลนจึงต้องมากล่าวเปิดทางด้วยความยินดีจากประชาชนในพื้นที่
"เช็กเส้นทางทั้งหมดแล้วรึยัง"
เลขาประธานาธิบดี วอถึงบอดี้การ์ดทุกพื้นที่ที่ปล่อยออกลาดตระเวน เหตุที่ต้องคุ้มกันก็เพื่อป้องกันการก่อการร้าย และการประทุษร้ายแบบหวังผล เพื่อการเลือกตั้งใหม่ หรือการแต่งตั้งผู้รักษาการ ไม่ว่าจะทางใดก็ห้ามให้เกิดกับชายคนนี้ สำหรับเลขาประธานาธิบดี เขาไม่ใช่แค่นายจ้างแต่เป็นทั้งเพื่อนและครอบครัวคนสำคัญที่เขาต้องปกป้อง
"แอนดรู ดูให้ผมที เนกไทผมตรงรึเปล่า"
ชายวัย 54 ปีปริยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงเนกไทที่เอียงเล็กน้อยให้ตรง แม้ไม่ได้กล่าวอะไรตอบแต่สายตายินดีส่งทอดไปให้คนตรงหน้าทุกครั้งที่ได้เห็นเขาประสบความสำเร็จ โครงการนี้ดำเนินไปได้ด้วยดีตามความคาดหวังของดีแลน แต่หารู้ไม่ว่าทุกย่างก้าวที่พาเขาเดินมาจนถึงตอนนี้เบื้องหลังนั้นเหนื่อยยากเพียงใด ไม่ใช่แค่เบื้องหน้าที่เขาต้องรับมือ แต่รวมถึงเบื้องหลังที่รอยยิ้มไร้เดียงสานั่นไม่อาจรับรู้ได้ เว้นเสียแต่ว่ามีคนมาจัดการให้
แอนดรู เป็นทั้งเพื่อนสมัยเด็กและเลขาประธานาธิบดีในตอนนี้ ใบหน้าเคร่งขรึมและรอยย่นบนหน้าผากแสดงถึงการผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน มือที่เอื้อมจับเนกไทหารู้ไม่ว่าเคยเปื้อนเลือดใครไปแล้วบ้าง แม้ไม่เคยรับคำสั่งให้ฆ่าหรือจัดการใครแต่เพื่อดีแลนแล้วละก็ ใครขวางทาง เขาฆ่าไม่เลี้ยง
ในเวลาไม่นาน ประธานาธิบดีก็ขึ้นกล่าวคำปราศรัย แอนดรูมองใบหน้าของผู้คนที่มาฟังทีละคนพลางจับพิรุธไปด้วย ผู้ฟังทั้งหมดไม่ได้ถูกคัดกรองตรวจอาวุธ ตามนิสัยของดีแลนมักจะไว้ใจคนง่าย ถึงได้ถูกหักหลังง่ายเช่นกัน แอนดรูลอบมองไปเรื่อยจนถึงคนด้านหลังสุดแต่ก็ไม่เจอใครที่ดูมีพิรุธ ส่วนใหญ่ก็มาเป็นครอบครัว พ่อแม่และเด็ก บ้างก็คนชรา
แสงอาทิตย์สะท้อนโลหะเข้าตาของแอนดรู เขาหันมองทันทีเมื่อคิดว่าเป็นอาวุธใช้สังหาร แต่ไม่ใช่ นาฬิกาสำหรับเด็ก เด็กคนนั้นพยายามสะท้อนแสงส่องหน้าเขา แม้จะรู้สึกกวนใจนิดหน่อยแต่ก็ปล่อยผ่านไป แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาต้องหันกลับมามองอีกครั้งเพราะด้านหลังของครอบครัวนั้นมีใครบางคนส่องปืนไปทางประธานาธิบดี นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่ดี แอนดรูวิ่งไปบังดีแลนทันที กระสุนวิ่งผ่านทะลุร่างกายอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่ล้มลงกับพื้นพร้อมความตื่นตระหนกของคนทั้งลาน บอดี้การ์ดรีบวิ่งมาคุ้มกันประธานาธิบดี ส่วนแอนดรูนอนแน่นิ่งไร้การเคลื่อนไหว กระสุนทะลุผ่านร่างเขากระทบกับเข็มกลัดที่หน้าอกของดีแลนและกลิ้งไปมาบนพื้น นี่ไม่ใช่กระสุนปืนพกที่เขาเห็นจากด้านหลังครอบครัวนั้น แต่เป็นกระสุนสไนเปอร์ที่ต่อให้บังก็ทะลุผ่านร่างได้ โชคดีที่กระสุนนั้นลดแรงผ่านเกราะกันกระสุนและตัวเขาแล้วถูกเข็มกลัดนั้นอีกที่ ดีแลนจึงไม่เป็นอะไร แต่ถึงอย่างนั้นร่างกายแอนดรูก็สุดจะทนไหว เมื่อเลือดไหลไม่หยุดและอุณหภูมิในร่างกายก็ลดลงอย่างรวดเร็วไม่นาน ท้องฟ้าที่เขามองเห็นก็กลายเป็นสีดำ
เมื่อนั้นวิญญาณไร้ร่างก็หลุดลอยออกมา ยมทูตผู้เร้นกายในฝูงชนได้ปรากฏ ใช้เคียวยาวกวักเรียกวิญญาณเข้าตัวแล้วหายไปในพริบตา
วิญญาณแอนดรูถูกพามายังวิหารศักดิ์สิทธิ์ เบื้องหน้ามีรูปปั้นงามตระหง่านอยู่ตรงกลางเสียแต่ว่ารูปปั้นนั้นขยับได้ และกำลังจะพูดกับเขา
"แอนดรู เหตุใดเจ้าถึงช่วงชิงความตายของผู้อื่น หารู้ไม่ว่านั่นมันผิดกฎของวงจรชีวิต"
"ใครสนกัน คนที่ฉันรักกำลังจะตายทั้งคน ต่อให้ผิดกฎทั้งหมดบนโลกฉันก็จะทำ"
"เช่นนั้นเจ้าต้องไปเกิดแทนชายผู้นั้นและชายผู้นั้นต้องไปเกิดแทนเจ้า"
"หมายความว่าไง"
"เจ้าจะได้เกิดในชีวิตที่สุขสบายเพราะความดีที่เพื่อนเจ้าทำเอาไว้ และเพื่อนเจ้าก็จะได้ไปเกิดแทนเจ้าในชีวิตที่ เอิ่ม...ดีเท่าความดีที่เจ้าทำ"
"ไม่ได้นะ ดีแลนควรไปอยู่ในที่ที่ดีกว่านั้น"
เมื่อนึกย้อนไปถึงวัยเด็กที่เขาได้เติบโตมา มันยากที่จะทำให้เขาเป็นผู้เป็นคนเหมือนอย่างตอนนี้ ถ้าไม่มีดีแลน ป่านนี้ชีวิตเขาคงไปจบอยู่ในคุกหรือไม่ก็มหาสมุทรสักแห่ง
"ถ้าเช่นนั้นเจ้าต้องแลกเปลี่ยนกับข้า"
"แลกเปลี่ยน? ยังไง? "
"เพื่อส่งวิญญาณเพื่อนเจ้าไปในชาติกำเนิดที่ควรเป็น เจ้าต้องทำงานให้ข้า รับใช้ข้าเฉกเช่นที่ข้ารับใช้พระเจ้า"
"งานเหรอ? แล้วอะไรจะรับประกันถ้ามันไม่เป็นไปตามนั้น"
"ตอนนี้ข้ารับประกันให้เจ้าไม่ได้ เมื่อเจ้าช่วงชิงความตายมาแล้ว ดีแลนจะยังคงมีชีวิตต่อจวบจนความตายวาระอื่นจะมาถึง ซึ่งข้าก็ไม่สามารถควบคุมได้"
"แล้วงานอะไรที่จะให้ทำ"
"เป็นนักฆ่า ล่ามนุษย์อมตะในโลกที่ข้าจะส่งเจ้าไปเกิด หากเจ้าไม่บรรลุวัตถุประสงค์ นอกเสียจากเพื่อนเจ้าจะไม่ได้ชาติกำเนิดที่ดีแล้ว เขาจะต้องถูกลงทัณฑ์แทนเจ้าในนรกด้วย เช่นนั้นเจ้าจะตกลงไหม? "
"ไม่ ฉันไม่ต้องการความเสี่ยงอะไรทั้งนั้น ต่อให้ฉันพลาด เขาก็ต้องไม่ถูกลงโทษ"
"งั้นข้อตกลงที่สอง เพื่อให้เพื่อนเจ้าไม่ถูกลงทัณฑ์ เจ้าต้องช่วยเหลือมนุษย์ให้เกิดง่ายตายช้า ไม่เช่นนั้นโลกที่ข้าจะส่งดีแลนไปเกิดก็รับประกันไม่ได้ว่าเขาจะไม่ตายในทันทีที่เกิด"
"ห๊ะ!? แล้วทำไมท่านไม่ส่งไปที่ที่ดีกว่านั้นละ"
"ชาติกำเนิดดี ไม่ได้แปลว่ามนุษย์ที่ให้กำเนิดจะไม่ถูกปองร้ายนี่ เจ้าเองก็รู้จักเพื่อนตัวเองดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ ต่อให้เป็นคนดีไม่ทำร้ายใครก็ใช่ว่าจะไม่ถูกทำร้ายเสียเอง"
"ให้ตายเถอะ! แกกำลังเล่นตลกกับฉันรึไงวะ แล้วจะทำได้ยังไง ทั้งฆ่ามนุษย์อมตะ ทั้งช่วยมนุษยชาติ มันไม่เกินกำลังคนคนเดียวไปหน่อยหรือไง"
"ข้ารู้ เพราะอย่างนั้นถึงได้มอบพลังบางส่วนให้ อย่างแรกด้วยพลังของข้า การกำหนดความตายให้ผู้อื่นนั้น ข้าจะมอบให้เจ้า และเพื่อไม่ให้เจ้าตายตามโชคชะตาอันอาภัพ ข้าจะมอบความตายให้เจ้าเองระหว่างนั้นเจ้าจะไม่ตายไม่ว่าจะเสียแขนขามากแค่ไหน อย่างที่สอง สมองที่สามารถเก็บความจำได้มากตราบจนเจ้าตายจากในชาติใหม่ และข้าจะมอบความทรงจำจากชาติก่อนให้เจ้าด้วยเพื่อย้ำเตือนความหลังของเจ้ากับดีแลน และอย่างที่สาม..."
"เดี๋ยวนะ ไม่ใช่ว่าเราจะทำข้อตกลงสองข้อไม่ใช่เหรอ แล้วอย่างที่สามแกจะให้ฉันใช้มันเพื่อแลกกับอะไร"
"ความสุขหลังความตาย ก่อนการเกิดใหม่ ดวงวิญญาณจะถูกพาไปสวรรค์เมื่อมนุษย์ผู้นั้นมีความดีมากกว่าและถูกพาไปนรกเมื่อมนุษย์ผู้นั้นมีความชั่วมากกว่า เจ้าอาจจะไม่ได้เจอเพื่อนอีกหลังจากตายจากโลกใบนั้นไปแล้ว เพราะงั้นก่อนตายในชาตินั้นเจ้าจะสามารถไถ่โทษจากความผิดบาปที่เจ้าทำ เพื่อเจ้าและเพื่อนจะได้พบกันบนสวรรค์ นั่นเป็นที่มาของพลังอย่างที่สาม ถือเสียว่าเป็นค่าตอบแทนของการทำงานหนัก แต่ก่อนหน้านั้นข้าคงต้องส่งเจ้าไปชำระบาปทุกชาติภพที่เจ้าเคยก่อเสียก่อน"
"แล้วงานที่ให้ทำทั้งหมดนั่นมีความหมายยังไง ถ้าทำไม่สำเร็จจะเกิดอะไรขึ้น"
"โลกจะถึงการอวสาน เป็นทางเดียวที่ยมโลกอย่างข้าจะสามารถกำจัดมนุษย์อมตะได้ แต่เพราะต้องแลกมาด้วยชีวิตคนบริสุทธิ์หลายล้าน ข้าจึงใช้วิธีการอื่นเพื่อที่นรกกับสวรรค์ไม่ปั่นป่วนหลังจากรับวิญญาณทั้งหมดมา"
"อ้อ เพราะไม่อยากทำงานหนักเกินกำลังถึงใช้ข้าไปกำจัดทีละคนสินะ"
"...ใช่"
"โอเค เข้าใจได้ ฉันตกลง ว่าแต่แกรู้ได้ยังไงว่าถ้าใช้ดีแลนมาต่อรองแล้วฉันจะทำตาม"
ตึงงงงง ตึงงงงง ตึงงงงง
เสียงระฆังดังกังวาน วิญญาณแอนดรูกลายเป็นละอองลอยออกไป
ความทรงจำก่อนลงนรกทำให้เขาตระหนักได้ว่าข้อตกลงอะไรนั่นมันจอมปลอมทั้งเพ ทั้งเรื่องไปเกิดแทน ทั้งการส่งดีแลนไปในภพภูมิอื่น ทั้งหมดนั่นยมโลกกุขึ้นมาเพื่อให้เขายอมตกลง และตอนนี้เขาก็เกิดใหม่ในร่างประหลาดพร้อมกับภารกิจล้างบางมนุษย์อมตะ!
แต่ว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาในนรกกลับทำให้เขาตระหนักรู้ว่า ในโลกทุกโลกที่เขาถือกำเนิดจะมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกโหยหาอย่างที่ไม่อาจมีสิ่งใดเปรียบได้ และเขาต้องตามหามันในโลกนี้ เพื่อปกป้องและคุ้มครองอย่างที่เคยทำเสมอมา
'งั้นแกก็คือวิญญาณแยกของฉันในอีกมิติหนึ่งสินะ ถามหน่อยสิ อะไรทำให้แกยอมตกลงทำตามไอ้ยมโลกขี้โกหกนั่น'
'ผมรู้ว่ามีแค่ผมที่ทำภารกิจได้ผมก็ตกลงแล้วครับ'
'ตื้นเขินซะจริง'
ระหว่างที่ทั้งสองจิตกำลังพูดคุยอยู่ คนที่ถูกร่างอีคอนแทงก็รีบหนีออกก่อนที่คนอื่นจะหยิบมีดดาบมาฟัน อีคอนร่างเปล่าหลบการจู่โจมอย่างรวดเร็ว ทุกท่วงท่าไร้การโต้ตอบและเมื่อไม่มีการโจมตีอื่นเข้ามาก็หยุดนิ่งราวกับยืนหลับ สิ่งนี้คือความสามารถที่ติดตัวมาจากอีคอนจิตเสื่อมทรามที่เคยผ่านสมรภูมิรบในนรกจนหลบการโจมตีทุกรูปแบบได้แล้ว และให้นิยามร่างเปล่านี้ว่า โหมดอัตโนมัติ โหมดนี้จะถูกใช้เมื่อหนึ่งร่างสองจิตอยู่ในระหว่างพูดคุยกัน
'ถ้างั้นชาติที่แล้วแกตายยังไง'
'ผมชราภาพและเสียชีวิตลงในวัย 124 ปีครับ'
'งั้นแกมีคู่ครองหรือคนรักที่มีนิสัยใจดี น่ารัก ชอบช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยากอย่างไม่มีเงื่อนไขไหม? '
'ไม่นะครับ ผมอยู่โสดเพราะผมบวชเป็นพระบนเทือกเขาหิมะ'
'อย่างนี้นี่เอง แกไม่เคยสัมผัสความอ่อนโยนพวกนั้น และปัดความโชคร้ายทั้งหมดในชีวิตให้เป็นบททดสอบของพระเจ้าสินะ ไม่เคยรู้จักกิเลสของมนุษย์ และความโหยหาในความรักที่พวกใจทรามอย่างข้าต้องการกัน ช่างเป็นวิญญาณแยกที่ต่างจากสามัญสำนึกทั่วไปจริงๆ '
ร่างแน่นิ่งของอีคอนสร้างความตกใจให้พวกโจรในตรอกสลัม ตั้งแต่การเคลื่อนไหวเหนือมนุษย์และการแทงร่างคนอื่นโดยใช้แค่มือเปล่าทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ความน่ากลัวนี้
'ดูจากที่ร่างกายเชื่อฟังเจ้าเป็นหลัก แสดงว่าแกคือจิตต้นของร่างเนื้อ ส่วนข้าเป็นเพียงระบบที่สับเปลี่ยนโหมดตอนฆ่ามนุษย์อมตะสินะ ค่อนข้างเป็นแนวคิดที่ไม่เลว การที่เจ้ายมโลกนั่นเข้าใจจิตใต้สำนึกทั่วไปของข้าทำให้ข้าชักสงสัยแล้วว่าบางทีเจ้านั่นอาจเป็นวิญญาณแยกอีกมิติหนึ่งของพวกเรา'
'ถึงเป็นอย่างนั้นพวกเราก็ทำข้อตกลงแล้วนะครับ ถ้าทำไม่สำเร็จโลกก็จะถึงกาลอวสานได้นะครับ ผู้คนนับล้านจะต้องตายแถมเหล่ามนุษย์อมตะบางประเภทก็น่าสงสารอีกด้วย'
'คนอื่นข้าไม่สน ข้าสนเพียงคนคนเดียว นับจากนี้ไปเจ้าจะใช้นามใดแทนตัวเอง ระหว่างอีคอนหรือฮาวเวอร์ โลกแบบไหนที่เจ้าเรียกร้องจะเป็น'
ทั้งคู่ต่างนึกย้อนถึงอดีตอีกหนึ่งช่วงเวลาที่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้ เพราะความทรงจำทั้งหมดของโลกนี้และโลกก่อนฟื้นคืนมา ทั้งคู่จึงจดจำได้ว่าใครคือผู้ให้กำเนิด
ลุ่มน้ำเย็นเยือก เงือกน้อยหลงทาง ส่ายหางพลางว่าย ท่ามกลางฉลามเขี้ยว มันเคี้ยวแขนเงือก รวมทั้งปลายครีบ เงือกน้อยหนีหลีก สุดท้ายตายจาก
เพลงกล่อมเด็กขับขานยานเยื้อง ในคุกปลายสุดผนัง หญิงสาวผิวขาวซีดเผือดเหม่อมองพระจันทร์ผ่านร่องระบายน้ำโสโครก มือกร้านลูบท้องครรภ์เบา ๆ เฝ้านับวันที่เด็กจะเกิดมาลืมตาดูโลก สีหน้านิ่งงันหมดสิ้นความหวังที่จะออก อย่างน้อยทารกในครรภ์ที่กำลังเกิดอาจได้รับความเมตตาจากคนที่พาเธอมาขัง
"แค่เจ้าเท่านั้นที่ข้าปรารถนาให้เป็นอิสระ แม้ข้าไม่อาจมองดูเจ้าเติบโตได้ แต่เชื่อใจข้าเถิด ข้าจะอยู่ไม่ห่างจากเจ้าไปไหน"
เหมือนเด็กน้อยรับรู้ถึงความปรารถนานั้นจึงถีบท้องนางจนเผลอเกร็งปวด ท้องแก่ใกล้คลอดนี้โตขึ้นทุกวัน แต่ผู้เป็นแม่กลับไม่รู้หนทางชีวิตตัวเองว่าจะจบลงตรงไหน เดิมที่นางเป็นใคร เพราะเหตุใดถึงต้องถูกลงโทษเช่นนี้ก็ไม่อาจรู้ได้
"อะ อ๊า"
หน้าท้องบีบรัดเกร็งจนปวด คล้ายว่าสิ่งที่เฝ้ารอมานานกำลังจะถือกำเนิด ผู้เป็นแม่ถ่างขาสองข้างทั้งมือค่อยๆ ดันทารกในครรภ์ออก นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ทำอยู่ถูกต้องหรือไม่ แต่แรงดันจากด้านนอกทำให้ทารกรู้ว่าควรออกทางไหน นางร้องครวญครางอยู่นานจนผู้คุมเดินมาดู เมื่อเห็นนางกำลังคลอดก็รีบวิ่งออกไป นานนับหลายคณนากว่าหมอที่ผู้คุมวิ่งไปหาจะมาถึง แม่ผู้อ่อนแรงใกล้สิ้นสติเต็มทน
"เอาล่ะ ตอนนี้โพรงมดลูกเปิดออกแล้ว ท่านหญิงต้องเบ่งออกมาอีกขอรับ"
"อือออออ"
หญิงสาวเบ่งทารกออกมาได้เพียงหัวก็เริ่มรู้สึกหมดแรง แต่ถึงอย่างนั้นก็กลั้นใจเบ่งต่อจนเฮือกสุดท้าย ในที่สุดทารกก็ออกจากครรภ์มารดา ความปีติยินดีไม่ทันไรคนเป็นแม่ก็ต้องใจหายเมื่อลูกตัวเองไม่ร้องออกมา หัวใจคนเป็นแม่แทบหยุดเต้น
"สงสัยเด็กในครรภ์จะตายแล้ว"
"ง๊าาาาาาาาาา ง๊าาาาาาาาาาา ง๊าาาาาาาาาาา"
คนเป็นแม่เมื่อเห็นลูกร้องดังฟังชัดก็หัวเราะยิ้มออกมา ทั้งคู่สบตากันเป็นครั้งแรก สายสัมพันธ์แม่ลูกก็ผูกมัดทั้งสองคนเข้าด้วยกัน
"ดวงตาเจ้าเป็นสีมรกตเหมือนท่านตาของเจ้า สมแล้วที่เป็นสายเลือดตระกูลคอลลิคสัน"
"สายเลือดตระกูลคอลลิคสัน ทำข้าอยากจะขำ คิดว่าข้าจะยอมให้สายเลือดนี้มีชีวิตอยู่นอกจากเจ้ารึไง"
ชายร่างสูงดูภูมิฐานยืนมองอยู่นอกกรงขัง สายตามองมาทางทารกดูเหยียดหยันราวกับเห็นไส้เดือน เด็กน้อยอยู่ในอ้อมอกมารดาไม่ทันไรก็ถูกหมอทำคลอดอุ้มไปหาชายคนนั้นแล้ว
"ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นลูกท่านนะ ท่านจะทำเขาไม่ได้!"
"เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไร คิดว่าข้าจะฆ่าเขาหรือ ไม่ ข้าไม่ทำเช่นนั้นหรอก ข้าจะสาปเขาให้อัปลักษณ์ผิดมนุษย์ และขังมันไว้ในกรงถูกคนถ่มน้ำลายใส่ในฐานะตัวอับโชค มันจะเดินอยู่ในเมืองเหมือนหนูสกปรก แทะกินเศษอาหารที่แม้แต่สุนัขยังไม่อยากจะกิน นั่นแหละที่ข้าจะทำ"
"ไม่! อย่าทำอะไรเขา!!"
สิ้นเสียงร้องชายผู้นั้นร่ายคาถาใส่ร่างเด็กน้อย เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดกรีดแทงหัวใจคนเป็นแม่แทบสลาย ควันลอยเคว้งเหนือร่างน้อยทำให้รู้ว่าคาถานั้นสำเร็จ ชายผู้นั้นหัวเราะลั่นสะใจกับสิ่งที่ทำ เขาโยนเด็กให้หมอทำคลอดก่อนที่เขาจะวางไว้ให้คนเป็นแม่ได้เห็น ร่างบิดเบี้ยวของทารก
"โธ่ ลูกแม่ ทำไมใจร้ายอย่างนี้ ข้าทำอะไรให้ท่านเกลียดนักหนาถึงต้องลงมือกับเด็กไร้เดียงสาคนนี้"
แม่กุมมือลูกน้อยนอกกรงขัง ยังไม่ท่านได้สั่งเสียก่อนจาก เสียงระเบิดดังลั่นหน้าประตูขังควันลอยคลุ้งเหนือศีรษะ หญิงสาวชะเง้อมองเหตุการณ์ที่ด้านนอกก่อนกลุ่มอัศวินจะพุ่งเข้ามาปะทะกับผู้คุมขังและมุ่งตรงเข้ามาหาหญิงสาว
"ท่านหญิง ท่านเป็นอย่างไรบ้าง"
"อย่าหวงข้า พาลูกข้าไปให้ไกลจากที่นี่ เขาบ้าไปแล้ว แม้แต่เด็กคนนี้เขาก็ไม่เว้น"
อัศวินมองห่อผ้าด้านในเห็นร่างทารกก็หลุบตาลงอย่างเจ็บใจ
"ท่านหญิงข้าสัญญาว่าจะพาเขาไปอย่างปลอดภัย นายน้อยท่านนี้มีนามว่ากระไรหรือขอรับ"
"นามของเขาคือฮาวเวอร์ คอลลิคสัน พาเขาไปให้ไกลจากที่นี่เท่าที่ทำได้ ไม่ต้องห่วงข้า"
"สักวันข้าจะรวบรวมคนให้พอแล้วกลับมาช่วยท่านให้ได้"
อัศวินอุ้มทารกแล้วหนีกลับทางเดิม เส้นทางเคี้ยวคดในห้องใต้ดิน อัศวินทั้งวิ่งทั้งอุ้มทารกไว้ในอ้อมแขน เด็กน้อยทอดสายตามองชายตรงหน้า ผมเผ้ารุงรัง คิ้วหนาทึบ หนวดเคราหนาอย่างคนจรจัด นัยน์ตาสีเทาแต่ใต้ดวงตาคมคู่นั้นมีแผลขนาดใหญ่ลากไปถึงใบหู
"มันอยู่ตรงนั้นตามไปเร็ว"
อัศวินวิ่งต่อจนพบม้าจากนั้นทะยานขึ้นหลังม้าก่อนจะวิ่งออกไป ม้าวิ่งตรงออกนอกปราสาทไปยังถนน กลุ่มทหารติดอาวุธก็ยังไม่ทิ้งระยะห่าง อัศวินสะบัดแซ่หลายที่จนม้าดีดแต่ก็ยังไม่ทิ้งห่างจนธนูลูกหนึ่งลอยมาปักที่ไหล่ขวา สายตาแน่วแน่ก็ยังไม่หวั่นไหว เมื่อถึงลำธารน้ำเชี่ยว อัศวินตัดสินใจให้ม้ากระโดดข้ามแต่กลับไม่พ้น ม้าตัวนี้ว่ายน้ำไม่เป็น มันดีดดิ้นเหนือน้ำจนหลุดการควบคุมอัศวินอุ้มทารกเหนือธารา แต่ทว่าไม่อาจยื้อได้นาน ไม่นานเขาก็เสียหลักจนต้องปล่อยทารกหลุดมือ สายน้ำไหลกรรโชกลากเอาเด็กน้อยไหลไปไกล อัศวินพยายามไล่ให้ทันแต่ก็ทำไม่ได้ เขาถูกน้ำซัดเข้าโขดหินจนหมดสติ ถึงแม้ไม่รู้ชะตากรรมของทั้งคู่ แต่ห่อผ้านั้นก็ได้ลอยไปไกลเสียแล้ว
เมื่อนึกย้อนถึงตอนนี้ทั้งคู่ก็ตรึกตรองถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ตอนนี้พวกเขาจดจำแม่กับพ่อได้ อัศวินนิรนามกับบ้านเมืองที่ต่างออกไป หากมาทางน้ำก็คงเป็นอาณาจักรที่อยู่ต้นน้ำห่างจากที่นี่ไปหลายกิโล ร่างเด็กอย่างนี้คงเดินเท้าไม่ไหว แถมยังต้องใช้จดหมายเดินทางอีก
'ผมรู้สึกซึ้งใจที่เธออุตส่าห์ให้กำเนิดผม แต่ว่ายายที่โรงชราก็เลี้ยงดูผมอย่างดีเช่นกัน จิตที่จดจำชื่อเดียวเพียงหนึ่งได้ดีคือนามว่า อีคอน'
'งั้นแกก็เรียกหาฉันด้วยนามว่า ฮาวเวอร์ก็แล้วกัน ไม่ว่าแกจะผูกพันกับที่นี่มากแค่ไหน แต่ฉันจะไม่ลืมไปสะสางกับพวกที่มันทำกับเรา'
'ขอรับ'
อีคอนจิตต้นกลับเข้าร่างอย่างเดิม ฮาวเวอร์เฝ้ามองทุกการเคลื่อนไหวในจิตใต้สำนึก หากคู่ต่อสู้ไม่ใช่มนุษย์อมตะแล้วล่ะก็ เขาจะไม่ลงมือฆ่าอย่างเสียเปล่า เพราะทุกการฆ่า 1 คนเท่ากับ 1 ล้านปีในนรก เขาจะไม่รับบาปอย่างไม่จำเป็นอีกต่อไป
ทุกคนมองอีคอนเป็นตาเดียวพร้อมกระชับอาวุธข้างตัว อีคอนก้มหัวเคารพอย่างนอบน้อมแล้วเดินออกจากสลัม ไม่มีใครกล้าหาเรื่องเขาอีกหลังจากเห็นสิ่งที่เขาทำ ออสก้าที่แอบอยู่ด้านหลังรีบวิ่งไปดูอาการของอีคอน
"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ถ้าเจ้าแข็งแกร่งขนาดนั้นไม่เห็นต้องยอมถูกทรมานเลยนี่"
คนที่แข็งแกร่งจริงๆ คือฮาวเวอร์ แต่จิตของอีคอนกลับไม่รู้วิธีการต่อสู้จริงๆ เลยสักนิด ถ้าหากร่างเปลี่ยนจิตก็เหมือนเปลี่ยนความสามารถไปด้วย อีคอนรีบสับเท้าไวกว่าเดิมเมื่อระลึกได้ว่าฮาวเวอร์จะไม่ต่อสู้เพื่อเขาอีก ถึงจะเปิดโหมดป้องกันตัวเองได้ แต่ก็ต้องสับเท้าหนีด้วยตัวเองอยู่ดี
"มันเป็นเรื่องบังเอิญน่ะครับ พวกเรารีบไปกันก่อนเถอะครับ"
"ครับ? ศัพท์วัยคะนองสินะ เจ้านี่ก็ตลกดีเหมือนกัน"
ทั้งคู่เดินทางกลับโรงนอนคนชรา เพราะชวดจากช็อกโกแลตก่อนหน้านี้ ทั้งคู่เลยต้องไปจับปลามากินแทน ตกดึกเงียบสงัด คนทั้งโรงนอนหลับกันหมด เสียงจิ้งหรีดเรไรดังทั่วบริเวณโรงนอน ในฤดูร้อนอากาศอบทุกคนก็นอนดิ้นไปมา เว้นเสียแต่ว่า ร่างหนึ่งลุกขึ้นนั่งท่ามกลางความเงียบ
ฮาวเวอร์เข้าควบคุมร่างกายในยามไร้จิตอีคอน ร่างใหม่ที่ได้มาช่างแคระแกร็นไม่สมประกอบ เขาลุกขึ้นเดินออกนอกประตู ทะยานร่างไปตามต้นไม้และปีนขึ้นไปบนวิหารศักดิ์สิทธิ์แล้วยืนบนจุดสูงสุดของหอระฆัง มองภาพอาณาจักรทั้งหมดด้วยสายตาของตนเอง ฮาวเวอร์จดจำที่ทางทั้งหมดพลางร่างแผนพังของเมืองเอาไว้ในจิต วิเคราะห์ยุคสมัยที่ใกล้เคียงกับโลกเดิมที่เขาเคยอยู่ โลกที่เขาถือกำเนิดอยู่ตอนนี้คือโลกที่ยังอยู่ในช่วงก่อนคริสตกาล ช่วงยุคสมัยที่ยังไม่มีคำสอนหลัก มีเพียงการบูชาเทวนิยม ดินแดนถูกแบ่งแยกเป็นหย่อมๆ ไม่เป็นปึกแผ่น แน่นอนว่าต้องมีการช่วงชิงอาณาเขตและก่อสงครามเพื่อแย่งทรัพยากรกันแน่ ก่อนจะถึงตอนนั้น เข้าต้องแน่ใจก่อนว่าโลกที่อยู่ตอนนี้มีวิญญาณแยกของดีแลน หรือในอีกนามที่ถูกเรียกขานโดยทั่วไปในหมู่วิญญาณผู้แตกสลายของคาเอลกันว่า วิญญาณผู้แตกสลายของลูคัส เขาต้องตามหาสิ่งนั้นก่อนจะต่อสู้กับโลกใบนี้


เมื่อราชาไคออสยังทำอะไรฮาวเวอร์ในตอนนี้ไม่ได้ จึงต้องฝืนยอมทนให้เขาเดินเล่นในอาณาจักรต่อ ฮาวเวอร์เองเมื่อเห็นว่าการเจรจายุติลงแล้วก็เดินออกจากห้องโถงทันที แต่ก่อนจะเดินออกไปนั้นนักบวชกลับพูดขึ้นมาขัดเสียก่อน
"ละ แล้วค่าซ่อมบำรุงเล่าขอรับ"
ฮาวเวอร์หันมามองพร้อมยื่นมือไปข้างหน้า พลังเวทย์จากตัวเขาไหลออกจากร่างแล้วแทรกซึมเข้าไปยังส่วนที่ชำรุดให้เคลื่อนตัวแล้วกลับมาเป็นอย่างเดิม เวทย์ย้อนกลับนี้เป็นเวทย์ที่ถูกใช้ทั่วไปในนรกจนชินมือ แต่คนที่นี่คล้ายว่าจะไม่รู้จักวิธีใช้เวทย์นี้จนฮาวเวอร์แปลกใจ
'ที่นี่มันดึกดำบรรพ์ขนาดไหนกันแน่ล่ะเนี่ย'
เมื่อหมดธุระเข้าก็เดินจากไปจริงๆ สิ่งที่เห็นนอกประตูเป็นสิ่งแรกคือเด็กน้อยผมสีแดงซ่อนตัวอยู่หลังเสาวิหาร พอเห็นว่าเป็นอีคอนเดินออกมาก็รีบวิ่งเข้าไปหา แต่ด้วยความที่จิตควบคุมยังเป็นฮาวเวอร์อยู่ กลิ่นอายความอำมหิตแผ่กระจายเป็นวงกว้างจนน่ากลัว ลีโอวิ่งเข้ามาได้ไม่ถึงครึ่งทางก็หยุดชะงักไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้านี้เป็นใครกันแน่
ฮาวเวอร์พอรู้ตัวว่าไม่เป็นที่ต้องการก็คิดจะสลับจิตกลับคืน แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้านั้นแล้วเห็นรอยฟกช้ำจึงรีบเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ลีโอตัวแข็งทื่อเมื่อรู้สึกว่าอีคอนคนนี้ไม่ใช่คนเดิมที่ตัวเองรู้จักก็ปิดปากไม่พูดทักทาย
พอเดินเข้ามามองใกล้ๆ ก็เห็นเป็นรอยตบของฝ่ามือผู้ใหญ่ แค่เห็นก็ทำเอาฮาวเวอร์เดือดดาลราวกับมีพายุเพลิงอยู่ในใจ
"ลีโอ รอยนี้ใครทำเจ้า"
ลีโอลูบจับแก้มที่โดนตบก่อนเอ่ยออกมาเบาๆ "แม่ชีร่างท้วมนางทำข้า แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวหลวงพ่อก็ฮิลลิ่งให้ข้า ข้าเจ็บไม่นานเดี๋ยวก็หาย"
จากลมพายุเพลิงก็ระเบิดออกเป็นภูเขาไฟ ลีโอไม่รู้ว่าอีคอนโกรธอะไรก็ถอยห่างออกไปสองก้าว
"เจ้าถูกทำอย่างนี้มาตลอดเลยสินะ ทุบตีแล้วก็ฮิลลิ่ง ไม่ทิ้งร่องรอยบาดแผลทางร่างกายให้เจ้า แต่จิตใจของเจ้าเล่า อย่าได้ให้อภัยคนที่ทำร้ายเจ้า หากมันยังไม่รับผลของสิ่งที่ทำลงไป เจ้าจงกลับไปหาบิดาของเจ้า แล้วเอาบาดแผลนี้ให้เขาดู บอกถึงสิ่งที่นางทำแล้วจดจ้องการสนองคืนบาปที่นางควรได้รับด้วยสายตาของเจ้าเอง"
ฮาวเวอร์ดันหลังลีโอให้เดินเข้าห้องโถงนั้นไป แสดงให้เห็นความโหดร้ายที่คนพวกนี้ทำกับเขา ฮาวเวอร์จะไม่ปรานีใครทั้งนั้นที่กล้าทำร้ายลูคัส
'เจ้าพูดอย่างนั้นกับเขาทำไม มันจะเป็นการสานต่อความอาฆาตในจิตใจของเขานะ'
'สานต่อแล้วยังไง หากต้องปล่อยให้เขาถูกรังแกจนรู้สึกด้อยค่าในตนเองแล้วเกิดความคิดอยากฆ่าตัวตายล่ะก็ มิสู้ข้าปล่อยให้เขากลายเป็นมารร้ายที่พร้อมจะต่อสู้กับคนทั้งโลกเพื่อปกป้องตัวเองดีกว่า'
อีคอนถอนหายใจกับความคิดในแง่ร้ายของฮาวเวอร์ แต่ก็คงห้ามอะไรไม่ได้ ไม่นานฮาวเวอร์ก็สลับจิตกับอีคอนให้เขากลับไปทำความสะอาดที่โรงนอนต่อ
'พอเป็นงานทำความสะอาดเจ้าไม่ยักเปลี่ยนจิตกับข้าเลยนะ'
'ข้าไม่ถนัด'
ออสก้าพอเห็นอีคอนก็รีบเข้ามาหา ถามไถ่ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น จากที่ดูอยู่หน้าวิหาร คำประกาศกร้าวของราชาไคออสทำให้ออสก้าแปลกใจ ระบบปกครองไม่เคยมีการจำกัดการลงนามมาก่อน คนที่ลงนามไม่ได้ก็คงมีแต่ปีศาจเท่านั้น และถ้าอีคอนเป็นปีศาจก็คงถูกประณามตั้งแต่อยู่หน้าวิหารแล้ว ไม่เรียกให้พาไปสอบสวนหรอก
"เจ้าถูกพาไปสอบสวนทำไมกัน มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า"
"ก็มีนะขอรับ บังเอิญว่าข้าเป็นรัชทายาทของอาณาจักรริลกลิมแล้วข้าต้องหารือเรื่องการยุติสงครามกับราชา ตอนนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะ"
อีคอนพูดคำง่ายๆ แต่ออสก้าตะลึงงันตั้งแต่คำว่ารัชทายาทอาณาจักรริลกลิมแล้ว
"หา? เจ้าไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่ไหม? รัชทายาทอาณาจักรริลกลิมเนี่ยนะ แถมยังเป็นอาณาจักรที่กำลังทำสงครามกันอยู่ตอนนี้ด้วย"
"พวกเราก็ปรึกษากันแล้วล่ะ ดูเหมือนว่าทหารของริลกลิมถูกชักจูงให้เกลียดอาณาจักรโพราเท็สจนต้องก่อสงครามกัน แต่พอรู้ความจริงที่ว่าอาณาจักรริลกลิมถูกครอบงำด้วยราชาไมนัสทุกคนก็เลยพร้อมใจจะต่อต้านอำนาจในทางไม่ดีนั้น"
ออสก้าอึ้งเมื่อได้ยินอย่างนั้นเขาทำท่าเก้ๆ กังๆ ก่อนจะทำความเคารพกับรัชทายาทที่มีศักดิ์สูงกว่า
"ด้วยความเคารพท่านรัชทายาท"
"ไม่ต้องทำความเคารพข้าหรอก ยังไงข้าก็ไม่คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ขนาดนั้น" 'แต่กับฮาวเวอร์ก็ไม่แน่'
'ข้าได้ยินนะเว้ย'
"แล้วนับจากนี้ไปท่านจะไปอยู่อาศัยที่ใดหรือขอรับ"
"ข้าจะไปอาศัยที่เขตโอ้คระยะเวลาหนึ่งก่อน แถมยังต้องช่วยคนชราที่นี่ขนย้ายของไปที่เขตโอ้คด้วย ข้าได้ยินมาว่าลอร์ดมาร์คัสอนุญาตให้มีการเคลื่อนย้ายโรงนอนคนชราไปที่นั่นแล้วด้วย"
"งั้นก็ดีเลยนะสิ ข้าคงต้องรีบเช็ดล้างของจำเป็นที่ต้องขนไปแล้วล่ะ"
ออสก้ารีบวิ่งเข้าโรงนอนคนชรา อีคอนมองที่นี่ก่อนจะระลึกถึงความหลัง ความทรงจำมากมายเกิดขึ้นที่นี่ เขาค่อนข้างเหงาในใจลึกๆ ที่ต้องจากที่แห่งนี้ไป ต้องจากเพื่อนเพียงคนเดียวที่หาได้จากที่นี่ด้วย
'ลีโอ ข้าหวังว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัยเช่นกัน'
ภายในห้องโถงของวิหารศักดิ์สิทธิ์ บุตรอันไม่เป็นที่รักยืนอยู่ตรงหน้าบิดาซึ่งเป็นราชาของอาณาจักรนี้ รอยฟกซ้ำที่เขาแสดงให้เห็นนั้น หากเป็นเมื่อก่อนก็คงมองข้ามไปแล้ว แต่ลอร์ดมาร์คัสผู้เป็นพี่ชายกลับกล่าวคำหนึ่งให้เขาคิด
"เจ้าก็ได้ยินที่ฮาวเวอร์พูดเอาไว้ หากเราดูแลลีโอได้ไม่ดี อาณาจักรนี้ก็ไม่จำเป็นในสายตาเขาอีกต่อไป แน่นอนว่าเราอาจขอความช่วยเหลือจากอาณาจักรอื่นได้ แต่เจ้าคิดหรือว่าเขาจะไม่ทำอย่างที่พูดจริงๆ "
"ทำให้อาณาจักรเหลือเพียงชื่อ มหาราชาพาวเวอร์เองก็เคยสำแดงให้เห็นเมื่อพันปีก่อนกับอาณาจักรซาราวินของราชาทรราช ข้าไม่คิดว่านั่นคือคำขู่เมื่อดูจากสายตาและพลังเวทย์มหาศาลแถมยังพิสดารอีกด้วย"
นักปราชญ์ข้างตัวราชาเอ่ยขึ้น แน่นอนว่านั่นมันยิ่งตอกย้ำความด้อยกว่าของอาณาจักรนี้จนยากจะฝืนทน เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนั้นเพียงแค่สืบสายเลือดเดียวกับมหาราชาก็สามารถกดข่มคนอื่นไปทั่วอย่างไม่ไว้หน้าได้แล้ว กับราชาที่ครองอำนาจมากว่าสิบปีอย่างเขากลายเป็นแค่เด็กอมมือในสายตาของฮาวเวอร์ยิ่งสร้างความคับแค้นใจให้ราชาไมนัสอย่างยิ่ง
"ไปจับคนที่ทุบตีลูกชายข้าแล้วเฆี่ยนตีมัน 20 ทีก่อนแห่ประจานความผิดบาปของมันไม่ให้คนอื่นเอาเป็นเยี่ยงอย่าง"
"ขอรับ"
เบนรับคำก่อนเดินจากไป ลีโอเห็นว่าคนเป็นพ่อไม่อยู่เฉยเหมือนทุกทีก็รู้สึกดีใจขึ้นมา
"เจอร์ราด เจ้าพาลีโอขึ้นรถม้ากลับเข้าวัง ข้าจะอยู่ขอพรจากเทพ"
"ขอรับ"
ลอร์ดมาร์คัสยังคงนั่งอยู่ที่เดิมถึงแม้ราชาไคออสจะไล่คนอื่นนอกจากเขาออกไปหมดแล้ว
"ขอพรจากเทพแล้วเจ้าคิดว่าเทพจะเห็นใจเราหรือ เจ้ามองคนขอทานอย่างไร เทพก็มองเราอย่างนั้น พวกเขาไม่มาสนใจชะตาชีวิตของผู้มีบททดสอบของพระเจ้าหรอก"
"ไม่ว่ายังไงข้าก็ไม่เหลือหนทางอื่นแล้ว อีกไม่นานจันทร์สีเลือดกำลังจะใกล้เข้ามา หากถึงตอนนั้นแล้วข้ายังช่วยลูกอีกคนไม่ได้ ข้าคงไม่อาจไปสู้หน้าราชินีสเวนในปรโลกได้อีกแล้ว"
"อย่าพูดเป็นรางสิ เจ้ายังมีลีโออีกคน"
"กับทายาททรราชนะ ไม่มีใครอยากให้แต่งตั้งเป็นราชาหรอก อย่างน้อยเลย์ออลก็ไม่ได้มีรูปลักษณ์เด่นชัดอย่างลีโอ"
เมื่อพูดถึงเลย์ออล บุตรชายอีกคนของไคออส ก็ทำให้นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อ 5 ปีก่อน ในช่วงที่ทารกทั้งคู่เกิดได้ไม่นาน
ในปราสาทใจกลางเมืองโพราเท็ส เกิดเหตุลักพาตัวเจ้าชายน้อยของอาณาจักรหนึ่งพระองค์โดยชายนิรนาม การตามจับกุมดำเนินทันทีหลังมีคนเห็นเงาร่างของโจรอุ้มทารกหนีไป มาร์คัสเข้าเฝ้าราชาก็นั่งหน้านิ่วไม่หยุด เรื่องราวประดังประเดถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวจนไม่รู้จะรับมือกับเรื่องไหนก่อน ทั้งเรื่องลักพาตัว ทั้งเรื่องสงคราม
"เป็นพวกบ้าสงครามของอาณาจักรริลกลิมนั่นแน่ๆ ที่จับลูกข้าไป หากไม่ใช่พวกมันข้าก็คิดเป็นอื่นไม่ได้ พวกชั่วนั่นกล้าทำสงครามไม่สนคำสัตย์ที่เคยกล่าวเอาไว้ก็คงไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไรให้ยึดถือจนต้องขโมยลูกผู้อื่น!"
"ราชาไคออส ข้าไม่คิดเช่นนั้นหรอก หากคนพวกนั้นทำจริง คงยึดปราสาทเราไปนานแล้ว ไม่ใช่วิธีสกปรกเช่นนี้ ข้าไม่อาจยอมรับแต่ว่าการคุ้มกันของปราสาทเราอ่อนแอเกินไป ขนาดโรงเรียนเวทย์ดีวาท์ลยังมีการคุ้มกันแน่นหนากว่านี้เลย ข้าคิดว่าแม้แต่โจรโง่เง่าก็บุกเข้าที่นี่อย่างง่ายดาย"
"เจ้าสงสัยการคุ้มกันของข้าหรือมาร์คัส ลูกข้าอายุยังไม่ครบปีเลย ต้องการการคุ้มกันอะไรหนักหนา ละแวกนี้นอกจากไอ้พวกบ้าสงครามก็ไม่มีใครเป็นปรปักษ์กับข้าแล้ว เจ้าจะให้ข้าสงสัยใครนอกจากพวกมันได้กัน"
มาร์คัสเลิกเถียงต่อเพราะไคออสเลิกใช้เหตุผลตั้งแต่ลูกชายถูกลักพาตัวไป มาร์คัสไม่สนใจว่าอาณาจักรนี้จะล่มสลายยังไง แต่เมื่อได้มองหน้าบุตรลับๆ ที่เริ่มเติบโตขึ้นทุกวันเขาก็เริ่มเปลี่ยนใจ เริ่มอยากเปลี่ยนแปลงความสิ้นหวังพวกนั้นให้แปลเปลี่ยนเป็นความหวังใหม่ เมื่อมองหน้าไคออสผู้เป็นน้องชายก็คล้ายจะเห็นตัวเองอยู่ในนั้น ในตอนที่เขาสูญเสียคนรักไป
"ตอนนี้เจ้าก็ยังเหลือลูกอีกคนอยู่ แถมภรรยาเจ้าก็เสียใจไม่ต่าง ทำไมเจ้าไม่ไปหานางเพื่อปลอบประโลมสักหน่อยล่ะ"
"ปลอบประโลม? กับทายาททรราชอย่างนั้นหรือ? กับลูกข้ายังพอทน อย่างน้อยในกายของเขาก็ยังมีเลือดของข้าไหลเวียนอยู่ แต่กับนาง ข้าสะอิดสะเอียนเต็มทนจนแทบอยากส่งเข้าคุกใต้ดินให้รู้แล้วรู้รอด ถึงนางไม่ได้มีผมสีแดงอย่างโลหิตแต่ในสายเลือดนางก็ยังมีเลือดคนชั่วพวกนั้นไหลเวียนเต็มไปหมด"
"ไคออส มันผ่านไปตั้งพันปีแล้วเจ้ายังอาฆาตแค้นคนที่ไม่ประสาเรื่องสงครามครั้งนั้นอยู่อีกหรือ? ข้าไม่นึกว่าเจ้าจะใจดำเช่นนี้"
ไคออสไม่พูดตอบจนมีอัศวินนายหนึ่งเดินเข้ามารายงานการไล่จับกุมคนร้าย
"พวกเรานำเจ้าชายน้อยกลับมาไม่ได้ขอรับ แต่ระหว่างทางคนร้ายเกิดพลัดตกจากรถม้า เราจึงได้ตัวมันมาสอบปากคำขอรับ"
ประตูท้องพระโรงเปิดอีกครั้งพร้อมลากเอาชายคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วย
"ปล่อยข้า ข้าไม่ได้ทำ ข้าเป็นแค่คนแบกของ"
ต่อหน้าราชาไคออส ชายผู้นั้นถึงกับสงบปากในทันที ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา หรือกล่าวคำใดๆ ราชาไคออสเป็นผู้เริ่มถามคำถามเองอย่างไม่รีรอ
"พวกเจ้าเป็นใคร จับลูกชายข้าไปเพื่อเหตุใด"
นักโทษยังคงนิ่งอยู่ก่อนจะเอ่ยคำแก้ตัว
"ข้าไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นนะขอรับ ข้าเป็นแค่คนขนสัมภาระให้คนพวกนั้น"
"อย่ามากความ ตอบมาให้ตรงคำถามข้า!"
"นายท่าน ให้ข้าได้ลองชักถามเขาสักหน่อยเถิดขอรับ" เจอร์ราดขออาสา ราชาไคออสก็ยกมือเชิญ
"เจ้าคนยกของ เจ้าไม่รู้เลยรึว่าเจ้านายเจ้าทำผิดมหันต์ แม้เป็นคำสั่ง แต่โทษของเจ้านายกับลูกน้องก็โดนไม่ต่างกัน หากเจ้าช่วยข้าไขข้อข้องใจ บางทีเราอาจจะลดโทษให้เจ้าสักครึ่งหนึ่ง"
"ถะ ถ้าเช่นนั้นข้าจะพูดในสิ่งที่รู้ ตัวข้าเป็นเพียงทาสที่ถูกพวกมันปล้นมาจากพ่อค้าทาส คนพวกนั้นเดิมทีเป็นโจรป่าระหว่างเขตทางไปเมืองกรูเบริกกับอาณาจักรโพราเท็ส ส่วนใหญ่พวกมันจะปล้นพ่อค้าที่เดินทางไปมาระหว่างสองเมืองนี้ แต่พออาณาจักรโพราเท็สเกิดการทำสงคราม พ่อค้าก็เริ่มเดินทางน้อยลง พวกมันเริ่มอดอยากและฆ่ากันเองจนกระทั่งเมื่อ 5 ปีก่อน อยู่ ๆ ไฟในกองเพลิงก็ลุกเป็นสีแดงฉาน ใต้ดวงจันทร์สีเลือด มันมีอสุรกายน่ากลัวผุดออกมาจากเพลิงนั้นแล้วมันก็พูดเรื่องคำปรารถนา
'หากมอบวิญญาณบริสุทธิ์ให้ข้า ความปราณาใดที่เจ้าต้องการ ข้าจะทำให้เป็นจริง จนกว่าจะถึงดวงจันทร์สีเลือดอีกครั้ง จงนำวิญญาณนั้นมาให้ข้า'
ก่อนหายไปมันมอบเงินทองให้พวกโจรเป็นการทำสัญญา พวกมันไม่เอะใจด้วยซ้ำถลุงใช้เงินนั่นจนหมด เวลาผ่านไป 5 ปี จนถึงเดือนที่แล้ว ปีศาจนั่นกลับมาทวงสัญญาอีกครั้ง มันไม่เห็นดวงวิญญาณที่ต้องการจึงสังหารลูกน้องของโจรทุกคนเป็นการลงโทษ เหลือเพียงหัวหน้าโจรเอาไว้และให้เขาทำตามสัญญานั่นให้สำเร็จ หัวหน้าโจรบังคับทาสที่จับมาทุกคนให้ออกตระเวนหาคนที่มีวิญญาณบริสุทธิ์จนได้แม่มดคนหนึ่งช่วยชี้ทาง
'วิญญาณบริสุทธิ์ที่ตามหาอยู่ในชายคาสีน้ำเงิน โอบล้อมด้วยกำแพงสีขาว ผิวพรรณเปล่งประกายยามต้องแสงจันทราและเกศาสีเงิน'
เรารู้เพียงแค่นั้นก็เดาได้ทันทีว่าต้องตามหาเด็กคนนั้นที่อาณาจักรโพราเท็ส หลายต่อหลายวันหัวหน้าโจรใช้จัดแจงสอดแนมคนที่มีรูปลักษณ์เช่นนั้นก็ไม่เจอ จนเหลือเพียงที่สุดท้ายให้ตามหา ปราสาทโพราเท็ส ทาสอย่างข้าไม่อาจรอดผ่านการคุ้มกันของทหารในวังได้ พวกเราแค่รออยู่ที่ทางหนีเตรียมออกรถม้า หากพบคนที่มีวิญญาณบริสุทธิ์ข้าก็จะรีบบังคับม้าออกตามคำสั่งทันที และสุดท้ายหัวหน้าโจรก็เจอ ตอนแรกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทารกคนนั้นเป็นลูกของใคร เราแค่ทำตามที่เจ้านายสั่ง พอเราหนีได้กลางทางหัวหน้าโจรบอกว่าสัมภาระในรถมันหนักไปจึงถีบข้าลงมา ข้าไม่ได้ตั้งใจจะลักพาตัวเจ้าชายของอาณาจักรนี้จริงๆ นะขอรับ"
"โจรป่างั้นรึ…" ราชาไคออสหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับโทสะ "เอามันไปขังฐานสมรู้ร่วมคิด ถ้าหากลูกข้าไม่ได้กลับมาอย่างมีชีวิต ตัวเจ้าก็จะไม่ได้ใช้ชีวิตบนโลกใบนี้เช่นกัน"
ทหารลากตัวคนของโจรออกไป มาร์คัสเห็นท่าไม่ดีก็คิดจะปลอบโยนราชาไคออสแต่ไคออสยกมือห้ามเสียก่อน
"นี่ยังไม่ใช่เวลาอาลัยอาวรณ์ ข้าต้องตามหาลูกให้เจอ ไม่เช่นนั้นข้าคงตายตาไม่หลับแน่"
"อย่าพูดอย่างนั้นสิ เจ้ายังมีบุตรชายอีกคนที่ยังต้องดูแลนะ หากพูดเรื่องความตายตอนนี้จะเป็นรางเสียเปล่า"
"อย่างที่เจ้าโจรนั่นพูด เด็กคนนั้นมีวิญญาณบริสุทธิ์ ทั้งที่มีสายเลือดทรราชนั่นไหลอยู่ในกาย แสดงว่าความดีของสายเลือดเราอาจลบล้างมนต์ประหลาดนั่น ส่วนลูกอีกคนก็คงได้รับเลือดชั่วนั่นมาเต็มๆ สีผมถึงแดงฉานอย่างกับเลือด"
"ไคออส ข้าพูดเรื่องนั้นตั้งกี่รอบทำไมเจ้าไม่ฟัง การเลี้ยงดูสำคัญกว่าการให้กำเนิด ถ้าเจ้าให้ความรักและความใส่ใจมากพอ ไม่มีใครยากเป็นอสุรกายให้คนอื่นรังเกียจหรอก ข้าขอร้องเถอะ เลี้ยงดูเขาเสมือนเขาเป็นเพียงเด็กน้อยธรรมดาได้หรือเปล่า"
ไคออสไม่ปริปากพูดอะไรตอบ มาร์คัสเหนื่อยใจที่ต้องพูดเรื่องนี้ก็ลากลับ หลังมาร์คัสออกจากท้องพระโรงไป เจอร์ราดก็เริ่มพูดประเด็นเรื่องเมื่อครู่
"เรื่องสัญญาแรงปรารถนาเป็นสัญญาที่เกิดขึ้นมาหลายร้อยปีแล้วขอรับ ปีศาจตนนั้นจะรับดวงวิญญาณบริสุทธิ์ไปและมอบแรงปรารถนาให้คนที่นำวิญญาณนั้นมา แต่ไม่ใช่ว่าจะนำวิญญาณใครก็ได้ที่บริสุทธิ์ คนที่ปีศาจนั่นต้องการไม่มีอะไรชี้วัดว่าต้องมีรูปร่างแบบไหน นั่นเป็นไปได้ว่าต่อให้เจ้าชายไม่ได้มีรูปร่างดั่งคำทำนายก็คงถูกพาไปอยู่ดี หากเป็นวิญญาณบริสุทธิ์ที่มันต้องการ"
"เจ้าจะบอกว่าต่อให้ เลย์ออล จะมีเส้นผมสีชาดก็จะถูกลักพาตัวไปงั้นรึ อย่าพูดเป็นเล่น คนที่เกิดจากสายเลือดทรราชจะไปมีความบริสุทธิ์ได้ยังไง มีแต่ความชั่วช้าเสียมากกว่า"
"เช่นนั้นราชินีสเวนเองก็มีความชั่วช้าด้วยหรือขอรับ ตลอดมาพระนางไม่ได้ทำให้ท่านยอมรับด้วยความรักและความใจดีของนางหรือขอรับ นายท่าน หากทิ้งเรื่องต้นตระกูลของราชินีไป พระนางก็ไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อนทั้งยังมีเมตตาต่อผู้อื่น นายท่านอย่าให้คำของใครมาปั่นหัวใจที่แน่วแน่ของท่านเลย"
เจอร์ราดโค้งคำนับก่อนจะเดินออกจากท้องพระโรงไปอีกคน ราชานิ่งเงียบท่ามกลางความมืดไม่ไปไหน ความสับสนทำเขาปวดหัวจนยากจะระงับ
ในเวลาต่อมาราชินีสเวนก็สิ้นพระชนม์ สร้างความเจ็บปวดให้องค์ราชาเป็นอย่างมาก เขาคิดว่าหากนางตายก็ไม่ขอญาติดีด้วย แต่เมื่อนางเสียไปจริงๆ หัวใจเขากลับบีบรัดเจียนตาย ความสงสัยที่ว่าแท้จริงแล้วนางเป็นทายาททรราชจริงหรือไม่ก็ได้พิสูจน์ นางไม่เคยมีสายเลือดนั้นอยู่ในกายเลยแม้แต่น้อย คนที่มีสายเลือดทรราชมาตลอดมีเพียงราชาของอาณาจักรนี้เท่านั้นที่สืบสายเลือดทรราชให้เด็กทั้งสอง ลอร์ดมาร์คัสเองก็รับรู้เรื่องนั้นด้วยเช่นกัน นั่นหมายความว่าสายเลือดของราชาแต่ล่ะรุ่นได้ถูกปะปนกับสายเลือดของทรราชผู้นั้นมาตั้งหลายร้อยปีก่อน
ความผิดบาปทั้งหมดได้ก่อขึ้นในจิตใจ เขาสูญเสียราชินีผู้เป็นที่รักไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ในวันที่นางจากไปเขาไม่คิดจะเข้าไปดูใจเลยด้วยซ้ำยิ่งทำให้ตัวเขาเองรู้สึกเจ็บปวด ราชาไคออสตระหนักได้ว่าเขาไม่ใช่ชายผู้ผดุงความยุติธรรมอย่างที่คิด เป็นเพียงคนไร้หัวใจและน่ารังเกียจเท่านั้น
ความหลังครั้งนั้นทำให้เขากลายเป็นคนเย็นชาเข้าไปทุกที ตั้งใจจะลงโทษตัวเองให้เจ็บปวดด้วยความเย็นชาต่อบุตรชายเพียงคนเดียว ลีโอไม่เข้าใจความคิดนั้นก็ได้แต่โทษตัวเองที่ทำให้พ่อรังเกียจ คำสั่งห้ามละเลยลีโอของฮาวเวอร์ในครั้งนั้นทำให้เขาต้องหันมามองลูกชายผู้พยายามไม่รักคนนี้ ได้เห็นสองตาไร้เดียงสาที่ยังคงรักและเป็นห่วงพ่อไม่ได้เรื่องอย่างเขาโดยไม่รู้เลยว่า ราชาไคออสได้เคยทำอะไรไว้กับแม่ของเขาบ้าง ความรักไร้เงื่อนไขของลูกชายคนนี้ เขาไม่อยากใช้มันมาปลอบประโลมความผิดบาปในใจ
"ราชวงศ์ของเราซับซ้อนเกินกว่าผู้อื่นจะเข้าใจได้ หากคำสั่งของฮาวเวอร์สร้างความเปลี่ยนแปลงให้ความคิดเจ้าแล้วล่ะก็ ข้าก็มิรังเกียจที่จะทำตาม" ลอร์ดมาร์คัสกล่าวกับไคออสก่อนเดินจากไป
'ห้ามละเลยลีโองั้นหรือ ช่างกล้ามาสั่งสอนข้า มิตรภาพของพวกเจ้ามันมากถึงขนาดสั่งให้ราชาของอาณาจักรห้ามละเลยลูกตัวเองเชียวรึ นอกเสียจากเจ้านั่นจะคิดกับลูกข้ามากกว่ามิตรภาพ เจ้าฮาวเวอร์! ถ้าคิดจะครอบครองลูกชายข้าแล้วล่ะก็ จงข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ!'
ระหว่างที่สวดภาวนาต่อพระเจ้า ในหัวเขาก็คิดแผนการเป็นร้อยเป็นพันขัดขวางการพบกันระหว่างเพื่อนทั้งสอง แล้วแผนการที่ใช้ได้ดีที่สุดและใช้มาหลายต่อหลายรุ่นก็คือการเสี้ยมสอนให้คนทั้งคู่เกลียดกัน
ยังไม่ถึงสามวันของการขนย้าย ภายในเย็นวันนั้นก็มีรถม้าพิเศษของทางปราสาทส่งมาเก็บข้าวของให้คนในโรงนอนคนชราออกจากเมืองหลวงเพื่อมุ่งหน้าไปเขตโอ้คทันที ลอร์ดมาร์คัสรู้ทันความคิดของราชาไคออสดีว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่ก็ไม่ได้ห้ามแถมยังเห็นด้วยที่ต้องแยกคนทั้งคู่ออกให้เร็วที่สุด หากลีโอถูกฮาวเวอร์ผู้ฉลาดเป็นกรดชักจูงไปในทางเสียหายตั้งแต่เด็ก ลีโออาจจะเสียผู้เสียคนไปเลยก็ได้
กลางดึกคืนนั้นรถม้าของปราสาทส่งคนทั้งโรงนอนคนชราเข้าเขตโอ้คสำเร็จ เมื่อเตรียมที่ทางในทันทีไม่ทัน ลอร์ดมาร์คัสจึงใช้บ้านของดัคลัสรับรองคนในโรงนอนคนชราไปก่อน
"ว้าว! บ้านของท่านใหญ่โตกว่าโรงนอนตั้งสองเท่า"
"ถ้าเจ้าชอบ จะอยู่นานๆ ก็ได้นะ ยังไงที่แห่งนี้ก็มีไว้รับรองอาคันตุกะอย่างท่านฮาวเวอร์ด้วย"
"ท่านฮาวเวอร์? เขาเป็นใครกันหรือ"
"เจ้าไม่รู้รึ ฮาวเวอร์เป็นอีกชื่อในร่างของอีคอนไงเล่า"
ออสก้าทำหน้างงหนักกว่าเดิม ดัคลัสตั้งท่าจะอธิบายยาวยืดแต่มีนายทหารอีกคนรีบวิ่งเข้ามาขัดเสียก่อน
"ท่านแม่ทัพ กองทัพทหารริลกลิมตั้งหลักอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าฝั่งทิศตะวันออกเฉียงเหนือ พวกมันมาเยอะเป็นแสนนายเลยขอรับ!"
ดัคลัสไม่ได้มีท่าทีตกใจก่อนจะหันไปทางอีคอนที่กำลังช่วยคนอื่นๆ ยกของออกจากรถม้าอยู่
"ท่านฮาวเวอร์ กองกำลังปฏิวัติเพื่อประชาราษฎร์ริลกลิมมารอตั้งค่ายอยู่ที่ประตูทางเข้าฝั่งทิศตะวันออกเฉียงเหนือแล้ว ท่านจะเข้าไปจัดแจงด้วยตนเองหรือให้ข้าไปจัดแจงให้หรือขอรับ"
อีคอนหันมาทำหน้างงก่อนจะสลับจิตกับฮาวเวอร์ให้เขาพูดเรื่องยากๆ ให้ฟัง
"ข้าจะไปด้วยตัวเอง เจ้าเตรียมแผนที่ของเขตนี้แล้วไปหาข้าที่เต็นท์บัญชาการของกองกำลังปฏิวัติ"
"ขอรับ"