ฮาวเวอร์หันหลังกลับเข้าถ้ำอีกครั้ง ครั้งนี้มันโผล่ลูกตาออกมาจากหลุมให้เขาเห็นเต็ม ๆ เมื่อเห็นอย่างนั้นฮาวเวอร์ก็ฟันดาบใส่มันอีกทันที ร่างของมันแยกอีกก่อนจะรวมตัวกลับเข้ามาเหมือนเดิม ก้อนหินที่เคยทับถมมันก่อนหน้านี้ก็ถูกคายออกไปอยู่ใต้พื้นจนยกระดับพื้นสูงขึ้น ยิ่งเปิดโอกาสให้ฮาวเวอร์หนีและโจมตีได้ง่ายกว่าเดิม
ฮาวเวอร์แกว่งดาบโจมตีผนังถ้ำอีกครั้งจนมันหล่นมาทับถมก้อนเมือก ครั้งนี้เขาต้องจับให้ได้ ไอ้สิ่งที่อยู่ข้างในก้อนเมือก จริงๆ แล้วมันเป็นมนุษย์หรือแค่สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายคน
ฮาวเวอร์พุ่งเข้าไปในระยะประชิด ร่ายเวทย์ไฟให้ลุกโชนและโถมเข้าใส่ร่างของมันอีกครั้ง พลังทั้งหมดที่เหลืออยู่เขาทุ่มให้กับการโจมตีครั้งนี้ จากลูกไฟดวงน้อยขยายใหญ่ขึ้นเป็นพันเท่า และเผ่าร่างของมันให้ลุกโชติช่วงราวกับทะเลเพลิง!
ฟู่!
ความร้อนระเหยปิโตรเลียมจนกลายเป็นไอแก๊ส แน่นอนว่ามันอันตรายต่อร่างกายมนุษย์ แต่ในเมื่อฮาวเวอร์เป็นสิ่งที่ฆ่าไม่ตาย เขาก็ไม่จำเป็นต้องกังวลกับมัน
แค่ก แค่ก
เสียงไอสำลักควันดังออกมาจากกองเพลิง ร่างสีดำขยับไปมาราวกับว่าพยายามจะลุกยืนด้วยขาทั้งสองข้าง ฮาวเวอร์มองท่าทีของมันจนมันลุกได้และเดินเข้ามาหาเขาเรื่อยๆ ฮาวเวอร์ยืนมองมันจนเห็นสภาพศพเดินได้แต่ก็ไม่หวั่นกลัว
"หะ เหงา… เหงา..เหลือเกิน"
มันเอื้อมมือสองข้างพยายามคว้าร่างของเขาเอาไว้ ฮาวเวอร์เหนื่อยเกินกว่าจะขัดขืนก็ปล่อยให้มือทั้งสองข้างโอบล้อมร่างของตนเอาไว้
"หายเหงารึยังล่ะ"
คำประชดของฮาวเวอร์ดังออกจากปาก แต่คนที่ฟังกลับรู้สึกอุ่นใจในอก กี่ปีกันนะที่พยายามไขว่คว้าความปรารถนานั้น เมื่อได้มาซึ่งความอบอุ่นที่ต้องการไม่นานมันก็เย็นชืด เขาลืมความทรงจำ ลืมความเจ็บปวด เหลือเพียงความหนาวเหน็บในหัวใจมันเย็นลึกจนเสียดแทงเข้ากลางอก
เมื่อร่างกายหายเหนื่อยจากการต่อสู้ ฮาวเวอร์ลุกออกจากอ้อมกอดและเดินออกไป ร่างเผ่าไหม้เหมือนหยุดนิ่งก่อนจะนอนล้มลงไป
สัญญาณสั่นสะเทือนจากในถ้ำหยุดลง โลอาโนผู้เฝ้าดูสถานการณ์กระตุกใยที่เชื่อมเข้าไปในถ้ำเข้าหาตัว ภายในถ้ำเกิดอะไรขึ้นเขารู้ไม่ละเอียดมากนัก รู้เพียงฮาวเวอร์รอดจากสัตว์ประหลาดตัวนั้น เวลาที่เขาเฝ้าดูคือ 2 วัน เกือบบรรจบวันที่ 3 การต่อสู้ที่ยาวนานนี้ทำเขาลุกไปไหนไม่ได้ ยังดีที่พาคนของตัวเองมาด้วย ผู้ติดตามของฮาวเวอร์เองก็นั่งนิ่งไม่ไปไหนเช่นกัน ทุกคนที่นี่ได้แต่สงสัยความสามารถของฮาวเวอร์ และคอยฟังสถานการณ์ภายในจากแมงมุมสื่อสารอย่างใจจดใจจ่อ แน่นอนว่าเขาส่งแมงมุมไปกว่าร้อยตัวเผื่อถูกลูกหลงจนตาย แต่ตอนนี้แมงมุมที่ส่งไปเหลือเพียงตัวเดียวที่สื่อสารได้ และประจวบเหมาะพอดีกับที่ฮาวเวอร์ยุติการต่อสู้ลง
"ลูกพี่โลอาโน ถ้าคนผู้นั้นฆ่าสัตว์ประหลาดดึกดำบรรพ์ได้ ไม่แน่อาจจะต่อกรกับมารงูได้ก็ได้นะขอรับ"
"ถ้าเขาทำตามที่พูดจริงก็คงดี มนุษย์ขึ้นชื่อเรื่องความปลิ้นปล้อน แม้เขาจะช่วยเหลือเผ่าเรา แต่เราก็ไม่ควรไว้ใจเขาไปเสียหมด"
"พวกเจ้านี่ขี้ระแวงกันเสียจริง ฮาวเวอร์ช่วยพวกเจ้าขนาดนั้นแล้วยังไม่สำนึกอีก" ลิลลี่พูด
"ที่เราบาดเจ็บก็เพราะเจ้าไม่ใช่รึไง"
"ที่เจ้าบาดเจ็บก็เพราะจะทำร้ายคนเผ่าอมนุษย์แมลงสาบนี่นา กรรมใดใครก่อกรรมนั้นคืนสนอง" แอดดี้เถียงตอบ ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันอย่างเอาเรื่องแต่แอดดี้ใจสู้แค่สองนาทีก็หลบตาลงแล้ว
"อ๊ะ ลูกพี่ เขาออกมาแล้ว"
โลอาโนหันไปมองที่ปากถ้ำ ร่างน้อยเดินออกมาพร้อมลากอะไรบางอย่างติดมือมาด้วย ขนาดยาวเรียวสีดำ หรือจะเป็นซากของสัตว์ประหลาดในถ้ำ โลอาโนวิ่งเข้าไปหาฮาวเวอร์อย่างเร่งรีบพร้อมกับสร้างใยเวทย์ครอบตัวเขาเอาไว้
"นี่พวกแกกำลังทำอะไรกัน" ฮาวเวอร์ถามเสียงเรียบอย่างใจเย็น
"ตาข่ายดักจับวิญญาณ ก่อนที่พวกมันจะร่อนเร่หนีไปไกล ก่อนตายดวงวิญญาณจะลอยตามคนฆ่าเพราะความแค้น และดวงวิญญาณผู้แค้นก็จะมีวิญญาณดวงอื่นที่เขาฆ่าตามมาด้วย เจ้าตัวนี้อยู่ที่นี่มาหลายปี ฆ่าคนไปหลายคน บางที่อาจได้วิญญาณมาเยอะก็ได้ แต่ถ้ายมทูตมาพบหรือหายโกรธแค้นผู้ฆ่าดวงวิญญาณก็จะร่องรอยออกไปจนจับไม่ได้"
"เจ้าจะได้รึ ไอ้สัตว์ประหลาดนั่นยังไม่ตายเลย"
"ตายไม่ตายเจ้าก็ดูสิ่งที่ข้าจับได้สิ…"
เมื่อแหงนหน้ามองเหนือหัว สิ่งที่ปรากฏคือละอองแสงหลากสี หลากรูปลักษณ์ลอยเหนือหัว ขนาดของมันใหญ่จนปกคลุมท้องฟ้าตรงหน้าเขา
"แสงพวกนั้นคือ…" ฮาวเวอร์ไม่เคยพบเห็นมาก่อนก็ถามออกไปอย่างเหม่อลอย
'ดวงวิญญาณ สิ่งที่หลุดออกจากร่างหลังความตาย' อีคอนตอบ
"มันเยอะขนาดนี้เชียวหรือ สิ่งมีชีวิตที่หลอกหลอนพวกเรามานาน นานเกินกว่ากาลเวลาจะเริ่มเปลี่ยนผ่าน เจ้านั่นมันไม่ได้มีแค่ความแข็งแกร่ง แต่มีวิญญาณที่ไม่อาจถูกปลดปล่อยอยู่เต็มไปหมด ดูเหมือนเจ้าจะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่เข้าให้แล้ว"
ฮาวเวอร์ไม่ได้ต่อคำบอกเล่านั้น มองวิญญาณนับไม่ถ้วนถูกตาข่ายดักจับจนเต็มฟ้า
"ปรกติคนทั่วไปจะมองไม่เห็นวิญญาณนี่นา ทำไมเจ้าถึงจับมันได้ล่ะ" อีคอนเอ่ยถาม
"เส้นใยข้าทำมาเป็นพิเศษเพื่อดักจับวิญญาณ และนำไปมอบให้มารงู เพราะงั้นตาข่ายดักจับจึงทำให้วิญญาณแสดงตัวออกมา"
"เจ้ายังต้องเอาดวงวิญญาณเหล่านี้ไปให้มารงูอีกเหรอ? "
"ไม่ทั้งหมดหรอกขอรับ ข้าจะเอาไปเป็นเหยื่อล่อเพื่อพาท่านเข้าพบมารงูให้ได้ตามที่ท่านต้องการ" โลอาโนดักวิญญาณเพียงหนึ่งร้อยดวงเข้าไปวงแหวนเวทย์ ก่อนจะปล่อยดวงวิญญาณที่เหลือลอยขึ้นฟ้า ไม่นานดวงวิญญาณที่เคยส่องแสงทั้งหมดก็หายไป
บนท้องฟ้าระรานไปด้วยวิญญาณนับไม่ถ้วน ผู้สังเกตการณ์ของยมโลกมองเหล่าวิญญาณสูญหายลอยล่องไปในอากาศ ยมทูตผู้ดักจับวิญญาณของโลกใบนี้ก็ลอยเข้าหากลุ่มวิญญาณแล้วสร้างฟองอากาศขนาดยักษ์ดูดวิญญาณเหล่านั้นเข้าไป ยมทูตสร้างมิติแยกขึ้นมาแล้วดันเอาก้อนวิญญาณนับล้านเข้าไปจนหมด ก่อนจะทะลุมิตินั้นเข้าไปด้วย
โครม!
เพราะขนาดของวิญญาณสูญหายใหญ่เกินไป ตอนถูกส่งเข้าห้องพิพากษาของยมโลก ฟองอากาศบรรจุวิญญาณจึงแตกออกแล้วกระจัดกระจายไปทั่วห้องพิพากษา วิญญาณเหล่านี้สูญเสียความทรงจำไปจนหมดเพราะถูกจองจำเป็นเวลานาน บ้างก็เดินเอ้อระเหยในวิหาร บ้างก็กระโดดแกล้งเพื่อนวิญญาณด้วยกัน แม้ร่างเดิมจะเคยเป็นมนุษย์ แต่ร่างวิญญาณเป็นเพียงก้อนขนมีแขนขาเท่านั้น
"เจ้าพวกนี้เป็นวิญญาณสูญหายที่ติดอยู่ในกลไกหมุนเวียนพลังของโลกเวทมนตร์มักใช้กันเลียนแบบการหมุนเวียนวิญญาณของพระเจ้า"
"แล้ววิญญาณหลงทางล่ะ? " ยมโลกกล่าว
"ดูเหมือนนั่นจะไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะฆ่าได้นะครับ ผมเลยเอาแค่จิตที่แยกออกจากร่างชั่วคราวมาแสดงตัวก่อน ไม่นานจิตนั้นก็จะถูกส่งกลับ"
"งั้นช่วยพามาให้เห็นหน่อย"
จิตแยกของร่างต้นปรากฏให้เห็น จิตนี้อยู่ในร่างชายหนุ่มหน้ามนนัยน์ตาสีคราม บนศีรษะมีวงแหวนสีท้องเรืองรองเป็นประกาย เส้นผมสีทองยาวจรดพื้น มิได้สวมใส่เสื้อผ้า เพียงแค่นำเส้นผมมาปกคลุมเรือนร่างเอาไว้
"ท่านเทพธรณี เหตุใดท่านถึงได้หายไปอาศัยในโลกแห่งนั่นเล่า? "
คนถูกพูดถึงตัวสั่นก่อนจะโผล่เข้ากอดยมทูตข้างกาย "ข้าเหงาจังเลย ฮือออ ข้าไปสำรวจโลกที่เพิ่งถูกรีเซตเลยเผลอหลับเพียงชั่วขณะ พอตื่นขึ้นมาก็มีเมือกสีดำมาปกคลุมทั่วทั้งร่าง มันดูดกลืนพลังของข้าไปจนหมด ร่างกายข้าก็เลยขยับไปไหนไม่ได้เป็นเวลานาน ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้กลับมาบนสวรรค์"
"ราว 100 วันบนสวรรค์ขอรับ"
"นานขนาดนั้นเชียวหรือ แล้วโลกนั้นเกิดวิบัติอะไรใหญ่หลวงรึเปล่า"
"ระหว่างที่ท่านหลับไป เจ้าเมือกนั่นมันไล่เขมือบผู้คนตามจำนวนวิญญาณที่สูญหายด้านหลัง และพลังของท่านกระจายไปทั่วโลกทำให้เกิดมนุษย์หลากหลายสายพันธุ์ มนุษย์เป็นสัตว์ที่ถือตนอยู่แล้ว หากมีสิ่งใดต่างจากตนก็จะกีดกันและผลักดันให้กลายเป็นศัตรู ตอนนี้โลกจึงมีแต่การแก่งแย่งฆ่าฟันระหว่างมนุษย์ต่างสายพันธุ์ จนดวงวิญญาณที่สมควรเกิดไม่ได้เกิด วิญญาณที่สมควรตายไม่ได้ตาย ถึงแม้จะเพิ่มนโยบายบุรุษท้องได้ก็ยังถูกผลักให้กลายเป็นความชั่วร้ายของปีศาจ โลกเกิดความโกลาหลมากมายเพียงเพราะท่านหลับไปบนโลก"
เทพธรณีได้ยินอย่างนั้นก็มีสีหน้าเศร้าสลด ไม่คิดว่าความสะเพร่าของตัวเองจะสร้างความเดือดร้อนมากมายขนาดนี้
"แต่ถึงอย่างนั้นข้ารู้สึกแปลกใจมากกว่าที่ท่านหลับนานไปขนาดนี้ บางทีเรื่องนี้อาจมีเงื่อนงำ ข้าขอตรวจสอบความทรงจำของท่านได้หรือเปล่า" เทพธรณีพยักหน้าอย่างยินยอม เขาไม่รู้จะหาสิ่งใดมาทดแทนความผิดบาปของตนได้จึงยอมถูกรื้อความทรงจำออกมาดู
แม้เทพจะมีพลังยิ่งใหญ่เหนือมนุษย์ แต่ไม่มีความสามารถเก็บความทรงจำได้นานเท่ายมโลก ความทรงจำของเทพธรณีถูกฉายออกเป็นภาพเหนือศีรษะของเขา ในช่วงแรกจะเป็นฉากการต่อสู้กับฮาวเวอร์อย่างดุเดือด จนไปถึงช่วงที่ยังอยู่ในร่างเมือก ความทรงจำตรงนี้ถูกปกปิดจนมืดดำดูไม่ถนัดว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็พอได้ยินเสียงบ้างประปรายจากการต่อสู้ฆ่าฟันของมนุษย์บนโลก ฟังไปได้หลายล้านเสียงจนถึงปีที่ห้าร้อยล้านก่อนมนุษย์เกิด ในช่วงนั้นจะเป็นเสียงสัตว์เสียส่วนใหญ่ก่อน แต่แล้วก็ได้ยินเสียงประหลาดดังขึ้นในช่วงที่ไม่ควรมีเสียงนี้อยู่
"โอ้ที่รัก ข้าต้องกลับไปขึ้นเป็นราชาแทนราชาองค์เก่า เขาได้ไปจุติใหม่ในความมืด ข้าคงไม่ได้กลับมาหาเจ้าอีก… ข้าเสียดายเหลือเกินที่ไม่อาจดึงเจ้าลงนรกไปด้วยได้ และเพราะอย่างนั้น… ข้าจะจองจำเจ้าในโลกนี้ รอวันที่ข้าหาคนมาแทนที่บัลลังก์ราชาได้แล้ว ข้าจะได้กลับมาครองรักกับเจ้าต่อ"
"นั่นมัน…" เทพธรณีตัวสั่นทั้งหน้างง "เขาเป็นใครกัน ทำไมถึงทำอย่างนั้น"
"ถ้าให้เดา เขาคงเป็นราชาผู้ปกครองนรกอยู่ในตอนนี้ ช่างเป็นคนชั่วช้าเสียจริง ข้าได้ยินมาว่าเขาเจ้าชู้หลายใจ มีคนรักมากมายในมิติอื่น เจ้านั่นคงทำกับเทพองค์อื่นไม่ต่างจากท่านถึงได้เกิดผู้โชคร้ายวิญญาณหลงทางในโลกมนุษย์มากขึ้น ท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะแจ้งความชั่วโฉดของเขาไปยังคลังกลางของยมโลก ให้มีการอนุมัติลงโทษราชาแห่งนรกผู้นั้น"
"ข้าขอบใจเจ้ามาก แต่คงไม่จำเป็นหรอก ยังมีอะไรต้องลงโทษเขาได้อีกนอกจากการพาไปยังนรก และเขาก็อยู่ในนรกแล้วด้วย"
"ที่ท่านกล่าวมาก็ไม่ผิด แต่หากข้าแจ้งไปยังคลังกลางแล้ว ยมโลกทั้งหมดจะนำความชั่วของเขามารวมกันแล้วนำส่งไปให้พระเจ้าพิจารณา หากความชั่วของเขามีมากพอ เขาจะถูกส่งไปจุติในความมืดให้หลอมรวมกับที่แห่งนั้นแล้วไม่ได้กลับมาอีกเลย"
"ข้าเกรงว่าเราอาจจะยังฟังความไม่มากพอ ลองย้อนความทรงจำจนถึงต้นตอของเรื่องได้หรือเปล่า"
ความทรงจำถูกย้อนลึกลงไป เสียงลมหายใจเหนื่อยหอบดังเป็นเวลานานหลายเดือนหลายปีจนยมโลกถึงกับถอนหายใจในความอยากกระหายของราชานรกผู้นี้ เทพธรณีจากหน้าแดงด้วยความกระดากอายจนกลายเป็นความโมโหเมื่อเสียงนั้นไม่หยุดจนเวลาล่วงเลยไปหลายล้านปี
"ข้าชักไม่อยากรู้แล้วว่าจุดเริ่มต้นมันเป็นมายังไง" เทพธรณีกล่าว
"อีกนิดเดียวก็จะถึงจุดเริ่มต้นแล้วขอรับ ได้โปรดทนอีกหน่อย"
ทนฟังได้ไม่นานเสียงเหล่านั้นก็หายไปกลายเป็นภาพจากสายตาของเทพธรณี บนโลก ณ เวลานั้นเป็นเพียงโลกว่างเปล่าที่มีแต่พื้นทราย เทพธรณีสร้างสสารหลายตัวแล้วกระจายออกไปบนโลก ให้บรรดาสสารเหล่านั้นเกาะตัวเป็นธาตุต่างๆ แล้วจึงก่อกำเนิดเป็นธรรมชาติรูปแบบต่างๆ เทพธรณีเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นด้วยสายตาตัวเองก่อนจะมีอะไรบางอย่างผุดขึ้นมาจากทรายที่เขาเหยียบ มันเป็นงูตัวสีดำกำลังจ้องมองมาทางเขาตาไม่กะพริบ เทพธรณีแปลกใจที่โลกนี้วิวัฒนาการจนถึงช่วงที่สร้างสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์ได้เพียงเวลาไม่กี่สิบปีเองหรือ เทพธรณีเดินเข้าไปอุ้มงูตัวนั้นขึ้นมาก่อนจะเอาเข้ามาดูใกล้ๆ งูตัวนั้นเลื้อยจากมือสู่แขนแล้วอ้อมหลังไปที่คอ จากสัมผัสลื่นเรียบของงูกลายเป็นสัมผัสหยาบกร้านจนต้องหันไปมอง ปรากฏเป็นชายร่างหนายืนกำลำคอของเขาแล้วกัดลงจนจมเขี้ยว สองตาของเทพพร่ามัวและมองไม่เห็นสิ่งใดจนเกิดเป็นเรื่องราวน่าอับอายหลายล้านปีเมื่อครู่
"แสดงว่าท่านไม่ได้เผลอหลับไปอย่างที่กล่าวมาก่อนหน้านี้"
"ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้าเพิ่งรู้ตัวหลังจากที่ได้ยินเสียงของมนุษย์แล้ว แต่ถึงจะรู้ตัวร่างของข้าก็ไม่อาจขยับได้อย่างเป็นอิสระ"
"เป็นเช่นนี้นี่เอง ร่างของท่านยังคงอยู่บนโลก หากว่าพลังท่านฟื้นขึ้นมาแล้วล่ะก็ ข้าจะให้ยมทูตพาท่านไปส่งบนสวรรค์เอง"
"ไม่ต้องลำบากหรอก ข้ากลับเองได้ แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าพลังจะเพิ่มมากน้อยแค่ไหน"
วิญญาณของเทพธรณีหายวับไป เหลือเพียงเหล่าวิญญาณสูญหายที่รอการพิพากษา
"เอาล่ะเจ้าวิญญาณสูญหาย เดินหน้าเข้ามารับการพิพากษาเพื่อพาไปเกิดใหม่เร็วๆ "
วิญญาณสูญหายไร้สติยังคงกลิ้งวนเล่นกันไปมาอย่างกับเด็ก ยมทูตต้องจับมาพิพากษาทีล่ะคนจนครบ เล่นเอาหมดแรงเพราะวิญญาณบางดวงก็วิ่งหนีการจับตัวของยมทูต
เทพธรณีรู้สึกตัวเมื่อตื่นขึ้นมาบนโลก ภาพเบื้องหน้าคือผนังถ้ำสูงกับแสงจากก้อนหินเรืองแสงบนเพดาน ท่านเทพลุกขึ้นนั่งพลางมองไปรอบด้าน เห็นคนหลายคนกำลังนั่งมองหน้าเขาอยู่ แต่บางคนด้านหลังก็กินดื่มกันอย่างสนุกสนานราวกับกำลังมีงานเลี้ยง ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เขาไม่อาจย้อนความทรงจำอย่างที่ยมโลกทำได้ จึงทำได้เพียงมึนงงกับสถานการณ์ในตอนนี้
เมื่อย้อนกลับไปตอนที่อีคอนมองเห็นละอองแสงวิญญาณลับหายไป และยมทูตพาเหล่าวิญญาณสูญหายกลับเข้าไปอีกมิติ สถานการณ์เดิมที่ฮาวเวอร์เพิ่งต่อสู้เสร็จแล้วกำลังพาวิญญาณหนึ่งร้อยดวงกับร่างสัตว์ประหลาดกลับเข้าหมู่บ้านเผ่าอมนุษย์แมลงสาบ อยู่ๆ ก็มีมิติประหลาดโผล่ขึ้นตรงหน้า และมีชายร่างสูงหนากว่าสองเมตรเดินออกมาด้วยชุดเกราะกันกระสุนทันสมัยสีดำเปื้อนเลือด เขาหันมามองทางอีคอนอย่างช้าๆ ก่อนจะถลึงตามองอย่างตกใจกับร่างสีดำเป็นถ่านนอนคดด้วยลมหายใจแผ่วเบา สองมือกระชับดาบยาวก่อนจะฟาดลงตรงคนถือร่างนั้น
เพล้ง!
เสียงดาบกระทบกัน ฮาวเวอร์เปลี่ยนจิตกะทันหันเข้าป้องกันดาบของศัตรู ชายผู้นั้นเตะเขาออกจากวิถีดาบจนกลิ้งไปกับพื้น แต่ได้ไม่นานฮาวเวอร์ตั้งหลักได้ก็แหว่งดาบเข้าใส่ มันปัดดาบเขาได้เพียงพริบตาก่อนจะหันมาฟันกันแบบตาต่อตากันอีกที
"พอแค่นี้ก่อนไหม? ถ้าเราสู้กันจริงโลกนี้คงได้เละแน่"
"คิดว่ากูต้องสนโลกใบนี้รึไง มึงทำเมียกูมึงต้องตาย!"
"ฮ่ะฮ่ะ ไปนับเขาว่าเป็นเมีย เขาไปรู้เรื่องด้วยรึไง ไอ้ราชาบ้ากาม"
"..." ชายแปลกหน้าหยุดมือทันทีก่อนจะนิ่งพินิจพิจารณาคนตรงหน้าแล้วหัวเราออกมาดังๆ "ฮ่าฮ่าฮ่า มึงนี่เอง ไอ้เครื่องมือยมโลก เพราะมีวิญญาณอีกดวงอยู่ด้วยก็เลยไม่ค่อยได้กลิ่นความชั่วของมึงสักเท่าไหร่"
"ปากดีไปเถอะ ตอนนี้ความชั่วของมึงรู้ถึงหูยมโลกแล้ว มันคงไม่ปล่อยมึงไปแน่"
"คิดว่ากูกลัวเหรอวะ ยังไงมันก็ทำอะไรกูไม่ได้อยู่ดี ไหนๆ ก็ได้เจอมึงแล้ว ไปหาที่สกปรกนั่งดื่มเหล้ากันดีกว่า"
พูดจบก็เดินไปอุ้มร่างสีดำไว้ในอกแทนคนก่อน มองใบหน้าไหม้เละหายใจเบาๆ อย่างอดสู เรื่องนี้คงโทษใครไม่ได้นอกจากเขาเอง เพราะคนที่ทำให้เทพองค์นี้พบกับชะตากรรมน่าสงสารเช่นนี้ก็คือเขาเอง
เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้านใต้ดิน ราชานรกก็ยิ่งหัวเราะชอบใจ ที่แห่งนี้มีแต่แมลงสาบแมงมุมเต็มไปหมด เป็นที่ที่ดูสกปรกสมคำปากเขาจริงๆ
"เอาล่ะ! มาจัดงานเลี้ยงกัน ฉลองวันที่ข้าได้พบสหายเก่า คาเอลบูมบูม!!" ฮาวเวอร์รีบสะกิดราชานรก
"เฮ้ยๆ นั่นมันชื่อเก่าเว้ย อยู่นี่กูชื่อฮาวเวอร์"
ราชานรกไม่สนใจเปิดมิติใหม่ขึ้นมาก่อนจะดึงสัตว์ประหลาดจากโลกอื่นเข้ามาแล้วฆ่าทิ้งในดาบเดียว เขาจับมันย่างไฟจนสุกก่อนจะปล่อยให้คนอื่นเอาไปกิน รวมถึงเปิดอีกมิติขึ้นมาอีกแล้วดึงไหเหล้าขนาดใหญ่หลายใบเข้ามาในถ้ำ เจาะรูให้มันรั่วก่อนกระดกดื่มกิน ทั้งสองคนสังสรรค์กันอย่างสนุก ยกเว้นอมนุษย์ทั้งสองเผ่าพันธุ์ที่ตักอาหารกันอย่างเป็นระเบียบแล้วหาแก้วชามมารองน้ำแบ่งกันดื่ม ดูไร้สีสันของการเป็นงานฉลอง
"ไอ้พวกนี้เคยจัดงานฉลองรึเปล่า"
"ตั้งแต่กูเกิดมาก็ไม่เคยเห็นนะ"
ราชานรกขมวดคิ้วมองฮาวเวอร์อย่างงงๆ "โลกนี้มันดึกดำบรรพ์ขนาดไหนวะเนี่ย"
เขาก็เคยพูดคำนี้ไว้แล้วเหมือนกัน ในเมื่อคนในที่นี้ไม่รู้จักงานฉลอง ราชานรกจึงต้องทำให้ดู เขาเปิดมิติอีกหนึ่งช่องออกมาก่อนจะลากเอารถติดลำโพงสเตอริโอสามคันมาเรียงต่อกัน เปิดเพลงดังกระหึ่มจนผนังถ้ำสะเทือน ขาของผู้คนในพื้นที่เริ่มกระดิกไปมาอย่างห้ามไม่อยู่ ศีรษะบางคนก็โยกตามจังหวะเพลงไปมา ฤทธิ์ของเหล้าเริ่มส่งผลให้อมนุษย์ทั้งหลายเริ่มออกลีลาเต้น
"อย่างนั้นแหละพวก!!"
ราชาปีศาจตะโกนพร้อมเสียงดนตรีดังครึกครื้น ฮาวเวอร์ไม่ได้ห้ามก็ปล่อยให้บรรยากาศมันเป็นไปตามอารมณ์ ไม่ใช่ว่าเรื่องอย่างนี้จะเกิดขึ้นได้ที่นรก คนที่นั่นจิตใจห่อเหี่ยวจนไม่อาจหาความสุขให้ตัวเองได้ มีแต่บนโลกมนุษย์นี่แหละที่พอจะได้เล่น ได้เต้นเต็มที่อย่างนี้
"แล้วมึงมาที่นี่ได้ยังไง ไม่ใช่ว่ากำลังปกครองนรกอยู่รึ"
"ก็แค่ช่วงพักร้อนเดี๋ยวกูก็กลับ"
ราชานรกปล่อยให้เพลงบรรเลงต่อไป ส่วนตัวเองก็เดินไปนั่งมองร่างของเทพธรณีที่เริ่มฟื้นฟูร่างกายตัวเอง นับจากวันแรกที่พบกันจนถึงวันนี้ ไม่มีวันไหนที่เขาจะลืมใบหน้างดงามของเทพองค์นี้ได้เลย ตั้งแต่เขาเข้ามิติผิดจนไปพบกับเทพธรณีกำลังสร้างโลก ก็เฝ้าดูเขาทุกวันจนตัดสินใจได้แล้วว่าจะเก็บเอาไว้เป็นของตน และเพราะเอากลับลงนรกไม่ได้ จึงจองจำเอาไว้ในเมือกใสให้คอยทะนุถนอมร่างนั้นเอาไว้ไม่ให้ใครทำร้าย นานวันก็กลายเป็นว่าเจ้าเมือกนั่นโลภมากอยากได้พลังจนไล่เขมือบคนไปทั่วทำให้มีวิญญาณสูญหาย เรื่องนั้นเขาก็รู้แต่ไม่อยากให้ความผิดนั้นตกมาถึงตัวเลยปกปิดเอาไว้ ปล่อยให้ร่างนี้ถูกจองจำต่อไป และคิดว่าสักวันคงได้กลับไปหา แต่ตอนนี้มันคงสายไปแล้ว
"นี่นะหรือ เทพธรณีที่มึงเคยเล่าให้กูฟัง นึกไม่ถึงว่าจะเป็นตัวเขมือบอยู่ในถ้ำ" ฮาวเวอร์พูดพร้อมดูปฏิกิริยาของราชานรก "รู้ไหมว่าตอนที่กูสู้กับมัน มันเอาแต่เพ้อว่า เหงา เหงาเหลือเกิน บางทีอาจจะมีเศษเสี้ยวหนึ่งที่เขาจำมึงได้ก็ได้"
"ไม่มีทางหรอก พิษกูทำให้เขาหลับนานพอจนไม่รู้ความ แถมเมือกนั่นก็ดูดพลังเขาจนอ่อนแรงไม่อาจต้านได้ กูคงไม่ได้รักอย่างใจหวังอีกแล้ว"
"เหอะ! ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้มึงพ่นพิษใส่เขาแล้วกักขังเอาไว้เป็นล้านปีกันวะ เขาจะเกลียดมึงก็ไม่แปลก ทำใจเถอะ"
ฮาวเวอร์เดินไปตบไหล่เบาๆ พลางมองร่างของเทพธรณีที่ฟื้นฟูเต็มที่ ไม่นานนักสองตานั้นก็เปิดออกพลางมองเขาทั้งคู่
"ที่นี่ที่ไหนกันหรือ? "
"ที่นี่เป็นหมู่บ้านใต้ดินเผ่าอมนุษย์แมลงสาบ ยินดีต้อนรับขอรับ ท่านเทพธรณี"
คนได้ยินถึงกับตกใจ แต่พอมองไปที่ฮาวเวอร์ก็เข้าใจในทันทีก่อนจะโผล่เข้ากอดเขาด้วยความดีใจ
"เจ้านั่นเองที่ปลดปล่อยข้า ข้าขอบใจเจ้ามากจริงๆ หากเจ้ามีอะไรให้ข้าช่วย บอกข้ามาได้เลย ข้าจะพยายามทำให้"
"โอ้ อย่างนั้นหรือขอรับ"
ฮาวเวอร์เผลอตัวโอบกอดร่างเทพธรณีเอาไว้ กลิ่นกายของเขาหอมราวกับมีดอกไม้อยู่ในตัว ใบหน้าสดชื่นระรื่นใจกลับต้องเคร่งขรึมทันทีเมื่อเห็นออร่าความเคียดแค้นของราชานรกส่งมา ฮาวเวอร์ผละจากเทพธรณีก่อนจะนั่งลงทำหน้าเครียด
"ท่านเทพ นับจากนี้ไปท่านจะกลับดินแดนสวรรค์ในอีกกี่วันขอรับ"
"เรื่องนั้น… ข้าไม่ค่อยแน่ใจ พลังของข้าหายไปเพราะถูกเมือกดูดไป แถมลูกแก้วกักเก็บพลังของข้าก็ดันหายไปอีก"
"ลูกแก้ว? "
"ใช่ ตอนนี้ข้ามีติดตัวอยู่แค่ลูกเดียว ตรงปลายนิ้วทั้งสิบของข้าจะมีลูกแก้วฝังอยู่ ลูกแก้วพวกนี้เป็นแหล่งรวมพลังของข้า ถ้าหากหามาคืนไม่ครบ ข้าจะกลับไปเป็นเทพอย่างสมบูรณ์ไม่ได้แล้ว"
"สมบูรณ์? "
"ใช่ ข้าเป็นเทพธรณี ผู้บุกเบิกดิน หากว่าข้ามีพลังสร้างดินไม่มากพอ โลกใบนั้นก็จะไม่สมบูรณ์ และอาจแตกสลายได้ง่าย ไม่รู้ว่าปีศาจตนนั้นแค้นอะไรข้าหรือเปล่า ถึงได้จองจำข้าไว้นานหลายปี จนเทพธรณีคนอื่นต้องคอยรับงานของข้าไป พลังของพวกเขาก็ลดน้อยจนแทบไม่เหลือ หากว่าข้ากลับไปได้แต่เก็บลูกแก้วไม่พอ ก็เหมือนกลับไปอย่างเปล่าประโยชน์"
"น่าเศร้าเลยนะครับที่ท่านต้องอยู่ที่นี่ต่อ" ฮาวเวอร์หันไปยักคิ้วให้ราชานรก
"ข้าอยู่ได้ไม่นานนักหรอก ยมโลกได้กล่าวกับข้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าก็ต้องกลับสวรรค์ภายในหนึ่งร้อยปีของโลกมนุษย์ เพราะหลังจากนั้นโลกใบนี้อาจจะแตกสลายเพราะมีมนุษย์อมตะมากเกินไป
"แค่หนึ่งร้อยปีเองงั้นเหรอ? " ราชานรกพูดขึ้น
"ท่านคือใครหรือ? ข้ารู้สึกคุ้นเสียงท่านจังเลย"
ราชานรกมองไปที่เทพธรณี ใบหน้าไร้เดียงสามองเขาเหมือนคราวนั้น ตอนที่เขาฝังเขี้ยวลงบนคอของอีกคน เขาไม่รู้เลยว่าอันตรายคืออะไรจนน่าสงสาร
"ข้าคือคนที่จองจำเจ้าไง"


ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงร้อง คนโดยรอบสนุกสนานอย่างที่นานๆ ทีจะเป็น เว้นอีกฟากของหมู่บ้านใต้ดิน เมื่อเทพธรณีรู้ว่าคนตรงหน้านี้เป็นราชานรกที่เคยกักขังตัวเองกว่าล้านปีไว้ปรนเปรอก็ตื่นกลัวจนวิ่งไปหลบอยู่หลังฮาวเวอร์ เขาในตอนนี้มีพลังไม่มากเท่าแต่ก่อนคงต่อกรกับคนตรงหน้าไม่ไหว จึงได้สร้างบาเรียคุ้มกันตัวเองและฮาวเวอร์เอาไว้ไม่ให้เขาเข้าใกล้
"เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ถึงข้าจะเพิ่งฟื้นฟูพลัง แต่ข้าก็สามารถต่อกรกับเจ้าได้นะ" พูดไปก็ตัวสั่นไป การโกหกครั้งนี้ทำเขาเลิ่กลั่กจนเก็บอาการไม่อยู่
ราชานรกเดินเข้าไปหาก่อนจะจิ้มบาเรียที่เขาสร้างแตกเป็นลูกโป่ง นั่นเป็นการย้ำเตือนว่าท่านเทพไม่มีทางทำอะไรเขาได้ในตอนนี้
"คราวนี้ข้าไม่ได้จะมาทำร้ายเจ้า"
"จะให้ข้าเชื่อใจเจ้าได้ยังไง ในเมื่อหลายล้านปีที่ผ่านมา เจ้าไม่เคยคิดแม้แต่จะปลดปล่อยข้าเลยสักครั้ง หากท่านผู้นี้ไม่บังเอิญผ่านมาพบ ข้าก็คงติดอยู่ที่นั่นนานต่อไปอีกหลายล้านปี!"
"ใช่! ข้าไม่คิดจะปลดปล่อยเจ้า ข้ายังไม่อาจทำใจได้ที่ต้องปล่อยเจ้าไป" ราชานรกเดินเข้าใกล้เขาอีกก้าว และเทพธรณีก็ถอยอีกหนึ่งก้าว "ในเมื่อข้าสูงส่งเท่าท่านไม่ได้ ข้าก็จะดึงท่านลงมาเสมอด้วย!"
แผ่นหลังของเทพติดผนังถ้ำพอดีกับที่ราชานรกกักขังเขาไว้ในวงแขน แววตาไหวสั่นอย่างหวาดกลัวมองคนตรงหน้าได้ไม่นานก็หลุบตาลงต่ำ
"เพราะเจ้าเลือกเส้นทางเช่นนั้นเองไม่ใช่รึ เจ้าไม่เหมือนปีศาจหรือวิญญาณจากนรกที่จะเลือกเส้นทางไม่ได้ เทพอย่างเจ้าเลือกที่จะทำความชั่วเพื่อบูชาความมืดที่ตนนับถือ ข้าเองก็มีเส้นทางของข้าเช่นกัน เจ้าอย่าฝืนให้ชะตาของเรามาบรรจบกันเลย"
ราชานรกปลดวงแขนออกก่อนจะเดินหันหลังไป "ข้าไปล่ะ ขอโทษด้วยที่ดื้อด้านฝืนชะตาตัวเอง"
เขาสร้างมิติขึ้นมาก่อนจะเดินทะลุเข้าไป ฮาวเวอร์มองแผ่นหลังนั้นจากไปก่อนจะหันมามองเทพธรณีซึ่งหมดแรงจะยืนไหวไถลตัวนั่งกับพื้น
"ท่านไหวรึเปล่า? "
ท่านเทพส่ายหน้า "ไม่ไหว เขาน่ากลัวเกินไป ขนาดแค่สบตา ข้ายังทำไม่ได้"
ฮาวเวอร์พยุงเขาลุกขึ้นก่อนพาไปนั่งที่พัก เมื่อมองพินิจเรือนร่างของเทพผู้นี้แล้วดูอรชรบอบบาง ดวงตาสีครามหม่นแสง เส้นผมและผิวพรรณผ่องประกายอย่างกับดวงจันทร์ และนิสัยขี้กลัวจนตัวสั่นทำให้เขาดูน่าทะนุถนอมขึ้นอีกหลายเท่า ฮาวเวอร์เริ่มเข้าใจในทันทีว่าทำไมราชานรกถึงหลงใหลเทพผู้นี้ ก็เพราะ...
'น่ารักจังเลย~ ถึงจะเทียบกับลูคัสไม่ได้ แต่รองลงมาก็ต้องเป็นเจ้าแล้วล่ะ ความน่ารักนี้ช่างเป็นบาปของเจ้าเสียจริง'
อีคอนเข้าควบคุมร่างแทนเมื่อเห็นว่าฮาวเวอร์เอาแต่เพ้อถึงความน่ารักของคนตรงหน้า แม้ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุของเรื่อง แต่คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ
"ท่านเป็นเทพมีนามเฉพาะหรือไม่ขอรับ"
"นามเฉพาะของข้ามีชื่อว่า เอวา และเจ้าล่ะ เพราะมัวแต่หวาดกลัวชายผู้นั้นข้าเลยไม่ได้ถามเจ้าเลย"
"ตัวข้ามีสองจิต จิตนี้มีนามว่าอีคอน ส่วนจิตที่ช่วยท่านออกมามีนามว่า ฮาวเวอร์ แต่ตอนนี้เขาพักผ่อนอยู่"
'เจ้าช่างน่ารักอย่างกับดอกลิลลี่ ออฟ เดอะ วัลเลย์ ผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องและหอมอย่างกับดอกไม้…'
"เป็นเช่นนี้เองหรือ มิน่าเล่า ข้าถึงเห็นความแปรปรวนในร่างเจ้า" เอวามองเข้าไปในจิตของเขาพลางขมวดคิ้วงุนงง "เป็นไปได้หรือที่เจ้าจะเกิดมามีสองจิต"
"ท่านหมายความว่าอย่างไรขอรับ" อีคอนนึกพลางคิด 'หรือตลอดมาเราจิตไม่ปรกติ'
"ข้าไม่รู้ความสามารถของยมโลกมากนักหรอกนะ ข้ารู้เพียงแค่ว่า การส่งวิญญาณมาเกิด จะเกิดได้เพียงหนึ่งจิตต่อหนึ่งร่าง แต่เจ้าถูกส่งมาเกิดสองจิตใจในหนึ่งร่างนั้น นับว่าประหลาด"
"ท่านเห็นว่าข้ามีสองจิตจริงหรือขอรับ? "
"ใช่แล้ว แต่ที่ข้าไม่เข้าใจเลยก็คงเป็น… อีกร่างหนึ่งของจิตเจ้าไปอยู่ที่ไหน?"
จิตทั้งคู่ต่างเงียบงัน พวกเขาคิดว่าตัวเองเกิดมามีร่างที่ต้องใช้ร่วมกันมาตลอด พอคิดเรื่องนี้ฮาวเวอร์เองก็คิดว่ามันแปลก หากว่าเขาได้เกิดใหม่แต่จิตมาจุติช้ากว่าร่างไปหลายปี บางทีร่างนั้นอาจจะตายไปแล้วก็ได้
'ถ้าพวกเราต้องติดอยู่ร่างนี้ไปตลอด แสดงว่าการจะมีความรักหรือแสดงความรักต่อใครสักคน อีกฝ่ายก็ต้องอยู่ในเหตุการณ์ด้วย… ข้าชักอยากตายอีกรอบแล้ว' ฮาวเวอร์
'ข้าไม่ขัดหรอกนะ ยังไงซะชาติก่อนข้าก็ไม่ได้รักใครและบำเพ็ญเพียรสร้างคุณประโยชน์ให้โลกใบนั้น'
ฮาวเวอร์รำลึกความหลังในชาติก่อน เขาใช้ชีวิตอยู่กับดีแลน ทำงานเพื่อดีแลนจนไม่มีความคิดจะสร้างครอบครัวเป็นของตัวเอง จนดีแลนแต่งงานมีลูกมีหลาน เขาก็ยังคงอยู่ตรงนั้นคอยดูแลไม่ห่าง ชะตาชีวิตของคนไม่ถูกเลือกก็คงต้องโดดเดี่ยวเมื่อไม่เป็นฝ่ายเลือกเสียเอง
'หึ พูดไปเถอะ ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะตบะแตกกับลีโอตอนไหน'
ฮาวเวอร์ปิดกั้นจิตด้วยความอิจฉา ชาติที่แล้วเขาไม่มีหวังเรื่องความรัก ชาตินี้ก็เช่นกัน แถมยังเห็นวิญญาณแยกของตัวเองมีความรักกับคนที่เขาอยากรักด้วยอีก
อีคอนเลิกสนใจฮาวเวอร์ก็หันไปพูดกับท่านเทพต่อ "ข้าคิดว่าท่านยมโลกคงคิดวิถีทางอย่างรอบคอบสุดแล้ว ยังไงเสีย ชีวิตทั้งชีวิตของข้าก็มีไว้เพื่อช่วยเหลือผู้คนเท่านั้น"
"ช่างเป็นอุดมการณ์ที่วิเศษยิ่งนัก ระหว่างที่ข้าต้องตามหาลูกแก้วกักเก็บพลังของข้า ข้าขอติดตามเจ้าเดินทางไปก่อนได้หรือไม่"
"ข้าไม่ขัดข้องหรอกขอรับ"
วันถัดมาในเวลาสายๆ คนในหมู่บ้านและคนจากเผ่ามางามูยังคงนอนระเกะระกะตามทางเดิน ข้าวของเดิมที่ถูกเอามาจากต่างมิติก็หายกลับเข้ามิติเดิมยกเว้นอาหารและสัตว์ที่ถูกฆ่า ฮาวเวอร์ตื่นมาในเวลานี้และเฝ้าสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวนอกถ้ำ ช่องทางเข้าออกเดิมเขาฝังปิดไปแล้วเพื่อไม่ให้ใครมาหาที่นี่เจอ อณูเวทย์ของฮาวเวอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวบางอย่างได้ก่อนที่สิ่งนั้นจะโผล่ตัวมาให้เห็น
"ท่านฮาวเวอร์ ข้าพร้อมแล้ว"
แม้ไม่ได้กล่าวนัดกันก่อน แต่ทั้งคู่รู้ความนัยนั้นเป็นอย่างดี การเดินทางไปยังรังของมารงูผู้ปกครองเขตนี้เป็นเส้นทางที่ค่อนข้างอันตราย และเขาไม่อาจพาใครไปด้วยได้ ถึงแม้ว่าลิลลี่จะแข็งแกร่งแต่ก็คงสู้กับคนนับร้อยโดยไม่ฆ่าให้ตายไม่ได้ อีกอย่างถ้าเอาโลอาโนไปเพียงคนเดียว เขาก็คงหาทางบ่ายเบี่ยงเลี่ยงการต่อสู้ได้อย่างไม่ถูกสงสัย
"ถ้าข้าเป็นอะไรขึ้นมา เจ้ารู้วิธีเอาตัวรอดอยู่แล้วใช่ไหม? " ฮาวเวอร์ถามเพื่อความแน่ใจ
"แน่นอนขอรับ ถึงนายท่านจะเป็นผู้มีพระคุณ แต่ถ้าท่านหมดประโยชน์แถมนำภัยมาให้ข้า ข้าจะทิ้งท่านทันที"
คำพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อมฟังเข้าใจดี และนั่นก็เป็นสิ่งที่ฮาวเวอร์ต้องการเช่นกัน อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องห่วงหน้าห่วงหลังให้เสียสมาธิ
ทั้งคู่เดินทางมาจนถึงหน้าหินผาขนาดใหญ่ โลอาโนเดินไปที่เถาวัลย์ก่อนจะดึงสั่นจนได้ยินเสียงไม้กระทบกัน ไม่นานก้อนหินที่อยู่ใกล้ก็ถูกดึงออกก่อนจะปรากฏหน้าคนโผล่ออกมา
"โลอาโน เจ้ารู้ใช่ไหมว่าถ้าจะกลับมาต้องเอาอะไรมาด้วย"
"แน่นอน ข้าเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว วิญญาณเผ่าแมลงสาบหนึ่งร้อยดวง" โลอาโนชูดวงวิญญาณขึ้นให้เห็น "กับของฝากเล็กน้อย"
พูดจบก็ดันฮาวเวอร์ไปข้างหน้า เขาทำท่ายืนตัวสั่นอย่างหวาดกลัว คนโผล่มาดูเมื่อครู่ดึงก้อนหินมาปิดช่องส่องก่อนที่ก้อนหินขนาดใหญ่จะถูกเลื่อนออก
"เจ้านี่มันโชคดีจริงๆ ข้านึกว่าเจ้าจะหาพวกเผ่าแมลงสาบไม่เจอแล้วเสียอีก ถ้าช้าอีกเดือนมีหวังเผ่าเจ้าได้กลายเป็นเหยื่อล่าวิญญาณรายต่อไป"
"เงียบปากน่า คิดว่าข้าจะยอมรึไง ยังไงตอนนี้ข้าก็ได้ดวงวิญญาณมาแล้ว แถมไอ้เด็กนี่ก็น่าจะพอทำให้เขาหายโกรธขึ้นมาบ้าง"
"ฮืมมม ลูกมนุษย์รึ? หน้าตาอัปลักษณ์จัง สงสัยคงถูกทิ้งในป่าเพราะพ่อแม่ไม่เลี้ยงสินะ วางใจเถอะเดี๋ยวเจ้าก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว"
ฮาวเวอร์กวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นเหล่าแมลงหลายสายพันธุ์มารวมตัวกันทั้งยังมองเขาเป็นตาเดียว โลอาโนเดินไปต่อจนสุดทางเดิน ปลายทางเป็นถ้ำดินขนาดใหญ่มีผ้าผืนใหญ่ปิดกั้น
โลอาโนเปิดม่านเดินเข้าไปก่อนจะนั่งคุกเข่าหนึ่งข้างลงกับพื้น เบื้องหน้าที่ฮาวเวอร์เห็นเป็นลำตัวยาวใหญ่ของงูนอนขดเป็นชั้นๆ โลอาโนเหลือบมองลำตัวนั้นแวบหนึ่งก่อนเอ่ย
"ท่านมารงู ข้านำวิญญาณของเผ่าแมลงสาบมาให้ท่านได้แล้วขอรับ แล้วระหว่างการตามหา ข้าพบเข้ากับลูกมนุษย์ถูกทิ้งเอาไว้ในป่า ดูท่าพ่อแม่มันคงไม่อยากเลี้ยงเลยเอามาปล่อย"
'ต้องเล่าขนาดนั้นด้วยรึไง'
ลำตัวเคลื่อนที่ไปมาก่อนจะโผล่ร่างมนุษย์ส่วนบนให้เห็น ร่างบนนั้นเป็นสตรีผิวสีเทาเขียว ผมยาวลงมาถึงสะดือ ร่างกายไร้เสื้อผ้าปกปิด แต่ถึงอย่างนั้น สองทรวงอกก็ไร้ยอดเย้ายั่วยวนเพศตรงข้ามให้ใหลหลง ฮาวเวอร์ก้มหน้าตัวสั่นพยายามเล่นให้สมบทบาท โลอาโนก็ก้มหน้าลงเพราะเกรงกลัวสองตาคมดุจอสรพิษจ้องเข้ามา
"เอาวิญญาณมาให้ข้า"
โลอาโนเดินเข้าไปแล้วกางวงแหวนเวทย์ออก นางมองเข้าไปในวงแหวนก่อนแสยะยิ้มอย่างสมใจ ไม่นานก็เทเอาวิญญาณทั้งหมดออกมา วิญญาณเหล่านั้นลอยล่องไปบนอากาศ แต่ก็ติดอยู่บนเพดานซึ่งมีผ้าหนากางไว้อยู่ นิ้วของนางชูขึ้นนับวิญญาณทั้งหมดอย่างสนุกก่อนจะตวัดสายตามาทางโลอาโนจนเขาสะดุ้ง
"เจ้าออกไปได้"
"ขอรับ"
โลอาโนเดินออกไป เพียงเสี้ยววิเขาหันมองหน้าด้านข้างของฮาวเวอร์อย่างนึกเป็นห่วง หากว่าฮาวเวอร์เอาชนะมารตนนี้ไม่ได้ ชะตาชีวิตเขาก็ต้องวนลูบอยู่อย่างนี้ไม่สิ้นสุด ไม่เป็นฝ่ายฆ่า ก็จะถูกฆ่าเสียเอง
มารงูกลืนวิญญาณเข้าปากไปทีละดวงโดยไม่สนใจฮาวเวอร์ พอโลอาโนออกไป เขาก็ไม่เสแสร้งแกล้งเป็นคนอ่อนแออีก เดินไปหาที่นั่งแล้วมองมารงูกินอย่างสบายอารมณ์
"มันอร่อยนักรึไง?"
มารงูตวัดสายตามาทางฮาวเวอร์ เด็กที่ทำท่าอ่อนแอเมื่อกี้หายไป เหลือไว้เพียงเด็กจองหองที่มองหน้าเธออย่างยียวน นางไม่สบอารมณ์กับคำพูดนั้นก็สะบัดหางใส่ฮาวเวอร์หนึ่งที เพียงเสี้ยววิฮาวเวอร์ก็หายไปพร้อมแรงสะบัดหางลากไปกระทบกับถ้ำ แต่แทนที่จะพบร่างของฮาวเวอร์ตอนยกหางออก กลับเป็นหางของเธอแยกออกจากกันเป็นแนวยาวจนเห็นกระดูกและเลือดเนื้อภายใน มารงูอึ้งเงียบไปก่อนจะมองไปรอบๆ มองหาร่างฮาวเวอร์ แต่หาจนทั่วก็ไม่เจอ ทันใดนั้นร่างของมารงูก็ถูกฟาดลงจากคอมาจนถึงกลางหลัง แม้ดาบฮาวเวอร์จะฟาดหางนางจนแยกออก แต่ส่วนร่างมนุษย์กลับแข็งราวกับเหล็ก สร้างเพียงรอยบากยาวแต่ไม่ลึกเท่านั้น มารงูหันหลังมาฟาดเขาคืนจนตัวปลิวติดผนัง
"เจ้าเป็นใครกันแน่ ใครส่งเจ้ามา!"
"ไม่มีใครส่งข้ามาทั้งนั้น ข้าแค่อยากได้เขตปกครองตรงนี้ ถ้าเจ้ายอมยกให้ข้า ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า"
"หึ ถ้าอย่างนั้นก็ข้ามศพข้าไปก่อนแล้วกัน!!"
"ก็คิดจะทำอยู่แล้ว!"
ทั้งคู่กระโจนใส่กันอย่างบ้าคลั่ง ทางฝั่งฮาวเวอร์ได้เปรียบทั้งความเร็วและความแรง อีกทั้งพละกำลังยังเหนือกว่า ส่วนมารงูได้เปรียบด้านความแข็งแกร่งถึงขนาดแรงดาบของฮาวเวอร์ยังตัดไม่ขาด แต่ถึงอย่างนั้นส่วนห่างของนางกลับบอบบางกว่า ฮาวเวอร์เล่นตรงจุดนั้นจนร่างกายนางฮิลลิ่งไม่ทัน
มารงูร่ายเวทย์วงแหวนแล้วหยิบเอาอาวุธตรีศูลออกมาก่อนจะไล่แทงร่างฮาวเวอร์ด้วยความเร็ว พอมีอาวุธความเร็วในการจู่โจมก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว แต่ก็ยังช้ากว่าฮาวเวอร์ เขาหาโอกาสเล็งจุดตายของมารงู มันคงจะอยู่ตรงหัวใจหรือไม่ก็หัว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังผ่าความหนาของร่างกายนางไปไม่ได้ เมื่อมารงูรู้สึกเสียเปรียบก็กรีดร้องออกมา
"เคี้ยยยยยยยยยย!!"
พรึบ!
ม่านหนาถูกเปิดออก อมนุษย์ทั้งหลายเข้ามาพร้อมมีดดาบในมือ ฮาวเวอร์ยังคงวุ่นอยู่กับการต่อสู้กับมารงูจนมองไม่เห็นหอกที่พุ่งเข้ามาหาตน กว่าจะรู้ตัวหอกนั่นมันก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
"ระวังหน่อยสิพวก"
โลอาโนหยุดหอกนั้นไว้ให้ คำพูดที่ว่าจะทิ้งไปอย่างไม่ไยดีคงเป็นเพียงลมปาก ไม่นานเขาก็เข้าปะทะกับเผ่าอมนุษย์ของมารงู เมื่อเห็นว่าตัวเองไม่ได้สู้เพียงลำพังฮาวเวอร์ก็มีแรงฮึดขึ้นมาอีกหน่อย ทางฝั่งของมารงูเมื่อเห็นว่าคนของตนทรยศก็โมโหจนควบคุมสติไม่อยู่ นางฟาดหางไปทางโลอาโนโดยไม่สังเกตว่าฮาวเวอร์ยังอยู่ไม่ห่าง หางที่กำลังฟาดลงขาดเป็นสองท่อนและชักดิ้นชักงออยู่บนพื้น
"อย่ามองไปทางอื่นสิ ศัตรูของเจ้าอยู่ตรงนี้"
ทั้งคู่จ้องตากันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อและเริ่มเข้าโจมตีใส่กันอีกครั้ง เมื่อสังเกตว่าฮาวเวอร์ไม่ได้ใช้เวทย์ นางจึงร่ายเวทย์ให้เกิดกระแสน้ำขนาดใหญ่โถมใส่ตัวเขา ฮาวเวอร์ร่ายบาเรียกั้นกระแสน้ำจนมันไหลออกด้านนอกไปหมด ฮาวเวอร์ตั้งหลักและฟาดดาบใส่นางอีกหน นางสร้างบาเรียมากั้นการโจมตีแต่กั้นไม่อยู่ ดาบฟาดลงตรงกลางอกสร้างบาดแผลให้นาง เพราะนางใช้พลังเวทย์เข้าสู้จึงลดพลังเกราะบนร่าง แต่ถึงนางจะได้แผล ฮาวเวอร์ก็เริ่มตระหนักได้ว่าการโจมตีที่แรงที่สุดของเขาทำได้เพียงแผลตื้นๆ ให้กับนางเท่านั้น
มารงูเมื่อเห็นรอยเลือดของตัวเองไหลหยดออกมาก็ยิ่งสติแตก นางพุ่งตัวเข้าไปหาฮาวเวอร์ ฮาวเวอร์ฟันดาบไม่ยั้งใส่นางและได้เพียงแผลเบาเท่านั้น เมื่อหลบการปะทะไม่ได้ฮาวเวอร์ก็ใช้บาเรียเข้ากั้น เมื่อเห็นฮาวเวอร์ไม่ทันตอบโต้จึงพยายามบีบบาเรียให้แตกเพื่อบดขยี้เขาข้างใน
ฮาวเวอร์คิดไม่ตกกับการโจมตีเมื่อครู่ ถ้าเขาทำอะไรร่างมนุษย์ไม่ได้ ก็ต้องทำลายหาง ให้นางใช้เวทย์ฟื้นฟูจนอ่อนกำลัง แล้วค่อยสังหารนางหลังจากนั้น
ฮาวเวอร์คิดได้แล้วก็ถอดบาเรียออกและแทงเข้ากับมือของนาง มันเข้าไม่ลึกอย่างที่คิดและนางก็ได้ บีบร่างเล็กๆ นั่นให้เละคามือ เมื่อแน่ใจว่าฮาวเวอร์ไม่ขยับแล้วนางก็คายมือออก ฮาวเวอร์พุ่งออกมาจากซอกนิ้วและแทงเข้าใบหน้าของนาง มารงูหลบวิถีดาบได้ แต่ก็ถูกบาดที่ข้างแก้มเป็นรอยยาว ฮาวเวอร์ถลาลงสู่พื้นและได้มองร่างของมารงูอย่างถี่ถ้วน ปลายหางที่เขาตัดไปตอนนี้มันงอกมาใหม่ในสภาพเดิมอีกครั้ง แต่กลับกันร่างที่เป็นมนุษย์ยังรักษาไม่หายแม้จะเป็นแผลเล็กน้อย แสดงว่าเจ้านั่นทุ่มการป้องกันไปที่ส่วนที่ตายง่ายมากที่สุดและใช้หางเป็นเหมือนอาวุธที่ต้องใช้การฟื้นฟูเร่งด่วน แต่ถึงอย่างนั้นการฟื้นฟูร่างกายก็ต้องใช้ระยะเวลานานกว่าพลังเวทย์จะฟื้นฟู แถมต้องเผื่อพลังไว้ใช้ในการต่อสู้อีก และดูจากการที่นางไม่ได้วางแผนการต่อสู้กับเขาอย่างถี่ถ้วน นางก็คงดูถูกลูกมนุษย์อย่าเขามากเกินไป
"ดูเหมือนข้าจะประมาทเจ้าไม่ได้แล้ว ข้ายังไม่ถามเลยว่าเจ้าชื่ออะไร"
"ข้าชื่อฮาวเวอร์"
"งั้นก็ดี ข้าจะได้เอาหัวของเจ้ามาสลักชื่อประดับไว้ เล่าขานว่ามีไอ้โง่คนหนึ่งมันเข้ามาท้าทายข้าอย่างไม่เจียมตัว"
"เลิกขู่ฟ่อฟ่อได้แล้ว เอาจริงสักทีเถอะ"
ทางด้านโลอาโนเริ่มจนมุมเมื่อเขาพยายามขัดขวางการโจมตีของอมนุษย์ฝ่ายมารงู การกระทำนี้เหมือนการฆ่าตัวตาย แต่ถึงเขาจะตายมันก็คุ้มค่าให้ฮาวเวอร์ได้มีโอกาสชนะคู่ต่อสู้ที่กดขี่คนในเผ่าเขามาช้านาน การเสียสละครั้งนี้จะจารึกบนหลุมศพของเขาและกล่าวขานให้ลูกหลานตนฟัง
ฉึก!
ธนูดอกหนึ่งปักเข้าที่ขาของเขาจนเสียหลักล้ม โลอาโนกระตุกใยของตัวเองเข้ากับศัตรู พันธนาการมันไว้ด้วยใยเหนียวจากร่างของตนและห้อยมันไว้กับต้นไม้ด้านบน พลังเวทย์ของโลอาโนเหลือน้อยเต็มทีแต่ก็พยายามสู้ต่อจนถึงที่สุด
"โลอาโน ข้ารู้จักเจ้ามานาน อะไรทำให้เจ้าคิดทรยศท่านมารกัน ไม่คิดบ้างรึว่าคนในเผ่าจะต้องตายเพราะความโง่เขลาของตัวเอง"
"ยังไงข้าก็จะตายอยู่แล้ว ทำไมต้องไปสนคนอื่นด้วยเล่า ถ้าข้ารอดไปได้ พวกเจ้าก็รอดเช่นกันไม่ใช่รึ แทนที่เราจะมาสู้กันเองทำไมไม่เฝ้าดูการต่อสู้ครั้งนี้ไปด้วยกัน"
"เฝ้าดูงั้นรึ พอเจ้าลูกมนุษย์นั่นตาย พวกเราก็จะตายไม่ต่างจากมัน คิดว่าแค่เอาชนะมารนั่นได้แล้วจะหลุดพ้นงั้นหรือ เจ้าลืมไปแล้วรึไงว่าหากมารงูตาย ใครจะขึ้นมาปกครอง"
"ไม่ลืมหรอก แต่ข้าไม่สน ข้าไม่กลัวที่จะเสี่ยง พวกเจ้าต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายกลัว อีกไม่นานพวกเจ้าจะตายเพราะความเอาแน่เอานอนไม่ได้ของมารงู"
"อย่างน้อยก็อายุยืนกว่าเจ้าในตอนนี้ก็แล้วกัน"
พูดจบอมนุษย์ผู้นั้นง้างธนูสุดมือแล้วเล็งมาที่เขา โลอาโนตั้งใจจะกระโดดหลบแต่ขาทั้งสองข้างกลับถูกรั้งเอาไว้ ลูกธนูวิ่งมาทางเขาอย่างรวดเร็ว ในเสี้ยววินาทีนั้นร่างของเขาก็จมลงไปในพื้นดินพร้อมอมนุษย์คนอื่น
พุบ พุบ พุบ
โลอาโนลืมตามองภาพเบื้องหน้าทั้งฝุ่นคลุ้ง อมนุษย์แมลงสาบใต้พื้นดินคอยขุดหลุมให้พวกเขาได้ซุ่มโจมตี หลุมที่จับอมนุษย์ฝ่ายมารได้ก็พันธนาการไว้ด้วยใยเหนียวของเผ่ามางามู โลอาโนกลายร่างเป็นแมงมุมเต็มตัวแล้ววิ่งไปตามเส้นทางใต้ดินจนถึงขอบกำแพง แมงมุมร่างใหญ่นั่งทั้งพุ่งยื่นออกมาเยอะกว่าแมงมุมเพศเมียตัวอื่นๆ
"ที่รัก ข้าดีใจที่เจ้ายอมมาช่วยข้า"
"ก็เพราะเจ้าจะตายข้าถึงได้ตัดสินใจเข้าร่วม ข้าไม่อยากให้ลูกของเรากำพร้าพ่อหรอกนะ"
"โอ้ ที่รัก อย่าร้องไปเลยนะ เชื่อข้าเถอะว่าคนที่มาปราบมารงู เขาคนนี้ไม่ธรรมดา"
"ข้ายืนยันอีกคน"
แอดดี้สมทบความคิดของโลอาโนอีกคน โลอาโนมองเขาเชิงสงสัย
'ทำไมเจ้านี่ไม่ไปช่วยคนอื่นต่อสู้วะ'
"ข้าแค่จะมารายงานว่าด้านบนพร้อมแล้ว" โลอาโนยังไม่ทันพูดอะไรแอดดี้ก็แก้ตัวออกมาก่อน
"หัวหน้าเผ่า ตอนนี้เราล้อมที่นี่ไว้หมดแล้ว เริ่มแผนสองเลยไหมขอรับ"
"เริ่มได้เลย อย่าปล่อยให้พวกมันหลุดออกนอกกำแพง เราต้องปิดเรื่องการโจมตีภายในเอาไว้ให้ได้ มารจากเขตอื่นจะได้ไม่รุกรานเข้ามา"
แมงมุมเพศเมียออกคำสั่งเสียงกร้าว ทั้งแมงมุมและแมลงสาบแยกย้ายไปทำแผนสองต่อทันที
ด้านนอกอมนุษย์ฝ่ายมารงูมัวแต่หวาดระแวงการโจมตีใต้พื้นดินจนลืมดูสิ่งที่อยู่เหนือหัว ตาข่ายยักษ์ปกคลุมรอบกำแพงเอาไว้หมดแล้ว และกำลังร่วงหล่นลงมาพันธนาการสิ่งมีชีวิตทุกตัวที่อยู่บนพื้นดิน ไม่มีใครหลบตาข่ายแมงมุมนี้ได้และติดเป็นเหยื่อน่าสงสารด้านใน เมื่อควบคุมสถานการณ์ภายนอกได้ เหล่าแมงมุมและแมลงสาบก็ทำการเคลื่อนย้ายดักแด้อมนุษย์ฝ่ายมารไปที่เผ่าแมลงสาบอย่างปลอดภัย
แมงมุมสื่อสารคอยบอกเล่าเรื่องราวภายในถ้ำผ่านเส้นใยบางใสให้ได้ยินอย่างที่เคยทำ ให้เหล่าผู้ร่วมชะตากรรมและอมนุษย์ฝ่ายมารได้ฟังกันทั่วถึง กลุ่มอมนุษย์แมงมุมบางส่วนคอยจับตามองและป้องกันการโจมตีจากนอกถ้ำ หากว่ามารงูเพลี่ยงพล้ำก็จะเข้าไปเผด็จศึกทันที
ด้านในยังคงส่งเสียงฟาดฟันกันไม่หยุดจนดึกดื่น จนถึงตอนนี้ นอกจากเผ่าแมงมุมและเผ่าแมลงสาบที่เฝ้าฟังผลการต่อสู้อย่างใจจดใจจ่อแล้ว ดักแด้ตัวอื่นๆ ก็เฝ้าฟังอย่างตื่นเต้นด้วยเช่นกัน
ทางฝั่งฮาวเวอร์ จากที่เคยต่อสู้กับเจ้าเมือกนั่นอย่างไม่รู้วันรู้คืนก็เริ่มเรียนรู้ที่จะหายใจผ่อนเลี้ยงพลังกายให้เหนื่อยช้าลง ร่างกายฮาวเวอร์อึดทนมากขึ้นหลังจากศึกครั้งนั้น และครั้งนี้ก็เช่นกัน ในขณะที่ฮาวเวอร์พยายามยื้อการต่อสู้เอาไว้ให้อีกฝ่ายเหนื่อยหอบเพื่อหาโอกาสโจมตีเหมาะๆ อีกฝ่ายเองก็พยายามจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุดด้วยการโถมร่ายพลังเวทย์ใส่ฮาวเวอร์ และนั่นยิ่งเข้าทางฮาวเวอร์เข้าไปอีก เมื่อนางใช้พลังเวทย์เยอะเท่าไหร่ ร่างกายที่แข็งแกร่งจนไม่อาจสร้างบาดแผลได้ก็ยิ่งเปราะบางขึ้นเท่านั้น
ฮาวเวอร์สร้างบาเรียแข็งแกร่งป้องกันการโจมตีทุกรูปแบบ จนมารงูไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับเขาได้ ระหว่างที่ป้องกันก็หาโอกาสโจมตีหางของมารงูเพื่อเร่งการฟื้นฟูอย่างไม่จำเป็นอีกด้วย ครั้งนี้ดูท่าจะใช้เวลาน้อยกว่าเจ้าตัวในถ้ำเสียอีก
"เป็นอะไรไป หมดแรงแล้วรึ"
"หึ อย่าได้ใจไปหน่อยเลย เจ้าเองก็ทำอะไรข้าไม่ได้เช่นกัน"
"ใครว่ากันล่ะ"
ฮาวเวอร์ตวัดดาบไปที่หางของนางจนขาดกระเด็น มารงูต้องเร่งฟื้นฟูพลังอย่างไม่จำเป็นอีกครั้ง นางรู้ว่าฮาวเวอร์เริ่มจับทางนางได้แล้ว แต่เพราะวิธีต่อสู้แบบตื้นเขินของเขาไม่อาจปิดฉากนางได้ทันทีจึงต้องยืดเยื้อเวลาให้อ่อนแรงและฆ่านางตอนหมดทางสู้ แต่มันจะเป็นไปตามที่เขาคิดจริงหรือ หากเล่นงานตอนที่นางหมดแรงได้จริงทางฝั่งฮาวเวอร์เองก็จะไม่มีแรงสู้ต่อไม่ต่างจากนางเช่นกัน ถึงตอนนั้นคนในเผ่าอมนุษย์ที่รับใช้นางก็จะฆ่าเขา และนางฟื้นคืนชีพนางขึ้นมาใหม่อย่างทุกที
มารงูพุ่งหอกใส่ฮาวเวอร์ เขาก็กระโดดหลบพร้อมฟาดดาบใส่นางแลกการโจมตีกันไปคนละที
"ถ้าเจ้าจะเปลี่ยนใจมาเจรจากันอย่างที่ควรจะเป็นตั้งแต่แลกข้าก็ไม่ว่าหรอกนะ"
"ฝันไปเถอะ เจ้าขโมยคนของข้าแล้วทำลายบ้านของข้า คิดว่าเรื่องมันจะจบแค่นั่งคุยรึ"
มารงูฟาดหอกใส่ฮาวเวอร์ไม่ยั้งแต่ฮาวเวอร์ก็หลบทันได้หมด เมื่อลองเจรจาอีกหนแล้วไม่ได้ผลก็ต้องสู้อย่างเดียว คราวนี้ฮาวเวอร์ไม่ลังเลที่จะสู้ต่อด้วยทุกวิถีทางที่ทำได้ เขาพุ่งตัวใส่มารงูแล้วเหวี่ยงดาบใส่ มารงูรับแรงดาบนั้นไว้และแทงตรีศูลเข้าสวน ฮาวเวอร์ใช้โอกาสนั้นไต่ขึ้นไปบนด้ามอาวุธเหวี่ยงดาบใส่ในระยะประชิดเพื่อให้ได้แผลลึกกว่าเดิม ฮาวเวอร์ไม่ปล่อยให้นางหายเจ็บก็พุ่งตัวอีกครั้งโจมตีส่วนหางฟันไม่ยั้งให้นางหลบไม่ทัน หางของนางถูกแยกออกเป็นชิ้นและสั้นลงเรื่อย การโต้กลับของนางคือการร่ายเวทย์คลื่นน้ำใส่ แต่ฮาวเวอร์ก็สร้างบาเรียกั้นจนคลื่นน้ำไหลออกไป ไม่นานเขาก็พุ่งตัวเข้าประชิดต่อและเล็งผลไปที่แขนข้างที่นางใช้ถืออาวุธ ฟาดครั้งที่หนึ่งด้วยแผลตื้นและฟาดอีกครั้งให้ลึกลงกว่าเดิม
"เคี้ยยยยยยยยย!!!"
เสียงนางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแต่ฮาวเวอร์ไม่หยุดเพียงเท่านั้น สัญชาตญาณเขาตื่นเต็มที่และเริ่มโจมตีส่วนต่างๆ บนร่างกายนางซ้ำๆ ที่รอยเดิมราวกับเครื่องจักรสังหาร หั่นชำแหละแต่ล่ะส่วนด้วยความแม่นยำชำนาญราวกับเครื่องปั่นเนื้อ มันยังไม่หยุดแม้ร่างนั้นจะฉีกขาดจนผิวหนังเปิดออก เสียงกรีดร้องดังขึ้นไปอีก แต่ฮาวเวอร์กลับไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น จนถึงตอนที่เสียงนั้นหยุดลงเมื่อปลายดาบเฉือนเข้าที่คอบาดลึกไปถึงกล่องเสียงของนาง ความทรมานยิ่งเพิ่มทวีคูณเมื่อร่างนั้นเร่งการฮิลลิ่งตัวเองให้ตายช้าเพื่อรอให้การโจมตีนี้หยุดลง แต่มันไม่หยุด มันดำเนินต่อไป นานเท่านาน นานจนพื้นดินเปลี่ยนสีเป็นแดงฉาน นานจนสองตาของนางไม่อาจมองภาพตรงหน้าเป็นสีอื่นนอกจากสีแดงสด นานจนมนุษย์ตัวน้อยถูกย้อมเป็นสีเลือด นานจนนางลืมความเจ็บปวดบนร่างกายและถอดใจที่จะหายใจต่อ


ฮาวเวอร์หน้ามึนไปขณะหนึ่งก่อนจะมองไปที่ลิลลี่ เธอหันหน้ามามองฮาวเวอร์ด้วยสีหน้าตื่นเต้น ถ้าอยู่ในร่างหมาป่าก็คงส่ายหางกระดิกแล้ว
'คงอยากเล่นเต็มที่แล้วสินะ'
ฮาวเวอร์พยักหน้าให้ทีนึง ลิลลี่ก็กระโดดไปที่ลานกว้างทันที แอดดี้เดินไปหยิบเก้าอี้มาให้ฮาวเวอร์นั่งดูการต่อสู้ครั้งนี้ ทุกคนในลานกว้างถูกเกณฑ์ออกไปอยู่ขอบนอก เว้นตรงกลางให้คนทั้งสองได้ต่อสู้กัน
"ข้ามีนามว่า โคซู เป็นอมนุษย์แมวป่า เผ่าคูเกา แล้วเจ้า… คงไม่ต้องแนะนำล่ะมั้ง เพราะยังไงเจ้าก็ไม่มีชื่อให้เรียกขานกันอยู่แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
"ข้ามีนามว่าลิลลี่ เป็นอสูรเวทย์หมื่นดารา ผู้รับใช้นายท่านฮาวเวอร์"
โคซูได้ยินดังนั้นก็นิ่งเงียบไป เดิมที่อสูรเวทย์มักไม่มีชื่อเรียกเพราะชอบอาศัยเพียงลำพัง แต่อสูรตรงหน้ากลับมีชื่อ แถมยังแสดงตัวว่าเป็นผู้รับใช้อีก เป็นไปได้ว่า อสูรตนนี้ต้องจุติเป็นมารแล้วมีร่างภาชนะปีศาจตนนั้นคอยควบคุม ถ้าหากเป็นอย่างนั้นจริง ก็คงซวยแล้วที่หาเรื่องใส่ตัว
"การต่อสู้ครั้งนี้ต้องเล่นตามกติกาข้า" โคซูร่ายเวทย์วงแหวน แล้วกางเป็นอาณาเขตขนาดกว้างพอให้คนทั้งคู่ได้ต่อสู้กัน "อาณาเขตที่เจ้าเห็นอยู่นี้ เป็นอาณาเขตไร้เวทย์ มันจะจำกัดการต่อสู้ให้ใช้เฉพาะพละกำลังเท่านั้น ห้ามร่ายเวทย์คาถา ถ้าเจ้ากลัว จะขอยอมแพ้ไปตอนนี้เลยก็ได้นะ"
"ไม่มีทางหรอก หากเจ้าสู้กับข้าแล้วยังหายใจได้อยู่ ก็ต้องไปขอบคุณนายของข้าซะ ที่สงสารสิ่งมีชีวิตต่ำต้อยเช่นเจ้าด้วยการให้ข้าออมมือให้!"
ทั้งคู่ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป ลิลลี่กระโดดไปด้านหน้าพร้อมเล็งหมัดไปที่หัวของโคซู เขาหลบได้ทันก่อนที่หมัดนั้นจะกระทบดินจนแตกกระจายเป็นวงกว้างด้วยแรงมหาศาล เดิมที่อสูรตนนี้พึ่งแค่พละกำลังก็มีชีวิตในป่าอาถรรพ์ได้แล้ว แต่เพราะลูกเล่ห์ลูกกลของเหยื่อที่นางล่าเริ่มแพรวพราวมากขึ้น อสูรตนนี้จึงวิวัฒนาการเป็นอสูรเวทย์
โคซูกระโดดหลบได้แต่ก็ไม่พ้นโดนลูกหลงจากแรงกระแทกซัดเข้าปลิวไปถูกบาเรีย เขาอึ้งในทันทีที่เห็นบาเรียขนาดใหญ่ครอบวงเวทย์เอาไว้ และกันคนภายในไม่ให้ออก เขากะว่าจะสู้สักระยะหนึ่งพอให้รู้ความสามารถแล้วก็จะใช้ความวุ่นวายหนีหายไปในกลีบเมฆ แต่ตอนนี้หนีไม่ได้ รวมถึงโดนขังให้ถูกอัดจนตายอีก
"จะหนีไปไหน!!"
ลิลลี่ไม่รอให้คิดได้ก็ปล่อยหมัดชกโคซู เขาบล็อกการโจมตีนั้นด้วยแขนแต่เพราะแรงมหาศาลทำแรงกระแทกเข้ามาแม้แต่แขนก็เอาไม่อยู่ ตัวเขาปลิวไถลไปตามบาเรียใหญ่ก่อนจะล้มลงไป แม้จะไม่ได้หมดสติแต่เรี่ยวแรงจะสู้ต่อก็ไม่เหลือแล้ว ลิลลี่ตั้งท่าจะไปซัดหน้าเขาต่อแต่ก็ต้องหยุดกลางคัน
"พอได้แล้ว!!"
เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของฮาวเวอร์ แต่เป็นชายแปลกหน้ามีสีผมและใบหูแบบเดียวกับโคชู
"ขออภัยที่เสียมารยาท เด็กคนนั้นเติบโตไม่พอเรียนรู้โลก เขาอาศัยอยู่แค่ในหมู่บ้านเล็กๆ ของเราเท่านั้น ท่านอย่าได้ถือสาความโอหังของเขาเลย"
ลิลลี่หันไปมองฮาวเวอร์ เมื่อเขาปัดมือทิ้ง ทั้งบาเรียทั้งลิลลี่ก็ออกจากร่างแน่นิ่งนั้นไป คนกล่าวก้าวเข้ามาดูอาการของโคซูก่อนจะคายวงแหวนแล้วร่ายเวทย์ฟื้นฟูบนร่างของโคซู
"ไม่ทราบว่าเผ่าคูเกามีธุระอะไรกับท่านผู้ปกครองของเราหรือไม่ หรือจะมาสอดแนมความเคลื่อนไหวของเขตปกครองฝ่ายเราไปให้มารโมงุน" ลาติโนกล่าวขึ้น
"เรื่องนั้นไม่จำเป็นหรอก ท่านโมงุนหมดความสนใจในเขตนี้ไปนานแล้ว เราก็แค่มาดูว่าผู้ปกครองใหม่เป็นผู้ใด และคิดจะเข้าไปก้าวก่ายในเขตปกครองของท่านมารโมงุนหรือไม่"
"แล้วถ้าข้าบอกว่าคิดล่ะ?" ฮาวเวอร์พูดขึ้น
ทุกคนในที่นั้นต่างตื่นตระหนกกันทั่ว หากว่าฮาวเวอร์คิดจะทำสิ่งที่พูดจริง ทั้งสองเขตปกครองจะต้องก่อสงครามกัน คนในการปกครองทั้งหมดต้องออกมาร่วมรบกับสงครามนั้นและมีผู้เสียชีวิตนับพันเป็นแน่
"นายท่านคิดจะทำอย่างนั้นจริงหรือคะ" ลาติโนกล่าว
"ข้าไม่ได้คิดจะก่อสงคราม แต่ข้าต้องการเจรจา หากเจรจาไม่ได้ ก็คงเลี่ยงก่อสงครามไม่ได้"
"เจรจา? แล้วท่านมีจุดประสงค์อะไรในการเจรจาครั้งนี้กันล่ะ? หากเป็นการเจรจาโง่เง่า ข้าก็คงไม่กล้าเอาไปกล่าวกับท่านโมงุน"
"งั้นเจ้าก็เตรียมคำพูดไปกล่าวได้เลย หากว่าเขายังไม่รับรู้ ข้าอาจจะเข้าไปกระซิบข้างหูเขาแทน"
สีหน้าคนของเผ่าคูเกาดูเคร่งขรึมขึ้นทันใด ฮาวเวอร์เริ่มกล่าวต่อจากที่ค้างเอาไว้
"ข้าต้องการพื้นที่คาบเกี่ยวระหว่างเขตของมารโมงุนกับเขตปกครองอิสระของเผ่าคามาโด พื้นที่ตรงนี้สำคัญกับข้ามาก หากว่าเจ้าไม่สามารถแบ่งให้ข้าได้ ข้าคงต้องครอบครองพื้นที่ทั้งหมดนั่นเอง"
เผ่าคูเกาเริ่มหันหน้าไปคุยกัน ไม่นานก็กล่าวออกมา "ได้ข้าจะนำสารนี้ไปกล่าวกับท่านโมงุน หากว่ามีความคืบหน้าอะไร เราจะส่งคนมาบอกให้รับรู้ทันที"
คนของเผ่าคูเกาเดินออกไป ฮาวเวอร์เองก็เดินออกจากลานชุมนุมนั่นทันที เมื่อเข้าไปในห้องบัญชาการแล้วก็รีบเขียนจดหมายขึ้นมาก่อนจะยื่นให้แอดดี้ไป
"เอาจดหมายนี้ไปส่งให้แม่ทัพน็อล รอการตอบรับจากเขาแล้วค่อยกลับมา ลิลลี่ เจ้าเองก็เดินทางไปกับแอดดี้ คุ้มกันเขาไปแล้วกลับอย่างปลอดภัย"
"รับทราบ"
คนทั้งคู่เดินออกจากห้องบัญชาการไป เหล่าหัวหน้าเผ่าทั้งหลายก็เดินทางกลับไปยังเผ่าเพื่อเตรียมการส่งลูกหลานเข้ามายังฐานลับ ฮาวเวอร์ยังนั่งคิดหาหนทางครอบครองเขตของเผ่าโมงุน
ในที่นั่งด้านหลังซึ่งมีไข่ทารกนับร้อยคอยการฟัก เอวานั่งมองมือข้างขวาของฮาวเวอร์พลางสงสัยในการกระทำนั้น ฮาวเวอร์ขโมยลูกแก้วกระจายพลังของเขาไป เขารับรู้ได้จากสัญญาณในจิต มันจะส่งออกมาเมื่อมีลูกแก้วอยู่ใกล้ๆ เมื่อดูจากการกระทำของเขาแล้ว เขาไม่ได้ตั้งใจจะเอามันไปใช้ในทางที่ไม่ดี แถมไอเวทย์น่าอึดอัดก่อนหน้านี้ก็หายไป เอวาคิดว่าฮาวเวอร์คงยืมไปใช้โดยไม่บอกชั่วคราว เมื่อไม่ต้องการแล้วก็คงนำมาคืน
"ฮาวเวอร์ ข้าเห็นเจ้าไม่ได้พักเลยตั้งแต่เช้า ให้ข้าปรุงอาหารให้เจ้าทานไหม? "
เอวาเดินเข้าไปเกาะโต๊ะและนั่งลงไม่ห่าง ไม่รู้ทำไม พอเขาเข้าไปคุยกับฮาวเวอร์ทีไร ฮาวเวอร์มักหนีไปอยู่ใต้จิตสำนึกแล้วให้อีคอนขึ้นมาควบคุมร่างแทน
"ไม่เป็นไรหรอกขอรับ ข้าไม่ทานอะไรก็ไม่หิว"
นี่ไม่ใช่คุณสมบัติของการเป็นอมตะ หากว่าผู้ใดครอบครองลูกแก้วของเทพธรณีแล้วล่ะก็ ร่างกายจะตายลงทันที แต่ยังไม่ทิ้งความหิวกระหายอยากได้พลัง เพราะงั้นคนที่ครอบครองลูกแก้วนี้มักจะหิวอยู่ตลอดเวลา เพราะลูกแก้วจะเป็นตัวดูดพลังเข้าไปกักเก็บเอาไว้เพื่อควบคุมการปลดปล่อยพลังให้แม่นยำและกว้างไกลมากขึ้น ฮาวเวอร์หรืออีคอนไม่มีลักษณะของการเป็นอมตะเลยสักนิด แต่มีคุณสมบัติคล้ายเทพมากกว่า
"ข้าก็ไม่หิวเหมือนกัน แต่ว่าข้าไม่ได้ทานอะไรมาหลายล้านปีจนรู้สึกว่าลิ้นจะด้านชาเสียแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีใครไปเป็นเพื่อนได้รึเปล่า"
อีคอนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วออกไปเปิดผ้าม่านเป็นการชักชวน
"งั้นข้าจะไปทานเป็นเพื่อนให้ท่านเอง"
แอดดี้และลิลลี่เดินทางไปถึงค่ายกองกำลังปฏิวัติในเย็นวันนั้น ตอนแรกทุกคนแตกตื่นที่เห็นเพียงแค่สองคนนี้กลับมา แม่ทัพน็อลรีบออกมาดูทั้งสองคนก่อนแอดดี้จะยื่นจดหมายมาให้ เนื้อความในจดหมายกล่าวเอาไว้ว่า
'ตอนนี้ข้าได้เดินทางมาถึงเศษเสี้ยวของแผนที่วางไว้แล้ว เขตการปกครองจากชายแดนระหว่างอาณาจักรริลกลิมไปจนถึงเมืองหลวงของอาณาจักรโพราเท็สในป่าอาถรรพ์ถูกข้ายึดครองไว้หมดแล้ว แต่ยึดครองได้แค่เขตชั้นนอกเพียงเท่านั้น ไม่ได้เข้าไปลึกถึงภายใน
ข้าแจ้งข่าวมาในที่นี้ก็เพื่อต้องการให้เจ้าส่งทหาร หนึ่งพันนายติดตามข้าเข้าไปในเขตปกครองใหม่ ข้าต้องการผู้มีความรู้ อ่านออกเขียนได้ คนมีฝีมือทั้งเรื่องสร้างอาคารและอาวุธ และคนมีความแข็งแกร่งด้านการต่อสู้ โดยยังเหลือกลุ่มคนมีความรู้ไว้ในค่ายเพื่อสานต่องานที่ข้าสั่งไว้ให้จบ'
น็อลนั่งในเต็นท์บัญชาการแล้วกล่าวเนื้อความทั้งหมดให้ฟัง หัวหน้าหน่วยหลายคนอาสาที่จะเข้าไปติดตามท่านฮาวเวอร์ แต่น็อลต้องห้ามทัพไว้ก่อนแล้วเลือกคนที่มีความสามารถจริงๆ เข้าไป
"โทมัส เจ้าเป็นคนคุมนายทหารหนึ่งพันนายเข้าไปสมทบกับท่านฮาวเวอร์ คนอ่านออกเขียนได้นำไปแค่ห้าสิบนาย คนสร้างอาคารและอาวุธหนึ่งร้อยนาย คนมีความแข็งแกร่งด้านการต่อสู้ก็คงต้องเป็นไปตามจำนวนที่เหลือ ให้เหล่าทหารเตรียมการออกเดินในพรุ่งนี้เช้า และเจ้าก็นำจดหมายนี้ส่งให้ท่านฮาวเวอร์ด้วยมือตัวเองด้วย ดูท่าเรื่องราวภายในอาณาจักรจะจัดการยากขึ้นตั้งแต่เราเดินทัพออกมา"
ในวันต่อมา ณ ฐานลับฮาวเวอร์ เหล่าเด็กตัวเล็กตัวน้อยไปจนถึงเติบใหญ่ได้เรียงแถวเข้ามายังฐานลับแห่งนี้ด้วยสีหน้าหวาดกลัว ที่ตรงนี้เคยกล่าวขานกันในหมู่บ้านของหลายเผ่าว่า เป็นที่สังเวยเด็กให้เหล่ามารผู้ปกครอง หากใครก้าวเข้ามาแล้วจะไม่ได้กลับไปอีกเลย
เผ่าสาไลลี่ เป็นอมนุษย์ผีเสื้อ ลักษณะมีหนวดโครงม้วนบนศีรษะอย่างผีเสื้อ ด้านหลังมีปีกพับเรียบด้านหลังสีสันสดใส ดูน่ารักน่าเอ็นดูเมื่ออยู่ใกล้กับมวนดอกไม้ พวกเขามีหน้าที่ควบคุมจับแยกเด็กๆ ออกจากกันตามอายุอย่างที่ฮาวเวอร์สั่ง หากมองเพียงด้านหลังคงไม่อาจจินตนาการได้ถึงความน่ารักของคนในเผ่านี้ได้เป็นแน่
"ท่านฮาวเวอร์ ข้าจัดการแยกเด็กๆ ออกตามอายุแล้วขอรับ"
"เออ"
เสียงสั้นห้วนของฮาวเวอร์เอ่ยออกมา ลักษณะน่ารักน่าเอ็นดูนั้นขัดกับความล่ำหนาของร่างคนตรงหน้า ไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็ล้วนมีร่างกายกำยำล่ำสันที่พร้อมจะต่อยคนตาแตกได้ในหมัดเดียว แม้แต่เด็กในเผ่าก็ไม่เว้น
"ท่านจะให้ข้าทำยังไงกับเด็กร้องไห้ดีขอรับ" เผ่าสาไลลี่
"ขู่ให้กลัว แล้วแยกเขี้ยวใส่" ฮาวเวอร์
"แต่ข้าไม่มีเขี้ยว…"
"ทำอย่างนั้นไม่ได้นะฮาวเวอร์" เอวา "เจ้าต้องอ่อนโยนกับเด็กๆ และพูดคุยกับเขาด้วยเหตุผลนะ"
"เข้าใจแล้วขอรับ"
ชายคนนั้นเดินจากไปแล้วเข้าควบคุมแถวเด็กวัย 5 ขวบที่กำลังเริ่มแข่งกันร้องไห้ ฮาวเวอร์หนีเข้าไปในจิตใต้สำนึกแล้วให้อีคอนก่อนออกมาควบคุมแทน
"เมื่อกี้เขาแค่พูดเล่นนะครับ"
"เป็นอย่างนั้นเองหรือ ค่อยยังชั่ว"
หลังจากที่จัดการแยกตามอายุแล้วก็เริ่มนับจำนวน รวมแล้วทั้งหมดมีราวสองพันสามร้อยคน เด็กอายุน้อยในที่นี้เป็นบรรดาเด็กจากหลากหลายเผ่าพันธุ์ในการปกครอง ยังไม่รวมเด็กที่จะเข้าร่วมการปกครองที่จะมาในวันพรุ่งนี้อีก
"ท่านฮาวเวอร์…" เผ่ามางามู "มีทหารหลายร้อยนายเดินทางเข้ายังเขตปกครองของเราทางทิศใต้ขอรับ"
"ปล่อยพวกเขามายังฐานลับแห่งนี้"
"ขอรับ"
"ท่านฮาวเวอร์ เผ่าคูเกาส่งคนเข้ามาทางทิศเหนือของเขตปกครองขอรับ"
"เปิดทางให้พวกมันเข้ามา หากมีอันตรายอะไรก็ให้ตอบโต้ทันที ไม่ต้องรอคำสั่ง"
"ขอรับ"
ทางด้านฝั่งของหัวหน้าหน่วยโทมัสเริ่มเคลื่อนพลตั้งแต่เช้ามืด เดินทางมาถึงที่แห่งนี้ในเวลาบ่ายกว่าโดยไม่หยุดพัก ระหว่างเดินทางก็พบเรื่องประหลาดอย่างต้นไม้เคลื่อนที่ ทำเอาเหล่าทหารตามหลังเกือบหลง แต่ดีที่ทุกคนผูกเชือกเชื่อมกันไม่ให้หลงทาง ลิลลี่และแอดดี้เดินนำทาง แม้ลิลลี่จะบ่นว่าหิวตลอดทางแต่พอให้อาหารก็เดินหน้าต่อไม่หยุดพักเช่นกัน
พอมาถึงหน้าทางเข้าของฐานลับก็ประจวบเหมาะกับเผ่าคูเกาเดินทางมาพบฮาวเวอร์ทันที
"ท่านโทมัส…"
"เผ่าคูเกา? "
"พวกเจ้ารู้จักกันมาก่อนแล้วงั้นรึ? แต่ช่างเถอะ พวกเจ้ารีบเข้าไปก่อน ป่านนี้ฮาวเวอร์คงรู้แล้วว่าพวกเจ้าเดินทางมาถึงนี่"
หัวหน้าหน่วยโทมัสเดินเข้าไปในฐานลับพร้อมทหารนับพันก่อนจะพบเข้ากับเด็กน้อยจำนวนมากเรียงเป็นแถวโดยมีอมนุษย์ผีเสื้อค่อยควบคุมดูแล
'นี่มันอะไรกันเนี่ย'
เขาเดินเข้าไปด้านในโดยสั่งให้ทหารตั้งแถวคอยอีกฝั่ง เผ่าคูเกาเข้ามาทีหลังก็เดินตามโทมัสไปยังห้องบัญชาการของฮาวเวอร์ พอเปิดม่านผืนบางออก ภายในพบกองไข่จำนวนมากกับโต๊ะไม้ยาวหนึ่งโต๊ะอยู่ตรงกลาง ที่แห่งนี้ดูกันดารไร้เครื่องอำนวยความสะดวกใดๆ
เมื่อเขาเข้ามาฮาวเวอร์ก็ให้นั่งลงฝั่งขวาของตน ส่วนเผ่าคูเกาที่เพิ่งเข้ามาก็ให้นั่งฝังซ้าย ไม่รู้ใครจะพูดก่อนฮาวเวอร์ก็เริ่มพูดในทันที
"โทมัส นับจากนี้ทหารกลุ่มที่นำมาจะถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเป็นคนมีความรู้ ให้ไปสอนเด็กที่ยืนอยู่นอกค่าย ส่วนคนที่มีพละกำลัง ก็ให้เสริมแนวป้องกันและเป็นคู่ฝึกซ้อมให้เหล่าทหารคุ้มกันของฝั่งอมนุษย์"
"ขอรับ แล้วที่พักและอาหาร เราต้องจัดหาเองไหมขอรับ"
"ไม่จำเป็น อมนุษย์ในการปกครองของเราจะเป็นฝ่ายสร้างที่พักและส่งเสบียงเข้ามาให้ พวกเจ้าแค่ทำงานตามที่บอกก็พอ"
โทมัสหมดข้อสงสัยก็หันไปทางฝั่งเผ่าคูเกา ทางนั้นเมื่อเห็นโอกาสพูดก็เริ่มเจรจา
"จากที่เราได้คุยกันมาบ้างเมื่อวานนี้ มารโมงุนไม่ขัดข้องหากท่านจะขอยืมพื้นที่ชายเขตคาบเกี่ยวกับเขตปกครองฝั่งเผ่าคามาโด แต่มีข้อแม้ว่าต้องไม่ใช้เส้นทางตัดผ่านฐานทัพของมารโมงุน แต่เลือกใช้เส้นทางขอบนอกป่าอาถรรพ์ หรือใช้เส้นทางป่าอาถรรพ์ลึกเท่านั้น"
"เป็นไปไม่ได้หรอก หากเราเดินทัพไปนอกเขตป่าอาถรรพ์ ทางฝั่งริลกลิมต้องสังเกตเห็นเราแน่ๆ แต่ถ้าผ่านทางป่าอาถรรพ์ชั้นในก็จะอันตรายและต้องอ้อมไปไกลอีก ทหารของเราหลายนายยังมีพลังเวทย์ให้คุ้มกันตัวเองไม่มากพอ หากเลือกเส้นทางนั้นจะเสี่ยงต่อฝั่งเรานะขอรับ" โทมัสกล่าว
ฮาวเวอร์คิดอยู่ครู่หนึ่ง เมื่ออ้อมนอกไม่ได้ อ้อมในก็เสี่ยง หากเป็นในยุคสมัยใหม่การก้าวข้ามอาณาเขตไม่ว่าบนฟ้าหรือใต้ดินก็ถือว่าผิดกฎหมายทั้งนั้น แต่ว่านี่มันยุคก่อนคริสตกาล จะบนฟ้าหรือใต้ดิน ถ้าไม่เห็นว่าเดินผ่านก็ถือว่าไม่ผิด
"ได้สิ ถ้ามารโมงุนต้องการอย่างนั้น ข้าขอแค่พื้นที่คาบเกี่ยวตรงนั้นสักระยะหนึ่งก็พอ แล้วไม่มีข้อแลกเปลี่ยนอะไรเพิ่มเติมอีกหรือ"
"ไม่มีขอรับ ทางเราไม่ได้ขัดสนอะไรมากมายจึงไม่ต้องการเอารัดเอาเปรียบผู้ที่อ่อนแอกว่า" พูดไปก็มองถ้ำแห่งนี้ไป
"ถ้าหมดธุระแล้วก็เชิญ" ฮาวเวอร์ไล่
"แต่ข้ามีสงสัยต้องการถามเป็นการส่วนตัว"
"ว่ามา"
"ท่านมีความเกี่ยวข้องอะไรกับทหารของริลกลิมหรือขอรับ"
ฮาวเวอร์มองไปทางโทมัสก่อนจะที่เขาจะกล่าวให้ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นราวกับเป็นการยืนยัน
"ท่านผู้นี้คือรัชทายาทของอาณาจักรริลกลิม เจ้าชายฮาวเวอร์"
คนฟังถึงกับตะลึง ที่ผ่านมาเขาเสียมารยาทกับฮาวเวอร์ไว้มาก พอรู้ว่าเป็นเจ้าชายจากอาณาจักรริลกลิมที่ตนสวามิภักดิ์ด้วยก็รีบคุกเข่าลงอย่างเสียไม่ได้
"ข้าขออภัยนายท่านฮาวเวอร์ ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านเป็นเจ้าชายของอาณาจักรที่เราขอเข้าร่วมสวามิภักดิ์"
"ไม่รู้ถือว่าไม่ผิด แต่ข้าสงสัย ทั้งที่เจ้าสวามิภักดิ์ต่ออาณาจักรเรา แต่ทำไมยังไปรับใช้มารอยู่อีก"
"เรียนนายท่าน มารโมงุนเองก็เป็นคนของเผ่าคูเกา พวกเขามาสวามิภักดิ์ต่อเราเพราะต้องการแลกเปลี่ยนความรู้และวัตถุดิบที่หาได้เฉพาะของกันและกัน
"เพราะอย่างนั้นถึงเข้าร่วมสินะ แล้วเวลานี้พวกเจ้ายังเข้าสวามิภักดิ์อยู่รึเปล่าในเมื่อตอนนี้อาณาจักรถูกเปลี่ยนการปกครองไปแล้ว"
"เรื่องนั้นข้าไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง แต่หลายปีก่อนเราส่งคนเข้าไปเจรจาแต่ถูกปฏิเสธการเข้าเฝ้า ราวกับว่าเราถูกตัดความสัมพันธ์กันแล้ว จนตอนนี้ได้มาพบท่านโทมัสและเจ้าชายของอาณาจักรในที่แห่งนี้…"
ฮาวเวอร์เข้าใจที่ไคอาจะสื่อ สภาพของเขาตอนนี้หากบอกปากเปล่าว่าตัวเองเป็นเจ้าชายคงไม่มีใครเชื่อ ต้องให้ทหารของริลกลิมช่วยยืนยันอีกเสียงว่าเขาไม่ได้โกหก ถึงแม้จะมีหนังสือรับรองอยู่แล้ว แต่เมื่อไม่รู้สถานการณ์ภายในเผ่าก็เสี่ยงที่จะเปิดเผยตัวตน
"หากข้ารู้ว่าท่านเป็นเจ้าชายของเรา เราคงไม่แสดงท่าทีแข็งกระด้างต่อท่าน อีกทั้งเรื่องที่จะให้อ้อมฐานไปนั้น ข้าคิดว่าคงไม่จำเป็นแล้ว"
"แต่ข้าคิดว่าจำเป็น ที่เจ้ายอมให้เราเข้าเขตปกครองไปง่ายๆ คงเพราะความขัดแย้งระหว่างเขตคามาโดคงเริ่มรุนแรงขึ้นจนไม่อาจควบคุมได้ ทางฝั่งเจ้าเองไม่อาจสู้อย่างตรงไปตรงมาได้ รวมถึงการสนับสนุนจากอาณาจักรก็ขาดหายทำให้ขาดแคลนทรัพยากรและเริ่มอดอยาก"
"ท่านรู้ราวกับตาเห็น"
"ไม่ขนาดนั้นหรอก ที่เจ้าสู้ไม่ได้ก็คงเป็นจำนวนประชากรสินะ เพราะเริ่มมีความคิดและวิวัฒนาการจึงเริ่มใส่ใจกับการเกิดมากขึ้น แทนที่จะเพิ่มด้วยจำนวนแต่เพิ่มที่ประสิทธิภาพมากกว่า ข้าเข้าใจดีเลยล่ะว่าการเลี้ยงเด็กคนหนึ่งนั้นต้องให้ความใส่ใจมากว่าใช้กำลัง"
อ้างอิงจากชาติก่อนที่ต้องเลี้ยงดูลูกให้ดีแลนตอนที่เขาเข้าประชุมละนะ ส่วนเอวาที่นั่งฟังอยู่ด้านหลังก็อึ้งที่คำพูดนั้นออกจากปากคนที่บอก 'ขู่ให้กลัวแล้วแยกเขี้ยวใส่'
"ถ้าท่านไม่ล้มเลิกการเดินทางอ้อม แล้วท่านจะเดินทางโดยใช้เส้นทางไหนกันขอรับ ข้าคิดว่าการตัดผ่านฐานลับท่านโมงุนคงเป็นทางออกที่ดีที่สุด"
"เรื่องนั้นไม่ยาก ข้าจะขุดเจาะอุโมงค์ลอดไปที่เขตปกครองฝั่งเหนือ สร้างฐานใต้ดินที่นั่น และดักจับพวกเผ่าคามาโดที่เขามารุกราน"
"แต่ระยะทางมันค่อนข้างไกลนะขอรับ"
"ไม่ต้องห่วง ข้ามีนักขุดมืออาชีพในกำมือ"
ตกเย็นเผ่าอมนุษย์สามเผ่าถูกเรียกรวมตัวกันในลานกว้าง โดยมีเด็กโตเผ่าอมนุษย์ฝึกป้องกันตัวโดยทหาร และเด็กเล็กอยู่ในอาคารเรียนหนัง เผ่าอมนุษย์แมลงสาบ เผ่าจาลิด อมนุษย์จิ้งหรีด เผ่ากายัว อมนุษย์ตะขาบ ทั้งสามเผ่าถูกมอบหมายให้รับงานขุดอุโมงค์ลอดฐานทัพมารโมงุน แน่นอนว่าการขุดอุโมงค์ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ต้องลงมือทำไปก่อนเพื่อจะได้รู้ว่าระหว่างทำต้องใช้อะไรบ้าง
ตกกลางคืนหัวหน้าหน่วยโทมัสเข้าพบฮาวเวอร์ที่ยังคงทำงานอยู่ แล้วยื่นจดหมายลับจากแม่ทัพน็อลส่งมาให้ เรื่องราวภายในโทมัสรู้เรื่องหมดแล้วแต่ที่พูดออกไปตรงๆ ไม่ได้คงเพราะกลัวข่าวจะรั่วไหล ในป่าแห่งนี้แม้จะห่างไกลจากอาณาจักรริลกลิม แต่ก็ไม่อาจจะเสี่ยงให้ใครล่วงรู้ได้
เนื้อความในจดหมาย
'ถึงนายน้อยฮาวเวอร์ เรื่องราวในครั้งนี้อาจทำให้ท่านสะเทือนใจและข้ารู้ดีว่าควรจะพูดเรื่องนี้กับท่านด้วยตนเอง แต่เพราะท่านต้องเดินทางต่ออีกไกล ข้าจึงคิดว่าคงไม่อาจปล่อยเรื่องนี้มิให้ท่านรู้นานเกินไป ราชินีเกรสสันทรงสิ้นพระชนม์เมื่อ 10 ปีก่อนในวันที่ท่านเกิด ภายในราชวังจัดงานพระบรมศพไม่ยิ่งใหญ่ให้และในเวลาต่อมาราชาไมนัสก็ขึ้นครองราชย์ทันที หลังจากพระนางจากไปได้ไม่นาน แม้ประชาชนยังคงเสียใจอยู่ก็ต้องฝืนยิ้มในวันราชาภิเษก หลายคนเริ่มรับรู้แล้วว่า ราชวงศ์ของมหาราชาพาวเวอร์ได้สิ้นสุดลงที่ตรงนี้ พอคนจะออกเดินทางไปนอกอาณาจักรก็ไม่อนุญาต คนจะเข้าก็กล่าวหาว่าบุกรุก ตอนนี้ประชาชนภายในถูกกดขี่ให้ทำงานส่งเงินให้ทางราชวงศ์ใหม่จนเริ่มมีคนเจ็บป่วยล้มตายเพราะสิ้นไร้เรี่ยวแรง ส่วนเรื่องการทหารยังไม่แน่ชัดมากนัก คงต้องใช้เวลาสืบอีกระยะหนึ่ง'
ฮาวเวอร์พับกระดาษลงก่อนจะเผา เขาสลับจิตกับอีคอนทันทีเมื่อจัดการความรู้สึกภายในไม่ได้ ร่างที่อีคอนควบคุมอยู่เกิดมีน้ำใสไหลออกมาจากตา เขายกมือขึ้นกรอบกุมใบหน้าพลางร้องไห้ เอวาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็เข้าไปกอดเขาเอาไว้ในอก
ช่วงชีวิตเด็กอันขมขื่นนี้ยังไม่สิ้นสุด แม้ว่าความทรงจำเดิมเขาจะตื่นขึ้นมาแล้ว แต่ร่างที่ยังเป็นเพียงเด็กก็ใช้ความรู้สึกของเด็กมาครอบงำ อ่อนไหวง่าย สงสารง่าย โกรธง่าย และรักใครสักคนได้ง่าย อิทธิพลของร่างมีผลต่อจิตทั้งสองจนหยุดความเสียใจนี้ไม่อยู่
โทมัสเดินออกจากห้องไปทั้งเหม่อมองท้องฟ้ากว้างไกล นึกถึงครอบครัวที่ไม่ได้กลับไปพบตั้งแต่ออกเดินทางมา ไม่รู้ว่า หากเขาตายที่นี่ คนอีกฟากจะร้องไห้ปานใจจะขาดอย่างนี้ไหม แค่คิดก็หน่วงจิตใจจนยากจะระบายออก
"ท่านมอบจดหมายฉบับนั้นให้ท่านฮาวเวอร์แล้วหรือขอรับ" นายทหารในสังกัดคนหนึ่งเข้ามาพูดทัก
"อื้ม อย่าเพิ่งเข้าไปรบกวนท่านฮาวเวอร์ตอนนี้เชียว เขาต้องการการพักผ่อนมากๆ "
"เข้าใจแล้วขอรับ"
เช้าวันต่อมา กิจการงานทุกอย่างเป็นไปตามที่ฮาวเวอร์สั่ง เขาไม่อนุญาตให้ใครพบตั้งแต่เช้ายกเว้นเอวาที่คอยอยู่ด้านในอยู่แล้ว จนเวลาล่วงเลยผ่านไปสองวัน ก็ยังไม่มีใครเข้าไปกวนแม้ว่าจะพยายามเรียกแล้วแต่ก็ถูกเอวาห้ามเข้ามาเสียก่อน
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป การงานทุกอย่างดำเนินไปอย่างติดขัดเพราะไม่มีฮาวเวอร์คอยชี้แนะ ทุกคนเริ่มถามหาเขาทั้งเป็นห่วง ทั้งกลัวว่าเขาจะอดอาหารแม้ว่าจะไม่ค่อยเห็นเขาทานอะไรสักเท่าไหร่ เผ่าไร้การปกครองก็เริ่มส่งลูกหลานเข้ามาจนล้นมือผู้สอน สามเผ่าที่ให้ขุดอุโมงค์ก็เริ่มขุดดินมั่วจนไม่รู้ไปโผล่ที่ไหน มารโมงุนเองก็ต้องการพบหน้าฮาวเวอร์เพื่อพูดคุยเป็นการส่วนตัว แต่เพราะฮาวเวอร์ยังคงอยู่ในช่วงเสียใจจึงต้องรอต่อไป
จนเวลาผ่านไปสองอาทิตย์ ทุกคนเริ่มทนไม่ไหวและแอบแง้มม่านออกส่องดูว่าเขาทำอะไรอยู่ ในถ้ำมืดสนิทไม่มีแสงไฟ แม้จะเพ่งสายตาส่องก็ยังมองไม่เห็นอะไรจนเริ่มเห็นเงาไหวไปมาและโผล่ออกมาให้เห็น เงานั้นเป็นชายสูงราวสองเมตร สวมชุดประหลาดต่างจากมนุษย์คนอื่น เขาโผล่หน้าออกมาแล้วพูดสิ่งที่คนแอบมองต้องตกใจ
"ฮาวเวอร์มันไม่อยู่แล้ว"
"หา? แล้วเขาไปไหน?"
"ไม่รู้ ไม่ต้องมากวนอีก"
พอเดินกลับเข้าไปผ้าม่านที่ถูกแง้มก็เปลี่ยนรูปทรงเป็นประตูเหล็กหนาขนาดใหญ่ปิดถ้ำเอาไว้ ไม่มีใครรู้ต้นสายปลายเหตุที่ฮาวเวอร์หายไป เรื่องนี้ถูกกระจายข่าวอย่างเงียบๆ คนภายในไม่มีใครกล้าปริปากเสียงดัง เพราะต้องอาศัยชื่อฮาวเวอร์ทำให้คนเขตอื่นกลัว ถึงแม้จะจัดการเรื่องราวบางอย่างได้บ้างแต่คำถามก็ยังผุดขึ้นในจิตใจของทุกคนในที่แห่งนี้
'ฮาวเวอร์ไปไหน?'


เส้นใยสื่อสารยังคงส่งเสียงสั่นสะเทือนต่อเนื่องไม่หยุด จากเมื่อวานจนถึงวันรุ่งขึ้น ไม่มีใครกล้าเปิดม่านหนาผืนนั้นออก กลัวว่าเปิดไปแล้วจะเห็นอะไรน่ากลัวจนติดตา มารงูผู้กดขี่เผ่าอมนุษย์ในละแวกนี้ช้านาน กำลังถูกฆ่าฟันอย่างไม่ปรานีโดยเด็กมนุษย์อายุไม่กี่ปี คนในเผ่ามางามูและเผ่าแมลงสาบเดินทางมาที่พักลับของมารงูเพื่อดูผลการต่อสู้ จากที่ได้ฟังบนใยสื่อสารนั่นก็พอเดาออกว่าใครจะชนะ
ตอนแรกพวกเขาก็ดีใจที่มารงูตายและถูกปลดปล่อย แต่หลังจากที่เสียงฟาดฟันยังไม่หยุดก็เริ่มหวาดกลัวกับนายคนใหม่ผู้ไร้ความปรานี นี่อาจเป็นการตัดสินใจผิดพลาดที่คิดจะย้ายฝั่งไปหาคนไม่รู้จัก แต่อย่างที่หลายคนในนี้มักจะพูด ยื้อชีวิตอีกหน่อยยอมดีกว่า
ม่านหนาถูกเปิดออก ร่างเปื้อนเลือดทั้งกายเดินออกมามองทุกอย่างเป็นสีแดง เพราะสองตามองกองโลหิตมานานจนเกิดภาพลวงตา เขาต้องหันไปมองท้องฟ้าหรือต้นไม้ เพื่อให้สีขั้วตรงข้ามปรับสมดุลการมองเห็น แต่คนที่เฝ้าดูฮาวเวอร์กำลังทอดสายตามองบนท้องฟ้าอย่างเงียบงันก็ตีความไปล้านแปด
"หรือนั่นจะเป็น… การไว้อาลัยของเหล่ามนุษย์ อำลาและส่งวิญญาณให้เดินทางไปยังปรโลกด้วยดี"
ทุกคนต่างเอาเยี่ยงอย่างแล้วมองท้องนภา รำลึกนึกถึงความทรมานที่มารงูสร้างเอาไว้
"โลอาโน สั่งคนปลดผ้าออก ตอนนี้วิญญาณเต็มถ้ำไปหมด มันรบกวนสายตาข้า"
โลอาโนทำตามคำสั่ง แมงมุมในเผ่าปีนขึ้นไปบนถ้ำสูง ผ้าม่านหนาถูกปลดออก ภายในบรรจุวิญญาณนับร้อยจนเต็มถ้ำ วิญญาณของเหล่าลูกหลานอมนุษย์ผู้ถูกสังเวย แม้ตอนแรกทุกคนจะหวาดกลัวฮาวเวอร์ แต่เมื่อเห็นความเมตตาอุตส่าห์ปล่อยดวงวิญญาณเหล่านั้นไม่จับกินเพื่อเพิ่มพลังก็รู้สึกซึ้งใจ จากที่ส่งวิญญาณด้วยความเกลียดชัง ก็เปลี่ยนความคิด ความรู้สึกใหม่ เป็นความรู้สึกผิดที่ยังหายใจอยู่ รู้สึกผิดที่ยังมีชีวิตต่อบนความตายของผู้อื่น
เหล่าวิญญาณน้อยเมื่อพ้นปากถ้ำก็ลอยลับไปไกลไม่มีใครเห็น จากที่บดบังวิสัยทัศน์ในถ้ำก็เบาบางลงจนหายไป ภายในปรากฏซากเนื้อก้อนใหญ่ถูกหั่นชำแหละจนเลือดเปื้อนทุกสิ่งอย่างในถ้ำดูน่ากลัว ฮาวเวอร์เดินกลับเข้าไปในถ้ำต่อก่อนจะแบกชิ้นส่วนของซากออกมาวางไว้นอกถ้ำ ทุกคนงงกับการกระทำนั้นจนฮาวเวอร์นำเอาซากออกมาจนหมดก่อนจะเผาด้วยเวทย์ของตนจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน
"เอาล่ะ ทีนี้ก็ไม่ต้องห่วงว่านางจะกลับมาอีก ยังมีใครสวามิภักดิ์กับนางและอยากงัดข้อกับข้าไหม?"
ฮาวเวอร์ถามเพราะเริ่มเหนื่อยเต็มทนจนอยากกลับไปนอน พอไม่มีใครเสนอหน้าเข้ามาเขาก็ดึงจิตอีคอนขึ้นมาควบคุมร่างแล้วหลับไปทันที
อีคอนยังสับสนมึนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า ไม่นานคนที่ยืนอยู่ละแวกนั้นก็คุกเข่าศิโรราบต่อหน้าเป็นการบอกว่าไม่มีใครคิดจะต่อกรกับเขา อีคอนมองการกระทำนั้นก่อนจะยกมือห้าม
"ช้าก่อนท่านทั้งหลาย ข้าไม่ได้ต้องการให้ใครมายกย่องสรรเสริญ เพียงแค่อยากสร้างเส้นทางตัดผ่านไปยังเขตปกครองในป่า เพราะอย่างนั้น พวกท่านจงเลือกผู้นำของตนเองเถิด"
"พวกเราคิดเอาไว้แล้วขอรับ จากที่นายท่านเคยกล่าวว่าจะให้พวกข้าเลือกใครก็ตามขึ้นเป็นผู้นำ พวกข้าจึงเลือกท่านกันขอรับ"
'ฮาวเวอร์? ไหงเรื่องมันกลายเป็นอย่างนี้ล่ะ'
ไร้เสียงตอบรับจากอีกจิต เขาคงจะหลับลึกจริงๆ ตั้งแต่สู้กับก้อนเมือกในถ้ำ ฮาวเวอร์ก็ไม่ได้พักจิตเลย แถมยังต้องมาสู้กับมารงูอีก จิตของฮาวเวอร์จึงรู้สึกอ่อนล้าจนถดถอย เพราะงั้นถึงได้เปลี่ยนจิตกับอีคอนก่อนที่จิตของเขาจะดิ่งพร้อมความเคยชินกับการฆ่า
"ถ้าพวกเจ้าต้องการอย่างนั้น ข้าจะเป็นให้ชั่วคราวก็ได้ อย่างที่เจ้ารู้ว่าข้าต้องกลับไปทำสงครามชิงบ้านเกิด คงอยู่ดูแลที่นี่ได้ไม่ยืดยาว"
"ตามแต่นายท่านจะประสงค์ขอรับ แค่พวกเราได้สัมผัสกับสันติสุขชั่วครู่ชั่วคราวก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีแล้วขอรับ"
คำพูดบาดจิต อีคอนมองทุกคนในที่นี้แล้วก็นึกสงสาร จากเรื่องที่ได้ยินมา พวกเขาถูกกดขี่จากมารงูให้นำลูกหลานมาบูชาเป็นอาหารเพื่อรักษาชีวิตคนทั้งเผ่า ความขมขื่นที่ต้องตัดเนื้อหนึ่งส่วนในร่างกายเพื่อรักษาส่วนใหญ่ไว้ช่างน่าเศร้า อีคอนกลืนความกระดากอายทิ้งไปแล้วเริ่มควบคุมการปกครองคนทั้งหมดนี้อย่างที่ฮาวเวอร์เคยทำกับทหารในค่าย
"แบ่งคนหนึ่งส่วนเข้าไปทำความสะอาดภายในถ้ำ ข้าจะใช้เป็นห้องบัญชาการ สร้างรากฐานในการปกครอง อีกส่วนกลับไปรายงานคนในเผ่าว่าพวกเจ้าได้ผู้ปกครองคนใหม่แล้ว และให้หัวหน้าเผ่ามารายงานตัวต่อข้าในวันพรุ่งนี้ที่ห้องบัญชาการแห่งใหม่ นอกจากนี้ให้ป่าวประกาศถึงเผ่าที่ยังไร้การปกครอง หากต้องการอยู่ใต้ร่มเงาข้าก็ให้มาพร้อมกับเหล่าหัวหน้าเผ่าอื่นให้วันพรุ่งนี้เช่นกัน"
คนบางส่วนทยอยกลับไปรายงานหัวหน้า อีกส่วนก็อยู่เพื่อทำความสะอาดภายในถ้ำ และจัดแจงฐานพักแห่งใหม่ อีคอนเดินรอบฐานภายในก็เห็นความสกปรกมากมายที่ไม่เป็นระเบียบ ที่ขับถ่ายมี แต่สกปรกจนล้นออกมาด้านนอก คนมาทีหลังไม่อยากใช้ก็ไปขับถ่ายที่อื่นตามพุ่มไม้จนเหม็นคลุ้งไปทั่ว ที่ทานอาหารก็พอดูได้ แต่ห้องครัวนั้นเน่าจนหนอนไต่ออกจากชามอาหาร อีคอนเดินสำรวจทุกอย่างจากนั้นก็เริ่มวาดแผนที่ฐานลงบนดิน ขีดให้เห็นว่าที่แห่งนี้ถูกวางโครงสร้างไว้ยังไง
"นายท่านขอรับ ข้าอยากแนะนำคนให้รู้จัก เจ้านี้เดิมทีเป็นผู้ควบคุมเสบียงอาหารของมารงูชื่อว่า อิล ส่วนเจ้านี้เป็นคนดูแลเรื่องอาคารชื่อว่า คลอย ข้าพามาเผื่อว่าท่านต้องใช้เขา"
"งั้นก็พอดีเลย ข้ามีเรื่องจะคุย นี่คือแผนที่ของฐานลับแห่งนี้ จากที่เจ้าเห็น ตัวอาคารสร้างอย่างไม่เป็นระเบียบ ทำให้เส้นทางสัญจรคดเคี้ยวจนต้องอ้อมหลายทาง ข้าจะให้เจ้าทำลายทั้งหมดนี่ทิ้งไปซะ สร้างตรงนี้ใหม่โดยเว้นว่างตรงกลางไว้เป็นลานชุมนุม รอบด้านสร้างอาคารโรงอาหาร ด้านหลังเก็บเสบียง ห้องน้ำให้สร้างสี่จุดรอบฐานสี่ทิศ ด้านตรงข้ามให้สร้างที่พักโรงนอน สำหรับผู้เฝ้ายาม ข้าให้เจ้าทำเท่านี้ก่อน พอจะสร้างได้ไหม"
"ขอรับ ภายในวันนี้พวกข้าคงทำลายอาคารได้หมดก่อน"
"ดี จากนั้นก็ทำที่ขับถ่ายเป็นอันดับแรก รองลงมาก็ที่เก็บเสบียง"
"ขอรับ"
อิลกับคลอยเร่งรีบไปทำงานตามที่สั่ง อีคอนมองแผนที่อีกครั้งพลางคิดจะขยายพื้นที่เพิ่ม แต่คิดได้ไม่นานก็มีคนมาขัดเสียก่อน
"นายท่าน ข้าเจอไข่อยู่ในถ้ำ ท่านจะให้ข้าทำอย่างไรกับมันดี"
พอพูดถึงไข่ก็นึกเรื่องมารฝังไข่ขึ้นมาทันที เขาเดินไปดูที่ถ้ำ ถ้ำด้านหลังมีช่องเล็กเก็บไข่จำนวนมากเอาไว้ อีคอนหันไปถามคนข้างตัว
"นี่เป็นไข่ของมารงูหรือเปล่า?" แค่คิดก็รู้สึกสลด ไข่พวกนี้ต้องกำพร้าแม่เพราะเขา
"ไม่ใช่หรอกขอรับ พวกที่จุติเป็นมารแล้วจะไม่สามารถให้กำเนิดทารกได้ขอรับ ส่วนใหญ่ในนี้เป็นไข่มนุษย์ที่ทิ้งไว้ในป่า บางส่วนก็เป็นเครื่องบรรณาการให้มารงู แต่เพราะไข่ยังไม่ฟักก็เลยดูไม่ออกว่าเป็นของเผ่าไหนบาง"
"เอาไข่พวกนี้ออกมาให้หมด แล้วหาที่อุ่นๆ ไว้กกไข่ อย่าให้ไข่แตกแม้แต่ใบเดียว"
"ขอรับ"
วันทั้งวันอีคอนสาละวนอยู่กับงานภายในถ้ำ พยายามจัดสรรให้ทุกอย่างเป็นระเบียบแบบแผนตามที่เคยพบในความทรงจำหลัก พอตะวันตกดิน แอดดี้ ลิลลี่ และเอวา เดินทางมายังฐานลับเพื่อพบกับอีคอน ทันทีที่พวกเขามาถึงฐานลับที่ควรจะมีอาคารและผู้คนน่ากลัวกลับเห็นเพียงพื้นที่กว้างและเศษซากอาคารที่ถูกรื้อถอน สถานที่เดียวที่พอมีที่ให้คลุมหัวก็คือถ้ำขนาดใหญ่ด้านในสุด เมื่อเดินเข้าไปก็พบกับไข่หลายฟองถูกเศษหญ้าปกคลุมให้ความอบอุ่น
"ว้าว นี่นะหรือไข่ของบุรุษที่เขาว่ากัน" เอวากล่าว
"ท่านรู้ด้วยหรือขอรับ" แอดดี้
"ท่านยมโลกบอกมาว่าเพราะพลังข้าไหลเวียนบนโลกนี้มากเกินไปจึงทำให้เกิดมนุษย์หลายสายพันธุ์ เพราะอย่างนั้นมนุษย์จึงเกิดความแตกแยกและฆ่าฟันกันเอง ได้ยินว่าแม้แต่ไข่บุรุษก็ถูกทำลายเพราะไม่เป็นที่ยอมรับ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นมันก็มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่กล้าลงมือทำกับลูกตัวเอง พวกเราอมนุษย์ไม่ทำกันหรอก เรารู้ดีว่ามารไม่สามารถให้กำเนิดลูกได้เพราะได้รับพลังจากคำสาป จึงเดาได้ไม่ยากว่าไข่ที่เกิดจากท้องบุรุษนั้น คงเป็นการกำเนิดแบบใหม่ที่เราได้มา" อมนุษย์แมงมุมกล่าว
"น่าสงสารจัง คงเป็นเพราะมีสติปัญญาก่อนมนุษย์สายพันธุ์อื่นจึงมีความคิดวกวนซับซ้อนสินะ ถ้าคิดอะไรง่ายๆ ก็คงไม่เกิดเรื่องน่าเศร้าเช่นนี้"
เอวานั่งลงแล้วลูบไล้ไข่ใบน้อยตรงหน้า ไม่นานไข่นั้นก็เกิดรอยแยกและค่อยๆ แตกออกจากกัน ปรากฏให้เห็นทารกภายใน เด็กน้อยข้างในมองเอวาตาใสจนทำให้เขาตกหลุมรัก
"ข้าอยากเลี้ยงดูเจ้าจนแก่เฒ่าจังเลย ทำไมเจ้าช่างน่ารักอย่างนี้นะ"
ลิลลี่มองเด็กเกิดใหม่ก็รู้สึกจุกในอก คิดถึงลูกน้อยที่จากกันไกลอย่างไม่รู้ชะตากรรม อีคอนเดินเข้ามาหลังจากไปสำรวจนอกฐานหมดแล้ว ทุกคนมองเขาเป็นตาเดียวก่อนที่เขาจะเข้ามาดูเด็กน้อยที่เพิ่งเกิดใหม่
"เจ้าเลือกเกิดวันนี้สินะ ในเมื่อเจ้าไม่มีครอบครัว ให้ข้าตั้งชื่อให้ดีไหม?"
"ข้าก็อยากตั้งชื่อให้มั่ง ทำไมเจ้ามีสิทธิ์ตั้งชื่อคนเดียวล่ะ" เอวาไม่ยอม
อีคอนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ "ถ้างั้นเราเขียนชื่อไว้บนใบไม้ ถ้าเด็กคนนี้จับได้ใบไหนก็ให้เรียกชื่อจากใบนั้น"
"เอาสิ อย่างน้อยเด็กคนนี้ก็เลือกชื่อด้วยตัวเอง"
เทศกาลตั้งชื่อจึงถูกจัดขึ้นนะบัดนั้น ใบไม้หลายใบถูกวางไว้ด้านหน้าเด็ก หลายคนในนั้นนอกจากฮาวเวอร์และเอวาก็มีคนที่อยากตั้งชื่อให้เด็กคนนี้ด้วยเหมือนกัน เมื่อมีมากพอจนได้กองใหญ่ก็โปรยใบไม้ขึ้นไปบนท้องฟ้า ใบตั้งชื่อหลายใบลอยวนอยู่บนนภาก่อนจะตกลงมาบนตัวเด็กทารก อีคอนรีบไปดูว่าเด็กน้อยได้หยิบใบไม้ใบไหนไปหรือเปล่า ปรากฏว่าเด็กน้อยไม่ได้หยิบเลยสัก แต่กลับมีใบไม้หนึ่งใบหล่นอยู่บนหัวของเขา อีคอนจับขึ้นมาดูแล้วอ่าน พอเห็นว่าเป็นชื่อคนก็เอาชื่อนั้นตั้งให้ทารก
"เด็กคนนี้มีนามว่า ชีค!"
เมื่อกล่าวนามออกมาทุกคนก็ปรบมือให้ด้วยความยินดี แม้ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตั้งให้แต่ก็รับรู้ได้ว่าเขาหวังดีและต้องการให้เด็กคนนี้มีนามไว้ให้ผู้อื่นเรียกขาน
เมื่อเทศกาลตั้งชื่อจบลง ทุกคนก็แยกย้ายไปพักผ่อน ลิลลี่เดินเข้ามาหาอีคอนในถ้ำเพราะอยากคุยบางอย่างกับเขา
"ฮาวเวอร์…"
"มีอะไรหรือ ลิลลี่"
นางทำท่าอึดอัดใจก่อนจะกล่าวต่อ "เจ้าก็รู้ใช่ไหมว่าสัตว์อสูรอย่างข้ามักเดินทางเพียงลำพัง"
"ข้าจำได้"
"แล้วเจ้าคิดยังไงถ้าหากข้าจะขอติดตามไปด้วย แบบว่า… ถึงแม้ข้าจะตามหาลูกพบแล้ว ข้าก็ยังจะอยู่กับเจ้าต่อ"
"ข้าไม่ห้ามหรอกนะถ้าเจ้าจะอยู่กับข้าต่อ แต่ข้าอยากรู้ว่าทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนความคิด"
ลิลลี่เดินเข้าไปนั่งใกล้ก่อนจะเริ่มพูด "ข้าเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เจ้าทำ ข้ารู้สึกว่าหากข้าฝากลูกไว้กับเจ้าได้ ชีวิตเขาคงอยู่รอดได้นานกว่านี้"
"ข้าชื่นชมความรักของเจ้าที่มีต่อลูกนะ ถ้าหากเจ้าต้องการเช่นนั้น ข้าจะช่วยดูแลเขาอย่างที่เด็กคนหนึ่งควรได้รับ ที่พักอบอุ่น อาหารอิ่มท้อง ที่เล่นกว้างขวางและการมอบความรู้ให้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด"
ลิลลี่ยิ้มบางๆ อย่างวางใจ นางคงคิดมานานแล้วว่าวิถีชีวิตอย่างเก่าทำให้เธอและลูกตกอยู่ในอันตราย ถ้าหาทางเอาตัวรอดไม่ได้ เด็กที่เกิดในสายพันธุ์เดียวกันคงต้องตายกันหมด
"เจ้าในตอนนี้ดูอบอุ่นอย่างกับคนละคนเลยนะ" ลิลลี่เอ่ยแซว
"ฮะฮะ นี่และมนุษย์…"
อีคอนไม่ได้บอกเรื่องสองจิตให้กับนาง กลัวว่าถ้านางรู้ว่าเขามีความไม่แน่นอนในจิต นางคงเลือกเส้นทางเดิม ชีวิตเดิมที่เสี่ยงอันตรายกว่า
ตกดึกในคืนพระจันทร์ขึ้นเต็มดวง ยามเฝ้าสังเกตการณ์ยังคงมองทุกสิ่งอย่างภายนอกตาไม่กะพริบ ในคืนที่ไม่มีอันตรายจากภายนอกเข้ามาใกล้ กลับมีเรื่องประหลาดจากภายในเกิดขึ้น
กองเถ้าถ่านของมารงูถูกปลิวพัดไปกับสายลม ตั้งแต่ร่างมารงูถูกเผาก็ไร้คนเหลียวแลจนไม่ทันสังเกตเห็นบางอย่างกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ภายใน สิ่งนั้นกลิ้งออกจากเถ้ากระดูกไปยังถ้ำเก่าของมารงู ขนาดของมันเล็กเท่าก้อนกรวดกำลังกลิ้งตรงไปยังกลุ่มคนที่นอนกันอยู่ คนแรกที่มันเข้าหาคือแอดดี้ แต่เหมือนร่างนี้มันจะไม่พอใจ ก่อนจะไปหาลิลลี่ มันวนรอบร่างนางอยู่นานแต่ก็ต้องวนออกและรีบตรงไปหาร่างที่เคยพลัดพรากจากกันเป็นล้านปี ร่างของเอวา สิ่งนั้นกำลังกลิ้งเข้าไปหาแต่ถูกบางอย่างทุบให้หยุดนิ่งแล้วหยิบขึ้นมา
ฮาวเวอร์เอาสิ่งนั้นขึ้นมาถือก่อนจะนั่งพิจารณา ใบหน้าเรียบนิ่งแสยะยิ้มอย่างเลือดเย็นก่อนจะกรีดมีดลงบนฝ่ามือแล้วฝังเอาลูกแก้วไว้ข้างใน สิ่งนั้นมันดูดกลืนพลังอย่างกระหาย ร่างกายที่เคยมีไอเวทย์เกินควบคุมจนน่าอึดอัดนั้นถูกลูกแก้วสูบเข้าตัวไปจนหมด ตัวเขาในตอนนี้ไม่มีไอเวทย์น่าอึดอัดให้คนอื่นแยกจิตทั้งสองออกจากกันได้ ฮาวเวอร์สามารถสวมรอยเป็นอีคอนได้แล้ว
หากคิดว่าการเป็นอีคอนนั้นมันมีดีอะไร ใช้ต่อสู้กับมารก็ไม่ได้ ใช้ปกครองทหารนับแสนก็ไม่ได้และใช้เจรจากับอาณาจักรโพราเท็สก็ไม่ได้อีก แม้จะควบคุมเผ่าอมนุษย์มารเขตนี้ได้แต่ก็ใช่ว่าจะคุ้มครองคนพวกนี้ได้ สำหรับฮาวเวอร์การเป็นอีคอนมันได้มีอะไรดีเลยสักนิด แต่มีสิ่งเดียวที่ต้องเป็นอีคอนเท่านั้นที่ทำได้ คือการได้เป็นเพื่อนเคียงข้างลีโอซึ่งเป็นวิญญาณแยกของลูคัส อีคอนไม่รู้หรอกว่า การอยู่ในนรกมันหดหู่เพียงใด แค่เศษเสี้ยวของความสุขก็ยังหาไม่ได้ ถ้าฮาวเวอร์ได้ครองร่างตอนอยู่กับลีโอแล้วล่ะก็ ชีวิตที่ได้เกิดมาครั้งนี้ก็นับว่าไม่เสียเปล่าแล้ว
ฮาวเวอร์ทดสอบพลังด้วยการสร้างไอเย็นขึ้นมา เพียงใช้พลังแค่นิดเดียว น้ำแข็งก็เกาะบนนิ้วมือเขาแล้ว แม้จะให้ความรู้สึกหนาวเย็น แต่ฝ่ามือนั้นก็ไม่ได้ถูกน้ำแข็งกัดกร่อนแต่อย่างใด ฮาวเวอร์ตวัดสายตาไปมองเพดานถ้ำ เหล่าลูกสมุนแมงมุมของโลอาโนจ้องมาที่เขาอย่างหวาดกลัว เจ้าพวกนี้ทำหน้าที่เฝ้ายามให้ฮาวเวอร์ ไม่ได้มีความคิดจะทำร้ายเขาเลยสักนิด แต่การที่ล่วงรู้กระทำนี้ก็ถือว่าเสี่ยงให้ถูกจับได้ ถ้าหากอีคอนรู้แล้วตีตัวออกห่างจากลีโอ จิตหลักนั้นย่อมมีอิทธิพลกับร่างมากกว่า เขาจะทำอะไรไม่ได้อีก แม้จะสวมรอยเป็นอีคอนได้แล้ว
ฮาวเวอร์กวักมือเรียกพวกอมนุษย์แมงมุมลงมา ก่อนจะร่ายเวทย์บนฝ่ามือเกิดเป็นลูกอมหลายเม็ดให้เจ้าพวกนี้หยิบไปกิน สิ่งนี้ไม่ใช่ยาพิษแต่เป็นมนต์ปิดปาก ไม่ให้เจ้าพวกนี้เอาเรื่องที่เขาทำไปเล่าให้ใครฟังได้ ฮาวเวอร์ล้มตัวลงนอนพลางมองไปยังเทพธรณี
'ท่านคงต้องอยู่เกินร้อยปีแล้วล่ะ เพราะยังไงข้าก็ไม่ปล่อยให้โลกแตกแน่นอน'
เช้าวันต่อมา เหล่าหัวหน้าเผ่าในการปกครองเก่าของมารงูเข้ามารายงานตัว เผ่าที่ถูกปกครองโดยมารงูส่วนใหญ่จะเป็นอมนุษย์แมลง
เผ่ามางามู อมนุษย์แมงมุมซึ่งเป็นที่รู้จักกันอยู่แล้ว มีลาติโนเป็นหัวหน้าเผ่า นางเป็นสตรีมีครรภ์ ภรรยาของโลอาโน หนึ่งในนักเคลื่อนไหวสร้างการโจมตีและป้องกันให้ฮาวเวอร์ระหว่างที่เขายังต่อสู้อยู่ในถ้ำ ทำให้ไม่มีผู้เสียชีวิตและถูกยกย่องในฐานะนักเคลื่อนไหวผู้ชาญฉลาด นางได้นั่งในตำแหน่งที่ใกล้กับฮาวเวอร์มากที่สุดฝั่งขวาเพราะถือว่ามีส่วนร่วมในการเปลี่ยนแปลงมากที่สุด
เผ่าอมนุษย์แมลงสาบ ไม่มีชื่อเรียกทางการ หัวหน้าเผ่าเอโดเลีย ถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นหัวหน้าด้วยการจับไม้สั้นไม้ยาว เป็นผู้มีส่วนร่วมในการเคลื่อนไหวเพราะถูกลาติโนขู่เข็ญมาอีกทีให้ทำตาม จึงได้ที่นั่งฝั่งซ้ายตรงข้ามกับลาติโน ถึงแม้หลายคนจะไม่ชอบใจ แต่ผลงานในครั้งนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าถ้าไม่มีเผ่าอมนุษย์แมลงสาบ งานในครั้งนั้นคงไม่สำเร็จ
ด้านหลังฮาวเวอร์มีผู้ติดตามอยู่สองคนคือแอดดี้ฝั่งซ้าย และลิลลี่ฝั่งขวา แม้แอดดี้จะดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่กล้าปริปากว่าเมื่อมองฝั่งขวาแล้วเห็นอสูรเวทย์หมื่นดาราจ้องมองมาที่พวกเขา
เผ่าอื่นๆ ที่ไม่ได้รวมการเคลื่อนไหวครั้งนี้จึงนั่งลดหลั่นกันไปตามโต๊ะไม้ยาว
"เอาล่ะ ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามาในวันนี้ก็เพื่อให้เป็นที่รับรู้กันว่าตอนนี้ข้าเป็นผู้ปกครองเขตนี้ เมื่อมีผู้ปกครองใหม่ กฎระเบียบจะถูกตั้งขึ้นใหม่ ตั้งแต่นี้ไปจะไม่มีการรับเครื่องบรรณาการลูกหลานจากเผ่าของพวกเจ้า และเสบียง หากพวกเจ้าหาได้สิบส่วน ต้องแบ่งมาให้ฐานลับสามส่วน ลูกหลานของพวกเจ้า เด็กวัย 5 ปีไปจนถึงวัย 20 ปี จะต้องเดินทางมายังฐานลับ เพื่อรับการศึกษา ทั้งเรื่องศาสตราวุธ และอักษรอย่างมนุษย์ เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป และหลังจากนี้จะมีการรับเผ่าอื่นที่อยู่นอกเหนือการปกครองเข้ามาอีก เพราะเช่นนั้น พวกเจ้าที่อยู่มาก่อนต้องคอยกระจายข่าวเรื่องผู้ปกครองใหม่ของพวกเจ้าให้พวกไร้การปกครองเข้าร่วมกลุ่ม ข้าต้องการขยายอาณาเขตให้กว้างขึ้นด้วยจำนวนคนมิใช่พื้นที่ว่างเปล่า งดการเข่นฆ่าโดยไม่จำเป็น ใครฝ่าฝืนจะได้รับบทลงโทษตามสมควร"
ฮาวเวอร์กล่าวเสียงกร้าว คนในห้องเกิดความสับสนมากมาย แต่ก็ไม่มีใครกล้ากล่าวขึ้นขัด มีเพียงคนรู้จักกันมาก่อนถามเพื่อขยายความสงสัย
"ท่านจะรับเด็กวัย 5 ปีถึง 20 ปีไปทำไมเจ้าคะ เดิมทีเด็กเหล่านั้นจะต้องอยู่ช่วยครอบครัวหาอาหารมาส่งให้ท่าน หากท่านนำไป พวกเขาจะยิ่งเสียกำลังในการเพิ่มเสบียง" ลาติโนกล่าว
"นั่นก็เพราะพวกเจ้ารู้จักแต่การหาอาหาร นำมากิน และหาใหม่ ส่วนข้านั้นต้องการมากกว่าอาหารคือแรงงานของคนมีคนมีความรู้ ข้าต้องการคนที่เติบโตไปพร้อมข้าและสร้างสรรค์อารยธรรมแบบใหม่ขึ้นมา อย่างที่เจ้าเห็นข้าเป็นเพียงมนุษย์วัย 10 ปี พวกเจ้าที่อายุเกินจาก 20 ปีไปแล้วก็จะเข้าสู่วัยชราในตอนที่ข้าอยู่ในวัยกลางคน ช่วงเวลานั้นคงวุ่นวายหากอะไรหลายๆ อย่างไม่โตตามยุคสมัย อีกไม่นานมนุษย์ไร้ขนจะเข้ามารุกรานป่าอาถรรพ์มากขึ้น อย่างที่เจ้าเห็น ข้ายืนอยู่ตรงนี้แล้ว เพราะอย่างนั้นพวกเจ้าจึงต้องปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตแบบใหม่เพื่อไม่ถูกข้าผู้นี้บีบให้กลายเป็นชนกลุ่มน้อยในการปกครอง"
ลาติโนเข้าใจที่ฮาวเวอร์สื่อ เพราะก่อนหน้านี้ก็มีสถานการณ์คล้ายกันอยู่ เผ่ามางามูเริ่มหมดความน่าเชื่อถือเมื่อไม่อาจตามล่าหาเผ่าอมนุษย์แมลงสาบได้มานานหลายปี พวกเขาจึงกลายเป็นเป้าหมายต่อไปให้ทำลาย ชนกลุ่มน้อยที่นางเข้าใจคือกลุ่มคนที่ไม่ถูกยอมรับความคิดเห็น และถูกเลือกปฏิบัติเพราะถูกแบ่งแยกจากคนส่วนใหญ่
"ถ้าเช่นนั้น หมายความว่าท่านอาจปกครองเขตนี้ยืนยาวไปหลายสิบปีเลยสินะเจ้าคะ"
"ไม่แน่ไม่นอน นี่เป็นโครงสร้างพื้นฐานที่ข้าตั้งใจจะปูไว้ให้พวกเจ้าสร้างตัว และยืนได้ด้วยตัวเองในอีกร้อยปีหรือพันปีข้างหน้า คนในหมู่บ้านเจ้าคนใดคนหนึ่งอาจขึ้นเป็นผู้ปกครองเขตนี้แทนข้าในอนาคตหากมีความสามารถมากพอ"
"แล้วเรื่องมารจากเขตอื่นมารุกรานละขอรับ หากว่าไม่มีท่านผู้แข็งแกร่งคอยดูแล เจ้าพวกนั้นอาจส่งคนมาฆ่าผู้ปกครองของเราแล้วไล่ล่าคนในเขตก็ได้"
คนอื่นนอกจากลาติโนเริ่มออกความคิดเห็น ฮาวเวอร์แอบชื่นชมนางที่สามารถชักจูงคนอื่นให้คล้อยตามได้ก่อนจะตอบคำถามเมื่อครู่
"ข้าต้องขออภัยจริงๆ ข้าหลงลืมตัวตนจนไม่ได้บอกให้พวกเจ้ารู้ ข้าคือเจ้าชายจากอาณาจักรริลกลิม นี่คือหนังสือรับรองที่ท่านแม่ทัพของอาณาจักรลงนามไว้ยืนยันให้ข้า เขตนี้จะอยู่ใต้การปกครองของอาณาจักรริลกลิมทันทีหลังจากที่ข้าชนะศึก หากมีมารตนไหนกล้าบุกรุกเข้ามายังเขตการปกครองของข้าแล้วล่ะก็ ทหารราวหนึ่งแสนนายจะเหยียบย้ำเขตแดนของมันจนเหลือเพียงซาก"
คำกล่าวนั้นทำเอาหลายคนขนหัวลุก นี่ไม่ใช่การเปลี่ยนผู้ปกครองธรรมดา แต่นี่คือการเปลี่ยนอนาคตของคนทั้งเขต ช่วงชีวิตที่เคยอิจฉาการเป็นอยู่ของมนุษย์ที่อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุขเพราะอยู่ใต้การปกครองของราชามากปัญญาและทหารที่แข็งแกร่ง ในเวลานี้พวกเขาเองก็จะได้สัมผัสมันบ้างแล้ว
"เอาล่ะ ตั้งแต่นี้ไปเราจะต้องต้อนรับเผ่าใหม่ที่จะเข้าร่วมการปกครอง พวกเจ้าจงแสดงตัวอย่างองอาจให้สมกับมีข้าคอยหนุนหลัง"
ม่านบางๆ ถูกเปิดออกเผยให้เห็นเหล่าหัวหน้าภายในเดินยืดอกออกมาอย่างห้าวหาญก่อนจะเดินไปที่ลานกว้างแล้วยืนเรียงกันเป็นหน้ากระดานต่อหน้าผู้ไร้การปกครองนับพัน ฮาวเวอร์เดินออกมาทีหลังพร้อมผู้ติดตาม ถึงแม้ไม่มีไอเวทย์น่าเกรงขามแต่แรงกดดันของลิลลี่ก็ทำผู้คนในที่นี้สั่นกลัวไม่น้อย
"สวัสดียามสาย เหล่าผู้ไร้การปกครองทั้งหลาย ข้าฮาวเวอร์ผู้นี้ยินดีต้อนรับ"
เกิดเสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นในขณะที่ฮาวเวอร์กำลังกล่าว ผู้คนเริ่มหวาดกลัวว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้จะเป็นกับดัก เด็กอย่างฮาวเวอร์จะจัดการมารงูได้ยังไง คงเป็นเรื่องหลอกตาเพื่อเรียกบรรดาเผ่าอื่นที่ไร้การปกครองมาฆ่าเอาวิญญาณไปเสียมากกว่า บางคนคุยว่ายังดีที่ไม่ยกมาจนหมดหมู่บ้าน บางคนก็คุยว่าแย่ที่พาลูกหลานมาด้วย และเพราะเสียงเหล่านั้นทำให้ลิลลี่เดือดดาลจนต้องคำรามออกมา
"เงียบ!!"
เสียงนั้นให้ทุกคนเงียบราวกับเป็นคำสั่ง ฮาวเวอร์เห็นทุกคนหยุดพูดก็กล่าวต่ออย่างยินดีปรีดา
"นับจากนี้ไปข้าจะถือว่าคนที่อยู่ที่นี่ยินยอมให้ข้าปกครองเผ่าของพวกเจ้าอย่างเป็นทางการ แต่คนทุกคนก็ต้องทำตามข้อเสนอของข้าทุกประการ โดยข้าจะส่งคนไปป่าวประกาศตามเผ่าของเจ้าในวันพรุ่งนี้ หากใครมีเงื่อนไขใดๆ ก็ให้แจ้งหลังจากนี้กับผู้ส่งสาร"
ฮาวเวอร์ผายมือไปยังหัวหน้าเผ่าในการปกครองเดิม ณ ตอนนี้พวกเขาเป็นเพียงผู้ส่งสารให้ฮาวเวอร์เท่านั้น แต่ก็ดีกว่าเผ่าอื่นที่ยังไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรให้เลย
"พวกเจ้าอาจเห็นข้าเป็นเพียงมนุษย์ตัวเล็กๆ แต่เชื่อเถอะว่าข้านั้นจริงใจที่จะปกครองเขตนี้แทนมารงูที่กดขี่พวกเจ้ามานาน ข้าจะไม่รับบรรณาการลูกหลานใครทั้งนั้น พวกเราจะร่วมกันรักษาเขตนี้ให้คงไว้ซึ่งความปลอดภัยของทุกคนทุกเผ่า"
ไม่มีเสียงปรบมือมอบให้ คนในที่นี้ยังไม่เข้าใจสิ่งที่ฮาวเวอร์จะสื่อ สิ่งที่เขารับรู้มากับสิ่งที่ฮาวเวอร์จะเปลี่ยนแปลงนั้น ช่างขัดกับความเชื่อเดิมของพวกเขา
"หากไม่บรรณาการวิญญาณ เขาก็จะอ่อนแอลงไม่ใช่หรือ"
"นั่นสิ ถ้าเขาอ่อนแอแล้วจะเอาพลังจากไหนมาสู้กับมารเขตอื่น"
"แต่เขาเป็นเจ้าของอสูรเวทย์หมื่นดารา ความแข็งแกร่งต้องไม่ธรรมดาแน่ พวกเราลองเข้าร่วมกันก่อน บางทีเขาอาจมีความสามารถอย่างอื่นก็ได้"
ผู้คนกลับมาส่งเสียงเซ็งแซ่อีกครั้ง ฮาวเวอร์ไม่สนใจ กำลังจะเดินกลับไปที่ห้องบัญชาการเพื่อหารือกันต่อ ทันใดนั้นเสียงหัวเราะเย้ยหยันก็ดังขึ้น
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าเปี๊ยกนี่เนี่ยนะที่สังหารมารงูแล้วขึ้นเป็นผู้ปกครองแทน ข้าอยากจะขำ"
ใครคนหนึ่งเดินเข้ามากลางดงผู้คน ทุกคนแหวกทางให้เขาเดินก่อนจะเห็น เส้นผมสีแดงเพลิงกับใบหูสามเหลี่ยม
'นี่คงเป็นกลุ่มอมนุษย์ที่เข้าสวามิภักดิ์ต่ออาณาจักรริลกลิมสินะ ถ้าหากส่งหนังสือรับรองให้ดูก็คงไม่มีปัญหา'
"ข้าขอท้าเจ้า! มาสู้กับข้าตัวต่อตัว หากเจ้าแพ้ไม่ต้องเอาเจ้าหุ่นเชิดหน้าตาอัปลักษณ์นั่นมาอ้างสิทธิ์การขึ้นปกครอง แต่เจ้าต้องปกครองด้วยตัวเอง อสูรเวทย์หมื่นดารา!!"


หลังจากที่ทราบข่าวเรื่องความตายของราชินีเกรสสัน อีคอนก็ร้องไห้เป็นวักเป็นเวนในห้องบัญชาการถึงสามวัน หลังจากนั้นอีกสามวันก็นั่งเศร้าสลด และอีกหนึ่งวันในจิตก็เริ่มคิดเคียดแค้น ในตอนที่เขาตั้งใจจะเดินออกจากห้องบัญชาการไปฆ่าราชาไมนัส แต่ก็ถูกเอวาห้ามเอาไว้ด้วยการอ้อนวอน ฮาวเวอร์ไม่อาจต่อกรกับเขาได้จึงอัญเชิญราชานรกขึ้นมายังโลก เมื่อนั้นเอวาก็ไม่อาจฉุดรั้งฮาวเวอร์ได้อีก เขาจึงได้โอกาสออกจากห้องบัญชาการด้วยมิติต่างสถานที่ของราชานรก และยืนอยู่บนเส้นทางสัญจรของเหล่านักเดินทางสายเก่า ซึ่งตอนนี้ร้างไร้ผู้คนเดินเข้าออก ที่ปลายสุดสายตา มองเห็นอาณาจักรสีขาวปูกระเบื้องด้วยหลังคาสีทองเหลือง กำแพงใหญ่โอบล้อมอาณาจักรดูแข็งแกร่งราวหินผา
ฮาวเวอร์เดินเท้ามาที่แห่งนี้อย่างไม่รีบร้อนอะไร ภายในใจคิดหาหนทางร้อยวิธีในการฆ่าตัวการของเรื่องวุ่นวายนี้ หากว่าเป็นครั้งที่ยังไม่รู้ความตายของราชินีเกรสสัน เขาคงค่อยๆ สืบเสาะหานางแล้วช่วยออกมาให้ได้ แล้วก่อสงครามเพื่อสร้างความชอบธรรมให้ผู้คนได้ทวงคืนอาณาจักร และมารดาใหม่ผู้นี้จะได้ขึ้นครองราชย์อย่างเดิมไม่มีเปลี่ยน แต่เมื่อนางจากไปแล้ว ไม่มีอะไรต้องเสียอีก บ้านเมืองเขาไม่อยากได้ คนตายก็ไม่อาจฟื้น สิ่งเดียวที่เขาอยากทำให้มันจบๆ ไปเสียก็คือ สังหารราชาไมนัสแล้วล้มล้างอาณาจักรให้สิ้นซาก หากยังหลงเหลือที่แห่งนี้อยู่ ก็จะยังคงมีคนโลภเข้าครอบงำและทำให้เรื่องราวน่าอดสูเกิดขึ้นไม่รู้จบอีก
"เห้ย! ที่นี่ไม่อนุญาตให้ใครเข้า"
ทหารยามเฝ้าประตูใช้ด้ามหอกเขี่ยเขาออกจากทางเดิน แต่ด้ามไม่เฉียดเข้าใกล้เขาเลยสักนิด แถมฮาวเวอร์ยังเดินหน้าต่อไปอีกอย่างไม่เกรงกลัว
"ผะ ผู้บุกรุก มีผู้บุกรุกเข้ามา!!"
ยามหน้าประตูวิ่งขึ้นไปบนกำแพงและสั่นระฆังเตือน ฮาวเวอร์ยังคงเดินหน้าต่อไม่สนใจผู้ใด
'ฮาวเวอร์ เจ้าตั้งใจจะทำอะไร อย่าเพิ่งวู่วามนักสิ ทำไมเราไม่ไปสมทบกับกองกำลังปฏิวัติแล้วเข้ามาช่วยเหลือชาวบ้านที่นี่ก่อน'
'ไม่จำเป็นหรอก พอสัญญาณเตือนแล้ว พวกชาวบ้านจะอพยพกันไปเอง พวกทหารทั้งหมดจะมารวมตัวกันที่หน้าทางเข้าแล้วเปิดโอกาสให้คนพวกนั้นหนี'
ฮาวเวอร์ยังพอพูดรักษาน้ำใจอีคอน หากพูดไปตรงๆ ว่าไม่สนใครจะตายตรงหน้า ก็คงได้สลับจิตและปล่อยให้ทหารพวกนี้รุมรังแกโดยกล่าวว่า เพราะฆ่าไม่ตายจึงอภัยให้ หารู้ไม่ว่ามนุษย์มันไม่เคยมีความดีอยู่จริง ต่อให้ยอมมันก็ยิ่งเหลิง หลงระเริงคิดว่าตัวเองเหนือกว่า ล้อเล่นกับความตายของผู้อื่นจนน่ารังเกียจอย่างที่ทำกับแม่ของตน ถ้าคิดว่ามนุษย์มันเป็นคนดีได้ทุกคน นรกก็คงไม่ต้องมี
"มันอยู่ตรงนั้น"
ทหารกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามาหาฮาวเวอร์ เขาสร้างบาเรียรอบตัวก่อนจะดันเจ้าพวกนั้นออกจากเส้นทาง จนเดินมาถึงลานน้ำพุกว้าง คราวนี้มีทหารยืนรอพร้อมง้างธนูเตรียมยิง ฮาวเวอร์ยังคงเดินไปต่อ ธนูเหล่านั้นก็พุ่งเข้าหาตัวเองแต่ก็เจาะทะลุบาเรียเข้ามาไม่ได้ พอไม่มีใครทำอะไรได้ก็ตั้งใจจะดันบาเรียกลับแต่ก็สู้แรงของฮาวเวอร์ไม่ไหว เขาเดินหน้าต่อไปเรื่อยจนถึง หน้าราชวัง
เมื่อเดินเข้าเขตรั้วของวัง บาเรียที่เคยสร้างก็หายไป นี่อาจเป็นวงแหวนไร้เวทย์ที่โคซูเคยใช้ พอทหารเห็นว่าบาเรียหายไปแล้วก็วิ่งเข้าจู่โจมทันที ฮาวเวอร์หลบการโจมตีเล็กน้อยก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนอากาศแล้วเดินข้ามหัวอัศวินในราชวังจนไปถึงพื้นที่ว่างด้านหน้า แล้วเดินต่อไปจนถึงหน้าประตูเข้าวัง เสียงเอะอะด้านนอกทำให้คนด้านในต้องออกมาดู ทั้งสาวใช้ ทั้งคนงาน เมื่อเห็นฮาวเวอร์เดินเข้ามาต่างก็ตกใจในรูปลักษณ์และความสามารถของเขา
"เจ้านั่นมันเข้ามาถึงนี่ได้ยังไงกัน"
ฮาวเวอร์มองรอบราชวัง เห็นที่ทางไม่ต่างจากที่จำได้ตอนเป็นทารก แม้ตอนนั้นมันจะกลับหัวกลับหางกันก็ตาม แต่องค์ประกอบเดิมก็ยังคงเหลืออยู่
ประตูราชวังเปิดออกเผยให้เห็นร่างชายวัยสามสิบปลายๆ เดินออกมาทั้งสภาพอิดโรย ผอมตอบยิ่งกว่าลอร์ดมาร์คัสเสียอีก เดาว่านั่นคงเป็นขุนนางภายใน
"เคารพองค์ราชา" ทุกคนในลานพื้นที่ต่างคุกเข่าเคารพ
'ช่างออกมาไม่ดูสถานการณ์เลย'
"เจ้าเป็นใคร เหตุใดถึงบุกเข้ามายังที่แห่งนี้"
ฮาวเวอร์สบตาเผชิญหน้ากับเขาด้วยความเงียบ ไม่นานราชาก็เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าเคยทำอะไรกับเขาไปบ้าง
"ลูกชายข้า…"
"ยังจะกล้าเรียกอย่างนั้นอีกรึ ตัวเจ้าเองไม่ใช่หรือที่สาปให้ข้าเป็นเช่นนี้ ทำให้ข้าผลัดจากถิ่น ผลัดพรากจากมารดา และท่านก็ทำให้นางตรอมใจตายด้วยการเมินหนี ยังจะกล้าเรียกข้าว่าลูกชายอีกรึ!!"
คนในพื้นที่ต่างตกตะลึง ราชาไมนัสเองก็ลืมตัวจนเผลอเรียกออกมา สิ่งที่โกหกชาวเมืองไป ตอนนี้ได้ถูกเผยแพร่แล้วและเขาต้องรีบปกปิดก่อนจะมีใครมารับรู้เพิ่ม
ควันสีดำลอยออกจากฝ่ามือเข้าไปยังกลุ่มทหาร คนพวกนี้ไม่รู้ว่าควันนั้นเป็นอะไรจึงไม่ได้หลบหนี ไม่นานนัก ใครที่สูดดมสิ่งนั้นเข้าไปก็นอนแน่นิ่งไปกับพื้น สิ้นไร้หมดหายใจต่อ
'โหดร้าย แม้แต่ทหารของตัวเองก็ไม่เว้น'
'ขนาดลูกเมียยังลงมือได้ กับคนอื่นมันต้องกลัวอีกรึ'
ฮาวเวอร์ยังคงยืนอยู่ได้และมองเขาต่อ ในตอนนี้พวกเขาเหลือกันเพียงสองคน ราชาไมนัสไม่มีท่าทีแปลกใจ แถมยังก้าวเข้ามาหาเขาต่ออย่างไม่เกรงกลัว
"ในเมื่อหนีไปมีชีวิตอยู่ได้ตั้งหลายปี ทำไมถึงกลับมาตายเอาตอนนี้เล่า หรือเป็นเพราะอยากตายข้างกายแม่ของเจ้า"
ฮาวเวอร์ไม่ได้โต้ตอบ ดมกลิ่นควันดำนั้นก็เข้าใจในทันทีว่าทำไมคนที่นี่ถึงตาย ควันนั่นคือยาพิษ อยู่นอกเหนือจากพลังเวทย์ จึงไม่ถูกระงับใช้ คนที่ไม่ใช่อมตะหรือตายอยากอย่างฮาวเวอร์ก็คงเสียชีวิตทันที
"ไม่อยากเชื่อว่าข้าเองก็ได้ความเป็นอมตะจากท่าน ดูสิขนาดข้าดมกลิ่นพิษจากท่านข้าก็ยังไม่เป็นอะไร"
"อย่ามาเหลวไหล ความอมตะไม่ใช่สิ่งที่จะสืบทอดได้ เจ้าเป็นตัวอะไรข้าย่อมรู้ดี ผู้ที่สร้างบาดแผลให้ข้าได้ แม้ว่าร่างกายจะไร้วิญญาณก็ตาม ข้าคิดอยู่แล้วว่าเจ้าจะต้องตามมาสังหารข้าในสักวัน เจ้าคือผู้ถือคุณสมบัติของยมโลกแบบเดียวกับมหาราชาพาวเวอร์ ไม่นึกว่าผ่านมาตั้งหนึ่งพันปี ตระกูลนี้จะยังไม่ทิ้งโชคชะตาอันเกี่ยวโยงกับยมโลก"
ฮาวเวอร์ไม่แน่ใจว่าราชาไมนัสพูดเรื่องอะไร ที่เขามีพลังของยมโลกนั้นเป็นเรื่องจริง แต่ทำไมเขาถึงรู้เรื่องเมื่อหนึ่งพันปีได้
"งั้นเจ้าก็เผยตัวแล้วว่าตัวเองเป็นอมตะ ถ้าไม่รู้ว่ายมโลกส่งข้ามาทำไม ข้าก็จะบอกให้ เจ้านั่นส่งข้ามาเพื่อฆ่าพวกเจ้า"
แม้อยู่ในเขตไร้เวทย์แต่ที่แห่งนี้ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อเขาเลย ฮาวเวอร์พุ่งตัวเข้าประชิดร่างของราชาไมนัส เขาเอาโล่จากหุ่นอัศวินข้างตัวเข้ามากันดาบ แต่เพราะแรงกายมหาศาลทำให้ร่างเขากระเด็นเข้าไปในห้องโถงของวัง
ไอเย็นปกคลุมไปทั่วห้องแห่งนี้แม้ว่าฤดูของเดือนเป็นฤดูร้อนอันอบอุ่น ฮาวเวอร์มองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าก็ต้องพบเรื่องน่าแปลกใจอยู่หลายอย่าง ชายถูกแช่แข็งนั่งอยู่บัลลังก์ผู้ปกครอง สตรีผิวเผือกกำลังร้องไห้เป็นเกล็ดหิมะโรยลงมาจากด้านบนทั้งยังถูกจองจำด้วยโซ่ตรวนหลายเส้น บุรุษผมสีแดงเพลิงไร้ใบหูสามเหลี่ยมอันเป็นที่เรื่องลือว่าเป็นทายาทของราชาทรราชกำลังนั่งบนตักของชายแช่แข็งอย่างรักใคร่ และเด็กน้อยวัย 10 ปีที่ยืนนิ่งไร้การเคลื่อนไหวแม้จะอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บแทบเสียดแทงเข้าไปถึงกระดูก
'คนพวกนี้เป็นอมตะกันหมดงั้นหรือ?'
ข้อสงสัยของอีคอนดังขึ้นในจิต ฮาวเวอร์เองก็คิดเช่นนั้น มิน่าเล่าถึงได้ควบคุมทั้งอาณาจักรได้ ก็เพราะมีมนุษย์อมตะมากกว่าหนึ่งนี่เอง
"ไมนัส เจ้ากำลังรบกวนข้า" บุรุษผมสีแดงกล่าวขึ้น ราชาไมนัสคุกเข่ายอมรับอย่างเกรงกลัว
"ขออภัยนายท่าน ข้าเองก็ไม่คิดว่าเขาจะต่อกรกับข้าได้ในตอนที่ไร้พลังเวทย์"
"เจ้าดูถูกพลังของยมโลกมากเกินไป หากว่ายมโลกวางแผนจะให้สิ่งใดสำเร็จแล้วล่ะก็ เขาไม่ยอมให้เรื่องเหล่านั้นผิดพลาดเป็นอันขาด"
"ดูเหมือนเจ้าจะรู้เรื่องยมโลกดีเหลือเกินนะ เขาเป็นสามีเก่าเจ้ารึไงถึงได้เข้าใจหัวอกกันซะเหลือเกิน"
ฮาวเวอร์พูดขึ้นประชด บุรุษผมสีแดงลุกออกจากตักของชายนั่งบัลลังก์และเดินเข้าหาเขาอย่างช้าๆ เผยใบหน้าสีขาวซีดไร้เลือดไหลเวียนทั้งดวงตาเศร้าสร้อยคล้อยน้ำตาเอ้ออยู่ภายในไม่ไหลออก ฮาวเวอร์ตะลึงงันในทันที เมื่อมองใบหน้านั้นจนลึกไปถึงดวงวิญญาณ สิ่งนี้ไม่ควรจะเกิดขึ้น ยมโลกไม่เคยกล่าวเรื่องนี้กับเขามาก่อน
'ข้าทำไม่ได้ ข้าฆ่าเขาไม่ได้'
"ข้าเข้าใจดีว่าเจ้ารู้สึกยังไง คาเอลของข้า เจ้าเองก็เป็นเครื่องมือของยมโลกไม่ต่างจากคนรักของข้า เขาถูกกำหนดความตายให้ และเราก็แยกจากกันไปตลอดกาล หากว่าเจ้าต้องการแค่ลูคัสคนใดก็ได้ ให้ข้าเข้าไปแทนดีไหม และเจ้าก็เติมเต็มส่วนที่เหลือให้ข้าด้วยวิญญาณของเจ้าสิงสู่ในร่างของเขา เราจะท่องไปในมิติและหลีกหนีจากทุกอย่างที่จะพรากเราจากกัน"
ฮาวเวอร์มองสองตาใสนั้นแล้วคล้อยตามเข้าไปหา ความปรารถนาที่ไม่เคยถูกเติมเต็ม ความรักที่ไม่เคยได้รับแม้ว่าจะเรียกหามากแค่ไหน ความเศร้าโศกที่เคยทำให้ร่ำไห้ คนตรงหน้านี้ก็ปัดเป่าให้หายเพียงสัมผัสเดียว
นิ้วมือเย็นเฉียบลูบไล้ไปตามกรอบหน้าของฮาวเวอร์ ก่อนจะเลื่อนลงไปที่กลางอกแล้วกดนิ้วเรียวยาวเข้าไปควานหาวิญญาณที่ต้องการนั้นมา แสงสีขาวสาดเรืองรองออกจากร่างของฮาวเวอร์ อีคอนถูกดึงเข้าสวมร่างแทนวิญญาณที่ออกไป แต่วิญญาณฮาวเวอร์ก็ถูกดึงออกได้ไม่นาน ช่องมิติขนาดเล็กเกิดขึ้นที่อกของเขา มือหนาโผล่ออกมาก่อนจะจับวิญญาณฮาวเวอร์กลับเข้าไปในร่าง มือนั้นสัมผัสเข้ากับมือของบุรุษผมสีแดงจนเขาต้องชักมือออกและอึ้งงันกับสิ่งที่เห็น วิญญาณฮาวเวอร์กลับเข้าร่างเดิมแต่เพราะการถูกดึงวิญญาณออก ทำให้วิญญาณเขาสิ้นสติและหลับใหลในจิตใต้สำนึก
'ฮาวเวอร์…'
อีคอนเรียกจิตของเขาเพราะกลัวว่าฮาวเวอร์จะหายแล้วไร้ร่างในแบบที่ตายจากโลกใบนี้
'จิตนามฮาวเวอร์ถูกชัตดาวน์เพื่อรีเซตการควบคุมร่างใหม่ โปรดรอในอีก 48 ชั่วโมง'
อีคอนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็ต้องหนักใจอีกครั้งเมื่อคนตรงหน้ามองมาที่เขาอย่างไม่วางตา
"เป็นอย่างนี้เองสินะ" บุรุษผมสีแดงกล่าวขึ้นทั้งยังหัวเราะขำกับตัวเอง "จับมันไปขัง แล้วอย่าให้ออกมาได้อีกเป็นครั้งที่สอง"
ศพหน้าทางเข้าลุกขึ้นเดินสะเปะสะปะเข้ามาลากตัวอีคอนออกไป เขาพยายามขัดขืนแล้วแต่ก็ทำไม่ได้ พละกำลังของเจ้าพวกนี้มีมากกว่า แถมจิตฮาวเวอร์ก็ยังหลับใหลอยู่
อีคอนถูกนำตัวไปยังคุกใต้ดิน ที่แห่งนี้มีแต่ซากศพที่ถูกทรมานจนตาย ถึงเขาจะฆ่าไม่ตาย แต่ก็แอบกลัวว่าถ้ายังอยู่ที่นี่ต่อ คนในเขตปกครองกับกองกำลังปฏิวัติจะเป็นยังไง เพราะฮาวเวอร์อาศัยช่วงที่เขาหลับทำอะไรบุ่มบ่าม และเขาเองก็ไม่คิดจะห้ามด้วยเพราะไม่อยากให้ใครต้องเข้าไปเสี่ยงอีก ไม่นึกว่านอกจากตัวเองจะทำอะไรไม่ได้ ฮาวเวอร์ก็เกือบถูกชิงดวงวิญญาณไปอีก
"เรามันไร้ประโยชน์ที่สุด" คิดไปน้ำตาก็ไหลอาบแก้ม พลางก่นด่าที่ตัวเองไม่มีความคิด ทำอะไรไม่เก่งเท่าฮาวเวอร์
"ไม่มีใครไร้ประโยชน์หรอกนะ ทุกคนย่อมมีด้านดีๆ ของตัวเอง"
เสียงหวานของสตรีดังออกมาจากห้องใดห้องหนึ่งในคุกใต้ดิน เสียงนี้เขาไม่ลืมจากความทรงที่ยังเป็นทารก น่าแปลกที่ยังได้ยินอยู่ ไม่ใช่ว่าเขากำลังหูแว่วหรอกนะ ฮาวเวอร์เดินไปที่ประตูห้องขังแล้วออกแรงดึงออก
ปัง!
ประตูถูกเปิดออกจากกัน อีคอนเดินเข้าไปด้านในห้องขัง หนึ่งในกรงขังนั้นเป็นที่ที่ขังผู้หญิงคนหนึ่งเอาไว้ นางนั่งชันเข่ามองลอดออกไปนอกช่องระบายน้ำโสโครก เส้นผมสีทองสว่างแม้จะเปรอะเปื้อนด้วยคราบโคลนก็ยังทอแสงสว่างยามกระทบแสง สองตาค่อยๆ หันมามองร่างน้อยที่เดินเข้าไป เมื่อทั้งคู่สบตาเข้าหากันต่างคนต่างก็นิ่งเงียบในบัดดล
'นี่คงไม่ใช่ภาพลวงตาหรอกใช่ไหม?'
"ฮาวเวอร์? "
อีคอนส่ายหน้าทันที แต่พอนึกอีกทีเขาก็ต้องสับสนกับคำพูดที่จะเอ่ย ร่างนี้คือร่างที่มีนามว่าฮาวเวอร์ แต่นามที่เขาใช้เรียกจิตคืออีคอน เขาไม่รู้จะอธิบายยังไงก็นั่งลงไม่ไกลจากกรงนั้น
"ข้าไม่แน่ใจว่าต้องเรียกตัวเองยังไงดี ท่านให้กำเนิดข้า แต่ข้ามีสองจิต จิตนี้ข้าเรียกนามตัวเองว่าอีคอน อีกจิตก็ใช้นามที่ท่านเรียกว่าฮาวเวอร์"
"แต่เหนืออื่นใดเจ้าคือลูกของแม่"
นางเดินเข้ามากอดเขาเต็มอกแม้จะมีลูกกรงกั้นอยู่ตรงกลาง อีคอนก็กอดนางตอบ ไม่นึกเลยว่า คนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วจะยังยืนอยู่ตรงนี้ ถ้าเจ้าฮาวเวอร์มาเห็นคงหายบุ่มบ่ามแล้วกลับไปนำทัพเข้ามาช่วยแน่
"ข้านึกว่าท่านตายไปแล้วเสียอีก"
"มีเรื่องอย่างนั้นด้วยรึ? "
"ขอรับ ความจริงแล้วข้ากับฮาวเวอร์ตั้งใจว่าจะทำสงครามกับอาณาจักรเพื่อช่วงชิงบัลลังก์คืนให้ท่าน แต่ข้าก็ต้องล้มเลิกเมื่อได้ข่าวว่าท่านเสียไปแล้ว เจ้าฮาวเวอร์โมโหถึงขนาดบุกมาที่นี่เพียงคนเดียวเลยนะขอรับ"
"ลูกข้า เจ้าไม่ต้องทำอะไรเพื่อข้าอีกแล้ว เพียงเจ้ายังมีชีวิตอยู่ข้าก็มีความสุขมากพอแล้ว"
คำปลอบนั้นทำให้อีคอนมีความสุขอย่างล้นเหลือ เขาเงยหน้ามองนางก่อนจะกล่าวความสำคัญ
"พวกเรารีบหนีออกจากที่นี่กันเถอะขอรับ ข้าจะพาท่านออกไปเอง"
"ช้าก่อนลูกข้า แม้ว่าแม่จะยังอยู่แต่ใช่ว่าจะออกไปได้…"
นางชี้ให้เขาดูเส้นขอบรอบกรงขัง มันมีเส้นสีแดงส่องออกมาราวกับว่าเป็นเขตแดนอะไรสักอย่าง
"สิบปีก่อนที่แม่ให้กำเนิดเจ้า แล้วมีอัศวินพยายามจะช่วยแม่ออกไป พ่อเจ้าจึงได้สร้างเขตแดนนี้ขึ้นมา หากว่าแม่เดินออกจากกรงขังนี้ไป ก็คงออกไปได้เพียงร่างกายเท่านั้น"
'ถ้าอย่างนั้นก็เท่ากับตายน่ะสิ'
"ข้าจะหาทางช่วยท่านออกมาให้ได้ ข้าสัญญา"
อีคอนยังคงอาศัยอยู่ในคุกต่อเพื่อเสาะหาวิธีการแก้เขตแดนนั้นจนกระทั่งฮาวเวอร์กลับเข้าร่างมา
ในอีกที่หนึ่งซึ่งห่างไกลจากอาณาจักรริลกลิม ฐานลับของฮาวเวอร์ ที่ซึ่งรวบรวมเอาอมนุษย์หลากหลายสายพันธุ์เข้าไว้ด้วยกัน ในห้องบัญชาการซึ่งถูกปกปิดตั้งแต่รู้ว่าฮาวเวอร์หายตัวไป ภายในนั้นเกิดเรื่องน่ากลัวขึ้นมากมายจนไม่มีใครจินตนาการได้
เทพธรณีถูกราชาปีศาจจ้องตาไม่กะพริบมาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ เพราะถูกฮาวเวอร์อัญเชิญมาแล้วทำสัญญาเอาไว้ว่าให้จ้องมองเทพธรณีไม่ไปไหน ตามจริงแล้วการทำสัญญานั้นต้องมีข้อแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าและขึ้นอยู่กับว่าผู้ทำสัญญาด้วยจะยินยอมไหม แต่ฮาวเวอร์ไม่ต้องแลกเปลี่ยนอะไรเลย แค่สั่งให้ทำเขาก็ทำอย่างไม่ปริปากบ่นสักคำ
"ถ้าฮาวเวอร์ไม่กลับมา เจ้าจะจ้องข้าอย่างนี้จนโลกแตกเลยหรือไง" เทพธรณีบ่นบ้างเพราะเริ่มอึดอัด
"ข้าก็เคยทำมาแล้วเป็นล้านปี เพียงแต่ตอนนั้นเจ้าไม่รู้สึกก็เท่านั้นเอง"
พอนึกถึงตอนที่ย้อนความทรงจำ ก็มีแต่เสียงของเขาพร่ำบอกรักกับตนอยู่ฝ่ายเดียวจนทำเรื่องน่าอายนั่นด้วย
"ทำเป็นพูดไป เจ้าทำเพียงจ้องมองข้าอย่างตอนนี้เสียที่ไหน เจ้าน่ะ ทำเรื่องไร้ยางอายกับข้าด้วยไม่ใช่รึไง"
"เรื่องน่าอาย?" คนพูดหัวเราะก่อนจะมองมาทางเอวาอย่างนึกขัน "เจ้าคิดว่าข้าจะจุมพิตเจ้ายามหลับหรือ ข้าไม่ทำเรื่องน่าอายหากไม่ได้เห็นเจ้าอายจริงๆ หรอกนะ"
"แล้วเรื่องเสียงหอบอย่างอ่อนแรงของเจ้าเล่า? " พูดไปก็อายไป ถึงขนาดเอามือมาปิดใบหน้าร้อนฉ่าเอาไว้
"ข้านั่งมองเจ้านานๆ ก็ต้องเมื่อยบ้างอะไรบ้างน่ะสิ ถ้าไม่ขยับตัวออกกำลังกายเสียบ้าง รากแถวนั้นจะงอกขึ้นตัวข้าจนขยับไม่ได้"
พอได้ฟังคำอธิบายนั้นแล้วเอวาก็รู้สึกโล่งใจ นึกไม่ถึงว่าเพียงแค่ความคิดอคติเล็กน้อยจะทำให้เขาคิดไปไกลขนาดนี้ ถึงราชานรกจะใจร้ายที่ขังเขาเอาไว้ไม่ปล่อยไปไหนก็ตาม
ระหว่างที่ทั้งคู่เงียบใส่กัน เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมา เปลือกไข่ทารกถูกกะเทาะออกก่อนจะแตกจนเผยให้เห็นร่างน้อยอวบอ้วนภายใน เอวารีบอุ้มขึ้นมาดูก่อนจะให้เขาดูดนิ้วมือที่เสกให้มีน้ำนมออก
"ข้าว่าเจ้าใช้ตัวช่วยจะดีกว่า นิ้วของเจ้าคงไม่พอสำหรับเด็กสิบคนแน่"
ไข่ทารกในถ้ำราวกับพร้อมใจแตกออกจากกัน เกิดเป็นทารกหลายสายพันธุ์ขึ้นมา ราชานรกเปิดมิติเอาของใช้เด็กออกมาก่อนจะวางลงตรงหน้าของเอวา เทพธรณีเสกน้ำนมขึ้นมาให้เต็มขวดก่อนจะป้อนเด็กน้อยตรงหน้า และอุ้มเด็กอีกคนขึ้นมาแล้วทำแบบเดียวกัน
"ข้าคิดว่าข้าเลี้ยงคนเดียวไม่ไหวหรอก เจ้ามาช่วยข้าได้ไหม ยังไงซะเจ้าก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เด็กเหล่านี้เกิดมา"
ราชานรกยิ้มขำกับคำพูดนั้น ไม่รู้ว่าเทพธรณีจะรู้ไหมว่าคำพูดนั้นหมายความว่ายังไง
หลังจากผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ อีคอนและฮาวเวอร์ยังติดอยู่ในคุกใต้ดิน ทุกวันราชาไมนัสจะให้คนส่งอาหารมาให้ราชินีเกรสสัน แต่ไม่ได้นำอาหารมาให้อีคอน เขาคงรู้อยู่แล้วว่าอีคอนไม่จำเป็นต้องกินอาหาร ฮาวเวอร์คิดว่าหากเอามารดาออกจากกรงไม่ได้ก็ให้ทุบผนังออกแทน หรือไม่ก็ขุดดินออก เมื่อคิดอย่างนั้นก็ทำการ เจาะผนังออกทีละนิดในทุกวันจนกระทั่งมันสามารถหยิบออกได้และขนาดใหญ่พอให้คนออก เป็นไปตามคาด อาณาเขตนั้นมีไว้กั้นเฉพาะลูกกรง อีคอนพาราชินีเกรสสันวิ่งหนีไปยังทางที่เคยจำได้จากความทรงจำเดิม คราวนี้ดูเหมือนว่าการป้องกันจะเบาบางลงกว่าแต่ก่อนจนคนทั้งสองหนีออกจากปราสาทได้
บนหอคอยสูงทอดมองลงมาที่คนทั้งคู่วิ่งหนีออกจากราชวังไป ราชาไมนัสไม่ได้มีท่าทีจะตามไปเอาชีวิตทั้งคู่ก่อนจะมองที่ร่างน้อยวัย 10 ปี ซึ่งยืนอยู่ไม่ห่าง ร่างไร้วิญญาณทั้งที่ยังหายใจอยู่ ไม่มีใครฆ่าหรือทำลายร่างนี้ได้ ราวกับเป็นเทพมาจุติก็ไม่ป่าน
เขาได้รับความเป็นอมตะตอนร่างใกล้เข้าวัยกลางคน อีกทั้งรูปลักษณ์ก็ไม่ได้หล่อเหล่าจนใครชม ที่ทำให้ราชินีเกรสสันหลงรักได้ก็เพราะยาเสน่ห์ชนิดรุนแรงและไร้กลิ่นไอเวทย์จึงไม่เป็นที่สงสัย เด็กตรงหน้านี้ทั้งที่ส่วนหนึ่งเกิดจากเขาแต่นอกจากเส้นผมสีดำขลับแล้วก็ไม่มีอะไรบ่งบอกว่าเป็นลูกของเขาเลยสักนิด ใบหน้าอ่อนเยาว์เติบโตขึ้นทุกวันและเขาก็ตั้งใจว่า ถ้าเด็กคนนี้โตขึ้นเมื่อไหร่ จะใส่วิญญาณของตัวเองลงไปและใช้ร่างนี้แทน อยู่กับความหนุ่มแน่นและหล่อเหลาอย่างที่ไม่เคยสัมผัสในร่างก่อน
อีคอนเข้าเขตป่าอาถรรพ์ในการปกครองของมารโมงุน แม้จะไม่ได้ตั้งใจแต่คิดว่าหากอยู่ที่นี่คงดีกว่าเดินทางในทุ่งโล่งให้ผู้อื่นพบเจอได้ง่าย เมื่อเข้าเขตป่าได้ไม่นาน เผ่าคูเกาก็เข้ามาทักทายเขาในทันที
"หนีหัวซุกหัวซุนอะไรมาท่านฮาวเวอร์ หากว่าข้าเป็นคนอื่นอาจฆ่าตายไปแล้วเพราะคิดว่าเป็นโจรป่า" โคซูกล่าวทัก
"อย่างเจ้าเนี่ยนะ จะฆ่าข้าได้ ขนาดลิลลี่น้อยของข้าเข้ายังสู้นางไม่ได้"
"ลิลลี่น้อย?"
เมื่อนึกไปถึงอสูรเวทย์นามว่าลิลลี่ซึ่งมีความสูงเกือบสองเมตรก็ไม่เห็นคำนิยามว่าน้อยตรงไหน ไม่แน่ว่าอาจจะตัวสูงใหญ่กว่าโคซูก็เป็นได้
"ช่างเถอะ! ไหนๆ เจ้าก็เข้ามาในเขตของเราแล้ว เดินทางไปพบกับมารโมงุนหน่อยเป็นไง"
อีคอนที่สวมรอยเป็นฮาวเวอร์ก็กล่าวขึ้นด้วยท่าทางพยายามอย่างเย่อหยิ่ง
"เอาสิ ยังไงก็ทางผ่านข้าอยู่แล้ว"
อีคอนเดินทางเข้าไปในหมูบ้านของเผ่าคูเกาที่หมู่บ้านแห่งนี้ส่วนใหญ่จะสร้างบ้านไว้บนต้นไม้ มีผ้าสานหลากหลายสีสันห้อยประดับตามบ้านย้อยลงมาถึงพื้น หลังจากที่มองไปทั่วก็เพิ่งสังเกตเห็นสตรีผิวน้ำผึ้งกับเส้นผมสีแดงและใบหูสามเหลี่ยม นางเดินตรงมาทางเขาก่อนจะกล่าวทักทาย
"สวัสดียามราตรีเจ้าคะ เจ้าชายฮาวเวอร์ และ… ราชินีเกรสสัน"
นางนิ่งงันมองไปที่องค์ราชินีก่อนจะคุกเข่าลง เกรสสันรีบเข้าไปห้ามนางให้ยืนขึ้นก่อนทั้งคู่จะสบตากัน
"ไม่ต้องมีพิธีอะไรกับข้าหรอก ตัวข้าตอนนี้ไม่ได้เป็นผู้ปกครองอาณาจักรแล้ว หากว่าข้าไม่พบเจอกับอีคอนและฮาวเวอร์แล้วล่ะก็ ข้าคงต้องตรอมใจตายอยู่ที่คุกใต้ดินนั่นไปแล้ว"
"พวกเราเผ่าคูเกาไม่รู้เลยว่าท่านต้องเจอเรื่องลำบากเช่นนี้ ไม่รู้ปีศาจตนใดสิงสู่ราชาไมนัสให้ทำเรื่องราวร้ายกาจเช่นนี้ แต่เรื่องนั้นค่อยเล่าทีหลังจะดีกว่า ท่านเข้าไปข้างในก่อนเถิด"
อีคอนมองนางประคบประหงมมารดาตัวเองก็วางใจก่อนจะเดินตามหลังไป
"ช้าก่อน ห้องนอนท่านข้าจะพาไปเอง มารโมงุนไม่ชอบให้มีกลิ่นผู้ชายในห้องของนาง"
เช้าวันต่อมา จากที่มารโมงุนอยากคุยกับฮาวเวอร์เป็นการส่วนตัวกลับกลายเป็นว่าได้คุยกับราชินีเกรสสันเป็นการส่วนตัวแทน ราวกับทั้งคู่ไม่ได้เจอกันมานานก็พูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบจวนจะกลับ ฮาวเวอร์ส่งจดหมายไปทางเขตปกครองของตัวเองว่าตอนนี้อยู่ที่เผ่าคูเกาและจะเดินทางไปที่เขตปกครองฮาวเวอร์ในช่วงบ่ายของวัน
"เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ หากว่าเราร่วมต่อสู้กับราชาไมนัสจนสำเร็จ ก็คงได้พบกันอีก"
พอเดินเข้าเขตปกครองฮาวเวอร์ เผ่ามางามูก็เข้ามาทักทายก่อนเป็นอันดับแรก และพาทั้งคู่เดินทางไปยังฐานลับฮาวเวอร์ เมื่อมาถึงงานทุกอย่างก็ถาโถมเข้าใส่ฮาวเวอร์อย่างไม่ทันตั้งตัว ทั้งเรื่องเด็กล้นอาคาร เรื่องอุโมงค์ทางผ่าน และเรื่องห้องบัญชาการถูกปิดตาย
อันดับแรกที่เขาต้องทำคือเปิดห้องบัญชาการ ในรอบหนึ่งอาทิตย์ตั้งแต่ฮาวเวอร์ไปก็ไม่รู้ว่าราชานรกจะลักพาตัวเทพธรณีไปแล้วหรือยัง
อุแว้ อุแว้
เด็กทารกราวห้าสิบคนถือกำเนิดจากไข่ร้องประสานเสียงออกมาโดยมีเทพธรณีคอยดูแลอย่างไม่พักไม่เหนื่อย ราชานรกเองก็ต้องอุ้มโอ้เด็กน้อยในมือพลางป้อนนมในยามที่เอวาไม่ว่าง ช่างดูราวกับพ่อแม่มือใหม่กำลังเลี้ยงลูกอยู่ไม่ป่าน
ฮาวเวอร์ขึ้นสลับจิตกับอีคอนเมื่อต้องคุยกับราชานรก เขาทำหน้ายิ้มกรุ้มกริ่มเดินเข้าไปในถ้ำ
"อ้าว เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าราชานรกเลี้ยงเด็กเป็นด้วย"
"ทำไมจะไม่เป็น เลี้ยงเด็กนั้นง่ายจะตาย เจ้าลองเอาไปเลี้ยงสักคนสิ"
เขายื่นให้ฮาวเวอร์ถือก่อนจะสร้างมิติขึ้นจากนั้นก็เดินจากไป เอวามองตามหลังเขาไปก่อนจะหันมาทางฮาวเวอร์ต่อ
"เพราะเจ้าเอ่ยแซวน่ะ เขาถึงอายแล้วเดินหนีไป"
"อย่างนั้นเองหรือขอรับ"
อีคอนต้องสลับจิตใจขึ้นมาคุยกับเอวาเพราะฮาวเวอร์เขินเวลาต้องอยู่ใกล้เขาและต้องกันตัวเองจากของรักของหวงของเพื่อนอย่างราชานรกอีก
เกรสสันมองลูกชายที่ต้องสลับเปลี่ยนจิตใจไปมาก็แอบรู้สึกเป็นห่วงพวกเขาทั้งคู่ และเผลอคิดขึ้นมาว่า ถ้าทั้งสองมีหนึ่งร่างหนึ่งจิตกัน พวกเขาคงได้ทะเลาะเถียงกันทุกวันแน่ แค่คิดก็รู้สึกมีความสุขจนเต็มอก แต่ไม่รู้ทำไม พอคิดเรื่องนี้ได้ไม่นานนางก็ลืมความคิดนี้ไป ราวกับความทรงจำบางอย่างถูกกดเอาไว้ไม่ให้แพ่งพายออกมา