บทที่ 4 ช่วยคน
กู้เจียวออกไปตัดฟืน เหตุผลแรกเพราะฟืนหมดจริงๆ อีกเหตุผลหนึ่งก็อยากขึ้นเขาไปหาของที่สามารถเติมท้องให้อิ่มได้
แม้จะเรียกได้ว่าครอบครัวไม่ได้ยากจนถึงขั้นเปิดหม้อไม่มีข้าว แต่ก็ไม่ต่างกันเท่าใดนัก เซียวลิ่วหลัง
กินคนเดียว อาจจะสามารถประคับประคองไปได้สองสามวัน เรียกได้ว่าเธอมีอุปสรรคมากมายอยู่บ้าง
ยามนี้กำลังอยู่ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง
ไม่รู้ว่าเพราะไม่มีมลภาวะทางอากาศหรือไม่ กู้เจียวรู้สึกว่าท้องฟ้าบนศีรษะนั้นมีสีฟ้าสดเป็นสีฟ้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ฟากฟ้าสดใสมากด้วย ทำให้จิตใจสดชื่นเบิกบาน
มาที่นี่ได้อย่างแปลกประหลาด ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกบ้าที่สถาบันวิจัยกลุ่มนั้นจะคิดถึงเธออยู่หรือเปล่า
กว่าครึ่งคงจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันโทษเธอที่ไม่ส่งผลวิจัยล่าสุดไปให้พวกเขา จู่ๆ ก็เล่นหายตัวไปเสียอย่างนั้น
แต่ว่าเปลือกนอกเธอเป็นนักศึกษาปริญญาโทแห่งสถาบันวิจัยมหาวิทยาลัย M ทว่าความจริงกลับเป็นสายลับคนหนึ่ง ตอนเธอแปดขวบก็เข้าทีมแล้ว ประสบการณ์ทั้งหมดหลังจากนั้นล้วนแค่เพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงของเธอเท่านั้น
แน่นอนว่าเธอไม่ได้คิดจะเผชิญอันตรายไปทั้งชีวิต ในสัญญาระหว่างเธอกับทีมนี่เป็นงานสุดท้ายของเธอ ทำเสร็จก็จะออก นึกไม่ถึงว่าเครื่องบินจะมีปัญหา... มาคิดดูตอนนี้ เครื่องบินเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมันช่างบังเอิญเกินไปนัก
แต่ตอนนี้พูดเรื่องนี้ไปก็คิดอะไรไม่ออก ไหนๆ เธอก็ตายไปแล้ว ไม่มีทางกลับไปหาว่าใครมันแก้แค้นได้แล้วล่ะ
น่าจะไม่มีใครเสียใจกับการตายของเธอหรอก
พ่อแม่เธอหย่ากันตั้งแต่เธออายุได้สองขวบ ต่อมาก็แยกย้ายกันไปสร้างครอบครัวของตัวเอง แล้วมีลูกใหม่ เธอเป็นส่วนเกินมาโดยตลอด
หากให้พูดจากความหมายบางอย่าง โชคชะตาของเธอกับเจ้าของร่างนี้มีบางจุดที่คล้ายคลึงกันอยู่จริงๆ เจ้าของร่างเดิมพ่อแม่ตายจากไปไว และเจ้าของร่างเดิมก็เป็นส่วนเกินในตระกูลกู้เหมือนกัน เจ้าของร่างเดิมตายไปแล้ว และไม่มีใครเสียใจต่อนางอย่างแท้จริงเลยสักคน
กู้เจียวหัวเราะเย้ยหยันตัวเอง สีหน้าแววตาเย็นยะเยือกอยู่เล็กน้อย
เพราะกังวลว่าฝนจะตก กู้เจียวจึงไม่เดินลึกไปในป่าเท่าใดนัก แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ก็ยังคงทำให้เธอพบของดีๆ อยู่ไม่น้อย อย่างเช่น เห็ด แล้วก็เห็ดหูหนูป่าที่เกิดบนตอไม้
เห็ดหูหนูทั้งอวบทั้งหนา ขึ้นปกคลุมอยู่แทบจะเกินครึ่งตอไม้ กู้เจียวเก็บดอกใหญ่ๆ มา
เห็นได้ชัดว่าบริเวณนี้ถูกชาวบ้านตัดมาก่อน ตอไม้ประเภทนี้มีไม่น้อย เห็ดหูหนูที่เกิดก็มากเช่นกัน
กู้เจียวเก็บเห็ดออกมาทีละดอก เพียงไม่นานตะกร้าก็หนักขึ้น
เห็นว่าเก็บได้พอสมควรแล้วเธอจึงหยุดมือลงทันที ตัดฟืนแห้งมาเล็กน้อย ใช้เชือกมัดฟืนแห้งไว้กับตะกร้า
แล้วแบกขึ้นหลังเตรียมลงเขา
แต่ทว่ากู้เจียวเพิ่งจะหันหลัง จู่ๆ ก็รู้สึกฝ่าเท้าของตัวเองคล้ายเหยียบโดนบางอย่างเสียงดัง ฟุ่บ
จากนั้นก็ได้ยินเสียงโอดโอยอู้อี้ แผ่วเบาและอ่อนแรงมาก
เธอกะพริบตาปริบๆ อยู่ครู่หนึ่งแล้วยกเท้าย้ายออกอย่างเชื่องช้า
“คงไม่ได้โชคร้ายถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง...”
เธอสูดลมหายใจลึก ก้มหน้าลงมอง เห็นชายชราเคราขาวคนหนึ่งอยู่ท่ามกลางวัชพืชรกชัฏถูกตัวเองเหยียบจนสลบไป...
กู้เจียว “...”
เดี๋ยวสิ มีคนมานอนอยู่ในทางระบายน้ำได้อย่างไร
ซ้ำเธอยังเหยียบอีกฝ่ายเข้าพอดิบพอดีด้วย
จิตใจคุณธรรมของกู้เจียวปล่อยผ่านไปได้ เธอก้าวข้ามร่างเขาไป
แต่ไม่ถึงสองวินาทีก็กลับมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“ตกลงกันก่อนนะ ข้าไม่ใช่คนจิตใจดีงามช่วยท่านไว้หรอกนะ”
“กระต๊าก”
ในย่ามผ้าที่มัดแน่นข้างกายชายชรา มีไก่ป่ากระพือปีกส่งเสียงร้องอยู่
กู้เจียวเลิกคิ้วขึ้น กวาดตามองย่ามผ้าใบนั้นอย่างไม่ใส่ใจ ทันใดนั้นย่ามผ้าก็ไม่ขยับไหวแล้ว
จากนั้นเธอก็มองไปยังชายชราเคราขาวตรงหน้า บนหน้าอีกฝ่ายมีร่องรอยฝ่าเท้าที่ถูกกู้เจียวเหยียบทิ้งเอาไว้ อเนจอนาถเสียจนทนดูไม่ได้
ดูจากการแต่งกายแล้วเหมือนชาวบ้านธรรมดา
ทว่าสีหน้าท่าทางกลับมีกลิ่นอายน่าเกรงขามที่ยากจะอธิบายแฝงไว้อยู่
กู้เจียววางฟืนแห้งที่แบกอยู่ข้างหลังลง เริ่มจับชีพจรให้อีกฝ่าย
ตอนเธอเล่าเรียนสิ่งที่เรียนก็คือแพทย์แผนตะวันตก แต่ต่อมาเพื่อปฏิบัติภารกิจพิเศษที่สำคัญอย่างมากสักครั้ง
จึงซุ่มซ่อนอยู่ในตระกูลแพทย์แผนจีนมือหนึ่งกราบอาจารย์เพื่อร่ำเรียนวิชาอยู่นานถึงห้าปี
ดูจากสัญญาณชีพเขาแล้ว ร่างกายไม่มีโรคร้ายอะไร กู้เจียวคาดว่าคงจับไข้จากความหนาว ไข้ขึ้นฉับพลัน ล้มลงในท่อน้ำโดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งยังทำเอาแขนข้างซ้ายล้มจนเคล็ดไป
กู้เจียวหยิบกล่องยากล่องน้อยของตัวเองออกมาจากตะกร้าด้านหลัง นำถุงเย็นมาประคบบนหน้าผากเขา
จากนั้นก็ดัดแขนเขากลับไป ตัดฟืนมาท่อนหนึ่ง ฉีกชายเสื้อเขาออก จัดการดามแขนเขาเอาไว้
ทำเสร็จเรียบร้อยก็วัดอุณหภูมิให้เขา พบว่ายังคงสูงอยู่ จึงฉีดยาลดไข้ให้กับเขาเข็มหนึ่ง
ไม่ไกลนั้นมีเพิงฟางเล็กๆ ไว้ให้ชาวบ้านขึ้นเขาได้พัก
กู้เจียวย้ายไปตรงนั้น
ไข้ลดลงแล้ว ตัวคนก็เกือบจะได้สติแล้วเช่นกัน กู้เจียวลุกขึ้นลงจากเขา ก่อนจะไปได้ทิ้งร่มของตัวเองไว้ให้เขา
“ข้าน่ะ ไม่รักษาให้เปล่าๆ หรอกนะ”
เอ่ยจบก็ฉวยเอาถุงไก่ป่าไปด้วย
กู้เจียวเพิ่งจะถึงบ้าน ฝนก็ตกลงมาพอดี เพียงไม่นานก็ตกกระหน่ำลงมาอย่างหนัก เทือกเขาไกลลิบดำทะมึน กระท่อมมุงจากในหมู่บ้านล้วนปกคลุมด้วยห่าฝนไปทั้งบริเวณ
กู้เจียวตรงไปห้องครัวทันที
เซียวลิ่วหลังล้างเก็บถ้วยชามตะเกียบเรียบร้อย และเช็ดทำความสะอาดครัว รวมถึงเก็บผ้าแล้วด้วย
กู้เจียววางฟืนกับย่ามผ้าลง เปิดตู้กับข้าวมาดู เอ่ยเสียงกลุ้มขึ้นว่า “กินหมดแล้วหรือ”
เธอเหลือไว้มากทีเดียว
คิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มที่ดูแล้วผอมแห้งจะกินเก่งไม่น้อย
เป็นช่วงวัยในการเจริญเติบโตอย่างนั้นหรือ
กู้เจียวเลิกคิ้ว หาเข่งมาครอบขังไก่ป่าเอาไว้
กู้เจียวแยกฟืนเล็กกับใหญ่ และที่ต้องผ่าก็เก็บแยกไว้ต่างหาก
จนเธอผ่าฟืนเสร็จก็ย่ำค่ำแล้ว ฝนยังคงเทลงมา ภายในห้องทั้งชื้นทั้งเย็น เธอหากระถางไฟมา
หมายจะผิงไฟให้ตัวเอง แต่จู่ๆ ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เดินไปหน้าห้องเซียวลิ่วหลัง เคาะประตูห้องเขาเบาๆ
“จะผิงไฟหรือไม่”
เธอถามเสียงเบา
ภายในห้องไร้ปฏิกิริยาใด
เธอเรียกอีกหน ยังคงไร้เสียงตอบกลับ
กู้เจียวเห็นประตูปิดไว้แต่ไม่ได้ลงกลอน ก็ผลักเบาๆ ชะโงกหน้าไปดู
เห็นเงาร่างผ่ายผอมภายใต้ตะเกียงน้ำมันสลัว ฟุบอยู่บนเตียงเก่าๆ พังๆ หลับไปแล้ว
ในมือยังถือตำราที่ยังอ่านไม่จบเอาไว้เล่มหนึ่ง
ตำราเล่มนั้นเห็นได้ชัดว่าเหลืองแล้ว หน้าปกก็ยับเยินแตกร้าว ใช้กระดาษไขปะเอาไว้
บัณฑิตในชนบทลำบากมากนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเภทแบบเซียวลิ่วหลัง ถูกตระกูลกู้กับเจ้าของร่างเดิมบีบคั้น กระทั่งสำนักศึกษาที่เหล่าอาจารย์ก่อตั้งขึ้นมาส่วนตนยังเข้าไม่ได้ การศึกษาเล่าเรียนล้วนอาศัยตัวเองล้วนๆ
กู้เจียวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ค่อยๆ ย่องไปหาแผ่วเบา หยิบผ้านวมบุฝ้ายจากตู้มาห่มบนร่างเขา
เซียวลิ่วหลังตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นกลางดึกแล้ว
หลายวันก่อนเขานอนหลับไม่สนิท และไม่คิดเลยว่าตัวเองจะฟุบหลับไปบนเตียง ตอนเขาลืมตาขึ้นมาพบว่าบนร่างมีผ้านวมบุฝ้ายเพิ่มมา หัวคิ้วก็ขมวด แววตามีความระแวดระวังวาบผ่าน
เขาขมวดคิ้วมองตำราในมือ พลันได้ยินเสียงโครมครามลอยมา เขาหันหน้าไปมอง เห็นกระถางไฟที่ลุกโชนอยู่อย่างคาดไม่ถึง ไม่รู้ว่ามาวางอยู่บนพื้นตั้งแต่เมื่อใด
ห้องอันเย็นเยียบพลันถูกไฟสาดส่องจนอบอุ่นขึ้นมา
สายตาเซียวลิ่วหลังตกลงบนกระถางไฟ เผยสีหน้าราวกำลังคิดบางอย่างออกมา
ในบ้านมีกระถางไฟเพียงใบเดียว หลังจากให้เซียวลิ่วหลังไป กู้เจียวก็ไม่มีเหลือแล้ว
เธอเก็บกล่องยาเล็กๆ ของตัวเองเสร็จก็รีบไปซุกผ้าห่ม ห่อตัวเองเอาไว้ราวกับดักแด้
อาจเพราะตอนกลางวันไปนั่นมานี่อยู่หลายหน ทำเอาร่างเล็กๆ ร่างนี้เหนื่อยล้าสุดจะทน เธอจึงได้หลับไปอย่างรวดเร็วแม้จะหนาวก็ตาม
กู้เจียวไม่ได้ฝันมานานหลายปีแล้ว แต่คืนนี้เธอฝันถึงเรื่องหนึ่ง
เธอฝันเห็นหมอคนหนึ่งมาอยู่ในเมือง เซียวลิ่วหลังไปหาเขาให้รักษาขา ผลสุดท้ายร้านขายยาที่หมอคนนั้นอยู่เกิดคนไข้อาละวาดขึ้น ทำให้คนอื่นได้รับบาดเจ็บกันไปไม่น้อย
เซียวลิ่วหลังขาพิการข้างหนึ่ง เดิมก็วิ่งได้ช้ากว่าคนอื่นอยู่แล้ว ยามนี้โดนคนฟันขาอีกข้างที่ยังดีๆ อยู่จนได้รับบาดเจ็บ
บาดแผลครานี้แม้จะไม่ถึงแก่ชีวิตเขา แต่ก็ทำให้เขาพลาดการสอบในอีกสามวันไป


บทที่ 5 อันธพาล
กู้เจียวคิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะฝันแบบนั้น ไม่นึกเลยว่าเธอจะฝันถึง ซ้ำคนที่ฝันถึงยังเป็นผู้ชายคนหนึ่งด้วย
“ห่วงหาเขาขนาดนั้นเลยหรือ” กู้เจียวลูบคางด้วยความแปลกใจ
แต่อย่างไรเสียก็เป็นแค่ฝันเท่านั้น กู้เจียวกลับไม่ได้เอามาใส่ใจ
ยามนี้ท้องฟ้ามีแสงรำไร ขอบฟ้ายังมีดวงดาวประดับอยู่ ดูท่าแล้วอากาศจะแจ่มใส
กู้เจียวจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองตื่นเช้าขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด ชาติก่อนแม้เธอทำงานที่สถานบันวิจัยไม่เลว
แต่คนที่คุ้นเคยกับเธอต่างรู้ดีว่า เธอเป็นมนุษย์ค้างคาวโดยสมบูรณ์ วิจัยและการผ่าตัดของเธอส่วนใหญ่จัดอยู่ยามบ่าย ส่วนภารกิจที่ทีมให้เธอมาก็น้อยนักที่จะทำตอนเช้าแล้วพักตอนกลางคืน
วันนี้กู้เจียวสวมเสื้อผ้าของตัวเองแล้ว
เมื่อคืนเธอเอากระถางไฟไปไว้ในห้องเซียวลิ่วหลังแล้วก็ล้อมกระถางไฟผิงเสื้อผ้าอยู่พักใหญ่
แต่การเคลื่อนไหวของเธอแผ่วเบามากจึงไม่ได้ทำให้เซียวลิ่วหลังตื่น
กู้เจียวไปท้ายเรือนเอาน้ำมาล้างหน้าล้างตา
ประตูห้องเซียวลิ่วหลังเปิดอยู่ แต่ตัวคนไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว
คิดว่าตัวเองตื่นได้เช้าแล้วแท้ๆ คิดไม่ถึงว่าจะมีคนตื่นเช้ายิ่งกว่าตน
กู้เจียวเดินดูหน้าบ้านถึงหลังบ้านจนทั่ว ไม่เห็นเซียวลิ่วหลังแม้แต่เงา พบเพียงถังน้ำใบหนึ่งที่หายไปจากข้างโอ่งน้ำ
กู้เจียวเห็นว่าโอ่งน้ำยังเหลือครึ่งโอ่งจึงลูบคางไปมาไม่ได้เอ่ยอะไร
กลอนประตูบ้านด้านหน้ายังลงกลอนไว้ เซียวลิ่วหลังออกไปด้วยประตูหลังห้องครัว พอออกไปแล้วก็ลงกลอนจากด้านนอก เช่นนี้แล้ว คนนอกก็จะไม่อาจเข้ามาได้ตามอำเภอใจ แต่หากกู้เจียวอยากออกไปก็เปิดประตูหน้า
เดินออกไปได้
กู้เจียวล้างหน้าล้างตาเสร็จก็กลับห้องไปทายา กินยาแก้อักเสบ
ตอนนี้เซียวลิ่วหลังยังไม่กลับ เธอเอาแป้งข้าวโพดที่เหลืออยู่นิดหน่อยออกมาหมัก นี่เป็นเสบียงสุดท้ายที่เหลืออยู่แล้ว
กู้เจียวต้องคิดหาวิธีเอาไก่ป่าที่เอากลับมาจากเขาไปขายในเมือง แล้วเปลี่ยนมาเป็นเสบียงกลับมาให้ที่บ้าน แต่เจ้าของร่างเดิมไม่เคยออกจากหมู่บ้านเลย ดังนั้นเธอก็ไม่รู้ว่าเส้นทางไปในเมืองนั้นมันไปอย่างไร
หมักแป้งยังคงต้องใช้เวลาสักพัก กู้เจียวเอาไม้กวาดมากวาดท้ายเรือน ห้องโถงและห้องของตัวเอง
เซียวลิ่วหลังไม่อยู่ เธอจึงไม่ได้เข้าไปห้องเขา
เสื้อผ้าเมื่อวานซักไปได้เพียงครึ่งเดียว ยังมีอีกหลายตัวที่ยังอยู่ในตู้ กู้เจียวหอบพวกมันออกมาวางไว้ในกะละมังไม้ใบใหญ่ตรงท้ายเรือนทั้งหมด
ยุคสมัยนี้มีสบู่แล้ว เจ้าของร่างเดิมเคยเห็นบนแคร่ของพ่อค้า แต่คนในหมูบ้านยากจน ส่วนใหญ่ซื้อกันไม่ได้ จึงใช้ใบของต้นตั๊กแตนผึ้งแทน
กู้เจียวทุบใบตั๊กแตนผึ้งแล้วทาลงบนเสื้อผ้าให้ทั่ว ใช้ท่อนไม้ทุบตีไม่หยุด จนกระทั่งมีฟองหอมๆ ออกมาจึงได้เริ่มซักขยี้ซ้ำๆ
ความสามารถในการขจัดคราบสกปรกของใบตั๊กแตนผึ้งนั้นไม่ได้มากมายอย่างที่คิด แต่ความตั้งใจที่จะซักเสื้อผ้าให้สะอาดของกู้เจียวมีมากยิ่ง
สุดท้าย เสื้อชั้นในก็ถูกขยี้เสียจนเป็นรูเล็กๆ รูหนึ่ง
กู้เจียว “...”
กู้เจียวซักผ้าเสร็จ น้ำครึ่งโอ่งก็ใช้ไปพอควรแล้ว
ยามนี้แป้งก็หมักได้ที่แล้ว กู้เจียวทำหมั่นโถวแป้งข้าวโพดวางไว้ในหม้อนึ่ง
เซียวลิ่วหลังยังคงไม่กลับมา
ภายในหมู่บ้านมีบ่อน้ำทั้งหมดสองบ่อ บ่อเก่าอยู่ท้ายหมู่บ้าน ห่างจากบ้านพวกเธอค่อนข้างใกล้
แต่ใกล้จะแห้งขอดหมดแล้ว กู้เจียวเดาว่าตอนเซียวลิ่วหลังไปเอาน้ำน่าจะไปที่บ่อใหม่หน้าหมู่บ้าน
เช่นนั้นก็ไกลกว่าบริเวณที่กู้เจียวตกน้ำเมื่อวานไปประมาณสิบก้าวเท่านั้น คนธรรมดาไปกลับไม่ถึงเค่อ
เซียวลิ่วหลังแข้งขาไม่อำนวย รวมถึงต้องหิ้วถังน้ำอีก กู้เจียวคำนวณว่าเขาน่าจะใช้เวลาสองเค่อ แบบนั้นก็น่าจะกลับมาตั้งนานแล้วนี่นา
กู้เจียวยืนอยู่หน้าครัว มองไปทางหน้าประตู สุดท้ายจึงผลักประตูเดินออกไป
เธอหาเซียวลิ่วหลังเจอตรงหลังต้นไหวต้นใหญ่ใกล้ๆ บ่อน้ำเก่า
เซียวลิ่วหลังกำลังถูกอันธพาลท่าทางโหดเหี้ยมหลายคนล้อมไว้ ถังน้ำหกลงพื้น น้ำในบ่อสาดกระเซ็นไปทั่ว
บรรดาอันธพาลบนศีรษะของแต่ละคนมีขนไก่สองเส้นเสียบไว้
ทรงผมสมาร์ท แบบโบราณอย่างนั้นรึ
กู้เจียวจำได้ว่าอันธพาลกลุ่มนี้ไม่ได้มีแค่ในหมู่บ้านนี้เท่านั้น ยังมีหมู่บ้านข้างๆ ด้วย วันๆ เอาแต่ทำเรื่องชั่วๆ ไม่ถึงขั้นฆ่าคน วางเพลิง แต่ก็ก่อเรื่องก่อราวให้คนในหมู่บ้านไม่น้อย
ไม้เท้าของเซียวลิ่วหลังถูกอันธพาลน้อยคนหนึ่งแย่งเอาไป อันธพาลน้อยคนนั้นอายุไม่มาก มองจากใบหน้าด้านข้างแล้วไม่เกินสิบสามสิบสี่ปี แต่วางอำนาจอวดดียิ่ง
เขาผลักเซียวลิ่วหลังล้มลงพื้น ใช้ไม้เท้าชี้หน้าเซียวลิ่วหลัง “ข้าเตือนเจ้าไปตั้งเท่าใดแล้วว่าไม่อนุญาตให้มาปรากฏตัวตรงหน้าข้าอีก! แม่เจ้ามารดามันเถิด เจ้าหูหนวกรึ ยังไม่รีบไสหัวออกจากหมู่บ้านชิงเฉวียนของข้าอีก!”
อันธพาลน้อยคนนั้นเห็นได้ชัดว่าอยู่ในช่วงวัยเสียงเปลี่ยน เสียงคุ้นเคยอยู่ไม่น้อย
อันธพาลน้อยคนนั้นใช้ไม้เท้าฟาดไปทางเซียวลิ่วหลัง กู้เจียวไม่มีเวลามาคิดให้มาก ย่างสามขุมเดินเข้าไป
ยกมือมาบังเซียวลิ่วหลังไว้ ถีบบั้นท้ายอันธพาลคนนั้นไปทีหนึ่ง
“โอ๊ย! ใครมันกล้าถีบข้าวะ” อันธพาลน้อยถูกถีบจนหน้าคะมำ หันหน้ามาหมายจะด่าทอ กลับสำลักไปโดยพลัน
กู้เจียวไม่สนใจว่าเขาจะสำลักหรือไม่ เดินไปแย่งไม้เท้าในมือเขามา เอามือเขาไขว้หลัง คล้องไม้เท้าไว้บนคอเขา
อันธพาลน้อยถูกคล้องคอไว้เจ็บเจียนตาย ทันใดนั้นก็ร้องขึ้นเสียงดังว่า “ท่านพี่! ท่านพี่! ท่านพี่ทำอะไรน่ะ!”
กู้เจียวนิ่งอึ้ง
บรรดาอันธพาลด้านข้างเห็นพี่ใหญ่ถูกคนรังแกก็กรูกันมายังกู้เจียวราวกับผึ้งแตกรัง
อันธพาลน้อยตวาดอย่างเดือดดาลว่า “มารดามันเถิดแม่เจ้า หยุดเดี๋ยวนี้! นี่พี่สาวข้า!”
บรรดาอันธพาลหยุดชะงัก
กู้เจียว...กู้เจียวนึกขึ้นได้แล้วว่าอันธพาลน้อยผู้นี้เป็นใคร เขาคือลูกชายคนเล็กของลูกชายคนรองตระกูลกู้
กู้เสี่ยวซุ่น
กู้เสี่ยวซุ่นปีนี้อายุสิบสาม เป็นหลานในตระกูลกู้ที่อายุน้อยที่สุด และเป็นคนที่สนิทสนมจริงใจต่อ
เจ้าของร่างเดิมเพียงคนเดียวเช่นกัน เขาไม่รังเกียจเจ้าของร่างเดิมว่าเป็นคนสติไม่ดี และไม่รังเกียจที่นางอัปลักษณ์
สาเหตุอาจเพราะกู้เสี่ยวซุ่นอันธพาลเกินไป ไม่ยอมเรียนหนังสือให้ดีๆ วันๆ เอาแต่ก่อเรื่อง บรรดาพี่ชายพี่สาวมักจะด่าเขา พ่อแม่ก็มักจะตีเขา มีเพียงเจ้าของร่างเดิมสติไม่สมประกอบที่จูงมือเขาไว้ ใช้ลูกอมที่เหลืออยู่ในปากของตัวเองมาปลอบเขาว่า ‘เสี่ยวซุ่นต่อสู้เป็น เสี่ยวซุ่นเก่งกาจยิ่ง’
กู้เสี่ยวซุ่นรู้ว่ากู้เจียวทำเช่นนี้เป็นเพราะนางสติไม่สมประกอบ แต่เขาก็คนฉลาดนี่นา
เขารู้สึกว่าใครดีกับเขา เขาก็ดีด้วย
“ท่านพี่! ท่านพี่! ข้าเจ็บ!” กู้เสียวซุ่นร้องเสียงดังด้วยความน้อยใจ
กู้เจียวปล่อยเขา เอามือขวาไพล่หลังไว้ ใช้มือซ้ายหิ้วเขาขึ้นมา ถามเสียงเรียบว่า “เหตุใดจึงต้องรังแกพี่เขยตัวเองด้วย”
“พี่เขยรึ” กู้เสียวซุ่นสงสัยว่าตัวเองหูฝาด “ท่านพี่ให้ข้าตีเขาไม่ใช่หรือไร”
“ข้าน่ะรึ” กู้เจียวฉงน
“ใช่น่ะสิ!” กู้เสี่ยวซุ่นมองเซียวลิ่วหลังแวบหนึ่ง กดเสียงเบาเอ่ยว่า “ท่านพี่บอกกับข้าว่า ท่านพี่ไม่ต้องการไอ้เป๋นี่แล้ว ให้ข้าไล่เขาหนีไป เช่นนั้นแล้วท่านพี่ก็จะได้อยู่ด้วยกันกับบัณฑิตเสี่ยวฉินได้!”
เขาคิดเองว่าเสียงไม่ดัง แต่คน ณ ที่นั้นต่างได้ยินกันหมด
เซียวลิ่วหลังสีตาเย็นชา
ไม่ได้สนใจบรรดาอันธพาลแม้แต่น้อย
กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยว่า “ท่านพี่ ท่านพี่คงไม่ได้ลืมไปหรอกกระมัง ท่านพี่บอกข้าเองเลย!”
กู้เสี่ยวซุ่นไม่มีทางหลอกเธอ ดูท่าแล้วเจ้าของร่างเดิมจะพูดคำเหล่านี้จริงๆ แต่ว่าตัวเจ้าของร่างเดิมเอง
จำไม่ได้แล้ว น้องชายคนนี้ของนางกลับไม่ลืมแม้แต่คำเดียว!
“ข้าก็แค่...พูดไปอย่างนั้น เจ้าเอามาเป็นจริงเป็นจังด้วยรึ”
กู้เจียวปวดฟัน
“แล้วตอนนี้ควรทำอย่างไร” กู้เสี่ยวซุ่นรู้ตัวว่าตัวเองเหมือนจะทำผิดไป หูลู่หางตกก้มหน้าลงยืนอยู่ตรงนั้น
ราวกับนกกระทาตัวน้อย


บทที่ 2 สามี
ในฐานะที่เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์อย่างมาก ชาติที่แล้วกู้เจียวรวบรวมหนุ่มหล่อเอาไว้ไม่น้อย แต่ไม่เคยมีคนไหนที่... สามารถเรียกได้อย่างแท้จริงว่าหล่อ หนุ่มหล่อทุกคนรวมกันยังไม่เท่าคนตรงหน้านี้เลย
คนผู้นี้มีใบหน้าสะอาดเกลี้ยงเกลา องศาคิ้วตาประณีตราวกับหยกสลัก ดวงตาสองข้างเย็นชาดุจบึงน้ำอันเย็นยะเยือกที่ไร้ก้นบึ้ง
บนใบหน้าซีดขาวแฝงไว้ด้วยเค้าความเจ็บป่วย แต่เนื่องจากเขินอายจึงได้ปรากฏริ้วแดงเรื่อขึ้น กลับขับให้น่าหลงใหลมากขึ้น
ด้วยอายุอานามของเขา กู้เจียวกลับรู้สึกว่าเรียกเด็กหนุ่มเหมาะสมกว่าชายหนุ่ม
“มองพอหรือยัง” เซียวลิ่วหลังเอ่ยลอดไรฟัน
“ยังไม่พอเลย แต่ว่า...” กู้เจียวกวาดตามองรูปร่างเขาแวบหนึ่ง ดวงตางามหรี่ลงเล็กน้อย “กลัวว่าจะทับเจ้าแบนเสียก่อน”
กล่าวจบ กู้เจียวลุกขึ้นอย่างมีมาด
ตัวคนเรียกได้ลุกขึ้นแล้ว ทว่าท่วาดวงตากลับยังคงจับจ้องอยู่บนร่างเขาด้วยความสนใจลึกซึ้ง
“กู้เจียว เจ้า...” เซียวลิ่วหลังถูกสายตานางมองเสียจนเปลี่ยนจากอับอายกลายเป็นโกรธ
“ต้องพยุงเจ้าขึ้นหรือไม่” กู้เจียวยิ้มตาหยีพลางยื่นมือไปหา
“ไม่ต้อง!”
เซียวลิ่วหลังเบี่ยงตัวด้วยแววตาเย็นเยียบ จับเก้าอี้ด้านข้างพยุงตัวลุกขึ้น
เห็นได้ชัดว่าเขาเคลื่อนไหวไม่สะดวก แต่ก็ยังคงปฏิเสธน้ำใจจากกู้เจียว
จากนั้นเขาก็ไม่สนใจกู้เจียวอีก เดินขากะเผลกออกจากห้องไป
กู้เจียวยามนี้นึกขึ้นได้แล้วว่าเขาเป็นใคร นี่คือเซียวลิ่วหลังสามีของเจ้าของร่างนี้
เซียวลิ่วหลังถูกกู้เจียวพากลับมา พอเขาฟื้นขึ้นมาคนในตระกูลกู้ถามความเป็นมาจากเขาพบว่าเขากำพร้า
ไม่มีที่ไป ก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในยามนั้นเลยว่า ชายหญิงไม่แตะเนื้อต้องตัวกัน บุตรสาวตระกูลเราช่วยเจ้าไว้ ไม่สู้ให้พวกเจ้าทั้งสองคนได้แต่งงานกันเพื่อรักษาเกียรติและชื่อเสียงของนางเอาไว้ บีบคั้นให้เซียวลิ่วหลังสู่ขอกู้เจียว
พูดถึงเรื่องสู่ขอแล้วกลับยิ่งเหมือนการแต่งเข้าเรือนฝ่ายหญิงเสียมากกว่า ห้องผุพังที่พวกเขาพักอาศัยอยู่ในยามนี้ตระกูลกู้เป็นคนมอบให้ ไร่นาที่เพาะปลูกตระกูลกู้ก็แบ่งให้ แต่ละอย่างล้วนมีแต่แย่ๆ ทั้งนั้น
ยามแต่งงานกู้เจียวกลับไม่รู้ว่าเซียวลิ่วหลังพิการ หลังจากรู้เรื่องก็ค่อยๆ เริ่มรังเกียจเขาขึ้นมา แล้วหันไป ‘อ่อย’ บัณฑิตเสี่ยวฉินในเมืองแทน
คนในหมู่บ้านต่างเรียกร้องความเป็นธรรมให้แก่เซียวลิ่วหลัง ว่ากันว่าดอกไม้สดปักบนกองมูลวัว เซียวลิ่วหลังเป็นดอกไม้ดอกนั้น มูลวัวก็คือนาง
เซียวลิ่วหลังคิดอะไรในใจนั้น กู้เจียวไม่รู้ แต่หากเขาสามารถเมินเฉยต่อสภาพอเนจอนาถเช่นนี้ของนางได้ ย่อมเห็นได้ชัดว่าเขารังเกียจเจ้าของร่างนี้มากแค่ไหน
กู้เจียวเปิดประตูตู้ออกมา หมายจะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มบนร่าง กลับพบว่าในตู้ไร้ซึ่งเสื้อผ้าสะอาดแม้แต่ชุดเดียวอย่างน่าเศร้า
“พี่ใหญ่เซียว ท่านอยู่หรือไม่เจ้าคะ”
จู่ๆ หน้าประตูก็มีเสียงอ่อนเสียงหวานดังขึ้น
ผู้มาใหม่เป็นสตรีออกเรือนนางน้อยในชุดกระโปรงลายดอกใหญ่ๆ สีม่วง ฮูหยินน้อยหวีผมเสียมันเงา
ทาแป้งแต่งหน้า ข้อพับแขนมีตะกร้าคล้องไว้ บนตะกร้ามีผ้าลายคลุมอยู่ ทำให้ไม่รู้ว่าในนั้นใส่อะไรไว้
กู้เจียวขุดค้นความทรงจำจากเจ้าของร่างออกมาด้วยความรวดเร็ว คนผู้นี้เป็นแม่ม่ายน้อยของหมู่บ้านชิงเฉวียนนามว่าเซวียหนิงเซียง
เซวียหนิงเซียงเป็นเพื่อนบ้านของพวกเธอ ยามปกติชอบมาเข้ามาในบ้านพวกเธอ ส่วนใหญ่จะเลือกในตอนที่เจ้าของร่างไม่อยู่บ้าน บางครั้งก็ให้เจ้าของร่างเดิมได้เจอเข้าสองสามครั้ง เจ้าของร่างเดิมสติไม่สมประกอบ เสียเปรียบให้แก่เซวียหนิงเซียงไปไม่น้อย
ข่าวคราวที่บัณฑิตเสี่ยวฉินมาหมู่บ้านครานี้ก็เป็นเซวียหนิงเซียงที่เปิดเผยให้เจ้าของร่างเดิมฟัง
“โอ๊ะ นี่น้องสะใภ้หนิงเซียงมิใช่หรือ กลางวันแสกๆ มาทำอะไรที่บ้านข้าล่ะ”
จู่ๆ กู้เจียวก็ปรากฏตัวขึ้นทำเอาเซวียหนิงเซียงตกอกตกใจยกใหญ่ จากนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยความผิดหวังว่า “เหตุใดจึงเป็นเจ้าเล่า”
กู้เจียวแย้มยิ้ม เคาะบานประตูเบาๆ พลางเอ่ยว่า “นี่เป็นบ้านข้า เห็นข้าแล้วแปลกใจมากหรือ แล้วนี่เจ้ากำลังผิดหวังอะไร”
เซวียหนิงเซียงสำลัก แน่นอนว่านางผิดหวังที่ไม่เจอเซียวลิ่วหลังน่ะสินะสิ
เซวียหนิงเซียงมองไปยังกู้เจียวอีกครั้ง
คนยังคงเป็นคนคนนั้นอยู่ แต่เปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาดไม่น้อย ไม่แข็งทื่อราวกับขอนไม้เหมือนเมื่อก่อน ในแววตามีความฉลาดเฉียบแหลม ต่อให้ทั่วทั้งร่างจะเปียกชุ่ม แต่กลับไม่ทำให้รู้สึกว่านางสภาพอเนจอนาถเลยสักนิด ตรงกันข้ามยังมีมาดน่ายำเกรงที่มองไม่เห็นอีกด้วย
ตนคงตาฝาดไปแน่ๆ คนสติไม่ดีจะสามารถเปลี่ยนแปรไปได้อย่างไร
เซวียหนิงเซียงเชิดหน้าขึ้น เอ่ยว่า “ข้ามาหาพี่ใหญ่เซียว!”
กู้เจียวแย้มยิ้มบาง “พี่ใหญ่เซียวรึ เรียกเสียสนิทสนมจริง เจ้ากับสามีข้าสนิทกันมากหรือ”
“หลบไป!” เซวียหนิงเซียงคร้านจะสนใจนาง
“ไม่หลบแล้วจะทำไม” กู้เจียวขวางอีกฝ่ายไว้
เซวียหนิงเซียงไม่เห็นกู้เจียวอยู่ในสายตาสักนิด นางยกมือขึ้นผลักกู้เจียว
กู้เจียวเบี่ยงหลบเล็กน้อย กระดกปลายเท้าขึ้น
“ไอ้หยา...”
เซวียหนิงเซียงล้มลงหน้าคะมำทั้งคนทั้งตะกร้า
“นางบ้ากู้! เจ้าขัดขาข้า!”
เมื่อก่อนนั้นการขัดขาเช่นนี้เคยเกิดขึ้นไม่น้อยแล้ว แต่ว่าคนที่โดนขัดล้มในครานี้กลับกลายเป็นเซวียหนิงเซียงเสียเองก็เท่านั้น
กู้เจียวกอดอกมือสองข้าง พิงบานประตูมองนาง ราวกับกำลังบอกว่า ‘ขัดขาเจ้าแล้วจะทำไม มีปัญญาเจ้าก็มาขัดคืนสิ’
เซวียหนิงเซียงสงสัยว่าตัวเองจะตาฝาดอย่างมหันต์ทีเดียว
อันที่จริง เซวียหนิงเซียงกับเจ้าของร่างเดิมมักจะไม่ลงรอยกันมาตั้งนานแล้ว เป็นสตรีในหมู่บ้านที่ผู้คนพากันนินทากันมากที่สุด คนหนึ่งกู้เจียวผู้สติไม่สมประกอบ อีกคนคือแม่ม่ายเซวียหนิงเซียง แต่เซวียหนิงเซียงหน้าตาสะสวย ตัวคนก็ขยันขันแข็ง นิสัยใจคอก็เหมาะสมกว่ากู้เจียว
ตอนนั้นเซียวลิ่วหลังหมดสติอยู่หน้าหมู่บ้าน เซวียหนิงเซียงกับเจ้าของร่างเดิมเป็นคนเจอเข้า
เซวียหนิงเซียงกลัวว่าเรื่องยุ่งยากจะตามมาจึงไปตามคนในหมู่บ้าน เจ้าของร่างเดิมกลับพาเขากลับบ้านมาเลยทันที
หลังจากนั้นพิสูจน์ยืนยันแล้วว่าเซียวลิ่วหลังเป็นบัณฑิตธรรมดาธรรมดา เซวียหนิงเซียงก็มาเสียใจภายหลังเสียแล้ว
เซวียหนิงเซียงตะเบ็งเสียงกำลังจะก่นด่า เซียวลิ่วหลังก็เดินออกมาด้วยสีหน้าเย็นเยียบ
เซวียหนิงเซียงเห็นเขาเข้าก็พลันเปลี่ยนสีหน้า ร้องห่มร้องไห้อย่างอ่อนแอทันที “พี่ใหญ่เซียว นางรังแกข้า!
นางเอาเท้ามาขัดขาข้า!”
กู้เจียวมองเซียวลิ่วหลัง แบมืออย่างผู้บริสุทธิ์ “นางผลักข้าก่อน”
เซวียหนิงเซียงพลันตื่นเต้นขึ้นทันใด “พี่ใหญ่เซียว ท่านฟังสิ นางยอมรับแล้ว...”
“น้องสะใภ้เซวียมาหามีธุระอะไรหรือ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยขัดนางขึ้น
เซวียหนิงเซียงนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง
นางมองเซียวลิ่วหลังแล้วมองกู้เจียว ยกตะกร้าบนพื้นขึ้นเอ่ยว่า “ข้า...คือว่า...คราก่อนท่านช่วยข้าอ่านจดหมาย ไม่ได้ขอบคุณท่านดีๆ เลย ที่บ้านท่านไม่มีอะไรกินมิใช่หรือ ข้าไปขุดมันเทศมาสองสามหัวมอบให้ท่าน...”
เซียวลิ่วหลังเอ่ยว่า “ไม่ต้องหรอก น้องสะใภ้หนิงเซียง ที่บ้านยังมีแป้งข้าวโพดอยู่ ของพวกนี้เจ้าเอากลับไปกินเองเถิด”
เซวียหนิงเซียงกัดริมปาก “แต่ว่า...”
กู้เจียวเลิกคิ้วเอ่ยว่า “เขาก็บอกอยู่ว่าให้เจ้าเอากลับไป ไม่ได้ยินรึ”
เสียงนางไม่ดังมาก แต่แววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มนั้นกลับซ่อนความเย็นยะเยือกที่ทำให้รู้สึกหวาดกลัวเอาไว้
เซวียหนิงเซียงขนหัวลุก ไม่กล้าอยู่ต่อ คว้าตะกร้าเผ่นออกไป
กู้เจียวอมยิ้มมองไปยังสามีตัวเอง “มองไม่ออกเลยนะนี่ คนพิการอย่างเจ้า ยังเป็นที่ชื่นชอบของหญิงสาวไม่น้อย”
เซียวลิ่วหลังเหลือบมองกู้เจียวอย่างเรียบเฉย ถือไม้เท้าเดินกลับห้องไป
“ซี้ด...”
เจ็บแผลขึ้นมาอีกแล้ว
กู้เจียวลูบท้ายทอยพลางกลับห้องตัวเองเช่นกัน
เธอนั่งลงบนเก้าอี้เตี้ย ลูบแผลไปมา บาดแผลใหญ่ไม่น้อยเลย แม้จะไม่เรียกว่าลึกมากมาย แต่หากไม่ฆ่าเชื้อ เป็นไปได้สูงว่าจะติดเชื้อ แต่นี่มันสมัยโบราณ เธอจะไปหาของฆ่าเชื้อมาจากที่ไหนได้
“ถ้ากล่องยาฉันยังอยู่ก็คงดี”
เพิ่งจะคิดขึ้น กู้เจียวก็รู้สึกว่าในสมองของตัวเองเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างแรงครู่หนึ่ง เจ็บปวดเสียจนเธอสลบไป
เมื่อเธอฟื้นขึ้น ทันใดนั้นก็พบว่าบนโต๊ะตรงหน้ามีกล่องยาโผล่ขึ้นมา


บทที่ 6 ขายไก่
กู้เจียวโน้มตัวลง ใช้มือซ้ายเก็บไม้เท้าที่อยู่บนพื้นขึ้นมา พลางเดินมาหยุดอยู่
ตรงหน้าเซียวลิ่วหลังแล้วยื่นให้เขา
เซียวลิ่วหลังรับไม้เท้าไป ทว่าไม่พูดไม่จา ค้ำไม้เท้าแล้วหยัดตัวลุกขึ้น
เขาเดินไปหิ้วถังน้ำที่กลิ้งอยู่บนพื้น
“เจ้าไปสิ” กู้เจียวบอกกับกู้เสี่ยวซุ่น
“ได้เลย” กู้เสี่ยวซุ่นเดินมาดมั่นเข้าไป ก่อนจะแซงท่านชายเซียวแล้วแย่งถังน้ำมา
“ไปตักน้ำ” กู้เจียวพูดกับกู้เสี่ยวซุ่น
“ไปตักน้ำ!” กู้เสี่ยวซุ่นบอกกับลูกน้องอันธพาล
อันธพาลผู้นั้นมุมปากกระตุก ก่อนจะคว้าถังน้ำไปตักน้ำ
เซียวลิ่วหลังเดินกลับด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ตลอดทางไม่เอ่ยคำใด
จนกระทั่งเขาเดินไกลออกไป กู้เสี่ยวซุ่นถึงได้เอ่ยปากพูดอีกครั้ง “ท่านพี่ เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น
ท่านไม่เกลียดเขาแล้วหรือ อีกอย่างนะท่านพี่ เหตุใดท่านพี่ถึงได้มีเรี่ยวแรงเยอะขึ้นมาขนาดนี้
เมื่อครู่คือกระบวนท่านอันใดกัน ท่านสาธิตให้ข้าดูอีกหนซิ! กลับไปข้าจะลองใช้บ้าง!”
แววตาคมเฉียบดั่งมีดบินของกู้เจียวถูกส่งออกไป
กู้เสี่ยวซุ่นปิดหุบปากเงียบอย่างขุ่นเคือง
“พี่ใหญ่! น้ำมาแล้วขอรับ!” นักเลงหิ้วน้ำเต็มถัง พลางเดินเข้ามาอย่างคล่องแคล่ว
“ยังไม่หิ้วกลับไปให้ท่านพี่ข้าอีก...เอ๊ะ” ภายใต้สายตากดดันของกู้เจียว กู้เสี่ยวซุ่นรับถังน้ำมา “เอาเถอะ ข้าทำเอง พวกเจ้าแยกย้ายกันได้แล้ว!”
“แล้วประเดี๋ยวยังจะไปตีคนที่หมู่บ้านข้างๆ...”
“ตีบ้าตีบออะไร! ไสหัวไป! ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า!”
เหล่าอันธพาลแยกย้ายกันออกไป
กู้เสี่ยวซุ่นยิ้มตาหยีให้กับกู้เจียว “ท่านพี่ ท่านอย่าโมโหสิ หากท่านไม่เกลียดพี่เขยแล้ว
วันหน้าข้าก็จะไม่รังแกเขาแล้ว”
“นี่เจ้ารังแกเขาอยู่บ่อย ๆ เลยหรือ” กู้เจียวถาม
กู้เสี่ยวซุ่นส่ายหน้า “ก็...ใช่ว่าจะบ่อยปานนั้น เดือนนี้ก็สามสี่หน สี่ห้าหน ห้าหกหนประมาณนั้น”
ยิ่งพูดเสียงของกู้เสี่ยวซุ่นก็ยิ่งเบาลง เขาความจำไม่ดี รังแกกันมากี่ครั้งแล้วนั้นเขาจำไม่ได้เลยสักนิด
“กลับกันเถิด” กู้เจียวเอ่ย
“ขอรับ!” กู้เสี่ยวหัวเราะร่า หิ้วถังน้ำเดินตามหลังกู้เจียวไป
ทันใดนั้นฝีเท้าเขาก็ชะงักลง สายตาตกอยู่ที่แขนขวาแข็งเกร็งของกู้เจียว
“ท่านพี่ แขนท่านบาดเจ็บหรือ”
“ไม่เป็นอะไร” กู้เจียวตอบ
“ยังบอกว่าไม่เป็นอะไรอีก! เลือดไหลแล้ว!” กู้เสี่ยวซุนวางถังน้ำลงแล้วคว้าท่อนแขนของกู้เจียวไว้ ก่อนจะถลกแขนเสื้อของนางขึ้น จึงได้เห็นข้อมือขวาอาบเลือดแดง “เป็นเพราะพวกนักเลงตีเมื่อครู่หรือ”
“ข้าบอกว่าไม่เป็นอะไรอย่างไรเล่า” กู้เจียวชักมือกลับ
“แล้วเกิดอะไรขึ้นกับหัวท่านพี่อีก”
“กระแทกไปทีหนึ่งก่อนตกน้ำน่ะ”
บาดแผลซ่อนอยู่ภายในกลุ่มผม เจ้าเด็กนี่ทำไมถึงตาดีขนาดนี้
กู้เสี่ยวซุ่นพูดขึ้นอีกครั้ง “ท่านพี่ตกน้ำหรือ เมื่อใดกัน”
กู้เจียวเดินต่อไป ไม่แม้แต่จะเหลียวหลัง
“นี่! ท่านพี่! ท่านพี่! ท่านพี่รอข้าด้วย!”
เมื่อกู้เสี่ยวซุ่นเดินตามกู้เจียวมาถึงเรือน จึงได้พบว่าหน้าประตูเรือนมีบัณฑิตคนหนึ่งเพิ่มขึ้นมาอีกคน อีกฝ่ายสวมชุดยาว มาดคงแก่เรียน ท่าทางสง่างาม เพียงแต่หน้าดูหยิ่งยโสไปเสียหน่อย
“เจ้าเป็นใคร มาทำอะไรที่เรือนท่านพี่ข้า” กู้เสี่ยวซุ่นเท้าสะเอวถาม
อีกคนไม่แม้แต่จะมองกู้เสี่ยวซุ่น ทว่ากลับถลึงตามองกู้เจียวอย่างเย็นชา “นี่เจ้าใช้คนมารังแกท่านพี่เซียวอีกแล้วใช่หรือไม่ เจ้ามันหญิงชั่ว!
“เจ้ากล้าด่าท่านพี่ข้าหรือ” กู้เสี่ยวซุ่นวางถังน้ำลง กำหมัดง้างใส่คนผู้นั้น
อย่าคิดว่าเขาเพิ่งอายุได้สิบสามปี ทว่าฝีมือชกต่อยของเขานั้นถือว่าเอาเรื่อง ไม่อย่างนั้นจะได้ชื่อว่าอันธพาลอันดับหนึ่งของละแวกหมู่บ้านนี้หรือ
บัณฑิตอ่อนแอคนหนึ่ง ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
“เสี่ยวซุ่น” กู้เจียวเอ่ยห้ามเขา
แทบจะวินาทีเดียวกันนั้น เซียวลิ่วหลังก็เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินออกมาจากเรือน
“สหายร่วมสำนักข้าเอง” เซียวลิ่วหลังบอกกู้เจียว
สหายผู้นั้นส่งเสียงเย้ยหยัน เดินเข้าไปประครองเซียวลิ่วหลัง ทั้งยังรับห่อผ้าหนักในมือของเขามา “พวกเราไปกันเถิด!”
กู้เสี่ยวซุ่นเห็นเซียวลิ่วหลังหอบผ้าหอบผ่อน ก็นิ่งตะลึงไปอย่างอดไม่ได้ “พวกเจ้าจะไปไหน”
คงไม่ใช่เพราะถูกเขาทุบตีจนกลัวหัวหด แล้วหนีไปจริงๆ หรอกใช่ไหม
สหายผู้นั้นไม่อยากจะแยแสกู้เสี่ยวซุ่น
กู้เจียวไม่ถามอะไร แต่กลับเดินเข้าเรือนไปไม่พูดไม่จา
ยามเดินเฉียดไหล่เซียวลิ่วหลังไป เซียวลิ่วหลังเหลือบไปเห็นแขนขวาแข็งทื่อของนาง
กู้เจียวใช้แขนเสื้อห่อเอาไว้ ไม่ให้เห็นคราบเลือดที่ไหลออกมาจากข้อมือ
แม้ตัวนางจะเดินเข้าเรือนไปแล้ว แต่ก็ได้ยินเสียงเยือกเย็นของเซียวลิ่วหลังดังไล่หลัง
“ข้าเข้าไปในตัวอำเภอ”
“รักษาขาหรือ” กู้เจียวถามออกไปตามสัญชาตญาณ
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด กู้เจียวถึงได้คิดถึงความฝันนั้น ตัวเธอไม่เชื่อเรื่องแบบนั้นจริงๆ แต่ว่า...
“อีกสามวันเจ้าจะสอบแล้วใช่หรือไม่” กู้เจียวถามเขา
แววตาของเซียวลิ่วหลังฉายแววตกตะลึง ทว่ายังคงพยักหน้ากลับ “...ใช่”
สหายเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ท่านจะบอกนางไปทำไม อยากให้นางรั้งท่านไม่ให้ไปอย่างนั้นหรือ! ท่านลืมไปแล้วหรือว่าที่ท่านพลาดการสอบคราวก่อนก็เพราะนาง! แล้วก็ขาท่านอีก ถ้าไม่ใช่เพราะนางขังท่านไว้ในเรือน ท่านก็คงไม่คลาดกับหมอจาง!”
กู้เจียวหันไปมองกู้เสี่ยวซุ่น
เธอจำเรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้
กู้เสี่ยวซุ่นยกนิ้วชี้จมูกเขา “พูดจาอะไรของเจ้า กล่าวหาว่าท่านพี่ข้ารั้งเขาไม่ให้ไปได้อย่างไร พี่สาวข้าป่วย เขาเพิ่งแต่งงานกันแล้วจะทอดทิ้งท่านพี่ข้าเช่นนั้น ใช้ได้เสียที่ไหน”
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ กู้เจียวก็เริ่มคลับคล้ายคลับคลาขึ้นมาบ้าง ตอนที่เพิ่งแต่งงานได้ไม่นาน เจ้าของร่างเดิมล้มป่วยลงจริงๆ เพียงแต่ไม่ได้ป่วยจริง แต่ป่วยการเมือง เพราะมีคนบอกนางว่า
หากเซียวลิ่วหลังไปแล้วจะไม่กลับมาอีก นางก็จะกลายเป็นแม่หม้ายคนหนึ่งเหมือนกับเซวียหนิงเซียง
นางไม่อยากเป็นหม้ายสาว เพราะอย่างนั้นถึงได้ขังเซียวลิ่วหลังไว้
กู้เจียวมองขาของเซียวลิ่วหลัง “เรื่องนั้น ความจริงแล้ว...”
“ท่านพี่เซียว ไปกันเถิด! รถม้ายังจอดรออยู่ที่หน้าหมู่บ้าน!” สหายเอ่ยขัดคำพูดของกู้เจียว
ลากตัวเซียวลิ่วหลังมุ่งหน้าเดินไปยังหน้าหมู่บ้าน ไม่แม้แต่จะเหลียวมองกลับมา
“ข้าอยากกินขนมดอกกุ้ยฮวา!” จู่ๆ กู้เจียวก็เดินออกมา ทอดสายตามองเซียวลิ่วหลังแล้วเอ่ยขึ้น “ขนมดอกกุ้ยฮวาของหลี่จี้! ข้ากินแต่ของร้านเขาเท่านั้น! ถ้าเจ้าไม่ซื้อกลับมาให้ข้า ข้าจะไม่ให้เจ้าเข้าประตูเรือนเด็ดขาด! แล้วก็จะเผาหนังสือเจ้าให้หมดเลยด้วย!”
“หญิงชั่ว!” สหายกัดฟันแน่น พยุงเซียวลิ่วหลังขึ้นนั่งบนรถม้าคันเก่าที่จอดอยู่หน้าหมู่บ้าน “ท่านพี่เซียว อย่าไปฟังนาง! หลีจี้เป็นร้านดั้งเดิม ขนมดอกกุ้ยฮวาร้านเขาหาซื้อง่ายเสียที่ไหน!
กว่าท่านจะซื้อมาได้ หมอจางก็กลับพอดี! เขาเป็นหมอที่มาจากเมืองหลวง เก่งกว่าหมอในตัวอำเภอนัก
มีแต่เขาที่รักษาขาท่านได้ ท่านอย่าได้ลำบากเพราะหญิงชั่วนั่นเลย!”
“สมกับเป็นท่านพี่ข้า ต้องสั่งสอนเขาเสียหน่อย!” กู้เสี่ยวซุ่นยกนิ้วโป้งให้กู้เจียว
กู้เจียวคลึงขมับ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตลาดนัดอยู่ที่ไหน”
กู้เสี่ยวซุ่นพยักหน้า “รู้สิ ท่านพี่ถามไปทำไม ท่านจะไปหรือ ไปทำไมกัน”
“ขายไก่”
“ไก่อย่างนั้นหรือ ท่านไปเอาไก่มาจากไหน”
“ไก่ป่า”
ทว่าไม่ได้บอกว่านี่คือค่ารักษาที่ตัวเองขูดรีดมา
กู้เสี่ยวซุ่นทึกทักเป็นจริงเป็นจังว่าพี่สาวของตัวเองจับมาได้ “ท่านพี่ ข้ารู้สึกว่าท่านเปลี่ยนไป เก่งกาจกว่าแต่ก่อนนัก”
ไม่ใช่ว่าไม่บ้าแล้ว แต่เก่งกว่าเมื่อก่อน ในความคิดของกู้เสี่ยวซุ่น เขาไม่เคยเห็นเจ้าของร่างเดิมเป็นคนบ้า
กู้เสี่ยวซุ่นบอกทางไปตลาดนัด ตลาดนัดและโรงหมออยู่ในตัวอำเภอ เพียงแต่ที่หนึ่งอยู่ทางตะวันตก อีกที่หนึ่งอยู่ทางตะวันออก
กู้เสี่ยวซุ่นรบเร้าจะไปกับนางให้ได้ แต่กู้เจียวห้ามไว้
คนตระกูลกู้ไม่ชอบให้กู้เสี่ยวซุ่นอยู่ใกล้ชิดกับนางมากเกินไป เพราะบอกว่ากู้เจียวเป็นบ้า
จะพาเขาบ้าไปด้วย
กู้เจียวกลับเข้าไปในเรือนแล้วเปิดกล่องยา หยิบไอโอดีนขึ้นมาล้างแผลแล้วทาครีมฆ่าเชื้อ
หิวชะมัด
กู้เจียวเดินเข้าไปในครัว


บทที่ 3 กล่องยา
กล่องยานี้ไม่ใหญ่นัก ดูเผินๆ แล้วทั้งเก่าและเยินอยู่ไม่น้อย ราวกับไปกระแทกตกจากที่ไหนมาอย่างแรง
บุบเบี้ยวบู้บี้ สีหลุดลอกไปแล้ว คนไม่รู้จะคิดว่าไปเก็บมาจากกองขยะที่ไหน
แต่ทว่า กล่องยาเก่าๆ เยินๆ ใบนี้กลับทำให้ใจกู้เจียวเกิดความรู้สึกคุ้นเคยขึ้นเสียเหลือเกิน
กู้เจียวเปิดกล่องนั้นอย่างมึนงง เมื่อเห็นหยูกยาด้านใน สมองเธอก็ขาดผึง
ไม่ใช่หรอกมั้ง
กล่องยาของเธอ!
มันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง
“ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”
กู้เจียวหยิกตัวรอบหนึ่ง เจ็บจริงๆ! ไม่ได้ฝันอยู่!
กล่องนี้ก็ของจริง หยูกยาข้างในก็ของแท้แน่นอน!
กู้เจียวนึกขึ้นได้แล้ว ตอนเกิดเรื่องในเครื่องบิน กล่องยาใบน้อยๆ นี่ก็อยู่ข้างตัวเธอด้วย หรือว่าเพราะเหตุนี้มันจึงได้มาที่นี่ด้วย
แต่ว่า...ทำไมมันถึงได้เยินขนาดนี้ละ สีทองวิบวับสะท้อนแสงจนตาบอดหายไปไหนแล้วล่ะ
เมื่อก่อนตอนที่กล่องยาใบน้อยใบนี้ๆ นี่ยังมีสีทองวิบวับเป็นประกายอยู่ กู้เจียวก็ไม่ชอบเพราะมันไม่สวย
ตอนนี้กลายสภาพยับเยินไปแล้ว กู้เจียวยิ่งรู้สึกว่ามันไม่สวยเข้าไปใหญ่
แต่ทว่า ความรู้สึกเคยคุ้นพรั่งพรูขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่อยู่ กู้เจียวกอดกล่องยานั้นไว้ในอ้อมอกอย่างอดไม่ได้ “พี่จะไม่รังเกียจที่แกไม่สวยอีกแล้ว ต่อไปพี่จะดีกับแกให้มากๆ!”
กู้เจียวเช็ดถูกล่องยาใบน้อยอย่างดีรอบหนึ่ง ดีที่มันแค่เยินเพียงด้านนอก ของด้านในยังปลอดภัยไร้รอย
ขีดชีดข่วน
กู้เจียวหยิบเอาผ้าพันแผลหลายผืนและเบตาดีนขวดหนึ่งออกมาจากกล่องยา ฆ่าเชื้อให้บาดแผลแล้วเลือกครีมต้านเชื้อแบคทีเรียมาทาให้ตัวเอง จากนั้นก็กินยาแก้อักเสบไปสองเม็ด เดิมทีคิดว่าจะต้องพันแผล
แต่ต่อมาพบว่าก็ไม่จำเป็นหรอก
จัดการกับแผลเสร็จเรียบร้อย กู้เจียวก็หิวขึ้นมา เธอเก็บกล่องยาไว้ในตู้ กำลังจะไปหาของกินในครัว
แต่ก่อนหน้านั้น เธอต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสะอาดสะอ้านก่อน
กู้เจียวลังเลครู่หนึ่ง เดินผ่านโถงมา เคาะประตูห้องของเซียวลิ่วหลัง
“มีอะไร”
เสียงเย็นชาของเซียวลิ่วหลังลอยมาจากในห้อง
กู้เจียวเอ่ย “ข้าอยากจะมาขอยืมเสื้อผ้าเจ้าหน่อย ชุดคลุมตัวนอกในตู้ไม่ได้ซักทั้งนั้นเลย ข้าไม่มีชุดเปลี่ยน”
เซียวลิ่วหลังไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้อยู่นานทีเดียว ในขณะที่กู้เจียวคิดว่าเขาคงไม่ให้ยืมเสื้อผ้าแล้ว
ประตูห้องก็เปิดออก เซียวลิ่วหลังเอาชุดคลุมยาวชุดหนึ่งที่แห้งสบายส่งมาให้ถึงมือเธอ
เนื้อผ้าของชุดคลุมยาวไม่ได้ดีเด่อะไร สีก็เก่าซีดแล้ว แต่ซักเสียสะอาดสะอ้าน
หากเป็นชาติก่อน กู้เจียวไม่มีทางใส่เสื้อผ้าผู้ชายเด็ดขาด แต่ใครให้สถานการณ์มันบีบบังคับกันล่ะ
ไม่ใส่ชุดนี้ แล้วจะให้ใส่ชุดในตู้ที่ขึ้นราพวกนั้นหรือไร
พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ กู้เจียวก็คว้าเอาเสื้อผ้าสกปรกไปซัก จากนั้นก็ไปห้องครัว
ห้องครัวสะอาดสะอ้านไม่น้อย คงเป็นเซียวลิ่วหลังที่มาเก็บกวาด
ข้าวสารในถังว่างเปล่าแล้ว แต่เป็นดังที่เซียวลิ่วหลังว่า ยังมีแป้งข้าวโพดอยู่ ไม่เพียงเท่านั้น กู้เจียวยังเจอไข่ไก่สองฟองกับต้นหอมกำหนึ่งอยู่ในตู้ด้วย
กู้เจียวหยิบไข่ไก่ออกมา ปิ้งกับแผ่นแป้งข้าวโพดสองแผ่น โรยด้วยต้นหอมที่หั่นแล้ว ยังเหลือแป้งอีกนิดหน่อย ให้เธอได้ต้มน้ำซุปแป้งข้าวโพดอนาถาครึ่งหม้อเล็กๆ
กู้เจียวยกอาหารที่ทำเสร็จแล้วไปยังห้องโถง
ประตูห้องของเซียวลิ่วหลังปิดไว้แต่ไม่ได้ลงกลอน
ในความทรงจำนั้น ทั้งสองมักจะกินใครกินมัน เซียวลิ่วหลังทำอาหารเสร็จก็จะเหลือไว้ให้เจ้าของร่างเดิมด้วยชามหนึ่ง แต่เจ้าของร่างเดิมส่วนใหญ่ล้วนไปกินที่บ้านตระกูลกู้เสียมากกว่า
กู้เจียวหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไปเคาะประตูห้องของเซียวลิ่วหลัง
“มีอะไร”
เสียงเย็นชาของเซียวลิ่วหลังลอยมาจากในห้อง
กู้เจียวเอ่ยว่า “ข้าทำข้าวเย็นมา จะกินด้วยกันหรือไม่”
กู้เจียวเข้าครัวน้อยมาก ต่อให้เข้าไปก็ไม่ทำเผื่อเขา ดังนั้นเขาจึงกะจะรอให้กู้เจียวออกมาก่อนค่อยไปทำเอาเอง
เซียวลิ่วหลังมองประตูห้องที่ปิดแน่นด้วยความสงสัย
“ไม่กินข้ากินก่อนนะ” กู้เจียวอยากจะรอเขามา แต่จนใจที่เธอหิวเสียจนไส้กิ่วแล้ว เหลือแค่เป็นลมล้มพับไปกับพื้นเท่านั้น
เธอต้องรีบบำรุงร่างกายให้มีกำลัง
กู้เจียวเพิ่งจะนั่งลงยังไม่ทันหยิบตะเกียบมา ประตูห้องก็ส่งเสียง แอ๊ด ขึ้น
เซียวลิ่วหลังเดินออกมา
แต่เซียวลิ่วหลังกลับไม่ได้มาเพื่อกินข้าว
ทว่าเมื่อสายตาเขาตกลงบนร่างของกู้เจียว ทันใดนั้นก็ชะงักไป
ตอนที่เขาหยิบชุดคลุมยาวมาให้กู้เจียวนั้นเป็นชุดที่เขาใส่ไม่ได้แล้ว แต่พอมาอยู่บนร่างกู้เจียวแล้วกลับใหญ่เกินไป ร่างผอมบางขับให้ชุดคลุมยาวหลวมโพรก ดูแล้วเก้งก้างไม่น้อย
เพื่อความสะดวกในการทำงาน นางจะเกล้าผมและถกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นลำคอเรียวขาวผ่องและข้อมือผอมแห้ง
ไร้ซึ่งท่าทางวางอำนาจบาตรใหญ่และบ้าบิ่น ทำเพียงนั่งอยู่ตรงนั้นเงียบๆ ตั้งอกตั้งใจกินอาหารในชาม
ทั้งหมดนี้ไม่เหมือนนางเลย
เซียวลิ่วหลังแววตาชะงักไปเล็กน้อย ทว่าสุดท้ายก็ยังคงเบนหนีอย่างเย็นชาอยู่ดี
ยามนี้ กู้เจียวเห็นเขาเข้าจึงได้เอ่ยกับเขาว่า “มาแล้วหรือ รีบมานั่งลงกินข้าวเถอะ”
ฝั่งตรงข้ามกู้เจียวมีชามกับตะเกียบวางอยู่ เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้พูดขึ้นไปอย่างนั้นทั้งสองรอบ
แต่ทำกับข้าวให้เซียวลิ่วหลังจริงๆ
ทว่าเซียวลิ่วหลังกลับไม่ได้ขยับ
กู้เจียวกระจ่างว่าเขากำลังกังวลอะไร ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าของร่างเดิมกับเขาไม่ค่อยดีนัก
จู่ๆ มาทำกับข้าวให้เขา มันน่าสงสัยอยู่เหมือนกัน แต่กู้เจียวหมดหนทางจะอธิบายได้ว่าตัวเองไม่ใช่คนคนๆ นั้นนี่นา
กู้เจียวครุ่นคิด เอ่ยว่า “ฟืนในบ้านมีไม่มากแล้ว ยามนี้ไม่กิน อีกเดี๋ยวได้เปลืองฟืนไฟอีกมื้อ”
ไม่รู้ว่าเพราะประโยคนี้ทำให้เซียวลิ่วหลังย้อนคิดหรือไม่ ในที่สุดเขาก็นั่งลงตรงกันข้ามกับเธอ
เจ้าของร่างเดิมยามแรกพบกับเซียวลิ่วหลังนั้นโดนใบหน้าของเขาดึงดูดเอา มิฉะนั้นไม่มีทางเอาเขากลับมาหรอก ความรังเกียจที่เจ้าของร่างเดิมมีต่อเซียวลิ่วหลังนั้นในสายตาคนนอกเกิดจากขาพิการของเขา แต่จากที่กู้เจียวมองนั้นกลับไม่ใช่
เจ้าของร่างเดิมสติไม่สมประกอบ แต่กู้เจียวไม่ใช่ เรื่องบางเรื่องเจ้าของร่างเดิมมองไม่ออก
กู้เจียวรื้อฟื้นความทรงจำดูก็กระจ่างแจ้งทุกอย่างแล้ว
เซียวลิ่วหลังเดิมทีก็ตั้งใจทำให้เจ้าของร่างเดิมโกรธ
เขาไม่อยากเข้าหอกับเจ้าของร่างเดิม ไม่อยากให้เจ้าของร่างเดิมเข้าใกล้
อันที่จริงก็พอดีเลย เธอก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน
อย่าเห็นว่าปากเธอเอาแต่เย้าแหย่เขา หากให้เธอลงมือทำอะไรกับเขาจริงๆ เกรงว่าเธอจะทำไม่ได้
กู้เจียวกินอิ่มอย่างรวดเร็ว เอาชามกับตะเกียบของตัวเองไปห้องครัว แบกตะกร้าใบหนึ่งออกมา
เซียวลิ่วหลังไม่ได้ถามว่าเธอจะไปทำอะไร เธอก็ไม่ได้บอก ระหว่างพวกเขายังคงเป็นดังเช่นเคย
ใครจะรู้กู้เจียวเดินไปถึงหน้าประตู จู่ๆ ก็หันกลับมาเอ่ยว่า “เมื่อครู่ไม่ได้หลอกเจ้า ฟืนเผาจะหมดแล้วจริงๆ อาศัยตอนฟ้ายังไม่มืด ข้าจะไปตัดฟืนจากหลังเขามาสักหน่อย อีกเดี๋ยวฝนอาจจะตก หากข้าไม่กลับมา
เจ้าก็อย่าลืมเก็บผ้าด้วย”
เซียวลิ่วหลังจ้องมองเธอนิ่งๆ ครู่หนึ่ง
แต่ก่อนกู้เจียวไม่รู้จักดูฟ้าฝน และไม่มีทางบอกว่าตัวเองจะไปไหน
หลังจากกู้เจียวออกไป ภายในห้องก็เหลือเพียงเซียวลิ่วหลัง รวมถึงอาหารบนโต๊ะที่ไม่รู้ว่าจะสามารถกินได้หรือไม่
วันคืนในบ้านยากจน ต่อให้เซียวลิ่วหลังไม่อยากเห็นหน้ากู้เจียวก็ไม่มีทางปฏิเสธอาหาร
เขาขมวดคิ้ว หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบแผ่นแป้งปิ้งไข่ใส่ต้นหอม


บทที่ 11 ร่วมบ้าน
กู้เอ้อซุ่นถูกกู้เจียวถีบจนล้มลุกคลุกคลาน
แม้ตำแหน่งของเขาในตระกูลกู้จะสู้ต้าซุ่นไม่ได้ แต่ก็แม่นางหลิวก็ประคบประหงมเลี้ยงดูเขาจนเติบโต ไม่เคยแม้แต่จะเรียกให้เขาไปทำไร่ทำนา มีแต่จะให้อ่านหนังสืออยู่ในห้องเอาเยี่ยงอย่างกู้ต้าซุ่น
อ่านเข้าหัวบ้างหรือไม่ มีเพียงสวรรค์ที่รู้ แต่ร่างของเขาที่กระเด็นออกมาในตอนนี้คือเรื่องจริง
เขาหมอบอยู่บนพื้น แน่นิ่งไปอยู่นานสองนานก็ยังไม่ขยับเขยื้อน
วันนี้นางบ้านี่เกิดคลั่งอะไรขึ้นมา ถึงกลับกล้ายกเท้าถีบเขา เขาอยากโถมเข้าไปตบบ้องหูนางเหลือเกิน แต่เขาไม่ยอมรับหรอกนะ ว่าฝ่าเท้าของนางเมื่อครู่ทำเขาอกสั่นขวัญแขวน
“เจ้า เจ้า เจ้า...ข้าฝากไว้ก่อนเถอะ!” เขาขู่ทิ้งท้าย ก่อนจะกุมท้องวิ่งหนีไป
กู้เจียวลงกลอนประตูแล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไป เหลือบไปเห็นเซียวลิ่วหลังยืนมองตนอยู่ที่กลางโถง แววตากำลังคาดเดาไปต่างๆ นานา
นางคิดอยู่นานสองนาน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เขาล้มลงไปเอง”
เซียวลิ่วหลัง “...”
ฝั่งตระกูลกู้ที่กำลังรอกู้เอ้อซุ่นพาตัวกู้เจียวมาสั่งสอน กลับกลายเป็นว่ามีกู้เอ้อซุ่นเจียวกลับมาเพียงคนเดียว แถมยังสภาพสะบักสะบอมเดินกุมท้อง ราวกับถูกคนรุมกระทืบมา
แม่นางหลิวรีบปรี่เข้าไปหา “เอ้อซุ่น เจ้าเป็นอะไรไป นางตัวดีนั่นเล่า”
กู้เอ้อซุ่นใส่สีตีไข่เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหน้าประตูเรือนของกู้เจียว “...ข้าตั้งใจเกลี้ยกล่อมให้นางมาอธิบายเรื่องราวให้กระจ่างแจ้ง มาขอโทษพี่ใหญ่ แต่นางไม่ฟัง แถมยังถีบข้าอีก ข้าเห็นนางเป็นน้องสาว จึงไม่ได้ตอบโต้...”
แม่นางหลิวได้ยินดังนั้นก็โมโหควันออกหู “เจ้าเป๋นั่น! ภรรยาเลี้ยงดูตัวเองแท้ๆ! ยังปล่อยให้นางลงไม้ลงมือกับพี่ชายตัวเองได้!”
หากเทียบกันแล้วยามนี้แม่นางโจวนั่นนิ่งสงบกว่ามาก
นางตัวดีนั่นกล้าลงมือแม้กระทั่งมั่งกับต้าซุ่น มีหรือเอ้อซุ่นจะรอดจากเงื้อมมือ
ทว่าในใจสงสัยอยู่ไม่น้อย พักนี้นางตัวดีนั่นดูไม่ค่อยปกติสักเท่าไหร่
“มีอย่างที่ไหนกัน!” แม่นางหลิวเดือดดาลที่ลูกชายโดนทุบตี ถลกแขนเสื้อขึ้นก่อนจะฟาดกู้เสี่ยวซุ่นที่อยู่ข้างกัน “เจ้าไปเดี๋ยวนี้! ไปสั่งสอนเจ้าเป๋นั่น! ล้างแค้นให้พี่ชายเจ้า!”
“ข้าไม่ไปหรอก” กู้เสี่ยวซุ่นกลอกตาใส่กู้เอ้อซุ่น “ใครจะไปรู้ว่าเขาทำอะไรไว้”
กู้เอ้อซุ่นเอ่ยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ “ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น! ข้าพูดกับนางดีๆ! ใครจะไปรู้ว่านางจะถีบข้าแบบนั้น ข้าว่าแล้วว่านางต้องเป็นคนสติไม่สมประกอบ เป็นคนบ้า เป็นตัวซวย!”
“เจ้าด่าใคร” กู้เสี่ยวซุ่นลุกพรวดขึ้นด้วยความเดือดดาล
กู้เอ้อซุ่นรีบหนีไปหลบอยู่ด้านหลังแม่นางหลิว
“เจ้ายังจะแก้ต่างแทนนางตัวกาลกิณีนั้นอีก! ผู้ใดเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเจ้ากันแน่!” แม่นางหลิวโมโหจนอยากจะฟาดกู้เสี่ยวซุ่น เพียงแต่นายใหญ่กู้ก็อยู่ด้วย นางจึงไม่กล้าลงมือตีหลานชายของเขา
นางหันไปส่งสายตาให้กับสามีของตนเอง “ท่านก็พูดอะไรหน่อยสิ!”
กู้ฉังลู่นะหรือจะกล้าเอ่ยปากอะไร ตอนที่นางตัวดีนั่นไม่มากินข้าวหลายวัน ก็ไม่เห็นจะมีใครห่วงหาถามไถ่นาง แต่คราวนี้กลับรู้ว่าต้องไปเอาผิด
เขาไม่อยากไป
ไม่ใช่ว่าเข้าข้างกู้เจียวแต่อย่างใด แต่ในบรรดาสามพี่น้อง เขานั้นขี้ขลาดที่สุด ตอนที่น้องสามเกิดเรื่อง เขาเองก็อยู่ข้างกายน้องสาม หากเขาดึงตัวน้องสามไว้ได้ น้องสามคงไม่ต้องตาย
ทว่าน้ำหลากนั้นไหลเชี่ยวนัก เขาตกใจจนสติแตก ทิ้งน้องสามไว้แล้ววิ่งหนีไป
เรื่องนี้เขาไม่กล้าบอกใคร มีเพียงท่านพ่อเท่านั้นที่รู้
เขารู้สึกผิดกับครอบครัวของน้องสาม
“ฉังไห่” นายใหญ่กู้เรียกลูกชายคนโต “เจ้าแวะไปดูเสียหน่อย”
กู้ฉังไห่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ท่านพ่อ กู้เจียวสติไม่ดี ข้าว่าคราวนี้ก็ปล่อยผ่านไปเสียเถิด จะได้ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตให้ชาวบ้านนินทา ถึงอย่างไรก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของน้องสามของเรานะขอรับ”
แม่นางหลิวเดือดดาล “จะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร คนที่เสียความรู้สึกมิใช่ต้าซุ่นหรอกหรือ ไม่เห็นหรือไรว่าเอ้อซุ่นโดนถีบเสียจนเป็นแบบนี้”
กู้เอ้อซุ่นกุมท้องอย่างน่าเวทนา
นางตัวซวยนั่นเท้าหนักเอาการจริงๆ จนถึงยามนี้เขายังเจ็บไม่หาย
นายใหญ่กู้หน้านิ่วดูลังเล
กู้ฉังไห่เอ่ยเสียงแผ่วเบา “ท่านพ่อ หากเรื่องบานปลาย ย่อมไม่ดีกับชื่อเสียงของต้าซุ่น”
จะว่าไปแล้วคนที่โดนถีบคือกู้เอ้อซุ่น ไม่ใช่กู้ต้าซุ่น กู้ต้าซุ่นก็แค่ถูกกู้เจียวฉีกหน้าต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน ถึงจะขายหน้าก็จริง แต่ประการแรกกู้ต้าซุ่นก็ไม่ได้เจ็บตัว ประการที่สองเขาก็ยังไปสอบทัน ไม่มีความจำเป็นต้องอาละวาดให้เรื่องราวใหญ่โต เสื่อมเสียชื่อเสียงอันดีงามของตัวเอง
ทันใดนั้นกู้ต้าซุ่นก็นึกขึ้นได้ สำหรับคนเรียนหนังสือนั้น ชื่อเสียงสำคัญที่สุด ไม่อย่างนั้นตระกูลกู้คงไม่มีทางบังคับขู่เข็ญให้เซียวลิ่วหลังแต่งงานเข้าเรือน ชื่อเสียงของเขาจะป่นปี้เพียงเพราะเรื่องนี้ไม่ได้
เขาเอ่ยเสียงอ่อนโยน “ช่างเถิดขอรับท่านปู่ น้องสาวสติไม่สมประกอบ หากเอาเรื่องนาง พวกเราก็จะยิ่งดูเหมือนคนไม่มีเหตุผล”
แม่นางหลิวเดือดจนแทบลมจับ แล้วเหตุใดถึงไม่พูดตั้งแต่แรก หากไม่เอาความอย่างที่ว่าจริง แล้วเหตุใดยามกู้เอ้อซุ่นออกไปลากตัวนางถึงไม่ห้ามไว้!
นายใหญ่กู้พึงพอใจกับคำพูดของหลายชายคนโตอย่างเห็นได้ชัด “เจ้าเป็นคนมีเหตุมีผล
เอาอย่างพี่ใหญ่เจ้าเสียบ้าง อย่าได้ถือโทษเอาความกับเด็กบ้านั่น ให้เสียเกียรติพี่ชายเจ้า”
แน่นอนว่าประโยคหลังนั้นเขาพูดกับกู้เอ้อซุ่น
“เจ้าอีกคน อย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวาย พาลให้เสียชื่อเสียงพี่ใหญ่เจ้า”
กู้เสี่ยวซุ่นมีหรือจะรอด
กู้เสี่ยวซุ่นฟังหูซ้ายทะลุหูขวา ไม่เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด
...
กู้เจียวไม่รู้เลยว่าตระกูลกู้โกลาหลวุ่นวายเพราะตน
วันนี้เธอหาเงินมาได้นิดหน่อยยามเข้าอำเภอ จึงซื้อของกลับมาไม่น้อย และใช้ของหมดไปมากเช่นกัน ยาชาหมดไปหนึ่งหลอด ยาห้ามเลือดก็หมดไปอีกสองหลอด ทั้งยังมีไหมเย็บแผลรวมถึงยาทาแผลภายนอกอื่นๆ
กู้เจียวหอบเกลือ โป๊ยกั๊ก ผักชีล้อมและวัตถุดิบทำอาหารอื่นๆ เข้าครัวไปก่อนจะต้มน้ำ สุดท้ายก็ก่อฟืนจุดกระถางไฟในห้องครัว
กู้เจียวหิ้วกระถางไฟไปให้เซียวลิ่วหลัง
ใกล้เดือนสิบสองแบบนี้ ยามกลางคืนหนาวนัก นางเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำได้ แต่เซียวลิ่วหลังกลับต้องจุดตะเกียงอ่านหนังสือ บวกกับแผลที่ขาเขาไม่ควรโดนอากาศหนาว
ประตูห้องปิดสนิท กู้เจียวเคาะประตู “ข้าเอง”
“อืม” เซียวลิ่วหลังขานรับ
กู้เจียวผลักประตูเข้าไป
เซียวลิ่วหลังกำลังโน้มตัวคัดหนังสือบนโต๊ะ ข้างมือมีเพียงตะเกียงน้ำมันหนึ่งดวง ส่องแสงสลัว
กู้เจียววางกระถางไฟลงบนพื้น เดินไปยังตะเกียงน้ำมันแล้วปรับแสงไฟให้สว่างที่สุด นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลับไปหยิบตะเกียงน้ำมันที่ห้องของตัวเองมา
“ไฟมืดนัก ประเดี๋ยวจะปวดตาเอา”
แววตาของเซียวลิ่วหลังไหววูบ “กระถางไฟเจ้าเอาไปใช้เถิด”
“ข้าหลับแล้วก็คงไม่หนาว” กู้เจียวตอบ
ชะงักไปครู่หนึ่งราวกับนึกอะไรบางอย่างออกแล้วพูดขึ้น “ก่อนนอนข้าขอเข้ามาเพิ่มฟืนในห้องเจ้าได้หรือไม่”
“...อืม” เซียวลิ่วหลังพยักหน้า ขยับตัวนั่งหลังตรง คัดหนังสือในมือต่อ
กู้เจียวรู้ว่าเขาคัดหนังสือเพื่อหาเงิน แม้จะได้เงินน้อยนิด เดื่อนหนึ่งได้เพียงสองตำลึง แต่ตระกูลกู้ก็ยังหน้าไม่อายขอจากเขาไปอีกหนึ่งตำลึง พูดเสียสวยหรูว่านำไปจ่ายอาหารให้กับเจ้าของร่างเดิม
เจ้าของร่างเดิมไม่รู้ว่าตัวเองจ่ายเงินค่าข้าวปลาอาหารให้กับตระกูลกู้ ทึกทักเอาเองว่าตระกูลกู้ดีกับตนจากใจจริง
ว่ากันตามตรง เซียวลิ่วหลังก็ไม่ชอบขี้หน้าเจ้าของร่างเดิมสักเท่าไหร่ แต่นั่นเป็นเพราะทั้งสองคนไม่ถูกกัน ไม่ใช่เพราะเซียวลิ่วหลังเป็นคนไม่ดี
กู้เจียวนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “เจ้าไม่ต้องให้เงินตระกูลกู้อีกต่อไปแล้ว จากนี้ไปข้าจะกินข้าวที่บ้าน”
พู่กันในมือของเซียวลิ่วหลังชะงักไป
กู้เจียวหอบชุดกระโปรงและเสื้อผ้าที่ยังไม่แห้งดีออกมาผิงไฟ
นางทำทุกอย่างอย่างเบามือเบาเท้า แม้แต่หายใจยังเสียงแผ่วเบา หากเซียวลิ่วหลังไม่เหลือบไปเห็นนางอยู่หลายครา คงไม่รู้ตัวว่ามีอีกใครอีกคนหนึ่งอยู่ในห้อง
เมื่อผิงไฟเสื้อผ้าเรียบร้อย ครั้นจะตั้งท่าเดินออกไป นางก็โพล่งขึ้นพูดกับเขา
“ว่าแต่ สหายของเจ้าชื่ออะไรหรือ”
“เฝิงหลิน” เซียวลิ่วหลังตอบ
เซียวลิ่วหลังคัดหนังสือถึงดึกดื่น เมื่อตื่นมาก็พบว่ากู้เจียวผิงไฟเสื้อผ้าของเขาจนแห้ง ทั้งยังพับเก็บเป็นระเบียบวางไว้บนเก้าอี้
เขาหยิบเสื้อขึ้นมาหมายจะเก็บใส่ตู้ แต่ก็พบว่ามีรองเท้าคู่หนึ่งวางอยู่ข้างใต้


บทที่ 15 รักษาขา
เฝิงหลินเดินออกมาอย่างผิดหวัง ขณะกำลังจะเดินออกจากโถงใหญ่ไป ก็ได้ยินน้ำเสียง
นอบน้อมดังขึ้นตรงหน้า “คุณชาย มาหาหมอหรือขอรับ”
“เอ๊ะ” เฝิงหลินชะงักไป หันไปมองอีกฝ่าย คนผู้นั้นเป็นชายหนุ่มในชุดเสื้อผ้าหรูหรา ท่าทางน่าเกรงขาม ทว่ากลับพูดจาอ่อนน้อม
เฝิงหลินไม่รู้จักเขา “ท่านคือ...”
เหล่าคนงานรู้จักเขา พากันเดินเข้ามาคำนับ ทว่าถูกเถ้าแก่รองส่งสายตาปรามไว้
“อ๋อ ข้าเป็นคนของหุยชุนถัง” เถ้าแก่รองเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “คุณชายไม่สบายตรงไหนหรือขอรับ”
เฝิงหลินส่ายหน้า “ไม่ใช่หรอก ข้าไม่ได้ป่วย ข้ามาตามหาหมอแทนสหายของข้า”
“ขอถามได้หรือไม่ว่าคุณชายมีนามว่าอะไร”
“ข้าชื่อเฝิงหลิน” เฝิงหลินยกสองมือขึ้นคำนับ
“ข้าน้อยแซ่หู” เถ้าแก่รองคำนับกลับ
“ที่แท้ก็หมอหูนี่เอง” อีกฝ่ายบอกว่าตนเองเป็นคนของโรงหมอ เฝิงหลินจึงทึกทักไปเองว่าอีกฝ่ายคงเป็นหมออยู่ที่นี่แน่ๆ
เถ้าแก่รองไม่ได้ปฏิเสธเขา ยิ้มบางก่อนจะเอ่ยต่อ “เช่นนั้นขอถามได้หรือไม่ว่าสหายของท่านไม่สบายตรงไหนรึ”
เฝิงหลินเอ่ยพลางทอดถอนใจ “ครึ่งปีก่อนขาของเขาได้รับบาดเจ็บ ไปหาหมอยามาตั้งมากมายแต่ก็รักษาไม่หาย ข้าว่าคงมีแต่หมอจางที่โรงหมอแห่งนี้เท่านั้นที่รักษาเขาได้ แต่ข้าได้ยินมาว่า...หมอจางจะไม่มาที่โรงหมอแห่งนี้แล้ว”
“ผู้ใดบอกว่าเขาจะไม่มากัน” เถ้าแก่รองส่งเสียงฮึดฮัดพลางเอ่ย “เขามา วันพรุ่งนี้ก็มาแล้ว!”
“ค่ารักษา...”
“ราคาเดียว หนึ่งร้อยอีแปะ”
คนงานทั้งโถงแทบจะสำลัก
เฝิงหลินเองก็เสียงอึกอัก “หนึ่ง หนึ่งร้อยอีแปะอย่างนั้นหรือ”
“แพงไปหรือ” เถ้าแก่รองกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะรีบเอ่ยขึ้น “ข้าพูดผิดไปเอง สิบอีแปะ!”
เฝิงหลิน “...”
บรรดาคนงาน “...”
แม้เฝิงหลินจะไม่ได้ฉลาดหลักแหลมมากนักแต่ก็พอรู้ว่าค่ารักษานั้นแพง อย่าว่าแต่หมอจางที่มาจากเมืองหลวงเลย แม้แต่หมอพเนจรในหมู่บ้าน สิบอีแปะยังไม่รับรักษาเลย
“ไม่ใช่ว่าหมอจางคิดค่ารักษาสิบตำลึงหรอกหรือ” เขาถามอย่างสงสัย
เถ้าแก่รองหน้านิ่ง “รักษาที่โรงหมอถูกกว่าไปรักษาที่บ้าน”
“ถูกลง...ขนาดนั้นเชียวหรือ”
“หมอที่โรงหมอของพวกข้าทำคนตาย ค้าขายไม่ได้กำไร ซบเซานัก!”
เฝิงหลินนิ่งไปอีกครั้ง “...”
เถ้าแก่รองก็เช่นกัน “...”
...
เฝิงหลินรีบรุดไปยังหมู่บ้านเพื่อบอกข่าวการรักษากับเซียวลิ่วหลัง “...ค่ารักษาแค่สิบอีแปะ ค่ายาแยกต่างหาก ตอนนี้กิจการพวกเขาไม่ดีนัก ข้าว่าค่าหยูกยาก็คงไม่แพงนักหรอก”
กิจการของโรงหมอได้รับผลกระทบก็จริง เพียงแต่จู่ๆ ก็ถูกลงขนาดนี้ ใครที่ไหนจะเชื่อกัน
เฝิงหลินเอ่ยกับเขาอย่างตื่นเต้นดีใจ “จากนั้นข้าก็ไปถามผู้ดูแลหวัง ผู้ดูแลหวังก็บอกเช่นเดียวกัน เรื่องนี้จริงแท้แน่นอน ท่านทำใจให้สบายแล้วรอเถิด สิ้นเดือนวันนั้นข้าหยุดเรียนพอดี ข้าจะไปกับท่านเอง!”
แม้แต่วันเวลาก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ท่าทางคงจะเป็นเรื่องจริง
สามวันต่อมา คะแนนสอบประกาศ กู้ต้าซุ่นสอบได้เป็นอันดับที่สอง
ผู้เข้าสอบในคราวนี้มาจากทั่วทุกสารทิศ รวมแล้วกว่าหลายร้อยคน ในนั้นมีลูกหลานจากตระกูลใหญ่มากมาย พวกเขาจ้างอาจารย์มาสอนตั้งแต่เล็ก มีโอกาสได้ร่ำเรียนมากกว่ากู้ต้าซุ่น แต่กู้ต้าซุ่นยังสอบได้ถึงที่สอง เป็นหน้าเป็นตาให้กับตระกูลกู้โดยแท้
ยิ่งคราวนี้ใต้เท้าเจ้าสำนักเป็นคนออกข้อสอบเองด้วย ทั้งสำนักบัณฑิตต่างลือไปทั่ว ว่าอาจารย์ของใต้เท้าเจ้าสำนักลงเขามาแล้ว และจะคัดเลือกบัณฑิตที่สอบได้ในคราวนี้เป็นลูกศิษย์
กู้ต้าซุ่นรู้สึกว่าตนเองนั้นมีโอกาสค่อนข้างสูง
“แล้วลิ่วหลังสอบเป็นอย่างไรบ้าง” นายใหญ่กู้ถาม
กู้ต้าซุ่นยิ้มเอ่ย “เขาก็สอบติดเหมือนกันขอรับ”
ได้ลำดับที่สองเหมือนกัน เพียงแต่นับจากท้ายขึ้นมา
คราวนี้รับทั้งหมดหนึ่งร้อยคน เซียวลิ่วหลังสอบได้อันดับที่เก้าสิบแปด
พอนึกว่าตัวเองทิ้งห่างเซียวลิ่วหลังขนาดนั้น กู้ต้าซุ่นก็ลำพองใจขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ทว่าปากกลับเอ่ย “เขาไม่ได้ไปเรียนที่สำนักกว่าครึ่งปี ตั้งใจอ่านตำราที่เรือนเอง สอบได้คะแนนระดับนี้ก็ถือว่าเยี่ยมยอดแล้วขอรับ”
“เขาพากเพียรร่ำเรียนมาตั้งนาน แต่ก็เกือบสอบไม่ติด เห็นได้ชัดว่าเรียนหนังสือนั้นเป็นเรื่องของพรสวรรค์ด้วย เรื่องนี้เจ้าเหนือกว่าลิ่วหลังมากนัก” น้อยนักที่นายใหญ่กู้จะพูดมากขนาดนี้ เดิมทีเขาก็ไม่ได้ตั้งความหวังอะไรมากมายกับกู้ต้าซุ่น แต่พอผลคะแนนออกมาในวันนี้ เขาก็เชื่อว่าการสอบ
ขุนนางในฤดูใบไม้ร่วงปีหน้าของกู้ต้าซุ่นต้องผ่านไปอย่างราบรื่นแน่นอน
นายใหญ่กู้ดีใจยิ่งนัก จึงใช้ให้ลูกชายคนรองเข้าอำเภอไปซื้อหมูสามชั้นมาหนึ่งกิโล
วันนี้เป็นคราวของบ้านรองที่ลงครัว แม่นางหลิวรู้ว่าหมูสามชั้นที่ยกขึ้นโต๊ะนั้น เกินกว่าครึ่งคงลงท้องของกู้ต้าซุ่นเป็นแน่ จึงแอบเก็บเนื้อสองชิ้นไว้ในไห
“ท่านแม่ ท่านแอบซ่อนเนื้อหรือ!”
สายตาแหลมคมของกู้เสี่ยวซุ่นมองลอดเข้ามา
แม่นางหลิวตกใจตัวสั่น จนเกือบจะทำไหคว่ำ นางหันหลังไปฟาดกู้เสี่ยวซุ่นอย่างแรง “เบาๆ หน่อย! จะตะโกนทำไม!”
กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยพลางยักคิ้วหลิ่วตา “ข้าอยากกินเนื้อ”
“ไม่ได้!” แม่นางหลิวหันหลังกอดไหไว้แน่น
กู้เสี่ยวซุ่นส่งเสียงฮึดฮัด “หากไม่ให้ ข้าจะบอกท่านปู่ ว่าท่านแอบซ่อนเนื้อไว้!”
“เจ้า...” แม่นางหลิวโมโหจดกำหมัดยกขึ้น คนอื่นมีลูกแล้วมีแต่เรื่องให้ชื่นอกชื่นใจ
เหตุใดลูกของนางถึงได้กวนโมโหแบบนี้
แม่นางหลิวรู้ดีว่ากู้เสี่ยวซุ่นกล้าทำเรื่องหักหลังนาง แม้จะเจ็บใจแต่ก็ต้องจำใจเปิดไหแล้วใช้มีดหั่นเนื้อเป็นชิ้นเล็กๆ ให้เขา
กู้เสี่ยวซุ่นยังไม่ทันได้รู้รส เนื้อก็หมดเสียแล้ว “เหตุใดถึงให้ข้าแค่ครึ่งคำ ในไหมีตั้งสองชั้นใหญ่!”
“นั่นเก็บไว้ให้เอ้อซุ่น!” ลูกสองคนมีเพียงเอ้อซุ่นคนเดียวที่ตั้งใจเรียนหนังสือ แม่นางหลิวหวังว่าวันหน้าหากเอ้อซุ่นได้ดิบได้ดีขึ้นมา นางเองก็พลอยจะสุขสบายไปด้วย ส่วนเสี่ยวซุ่นนั้น นางเองก็ไม่รู้จะหวังพึ่งอะไรได้ เกเรเป็นที่สุด หากวันหน้าเขาไม่ทำเรื่องอับอายให้แก่ตระกูล นางก็นับว่าเป็นบุญแล้ว
กู้เสี่ยวซุ่นอยากจะแบ่งเนื้อไปให้พี่สาวของตน แต่เขาก็ไม่กล้าถึงขั้นแย่งไหมาจากมือ
แม่บังเกิดเกล้าของตัวเอง ทำได้เพียงรอจังหวะแม่เผลอ เปิดฝาหม้อแล้วคว้าหมั่นโถวเปล่าไปสองสามลูก
“ลูกไม่รักดี!” แม่นางหลิวโกรธควันออกหู
หมั่นโถวเปล่าก็นับว่าเป็นของดี ปกติแล้วมีแต่กู้ต้าซุ่นเท่านั้นที่ได้กิน ส่วนพวกเขาได้กินแค่แป้งข้าวโพด
แม่นางหลิวโมโหจนคว้าไม้มาไล่ฟาดเขา ทว่ากู้เสี่ยวซุ่นนั้นวิ่งเร็วนัก พริบตาเดียวก็ไม่เห็นแม้แต่เงา
กู้เสี่ยวซุ่นฮึดวิ่งมาถึงบ้านของพี่สาว ฝ่ามือถูกหมั่วโถวร้อนนาบจนแดงไปหมด
“ท่านพี่!” เขาพรวดเข้ามาในครัว ทว่าพอได้กลิ่นอะไรบางอย่าง ร่างทั้งร่างก็ชะงักไป
เขาสูดกลิ่นนั้น “หอมชะมัด ท่านพี่ ท่านกำลังต้มอะไรอยู่หรือ”
“ไก่ป่าน่ะ”
ไก่ป่าสามตัวเมื่อคราวก่อน เธอขายไปสองตัว ส่วนตัวที่เหลือนี้เลี้ยงไว้อีกสองสามวันจึงได้ลงมือเชือดในวันนี้
“เจ้าเอาอะไรมาด้วย” กู้เจียวมองมือเขา
“หมั่นโถวน่ะ” กู้เสี่ยวซุ่นหางลู่หูตก เดิมทีคิดว่าจะเอาของกินมาให้นางแท้ๆ ใครจะไปคิดว่าพี่สาวตัวเองจะมีเนื้อไก่กิน พริบตาเดียวหมั่นโถวพวกนี้ก็ดูไร้ค่าไปเสียแล้ว...
กู้เจียวหยิบชามมาแล้วบอกให้เขาวางหมั่นโถวลงไป ก่อนจะตักน้ำใส่กะละมังอีกหนึ่งใบ
“มือ จุ่มลงไป”
“เอ๊ะ” กู้เสี่ยวซุ่นไม่ถามว่าเพราะเหตุใด ทำตามอย่างว่าง่าย พอจุ่มมือลงไปในน้ำก็หายเจ็บทันที
“กินข้าวที่นี่สิ” กู้เจียวพูดกับเขาอีกครั้ง
“ห้ะ” กู้เสี่ยวซุ่นชะงักไป
“ทำเผื่อเจ้าไว้ชามหนึ่ง ว่าจะเอาไปให้อยู่พอดี เจ้ามาถึงที่แล้วก็ไม่ต้องเสียเวลาข้าเทียวไปเทียวมา” กู้เจียวเอ่ยพลางเปิดตู้เก็บชาม ก่อนจะหยิบชามเนื้อไก่ออกมาแล้วเทลงไปในหม้อ
กู้เสี่ยวซุ่นเห็นเนื้อไก่ชามนั้น ก็รู้ว่าพี่สาวของเขาไม่ได้พูดไปตามมารยาทเพียงเพราะเห็นเขามา ทว่าทำเผื่อเขาไว้จริงๆ
กู้เสี่ยวซุ่นแสบจมูกขึ้นมาในทันใด
เขาเดินไปหยุดอยู่ด้านหลังกู้เจียว โน้มตัวลงมาแล้วใช้หน้าผากซบกับแผ่นหลังของนาง
พลางถูไถ “ท่านพี่ เหตุใดท่านถึงได้ดีกับข้าเพียงนี้ ท่านว่า หรือว่าความจริงแล้วท่านคือแม่แท้ๆ ของข้า”
กู้เจียว “...”


บทที่ 12 รักษา
ตั้งแต่ไม่ได้ท่องราตรี ทุกวันนี้กู้เจียวตื่นเช้าเสียยิ่งกว่าไก่
ฟ้ายังไม่ทันสาง เธอก็คว้าถังน้ำเดินออกมาจากบ้านมาแล้ว
เธอเดินมาถึงบ่อน้ำเก่าของหมู่บ้านเพื่อตักน้ำ
เหล่าชาวบ้านเองก็ตื่นแต่เช่า เวลาเดียวกันมีเหล่าป้าและลูกสะใภ้กำลังตักน้ำอยู่ริมบ่าอ
ผู้คนหันมามองด้วยความตื่นตะลึง
เรื่องที่กู้เจียวอาละวาดที่เกวียนวัวในวันนั้นแพร่กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว ทุกคนรู้ว่านางกระชากกู้ต้าซุ่นลงจากรถ คนบ้าก็คือคนบ้า หากคลุ้มคลั่งขึ้นมา แม้แต่พี่ชายของตัวเองก็ยังทำร้ายได้
แต่ว่า...
นี่มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดนางถึงตื่นแต่เช้ามาตักน้ำแบบนี้ได้
แต่ไหนแต่ไรมาเด็กบ้าคนนี้ไม่เคยทำการทำงาน ทุกวันนอนหลับกว่าจะตื่นก็ตะวันโด่งแล้ว
กู้เจียวไม่สนใจสายตาของผู้คนที่มองมา เดินนิ่งมายังริมบ่อแล้วใช้ถังตักน้ำ ก่อนจะหาบขึ้นบ่าแล้วเดินกลับไป
จนกระทั่งนางเดินออกไปไกล ทุกคนถึงเพิ่งจะได้สติกลับคืนมา
พวกเขาตาฝาดไปหรือไร เด็กบ้าเมื่อครู่ไม่เหมือนคนบ้าเลยสักนิด แถมท่วงท่าของนางยาม
ตักน้ำก็ช่างงดงาม ยามเยื้องย่างก็น่ามอง
กู้เจียวตักน้ำเสร็จ ก็ลงมือนึ่งซาลาเปาไส้เนื้อเข่งใหญ่
เมี่อวานซื้อเนื้อตากแห้งมาชิ้นหนึ่ง แช่น้ำเอาไว้ก่อนนอนแล้ว รสเค็มที่แฝงอยู่คงเจือจางลงมาก แต่ยังคงสัมผัสรสชาติของเนื้อตากแห้งไว้ได้พอดี
กลิ่นหอมของซาลาเปาไส้เนื้อลอยฟุ้งออกมา จนสุนัขข้างบ้านร้องครางน้ำลายสอ
กู้เจียวห่อซาลาเปาสองลูกขึ้นเขาไป
เห็ดหูหนูถูกเธอเก็บไปแล้วไม่น้อย ส่วนเห็ดป่ายังเหลืออีกมาก
ความจริงแล้วยามชาวบ้านขึ้นเขามาตัดฝืน คงเห็นวัตถุดิบทำอาหารพวกนี้ เพียงแต่คนส่วนใหญ่ไม่กล้าเก็บไป ประการแรกเพราะแยกไม่ออกว่าเห็ดไหนมีพิษ ประการที่สองเพราะไม่รู้ว่าสามารถล้างพิษของเห็ดหูหนูสดได้
กู้เจียวเก็บเห็ดเสร็จเรียบร้อยก็มุ่งหน้าตรงไปยังตลาด
ฝั่งตะวันออกของตัวอำเภอเป็นย่านของคนร่ำรวย โรงหมอที่ดีที่สุดและโรงเหล้าที่ดีที่สุดต่างอยู่ที่นี่ ศาลาว่าการและสำนักบัณฑิตเองก็เช่นกัน หากเทียบกันแล้ว ฝั่งตะวันตกวุ่นวายมากกว่านัก
มีทั้งตลาด โรงไม้ บ่อน หอนางโลม ...สับสนปนเป อะไรก็มีทั้งนั้น
กู้เจียวมาถึงตลาด ก็หาที่ว่างเพื่อตั้งแผง
หญิงสูงวัยที่อยู่ข้างกันจำเธอได้ จึงส่งยิ้มให้ “เจ้ามาแล้วหรือ เห็ดที่เจ้าเก็บมาเมื่อคราวก่อน
ยังมีหรือไม่ หลานชายคนโตข้าชอบกินนัก แลกกับของข้าสักหน่อยได้ไหม”
หญิงคนนั้นขายมันหวาน ราคาของมันหวานเทียบไม่ได้กับเห็ดบนเขา ทว่ากู้เจียวไม่ได้สนใจ พลางยื่นตะกร้าให้นางเลือกหยิบเอง
หญิงคนนั้นหยิบไปสองกำ พร้อมทั้งหย่อนมันหวานสีแดงสองลูกใหญ่ลงในตะกร้า
ไม่นาน ก็มีหญิงชราคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้า...ข้าขอแลกหัวผักกาดกับเจ้าได้หรือไม่ ข้าก็อยากตุ๋นเห็ดให้คนที่บ้านข้าบ้าง”
“ได้จ้ะ” กู้เจียวพยักหน้าโดยไม่ลังเล พร้อมส่งสายตาบอกให้นางหยิบได้ตามสบาย
หญิงชราแลกหัวผักกาดสองหัวใหญ่กับเห็ดสองกำของกู้เจียว
หลังจากนั้นก็มีพ่อค้าแม่ขายอีกหลายเจ้า ที่แห่กันมาแลกพืชผักของตัวเองกับเห็ดของกู้เจียว
ภาพนั้นอยู่ในสายตาของชายสองคนที่นั่งอยู่ในโรงน้ำชาที่ตั้งเยื้องไปฝั่งตรงข้าม
“ผู้ดูแลหวัง นางหรือที่ท่านพูดถึง” คำถามนั้นมาจากชายอายุราวสามสิบปีในชุดเสื้อผ้าหรูหรา ใบหน้าคมเข้ม รูปร่างสูงใหญ่
หนุ่มใหญ่อายุสี่สิบกว่าที่อยู่ข้างกันเอ่ยขึ้น “ใช่ขอรับเถ้าแก่รอง นางผู้นี้แล”
เถ้าแก่รองมองกู้เจียวพลางขมวดคิ้ว “ของป่าราคาแพงแบบนั้น เหตุใดถึงยอมให้คนเอาผัก
ราคาถูกมาแลก นางบ้าไปแล้วหรือ แถมยังมีคนเอาของเน่าเสียมาแลก แต่นางก็ไม่ปริปากสักคำ
นางคงบ้าไปแล้วจริงๆ!”
“คือ...” ผู้ดูแลหวังไม่รู้จะตอบเช่นไร
เขากลับคิดว่านางไม่ได้บ้า นางแค่ไม่ใส่ใจ
“เจ้าไม่ได้จำผิดใช่หรือไม่” เถ้าแก่รองถาม
“ตอนที่นางช่วยคนป่วย ข้าก็อยู่ตรงนั้น ข้าเห็นเองกับตาว่านางเย็บแผลทั้งยาวทั้งลึก
ขนาดนั้นเองกับมือ ข้าไม่มีทางจำผิดแน่” ผู้ดูแลหวังเอ่ยพลางยกมือยกไม้ประกอบ
แต่ที่ผู้ดูแลหวังไม่ได้บอกก็คือ ความจริงแล้วเขาเคยพบนางถึงสองครั้ง ครั้งแรกที่ตลาดแห่งนี้ เพราะเหตุนี้เขาถึงได้รู้ว่านางจะต้องมาค้าขายที่นี่
“นางเพิ่งอายุเท่าไหร่กันเชียว” เถ้าแก่รองขมวดคิ้วมุ่น ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่อาจเชื่อได้ว่านางคือหมอที่ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นขึ้นมาได้
อายุน้อยเกินไป ทั้งยังยากจน แถมบนใบหน้ายังมีปานเช่นนั้นอีก
แต่ผู้ดูแลหลังไม่มีทางหลอกเขา
เหตุอาละวาดที่โรงหมอคราวก่อนสร้างผลกระทบอย่างหนัก นอกจากจะผิดใจกับหมอแล้ว
ยังทำให้โรงหมอใหญ่ในเมืองหลวงไม่พอใจเป็นอย่างมาก ตำแหน่งเถ้าแก่รองของเขาเริ่มสั่นคลอน
เขาจำเป็นจะต้องรีบหาตัวหมอมาแก้สถานการณ์
เถ้าแก่รองเอ่ย “เจ้าไปถามนางดู เป็นศิษย์อาจารย์ใด ข้ายินดีจ้างอาจารย์ของนางมาประจำที่โรงหมอด้วยเงินก้อนใหญ่”
เด็กอย่างนางคงไม่มีทางเรียนรู้วิชาแพทย์ด้วยตนเองแน่นอน จ้างอาจารย์ของนางย่อมน่าเชื่อถือกว่าจ้างนางอยู่แล้ว
ผู้ดูแลหวังเห็นว่าวิธีการนี้พอจะเป็นไปได้ จึงหันหลังเดินเข้าไปถาม คิดไม่ถึงเลยว่าพอเดินออกไปก้าวเดียว ก็เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งล้มลงตรงหน้ากับแผงขายไก่พอดี ไก่ในกรงพากันส่งเสียงร้องวิ่งพล่าน
“ไอ้หยา! ไก่ของข้า! ไก่ของข้า!” ชายชราพ่อค้าไก่วิ่งไล่จับไก่ให้วุ่น
โกลาหลวุ่นวายไปหมด
สายตาของผู้ดูแลหวังและเถ้าแก่รองจับจ้องไปที่ชายหนุ่มคนนั้น ก่อนจะตกตะลึงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
ชายหนุ่มคนนั้นมีอาการแน่นหน้าอก ผิวหนังเขียวคล้ำ ลมหายใจหอบกระชั้น เหมือนกับอาการของคนใกล้ตายที่โรงหมอของพวกเขาไม่มีผิด ทว่าอาการของเขารุนแรงยิ่งกว่า ทั้งยังเฉียบพลันยิ่งกว่า คนป่วยคนนั้นยังโชคดีที่พยุงอาการมาถึงบ้านได้ แต่ชายหนุ่มคนนี้ไม่นานคงสิ้นลมเป็นแน่
นี่เป็นอาการที่รักษาไม่ได้ แม้หมอจากโรงหมอของพวกเขามาถึงก็คงช่วยเขาไว้ไม่ได้!
ท่ามกลางสถานการณ์อลหม่าน ร่างผอมบางของใครคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางฝูงชน
คุกเข่าลงตรงหน้าชายหนุ่มผู้นั้น ก่อนจะฉีกเสื้อของเขาออก แล้วใช้ของบางสิ่งทิ่มลงไปตรงกลางอกเขาอย่างแรง
ทุกคนสูดลมเข้าปากด้วยความตกตะลึง!
จะฆ่าคนหรืออย่างไร
วินาทีต่อมากู้เจียวดึงเข็มที่ปักอยู่ออก ลมแผ่วเบาพวยพุ่งออกมา
ผู้คนมากมายเห็นหน้าอกของชายหนุ่มที่แทบจะขาดใจตายไปเมื่อครู่ค่อย ๆ ยุบลง
จังหวะหายใจของเขากลับมาเป็นปกติในชั่วพริบตา
ผู้ดูแลหวังตาพร่าไปหมด “ยัง...ยังจะถามหาอาจารย์ของนางอีกหรือไม่ขอรับ”
“ยังจะต้องถามอีกหรือ!” หากโรงหมอของเขามีหมอแบบนี้ คงไม่มีวันไหนที่คนไข้ตาย
เถ้าแก่รองผลักผู้ดูแลหวังออกให้พ้นทาง เขาลุกยืนขึ้นก่อนจะเดินไปหากู้เจียวด้วยตัวเอง
“เจ้าบอกว่า เจ้าจะให้ข้าไปเป็นหมอที่โรงหมอของพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ” ขณะที่ฟังเถ้าแก่รองพูด กู้เจียวก็หันมองไปทางชายหนุ่มคนนั้น
ชายคนนั้นกระดูกซี่โครงหักทำให้ปอดทะลุ สุดท้ายจึงกลายเป็นว่าเยื้อหุ้มปอดมีอากาศอยู่ข้างใน แม้จะเอาลมออกมาจากช่องอกได้แล้ว แต่ก็ต้องรักษาต่อ น่าเสียดายที่พอลมหายใจกลับเป็นปกติแล้วเขาก็วิ่งหนีไป
กู้เจียวเหลียวกลับมา ก่อนจะถามเถ้าแก่รอง “พวกเจ้ามาจากโรงหมอใดกัน”
เถ้าแก่รองเอ่ย “ในอำเภอชิงเฉวียนนี้ ที่เรียกได้ว่าเป็นโรงหมอก็มีแค่หุยชุนถังของพวกข้า!”
“อ๋อ” นางลูบคาง
เถ้าแก่รองคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ตบปากรับคำง่ายๆ เขาเตรียมตั้งรับกับการโก่งค่าตัวของอีกฝ่ายแล้ว ใครจะไปคิดเล่าว่ากู้เจียวจะตอบเพียงแค่อ๋อ “บังเอิญจริงเชียว ข้ากำลังจะไปโรงหมอของพวกเจ้าพอดี ข้าจะทำงานกับหุยชุนถังก็ได้ แต่ข้าขอบอกให้รู้ก่อน ว่าเดือนหนึ่งข้าออกตรวจได้เพียงแค่ครั้งเดียว”
“คะ...ครั้งเดียวอย่างนั้นหรือ” เถ้าแก่รองชะงักไป ไม่สิ นี่เจ้าตกลงแล้วหรือ
จะไม่อิดออดสักหน่อยหรือ โก่งค่าตัว ไม่ได้สิ ครั้งเดียว เดือนหนึ่งนางจะรับรักษาแค่ครั้งเดียวอย่างนั้นหรือ
“ข้ายุ่งมาก” กู้เจียวเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง
ยุ่ง...ยุ่งกับการขายผักน่ะหรือ
เถ้าแก่รองมองตะกร้าของนาง มุมปากกระตุกเล็กน้อย
ว่ากันตามตรง ครั้งเดียวนั้นไม่พอสำหรับเขา แต่คนทำมาค้าขาย ต้องรู้จักค่อยเป็นค่อยไป
ให้นางเข้ามาอยู่หุยชุนถังของเขาให้ได้ก่อน วันหน้าหากคนรู้จักมากเข้า ก็ค่อยเจรจาต่อรองก็ได้
เถ้าแก่รองเอ่ย “ได้...ครั้งเดียวก็ครั้งเดียว!”
กู้เจียวมองเขา ราวกลับจากนี้ไปต่างหากที่คือประเด็นสำคัญ “อีกอย่าง ข้ายังมีเงื่อนไขอีกหนึ่งข้อ”
...
หลังจากเฝิงหลินเลิกเรียนก็รีบควบม้ารุดไปยังโรงหมอ
หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่โรงหมอคราวนั้น โรงหมอก็แสนเงียบเหงา เหล่าคนงานจัดระเบียบยาอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่โถงใหญ่
“วันนี้หมอจางอยู่หรือไม่” เฝิงหลินเอ่ยถามคนงานคนหนึ่ง
คนงานตอบ “หมอจางกลับเมืองหลวงไปแล้วขอรับ”
“แล้วเขาจะกลับมาเมื่อใด” เฝิงหลินถามอย่างนอบน้อม
“ไม่แน่ใจขอรับ” คนงานเอ่ย
“เจ้าช่วยถามให้ข้าหน่อยได้หรือไม่ เพื่อนของข้าขาบาดเจ็บมาครึ่งปีแล้ว มีแต่หมอจางเท่านั้น
ที่รักษาเขาได้” เฝิงหลินพูดต่อไม่ยอมลดละ
คนงานมองเขาอย่างเหนื่อยหน่าย “ข้าบอกท่านตามตรงก็แล้วกัน หมอจางคงไม่มาที่นี่อีกแล้ว หากท่านอยากให้เขารักษา จะไปหาเขาที่หุยชุนถังในเมืองหลวงก็ได้ เพียงแต่ค่ารักษานั้นแพงนัก”
“เท่าใดหรือ” เฝิงหลินถาม
“สิบตำลึง”
“ว่าอย่างไรนะ สิบตำลึง!”
เฝิงหลินชะงักไป ถึงเขาจะรวมเงินกับเซียวลิ่วหลังก็ยังไม่มีมากพอขนาดนั้น


บทที่ 10 ตีคน
หลังจากเซียวลิ่วหลังเข้าสนามสอบไป กู้เจียวก็แบกตะกร้าขึ้นหลังเดินออกมา
นางจะไปตลาดเพื่อนำเห็ดป่าและเห็ดหูหนูที่ผึ่งแดดจนแห้งดีในตะกร้าไปขาย
พร้อมทั้งทำธุระเรื่องอื่นด้วย
ชื่อเสียงของสำนักบัณฑิตเทียนเซียงโด่งดัง มีคนมาเข้าสอบไม่น้อย มีทั้งคนในพื้นที่
และคนต่างถิ่นอย่างเซียวลิ่วหลัง
ในมือของผู้เข้าสอบทุกคนมีหนังสือแนะนำจากสำนักที่ตนสังกัดมีทั้งชุนเสวีย
เซี่ยนเสวียหรือไม่ก็ฝู่เสวีย ก่อนจะแยกย้ายเข้าสนามสอบตามระดับของตนเอง
เพราะระดับแตกต่างดัน เซียวลิ่วหลังและกู้ต้าซุ่นจึงถูกเกณฑ์เข้าคนละสนามสอบ
เซียวลิ่วหลังอยู่แถวสุดท้าย
เกณฑ์การคัดเลือกของสำนักบัณฑิตเทียนเซียวสูงนัก ผู้ที่มาร่ำเรียนอย่างน้อยก็เป็นซิ่วไฉกันทั้งนั้น หลายปีมานี้กว่าจะสอบได้เป็นซิ่วไฉมิใช่เรื่องง่าย คนสอบผ่านตั้งแต่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีอย่าง
กู้ต้าซุ่นนั้นมีน้อยนัก
เซียวลิ่วหลังที่เพิ่งอายุได้สิบเก้าปี จึงเป็นผู้เข้าสอบที่อายุน้อยที่สุดในสนาม
ทั้งยังเป็นคนที่หน้าตาหล่อเหลาที่สุดคนหนึ่ง
แต่น่าเสียดายที่ขาพิการ
ผู้เข้าสอบมองมาด้วยสายตาแปลกประหลาด ทว่ามองได้ไม่นานก็ก้มหน้าก้มตาเขียนข้อสอบต่อ
ภาคเช้าสอบโคลงกลอน ภาคบ่ายสอบคัมภีร์จิงอี้
เหล่าผู้เข้าสอบที่มายังที่แห่งนี้ฝึกฝนกันจนน้ำหมึกเต็มท้อง การแต่งกาพย์กลอนกันสดๆ
กลางสนามสอบไม่ใช่เรื่องยากสำหรับพวกเขา ที่ยากยิ่งกว่าคือคัมภีร์จิงอี้ช่วงบ่าย
คำถามของคัมภีร์จิงอี้ล้วนประมวลมาจากเนื้อความในตำราทั้งสี่คัมภีร์ทั้งห้า
และกำหนดให้ผู้เข้าสอบต้องตอบด้วยร้อยแก้วแปดขาปากู่เหวิน
ร้อยแก้วแปดขาปากู่เหวินประกอบแปดส่วน ได้แก่ เปิดประเด็น รับประเด็น เข้าประเด็น ขาต้น ขากลาง ขาท้าย และขาขมวด ห้ามใช้การอนุมานเปรียบ ต้องใช้คำดั้งเดิมของปราชญ์ผู้ประพันธ์
และต้องอ้างอิงมาจากสำนักเฉิงจูเท่านั้น สร้างข้อจำกัดให้กับผู้เข้าสอบเป็นอย่างมาก
บวกกับคำถามครั้งนี้ช่างยากเหลือเกิน หลังจากสอบมาทั้งวัน ใบหน้าของผู้เข้าสอบก็แทบจะเขียวคล้ำกันหมด
ยามเซียวลิ่วหลังเดินออกมา สหายก็มายืนรออยู่หน้าสนามสอบได้ครึ่งชั่วยามแล้ว
“ลิ่วหลัง! ทางนี้” เขาโบกมือให้เซียวลิ่วหลัง
เซียวลิ่วหลังสาวไม้เท้าเดินไปหา
สหายเอ่ยขึ้นว่า “เมื่อครู่ข้าได้ยินคนมากมายบ่นกันว่าข้อสอบคัมภีร์จิงอี้ออกได้โหดเหี้ยมนัก
โถ พวกท่านช่างโชคร้ายจริงเชียว คราวนี้ท่านเจ้าสำนักเป็นคนออกข้อสอบเอง หากคราวก่อนท่านไม่เกิดเรื่อง แล้วสอบพร้อมกับข้า ก็ไม่ต้องลำบากแบบนี้... ต้องโทษหญิงชั่วนั่น!”
เซียวลิ่วหลังเหลือบมองเขา คิ้วขมวดเป็นปม
สหายเอ่ยต่อ “ใช่แล้ว หลายวันมานี้นางไม่ได้รังแกท่านใช่หรือไม่ ข้าละกังวลเหลือเกินว่าวันนี้ท่านจะไม่มาอีกแล้ว”
ความจริง...ก็เกือบจะไม่ได้มาแล้ว
เซียวลิ่วหลังนิ่งไปครู่หนึ่ง
ทันใดนั้นไม่รู้ว่าเพราะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เขาถึงได้เงยหน้าขึ้นพลางทอดสายตามองออกไปข้างหน้า
ยามเพิ่งสอบเสร็จเช่นนี้ ถนนหน้าสำนักบัณฑิตจึงมีผู้คนเดินขวักไขว่ดั่งสายน้ำที่ไหลอย่าง
ไม่หยุดหย่อน
ร่างผอมบางแบกตะกร้าไว้บนหลังปรากฏขึ้น สองมือคล้องกันกอดอกพิงกำแพง
ท่าทางดูไม่สบอารมณ์นัก
รอบกายมีคนเดินผ่านไปมาตลอดเวลา แต่เพราะใบหน้าของนางนั้นชวนให้สายตาหลายหลากมองมา ทว่านางกลับไม่สนใจ ไม่โกรธ ไม่หงุดหงิด ไม่เก้อเขิน หรือแม้แต่จะน้อยเนื้อต่ำใจเลยสักนิด
ไม่นานสหายผู้นั้นก็เห็นกู้เจียว เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันในทันใด “เอ๊ะ! นางมาที่นี่ได้อย่างไรกัน ไม่ใช่ว่ามาก่อความวุ่นวายให้ท่านหรอกนะ! ท่านบอกข้ามาตามตรง วันนี้ท่านหนีออกมาจากบ้าน
ใช่หรือไม่”
อันที่จริงเซียวลิ่วหลังก็ไม่แน่ใจนักว่ากู้เจียวมาหาเขาหรือเปล่า รู้เพียงแค่ว่าท่าทางของนางในตอนนี้เห็นได้ชัดว่ากำลังรอใครสักคนอยู่...
คงเป็นเพราะผู้เข้าสอบเริ่มออกมากันเยอะแล้ว กู้เจียวจึงเริ่มตั้งสติจดจ่อขึ้นมา
กู้เจียวเหลียวมองมา ท่ามกลางฝูงชนมากมาย พริบตาเดียวก็มองเห็นชายหนุ่มที่หล่อเหลา
โดดเด่น
นางยิ้มบาง พลางเดินมาหาเซียวลิ่วหลัง
“สอบเสร็จแล้วหรือ” นางถาม
“ใช่” เซียวลิ่วหลังพยักหน้า “รอนานแล้วหรือ”
“ก็ไม่นานหรอก” กู้เจียวบิดหูตัวเองไปมาพลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา
“เจ้าไปตลาดไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงไม่กลับบ้าน” เซียวลิ่วหลังเห็นเห็ดหูหนูและเห็ดป่าในตะกร้า
บนหลังของนาง จึงรู้ว่านางต้องไปตลาดมาเป็นแน่ แต่ยามบ่ายเช่นนี้ตลาดคงวายแล้ว
“เผอิญมีธุระแถวนี้นิดหน่อย” นางตอบ
“อย่างเจ้ามีธุระกับเขาด้วยหรือ” สหายกลอกตามองบน
ทว่าคำพูดของกู้เจียวกลับเตือนสติเขาขึ้นมา
วันนี้เขาเลิกเรียนเร็วจึงแวะไปที่โรงหมอ และพบว่าวันนี้หมอจางออกตรวจ
ทั้งยังช่วยชีวิตคนใกล้ตายไว้คนหนึ่งด้วย
“แน่ใจหรือว่าเป็นหมอจาง” เซียวลิ่วหลังตกใจเล็กน้อย
เหตุวุ่นวายในโรงหมอเมื่อคราวก่อน หมอจางเองก็ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ที่ความจริงแล้วคนที่รักษาคนป่วยแล้วตายนั้นไม่ใช่หมอจาง เขาเพียงแค่โดนลูกหลงได้ด้วย
ทว่าหมอจางนั้นก็โมโหไม่น้อย ถึงกลับเอ่ยสถบขึ้นว่าชาตินี้จะไม่มาเหยียบที่นี่อีก
สหายเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ “แน่นอน! ข้าเห็นกับตาว่าคนผู้นั้นถูกห้ามเข้าไป เลือดท่วมทั้งกาย คอพับไปแล้ว ไม่มีลมหายใจ นอกจากหมอจางที่มาจากเมืองหลวงแล้ว จะมีใครช่วยเขาได้อีก”
กู้เจียวมองมดน้อยบนพื้นเงียบๆ ไม่พูดไม่จา
สหายเจื้อยแจ้วต่อ “เป็นถึงขนาดนั้นหมอจางยังรักษาให้ฟื้นขึ้นมาได้ ขาของท่าน เขาก็ย่อมรักษาให้หายได้แน่นอน เรื่องพวกนี้ท่านไม่ต้องกังวล หมอจางออกตรวจเมื่อไหร่ข้าจะไปถามไถ่เอง”
“เจ้าจะไปเมื่อใด” กู้เจียวโพล่งถามขึ้นมา
สหายมองนางอย่างเหยียดหยาม “เหตุใดข้าต้องบอกเจ้าด้วย”
กู้เจียว “...”
มื้อเย็นวันนี้จบลงที่ตัวอำเภอ สหายรบเร้าจะพาเซียวลิ่วหลังไปชิมบะหมี่หยางชุนใกล้กับสำนักบัณฑิตให้ได้ ทั้งยังบอกว่ารสชาติเหมือนที่บ้านเกิดไม่มีผิด
หลังจากกินข้าวเสร็จ เซียวลิ่วหลังและกู้เจียวก็นั่งเกวียนกลับมาถึงหมู่บ้าน คราวนี้เซียวลิ่วหลังกำชับว่าต้องการรถที่มีห้องโดยสาร
ม่านราตรีโรยตัวลงมา ภายในตัวรถไม่มีตะเกียงน้ำมัน ทว่ามีแสงจันทร์สว่างจ้าลอดผ่านเข้ามา
กู้เจียวนั่งตรงข้ามกับเซียวลิ่วหลัง ท่อนขาเล็กสองข้าเหยียดยาว กระดกปลายเท้าเล่นไปมา
นางซื้อรองเท้าใหม่
ไม่ใช่รองเท้าปักลายดอกไม้ราคาแพง แต่เป็นเพียงรองเท้าผ้าราคาถูกแสนธรรมดา
หน้ารองเท้าสีดำสนิท ไม่มีสีสันแต่งแต้ม ทว่ากลับงามยิ่งนักยามอยู่บนเท้าของนาง
ท่าทางของนางยามแกว่งเท้าเล่นไปมานั้นช่างแสนน่าเอ็นดู แววตาเปล่งประกายราวกับหมู่ดาว
เกวียนจอดลงที่หน้าหมู่บ้านเหมือนเคย
หลังจากทั้งสองลงจากรถ กู้เจียวก็เดินตามหลังเขาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเช่นเคย
เรื่องที่กู้เจียวฉีกหน้ากู้ต้าซุ่นเพื่อเซียวลิ่วหลังแพร่ไปทั่วทั้งหมู่บ้าน เซวียหนิงเซียงตั้งใจออกมายืนคอยหน้าบ้าน ก็เห็นทั้งสองเดินตามกันท่ามกลางราตรีอย่างที่คิดไว้
หรือว่าคราวก่อนนางจะไม่ได้ตาฝาดไป
ทั้งสองคนญาติดีต่อกันแล้วหรือ
“นางบ้ากู้!”
เสียงนั้นทำลายความเงียบสงัด เซวียหนิงเซียวหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน
กู้เจียวและเซียวลิ่วหลังหยุดฝีเท้าลงที่หน้าประตูบ้านของตัวเอง ก่อนจะหันไปเห็นเด็กหนุ่ม
ที่กำลังย่ามสามขุมเข้ามาหาพวกเขา นั่นคือหลานชายคนรองของตระกูลกู้ กู้เอ้อซุ่น
กู้เอ้อซุ่นและกู้เสี่ยวซุ่นเป็นลูกชายของแม่นางหลิว ทว่าเขานั้นสนิทสนมกับพี่ชายลูกพี่ลูกน้องอย่างกู้ต้าซุ่นมากกว่าพี่น้องท้องเดียวกัน
กู้เจียวกวาดตามองด้วยสีหน้านิ่งเรียบก่อนจะเบนสายตากลับมา นางสะเดาะกลอนประตูก่อนจะเดินเข้าบ้านไปพร้อมกับเซียวลิ่วหลัง
กู้เอ้อซุ่นเดินจ้ำเข้ามา เท้าสะเอวยืนอยู่ที่หน้าประตู ก่อนจะเอ่ยเสียงเกรี้ยวกราด
“นางบ้ากู้ เจ้าคิดว่าตนเองใหญ่คับฟ้าหรือไร กล้าดีอย่างไรถึงได้ทำกับพี่ใหญ่เช่นนั้น! เจ้าไม่รู้หรือว่าเจ้าเกือบทำให้พี่ใหญ่เข้าสอบสาย! แถมยังหักหน้าพี่ใหญ่ต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านอีก!”
อย่าไปฟัง อย่าไปฟัง คนบ้าพูดพล่าม
กู้เจียวก้าวข้ามธรณีประตูแล้วงับประตูลง
กู้เอ้อซุ่นเห็นว่านางไม่แยแสตนก็ยิ่งเดือดดาล เท้าข้างหนึ่งก้าวข้ามประตูเข้ามา มืออีกข้างหนึ่งก็ยันบานประตูไว้ “เจ้ากล้าหรือ ท่านปู่ให้ข้ามาตามตัวเจ้า! เจ้ารีบไปโขกหัวสารภาพผิดกับท่านปู่เดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
กู้เจียวยกมือขึ้นทึ้งใบหูของตัวเองอย่างงุ่นง่าน
น่ารำคาญชะมัด
“ได้ยินหรือไม่ หากวันนี้ไม่จัดการเรื่องนี้ให้จบ อย่าหวังว่าเจ้าจะได้...”
เขายังพูดไม่ทันจบ
กู้เจียวก็ยกเท้าขึ้นถีบเขาจนลอยกระเด็นออกไป!


บทที่ 9 ขายผ้าเอาหน้ารอด
พริบตาเดียววันสอบของเซียวลิ่วหลังก็มาถึง
กู้เจียวตื่นแต่เช้ามืด นวดแป้งและนึ่งหมั่นโถวเนื้อขาว พร้อมทั้งตุ๋นน้ำแกงเห็ดป่า
เห็ดป่านั้นเก็บมาจากบนเขา ครั้งแรกที่เก็บมานั้นถูกกินไปหมดแล้ว ส่วนเห็ดเหล่านี้เพิ่งเก็บมาใหม่เมื่อวาน ทั้งยังเหลืออีกไม่น้อย เธอตั้งใจว่าจะหาบไปขายที่ตลาด
อันที่จริงเธอเก็บเห็ดหูหนูมาด้วย เพียงแต่เห็ดหูหนูสดนั้นมีพิษ ต้องตากแห้งเสียก่อนถึงจะกินได้
ขณะที่รออาหารสุกเธอจึงกลับเข้ามาในเรือนเพื่อกินยา
บาดแผลที่ข้อมือและศีรษะของเธอนั้นหายดีแล้ว ยาเองก็ใช้เกือบหมดแล้วเช่นกัน
ส่วนยาเนื้อครีมนั้นใช้ค่อนข้างน้อย จึงเหลืออีกกว่าครึ่งหลอด
เซียวลิ่วหลังที่อยู่อีกฟากหนึ่งก็ตื่นแล้วเช่นกัน
กู้เจียวรู้ว่าเมื่อคืนวานเขาอ่านหนังสือจนดึกดื่น เช้านี้จึงไม่ทำเสียงดังรบกวนเขา
แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะตื่นเช้าถึงเพียงนี้
กู้เจียวจัดวางชามและตะเกียบแล้วตักน้ำแกงเห็ดป่าให้กับเขาครึ่งถ้วยเล็ก นั่นเป็นเพราะกลัวว่าเขาจะปวดเบาตอนสอบ ถึงตั้งใจไม่ตักเต็มถ้วย
แต่ไม่รู้ว่ากู้เจียวตาฟาดไปหรืออย่างไร ถึงได้รู้สึกอยู่ตลอดว่าสายตาของเซียวลิ่วหลังที่แอบมองมานั้นแฝงไปด้วยความตัดพ้อ
การสอบใช้เวลาทั้งวัน กู้เจียวห่อหมั่นโถวและน้ำดื่มให้กับเขา
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าคิดอะไรออกขึ้นมาบางอย่าง เธอถึงได้ยัดเหรียญทองแดงสิบเหรียญใส่ไปในห่อผ้าด้วย
เซียวลิ่วหลังเห็นขณะที่นางยัดเหรียญทองแดงเข้าไป แววตาของเขากระตุกไหว ทว่าไม่เอ่ยคำใด
กู้เจียวยื่นห่อผ้าที่บรรจุของเรียบร้อยแล้วให้แก่เขา “ค่ารถข้าจ่ายไปแล้ว ประเดี๋ยวเรียกแล้วก็คงมา ให้เขาไปส่งเจ้าใกล้ๆ กับสำนักบัณฑิต”
“อืม” เซียวลิ่วหลังขานตอบ รับห่อผ้ามาก่อนจะค้ำไม้เท้าเดินออกไป
กู้เจียวมองขากะเผลกของเขา พยายามหยุดความคิดที่จะไปส่งเขาที่หน้าหมู่บ้าน
เพราะว่าเขานั้นคงไม่เต็มใจนัก
เมื่อเซียวลิ่วหลังเดินมาถึงหน้าหมู่บ้าน เกวียนวัวลากของลุงหลัวเอ้อก็จอดอยู่ที่ใต้ต้นตั๊กแตนไฮวแล้ว บนรถมีคนนั่งอยู่ไม่น้อย ล้วนแต่เป็นชาวบ้านที่หอบหิ้วพืชผักไข่ไก่จากบ้านของตนเองเพื่อไปขาย
ในตัวอำเภอ
ชาวบ้านหันมาเห็นเขาก็พากันยิ้มทักทาย
เซียวลิ่วหลังเป็นคนรู้หนังสือ ยามปกติแล้วดูเย็นชา แต่ความจริงแล้วไม่ได้เย่อหยิ่งแต่อย่างใด บ้านไหนอยากให้อ่านจดหมายให้หรือเขียนจดหมายกลับก็ล้วนแต่มาหาเขาถึงเรือน แม้กู้ต้าซุ่นจะเป็นคนรู้หนังสือเหมือนกัน แต่ตอนกลางวันกู้ต้าซุ่นนั่นอยู่ที่สำนักบัณฑิต ยามค่ำกลับมากับเอาแต่เก็บตัวอ่านตำรา เหล่าชาวบ้านจึงไม่กล้ารบกวนเขามากนัก
ที่นั่งสุดท้ายบนเกวียนคงเหลือไว้ให้เขา
ขณะที่เซียวลิ่งหลังกำลังขึ้นไปนั่ง ก็เห็นว่ามีเงาของใครคนหนึ่งกำลังปรี่เข้ามาแล้วขวางหน้าเขาไว้
มือของอีกฝ่ายยันเกวียนวัวเอาไว้ มืออีกข้างหนึ่งพยุงร่างของใครอีกคนที่อยู่ด้านหลัง
“ซุ่นจื่อ รีบขึ้นไปเร็ว!”
นั่นคือแม่นางโจวสะใภ้ใหญ่ของตระกูลกู้
แม่นางโจวขวางเซียวลิ่วหลังไม่ให้ขยับไปไหน ไม่ปล่อยให้เซียวลิ่วหลังมีโอกาสขึ้นรถ
หญิงสูงวัยคนหนึ่งบนรถเอ่ยขึ้น “ซุ่นจื่ออะไรของเจ้า ลิ่วหลังมาถึงก่อนนะ”
กู้ต้าซุ่นที่กำลังตั้งท่าขึ้นรถชะงักไป
เขาหันหลังกลับไป สายตามองผ่านแม่ของตน แล้วหยุดอยู่ที่เซียวลิ่วหลัง
แววตาของเซียวลิ่วหลังเยือกเย็น สีหน้านิ่งเรียบ
แม่นางโจวไม่แยแสทั้งยังตะโกนดังลั่น “ซุ่นจื่อของข้าจะไปสอบ! เขามาก่อนแล้วอย่างไรเล่า
มาก่อนแล้วมีสิทธิ์อะไรทำให้ซุ่นจื่อของข้าเข้าสอบสาย”
คนในหมู่บ้านรู้ว่ากู้ต้าซุ่นนั้นฉลาดเฉลียวเพียงใด ไม่นานมานี้เพิ่งสอบติดสำนักเซี่ยนเสวียนเสวีย
เป็นถึงบัณฑิตซิ่วไฉ ได้ยินมาว่าสนิทสนมกับเจ้าสำนักจนไม่ต้องคุกเข่าคำนับแล้ว
เซียวลิ่วหลังแม้จะเป็นคนดี แต่ก็จริงอยู่ที่อนาคตของกู้ต้าซุ่นนั้นสำคัญกว่า
หากกู้ต้าซุ่นเป็นใหญ่เป็นโตแล้ว ไม่ใช่เพียงจะเป็นเกียรติเป็นศรีแก่ตระกูลกู้
แต่ทั้งหมู่บ้านชิงเฉวียนก็พลอยได้หน้าไปด้วย
ไม่มีใครกล้าปริปากเลยสักคน
“คือว่า...” ลุงหลัวเอ้อเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา “ลิ่วหลังเขา...เขาก็จะไปสอบเหมือนกัน”
คืนก่อนตอนที่กู้เจียวมาหาลุงหลัวเอ้อ ก็ได้บอกกล่าวกับเขาอย่างชัดเจนว่าเซียวลิ่วหลังจะเข้าสอบที่สำนักบัณฑิตแห่งหนึ่ง แต่เซียวลิ่วหลังขาพิการ จึงกำชับให้เขาไปส่งถึงที่ ด้วยเหตุนี้ถึงได้ให้เงินเขาเพิ่มอีกถึงสองเหรียญ
ลุงหลัวเอ้อเองก็มึนงงไม่น้อย เด็กบ้าตระกูลกู้ที่ไม่ถูกกับเซียวลิ่วหลังมาตลอด
เหตุใดถึงทำเรื่องเช่นนี้ได้ ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
ทว่าเขาไม่ทันได้ถามอะไรมา กู้เจียวก็กลับไปเสียก่อน
พอได้ยินว่าเซียวลิ่วหลังจะไปสอบเช่นกัน แม่นางโจวก็ยังไม่ยอมลดละ การเดินทางไปสอบของเซียวลิ่วหลังจะเทียบกับลูกชายของนางได้อย่างไร
ทว่ากู้ต้าซุ่นกลับหันไปมองเซียวลิ่วหลังอย่างตกตะลึง “เจ้า...ก็จะไปสอบเข้าสำนักเทียนเซียงเหมือนกันหรือ”
“ใช่” เซียวลิ่วหลังตอบเสียงเรียบ
ยามเซียวลิ่วหลังมาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้เขาก็เป็นบัณฑิตถงเซิง แล้ว ยามนั้นกู้ต้าเซียวก็เป็นถงเซิงเช่นกัน จากนั้นกู้ต้าซุ่นสอบได้เป็นซิ่วไฉ แต่เซียวลิ่วหลังยังคงเป็นแค่งถงเซิง กู้ต้าเซียวถึงไม่ได้เห็นเซียวลิ่วหลังอยู่ในสายตานัก
“เจ้าไม่ได้ไปเรียนที่สำนักมาครึ่งปีแล้ว...” กู้ต้าซุ่นส่ายหน้า
นั่นหมายความอย่างแจ่มแจ้งว่าเซียวลิ่วหลังไม่มีทางสอบติดแน่นอน
ลุงหลัวเอ้อเดิมทีคิดจะเกลี้ยกล่อมให้ชาวบ้านสักคนสละที่ให้เซียวลิ่วหลังเสียก่อน
พอได้ยินเช่นนั้นก็กลืนคำพูดนั้นลงท้องไป
ในเมื่อสอบไม่ติด แล้วจะลำบากลำบนไปเพื่อเหตุใดเล่า
ลุงหลัวเอ้อล้วงถุงเงินออกมา
ค่ารถไปตลาดสองเหรียญ ส่วนค่ารถไปที่อื่นนั้นสามเหรียญ กู้เจียวให้เพิ่มมาอีกสองเหรียญ ทั้งหมดเป็นห้าเหรียญ
ขณะที่ลุงหลัวเอ้อกำลังนับเงินคืนให้แก่เซียวลิ่วหลัง แม่นางโจวก็ดันกู้ต้าซุ่นขึ้นรถไปแล้ว
ทว่าเขายังไม่ทันได้นั่งลง ก็มีมือผอมแห้งเห็นกระดูกข้างหนึ่งเอื้อมเข้ามาคว้าท้ายทอยของเขาไว้ แล้วลากเขาลงมากจากรถ!
กู้ต้าซุ่นอายุมากกว่าเซียวลิ่วหลังสองปี ปีนี้อายุได้สิบเก้าปีแล้ว คือคนวัยหนุ่มแน่นร่างกำยำ
แต่กลับถูกกระชากลงมาอย่างทุลักทุเล จนเกือบจะเซล้มลงไปกับพื้นแล้ว
แม่นางโจวตกใจจนแทบหายใจหายคอไม่ทัน รีบเข้าไปพยุงกู้ต้าซุนไว้
“ผู้ใดกัน!”
นางเหลียวหลังมาตวาดด้วยความเดือดดาล
ก่อนจะเห็นร่างผอมบางของกู้เจียวพร้อมกันกับทุกคน
แววตาของกู้เจียวเยือกเย็น แฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัวที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
ทุกคนต่างตกตะลึง
“กู้เจียว เจ้าเป็นบ้าอะไรของเจ้า!” แม่นางโจวนึกอยู่ในใจว่าผู้ใดกันถึงได้กล้าดีเช่นนี้ ที่แท้ก็นางเด็กบ้านี่เอง
“เอาเงินคืนไป” กู้เจียวไม่สนใจแม่นางโจวแม้แต่น้อย จับจ้องเพียงมือที่ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศของลุงหลัวเอ้อ นางคิ้วขมวดอย่างขุ่นเคือง “ข้าจองรถตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ท่านจะกลับคำก็ได้ แต่ก็ต้องคืนค่ารถทั้งหมดให้ทุกคน”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” แม่นางโจวถาม
“ข้าพูดอย่างไรก็หมายความว่าอย่างนั้น หากวันนี้เซียวลิ่วหลังไม่ได้ขึ้นรถ เช่นนั้นคนอื่นก็ห้ามขึ้นรถเช่นกัน” นางเอ่ย
“เจ้ามีสิทธิ์อะไร” หญิงแก่คนหนึ่งโวยวาย
กู้เจียวค่อยๆ เผยเคียวออกมาจากด้านหลังของตน “เพราะข้าเป็นคนบ้าอย่างไรเล่า”
เมื่อทุกคนเห็นเคียวก็หน้าซีดเผือด
แม่นางโจวที่หมายจะกระโจนตัวเข้าไปกระชากผมกู้เจียวก็ไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าไปใกล้แล้ว
คนบ้า...คนบ้าจะทำเรื่องบ้าบออะไรก็ได้จริงๆ สินะ
แต่นางบ้าผู้นี้ไม่เคยเหลียวแลเซียวลิ่วหลังแม้แต่น้อย เหตุใดถึงได้กล้าผิดใจกับญาติพี่น้องใกล้ชิดอย่างตระกูลกู้เพียงเพราะเขาเช่นนี้
“หากอยากไปก็รีบไปฟ้องนายใหญ่กู้สิ” กู้เจียวพ่นลมใส่เคียวที่ตนลับจนคมกริบ
แม่นางโจวคิดจะไปจริงๆ
ทว่าถูกกู้ต้าซุ่นรั้งไว้เสียก่อน
พูดคุยกับคนบ้าด้วยเหตุด้วยผลคงไม่มีประโยชน์ แต่หากไปสอบไม่ทันก็แย่เหมือนกัน
แม้เซียวลิ่วหลังจะพลาดการสอบ แต่เซียวลิ่วหลังนั้นสอบไม่ติดอยู่แล้ว ถึงจะพลาดก็พลาดไป ผลออกมาก็เหมือนเดิม
สุดท้ายกลายเป็นลุงหลัวเอ้อที่คิดหาทางออกได้ เขาให้แม่นางโจวจ่ายเงินซื้อผักของชาวบ้าน
คนหนึ่ง เพื่อให้ชาวบ้านคนนั้นสละที่นั่งให้กับกู้ต้าซุ่น
กู้เจียวไม่สนว่ากู้ต้าซุ่นซื้อที่นั่งของใคร
เพียงแต่เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝันระหว่างทางอีก กู้เจียวจึงพกเคียวนั่งตามไปด้วย
ทว่าบนรถไม่มีที่นั่งเหลือให้นางแล้ว
นางจึงพาร่างผอมบางของตนเดินตามไปกว่าสิบลี้เพื่อส่งเซียวลิ่วหลังให้ถึงสนามสอบ
อย่างปลอดภัย


บทที่ 8 สันโดษ
ถนนในหมู่บ้านสัญจรไม่สะดวกนัก โดยเฉพาะเส้นทางไปยังเรือนของเซียวลิ่วหลังและกู้เจียวนั้นเต็มไปด้วยหลุมบ่อมากมาย พาให้ล้อรถติดหล่มเอาได้ง่ายๆ
เกวียนจอดลงที่หน้าหมู่บ้าน
“ท่านพี่เซียว” สหายกระโดดลงมาจากรถก่อน พลางยื่นมือออกไปพยุงเซียวลิ่วหลังรถ
ทั้งยังหอบหิ้วห่อผ้าของเซียวลิ่วหลังด้วย
เมื่อเซียวลิ่งหลังยืนมั่นจึงหันหลังไปมองกู้เจียว
กู้เจียวกระโดดลงจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว พร้อมทั้งสะพายตะกร้าขึ้นหลัง
เซียวลิ่วหลังเบนสายตากลับ พลางเอ่ยกับสหาย “เจ้ากลับไปเถิด ไม่ต้องไปส่งแล้ว”
ฟ้ามืดแล้วอย่างที่ว่าจริง คนขับรถม้าเองก็ชักจะหงุดหงิดแล้ว
สหายเอ่ยตอบ “เช่นนั้นก็ได้ ข้าไปล่ะ อีกสามวันมีสอบ ท่านอย่าลืมล่ะ วันนั้นสำนักบัณฑิต
ไม่หยุด ข้าคงไม่ได้มารับท่าน ท่านอย่าลืมไปสอบล่ะ”
“อืม” เซียวลิ่วหลังพยักหน้าเบาๆ แล้วรับห่อผ้ามา
ถนนยามค่ำคืนเดินทางลำบาก แถมในมือของพวกเขาไม่มีตะเกียงอีกต่าง กู้เจียวจึงยืนนิ่งอยู่
อีกฝั่งรอเซียวลิ่วหลัง
สหายเหลือบมองนางด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะลากเซียวลิ่วงหลังหนีห่างไปอีกทางแล้วเอ่ยกระซิบ “ท่านพี่ อีกสามวันข้างหน้าท่านต้องตั้งใจสอบ สอบติดแล้วก็ได้เข้าสำนักบัณฑิต ไม่ต้องถูกนางหญิงชั่ว
ผู้นี้รังแกอีกต่อไป! เรื่องรักษาขาท่านอย่าได้ร้อนใจไป ข้าจะคอยฟังข่าวหมอจางอยู่ตลอด
อีกอย่าง ขนมดอกกุ้ยฮวานั่นท่านกินเองเสีย อย่าได้แบ่งหญิงชั่วนั่น!”
เหงื่อที่ไหลท่วมกายกู้เจียวจากการแบกตะกร้าเดินมาจากตลาด บัดนี้แห้งเหือดไปหมดแล้วเพราะสายลมพัดโกรกยามนั่งบนรถ แก้มที่เคยแดงก่ำบัดนี้หวานเหน็บจดซีดเผือด ทว่ากลับชวนมอง
ยิ่งนักยามอยู่ใต้แสงจันทร์เช่นนี้
เซียวลิ่วหลังกวาดสายตามองนาง สหายหมายจะย้ำเตือนอีกสักสองสามคำ
แต่กลับถูกเซียวลิ่วหลังเอ่ยขัดขึ้นมา “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้ากลับไปเถิด”
สหายอ้าปากพผะงาบ เซียวลิ่วหลังกลับไม่สนใจ มือข้างหนึ่งคว้าห่อผ้าไป มืออีกข้างกำไม้เท้า ก่อนจะหันหลังมุ่งหน้าเดินกลับบ้านของตัวเอง
กู้เจียวก้าวตามไป
กู้เจียวรักษาระยะห่างกับเขาพอประมาณ ไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าใกล้มากเกินไป แต่หากเขาสะดุดล้มไปก็ยังพอช่วยประคองเขาได้ทัน
ทว่าเซียวลิ่วหลังนั้นคุ้นเคยกับเส้นทางนี้นัก ตลอดทางจนถึงบ้านจึงไม่เกิดเหตุอันใดขึ้น
ยามนี้ท้องฟ้ากลายเป็นสีดำสนิท ประตูหน้าต่างทุกบ้านล้วนแต่ปิดสนิท
มีเพียงเซวียหนิงเซียงที่ออกมาตักน้ำเพื่ออาบน้ำ นางนิ่งชะงักอยู่ที่หน้าประตูเรือนอยู่ครู่หนึ่ง
“อาเซียงเหตุในเจ้ายังไม่เข้ามาอีก เจ้าดูอะไรอยู่หรือ”
แม่สามีของเซวียหนิงเซียงนอนป่วยอยู่ในเรือน เอ่ยถามนางด้วยเสียงแหบพร่า
เซวียหนิงเซียงกะพริบตาอย่างเลื่อนลอยก่อนจะเอ่ยขึ้น “ไม่...ไม่มีจ้ะ”
นางต้องตาฝาดไปแล้วเป็นแน่ เหตุใดเซียวลิ่วหลังถึงได้เดินมากับนางหญิงบ้านั่นได้ แม้พวกเขาจะเป็นสามีภรรยากัน แต่ศัตรูอย่างไรก็คือศัตรู
ณ เรือนหลังเก่าของตระกูลกู้
วันนี้ญาติผู้ใหญ่ลงมือเข้าครัว แม่นางโจวและลูกสาวกู้เยว์เอ๋อยกอาหารร้อนกรุ่นเข้ามาใน
ห้องโถง พร้อมกับจัดวางถ้วยชามและตะเกียบ
ในเรือนตระกูลกู้ ผู้หญิงไม่สามารถร่วมโต๊ะอาหารได้ บนโต๊ะจึงมีเพียงนายใหญ่กู้
ลูกชายคนโตกู้ฉังไห่ ลูกชายคนเล็กกู้ฉังลู่ และหลานชายอีกสามคน
ส่วนเหล่าฮูหยินอู๋ก็พาสะใภ้ทั้งสองและหลานสาวนั่งกินข้าวอยู่ในครัว
นายใหญ่กู้เป็นนายอากรของที่นี่ อาหารการกินจึงอุดมสมบูรณ์กว่าชาวบ้านทั่วไป
ครอบครัวอื่นปีหนึ่งจะได้กินเนื้อเพียงแค่ไม่กี่มื้อ แต่เดือนหนึ่งตระกูลกู้กลับได้กินเนื้อถึงสองหน
และวันนี้คือวันที่มีเนื้อขึ้นโต๊ะ
เนื้อหมูสามชั้นตุ๋นผักกาดขาว เพียงแค่น้ำแกงก็ส่งกลิ่นหอมของเนื้ออบอวลไปทั่ว
เพียงแต่เนื้อหมูสามชั้นไม่ได้มีมากนัก คนหนึ่งคีบกินได้ไม่ถึงสองชิ้นด้วยซ้ำ
หลังจากกู้ฉังไห่และกู้ฉังลู่คีบเนื้อไปกันคนละชิ้น แต่พอสายตาของเคร่งขรึมของนายใหญ่ประจำตระกูลมองมา ก็ไม่มีใครกล้าคิดครอบครองชามเนื้อนั้นอีก ก่อนจะหันไปคีบผักดองผัดผักแทน
นายใหญ่กู้ไม่ได้กินมากขนาดนั้น เขาคีบเนื้อชิ้นเล็กไว้ แล้วคีบเนื้อชิ้นไม่เล็กไม่ใหญ่ให้กับ
กู้เสี่ยวซุ่นและกู้เอ้อซุ่น ส่วนที่เหลือนั้นก็ยกให้กู้ต้าซุ่นทั้งหมด
กู้เสี่ยวซุ่นพินิจมองพลางนับชิ้นเนื้อ ทั้งหมดมีห้าชิ้น แถมยังเป็นชิ้นใหญ่ทั้งนั้น!
“เหตุใดถึงต้องให้เขาทั้งหมดด้วย” กู้เสี่ยวซุ่นวางตะเกียงลง พลางบ่นอุบอิบ
กู้เอ้อซุ่นกระซิบ “เพราะพี่ใหญ่เป็นคนเรียนหนังสือ ความหวังของตระกูลเราก็ฝากไว้ที่เขาแล้วล่ะ”
ยามเขาพูดออกไป ความจริงแล้วสายตาก็แอบชำเลืองมองชิ้นเนื้อในชามของกู้ต้าซุ่นอย่าง
อดไม่ได้อยู่เหมือนกัน
เขาอิจฉา
อิจฉามากจริงๆ
ทว่าเขานั้นชินเสียแล้วกับการปฏิบัติอย่างไม่เท่าเทียมเช่นนี้
ผู้ชายในบ้านมีตั้งมากมาย มีเพียงพี่ใหญ่ที่เก่งพอจะเรียนหนังสือ ปีนี้พี่ใหญ่ยังสอบติดอันดับมณฑลอีกต่างหาก ประสบความสำเร็จยิ่งกว่าท่านปู่สมัยก่อนอีก
“เชอะ” กู้เสี่ยวซุ่นกลอกตามองบน “พี่เขยข้าก็เรียนหนังสือเหมือนกัน ไม่เห็นพวกท่านเรียกเขามากินเนื้อด้วยเลย”
“จะเหมือนกันได้อย่างไรเล่า พี่ใหญ่สอบผ่านสำนักเซี่ยนเสวีย แล้ว เขาจะมาเทียบพี่ใหญ่ได้อย่างไร”
“พี่เขยข้าแค่ยังสอบไม่ผ่านเท่านั้นเอง”
สองพี่น้องเถียงกันไปมา นายใหญ่กู้ตบตะเกียบลงบนโต๊ะดังปัง ทั้งสองเงียบปากในทันใด
หากท่านปู่โมโหขึ้นมาแล้ว อย่าว่าแต่หลายชายทั้งสามคนจะห้ามไม่อยู่ แม้แต่กู้ฉังไห่และกู้ฉังลู่ก็รั้งไม่ไหวเช่นกัน
ภายในห้องเงียบสงัดจนน่าขนลุก
“น้องรอง เจ้าได้อ่านหนังสือที่ข้าให้หรือยัง ในนั้นข้าทำเครื่องหมายอธิบายเอาไว้
เจ้าตั้งใจอ่านดู หากไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามข้า”
คนที่พูดขึ้นคือกู้ต้าซุ่น
คนที่กล้าปริปากพูดขึ้นมายามท่านปู่โมโหแบบนี้ก็คงมีแค่เขา
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน จังหวะจะโคนนุ่มนวล ไม่เร็วไม่ช้าจนเกินไป มีมาดสมกับเป็นบัณฑิต
ผู้คงแก่เรียน
นายใหญ่กู้มองหลานชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยความเอ็นดู ไม่นานความขุ่นเคืองก็มลายหายไป
กู้เอ้อซุ่นตอบแบ่งรับแบ่งสู้ “ข้าขอบคุณพี่ใหญ่ยิ่งนัก!”
แรกเริ่มเดิมทีนายใหญ่กู้สอนตำราให้กับหลายชายทั้งสาม แต่มีเพียงกู้ต้าซุ่นที่สอบผ่าน
ความรู้เท่าที่มีอยู่ของนายใหญ่กู้ไม่สามารถสอนเขาได้อีกต่อไป จึงต้องส่งกู้ต้าซุ่นไปร่ำเรียนในสำนักบัณฑิตส่วนตัวในตัวอำเภอ
ค่าเล่าเรียนของสำนักบัณฑิตนั้นแพงนัก ตระกูลกู้จึงส่งคนที่มีความสามารถที่สุดไปร่ำเรียนได้เพียงคนเดียว
กู้เอ้อซุ่นฝันอยากจะเป็นเหมือนกู้ต้าซุ่น
นายใหญ่กู้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมแม้จะไม่ได้โกรธเคืองแล้วก็ตาม “ช่วงนี้อย่าได้รบกวนพี่ใหญ่เจ้า เขาใกล้จะสอบแล้ว”
กู้เอ้อซุ่นพยักหน้าอย่างนอบน้อม “เข้าใจแล้วขอรับท่านปู่”
กู้เสี่ยวซุ่นไม่อยากอยู่ที่นานมากไปกว่านี้ เขากินเพียงอีกสองสามคำก็ลุกออกไป
เขาอยากจะออกไป แต่จะเดินออกประตูหน้าก็ไม่ได้ ครั้นจะออกทางประตูหลังครัวก็ไม่ได้อีกเช่นกัน เพราะท่านย่าอู๋ก็รับมือยากไม่น้อยไปกว่าท่านปู่เลย
กู้เสี่ยวซุ่นตัดสินใจปีนกำแพง
แม่นางหลิวฟาดเข้าที่หัวเขาอย่างแรง ก่อนจะตวาดเสียงต่ำ “ท่านปู่ท่านย่าเจ้ายังอยู่
เจ้าอยากตายหรืออย่างไร”
“อย่าตีหัวข้า!” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์
“ดึกป่านนี้แล้ว เจ้าจะออกไปทำอะไร”
“ท่านพี่ข้าไม่มากินข้าวแล้วทั้งวัน ข้าจะไปดูนางเสียหน่อย”
แม่นางหลิวส่งเสียงฮึดฮัด “นางไม่มาก็ดีแล้วนี่ เจ้าจะไปดูทำไมกัน คนแต่งงานออกเรือนไปแล้วก็วิ่งโร่กลับบ้านแม่ตัวเองได้ทุกวี่ทุกวัน ใช้ได้เสียที่ไหน!”
กู้เสี่ยวซุ่นเบ้ปากเอ่ย “ก่อนตายท่านน้าสามและท่านน้าสะใภ้สามพูดไว้แล้ว ท่านปู่ท่านย่าเองก็รับปากแล้ว ท่านพี่เป็นคนแต่งเขยเข้าบ้าน เจ้าแซ่เซียวนั่นเป็นเขยที่แต่งเข้าตระกูลเรา ท่านพี่ยังเป็นคนของบ้านเรา”
แม่นางหลิวเถียงเขาไม่ออก ทำได้เพียงหยิกเขาแทน!
กู้เอ้อซุ่นแม้จะเชื่อฟังแต่ก็ไม่เอาการเอางาน กู้เสี่ยวซุ่นนอกจากจะดื้อด้านแล้วยังใช้งานไม่ได้อีก นางคลอดลูกออกสองคนไม่ได้ความเลยสักคน!
...
กู้เจียวซื้อแป้งข้าวสาลีกลับมาจากตลาด นึกไม่ถึงเลยว่าเซียวลิ่วหลังก็ซื้อกลับมาด้วยเช่นกัน
ทั้งยังซื้อหมั่นโถวเปล่ามาด้วยอีกต่างหาก
กู้เจียวนำหมั่นโถวเข้าไปอุ่นในครัว
ส่วนเซียวลิ่วหลังเป็นคนก่อไฟ
กู้เจียวเองก็ไม่ได้ตั้งแง่เง้างอน
ตอนที่เธอออกจากบ้านไป บาดแผลบนข้อมือไม่เจ็บหนักขนาดนั้น แต่พอนางทำนู่นทำนี่ที่ตลาด ปากแผลถึงได้ปริเปิด โชคดีที่เธอสังหรณ์ใจว่าที่บ้านไม่ปลอดภัย ถึงได้พบกล่องยาติดตัวไปด้วย
จึงพันแผลใหม่ที่ตลาดได้
ทั้งสองไม่มีใครเอ่ยถึงหมั่นโถวข้าวโพดสามลูกนั่น เซียวลิ่วหลังเองก็ไม่อธิบาย กู้เจียวเองก็ไม่ได้ซักไซ้
“กินกันที่นี่เถิด อบอุ่นดี” กู้เจียวเอ่ย เธอหนาวจนจะแข็งตายอยู่แล้ว ก็ยังเจื้อยแจ้วไม่หยุด
เซียวลิ่วหลังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขานตอบตกลงแล้วหย่อนตัวนั่งบนตั่งข้างกายกู้เจียว
นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองใกล้ชิดกันขนาดนี้ ใกล้ถึงขนาดที่ว่าเขานั่งอยู่ชิดซ้ายมือของกู้เจียวแล้วเห็นปานบนใบหน้าซีกซ้ายของนาง
แต่ก่อนกู้เจียวมักจะผัดแป้งหนาปิดบังมันไว้ แต่วันนี้นางกลับใบหน้าเปลือยเปล่า
ไม่มีสิ่งใดแต่งแต้มปกปิด
ริมฝีปากงามของเซียวลิ่วหลังค่อยๆ ขยับ ทว่ากลับไม่เอ่ยคำใดออกมา
แต่ก่อนนางไม่เคยถามไถ่เรื่องของเขา เขาเองก็ไม่เคยถามเรื่องของนาง
เดิมทีทั้งสองไม่เคยข้องเกี่ยวกัน จึงไม่จำเป็นต้องแลกเปลี่ยนอันใดให้ลึกซึ้ง
หมั่นโถวเปล่าไร้รสชาติ แต่กู้เจียวนั้นหิวโหยมาทั้งวันจึงไม่ได้บ่นจุกจิกเรื่องนี้
กู้เจียวกินจนแทบจุก จึงกลับเข้าไปในเรือนเพื่อดื่มน้ำ ครั้นกลับเข้ามาในครัวเซียวลิ่วหลัง
ก็ไม่อยู่แล้ว บนตั่งเตี้ยมีห่อของบางอย่างวางอยู่
กู้เจียวเปิดออกดู
นั่นคือขนมดอกกุ้ยฮวา


บทที่ 18 หน้าแดง
เซียวลิ่วหลังเดินทำหน้าเลิ่กลั่กออกไป
ในเรือนไม่มีน้ำตาลแดงตุนไว้ จะออกไปซื้อที่ตลาดก็ดึกแล้วร้านค้าปิดหมด จะเหลือก็แต่ต้องไปขอจากเพื่อนบ้าน
เซียวลิ่วหลังไม่เคยขอยืมของจากใครมาก่อน ยิ่งของอย่างน้ำตาลแดงยิ่งแล้วใหญ่
เขายืนอยู่ตรงใต้ชายคาเรือน รับรู้ความร้อนผ่าวที่พวงแก้ม
จากนั้นสูดหายใจลึกก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน
“แม่เฒ่าจาง” เขาไปเคาะประตูเรือนตระกูลจาง
แม่เฒ่าจางเปิดประตูออก จากนั้นยิ้มให้แล้วเอ่ยถาม “ลิ่วหลังเองหรือ ดึกป่านนี้มีธุระอันใดรึ”
“ข้า...จะมาขอน้ำตาลแดงหน่อยน่ะ” เขาพยามปั้นหน้าให้ดูปกติที่สุด
น้ำตาลแดงจัดว่าเป็นของหายากในชนบท คนส่วนใหญ่จะไม่มีติดบ้าน เซียวลิ่วหลังเคยได้ยินมาว่าลูกสะใภ้ของนางเพิ่งคลอดลูก กำลังอยู่ไฟ แม่เฒ่าจางจึงวานให้หลัวเอ้อซูเข้าเมืองไปซื้อน้ำตาลแดงมาให้
“จะเอาไปใช้อะไรล่ะ หรือว่าแม่นางกู้ท้องแล้ว” แม่เฒ่าจางเอ่ยถาม
เซียวลิ่วหลังมีอาการใบหน้าร้อนผ่าวอีกครั้ง “ไม่ ไม่ใช่นะ!”
“อ้อ หรือว่ามีระดูแล้ว แล้วอย่างไรล่ะ ครั้งแรกรึ” แม่เฒ่าจางผู้อาบน้ำร้อนมาก่อน เห็นท่าทีของชายหนุ่มตรงหน้ามองปราดเดียวก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ก็คิดไม่ถึงว่าลิ่วหลังจะเป็นคนที่เอาใจใส่ขนาดนี้
แม่เฒ่าจางเดินเข้าไปในเรือนแล้วหยิบชามออกมาใส่น้ำตาลแดง จากนั้นยื่นให้เขา พลางเอ่ยแซว “ผู้หญิงมีระดู
ก็ถือเป็นเรื่องดี เพราะแปลว่านางจะมีลูกให้เจ้าได้ยังไงล่ะ!”
เซียวลิ่วหลังนึกไม่ถึงเลยว่าตัวเองผ่านเรื่องเมื่อกี้มาได้อย่างไร
เขานำน้ำตาลแดงที่ต้มเสร็จแล้วไปให้กู้เจียวในห้อง เซวียหนิงเซียงกลับไปแล้ว ส่วนกู้เจียวกำลังนอนขดอยู่บนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง
เขาพุ่งตรงเขาไปในห้อง จากนั้นวางถ้วยน้ำตาลแดงลงบนโต๊ะ “เจ้าดื่มสิ ไม่พอบอกข้าได้”
พูดจบก็หันกายเดินม้วนตัวออกไป
แม้เขาจะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็หลบไม่พ้นสายตาของกู้เจียวที่สังเกตเห็นว่าใบหูของเขานั้นแดงก่ำแค่ไหน
กู้เจียวหัวเราะหนึ่งที จากนั้นดื่มน้ำตาลแดงในถ้วยจนหมดเกลี้ยง
คาดไม่ถึงเลยว่าน้ำตาลแดงจะออกฤทธิ์ได้ดีขนาดนี้ ร่างกายของนางเริ่มอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สบายตัวขึ้น จากนั้นนางเข้านอนอย่างรวดเร็ว
และในคืนนี้ นางก็ฝันอีกแล้ว
นางฝันว่าวันรุ่งขึ้นนางตื่นสาย เซียวลิ่วหลังออกจากเรือนคนเดียว แล้วเจอกับกู้เสี่ยวซุ่นที่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน
ทั้งสองเดินทางไปสำนักบัณฑิตด้วยกัน เข้าเรียนชั้นเดียวกัน
กู้เสี่ยวซุ่นเป็นเด็กเถลไถล คาบเรียนช่วงเช้าเขาเผลอหลับไปทั้งคาบ ใครๆ ต่างก็มองเขาไม่ดี พอถึงคราวต้องแบ่งหอพัก ไม่มีใครยอมอยู่กับเขา จะมีก็แต่เซียวลิ่วหลัง
ทั้งสองถูกจัดให้อยู่ในห้องทางทิศตะวันตกที่ไกลที่สุด ซึ่งเป็นห้องที่ไม่ได้รับการบูรณะซ่อมแซมมานานหลายปี
เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปในห้อง ฝ้าเพดานก็ทรุดตัวลงมา ทำให้เซียวลิ่วหลังบาดเจ็บสาหัส ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นบาดเจ็บ
เพียงเล็กน้อย
วันต่อมา นางพบว่าตนตื่นสายจริงๆ
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในฝันได้บอกเรื่องราวแก่นางแล้ว ทำให้นางสงบจิตสงบใจลงไปได้เยอะ
เซียวลิ่วหลังออกไปเรียนหนังสือแล้ว
รถเกวียนของหลัวเอ้อซูออกตัวไปแล้ว นางจึงต้องเดินเท้าเข้าเมือง มาถึงหน้าสำนักบัณฑิตก็เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี
กู้เสี่ยวซุ่นหลับคาโต๊ะอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว จนกระทั่งเพื่อนนักเรียนที่นั่งอยู่ด้านหน้าเขาใช้พู่กันสะกิดเรียกเขาให้ตื่น “เฮ้ย ถึงเวลากินข้าวแล้ว!”
กู้เสี่ยวซุ่นขยี้ตาแล้วค่อยๆ นั่งตัวตรง “อ๋า ต้องกินข้าวแล้วหรือ”
พวกนักเรียนมองเข้าไปที่ใบหน้าเขาที่มีรอยยับจากการนอนทับหนังสือ จากนั้นก็หลุดหัวเราะออกมา
ทุกคนในชั้นเรียนต่างก็รู้ว่ากู้เสี่ยวซุ่นเป็นเด็กเส้น แต่ไม่คิดว่าจะเป็นคนทำตัวไม่เอาไหนขนาดนี้
ต่อให้เขาอยู่ในห้องอ่อนที่สุด ก็ไม่เคยพบเจอใครที่มีพฤติกรรมเช่นเขามาก่อน
ทุกคนต่างมองกู้เสี่ยวซุ่นด้วยสายตาไม่ยอมรับ
ไม่นาน อาจารย์จางผู้เป็นอาจารย์ประจำชั้นก็เดินเขามาในห้อง จากนั้นประกาศ
“วันนี้จะมีการแบ่งหอพักเกิดขึ้น สี่คนต่อหนึ่งห้อง พวกเจ้าไปตกลงกันเองว่าจะอยู่กับใคร จากนั้นมารับกุญแจที่อาจารย์นี่นะ”
ห้องสองตี้จื้อมีนักเรียนทั้งหมดยี่สิบหกคน ดังนั้นจะต้องเหลือเศษสองคน
ทุกคนนัดแนะจับกลุ่มกันอย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมโต๊ะของเซียวลิ่วหลังมีเพื่อนที่รู้จักกันมานานอีกสองคน จึงลากเซียวลิ่วหลังเข้ากลุ่มด้วย
ขณะที่กู้เสี่ยวซุ่นเองนั้นไม่ค่อยจะราบรื่นนัก ไม่มีใครยอมอยู่ห้องเดียวกับเขา มีนักเรียนอยู่คนหนึ่งที่เมื่อวานลาเรียนไป ดังนั้นเขาจึงเพิ่งเข้าเรียนพร้อมกับกู้เสี่ยวซุ่นและยังไม่รู้จักใคร
แต่เห็นได้ชัดว่าเขารังเกียจที่จะอยู่ห้องเดียวกันกับกู้เสี่ยวซุ่น พลันเอ่ย “ข้า…ข้าไม่อยากอยู่ห้องเดียวกับเขา!”
“”หึ! ถ้าอย่างนั้น ข้าอยู่คนเดียวก็ได้!” กู้เสี่ยวซุ่นยืนกอดอกไม่พอใจพลางมองบนใส่
แน่นอนว่าเขาทำเช่นนั้นไม่ได้อยู่แล้ว แล้วนักเรียนอีกคนล่ะ จะให้เขาไปนอนที่ฝาผนังห้องหรืออย่างไร
แต่จู่ๆ เซียวลิ่วหลังกลับเอ่ยขึ้น “ข้าแลกกับเจ้าเอง”
นักเรียนคนนั้นขอบคุณเขาจนนับไม่ถ้วนจนแทบจะเรียกเขาว่าพ่อแล้ว
กู้เสี่ยวซุ่นเบะปาก พลางเอ่ย “พี่เขย ไม่ต้องมาอยู่กับข้าหรอก! ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากนอนห้องเดียวกับท่านนะ
แต่ข้าแค่...”
เซียวลิ่วหลังรับกุญแจมาจากอาจจารย์จาง จากนั้นทำหน้านิ่งแล้วเดินออกไป
กู้เสี่ยวซุ่นตีปากตัวเอง แล้วเดินตามพี่เขยไป
ห้องดีๆ ถูกเอาไปหมดแล้ว จะเหลือก็แต่ห้องที่อยู่ไกลที่สุด ทั้งสองคนแบกข้าวของตัวเองแล้วเดินเข้าไปด้านใน
ขณะที่เดินไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ ก็มีบ่าววิ่งเข้ามาหาพวกเขา หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ “พวกท่านคนไหนชื่อ
เซียวลิ่วหลังขอรับ”
เซียวลิ่วหลังหยุดฝีเท้าลงแล้วหันไปตอบ “ข้าเอง”
บ่าวหายใจหอบ จากนั้นเอ่ยต่อ “ผู้ปกครองของท่านมาขอพบ! กำลังยืนรออยู่ด้านนอกเลยขอรับ เห็นว่าเป็นเรื่องด่วน! ให้รีบไปหาเดี๋ยวนี้ขอรับ!”
เซียวลิ่วเป็นเด็กกำพร้า คนที่อ้างตัวว่าเป็นผู้ปกครองเขาได้…จะมีก็แต่นาง
เซียวลิ่วหลังนิ่งอึ้งไปสักพัก จากนั้นเอ่ยกับกู้เสี่ยวซุ่น “พี่สาวเจ้ามาน่ะ”
“พี่สาวข้ามาที่นี่งั้นรึ” พอเขารู้ว่าเป็นกู้เจียวมาหา ก็พลันเนื้อเต้นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันควัน
“ช้าอยู่ใย รีบไปหานางเร็วเข้า!”
แต่เดินไปอีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงห้องแล้ว เอาของไปวางก่อนแล้วค่อยออกไปหานางก็ได้นี่นา
แต่นางบอกว่าเป็นเรื่องด่วน
ทั้งสองเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังหน้าสำนักบัณฑิต ในมือของพวกเขายังคงแบกสัมภาระไว้
ตรงถนนเต็มไปด้วยผู้คนเดินไปมา แม้กู้เจียวจะสวมชุดที่ไม่ได้โดดเด่นมาก แต่เซียวลิ่วหลังมองแวบแรกก็เห็นว่านางยืนรออยู่ตรงไหน
นางยืนรอท่ามกลางอากาศที่หนาวจนแก้มของนางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง นางขมวดคิ้วอยู่เนืองๆ เนื่องจากไม่ชอบความพลุกพล่าน
“พี่สาว! พี่สาว!” กู้เสี่ยวซุ่นวิ่งเข้าไปหานาง
กู้เจียวชายตามองเขา จากนั้นเบนสายตาไปยังเซียวลิ่วหลัง
เขาเองก็มองมาที่นาง ดวงตาสองคู่เกิดประสานสบกัน เขานิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ส่วนกู้เจียวกลับหัวเราะอ่อนๆ ให้
เซียวลิ่วหลังเบือนหน้าหนี จากนั้นเดินเข้าไปหานาง
“ที่เจ้ามาหาข้าถึงนี่ มีเรื่องด่วนอันใดกันรึ” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยถาม
“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก” กู้เจียวเอ่ยด้วยท่าทีสบายสบาย “ข้าแค่อยากมาชวนกินข้าวน่ะ”
พอเอ่ยจบ ก็เห็นว่าเซียวลิ่วหลังกำลังมองมาทางนี้ด้วยความสงสัย นางทำทีเป็นจัดปกเสื้อให้กู้เสี่ยวซุ่น แล้วเอ่ยด้วยความมั่นใจ “เจ้าเข้าเรียนวันแรก ข้าไม่วางใจน่ะ”
พวกเขาเดินเข้าไปในร้านบะหมี่ชุนหยางที่อยู่ละแวกใกล้ๆ กินบะหมี่หมดไปสามชาม
และด้วยความบังเอิญ ร้านนี้เคยเป็นร้านที่เฝิงหลินพาเขาและกู้เจียวมาทานข้าวด้วยกันมาก่อน
พอนึกถึงตอนนั้น เซียวลิ่วหลังก็เริ่มไม่เจริญอาหาร
กู้เจียวเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถาม “นี่เป็นบะหมี่ของบ้านเกิดเจ้านี่นา ไม่ชอบกินรึ”
“เจ้าทำอร่อยกว่า” จู่ๆ เขาก็โพล่งประโยคนี้ออกมา แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังตกใจ
กู้เจียวเองก็นิ่งอึ้งไปสักพัก แล้วคลี่ยิ้มออกมา พลางเอ่ย “เอาละ เดี๋ยวคืนนี้ข้าทำให้”
ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นผู้กินจุเป็นเดิมทุนอยู่แล้ว พอชามแรกหมด กะว่าจะกินต่ออีกชาม แต่ไม่รู้ทำไม
จู่ๆ ก็รู้สึกอิ่มขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“นี่ข้ากินอะไรเข้าไป เหตุใดถึงแน่นท้องขนาดนี้”


บทที่ 19 อัจฉริยะ
พอกินข้าวเสร็จ ทั้งสองกลับเข้าไปในสำนัก ปรากฏว่ามีคนแจ้งว่าห้องพักของพวกเขาเกิดถล่มลงมา
“ถล่มไปตอนไหนรึ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยถาม
หนึ่งในนักเรียนเอ่ยตอบ “หลังจากที่พวกเจ้าออกไปไม่นาน ห้องนั้นก็เกิดถล่มลงมา มีหลายคนเห็นว่าพวกเจ้าเดินไปทางห้องนั้น เลยนึกห่วงว่าพวกเจ้าจะติดอยู่ในนั้น”
เดิมทีพวกเขาก็จะไปที่ห้องนั้นแหละ เพียงแต่...
เซียวลิ่วหลังทำหน้าฉงน
ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นวิ่งไปดูหน้างาน ก็พบเจอแต่ซากปรักหังพังลงมาจากฝ้าเพดานและกำแพง ส่วนพื้นก็ทะลุลงไป
ลองคิดดูถ้าของพวกนี้ตกใส่บนหัวใครเข้าละก็ กู้เสี่ยวซุ่นเอามือทาบอกอย่างอดไม่ได้ “ยังดีที่พี่สาวข้าชวนข้าออกไปกินข้าว! ไม่งั้นพวกเราได้กลายเป็นศพอยู่ในนี้แน่นอน!”
นอกจากที่โรงหมอเมื่อครั้งก่อนแล้ว พอรวมกับครั้งนี้ ก็นับว่าเป็นครั้งที่สองแล้วที่นางช่วยให้เขาพ้นเรื่องอันตรายมาได้
เซียวลิ่วหลังหันไปทางที่กู้เจียวเดินออกไปด้วยสายตาครุ่นคิด
หอพักของบัณฑิตแต่ไหนแต่ไรมีห้องจำกัด แถมครั้งนี้พวกเขารับนักเรียนมาจำนวนหนึ่งร้อยหนึ่งคน
นับว่าเป็นหนึ่งในครั้งที่เยอะที่สุดตั้งแต่มีการเปิดรับมา ทางสำนักไม่มีหอพักเหลือแล้ว จึงต้องให้ทั้งสองคนเดินทางไปกลับมาเรียน
เนื่องจากค่าหอพักรวมอยู่ในค่าใช้จ่ายทั้งหมด ต่อให้นักเรียนไม่เข้าพัก สำนักก็จะไม่คืนเงินส่วนนี้ให้
แต่เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเนื่องจากไม่ใช่ความผิดของนักเรียน ดังนั้นทางสำนักจึงออกค่าใช้จ่ายการเดินทางให้ทั้งหมด
ผลจะเป็นอย่างไร กู้เสี่ยวซุ่นไม่สนใจอยู่แล้ว เขาไม่ชอบคนของตระกูลกู้ก็จริง แต่ก็ไม่ได้ชอบสำนักบัณฑิตนี้เท่าไหร่หรอก ที่ไหนก็เหมือนๆ กันหมด
“พี่เขยคงดีใจไม่น้อยเลยสิ” ระหว่างทางกลับห้องเรียน กู้เสี่ยวซุ่นแอบกระซิบเอ่ยถามเซียวลิ่วหลัง
“เหตุใดข้าต้องดีใจด้วย” เซียวลิ่วหลังถามย้อน
“ก็พี่เขยจะได้กลับเรือนไปนอนกับพี่สาวข้ายังไงล่ะ!” กู้เสี่ยวซุ่นเป็นคนพูดจาไม่รู้จักกาลเทศะมาแต่ไหนแต่ไร
ปีนี้เขาก็อายุย่างสิบสามแล้ว จะว่าไม่รู้เรื่องก็กระไรอยู่ แต่จะให้บอกว่าเขาเป็นเด็กที่พูดจารู้เรื่องก็ไม่ใช่เสียทีเดียว
ในสายตาของเขา มองว่าคู่สามีภรรยาแต่งงานกันย่อมต้องนอนด้วยกัน ส่วนเรื่องบนเตียงนั้นเขาเองยังไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ ดังนั้นเขาจึงเอ่ยออกมาได้โดยที่ไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร
เซียวลิ่วหลังจุปากให้ “อย่าพูดจาเหลวไหลน่า”
“อ้่อ” เขาไม่ได้พูดจาเหลวไหลเสียหน่อย ก็ในเมื่อพี่เขยจะได้กลับไปนอนด้วยกันกับพี่สาวของตนแล้วนี่!
ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องเรียน คาบบ่ายเป็นวิชาคำนวณ ซึ่งไม่ได้มีอยู่ในข้อสอบตอนสอบเข้า จะคัดก็แต่คนที่มีความสามารถด้านการเขียนเท่านั้น ดังนั้นราชสำนักจึงไม่ได้ให้ความสำคัญกับวิชานี้ แต่ที่มีวิชานี้เกิดขึ้นนั้นเป็น
ความต้องการของอาจารย์ใหญ่ที่อยากให้ผลิตคนคุณภาพที่รอบรู้ทุกด้านออกมา
ขณะที่เซียวลิ่วหลังกำลังจะหย่อนก้นนั่งลง อาจารย์จางกลับขานเรียกชื่อเขา “อาจารย์ใหญ่เรียกเจ้าให้ไปพบ”
เซียวลิ่วหลังจึงมุ่งหน้าไปทางห้องโถงหลัก
พอมาถึงหน้าประตู ก็พบกู้ต้าซุ่นเดินออกมาจากด้านใน
ใบหน้าของกู้ต้าซุ่นยังคงแขวนความรู้สึกเชิดหน้าชูตาอยู่ พอเขาเห็นว่าเป็นเซียวลิ่วหลัง พลันขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม “เหตุใดพี่เขยถึงมาอยู่ตรงนี้”
เซียวลิ่วหลังไม่สนใจเขา จากนั้นคว้าไม้เท้าแล้วค่อยๆ เดินผ่านเขาไป
กู้ต้าซุ่นเลิกคิ้วสงสัย
หรือว่าเซียวลิ่วหลังจะมาหาอาจารย์ใหญ่ด้วยเหมือนกันรึ
ในวันแรกของการเรียน ท่านอาจารย์เฉินบอกเขาว่าอาจารย์ใหญ่ชื่นชมเขามาก แล้วบอกใบ้กับเขาอย่างเงียบๆ ว่าคณบดีวางแผนที่จะเลือกศิษย์สายตรงจากนักเรียนทั้งหมด และเตือนให้เขาพยายามตั้งใจเรียน
แน่นอนว่าเขาต้องตั้งใจเรียนอยู่แล้ว
คนอย่างเขามีพรสวรรค์ขนาดนี้ ถ้ามีคนที่คอยสามารถชี้ทางให้เขาได้อย่างอาจารย์ใหญ่มาอยู่ข้างๆ ละก็
การคว้าชื่อนักเรียนดีเด่นก็คงไม่ยากไกลเกินเอื้อมหรอก
เมื่อคืนเขาแทบจะไม่ได้นอนเลยเพราะต้องเขียนบทความส่งให้อาจารย์เฉิน พออาจารย์เห็นบทความของเขาก็นำไปส่งให้อาจารย์ใหญ่ได้ดู เลยเรียกเขาไปถามเกี่ยวกับสิ่งที่เขาเขียน ซึ่งเขาเขียนออกมาได้ดีเลยทีเดียว
เห็นได้ชัดว่าอาจารย์พึงพอใจมาก
เขาคิดในใจ เรื่องลูกศิษย์นี่ดูท่าจะแน่นอนแล้ว แต่ที่เขาสงสัยก็คือ เหตุใดเซียวลิ่วหลังถึงมาที่นี่ด้วยล่ะ
หรือจะมาคุยเรื่องหอพักนะ
เขาได้ยินว่าห้องพักของเซียวลิ่วหลังและกู้เสี่ยวซุ่นพังถล่มลงมา หรือจะเป็นเพราะเรื่องนี้ถึงได้มาเข้าพบอาจารย์ใหญ่ เห็นได้ชัดว่าคนอย่างเขาดวงกุดแค่ไหน
พอคิดถึงตรงนี้ กู้ต้าซุ่นก็เค้นเสียงหัวเราะอันเยือกเย็นออกมา จากนั้นเดินเข้าห้องไปอย่างคนภาคภูมิ
ขณะเดียวกันเองที่ห้องโถงใหญ่ อาจารย์ใหญ่กำลังชี้นิ้วไปทางปากู่เหวินที่วางอยู่บนโต๊ะ พลางเอ่ยถาม
“เจ้าเป็นคนเขียนเองรึ”
“ขอรับ” เซียวลิ่วหลังขานตอบ
อาจารย์ใหญ่ค่อยๆ ใช้สายตาอันเฉียบแหลมชำเลืองสำรวจเซียวลิ่วหลัง เด็กหนุ่มที่เพิ่งจะอายุอานามสิบเจ็ดปีเท่านั้น แต่กลับมีรูปลักษณ์สุขุมเยือกเย็น
ไหนจะขาที่พิการ และไม้เท้านั่น ที่ทำให้เด็กหนุ่มผู้นี้ดูโดดเด้งและสง่ากว่านักเรียนคนอื่นๆ
“เหตุใดเจ้าถึงไม่เขียนคำตอบในข้อสองวิชาก่อนหน้า”
คนภายนอกอาจรับรู้แค่เพียงว่าเขาสอบได้ที่รองโหล่ แต่หารู้ไม่ว่าเขาส่งกระดาษคำตอบไปแค่วิชาเดียวจากทั้งหมดสามวิชา
ที่จริงเขาเกือบจะไม่ได้เรียนที่นี่แล้ว แต่เรียงความของเขาเขียนออกมาได้น่าประทับใจมาก
ที่จริงนักเรียนที่ชื่อว่ากู้ต้าซุ่นก็เขียนเรียงความได้ดีเช่นกัน แต่ดีแค่ในระดับนักเรียนเท่านั้น เมื่อเทียบกับของ
เซียวลิ่วหลังแล้วแน่นอนว่าต่างกันลิบลับ
เซียวลิ่วหลังมิได้ตอบคำถามแต่อย่างใด
อาจารย์ใหญ่นึกในใจ ช่างเป็นเด็กหัวรั้นเสียจริงหนอ จากนั้นโบกมือปัดแล้วเอ่ย “เอาละ เจ้าไปเรียนต่อเถิด”
เซียวลิ่วหลังทำท่าคารวะ จากนั้นม้วนตัวเดินออกไป
จู่ๆ มีบุรุษชราผู้หนึ่งเดินออกมาจากทางหลังม่าน
“ท่านอาจารย์” อาจารย์ใหญ่โค้งคำนับให้บุรษชราผู้นั้น
บุรุษชราคว้ากระดาษปากู่เหวินขึ้นมาอ่าน พลางส่ายหัว “นักเรียนคนนี้ของเจ้า ดูแล้วเป็นเด็กสุดโต่งใช่ย่อยเลย”
ขณะเดียวกัน ตัดภาพไปที่กู้เจียว หลังจากแยกกับเด็กหนุ่มทั้งสองแล้ว นางก็มุ่งหน้าไปที่ตลาด
ตลาดฝั่งตะวันออกกับตลาดฝั่งตะวันตกมีของขายพอๆ กัน แต่ภาพรวมฝั่งตะวันออกจะดูโอ่อ่ากว่า แน่นอนว่าราคาที่นี่ก็แพงกว่าเช่นกัน แต่นางกลับพบว่าตลาดเริ่มวายแล้ว เลยต้องไปซื้อของที่ร้านค้าหรือไม่ก็ตลาดอื่นแทน
กู้เจียวซื้อแป้งขาวมาสองกิโลครึ่ง หมูสามชั้นอีกหนึ่งกิโล จากนั้นเกลืออีกหนึ่งกิโล หมดนี่จ่ายเงินไปหนึ่งร้อยสลึงทองแดงกว่า
จากนั้น นางเดินผ่านร้านขายผ้า พลันนึกถึงวันก่อนที่กำลังเก็บผ้าของเซียวลิ่วหลังอยู่นั้น ก็พบว่าเสื้อทับและเสื้อในของเขาขาดเป็นรู
กู้เจียวเดินเข้าไปในร้านแล้วซื้อใหม่อย่างละชุด จากนั้นก็ขอเศษผ้ามาจากเถ้าแก่ร้านเพื่อเอาไปเย็บปะกับของเก่า
แม้นางจะไม่เคยซ่อมเสื้อมาก่อน แต่นางเคยเย็บปิดแผลหัวใจ คิดเสียซะว่าเนื้อผ้าก็เหมือนกับเนื้อหนังคนนั่นแหละ!
กู้เจียวนำของที่ได้มายัดใส่ตะกร้าพร้อมเดินทางกลับหมู่บ้าน ขณะที่นางกำลังเดินออกจากร้านนั้น
ก็พบว่ามีนายทหารกระจายอยู่เต็มไปหมด
เหล่าผู้คนต่างพากันซุบซิบ
“เกิดเรื่องอันใดอะไรขึ้นน่ะ”
“ได้ยินว่ามีคนป่วยเป็นโรคเรื้อนหนีออกมาน่ะสิ พวกนายทหารกำลังตามหากันให้วุ่นเชียว!”
“ไอ้่หยา โรคเรื้อนงั้นหรือ แย่เลยสิ”
“ใช่ไหมล่ะ ช่วงนี้สงสัยคงต้องงดออกจากเรือนไปก่อน หากเจอกับตัวแล้วละก็! มีหวังได้แพร่เชื้อจนป่วยหนักไปตามๆ กันแน่นอน!”
ในสมัยก่อน ยังไม่มียารักษาโรคเรื้อน หากถูกเชื้อจะต้องถูกส่งไปที่บนเขาเรื้อนเพื่อรอวันตายเท่านั้น
กู้เจียวจู่ๆ พลันนึกถึงพี่ชายของเซียวลิ่วหลังที่ด่วนจากไปด้วยโรคเรื้อน
พวกนายทหารพอเดินตรวจที่ถนนเส้นนี้เสร็จก็มุ่งหน้าไปถนนเส้นถัดไป
กู้เจียวกลับมาถึงเรือนเรียบร้อย
เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ นางไม่คิดเอามาใส่ใจ จากนั้นก็เข้าครัวขะมักเขม้นทำบะหมี่หยางชุน
ขณะที่นางกำลังนวดแป้งอยู่นั้น ด้านนอกจู่ๆ ก็เกิดเสียงดังปัง ราวกับมีสิ่งใดชนเข้ากับประตูเรือน
กู้เจียวหยิบไม้นวดแป้งแล้วเดินออกไปดู ก็พบหญิงชรานอนสลบอยู่หน้าประตูเรือน


บทที่ 15 หักหน้า
ที่กู้ต้าซุ่นเรียนหนังสือเก่งได้ดิบได้ดี นอกจากเป็นเพราะไหวพริบอันดีของเขาแล้ว สำคัญที่สุดคือ
ความขยันหมั่นเพียร
กู้ต้าซุ่นตื่นก่อนแม่นางโจวและเย่ว์เอ๋อ เพื่อมาทบทวนหนังสือ พอได้ยินเสียงตะโกนเรียกของบิดา ก็ปิดหนังสือลงแล้วเดินออกมา “มีเรื่องอันใดอะไรหรือท่านพ่อ”
พอเอ่ยจบก็หันไปเห็นบุรุษแปลกหน้าตรงหน้าประตูพอดี
เขารู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตากับบุรุษวัยกลางคนที่มาเยือนนี้อยู่ไม่น้อย แต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยพบเห็นที่ไหน
แต่ที่ยืนยันได้ก็คือไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน ไม่รู้ว่าถ่อมาถึงนี่ด้วยเหตุผลอันใดกัน
“ท่านพ่อ เมื่อครู่เรียกข้ามีเรื่องอะไรหรือ ข้ากำลังอ่านหนังสืออยู่เลยได้ยินไม่ชัด” กู้ต้าซุ่นหันไปถามผู้เป็นพ่อ
กู้ฉังไห่ผายมือไปทางบุรุษวัยกลางคนแล้วพ่นหัวเราะ “ท่านผู้นี้เป็นผู้ดูแลจากสำนักบัณฑิตเทียนเซียง
เขาจะพาเจ้าไปเรียนหนังสือที่นั่น!”
“เรียนหนังสือรึ” กู้ต้าซุ่นเมื่อได้ฟังก็พลันทำหน้าฉงนเหมือนกันกับกู้ฉังไห่ ก็ในเมื่อสำนักบัณฑิตประกาศออกมาแล้ว หลังสอบเสร็จสามวันผลสอบถึงจะออก จากนั้นให้เวลาเจ็ดวันในการเข้าไปดูคะแนนตรงประตูวันออกของสำนัก
นี่ก็ยังไม่พ้นเจ็ดวันเลย เหลืออีกตั้งสามวัน ไฉนถึงเร็วกว่ากำหนด ซ้ำยังมารับถึงที่อีกด้วย
บุรุษวัยกลางคนเมื่อได้เห็นดังนั้นก็พลันหัวเราะ พลางเอ่ยปัด “ที่แท้ท่านยังมีบุตรชายอีกคนที่เป็นผู้เข้าสอบเหมือนกัน กระนั้นแล้ว ข้าคงต้องแจ้งให้ทราบว่านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด หนังสือเชิญในมือของข้ามิได้มีชื่อของผู้สอบท่านนี้
แต่เป็นท่านชายกู้อีกคนขอรับ”
กู้ฉังไห่ทำหน้าคิดไม่ตก “แต่ที่นี่ก็มีแต่ต้าซุ่นเท่านั้นที่เข้าสอบนะขอรับ”
บุรุษแปลกหน้ายิ้มให้อย่างสุภาพ “เมื่อครู่ข้าคงอธิบายได้ไม่ชัดเจนพอ เช่นนั้นขออนุญาตถามว่า
ท่านชายกู้เสี่ยวซุ่นอยู่ไหมขอรับ”
สองพ่อลูกทำหน้าตะลึงงึงงัน
กู้ฉังไห่ที่เพิ่งจะได้สติก็รีบเอ่ยตอบ “ท่าน ท่าน…ต้องเข้าใจอะไรผิดแน่เลยขอรับ กู้เสี่ยวซุ่นมิได้เข้าสอบนะขอรับ”
แหงละ คนอย่างกู้เสี่ยวซุ่นน่ะมันทั้งเกินเยียวยา! เหลวไหล! ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน คนอย่างเขาไม่มีวันได้ไปแตะที่นั่นหรอก!
ถึงต่อให้ไปสอบก็งคงสอบไม่ผ่านแน่นอน!
บุรุษวัยกลางคนยิ้มอ่อนเอื่อยๆ ให้พลางเอ่ย “ไม่น่าจะเข้าใจผิดนะขอรับ เป็นท่านชายกู้เสี่ยวซุ่นนี่แหละ
นายใหญ่เขียนจดหมายแนะนำชื่อเขาด้วยตัวท่านเอง ให้กู้เสี่ยวซุ่นเข้าเรียนโดยไม่ต้องสอบขอรับ”
กู้ฉังลู่ที่เพิ่งตื่นนอน พอได้ยินคนเอ่ยถึงกู้เสี่ยวซุ่นก็รีบเดินเข้ามาถาม “เสี่ยวซุ่นไปก่อเรื่องไว้อีกแล้วรึ เจ้าเด็กบ้า!เดี๋ยวข้าจะไปสั่งสอนมันเอง!”
กู้ฉังลู่ที่สภาพเพิ่งตื่นนอนแลดูโทรมนัก แต่ปฏิกิริยาของบุรุษจากสำนักบัณฑิตยังคงยิ้มแย้มและสุภาพเช่นเคย “เรื่องเป็นมาเช่นนี้ขอรับ นายใหญ่ของพวกเราขึ้นไปบนเขาแล้วไม่ทันระวังเลยหกล้ม โชคดีที่ท่านชายกู้เสี่ยวซุ่น
ช่วยไว้ได้ทัน ดังนั้น ก็ตามนี้นะขอรับ อย่างไรขอความกรุณาท่านทั้งสองช่วยนำหนังสือตอบรับเข้าเรียนให้แก่
ท่านชายกู้เสี่ยวซุ่นด้วยนะขอรับ อีกสี่วันจะถึงวันเข้าเรียนขอรับ”
“ข้าแบกภาระสองคนไม่ไหวหรอก!” จู่ๆ กู้ฉังไห่ก็โพล่งขึ้นมา
ส่วนกู้ฉังลู่ยังคงมึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า
บุรุษจากสำนักหันไปชำเลืองที่กู้ต้าซุ่น จากนั้นเลื่อนมาที่กู้ฉังไห่ จู่ๆ ใบหน้ายิ้มแย้มก็เขาก็หายไป
“หนังสือนี้ถูกเขียนไว้แล้ว ระบุว่าไม่ต้องเสียค่าเล่าเรียน อีกทั้งพวกเราได้เตรียมตำราและเครื่องแบบไว้แล้ว
โปรดท่านช่วยมอบให้ท่านชายกู้เสี่ยวซุ่นด้วยขอรับ”
แม้ทั้งบิดาและท่านลุงรองจะไม่เอะใจอะไร แต่กู้ต้าซุ่นสังเกตว่าบุรุษผู้นี้ใช้คำว่า ’ผู้เข้าสอบ’ แต่กลับเรียกกู้เสี่ยวซุ่นว่า ’ท่านชายกู้’
มิหนำซ้ำ ขนาดว่าเขาสอบได้ที่สอง บุรุษจากสำนักเองยังไม่รู้เลยว่านี่เป็นบ้านของเขา
บัดนี้สีหน้าของกู้ต้าซุ่นเริ่มไม่สู้ดีนัก
เขากะว่าจะถามไถ่ให้มากกว่านี้เสียหน่อยว่าทั้งบุรุษจากสำนักและนายท่านที่เอ่ยถึงนั้นเป็นใครมาจากไหน
แต่บุรุษกลับยื่นกล่องสีแดงให้แก่กู้ฉังลู่ จากนั้นก็รีบหันหลังขึ้นรถม้าไป
กู้ฉังลู่ยังตามเหตุการณ์ไม่ทัน “พี่ใหญ่ บุรุษผู้นั้น…เขาบอกว่า…เสี่ยวซุ่นเองก็เข้าเรียนหนังสือได้แล้วรึ”
เวลามื้อเช้า ทั้งเรือนได้รับรู้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า
“เจ้าไปบนเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แล้วไปช่วยใครไว้ แล้วไม่เห็นมาบอกคนในเรือนเลย” แม่นางหลิวเอ่ยถามชุดใหญ่
“ข้า…ข้าจะไปรู้ไหมเล่า ช่วยคนเหรอ…คงงั้นมั้ง” ในเมื่อพี่สาวตนไม่ยอมให้ปริปากเรื่องนี้กับใคร เสี่ยวซุ่นจึงต้องมาแบกรับกรรม แต่ใครจะไปรู้เล่าว่าเรื่องราวมันจะเลยเถิดมาถึงขั้นที่จะให้เขาเข้าเรียนหนังสือ เขาทำได้เสียที่ไหนล่ะ
“นี่ ในเมื่อไม่ต้องจ่ายค่าเล่าเรียนแล้ว ก็ให้เสี่ยวซุ่นเขาไปเถิด ดีกว่าปล่อยไปสร้างความเดือดร้อนข้างนอก”
กู้ฉังลู่เอ่ย
“ถ้าเขาไปแล้ว แล้วใครจะรับผิดชอบงานที่ไร่เล่า”
ไม่ต้องเสียค่าเรียนก็จริง แต่ขาดคนงานไปก็เท่ากับว่าพวกเขาต้องเหนื่อยขึ้นน่ะสิ!
กู้ต้าซุ่นหันไปทางผู้เป็นแม่ “ท่านแม่ ตระกูลเรามีคนรู้หนังสือเพิ่มขึ้นมาอีกคนก็เป็นเรื่องดีมิใช่หรือ
ถ้าเช่นนั้นข้าจะถอดใจเรื่องเรียน แล้วมาช่วยงานที่เรือนเอง”
“ใครจะไปยอมล่ะ” แม่นางโจวปฏิเสธ บุตรชายตนเกิดมาเพื่อเรียนหนังสือเท่านั้น ไม่ได้ให้มาเป็นพวกหาเช้ากินค่ำเสียหน่อย!
แม่นางหลิวเองเมื่อได้ฟังแล้วก็ไม่พอใจ ลูกชายตนเองดีนักดีหนาจนไม่เห็นหัวลูกคนอื่น แต่ก็ต้องยอมรับว่า
กู้เสี่ยวซุ่นเป็นเด็กที่ใช้ไม่ได้ เมื่อเห็นพวกเขามีท่าทีกีดกัน ก็อดนึกไม่ได้ว่าหากบุตรชายตนกู้เอ้อซุ่นโดนแบบนี้บ้าง
แม่นางหลิวคงสวนกลับไปนานแล้ว
“เพียงแต่ว่า…เสี่ยวซุ่นต้องดัดนิสัยอีกมาก อย่างน้อยก็ให้ทำตัวนิ่งๆ อย่างเอ้อซุ่นก็ยังดี” กู้ต้าซุ่นเอ่ยเสนอ
คำพูดของเขากระแทกใจใครหลายๆ คน นั่นสินะ เด็กเกเรอย่างเสี่ยวซุ่นน่ะหรือจะเรียนหนังสือรอด
นอกจากจะไปปีนเกลียวผู้หลักผู้ใหญ่แล้ว หนำซ้ำอาจพากู้ต้าซุ่นซวยด้วย
“ไม่งั้นก็…ให้เอ้อซุ่นไปแทน” แม่นางหลิวเอ่ยถาม
เอ้อซุ่นเป็นเด็กที่ฉลาดกว่าเสี่ยวซุ่น แถมยังรู้เรื่องกว่าด้วย ถ้าส่งเอ้อซุ่นไป ไม่แน่อาจเรียนไปจนถึงขั้นซิ่วไฉก็เป็นได้!
แต่ที่จริงแล้ว ดูเหมือนว่าแม่นางโจวจะไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ ภายนอกเอ้อซุ่นดูเหมือนเป็นเด็กใฝ่เรียนก็จริง
แต่ไม่ว่าต้าซุ่นคอยอธิบายโจทย์ให้เขาฟังมาตั้งกี่หนก็ตาม ก็ดูเหมือนจะไม่เข้าหัวเอ้อซุ่นเลยสักนิด
เอ้อซุ่นเองก็มิใช่เด็กที่เหมาะจะเรียนหนังสือเท่าไหร่นักหรอก เป็นเพียงอคติของของแม่นางหลิวก็เท่านั้นที่เอาแต่คอยฝากความหวังลมๆ แล้งๆ ไว้ที่ตัวลูกชาย
แต่ดูเหมือนว่าพวกผู้ใหญ่จะไม่มีใครค้านอะไร แม่นางโจวเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเช่นกัน
ตั้งแต่ที่พูดคุยกันมา ไม่เห็นจะมีใครถามความเห็นจากกู้เสี่ยวซุ่นเลยสักคน
สามวันถัดมา ณ เวลาเช้าตรู่ เซียวลิ่วหลังเปลี่ยนเสื้อเป็นชุดเครื่องแบบ
กู้เจียวเองก็เคยเห็นอาภรณ์เครื่องแบบเช่นนี้มาก่อน ทั้งเฝิงหลิน รวมถึงพวกบัณฑิตที่ออกมาจากสำนัก
แต่ไม่มีใครเทียบได้กับเซียวลิ่วหลังเลยสักนิด ดวงตาคู่นั้นของเขา ช่างราวกับภาพวาด
ใบหน้าราวกับเคลือบหยกไว้ มิอาจมีใครเทียบได้
สักพักกู้เจียวมองเข้าไปที่เท้าของเขา
พบว่าเขาใส่รองเท้าที่นางเคยซื้อให้ จึงคลี่ยิ้มอย่างอดไม่ได้
“พอดีเท้าไหม” กู้เจียวถาม
“อืมอ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยตอบเบาๆ
กู้เจียวคว้าไม้เท้าแล้วยื่นให้เขา จากนั้นทั้งสองเดินออกประตูไป
พอมาถึงปากทางหมู่บ้าน พบว่าเกวียนของหลัวเอ้อซูมาจอดรอไว้อยู่แล้ว วันนี้คนเดินเข้าเมืองไม่มากนัก
นอกจากพวกเขาสองคนแล้ว ยังมีกู้ต้าซุ่นและกู้เอ้อซุ่นที่สวมชุดเครื่องแบบสำนักบัณฑิต
กู้เจียวได้เล่าเรื่องที่กู้เสี่ยวซุ่นไปช่วยคนสำคัญในสำนักบัณฑิตให้เซี่ยวลิ่วหลังได้รับทราบแล้ว
แน่นอนว่าทั้งคู่รู้อยู่เต็มอกว่าควรเป็นกู้เสี่ยวซุ่นต่างหากที่ได้สวมชุดนั้น
แต่อย่างไรก็ตาม พอเห็นว่าเป็นกู้เอ้อซุ่นที่มาอยู่ตรงนี้ พวกเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีพิรุธออกไปแต่อย่างใด
ราวกับคาดเดาได้ว่าพวกตระกูลกู้จะต้องเล่นตุกติกแน่นอน
กู้เจียวเค้นเสียงหัวเราะ
ขณะที่เซียวหลิวหลังกำลังง่วนหยิบของในกระเป๋า เขากลับเห็นว่ากู้เจียวยัดถุงเงินเข้าในไว้ในกระเป๋าอีกแล้ว
ครั้งนี้นับได้ยี่สิบสลึง
“หึ!” กู้เอ้อซุ่นส่งเสียงพลางทำหน้ามองบนใส่พวกเขา
ไม่นานรถเกวียนก็เดินทางมาถึงบริเวณสำนักบัณฑิต
“จอดตรงนี้แหละ พวกเราเดินไปเองได้” กู้ต้าซุ่นเอ่ย
ส่วนเซียวลิ่วหลังและกู้เจียวนั่งรถต่อไปจนถึงหน้าประตูสำนัก
จากนั้นทั้งสองต่างแยกย้าย เซียวลิ่วหลังเดินเข้าสำนักบัณฑิตไป ส่วนกู้เจียวก็หอบตะกร้าสานมุ่งหน้าไปยังตลาด