บริเวณห้องผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินนาริตะในกรุงโตเกียว
ตุบ !!!
หญิงสาวผมลอนยาวประบารูปร่างหน้าตาสะสวยกำลังรีบร้อนก้มเก็บกระเป๋าถือแบรนด์เนมจากฝรั่งเศสที่หล่นอยู่บนพื้นและข้าวของที่กระจัดกระจายหล่นจากกระเป๋า ทั้งโทรศัพท์มือถือ พาสปอร์ตและเครื่องสำอางอื่นๆ ยี่ห้อหรู แต่ว่าสักพักก็มีมือของผู้หญิงปริศนาเข้ามาช่วยเธอก้มเก็บของและก็ยื่นพาสปอร์ตคืนให้ และหญิงสาวผมลอนที่รีบเงยหน้ากลับขึ้นมาเพื่อจะรีบรับพาสปอร์ตของตัวเอง วินาทีที่หญิงสาวผมลอนยาวสลวนเจอกับผู้หญิงเอเชียแต่งตัวทะมัดทะแมงและกางเกงยีนคอลเลคชั่นใหม่ของแบรนด์ไทยอย่าง Si...am !
วินาทีที่หญิงสาวลุกกลับขึ้นมาและได้แต่คอยยืนมองตามหลังของผู้หญิงที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเธอ และใบหน้ารูปไข่ที่มีผิวขาวซีดๆ ดวงตากลมผมดี แม้จะมีแมสสีดำสวมทับก็ยังดูดี และผมยาวของพวกเธอที่มัดเอาไว้หลวมๆ
หญิงสาวชาวเกาหลีใต้รับพาสปอร์ตจากคนแปลกหน้ามาถือไว้ และพวกเธอก็ได้แต่เหลียวหันมองผู้หญิงคนที่ไม่เคยรู้จักจนสุดลูกหูลูกตา
" ดูดี ชะมัด !!! " หญิงสาวใช้ภาษาเกาหลี
" ผู้หญิงอะไร !!! "
" เท่เป็นบ้า !!! " หญิงสาวชาวเกาหลีแอบยืนมองจ้องตามหลังของผู้หญิงคนที่เพิ่งจะช่วยเธอหมาดๆ จนตาละห้อยสุดๆ เข้าให้แล้ว
กระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ที่เพิ่งจะถูกจับโยนลงบนเตียงของโรงแรมใจกลางกรุงโตเกียวประเทศญี่ปุ่น
 " ก็อย่างที่บอก !! "
 " ว่าต้องใจเย็น ๆ " อีเลฟเวนท์กลับมาใช้ภาษาไทยของตัวเองในขณะที่กำลังเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ๆ ให้กับผู้หญิงไทยหน้าตาสวยพอประมาณ แต่รูปร่างดีขั้นสุด เพราะถ้าไม่อย่างนั้นเธอคนนี้คงจะไม่เป็นถึงประธานของห้องเสื้อดีไซน์เนอร์ชื่อดังของไทยในตอนนี้ ท่านประธานของ Si...^am! นั่นก็คือ ท่านประธานอจิรวดี อมตะสยาม !!!
หรือก็คือ ผู้หญิงที่สวมเสื้อผ้าทันสมัย สูงราวๆ หนึ่งร้อยเจ็ดสิบกว่าๆ ปลายๆ ใบหน้ารูปไข่ จมูกสันเป็นคมและริมฝีปากเล็กกระจิดลิด และเธอก็กำลังยุ่งอยู่กักับการถอดสูทเบลเซอร์ของชุดสูทสีเขียวใบมะกอก และยังทำท่าถือและคุยโทรศัพท์ประหนึงว่ายุ่งเสียเต็มประดา
" ก็นั้นแหละ !!! " อจิรวดีพงกหัวให้อิเลฟเวนท์สองสามที และหันกลับไปนั่งๆ นอน ๆ บนเตียงคิงไซส์และรีบร้อนคุยโทรศัพท์ต่อ และรองเท้าส้นสูงสีแดงเปรี้ยวปรี๊ดก็เพิ่งสลัดหลุดจากเท้าบนพรหมราคาแพงของโรงแรม
แต่อิเลฟเวนท์กลับไม่ได้คิดจะสนใจและปล่อยให้เพื่อนสาวทำตัวสบายๆ และส่วนเธอที่เดินเข้าไปเปิดตู้เย็นและสำรวจเครื่องดื่มต่างๆ และก็เลือกหยิบเอากระป๋องเบียร์กลับออกมางัดฝารอ
 " เอางี้ไหมละ !!
" ลองไปเปลี่ยนบรรยากาศดู ! " อิเลฟเวนท์ที่พูดแทรกระหว่างพวกเธอที่กำลังคุยโทรศัพท์
แต่ว่าท่านประธานของ Si…^am ก็เอาแต่นั่งๆ นอน ๆ และส่ายหัวอยู่ลูกเดียว แต่ไม่วายยังจะตามมาคว้าเอาคืนกระป๋องเบียร์จากอิเลฟเวนท์ไปเปิดและยกซด
" หยุดเลยนะ !! " อจิรวดีทำปากขมุบขมิบห้ามไม่ให้อิเลฟเวนท์ดื่มมันด้วย
อิเลฟเวนท์หันหน้าหนีและเดินพุ่งไปหยิบกระป๋องเบียร์อีกกระป๋องในตู้เย็นอยู่ดี และเธอก็หย่อนก้นลงบนโซฟาใหญ่ๆ ใกล้ๆ และจิบมันไปพลางๆ จนท่านประธานของห้องเสื้อชื่อดังหันมายืนกรอกตาเป็นเลขแปดไทยซ้ำๆ
" ยายเกรซ !! " แต่ว่าอจิรวดีที่ยังบ่นกับปลายสายโทรศัพท์ไม่ยอมหยุด และแม้จะคอยถือกระป๋องเบียร์เดินไปเดินมาจนทั่วห้อง
เพราะว่าตอนนี้พวกเธอก็แค่กำลังมีปัญหาใหญ่กับ อดีตเลขาจอมซ่าห์ของ Si…^am ! จนทำให้พวกเธอวางโทรศัพท์ลงตอนนี้ยังไม่ได้
" งั้นก็ ! เอางี้ ! "
 " ลองทำตามที่พวกฉันบอกดูก่อน !! "
" แต่ถ้า...ทำทุก ๆ ท่า !! "
" แล้วยังไม่ท้อง !! "
" ก็ไม่ต้องมง ! ต้องมี ! มันก็แล้วกัน !!! " น้ำเสียงประชดประชันของท่านประธานห้องเสื้อต่ออดีตเลขา และยังจะหันมาโยนโทรศัพท์ลงไปบนที่นอนและตามด้วยร่างที่แสนจะเหนื่อยล้าจากการเดินทางและทำงานหนัก
อิเลฟเวนท์ที่คอยมองตามเพื่อนของตัวเองอยู่ใกล้ๆ แต่ก็ยังตามมาด้วยเสียงบ่นเสียงตวาดขึ้น ๆ ลง ๆ ของเพื่อนจนลั่นห้องของโรงแรมอีกต่อไปอยู่ดี
 " มันจะยากตรงไหน !! "
 " ก็แค่ทำ ๆ แล้วก็ให้ท้องป่อง " ผู้หญิงที่กำลังนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนโซฟาบ่นจนรู้สึกว่าน่ารำคาญ แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็แอบถอนหายใจออกไปครั้งหนึ่ง
 " พูดง่าย !!! " เธอประชดบ้าง
 " อาว !!! " อจิรวดีเถียง
 " ก็มันแค่เรื่องง่ายๆ
 " ฉันว่า ! "
 " ท่านรัฐมนตรีโอซู ! ของยายเกรซเนี้ยนะ "
 " เขาก็ไม่น่าจะไร้ประสิทธิภาพขนาดนั้น !! จริงไหมนิด !! " เพื่อนของเธอเรียกชื่อไทยๆ ของอิเลฟเวนท์ที่ย่อมาจากนิฐฐา
" อืม...หึ " อิเลฟเวนทท์ผงกหัวเบาๆ
 " ช่ายยยย !!! " และก็ยังทำเหมือนๆ เห็นด้วยกับท่านประธานของ Si...^am สุด
 " ประสิทธิภาพ...ดีสุดๆ " และแอบอมยิ้ม !
 " นี่ ! นิด !!! " แต่เพื่อนของเธอที่เผลอ ๆ ก็ยังจะคอยชี้นิ้วสั่งให้พูดความจริงมาให้หมด
 " เธอยิ้มอะไร !! "
 "บอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะ "
" ว่าเธอ !!! กำลังมองเห็นอะไร !
 " ระหว่าง...ท่านรัฐมนตรีโอซูกับยายเกรซ ของเรา ! "
" บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ !!! " ก็เพราะว่าเธออยากรู้ว่า ตอนนี้อิเลฟเวนท์เห็นอะไรในหัวมากกว่า !
อิเลฟเวนท์ที่อยู่ๆ ก็ยิ้มกว้าง
 " ก็แค่เรื่อง..... 18 บวก !!! " และเธอก็ยอมรับ
 " ว้าว.... !! " อจิรวดียิ้มกริ่ม และอดไม่ได้ที่จะประมวลผลจินตนาการไปในสิ่งที่อิเลฟเวนท์ได้มองเห็นในหัว
 " ดีเนอะ !!! " พวกเธอเห็นด้วยกันไปเลยสุด ๆ ละงานนี้
 " เออ !!!
 " " นี่ !!! "
" นิด !! " อจิรวดีผุดลุกขึ้นมานั่งอย่างไว
 " ว่า ! " และเธอก็พยักหน้ารับ ในระหว่างที่เพื่อนสาวก็เอาแต่ตั้งคำถามไม่หยุด
 " นี่เธอ !! " เพื่อนของเธอที่พยายามจะนั่งคิดและนอนคิดต่อไปอีกว่า
 " ยังได้เจอกับทายาทของ Empire Group !! "
" เจ้าหน้าที่ NISS ! คนนั้นอยู่ใช่ไหม " อจิรวดีถามในฐานะเพื่อน
แต่เธอที่แค่ผงกหัวให้กันสองสามครั้ง แต่ว่าเพื่อนของเธอก็ยังมีกระจิตกระใจหันมาและคอยเล่าเรื่องของฮัน ยูซองให้ฟังอย่างตั้งตกตั้งใจ
" บ้านนี้สงสัย !! "
" หน้าตาดีกันทั้งบ้าน !!! " พวกเธอยังจะหันมานั่งบ่น ๆ
 " แล้ว.. !! " และเธอยังแกล้งทำเป็นไม่รู้
 " อะไรเนี้ย.. !!! " อจิรวดีผิดหวังที่เพื่อนตัวเองรู้อยู่แล้วทำเป็นไม่รู้
 " เป็นเพื่อนกันซะเปล่า !!!! "
 " นี่แม่นิฐฐา ! เธอรู้อะไรไหมว่า ! " และตอนนี้เพื่อนของเธอที่ย้ายเขยิบมานั่งใกล้ๆ กันที่โซฟา
อจิรวดีวางกระป๋องเบียร์ที่ถือมานานวางไว้บนโต๊ะกลาง
" ตอนนี้..น้องสาวของ รองประธานฮัน ! ของเธอนะ !!! "
 " เค้ากำลังจะมาเดินแบบให้ฉัน !! " พวกเธอที่ดีใจจนเสียงสูงมากขึ้นไปอีก
 " เห้อ.....!!!! "
 " นางแบบระดับอินเตอร์ ! ที่ฮอทฮิตที่สุดระดับโลก !!! "
 " คราวนี้นะ !!
 " ยายลูกสาว ของ...ท่านประธานาธิบดีเกาหลีใต้ !! "
" นางคงได้ตกขอบรันเวย์ชัวร์ ๆ เพราะน้องสาวของ ฮัน ยูซอง !! " พวกเธอยิ่งคิดก็แฮปปี้สุด ๆ จนต้องหันไปหยิบเอาเบียร์ของอิเลฟเวนท์มาเทกรอกปากต่อ
"อ่าห์.... !!! "
" เออ...แล้วนี่ ! "
 " น้องสาวของเค้า !!! "
 " เห็นนางบอกว่านางจะแอบมาเซอร์ไพรส์พี่ชายของนาง ที่มาทำธุรกิจที่ญี่ปุ่นด้วย !! "
อิเลฟเวนท์ที่พยายามนั่งฟังอยู่เงียบๆ แต่ว่าเพื่อนของเธอก็ไม่ยอมหยุดตั้งคำถามเอาซะเลย และเพราะเห็นเธอนั่งนิ่ง
อจิรวดีที่พยายามเขถิบเข้าใกล้และสังเกตกริยาอาการของเพื่อนสาว
 " นี่....อย่าบอกนะว่า "
 " เธอไปที่บ้านของคนพวกนั้นมา !!!! " เพราะว่าเห็นความนิ่งผิดปกติของเพื่อน อจิรวดีก็เลยนึกสงสัยอย่างแรง
อิเลฟเวนท์พยักหน้าและยอมรับ
" ใช่ !"
 " ตายๆๆๆๆ " และเพื่อนของเธอที่แทบจะลงไปนอนดีดดิ้นอยู่บนโซฟา และบ่นใส่เธอแบบละครเวที
 " นึกเอาไว้อยู่"
 " พวกคนบ้านนี้นี่ยังไง !!! "
 " คงเห็นว่า...เธอยอมทำงานให้พวกเขาฟรี ๆ ก็เลยได้ใจ "
 "จิกหัวใช้ ! " พวกเธอบ่นใ่หน้าอิเลฟเวนท์จริงๆ จังๆ
" ปวดหัวหนักมาก "
 " แต่เดี๋ยวก่อน !!! " อจิรวดีที่อยู่ๆ ก็ลุกพรวดพราดจากโซฟาและหันกลับไปจด ๆ จ้องๆ อิเลฟเวนท์ทำราวกับว่าเธอเป็นผู้ต้องหา
" นี่ถามเธอจริง ๆ เหอะนะ ! "
" เธอกับทายาทของ Empire Group !!! "
" เธอกับฮัน ยูซอง !! "
" ปวดหัวหนักมากจริงๆ "
" บอกตรง !!!! "
" ..ไม่สักวันก็สักวัน...."
" ทายาทของ Empire Group คงจะได้ยัดข้อหาให้กับเธอ !!! "
" ในข้อหา เป็นภัยต่อมนุษยโลกแล้วนะห๊ะ !!!! "
" ถ้าขืน !!! เธอไม่บอกความจริงกับเขาไปสักที !! " พวกเธอที่ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวหนักถึงหนักมากที่สุด !!!
 " ยูกิ !!! " อิเลฟเวนท์หันมาและเรียกชื่อที่แม่ของพวกเธอเป็นคนตั้งให้กับเพื่อนของตัวเอง
 " อ่าหะ ว่า !! " อจิรวดีพยักหน้ารับรู้ทุก ๆ คำพูด
" แล้วเรื่องความสัมพันธ์ขอเธอกับดาราคนนั้น !! " อิเลฟเวนท์ที่ต้องแกล้งถามก็เป็นเพราะไม่อยากให้เพื่อนของตัวเองต้องมาคอยคาดหวัง
และมันก็คงจะเป็นการคาดหวังของยูกิจริงๆ เพราะอิเลฟเวนท์เพิ่งจะเห็นเพื่อนอย่างยูกิวางกระป๋องเบียร์ลงอย่างหมดอาลัยตายอยากข้าง ๆ
 กระป๋องเบียร์ที่ถูกจับกระแทกวางลงแทบแตกบนโต๊ะรับแขก และสีหน้าของท่านประธานอจิรวดี อมตะสยามที่จืดสนิท
 " ก็.....ยังไม่มีอะไรคืบหน้า " และคำตอบที่แทบจะไม่ได้ยินเสียงของยูกิจังเพื่อนของเธอ..
เด็กสาวชาวเกาหลีใต้คนที่เพิ่งทำกระเป๋าหล่นที่สนามบินนาริตะถือกระเป๋าลงมาจากรถแท๊กซี่ และตอนนี้เธอกำลังหอบข้าวของพะรุงพะรังอยู่บริเวณทางเข้าโรงแรมแรมห้าดาวในประเทศญี่ปุ่น
แต่ในระหว่างที่เด็กสาวชาวเกาหลีใต้จะเดินเข้าไปเช็ดอินที่เคาน์เตอร์โรงแรม เธอที่ดันหันไปและเจอผู้หญิงคนนั้นผู้หญิงที่สวมชุดสูทสีดำของ Si...^am และผู้หญิงคนนั้นกำลังเดินออกจากประตูลิฟต์
 " คุณนั่นเอง !!! " เด็กสาวชาวเกาหลีใต้รีบร้อนเข้าไปทักทายผู้หญิงคนนั้นและใช้ภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกัน
" เมื่อกี้ที่สนามบิน ฉันยังไม่ได้บอกขอบคุณ "
" ขอบคุณนะคะ " เด็กสาวชาวเกาหลีโค้งเล็กน้อยและยิ้มให้
" ไม่เป็นไรค่ะ ! " อิเลฟเวนท์พูดภาษาเกาหลีกลับเด็กคนนั้น และเธอก็ดึงมือออกจากกระเป๋ากางเกงทันที
อิเลฟเวนท์ยิ้มให้เด็กคนนั้นและกำลังจะเดินจากไป แต่ว่าเด็กคนนั้นก็พยายามที่จะเดินตามและเข้ามาขวาง
" เดี๋ยวก่อนค่ะ " เด็กสาวดูแปลกใจที่ผู้หญิงคนนั้นใช้ภาษาของตัวเองได้อย่างคล่องแคล่ว
" นี่คุณ !! "
" พูดภาษาเกาหลีของเราได้ด้วย !!! " และเด็กสาวที่ตามไปคะยั้นคะยอ และยิ่งได้เห็นคนที่ช่วยเธอใกล้ๆ เธอก็เหมือนมีอะไรบางอย่างที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน
อิเลฟเวนท์ผงกหัวสองสามครั้ง แต่ว่าเธอก็พยายามแล้วที่จะเดินหนีเด็กคนนั้น แต่ไม่ว่าจะอย่างไงเด็กคนนั้นก็ยังตามเธอมาอยู่ดี
เด็กสาวที่กระหายมากเหลือเกินที่อยากจะพูดจากับเธอคนนี้ต่ออีกหน่อย
 " ภาษาเกาหลีของคุณ !!! "
 " หรือว่า คุณเป็นคนเกาหลีใช่หรือเปล่า " เด็กสาวยิ้มแย้มในขณะที่พูดคุยกับคนแปลกหน้าที่เคยช่วยเหลือ
 " แล้วนี้คุณ "
 " พักอยู่ที่นี้ ใช่ไหมค่ะ ฉันก็พักอยู่ที่นี้ " เด็กสาวพยายามที่จะทำความรู้จัก
อิเลฟเวนท์ที่ทำได้เพียงพยักหน้าอีก
" คือว่าเพื่อนของฉัน "
" พวกเขาพักกันอยู่ที่นี้ " คำตอบธรรมดาๆ จของอิเลฟเวนท์ แต่ว่าเธอก็แอบจับผิดเด็กคนนั้นแทบที่จะตลอดเวลา
" ว้าว.... !!! " คำอุทานร้องว้าวด้วยความดีใจของเด็กสาวชาวเกาหลีใต้ และดวงตาเป็นประกายพลอยทำให้อิเลฟเวนท์ดูหวั่นใจเล็กน้อย
" ดีจังเลยนะค่ะ !! "
" ที่ได้เจอกับคุณอีก ! " และความตื่นเต้นดีใจแปลก ๆ ของเด็กสาวคนนี้ที่พยายามตามเข้าไปคะยั้นคะยอพูดคุยกับเธอซะให้ได้
และอิเลฟเวนท์พยักหน้าอีกที
" ค่ะ " เธอตอบรับเด็กผู้หญิงคนนั้นและรีบร้อนเดินผ่านพวกเธอไปที่ประตูโรงแรม ในระหว่างที่รถยนต์กำลังเข้ามาจอดได้เวลาพอดี
เด็กสาวชาวเกาหลีใต้ที่ได้แต่เฝ้ามองตามผู้หญิงที่แปลก ๆ คนนั้น และก็ได้แต่เฝ้ามองตามเธอจนลับสายตา
 " ผู้หญิงอะไร ! "
" ดูดีสุด ๆ ไปเลย " หญิงสาวคอยมองตามผู้หญิงคนที่ช่วยเธอที่สนามบินไปเรื่อยๆ จนกระทั้งสังเกตเห็นพวกบอร์ดี้การ์ดห้อมล้อมเธอเต็มรถยนต์ยุโรปเต็มไปหมดซะด้วย
ผู้คนนับหลักร้อยคนคอยยืนต่อแถวเข้าคิวยาวเหยียดอยู่ภายในบริเวณช่องรับทายผลการแข่งขันเบสบอลนับสิบแถว เพราะว่ามีการแข่งขันเบสบอลที่สนามเบสบอลที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่นภายในเมืองนิชิโนะมิยะ และยังเป็นการแข่งนัดชิงรอบสุดท้ายในการแข่งขันเบสบอสระดับประเทศ
และอีกทั้งผู้ชมนับหลายร้อยหลายพันที่ต่างพากันแต่งตัวใส่เสื้อทีมโปรดของตัวเองที่กำลังเข้ามานั่งรอชมการแข่งขันนัดสำคัญจนเต็มอัฒจันทร์ที่สามารถรับรองคนดูได้มากกว่าห้าหมื่นกว่าที่นั่ง และบรรดาแฟนๆ ที่ได้แต่งตัวตามทีมโปรดของตัวเองทั้งสองทีม และแฟนเบสบอลข้างสนามส่วนมากก็ร่วมใจกันสวมเสื้อสีขาวลายทางสีแดงเลือดหมู และมีตัวหนังสือเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวพิมพ์ใหญ่สีแดงเลือดหมูคำว่า " RUKUTEN " ปักไว้ตรงกลางหน้าอก และหมวกสีเดียวกันที่ปักนกอินทรีย์เอาไว้สองตัว และตัวผู้ที่ปักเอาไว้เป็นสีแดงเลือดหมู และปักตัวเมียตัวเมียสวยสดงดงามด้วยสีสีชมพู
และบรรดาแฟน ๆ ของอีกทีมนั่งอยู่ฝั่งซ้ายของอัฒจรรย์ พวกบรรดาทีมนี้สวมเสื้อสีขาวลายทาง และปักตัวอักษรภาษาอังกฤษพิมพ์ใหญ่ว่า " MIRINES " กับ หมวกสีดำที่ปักตัวอักษรภาษาอังกฤษพิมพ์เล็กคำว่า " m " ตัวใหญ่สีขาว
และอี แทวอนสวมหมวกแฟนพันธ์แท้นกอินทรีย์ และกำลังเข้าไปยืนต่อแถวเพื่อซื้อตั๋วทายผลการแข่งเบสบอสนัดสำคัญเหมือนกับคนอื่นๆ แต่ในระหว่างที่กำลังรอตั๋วที่จะทายผลอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ แต่วา่อยู่ๆ ก็มีผู้หญิงสวมหมวกของทีมตรงข้ามเดินเข้ามาเบียดเอาซะตัวเซ !
" เชื่อฉัน "
" แล้วก็แทงทีมโปรดของฉันดีกว่า " อีเลฟเวนท์ขยับหมวกของตัวเอง และเธอก็คอยเชื้อเชิญให้พวกเขาทำตาม
อิ แทวอนถึงกับเบือนหน้าหนีและยังพยายามหันไปคุยกับเจ้าหน้าที่ในเคานเตอร์โดยไม่สนใจอิเลฟเวนท์ที่พยายามจะเอาตัวเองแทรกเข้ามาระหว่างพวกเขากับเจ้าหน้าที่ และมิหนำซ้ำเธอยังใช้ความพยายามที่จะตะโกนเข้าไปในเคาน์เตอร์ของเจ้าหน้าที่
" อิเลฟเวนท์ ! เธอทำบ้าอะไร !! " อิ แทวอนพยายามแล้วที่จะห้ามเธอ แต่ว่าในขณะนั้นแฟนเบสบอลคนอื่นๆ ก็ต่างพากันส่งเสียงดังเอะอะเพราะว่ากลัวจะไม่ทันการแข่งขันที่กำลังจะเริ่มขึ้นอีกไม่กี่นาทีนี้แล้ว
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ยังจะทำสำเร็จ และเธอก็ยังหยิบตั๋วทายผลออกมาโชว์หราอยู่ตรงหน้า
" ป่ะ !! "
" ไปหาที่นั่งกันดีกว่า " เธอลากอิ แทวอนออกไปจากเคาน์เตอร์ทายผลอย่างรวดเร็ว เพื่อออกไปหาที่นั่งภายในสนามเบสบอล
" เชอะ !!! "
" เชื่อเธอเลย!!! " อิ แทวอนที่ดูหน้าสิ้นหวังเอาจริงๆ ที่ทำอะไรเธอไม่ได้ และยังต้องคอยถูกเธอลากไปลากมาอยู่แบบนี้
ผู้ชมจำนวนหลายหมื่นคนภายในสนามเบสบอสของเมืองนิชิโนะมิยะต่างทยอยเข้ามาจนเต็มที่นั่งของความจุภายในสนามๆ ที่มีลักษณะคล้ายๆ กับ พัดของญี่ปุ่น และที่นั่งทางฝั่งซ้ายของสนาม 2 ชั้น และที่นั่งทางฝั่งขวามือของสนามทั้งหมด 5 ชั้น และที่นั่งชั้นธรรมดาไปจนถึงแถวที่นั่งระดับวีไอพี Royal Suite Floor แถวที่นั่งบนสุดเป็นห้องกระจกและมีเครื่องปรับอากาศและอาหาร และขนาดสนามหญ้าที่พอๆ จะเท่ากันกับสนามฟุตบอล 4 สนาม เรียงกันพื้นที่ของสนามเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสส่วนด้านหลังจะมีตาข่าย และตระแกรงเหล็กขนาดใหญ่กั้นเอาไม้เพื่อคอยกั้นลูกเบสบอล และบริเวณป้ายบอกผลคะแนนขนาดใหญ่เป็นทีวีจอยักษ์ทางฝั่งทิศตะวันออก และนาฬิกาเรือนใหญ่แบรนด์ของชาวญี่ปุ่นที่อยู่ติด ๆ และดวงไฟสปอร์ตไลท์อีกหลายพันดวงรอบ ๆ สนาม
อีเลฟเวนท์ยังคงสวมหมวกของทีมโปรดกับกางเกงยีนส์ขาดที่หัวเข่า และเธอยังสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวเพิ่งจะนั่งหย่อนก้นลงพร้อมๆ กับถือตั๋วชั้นประหยัดเอาไว้ในมือ และพวกเธอยังเลือกที่นั่งฝั่งที่อยู่ทางทิศตะวันตก
แต่ว่าอี แทวอนเพิ่งจะฉีกตั๋ววีไอพีของพวกเขาและยัดพวกมันกลับลงไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตหนังและยังต้องรีบหย่อนก้นนั่งตามกันไปติด ๆ
" นึกไม่ถึงจริงๆ " น้ำเสียงประชดประชัดของอี แทวอนที่ยังมีอยู่เรื่อยๆ
" ว่า ! คุณจะเป็นคนประหยัด " และพวกเขาที่แอบส่ายหัวไป ๆ มาๆ ใกล้ๆ
" ฉันเอง ! ก็เป็นคนประหยัดแบบนี้อยู่บ่อยๆ " อิเลฟเวนท์พยักหน้ารัวๆ
" เชอะ !! " อิ แทวอนส่ายหน้ารัวๆ ตอบ !
" มิน่า "
" อีเลฟเวนท์ ! คุณถึงมีเงินเหลือกินเหลือใช้ไปอีกสักร้อย ๆ ชาติ " พวกเขายังคอยจ้องแต่จะประชดกัน
 แต่ว่าเธอก็ไม่ได้สนใจอะไรพวกเขา และที่มิหนำซ้ำเธอยังคอยแต่จะมองออกไปรอบ ๆ ทั่วทั้งสนาม และเธอยังจะคอยหันมาอมยิ้มให้พวกเขาทันที่ที่เห็นอุปกรณ์ชุดหูฟังสีใสๆ ที่ติดอยู่ในรูหูของอิ แทวอน
"แล้วสาวรัสเซียคนนั้นละ "
" ตอนนี้..พวกคุณสองคนไปถึงไหนกันแล้ว !! " เพราะฉะนั้นเธอถึงได้ชวนคุยกันไปเรื่อยๆ
" ก็ !!! " และน้ำเสียงที่ไม่มั่นอกมั่นใจของอิ แทวอนที่คอยตอบเธอมา
" ยังไม่มีอะไรคืบหน้า ! "
" เหมือน ๆ เดินนั่นแหละ ! " อิ แทวอนตอบและหันมาดึงเอาอุปกรณ์สื่อสารที่ติดใบหูของตัวเองยัดกลับใส่ลงไปในกระเป๋าเสื้อ
เธอพยักหน้าอีกครั้งสองครั้ง แต่ก็ไม่ใช่เพราะคำตอบพวกนั้นของอิ แทวอน แต่ว่าเธอพอใจที่อิ แทวอนยอมพูดคุยกับเธอเพียงลำพังสองต่อสองมากกว่า
" อื้อ...หือ... ! "
" จริงเหรอ ! "
" นอนด้วยกันแต่บอกยังไม่มีอะไรคืบหน้า ! " แต่บางครั้งเธอก็อดไม่ได้ที่จะขอแหย่อิ แทวอน แต่ว่าหางตาก็ยังต้องคอยเฝ้ามองแววตาของพวกเขาไปด้วย
"เห้อ... !!! " เสียงถอดถอนลมหายใจที่สุดสิ้นหวังสุด ๆ ของอิ แทวอนที่ดังอยู่เรื่อยๆ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้อิเลฟเวนท์รู้สึกสลดแม้แต่นิดเดียว เพราะฉะนั้นพวกเขาที่ก็คงจะทำได้แค่นั่งมองออกไปทางอื่น
" คุณนี่มัน !! "
" จริงๆ เลย !! "
" รู้ตัวหรือบ้างหรือเปล่า ! " แต่น้ำเสียงประชดประชันของอิ แทวอนที่ยังไม่หยุด
เสียงโฆษกของสนามก็เพิ่งจะเริ่มประกาศรายชื่อของผู้เล่นของทั้งสองทีม รวมทั้งหมด 18 คน และนักกรีฬาเบสบอลก็ทยอยเดินลงสู่สนาม นักกรีฬาที่สวมเสื้อเหมือนผู้เข้าชมของฝั่งตัวเองทั้งฝั่่งเสื้อลายขาวแดงเลือดหมูสัญลักษณ์นกอินทรีสองตัว และก็ฝั่งเสื้อสีขาวที่มีตราสัญลักษณ์ของทีมเป็นตัวอักษรเอ็ม
 " ตอนนี้ฉันว่า... " อิเลฟเวนท์ที่หันมาพูดกับอิ แทวอน ในขณะที่เห็นผู้เล่นเดินลงสนาม
 " พวกเรามาทำข้อตกลงกันก่อนดีกว่า ! " และเธอพยายามเรียกร้องข้อเสนอกับพวกเขาอยู่
อิ แทวอนที่ฟังแล้วรู้สึกขนลุกขนพองไปหมดแล้วจริงๆ
 " ข้อตกลงงั้นเหรอ "
 " คุณจะทำข้อตกลง ! อะไร !! " พวกเขายังคงสงสัย
อิเลฟเวนท์ที่ไม่เพียงหันมาตอบ แต่เธอกลับเอาแต่มองลงไปที่สนาม
 " เพราะถ้าทีมเอ็ม เป็นฝ่ายชนะ "
 " เงินรางวัลทั้งหมด 60 : 40 ! " และเธอยังเอาแต่ต่อรอง
 " ไม่มากไปหน่อยหรือยังไง ! " แต่ว่าพวกเขาที่ต่อรองกับ
" ตั้ง 40 เปอร์เซ็นต์ ! "
" ฝันไปเถอะ " อิ แทวอนส่ายหน้าลูกเดียว
" 40 ! นั่นต่างหากที่เป็นของคุณ " เธออมยิ้ม
" เจ้าหน้าที่อี !! " และเธอที่คราวนี้หันกลับมานั่งยิ้มๆ และคอยมองไปที่พวกเขา แต่ว่าอิ แทวอนที่ไม่ขอยอมแพ้
" และถ้าหากว่า...ทีมของคุณแพ้ !! " เพราะฉะนัั้นเขาถึงต้องการต่อลองดูใหม่
" ฝันไปเถอะ !! " เธอตอบอย่างมั่นใจ
แต่ทว่าในขณะที่สายตาของพวกเธอที่เปลี่ยนไปและคอยหันกลับไปมองที่ ๆ นั่งระดับวีไอพีบริเวณด้านบนของสนาม
เธอยังจะคอยสังเกตและเห็นเจ้าหน้าที่ยุน แจอินบนห้องฝั่งวีไอพี
" ตอนนี้ ! พวกคุณทุกคนกำลังมองหาใครอยู่ ! " และเธอก็เริ่มหันกลับมาทำหน้าที่
อิ แทวอนยอมพยักหน้าเบาๆ ให้เธอก็ได้ แต่ว่าเขาก็ยังไม่ยอมล้วงเอาเครื่องมือสื่อสารออกมาสวมใสต่ออยู่ดี
" แถวที่นั่งวีไอพีด้านมุมบนขวาสุดของสนาม " และพวกเขาที่ยังส่งต่อรายละเอียดเรื่องงานที่พวกเขาให้เธอฟังได้ง่ายๆ
" รองนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น ! "
" ยามาดะ อิเกดะ !! "
" แล้วก็คนที่ คุณคุ้นเคยกับพวกเขาเป็นอย่างดี " อิ แทวอนบอก และอิเลฟเวนท์ที่พยายามมองเหลียวหันไปทางที่นั่งฝั่งซ้ายมือในห้องวีไอพี
" ฮิ ซาโต้ ! เขาเป็นผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของญี่ปุ่น แล้วก็..."
" มุรามาสะ มินาโมะโตะ ! "
" รองประธานของ Holding & Industrial ! " และเธอที่พูดถึง บุคคลที่กำลังคอยนั่งพูดคุยอยู่ด้วยกันกับรองนายกรัฐมนตรีของประเทศนี้
อิ แทวอนคอยมองตามกันอย่างใกล้ชิด
" ที่คุณให้ตั๋วดูเบสบอลพวกเรามาฟรี ๆ เพราะแบบนี้เองซินะ " พวกเขาพยักหน้า เพราะจริงๆ แล้วอิเลฟเวนท์ก็แค่ต้องการให้พวกเขามาเห็นความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอกับคนในรัฐบาลญี่ปุ่นเท่านั้น
" คุณอี !! " เพราะฉะนั้นเธอถึงได้พยักหน้ารัวๆ
" ตอนนี้...คุณไม่ได้เป็นแค่ท่านที่ปรึกษาของท่านรัฐมนตรีกลาโหมแล้วนะ "
" หัวหน้าทีมหน่วยรักษาความปลอดภัยของท่านประธานาธิบดีของเกาหลีใต้ ! "
" งานสบายอย่าบอกใคร ! " คำพูดที่่ดูเหมือนจะประชดประชันของอิเลฟเวนท์ แต่จริงๆ แล้วคือเธอต้องการอยากจะบอกพวกเขาว่าต้องทำอะไร
" ฮ่า ๆๆ " อี แทวอนหัวเราะชอบใจในคำขอร้องของพวกเธอเข้าให้แล้ว
" รู้แล้วยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้นะคุณเนี้ย "
" คุณนี่ ! จริงๆ เลย...อิเลฟเวนท์ !! " และพวกเขาที่ได้แต่แอบยิ้ม ๆ ให้กับเธอ
" ยามาดะ !! " แต่ว่าสายตาของอิ แทวอน และของอิเลฟเวนท์ยังคงจับจ้องไปที่แถวด้านบนของที่นั่งวีไอพีในสนามไปยังรองนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น ผู้ชายตัวเล็กๆ หัวล้าน และตาซ้ายตี่ ๆ
" นอกจากจะควบตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น ! "
" เขายังควบถึงสองตำแหน่ง "
" ตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงที่ดินโครงสร้างพื้นฐานการขนส่งและการท่องเที่ยวด้วย ! " อิ แทวอนอธิบาย
อิเลฟเวนท์พยักหน้าเห็นด้วย แต่ในระหว่างนั้นหางตาก็พลอยแต่จะเหลียวมองไปที่นั่งฝั่งขวาใกล้ๆ อยู่เป็นระยะ
" และโครงการอุโมงค์รถไฟลอดใต้ทะเล ที่....." แต่อิ แทวอนยังคงพูดถึงข้อมูลที่พวกเขารู้มาให้เธอฟัง
" ...เชื่อมต่อระหว่าง ญี่ปุ่นไปเกาหลีใต้ !! "
" ตอนนี้กำลังทำให้ฐานคะแนนเสียงของรองนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น อย่าง ยามาดะ กำลังจะแซงหน้าผู้นำของประเทศ "
" สงสัยจริงเลย ๆ ว่า "
" ญี่ปุ่นคงจะต้องจัดการเลือกตั้งใหม่เร็วๆ นี้ " และที่สำคัญพวกเขาที่อยากจะรู้แค่ว่า อิเลฟเวนท์จะให้คำตอบเรื่องนี้ออกมาว่าอย่างไง
แต่ว่าพวกเขาที่กำลังมองเห็นก็คือ อิเลฟเวนท์ที่ไม่เพียงไม่หันกลับมาตอบ แต่ว่าเธอยังคงตั้งหน้าตั้งตามองลงไปที่สนามแข่งเบสบอล เพราะว่าการแข่งขันที่คาดว่าน่าจะดุเดือดที่สุดในรอบปีกำลังจะเริ่ม
ปี๊ด..... !!!!
และเสียงโห่ร้องของบรรดากองเชียร์ในสนามเบสบอลที่กระหึ่มไปทั่วทั้งสนามที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศนี้...


เสียงหัวเราะกับเสียงไชโยโห่ร้องของบรรดาแฟนเบสบอลที่ชนะการทายผลพนันบริเวณหน้าเคาน์เตอร์ช่องรับทำนายผลเพื่อรอต่อแถวมารับเงินรางวัล และอิ แทวอนก็คือหนึ่งในบรรดาแฟนเบสบอลที่เป็นหนึ่งในผู้โชคดีกับการทายผลการแข่งขันครั้งนี้
แต่ว่าอิ แทวอนกำลังเดินคอตกคอยถือโพยเข้ามาต่อแถวเพื่อรอรับเงินรางวัลๆ ที่แทบจะไม่ใช่ของพวกเขาจริงๆ ด้วยซ้ำ ทั้งๆ ที่เงินลงทุนทายผลการแข่งขันก็ยังเป็นเงินที่ต้องยอมควักเนื้อตัวเองอีกด้วยซ้ำ
อิเลฟเวนท์ที่คอยยืนล้วงกระเป๋ารออิ แทวอนกับคนอื่นๆ อยู่ที่ประตูทางออกของสนาม และเธอที่ก็เอาแต่ยิ้มร่าแก้มปริ และมิหนำซ้ำเธอยังคอยโบกไม้โบกมือทำท่านับเงินให้อิ แทวอนเอาเงินเดิมพันมาแบ่งกันใช้ซะ
" หน้าเลือดสมคำร่ำลือซะจริงๆ " เสียงบ่นอุบอิบของอิ แทวอนบริเวณหน้าเคาน์เตอร์ขึ้นเงินภายในสนามเก่าแก่ของญี่ปุ่น
แต่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากแถวที่อิ แทวอนเข้ามาต่อแถวเพื่อรอรับเงินรางวัล และซอ ฮเยมี กับ ยุน แจอินที่ก็ต่อแถวไม่ใกล้ไม่ไกลสักเท่าไหร่ และพวกเธอก็ยังคอยที่จะโบกไม้โบกมือตื่นเต้นด้วยความดีใจ อิ แทวอนพยายามจะหันไปค้อนอิเลฟเวนท์อีกหนึ่งครั้งใหญ่ๆ ก็เพราะว่าเธอที่ทำให้พวกเขาได้เงินรางวัล
" เชื่อเธอเลย ! " อิ แทวอนยืนบ่นอยู่อย่างนั้นในขณะที่รับเงินรางวัลก้อนใหญ่ แต่ก็ยังจะคอยเอาเงินเป็นฟ่อนๆ ไปยื่นให้
อิเลฟเวนท์รีบเดินเข้าไปรับเงินจากมืออิ แทวอนอย่างว่องไว แต่ว่าอิ แทวอนกลับหันไปเป็นกังวลเรื่องอื่นมากกว่า
" ปล่อยเค้าไปเถอะ ! " อิเลฟเวนท์ที่พอเห็นหน้าเป็นกังวลของอิ แทวอน และยิ่งหันไปเจอเจ้าหน้าที่ซอ ฮเยมีที่กำลังลากลูกชายของท่านประธาน KRM industrial อย่าง ยุน แจอินให้ห่างๆ ออกไปจากพวกเขา
 " ให้เวลาเขาอีกสักหน่อยหนึ่งเถอะ !!! " และเป็นอิ แทวอนที่เป็นฝ่ายหันไปขอร้องให้แทนเจ้าหน้าที่หรือเพื่อนร่วมงาน
" แจอิน ! "
"เขาเสียใจมากจริงๆ สำหรับเรื่องของ Tea Rose ! " และยังบอกถึงเหตุผลว่า ทำไม ! ท่าทีของยุน แจอินถึงได้แสดงท่าทีโกรธและเกลียดชังอิเลฟเวนท์มากมายขนาดนี้
และเธอที่ก็แค่ฝืนยิ้มๆ ในขณะที่ยู ฮีวอนกำลังเดินเข้ามาสมทบและคอยโบกเงินรางวัลเป็นฟ่อนๆ ใหญ่กว่าของอิ แทวอนซะอีก
อิเลฟเวนท์ที่รีบยื่นมืออกไปรับให้ไว
" มันต้องแบบนายนี่แหละ ฮีวอน ! " เธอขอบคุณ
และยู ฮีวอนที่คอยแต่จะหัวเราะและยิ้มอย่างมีความสุขในตอนที่เห็นเงินเป็นปึกๆ ในมือ
" เพราะรุ่นพี่แทวอน แท้ ๆ " ยู ฮีวอนหันไปชื่นชมยินดีกับพวกของเขา
" เพราะถ้าไม่อยากนั้นพวกผมคงไมได้เข้ามาดูการแข่งขันฝีมือระดับขั้นเทพเทพแบบนี้แน่ ๆ " ยู ฮีวอนเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่กับอิ แทวอนทันทีเพราะคิดว่าเป็นคนนำโชคลาภมาให้
อิ แทวอนที่ถึงกับต้องหันไปค้อนอิเลฟเวนท์อีกครั้งใหญ่ๆ
" เพราะฉันจริงๆ นั่นแหละ ! " อิ แทวอนประชดคนบางคนที่เอาแต่ยืนนับเงินจนแทบไม่หวาดไม่ไหวใกล้ๆ
อิเลฟเวนท์ที่ได้สนใจคำพูดของพวกอิ แทวอนเลยด้วยซ้ำ และยังรีบหยัดเงินทั้งหมดใส่ในกระเป๋ากางเกงจนตุงไปหมด แต่ก็ยังพอหลงเหลือเศษเงินเล็ก ๆ ในมือ และเธอที่หันไปยื่นให้กับอิ แทวอนและยิ้มๆ
" ค่าเบียร์ ! " เธอบอกกับพวกเขาทุกคน แต่ในระหว่างนั้นหางตาของเธอยังคงมองเห็นใครบางคนที่หลบอยู่บริเวณแถวๆ กำแพงแถวๆ นี้
" พวกเราออกไปไปหาอะไรกินกันดีกว่า " ยู ฮีวอนดีใจที่ได้เงินรางวัลก้อนใหญ่จนเขาอดใจไม่ได้ที่จะใช้มันอย่างมือเติบ
แต่ซอ ฮเยมีที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ที่ก็กลับเฝ้ามองพวกของเธอรวมทั้งอิเลฟเวนท์ ที่ ๆ เธอดูจะสนิทสนมกับเจ้าหน้าที่ของตัวเองมากจนเกินไปหรือเปล่า
และยุน แจอินที่แทบจะไม่หันไปมองหน้าของอิเลฟเวนท์เลยด้วยซ้ำและยังคอยแต่จะเดินออกจากตรงนั้นไปอย่างเงียบๆ และซอ ฮเยมีที่เป็นรีบตามยุน แจอินที่กำลังเดินออกไปที่ประตูของสนาม
อีเลฟเวนท์คอยยืนมองพวกของอิ แทวอนและทุก ๆ คนที่ทยอยพากันขึ้นรถและออกไปจากสนามเบสบอลกันไปแล้ว และเธอกำลังล้วงเอาโทรศัพท์กลับออกมาจากกระเป๋าเสื้อและกดเบอร์โทรที่ไม่ระบุชื่อ
" ฉันเองก็อย่างที่บอก ! "
" ถ้า..คุณยังต้องการอยากที่จะได้ของ !!! "
" ก็จง ! ช่วยทำตามที่ฉันขอร้อง !!! " แต่ว่าในขณะที่ปลายสายพยายามเหมือนจะต่อรองอะไรบางอย่างอยู่
" ฉัน ! ไม่จำเป็นต้องบอกเหตุผลของฉัน "
" ในตอนนี้ ! "
" ทำตามที่ฉันบอก ! "
" แล้วทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณอย่างได้ "
" ก็จะสมหวัง ! " อิเลฟเวนท์รีบร้อนวางสายก็เพราะว่า ใครบางคนที่เธอสังเกตเห็นตั้งแต่เข้ามาในสนาม และพวกเขาที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดสะกดรอยตาม
อีเลฟเวนท์กำลังก้าวเท้าเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางเล็ก ๆ ของเส้นทางเดินป่า และเธอยังเดินลัดเลาะไปตามต้นไม้น้อยใหญ่ และต้นหญ้าที่กำลังสูงใหญ่รายล้อมภายในเขตอุทยานแห่งชาติของประเทศญี่ปุ่นที่มีชื่อของภูเขาว่า ภูเขาเท็นโจ แต่ว่าในระหว่างทางเดินมาจากจุดชมวิวบนยอดเขาคาชิคาชิ หรือจุดชมวิวที่สวยที่สุดในย่านนี้
เธอที่หยุดเดินและหันมาปัดเศษหญ้าบนเสื้อวอร์มสีขาวปนสีเหลืองๆ อมส้ม และเธอยังต้องคอยปัดเศษหญ้าที่ติดกางเกงยีนส์ที่มีรอยขาดเล็ก ๆ ตรงหัวเข่า และยังต้องสลัดหญ้าภูเขาที่ติดมากับรองเท้าผ้าใบสีขาว และยังคอยขยับเป้ใบเล็ก ๆ สีดำที่หลังให้เรียบร้อยก่อนจะเดินตามทางเดินเขาต่อไป
 เธอเดินลัดเลาะไปตามทางเดินป่าภายในเขตอุทยานแห่งชาติของญี่ปุ่น ที่ๆ อยู่ระหว่างเทือกเขาเท็นโจและทะเลสาบทั้ง 5 ของภูเขาไฟฟูจิ
และบริเวณอุทยานก็ค่อนข้างที่จะสมบูรณ์ด้วยป่าไม้ผลัด และสวนใหญ่ยังเป็นต้นไม้ประเภทไม้ยืนต้น ต้นแปะก๋วยนับพัน ๆ ต้น ต้นเมเปิ้ลหลากหลายสายพันธ์นับเป็นหมื่นๆ ดอกซากุระหลากหลายสายพันธ์ที่กำลังเริ่มผลิดอก และต้นบ๋วยที่กำลังออกดอกสีขาวอมชมพูสะพรั่งตามสองข้างทาง และต้นหญ้าหลายหลายสายพันธ์ ที่ ๆ ก็พากันชูช่อปกคลุมไปทั่งทั้งผืนป่า ต้นสนสามใบที่มีตะไคร้น้ำเกาะจนดูเขียวขจีกันจนไปหมด เฟิร์น พืชตระกูลต่ำอีกนับหลายร้อยสายพันธุ์ที่กำลังเติบโตอย่างสวยสดงดงามไปทั่วทั้งผืนป่า เสียงของนกร้องเสียงต่าง ๆ ที่พอจะได้ยินเสียงร้องเรียกของพวกมันอยู่บ้าง และพวกมันบางตัวก็ยังพอมีให้เห็นในขณะที่บินโฉบต้นต้นสามใบนับพันๆ ปีไปมา
อิเลฟเวนท์ยังตั้งอกตั้งใจเดินไปตามเส้นทางสำหรับนักท่องเที่ยวที่ชอบความท่าทายในการเดินเขา และมีบางช่วงก็ยังเป็นทางเดินที่ลาดชันจวน ๆ จะเกือบถึงที่ตีนเขา แต่ว่ามิหนำซ้ำอุณหภูมิในเดือนช่วงเดือนมีนาคม ในเวลาบ่ายแก่ๆ ก็น่าจะสักประมาณไม่เกิน 20 องศา
แต่ทว่าสำหรับ...เธอแล้วก็ยังเป็นอุณหภูมิที่หนาวเกินไปต่อร่างกายของตัวเองอยู่ดี...
และยิ่งตอนบ่ายแก่ๆ นักท่องเที่ยวที่ยังพอมีให้เห็นๆ ประปราย แต่ก็ใช่ว่าจะหนาแน่นไปซะทุกจุดของการเดินเขา
และแม้ว่าร่างกายภายนอกของเธอที่ค่อนข้างเหนื่อยและอ่อนล้า แต่ทว่าภายในร่างกายอย่างเส้นเลือดและหัวใจกลับถูกกระตุ้นด้วยการออกกำลังด้วยการเดินประเภทนี้ได้ดีทีเดียว เพราะฉะนั้นเธอถึงหยุดพักในขณะที่ใกล้จะเดินถึงจุดเริ่มต้นของการเดินเขา
" ดี ! ขึ้นบ้างไหม !! " มาซายูกิ ไทระรีบเดินเข้าหาอิเลฟเวนท์ในขณะที่มองเห็นเธอทำท่าเหนื่อยหอบอยู่ใกล้ๆ ทางเดินขึ้นเขา
เธอเงยหน้าเล็กน้อยกลับขึ้นมองมาซายูกิ
 " ก็..เหนื่อยดี !! " เธอตอบและพยายามปรับน้ำเสียงให้ปกติที่ไม่ใช่เสียงหอบเหนื่อย
และมาซายูกิที่แอบยิ้ม
 " ถ้าอย่างงั้นก็เอาเถอะ แต่ว่า ! "
 "ทุกคนกำลังรออยู่ !!! "
 และมาซายูกิที่คอยแต่จะยื่นมือออกไปรอเธอ แต่ทว่าอิเลฟเวนท์กลับเลือกที่จะเดินผ่านไป
รอยยิ้มที่ค่อย ๆ หดหายไปของมาซายูกิครั้งแล้วครั้งเล่า และก็คงจะเป็นเพราะความเคยชินของตัวเขาเองไปซะแล้ว
มาซายูกิเปลี่ยนมาสวมชุดยูกะตะสีน้ำเงินที่ถูกปักด้วยดิ้นเงินขึ้นเป็นลวดลายดอกใบเมเปิ้ล และยังต้องรีบร้อนคอยเลื่อนเปิดบานประตูฟุสุมะ
" ฟูจิวาระ !!! " สึบากิกำลังรีบร้อนถือห่อผ้าไหมสีดำขนาดใหญ่เดินกลับเข้าไปในห้องพักของพวกเธอ
" รีบมาดูอะไรทางนี้หน่อย ! เร็วเข้า !! " และมิหนำซ้ำสึบากิยังกระตือรือร้นและรีบวางห่อผ้าไหมสีดำของตัวเองวางลงไปบนโต๊ะไม้ญี่ปุ่นเตี้ยๆ ภายในห้องๆ ที่มีภาพวาดของสงครามเก็มเป
เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ที่ต้องรีบร้อนวางสายโทรศัพท์
" ค่ะ "
" สึบากิ !! " เธอที่รีบเดินมาหาสึบากิ และนั่งลงใกล้ๆ พวกเธอ และสึบากิก็ยังรีบร้อนแกะห่อผ้าไหมสีดำของพวกเธอค่อย ๆ คลี่ออกมา
" นี่เป็น.. .." สึบากิรีบร้อนเข้ามาบอกกับเธอ
" ชุดกิโมโนของฉันเอง !! " สึบากิพูดไปยิ้มไปในขณะที่หยิบเอาชุดกิโมโนสีแดงขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
" คือว่า... "
" ทั้งฉันเอง และก็นากามุระ "
" พวกเราสองคนคงจะไม่ได้ไปร่วมงานเปิดตัวคอลเล็กชั่นใหม่ของยูกิจังเค้า !! "
" ในอีกสองวันข้างหน้านี้ ! ด้วยไม่ได้ !! " สึบากิบอกกับอิเลฟเวนท์พลางและหันไปยิ้มให้กับมาซายูกิพลาง
" เพราะฉะนั้น ฉันเองก็เลยอยากที่จะยกชุดกิโมโนชุดนี้ให้กับเธอ !! "
" ฟูจิวาระ !! " และสึบากิยังพูดด้วยความเต็มใจอย่างสุดซึ้ง
อิเลฟเวนท์ที่หันกลับมานั่งขัดสมาธิแทนการนั่งคุกเข่าเป็นเวลานาน และแม้สายตาจะดูลังเลน้อย ๆ ของตัวเอง
" แต่ว่า..! " เธอที่ไม่ทันจะปฏิเสธ
" รับไปเถอะ !!! " แต่ว่าสึบากิก็พยายามรบเร้า
"ยังไงก็....กรุณา ! รับมันเอาไว้ด้วยเถอะนะ ฟูจิวาระ !! " และพยายามจะขอร้องเธอให้รับของพวกนั้นไว้ให้ได้
มาซายูกินั่งฟังอยู่ใกล้ๆ กับแม่ของเขาอยู่เงียบ ๆ แต่ทว่าเขาเองก็ยังอดที่จะชื่นชมชุดกิโมโนสีแดงพวกนั้นไม่ได้ก็เพราะว่ามันเหมาะกับเธอมากจริงๆ และถึงแม้ว่าแม่ของเขาจะคอยพยายามเข้าไปรบเร้า
สึบากิพยายามเหลือเกินคอยโน้มนาวใจเธอ
" มาซายูกิของฉันบอกว่า ! "
" งานเปิดตัวคอลเล็กชั่นใหม่ของ Si…^am หนนี้นะ ! "
" ฟูจิวาระ ! "
" เธอเองก็อุตส่าห์ช่วยออกแนวคิดที่จะให้ยูกิจัง !! "
" ได้จัดงานในสวนของปราสาทนาโกย่า ที่..ไอจิ !! " สึบากิเหลียวหันมองหน้าของเธอไป ๆ มา ๆ สลับกับลูกชาย
" ฟูจิวาระ "
" ถึงยังไงซะ ! "
" ฉันเองก็แค่อยากจะให้เธอได้ลองหัดสวมชุดกิโมโนสำหรับผู้หญิงชาวญี่ปุ่น แบบผู้หญิงคนอื่นๆ ดูบ้าง ! "
" ไหนๆ เธอเอง "
"..ก็อยากที่จะจัดเวทีการเดินแบบในครั้งนี้ ! ให้เหมือน !! "
" พวกสาว ๆ ได้เดินเล่นอยู่ในงานประเพณีอุตางาตะ "
" ในสมัยยุคคะมะกุระเมื่อสมัยกว่าแปดร้อยปีที่แล้ว ! แบบนั่นด้วยนั่นนะ !! " แต่ทว่าสึบากิในขณะที่ตั้งใจอธิบายก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงเรื่องที่..ฟูจิวาระจะสามารถที่จะจำลองเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่นในสมัยนั้นได้จริงๆ
" ขอบคุณค่ะ !!! " เธอปฏิเสธสึบากิไม่ลง
"หึๆๆ " ว่าแต่ว่าเสียงหัวเราะอยู่ในลำคอของมาซายูกิที่เผลอมีแต่จะดังออกมา
" คุณแม่ครับ "
" สงสัยว่า...คุณแม่คงจะต้องช่วยสอนเธอใส่ชุดกิโมโนพวกนี้ให้กับเธอใหม่ "
" แล้วละครับ " และมาซายูกิที่เอาแต่ยิ้มกับยิ้ม และคงเป็นเพราะรอยยิ้มของพวกเขาที่ทำให้เธอหันมาทำตาขวางๆ
" ก็มันเป็นเรื่องจริง !! " และก็เถียงเธอออกไปแบบนั้น
 อิเลฟเวนท์ยังคงใช้หางตาคอยปรามมาซายูกิไม่ยอมหยุด และถึงแม้สึบากิจะพยายามคะยั้นคะยอให้เธอยอมใจอ่อน
แต่ว่าสึบากิก็ยังคอยแต่จะคลี่ชุดกิโมโนสีแดงๆ ผืนนั้นออกมาให้อย่างภาคภูมิใจ
 " ชุดกิโมโนสีแดงเลือดนก ที่.. ปักลวดลายของดอก.... "
 " ..อายาเมะ ! "
" สีเหลืองและสีม่วงสด " และมิหนำซ้ำ...สึบากิที่ยังจะอุตส่าห์เอาแต่หันมาตั้งหน้าตั้งตาอธิบายที่มาที่ไปของดอกไม้ที่ปักอยู่บนชุดกิโมโนชุดสีแดงของ..ตัวเอง ว่า
หนนั้นในฤดูน้ำหลาก...ดอกไม้ที่แข็งแรงและต้านกระแสน้ำได้ดีก็คงจะมีแต่ดอกพวกนั้นที่พลุบๆ โผล่ๆ อยู่ในดงหญ้าตอนที่น้ำกำลังท่วม....แต่โชคยังดี ! ที่...โคบายาชิคว้าจับต้นของดอกอายาเมะไว้ได้ทันท่วงที ! เพราะถ้าหากคว้าพวกมันช้าอีกสักหน่อย.....กระแสน้ำคงได้พัดพาหญิงสาวสึบากิหายวับจมไปกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก.....ในคืนที่พ่อของมาซายูกิพยายามจะฆ่าลูกชายของตัวเอง "


ยามดึกแล้ว แต่ว่าสายฝนที่เทลงมาอย่างหนักเหนือยอดหลังคาจั่วหน้าทึบลงบนกระเบื้องสีแดงเก่าๆ อายุนับพันปี ละอองฝนคอยสาดกระเซ็นตกเทลงมาอย่างบ้าคลั่งบนสันโค้งหลังคาที่เป็นลอน ๆ สามลอนคล้ายคลื่นยักษ์ หลังคาหน้าจั่วทึบของศาลาทึบห้องแปดเหลี่ยมที่ถูกทาด้วยสีแดงและเขียว และกระเบื้องรูปอสูรกายยักษ์ปักษ์ที่ประดับป้องกันความชั่วร้ายที่หัวเสา
สายฟ้าฟาดดังเปรี้ยง ! โครมคราม ! ดูเกรี้ยวกราดของพวกมันๆ ที่ต่างพยายามจะฟาดฟันกับสายลมแรงคอยมาสกัดกั้นความชั่วร้ายอยู่บนยอดของหลังคาอยู่กับอสูรกายบนหนังคาหน้าจั่ว
คามีรา หรือ อสูรกายบนยอดหลังคาทั้งแปดทิศ พวกมันเป็นสัตว์ประหลาด 3 ชนิด คามีราสัตว์ที่มีหัวเป็นสิงโตแต่มีลำตัวเป็นแพะ และคามีร่าบางตัวก็มีหัวเป็นสิงโตแต่มีหางเป็นพญางู
และกลุ่มบุคคลไร้นามสวมชุดนินจาสีดำคอยปิดบังหน้าตาด้วยผ้าโผกหัวสีดำนับหลักหลายสิบ ก็ยังคอยถือดาบคาตะนะ และพวกเขาบางคนก็ยังถือดาบคาตะนะที่มีความยาวมากกว่าแปดสิบเซ็นติเมตรเป็นอาวุธข้างกายคอยคุ้มกันทิศทั้งแปด
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ถือดาบคาตะนะที่ไม่ได้ปลดออกจากฝัก และเธอยังยืนอยู่บนต่อไม้ด้านๆ เก่าๆ นับพันปีคอยเฝ้ามองดูพวกกลุ่มคนไร้นามที่ต่างทยอยปรากฏตัวออกมากจากความมืดมิด และยังอยู่ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหนำ
" ดาบนั้น ! ไม่ใช่ !! "
" ของจริง !!! " อิเลฟเวนท์ตะโกนบอกกลุ่มคนผ่านสายฝน แต่ว่าเพียงไม่กี่อึดใจผู้คนชุดดำที่ต่างรีบกระโจนเข้าหาเธอ
และเสียงดาบอันคมกริบของพวกเขาที่มุ่งหมายแต่จะพุ่งเข้ามาปลิดชีวิตของอิเลฟเวนท์อย่างพร้อมเพรียง
 ตุบ !
ฟักดาบธรรมดา ๆ ของอิเลฟเวนท์โบกสะบัดไปตามเสียงของคมดาบที่เข้าหาอย่างว่องไวกว่า และก็เบากว่าเสียงของลมพายุและฝนที่คอยแต่จะประเดประดังตกลงพื้นทราย
อิเลฟเวนท์บางทีที่ใช้ฟักดาบต่อสู้ฟาดเข้าไปที่กลางหลังของผู้คน บ้างครั้งที่ฟักดาบก็คอยฟาดฟันลงบนที่แขนซ้ายและแขนขวา และบางครั้งที่ฟักดาบก็ทุบลงบนขาข้างซ้ายและขาข้างขวาของพวกเขาจนเกิดเสียงดังกร๊อบๆ แกร็บ ๆ ของกระดูก
กลุ่มคนไร้นามชุดดำที่เวลานี้ต่างนอนเกลือกกลิ้งเปียกปอนไปตามพื้นทราย และอิเลฟเวนท์ยังคงยืนหยัดอยู่บนตอไม้ด้าน ๆ นับพันปีแทบจะไม่ขยับ และเธอยังคงรอว่าเมื่อไหร่เสียงโหยหวนของความเจ็บปวดกระดูกและข้อต่อนับสิบๆ ผู้คนจะหายไป แม้ว่าฝนจะยังตกมากกว่าอยู่ก็ตาม แต่เมื่อเวลาผ่านไปได้ไม่นานและในระหว่างที่สายฝนเริ่มทยอยลดลาวาศอกให้บ้างแล้ว
บุรุษชุดดำร่างสูงแต่งองค์ทรงเครื่องคล้ายกับพวกนักรบซามูไรรุ่นดึกดำบรรพ์ แต่เขาที่ยังคงปิดบังอำพรางหน้าตาก็เพิ่งจะปรากฏตัวอยู่บนยอดหลังคาแปดเหลี่ยม
" เธอเป็นใคร !!! " เสียงตะโกนลงมาของชายหนุ่มที่เสียงเหมือนเพิ่งจะผ่านวัยเริ่มรุ่นเต็มตัวดังลงมาจากหลังคา
อิเลฟเวนท์ที่ยังคอยถือดาบและมองกลับขึ้นไป
" ฉันจะเป็นพวกไหน... "
 " จะเป็น...พวกไทระ ! "
" ฟูจิวาระ ! หรือแม้แต่...."
 " ..มินาโมะโตะ อย่าง เธอ ! "
 " ฉันก็เคยเป็นมาแล้วทั้งนั้น !!! " และตอบบุคคลนั้นด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ
แต่ว่าไม่นานบุรุษชุดดำคนสุดท้ายก็กระโดดเยี่ยงนินจานักรบกระโดดลงมาจากหลังคาลงสู่ตอไม้เก่าๆ จนได้
อิเลฟเวนท์ยืนมองอยู่บนตอไม้ด้าน และรอคอยให้เขาคนนั้นที่กำลังเปิดเผยตัวตนอย่างช้าๆ และจนกระทั่งปลดผ้าโผกหัวที่ปิดหน้าปิดตาออกแล้ว และเธอก็ได้เห็นเด็กหนุ่มหน่วยการดีหน้าตาสะอาดสะอ้านราวอย่างรูปปั้นทูตจากสวรรค์
 " เธอเป็นใครกันแน่ !! " เด็กหนุ่มที่ชื่อว่า มินาโมโตะ มุรามาสะในวัยที่เพิ่งจะเริ่มเป็นหนุ่มเต็มตัวเฝ้ามองดูผู้หญิงแปลกหน้าที่สวมชุดฮากาม่าเสื้อกีสีเทาซีดๆ ตรงหน้า
 " เธอต้องการอะไร !!! " มินาโมะโตะ มุรามาสะในวัยหนุ่มที่ดูเธอและยังรู้สึกสับสน และแม้ว่าใบหน้าของเธอจะไร้ซึ่งสีเลือด
 " เธอ กับ ฉัน !! "
 " พวกเราไม่เคยรู้จักกันแน่ !! " มุรามาสะที่ยังคงยืนกรานเสียงแข็งตามประสา
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่เพียงสบตาแวบแรกของมุรามาสะ เพราะฉะนั้นเธอถึงได้ประเมินวิธีชนะเขาเอาไว้ทั้งหมด
 " อีกเดี๋ยว ! "
" ก็คงได้รู้จักแน่ !! " เธอตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน
 แกร่ง !!!
และฟักดาบของมุรามาสะในวัยหนุ่มก็ถูกโยนทิ้งบนพื้นทราย และกระโดดเข้าจู่โจมเข้าหาคู่ต่อสู้
แต่ทว่าอิเลฟเวนท์ทำเพียงเอี้ยวตัวหลบปลายกระบี่ของมุรามาสะเท่านั้น และบางครั้งที่มีบ้างจะคอยใช้ฟักดาบเล่นงานเข้าที่หลังของเขาเบาะ ๆ แต่คมดาบของมุรามาสะเองนั่นแหละที่พยายามเข้าหา และคอยฟาดฟันกับฟักดาบธรรมดา ๆ ของเธอ
มุรามาสะในวัยไร้เดียงสายังคอยถือดาบคาตะนะอย่างเอาเป็นเอาตายโดยไม่สนใจคู่ต่อสู้ และวิธีตวัดปลายดาบของมุรามาสะ ที่ๆ ยังผสมความเกรี้ยวกราด จนลืมระวังข้างๆ วิธีตวัดดาบที่ยังคงผสมปนเปเต็มไปด้วยความคาดหวังจนลืมการถ่อมตัว และวิธีตวัดดาบขึ้นๆ ลง ๆ ของมุรามาสะคนเดิมที่ๆ ยังคนปนเปด้วยความอยากจะเป็นผู้พิชิต และการเอาชนะอย่างใจร้อนและเลือดเย็น ซะจน ! ลืมแม้กระทั่ง.. ตัวตนเดิม ๆ ที่ครั้งก่อนจะเริ่มหัดจับดาบทั้งหมดลงด้วยซ้ำ !!!!
มุรามาสะพยายามจะรีบใช้ดาบกำราบเธอให้ได้ และถึงแม้ว่าตัวเองจะเห็นแค่การขยับร่างกายเล็กน้อยของเธอเท่า และที่น่าแปลกพวกมันช่างดูพลิ้วไหวราวกับสายน้ำที่ล่องลอยในนภา... และวิธีการจับด้ามของดาบจะมั่นคงราวดั่งยึดอยู่ กับภูภาก็ช่างปะไร !!
ตุบ ! ตุบ !!
มุรามาสะทรุดนั่งลงไปคุกเข่าอยู่ที่พื้นในชั่วพริบตา หลังจากที่เพิ่งโดนฝักดาบฟาดหลังและข้อเท้าข้างซ้าย
อิเลฟเวนท์ยังคงยืนมองมุรามาสะอยู่บนตอไม้เก่าๆ อายุน่าจะสักพันปีตามร่องรอยเหลี่ยมคมและวงแหวนของมัน เธอที่เฝ้ามองมุรามาสะนั่งคุกเข่าด้วยความเจ็บปวดที่แผ่นหลังและข้อเท้าที่แทบจะลุกขึ้นไม่ไหว
 " พอได้แล้ว !! " แต่ว่าอยูู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนร้องห้ามของพระภิกษุเก่าแก่ประจำวัดร้องห้าม
 " พอแค่นี้เถอะนะ !!! " พระภิกษุอายุมากพรรษารีบเดินจ้ำ ๆ เข้ามาหยุดอยู่ระหว่างอิเลฟเวนท์และก็มินาโมะโตะ
เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ยิ่งต้องคอยหันมาถือดาบขวางพาดเอาไว้ที่คอของมุรามาสะในตอนที่เขาพยายามจะลุกขึ้นมาให้ได้
มุรามาสะถูกคมฝักของดามคาตะนะขวางแนบชิดเอาไว้ที่ลำคอ จนกระทั่งตัวเองไม่สามารถที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าใคร
อิเลฟเวนท์พยายามจะกดฝักดาบให้หนักขึ้น
 " การตามหาดาบอันนั้น !!! " และน้ำเสียงที่หนักแน่นยิ่งกว่า
 " ใช่ว่า...มัน !! "
 "...จะทำให้เกิดประโยชน์ขึ้นมาภายหลังได้ !!! " เธอย้ำและบอกกับสิ่งที่เธอต้องการต่อหน้ามินาโมะโตะ มุรามาสะ
" พอเถอะ !!! " แต่พระภิกษุคนดึงดันที่จะขอร้องให้พวกเธอเลิกแล้วต่อกัน
" บอกฉันมาสิ ! ว่าเธอเป็นใคร !!! " มุรามาสะพยายามที่จะขยับและฝืนเงยหน้าเพื่อจะมองหน้าของพวกเธอให้ชัด ๆ
แต่อิเลฟเวนท์ก็ไม่ยอมที่จะลดดาบลงให้ง่ายๆ
 " ทัตสึจิ ! "
 " บอกกับเขาว่า....มาหาฉันได้ตลอดเวลา " เธอย้ำกับมุรามาสะ และถึงจะหันไปหาหลวงพ่อที่ยืนรอ และยื่นประเคนคืนดาบให้ถึงมือ
พระภิกษุที่ชราภาพรับประคองดาบจากอิเลฟเวนท์ด้วยมือไม้ที่ไม่ค่อยจะมั่นคงหนักก็เพราะดาบที่หนักอึ้ง
" ต้องทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ !! " พระภิกษุตั้งคำถาม
และเธอก็ทำเพียงยกมือพนมกราบไหว้อย่างช้าๆ และเดินจากพวกเขาไปเงียบๆ แต่ในขณะที่กำลังจะเดินผ่านต้นไม้ขนาดใหญ่ของวัดเก่าแก่
เธอยังจะมองเห็นเด็กผู้ชายในคราบชุดสบงจีวรตัวน้อยกำลังเปียกปอนเพราะฝน เด็กผู้ชายหน้าตาไม่เอาไหนอายุน่าจะสักหกขวบที่เอาแต่ยืนจ้องเธออย่างไม่รู้สึกกลัว...อยู่หลังต้นไม้
กลุ่มชายฉกรรจ์นับร้อยคอยสวมชุดกางเกงฮากาม่าสีเทา และทุกๆ คนที่ต่างพากันเข้ามายืนล้อมรอบศาลาทรงแปดเหลี่ยม และรถยนต์ญี่ปุ่นยี่ห้อเก่าแก่ของประเทศญี่ปุ่น แต่ว่ามินาโมะโตะ ทัตสึจิในตอนนั้นวัยราว ๆ สักสี่สิบปลาย ๆ ที่ก็เพิ่งจะก้าวเท้าเดินลงมาจากรถคันนั้นพร้อม ๆ กับมุรามาสะ และยังมีเด็กสาวที่อายุยังไม่ถึงสิบเจ็ดบริบูรณ์ดีในชุดนักศึกษาที่ต่างพากันเดินตามลงมาจากรถ และทัตสึจิได้พาพวกเขาเดินเข้าไปในในศาลาทึบแปดเหลี่ยมหลังนั้น
ประตูไม้ของอาคารแปดเหลี่ยมที่ ๆ พวกมันเคยถูกทาด้วยสีเขียวมีร่องรอยของสีที่หลุดหล่อนจากไปตามกาลเวลา ขื่อและคานกรอบบานประตูและช่องลมที่เคยถูกทาทับด้วยสีแดง ๆ ก็หลุดหล่อน
และทัตสึจิที่กำลังพาเด็กๆ ทั้งคู่พากันเดินเข้าไปภายในอาคารทรงแปดเหลี่ยมทึบที่ดูคล้ายกับสถานที่ใช้เก็บของสำคัญของวัดเก่าแก่ เพราะข้างในนั้นพวกเขาได้เห็นรูปปั้นของพระนักบวชหลายรูป ทั้งเล็กบ้าง และก็ใหญ่บ้าง และรูปปั้นของอสูรกาย อย่างเช่น ยักษ์ และ ตัวเคมีร่า ขนาดราว ๆ ห้านิ้วบ้าง เจ็ดนิ้วบ้าง และสิบนิ้วบ้าง และอื่นๆ ก็พวกพัดของพระนักบวช สร้อยประคำ
และก็ของที่อยู่ในตู้ไม้โบราณ ๆ ทางฝั่งด้านหน้าสุด ตู้ไม้โบราณสีแดงๆ ติดกระจกที่ข้างในได้เก็บ ดาบสั้นเซปปุกุ อยู่สักสองถึงสามเล่ม และ ดาบคะตานะที่เหลืออยู่อีกเล่มชั้นบนสุด ดาบคะตะนะเล่มหนึ่งที่ถึงบนฝักที่สลักเสลารูปหัวนกฟินิกส์ ที่ ๆ ทำจากดีบุกผสมสำริดแตกหักและกลักกร่อนลงไปแต่ก็ยังคงดูสวยงาม
และที่ตรงด้ามจับ ที่ๆ พันด้วยเชือกอิโต้สีเขียว ๆ เชือกที่ใช้สำหรับเอาไว้พันดาบฟักดาบของพวกซามูไร เชือกอิโต้สีเขียวซีดจางพันเป็นเกลียวสามเหลี่ยม
และก็ที่กระบังมือ สวนที่กั้นฟักดาบและด้ามดาบ กระบังมือที่ทำจากเหล็กแท้ๆ ขัดเกลาจนเป็นลวดลายของ... มอญ สัญลักษณ์ตราประจำตระกูลของฟูจิวาระ
มอญประจำตระกูลฟูจิวาระ ก็คือสัญลักษณะของพวงของดวงฟูจิ หรือที่เรียกกันทั่ว ๆ ไปไปว่า ดอกวีสทีเรีย พวงดอกงวีสทีเรียพืชตระกูลเถาที่ห้อยย้อยอยู่รอบๆ ใบไม้รูปทรงเรียวและกว้างทั้งหมดสามใบ หรือใบของต้นซะคะกิ !!!
และพระภิกษุวัยชราภาพคนเดิมที่ได้ช่วยพาอิเลฟเวนท์เดินเข้ามาหาพวกเขา และยังติดตามมาด้วยพระบวชใหม่หน้าตาคล้ายผู้หญิงอายุรุ่นๆ อีกหนึ่งรูป
อีเลฟเวนท์ยังคงคอยสวมกางเกงฮากาม่าสีกรมท่าหม่นๆ และเสื้อกีสีขาวหมอง ๆ และยังมีเสื้อฮาโอริเสื้อเอาไว้คลุมตัวยาวสีเขียวซีดแต่รอยขาดยาวที่ด้านหลังเข้ามายืนเยื้องๆ อยู่กับพระภิกษุ และมีห่อผ้าเล็ก ๆ สีของจีวรคอยม้วนเหน็บอยู่ที่เอวค่อนไปทางซ้าย
 " พวกเราต้องขอโทษที่... ฟูจิวาระ !! "
 " ได้ทำให้ลูกชายของคุณได้รับบาดเจ็บ ! ท่านมินาโมะโตะ !! " เพราะฉะนั้นพระภิกษุก็เลยได้เข้าไปขอขมาต่อสิ่งที่คนรู้จักของตนไปทำร้ายบุตรของคนอื่น
ทัตสึจิที่รีบเหลียวหันมองเธอด้วยความประหลาดใจ
 " ฟูจิ.....วาระ !!! " ทัตสึจิเปล่งเสียงอุทานออกมาด้วยความสงสัย
อิเลฟเวนท์โค้งเล็กน้อยเพื่อแสดงความจริงใจจ่อต่อคนในตระกูลมินาโมะโตะ อย่าง ทัตสึจิ และพวกเขาที่ต่างพากันหันมองด้วยความสับสน
และพระภิกษุรูปนั้นเดินเข้ามาหยุดอยู่ระหว่างกลาง
 " ฟูจิวาระ เธอไม่ใช่ ! "
 " คนญี่ปุ่นหรอก ! " พระภิกษุอธิบายพลางและสายตาที่มีต่อความอ่อนโยนมองสลับไปมาหาทุกๆ คน
 " เธอมาที่นี้ ! ก็เพื่อ..."
 " อยากที่จะมาหาของสำคัญ ! "
 " ท่านมินาโมะโตะ !! "
 " ฟูจิวาระ ! เธออยากจะช่วยคุณเก็บรักษาของสิ่งหนึ่งเอาไว้ให้สักระยะ !! " และพระภิกษุที่ยังคงเป็นตัวแทนเจรจาให้กับอิเลฟเวนท์
 " ผม ! ไม่เข้าใจ !! " ทัตสึจิที่ยังคงมีสีหน้าประหลาดใจต่อผู้หญิงที่มาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้
แต่ทว่ารอยยิ้มของพระภิกษุที่ยังคงเฝ้ามองพวกเขาด้วยใจที่เมตตา และในขณะเดียวกันอิเลฟเวนท์ก็ยังโค้งก้มหัวลงเล็กน้อย
 " คุณยังถือดาบอยู่ ! ใช่หรือเปล่า !! "
 " ทัตสึจิ !! " อิเลฟเวนท์ไม่ได้ตั้งประโยคคำถาม แต่เพียงเพราะอยากจะมั่นใจอะไรบางอย่างในตัวของคน ๆ นี้
ทัตสึจิที่ไม่ได้เข้าใจความหมายของพวกเธอเอาซะเลย
 " บอกมาเลยดีกว่าว่า เธอ! ต้องการเรียกร้องค่าเสียหายเท่าไหร่ " แต่มุรามาสะที่ไม่ยอมให้เธอมายุ่งกับครอบครัวของตัวเอง
 " ได้ !!! " ทึตสึจิตอบตกลงทันที
และเธอต้องขอร้องพระภิกษุรูปนั้นอีกครั้ง
 " หลวงพ่อค่ะ ! "
 " ฉันอยากจะขอยืมดาบเล่มนั้น !!! " เธอเงยหน้าขึ้นไปมองดาบ ๆ ที่อยู่ในตู้กระจกตรงข้างหน้า
 " และก็อีกสักเล่มหนึ่ง สำหรับ ท่านมินาโมโตะ " เธอขอร้อง
 พระภิกษุยอมหลีกทางให้อิเลฟเวนท์และทัตสึจิอย่างง่ายดาย มิหนำซ้ำขณะที่พระหนุ่มหน้าตาสะสวยก็ยังเป็นคนที่นำดาบคาตะนะทั้งสองเล่มออกมาจากตู้กระจก
พระหนุ่มหมอบดาบคาตะนะทั้งสองเล่มที่เธอขอนำมายื่นให้ แต่อิเลฟเวนท์หยิบดาบที่มีสนิมเขราะลวดลายนกฟินิกส์ และสำหรับทัตสึจิที่รับไปเป็นเพียงดาบคาตะนะโบราณของเก่าแก่
แต่ทว่ามุรามาสะกลับมองตามดาบเล่มที่อยู่ในมือของอิเลฟเวนท์ด้วยความเสียดาย และยิ่งกว่านั้นก็คือความเจ็บใจ แต่สำหรับเด็กสาวอาซามิที่กำลังยืนอยู่ข้างๆ พี่ชายกลับมีเพียงสายตาเย็นชา
มินาโมะโตะ ทัตสึจิยืนกำดาบคาตะนะกึ่งเก่ากึ่งใหม่เล่มหนึ่ง และได้ยืนอยู่บนตอไม้เก่าๆ ที่อยู่บนลานคอนกรีตหน้าศาลาทึบรูปทรงสี่เหลี่ยมที่มีอยู่นับสิบๆ ตอ
และส่วนเธอ ผู้หญิงที่มาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกันกับพวกเขา และคอยถือดาบในตำนานอยู่อีกต่างหาก เพราะฉะนั้นแววตาของมินาโมโตะ ทัตสึจิที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตารออย่างสนอกสนใจ
และอิเลฟเวนท์ที่พอจะมองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของทัตสึจิ และก็ไม่แปลกที่เธอยังจะเห็นความประหลาดใจปนเปอยู่ในสายตาของพวกเขาด้วย
และก็เริ่มจะมีเสียงคมดาบอันคมกริบของทัตสึจิคอยดังกระทบรัวๆ กับฝักดาบของอิเลฟเวนท์ขึ้นมา และหลายครั้งต่อหลายครั้งอย่างรวดเร็วและถี่ถ้วน
การขยับตัวของมินาโมะโตะที่ดูคล้ายกับนักดาบดั่งเป็นคนเลือดเย็น ทัตสึจิค่อยๆ ย่างแต่ละขุมอย่างพินิจพิเคราะห์และสมดุลเกินกว่าที่จะยับยั้งเอาไว้ได้ และวิธีการตวัดดาบให้เป็นแนวเฉียงขึ้นและลงตรงๆ ที่ ๆ พวกมันยังคงคมกริบเหมือนฟาดฟันลงกลางมหาสมุทร จน..ทำให้เกิดคลื่นแห่งความหายนะ !!!
อิเลฟเวนท์ยังคอยใช้ฝักดาบรับมือคมดาบของทัตสึจิอย่างไม่บิดพลิ้ว และทุกๆ ก้าวย่างก็ยังคงยืนหยัดอยู่บนตอไม้เก่าๆ เอาไว้ให้ได้ และบางครั้งอาจจะต้องหลบหลีกไปยืนหยัดต่อสู้อยู่บนตอไหม้แห้งเหล่านั้นบ้าง เพราะว่าวิธีการรับมือของฝีมือดาบของทึตสึจิที่ไม่ง่าย !!!
..และอิเลฟเวนท์ที่ต้องการสะบัดตัวให้ห่างจากคลื่นยักษ์แห่งความหายนะของทัตสึจิ ที่ ๆ แสนจะค่อนข้างลำบาก แต่ก็พอรับได้ในทุก ๆ ครั้ง วิธีการเคลื่อนไหวตัวของอิเลฟเวนท์ที่ค่อนข้างจะเหมือนกระแสลมพายุพัดพา เหมือนกันกับ ต้นไผ่ที่โงนเงนพัดพาตามกระแสลม ลู่ลมบ้าง และต้านลมบ้าง
อิเลฟเวนท์ทำประหนึงว่าดาบที่ไม่เคยนำออกมาจากฝักก็ยังได้ลับคมมาแล้ว เพราะว่าเธอยังใช้พวกมันต่อสู้กับทัตสึจิอย่างสมน้ำสมเนื้อก็ยังพอจะได้อยู่ และทัตสึจิก็ยังคอยพุ่งกระโจนทะยานเข้าหากันคล้ายๆ ราวกับจะถาโถมดาบเข้ามาและรีบตัดหัวของพวกเธอก่อน
แต่ในคราวที่ทัตสึจิกระโจนลอยทะยานอยู่เหนือศีรษะ และอิเลฟเวนท์ที่จงใจยื่นดาบออกมาในลักษณะที่ตั้งฉากกับลำตัว
ฉับ !!!
และทัตสึจิที่รีบตวัดดาบฟันเข้าที่สันดาปของเธอ และปลายดาบที่ขึ้นสนิมเขราะก็หักร่วงลงบนพื้นพร้อมกับฝักดาบคาตะนะที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ
ตุบ !
อิเลฟเวนท์โยนส่วนที่เหลือของดาบคาตะนะลงบนพื้น จนกระทั่งหัวของนกฟินิกซ์ที่อยู่บนด้ามตกกระทบพื้นและก็หัก
มุรามาสะตกใจมากจนต้องรีบออกมายืนก้มมองดูดาบคาตะนะเล่มนั้น และยังคอยคุกเข่าเฝ้ามองดูดาบคาตะนะที่แตกหักไม่เหลือชิ้นดี แต่ทว่าไม่นานมุรามาสะก็ไม่ได้มีสายตาแห่งความอาลัยอาวรในดาบคาตะนะเก่าๆ นั้นอีก
พระภิกษุหันมองตามลูกชายของมินาโมะโตะที่ทำท่าจะผิดหวังเรื่องดาบคาตะนะของวัด จนทำให้เขาต้องเดินหนีจากดาบเล่มนั้นไปอย่างเงียบๆ
และพระภิกษุหนุ่มก็เช่นกันที่เฝ้ามองดาบคาตะนะเล่มๆ นั้นอย่างเสียอกเสียใจและเสียดายไม่แพ้ลูกชายของมินาโมะโตะ
 " ดาบคาตะนะเล่มนี้ !! " ทัตสึจิเดินเข้ามาก้มมองดูดาบ
 " เป็นเพียงดาบธรรมดาๆ เท่านั้น " และทัตสึจิก็ยังหันไปบอกกับทุกๆ คนที่ยืนอยู่รายล้อมตัว แต่ทว่าลูกสาวของเขากลับเดินแทรกเข้ามาเพื่อเฝ้ามองดูดาบคาตะนะ
" ไม่ใช่ ! ดาบปีศาจ !!! " อาซามิ มินาโมะโตะพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยๆ กับแววตาของพวกเธอที่แสนจะเย็นชาที่เฝ้ามองดูมัน และน้องสาวที่พยายามจะเดินตามพี่ชายไป
และตอนนี้ทัตสึจิที่กำลังยืนมองด้านสั้นเซปปุกุที่ถูกเก็บรักษาเอาไว้อย่างดีภายในห้องเก็บของสำคัญประจำตระกูลเก่าแก่ของมินาโมะโตะมาจนถึงตอนนี้ และก็ยังไม่เคยมีครั้งไหนๆ ที่เวลาเดินผ่านดาบเซปปุกะของอิเลฟเวนท์ได้ฝากเอาไว้เมื่อสมัยเกือบๆ ยี่สิบกว่าปีที่แล้วได้ และก็คงจะไม่ลืมการปะทะดาบกับอิเลฟเวนท์ในวัยสาวสะพรั่ง
และไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เหลียวหันไปมองดูตู้กระจกที่ยังเก็บดาบคาตานะที่อยู่ทางด้านขวามือของนักรบซามูไรชุดเกราะสีแดง
" ดาบ..ของมุรามาสะ ! จริงๆ หรือเนี้ย...!! " และทัตสึจิที่ยังคงเฝ้ารำพึงรำพันต่อหน้าดาบเล่มนั้นซะจนนับครั้งไม่ถ้วน
และแม้ว่าตัวของเขาเองจะมีอายุเลยเลขหกสิบเข้าใกล้จะเจ็ดสิบเฉียด ๆ ก็ยังคงเฝ้านึกถึงวันที่เจอกับเด็กสาวที่หอบเอาลมทิศตะวันออกเฉียงใต้มาปะทะครั้งแรกไม่เคยลืมเลือนไป
ปีนั้น ! ในวันที่ตัวเองต่อสู้และปะทะดาบกับเธอ และในวันเดียวกันในคืนที่ฝนตกหนักอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง ฟูจิวาระในตอนนั้นได้เดินฝ่าสายฝนและลมพายุที่โหมกระหนำตกลงมาอย่างบ้าคลั่งภายในวัดเก่าๆ ที่เมืองนารา และเธอยังอุตสาหะเดินฝ่าสายฝนและสายฟ้าฟาดที่คอยดังเปรี้ยงป้างอยู่รอบๆ ตัวนับสักร้อยเส้นร้อยสายผ่าลงมาที่ผืนดินใกล้ๆ
แต่ว่า..มันก็เป็นเรื่องแปลกที่พวกมันทำอะไรไม่ได้แม้แต่ปลายขนของหญิงสาวจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ได้แม้แต่ปลายเส้นผม ในขณะที่เธอสวมเพียชุดกางเกงฮากาม่าสีเทาเก่าๆ คอยเดินลุยลงไปในแม่น้ำซารุซะงะ แต่ทว่าแม่น้ำในวินาทีนั้นกลับเกือบที่จะเหือดแห้ง และเหลือแต่เพียงรากเหง้าบัวที่คลุมอยู่ !!!
จวบจนกระทั้ง...หญิงสาวที่มาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้คอยย่างก้าวเดินลงไปกลางแม่น้ำ และก้มหยิบเอาดาบปีศาจใจตำนานดาบของมุรามาสะจริงๆ ขึ้นมาได้อย่างน่าอัศจรรย์
ทัตสึจิที่กำลังมองย้อนนึกถึงภาพของอีเลฟเวนท์ หรือจะเป็น ฟูจิวาระก็ช่าง ! แต่ว่าเธอก็หยิบดาบมุรามสะกลับขึ้นมาได้อย่าง่ายดาย และง่ายดายจนเกินไปด้วยซ้ำโดยไม่กลัวแม้แต่คำสาปแช่งของดาบปีศาจ
เพราะฉะนั้นมาจวบจนทุกวันนี้ ทัตสึจิที่ยังต้องคอยหันกลับไปมองดาบสั้นวากิซากิที่เก็บอยู่ในตู้กระจกใกล้ๆ และก็นึกถึงคืนวันที่เธอหมอบดาบสั้นและคาตะนะแห่งความชั่วร้ายมาหมอบให้ต่อหน้าพระประธานองค์ใหญ่มหึมาในวัดเก่าเมืองนารา ในขณะที่มีเพียงตนเองและก็หลวงพ่อว่า.. !
" ดาบทุกเล่มนั้น ย่อม...มีที่มาที่ไป " ทัตสึจิที่คงยังจำคำพูดแรกๆ ของพวกเธอได้ดีอีกว่า
" เพราะว่า..มี ! กิเลศและก็ตัณหาจึงพลอยทำให้ชีวิตที่แสนจะธรรมดาต้องคอยสะดุดอยู่เรื่อย"
ทัตสึจิที่พอนึกถึงประโยคพวกนี้ขึ้นมาทีไรก็อดที่จะคล้อยตามเธอไม่มีที่สิ้นสุดขึ้นมาฉับพลันขึ้นมาในวินาทีนั้น !!!


ราวไม้ไผ่เป็นหลาย ๆ สิบท่อนมีผ้าไหมหลากหลายสีสันคอยพาดขึงเอาไว้เป็นหลังคา และอยู่บริเวณด้านหลังของฉากกั้นบานประตูหลังสะพานก่อนถึงประตูทางเข้าปราสาท และผ้าไหมจากเมืองคุมะสีแดงชาดขึงเสาไม้ไผ่คอยล้อมเป็นกันแพง แต่ว่าเสียงเอะอะโวยวายบริเวณด้านหลังกำแพงผ้าไหมของบรรดาช่างเสริมสวยแต่งหน้าและทำผมทั้งหญิงแท้และไม่แท้ต่างพากันหมกหมุ่นอยู่กับบรรดาเหล่านางแบบและนายแบบหลายสิบชีวิต
" มากันแล้วคร้าาาา " อจิรวดีเดินยิ้มร่าหน้าบานไปจนทั่วห้องแต่งตัว และยังเอาแต่จ้องจะสำรวจราวผ้าชั้นเก็บกระเป๋าและวางรองเท้าอยู่เรื่อยๆ จนบรรดาผู้คนที่ทำงานอยู่ข้างในล้วนแล้วแต่ต้องยอมหลบ
" สวัสดี !! " และคำทักทายกันเป็นภาษาไทย
" คุณฟูจิวาระ ! " แต่ว่าเป็นคำทักทายจากฮัน ยูซองรองท่านประธานของ The Empire Group ที่สวมชุดยูกะตะผ้าฝ้ายสีเดียวกันกับเพื่อนของพวกเธอ และเขาก็เดินกลับออกมาจากห้องแต่งตัว
" ฟูจิวา...ระ ! เอาจริงๆ ดิ ! " อจิรวดียืนอึ้งไปเลย มิหนำซ้ำยังจะต้องคอยเขถิบ ๆ เข้าไปหาพวกเดียวกันใกล้ๆ และยังทำปากขมุบขมิบ
" ฟูจิวาระ !!! " เสียงของผู้หญิงที่พูดชื่อพวกเธอเป็นสำเนียงภาษาเกาหลีก็เพิ่งโผล่พ้นจากฉากกั้นห้องแต่งตัว
" เป็นคุณจริง ๆ ด้วย " และเด็กสาวคนที่อีเลฟเวนท์ได้ช่วยเหลือที่สนามบิน เด็กสาวที่แทบจะกระโจนพุ่งเข้าหา
แต่ว่าในขณะที่ทุก ๆ คนกำลังทำความรู้จักกับฮัน ยูริ น้องสาวของฮัน ยูซอง แต่แล้วที่อยู่ๆ คนอื่นๆ ที่อยู่ภายในห้องแต่งตัวก็ต่างพากันเหลียวมองเป็นตาเดียวไปหา ฮง ฮยเจี
ฮง ฮเยจีสวมชุดกิมโมโนสีขาวราวกับชุดเจ้าสาวเพนท์ลายดอกไอรีสแต่เป็นสีม่วง
" สวัสดีค่ะ ! "
" ยินดีที่ได้เจอกันอีก ! " ภาษาเกาหลีอย่างแบบฉบับผู้ดีของ ฮง ฮเยจี และสายตาที่แทบจะกดพวกเธอให้ต่ำกว่า
อิเลฟเวนท์พยักหน้าเล็กน้อย
" ค่ะ เช่นกัน " เธอตอบ
" ฮัน ยูริ ! " แต่ว่าเด็กสายคนที่เป็นน้องสาวของฮัน ยูซองต่างหากที่พยายามเป็นฝ่ายรุกเข้าไปหาพวกเธอให้ได้
" ฉันเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของรองประธานฮัน "
" ละก็ ....." ฮัน ยูริชำเลืองมองตามคนที่เป็นเจ้าของงาน
" แล้วก็..ยังเป็นนางแบบคนล่าสุด ให้กับ Si..^am " และท่าทางที่ดูตื่นเต้นจนเกินไปของฮัน ยูริ จนกระทั้งฮง ฮเยจีต้องเดินมาตามและชักสีหน้าใส่น้องสาวของว่าที่คู่หมั้น
" ดีสุด ๆ ไปเลยใช่ไหมค่ะ คุณฟูจิวาระ " ฮัน ยูริพยายามทำตัวให้น่าเอ็นดูสำหรับคุณฟูจิวาระเข้าไว้ !
" ยินดีด้วยค่ะ ! " และอิเลฟเวนท์ตอบเพียงสั้นๆ แต่ว่าหางตายังคงคอยชำเลืองมองหาตัวช่วย
" ยูริ !!" ฉันคิดว่า เธอน่าจะกลับไปแต่งตัวได้แล้ว " ประธานของพวกเธอพยักหน้ารัวๆ และก็ไม่ใช่แค่น้องสาวของฮัน ยูซอง เพราะยังรวมไปจนถึงคนอื่นๆ ที่จะต้องกลับไปทำงานกันต่อ
" สารภาพ !!! "
อจิรวดีคอยแต่จะยืนกอดอกวนไปวนมาซ้ำๆ และคอยแต่จะทำเสียงเข้มๆ คอยดุอิเลฟเวนท์อยู่ใกล้กับคูน้ำริมกำแพง
" ว่ายังไงห๊ะ หมอ ! " และพวกเธอก็เหลียวหันมองตามเพื่อนผู้ชายอีกคนที่เอาแต่แอบอยู่หลังต้นซากุระโซเมะอิ
" ฉันบอกเธอแล้ว ! " เพื่อนชายของอิเลฟเวนท์คอยกระซิบกระซาบใกล้ๆ
" เงียบนะ ! หมอ !!! " แต่ว่าเสียงประสานของพวกผู้หญิงที่ดังยิ่งกว่า
แต่ว่าพวกเธอสองคนที่ไม่มีใครยอมใครเลยจริงๆ และอิเลฟเวนท์ก็ยังยืนเงียบเป็นเป่าสาก และท่านประธานของ Si...^am ก็จ้องแต่จะทำงานเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวน
" ฟูจิวาระ เชอะ ! " อจิรดวีส่ายหัวซ้ำๆ และมองค้อนอิเลฟเวนท์แทบจะอยู่ตลอด
" ไม่บอกไปเลยละว่า เธอเป็นใคร " และคำพูดจาประชดประชันปนความผิดหวังนิดๆ
" คำก็คุณฟูจิวาระ "
"สองคำก็ คุณอิเลฟเวนท์ "
" เธอไม่บอกเขาไปเลยละ ว่า เธอเป็นอะไร !! " และท่าทางอจิรวดีที่ดูจะหัวเสียสุดๆ กับเพื่อนของตัวเอง แต่ว่าพอจะหันไปหาคำปรึกษากับเพื่อนที่เป็นหมอของพวกเธออีกคน
เพื่อนหมอหน้าสาวก็เอาแต่คอยจัดแจงชุดยูกะตะปัดซ้ายปัดขวา คอยจัดแจงเสื้อที่มันดูเรียบร้อยอยู่แล้วให้ยิ่งเรียบร้อยขึ้นกว่าเก่า
" อะไร ! " เขาถามเพราะว่าพวกเธอจ้องมาที่เขาอย่างจะจับผิดอะไรซะงั้น
" พวกเขาไม่มีทางรู้อยู่แล้ว ใช่หรือเปล่า "
" เนอะ !! " เพื่อนหมอผงกหัวงกๆ เงิ่นๆ มองไปทางอิเลฟเวนท์ลูกเดียว
อิเลฟเวนท์พยักหน้ารัวๆ และยังต้องค่อยๆ เอาตัวเองเข้าไปยืนหลบอยู่ข้างหลังพวกเขา เพราะไม่อยากจะเป็นฝ่ายโดยสืบสวนซะเอง
" พวกคุณมาอยู่กันทีนี้เอง ! " เสียงของมาซายูกิที่กำลังเดินเลียบคลองเข้ามาหา และสวมชุดแบบเดียวกันเปี๊ยบกับเพื่อนหมอของพวกเธอด้วย
อจิรวดียิ่งต้องกวักมือเรียกมาซายูกิให้ไวๆ
" มาก็ดีละ !!! " และน้ำเสียงเซ็งชีวิตขั้นสุดของพวกเธอที่ทำใส่มาซายูกิ
" ไหน !! "
" นี่ ! นายกับอีเลฟเวนท์มีอะไรที่ยังไม่ได้บอกพวกเรา !!! " อจิรวดีหันมาเหวี่ยงใส่มาซายูกิแทนอิเลฟเวนท์
" เชอะ ! " เพื่อนหมอถึงกับส่ายหัวยักไหล่ !
" พวกเราจริงๆ หรือเปล่า "
" พูดมาได้ " และพวกเขาทำหน้าตาเซ็งๆ ใส่อจิรวดีก้นเป็นตาเดียว
"เหอะ !!! " แต่ว่าพวกเธอประชดกลับ
" นี่หมอ !!! " อจิรวดีเสียงเข้มไม่หยุด
" คราวหน้าคราวหลังอะนะ !
" ก็.. ให้ ! ยัยคุณหนูของลูกเจ้าของโรงพยาบาลที่โซล !! "
" ฉีดยาแก้โรค.ขี้ประชดบ้างก็ดี !! " และพวกเธอก็เป็นฝ่ายขึ้นเสียงใส่กันก่อนรัวๆ
" อาวๆๆ " และก็น้ำเสียงประชดประชันตอบโต้ก็ค่อยๆ ดังขึ้นจากฝั่งเพื่อนที่เป็นหมอที่จ้องแต่จะเล่นงานท่านประธานของ Si...^am อยู่คนเดียวเท่านั้น !
" แล้วทีเธอ "
" ว่าง ๆ เธอก็สอนให้ไอ้ ! พระเอกเกาหลีคนดังนั้น !!! "
" คอยหัด ! ให้เขาทำอะไรๆ ต่อมิอะไร ในที่ ๆ มันลับหูลับตาคนมากกว่านั้นหน่อยนะ !!! " และน้ำเสียงที่ฟังดูไม่พอใจขั้นสุด จนใครบางคนที่กำลังร้อนเนื้อตัวหันมาชี้หน้า
" หยุดเดี๋ยวนี้ ! " เธอเถียงเขา และต่างคนก็ต่างเถียงกันเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ
" หยุดอะไรละ " เขาเถียงคอเป็นเอ็น
" หยุดเดี๋ยวนี้ ! "
" ก็ไม่หยุดไง ! "
" หุบปากเลยไอ้หมอบ้า !! " เพราะว่าพวกเธอทั้งคู่ที่เอาชนะกันไม่ได้ก็เลยยิ่งตีโพตีพาย
มาซายูกิถึงกับแอบยิ้มๆ เพราะเวลาที่เห็นคู่นี้ทะเลาะกันทีไร ทั้งหมอดิษฤรนกับยูกิจังพวกเขาก็เหมือนพวกลูกคุณหนูเอาแต่ใจเลยจริงๆ
และก็อิเลฟเวนท์กลับไม่ได้สนใจคู่นี้ทะเลาะกันสักเท่าไหร่ เพราะว่าเธอกำลังมองเข้าไปในปราสาทหลังคูน้ำและต้นซากุระโซมาอิ
มาซายูกิกับอีเลฟเวนท์เดินเลียบคลองเล็กๆ ที่อยู่ใกล้ๆ ปราสาท แต่ว่ามิหนำซ้ำพวกเขาสองคนยังอดคุยกันเรื่องที่ประธานของ Si…^am กับหมอดิษฤรนยังส่งเสียงทะเลาะกันไม่เลิกอยู่ด้านหลังของพวกเขา
และอจิรวดีที่คอยต่อว่าหมอ ก็เรื่อง ยัยคุณหนูบ้านแตกทายาทเจ้าของโรงพยาบาลชื่อดังที่โซลที่ไม่ค่อยจะเข้าท่า กับหมอดิษฤรนที่ยังคอยต่อว่าแฟนของเธอที่เป็นถึงพระเอกหนังพระเอกซีรีย์แต่ยังจะทำตัวป่าเถื่อนอยู่ได้
แต่ในระหว่างที่พวกเขาสองคนกำลังจะเดินไปที่ประตูของปราสาท พวกเขาสองคนได้เห็นว่าที่คู่หมั้นของฮัน ยูซองกำลังออกมายืนรอใครสักคนอยู่ที่หน้าประตูทางเข้า
และฮง ฮเยจีก็ดูร้อนใจจนต้องรีบเดินตามออกมาหาพวกเขา และแววตาที่มีแต่คำถามพุ่งใส่อิเลฟเวนท์อยู่คนเดียว
" คุณฟูจิวาระ "
" ฉันมีเรื่องสำคัญจะขอคุยด้วยหน่อย ! " ฮง ฮเยจีเมื่อครั้นพูดจบก็รีบหันหลังเดินกลับเข้าไปในปราสาทสีขาว ๆ
และอิเลฟเวนท์ที่ก็เดินตามพวกเธอกลับเข้าไปในปราสาทอย่างว่านอนสอนง่าย แต่ว่าเธอก็ยังไม่ลืมที่จะหันกำชับมาซายูกิว่าให้อยู่ใกล้ๆ เธอเอาไว้ในคืนนี้
ภายในปราสาทสีขาวและอิเลฟเวนท์ก็คือคนกำลังสวมชุดกิโมโนโนสีแดงเลือดนกปักดอกไอริสสีม่วง และฮง ฮเยจียังคงคอยสวมชุดกิโมโนสีขาวปักทอลวดลายของดอกไม้เช่นเดียวกัน และทั้งเธอกับฮง ฮยจีก็ยังยืนอยู่ระหว่างฉากกั้นโบราณสมบัติล้ำค้าภาพเขียนพู่กันจีนลวดลายเสือโคร่งตัวขนาดมหึมาบนฉากกั้น
" ฮัน ยูซอง !! " ฮง ฮเยจีที่รู้สึกอึดอัดเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆ กับผู้หญิงอย่างเธอ
" จริง ! หรือเปล่าที่ "
" เขาบอกว่า เธอเคยให้ความช่วยเหลือ "
" พวกเขา ! " ความอยากรู้อยากเห็นของฮง ฮเยจีกำลังเผยตัวตนของพวกเธออกมา
อิเลฟเวนท์ยังคงมองภาพเสือบนฉากกั้นที่ประกอบขึ้นมาจากไม้ล้ำค่าและทาทับด้วยสีทองคำอยางไม่เดือดเนื้อร้อนใจ
" ก็หวังว่า...ฮัน ยูซอง "
" เขาจะบอกแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว " เธอตอบอย่างไม่ลังเล
ฮง ฮเยจีคราวนี้พยายามจะเดินเข้าหากันและคอยยืนมองจด ๆ จ้องๆ
 " ทำไม ! "
 " หรือว่า...."
" พวกคุณ 2 คน ! เคยรู้จักกันมาก่อน " และเพราะความสงสัยของฮง ฮเยจีก็ยังคอยแต่จะจ้องจับผิด
" แล้ว...ถ้าหาก ! " แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็รีบสวน
" ฉันจะบอกคุณแบบนี้ว่า... ฉันกับเขา "
" เรา... ! เคยนอนด้วยกัน !! " เพราะว่าเธอรู้อยู่แล้วว่า ฮง ฮเยจีต้องการอะไร
และก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะแห้งๆ ในลำคอของฮง ฮเยจีต่อหน้าภาพวาดเสือโคร่งตัวใหญ่ ๆ
" ฉันไม่แปลกใจอะไรเลยด้วยซ้ำ " และฮง ฮยจีกลับแสดงสีหน้าท่าทางเฉยๆ กับคำตอบที่ฟังก็ดูโหดร้ายสำหรับผู้หญิงทั่วๆ ไป แต่สำหรับเธอก็คงจะไม่ใช่
" เธอรู้อะไรมั้ย ! ฟูจิวาระ "
" พวกผู้ชาย...พวกเขาก็เป็นกันซะแบบนี้ " รอยยิ้มที่แสนจะเมินเฉยกับเรื่องพวกนี้ของฮง ฮเยจีต่างหากที่น่าสนใจ
" พวกผู้หญิงส่วนใหญ่ที่พอมองเห็นเงินก็อยากจะกอบโกยคว้าเอาไว้ก่อน "
" ฉันเข้าใจ " ฮง ฮเยจียังคงยิ้ม ๆ ให้เธอ
" ก็ใช่ !!! " และเธอก็เห็นด้วย แต่ว่ามิหนำซ้ำบางครั้งเธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะคอยยิ้มโต้ตอบแต่ไม่ใช่กับฮง ฮเยจี แต่กำลังยิ้มให้กับเสือโคร่งตัวนั้น
 " เหอะ !!! " แต่ก็ยังพอน้ำเสียงเหยียด ๆ ของคนข้าง ๆ ให้ได้ยิน
 " เป็นคนไทยแท้.. ! " และฮง ฮยจีก็เริ่มจะซักไซ้
" ไม่ใช่ !! "
" หรือยังไง !! "
" เธอนะ ! "
 " นิษฐา !! "
 " คือ..ชื่อจริงๆ ของเธอ "
" อันที่จริงแล้ว ไหนๆ เธอเองก็ยังทำงานเป็นที่ปรึกษาให้กับพวกนักธุรกิจนายหน้ารายใหญ่อยู่แล้ว !! " และความกดดันอิเลฟเวนท์ด้วยเรื่องประวัติสีเทาๆ จากฮง ฮเยจี
" และอันที่จริง...มัน ! ก็คงจะไม่ใช้เรื่องแปลกอะไรเลยสักนิดเดียว ! "
 "ที่ เธอจะยอมนอนด้วยกัน !!!! "
" กับ.ผู้ชายพวกนั้นที่เขายอมจ่ายเงินให้เธอง่ายๆ " และฮง ฮเยจีที่ยิ้มแย้ม และเหมือนจะไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรกับเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว
แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับทำเพียงยืนฟังอยู่เงียบๆ เพราะว่ากำลังสนใจภาพวาดเสือโคร่งตัวใหญ่ที่เหมือน ๆ จะออกมาขย้ำพวกเธอซะให้ได้ และเพราะความเมินเฉยของเธอที่มีให้กับว่าที่่คู่หมั้นของฮัน ยูซอง
 " เห็น..ในประวัติของเธอเอง ! บอกเอาไว้ว่า .." เพราะฉะนั้น ฮง ฮยจีถึงต้องการต้อนเธอให้จนมุม
 " พี่ชายของเธอ ! ก็...เป็นนักบวช !!! "
 " อันที่จริง..ฉัน ! ก็คงไม่จำเป็นต้องบอกเธออะไรเธอเลยด้วยซ้ำ !! "
" ใช่ ! หรือเปล่า !!! " และคำเตือนครั้งสุดท้ายของพวกเธอที่มีให้กับผู้หญิงคนไทยที่มีชื่อหลายต่อหลายชื่ออย่างกับพวกนักต้นตุ๋น
 " อุตสาหกรรมเมืองควังจู ! " แต่ทว่ารอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของอิเลฟเวนท์ก็ทยอยเกิดขึ้นซ้ำ ๆ ขึ้นมาจนได้
" ธุรกิจของๆ คุณพ่อของคุณ !! "
" คุณ หนูฮง !!! " และการตอบโต้ของเธอที่ค่อย ๆ เริ่มสำหรับฮง ฮเยจี และดูเหมือนว่าการตอบโต้เพียงชั่วอึดใจเดียว
ฮง ฮเยจีที่ถึงกับบังคับร่างกายตัวเองเอาไว้ไม่ได้
 " หมายความว่ายังไง !!! " และมือไม้ที่เริ่มจะกำมือจากหลวมๆ กลายเป็นจนกำมือแน่น
 " คุณหนูฮง ! " เพราะฉะนั้นเธอถึงได้รีบหันไปสบตา
 " ฉันเองก็แค่จะบอกกับคุณว่า ! "
" ท่านประธานฮง ! คุณพ่อของคุณ !! "
 " เขาก็เคยเป็นหนึ่งใน..."
" ผู้ชายที่ยอมจ่ายเงินมหาศาลให้ฉัน !!! " อิเลฟเวนท์ตอบโต้ในความหึงหวงของฮง ฮเยจี
แต่ว่ารอยยิ้มทีเย้ยหยันและสมเพชของฮง ฮเยจีก็มีแต่จะย้อนกลับมk
 " ถ้าเกิด...ฮัน ยูซอง !! " น้ำเสียงและแววตาที่มองอิเลฟเวนท์อย่างน่าสมเพช
 " เขารู้ว่า พ่อของฉันเคยนอนกับเธอด้วย !! "
 " เขาก็คงจะรู้สึก..ขยะแขยงเธอน่าดู !! "
 " ว่าไหม !! " และน้ำเสียงที่พยายามจะบีบเอาไว้ไม่ให้ความโกรธมันพุ่งพล่านออกมาฆ่าอิเลฟเวนท์
แต่อิเลฟเวนท์กลับมองเห็นแค่ความน่าสงสาร
 " คุณหนูฮง เยจี !! "
 " ฉันก็แค่อยากจะแนะนำอะไรคุณหน่อย ! แบบนี้ได้ไหมว่า..."
 " เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณรู้สึกว่า กำลังมีคนจะทอดทิ้งคุณไป !!! "
 " ท่านประธานฮง ! คุณพ่อของคุณ !! "
 " ที่เขาทำลงไปทุก ๆ อย่าง ! "
 " ...ก็เพื่อ ความอยู่รอดของครอบครัวของคุณเอง !!!! " และคำเตือนที่มีต่อฮง ฮเยจีเป็นครั้งสุดท้ายของอิเลฟเวนท์
แต่ว่าฮง ฮเยจีที่ยืนมือไม้สั่น ๆ อยู่ตรงหน้าของผู้หญิงคนนั้นจนลืมนึกถึงคำพูดของตัวเองไปจนหมด และก็แค่มองเห็นแค่ผู้หญิงคนนั้นเดินผ่านหน้ากันไปอย่างไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิดเดียว !!!


โคมไฟกระดาษรูปร่างสี่เหลี่ยมหลากหลายสีสันกำลังถูกแขวนประดับประดาอยู่บนราวไม้ไผ่นับร้อยนับพันดวง และโคมไฟสว่างไสวจนกระทั่งมองเห็นทางเดินที่ปูลาดด้วยหินศิลาแลงขรุขระระยะทางราวๆ จวนจะเกือบ 650 เมตร และทางเดินที่ยังสลับปูด้วยแผ่นหินทรายสีน้ำตาลเข้มรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดหกสิบเซ็นติเมตรใช้ปูลาดบนทางเดิน และอีกทั้งแผ่นหินทรายบางแผ่นก็ยังจะมีตราสัญลักษณ์เป็นรูปสามเหลี่ยมพีระมิดกลับหัวซ้อนกันอยู่จนสุดทางเดินหินศิลาแลง
และโคมไฟหินยกฐานสูงจากพื้นศิลาแลงราวๆ หนึ่งเมตร กับอีกห้าสิบห้าเซนติเมตรเพื่อประดับประดาตามเส้นทางเดินเข้าสู่ปราสาท โคมไฟหินและโคมไฟกระดาษย้อมสีที่ ๆ ก็ต่างพากันสอดส่องไปจวบจนถึงต้นบ๋วยสีชมพูอมขาวนับร้อยกว่าต้น และต้นดอกซากุระสีขาวอมชาพูอีกนับร้อยๆ ผสมแทรกซึมไปตามต้นสนสามใบเขียวขจี และก็ยังจะบรรดาตึกจำลองมีร้านค้า ร้านน้ำชานับสิบ และเรียวกังจำลองเอาไว้สองข้างทาง
และก็ยังพอมีสายลมพัดมากระทบเหล่าต้นไม้พวกนั้นบ้าง จนกระทั่งพลอยที่จะทำให้ดอกบ๋วยกับดอกซากุระพัดพาดอกไม้ที่สวยงามร่วงโรยของอาคารจำลองข้าง ๆ ริมทางเดินหินศิลาแลง
ร้านค้าจำลองเสมือนจริงข้างทางเดินหินที่อยู่ใต้ต้นบ๋วย อย่าง...ร้านน้ำชาที่มีป้ายผ้าญี่ปุ่นบอกชื่อร้านเป็นภาษาจีนโบราณและแปลออกมาว่า" มิกิโอะ " ร้านน้ำชาของแม้หม้ายที่ชื่อว่า มิกิโอะ หลังคาทรงจั่วหน้าทึบของร้านน้ำชา หน้าจั่วทรงโค้งดูราวๆ เหมือนกับคลื่นน้ำ 3 คลื่นใหญ่บานประตูเลื่อนฟุสุมะสีขาวล้วนทางเดินแคบ ๆ ตรอกทางเข้าร้าน โต๊ะ ตั่ง เก้าอี้ที่พร้อมสรรพ และที่ขาดเสียไม่ได้สำหรับร้านน้ำชาที่เคยเลื่องชื่อลือชา ก็คือ ชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นที่สันทัดเรื่องพิธีชงชายังคอยแสดงวิธีชงชารสเลิสอยู่จริงๆ ทางฝั่งทิศใต้ของร้าน และผู้คนที่ต่างสวมชุดญี่ปุ่นดั่งเดิมและสมัยร่วมนิยมรอต่อเข้าคิวจิบน้ำชายามใกล้ตะวันตกดิน
ร้านขายข้าวสารจำลองทรงหลังคาเพิงหมาแหงนขนาดห้องเล็ก ๆ ห้องเดียว ร้านขายข้าวสารที่กระสอบข้าวจริงๆ นำออกมาวางขายอยู่หน้าร้านที่มีชื่อเดียวกับเจ้าของร้าน ที่ชื่อ
" มิกะ คุโจ "
อาคารไม้จำลองร้านเหล้าขนาดใหญ่มากถึงสามห้อง ร้านเหล้าที่มีโคมไฟสีเหลี่ยมเขียนด้วยพู่กันจีนอ่านว่า " จิ๋ว" และชื่อร้านบนป้ายผ้าญี่ปุ่นสีน้ำเงินใหม่ๆ ที่เรียง ๆ กันอยู่ที่ตรงชายคา " ทานะกะ "
ร้านเหล้าทานะกะยังมีโครงสร้างแบบหลังคาทรงปั้นหยามีมุกยื่นออกมา และปิดด้วยกระเบื้องลวดหลายหยินหยางสีดำสลับขาวที่หัวเสา และโต๊ะเก้าอี้ไม้ที่วางยาวเหยียดเข้าไปในร้านอาคารไม้ขนาดใหญ่ที่จำลองแต่ใช้ได้จริงๆ
สถานที่รื่นเริงสำคัญของชาวญี่ปุ่น อย่าง... โรงละครคาบุกิ ที่ๆ มีแผ่นป้ายผ้าฝ้ายขนาดใหญ่สี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวพอ ๆ กับบานประตูฟุสุมาเกือบสองเมตร
" อิซามุ " แผ่นป้ายผ้าสีน้ำเงิน ๆ สลับกันเป็นแถวๆ หน้าโรงละครขนาดกว้างราว ๆ ห้าถึงหกห้องจนเต็ม ภายในโรงละครของอิซามุกว้างขวาง แถวที่นั่งที่ใช้ไม้ท่อนสุงแบ่งพื้นที่เอาไว้บนเสื่อทาทามินับสิบช่อง แถวที่นั่งสองชั้นด้านฝั่งซ้าย และแถวที่นั่งสามชั้นทางฝั่งด้านขวาของโรงละครคาบูกิของอิซามุ เพดานที่ยังนำเอาโคมไฟกระดาษสาสีขาวๆ ที่มีรายชื่อของนักแสดงมาเขียนกำกับติดเอาไว้ที่โคม และอีกทั้งที่ฝั่งของเวทีด้านหน้า เวทีพื้นไม้ขนาดใหญ่ราว ๆ สิบเมตรและกว้างเกือบๆ จะเท่ากัน ฉากเวทีก็ยังจะมีภาพวาดฝูงนกกระเรียนบนต้นสนสูงใหญ่สีเขียวตั้งตระหง่านบนผืนผ้าใบ
และ.." โรงตีดาบมาซามุเนะ" สร้างเป็นหลังคาทรงจั่วมุงสูงมุงด้วยหญ้าคา พื้นที่ก็ราวๆ สามถึงสี่เมตรกว้างคูณยาวโดยประมาณ บริเวณภายในจัดแสดงเพียงดาบจำลอง และภาพถ่ายของดาบต่างๆ ในพิพิธภัณฑ์ดาบญี่ปุ่น
และอาคารจำลองเรียวกังที่มีชื่อว่า " คะมะกุระ " ที่จำลองขนาดย่อม ๆ มาไว้ที่บริเวณภายในสวนของปราสาทแห่งนี้ คะมะกุระเรียวกังหลังคาทรงปั้นหยาจั่วทึบโค้งก้อนเมฆกระเบื้องสีเขียว
คะมะกุระคังที่เป็นเรียวคังเก่าขนานแท้ดั่งเดิมในยุคสมัยคะมะกุระของญี่ปุ่นโบราณ เรียงคังห้องแถวไม้ขนาดใหญ่สี่ชั้นที่ประดับประดาเต็มไปด้วยโคมไฟที่ห้อยย้อยอยู่ที่จั่วหลังคาและชายคานับเกือบร้อยๆ ดวง
และอย่าง...ศาลเจ้าอาซะมะจำลองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับคะมะกุระเรียวกัง และซุ้มประตูโทริอิสีแดงที่ตั้งขวางอยู่ที่หน้าศาลเจ้าอาซะมะ และก็เชือกแขวนกระดิ่งหน้าศาลเจ้า
ซุ้มประตูโทริอิสีแดงบริเวณหน้าศาลเจ้าอาซะมะทีมีลักษณะเหมือน ๆ เสาชิงช้าสองชั้นแต่ใช้เสาเพียงต้นเดียว และรั้วสองฝั่งสำหรับคำยันเสาทั้งสองต้นเอาไว้ กับต้นวีสทีเรียสีม่วงที่กำลังชูช่อเป็นพวงระย้าสีม่วงๆ อีกทั้ง 2 ต้น ต้นวีสทีเรียจำลองขนาดลำต้นใหญ่สองคนโอบสองต้นบริเวณหลังซุ้มประตูโทริอิ
และรูปปั้นของสุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวผู้และตัวเมีย 2 ตัว ตรงทางเดินเข้าออกศาลเจ้าตรงทางเดินบันไดหินทรายราว ๆ ทั้งหมด 7 ขั้นของบันได รูปปั้นของสุนัขจิ้งจอกตัวเมียที่คาบรวงข้าวไปทางซ้ายฝั่งตรงทางเดินทางขวา และสุนัขจิ้งจอกตัวผู้ที่คาบรวงข้าวสุกไปทางขวาฝั่งตรงทางเดินด้านซ้าย
แต่ทว่าสองข้างทางของทางเดินหินศิลาแลงยังจะร้านค้าแผงลอยข้างทางที่เยื้องติดกับศาลเจ้าอาซะมะ อย่างเช่น ร้านซาลาเปาๆ ข้างทางที่พากันส่งกลิ่นหอมยั่วยวนของไส้นานาชนิด ไส้ถั่วแดง ไส้ถั่วดำ ไส้แกง หรือแม้แต่ ไส้หมูคอยส่งกลิ่นหองยวนยั่วชวนให้น้ำหลายไหล
และร้านขายราเม็งสองร้านที่ผู้คนสามารถเดินเข้ามานั่งที่หน้าร้านและสั่งราเม็งรสชาติโปรดได้ทันที และยังจะมีร้านขายซูชิรสเริสที่เรียงรายถัด ๆ กันไปอีกนับเกือบสิบร้าน
และร้านขายขนมญี่ปุ่นแบบโบราณ ๆ อย่างเช่น ขนมมิซุโยวคัง ขนมอาฮางิ ไดฟุกุ หรือแม้แต่ขนมที่มีสวนผสมทำมาจากถั่วแดงชนิดอื่นๆ อย่าง ขนมโจนามะคาชิ ขนมโคมาคูระโคะนะไส้ถั่วแดง ขนมวาราบิโยมิ หรือแม้แต่ขนมวุ้นที่โรยด้วยถั่วเหลือง อย่าง ขนมวาราบิโมจิ ที่ถูกจัดวางอยู่หน้าร้านข้างทางจนสุดมุมถนน
และร้านขายขนมชื่อดังอื่น ๆ ทั้ง.. ขนมดังโงะ ขนมที่ทำมาจากข้าวเหนียว และนำมาปั้นเป็นก้อนกลมๆ คล้ายกับ ลูกชิ้นเสียบไม้และจึงนำมาชุบถั่วเหลืองบ้าง ชาเขียวบ้าง งาดำ หรือแม้แต่ห่อสาหร่าย
และก็สะพานไม้จำลอง ที่กำลังพาดผ่านแม่น้ำจำลอง แม่น้ำมินะแม่น้ำสายสำคัญที่กำลังไหลผ่านสะพานไม้ซุงขนาดย่อมๆ
และหน้าจอแอลอีดีขนาดใหญ่ขนาดมหึมาที่อยู่เหนือแม่น้ำมะเนะจำลอง และบนจอก็ยังคอยแสดงภาพของแม่น้ำที่มีความงดงามใสสะอาด ป่าของต้นไผ่ริมแม่น้ำ ฝูงนกโบยบินสะท้อนอยู่ในผืนน้ำกับแสงไฟสปอร์ตไลท์อีกนับหลายสิบดวงที่ส่องลงไปที่หน้าจอ
เสียงรองเท้าเกี้ยะเดินสับก้าวยาวๆ บนทางเดินหินศิลาแลงของอิเลฟเวนท์ และเธอยังสวมชุดกิโมโนสีแดงชาดพิมพ์ลายดอกอายาเมะสีม่วงๆ เหลือง ๆ คอยสวนกับพวกสตาฟของ Si...^am ภายในงานเดินแบบที่ออกแบบเป็นเมืองคะมะกุระ
อิเลฟเวนท์เร่งฝีเท้าและเดินเข้าไปหยุดรออยู่ที่ใต้ต้นบ๋วย และยืนอยู่ที่ฝากหนึ่งของสะพานไม้ก่อนที่จะข้ามไปยังปราสาท และสะพานไม้ซุงจำลองที่มีป้ายชื่อเป็นตัวอักษรญี่ปุ่นคะตะกะนะเป็นรูปบ้านปักเอาไว้ตรงที่หัวสะพานว่า " ฮิโรอิ " และความหมายของมันก็คือสะพานแห่งสายลมคอยใช้ข้ามแม่น้ำมินะ
สะพานฮิโรอิทำจากวัสดุเสมือนไม้ทรงโค้งสิบห้าองศา สะพานที่ยกขึ้นเหนือจอภาพแอลอีดี ที่แสดงฉายให้เหมือนมีสายน้ำอยู่เบื้องล่างจริงๆ สายน้ำที่ผู้คนสามารถเดินเหยียบย้ำเล่นอยูบนนั้นได้ราวกับเวทีการแสดงละครโรงใหญ่ และหัวสะพานของทั้งสองฝั่งก็ยังมีเสาโคมไฟหินและตะเกียงเหล็กโบราณจุดแสงไฟในตะเกียงอยู่คนละฝั่ง
และพอมองข้ามผ่านพ้นสะพานฮิโรอิมองขึ้นไปตามกำแพงหินสีขาวใหญ่ราวกับยืนมองดูเทือกเขาเตี้ยๆ โอบล้อมพระราชวังห้าชั้น และคูน้ำโอบลอบกำแพงปราสาทนาโงย่าตลอดจนสิ้นสุดที่แม่น้ำซารุซะวะ และต้นซากุระพันธุ์โซเมะอิ โยชิโนะอีกเป็นร้อย ๆ ต้นคอยโอบล้อมกำแพงหินของปราสาท
ซากุระพันธุ์โซเมะอิดอกซากุระสีชมพูอมขาวที่จะมีดอกกลีบเพียง 5 กลีบ เท่ากันทุก ๆ ต้น และจะบานหลังดอกบ๋วยหลังจากนั้นไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ ก่อนที่บ๋วยโรยราก่อนถึงฤดูใบไม้ผลิเพราะลมแรง
หลังคาปราสาททรงจั่วหน้าทึบ ทรงโค้งตีเกลียวคลื่นทะเลสามลูกหลังคามุงด้วยชิบิสีเขียว และตามหัวเสาของคานที่ยังจะประดับชิบิ หรือ กระเบื้องที่แกะสลักลวดลายของโอะนิอสูรกายอย่างเช่น ยักษ์ และยอดหลังคาของประสาทนาโงย่าห้าชั้น " คินซาชิ " หรือ ปลาหัวเสือทองคำ ประดับอยู่บนยอดของหลัง
คันซาชิทางทิศเหนือเป็นเพศผู้ และคันซาชิสีทางทิศใต้ซึ่งเป็นเพศเมีย
ตัวปราสาทที่สร้างอย่างดีจากไม้สนหอมฮินิโกะก่อสร้างจนเป็นปราสาทขนาดมหึมาที่งดงาม และปราสาทถูกทาทับด้วยสีขาวให้ราวดูอยู่บนสรวงสรรค์ และยกฐานปราสาทสูงด้วยหินแกรนิตเพื่อให้สมกับฐานะของปราสาทสมัยปลายยุคเอโดะของท่านโชกุนผู้มีชื่อเสียงขจรขจายของโชกุนผู้เป็นเจ้าของ โชกุนโตกุงาวะ อิเอะยาสึ
รูปทรงของอาคารทั้งหลังของปราสาทออกแบบให้เป็นทรงของเลขาคณิตสี่เหลี่ยมผืนผ้าหลังคาหน้าจั่วทึบคล้ายกับปิ่นโตสี่เหลี่ยมเหล่านั้นมาวางซ้อน ๆ กัน และลดลั่นกันตามชั้นของหลังคาตั้งแต่กว้างสุดไปจนถึงยอดสุดของบนปราสาท
ปราสาทของท่านโชกุนอิเอะยาสึในยามมองดูไกลๆ แล้วเหมือนยืนมอง " จูบะโกะ " กล่องข้าวญี่ปุ่นที่ถูกนำมาวางเรียงซ้อนๆ กันทั้งหมดห้าชั้น การตกแต่งปราสาทที่เน้นความเรียบง่าย ที่ ๆ มีเพียง หน้าต่างบานคู่ อยู่ใต้ชายคาหลังหน้าจั่วสันทึบ ทีมีทั้งหมด16 ยอด ทั้งหมดสี่ทิศของปราสาท..
..โดยไร้งานศิลปะที่ดาษดื่น ในขณะที่สายขององค์ประกอบของตัวปราสาทสอดส่องเข้าหากันอย่างเรียบง่ายตามหลักของรูปทรงเลขาคณิตตามรูปแบบสถาปัตยกรรมดั่งเดิมราวๆ ศตวรรษที่ 11 ที่ได้รับอิทธิพลมาจากพระพุทธศาสนานิกายชินโต ที่เรียกกันว่า โชอิน -ซุคุริ คือการการตกแต่งของอาคารที่ไม่จำเป็นน้อย
." อีเลฟเวนท์ ! ทางนี้ !! " น้ำเสียงที่หวานปานน้ำผึ้งแต่เป็นเสียงของผู้ชายที่เหมือนจะดังไกลข้ามมาจากสะพานไม้อีกฝั่ง
อิเลฟเวนท์ที่รีบหันไปมองหาเขา แต่เป็นเพราะว่าฉากกั้นบานพับที่สูงราวๆ เกือบสองเมตรนับสิบฉากกำลังถูกส่องด้วยไฟสปอร์ตไลท์สว่างไสวอยู่หลังสะพานทั้งซ้ายและก็ขวา เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องรีบถลกกระโปรงชุดกิมโมโนขึ้นนิดหน่อยและรีบเดินข้ามสะพาน เธอที่เดินเข้าใกล้ฉากกั้นบานพับวาดลวดลายของดอกไม้นานาชนิดขึ้นชื่อของประเทศญี่ปุ่น และลวดลายสีสันตระกาลตาบนผืนผ้าใบสมัยใหม่สีขาวและกรอบไม้หอมขึ้นชื่อ
" อีเลฟเวนท์ ! เร็วเข้า !!! " เสียงของผู้ชายคนเดิมที่พยายามจะตะโกนเรียกกันติด ๆ ในขณะที่พวกเขาทุกคนกำลังยืนอยู่หลังฉากกั้น
อิเลฟเวนท์ปล่อยชายกระโปรงกิมโมโนพวกนั้นลง และคอยเดินผ่านทางฉากกั้นบานประตูลวดลายของดอกไอรีสสีม่วงดอกเดี่ยว และฉากกั้นของดอกไม้อื่นๆ เช่นดอกนานาซีสกลีบสีขาวเกสรสีส้มๆ ดอกคิเคียวสีม่วง ดอกลิลลี่ภูเขาสีขาวเกสรสีอมชมพู และฉากกั้นแต่ละบานถูกวาดให้เป็นดอกไม้ดอกเดี่ยวเท่านั้น และฉากกั้นบานพับๆ ถัด ๆ กันไป อย่าง ดอกบ๋วย ดอกซากุระ ดอกกระดิ่งลม และดอกหญ้าโนโคงิริโช
" ได้ยินแล้ว ๆ " เธอตะโกนตอบกลับ
" กว่าจะได้ยิน !!! " ภาษาไทยของผู้ชายที่มีน้ำเสียงหวานปานน้ำผึ้งเพิ่งจะโผล่พ้นฉากกั้นบานพับของดอกลิลลี่ภูเขาที่อยู่ติดกับสะพานไม้
" เวรละ !!! " และใบหน้าที่หวานไม่ยอมแพ้กันของผู้ชายสวมชุดยูกะตะสีน้ำเงินเพนท์ดอกซากุระสีขาว ๆ
" เอาจริง ! ใช่ไหม !!! " ผู้ชายหน้าหวานยืนมองและจ้องอิเลฟเวนท์อยู่นานสองนาน ก็เพราะสาเหตุที่ไม่คุ้นชินกับเสื้อผ้าหน้าผม
" เอ่อ !!! " อิเลฟเวนท์ตอบอย่างเป็นกันเองสุดๆ กับเขา แต่ว่าเธอก็อดจะไม่สนใจเสื้อผ้าหน้าผมของพวกเขาด้วยไม่ได้
" ก็ไม่ต่างนะหมอ ! " อิเลฟเวนท์พยักหน้าและบอกให้เขาก้มมองดูตัวเองด้วย
" ก็...ไม่มีอะไรจะเถียง " ผู้ชายที่อิเเลฟเวนท์พูดคุยด้วยยืนมองดูชุดที่สวมอย่างไม่เข้าใจและถึงแม้ว่ามันจะดูเป็นชุดประจำชาติราคาแสนแพงก็เถอะ
แต่ว่าผู้ชายที่อิเลฟเวนท์เรียกแทนชื่อเขาว่าหมอยังไม่ทันจะพูดจนจบ เธอก็รีบเดินหนีเข้าไปที่หลังฉาก
" นี่ถามจริง ! " เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องรีบเดินตามและบ่นตามกันไปติด ๆ ด้วย
" ไปไงมาไง ! เธอถึงได้สร้างเมืองโบราณพวกนี้ขึ้นมาเป็นรันเวย์ "
" ฉันเนี้ยนะ !!! "
" เหนื่อยจะตายอยู่แล้วนะ เธอรู้หรือเปล่า "
" ฉันขอบอกเธอไว้ก่อน !!
" ถ้าคิดจะลากฉันมา ... !! "
" เพราะว่า เธอยากให้ฉันมาเป็นพ่องานนี้ให้กับ !!! "
" เหอะ ! "
" สู้ให้ฉัน ! อยู่ที่โซล ! " และอยู่ๆ เขาก็นึกอยากจะสะบัดหน้าหนีเธอให้ห่างๆ
 " และให้ฉันไฟท์ ! กับยายคุณหนูลูกเจ้าของโรงแรมที่นู้นยังจะดีซะกว่า !!! " แต่ว่าเขาที่ยิ่งคิดก็ยิ่งแต่จะหงุดหงิด
" จริงดิ !! " เธอเอียงหน้ากระซิบถาม
" อะไร ! " แต่ผู้ชายเสียงหวานชักสีหน้ากลับ
" เอ้า !!! " เธอชักสีหน้ากลับบ้าง
" จะเอาอะไร ! " เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องรีบหันมายืนจ้องกันไป ๆ มาๆ
" ไม่ต้องเลย ๆ นะ ! "
" เพราะว่าอย่างไงๆ ฉันกับยายคุณหนูไฮโซบ้านแตกนั่น !!! "
" อย่าได้มาสร้างวิมานในอากาศให้ฉันฟังอีกเป็นอันขาด ! " เขาประชดซ้ำๆ แต่เธอก็พยักหน้ารัวๆ
" ยายนิด !!! " อจิรวดีตะโกนออกมาจากหลังฉากกั้นห้องแต่งตัวหลังสะพานไม้
" มานี่เร็ว !!! "
" ฉันมีคนอยากจะแนะนำให้รู้จัก !! " และพยายามกวักมือเรียกพวกเธอ
และทันที่ที่ได้ยินเสียงเรียกของท่านประธานของ Si...^am เขาก็รีบเอียงหน้าเข้าไปกระซิบด้วยกันกับอิเลฟเวนท์ทันที
" น้องสาวของ ฮัน ยูซอง ! " เขากระซิบคุยกับเธอเบาๆ
" ก็ไม่เห็นมีอะไรน่าตื่นเต้น "
" นี่ถามเธอจริงๆ เลยนะ จากใจ ! "
" เธอยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไปอีกนานไหม ! คุณอิเลฟเวนท์ " ถ้อยคำประชดประชันกันไม่หยุดไม่หย่อนของผู้ชายเสียงหวานดังกระทบเข้าหูอิเลฟเวนท์รัวๆ
แต่ว่าพวกเธอสองคนก็ยังต้องคอยเดินตาม และประธานอจิรวดีที่พาเดินกลับเข้าไปในห้องแต่งตัวของเหล่านายแบบและนางแบบ
แต่ว่าเธอกับเขาก็ยังไม่หยุดกระซิบกระซาบกันตลอดทางที่เดินตามหลัง ก็เพราะว่าชุดของท่านประธานอจิรวดี อมตะสยาม แห่ง Si…^am
" ชุดใคร !!! " พวกเธอสองคนอดทะแม่งๆ ในใจไม่ได้กับชุดกิโมโนสีชมพูแปร๋นของท่านประธาน Si..^am และเผลอ ๆ พวกมันยังจะพิมพ์ลายดอกกล้วยไม้ไทยสีส้มๆ เหลืองๆ ม่วงๆ ซะงั้น !!!!


" ไง !! "
และคำทักทายด้วยภาษาเกาหลีที่เริ่มทยอยดังออกมาจากหลังตู้กระจกจำลองเมืองนาโกย่าสมัยโบราณหลาย ๆ ร้อยปี
" รู้มั้ย !! " แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ไม่ได้หันไปมองเขา
" ทำแบบนี้ ! เขาเรียกว่า ไม่มีมารยาท " และยังพาลหาเรื่องพวกที่ชอบแอบฟัง
อิ แทวอนยอมจำนวนด้วยหลักฐานจนต้องยอมเดินออกมาจากหลังเมืองจำลองที่อยู่ติด ๆ กับฉากกั้นลายเสือโคร่ง
" อะไรกัน "
" ผมก็แค่มีเรื่องอยากจะคุยด้วย ! ก็เท่านั้น !!! " และเขาสวมชุดยูกะตุสีเดียวกับผู้ชายคนอื่นๆ ที่มาร่วมงานเดินเข้ามายืนใกล้ๆ เธอ
" แล้วนี้... อิเลฟเวนท์ "
" คุณสั่งสอนอะไรคุณหนูฮง ! เธอไปบ้าง !! "
อิเลฟเวนท์ส่ายหัวเบาๆ
" เปล่าสักหน่อย " และปฏิเสธ
" อย่ามาโกหกน่า.... " อิ แทวอนที่ไม่เชื่อคำแก้ตัวของพวกเธอ และยังหันมาพูดเรื่องที่อิเลฟเวนท์พูดกับฮง ฮเยจีเมื่อกี้ให้ฟัง
" ฉันเพิ่งจะได้ยินเธอพูดถึงท่านประธานฮงขึ้นมาหยก ๆ นะห๊า..."
" อีเลฟเวนท์ ! " เขาพลางพูดไปและยิ้มเยาะ
" เปล่าน่า... !! " แต่เธอยังปฏิเสธอิ แทวอนซ้ำๆ
" และฉันก็ไม่ได้คิดที่จะขู่คุณหนูฮงเธอเลยด้วย " เธออมยิ้ม และพวกเขาถึงกับต้องคอยยิ้มตาม
อิ แทวอนถึงกับขนาดถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ ต่อหน้ากันไปเลยทีเดียว แต่อิเลฟเวนท์ที่กำลังจะเดินหนีไปจนต้องรีบเดินตาม
" อิเลฟเวนท์ " จนกระทั่งน้ำเสียงที่ฟังดูค่อนข้างจะซีเรียสของเขา จนเธอต้องรีบหันมาและสังเกตสีหน้าของพวกเขา
" ว่า ! " และเธอก็ไม่ค่อยได้เห็นสีหน้าที่เคร่งเครียดขนาดนี้ของอิ แทวอนมาก่อน
 " ผู้หญิงรัสเซียคนนั้น !! " และเขาก็หันมารับสารภาพอย่างไม่ค่อยจะเต็มปากเต็มคำ
 " คือว่า...เธอ !!! " และนัยน์ตาที่เศร้าอยู่แล้วกลับเศร้าลงไปอีกของอิ แทวอน
 " เสียใจด้วย !!! " และเธอก็ปลอบใจทันทีที่สังเกตเห็นความผิดหวัง และก็ยังรับรู้ได้ชั่วขณะนั้นเลยว่ารู้ว่า เวลานี้อิ แทวอนคงเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงชาวรัสเซีย
 " หึ ! " แต่ทว่าน้ำเสียงหัวเราะเยาะตัวเองของอิ แทวอนกลับดังขึ้นมาแทน
 " เอาจริง ๆ "
 " ฉันน่าจะเชื่อเธอตั้งแต่เจอกันที่รัสเซียเมื่อคราวก่อน อิเลฟเวนท์ " และอิ แทวอนยังคงทำหน้าตาผิดหวังมากขึ้นๆ
 " เมื่อวาน ผู้หญิงคนนั้น ! "
 " เธอ...ถูกพวกผู้ก่อการร้ายจับตัวไปและก็ถูกฆ่าทิ้ง ! " และเผลอๆ อิ แทวอนยังจะต้องคอยหลบสายตาของอีเลฟเวนท์ไปพลางๆ
 " ทั้ง ๆ ที่...เธอไม่ใช่สายลับของพวกรัสเซียเลยด้วยซ้ำ !!! " แต่ว่าเผลอๆ ที่บางครั้งบางทีน้ำเสียงที่สั่นเครือของพวกเขาก็เริ่มจะมีปะปนให้ได้ยิน
อิเลฟเวนท์ตัดสินใจหยุดเดินและหันกลับไปมองหน้าเขา และคอยเอื้อมมือเข้าไปจับที่หัวไหล่ แต่ว่าเธอกลับไม่ได้มองหน้าของอิ แทวอนตรงๆ เพราะว่าเธอกำลังมองข้ามหัวไหล่มองไปทางด้านหลัง
 " เธอจะต้องรู้ !!! " เธอมองอิ แทวอนและยังต้องฝืนยิ้มให้
 " และฉันก็กำลังคิดว่า....."
" เธอเองก็ไม่ได้ ! โทษคุณ !!! " คำพูดของอิเลฟเวนท์ที่คอยปลอบประโลม แต่ว่าเธอก็ยังไม่สามารถที่จะละสายตาจากด้านหลังของอิ แทวอนได้ทันที
และเขาก็พยายามที่จะยิ้มออกมาให้ได้
" ฉันรู้ !! " อิ แทวอนพยายามที่จะปลอบใจตัวเอง เพราะว่าไหนๆ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว และพวกเขาคงจะไปช่วยอะไรผู้หญิงรัสเซียคนนั้นเอาไว้ไม่ได้แล้ว
เพราะฉะนั้นในระหว่างที่อิ แทวอนพยายามที่จะทำใจเกี่ยวกับเรื่องผู้หญิงคนสนิท ในระหว่างนั้นเธอที่ก็เลยหันมาจัดแจงชุดยูกะตะของพวกเขาให้เรียบร้อย
อิเลฟเวนท์พยายามจะเข้าไปปลอบใจของอิ แทวอนก็ด้วยการช่วยทำให้พวกเขาดูดีขึ้นอีกนิดๆ หน่อยๆ
 " อันที่จริง.....ก็ ! " และเธอก็พยายามจะสำรวจเสื้อผ้าหน้าผมของอิ แทวอนใกล้ๆ
"..ดูไม่เลวเลยนะ ! แบบว่า !! "
"เชอะ !!! " อิ แทวอนถึงต้องคอยเบือนหน้าหนีห่างๆ จากอิเลฟเวนท์ออกมา ก็เพราะว่าที่ๆ เธอพยายามจะทำตัวเป็นแม่งานคอยเจ้ากี้เจ้าการ แต่ว่าเขาก็ยังไม่ลืมที่จะหันมาล้วงเอาของในกระเป๋าเสื้อออกมาและยื่นกล่องกำมะหยีสีน้ำเงินยาวๆ เล็ก ๆ ให้กับเธอ
" อะนี่ ! "
" ของขวัญวันเกิด ! รับไปสิ !! " อิ แทวอนยื่นของขวัญให้อิเลฟเวนท์ แต่ว่าเธอก็ยังแสดงรอยยิ้มที่แสนจะเจ้าเล่ห์กลับมาหาเขาอีกแล้วจนได้
" ให้...ปากกา ! เนี้ยนะ !!! " น้ำเสียงประชดประชันและลีลาที่ไม่ยอมยื่นมือออกไปรับของขวัญจากมือของอิ แทวอนง่ายๆ
"เห้อ..... " และเขาถึงกับเบือนหน้าหนีกันอีกรอบ
" รู้แล้วยังจะมาถาม !! "
" ให้ตาย !!! "
" ทำไมน่า.... "
" ทำไม ! ฉันถึงต้องถูกคนอื่นคอยบังคับให้มาเจอกับเธออยู่เรื่อย !!! " เพราะฉะนั้นเขาถึงได้หงุดหงิดก็เพราะความเจ้าลีลาของอิเลฟเวนท์อยู่อีกเหมือนเดิม
ครึ้ม !!!...ครึ้มๆๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงกลองไทโกะดังเหมือนเสียงฟ้าผ่าและยังทยอยดังออกมาเรื่อยๆ จากหลังฉากกั้นบานพับที่ปลายสะพานฮิโรอิจำลองสะพานข้ามแม่น้ำมินะ เสียงกลองบรรเลงจากบรรดาผู้ชายรูปร่างดีทั้หมด 11 คน และทุกคนก็สวมกางเกงฮากาม่าสีเขียวหัวเป็ดและสวมเสื้อกีสีดำสะพายกลองไทโกะกลองสองหน้าแบบโบราณของญี่ปุ่น
เหล่าบรรดาผู้ชายผู้ที่แสดงฝีมือตีกลอง และทุกๆ คนกำลังเพลิดเพลินกับการเล่นกลองไทโกะทยอยเดินกลับขึ้นมาบนสะพานข้ามแม่น้ำมินะจำลองที่หน้าปราสาทสีขาว และจอแอลอีดีที่ฉายภาพแม่น้ำมินะสีใสสะอาด และกลีบดอกของซากุระสีขาวอมชมพูและกลีบของดอกบ๋วยสีชมพูอมขาวที่ ๆ มีทั้งของแท้และก็ของเทียมที่ถูกลมโชยให้ร่วงหล่นลงมาอยู่ที่บนหน้าจอ แสดงภาพอันตระกาลตาไปทั่วทั้งคะมะกุระเมืองจำลองหน้าปราสาท และแสงไฟจากดวงไฟสปอร์ตไลท์พากันเจิดจ้าส่องข้ามผ่านไปๆ มาๆ สลับระหว่างสะพานข้ามแม่น้ำและสะพานจำลอง ให้ดูเปรียบเสมือน
แม่น้ำมินะนี้ ! ซึ่งไหลตกลงมาจากเทือกเขาซุกุบะในแคว้นทาชิ.. .ไหลรวมกับน้ำบนเทือกเขาคันทาชิในแคว้นฮิทาชิตะวันตก.....จนรวมกันกลายเป็นแม่น้ำลึก.. เหมือนดั่ง...กับความรักที่สุมสรวงของฉัน....
...ที่....ทับถมลึกมากขึ้นเรื่อยๆ
ครึ้ม ! ครึ้ม ๆๆๆๆ !! ครึม !!!
เสียงกลองที่คล้ายดั่งเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าดังผ่านข้ามแม่น้ำมินะมา และเสียงอึกทึกครึกโครมของกลองญี่ปุ่นโทโกะในยามพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า...เสียเต็มประดา
เสียงอึกทึกเวลานี้ ! มันช่าง....ฟังดูราวๆ เหมือนเสียงฟ้าร้องที่ทะเลาะอยู่กับสายลม !!! ครึ้มแรกฟ้าร้องคำรามเหมือนเสียงเตือน ครึ้มรัวๆ เสียงฟ้าผ่าที่เพียงต้องการร้องคำรามคอยเจรจาอยู่กับ สายลม ว่า....ขอให้เจ้ายอมจำนนเสียเทิด.....
....ครึ้ม !!! ต่อ ๆ มา... เหมือนท้องฟ้าจะแผดเสียงร้องดังกึกก้องขึ้นๆ ไปเสียอีก...เช่นนี้ว่า ... เบื้องบนนี้เป็นของข้า !!!!
..... เจ้าเอย....เจ้าสายลมน้อย ๆ ที่ไร้ตัวตนเช่นเจ้า !!!
.....ไฉนเลย...สายลมจึงไม่เจียมตัว !!!!
และบรรดานักตีกลองฝีมือเยี่ยมที่พากันพัดโบกสะบัดท่อนไม้ไผ่กระทบกันกับกลองญี่ปุ่นโบราณค่อยๆ คืบคลานห่างออกจากสะพานแห่งสายลมมา จวบจนกระทั่งเหล่าศิลปินนับสิบเอ็ดคนที่แขวนกลองพาดบ่าและพากันเดินผ่านข้ามมาเพื่อที่จะคอยทักทายเหล่าผู้คนนักชื่นชมศิลปะก็เพราะว่ามีเหล่าแขกท่านผู้มีเกียรติจำนวนเป็นร้อยๆ รวมทั้ง สื่อมวลชนหลายแขนงที่ก็ต่างพากันตบเท้าเข้าแถวนั่งรออยู่ริมสองฝั่งข้างทางของเมืองคะมะกุระจำลองอยู่จนเกือบเต็ม
นักธุรกิจจากต่างประเทศราว ๆ นับยี่สิบถึงสามสิบที่ต่างพาสวมชุดในแบบวัฒนธรรมของชาวญี่ปุ่นเพื่อเข้ามานั่งรอชมงานศิลปะที่คาดว่าน่าตื่นตาตื่นใจและเร้าใจ และก็บรรดานักข่าว นักหนังสือพิมพ์อีกนับหลายสิบก็พากันเข้ามาตั้งกล้อง และเข้ามาจับจองพื้นที่ตามซอกลืบตามร้านค้าในเมืองคะมะกุระ และต่างฝ่ายที่ต่างพยายามจะคอยเบียดเสียดยัดเยียดกันไป ๆมาๆ ระหว่างพื้นที่ใต้ต้นซากุระบ้างและต้นสนสามใบบ้าง เพื่อหาพื้นที่ในการัวชัตเตอร์คอยชื่นชมงานศิลปะชั้นเยี่ยมของบรรดา Si…^am !!!
และรวมถึงนักแสดงอีกหลายสิบชีวิตที่แสดงเป็นคนในเมืองคะมะกุระจำลอง ทั้งหญิงชายสวมชุดญี่ปุ่นโบราณก็เข้าถึงบทบาท พ่อค้า แม้ค้า เจ้าของเรียวคังคะมะกุระ คนขายน้ำชา คนขายบะหมี่ และคนเฝ้าศาลเจ้าอาซะมะ
และแถวม้านั่งยาว ๆ ที่ ๆ ก็พากันเรียงราวต่อกันมาตั้งแต่ตีนสะพานสายลม มาจนกระทั่งเรื่อยๆ จนสุดทางเดินหินศิลาแลงของเมืองคะมะกุระจำลองในเทศกาลอุตางะตะ และผู้คนที่ตางพากันตบเท้าเข้ามารอเยี่ยมชมศิลปะประเพณีก็ยังสวมชุดกิโมโนสวย ๆ และชุดยูกะตะผ้าฝ้ายเนื้อดีขึ้นไปยืนรอชื่นชมความงามอยู่ที่ระเบียงไม้ซุงชั้น 2 ของเรียวกังคะมะกุระ จนกระทั่งแสงไฟสปอร์ตไลท์สีแดงๆ ฟ้า ๆ อีกนับหลายสิบดาว ต่างก็พากันสาดส่องไปที่บริเวณด้านหน้าของคะมะกุระคังจนเจิดจ้าขึ้นมาในพริบตา...
พริบตาเดียว ! เวทีทรงกลมดูคล้ายกับกลองไทโกะอันใหญ่มหึมานำออกมาวางตั้งอยู่ตรงหน้าคะมะกุระคัง และบุรุษเพียงหนึ่งเดียวก็สวมชุดยูกะตะสีน้ำเงินคมเข้มที่มาอวดโฉมพร้อมกับซอสามสามซามิเซ็งของ..เขา และบุรุษเพียงหนึ่งเดียวดายยังคอยนั่งอยู่บนเบาะดั่งเดิมของญี่ปุ่นมีพนักพิงสีแดงสดปักลวดลายดอกอายาเมะสีม่วงคอยบรรเลงเสียงซามิเซ็ง
บุรุษหนุ่มรูปงามสูงโปร่งและก็ยังจะสันทัดวาดลวดลายดีดพิณสามสายซอมิเซ็งด้วย " บาชิ " ลักษณะคล้าย ๆ กับพัดเซนโซะพัดญี่ปุ่นที่ต้องคลี่ออกมาเวลาใช้ แต่เป็นพัดสำหรับดีดซอซามิเซ็งแท้
และ....เสียงเพลงบรรเลงของซอซามิเซ็งที่เพียบพร้อม....ของบุรุษหนุ่มรูปงาม !!!
ที่บรรยาย....ถึง ! พร่ำพรรณนา...ถึง ! และอ้อนวอน...ถึง.....คุณสายลมเพลมพัด !!!!
เสียงเพลงบรรเลงซามิเซ็งที่ชวนให้จิตนาการ ถึงในค่ำคืนที่หญิงสาวและชายหนุ่มอยากจะออกมาเต้นรำกันในคืนวันงานประเพณีอุตางะตะ บริเวณที่ลานหน้าศาลเจ้าอาซะมะแทบสิ้นใจ...
....เพื่อที่พวกเขาจะได้ออกมาและเต้นรำหาคู่ไปพร้อมๆ กับการเหยียบและย้ำดอกบ๋วยและซากุรุที่ร่วงโรยไปตามทางเดินให้เปรียบเสมือน.ชีวิตวัยหนุ่มสาวที่พร้อมจะก้าวเดินไปตามเส้นทางที่โรยด้วยกลีบ....ซากะรุ
และแล้วก็ถึงเวลาที่บรรดาเหล่านางแบบและก็บรรดานายแบบนับราว ๆ เกือบห้าสิบชีวิต ที่ ๆ ก็ต่างทยอยเดินข้ามสะพานสายลมและทำหน้าที่ไปพร้อม ๆ กับ...เสียงเพลงบรรเลงซามิเซ็ง
" Natural atlas " ที่มีความหมายโดยคร่าว ๆ ใน...ค่ำคืนของ วันราตรีเสมอนี้ ว่า " ธรรมชาติ....ล้วนมีอยู่ในทุกสรรพสิ่ง " ...
และนี้ก็คือ ผลงานของ Si…^am ! ในค่ำคืนในย่านถิ่นจำลองกำเนิดประวัติศาสตร์เก่าแก่ของประเทศญี่ปุ่น ในสมัยยุคคะมะกุระอันเฟื่องฟู....
.....ทั้งศิลปะ ทั้งสถาปัตยกรรมของญี่ปุ่นที่เริ่มพัฒนาจากจีนมาเป็นในรูปแบบของตัว และทั้งในยุคคะมะกุระที่ศาสนาพุทธรุ่งเรืองจนถึงขั้นขีดสุดในสมัยคะมะกุระตอนกลางไปเรื่อย จนกระทั่งราวๆ เกือบยุคเปลี่ยนสมัยยุคมุโระมะจิ
เสื้อยืนแขนสั้นคอกลมในยุค 70 แต่งสกรีนลวดลายบนผ้าค้อทตอลและผ้าสเวสเตอ์ ให้เป็นสถานที่สำคัญในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่ อดีต....จนถึง...ปัจจุบันท่ามกลาง
เสื้อยืดคอกลมผับแขนสีสันพาสเทล อย่าง เขียวมิ้นต์ สีฟ้าเบบี้บลู และชมพูที่สกรีนลวดลายเป็น ภูเขาไฟฟูจิ ทะเลสาบทั้ง 5 และภาพศาลเจ้า
อีกทั้ง...สนามกีฬาโอลิมปิคที่ญี่ปุ่นเคยเป็นเจ้าภาพ โตเกียวโดม ทุ่งดอกลาเวนเดอร์ หมู่บ้านญี่ปุ่นโบราณและสถานที่สำคัญต่างๆ ในประเทศญี่ปุ่น
เสื้อยือคอกลมแขนสั้นในยุค 70 ของ Si…^am ! ที่สวมคู่กันกับ ระหว่างของผู้หญิงสวมกับ Culottes กางเกงกระโปรงสีพื้น และ Maxi skirt กระโปรงลายเลยเข่าสีพื้น และรองเท้าส้นแบนสีเมทัลลิค
Si…^am ที่ออกแบบเครื่องประดับเป็นกำไลแขนอันใหญ่แบบ Charm Bracelet ประดับตกแต่งด้วย ทับทิมอัด หินอัด และกำไลแบบ Link bracelet กำไลสแตนเลสอันใหญ่
และส่วนของสุภาพบุรุษที่มาพร้อมกัน กับ กางกาง Baker pants กางกางขาตรงในยุค 70 ทันสมัยด้วยกระเป๋าตัดแปะ และรองเท้า Tassel loafers รองเท้าแบบสวมหนังกลับมีพู่ห้อยหนังกลับ
และ Si…^am ก็ยังออกแบบ หมวกชาลี สำหรับบรรดาสุภาพบุรุษ หมวกชาลีที่ใช้วัสดุจำพวกประเภท ผ้ากอซ และผ้าฝ้ายสีพื้นเข้มเคลือบพลาสติก
ถัดมา... Si..^am ในรูปแบบ Real Suit
ชุดสูทวัยทำงานทั้งสุภาพบุรษและก็ทั้งสุภาพสตรี แบบเสื้อ Boat neck เสื้อรูปทรงคอปาดเฉียง ๆ ของสุภาพสตรีสีพาสเทลทับด้วยแจ็กเก็ตทำงานปรกติสีพื้น เสื้อ Y- shirt เสื้อเชิ้ตแบบ Wide clllar ที่มุมเสื้อชี้ออกด้านข้างมากกว่าปกติ แต่ก็ยังคงเน้นลวดลายรูปทรงเลขาคณิตสีรุ้งที่คอปกเสื้อ
Si…^am & Cleric shirt atlas เสื้อคเลริคเสื้อเชิ้ตที่ปกคอเสื้อกับแขนเสื้อตัด กับ สีเสื้อเชิ้ตสีพาสเทลโทนฟ้าน้ำทะเล และโทนสีขาวเขม่า กับ กางเกงขาตรงสกีนลายดอกไม้เอาไว้ที่กระเป๋าข้างใดข้างหนึ่งอย่างไม่พิถีพิถัน
Si…^am Reality Suit for men ของสุภาพบุรุษ โดยรวมจะสวมเสื้อเชิ้ตเกือบๆ ทุกแบบคู่กัน กับ กางกาง Chino pants กางเกงชิโนที่ดูคล้าย ๆ กับ กางเกงสแลคแต่ไม่มีจีบด้านหน้าขาตรงสีพาสเทลเน้น สีเบบี้บลู
Si…^am & Shoe atlas ฝั่งของสุภาพบุรุษที่เน้นสวมรองเท้าแตะแบบสาน วัสดุที่ใช้หนังลูกวัวเทียม และส่วนฝั่งของคุณสุภาพสตรีก็จะเป็นประเภท Chunky heels รองเท้าสั้นเตี้ยตัน
Si…^am ! Guru Casual shirt l เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีพาสเทลที่เน้นใช้ผ้า อย่าง ผ้าลินิน ผ้าแคนวาส ผ้าคอตตอล และผ้าอายเลท เน้นการตัดเย็บที่ไม่ต้องการให้สมส่วน และแขนเสื้อยาวที่สามารถพับแขนและกระดุมสกรีนลายดอกไม้ใบหญ้า
และ Si…^am & Feminine one piece flower เดรสสั้นสำหรับคุณสุภาพสตรีสีสันหวานๆ พาสเทล ตัดเย็บด้วยผ้าชนิดเดียวกันกับเสื้อเชิ้ต Casual
Feminine one piece flower สกรีนลวดลายของดอกไม้ที่มีชื่อเสียงของประเทศญี่ปุ่นลงไปเน้นเฉพาะที่เป็นกระโปรง ดอกโอคินะงุสะดอกไม้คล้ายบัดเตอร์เค้กรสเผือกพิมพ์ลายบนเดรสกระโปรงสีชมพูพาสเทล หรือว่า ดอกคินเซ็นกะ เรียกง่ายๆ ว่า แมรี่โกลด์ ดูเผิน ๆ เหมือนเบญจมาสพิมพล์ลายบนเดรสสีเหลืองอ่อน
Female & Sleeveless เสื้อสลีฟเลสเสื้อแขนกุดสีพื้นเข้มๆ สกรีนด์ลายสถานที่ท่องเที่ยวในเมืองโตเกียว ถนนย่านชินจุกุ ห้าแยกชิบูย่า ร้านราเม็งในตำนาน ร้านเบเกอรรี่ชื่อดังในย่านฮาราจุก
เสื้อสลีฟเลสแขนกุด...ที่ สวมทับมากับกางเกงประเภท Roll- up กางกางพับขาติดติดกระดุมเพ็นท์ลายตารางสีรุ้ง และก็กางเกงประเภท Cropped pants สีพาสเทลลายดอกขายาวแบบทั้งสี่ส่วนและห้าส่วนึ
Backpack Natural atlas เป้สะพานหลังที่เน้นสีเขียว น้ำเงิน เทา และสีแดง กระเป๋า Hobo กระเป๋าสะพายไหล่ทรงกลมมนสกรีนลายดอกไม้ต่างๆ
 กระเป๋าสะพายข้างทรงขนมจีบทรง Bucket และกระเป๋าสะพายข้างกลมมนแบบ Saddle สกรีนลายลวดลายของต้นไม้ใบไม้ทีมีในประเทศญี่ปุ่น และวิวทิวทัศน์ที่สวยงามของประเทศ
หมวกทรงฝักทอง หมวกทรงขนมเค้ก และก็หมวกชาลีผ้ากำมะหยีสีสด ที่ ๆ มี ทั้ง สีเขียวใบไม้ สีครามน้ำทะเล สีแดงใบเมเปิ้ล และสีชมพูซากุระ
เหล่าบรรดานางแบบนายแบบนับเกือบๆ ห้าสิบ ที่ดูราวๆ เหมือนกับว่า พวกเหล่านางแบบของ Si…^am ทุกๆ คนต่างยังคงพากันเดินเล่นสลับกันขวักไขว่ไปตามทางเดินหินศิลาแลง และยังคอยเที่ยวชมอยู่ในย่านเมืองเก่าคะมะกุระในตำนาน ที่ๆ มีแต่ต้นไม้ดอกไม้บานเต็มสวนสวยสะพรั่ง ทางเดินหินศิลาแลงที่เคยสะอาดสะอ้านช่วงเย็นๆ เวลานี้.... หมู่มวลของกลีบดอกบ๋วย ดอกซากุระที่พัดไหวปลิวล่องลอยมาตามสายลมจนเกลื่อนพื้นที่ปูด้วยหินศิลาแลง
และที่แห่งนี้ ก็คือ...แคทวอร์ก
เสียงบรรเลง...ซามิเซ็งที่ก็ยังคงคอยอยู่และก้องกังวานสลับกันไปกับเสียงปรบมือ !!!!
ซามิเซ็ง....เสียงของซอสามสายของญี่ปุ่นจาก...บุรุษไร้นาม
ที่.. !! เขาคนนั้นเล่นซอสามสายให้ฟังเหมือนราว กับ ว่า...พวกมันไม่อยากให้.....สายลมพัดเอากลีบดอกซากุระ...ผสมผสานระหว่าง.....กลีบบ๋วยร่วงหล่นลงมาสู่...ผืนดิน
มีพบ....มีพรากจาก....
มีรัก..... มีไม่รัก.....
มีความอดทน.....ไร้ซึ้งความอดทน....
ซามิเซ็ง.....ที่ยังคงบรรเลงเสียงเพลงอ้อนวอนขอธรรมชาติ เฉกเช่น สายลมพัดลมเพ ! เสียงของสายลม..ที่พัดไปกระทบต้นสนสามใบ ก็คือ....ต้นไม้
เสียงของสายลมพัด...ยามกระทบดอกบ๋วย ก็คือ.....ต้นบ๋วย
เสียงของสายลมพัด...ที่ยามกระทบดอกซากุระ ก็คือ....ต้นซากุระ
มัน....น่าแปลกนะ
...ที่....มีชีวิต...อยู่....
...ภายใต้...ต้นซากุระ...
แม้อีก....หนึ่ง.....ค่ำคืนราตรีเสมอ !!!
เรา....ก็ยังคงมีชีวิตอยู่.
ท่ามกลาง....ซากุระ !!
อีเลฟเวนท์พยายามจะแอบเงยหน้ากลับขึ้นไปมอง ที่ๆ ระเบียงของคะมะกุระคังอยู่ครั้งคราว ในขณะที่เธอยืนอยู่ใต้ต้นวีสทีเรียจำลอง 2 ต้น ที่หน้าศาลเจ้าอาซะมะ ในช่วงตลอดเวลาของการเดินแฟชั่นโชว์ และบรรดาผู้คนที่เข้ามาเสพศิลปะดินแดนโบราณแห่งคะมะกุระที่ได้พ้นผ่านมาเพียงเจ็ดถึงแปดร้อยปีกว่า ๆ เป็นของแถมให้ทุกคนไปอย่างฟรีๆ
แต่ว่าที่หน้าระเบียงไม้ของคะมะกุระคังแถวที่นั่งที่ดีที่สุด บรรดาพวกเจ้าหน้าที่ของเกาหลีใต้ ทั้งอี แทวอน ซอ ฮเยมี หรือแม้แต่ พวกเจ้าหน้าที่ของ NISS อย่าง ยู ฮีวอน ที่ๆ พวกเขาทุกคนกำลังพากันนั่งเรียงๆ กันอยู่ที่นอกระเบียง
และก็มาซายูกิที่ ๆ ยังคอยยืนอยู่ที่หน้าระเบียงฝั่งริมสุดฝั่งหนึ่งของคะมะกุระ และก็มินาโมะโตะ อาซามิคอยนั่งอยู่ใกล้ๆ และยุน แจอินที่แอบออกมาเดินเตร็ดเตร่
ครอบครัว ของ ฮิ ซาโต้ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของประเทศญี่ปุ่น ภรรยาน้อยคนล่าสุด กับ บรรดาลูกๆ ทั้งหญิงและชายอีก 3 คน ที่นั่งอยู่ที่ม้านั่งด้านหน้าโรงละครคาบูกิลูกชายคนโตของซาโต้ ที่ๆ ก็ไม่ได้อยากจะสวมชุดสูท หรือว่า ชุดยูกะตะผ้า แต่ทว่า..หันมาสวมชุดกิโมโนในแบบที่ตัดเย็บแบบร่วมสมัยสีส้มสดพิมพ์ลายใบเมเปิ้ลสีแดงๆ ผูกโอบิและเครื่องประดับโอบิมากชิ้น ลูกสาวคนเล็กของซาโต้ อายุราว ๆ 5 ขวบ แต่งตัวทันสมัยเหมือนเด็กชาวญี่ปุ่นทั่ว ๆ ไป แต่ทว่า..พี่สาวอายุ 19 ปี ของเธอก็กลับสวมชุดสูทสีขาว ๆ ของพวกผู้ชาย !
และ..ภรรยาน้อยของผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ที่ๆ พวกเธอก็ยังคงเลือกสวยชุดราตรียาว และเปิดเนินอกกว้างสีเขียวเข้ม และสามีของเธอซาโต้กำลังปรึกษาหารือกันอย่างหน้าตาเคร่งเครียดอยู่กับท่านรองนายกรัฐมนตรีของประเทศ อย่างยามะดะ อิเกดะ อยู่ที่หน้าบริเวณโรงละครคาบูกิ
และเพื่อนของเธอที่เป็นถึงหมอศัลแพทย์ติดอับดับต้น ๆ ของเอเชีย ป่านนี้... เพื่อนหมอของเธอก็คงจะโดนพวกบรรดาสาว ๆ ของ Si…^am รุมจิกหัวใช้กันอยู่ที่ด้านหลังของเวทีเดินแบบ
และก็ฮง เยจีนั่งอยู่แถวที่นั่งเก้าอี้บนริมระเบียงของเรียวคังคะมะกุระอยู่ด้วยกันกับว่าที่คู่หมั้น ฮัน ยูซองรองประธานของ The Empire Group ที่เอาแต่ยืนอยู่ที่ริมฝั่งของระเบียงของเรียวคังอยู่อีกมุมหนึ่งและยังอยู่ตรงกันข้ามกับ ไทระ มาซายูกิ
แต่ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ฮง เยจีที่ไม่รู้ว่า ทำไม ! และเพราะอะไรเสียงเพลงของซอสามสายญี่ปุ่นบ้าๆ พวกนั้น พวกมันมีแต่จะคอยรั้งให้ตัวของเธอต้องคอยแต่ที่จะรู้สึกไร้ตัวตนขึ้นมาอย่างกะทันหันขึ้นมาได้ และก็ยังที่จะมีความรู้สึกริษยาเล็ก ๆ พวกนั้น ที่มันกำลังเกิดขึ้นก็เพราะว่าสาเหตุที่ได้ยินพวกมัน !!!


ดาบคะตะนะขนาดความยาวราว ๆ 3 ชะกุฟักดาบทำด้วยแผ่นทองคำบริสุทธิ์ตีขึ้นรูปเป็นเกล็ดนกวิหคเพลิงยักษ์ กระบังมือหรือโลหะกลมๆ ที่ด้ามจับก็ยังตีด้วยแผ่นทองคำแท้ขึ้นรูปเป็นวิหคเพลิงกางปีก และที่ด้ามจับคะตะนะที่พันประดับด้วยผ้าไหมอิโต้สีทองๆ พันกันเป็นเกลียว และปลายของด้ามจับของดาบก็ตีแผ่นทองจนขึ้นรูปเป็นหัวพญานกวิหคเพลิงประดับด้วยอัญมนีหยกสีอำพันอยู่ที่ดวงตา แต่พวกมันกลับถูกวางอยู่บนพื้นไม้ติดกับบ่ออนเซ็น
เพราะอีเลฟเวนท์ในสภาพร่างกายที่เปลือยเปล่า และเธอยังคงนั่งในบ่ออนเซ็นของเรียวคังเล็กๆ ที่วะกะยะมะในตอนรุ่งเช้า สภาพร่างกายของเธอหลังจากเจอกับพายุฝนบนภูเขานะชิซังจนเนื้อตัวซีดเซียว และก็มีจุดสีม่วงคล้ำๆ ทั่วร่างกายยกเว้นที่ใบหน้า
และก็ดวงตาที่ปิดลงไม่ค่อยจะสนิทสนิท ทั้งๆ ที่ผ่านการอดหลับอดนอนมาเกือบๆ ยี่สิบสองชั่วโมงปาเข้าไปแล้ว แต่ว่าทำยังไงๆ ภายในจิตใจ และภายในหัวสมองก็ยังพลอยแต่ที่จะว้าวุ่นและเป็นกังวลไม่ยอมจบสิ้น
และอีกทั้งบริเวณตามข้อมือนิ้วมือที่ปวดลามไปจนถึงเส้นเอ็นในกระดูก กระดูกขาที่ปวดจนไม่สามารถจะนั่งขัดสมาธิได้นาน บริเวณหลังของเธอยังต้องคอยนั่งพิงกับขอบบ่ออนเซ็น กับอุณหภูมิของน้ำแร่ธรรมชาติกำลังอุ่นพอดี แต่ฝ่ามือที่ดูเหมือนจะยังไม่สามารถกำมือได้สนิทได้ภายในทันที
ลมหายใจเข้า ออกที่สั้นยาวและถี่ๆ ของตัวเอง บางครั้งลมหายใจสั้นก็ขาด และบางครั้งที่ลมหายใจออกก็ยาวไม่คงที่ เพราะความเหน็ดเหนื่อยที่แสนจะเนิ่นนานในสภาพร่างกายที่ไม่เคยพร้อมมาโดยตลอดในชีวิต
และอิเลฟเวนท์ยังคอยตั้งใจพยายามทำให้ได้กับการนั่งอยู่นิ่งๆ โดยไม่คิดถึงเรื่องอื่นใด นอกซะจากพยายามสูดลมหายใจเข้าออกในขณะที่ยังคงตื่น..
แต่ทว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งความพยายามที่ยังคงล้มเหลว เพราะเหตุการณ์ภาพต่างๆ ที่พากันพรั่งพรูกันออกมาฉายอยู่ต่อหน้าต่อตาซ้ำๆ วนเวียน
สิ่งเหล่านั้นมันยังคงปรากฏการณ์ซ้ำๆ โดยที่ไม่เคยเปลี่ยนอะไรได้เลย และยิ่งคิดที่จะพยายามลองที่จะเปลี่ยนมันเปลี่ยนอนาคต
 แต่ทว่าภาพเดิม ๆ ที่ชัดเจนกว่าก็ยังจะเข้ามาแทนที่ เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะต้องพยายามเปลี่ยนสักเท่าไหร่
ภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าก็ยังคงเป็น " ภาพเดิม" ภาพในอดีตที่แสนยาวนานและเนิ่นนานเกินนับไหว ระหว่าง ไทระ มาซายูกิ ! เธอ !! และ ฮัน ยูซอง !!!!
กับ....ภาพอดีตที่กำลังจะหวนมาเกิดขึ้นในปัจจุบันอันแสนสั้น ระหว่าง ฮัน ยูซอง ! เธอ !! และก็ ไทระ มาซายูกิ !!!
ไทระ มาซายูกิ ภาพอดีตราวๆ เก้าร้อยปีตอนนั้นที่...เขายังเป็นเพียงยอดหญิงแห่งคะมะกุระ ผู้เชี่ยวชาญในเพลงดาบญี่ปุ่นและบทกวีอันลือเลื่อง....
....ยอดหญิงแห่งคะมะกุระที่ยอมทอดกายเตรียมตัวตายคั่นกลางหมู่มิตร ! เพื่อหมายมั่นตั้งตารอว่า ชาย..ผู้เป็นศัตรูที่รักจะกลับคืนบ้าน !!
แต่ไฉน !!
 บุรุษ..ที่เป็นที่รักยิ่งของยอดหญิงของคะมะกุระผู้เลอโฉม บุตรสาวของผู้นำรัฐบาลบะคุฟุอันยิ่งใหญ่ต้องขอยอมตาย
... ยอมปกป้องกระสุนปืนเพียงเพื่อชายผู้เป็น..ศัตรู เช่น เธอ !!!!
ตัวเองในตอนนั้น.. ! อัศวินบุรุษที่เห็นแก่ตัวแห่งเนียวทาชิแคว้นฮิทาจิ ลวงล่อหญิงสาวดินแดนคะมะกุระให้เล่นรักเพื่อแย่งชิงกลศึกใหญ่
การตายของท่านหญิงผู้สูงศักดิ์ในวัยเริ่มสู่ความเป็นอิสตรีเต็มตัว ที่..ไม่เคยทำให้ตัวเองในยามนั้นหลั่งน้ำตาให้..
และตัวเองในยามนั้นที่ก็ยังหันหลังกลับไปยังบ้านเกิดและโผเข้าซบอกหญิงทรามแห่งแคว้นโออุมิ หญิงงามที่เป็นเพียงโสเภณีข้างทาง !!!
โสเภณีข้างทาง...ในโรงน้ำชามิกิโอะเซซัง...ร่ำเรียนวิชารำพัดได้ช่ำชอง เป่าขลุ่ยและดีดพิณได้ฉ่ำจิต เสียงเพลงและศิลปะพื้นๆ
ที่..ตัวเองในยามนั้นหลงรักจนยอมสละชีวิตให้ ! ได้.....
โสเภณีออดอ้อนอรชนข้างทางผู้หลงทาง.....ฮัน ยูซอง ก็คือ..ผู้หญิงคนนั้น ! ในเวลานั้น !!!!
แต่ทว่าเป็นเวลาราวๆ เก้าร้อยปีแล้ว แต่ว่ากรรมก็เหมือนจะเป็นไฟรนก้นตามตัวเองออกมาจากคะมะกุระตามมาติดๆ
เมื่อ..หญิงโสเภณีข้างทางผู้หลงทางกลับถูกตาต้องใจเจ้าเหนือหัว ตัวเองในยามนั้นที่ต้องยอมเฉือนใจและยอมฉีกหัวใจตัวเองทิ้ง เพียงเพื่อพาผู้หญิงที่ไร้ค้าอยู่แล้วและมีชีวิตอยู่แค่เพียงได้อยู่กับคนที่ตนรักไปหมอบให้ กับ นาย...ผู้เป็นเจ้าชีวิต !!!
....ช่วงเวลาอันแสนสั้น.. ในยามที่โสเภณีไร้ค้าพ้นจากปลายดาบของตัวเอง ดาบวากิซากิของเจ้าเหนือหัวที่หล่อนเจ้าใช้แทงร่างล้มลงไปนอนใต้ผืนฝ่าเท้า...เจ้านายเหนือหัว
...เลือด...ที่สาดกระเซ็นของหญิงสาวงามที่ไร้ค้าเอ่อไหลนองท่วมปฐพีแคว้นฮิทาจิ...!!! เหลือไว้แต่เพียง..คำสาปแช่งให้แด่...อัศวินบุรุษผู้เป็นทาสคงความซื่อสัตย์จนกลายเป็นคนขี้ขลาด !!!!
อีเลฟเวนท์ที่ต้องค่อย ๆ ลืมตากลับขึ้นมา เพราะว่าอาการเจ็บแปลบๆ ที่กลางทรวงอกมันกำลังเกิดขึ้น และเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งนับไม่ถ้วนตั้งแต่ที่เจอหน้าของ ฮัน ยูซอง ครั้งแรกที่เกิดคดีในเกาหลีใต้เมื่อ 2 ปีก่อน
ฝ่ามือที่เริ่มอุ่นขึ้นเพราะน้ำร้อนในบ่ออนเซ็น ฝ่ามือที่กลับต้องคอยเอื้อมกลับขึ้นมาและกุมที่ทรวงอกของตัวเองเอาไว้ให้เหมือนกับการประคบ อาการเจ็บปวดแปลบ ๆ ที่ก็เกิดขึ้นบ่อยซะจนอาการของมันยิ่งเพิ่มพูนกลายเป็นความเสียดแทงจากชั่วระยะหนึ่งก็ค่อยทุเลาแต่จนมาเดี๋ยวนี้อาการเจ็บปวดแปลบๆ ที่กลางทรงงอก พวกมันต้องกินเวลาเนิ่นนานเกือบๆ ครึ่งค่อนนาทีกว่าถึงจะหาย
พนักงานหญิงแก่ๆ ของเรียวกังคอยทำตัวเก้ ๆ กังๆ ในขณะที่พวกเธอถือชุดยูกะตะผ้าฝ้ายสีฟ้านำมาวางไว้ให้ที่ข้างบ่ออนเซ็น และพนักงานหญิงแก่ๆ ยังต้องคอยมานั่งคุกเข่าลงใกล้ ๆ กับบ่ออนเซ็นของอิเลฟเวนท์ที่ยังคงนั่งแช่น้ำพุร้อนอยู่เพียงคนเดียวลำพัง ในเวลาใกล้ๆ เกือบจะหกโมงเช้าของวันเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ และท่าทางที่ค่อนข้างจะสำรวมในขณะเข้ามาทักทาย
" หลวงพ่อ ! จากศาลเจ้าคุมะโนะ "
" ท่านบอกว่า ต้องการพบคุณ !!! " พนักงานของเรียวคังได้เข้ามาแจ้งข่าว และพวกเธอก็ได้จัดแจงชุดยูกะตาวางให้ใกล้ๆ และจึงค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินออกไปเงียบๆ แต่พนักงานในวัยชราที่ก็อดจะเหลียวหันกลับมามองจนกระทั่งที่ได้แอบสังเกตเห็นด้วยว่า เธอมีสีผิวที่เปลี่ยนไปจนเห็นได้ชัดจากที่ๆ เคยมีรอยจุดคล้ำตามร่างกายก่อนหน้า ว่าแต่ว่าพอถึงตอนนี้กลับดูเหมือนจะกลับคืนสู่สภาพปรกติ สีผิวตามร่างกายดูเปล่งปลั่งขึ้นได้ในชั่วพริบตา และสีผมดำขลับและม้วนเกล้าไว้เหนือท้ายถอยที่ดูเป็นมันเงา ลำคอที่ยังคงพยายามเชิดไว้ ขนตาที่ทอดยาวออกไปไกลแสนไกลพอเห็นประกายวิบวับของหยดน้ำเกาะอยู่ลาง ๆ แก้มน้อย ๆ สีชมพูอมแดงๆ ที่มีหยดเหงื่อคอยประพรหมขึ้นมาบ้างแล้ว ริมฝีปากที่ยังหดอยู่ที่น่าจะเกิดจากเพราะร่างกายภายในที่ยังไม่ค่อยจะอุ่นดี
และก็มือฝ่ามือของเธอเหมือนว่าจะคอยใช้ประคบประหงมกลางทรวงอกซะจนไม่มีที่ว่าจะยอมวางลงได้อย่างง่ายดาย
ในห้องโถงเล็กๆ ที่มีไว้ใช้เพื่อสำหรับพิธีชงชาของเรียวกังเล็กๆ บริเวณใกล้กับตีนเขานะชิซังของจังหวัดวะกะยะมะในประเทศญี่ปุ่น บานประตูโซจิกั้นห้องสีขาว ๆ รอบด้าน และบานประตูเข้าออกฟุสุมะที่ใช้กระดาษสาสีขาว ที่เหมือน ๆ กันทางฝั่งทิศตะวันตก
โต๊ะไม้สนญี่ปุ่นทาทับด้วยสีธรรมชาติขนาดราวๆ หนึ่งเมตรคูณหนึ่งเมตรครึ่ง ที่ตั้งอยู่ตรงกลางภายในห้องประกอบพิธีชงชา และก็ยังพรั่งพร้อมไปด้วยเตาและอุปกรณ์ประกอบพิธีชาชงอื่นๆ ที่ยังไม่ได้เตรียมพร้อม
งานภาพเขียนอุกิโยะร่วมสมัยเพียงภาพ ๆ เดียวกำลังถูกแขวน อยู่ที่พนังด้านทางทิศตะวันตกของห้องประกอบพิธีชงชา
งานภาพเขียนอุกิโยะภาพ ๆ หนึ่ง ที่..บอกเล่าเรื่องราวของ เหล่าบรรดาชายหนุ่มหญิงสาวห่มนุ่งชุดยูกะตะสีสันงดงามลงเล่นน้ำ ที่น้ำตกนะชิ !
ทิวทัศน์ของน้ำตกนะชิในสมัยนั้นเวลานั้น หน้าผานะชิซังที่ดูราวๆ เหมือนสูงเสียดแทงทะลุก้อนเมฆไปจนได้ สายน้ำที่ไหลแรงแต่ก็ยังดูเร้าใจและสดชื่น และต้นสนสามใบที่โตรายล้อมทั่วทั้งภูเขานะชิซัง และก็ต้นไม้ที่ขึ้นใกล้ ๆ กับแอ่งน้ำตกเบื้องล่าง ต้นซากุระบริเวณริมฝั่งตลอดทอดแนวยาว
เพราะฉะนั้นพระภิกษุหนุ่มชาวญี่ปุ่นรูปหนึ่งที่ยังคอยนั่งขัดสมาธิรออยู่ที่บนเบาะสีดำ ภายในห้องประกอบพิธีชงชาเล็ก ๆ ของเรียงกังแห่งนี้ก็เพื่ออดทนรอ
ครืด.....
พนักงานของเรียวกังผู้หญิงวัยชราเข้ามาเปืดประตู และอิเลฟเวนท์ก็ได้สวมชุดยูกะตะสีฟ้ากำลังเดินขึ้นบนเสื่อทาทามิที่ใช้ปูรองลาดเอาไว้ทั่วห้อง แต่กลับเดินเข้ามาและนั่งคุกเข่าบริเวณหลังเบาะนั่ง และเธอก็นำดาบคะตะนะวางลงและก้มลงกราบพระ
อิเลฟเวนท์ตั้งใจที่จะก้มกราบพระอย่างเรียบร้อย และเธอจึงหันมานั่งขัดสมาธิอยู่หลังเบาะ เพราะฉะนั้นพนักงานหญิงชราจึงต้องค่อยๆ เดินชันเข่าเข้ามาและเก็บเบาะรองนั่งของเธอกลับออกไป
" ขอโทษ.. ที่ ! "
" ต้องพลอยทำให้ทุกๆ คนต้องมาคอยเดือดร้อน เพราะฉัน " อิเลฟเวนท์ต้องคอนโน้มตัวลงและยังคอยเอามือประสานกันเอาไว้บนตักต่อหน้าพระภิกษุ
แต่ถึงอย่างนั้นพระภิกษุอายุราวๆ ยี่สิบต้น ๆ ที่พอเงยหน้ากลับขึ้นมาก็ยังต้องอดแปลกใจและสงสัย เพราะว่าคนที่นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้านั้นกลับเป็นสตรีจริงๆ และยังมาพร้อมกับดาบเล่มนั้นด้วยจริงๆ
" คงต้องอดทนกับมันมากสินะ !!! " พระภิกษุหนุ่มพูดจาสำรวมได้เข้ามาพูดคุยกับเธอ และบ่อยครั้งที่ พระภิกษุหนุ่มชาวญี่ปุ่นต้องคอยนั่งแอบชำเลืองไปที่บริเวณหลังฝ่ามือของบุคคลปริศนาบนหน้าผานะชิ
" ราวๆ ยาม 3 "
" จู่ๆ ก็เกิดมีแสงสว่างจ้าที่ด้านหลังของศาลเจ้าคุมะโนะ นะชิ ที่น้ำตก !!! " พระหนุ่มอธิบายสาเหตุที่ต้องการจะพบเธอ
อิเลฟเวนท์ยังคงนั่งสำรวมและสงบนิ่ง
" คง ต้องขอประทานโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ !!! " และน้อมรับผิด
พระหนุ่มแสดงรอยยิ้มเล็กๆ ที่พอใจ แต่ทว่าพอมองลงไปที่ดาบคาตะนะข้างกาย
" อาตมา เป็นลูกศิษย์ของเจ้าอาวาสคนก่อน " และพระหนุ่มที่เหมือนจะรีบร้อนแนะนำตัวก็เพราะกลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจผิด
" ก่อนที่...เจ้าอาวาสคนก่อนท่านจะมรณะภาพ ! ท่านอาจารย์เคยเล่าให้อาตมาฟังว่า ! " และหลายครั้งเวลาที่พระหนุ่มพูดจาก็อดจะสังเกตอากัปกิรียาของฝ่ายตรงข้าม
" ในคืนวันเปลี่ยนฤดู คืนที่..กลางวันและกลางคืนเสมอกัน !! "
" ในค่ำคืนนี้ของทุก ๆ ปี ท่านเองมักที่จะฝันถึง "
" ...ที่หน้าผาของน้ำตกนะชิมีประกายแสงสีทองสว่างประกายเจิดจ้า.. "
" กับกลีบดอกฟูจิ ร่วงหล่นสู่...สายน้ำเลือด !!! "
" ท่านเจ้าอาวาสคนเดินฝันเช่นนี้ทุก ๆ ปี ก่อนที่จะสิ้นลม " และนี่ก็เป็นสาเหตุที่พระหนุ่มต้องการออกมาหาคำตอบ
และเธอที่มาถึงตอนนี้ก็ได้แต่คอยมองลงต่ำพร้อมๆ กับต้องพยักหน้ายอมรับถึงสามครั้ง
" หลวงพ่อ ! คงจะผนวชตั้งแต่เด็กๆ "
" และตั้งแต่เล็กๆ ก็มีโรคประจำตัวมาโดยตลอด !! "
" เหมือน...ฉัน !!! " แต่ว่าเธอก็เต็มใจที่จะเล่าเพื่อให้คำตอบแก่พระหนุ่ม
และทันที่พระภิกษุหนุ่มได้ยินก็เกิดรอยยิ้ม และหัวใจที่รู้สึกอิ่มเอิบขึ้นมาทันทีทันใด
" พระอาจารย์ของหลวงพ่อ ! ท่านค่อนข้างที่จะมีความฝันที่แม่นย้ำ "
" มาโดยตลอดเช่นกัน ! " พระหนุ่มยิ้มแย้ม
แต่ว่าเธอยังสำรวมกาย วา ใจ ในขณะที่ยังต้องคอยมองภาพที่ซ้อนอยู่ตรงหน้า
" อันที่จริง !!! " และเธอจึงค่อยให้คำตอบ
" จริง ๆ แล้ว... หลวงพ่อเองก็น่าจะเคยฆ่าชีวิตคน ! มามากพอสมควร !!! " และรอยยิ้มที่มุมปากก็ยังปรากฏให้เห็นต่อหน้าภิกษุ
" แต่ว่า..ก็คงจะน้อยกว่าฉันไปหลายเท่า !! "
" เพราะฉะนั้น..ในอดีต"
"ที่...เราต่างฝ่ายต่างเคยทำร่วมกันไว้ ! "
" เห็นทีว่า...มันกำลังใกล้จะจบลงเร็ว ๆ นี้ " และเธอก็โน้มตัวลงอีกครั้ง และก็พยายามหันมองไปทางพระภิกษุหนุ่มอย่างสำรวม
พระหนุ่มที่พอรู้ตัวก็หลบสายตา แต่ว่ามือไม้กลับไม่ยอมอยู่นิ่งๆ จนต้องคอยกุมมือกันเอาไว้
" ท่านรู้บ้างหรือไม่ว่า... เรา !! "
" รอ... ! ที่จะเห็นสิ่งที่พระอาจารย์บอกเอาไว้มาเกือบๆ ยี่สิบปีทีเดียว !
"
" ตอนนั้น อาตมาเองยังไง ๆ ก็คิดว่า น้ำตกนะชิ "
" พวกมันจะกลายเป็นน้ำตกสีเลือด !! "
" เป็นไปได้ยังไง !! " พระหนุ่มเล่าพลางแสยะยิ้มพลาง
" แต่ถึงยังไง ! ที่มาวันนี้ ! "
" ก็เพียงเพื่อ...อยากจะที่กล่าวคำขอโทษ !! "
" และ.. อยากที่จะขอร้อง !!! " และแววตาที่ดูเหมือนจะรู้สึกผิด เพราะความเข้าใจผิดว่าคนๆ นั้นจะต้องเป็นบุรุษเพศเท่านั้น
" แต่ว่า...เราเอง "
" ก็ไม่รู้หรอกว่าพวกมันจะมีอยู่จริงที่ข้างล่างนั้น จริงๆ หรือไม่ !!! " และพระภิกษุหนุ่มยังคงตั้งหน้าตั้งตาอธิบาย
เพราะฉะนั้นเธอก็เลยยิ่งผงกหัวขึ้นๆ และยอมรับอีกสักครั้ง และรอยยิ้มที่มุมปากที่มีให้ก็เพื่อยืนยัน
" ฉันไม่เคย..."
" คิดที่จะ....."
" งมดาบทั้งหมด 17 เล่ม ! พวกนั้นขึ้นมา "
" เพื่อที่จะ "
" บอกกับโลกว่า...ทุก ๆ คนก็ทำได้ ! และทำได้สำเร็จดี !!! แบบนั้น !!! " และเธอก็ยังยอมรับว่าสิ่ง ๆ นี้ไร้ประโยชน์
" หลวงพ่อ !! เป็นช่างตีดาบที่ดีมากๆ หลวงพ่อเองก็สมควรที่จะได้รู้ !!! " แต่ว่าที่ยังไงๆ เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะยอมเปิดเผยความลับในอดีตระหว่าง พระหนุ่มรูปนี้กับเธอ
และพระหนุ่มที่รู้ตัวอีกทีก็มือไม้เริ่มเย็นเฉียบ
" ฉัน..เป็นช่างตีดาบ !!! " พระหนุ่มเปล่งคำอุทาน
" ฉัน ! เป็นช่างตีดาบ !! " และพระหนุ่มที่เอาแต่เปล่งวาจา
เธอยังคงพยักหน้าและคอยช่วยยิ้มๆ แบบเดิม
" ดาบ..เล่มแรกของฉัน !!! " และในขณะที่พวกเธอก้มมองลงไปที่ดาบ และภาพในอดีตก็ยังผุดขึ้นมาซ้ำ ๆ เป็นภาพระหว่าง ตัวเอง กับ พระภิกษุญี่ปุ่นรูปนี้ ซึ่งก็ยังเป็นผู้ที่ไม่เคยย่างกรายออกห่างประเทศญี่ปุ่นไปไหนเลยแม้แต่สักครั้งเดียว
" สมัยนั้น !!! "
" ฉัน เป็นเพียงลูกชายของคนเลี้ยงวัว ! ที่อยู่ติด ๆ กับ บ้านของท่าน !!! "
" หมายถึง...ท่านเจ้าอาวาสคนก่อน ! พระอาจารย์ของท่าน !! " เธอที่พอมาถึงตอนนี้ก็ยังพลอยที่จะอดหัวเราะเบาๆ ออกมาด้วยไม่ได้
" รีดนมวัวได้มา !! ฉันก็เอาน้ำนมไปขาย !!! "
" เนื้อตัวมอมแมม ! เพราะแอบไปเล่นดินเหนียวของช่างตีดาบข้างๆ บ้าน !!! "
"จนกระทั่ง...เกิดสงคราม !!! "
" คนงานที่โรงตีเหล็กเหมือนจะไม่พอ !!! "
" แม่ !!! นางรำขี้เมาในโรงละครคาบูกิ !!! "
" ลูกชาย... ที่จำหน้าพ่อแท้ ๆ ของตัวเองไม่ได้ !! "
" พ่อแท้ ๆ ตาย พ่อเลี้ยงที่เป็นเพียงคนเลี้ยงวัวก็ขายฉัน ! ให้ไปเป็นคนงานที่โรงงานหลอมเหล็ก !!! "
"หึๆ"
เธอถึงกับหัวเราะเบาๆ ที่พอเห็นภาพซ้ำ ๆ พวกนี้ทีไรก็ยังต้องคอยแสร้งยิ้ม ทั้งๆ ที่น้ำในดวงตาก็ยังต้องพลอยกลั้นตาม ๆ ไปด้วย
" ลูกสาว.. ช่างตีดาบ !!! สอนให้ฉันเขียนหนังสือ "
" ตลกมากจริง ๆ "
" เรา..อยู่ด้วยกัน ! จนกระทั่ง...ฉันได้ถูกคัดเลือกให้ไปเป็นทหาร "
" เพราะว่า..ต้องฝึกหนัก !!! "
" ลูกสาวของช่างตีดาบก็เลยต้องกลายเป็นว่า ...ต้องแอบหนีออกไปหากันอยู่บ่อย ๆ "
" แต่ว่า...พอเสร็จสิ้นสงคราม ! ก่อนที่... พวกเราสองคนจะได้แต่งงานกัน !!! รัฐบาลในสมัยนั้นก็ดันมายึดโรงงานหลอมเหล็กเล็ก ๆ นั้นไป "
" พ่อของเธอเสียใจมาก ! จนต้องตรอมใจตาย... !!! "
" ลูกสาวของเขา ! เข้าใจผิดว่า...ฉัน ยอมให้พวกทหารมายึดโรงงานตีดาบของพ่อไป ! และเธอก็โกรธมาก !!! "
" กว่าที่...จะอธิบายให้เธอเข้าใจ !!! "
" วันนั้น !!! ฉัน..ก็กลายเป็นขุนศึกแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ ! มีชื่อเสียงเกริกไกร !!! บรรดาผู้หญิงพากันห้อมล้อม ! ลูกท่านหลานเธอคอยล้อมหน้าล้อมหลังจนเต็มไปหมด !!! "
" เป็น..ชีวิตหนุ่มสาวที่ต้องเผชิญกับความรักที่...ทรมานทุกๆ รูปแบบจริง ๆ " เธอเล่าให้พระหนุ่มฟัง
และทั้งๆ ตัวเองก็ยังอดนึกแปลกใจ กับ เรื่องราวความรักของ ตัวเอง กับ ฮัน ยูซองในยุคสมัยนั้นได้ดีขึ้นมาในทุก ๆ ครั้ง
และไม่น่าเชื่อว่าพอถึงตอนนี้ ความชุ่มชื่นหัวใจ ระหว่าง พวกเธอสองคนมันจะยังคงอยู่มาจนถึงป่านนี้ !!!!
"หึๆๆๆ "
เสียงหัวเราะเบาๆ ของพระภิกษุชาวญี่ปุ่นที่กำลังทยอยดังตามขึ้นมาให้ฟังอยู่เรื่อยๆ เป็นระยะๆ
" อันที่จริง...ก็ไม่ได้ยากที่จะเดาสักเท่าไหร่ !!! "
" แต่ก็คงจะต้องขอเดาว่า....คุณ !!! "
" คุณเองในตอนนั้นก็น่าจะสร้างความปั่นป่วนให้กับบรรดาสาว ๆ พวกนั้นเอาไว้มากจริงๆ " และพระหนุ่มที่ร่วมวงสนทนาเรื่องราวในอดีต
" เกิด..เป็นชายหนุ่มที่หน้าตาและฝีมือดี !! "
" แล้ว...ไม่ทราบว่า คุณ "
เออ... !!!
" คุณ..จำความรู้สึกเป็นชาย แบบว่า !!! "
" พวกมัน...แตกต่างกันตอนนี้ ! ที่...เป็นอยู่นี้บ้างไหม !!! " แต่พระหนุ่มที่ก็หนีความสงสัยเรื่องนี้ไปไม่พ้น !
"อืม..... !!! "
เธอที่พยายามนึกแล้วนึกอีก และคอยมองภาพอดีตซ้ำ ๆ
" ก็เป็นแบบนี้แหละ ! "
"กระทำ..กับ สตรีเอาไว้มาก "
" พอ..ได้เกิดมาเป็นผู้หญิงจริงๆ ก็รู้สึก !!! "
" จริงๆ ใช่ไหม !!! "
" เรื่องจริง !!! หรือว่า...กำลังถูกทดสอบ ! อีกแล้ว !!! " เธอก็เลยได้แต่พูดและยิ้มๆ
" ฉันเอง...ก็คงไม่อาจที่จะปฏิเสธ ! หลวงพ่อไปได้หรอกนะค่ะว่า !! "
" ฉันเองก็เคยนึกถึงบ่อยๆ ในตอนที่..ตัวเองตอนที่เป็นผู้ชาย ! แล้วก็...แอบย่องเข้าไปหา หญิงสาวคนรักในห้องนอนดึก ๆ ดื่นๆ "
" สมัยนั้น !! " และเสียงแอบถอนหายใจบ้างเป็นบ้างครั้งบางคราวของ ๆ เธอเองที่พอมีให้ได้ยิน
" อาจเป็นเพราะว่า..ฉันในตอนที่เป็นผู้ชายคิดว่า ! ถ้า...หากยังขืนปล่อยผู้หญิงของฉันเอาไว้แบบนี้ !!! "
" มีหวัง ! คงจะมีสักวักที่...ความเป็นชายของฉัน !!! อาจจะถูกพวกผู้หญิงที่พากันห้อมล้อมพรากกันเอาไปซะ..จนไม่เหลือคำว่า..ความรัก !!! "
" คือ..อะไร !! ยังไง !! "
" เพราะฉะนั้น ! ฉันก็เลยต้องใช้วิธีนั้นกับเธอ !!!!! "
" และมันก็ดูเหมือนว่าจะได้ผลดี !! ได้ผลดีจริงๆ " เธอคราวนี้พลอยแต่ที่จะนั่งส่ายหัวไป ๆ มาๆ ให้กับตัวเอง
และพระหนุ่มที่ก็มีเผลอ ๆ ยิ้มอย่างไม่สำรวม
" นั่นก็แสดงว่า....เธอ รักคุณมาก "
" เพราะว่า..ไม่มีผู้หญิงคนไหน !! ที่เป็นฝ่ายถูกกระทำและยังจะรักคุณมากจนป่านนี้หรอก " และมิหนำซ้ำพระหนุ่มยังคล้อยตาม
" คุณโชคดี ! ที่..เธอยอมให้อภัยคุณ !"
" เพราะ..ความรัก !!! " เธอตอบก็เพราะรู้คำตอบของพระหนุ่มอยู่ก่อนแล้ว
และพระหนุ่มก็ดูยินดี แม้ในขณะที่ยังเกิดความลังเลสงสัย
" ความสุข..ของพวกคุณ 2 คน ! "
" ในตอนนั้น.. คงจะสุกงอมดี !! " พระหนุ่มตั้งคำถามต่อไป
เธอผงกหัวเบาๆ
" ของขวัญในคืนวันแต่งงานของเรา !!! "
" เธอ..นำดาบเล่มสุดท้ายในชีวิตที่พ่อเธอทำไว้ ! มาหมอบให้ก่อนที่จะต้องออกไปรบในวันรุ่งขึ้น !" และยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ว่า
" การที่....ได้นอนกอดกับผู้หญิงคนรักทั้งคืน ! ก่อนที่จะออกไปรบ !!! "
" มัน..เป็นอะไรที่ไม่ต้องสรรหาคำบรรยาย !!! "
" รุ่งเช้า....เธอตัดเส้นผม แล้วก็..นำมันมาพันทักทอที่ด้ามจับดาบแทนเชือก !!! " เธอมองเห็นภาพ ๆ นั้นในหัวได้ดีราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
" แต่ว่า..ก่อนที่จะประกอบฝาครอบด้ามจับของดาบคะตะนะเล่มนั้นกลับลงไปใหม่ "
" เมอุมิ !!! "
เธอหันมาสบตากับพระหนุ่ม และเอ่ยชื่อของลูกสาวของเขา
พระหนุ่มพยักหน้าทันที
" ลูกสาวของเราในตอนนั้น " พระหนุ่มตอบ
และเธอก็ยังหันมาและเล่าต่อไป
" เธอ..ได้ใช้พู่กันเขียนเอาไว้ที่หนังลูกวัว..ตรงฝาครอบด้ามจับคะตะนะเล่มแรก !"
.... แม้ค่ำคืนนี้...ข้ายังคงเดียวดาย !
....แต่ภายในหนึ่งห้องดวงใจนี้....ยังคอยบินไปสู่อ้อมอกเจ้า...มิมุระ ! และชื่อจริงๆ สมัยที่เป็นบุรุษเพศชาย คาซามุโต้ มิมุระ " เธอยังคงจำชื่อตัวเองได้ดี แต่จนแล้วจนรอดเมื่อต้องมาคอยพูดถึงอดีตตัวเอง หัวใจก็เหมือนจะแหลกสลายอยู่เหมือนกัน
" เข้า..ห้องหอเพียงคืนเดียว..."
" แต่ต้อง...เป็นหม้ายไปจนตลอดชีวิต !!" และน้ำเสียงที่มันยังค่อยๆ เบาลง
และพระภิกษุหนุ่มที่ทำได้แค่เพียงนั่งฟัง และเผลอๆ บางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะแสร้งทำเป็นไม่เห็นการกดดันตัวเองของดอกฟูจิ โนะ ฮานะ ดอกไม้ที่นั่งอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว กับคน ๆ หนึ่งที่ต้องต้องผ่านควาทรงจำกับความปวดร้าวมาเป็นร้อยๆ พัน ๆ ครั้ง ๆ เป็นใคร..ก็คงทนเจ็บปวดกับอดีตซ้ำๆ ได้มีไม่มากนักหรอก
เพราะฉะนั้นพระหนุ่มถึงได้หันไปสนใจที่ดาบคาตะนะ ที่ก็ไม่รู้ว่าเนื้อมืออันบอบบางจะถือมันให้แข็งแกร่งเห็นทีก็คงลำบาก
" คนๆ เดียว "
" แต่สามารถ !! มี...ดาบนิฮองโดะครอบครองได้มากถึงตั้ง 17 เล่ม !!! " และความอยากรู้ที่ไม่สิ้นสุดของพระภิกษุ
และเธอก็หันไปหยิบดาบนำมาวางบนโต๊ะน้ำชา
" ดาบคะตะนะเล่ม...ที่สอง ! " และค่อยๆ ชัดดาบออกมาจากฟักอย่างระแวดระวังนำมาวางลงตรงหน้าคนที่เคยเป็นเจ้าของทั้งสองคน จนปรากฏเห็น
คมดาบที่ทำมาจากเหล็กเนื้อดีส่องแสงประกายของคมดาบที่คมกริบ
" รอย...รักหักสวาท
...พสุธา..พรากนางเพียงหนึ่งในดวงใจ
....เสียงสะอื้นเรียกหา...ดวงใจข้าแตกสลาย " และพวกเธอเองก็ตั้งใจเพ่งลงไปจิฮาดะ หรือว่า ลวดลายของคมดาบตรงหน้า
" เมื่อก่อน...จะพยายามที่จะสลักความทรงจำที่มีต่อเธอเอาไว้ ! ที่...."
" ด้ามจับ.. ! "
" ก่อนที่จะนำ..ฟุชิ ! ฝาครอบด้ามจับประกอบกลับลงไปใหม่ ! " เธอเล่าให้พระหนุ่มโดยไร้ความตะกุกตะกักใดๆ จนกระทั้งเอื้อมมือเข้าไปถอดฝาครอบด้ามจับที่มีรูปสัญลักษณ์ของหัวนกวิหคเพลิง
และพระภิกษุหนุ่มที่มองเห็นเธอกำลังถอดประดาบอย่างช่ำชองแม้ว่าจะเพิ่งเคยเห็น และฝาครอบด้ามจับสีทองๆ ขึ้นลวดลายประกบเป็นหัวนกทั้ง 2 ชิ้น ที่ๆ เพิ่งจะถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้า และบทกลอนที่ ๆ เธอเพิ่งจะเอ่ยออกมาที่ก็ยังคงจะปรากฏอยู่อย่างชัดเจน ที่... บริเวณด้านจับที่เป็นเหล็กถูกตีจนบี้แบน !
ตัวหนังสือแกะสลักตัวอักษรภาษาจีนโบราณ และ ตัวอักษรคะตะนะที่ผสมกัน !!!
แต่ว่าพระหนุ่มถึงกับลืมตัวและยังจะรีบเอื้อมมือเข้าไปจับดาบจนเมื่อมองเห็นลวดลายต่างๆ ของดาบคะตะนะเล่มนี้
" ดาบ...ปลายดาบสันโค้งแต่แคบ !! " พระหนุ่มเอ่ยถึงกรรมวิธีตีดาบอย่างช่ำชองเหมือนๆ กัน
" การตีดาบ ด้วยวิธี.. โคะมะรุ !!! "
" จิฮาดะ !! ลวดลาย..ที่เกิดจากการตีเหล็กทบกันไปมา !!! "
"...ราวกับเหมือน ภูเขา...ที่สลับซับซ้อน !!! " พระหนุ่มที่เล่าสู่กันฟัง
" และยังคงรับรู้ได้ถึง...เสียงลมพัดแรงๆ บนภูเขา ! " เธอพูดเสริม และอดสังเกตพระหนุ่มด้วยไม่ได้ ในตอนที่พวกเขาจับดาบที่เคยเป็นของตัวเอง
และพระหนุ่มที่ยังเอาแต่ถือดาบ และเธอก็โน้มตัวยอมรับอีกครั้ง
" ดาบคันทาชิ ! ของ..สำนักดาบตีไร " และเธอก็ยังยอมรับสิ่งที่พระหนุ่มพูดขึ้นมาทั้งหมด
" ดาบ..ที่เป็นสมบัติของตระกูลโยชิมัทสึ !!! " พระหนุ่มที่ตอบทันทีทันใด
เธอเงียบเมื่อได้ยินชื่อนี้ และมีบ้างครั้งที่จะต้องแอบกล้ำกลืนความรู้สึกเจ็บปวดเล็ก ๆ ที่เหลืออยู่ลงไป
แต่พระหนุ่มกลับยืนยันที่มาที่ไปของดาบราวกับมองเห็น
" ดาบสำคัญที่ ! หายสาบสูญไปนาน "
" ดาบ !!! ที่ไม่เคยมีใครคิดว่าจะหามันเจอได้ที่ไหน !!! "จนกระทั่งพระหนุ่มรู้สึกเย็นวูบวาบไปทั่วทั้งอายตนะทั้งหก !
เพราะว่าดาบคาตะนะที่ตนถืออยู่ พวกมันยังคงมีตำนานต่างๆ ของดาบคะตะนะเล่มนี้ !!!!
และมันมีเยอะมากมายเสียยิ่งกว่า.... ใครจะรู้ว่า ความจริง !! ของดาบเล่ม ๆ นี้มันยังคงมีจริง !
อยู่หรือ....ไม่มี !!!!!