เราสองคนเดินทอดน่องย่ำทรายด้วยเท้าเปล่าเลียบชายหาดกันมาอย่างเงียบๆ ลมทะเลยามค่ำคืนพัดมาแผ่วๆพอให้ชื่นใจ
อา… ผมชอบช่วงเวลาที่อ้อยอิ่งอย่างนี้จังเลย
ผมพับขากางเกงขึ้นแล้วชวนเธอเดินลุยน้ำเล่นมาเรื่อยๆ ผมถอดเสื้อนอก พับขากางเกงขึ้นสูง ถอดรองเท้าและถุงเท้าออกถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ถือขวดไวน์ คุณลินก็เช่นกัน เธอถอดรองเท้าส้นสูงมาถือไว้ด้วยมือขวา และถือขวดไวน์ด้วยมือข้างซ้าย ทำให้ระหว่างเราสามารถชนขวดไวน์กันเป็นระยะๆได้อย่างถนัดโดยไม่ต้องยกมือ นี่ผมก็เพิ่งสังเกตนะว่าคุณลินเธอถนัดซ้าย มิน่า ผมเคยได้ยินมาว่าพวกสายติสท์มักจะถนัดซ้าย
การมางานเปิดตัวโรงแรมในวันนี้เป็นการออกงานสังคมงานแรกของผมในเมืองไทยหลังจากกลับมาจากญี่ปุ่นและเริ่มต้นทำงานที่บริษัท ก่อนหน้านี้พ่อผมเขายังไม่เคยพาผมไปเปิดตัวที่ไหนมาก่อน แม้ครอบครัวของเราจะทำธุรกิจ แต่ชีวิตของผมก่อนหน้านี้แทบไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานสังคมใดๆเลย พ่อกับแม่ของผมเขาเป็นคนรักสงบ พ่อมีชีวิตอยู่แต่ที่ทำงานและที่บ้าน ส่วนแม่นั่นเค้าก็ถนัดในการเก็บตัวและทำงานศิลปะทำงานฝีมือของเค้าไป
ผมเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อถึงได้ชื่นชมคุณลินหนักหนา คุณลินเป็นเสมือนคนที่เชื่อมความเป็นศิลปินของแม่และเชื่อมธุรกิจของพ่อออกสู่โลกภายนอก ผู้หญิงคนนี้ที่เข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงศิลปะที่แม่ผมพยายามจะถ่ายทอดออกมา และที่สำคัญเธอรู้จักโปรดักต์ทุกตัวของบริษัทเราเป็นอย่างดี
"เอาจริงผมไม่เคยหวังมาก่อนเลยนะว่าคุณจะคุยกับคุณวาเลนติโน่ได้ถูกคอขนาดนี้"
ผมเอ่ยขึ้นหลังจากยกขวดไวน์ขึ้นจิบหนึ่งอึกใหญ่ รู้สึกผ่อนคลายในบรรยากาศสบายๆกับผู้หญิงคนข้างๆ ชายหาดยามดึกดื่นอย่างนี้ค่อนข้างเงียบสงัด นอกจากเสียงคลื่นแล้ว ผมก็ได้ยินได้แค่เสียงลม
"สงสัยเพราะรุ่นใหญ่สูงวัยเหมือนกันหรือเปล่าครับ เลยคุยกันรู้เรื่อง คนรุ่นนี้เค้าคงมีเรื่องในอดีตคุยกันเยอะอะเนอะ" โธ่เว้ย ทำไมอดปากเสียไม่ได้อีกแล้ว
"คุณเซน! อีกแล้วนะคะ" เสียงกรึ่มนั้นท้วงติงขึ้นมาทันที
ผมหันไปมองด้านข้างของใบหน้าที่กำลังกรึ่มน้อยๆนั้น ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อยๆออกมา
"ขอโทษครับ" คราวนี้ผมยอมขอโทษเธอแต่โดยดี
ไม่รู้สิ คราวนี้ไม่ใช่เพราะผมอยากล้อเธอเรื่องวัย แต่เป็นเพราะผมคิดอย่างนั้นจริงๆ ก็ดูเขาสองคนคุยกันรู้เรื่องสนุกสนานกันดี เหมือนคุณลินจะชอบคุยกับเขา… มากกว่าชอบคุยกับผม
"คุณเซน…" เธอทำเสียงอ่อน
"อันที่จริงน่ะชั้นก็ไม่อยากจะถือสาหรอกค่ะ แต่ถ้าคุณล้อชั้นบ่อยๆบางทีมันก็รำคาญ คือถึงแม้จะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่ถ้ามันทำให้คนฟังรู้สึกไม่ดีขึ้นมาเพียงน้อยนิด เราก็ไม่ควรทำหรือเปล่า" เธอค่อยๆพูด
"คือผมแค่คิดว่าคุณกับคุณสปาเกตตีเข้ากันได้ดี แล้วเค้าก็ดูสนใจคุณมาก" ผมจับน้ำเสียงน้อยใจของตัวเองได้ เลยเสมองไปที่แสงไฟของเรือหาปลาไกลลิบๆนั่น
"อุ้ย จริงหรือคะ คุณเซนคิดว่าคุณวาเลนติโน่เธอสนใจชั้นจริงๆหรือคะ" จู่ๆน้ำเสียงทอดอ่อนนั่นก็เปลี่ยนไปเป็นทางตื่นเต้น และโดยไม่ต้องหันไปมอง ผมก็เดาได้ด้วยว่าเธอคงกำลังทำตาโตจ้องมองผมอยู่
"ผมว่าผมมองออกนะ คุณน่าจะดีใจที่มีนักธุรกิจใหญ่ผู้ร่ำรวยแล้วก็หน้าตาท่าทางดีมาสนใจ"
เฮ้ย แล้วทำไมผมบังคับน้ำเสียงสั่นๆของตัวเองไม่ได้วะ เหมือนมีอาการน้อยเนื้อต่ำใจไงชอบกล นี่ผมควรจะดีใจกับคุณป้าเค้าป่าววะที่มีผู้ชายมาสนใจ
"จริงค่ะจริง ผู้ชายอะไรทั้งเท่ ทั้งมีเสน่ห์ ทั้งรวย ทั้งฉลาด เพอร์เฟคไปหมด" น้ำเสียงนั่นดูชวนฝันสุดๆ อะไรวะเนี่ย ดีใจขนาดนั้นเชียวเรอะ นี่คุณป้าไม่ได้สังเกตท่าทางน้อยใจของผมเลยรึ
"แต่เค้าอาจเป็นคนเจ้าชู้ป่าวครับ" ผมเริ่มหมั่นไส้ผู้ชายแก่ๆเท่ๆคนนั้น
"แล้วก็อาจซาดิสม์ชอบตบตีผู้หญิง ชอบแกล้งเด็กและรังแกสัตว์ หรือไม่ก็รวยแต่ขี้เหนียว ที่บ้านไม่ยอมติดแอร์เพราะกลัวเปลืองไฟ" ผมเริ่มโวยวายไปกันใหญ่
"คุณเซนพูดอะไรอย่างนั้นคะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เสียงคนข้างๆเหมือนจะปราม แต่ผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะมาพร้อมกัน
"แล้วอีกอย่าง คุณวาเลนติโน่เค้าอาจจะกินแต่สปาเกตตีคาโบนาร่ากับพิซซ่าทุกวัน มันน่าเบื่อมากนะครับคุณลิน ยิ่งพิซซ่าขอบชีสยิ่งเลี่ยน เผลอๆแกชอบพิซซ่าหน้าดับเบิ้ลชีส จะยิ่งเลี่ยนไปกันใหญ่"
"ไม่เอาค่ะ ไม่นินทาลูกค้านะคะ ฮ่า ฮ่า" คุณป้าห้ามผม แต่เธอก็ยังคงหัวเราะต่อไป
แล้วผมก็เริ่มรู้สึกตัว นี่ผมเป็นอะไรไป เอาลูกค้ามานินทาลับหลังเนี่ยนะ
"เพิ่งรู้นะคะเนี่ยว่าคุณเซนขี้อิจฉา"
"ปล้าาวววว ผมแค่อยากเตือนคุณไว้ อย่าไปไว้ใจผู้ชายที่เพิ่งเจอกัน" สายตาผมยังคงมองไปที่ทะเล ไม่กล้าสบตากับคนข้างๆ
แต่คนตาโตเขาก็ก้าวมาที่ข้างหน้าผม แล้วพูดยิ้มๆด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ
"ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงกัน"
เชี่ย คุณป้าอย่าทำเสียงแบบนี้ฮะ ผมใจคอไม่ดี
"คือที่ชั้นตั้งใจทำงานวันนี้ แล้วก็ดูตั้งอกตั้งใจคุยกับคุณวาเลนติโน่ ก็เพราะอยากไปเที่ยวบาหลีฟรี ก็แค่นั้นแหละค่ะ ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น"
"ห้ะ" คำตอบของคุณป้าทำเอาผมต้องเป็นฝ่ายจ้องหน้าเธอ
"ที่ทุ่มเทกับงานนี้ก็เพราะอยากไปเที่ยวบาหลีงั้น?" อะไรของเค้าเนี่ย
"แน่สิคะ ถ้าเราได้งานนี้ เค้าก็ต้องเชิญเราไปดูสถานที่ ไปคุยเรื่องสัญญางาน แล้วเราก็จะได้ไปเที่ยวบาหลีกัน แค่คิดก็ฟินแล้ว"
"นี่สารภาพกันตรงๆแบบนี้เลยหรือครับ คือความจริงแล้วมันต้องเป็นแบบ เพราะชั้นรักในงานของชั้น ชั้นอยากทำงานให้ดีที่สุดโดยไม่หวังผลตอบแทน อะไรแบบนี้ไม่ใช่หรือครับ"
"คุณเซน ชั้นอายุเท่านี้แล้ว ไม่มีแอ๊บแบ๊วแล้วค่ะ" เธอหัวเราะร่วน ไม่รู้เพราะเริ่มเมาไวน์ หรือขำในมุกจิกกัดอายุของตัวเอง นี่ห้ามผมแซวเธอเรื่องอายุ แต่ทีตัวเองแซวตัวเองได้งี้?
"แต่ที่คุณเซนว่ามาน่ะ ใช่ค่ะ เมื่อก่อนชั้นเป็นแบบนั้นจริงๆ" คราวนี้น้ำเสียงเธอดูปลงๆ
"คุณเซนรู้ไหมคะ ตอนที่ชั้นเข้าทำงานบริษัทนี้ใหม่ๆ แพสชั่นในการทำงานของชั้นคืออะไร" สีหน้าเธอดูอ่อนโยนมากยามถามคำถามนี้กับผม
"พ่อผมให้เงินเดือนคุณเยอะมั้ง และพ่อเราก็เป็นเพื่อนสนิทกัน" ผมพยายามเดา
เธอหัวเราะตาเป็นประกาย
"นั่นก็ใช่ส่วนหนึ่งค่ะ แต่จริงๆแล้วแพสชั่นของชั้นในตอนนั้นคือคุณแม่ของคุณ" เธอจ้องตาผม
"แม่ผม?"
"ใช่ค่ะ เพราะชั้นหลงใหลผลงานของท่านมาก่อน ชั้นถึงได้เข้ามาสมัครงานที่บริษัทของคุณ ชั้นจำลวดลายทุกแบบที่ท่านสร้างสรรค์ได้ ชั้นฝันที่จะได้เรียนรู้จากท่านบ้าง แต่น่าเสียดายที่ท่านไม่อยู่แล้วตอนที่ชั้นกลับมาจากอิตาลีและมาสมัครเข้าทำงานที่นี่"
ผมรู้จากพ่อมาก่อนว่าคุณลินเธอมาสานต่อฝันของแม่ผม แต่ผมไม่เคยนึกว่าเธอจะถึงขั้นหลงใหลงานของแม่ผม
มิน่า… พ่อถึงเอ็นดูคุณลินเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพียงเพราะคุณลินเป็นลูกสาวของเพื่อน…
 ผมจ้องมองดวงตากลมโตคู่นั้นด้วยความรู้สึกสะท้อนใจลึกๆในอก แล้วนี่ผมกำลังจะทำลายความฝันของแม่…
แต่มันก็คือความฝันของแม่ มันไม่ใช่ความฝันของผม
ลายดอกไม้เชยๆนั่นก็เป็นสไตล์ของแม่ ไม่ใช่สไตล์ของผม
"ตอนนั้นชั้นคิดแค่ว่าชั้นอยากสานต่อความฝันของคนที่ชั้นศรัทธา และชั้นก็ได้ทำมันอย่างเต็มที่ไปแล้ว คุณแม่ของคุณคือแรงบันดาลใจของชั้น แต่ตอนนี้ชั้นไม่รู้อีกต่อไปแล้วว่าจะทำงานไปเพื่ออะไร ชั้นอาจจะทำงานมานาน จนความตื่นเต้นที่จะได้ทำอะไรใหม่ๆมันหมดไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้" เธอถอนหายใจ
ผมนิ่งฟังเงียบๆ ยังไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของคุณลินเธอนัก ส่วนหนึ่งก็เข้าใจว่าอาจเป็นอารมณ์วัยกลางคนของมนุษย์ป้าที่มักจะหวั่นไหวไปมา หรือไม่ก็อารมณ์ติสท์ส่วนตัวของเธอที่ต้องการแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ในการทำงาน
แต่ผมเองก็ยังจินตนาการไม่ออกว่าคนเราจะหมดไฟในการทำงานได้อย่างไรกัน เราไม่ได้ทำงานเพื่อใคร เราทำเพื่อตัวเราเอง ตั้งแต่เรียนจบบริหารธุรกิจมา ผมก็กระตือรือร้นกับการทำงานมาโดยตลอด ผมรู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองยังไม่ดีพอ ผมอยากจะเอาชนะตัวเอง อยากจะทำให้ดียิ่งขึ้นไปกว่านี้
ก่อนจะเข้ามาเริ่มต้นงานที่บริษัท ผมนั่งดูจากแฟ้มรวบรวมการออกแบบตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำไมผมจะสังเกตไม่ได้ว่าโปรดักต์ของเราไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้นเหมือนก่อนแล้ว ในตอนแรกผมอยากจะเขี่ยคุณลินไปให้พ้นทางเสียด้วยซ้ำ แต่เพราะสิ่งที่เธอทำอยู่มันคือสิ่งที่แม่ของผมรักและสร้างเอาไว้ และเพื่อบรรยากาศอันรื่นรมย์ของออฟฟิศยามที่มีคุณลินอยู่ด้วย ผมจึงอยากให้โอกาสเธออีกสักหน่อย ผมคงคิดไปเองว่าการเข้ามาของทีมออกแบบของมินตราน่าจะช่วยให้เธอรู้สึกตื่นเต้นมีพลังขึ้นเพราะมีคู่แข่ง แต่ก็เหมือนจะไม่ได้ผล ดูคุณลินจะไม่แคร์กับการมีอยู่ของมินตรา เหมือนเธอจะยอมรับกลายๆว่าอะไรจะเกิดขึ้น แล้วเธอก็ปล่อยมันไปง่ายๆ
แต่พอมาวันนี้ จากที่เห็นเธอดูกระตือรือร้นพูดคุยกับคุณวาเลนติโน่ ผมเองก็ชักไม่แน่ใจอีกแล้วว่าคุณลินเธอเป็นคนยังไงกันแน่ ผมเริ่มงงงวยกับความเป็นเธอ
เอ หรือว่าบางทีแรงจูงใจที่ยิ่งใหญ่ในการทำงานของคนบางคนมันอาจจะแค่มาจากความชอบอะไรส่วนตัวเล็กๆน้อยๆ เช่นการอยากไปเที่ยวบาหลีของคุณตาโตคนนี้เป็นต้น
อือม์… แต่ก็นะ… ช่างเรื่องงานมันก่อนเถอะ…
บรรยากาศลมพลิ้วๆริมชายหาดตอนนี้มันน่ารื่นรมย์เกินกว่าที่จะมาคุยกันเรื่องงาน เปลี่ยนเรื่องดีกว่า
"อ้อ ขอบคุณนะครับที่แนะนำให้ผมชวนครอบครัวมา ผมว่าพวกเค้ารู้สึกดีกันนะ เดาเอา เพราะตอนนั่งรถมาเห็นพ่อคุยไม่หยุดเลย รายนั้นปกติเค้าเงียบจะตายไป"
ผมไม่ได้บอกพ่อว่าไอเดียโปรโมชั่นพาครอบครัวเที่ยวหัวหินในครั้งนี้มาจากคุณลิน ปล่อยให้พ่อเขาภูมิใจไปเองว่าเป็นความคิดผม ก็นานๆทีพ่อจะภูมิใจในตัวผมอะนะ
นี่ผมก็ยังแปลกใจตัวเอง ปกติผมเป็นคนหัวดื้อ เอาแต่ใจตัวเองตามประสาลูกคนเดียว ก็เหมือนไอ้ลูกชายผมนั่นล่ะ ไม่ชอบให้ใครมาแนะนำสั่งสอนอะไร แต่กับคุณป้า ผมทำตามคำบอกของเธอมาหลายทีแล้ว ผมคิดไปเองว่าอาจเป็นเพราะผมเห็นเธอเป็นเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ และตามประสาเจ้านายที่ดีก็ควรรับฟังความคิดเห็นของลูกน้องซึ่งสูงวัยกว่า
และอีกอย่าง คำแนะนำของเธอแต่ละอย่างที่เกี่ยวกับครอบครัวผม มันทำให้ผมมีความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นกับพ่อและเจ้าเรน …มั้ง
"ตอนนี้คุณเซนได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นลูกรักของคุณราเชนทร์แล้วสิคะ"
"ผมต้องขอบคุณคุณลินจริงๆครับ" ผมยิ้มอ่อนๆ แก้เขินด้วยการเอาเท้าเตะน้ำทะเลเล่นไปมา
"ยินดีมากเลยค่ะ ชั้นนึกอยู่แล้วล่ะค่ะว่าคุณราเชนทร์ต้องแฮปปี้ แหมลูกชายสุดที่รักพามาเที่ยวทั้งที" เธอยิ้มหวานๆ
ผมมองใบหน้าแดงเรื่อๆนั้นอย่างแปลกใจ วัยนี้เค้ายังมีเลือดฝาดกันอยู่อีกรึ น่าจะเป็นฤทธิ์ไวน์แดงขวดนี้มากกว่า เหลือบตามองขวดไวน์ในมือซ้ายของคุณป้า พร่องไปกว่าครึ่งขวดแล้ว เธอดื่มเร็วกว่าผมอีกแฮะ
"เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นแทนได้ไหมคะ" เธอทำท่าเหมือนนึกอะไรออก
"ก็เดี๋ยวบวกกับว่าถ้าเราได้งานที่บาหลีจริงๆ สิ้นปีนี้ผมจะโบนัสให้คุณอย่างงามเลย" ผมคิดงั้นจริงๆ เห็นผลงานของคุณป้าวันนี้แล้ว ผมก็รู้สึกว่าเราคงจะได้งานที่บาหลีงานนี้แน่ๆ
"อันนั้นมันของแน่อยู่แล้วค่ะ โบนัสต้องมาอยู่แล้ว แต่ฉันก็อยากได้ความช่วยเหลือของคุณเซนแทนคำขอบคุณด้วย"
"ความช่วยเหลือ?" คุณป้าเค้ามีอะไรจะให้ผมช่วยรึ ช่วยหายาแก้ปวดเข่างี้ หรือจะให้แนะนำหมอกระดูกของพ่อ
แต่แล้วคำตอบของเธอก็ทำเอาผมสะดุ้งเฮือก
"คุณเซนช่วยเป็นแฟนให้ชั้นหน่อยได้ไหมคะ"
ห้ะ เป็นแฟน? คุณป้า! คุณต้องการอะไรจากผมฮะ
มันต้องเป็นฤทธิ์ของไวน์ที่พร่องไปครึ่งขวดนั่นแล้วแน่ๆ คุณป้าจะมาไม้ไหนเนี่ย
"เอ้อ…"
"แหม อย่าเพิ่งคิดไปไกล เป็นแฟนปลอมๆค่าคุณเซน" ตาโตนั่นมีแววตำหนิเมื่อเห็นท่าท่าเลิ่กลั่กของผม
ก็เอ้อ ป้าฮะ จะแฟนจริงแฟนปลอมมันก็น่าตกใจทั้งนั้นล่ะนะฮะ
"แฟนปลอมๆ? เหมือนในนิยายรักหวานแหวว หรือในละครหลังข่าวสองทุ่มน่ะหรือครับ"
หรือคุณป้าแกอาจนึกอยากจะเล่นอะไรสนุกๆ วัยนี้อาจมีความคิดแผลงๆเพื่อเพิ่มความกระชุ่มกระชวยให้กับชีวิต
"คล้ายๆงั้นล่ะค่ะ แต่แค่คืนเดียวนะคะ ไม่ถึงกับต้องจดทะเบียนแต่งงาน หรือย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกัน"
อุ๊ย แค่คืนเดียวด้วย ฟังแล้วสยิวนะฮะเนี่ย
และก่อนที่ความรู้สึกสยิวจะเกาะกินในใจไปกันใหญ่ ผมจึงต้องรีบต่อพล็อตเรื่องให้ตามที่เคยเห็นในละครตอนเด็ก
"อ่อ ที่ผมต้องทำอย่างนี้เพราะผมต้องการเงินไปรักษาแม่ที่ป่วยหนัก และพ่อผมก็ติดหนี้ที่บ้านของคุณอยู่ ผมจึงต้องยอมเป็นแฟนของคุณใช่ไหมครับ"
"ค่ะ และตอนแรกๆเราสองคนก็ต้องทำเป็นเกลียดกัน เพราะต่างคนต่างมีคนรักอยู่แล้ว ต้องมีทิฐิเข้าหากัน และไม่หันหน้าเข้าคุยกันดีๆ"
"แล้วเราต้องเดินสะดุดล้มหน้าชนกันบ่อยๆ แต่ก็ยังพ่อแง่แม่งอนใส่กัน แต่ในที่สุดเราสองคนก็รักกันเพราะความใกล้ชิด แล้วเราต่างก็ทิ้งแฟนของเราหน้าตาเฉย ทั้งๆที่แฟนของเราไม่ได้ทำอะไรผิด" ผมสรุปตอนจบ
"หรือถ้าจะให้ดราม่าเข้าไปอีก เราต้องได้กันก่อนที่จะสารภาพรักกัน แล้วชั้นต้องตั้งท้อง แล้วก็ต้องหนีไปเพราะความน้อยใจในอะไรก็ไม่รู้"
หา มีได้กันด้วย ผมดุนะฮะ ป้าไหวเหรอ
เชี่ย นี่ตรูเผลอคิดไรอยู่วะเนี่ย
"โอเค แล้วอยู่ๆผมก็ต้องสำนึกผิด แล้วต้องตามไปงอนง้อยอมทำทุกอย่างเพื่อลูกในท้องของเรา แล้วในที่สุดคุณก็ยอมใจอ่อน แล้วเราก็กลับมาครองรักกันโดยมีพยานแห่งรักเป็นเจ้าตัวน้อยน่ารัก" ผมรีบกลับมาต่อจนจบบริบูรณ์
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เสียงคุณลินเธอหัวเราะดังก้องไปทั่วชายหาด
"โอ๊ย คุณเซน นี่ชั้นนึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะมาสายมโนได้ขนาดนี้ นี่ไปเขียนนิยายรักออนไลน์ขายได้เลยนะเราเนี่ย"
"ผมเคยดูละครทีวีตอนเด็กๆ คุณมะพร้าวพ่อบ้านผมเค้าชอบดู" ผมภูมิใจมากที่มีความจำดี
"แหม ทีอยู่ออฟฟิศทำเป็นมาดเข้ม แท้จริงแล้วก็เซียนละครช่องเจ็ดนี่เอง นี่ถ้าน้องเยลรู้เรื่องคงกรี๊ดกร๊าดอีก รายนั้นเค้าชอบอ่านนิยายกับชอบดูละครมากค่ะ"
"เอ หรือว่าผมจะเอาดีทางด้านนี้ดี" ผมเริ่มสนใจวิชาชีพใหม่ ยุคสมัยนี้ใครๆก็มีอาชีพเสริมกันทั้งนั้น
"เดี๋ยวค่ะอย่าเพิ่งฝันไปไกล กลับมาเรื่องของชั้นกันต่อก่อน คุณยังไม่รู้เลยว่าทำไมชั้นต้องร้องขอคุณเรื่องนี้" คุณป้าเขายับยั้งความฝันของผมไว้
"อ่อ ครับ ลืมจุดประสงค์ที่แท้จริงไปเลย นึกว่าคุณแต่งเรื่องเล่นสนุกๆ งั้นได้ครับ ว่าไปครับ"
"คือวันเสาร์หน้าชั้นจะมีงานเลี้ยงรุ่นสมัยมัธยม เค้าให้พาแฟนหรือครอบครัวไปได้ แล้วปีนี้แฟนเก่าของชั้นเค้าก็จะไปด้วย ชั้นก็เลยอยากแสดงให้เค้าเห็นว่าชั้นยังฮอต ยังมีหนุ่มรูปหล่อมาให้ความสนใจ"
"นี่ผมหล่อขนาดนั้นเชียว" ผมแอบดีใจนะเนี่ยที่คุณป้าเขาบอกว่าผมหล่อ
"หล่อสิคะ คุณเซนน่ะหล่อของจริงเลยค่ะ เท่ด้วย ยิ่งปล่อยผมปรกหน้าอย่างนี้ยิ่งเท่ เท่ที่สุด หล่อที่สุด" เธอจ้องหน้าผมด้วยสายตาซื่อๆ
โอ้ย อย่าพูดอะไรยังงี้สิฮะป้า ชุดเว้าหลังของป้าวันนี้ผมยิ่งทำเอาใจผมไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
แล้วเอ่อ ที่วันนี้ผมปล่อยผมปรกหน้า ไม่ใส่เจลมา ก็เพราะรู้ว่า… เอ่อ คุณลินเค้าชอบ
"โอเคครับ สงสัยท่าจะยาว เราไปหาที่นั่งกันดีกว่าไหมครับ"
ผมชวนเธอเดินกลับไปยังพื้นทรายส่วนที่แห้งๆ แล้วก็นั่งแปะลงบนพื้นทรายนั่นหน้าตาเฉย คุณลินเขาก็นั่งลงข้างๆด้วยอย่างไม่กลัวชุดสวยจะเปื้อน คือเธอน่าจะมึนหนักด้วยแหละ เลยไม่ได้ทันได้ระวังอะไร และด้วยความที่กระโปรงสั้นเธอจึงต้องนั่งพับเพียบป้ายข้างเอนมาทางผม ช่วงต้นขาเรียวนวลที่โผล่พ้นกระโปรงสั้นออกมานั่นทำเอาผมแอบกลืนน้ำลาย
ไอ้คุณเซนครับ จงละสายตาไปจากขาอ่อนนั่นเสียครับ
"แล้วทำไมต้องเป็นผม" ต้องพยายามกลับไปโฟกัสที่ประเด็นแฟนปลอมๆ
"คุณเซนนี่ล่ะค่ะเหมาะสมสุดแล้ว เพราะคุณหน้าใหม่มากในวงสังคม เพื่อนสมัยมอปลายของชั้นเค้าไม่มีใครรู้จักคุณ หรือเอ่อ คุณไม่ได้อยู่ในวงสังคมไหนของกรุงเทพเลย" เธอทำหน้าทำตาแบบว่าผมเป็นคนโนเนมเอามากๆ
"แล้วก็ที่สำคัญ ชั้นไว้ใจคุณค่ะ คุณเซนคงไม่มีวันจะคิดอะไรกับชั้น เพราะชั้นอายุมากกว่าคุณตั้งเยอะ แถมคุณยังเป็นเจ้านายชั้นด้วย ใช่ไหมคะ" ตากลมโตนั้นจ้องมองมาที่ผมอย่างจับผิด
ผมสะดุ้งเฮือก เอ้อ… เรื่องนั้น…
"แล้วคุณคิดว่าแผนนี้มันจะสำเร็จหรือครับ เผลอๆแฟนเก่าคุณเค้าอาจเลิกสนใจคุณไปเลย" ผมรีบเปลี่ยนเรื่อง
"ก็ต้องลองดูล่ะค่ะ วิสกี้เพื่อนรักสุดฮอตของชั้นน่ะค่ะ คนหล่อๆที่คุณเซนเคยเจอที่ผับ เค้าบอกว่าวิธีนี้เป็นวิธีที่ได้ผลดีที่สุดแล้ว พวกผู้ชายเค้าชอบการแข่งขัน เค้าจะเห็นเรามีค่าเมื่อมีผู้ชายคนอื่นหลายๆคนมาชอบเรา"
ฮ่า ฮ่า นี่วัยรุ่นยุค90เค้าคิดอย่างนี้กันจริงๆรึ ผมหัวเราะในใจ เอียงคอมองคุณลิน นี่กำลังแกล้งเล่นบทใสซื่อ หรือเพราะคิดมุกจีบหนุ่มอย่างอื่นไม่ออกแล้ว เอ ทำไมพวกผู้หญิงเค้ายอมทำอะไรไร้สาระกันแบบนี้เพื่อความรัก
หรือเพราะคุณลินรักเค้ามากจนยอมจำนนทำทุกวิธีเพื่อให้ได้ผู้ชายกลับคืนมา
"ชั้นคิดว่าชั้นยังชอบเค้าอยู่นะคะ"
แม้จะเคยนึกๆมาก่อนแล้วว่าคนในวัยนี้เขาต้องมีคนในใจกันอยู่แล้ว อีกอย่างคุณลินเองก็ไม่ใช่คนขี้เหร่อะไร เอ่อ ออกจะยังดูสวยเก๋ด้วยซ้ำในวัยขนาดนี้ อยู่ดีๆผมก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวอย่างไม่มีสาเหตุ
"คุณลินอยากจะคืนดีกับเค้าจริงๆหรือครับ"
"คือเมื่อก่อนเราเคยรักกันมาก แล้วก็จากกันไปทั้งๆที่ยังรักกัน ตอนนี้ชั้นกับเค้าก็กลับมาโสดด้วยกันแล้วทั้งคู่ ชั้นเลยอยากให้โอกาสตัวเองอีกสักครั้ง"
และคำสารภาพแบบเปิดเผยของเธอก็ทำเอาผมใจหายวูบ นี่ผมเป็นอะไรไปวะเนี่ย ผมเดาเอาว่าสีหน้าผมคงเจื่อนไปอย่างสังเกตเห็นได้
 "และครั้งนี้ชั้นก็อยากวางแผนอย่างแนบเนียนหน่อย อยากออกแบบความรักของตัวเอง ไม่อยากปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาแล้ว" เธอยังคงพูดต่อโดยไม่ทันได้สังเกตความผิดปกติของสีหน้าผม
"อ้าว แล้วจะให้ผมเป็นตัวรองเนี่ยนะ โน้ววววว" ผมพยายามโวยวายกลบเกลื่อนไปเรื่อย
"ใช่สิคะ คุณได้บทเป็นตัวสำรอง แล้วชั้นต้องทำเป็นบอกว่า คุณมาตามตื้อเอง ชั้นไม่ได้ชอบคุณซักกะหน่อย แบบชั้นต้องทำเชิ่ดๆสวยเลือกได้น่ะค่ะ"
อ่านะ ผมล่ะชอบความตรงไปตรงมาของคุณป้าเค้าจริงๆ
"เฮ้ย บ้าเหรอ เสียลุคส์ผมหมด ไม่เอาอะ ผมชอบเป็นพระเอกมากกว่า"
"แหม ชั้นไม่ป่าวประกาศไปทั่วหรอกค่ะว่าคุณตามตื๊อ ชั้นจะบอกกับก้องเค้าแค่คนเดียว"
อ่อ แฟนเก่าเค้าชื่อลุงก้อง
"น่า นะคะ แค่คืนเดียว" แล้วเสียงอ้อนๆก็มา
โอย ป้าฮะ อย่าทำเสียงแบบน้านนนน ผมหายใจไม่ทั่วท้องแล้วฮะ
"งั้นก่อนจะรับงานผมขอดูรูปคู่กรณีหน่อยได้ไหมครับ จะได้ประเมินสถานการณ์ถูก"
เอาไงเอากันวะ ผมเริ่มนึกสนุกไปกับจินตนาการที่กว้างไกลของคุณป้า อยู่กับคุณป้าทีไรเหมือนผมจะปกปิดนิสัยเด็กน้อยที่ซุกซ่อนอยู่ในตัวผมเอาไว้ไม่อยู่ หาอะไรไร้สาระทำแก้เครียดเรื่องงานบ้างก็ดี ฤทธิ์แอลกอฮอล์มันทำให้เราใจง่าย ตอนนี้ไวน์ของผมหมดขวดไปแล้ว
"ได้สิคะ ได้เลย ชั้นแอบดูหน้าเฟซของก้องเค้าอยู่บ่อยๆ" คุณลินเธอล้วงมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋าสะพายใบเล็กนั่น ขยับเข้ามานั่งชิดผม เปิดหน้าเฟซบุ๊คแล้วไล่ไทมไลน์โชว์รูปของลุงก้องให้ผมดู
ลมเย็นๆพัดพลิ้วมาอีกแล้ว คุณลินเขาใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรเนี่ย ทำไมกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกมะลิมันยังติดคงทนจังเลย
อา ใจไม่อยู่กับร่องกับรอยเลยผม
"นี่ค่ะต้องรูปนี้ ก้องเค้าเท่สุดๆไปเลย"
"อ่อ เขาเป็นคนงานอยู่สวนองุ่น ก็โอเคนะครับ ดูชีวิตเรียบง่ายดี"
"แหม คุณเซน ดูพูด ก้องน่ะเค้าเป็นเจ้าของไร่ไวน์อยู่ภูเรือ จังหวัดเลยค่ะ"
มิน่าล่ะ คุณป้าเธอถึงได้สนใจเจ้าหมอนี่นัก กะมีไวน์กินฟรีตลอดชีพอะดิ ผมเหลือบตามองขวดไวน์อันว่างเปล่าของคุณป้าที่กลิ้งอยู่บนพื้นทรายข้างๆ
"แล้วดูรูปตอนเค้าเด็ดพวงองุ่นนะคะ อย่างเซ็กซี่เลยอะค่ะ"
ผมแอบมองเสี้ยวหน้าเก๋ของคนข้างๆ ดูท่าทางเค้าจะรักฝังใจกับผู้ชายคนนี้ ลุงนี่มันมีอะไรดีนักวะ หน้าตาก็บ้านๆงั้นๆ ก็แค่ตัวโตๆมีกล้ามใหญ่ๆ ก็แค่เป็นเจ้าของไร่ไวน์ ก็แค่…
เดี๋ยวนะ… ทำไมในใจผมถึงรู้สึกร้อนรนชอบกล นี่ผมกำลังอิจฉาไอ้คุณลุงก้องนี่เหรอวะ เฮ้ย ไม่เอาน่า
"นะคะคุณเซน นะ ช่วยชั้นหน่อยนะคะ"
ใบหน้าหวานเก๋ที่ตอนนี้กำลังห่างจากผมแค่คืบทำเอาผมใจเต้นตึกตัก ดวงตากลมโตที่กำลังจ้องมองมาที่ผมนั้นฉ่ำเยิ้มด้วยฤทธิ์ของไวน์แดง สายตานั้นมีความออดอ้อนชอบกล เสี้ยวจังหวะหนึ่งที่ผมอดรู้สึกวาบหวามขึ้นมาในใจอย่างช่วยไม่ได้ อยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสความเนียนของโหนกแก้มสีแดงเรื่อที่กำลังยื่นเข้ามาใกล้ อยากจะใช้ปากของผมบรรจงแตะไปที่ริมฝีปากสีแดงเข้มของเธอ แต่ผมก็ยั้งมือยั้งปากไว้ทัน
"ได้ครับ ผมจะไปเป็นแฟนปลอมๆให้คุณลินเอง"
ไม่รู้เป็นเพราะลมทะเลที่พัดมาแผ่วๆยามค่ำคืน เพราะหาดทรายเนียนนุ่มที่เรากำลังนั่งกันอยู่ เพราะแสงไฟจากเรือหาปลาที่ระยิบระยับนั่น ที่ทำให้ผมเกิดความรู้สึกแปลกๆขึ้นในใจ
ผมอยากจะไปแสดงตัวตนให้คุณลุงก้องเขาเห็น ไม่ใช่ว่าเพื่อให้เขาหึงแล้วกลับมาเป็นแฟนกับคุณลินหรอกนะ แต่เพื่อให้คุณคนงานสวนองุ่นนั่นเขามั่นใจต่างหาก
...ว่าคุณลินมีแฟนแล้วจริงๆ
หึ หึ…


หลังจากการร้องเพลงและการเต้นอาวะโอโดริประกอบเพลงยุคเก้าศูนย์ผ่านพ้นไปอย่างเหน็ดเหนื่อย ช่วงท้ายของงานเลี้ยงรุ่นของเราก็มาถึง ตอนนี้เสียงเพลงอันเร่าร้อนได้ถูกเปลี่ยนเป็นเพลงคลาสสิคบรรเลงอยู่เบาๆ เราต่างผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนยืนจับกลุ่มคุยกันกระจัดกระจายทั่วห้องจัดเลี้ยง
จนแล้วจนรอดฉันก็ยังไม่มีโอกาสได้คุยกับก้อง ก็คุณเซนเขาประกบฉันแจ ตาเรียวๆนั่นจับจ้องฉันตลอดเวลา แถมยังเอาใจใส่ฉันเป็นที่สุด ไม่ว่าจะเป็นอาหารหรือเครื่องดื่มเธอบริการเสิร์ฟฉันอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง พ่อหนุ่มเสื้อชมพูได้ทำหน้าที่แฟน(ปลอมๆ)ได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุดแล้วในค่ำคืนนี้
และถึงแม้คุณเขาจะร้องเพลงได้อย่างน่าเศร้าใจ และไม่สามารถที่จะแดนซ์แบบทันสมัยได้ แต่กระนั้นคนตาเรียวก็ยังคงสามารถเข้าครอบครองหัวใจของบรรดาสาวๆแก๊งเพื่อนสนิทของฉันได้อย่างไม่เคอะเขิน
"จำได้ทุกคนสิฮะ นี่คุณนุ่น ถัดไปคุณแพรวา แล้วก็คุณแอมมี่" คุณเซนเธอผายมือไปยังแต่ละคนพร้อมทวนชื่ออย่างมั่นใจเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดได้ไม่หยุด
"แล้วลูกสาวของคุณนุ่นชื่อน้องจำไม ลูกชายคุณโสรยาชื่อน้องเต๋ สามีคุณแพรวาชื่อคุณป๊อก แฟนของคุณแอมมี่ชื่อคุณโอ๋ครับ"
การละเล่นเกมทายชื่อดำเนินไปอย่างเผ็ดร้อน พวกนี้ไม่รู้อะไรซะแล้ว คุณเซนเธอเบอร์หนึ่งเรื่องการจดจำชื่อคน หรือจะว่าไปเธอเป็นคนความจำดี คนอะไร สามารถจำท่าเต้นอาวะโอโดริจากในวัยเด็กได้เกือบทุกท่า
"อร๊าย ทำไมคุณเซนความจำดีขนาดนี้" "นี่จำเรื่องทุกอย่างของยัยลินได้ด้วยสิคะ" "เริ้ดอ่า" เสียงชื่นชมเซ็งแซ่ดังอยู่เรื่อยๆ
แก๊งเพื่อนสนิทของฉันเขามากันทั้งครอบครัวบ้าง มากับลูกเดี่ยวๆบ้าง บางคนก็มากับแฟน จะมีก็แต่วิสกี้เพื่อนรักของฉันที่ฉายเดี่ยวโดยไม่แคร์คำครหาของใคร คือยังไงรายนั้นเค้าก็ไม่เคยคิดจะเปิดตัวใครอย่างเป็นทางการอยู่แล้ว แฟนของกี้เค้าเยอะ ต้องคอยสับรางกันให้วุ่นวาย ส่วนฉันก็โชคดีที่มีคุณเซนควงมาด้วย ทำให้ฉันไม่ต้องกังวลว่าจะต้องคอยตอบคำถามใครเรื่องชีวิตรัก
แต่เดี๋ยวนะ ทำไมไปๆมาๆกลับกลายเป็นตาคนเสื้อชมพูคนข้างๆนี่ที่ชวนคนอื่นคุยเรื่องความรักของเราแทน
"ลินเค้าเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มากครับ ผมตกหลุมรักเค้าตั้งแต่แรกเห็น"
โอย คุณเซนนนนนน!
"เธอทำให้โลกของผมสว่างไสว"
ไม่พูดเปล่า พยายามจะป้อนถั่วเขาปากฉันอีก นี่ไม่คิดจะเขินตัวเองบ้างเลยหรือไง อีกนิดฉันจะอ้วกพุ่งแล้วนะ
"นี่กว่าผมจะจีบเค้าได้นะครับ ผมถอดใจไม่รู้กี่รอบแล้วครับ ใช่ไหมครับลิน แต่ยังไงๆเซนก็ยังสู้นะครับ"
คราวนี้หันมาทำตาหวานหยาดเยิ้มใส่ฉัน เอามือข้างขวามาโอบฉันไว้ แล้วเอื้อมมือข้างซ้ายมาเขี่ยปลายผมของฉันเล่นด้วย
คุณเสื้อชมพูคะ คุณจะเล่นละครเก่งเกินไปไหมคะ เชื่อแล้วค่าว่าเป็นเซียนช่องเจ็ด
และฉันก็คิดว่าพวกเพื่อนๆฉันคงเกือบสำลักความเลี่ยนนี้ด้วยเช่นกัน แต่ละคนทำหน้าปูเลี่ยนๆ จะขำก็ไม่ใช่จะหมั่นไส้ก็ไม่เชิง คงคิดกันอยู่ล่ะสิว่าจะผสมโรงช่วยสร้างความฮอตให้ฉันดีไหม หรือควรจะแฉความเป็นจริงให้โลกได้รู้
"อยากรู้จังว่าสมัยเรียนลินเค้าฮอตมากเหมือนสมัยนี้ไหมครับ" ยัง ยังจะไปต่ออีก
"ฮอตอะไรกันฮะ ลินเค้ารักเดียวใจเดียวกับใครบางคนจะตายไป ตัวติดกันเป็นปลากระป๋อง ว่าไงลิน ไม่เจอกันตั้งนานนะเธอ"
แล้วเสียงคุ้นๆจากทางด้านหลังของฉันก็ดังขึ้นยุติสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนนั้น แต่ก็ทำเอาฉันใจหายวาบ ความน่ากลัวกว่ากำลังเข้ามาเยือนฉันและเพื่อนๆแล้ว!
"อ้าว โอดี้ หวัดดีจ้ะ"
ฉันจำยอมต้องหันไปทักทายโอดี้คู่รักคู่ชังในตำนาน โคตรซวย ณ จุดจุดนี้ ความลับในสมัยวัยเรียนของฉัน จะต้องพรั่งพรูออกมาให้คุณเซนได้รับรู้แน่ๆ ความจริงฉันเห็นโอดี้ตั้งแต่หัวค่ำแล้วล่ะ แต่แสร้งทำเป็นไม่เห็นและพยายามอยู่ไกลๆเข้าไว้
โอดี้เคยเป็นอดีตหนุ่มน้อยหนึ่งเดียวของสมาชิกเกิร์ลแก๊งของเราสมัยมอต้น ส่วนวิสกี้น่ะฉันเพิ่งมาสนิทด้วยตอนสมัยมอปลายเพราะเราเรียนห้องศิลป์ด้วยกัน
แล้วตอนนี้วิสกี้หายไปไหนเนี่ย
"เอ้อ โอดี้ นี่คุณเซน" ฉันจำใจต้องทักทายโอดี้ไปตามมารยาท
"แหม แฟนหล่อนะจ๊ะ ไม่นึกเลยนะว่าพอเธอเลิกกับก้องไป เธอจะมีโอกาสได้แฟนหล่อๆอีก"
โอ้ เฉียบ! โอดี้เขาพุ่งเข้าตรงประเด็นมาก ไม่มีบทเกริ่นนำเลยสักนิด
ณ จุดจุดนี้ เงียบกริบกันไปทั้งบาง คุณเซนเองก็คงนึกไม่ถึงสินะว่าฉันจะถูกโจมตีอย่างรวดเร็วปานนี้ในยามช่วงท้ายของค่ำคืน
"แก๊งนี้นะฮะคุณเซน ตอนเด็กๆร้ายมากฮะ พวกนี้เค้าคิดว่าตัวเองสวยและเรียนเก่ง เค้าเลยชอบแกล้งพวกเพื่อนที่หัวอ่อนฮะ" โอดี้ปรายตามองหน้าตาเลิ่กลั่กของแต่ละคน โอดี้เขาคงไม่อยากโจมตีฉันให้ได้โดดเด่นอยู่คนเดียว เขาเลยเล่นทั้งแก๊ง
"เอ้อ ก็ตอนนั้นเป็นเรื่องของเด็กๆมั้งครับ" คุณเซนเริ่มได้สติและเริ่มต้นการปกป้องพวกเรานิดๆ
"จริงนะโอดี้ เรื่องมันนานมากแล้ว ชั้นจำไม่เห็นจะได้เลย" แอมมี่เริ่มตั้งหลักได้เป็นคนถัดมา
"พวกเธอจำไม่ได้ แต่ฉันจำได้แม่นเลย คุณเซนรู้ไหมฮะ ผมพยายามจะขอเข้ากลุ่มพวกเขา แต่พวกนี้ก็ผลักไสให้ผมไปอยู่กับกลุ่มพวกเด็กผู้ชายแมนๆ แต่พวกนั้นมันก็ไม่ยอมรับผม ชอบแกล้งผมบ่อยๆ กว่าพวกผู้หญิงจะรับผมเข้ากลุ่ม ผมก็ถูกพวกผู้ชายแกล้งแทบแย่"
คือแม้ยี่สิบปีจะผ่านไปแต่ความหลังนั้นยังคงฝังใจกับโอดี้อยู่ไม่รู้ลืม
"จริงอะ ก็ฉันไม่รู้นี่ว่าเธออยากเข้ากลุ่มกับพวกเด็กผู้หญิงอย่างฉัน" ฉันรู้สึกผิดกึ่งไม่แน่ใจ
ก็ตอนนั้นพวกฉันไม่รู้จริงๆว่าโอดี้เขามีจิตใจค่อนมาทางผู้หญิง และต้องการจะเข้าร่วมกลุ่มกับเรา เขาไม่ได้บอกอะไรพวกฉันตรงๆนี่นะ ใครจะไปรู้ แล้วสมัยนั้นสังคม LGBT เค้าก็ยังไม่เปิดเผยหรือเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนสมัยนี้
"ไม่รู้ล่ะ พวกเธอนิสัยไม่ดี ชอบใช้อำนาจกับผู้อ่อนแอกว่า ชอบแกล้งหลอกให้เพื่อนๆหัวอ่อนบางคนทำอะไรที่น่าอาย ทำอะไรตลกๆงี้"
โอดี้… ทำไมเธอช่างความจำดีเยี่ยงนี้
พวกฉันเริ่มหน้าจ๋อย จะพูดอะไรออกไปก็เหมือนเป็นการแก้ตัว
"เอาจริงเรื่องมันก็เกือบจะยี่สิบปีแล้วนะ เธอยังจำฝังใจอยู่เหรอเนี่ย" แต่นุ่นเค้าเริ่มจะไม่ยอมบ้างแล้ว
จริงของนุ่น นี่คือฉันจำอะไรสมัยนั้นไม่ได้เลย รู้แต่ว่ากลุ่มของเราค่อนข้างกล้าๆซ่าส์ๆและมีพาวเวอร์ในการทำกิจกรรมต่างๆของโรงเรียน ฉันเองก็ได้รับเลือกเป็นประธานนักเรียนเนื่องจากเป็นที่รักของเพื่อนและมีพรรคพวกมากมาย ฉันเข้าได้กับทุกก๊กทุกแก๊ง และหลังจากฉันได้รับเลือก ฉันก็สมนาคุณผู้ที่สนับสนุนฉันอย่างงดงามด้วยตำแหน่งสำคัญต่างๆในคณะสภาของโรงเรียน
"ลิน เธอมันชอบเล่นพรรคเล่นพวก" โอดี้ไม่สนนุ่น และหันมากล่าวหาฉันเดี่ยวๆต่อไป
เอ้อ... ที่โอดี้พูดมาก็มีส่วนจริง ...มั้ง หรือเปล่า ชักไม่แน่ใจ
"พวกเธอไม่รู้ตัวหรอก ว่าพวกเธอทำลายความสวยงามในวัยเด็กของชั้นไปหมดแล้ว" โอดี้หันไปมองรอบๆ ตอนนี้แก๊งฉันหน้าตาสำนึกผิดกันเป็นแถวๆ โอดี้เค้าแค้นฝังหุ่นจริงๆ
"ไปล่ะนะ แฟนฉันเขามาด้วย เดี๋ยวฉันต้องไปเทคแคร์เขาหน่อย เขาเป็นถึงผู้บริหารของบริษัทใหญ่ยักษ์ด้านการเงินเลยนะ"
แล้วจู่ๆโอดี้เขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างไม่มีเยื่อใยหลังจากทิ้งระเบิดไว้ตูมใหญ่มาก
"เอ่อ... เอ้อ ผมรู้สึกคอแห้งมากครับ ใครอยากดื่มอะไรไหมครับ เดี๋ยวผมเอามาเสิร์ฟ บอกความต้องการของแต่ละคนมาได้เลยครับ ผมจำได้หมดครับ" คุณเซนเธอพยายามจะทำลายบรรยากาศอันน่าสลดนั้นด้วยข้อเสนอที่ทุกคนต่างปฏิเสธไม่ลง
เสียงจ้อกแจ้กจอแจสั่งเครื่องดื่มจึงดังขึ้น
"นี่เซนเพิ่งรู้นะครับเนี่ย ว่าตอนเด็กๆลินนิสัยไม่ดี" ก่อนจะเดินจากไปที่บาร์เครื่องดื่ม พ่อเสื้อชมพูเขายังหันมากระซิบกันฉันด้วยสายตายิ้มๆ
"เอ้อ..." ฉันไม่รู้จะพูดอะไรต่อดีเลย ตอนเด็กๆฉันนิสัยไม่ดีเหรอวะ นี่ก็เพิ่งรู้ตัวเอง
"แต่ถึงร้ายก็รักน้า" คนพูดทำตากรุ้มกริ่ม
เดี๋ยวๆคุณเซนคะ ไม่ต้องแสดงแล้วค่ะ โอดี้เค้าจากไปแล้ว…
ฉันรู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อยหลังจากได้สัมผัสลมแผ่วๆที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ฉันกำลังยืนอยู่ที่ระเบียงด้านนอกที่ต่อออกมาจากห้องจัดเลี้ยง อากาศยามดึกของกรุงเทพในค่ำคืนนี้ก็ไม่เลวนัก คิดถูกที่บอกคุณเซนตอนที่เขาไปเอาเครื่องดื่มว่าจะขอตัวออกมาสูดอากาศนอกห้องแอร์เสียหน่อย
คำพูดของโอดี้ทำเอาฉันรู้สึกไม่ค่อยดี ฉันควรจะต้องไปขอโทษโอดี้ถึงเรื่องในอดีตใช่ไหม แต่ฉันก็ไม่รู้ตัวจริงๆนี่นาว่าฉันได้ทำร้ายจิตใจเพื่อนขนาดนั้น มิน่า โอดี้ถึงได้แสดงอาการเป็นคู่รักคู่แค้นกับฉันเสมอมา นี่ก็เพิ่งรู้นะว่ามันเป็นปมใหญ่ของชีวิตเพื่อน เป็นบาดแผลในใจที่โอดี้ไม่ยอมลบมันออกไป
โอย นี่ตอนเด็กๆฉันมีนิสัยชอบบูลลี่เพื่อนด้วยเหรอวะ โคตรรู้สึกผิดเลย
แต่ในขณะที่ฉันกำลังกังวลใจเรื่องของโอดี้อยู่ และกำลังตัดสินใจจะหันหลังกลับเข้างานเพื่อไปขอเคลียร์กับโอดี้นั้น กลับกลายเป็นว่า ช่วงเวลาที่ฉันรอคอยมาตลอดทั้งคืนก็มาถึงโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว
ก้องกำลังเดินเข้ามาหาฉัน...
"ก้อง..."
ฉันชะงักไป มองคนตัวใหญ่ผิวสีแทนนั้นด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก หลังจากที่ฉันเล่นเกมดูเชิงอยู่ฝ่ายเดียวทั้งคืน ในที่สุดก้องก็เป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาฉันก่อน
"ลินสบายดีนะ"
ก้องเอนตัวไปพิงราวระเบียงริมน้ำนั้นด้วยท่าทีสบายๆ ในมือมีแก้วไวน์อยู่
"อื้อ"
พอถึงเวลาจริงๆฉันกลับพูดไม่ออก ก่อนจะมางานฉันอุตส่าห์เตรียมคำถามคำพูดเอาไว้มากมาย เตรียมกระทั่งจะทักทายก้องคำแรกยังไง จะหันหน้าไปด้านไหนตอนยิ้ม แต่จู่ๆก็ลืมสิ่งที่เตรียมมาพวกนั้นไปเสียสิ้น
คือ... ยอมรับว่าหลังจากที่คุณเซนเธอขึ้นไปร้องเพลงบนเวที สายตาของฉันที่เคยจับจ้องอยู่ที่ก้องแทบจะตลอดเวลา ก็เปลี่ยนมาจับที่คุณเซนแทน ก็คุณเซนเธออุตส่าห์พลีชีพเสียลุคส์ซะขนาดนั้นอะนะ
"ลินไม่เปลี่ยนไปเลย ยัง... เอ่อ น่ารักเหมือนเดิม"
คำพูดนุ่มๆนั้นทำเอาฉันอึ้งไป นึกไม่ถึงว่าก้องจะเป็นฝ่ายเริ่มประโยคหวานแบบนี้อย่างรวดเร็ว แปลว่าสิบกว่าปีที่เราไม่เจอกัน ภาพความทรงจำของฉันที่เขายังมีมาโดยตลอด คือฉันน่ารัก...
"ก้องก็..." เอาไงดีวะ อวยอะไรกลับไปดี โอ๊ย คลังคำพูดที่เมื่อคืนอุตส่าห์นั่งเตรียมไว้ทั้งคืนมันหายไปไหนหมด!
"ก้องก็ดูสุขภาพดียังแข็งแรงเหมือนเดิมนะ" อุ้ย มาสายสุขภาพได้ไงวะเนี่ย
แล้วรอยยิ้มอันอบอุ่นก็คลี่ออกมาจากริมฝีปากหนานุ่มนั้น แฟนเก่าของฉันเขาเป็นคนปากอิ่มนุ่ม ฉันยังจำความรู้สึกตอนจูบกับก้องได้แม้เวลาจะล่วงเลยไปเป็นสิบปีแล้ว คริ คริ
ตอนนี้เราสองคนยืนเอามือเท้าระเบียงหันหน้าเข้าชมแม่น้ำกันแล้ว ลมแม่น้ำยังคงพัดมาปะทะใบหน้าและผิวกายของสองเราอย่างแผ่วเบา
อา... สมหวังแล้วฉัน
ไม่คิดว่าจะได้คุยกับก้องในบรรยากาศที่โรแมนติกอย่างนี้ สมกับที่รอคอยมาทั้งคืน คุยกันตรงนี้ดีกว่าคุยในห้องจัดเลี้ยงที่เสียงดังขนาดนั้นเป็นไหนๆ
ความรู้สึกคิดถึงวันวานของเราสองคนค่อยๆกลับขึ้นมาในใจของฉัน ดีใจจังเลย
"ก้องเห็นลินมีความสุข ก้องก็ดีใจนะ" เสียงนุ่มนั้นทำเอาฉันเคลิ้ม
มีความสุขสิจ๊ะก้อง ได้กลับมายืนข้างๆกันแบบนี้ ลินฟินนนนน
"เค้าคงดูแลลินดี ลินถึงได้ดูมีความสุขมากขนาดนี้" ก้องยังคงเป็นฝ่ายพูดต่อไปเรื่อยๆ
"เค้า?" เอ๊ะ…
"ก็... แฟนลินไง ก้องดูก็รู้ว่า ผู้ชายคนนั้นเขาคลั่งไคล้ลินขนาดไหน ก้องเห็นสายตาของเขามองมาที่ลินตลอดเวลาเลย"
ห้ะ เดี๋ยวนะ คุณเซนเล่นละครเก่งขนาดนั้นเชียวรึ แล้วทำไมน้ำเสียงของก้องไม่ได้แสดงอาการหึงหวงอะไรเลย เหมือนจะยินดีกับฉันเสียด้วยซ้ำ
โธ่ แผนของฉันกับวิสกี้พังยับหรือนี่ โอ๊ย เซ็ง!
หากประโยคถัดมาของก้อง ทำเอาฉันกลับใจเต้นตึกตักขึ้นมาใหม่
"ก้องเป็นห่วงลินนะ" คราวนี้ก้องหันมามองฉันตรงๆด้วยสายตาอันอบอุ่น และน้ำเสียงนั้นก็ช่างอบอุ่นเหลือเกิน
"ก้อง… ก้องเป็นห่วงอะไรลินหรือจ๊ะ" ฉันพึมพำ จะซึ้งก็ยังไม่แน่ใจ เพราะไม่รู้ว่าก้องเค้าหมายความว่าอย่างไร
"ก้องรู้เรื่องแล้วนะ วิสกี้เค้าเล่าเรื่องผู้ชายคนนี้ให้ก้องฟังแล้วล่ะ ก้องก็ว่าเค้าก็ไม่เหมาะกับลินนะ ดูไปดูมาเค้าก็ดูไม่จริงใจจริงๆแหละ" ก้องมองฉันด้วยแววตาอ่อนโยน แต่ฉันกลับงงงวย
อ้าว สรุปว่าคุณเซนเธอแสดงเก่งหรือไม่เก่งกันแน่ แสดงยังไงให้คนจับได้ หรือก้องเค้าจะมีเซ้นส์ว่าทุกอย่างมันปลอมเพราะเค้าเองก็รู้จักฉันดี แต่ที่แน่ๆ คุณวิสกี้เพื่อนฉันเค้าไวมากนะคะ อ่อ ที่เห็นหายตัวไปตอนโอดี้ถล่มพวกเรา คงเพราะกำลังไปคุยกับก้องนี่เอง
"คือ… ลินกับเค้าก็ยังเป็นแค่คนคุยๆกันอยู่ ลินยังไม่ได้คิดจริงจังอะไร" ฉันอ้อมแอ้มตอบไป แปลกที่ไม่ได้มีความรู้สึกเหมือนตอนแรกๆที่อยากจะใส่ไคล้คุณเซนเพื่อเรียกร้องความสนใจจากก้อง
"อื้อ ก้องก็คิดว่าอย่างนั้นนะ ลินคงไม่ชอบผู้ชายแบบนั้นจริงๆหรอก ก้องว่าเค้าดูมือไวด้วยนะ เอะอะอะไรก็โอบลิน เอะอะก็เอาหน้าเข้าไปใกล้ๆลิน ก้องว่าเค้าไม่ค่อยให้เกียรติลินนะ"
ใช่ ก้อง ลินก็ไม่ชอบผู้ชายแบบนี้เลย ขี้หลีชะมัด ทำจู๋จี๋ต่อหน้าผู้คน น่าอายจะตายไป
ฉันตอบก้องไปในใจ ความจริงหากตามแผนเดิมฉันควรจะมารยาใส่ก้องไปเช่นนั้นไม่ใช่รึ ฉันต้องทำเป็นไม่ชอบคุณเซน ทำเป็นรำคาญ
คือ… คุณเซนเค้าก็ทำอย่างที่ก้องว่าจริงๆ แต่... ทำไมฉันไม่ได้รู้สึกรำคาญในสิ่งที่คุณเซนทำเลยแฮะ...
จู่ๆฉันก็หน้าแดงขึ้นมากับคำวิจารณ์ของก้องที่มีต่อคุณเซน ฉันรู้ดีว่าคุณเซนเค้าไม่ใช่คนนิสัยแบบนั้น ในที่ทำงานคุณเซนเธอวางตัวเฉยมากกับพนักงานผู้หญิงทุกคน หน้าตาเธอแทบจะไม่ยิ้มเลย จะมีก็แต่ป้าผ่องแม่บ้านของออฟฟิศเท่านั้นแหละที่เธอยิ้มให้บ่อยๆ แล้วก็อีกคนที่คุณเซนเธอยิ้มให้ ก็คือฉันเอง แต่ก็ยิ้มให้นอกเวลางานล่ะนะ
"ไม่ไหวนะลิน ผู้ชายมือปลาหมึกแบบนี้ใช้ไม่ได้ แล้วอีกอย่างร้องเพลงก็เพี้ยนซะขนาดนั้น ลินทนได้ยังไงกัน"
ปกติก้องเองก็ไม่ใช่คนที่จะมีอคติกับใครหรือพูดจาว่าร้ายใครง่ายๆ ก้องเป็นผู้ชายซื่อๆและใจดี แสดงว่ายัยวิสกี้ไปใส่ความอะไรโหดๆเกี่ยวกับคุณเซนไว้ที่ก้องแน่ๆ
"เอ่อ... อันที่จริงคุณเซนเค้าก็ไม่ขนาดนั้นนะ" ฉันตะกุกตะกักออกไป
"ลินไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวก้องจะช่วยกันเค้าออกไปจากชีวิตลินให้เอง"
คำสัญญานั้นหนักแน่น ฉันรู้ว่าเมื่อก้องตั้งใจจะทำอะไรแล้ว ก้องเป็นคนทำจริง ดูอย่างไร่ไวน์นั่นไง ก้องฝันมานานแล้วว่าอยากจะบุกเบิกไร่ไวน์ในพื้นที่ของครอบครัวที่จังหวัดเลย แล้วก้องก็ทำสำเร็จจริงๆ ก้องเป็นคนจริงจังกับทุกเรื่อง ที่สำคัญแฟนเก่าคนนี้ดูท่าทางเป็นห่วงเป็นใยฉันมาก
สิบปีผ่านไป ก้องยังคงห่วงลินอยู่ใช่ไหม
"เอ่อ... ขอบคุณนะก้อง" ฉันยิ้มรับ ใจหนึ่งก็ดีใจที่ดูเหมือนก้องจะยังมีเยื่อใยกับฉัน
แต่อีกใจกลับรู้สึกแปลกๆ...
"ลินครับ เซนอยากกลับบ้านแล้ว"
แล้วฉันได้ยินเสียงเหมือนเด็กเอาแต่ใจดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นน้ำเสียงเดียวกับที่เค้าใช้ตอนที่อยากจะออกจากเลี้ยงที่หัวหิน ที่หายไปคือคำว่า คุณ กับ ผม กลายมาเป็นคำว่า ลิน กับ เซน แทน
"อ้าว คุณเซน เอ่อ นี่ก้องค่ะ" ฉันหันไปยิ้มให้คนที่กำลังเดินเข้ามาหาเราทั้งคู่ที่ระเบียง พลางทำเป็นแนะนำเขาให้กับแฟนเก่าของฉันเมื่อเขาเข้ามาใกล้ ซึ่งคุณเซนเค้ารู้มาชาติหนึ่งแล้วล่ะว่าผู้ชายคนนี้ชื่อก้อง
"สวัสดีครับคุณก้อง" คุณเซนทำหน้าตาสดใส ทักทายก้องที่ยืนอยู่ข้างๆเหมือนไม่ใส่ใจนัก พ่อหนุ่มตาเรียวโอบฉันแนบชิดเข้าลำตัว แล้วก้มหน้าลงมาใกล้ๆทำสายตาออดอ้อน
"ลินกลับกันเถอะนะ เซนอยากกลับไปนอนหนุนตักลินเปิดเน็ตฟลิกซ์ดูจะแย่อยู่แล้ว"
"..."
ฉันกับก้องอึ้งไปกับคำพูดอันเปิดเผยแสดงความสนิทสนมโดยไม่คิดจะแคร์ใครนั้น
ฉันขมวดคิ้วหันไปมองใบหน้าเรียวขาวนั่น นี่คุณเซนเค้าไม่คิดจะเขินตัวเองบ้างเลยหรือไงนะ จะว่าเมาก็ไม่ใช่ วันนี้คุณเซนไม่ได้แตะแอลกอฮอล์เลย เขาบอกตั้งแต่ตอนเข้ามาในงานเลี้ยงแล้วว่าคืนนี้เขามาทำงานให้ฉัน และเขาเป็นคนที่ไม่แตะต้องแอลกอฮอล์ในเวลางาน และมีหน้าที่ต้องพาคนเมากลับบ้านด้วย
"ลินเขาอาจจะอยากอยู่คุยกับเพื่อนๆต่อน่ะครับคุณเซน เดี๋ยวผมไปส่งลินเขาให้เองครับ" และจู่ๆก้องก็แสดงบทเพื่อนที่แสนดี
"อ่อ คงไม่ต้องรบกวนคุณก้องหรอกครับ เค้าว่าตัวเองก็เหนื่อยแล้วใช่ม้า" คุณเซนเธอพูดกับก้อง หากนัยน์ตาเรียวก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของฉัน เท่านั้นไม่พอยังเอามือปัดไรผมออกจากหน้าผากของฉันอย่างอ่อนโยน
"ตัวเองกลับกับเค้านะ นะ" ท่าทางออดอ้อนนั้นช่าง...
โอว นี่ฉันควรจะรู้สึกอย่างไร ขำ? จะอ้วก? หรืออบอุ่นใจ?
"เอ้อ..." เอาไงดี อยากจะอยู่ต่อเพื่อคุยกับก้องก็อยากอยู่ แต่จะให้คุณเซนกลับไปคนเดียวก็ดูจะใจร้าย แต่คุณเซนเค้าก็ไม่น่าคิดมากป่าววะ น่าจะดีใจที่จะได้รีบๆกลับรีบๆหนีไปจากบรรยากาศยุคเก้าศูนย์นี่เสียที
"เซนกลับเลยค่ะ เดี๋ยวลินให้ก้องไปส่งได้" ฉันตัดสินใจพูดออกไป พยายามพยักหน้าขยิบตาให้คุณเซนทำนองว่าแผนของฉันสำเร็จแล้ว เหมือนฉันจะได้ก้องมาครอบครองแล้วจังหวะนี้
แต่เหมือนคุณเซนจะไม่รับรู้สัญญาณที่ฉันส่งให้ ยังคงทำเสียงอ้อนออดต่อไป
"ลินครับ ลินมากับเซน ลินก็ต้องกลับกับเซนสิครับ เซนมีหน้าที่ต้องพาลินไปส่งให้ถึงบ้านนะครับ"
และเหมือนจะเป็นคำพูดปั้นแต่งชวนเอียน แต่มีแวบหนึ่งที่ฉันรู้สึกอบอุ่นขึ้นในใจเมื่อสบตาเรียวคู่นั้น นานเท่าไหร่แล้วหนอที่ฉันไม่ได้มีความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกที่มีคนอยากพาเราไปส่งบ้านอย่างปลอดภัย
"ไม่รู้ล่ะ ลินต้องกลับกับเซน ไปครับกลับกัน บายนะครับคุณก้อง"
มาขัดจังหวะฉันกับแฟนเก่ายังไม่พอ จู่ๆคุณเซนก็ทำตัวเหมือนเด็กน้อยเอาแต่ใจ โบกมือร่ำลาก้อง แล้วก็จูงมือฉันเดินออกมาจากที่ระเบียงริมน้ำนั่นหน้าตาเฉย
แล้วฉันก็ขัดใจหนุ่มน้อยเอาแต่ใจตัวเองคนนี้ไม่ได้ซะด้วย
เอ่อ ขัดใจไม่ได้ หรือไม่อยากจะขัดใจกันแน่นะ…
ระหว่างนั่งรถแท็กซี่กลับบ้านกัน คุณเซนนั่งเงียบมาตลอดทาง ไม่ร่าเริงเหมือนตอนนั่งรถขามา ฉันแอบมองใบหน้าคมนั้นด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เค้าเป็นอะไรของเค้า...
หนุ่มเอาแต่ใจที่ถูกฉันแอบมองกำลังนั่งนิ่งเอนซบอยู่ที่ประตูรถอีกด้าน สายตาเขาเหม่อมองออกไปที่นอกหน้าต่าง ริมฝีปากถูกเม้มเป็นสัน เสี้ยวหน้าเรียวด้านข้างนั้นขาวเด่นออกมาในความมืดของรถ
คุณเซนเค้าเหนื่อยหรือเปล่า หรือหงุดหงิดที่ไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์?
วันนี้คุณเซนเธอเล่นใหญ่ทำหน้าที่แฟนได้เกินเบอร์ไปมาก ที่ฉันคิดไว้ก็คือพ่อคนเสื้อชมพูเค้าคงแค่มานั่งเก๊กหล่อเฉยๆ แต่นี่อะไรกัน เธอแสดงความเอาอกเอาใจฉันทุกอย่างตั้งแต่ต้นงานจนจบงาน แถมยังกล้าออกไปร้องเพลงทั้งๆที่เสียงก็... เอ้อ... ช่างมันเถอะ
ผู้ชายที่กล้าทำอะไรให้ผู้หญิงป้าป้าคนหนึ่งโดยที่ตัวเองไม่ได้รักไม่ได้ชอบผู้หญิงคนนั้น ฉันยกให้เป็นผู้ชายที่น่ารักคนหนึ่งเลยนะ
ฉันเผลอมองเสี้ยวหน้าขาวๆนั่นอย่างเพลิดเพลิน คืนนี้เค้าเหมือนหนุ่มน้อยเจ้าเสน่ห์ ขี้เล่น และเอาแต่ใจ หรือนี่จะเป็นคุณเซนตัวปลอม มาดเข้มขรึมยามอยู่ที่ทำงานนั้นหายไปไหนหมดน้อ
"งอนเหรอ"
และหลังจากนิ่งเงียบกันมาพักใหญ่ ฉันก็อดรนทนไม่ได้ ถามออกไปอย่างยิ้มๆ
"ปล้าว" คนน่ารักรีบหันหน้ามาตอบราวกับว่ากำลังรอให้ฉันถามอยู่พอดี แม้ใบหน้าขาวๆนั่นจะดูเรียบเฉย แต่นัยน์ตานั้นกลับดูท้าท้ายอย่างไรชอบกล
"อ้าว ว้า เสียดายจัง นึกว่างอน จะได้ง้อซักหน่อย" ฉันตอบอ้อนๆยิ้มๆ ตอนนี้คนเสื้อชมพูเขาหันตัวนั่งหลังพิงประตูรถแล้วกอดอกจ้องฉันตาเขม็ง
"ง้อล่วงหน้าได้เลยครับ ตอนนี้ยังไม่งอน แต่อีกหน่อยไม่แน่" ตาเรียวคู่นั้นดูมีเลศนัย
"เอ๊ แล้วคาสโนว่าตัวท้อปอย่างคุณเซนนี่ต้องง้อยังไงดีคะ โปรดชี้แนะแนวทางด้วย"
"เดี๋ยวๆครับคุณลิน ผมเนี่ยนะ คาสโนว่า?" เสียงโวยวายตอบกลับมา
"อ๊ะ อ๊ะ อย่ามา คืนนี้ชั้นแอบเห็นนะ คุณเซนแอบโปรยสายตาเจ้าเสน่ห์ไปทั่วเลย"
"นี่คุณลินแอบจับตามองผมด้วยเรอะ นึกว่ามัวแต่คุยฟุ้งน้ำลายแตกฟอง" ว่าแล้วพ่อหนุ่มก็ยิ้มเห็นแก้มบุ๋มเลย
"คุณเซน! ปากจัดนะเราเนี่ย" ฉันอยากจะเข้าไปหยิกแก้มบุ๋มนั้นเหลือเกิน มาว่าฉันขี้โม้
"แล้วนี่หายงอนแล้วเหรอคะ"
"ปล้าว ไม่ได้งอน แต่แค่อยากให้ง้อ" น้ำเสียงนั้นจะทอดอ่อนไปไหน
"อ้าว" แต่ฉันก็อดหัวเราะน้อยๆไม่ได้กับคำสารภาพตรงๆนั้น "เอาแต่ใจตัวเองจริงๆนะเราน่ะ โอเคค่ะ ง้อก็ง้อ แล้วจะง้อยังไงดีคะ"
"อือม์..." คนเอาแต่ใจทำท่าครุ่นคิด
"ผมอยากกินบัวลอย เราไปแวะกินบัวลอยกันก่อนกลับบ้านได้ไหมครับ ผมเคยเห็นในซอยแถวๆบ้านคุณลินเค้าตั้งร้านอยู่ริมฟุตบาท โต้รุ่งเลยมั้ง"
"นี่คุณเซนยังไม่อิ่มอีกหรือคะ เห็นในงานก็กินไม่ใช่น้อยนะคะ" จู่ๆมาชวนกินบัวลอยอีกตอนเที่ยงคืนเนี่ยนะ อารมณ์ไหนของเค้า
"ก้อ... ผมว่าคืนนี้อากาศดี ได้นั่งกินบัวลอยอีกซักถ้วยน่าจะฟิน" ตาเรียวๆนั่นยิ้มประกอบคำพูด
ไม่รู้เป็นอะไร ฉันไม่เคยขัดใจหนุ่มน้อยนิสัยเอาแต่ใจตัวเองตรงหน้าได้สักที...
และแล้วเดทแรกของการเป็นแฟนปลอมๆระหว่างเราสองคนก็จบลงที่ร้านบัวลอยโต้รุ่ง แม้ชุดที่เราใส่อยู่ทั้งคู่จะไม่เข้ากันกับบรรยากาศของโต๊ะเหล็กพับได้และเก้าอี้พลาสติกริมถนนในซอยสุขุมวิท แต่ฉันกลับรู้สึกถึงความสบายอกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
คืนนี้กรุงเทพอากาศกำลังสบายอย่างที่คุณเซนว่าไว้จริงๆ เรากินบัวลอยพลางคุยเรื่องสัพเพเหระกันไป ทั้งเม้าท์มอยเพื่อนๆของฉันที่คุณเซนเจอในงาน เรื่องการร้องเพลงเสียงหลงของคุณเซน เรื่องรสชาติอาหารในงาน ไปจนกระทั่งนินทาวินมอเตอร์ไซค์ที่แล่นผ่านไปผ่านมา แปลกที่เราสามารถสรรหาเรื่องไร้สาระมาตอบโต้กันได้เรื่อยๆโดยไม่จำเป็นที่ต้องวกมาที่เรื่องอาชีพการงาน หรือเรื่องชีวิตส่วนตัวของฉัน หรือเรื่องชีวิตส่วนตัวของเขา
"ขอบคุณนะคะคุณเซน สำหรับเดทที่เพอร์เฟคในค่ำคืนนี้" ฉันยิ้มหวานให้หนุ่มเสื้อชมพูตรงหน้า มันคงจะเป็นเดทแรกและเดทสุดท้ายระหว่างเราที่ฉันจะเก็บไว้ในใจตลอดไป
"ยินดีครับ" คู่เดทของฉันยิ้มแก้มบุ๋มตอบกลับมา ขณะเอาช้อนของตัวเองมาตักบัวลอยจากถ้วยของฉัน แล้วยื่นช้อนมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปากของเจ้าของถ้วย
"อ้ำ เดี๋ยวเค้าป้อนลินเองน้า กินเยอะๆนะครับที่รักของเซน"
"เลิกเล่นได้แล้วค่ะ เลยเที่ยงคืนแล้ว หมดเวลางานแล้ว ซินเดอเรลล่ากลับลงจากรถฟักทองแล้วค่ะ" ฉันแอบตีมือเรียวขาวนั้นเบาๆ แต่ก็ยอมอ้าปากงับเจ้าบัวลอยก้อนสีชมพูจากช้อนนั้นแต่โดยดี
ณ จุดจุดนี้ ฉันลืมเรื่องของก้องไปชั่วครู่
และรู้สึกว่าบัวลอยถ้วยนี้รสชาติหวานกลมกล่อมกำลังดีเลยทีเดียว...


"ต๊าย หัวใจละลายเลยค่ะซิส นี่ลูกชายคุณเซนจริงเหรอคะ หล่อกว่าพ่อตั้งแยะ"
ป้าคิตตี้เขาอุทานเสียงสูงตอนที่ป้าลินพาผมเข้าไปแนะนำตัวกับบรรดาเหล่าน้าอาป้าลุงในออฟฟิศของพ่อ การปรากฏตัวของผมที่บริษัททำเอาพวกผู้ใหญ่เขาแตกตื่น ไม่มีใครรู้มาก่อนว่าผมจะเข้ามาช่วยพ่อทำงาน
"จริงค่ะ หนูก็ว่าน้องเรนหล่อกว่าพ่อ คุณเซนนั้นเค้าหน้าเรียวๆตาเรียวๆจืดๆ แต่น้องเรนนี่หน้าคมคิ้วเข้ม"
อันนี้เป็นความเห็นของน้าเยลลี่ที่กำลังยืนจ้องหน้าผมอย่างตั้งใจ ซึ่งเรื่องที่ผมหล่อกว่าพ่อนั้น ผมได้ยินจนชินแล้ว
วันนี้เป็นวันที่ผมเข้ามาทำงานวันแรก ผมไม่อยากมาสาย หลังเลิกเรียนตอนบ่ายสามโมงผมจึงรีบขี่จักรยานตรงมาจากโรงเรียนเลย ผมนัดกับพ่อแล้วว่าวันนี้พ่อเลิกงานเมื่อไหร่ เราจะขี่จักรยานกลับบ้านพร้อมกัน ป้าลินเขาแนะนำมา
 ปกติผมเดินไปโรงเรียน ความจริงผมอยากจะขี่จักรยานไปโรงเรียนตั้งนานแล้ว แต่ปู่เขายังเป็นห่วง ซอยแถวบ้านเราแม้จะเป็นซอยแคบๆ แต่รถเยอะมาก คนเขาใช้เป็นทางลัดเลี่ยงรถติดจากถนนสุขุมวิทกัน แต่ไปๆมาๆทุกซอยแถวนี้ก็กลายเป็นรถติดไปด้วย ผมคิดว่าเดินเอาน่าจะเร็วที่สุดแล้ว จากบ้านไปโรงเรียนก็ประมาณหนึ่งกิโล ผมใช้เวลาเดินประมาณยี่สิบนาที ก็โอเคอยู่ แม้จะเดินยากนิดนึงเพราะฟุตบาทมันมักจะมีพวกป้ายโฆษณา หรือเสาไฟฟ้า หรือต้นไม้มาเกะกะ แต่ก็เอาเถอะ ยังไงถนนแถวสุขุมวิทนี้ก็นับว่าคุณภาพดีกว่าถนนในส่วนอื่นๆของกรุงเทพ
ผมชอบเดินมากกว่านั่งรถหรือซ้อนมอเตอร์ไซค์ ทุกครั้งที่ผมได้เดิน ผมรู้สึกได้ถึงอิสรเสรี จะก้าวยาวก้าวสั้นก็เรื่องของผม จะแวะตรงไหนก็แวะได้สะดวก นึกจะเลิกเดินก็เลิกได้เลย
ส่วนโรงเรียนของผมก็ห่างจากบริษัทของพ่อประมาณสองกิโลเมตร ซึ่งถ้าขี่จักรยานมายังไงก็ถึงเร็วกว่าเดินแน่นอน ผมบอกปู่ว่าไม่ต้องเป็นห่วง เกิดเป็นคนกรุงเทพต้องอดทน อีกอย่างผมไม่ชอบนั่งวินมอเตอร์ไซค์ เขาขี่กันซอกแซกเหลือเกิน ผมขี้เกียจลุ้นความตายไปทุกวินาทีที่อยู่บนเบาะรถ
อ้อ เมื่อกี้ตอนผมออกมาจากโรงเรียน ผมเจอคุณฝนที่หน้าประตูโรงเรียนด้วย คุณฝนเจ้าของร้านขายขนมที่แม่เล็กเอาไปฝากขายนั่นล่ะ ทีแรกผมไม่เห็นเธอหรอก แต่เธอเรียกผมไว้ ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะจำผมได้ ก็ผมใส่หมวกกันน็อคสำหรับขี่จักรยานอยู่ ผมก็เลยต้องหยุดทักทาย ถามว่าเธอมาทำอะไรแถวนี้ คุณฝนเค้าดูอึกๆอักๆบอกว่าเผอิญผ่านมา เหมือนเธออยากจะพยายามชวนผมคุยยาวๆ แต่ผมคุยกับเธอนิดๆหน่อยๆแล้วก็ขอตัว เพราะผมอยากจะรีบมาบริษัทพ่อ
ผมว่าผมเคยเห็นเธอแวบๆแถวๆโรงเรียนหลายครั้งแล้วนะ แต่ผมไม่ได้สนใจเท่าไหร่ นึกว่าเขามาหาลูกหลานของเขา นี่ก็ว่าจะถามลิสาว่านัดกับคุณฝนไว้บ้างหรือเปล่า แต่ก็ลืมทุกที ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องของผม
ในที่สุดผมก็มาถึงที่ทำงานพ่อตอนบ่ายสามกว่าๆนิดหน่อย ใช้เวลาขี่จักรยานไม่ถึงสิบนาทีจากโรงเรียน ตอนผมมาถึง เผอิญพ่อประชุมติดพันอยู่กับลูกค้า ป้าลินจึงเป็นคนดูแลผมแทนพ่อ ป้าเขาพาผมเดินดูรอบๆออฟฟิศชั้นล่างและชั้นบน ก่อนที่จะพาผมเข้าไปห้องทำงานรวมห้องใหญ่ที่น้าอาป้าลุงเขานั่งทำงานกันอยู่ น้าพลอยก็นั่งอยู่ในห้องนั้นด้วย น้าพลอยเขาพยายามจะขอทำหน้าที่ดูแลผมแทน แต่ป้าลินเขาไม่ยอม เขาบอกว่าผมมาที่นี่เพื่อมาทำงานให้แผนกเขา ผมต้องอยู่กับเขา
อย่าแย่งกันฮะ จะให้ผมอยู่กับใครก็ได้ฮะ น้าพลอยก็สวยน่ารักดี ป้าลินก็… เอ่อ ตาโตดี
ป้าลินชี้ให้ผมดูโต๊ะทำงานของพ่อ ซึ่งสะอาดเรียบร้อยและว่างเปล่า นี่พ่อเขามาทำงานจริงๆเรอะ แล้วเป็นถึงเจ้าของบริษัททำไมนั่งทำงานปะปนไปกับพนักงานงี้อะ ผมจำได้ว่าปู่เคยมีห้องทำงานส่วนตัวอยู่ด้านใน ป้าลินเขาบอกว่ามันกลายเป็นห้องหนังสือบวกห้องนั่งเล่นไปแล้ว นี่ปู่เขารู้หรือเปล่าเนี่ย ว่าพ่อเอาห้องประจำตำแหน่งของปู่มาทำแบบนี้ พ่อนี่ช่างกล้า
แต่ผมก็ชอบออฟฟิศนี้นะ มันเป็นตึกสองชั้นขนาดใหญ่ กว้างขวางและร่มรื่นดี ผมเคยได้ยินพ่อเขาถามปู่ว่าทำไมไม่สร้างเป็นตึกสูงๆจะได้ประหยัดพื้นที่ และเผื่อมีส่วนไหนที่เราไม่ใช้งาน เราจะได้เปิดให้เช่าได้ แต่ปู่เขาบอกว่า เขาไม่ชอบขึ้นลิฟต์ และเขาชอบที่โล่งๆเพดานสูง เพราะมันหายใจได้สะดวก อีกอย่างหากห้องทำงานโล่ง พนักงานจะได้หัวสมองแจ่มใสคิดงานได้ดี ปู่เขาว่างั้น…
หลังจากทุกคนในห้องทำงานใหญ่ได้ทักทายผมอย่างหนำใจแล้ว ป้าลินจึงพาผมมาที่ห้องออกแบบของแผนกเรา โดยมีทีมงานทั้งหมดของป้าลินตามมาด้วย แต่ละคนดูแปลกๆ โดยเฉพาะป้าคิตตี้ แต่รวมๆก็ดูใจดีกันทุกคนนะ
"แล้วน้องเรนคิดจะเปลี่ยนสีผมบ้างไหมครับเนี่ย" คำถามนี้มาจากลุงสุกรี ลุงเขาดูเท่ดี ไว้ผมยาวด้วย
ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวใหญ่ตรงกลางของห้อง และถูกรุมล้อมด้วยน้าอาลุงป้าแก๊งออกแบบ
"ก็ตอนนี้ยังไม่มีสีอื่นที่โดนใจฮะ" ผมตอบไปตามตรง นึกสงสัยว่าเรื่องผมสีฟ้าของผมมันน่าสนใจตรงไหนเนี่ย
"โอเค เก็ท!" ลุงสุกรีดีดนิ้วดังเป๊าะ ผมชอบลุงสุกรีนะ ลุงเขาดูเข้าใจอะไรง่าย
ผมกวาดตามองเรื่อยเปื่อยไปทั่วห้อง ผมชอบห้องนี้นะ อุปกรณ์เยอะดี คงได้ทำอะไรสนุกๆ บนโต๊ะก็เห็นมีแบบร่างบนกระดาษหลากหลายขนาดวางระเกะระกะอยู่ มีทั้งแบบที่ยังเป็นลายเส้นขาวดำแล้วก็แบบที่ลงสีแล้ว
"แล้วทีมป้าลุงทำแต่ลายดอกไม้เหรอฮะเนี่ย"
ผมอดที่จะถามไม่ได้ เพราะเมื่อกี้ตอนเดินเข้าตึกมา ผมก็เห็นโซฟาที่เป็นสีพาสเทลแบบเรียบๆตั้งอยู่ในโชว์รูมนะ แสดงว่าโซฟาพวกนั้นเป็นของทีมออกแบบทีมอื่น ผมจำชื่อทีมไม่ได้ละ ป้าลินเขาก็แนะนำอยู่ น้าผู้หญิงที่เป็นหัวหน้าทีมนั้นเขาก็ดูวัยรุ่นดี
"เอ้อ เรียกพี่ก็ได้มั้งเนาะ พี่จ้า นี่พี่ๆเองนะจ๊า" น้าเยลลี่เขาเอ่ยทักท้วงมา
"แต่ผมเกรงว่ามันจะไม่เหมาะน่ะสิฮะ ผมไม่อยากปีนเกลียว ปู่กำชับมา ว่าหากยังไม่รู้จักสนิทสนมก็ควรให้ความเคารพคนทุกคน ผมเลยคิดว่างั้นเราก็ควรเรียกกันไปตามวัยจะดีกว่า"
ผมทัดทานน้าเยลลี่กลับไป ตอนนี้ผมเสมือนเป็นตัวแทนของพ่อและของปู่ด้วย ผมต้องระมัดระวังเรื่องความนอบน้อมกับผู้ใหญ่ คนที่สูงวัยกว่าเราก็ต้องเรียกสรรพนามเขาให้ถูกต้อง
"โอเค งั้นเอาที่สบายใจ" น้ำเสียงน้าเยลลี่ดูเหมือนถอดใจยังไงไม่รู้
"นี่น้องเรนจ๊ะ ลายดอกไม้น่ะเป็นซิกเนเจอร์ของบริษัทเราเลยนะ จะบอกว่าเชยล่ะสิ เด็กก็งี้ ไม่รู้จักถึงความคลาสิค" ป้าคิตตี้เขาเบะปาก ดูเขาจะเป็นคนไม่ยอมคนง่ายๆ
"ป่าวฮะ ก็สวยดี แต่สีมันแสบตาไปหน่อย ก็แค่นั้น" ผมยักไหล่ พูดไปอย่างใจนึก ผมชินกับลวดลายแบบนี้มานานแล้ว ก็ผมเห็นมาตั้งแต่เด็ก
"นี่ เรน น้าถามหน่อย เรนเห็นพวกโซฟาสีพาสเทลที่โชว์อยู่ข้างล่างนั่นใช่ไหม เรนว่าเป็นไง สวยป่าว" คราวนี้เป็นป้าลินที่ดูจริงจังขึ้นมา ตากลมโตของป้าเขาจ้องหน้าผมเขม็งเพื่อรอคำตอบ
"ก็..." ผมใช้เวลาคิดนิดนึง ก่อนจะตอบออกไป
"สีมันน่าเบื่อไปหน่อยฮะ"
"กรี๊ดดดด!" คำตอบของผมทำเอาลูกทีมของป้าลินเขากระโดดตบมือไฮไฟว์กันยกใหญ่
"เห็นไหม นึกอยู่แล้วว่าวัยรุ่นหน้าหล่อนี่รสนิยมดีจริงๆ" ลุงสุกรีดีใจออกนอกหน้า
"น้องเรนนี่ตาแหลมจริงๆจ้า" พี่เยลลี่เขาดูปลาบปลื้ม
"แต่ก็สวยดีนะฮะ" ผมพูดต่อ และเหมือนคำพูดผมจะไปทำร้ายจิตใจพวกเขาโดยไม่คาดคิด เพราะพวกเขาต่างหุบยิ้มกันโดยฉับพลัน
"แล้วน้องเรนว่าโซฟาแบบไหนสวยกว่ากันคะ ระหว่างลายดอกไม้คลาสิค กับพวกสีพาสเทลน่าเบื่อนั่น ตอบค่ะ!" ป้าคิตตี้เขาคาดคั้นมา
"เอ้อ..." ผมเริ่มตะกุกตะกักเมื่อเห็นท่าทางเอาจริงเอาจังของป้าคิตตี้ ปากของป้าเขาทาลิปสติกสีแดงจัด ดูๆไปก็แอบน่ากลัว
"บอกไม่ได้อะ มันคนละแบบ แล้วแต่คนชอบ" ผมจำต้องประนีประนอมไป เพื่อรักษาบรรยากาศดีๆเอาไว้ในบริษัทของพ่อ
"แหม อยู่เป็นนะเราเนี่ย" น้าเยลลี่ค้อนผม
"แล้วทำไมพวกป้าลุงไม่เอาทั้งสองแบบมาผสมกันล่ะฮะ" ผมลองเสนอความเห็นแบบเด็กๆออกไป
"เรื่องอะไร แนวทางใครก็แนวทางมันสิ" คราวนี้เป็นเสียงป้าลินที่ออกแนวเย่อหยิ่ง
"พวกผู้ใหญ่ก็งี้ มีทิฐิไม่เข้าเรื่อง" ผมพูดพลางยักไหล่ พร้อมกับมองตรงๆไปที่พวกเขา
ผมว่าพวกผู้ใหญ่บางทีก็น่ารำคาญนะ
"..."
เหมือนเหล่าป้าลุงเขาจะอึ้งๆเงียบๆกันไป
"แล้วน้องเรนไปเรียนรู้การลงสีเริ่ดๆแบบนี้มาจากไหนคะเนี่ย" ไม่นานเสียงป้าคิตตี้เขาก็ดังทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง
ตอนนี้เขาและป้าลุงคนอื่นๆต่างคนต่างกำลังจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเอง พวกเขากำลังดูเพจการ์ตูนออนไลน์ที่ผมวาด คาดว่าป้าลินคงแนะนำให้พวกเขาดู
"จากเกมฮะ" ผมตอบป้าคิตตี้โดยไม่ลังเล
ผมชอบเล่นเกม บางทีก็เล่นออนไลน์กับคนอื่น แต่บางทีก็ชอบเล่นกับปู่มากกว่า ปู่เขาใจป้ำ เขาชอบใช้เงินซื้อไอเท็มเทพๆ ส่วนผมไม่มีตังค์เยอะก็เลยมีแต่ตัวกากๆ แต่ผมว่ามันท้าทายดี ใช้ไอ้พวกตัวกากนี่แหละจัดการกับอาวุธเทพๆของปู่
"นั่นไง เห็นไหม การเล่นเกมก็มีประโยชน์" คราวนี้พี่เอกซึ่งเงียบมาตั้งแต่ต้นส่งเสียงดังขึ้นมาบ้าง
พี่เอกเขาอายุน้อยที่สุดในบริษัทนี้แล้วมั้ง ค่อยยังชั่วหน่อยที่ออฟฟิศนี้ยังมีคนรุ่นราวคราวเดียวกับผมบ้าง พี่เอกเป็นนักศึกษาฝึกงานที่ไม่ได้อยู่ในแผนกของป้าลิน แต่ทำไมเขาถึงตามติดทีมของป้าลินตลอดก็ไม่รู้
"หูย ลายเส้นเฉียบหล่อขนาดนี้ พี่ว่าน้องเรนน่าจะวาดการ์ตูนสายวายบ้างนะจ๊ะ" น้าเยลลี่เขาเริ่มแนะนำทางเลือกใหม่ๆในการวาดการ์ตูนให้กับผม
"อ่อ ที่เป็นผู้ชายรักกับผู้ชายน่ะหรือฮะ"
"นั่นแหละ ดูพวกเหล่าเทพเจ้ากรีกที่น้องเรนวาดพวกนี้สิ หล่อทุกตัวเลย ไม่เขียนให้พวกเทพมารักกันเองบ้างอะ แค่คิดก็ฟินแล้วนะเนี่ย" ปกติหน้าตาน้าเยลลี่เขาดูเฉยมากนะ แต่ตอนนี้หน้าตาเขาเคลิ้มมากเลยขณะจ้องลายเส้นบรรดาเหล่าทวยเทพของผม
"เอ่อ… ผมวาดไม่เป็นอะฮะ ไม่มีประสบการณ์ตรง" ผมยังจินตนาการไม่ออกเลยแฮะ
"ให้พี่สุกรีกับพี่เอกเขาแสดงให้ดูก็ได้" น้าเยลลี่หันไปทางเพื่อนร่วมงานของเขา ผมมองตามไปก็เห็นชายทั้งสองคนเขากำลังโผเข้าหากัน
เอ้อ เหมือนเขาจะไปกันใหญ่แล้ว...
ผมเลยหันกลับมามองเล่นไปเรื่อยเปื่อยบนโต๊ะกว้างนั้น ก็เห็นแผ่นกระดาษเล็กๆจดเลขอะไรเป็นแถวๆ ผมเอื้อมมือไปหยิบมาดู แล้วเอ่ยถามลอยๆ
"มีโพยหวยใต้ดินด้วย ใครเป็นเจ้ามือฮะเนี่ย"
ผมรู้จักเพราะผมเคยแอบเห็นคุณมะพร้าวพ่อบ้านของเรากับป้าคนทำความสะอาดที่บ้านเขาจดส่งให้กันอยู่บ่อยๆ
"เฮ้ย เอ้อ มาอยู่แถวนี้ได้ไงเนี่ย น้องเรนพี่ขอคืนนะ" ลุงสุกรีรีบผละจากการกอดกับพี่เอก แล้วเอื้อมมือมาฉวยกระดาษแผ่นนั้นไปจากผม
"สุกรี นี่เธอยังเป็นเจ้ามือหวยอยู่อีกเรอะ ไหนบอกว่าเลิกแล้วไง แล้วนี่ใครเล่นบ้าง คิตตี้ เยลลี่ สุกรี น้องเอก เล่นกันทุกคนเลยหรือเปล่า พวกเธอก็รู้ว่าคุณเซนเธอห้ามเล่นพนันในที่ทำงาน แล้วนี่น้องเรนเค้ารู้เรื่องแล้ว ซวยกันทุกคนล่ะทีนี้" เสียงป้าลินแหววขึ้นมา มีการอ้างอิงถึงพ่อผมและตัวผมนิดหน่อย
แล้วผมก็เห็นบรรดาป้าลุงเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก แล้วสภาวะของห้องก็เข้าสู่โหมดเดดแอร์
"ไหนฮะ วันนี้มีอะไรให้ผมช่วยทำ นี่ก็สี่โมงเย็นแล้วนะฮะ"
ผมพูดขึ้นทำลายความเงียบนั้น เอาล่ะ คงต้องเริ่มงานเสียที เสียเวลากันมามากพอแล้ว
"ป้าลุงไม่ต้องปฏิบัติกับผมเหมือนเป็นลูกเจ้าของบริษัทหรอกนะฮะ ทำตัวสบายๆกันฮะ อย่าเกร็งฮะอย่าเกร็ง เรื่องโพยหวยผมสัญญาว่าจะเก็บเงียบไว้ฮะ ผมไม่เอาไปบอกพ่อหรอกนะฮะ" ผมพูดต่อไป พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่บวกกับเป็นกันเอง ทำเอาบรรยากาศที่เดดแอร์อยู่แล้ว ยิ่งเดดหนักเข้าไปอีก
ทำไม ผมพูดอะไรผิดเหรอ
"พี่ลินค้า คุณก้องมารออยู่ข้างล่างค่า"
แล้วจู่ๆก็มีเสียงหวานๆใสๆดังออกมาจากอินเตอร์คอมที่ติดอยู่บนกำแพงที่มุมห้อง เสียงใสนั้นมาช่วยทำลายมวลอากาศที่แปลกๆนั่น และทุกคนก็หันไปจ้องเจ้ากล่องเล็กๆสี่เหลี่ยมสีดำโดยพร้อมเพรียง
"เอ๊ะ ก้องมาอีกแล้วหรือ" ป้าลินเขาพึมพำ ก่อนจะเดินไปหาเจ้ากล่องสีดำนั้นแล้วกดสวิตช์พูดตอบกลับไป
"จ้า ขอบคุณจ้าน้องน้ำหวาน เดี๋ยวพี่ลงไปเดี๋ยวนี้ล่ะ"
"วันนี้ทำไมมาเร็วจัง เห็นทุกทีมาตอนเย็นๆมาคอยรับกลับบ้าน" น้าเยลลี่เขาสงสัย
"แหม ซิส หมู่นี้แฟนเก่ามาหาทุกวันเลยนะค้า สงสัยจะได้ขยับเลื่อนขั้นเป็นแฟนใหม่ในไม่ช้าล่ะมั้ง" ป้าคิตตี้เขาแซวป้าลินด้วยเสียงเล็กเสียงน้อย
"มิน่า หมู่นี้พี่ลินดูอารมณ์ดีล้นเหลือ อ่อ กำลังมีความรักนี่เอง" ลุงสุกรีเขาสรุป
"เจ๊ลินของเรากำลังจะขายออกแล้วจ้า" พี่เอกเขาสนับสนุนเสียงดัง
แล้วทุกคนในห้องก็ร้องโห่ฮิ้วแสดงความดีใจให้ป้าลิน ผมเห็นป้าลินเขาแอบยิ้มเขิน หันมาพยักหน้าให้ลุงสุกรี ชี้มือมาทางผม แล้ววิ่งออกจากห้องไป
อ่อ คนชื่อก้องเป็นแฟนเก่า ซึ่งกำลังจะกลายเป็นแฟนใหม่ของป้าลิน ไม่เห็นลิสาเคยเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังเลย ความจริงมาทำงานที่บริษัทพ่อก็ดีเหมือนกัน จะได้รู้เรื่องที่ลิสาไม่รู้บ้าง หึหึ
และเพราะป้าลินเขาต้องรีบลงไปหาแฟนเก่าเขา เขาจึงให้ลุงสุกรีเป็นคนอธิบายงานแรกให้กับผมแทน มันคืองานลงสีน้ำโซฟาสามสี่แบบที่ลุงสุกรีเขาร่างเอาไว้แล้ว ความจริงทีมเขาออกแบบหลายๆสีในคอมกันแล้วแหละ แล้วก็ปริ้นท์ออกมาแล้วด้วย แต่ป้าลินเขาอยากพรีเซนต์โซฟาพวกนี้กับลูกค้าโดยใช้เป็นสีน้ำระบายลงบนกระดาษแทน เขาบอกว่าได้อารมณ์ละเมียดละไมกว่า เห็นว่ากำลังเตรียมตัวไปพรีเซนต์กันถึงบาหลีเลยทีเดียว
ลุงสุกรีบอกว่าป้าลินเขาอยากทดสอบทั้งฝีมือการวาดและฝีมือการระบายสีน้ำของผม เขาเลยให้ผมลองลอกแบบที่ลุงสุกรีเขาทำเสร็จแล้ว แล้วก็ระบายสีด้วยเฉดสีที่มาจากความคิดของผมเอง
อือม์ น่าสนุกดีอยู่เหมือนกันแฮะ เรื่องระบายสีน้ำนี่ผมก็ถนัด ที่โรงเรียนเขาสอนพื้นฐานมานิดๆหน่อยๆ แต่ผมมาเรียนเองจากยูทูปซะเยอะ นี่ผมก็ยังสงสัยว่าคนสมัยก่อนที่เขาไม่มียูทูป เขาเรียนอะไรพวกนี้กันจากไหน ต้องนั่งรถไปเรียนกับครูที่เก่งๆงี้เรอะ ผมโชคดีจริงๆที่เกิดในยุคนี้
อือม์ แต่ผมคิดว่าผมคงต้องไปเข้าห้องน้ำก่อนที่จะเริ่มลงมือจะดีกว่า เพราะถ้าลงนั่งแล้วก็จะยาว ผมสามารถนั่งวาดรูประบายสีได้ทีละหลายๆชั่วโมง มันเพลินอะ เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว
ว่าแล้วผมก็ขอตัวจากพวกป้าลุงเดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ทางด้านในสุดของตึก…
แต่ในระหว่างทางผมก็เห็นใครคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ข้างริมหน้าต่างตรงมุมของทางเดินก่อนเลี้ยวไปห้องน้ำนั่น เขาคนนั้นกำลังมองลงไปด้านล่างอย่างตั้งใจ
ผมจึงค่อยๆย่องเข้าไปหาเขาอย่างเงียบๆ
"พ่อประชุมเสร็จตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะเนี่ย แล้วนี่พ่อมาแอบดูคนเค้าจู๋จี๋กันเหรอ"
ผมกระซิบเบาๆที่ข้างหูเขา ส่วนสายตาก็มองไปยังด้านล่างที่เป็นสวนหย่อมขนาดเล็ก บริษัทของเรามีสวนหย่อมบริเวณด้านข้างของตึกโดยรอบเพื่อให้พนักงานได้มานั่งพักผ่อนยามต้องการคลายเครียด มีชุดเก้าอี้ม้าหินวางไว้เป็นจุดๆ ปู่ผมเขาเป็นคนชอบต้นไม้ รอบๆตึกทำงานของเราจึงร่มรื่นสามารถนั่งเล่นนั่งคุยกันได้นานๆ
พ่อเขาหันมามองผม ไม่ตอบอะไร สีหน้านั้นดูซึมๆนิดหน่อย เราสบตากันหนึ่งแวบ แล้วเขาก็หันไปจับจ้องคนคู่นั้นที่ข้างล่างต่อไป
ผมจึงยืนอยู่ตรงนั้นกับพ่ออย่างเงียบๆ สองสามวันมานี้พ่อเขาดูเงียบขรึมผิดปกติ ดูจากปฏิกิริยาของชายหญิงสองคนที่กำลังนั่งอยู่บนชิงช้าตัวเดียวกันข้างล่างนั่น และดูจากท่าทางของพ่อผู้เป็นคนแอบดู เด็กหัวไวอย่างผมก็คิดว่าพอจะเข้าใจอะไรๆแล้ว
และก็เป็นเพราะผมตัวสูงเกือบเท่าพ่อแล้ว ผมจึงเอื้อมมือข้างหนึ่งไปโอบบ่าพ่อไว้ บีบไหล่เขาเบาๆ แล้วอยู่ดีๆผมก็พูดขึ้นมาลอยๆ
"ลิสาบอกว่า ป้าลินเขาชอบผู้ชายที่เป็นพ่อบ้าน ซ่อมแซมของในบ้านได้ และยิ่งทำกับข้าวเก่งเขายิ่งชอบ"
เพื่อนผมคนนี้เขาช่างพูดช่างคุยตามประสาผู้หญิง ช่างสรรหาเรื่องโน้นเรื่องนี้มาเล่าให้ผมฟังตลอด ผมก็ชอบฟังนะ ลิสาเขาคุยสนุกดี ผมจึงแทบจะรู้ทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับลิสา รวมไปถึงเรื่องครอบครัวของลิสาด้วย
"ลิสาบอกว่า ป้าลินเขาชอบกินสปาเกตตีผัดน้ำมันมะกอกกับพาร์ม่าแฮม คู่กับสลัดผักร็อกเก็ต และก็ต้องเป็นน้ำสลัดบัลซามิกแบบอิตาเลี่ยนเท่านั้น"
ผมเปิดเผยข้อมูลของป้าลินต่อไปโดยไม่สนว่าจะมีใครตั้งใจฟังหรือไม่ ผมสังเกตเห็นความสนิทสนมของพ่อกับป้าลินมาตั้งแต่ตอนอยู่ที่หัวหินแล้ว สองสามวันมานี้ที่หน้าตาเขาเศร้าๆไป มันต้องเกี่ยวข้องกับลุงที่ชื่อก้องนี่อย่างแน่นอน
และเมื่อผมแอบมองพ่อด้วยหางตา ก็พบว่าพ่อยังคงจับจ้องป้าลินกับแฟนเก่าของเขาที่กำลังคุยกันกระจุ๋งกระจิ๋งบนชิงช้านั่น แล้วผมก็เห็นความเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นในแววตาของพ่อ
แล้วพ่อก็เผยอยิ้มน้อยๆ แต่ผมว่าเป็นยิ้มที่ดูแปลกๆยังไงก็ไม่รู้แฮะ...


ฉันจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างรถแท็กซี่อย่างตกตะลึงพรึงเพริด
อา ผู้ชายคนนั้น คนที่กำลังก้าวเดินอย่างเท่ๆออกมาจากประตูบานเล็กของรั้วใหญ่นั่น
"คุณเซน! คุณไม่สบายหรือเปล่าคะเนี่ย"
และหลังจากคนตัวสูงก้าวขึ้นรถแท็กซี่มานั่งที่เบาะหลังเคียงคู่กัน ฉันก็ต้องจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจเป็นที่สุด อดไม่ได้ที่จะถือวิสาสะเอื้อมมือไปอังหน้าผากขาวๆนั้น เขาต้องเป็นอะไรไปแน่ๆ ตาฉันฝาดไปหรือเปล่า
"ครับ? ผมสบายดีนี่ครับ นี่หน้าตาผมดูซีดเซียวขนาดนั้นเชียวหรือ อย่าบอกนะว่าผมต้องเมคอัพมาด้วย ไม่เอาน่า" คนตัวสูงทำหน้าเหลอหลา ยกมือขึ้นลูบเปะปะไปทั่วใบหน้าตัวเอง
"เปล่าค่ะ ไม่ต้องแต่งหน้าคุณเซนก็หล่อแล้วค่ะ" นี่คือความสัตย์จริง ฉันนึกภาพคุณเซนแต่งหน้าไม่ออกเลย
"แล้วทำไมคุณลินถึงคิดว่าผมไม่สบายล่ะครับ"
"ก็วันนี้คุณเซนใส่เสื้อสีชมพูมา!" ฉันทำเสียงตื่นเต้นที่สุดในโลก
เรากำลังนั่งอยู่บนรถแท็กซี่เพื่อมุ่งหน้าไปยังงานเลี้ยงรุ่นที่จัดขึ้นที่ร้านอาหารสุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณเชิงสะพานพระรามสาม ฉันแวะมารับเขาที่บ้านด้วยรถแท็กซี่เพราะคิดว่าสะดวกดี เราจะได้สังสรรค์กันอย่างเต็มที่โดยไม่มีใครต้องกังวลเรื่องการขับรถหลังการเมากรึ่ม
ตอนที่เรานัดหมายกันผ่านทางไลน์นั้น คุณเซนส่งข้อความตอบกลับมาหาฉันใจความว่า
'ทีแรกผมว่าจะขี่จักรยานมารับคุณลินให้นั่งซ้อนท้ายไปพระรามสามด้วยกัน เผลอๆจะได้ขี่เลียบริมแม่น้ำเจ้าพระยาด้วย น่าจะดูโรแมนติกดีนะครับ'
ดู ดูความคิดเค้า ฉันว่าคุณเซนเริ่มจะติดนิสัยพูดจาอะไรเรื่อยเปื่อยไปจากฉันแล้วแน่ๆ
"คุณเซนตัวก็ไม่ร้อนนี่คะ นึกยังไงทำไมถึงใส่เสื้อสีชมพูสดใสขนาดนี้คะ"
"อ้าว ก็คุณลินบอกเองว่างานวันนี้เขาเป็นธีมคู่รัก ให้ใส่เสื้อสีชมพู ว้า ไรเนี่ย หลอกกันเล่นหรือครับ"
"ไม่ได้หลอกเล่นค่ะ วันนี้งานเค้ามีธีมนี้จริงๆ แต่ชั้นไม่นึกว่าคุณเซนจะใส่มาจริงๆนี่คะ"
ฉันก็แค่ส่งต่อข้อความที่ยัยเหมียวประธานรุ่นส่งมาไปให้คุณเซนก็เท่านั้น ยัยเหมียวเธอบังคับให้พวกเราใส่ธีมสีชมพูมางานเลี้ยงรุ่นวันนี้เพื่อคงตามคอนเซ็ปต์ 'ย้อนวัยหวานเมื่อวันวาน' ฉันก็เลยมาในชุดกระโปรงผ้าลินินท่อนเดียวหลวมๆยาวถึงครึ่งเข่า คอจีน แขนกุด และแน่นอนต้องสีชมพู ชุดนี้ก็มาจากร้านหรูของยัยโอปอเพื่อนดีไซเนอร์ของฉันอีกเช่นเคย คืองานนี้ฉันจะมาเผชิญหน้ากับแฟนเก่าอะนะ มันก็ต้องลงทุนกันหน่อย
แต่ไม่แค่ฉันเท่านั้นนะที่ลงทุนกับค่ำคืนนี้ คนข้างๆนี้เขาก็ลงทุนด้วย...
"ก็ทีคุณลินยังใส่สีชมพูเลย แล้วเราเป็นคู่รักกัน เราก็ต้องใส่เป็นคู่ชมพูสิครับ"
"นี่คุณเซนลงทุนซื้อเสื้อสีชมพูเลยหรือคะ เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยนะคะที่ชั้นเห็นคุณใส่เสื้อสีอื่นนอกเหนือไปจากสีขาว ดำ เทา และน้ำเงินเข้ม"
"โห เป๊ะมาก จริงครับ ผมมีเสื้ออยู่แค่สี่สี แล้วนี่คุณลินแอบเข้าไปอยู่ในตู้เสื้อผ้าผมตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย"
"แหม่ คุณเซนใส่วนอยู่แค่นั้นใครๆเขาก็สังเกตได้มั้ยคะ" เค้าทำเหมือนกับว่ามันสังเกตยากขนาดนั้น หารู้ไม่ ทั้งบริษัทเขาก็สังเกตได้กันหมดแหละค่า
ฉันว่านะ คุณเซนเขามีเสื้ออยู่ไม่กี่ตัวหรอก แถมมีแต่แบบซ้ำๆกันด้วย แม้ฉันจะไม่รู้ยี่ห้อแน่ชัด แต่คิดว่าเสื้อแต่ละตัวของแพงแน่นอน ดูเนื้อผ้าจากไกลๆก็รู้ ก็บ้านฉันเป็นร้านตัดเสื้อนี่นะ
"นี่ชั้นตื่นเต้นมากนะคะ ขอจับหน่อย" อดไม่ได้จริงๆที่จะเอื้อมมือไปแอบสัมผัสเสื้อคอจีนทรงหลวมๆสบายๆนั้น โอว เนื้อผ้านุ่มมือมาก แถมยังเป็นผ้าลินินเหมือนกับชุดของฉันอีก ทำไมใจตรงกันอย่างนี้วะ
"นี่ไปเดินหาซื้อจากไหนมาคะเนี่ย คุณเซนมีเวลาไปเดินช้อปปิ้งด้วยหรือคะ"
"คุณมะพร้าวเค้าสั่งออนไลน์มาให้ครับ ปกติผมไม่ค่อยซื้อเสื้อผ้าเอง"
นั่นไง นึกๆอยู่ว่าไม่น่าจะเป็นไอเดียของตัวเอง แล้วเสื้อที่แขวนๆอยู่ในตู้ทั้งหมดนั่นก็คงเป็นฝีมือคัดสรรของคุณมะพร้าวด้วยสินะ
ฉันถอยหลังห่างออกมาพิงประตูรถเพื่อที่จะสำรวจคนตัวสูงนั้นให้เต็มตา วันนี้เธอมาพร้อมกับเสื้อแขนยาวสีชมพูอ่อน แขนเสื้อถูกพับขึ้นเกือบถึงข้อศอก ชายเสื้อถูกปล่อยออกมานอกกางเกงทรงหลวมสีครีมอ่อน และ… ฮั่นแน่ เปิดกระดุมเม็ดสามเม็ดบนซะด้วย แอบเซ็กซี่นิดๆนะเราน่ะ
วันนี้คุณเซนโคตรน่ารักเลย
"คุณเซนกับเสื้อชมพู... น่ารักอะค่ะ" อดใจเอ่ยชมซึ่งๆหน้าไม่ได้จริงๆ น่าร้ากกกกก
"อ้าวคุณลินครับ ผมรับงานแล้ว ผมก็ต้องเต็มที่สิครับ คุณลินก็รู้ว่าผมเป็นคนจริงจังกับการทำงานแค่ไหน" แม้ปากจะทำเป็นพูดซีเรียส ส่วนสายตาก็มองเหม่อออกไปที่หน้าต่างรถ แต่โหนกแก้มของพ่อหนุ่มเริ่มแดงแล้วจ้า
"แน้ เขินอะดิ" ฉันอดแซวคุณเสื้อชมพูเค้าไม่ได้ วันนี้วันเสาร์ เราควรโยนบทบาทของเจ้านายและลูกน้องทิ้งไปก่อน ก็ช่วยไม่ได้นะ อยากตกปากรับคำมางานเลี้ยงรุ่นกับฉันเอง
"อ่อ แล้วจะให้บอกว่าผมเป็นใครดีครับ เป็นหนุ่มลูกครึ่งนายแบบจากญี่ปุ่นดีไหม น่าจะเรียกเสียงกรี๊ดได้ดีกว่า เพราะผมคิดว่ารุ่นนี้เค้าคงไม่สนเรื่องของหนุ่มนักธุรกิจรวยรวยกันแล้วมั้งครับ น่าจะโฟกัสกันที่เรื่องรูปร่างหน้าตากันเน้นๆ"
คนเขินหันมาใช้หัวข้อเรื่องของวัยกลบเกลื่อนอีกเช่นเคย แต่ก็โอเค ไม่ว่ากัน ถือเสียว่าเป็นประเด็นของการเตรียมเล่นใหญ่เพื่อให้สมกับที่จะเป็นแฟนหนุ่มของสาวฮอตอย่างฉัน
"แหม คุณเซนไม่ต้องลงทุนปลอมตัวหรอกค่ะ สังคมกรุงเทพมันแคบ วันหนึ่งเขาก็รู้กันอยู่ดีว่าคุณเป็นเจ้านายของชั้น และอันที่จริงชั้นก็ไม่ค่อยชอบหลอกลวงใคร"
"อ่อ แล้วบอกว่าผมมาตามจีบนี่คือไม่หลอกลวงเลยใช่ไหมครับ" ตาเรียวๆนั่นปรายมาทางฉันอย่างเย้ยหยัน
"เอ้อ... ก็จริงเนาะ ฮ่า ฮ่า" ฉันหัวเราะออกมาด้วยความจนมุม
"เนียนนะเราอะ" แล้วจู่ๆพ่อหนุ่มเสื้อชมพูเค้าก็เอานิ้วมาดีดต้นแขนของฉัน
"อุ๊ย!" ฉันสะดุ้ง คืออะไร? วิธีการแสดงความหนิดหนมเรอะ ฉันหันไปเขม่นตามองเจ้าของนิ้ว ก็เจอสายตาขี้เล่นกำลังจ้องมาเช่นกัน ดูท่าทางเค้าอารมณ์ดีผิดปกติแฮะ
"นี่แน่ะ" ฉันออกแรงทั้งหมดดีดนิ้วกลับไปที่ต้นแขนของเชิ้ตสีชมพูนั้นบ้าง
"โอ๊ย!" เสียงร้องจากพี่ชมพูดังลั่นรถ จนพี่แท็กซี่ต้องหันมามอง
ฉันขยิบตาทำเสียงจุ๊ๆ ก็พบความระยิบระยับกำลังเปล่งออกมาจากตาเรียวของคนนั่งข้างๆ ยัง ยังไม่เข็ดใช่ไหม ยังมาทำหน้าทะเล้น ฉันทำท่าจะขยับเข้าไปดีดนิ้วใกล้ๆอีกที คราวนี้คนเสื้อชมพูนั้นพยายามทำท่าปัดป้องเป็นพัลวัน
ทริปหัวหินคราวที่แล้วนี่เหมือนเป็นทริปละลายพฤติกรรมของเราทั้งคู่ ความรู้สึกเจ้านายลูกน้องหายไปตั้งแต่ตอนไหนฉันก็ไม่รู้...
"แล้วเราต้องมีชื่อเรียกกันเองเป็นพิเศษเหมือนพวกวัยรุ่นไหมครับ เช่น ไอ้ต้าว ไรงี้" หลังจากเล่นไร้สาระเรื่องการดีดนิ้วกันพอหอมปากหอมคอ คุณเซนเค้าก็เริ่มเรื่องไร้สาระเรื่องใหม่
"ฮ่า ฮ่า คุณเซนไปเอามาจากไหนคะนั่น" แหม ทำการบ้านมาดีเชียวนะ
"อ่อ คุณลินอาจไม่รู้จัก อาจเกินวัยไปนิ้ดอะครับ" ดู ดูเค้า วกกลับมาเรื่องวัยอีกจนได้
"หรือจะเอาแบบที่คนรุ่นชั้นเค้าเรียกกันคะ เบบี๋ ดาร์ลิ่ง ที่รัก เค้า ตัวเอง ไรงี้" ฉันเสนอแนะบ้าง
"หรือจะเป็น หนู กับ ป๋า ก็ได้นะครับ ผมไม่เกี่ยงเรื่องอายุจริง"
"หมายถึงคุณเซนแทนตัวเองว่า หนู แล้วให้ชั้นแทนตัวเองว่า ป๋า ใช่ไหมคะ" อือม์ ช่างเป็นคำเรียกที่น่าสนใจ
"โอเค งั้นดีลครับ! จบที่ เค้า กับ ตัวเอง" คนเสื้อชมพูรีบจบเร็วเมื่อเห็นฉันทำท่าจะไปกันใหญ่
แล้วเค้าก็เอียงตัวเข้ามาใกล้ๆฉัน
"คุณลินสบายใจได้เลยนะครับ วันนี้ใครๆเค้าต้องนึกว่าเราเป็นคู่รักหวานแหววกันแน่ๆ"
สายตานั้นมีแววกรุ้มกริ่มแบบแปลกๆ ทำเอาใจฉันหนาวๆร้อนๆ
โอย สายตาแบบนี้ จากพ่อหนุ่มเสื้อชมพูผมปรกหน้าแบบนี้ อันตรายมาก
ใจละลายเลยอ่า...
เรามาถึงที่งานเลี้ยงตอนหนึ่งทุ่มพอดี สถานที่จัดงานเป็นร้านอาหารเล็กๆที่ถูกเหมาทั้งร้านมาเพื่อค่ำคืนนี้ของพวกเราโดยเฉพาะ อาคารชั้นเดียวดัดแปลงมาจากโกดังเก่าริมแม่น้ำนั้นถูกล้อมรอบด้วยกระจกหลากสีและถูกตกแต่งอย่างมีรสนิยม แน่ล่ะ เพื่อนๆสมัยมัธยมของฉันล้วนแล้วแต่มีฐานะดี ก็พวกเราเรียนโรงเรียนแถวสุขุมวิทอะเนอะ
"คุณเซน คนนั้นไงคะ ก้อง"
ฉันแอบกระซิบคนที่ควงมาด้วยความตื่นเต้นเมื่อเดินเข้ามาถึงภายในบริเวณห้องจัดงาน บริเวณที่นั่งถูกจัดวางด้วยโต๊ะยาวเป็นแถวๆสามแถว ผนังด้านหนึ่งของห้องถูกจัดไว้เป็นเวทียกพื้นขนาดเล็กๆ
"งั้นเราเดินเข้าไปนั่งกับคุณลุงก้องเลยดีไหมครับ" คุณเซนพยักพเยิดไปทางอดีตคนรักของฉันที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะแถวกลางกับเพื่อนผู้ชายอีกคนหนึ่ง
"ยังก่อนค่ะคุณเซน เราต้องไม่เป็นฝ่ายเข้าไปหาเค้าก่อน เรานั่งโต๊ะถัดมาจะดีกว่า เลือกที่ตรงข้ามกับก้อง เพื่อให้เค้าเห็นเราถนัดๆ และชั้นก็ต้องทำเป็นไม่เห็นเค้า เดี๋ยวเค้าก็เดินเข้ามาหาชั้นเองแหละค่ะ" ฉันเริ่มวางแผนอันแยบยล
"อ่า ชีวิตช่างลำบากจริงๆนะครับ"
"แน่สิคะ มันก็เหมือนกับการเล่นเกมไงค่ะคุณเซน เราต้องเป็นฝ่ายคุมเกมค่ะ"
ว่าแล้วฉันควงแขนคุณเซนเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะด้านข้าง ยังมีที่ว่างอยู่อีกเยอะ เพื่อนๆฉันเขามาสายกันตามประสาคนกรุงเทพ เราจึงมีโอกาสเลือกที่นั่งได้ตามสบาย
แต่ระหว่างทางเดินไปโต๊ะ ฉันก็ต้องหันไปทักทายกับเพื่อนๆคนอื่นๆเรื่อยๆตามรายทาง และก็ต้องปฏิเสธคำเชื้อชวนให้นั่งด้วยอยู่เป็นระยะๆ
หึ หึ คุณเซนคงเห็นแล้วสินะว่าฉันป๊อปปูล่าร์แค่ไหน
"หวัดดีลิน มากับแฟนเหรอ" ยัยปูสาวโสดอีกคนของรุ่นมองด้วยสายตาอิจฉา
"ลิน นั่งตรงนี้ด้วยกันไหม" นายโทนี่จอมปากเสียของรุ่นทำเป็นชวนฉันเสียงใส แต่มองตาก็รู้ว่ากะเอาฉันไปเผากลางวง
"อ้าว ลินมาด้วยเหรอ นึกว่าจะไม่มา เพราะเห็นว่าใครบางคนเค้ามาด้วย อาจจะไม่อยากเจอหน้ากัน" เสียงของเยาวเรศสาวขี้เม้าท์ประจำรุ่นกระทบกระเทียบมา
ไม่ค่ะ ไม่ ฉันไม่นั่งกับพวกนี้หรอกค่ะ ฉันมีแก๊งเพื่อนสนิทของฉันเองนะคะ
แอบเหลือบตามองไปยังคนเสื้อชมพูข้างๆ เขากำลังปฏิบัติหน้าที่ได้ดีทีเดียว ท่าเดินหลังตรงแบบเท่ๆ ยิ้มน้อยๆและเสยผมบ้างเป็นครั้งคราว พร้อมกับพยักหน้าให้ผู้คนที่ผ่านไปมา โอว ช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน นี่คุณเซนเค้าไปฝึกมาจากไหนกันนะ ฝึกหน้ากระจกอยู่นานหรือเปล่า ฝึกทุกวันแน่ๆ ความเฟรนด์ลี่ขนาดนี้ไม่น่ามาจากอินเนอร์ ก็เห็นเวลาอยู่ออฟฟิศนี่เค้าหน้าเฉยจะตายไป
"ยังไงเราก็ต้องจองทำเลตรงนี้ไว้ก่อนค่ะคุณเซน ชั้นเล็งๆดูทิศทางและดูองศาแล้ว มุมนี้ชั้นน่าจะดูสวยที่สุดเวลาที่ก้องเค้ามองมา" ในที่สุดเราก็ฝ่าด่านคำทักทายของเพื่อนๆตามเบี้ยบ้ายรายทางมาจนถึงที่นั่งที่ฉันจดจ้องเอาไว้ได้
หลังจากที่เรานั่งลงเคียงคู่กันที่เก้าอี้ว่างสองตัวนั่นแล้ว ฉันก็แอบมองไปทางแฟนเก่าอีกที เห็นก้องกำลังตั้งใจคุยกับเพื่อนคนนั้นอย่างอารมณ์ดี ไม่รู้เขาได้สังเกตเห็นฉันบ้างหรือยัง
อา ก้องยังดูอบอุ่นสุขุมนุ่มลึกเหมือนเดิม หน้าตาก็เหมือนรูปในเฟซบุ๊ค โอเค ตรงปก ส่วนแววตาคู่นั้นก็เปี่ยมไปด้วยความเข้าอกเข้าใจในทุกๆคนรอบข้างเช่นเคย ผิวสีแทนและผมสีดอกเลาที่แซมข้างๆหูนิดๆนั้นก็ดูดีจังเลย
ส่วนคนข้างๆฉันนั้น...
หันไปก็เห็นเขากำลังมองฉันอยู่ก่อนแล้ว และจู่ๆคุณเซนก็เอามือข้างหนึ่งมาโอบพนักเก้าอี้ของฉันไว้พร้อมทั้งโน้มตัวเข้ามาใกล้ หน้าเรียวขาวนั่นส่งยิ้มหวานมาก่อน และประโยคเสียดแทงใจก็ตามมาด้วยเสียงกระซิบ
"เอาจริงนะ เรื่องแบบนี้ผมว่า... ถ้าเขาจะรัก ยืนเฉยๆเขาก็รัก" แล้วปรัชญาความรักแบบเจ็บลึกก็ปรากฏ
"ถ้าเขาจะรัก ไม่ต้องทักเขาก็ทัก" ฉันต่อเข้าให้
"เหนื่อยพอแล้ว ก็พักดีกว่า" คุณเซนยังไม่ยอมหยุด
"อย่าไปวิ่งตามคนที่เขา ไม่เคยรักเรา" และฉันก็ไม่ยอมแพ้ เรื่องต่อเพลงนี้คอเพลงป๊อปอย่างฉันนี่ถนัดมาก
"เอ๊ะ ทำไมคุณลินรู้จักเพลงวัยรุ่นขนาดนี้ด้วยครับ" คราวนี้คนเสื้อชมพูจ้องหน้าฉันด้วยความแปลกใจ
"ชั้นควรจะถามคุณเซนมากกว่านะคะ" ฉันรู้จักเพลงวัยรุ่นเกือบทุกเพลงแหละจ้า เวลายัยลิสาฟังเพลงเค้าไม่เคยคิดจะฟังคนเดียวหรอก
"อ่อ วันนั้นผมได้ยินพ่อกับเจ้าเรนเค้าเปิดยูทูปฟังกันไปห้ารอบ"
"เอาจริงชั้นว่าคุณเซนฟังแค่รอบเดียวก็ร้องตามได้แล้วมั้งคะ ถึงขั้นจำทั้งชื่อเล่นและชื่อจริงของคนได้ทั้งบริษัทนี่ เนื้อเพลงแค่จิ๊บๆค่ะ"
"จริงครับ" คนความจำดียิ้มแป้น แต่แค่ยิ้มยังไม่พอ ดันเอามือทั้งสองข้างเท้าคางที่โต๊ะอีก ท่าทางกุ๊กกิ๊กขนาดนี้ คนมองมาจากวงนอกคงคิดว่าเรากำลังจู๋จี๋กันอยู่
"คุณราเชนทร์วัยรุ่นเหมือนกันนะคะเนี่ย" ฉันนึกไปถึงเจ้านายเก่า ท่านเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ฟังเพลงกำลังฮิตซะด้วย
"มากครับ เค้ามีอินสตราแกรมสามแอ๊คเค้านท์ มีเฟซบุ๊คสองแอ๊คเค้านท์"
"เอาไว้กดไลค์น้องเรนแน่เลย"
"เฮ้ย ทำไมรู้" พ่อหนุ่มเสื้อชมพูทำท่าแปลกใจอย่างปลอมๆ แล้วนี่จำเป็นต้องเข้ามาแปลกใจใกล้ชิดกันขนาดนี้ไหม ทำไมต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆด้วย เลิกท้าวคางแล้วเรอะ
"ก็ชั้นทำอยู่ไงคะ มีเฟซบุ๊คเพื่อเอาไว้ตามกดไลค์ยัยลิสา แต่รายนั้นเค้าไม่ค่อยโพสต์อะไร"
"เจ้าเรนก็เหมือนกันครับ พ่อผมเคยเอาให้ดู เห็นนานๆทีจะโพสต์รูปปลาที่บ้าน"
ฉันว่าฉันสังเกตเห็นนะ ว่าแววตานั้นดูอ่อนโยนขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อขณะกำลังพูดถึงลูกชาย
"ขอบคุณคุณลินอีกทีนะครับที่ชวนเจ้าเรนไปทำงานด้วย คุณลินรู้ไหมครับ ตอนมาขออนุญาตผม เจ้าเด็กนั่นพูดได้น่าหมั่นไส้ขนาดไหน มันบอก พ่อ ป้าลินเขาบอกว่าผมฝีมือดี บริษัทเราต้องการคนฝีมือดีไปช่วยงาน"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ฉันนึกภาพตามแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ เจ้าเด็กหัวฟ้าเค้าต้องมีฟอร์มกับพ่อของเค้าอยู่เสมออะนะ
"แล้วคุณเซนตอบน้องเรนว่าไงคะ"
"ผมก็บอกสั้นๆ ถ้าคิดว่าเจ๋งพอ ก็ลองดู"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" พ่อลูกคู่นี้เขาไม่มียอมกันหรอก แต่ฉันดูก็รู้ ไม่เฉพาะเจ้าตัวลูกที่ภูมิใจมากที่ได้ช่วยงานพ่อ แต่เจ้าตัวพ่อเองก็ภูมิใจมากที่จะได้ลูกมาช่วยงาน
"คุณเซน! สวัสดีครับ"
จู่ๆเสียงอันตื่นเต้นของวิสกี้ก็ดังทักทายมาจากด้านหลังของเราทั้งสองคน ฉันหันไปมอง วันนี้เพื่อนสนิทฉันเขามาด้วยมาดหล่อเหมือนเช่นเคย วิสกี้มาด้วยเสื้อโปโลสีชมพูเข้ม เป๊ะตามธีมของงาน
"อ้าวกี้ มาแล้วเหรอ มานั่งนี่เร็ว แล้วพวกเราคนอื่นๆล่ะ" ฉันกุลีกุจอชี้ไปยังเก้าอี้ว่างๆตรงข้ามฉันกับคุณเซน
"อ้าว คุณวิสกี้ สวัสดีครับ" คุณเซนทำหน้าเลิ่กลั่กเล็กน้อย คงเพราะไม่แน่ใจว่าจะต้องเล่นละครบทแฟนมุ้งมิ้งต่อหน้าเพื่อนรักของฉันด้วยหรือเปล่า
"วิสกี้เค้ารู้เรื่องนี้แล้วค่ะคุณเซน ไม่ต้องห่วงค่ะ ทำตัวตามสบายเลยค่ะ"
ฉันโน้มตัวไปกระซิบเบาๆที่ข้างหูของหนุ่มเสื้อชมพูขณะวิสกี้กำลังเดินอ้อมโต๊ะไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับเรา พลันสายตาฉันก็มองไปทางก้องอีกรอบ คราวนี้ฉันเห็นแล้วล่ะว่าก้องเขากำลังแอบมองฉันอยู่เช่นกัน
โอเคร! เมื่อแฟนเก่ากำลังมองจ้องมา ฉันก็ต้องทำเป็นเริงร่าหัวร่อต่อกระซิกกับแฟนใหม่ ดังนั้นจู่ๆฉันจึงเอนตัวเขาไปหาคุณเซนแล้วหัวเราะคิกคัก ทั้งๆที่เรายังไม่ได้คุยอะไรที่ตลกกันเลย
คุณเซนเธอหันมามองฉันแบบงงๆ แต่เมื่อเห็นฉันขยิบตาพร้อมทั้งทำตาเล็กตาน้อย เธอก็เข้าใจและผสมโรงหัวเราะคิกคักตาม แถมยังเอาหน้าผากของเธอมาชนกับหน้าผากของฉันด้วย เอ่อ...
"เอ้อ อะแฮ่ม" เสียงวิสกี้กระแอมมาจากนี่นั่งตรงกันข้าม ทำให้ฉันและคุณเซนต้องผละออกจากกัน ว้า แอบเสียดายนะเนี่ย...
แต่คงต้องหันไปสนใจวิสกี้บ้าง เดี๋ยวเพื่อนน้อยใจ…
"คุณเซนลำบากใจแย่เลยนะครับวันนี้ ต้องมาทนนั่งอยู่ในบรรยากาศยุคเก้าศูนย์ ไม่นึกจริงๆว่าคุณเซนจะยอมตกปากรับคำ" เพื่อนฉันเริ่มเปิดบทสนทนาด้วยการแซวแบบยิ้มๆ
ความจริงแล้วไอเดียที่ให้ชวนคุณเซนมางานวันนี้น่ะ เป็นไอเดียของคุณวิสกี้เค้า ตอนแรกฉันยังคิดในใจว่าบ้าสิใครจะกล้าชวน แต่คงเป็นเพราะความหล่อของคุณเซนใต้แสงจันทร์ที่หัวหิน บวกกับความเมากรึ่มได้ที่ของฉัน ทำให้ฉันหลุดปากออกไปจนได้ ความจริงที่ฉันยอมไปเดินชายหาดกับคุณเซนในคืนนั้น ก็เพราะคิดอยู่ในใจแล้วว่าจะหาโอกาสหว่านล้อมขอให้เขาช่วยเรื่องนี้ล่ะ ไม่ได้ยอมไปเพราะไวน์แดงขวดที่คุณเซนเอามาจูงใจนะ ไม่ใช่จริงๆ
"เอ้อ นานๆทีมาเจอบรรยากาศย้อนยุคบ้างก็ดีครับ รำลึกถึงวัยหวานในวันวาน" คุณเซนแอบเหลือบตามองฉันด้วยสายตาล้อเลียน ก่อนจะพูดต่อไป
"ตัวเอง เค้าไปเอาเครื่องดื่มมาให้มะ ตัวเองอยากดื่มอะไร เค้าจะได้เอามาให้คุณวิสกี้ด้วย"
พรื่ดดดดด
มันคือเสียงความขำที่กลั้นไม่อยู่จากวิสกี้ ส่วนฉันทำหน้าตาบอกไม่ถูก จู่ๆคุณเซนเธอก็ขึ้นเวย์นี้มาโดยไม่บอกกล่าวกันล่วงหน้า ปรับใจไม่ทันจริงๆ
"งั้นเค้าขอไวน์แดงนะตัวเอง กี้ ตัวดื่มไวน์แดงเป็นเพื่อนเค้าหน่อยนะ" ฉันเล่นกลับไปบ้าง
"ได้ ได้ ผมขอไวน์แดงเหมือนลินแล้วกันครับคุณเซน"
"เค้าไปแป๊บเดียวนะ ตัวเองอย่าเพิ่งชายตามองหนุ่มคนไหนนะ" ยัง ยัง เสื้อชมพูยังเล่นไม่เลิก
"โอ๊ย คุณเซน อยู่กันแค่สามคน ยังไม่ต้องแสดงค่า"
"แหม ต้องซ้อมๆไว้หน่อยครับ" คนตาเรียวพูดยิ้มๆพลางลุกจากเก้าอี้ "เดี๋ยวมานะครับ"
และเมื่อคุณเซนเดินห่างออกไป
"เริ่ดอะ ลินเห็นไหม กี้บอกแล้วว่าคุณเซนเค้าต้องยอมมา ดูจากที่เค้าเอาเสื้อคลุมให้แกที่ผับตอนโน้นก็รู้แล้วว่าเค้าแอบแคร์แกอยู่นะ" คุณวิสกี้เขาก็เริ่มต้นการเม้าท์ทันที
"ชั้นก็งงๆอยู่ว่าทำไมเค้ายอมเล่นด้วย นี่คงหาอะไรทำแก้เบื่อมั้ง เค้าเพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่น อาจจะยังไม่ค่อยมีเพื่อน"
"ดีมากลินที่แกเชื่อชั้น แกมองไปรอบๆสิ พวกสาวๆเค้าซี้ดปากอิจฉาแกกันน่าดู แหม หนุ่มน้อยหน้าใสกิ๊กขนาดนี้" กี้เค้าหน้าตาตื่นเต้นเมื่อมองเห็นบรรดาสายตาของเพื่อนสาวคนอื่นๆของฉันกำลังแอบบมองคุณเซนกันยกใหญ่
"หูยกี้ ตอนอยู่ที่บริษัทนะ ขนาดคุณเซนเธอหน้าเฉยปานนั้น สาวๆก็ยังแอบกรี๊ดเพียบเลย" ฉันสนับสนุนความคิดของเพื่อน
"อือม์ แต่ถ้าเทียบกัน กี้ว่าลินเอาก้องดีกว่า คนอย่างคุณเซนน่ะคงมีสาวๆมาติดเยอะเกินไป รุ่นเราจะไปสู้รบตบมือกับพวกสาวๆพวกนั้นได้ยังไง"
"เดี๋ยวๆคุณวิสกี้ นี่คุณคิดไปไกลเกินป่าวคะ ชั้นกับคุณเซนไม่ได้กำลังจีบกันนะคะ เค้าไม่ได้มาเป็นตัวเลือกให้ชั้นนะคะคุณเพื่อน"
แต่เหมือนคุณวิสกี้เธอจะไม่ยอมฟัง ยังคงมโนไปเรื่อยเปื่อย
"ถึงคุณเซนเค้าจะหนุ่มกว่า แต่คิดดูนะ แกคงต้องต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่เค้าทำงานหนักไปอีกนาน ส่วนก้อง มันมีทุกอย่างพร้อมแล้ว แกแค่ไปนั่งเป็นคุณนายจิบไวน์สบายๆ"
"เดี๋ยวๆอีกรอบค่ะ ดิฉันยังไม่เคยบอกเลยว่าดิฉันชอบคุณเซนเขาแบบจริงจังนะคะ ก็แค่กรี๊ดเขาเฉยๆ แล้วอีกอย่าง มียัยลิสาคนเดียวก็แย่แล้วนะคะคุณกี้ ดิฉันไม่อยากรับเลี้ยงเด็กเอาแต่ใจอีกสองชีวิตนะคะ" ฉันส่ายหน้า
"ใคร? เด็กเอาแต่ใจอีกสองน่ะ" เพื่อนฉันเขามีความฉงนกับบุคคลที่ฉันพาดพิงถึง
"ก็คุณเซนกับลูกชายเค้าไง"
"อ่อ อือม์ แต่นี่กี้ซีเรียส คือลินอย่าไปตกหลุมรักคุณเซนเค้าเลยนะ เพียบพร้อมขนาดนั้น เค้าจะจิ้มเอาใครก็ได้ เอาสาวๆสวยๆขนาดไหนก็ได้ และอีกอย่างคุณเซนเค้าก็ไม่น่าจะธรรมดาป่าววะ มีลูกตั้งแต่อายุสิบเจ็ด น่าจะเจ้าชู้อยู่ลึกๆว่ะ" วิสกี้ยังไม่ยอมหยุดมโนเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับคุณเซน
"โอย ไปกันใหญ่แล้ว คุณเซนเค้าไม่ได้จีบชั้น เราไม่ได้ชอบกัน วันนี้ชั้นจะมาเอาก้องกลับคืน โอเค้ ก้องค่ะ ก้องเท่านั้นค่ะ" ฉันต้องมั่นคงในจุดยืนของตนเอง วัยขนาดฉันนี่ไม่สมควรจะเพ้อฝันแล้ว วัยนี้เราควรต้องอยู่ในโลกความเป็นจริงกันเสียที
ที่ผ่านๆมาฉันยอมรับว่าฉันเริ่มรู้สึกดีๆกับคุณเซนมากขึ้น อาจเพราะเราก็สนิทกันมากขึ้นด้วย พูดไปก็คือชอบแหละ แต่ชอบแบบเหมือนชอบผู้ชายน่ารักๆคนนึง เหมือนชอบรุ่นน้องที่หน้าตาหล่อๆ เหมือนกรี๊ดดาราเกาหลีอะ แต่มันไม่ใช่อาการของการอยากเข้าครอบครองหรือจะเอามาเป็นแฟนให้ได้ นี่ไม่ใช่เพราะฉันขี้อายไม่กล้าจีบผู้ชายก่อนนะ เพราะในอดีตที่ผ่านๆฉันแทบจะเป็นฝ่ายจีบบรรดาแฟนเก่าของฉันทุกคนเลย
แต่กรณีคุณเซน… มันก็ต้องดูโอกาสความเป็นไปได้ด้วยไหม
"อ้อ โอเค โอเค โทษทีชั้นลืมตัวไปหน่อย ก็วันนี้เห็นคุณเซนแกหล่อวัวตายควายล้ม ชั้นก็กลัวแกจะหลงเค้าอะดิ"
"โนว ตอนนี้ในสายตาชั้นมีก้องเพียงแค่คนเดียว"
ฉันต้องยืนยันไปที่ก้อง ฉันต้องโฟกัสที่ก้องเท่านั้น แฟนเก่าคนนี้มีความเป็นไปได้ที่สุดแล้ว
"โอเค งั้นกลับมาที่ก้อง แกต้องทำทุกอย่างให้ได้ก้องกลับมา พ่อหม้ายเนื้อหอมขนาดนี้ไม่สนไม่ได้แล้ว แล้วมันก็เป็นพรหมลิขิตป่าววะ แบบที่ป้าหมอเคยว่าไว้"
ถึงแม้ฉันจะไม่ได้สนใจเรื่องของการดูดวงนัก แต่สิ่งที่แม่หมอพูดในวันนั้น มันช่างตรงกับสิ่งที่ฉันอยากจะเชื่อ ฉันก็เลยคิดว่าแม่หมอแกดูแม่นมาก ที่แกว่าชีวิตของฉันจะเจอการเปลี่ยนแปลงและเจอทางเลือก ป้าหมอแกหมายถึงแฟนเก่าของฉันคนนี้แน่ๆ
"กี้ แกว่ามันเป็นไอเดียที่ดีจริงๆเหรอวะที่เอาคุณเซนมาด้วย ชั้นกำลังจะได้เจอก้องเป็นครั้งแรกในรอบสิบปี ชั้นควรจะได้คุยกับก้องเค้าเงียบๆเรื่องความหลังของเราสองมั้ยอะ"
"ลิน ยังงั้นมันดูธรรมดาดาษดื่นไป" วิสกี้เขาคือจอมวางแผน เพื่อนฉันยังคงพยายามโน้มน้าวใจฉันต่อไป
"คุยกันเรื่องความหลังแล้วไงวะ รู้สึกดีๆต่อกัน แล้วก็จากกันไปงั้นเหรอ การเปิดตัวมันต้องอลัง มันต้องเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ มันจะได้มีอิมแพค ก้องเค้าจะได้ฝังใจ"
"เอ้อ ไม่รู้ดิ" ไปๆมาๆฉันก็เริ่มไม่มั่นใจขึ้นมาซะงั้น
นี่ฉันมานั่งในงานได้หลายนาทีแล้ว ก้องเขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นมาหาฉันเลย ที่ฉันจินตนาการไว้ก็คือ พอก้องเขาเห็นฉันปั๊บ เขาควรจะปรี่เข้ามาหาฉันเลยป่าววะ
เฮ้อ ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่าตัวเองเหมาะแล้วที่จะอยู่เป็นโสด ฉันคงเป็นแม่ที่ดีไม่ได้ ฉันรักอิสระเหนือสิ่งอื่นใด ฉันมักจะทำท่ามั่นใจว่าไม่ได้อยากจะมีแฟน และทำเป็นโนสนโนแคร์เมื่อมีคนถาม
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ก้องเคยอยากให้ฉันกลับไปบ้านที่ต่างจังหวัดพร้อมกับเขา ไปเริ่มต้นทำไร่ไวน์ด้วยกัน แต่ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่ได้อยากจะไปอยู่ต่างจังหวัด จะให้ฉันเอาอนาคตของตัวเองไปผูกไว้กับแค่ผู้ชายคนนึงไม่ได้แน่ๆ ฉันรักตัวเองมากเกินไป ตอนนั้นก้องจึงจากฉันไปแต่งงานกับผู้หญิงที่ทางบ้านของเขาหาไว้ให้ ผู้หญิงที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อก้อง ผู้หญิงที่พร้อมจะใช้ชีวิตเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา
ในตอนที่เลิกกันใหม่ๆ ฉันยอมรับว่าเสียใจอยู่พอควร แต่ก็ไม่นาน เพราะชีวิตฉันก็ต้องก้าวเดินต่อไป ฉันเลือกไปเรียนต่อโทที่อิตาลี ไปใช้ชีวิตอยู่ในยุโรปอย่างที่ใจฝัน
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เมื่ออายุมากขึ้น ทุกครั้งที่ฉันแอบส่องดูหน้าเฟซบุ๊คของก้องแล้วเห็นครอบครัวที่อบอุ่นของเค้า ฉันก็สะท้อนใจลึกๆว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขาน่าจะเป็นฉันมากกว่า
และวันนี้ยิ่งเห็นเพื่อนๆวัยเดียวกันอุ้มลูกจูงสามีมา ฉันก็เริ่มรู้สึกอยากมีครอบครัวเป็นของตัวเองบ้าง ความรู้สึกหวงแหนชีวิตอิสระและชีวิตโสดที่เคยมีมาก่อนหน้านี้มันหายไปไหนกัน หรืออาจเป็นเพราะฉันได้ใช้ชีวิตตามความฝันของตัวเองมาเพียงพอแล้ว
ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกแค่ว่าอยากมีใครสักคนที่เค้ารักฉัน และฉันรักเค้า และเราก็จะมีครอบครัวเล็กๆร่วมกัน
มันจะสายไปไหมนะ…


สองทุ่มครึ่ง…
ดูทรงแล้วผมว่าคุณป้าน่าจะแห้วแน่ๆครับงานนี้…
นี่เรานั่งอยู่ในงานมาเป็นชั่วโมงแล้ว มื้ออาหารเย็นก็ผ่านพ้นไปแล้ว แต่ผมก็ยังไม่เห็นไอ้คุณลุงก้องเขาจะเป็นฝ่ายเข้ามาหาคุณป้าก่อนเลย
ก็แหงล่ะครับ ควงใครไม่ควง มาควงหนุ่มหล่อมาดดีตัวท้อปแถมหน้าตาเอาเรื่องอย่างผม ก็เสร็จดิคร้าบ ใครจะกล้าเข้ามาหยอก ผมว่าคุณลินแกใช้ยาเบอร์แรงไปหน่อย ผลลัพธ์คล้ายๆจะถูกน็อคมากกว่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า
คือช่วงที่ผ่านมาผมไม่ได้จีบหรือสนใจผู้หญิงคนไหน ก็เพราะไม่อยู่ในอารมณ์อยากจะรับผิดชอบความรู้สึกหรือรับผิดชอบความสุขของใคร อยากจะทุ่มเทแต่เรื่องงานที่บริษัท และถ้าเผื่อจะมีเวลาขึ้นมาบ้าง ก็อยากจะใช้เวลากับพ่อและกับลูกชายของผมมากกว่า ผมจากบ้านไปนาน คงต้องใช้เวลาพักใหญ่เพื่อรื้อฟื้นความสัมพันธ์ระหว่างผมและครอบครัว
แต่ถ้าผมเกิดนึกครึ้มใจอยากจะก้าวเข้าไปในโหมดโลกสีชมพูดูบ้าง ผมว่าผมทำได้ดีเลยนะ ผมแสดงอาการเอาอกเอาใจคุณลินทุกอย่าง ไปตักกับข้าวให้เธอ เสิร์ฟไวน์ให้อย่างไม่อั้น ทำสายตาหลงใหลมองไปที่เธอตลอดเวลา
แต่สิ่งที่ผมคิดไว้มันไม่เหมือนภาพที่ผมกำลังเห็น…
ไหนเค้าบอกว่าวันนี้จะต้องวางฟอร์มทำมาดสวย ทำตัวลึกลับ แต่เอาเข้าจริงตั้งแต่มาถึงงานนี่คุณป้าเธอยังพูดไม่หยุดเลย ทักทายคนโน้นคนนี้ตลอดเวลา แม้ผมจะสังเกตได้ว่าสายตาของคุณป้าเธอจะมองไปที่ไอ้คุณลุงไร่องุ่นทุกๆห้าวินาที แต่ปากเธอก็ยังไม่หยุดทำงาน ทั้งคุยโม้และทั้งชิมอาหารทุกชนิด บวกกับชิมไวน์จากทุกภูมิภาคเช่นเคย
นานๆทีจะได้มาเจอเพื่อนเก่าคุณป้าก็คงลืมวัยแหละฮะ น้ำลายแตกฟอง เอ็นจอยไม่หยุดเลยน้อ
...เอ้อ …ดูๆไปก็น่ารักดี
"เอาล่ะค่าเพื่อนๆ อิ่มหนำสำราญกันแล้วใช่ไหมค้า ณ จุดจุดนี้ เหมียวก็อยากจะขอเปิดงานเลี้ยงรุ่นย้อนวัยหวานเมื่อวันวานของเราอย่างเป็นทางการนะค้า"
สิ้นเสียงของคุณเหมียวประธานศิษย์เก่าของรุ่นจากบนเวที ก็มีซาวน์เอฟเฟคเป็นเสียงกรี๊ดวี้ดว้ายกระตู้วู้ดังขึ้นรัวๆจากเครื่องเสียงที่ตั้งอยู่ใกล้ๆกัน เอ๊ะ คนวัยนี้เขาก็ยังทันสมัยกันดีนะ เล่นเอฟเฟคก็เป็นด้วย
"และเพื่อเป็นการเชื่อมความสามัคคีในรุ่นของเรา เหมียวจึงได้จัดเกมให้เพื่อนๆมาเล่นเพื่อเน้นบรรยากาศหวานๆกันในค่ำคืนนี้ นั่นก็คือเกมทายใจคู่รัก คู่ไหนแท้คู่ไหนเทียมเราก็จะได้ประจักษ์กันในวันนี้นะค้า"
นี่เค้าเลือกเกมอะไรมาเล่นกันวะเนี่ย แน่ใจรึว่าเพื่อความหวาน คือถ้าทายใจกันไม่ถูก กลับบ้านไปก็น่าจะมีหัวร้างข้างแตกกันบ้างนะฮะ
"และณ จุดจุดนี้ เหมียวก็อยากจะขอเชิญแต่ละห้องส่งตัวแทนมาห้องละหนึ่งคู่ขึ้นมาบนเวทีเลยค่า เรามีกันสามห้อง ก็ทั้งหมดสามคู่นะค้า"
"แพรวาออกไปกะคุณป๊อกดิ ท่าทางรู้ใจกันนะ" ผมได้ยินเสียงคุณป้าเขารีบสนับสนุนเพื่อนสาวในแก๊งที่นั่งข้างๆกัน ตอนนี้บรรดาพรรคพวกของเขาสมัยโน้นที่เรียนห้องเดียวกันต่างมานั่งรวมกลุ่มที่โต๊ะนี้
แปลกดีที่บรรดาคู่รักของห้องอื่นๆต่างแย่งกันเป็นตัวแทนห้อง จะมีก็แต่ห้องของคุณป้าเท่านั้นที่เกี่ยงงอนกันไปมา ไม่มีใครทำท่าว่าอยากจะขึ้นไปบนเวที ไม่แน่ใจว่าขี้อายกันทั้งห้อง หรือเริ่มเมากันแล้วเลยไม่อยากเล่นเกม
"โนวอะแก เราเพิ่งจะแต่งงานกัน ชั้นยังไม่ทันได้สนใจเลยว่าคุณป๊อกเค้าชอบกินอะไร ที่แต่งก็เพราะคุณป๊อกเค้ารวย" ผมพยายามเอนตัวเข้าไปใกล้ๆจึงได้ยินคุณแพรวาเขากระซิบตอบคุณป้ามา
"งั้นแอมมี่ไปเลย ไปกับพี่โอ๋ หรือโสรยากับน้องเต๋จะออกไปไหม เป็นคู่แม่ลูกก็ได้นะ" คุณป้ายังไม่หยุดเจ้ากี้เจ้าการกับเพื่อนคนโน้นคนนี้
แต่ผมก็ยังได้ยินเสียงเกี่ยงกันไปมาดังจ้อกแจ้กจอแจเหมือนเด็กๆ ผมมองไปมาอย่างขำๆ เออ หนอ อายุเท่าไหร่กันแล้วเนี่ย
"แกนั่นแหละลิน แกออกไปกับคุณเซนเค้าเลย" แล้วจู่ๆเสียงของคุณวิสกี้ก็ดังกว่าใคร
"ทางนี้จ้าทางนี้ ลินกับคุณเซนขออาสาจ้า" แล้วคุณวิสกี้เขาก็โบกไม้โบกมือไปที่ข้างหน้าเวทีโดยไม่ได้ถามความสมัครใจของผมกับคุณลินเลย ท่ามกลางเสียงสนับสนุนเซ็งแซ่มาจากกลุ่มก๊วนเพื่อนๆของเขา
"เฮ้ย กี้ ไม่เอา" คุณป้าเริ่มเลิ่กลั่กหันไปมองคุณวิสกี้ที แล้วก็หันมามองผมที แล้วสลับกับการแอบมองไปทางลุงไร่องุ่น กังวลอะไรของเค้าครับเนี่ย
"ลินนั่นแหละออกไปเลย" "ใช่ๆๆๆ" ตอนนี้ทุกคนพุ่งเป้ามาทางนี้แล้ว เริ่มมีเสียงเกื้อหนุนจากกลุ่มเพื่อนห้องอื่นๆด้วย
"ไปฮะคุณลิน ไปเล่นเกมกัน" ผมตัดสินใจเพราะเริ่มจะรำคาญกับอาการเกี่ยงงอนของลุงๆป้าๆทั้งหลายกันแล้ว กะอีแค่ออกไปเล่นเกม จะอะไรกันนักหนาวะ
"เอ้อ..." คุณป้ายังลังเล แต่ผมเตรียมพร้อมจะลุกยืนเต็มที่แล้ว
ผมจึงเอื้อมไปจับมือเธอเพื่อฉุดให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน แล้วผมก็จูงเธอออกเดินไปที่ข้างหน้าเวที
"มาแล้วนะค้า คู่สุดท้ายจากสมาชิกห้องสาม ลลินอดีตประธานนักเรียนและคุณเซนแฟนหนุ่มสุดหล่อของเธอค่า" เสียงคุณเหมียวประกาศก้องออกไมโครโฟน ทำให้ผมถึงกับหันไปมองคนที่เดินเคียงข้างมาด้วยอีกที
ฮ้า! ประธานนักเรียน? มิน่าคุณป้าถึงลืมตัวพยายามผลักไสให้เพื่อนๆออกมาเล่นเกม คงติดนิสัยเหมือนเมื่อตอนเป็นเด็กที่บังคับให้เพื่อนๆทำกิจกรรมของโรงเรียน
อือม์ เค้าก็เหมาะกับตำแหน่งนี้นะ รู้จักเพื่อนทุกคนซะขนาดนี้
"และณ จุดจุดนี้ เหมียวขอเชิญทุกคู่มานั่งที่เก้าอี้กลางเวทีนี้เลยนะค้า โอเค ครบสามห้องแล้ว ขออุปกรณ์แจกด้วยค่า"
แต่ละคู่ถูกจัดให้นั่งหันหลังชนกัน และได้รับกระดานไวท์บอร์ดขนาดไม่ใหญ่มากคนละแผ่นจากเพื่อนอีกคนซึ่งเป็นทำหน้าที่เป็นผู้ช่วย
"มาเริ่มคำถามแรกกันเลยนะค้า ถ้าคุณทั้งคู่ไปดินเนอร์ในโอกาสครบรอบวันที่รู้จักกันเป็นครั้งแรก แล้วคุณทั้งคู่อยากสั่งไวน์มาดื่มฉลองกัน แต่ทางร้านจำกัดให้สั่งไวน์ได้เพียงชนิดเดียว คุณและคู่ของคุณจะตัดสินใจสั่งไวน์แดงหรือไวน์ขาวมาดื่มกันค้า เขียนคำตอบลงบนไวท์บอร์ดได้เลยค่า อย่าแอบหันไปมองกันนะค้า"
ผมยิ้มกว้างและรีบเขียนคำตอบอย่างรวดเร็ว
"โอเคค่า พร้อมนะค้า เดี๋ยวเตรียมยกไวท์บอร์ดขึ้นโชว์ไปทางท่านผู้ชมนะค้า หนึ่ง สอง สาม ยกค่ะ"
แล้วผมก็ได้ยินเสียงสมาชิกแก๊งห้องสามกรี๊ดกร๊าดดังมากกว่าห้องอื่นๆ
"ณ จุดจุดนี้ ถูกต้องทุกคู่เลยนะค้า แหม ทำไมรู้ใจกันอย่างนี้นะค้า"
แหม คุณเหมียวคร้าบ ก็คำถามมันง่ายขนาดนี้ ไม่ต้องเป็นแฟนกันก็รู้หรือเปล่าคร้าบ
ผมหันไปยิ้มหวานให้คุณลิน พบว่าเธอยิ้มหวานรออยู่ก่อนแล้ว ก็หน้าเธอแดงก่ำด้วยไวน์แดงซะขนาดนั้น ผมจะตอบผิดได้ไง หุ หุ ไงล่ะ ความเก่งกาจของผมมันซ่อนไว้ไม่อยู่แล้ว
"คำถามที่สอง ถ้าให้คู่รักเลือกไปเดินช้อปปิ้งกันวันเสาร์อาทิตย์ในกรุงเทพ ระหว่างจตุจักรและห้างเอ็มควอเทียร์ คุณกับคู่รักจะเลือกไปที่ไหนกันค้า ตอบค่า!"
…และทันทีที่ผมกับคุณลินยกกระดานขึ้นพร้อมกัน
กรี๊ดดดดด!!!!
เสียงกรีดร้องของประชาชนห้องสามก็ดังขึ้นอย่างไม่ไว้หน้าห้องอื่น นี่คุณลินเขาแอบเตี๊ยมคำถามกับคุณเหมียวไว้ก่อนหรือเปล่าเนี่ย ผมเริ่มชักจะไม่ไว้ใจคนที่กำลังนั่งหันหลังให้ซะแล้ว คุณป้าเขาโกงหรือเปล่าวะ
หันไปก็เห็นคุณป้ากำลังทำท่าภูมิอกภูมิใจโบกมือให้กับบรรดาแฟนคลับ
"และณ จุดจุดนี้ ก็มาถึงคำถามสุดท้ายกันแล้วนะค้า มาดูกันค่าว่าคู่ไหนจะตอบถูก ตอนนี้คู่ของลินกับคุณเซนจากห้องสามคะแนนสูสีกับคู่ของจุ๋มกับพี่ธงจากห้องหนึ่งนะค้า คำถามที่สาม ถ้าต้องเลือกไปเที่ยวพักร้อนกันเดือนหน้า คุณและคู่ของคุณจะตัดสินใจไปเที่ยวที่ไหนกันค้า ระหว่างบาหลีและลอนดอน ตอบค่า!"
ทำไมคำถามมันเข้าทางผมกับคุณลินหมดทุกคำถามเลยวะเนี่ย
กรี๊ดดดดดด!!!!
เสียงกรีดร้องของเหล่าประชาชนห้องสามดังขึ้นอีกครา คราวนี้มาพร้อมกับเสียงทุบโต๊ะเมื่อเห็นคำตอบของผมและคุณลิน ผมคงไม่ต้องเฉลยนะครับ ว่าเราเขียนคำตอบว่าอะไรกัน
"คำถามนี้มีคู่ที่ตอบถูกอยู่คู่เดียวคือคู่ของลินกับคุณเซนนะค้า โอ้โห ณ จุดจุดนี้ สมกับเป็นคู่รักข้าวใหม่ปลามันจริงๆ รู้ใจกันไปโหม้ด น่าอิจฉาลินของเราจริงๆนะค้า มีแฟนหล่อแล้วยังรู้ใจอีก" คุณเหมียวแสดงความชื่นชม
"และณ จุดจุดนี้ รางวัลไวน์แดงหนึ่งลังใหญ่ ก็ตกเป็นของคู่ลลินและคุณเซนค่า"
"ยู้ฮู้!" คุณป้าเค้าลุกขึ้นโห่ร้องอย่างลืมตัว ไวน์แดงนี่ของโปรดเลยอะดิ ผมว่าผมคงต้องยกรางวัลนี้ให้เธอทั้งลังนั่นล่ะ ดีใจออกหน้าออกตาขนาดนี้
คุณป้าครับ นี่เรารู้ใจกันขนาดนี้ คุณป้ายังคงจะไปเพ้อหาคุณลุงก้องคนนั้นอีกหรือครับ?
และเวลาก็ล่วงเลยมาค่อนดึก…
"จะไปในทันใด จะตรงไปจะใกล้ไกล ถ้าหากเป็นเธอจะรีบไป ให้เธอได้ความสบายใจ..."
ลุงก้องไร่องุ่นเขาจบเพลงของพี่เบิร์ดไปด้วยเสียงทุ้มๆที่พยายามจะทำเป็นอบอุ่น แน่นอนล่ะฮะ เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวใหญ่ทั้งหลายในห้องได้เซ็งแซ่ ตอนนี้เรามาถึงช่วงคาราโอเกะกันแล้ว เหมือนคนรุ่นนี้เขาจะชื่นขอบคาราโอเกะกันเป็นพิเศษ คิวไมค์ไม่เคยว่างเลย มีเสียงเพลงขับกล่อมกันตลอดร่วมชั่วโมงเข้าไปแล้ว
แต่ผมว่านะ เสียงลุงก้องแกก็งั้นๆ แถมเพลงยังย้อนยุคไกลไปหน่อย ถ้าจะให้เครดิตนิดนึงก็คงจะที่เป็นผิวสีแทนของลุงเขา ดูแข็งแรงสุขภาพดีอยู่นะ ผมว่าตัวผมมีสีผิวที่ออกขาวมากไปหน่อย ทำไงได้ ช่วงนี้ทำแต่งาน ไม่มีเวลาไปทำกิจกรรมกลางแจ้งเลย สงสัยผมต้องหาเวลาชวนเจ้าเรนไปแค้มปิ้งกันบ้าง อือม์ ถามคุณลินดีไหมนะ ว่าไปที่ไหนดี
ว่าแล้วผมก็หันไปมองคนข้างๆ ก็เห็นเธอกำลังมองตามลุงไร่องุ่นที่เพิ่งลงจากเวทีไปด้วยสายตาละห้อย
ครับ เวลาผ่านไปค่อนคืนแล้ว ลุงเขาก็ยังไม่เข้ามาหาป้า...
ผมแอบมองคุณลินด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก วันนี้เขาอยู่ในชุดกระโปรงสีชมพูแขนกุด น่ารักครับน่ารัก ต้นแขนผิวสองสีที่เนียนนุ่มทำเอาผมนึกอยากเอื้อมมือไปสัมผัส...
ไม่ใช่อะไรหรอก อยากสัมผัสปลอบใจเขาน่ะ แววตาที่เขาแอบมองฝ่ายโน้นมันดูเศร้านะ
นี่คุณลินแคร์ไอ้ลุงนั่นจนนั่งเศร้าได้เนี่ยนะ ตั้งแต่รู้จักกันมาผมยังไม่เคยเห็นเขาทำหน้าเศร้าเลย ตาโตๆนั่นดูสดใสร่าเริงเสมอแม้ยามงอน
คือแม้ผมจะแอบดีใจอยู่ลึกๆที่เหมือนสิ่งที่คุณลินหวังไว้จะไม่เป็นจริง…
แต่แม่งเอ้ย! ผมไม่ชอบเห็นคุณลินเศร้าเลยจริงๆว่ะ!
"คุณเซนขึ้นไปดับรัศมีไอ้ก้องมันหน่อยสิฮะ" ทันใดนั้นก็มีเสียงยุยงมาจากคุณวิสกี้อีกแล้ว
"ครับ?"
"ขึ้นเวทีไปร้องเพลงโชว์ให้ไอ้ก้องมันเห็นหน่อยฮะ หมั่นไส้มัน ทำเหมือนหล่อซะเต็มประดา" อ้าว สรุปคุณวิสกี้เค้าอยู่ฝ่ายไหนกันแน่ครับเนี่ย ยุให้ผมขึ้นไปเล่นเกมไม่พอ นี่กำลังยุให้ผมขึ้นไปร้องเพลงบนเวทีอีก
วันนี้คุณวิสกี้ทำหน้าที่เป็นตัวชงจริงๆ นี่คงกะเรียกร้องความสนใจจากไอ้ลุงก้องไร่องุ่นให้คุณลินเพื่อนรักของเขาสิท่า สองคนนี้เขาแผนจัดมาก แต่เหมือนคุณวิสกี้จะแผนการแยบยลกว่าคุณลิน คุณป้าเขาชอบทำท่าเหมือนเก๋าเกม แต่ลงท้ายก็แป้กทุกที
"ไปเลยค่ะ คุณเซนลุยเลยค่ะ สู้ๆนะคะ" คุณป้าเขารีบหันมาคะยั้นคะยอผม แววตาเศร้าๆนั้นกลับมีประกายระยิบระยับขึ้นมา นี่นิสัยประธานนักเรียนเก่าที่ชอบบังคับเพื่อนให้ทำกิจกรรมอะดิ
"เอ่อ จะดีหรือครับ"แต่ผมรู้สึกเลิ่กลั่ก อดไม่ได้ที่จะทำท่าเก้อเขิน
"ชั้นอยากฟังคุณเซนร้องเพลงค่ะ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย นะคะ โชว์พลังเสียงหน่อยค่ะ" คุณป้ายังไม่หยุดรบเร้า
นี่คุณป้าอยากฟังผมร้องเพลงจริงๆหรือ รอยยิ้มออดอ้อนนั้นทำเอาผมใจอ่อนยวบ
เอาวะ แม้งานร้องเพลงจะเป็นงานที่ผมไม่ถนัดที่สุดในโลก แต่เมื่อคุณป้าเขาอยากฟังผมร้องเพลง ผมก็คงต้องจัดไปครับ รับงานมาแล้วครับ ก็ต้องไปให้สุดครับ
และอีกอย่าง ลีลาการร้องเพลงของผมอาจทำให้คุณป้าเค้าหายเศร้าได้บ้างนะ หวังว่า...
เพื่อคุณป้าโว้ย!
เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมจึงลุกขึ้นและก้าวเดินอย่างห้าวหาญไปที่หน้าเวทีอีกครั้ง คือเหมือนเจนเวทีอยู่คนเดียว เหมามันให้หมดทุกรายการ หิวแสงที่สุดแล้ววันนี้ผมอะ
และเมื่อถึงหน้าเวที ผมไม่รอช้าที่จะกระซิบบอกเพลงโปรดของผมให้กับคุณเหมียว ผู้ซึ่งเป็นทั้งพิธีกรของงานและเป็นผู้ค้นทำนองคาราโอเกะให้เพื่อนๆ ไม่น่าเชื่อว่าโปรแกรมคอมพิวเตอร์นั่นจะมีเพลงที่ผมต้องการด้วยครับ ทันสมัยครับ รุ่นนี้เค้ายังทันสมัยเรื่องเทคโนโลยีครับ
ผมก้าวออกมายืนทำสมาธิกลางเวทีพร้อมทั้งขาตั้งไมค์ พร้อมเต็มที่แล้วครับ!
ตึ้ง... ตึง ตึ้ง ตีง ตึง ตึ้ง....
อา แค่เสียงกลองอินโทรและตามด้วยเสียงลี้ดกีตาร์ในตำนาน หัวใจผมก็สั่นไหวแล้ว พี่คริสของผมต้องยินดีที่ผมเลือกเพลงของพี่เค้า ผมเอื้อมไปเกาะกุมไมค์ที่ยังเสียบอยู่บนขาตั้งนั่น ก้มหน้าลงและก็ยังคงยืนนิ่งอย่างเท่ๆกลางเวที
กรี๊ดดดดดด!!!!
แน่นอนครับ ผมรู้ว่ามาดยืนเท่นี้ต้องได้รับเสียงกรีดร้องต้อนรับ
และณ จุดจุดนี้ ผู้คนเบื้องล่างเวทีก็เริ่มโยกตัวตามจังหวะอันเป็นที่คุ้นเคย ผมว่ารุ่นนี้แล้ว ทุกคนรู้จักพี่คริสและโคลด์เพลย์อย่างแน่นอน พวกเขาดูแฮปปี้กับเพลงที่ผมเลือกมาก
ผมคิดว่าเพลงที่ท่วงทำนองช้าๆแต่หนักแน่นเช่นนี้จะทำให้ดีกรีความเท่ของผมพุ่งถึงขีดสุด ลุงก้องก็ลุงก้องเถอะ มัวแต่มึนเมากับเพลงไทยยุคเก้าศูนย์ นี่! มันต้องดูตัวอย่างจากผม ข้ามไประดับสากลเลยครับ
"In My Place, In My Place…"
แต่หลังจากที่ผมขึ้นเพลงท่อนแรก ผมก็เริ่มเห็นรอยสับสนปรากฏบนใบหน้าของบรรดาคุณผู้ชมข้างล่าง ห้องจัดเลี้ยงทั้งห้องเงียบกริบ เพื่อนๆหลายคนเริ่มหันไปมองที่คุณลินด้วยสีหน้าเห็นใจ และตัวคุณลินเองก็ทำหน้าแปลกๆไป
สงสัยผมจะยังใส่อารมณ์ไม่พอ คงต้องเพิ่มอินเนอร์เข้าไปอีก ผมหลับตา ขมวดคิ้ว และเริ่มทำท่าโคลงเคลงไปมาเลียนแบบพี่คริส
"I was lost, I was lost…" ผมเปล่งเสียงออกไปอย่างต่อเนื่องโดยไม่แคร์ความรู้สึกของเขาเหล่านั้น ในเมื่อเริ่มแล้ว ก็ต้องไปต่อให้จบ
"…"
ความตื่นตะลึงยังคงปกคลุมไปทั่วห้องเมื่อเสียงโหยหวนนั้นไม่มีทีท่าจะหยุดลงง่ายๆ!
และในขณะที่ทุกคนกำลังหวั่นวิตกตระหนกกับเสียงร้องอันหายนะของผมนั้น
"Yeahhhhh how long must you wait for it?..."
เสียงประสานท่อนฮุกก็ดังมาจากคุณลิน บัดนี้เธอกระโจนขึ้นมาคว้าไมค์อีกตัวร่วมแจมกับผมบนเวที เธอคงไม่อยากให้ผมปู้ยี่ปู้ยำเพลงของพี่คริสอย่างโดดเดี่ยว
เราสบตากัน เธอยิ้มกว้างให้ผม นัยน์ตากลมโตนั่นโคตรดูอบอุ่น ผมมองเธอด้วยสายตาอันขอบคุณ วินาทีนั้นเหมือนใจของเราจะรวมกันเป็นหนึ่งเดียว…
ต้องยอมรับว่าคุณลินเสียงดีกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ และท่าทางของเธอก็จริงจังกับการร้องเพลงยิ่งไปกว่าผม สเต็ปการโยกตัวของเธอนั้นกินขาดเกินหน้าเกินตาเจ้าของเพลง มีการกระโดดขึ้นลงเวที แล้วหมุนตัวกวาดแขนกวาดมือเพื่อเน้นจังหวะที่กระแทกกระทั้นตามแบบพี่คริสเป๊ะ เข้าใจว่าน่าจะถูกเทรนมาดี ได้ยินว่าลิสาหลานสาวแกเชี่ยวชาญเรื่องการเต้น
ซึ่งณ จุดจุดนี้ หากพี่คริสมาเห็นคงต้องร้องว้าว ว้าว ว้าว
แล้วเราสองคนก็กอดคอกันแผดเสียงถล่มเพลงในตำนานอย่างไม่เกรงใจใคร
และโดยที่ผมไม่คาดคิด จู่ๆสมาชิกทุกคนของห้องสามก็พร้อมใจกันลุกจากเก้าอี้ขึ้นยืน พวกเขาผนึกกำลังกันส่งเสียงเพลงของพี่คริสให้ดังกึกก้องไปทั่วห้องจัดงานเลี้ยงเล็กๆแห่งนั้น มือขวาของทุกคนบัดนี้ถูกชูขึ้นโบกไปมา มีใครก็ไม่รู้เดินไปปิดไฟ แล้วหลายๆคนก็เริ่มเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือโบกกันสะบัด ภาพแสงไฟวับแวมๆนั้นสวยงามจับตา
ผมยิ้มกว้างชูสัญลักษณ์ไอเลิฟยูด้วยนิ้วโป้งนิ้วชี้และนิ้วก้อยโบกให้กับทุกๆคนกลับไป
… ซึ้งครับซึ้ง…
และเวลาก็ล่วงเลยมาดึกมาก...
"โอ้โห วันนี้เป็นวันของเพลงยุคเก้าศูนย์จริงๆนะครับเนี่ย ผมไม่ค่อยรู้จักเลย"
ผมรำพึงรำพันออกมาขณะโยกตัวถอยหน้าถอยหลังไปตามจังหวะของเสียงดนตรี
คือหลังจากช่วงเวลาอันทนทุกข์ทรมานของคาราโอเกะผ่านพ้นไป ก็มาถึงช่วงเวลาที่ผมไม่ถนัดที่สุดอีกอย่างหนึ่งในชีวิต นั่นคือการเต้น!
ใช่ครับ การออกมาวาดลวดลายโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงแด๊นซ์ต่างๆนั่นล่ะครับ ไม่ใช่ทางของผมเลยสักนิด ผมหลีกเลี่ยงกิจกรรมเคลื่อนไหวชนิดนี้มาทั้งชีวิต เวลาไปเข้าเธคผับ ส่วนมากผมก็แค่ยืนจิบเบียร์เฉยๆอาจแค่โยกไปมานิดๆหน่อยๆ
แต่วันนี้! ไหนๆก็ไหนๆแล้ว จงละทิ้งมาดเจ้านายเข้มๆออกไปเสีย เพื่อคุณป้า! ผมต้องไปเวย์เอนเตอร์เทนให้สุด เธอเป็นทุกอย่างให้บริษัทผมแล้ว ผมจะเป็นทุกอย่างให้เธอบ้าง
"จริงค่ะ วันนี้มีแต่เพลงยุคเก้าศูนย์ทั้งนั้นเลย ศิลปินแกรมมี่มากันให้ครบ ยัยเหมียวประธานรุ่นเค้าเป็นแฟนคลับยุคเก้าศูนย์น่ะค่ะ"
คุณลินเขาตอบกลับมาพร้อมกับหมุนตัวอย่างแคล่วคล่อง ดูเขาร่าเริงขึ้นมากหลังจากได้ประจักษ์กับเสียงร้องเพลงอันหายนะของผม
ตอนนี้เรากำลังอยู่กลางฟลอร์ของการแดนซ์กลางห้องจัดเลี้ยง โต๊ะยาวและเก้าอี้ทั้งหลายถูกยกออกไปหมดก่อนหน้านี้แล้ว และด้านข้างของห้องก็ถูกแทนที่ด้วยโต๊ะกลมทรงสูงเป็นจุดๆสำหรับวางเครื่องดื่ม พื้นที่ของทั้งห้องถูกปรับเปลี่ยนเป็นเธคผับขนาดย่อมในพริบตา ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีไฟดิสโก้ด้วยนะเออ
"ก็ทั้งรุ่นคุณลินไม่ใช่หรือครับที่ชอบยุคเก้าศูนย์ ก็คนเจนเอ็กซ์กันทั้งนั้น" ผมตะโกนข้างหูคุณลิน
การตะโกนสนทนากันในที่ที่เสียงดนตรีดังกลบนี่เป็นสิ่งไร้เหตุผลอย่างหนึ่งที่มนุษย์เมืองหลวงนิยมทำกัน
"แหม คุณเซน รุ่นชั้นมันรุ่นคาบเกี่ยวเจนวายค่ะ แต่ชั้นว่าถึงเป็นเพลงของยุคสองพัน คุณเซนก็ไม่รู้จักอยู่ดี เพราะยังไงคุณก็ไปอยู่ญี่ปุ่นตั้งแต่เด็ก" คุณลินขยับเข้ามาใกล้มาก แล้วตะโกนตอบที่ข้างหูผม
"แต่ผมรู้จักพี่ตูนนะ" ผมไม่รีรอที่จะโน้มตัวเข้าไปชิดเธอเลยทีนี้
ข้อดีของการได้ตะโกนข้างหูกันคือ มันใกล้ชิดกันดี ตอนนี้ผมได้กลิ่นน้ำหอมของคุณลินมาเบาๆ ความจริงวันนี้ผมก็ได้กลิ่นไปหลายรอบแล้วเพราะผมถือโอกาสทำใกล้ชิดบ่อยมาก ก็ตามแผนเรียกร้องความสนใจจากลุงก้องอะนะครับ ไม่ใช่อะไรหรอก
"จริงอะ พี่ตูนนี่นักร้องคนโปรดชั้นเลยนะคะ ชั้นใฝ่ฝันมากที่จะได้ไปคอนเสิร์ตพี่ตูนสักครั้งของชีวิต…" แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดขาดคำ
อุ๊บบบบบบ!
"อุ๊ย! คุณเซน" เสียงร้องมาเบาๆอย่างตกใจ
เพราะจู่ๆผมก็สะดุดล้มหน้าคว่ำไปทางคุณลิน จนเธอต้องประคองผมไว้โดยการโอบผมทั้งตัว ผมจึงถือโอกาสก้มหน้าลงใกล้ใบหน้าเธอแบบสโลว์โมชั่น แล้วจ้องตาเธอนิ่งๆ
"อุ๊ย คุณเซนทำอะไรคะเนี่ย" คุณลินเธอพยายามผงะหน้าถอยห่าง
"ก็แกล้งล้มทับหน้าชนกันเหมือนในละครไทยไงครับ" ผมยิ้มกรุ้มกริ่ม
"แหมคุณเซน นั่นมันบทสำหรับพระเอกนางเอกเค้าค่ะ แต่ตอนนี้คุณกำลังเล่นบทตัวโกงอยู่นะคะ ยืนดีๆได้แล้วค่ะ หนักนะคะเนี่ย ตัวคุณเซนไม่ใช่เบาๆ" คุณป้าผลักผมออก แล้วหันไปมองรอบๆ
ไม่มีใครเค้าสนใจหรอกคร้าบคุณป้า ทุกคนต่างกำลังเมามันกับเพลงของป้าติ๊นา
"อ้าว ทีแรกนึกว่าผมแค่เป็นพระเอกจำลอง เป็นเพียงแค่พระรองที่เธอมองไม่เห็น แล้วนี่ผมกลายเป็นตัวโกงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะเนี่ย" อะไรของป้าเค้า อยู่ๆมายัดเยียดบทตัวโกงให้ผมเฉย
"แหม ตัวละครมันต้องมีการพัฒนาค่ะ จากพระรองก็กลายเป็นตัวโกงได้เพราะโดนกดดันจากนางเอกและคนรอบข้าง ดูๆไปหน้าตาของคุณเซนก็เหมาะกับบทตัวโกงนะคะ"
"เอ่อ โอเค งั้นช่างมันเถอะครับ" ผมตัดบท เมื่อเห็นเนื้อเรื่องชักจะไปกันใหญ่
ตอนนี้ผมทรงตัวกลับมายืนได้มั่นคงแล้ว และกำลังเริ่มเต้นรำท่ายึกยักที่จำมาจากตอนไปดูการเต้นรำของชาวญี่ปุ่นกับคุณตาคุณยายสมัยตอนเป็นเด็ก แม้มันจะนานมาแล้ว แต่ความจำผมดีไงครับ ผมจำได้เกือบทุกท่า
แต่คือจังหวะการเต้นมันจะไม่ค่อยเข้ากับเพลงของป้าติ๊นาเลยแฮะ
เอ้อ ช่างมันเถอะ เอาความยูนีคเข้าว่า
"คุณลินดูนะครับ นี่คือการเต้นรำแบบอาวะโอโดริของญี่ปุ่น คุณลินเต้นตามได้นะครับ ผมไม่สงวนลิขสิทธิ์" ผมพยายามชักชวนคุณป้าเขา แล้วก็ตั้งอกตั้งใจทำท่าให้เขาดู
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" คุณป้าเธอดูร่าเริงกับความจริงจังของผมมาก ซึ่งแม้หน้าตาเธอจะดูเหมือนหัวเราะเยาะ แต่คุณป้าเธอก็เริ่มเต้นตาม ผมจึงบุ้ยบ้ายให้เธอมาเต้นตามข้างหลังผม
เพราะมันคือการเต้นแบบค้อมตัวลงมาข้างหน้า สลับเท้าก้าวไปมาซ้ายขวา เอามือทั้งสองชูไปในอากาศ แล้วค่อยๆขยับหันซ้ายหันขวาเดินหน้าไปเรื่อยๆทีละนิด บางจังหวะก็มีการหันข้างแล้วกางแขนออกทั้งสองข้าง กระโดดนิดๆเพื่อยกขาขึ้นสลับกันไปมาคล้ายๆท่าหนุมานของไทย
เราสองคนใช้เวลาไม่นานก็เริ่มซิงโครไนซ์จับจังหวะกันได้ และณ จุดจุดนี้ เหล่าบรรดาเท้าไฟคนอื่นๆในห้องคงอดรนทนไหว พวกเขาเริ่มมาต่อท้ายแถวเพื่อที่จะร่วมสรรค์สร้างสเต็ปอันเปี่ยมไปด้วยวัฒนธรรมไปด้วยกัน เยี่ยม! เป็นการสร้างความสามัคคีในหมู่คณะไปอีก
"มันคือการเต้นอาวะโอโดริของญี่ปุ่น คุณเซนเขาเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น"
ประโยคนี้ถูกบอกต่อกันไปเป็นทอดๆ แล้วขบวนอาวะโอโดริซึ่งมีผมเป็นหัวขบวนก็เริ่มยาวขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ผมต้องเริ่มออกเดินไปทั่วห้องเพื่อให้หางแถวได้ก้าวตาม จนในที่สุดขบวนของเราก็กวาดเอาผู้ร่วมงานทั้งห้องมาล่มหัวจมท้ายด้วยกันจนได้
ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่า คนวัยนี้เขาจะมีสปิริตกันสูงมากขนาดนี้ ชาวคณะเพื่อนร่วมรุ่นของคุณลินเต้นตามผมอย่างไม่หวั่นไหว ไม่ว่าจะเป็นเพลงของป้าใหม่เจริญปุระ ลุงหนุ่ยไมโคร หรือลุงอัศนีวสันต์ ไปจนกระทั่งลุงเสกโลโซ พวกเขาคงทึ่งที่ผมสามารถปรับเปลี่ยนจังหวะการเต้นอาวะโอโดริให้เข้ากับเพลงยุคเก้าศูนย์ได้อย่างเหนือความคาดหมาย และเหมือนว่าพวกเขาจะหมดวัยของการวางฟอร์มกันแล้ว ขอเพียงแต่มีคนหาญกล้าขึ้นนำทำอะไรที่ต่างออกไป พวกเขาก็พร้อมที่จะกระโจนเข้าร่วมวง
ตลอดเวลาที่เรากำลังเต้นกันไปเรื่อยๆนั้น ผมได้ยินเสียงคุณลินเธอหัวเราะดังมาจากทางด้านหลังของผมอยู่เรื่อยๆ ผมหันไปมองเธออยู่หลายที ก็เห็นอารมณ์สนุกสนานของเธอกลับมาอีกครั้ง
และเมื่อเราได้สบตากัน เราต่างก็ยิ้มกว้างให้แก่และกัน ดวงตากลมโตนั้นบัดนี้ไม่เหลือร่องรอยความเศร้าอยู่แล้ว
รอยยิ้มแบบนี้ แววตาแบบนี้ล่ะ ที่ผมอยากจะเห็นตลอดไป
ผมยอมเป็นทุกอย่างให้เธอแล้วครับในค่ำคืนนี้...