ราชันเร้นลับ 16 : สุนัขไล่จับหนู
 ฟู่ว! ในที่สุดก็ผ่านด่านผู้สื่อวิญญาณมาได้!
 ไคลน์ถอนหายใจยาว หลังจากดื่มด่ำไอเย็นและความเงียบสงบบนถนน มันหันกลับเข้าไปในหอพักของตน
 เมื่อเดินถึงหน้าหอพัก กุญแจถูกหยิบออกมาไขอย่างนุ่มนวล ประตูถูกผลักเข้าด้านใน ไม้เสียดสีจนเกิดเสียงดังแอ๊ด แสงจันทร์สีแดงฉานส่องลอดผ่านทางช่องว่างประตู
 ไคลน์เดินขึ้นบันไดวนอันเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คน บรรยากาศรอบตัวยังคงเย็นฉ่ำ
 ไคลน์รู้สึกแปลกประหลาดไม่น้อยเมื่อได้ใช้ชีวิตบนโลกที่ปลอดผู้คน
 ฝีเท้าถูกเร่งก้าวขึ้นบันได
 หลังจากไคลน์เดินมาถึงหน้าห้องตัวเอง มันไขกุญแจเปิดประตูและบิดเข้าไปอย่างเหม่อลอย
 ทันใดนั้นพลันต้องชะงัก
 สาเหตุเพราะมีบุคคลหนึ่งกำลังนั่งบนเก้าอี้อ่านหนังสือ ผมยาวสีดำแดง นัยน์ตาสีน้ำตาลสว่าง ใบหน้าเรียบร้อยและดูดี
 เป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากเมลิสซ่า·โมเร็ตติ
 “ไคลน์ นายไปไหนมา?”
 เมลิสซ่าเอ่ยปากถามพลางขมวดคิ้ว
 ไม่รอให้ไคลน์ตอบ เธอเสริมต่อ
 “เมื่อครู่ ฉันตื่นมาเข้าห้องน้ำ แต่เห็นว่านายไม่อยู่ในบ้าน”
 สีหน้าของเธอ ราวกับต้องการให้ไคลน์สาธยายทุกสิ่งอย่างละเอียดโดยไม่ขาดตกบกพร่อง เมลิสซ่าหวังทราบให้ได้ว่า ในยามวิกาลเช่นนี้ ไคลน์ออกไปทำอะไรกันแน่
 ด้วยความเป็นนักโกหกพ่อแม่ตัวยง สมองไคลน์ประมวลผลอย่างชำนิชำนาญก่อนจะมอบคำตอบพร้อมรอยยิ้ม
 “ฉันบังเอิญตื่นกลางดึกแล้วนอนไม่หลับ หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ฉันตระหนักได้ว่าไม่ควรปล่อยเวลาให้สูญเปล่า จึงออกไปวิ่งรอบถนนเพื่อฝึกฝนร่างกาย ไม่เชื่อก็ดูเหงื่อสิ”
 เมื่อกล่าวจบ ไคลน์ถอดแจ็คเก็ตพร้อมกับเอี้ยวหลังอันเปียกชุ่มอวดเมลิสซ่า
 เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อเดินเข้ามาสำรวจในระยะใกล้ ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
 “ด้วยความสัตย์จริงนะไคลน์ นายไม่ต้องตื่นเต้นกับการสอบสัมภาษณ์ขนาดนั้นก็ได้ ต่อให้ไม่ได้งานที่มหาวิทยาลัยทิงเก็น แต่ฉันมั่นใจว่า… เอ่อ… นายต้องหางานอื่นที่ดีทำได้แน่”
 ฉันไม่ได้คิดเรื่องสอบสัมภาษณ์เลยสักนิด…
 ไคลน์ยิ้มแห้งก่อนขานรับ
 “เข้าใจแล้ว”
 มันไม่กล่าวถึง ‘ข้อเสนอ’ จากดันน์ ไคลน์ยังไม่ได้ตัดสินใจว่า มันจะตอบรับคำเชิญของดันน์·สมิทหรือไม่
 หลังจากจ้องมองไคลน์ครู่หนึ่ง เมลิสซ่ารีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องของเธอ จากนั้นก็เดินกลับออกมาโดยถือวัตถุที่มีรูปร่างคล้าย ‘เต่า’ ไว้ในมือ
 วัตถุดังกล่าวถูกประกอบจากเศษเหล็กหลายชิ้น ทั้งเฟือง เหล็กขึ้นสนิม สปริงดีด และสปริงขด
 หลังจากหมุนสปริงดีดหลายรอบ เมลิสซ่าวางวัตถุดังกล่าวลงบนโต๊ะอ่านหนังสือ
 กึก กึก กึก กึก!
 แกร่ก! แกร่ก! แกร่ก!
 ‘เต่า’ ตัวดังกล่าวเคลื่อนที่พลางกระโดดเป็นจังหวะตามกลไกที่กำหนด ใครก็ตามที่ได้เห็นมีย่อมต้องเหลียวมองอย่างสนอกสนใจ
 “ทุกครั้งที่หดหู่หรือเครียด ฉันจะนำมันออกมาเล่นเพื่อผ่อนคลาย นายก็ลองเล่นดูบ้างสิ ฉันมั่นใจว่ามันได้ผล!”
 เมลิสซ่าพยายามโน้มน้าวด้วยแววตาเปล่งประกาย ไม่มีพี่ชายใดในโลกปฏิเสธความหวังดีจากก้นบึ้งหัวใจน้องสาวลง
 ไคลน์เดินเข้าไปหา ‘เต่า’ และเฝ้ามองจนกระทั่งกลไกหยุดลง หลังจากนั้น มันอมยิ้มและหันไปกล่าวกับเมลิสซ่า
 “ความเรียบง่ายและเป็นจังหวะ ช่วยให้จิตใจผ่อนคลายได้ดี”
 ไม่รอให้อีกฝ่ายกล่าวสิ่งใดต่อ ไคลน์ชี้นิ้วไปที่ ‘เต่า’ พร้อมกับถาม
 “เธอทำเองหรือ? ตั้งแต่เมื่อไรกัน? ทำไมฉันไม่เคยเห็นมาก่อน”
 “ประกอบจากเศษเหล็กที่ไม่ใช้แล้วในคาบเรียน รวมถึงเศษเหล็กที่เก็บได้บนถนน เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อสองวันก่อน”
 เมลิสซ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์เฉกเช่นทุกครั้ง ทว่า มุมปากของเธอกำลังอมยิ้มมากกว่าปรกติ
 “เก่งจังน้า…”
 ไคลน์ยกย่องจากใจ
 ในฐานะเด็กชายที่ปราศจากพรสวรรค์ด้านกลไก ในวัยเด็กของมัน ลำพังรถของเล่นสี่ล้อยังประกอบได้ยากลำบาก
 เมลิสซ่ากล่าวต่อด้วยคางที่เชิดขึ้น
 “ก็ไม่ได้สุดยอดขนาดนั้น”
 “ถ่อมตัวเกินไปไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ…”
 ไคลน์อมยิ้ม มันกล่าวต่อ
 “นี่คือเต่าใช่ไหม?”
 ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องพลันอึมครึมราวกับสุสาน
 หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เมลิสซ่าตอบกลับด้วยเสียงอันเบาบางและเย็นยะเยียบ
 “หุ่นมนุษย์”
 หุ่นมนุษย์…
 ไคลน์ยิ้มเจื่อน มันพยายามเฉไฉ
 “ปัญหาคือวัสดุที่นำมาประกอบสินะ สรีระของหุ่นจึงค่อนข้างจำกัด”
 ถัดมา ไคลน์ไม่ปล่อยให้เธอสานต่อบทสนทนาเดิม มันรีบเปลี่ยนเรื่อง
 “ว่าแต่ ทำไมเธอถึงเข้าห้องน้ำตอนดึก? ห้องเราก็มีอ่างล้างมือไม่ใช่หรือ? ทุกทีเห็นเธอตื่นเช้าตรงเวลาตลอด”
 เมลิสซ่าชะงักไปเล็กน้อย
 ถัดมาอีกไม่กี่วินาที ขณะที่เธออ้าปากอธิบาย…
 โคร่ก!
 เสียงประหลาดดังจากบริเวณกระเพาะอาหารของสาวน้อย
 “ฉ… ฉันจะไปนอนต่อเดี๋ยวนี้แหละ!”
 โครม! เธอรีบคว้าหุ่นมนุษย์ที่รูปร่างคล้ายเต่า ก่อนจะวิ่งกลับเข้าห้องและปิดประตูเสียงดังโครม
 อาหารมื้อเย็นคงอร่อยเกินไป เมลิสซ่าจึงทานมากกว่าปรกติ และเมื่อกระเพาะอาหารไม่คุ้นเคยกับปริมาณ จึงเกิดปัญหาในการย่อยอาหารขึ้น…
 ไคลน์ส่ายศีรษะพลางอมยิ้ม ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือและครุ่นคิดถึงหลายสิ่งที่เกิดขึ้น
 ขณะถ้อยคำเชื้อเชิญของดันน์·สมิทดังก้องในหัว แสงจันทร์สีแดงฉานด้านนอกได้ส่องเข้ามาในห้องอีกครั้งเมื่อเมฆบนท้องฟ้าเลือนลับ
 การเป็นเจ้าหน้าที่พลเรือนของเหยี่ยวราตรีย่อมมาพร้อมปัญหาใหญ่
 ปัจจุบัน ไคลน์มีหลายตัวตน ทั้งผู้เดินทางข้ามโลก เดอะฟูลแห่งชุมนุมไพ่ทาโรต์ และยังมีความลับอื่นอีกมาก การเข้าร่วมองค์กรแห่งโบสถ์เทพธิดารัตติกาลที่เชี่ยวชาญการสืบคดีผู้วิเศษ จึงนับเป็นความเสี่ยงใหญ่หลวงสำหรับไคลน์
 หากเข้าทำงานในเหยี่ยวราตรี เป้าหมายของมันคือการเป็นผู้วิเศษ ขณะเดียวกันก็ต้องคอยปกปิดความลับของชุมนุมไพ่ทาโรต์
 แถมการเป็นสมาชิกเหยี่ยวราตรีเต็มตัวยังถูกจำกัดสิทธิ์หลายด้าน เช่นการต้องขออนุญาตก่อนเดินทางออกจากทิงเก็นทุกครั้ง มันจะขาดอิสระและมิอาจเคลื่อนไหวได้ตามใจ และนั่นจะทำให้พลาดโอกาสสำคัญมากมาย
 เหยี่ยวราตรีคือองค์กรลับที่ขึ้นตรงต่อโบสถ์ หรืออีกนัยหนึ่ง เมื่อมีคำสั่งจากโบสถ์ มันมิอาจขัดขืนหรือปฏิเสธได้
 ไม่เพียงเท่านั้น ผู้วิเศษยังมีโอกาสคลุ้มคลั่ง
 …
 เมื่อไล่เรียงข้อเสียครบถ้วน ไคลน์ลองพิจารณาถึงข้อดีดูบ้าง
 จากประสบการณ์ที่ได้รับในพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตา ไคลน์เริ่มมั่นใจว่า ตนคือ 20% ผู้โชคร้ายจากภัยอันตรายที่ดันน์·สมิทเอ่ยถึง ตัวมันมีโอกาสสูงมาก ที่จะถูกคำสาปหรือสิ่งเร้นลับเล่นในอนาคต
 การได้เข้าร่วมเหยี่ยวราตรีและกลายเป็นผู้วิเศษจะช่วยระงับเหตุการณ์ดังกล่าว
 ตัวมันไม่สามารถกลายเป็นผู้วิเศษได้จากการชุมนุมเพียงอย่างเดียว ต่อให้มีสูตรสร้างโอสถจากจัสติสและแฮงแมน แต่เราจะหาวัสดุสำหรับปรุงยามาจากไหน?
 ยิ่งไปกว่านั้น หากใช้ชีวิตอย่างราบเรียบไปวันๆ โดยไม่ได้เผชิญเหตุการณ์เร้นลับ ตัวมันจะสูญเสีย ‘ความน่าเกรงขาม’ และไม่มีข้อมูลใดไปแลกเปลี่ยนกับจัสติสและแฮงแมน
 หากเป็นเช่นนั้นต่อไป จัสติสกับแฮงแมงจะเริ่มเคลือบแคลงในตัวมัน และคงไม่คิดสนทนาเรื่องสำคัญต่อหน้าไคลน์อีก
 ด้วยเหตุนี้ ตัวไคลน์จำเป็นต้องมีเรื่องราวตื่นเต้นเร้นลับไปแลกเปลี่ยน จึงจะเหมาะสมตำแหน่งหัวหน้าการประชุมอย่างมิสเตอร์ฟูล
 การแลกเปลี่ยนวัตถุดิบกับทั้งสองก็ไม่ใช่เรื่องฉลาด หากมันต้องมอบที่อยู่ตัวเอง ตัวตนจะถูกเปิดเผยในเวลาไม่นาน และการสนทนาแบบ ‘ออนไลน์’ จะกลายเป็น ‘ออฟไลน์’
 นั่นคือจุดเริ่มต้นของปัญหาที่มันไม่ต้องการให้เกิด
 แต่การเข้าร่วมเหยี่ยวราตรีจะเปิดโอกาสให้ไคลน์ได้เผชิญเรื่องราวเหนือธรรมชาติมากขึ้น มีโอกาสได้พบกับมุมลึกของโบสถ์หรือเหล่าชนชั้นสูง สิ่งเหล่านี้จะช่วยสร้างความน่าเชื่อถือต่อจัสติสและแฮงแมนในอนาคต
 หรือหากโชคดี มันอาจได้ข้อมูลสำคัญที่ใช้ในการต่อรองแลกเปลี่ยนกับสองคนนั้น เมื่อยิ่งมั่งคั่งร่ำรวย ไคลน์ก็จะยิ่งเข้าถึงสังคมชนชั้นสูงและขุนนางได้ง่ายขึ้น
 แน่นอน นอกจากเหยี่ยวราตรีแล้ว ทางเลือกที่คล้ายกันคือเข้าร่วมกับองค์กรลับอย่าง ‘สมาคมแปรจิต’ ที่ดันน์และดาลี่ย์เอ่ยถึง
 แต่ข้อเสียที่คล้ายคลึงกันคือขาดอิสระ และต้องคอยหวาดระแวงหน่วยลับของโบสถ์ไปตลอดชีวิต ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องที่ดี
 แต่ปัญหาสำคัญที่สุดคือ ไคลน์ไม่รู้ว่าจะหาพวกคนของสมาคมแปรจิตได้ที่ไหนบ้าง หรือจะเข้าร่วมองค์กรได้ด้วยวิธีใด
 หรือต่อให้หาวิธีเข้าร่วมได้จากแฮงแมน แต่ความสัมพันธ์เพียงผิวเผินไม่ได้มั่นคงขนาดจะนำชีวิตเข้าไปเสี่ยงได้
 ดูเหมือนว่า การเป็นเจ้าหน้าที่พลเรือนของเหยี่ยวราตรีจะไม่เลวร้ายนัก ทางเดินเส้นนี้มอบทั้งความปลอดภัยและอนาคต
 การเร้นกายในเงามืดทางเลือกที่ฉลาดของผู้อ่อนแอ บางที เหยี่ยวราตรีคงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดในปัจจุบัน
 และในอนาคต หากมันไต่เต้าตำแหน่งขึ้นไปเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของโบสถ์ คงไม่มีใครจินตนาการออกแน่ ว่าตนคือพวกนอกรีตที่มิได้ศรัทธาเทพธิดารัตติกาลแม้แต่น้อย …แถมยังเป็นหัวหน้าชุมนุมออนไลน์ลึกลับที่เจตนายังไม่แน่ชัด
 …
 แสงแดดยามเช้าสาดส่อง จันทร์สีเลือดเลือนหายไปพร้อมแสงสว่างแรกของโลก
 ขณะเฝ้ามองแสงส้มอมทองสว่างขึ้นเหนือขอบฟ้า ในที่สุด ไคลน์ก็ตัดสินใจได้
 มันจะไปหาดันน์·สมิทเพื่อเข้าทำงานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่พลเรือนของเหยี่ยวราตรี
 ปัจจุบัน ถึงเวลาเมลิสซ่าลุกขึ้นจากเตียงอีกรอบ ขณะเธอผลักประตูห้องนอนตัวเองออกมา สีหน้าเมลิสซ่าพลันตะลึงเมื่อเห็นพี่ชายกำลังยืดเส้นยืดสายด้วยท่าสุดอุบาทว์
 “นายยังไม่นอนอีก?”
 “ต้องคิดอะไรหลายอย่าง”
 ไคลน์อมยิ้มอย่างผ่อนคลาย
 เมลิสซ่าครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะชี้แนะ
 “ทุกครั้งที่เผชิญปัญหา ฉันจะไล่เรียงข้อดีและข้อเสียของเหตุการณ์เพื่อชั่งน้ำหนัก การทำแบบนั้นจะช่วยให้นายตัดสินใจได้ง่ายขึ้น”
 “เป็นเทคนิคที่ดี ฉันก็ทำเหมือนกัน”
 ไคลน์ยิ้ม
 สีหน้าเมลิสซ่าเริ่มผ่อนคลายลง เธอไม่กล่าวสิ่งใดต่อ ทำเพียงหยิบอุปกรณ์อาบน้ำและเปิดประตูเดินออกไป
 ไคลน์ไม่รีบร้อน มันลิ้มรสอาหารมื้อเช้าและส่งน้องสาวออกไปเรียน ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหลังจากผ่านค่ำคืนอันเหน็ดเหนื่อย
 ไม่มีความจำเป็นต้องรีบร้อน ไคลน์ทราบดีว่าผับส่วนใหญ่ปิดบริการในช่วงเช้า
 …
 ณ บ่ายสองของวันเดียวกัน ไคลน์ลืมตาตื่นพร้อมกับจัดแจงเครื่องแต่งกาย หมวกผ้าไหมทรงสูงถูกนำออกมาขัดทำความสะอาด รวมถึงผ้าเช็ดหน้าประจำตัว ฝุ่นที่เคยเกาะถูกขัดถูจนกลับมาเอี่ยมอ่องอีกครั้ง
 จากนั้นเป็นการหยิบสูทตัวเก่งมาสวม
 ไคลน์แต่งตัวเรียบร้อยพิถีพิถันราวกับจะออกไปสอบสัมภาษณ์
 ถนนเบซิคอยู่ค่อนข้างไกล ไคลน์กังวลว่าหากเดินไป มันจะถึงไม่ทัน ‘เวลาทำงาน’ ของเหยี่ยวราตรี จึงเลือกโดยสารรถม้าสาธารณะบนถนนกางเขนเหล็กแทน
 ในอาณาจักรโลเอ็น รถม้าโดยสารจะมีทั้งหมดสองชนิด—แบบใช้รางและไม่ใช้ราง
 แบบแรกจะใช้ม้าลากสองตัว ที่นั่งภายในห้องโดยสารมีประมาณยี่สิบ สัมภาระต้องวางตัก เส้นทางโดยสารระบุไว้อย่างหยาบ ไม่มีสถานีจอดเจาะจงเป็นพิเศษ ปลายทางเลือกลงได้แบบยืดหยุน และจะไม่จอดรับคนเพิ่มหากรถเต็ม
 ส่วนแบบหลังเป็นกิจการรถม้าของบริษัทรถราง
 ตัวรางจะถูกติดตั้งไว้บนถนนสายหลักรอบเมือง ม้าจะทำหน้าที่ลากห้องโดยสารสองชั้นที่บรรจุคนมากกว่าห้าสิบ รถม้าประเภทนี้จะประหยัดทรัพยากรและค่าดูแลม้ากว่าแบบแรกมาก ส่งผลให้ค่าบริการถูกลง
 แต่ปัญหาคือ สถานีตายตัวและเข้าไม่ถึงบางจุดของเมืองที่ซับซ้อน
 หลังจากยืนรอกว่าสิบนาที เสียงล้อกระทบรางเหล็กดังแว่วข้างหูไคลน์ รถม้าสองชั้นได้เคลื่อนตัวมาจอดที่สถานีกางเขนเหล็ก
 “ไปถนนเบซิค”
 ไคลน์กล่าวกับคนขับ
 “คุณต้องไปลงที่ถนนแชมเปญ จากนั้นเดินเท้าต่ออีกสิบนาทีก็จะถึงถนนเบซิค”
 คนขับรถม้าหันมาอธิบายเส้นทางที่ไคลน์จำเป็นต้องทราบ
 “ไปถนนแชมเปญก็ได้”
 มันพยักหน้า
 “ไกลกว่าสี่กิโลเมตร… สี่เพนนี่”
 เด็กหนุ่มหน้าตาดีผิวพรรณสะอาดสะอ้านส่งเสียงพร้อมกับแบมือหาไคลน์จากด้านข้าง
 มันคือคนเก็บเงิน
 “ตกลง”
 ไคลน์หยิบเหรียญทองแดงสี่เหรียญใส่มือและยื่นให้
 เมื่อเดินขึ้นไปบนห้องโดยสาร ไคลน์พบว่ามียังมีผู้คนไม่มาก แม้จะเป็นชั้นแรกก็ตาม
 “เหลือติดตัวแค่สามเพนนี สงสัยขากลับต้องเดิน…”
 หลังจากนั่งลง ไคลน์ถอดหมวกและวางไว้บนตัก
 บรรยากาศรอบข้างตัวมัน ชายหญิงแต่งกายภูมิฐานนั่งประปรายกระจายตัวทั่วห้องโดยสาร ทุกคนล้วนสวมชุดทำงานสะอาดสะอ้าน ทั้งที่คนเหล่านี้อาจมีชุดเก่งสำหรับทำงานเพียงชุดเดียว
 แต่ละคนกางหนังสือพิมพ์อ่านด้วยท่าทีผ่อนคล้ายไม่สนโลก ไม่มีใครคุยกับใคร บรรยากาศภายในห้องโดยสารเป็นไปอย่างเงียบงัน
 ไคลน์หลับตาลงเพื่อชดเชยการนอนน้อยของตน มันไม่แยแสสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวอีกแล้ว
 ผ่านสถานีแล้วสถานีเล่า จนกระทั่งได้ยินเสียงตะโกนว่า ‘ถนนแชมเปญ’
 เมื่อลงจากรถม้า ไคลน์เดินเท้าต่ออีกราวสิบนาทีจนมาถึงถนนเบซิค มันกวาดสายตามองจนพบผับที่หน้าร้านแขวนป้ายสีเหลือง กึ่งกลางป้ายมีสัญลักษณ์สุนัขล่าเนื้อ
 ไคลน์ออกแรงผลักจนประตูบานใหญ่ถูกดันเข้าข้างใน เสียงเอะอะโวยวายและไอร้อนภายในร้านพลันพุ่งสวนออกมา
 แม้เป็นยามบ่าย แต่ลูกค้าในผับกลับมากมายจนน่าทึ่ง บ้างเป็นลูกจ้างชั่วคราว บ้างกำลังรอให้ใครสักคนมาจ้างไปทำงาน ส่วนที่เหลือก็เอาแต่ดื่มเหล้า มอมเมาตัวเองให้ร่างกายเกิดอาการล่องลอย
 แสงไฟค่อนข้างหรี่ บรรยากาศรอบผับนับว่าประหลาดหากเทียบกับผับที่ไคลน์รู้จัก
 กรงขนาดมหึมาสองกรงวางติดกันใจกลางห้อง สามส่วนสิบของกรงจมลึกลงไปในดิน
 ผู้คนนั่งเรียงรายบนเก้าอี้รอบร้าน บ้างยกแก้วไวน์ที่ทำจากไม้ขึ้นจิบเป็นระยะ บ้างสนทนาเสียงดังโวยวาย บ้างก็เอาแต่หัวเราะอย่างไร้แก่นสาร และบ้างเอาแต่สถบสาปแช่งไม่หยุดปาก
 ไคลน์หรี่ตาชำเลือง มันเหลือบเห็นสุนัขสองตัวกำลังถูกล่ามแยกกันภายในกรงใหญ่ทั้งสอง ตัวหนึ่งมีขนสีขาวสลับดำ คล้ายคลึงกับไซบีเรียนฮัสกี้ในโลกเก่า ส่วนอีกตัวมีขนสีดำสนิทเงางาม บ่งบอกชัดเจนว่าถูกผลการค้นหาดูแลอย่างดี แถมท่าทางดุร้ายเกรี้ยวกราด
 “พนันไหมเจ้าหนุ่ม? ดอร์กตัวนั้นชนะมาแปดเกมติดแล้วนะ!”
 เสียงจากชายร่างเล็กที่สวมหมวกเบเล่ต์สีน้ำตาล มันเดินเข้ามาใกล้ไคลน์พลางชี้นิ้วไปยังสุนัขขนสีดำสนิท
 พนัน? ไคลน์ผงะชั่วครู่ ก่อนจะได้สติกลับมาในอีกอึดใจ
 “พนันสุนัขกัดกัน?”
 มันยังจำได้ดี สมัยเรียนมหาวิทยาลัยโฮอี้ มีบ่อยครั้งที่ถูกเพื่อนขุนนางหรือชนชั้นสูงชักชวนให้ร่วมวงพนันการชกต่อยระหว่างคนตกงานกับพวกนักเลงที่มีขึ้นในผับ
 นอกจากพนันชกต่อย พนันเกมไพ่ แล้วยังมีพนันสุนัขกัดกันอีกหรือ? อย่าบอกว่ามีพนันไก่ชนด้วย?
 ชายร่างเล็กแสยะยิ้ม
 “มิสเตอร์ พวกเรามิได้ไร้อารยะขนาดนั้น ไม่คิดจัดกิจกรรมน่ารังเกียจอย่างสุนัขกัดกันหรอกน่า…”
 มันเอนตัวเข้ามาใกล้ไคลน์พร้อมกับกระซิบ
 “เพราะกฎหมายได้เริ่มห้ามอย่างจริงจังเมื่อปีที่แล้ว…”
 “แล้วพนันอะไรกัน?”
 ไคลน์ขมวดคิ้ว
 “นักล่า… ฝ่ายไหนจะล่าได้มากกว่ากัน”
 ทันทีที่ชายร่างเล็กกล่าวจบประโยค เสียงเอะอะพลันดังฮือฮารอบผับ
 เมื่อหันกลับไปมอง ชายร่างเหล็กรีบโบกมือให้ไคลน์
 “รอบนี้ไม่ทันแล้ว คุณรอพนันรอบหน้าก็แล้วกัน”
 เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไคลน์รีบเขย่งปลายเท้าเพื่อมองข้ามไหล่คนข้างหน้า
 ผ่านไปไม่นาน ชายกำยำสองคนได้ลากถุงขนาดใหญ่ออกมาคนละใบ แต่ละคนเดินแยกย้ายไปที่กรงทั้งสอง จากนั้น พวกมันทำการเปิดประตูข้างกรงและเทสิ่งที่อยู่ในถุงลงไป
 เป็นสัตว์สีเทาที่น่ารังเกียจจำนวนมาก!
 ไคลน์พยายามเพ่งมองเพื่อให้แน่ใจ หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดมันก็ได้คำตอบ…
 สัตว์ดังกล่าวคือหนู… หนูนับร้อยตัว!
 กรงเหล็กฝังลึกลงไปในพื้นดินโดยไม่มีช่องว่างบริเวณขอบ หนูที่ถูกปล่อยลงไปจึงเอาแต่วิ่งพล่านทั่วกรงโดยไม่สามารถปืนขึ้นข้างบน
 หลังจากประตูกรงปิดกลับอีกครั้ง โซ่ที่ล่ามสุนัขทั้งสองตัวก็ถูกปลด
 “โฮ่ง!”
 สุนัขสีดำกระโจนไปด้านหน้าและสังหารหนูตัวแรกด้วยการกัดเพียงครั้งเดียว
 ทางด้านสุนัขขาวดำ มันประหม่าและแสดงท่าทีฉงนในตอนแรก แต่หลังจากจับจังหวะได้ มันเริ่มเป็นฝ่ายเริ่มกระโจนไปมาอย่างสนุกสนาน
 ผู้คนรอบข้างยกแก้วไวน์ดื่มด้วยสีหน้าพึงพอใจ บางคนแหกปากตะโกนอย่างไร้ยางอาย
 “ฆ่ามัน! ต้องอย่างนั้น!”
 “ดอร์ก! ดอร์ก!”
 เชี่ย… หมาล่าหนูของจริง*!
 มุมปากไคลน์พลันกระตุก
 เป้าหมายของการแข่งคือ ให้คนดูพนันว่าฝั่งใดจะล่าหนูได้มากกว่ากัน…
 บางทีอาจมีพนันถึงจำนวนหนูที่จะถูกฆ่า
 มันเริ่มเข้าใจแล้วว่า เหตุใดถึงมีคนซื้อและขายหนูเป็น บนถนนกางเขนเหล็ก…
 เปิดหูเปิดตาฉิบ…
 ไคลน์ส่ายศีรษะ มันหัวเราะในใจขณะเดินแหวกกลุ่มผู้คนเพื่อไปให้ถึงหน้าบาร์
 “หน้าใหม่หรือ?”
 บาร์เทนเดอร์กล่าวหลังจากชำเลืองไคลน์ มือของมันกำลังจับผ้าขาวขัดทำความสะอาดแก้ว จากนั้นก็อธิบายต่อ
 “เบียร์ไรย์แก้วละเพนนี เบียร์เอ็นมาร์ทแก้วละสองเพนนี เบียร์นันวิลล์สี่เพนนี หรือจะรับมอลต์หมักบริสุทธิ์ดี?”
 “ผมมาหามิสเตอร์ไรท์”
 ไคลน์กล่าวไม่อ้อมค้อม
 บาร์เทนเดอร์หันไปด้านข้างพร้อมกับส่งสัญญาณมือและแหกปากตะโกน
 “ลุง! มีคนมาหา”
 “โอ้… ใครกัน…”
 ลุงแก่ขี้เมากลิ่นตัวหึ่งเดินมาที่บาร์พร้อมกับส่งเสียงแหบพร่า
 มันขยี้ตาเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองไคลน์
 “เจ้าหนุ่ม ตามหาฉันหรือ?”
 “มิสเตอร์ไรท์ ผมต้องการจ้างทหารรับจ้างเพื่อทำภารกิจ”
 ไคลน์ตอบตามที่ดันน์·สมิทกำชับ
 “หน่วยทหารรับจ้าง? นายยังอยู่ในยุคบุกเบิกรึไง? โลกเราไม่มีของแบบนั้นนานแล้ว”
 บาร์เทนเดอร์กล่าวขัดไคลน์ด้วยรอยยิ้ม
 ทว่า ไรท์ยังคงเงียบงัน มันไม่กล่าวสิ่งใดสักพักจนกระทั่ง…
 “ใครเป็นคนบอกนายเกี่ยวกับที่นี่?”
 “ดันน์… ดันน์·สมิท”
 ไคลน์ตอบกลับอย่างซื่อตรง
 ไรท์ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข
 มันกล่าว
 “งั้นหรอกหรือ อันที่จริง ก็ยังพอมีอยู่ละนะ ทหารรับจ้างที่นายต้องการ เพียงแต่พวกเขาปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยใหม่… นายสามารถพบได้ที่ชั้นสองบ้านเลขที่ 36 บนถนนซุตแลน”
 “ขอบคุณครับ”
 ไคลน์ขอบคุณอย่างนอบน้อมก่อนจะเดินแหวกฝูงชนออกจากผับไป
 ยังไม่ทันจะเดินพ้น บรรยากาศภายในร้านพลันเงียบสงัด เสียงใครบางคนพึมพำ
 “ดอร์กแพ้ได้ยังไง…”
 “จบเห่แล้ว…”
 ไคลน์อมยิ้มพลางส่ายศีรษะ จากนั้นก็รีบเดินออกจากร้าน ถามทางคนแถวนั้น และเดินตรงไปยังถนนซุตแลนทันที
 “30 32 34… ที่นี่สินะ”
 มันเดินนับเลขที่บ้านก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง หลังจากก้าวพ้นบันได ไคลน์เหลือบเห็นป้ายหน้าห้องเขียนไว้ว่า
 “บริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ”
........................


ราชันเร้นลับ 15 : เชื้อเชิญ
 หลังจากได้ยินคำเตือนจากปากดันน์ ภายในใจไคลน์กำลังเกิดอารมณ์หลากหลาย
 “ทำไมถึงเป็นแบบนั้น?”
 ผู้วิเศษมีผลข้างเคียงรุนแรงขนาดนี้เชียว?
 เหตุใดหน่วยลับของโบสถ์ ซึ่งมีหน้าที่ปราบปรามคดีเหนือธรรมชาติทั่วโลก ถึงได้กลายเป็นต้นตอของคดีเสียเอง?
 ดันน์นั่งลงบนเบาะและกล่าวด้วยสีหน้าแววตาที่ยังไม่เปลี่ยน
 “เล่าไปก็คงยังไม่เข้าใจ และอันที่จริง คุณไม่มีสิทธิ์ล่วงรู้ข้อมูลนี้ จนกว่าจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของพวกเราเสียก่อน”
 ไคลน์พลันขมวดคิ้ว หลังจากตามเข้าไปนั่งในห้องโดยสาร มันเอ่ยปากถามดันน์ด้วยถ้อยคำติดตลก
 “ถ้าผมไม่ทราบสาเหตุของปัญหา แล้วจะกล้าตัดสินใจเข้าร่วมได้ยังไง?”
 และถ้าไม่กล้าเข้าร่วม ตนก็ไม่มีวันทราบถึงต้นตอของปัญหาได้เลย วัฏจักรเวียนวนเช่นนี้ไม่รู้จักจบสิ้น…
 ดันน์·หยิบกล้องยาสูบออกมาถือ ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปบริเวณจมูกและทำการสูดลมหายใจ
 “เข้าใจผิดแล้ว เจ้าหน้าที่พลเรือนก็นับเป็นหนึ่งในพวกเราเหมือนกัน”
 “หรือก็คือ ถ้ากลายเป็นเจ้าหน้าที่พลเรือนของเหยี่ยวราตรี ผมก็จะได้ทราบสาเหตุที่ผู้วิเศษคลุ้มคลั่ง รวมถึงภัยอันตรายที่ผู้วิเศษต้องเชิญในอนาคต จากนั้นค่อยตัดสินใจว่าจะเป็นผู้วิเศษหรือไม่…”
 ไคลน์สรุปสิ่งที่ตนเข้าใจให้ดันน์ฟัง
 ดันน์·สมิทอมยิ้ม
 “ถูกต้อง แต่ขอเตือนไว้เรื่องหนึ่ง คุณไม่สามารถกลายเป็นผู้วิเศษได้ดั่งใจ โบสถ์ของเราเข้มงวดกับเรื่องนี้มาก”
 ไม่เข้มงวดสิแปลก… ไคลน์พึมพำ
 มันหันไปถามดันน์ด้วยสีหน้าและภาษามือที่เอาจริงเอาจัง
 “แล้วเงื่อนไขการเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายพลเรือนล่ะ? คงเข้มงวดเหมือนกันใช่ไหม?”
 “ถ้าเป็นคุณก็ไม่มีปัญหา”
 ดันน์ตอบกลับขณะสูดกล้องยาสูบเข้าไปจนเปลือกตาปิดลงครึ่งหนึ่ง สีหน้าของมันกำลังผ่อนคลาย ทว่า กล้องยาสูบดังกล่าวไม่ถูกจุดไฟ
 “เพราะอะไร?”
 ไคลน์ถามด้วยสีหน้าฉงน ภายในใจกำลังตั้งสมมติฐานติดตลก
 ความพิเศษของเราในฐานะผู้เดินทางข้ามโลกเจิดจ้าขนาดนั้นเชียว? ประหนึ่งหิ่งห้อยท่ามกลางยามราตรีอันมืดมิด มีชะตากรรมต้องส่องสว่างโดดเด่นเหนือแมลงชนิดอื่นสินะ!
 ดันน์ลืมตาที่เคยหรี่ลง นัยน์ตาสีเทาเผยให้เห็นความสุขุมเฉกเช่นปรกติ
 “ประการแรก คุณรอดชีวิตจากเหตุการณ์ประหลาดได้โดยไม่พึ่งพาความช่วยเหลือจากพวกเรา มีบางสิ่งในตัวคุณที่พิเศษกว่ามนุษย์คนอื่น ยกตัวอย่างเช่น ความโชคดี บุคคลที่ดวงดีมันถูกต้อนรับจากเพื่อนร่วมงานเสมอ”
 เมื่อเห็นไคลน์เริ่มขมวดคิ้ว ดันน์อมยิ้มและอธิบายต่อ
 “จะถือว่าเมื่อครู่เป็นมุกตลกก็ได้ ประการที่สอง คุณจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโฮอี้ในคณะประวัติศาสตร์ ซึ่งนับเป็นความเชี่ยวชาญที่ทางเราขาดแคลนอย่างหนัก… ผมมีเพื่อนคนหนึ่งเป็นสาวกของโบสถ์เทพแห่งวายุสลาตัน เขาชื่อว่าลัวมี่ หมอนั่นเป็นพวกชอบดูถูกเพศหญิง แต่ข้อดีก็ยังมี ลัวมี่ศึกษาอย่างลึกซึ้งด้านสังคมนิยม มานุษยวิทยา เศรษฐกิจ และการเมือง เขาเคยแสดงความเห็นไว้ว่า บุคคลพรสวรรค์จำเป็นต่อการพัฒนาของทุกองค์กร ไม่ว่าจะเป็นพรสวรรค์ด้านใดก็ตาม ซึ่งผมเห็นด้วยกับแนวคิดนี้มาก”
 เมื่อเหลือบเห็นไคลน์ยังคงขมวดคิ้ว ดันน์อธิบายต่อ
 “คุณคงพอจะเดาได้ บ่อยครั้งที่หน่วยของเราต้องรับมือกับกองเอกสารโบราณจากยุคสมัยที่สี่หรือเก่ากว่า… เป็นของกลางที่ยืดมาได้จากลัทธิและกลุ่มคนนอกรีตที่พยายามขวนขวายครอบครองพลังพิเศษทางลัด หลายต่อหลายครั้งที่พลังดังกล่าวย้อนกลับไปทำร้ายพวกมันเสียเอง หน่วยเราอาจมีผู้วิเศษที่ถือครองพลังหลากหลายชนิด แต่ด้านวิชาการแล้วไม่ใช่ ส่วนมากไม่ถนัดการเรียน และหลายก็แก่เลยวัยไปมากแล้ว”
 ขณะกล่าวประโยคสุดท้าย ดันน์อมยิ้มพลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง จากนั้นอธิบายต่อ
 “เอกสารโบราณเหล่านั้นทั้งน่าเบื่อและชวนให้ง่วง แม้แต่พลัง ‘ผู้ไร้หลับ’ ของผมก็ไม่ช่วยอะไร… ในอดีต มีบ่อยครั้งที่พวกเราต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญสาขาโบราณคดีและประวัติศาสตร์ แต่นั่นไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก เพราะนโยบายของโบสถ์เน้นการรักษาความลับให้มิดชิด และการให้บุคคลทั่วไปเข้ามาพัวพันกับเอกสารโบราณ อาจเป็นการนำพาชีวิตคนเหล่านั้นให้ประสบชะตากรรมเลวร้าย… ดังนั้น เมื่อมีโอกาสได้ตัวผู้เชี่ยวชาญมาร่วมงาน ผมจึงต้องการคว้าไว้”
 ไคลน์พยักหน้าเล็กน้อย มันเริ่มมองเห็นภาพรวมแล้ว หลังจากครุ่นคิดพักหนึ่ง ไคลน์หันกลับไปถามอีกครั้ง
 “แล้วทำไมคุณถึงไม่จ้างผู้เชี่ยวชาญเป็นเรื่องเป็นราวสักคนไปเลย?”
 ดันน์อธิบาย
 “นั่นคือสาเหตุประการที่สาม และยังเป็นเหตุผลสำคัญที่สุด… เหตุผลที่ผมเลือกคุณเพราะคุณเคยผ่านเหตุการณ์เหนือธรรมชาติมาแล้ว ดังนั้น การชักชวนคุณจึงไม่ผิดกฎด้านรักษาความลับ หากต้องชักชวนคนภายนอก ผมต้องมอบข้อมูลสำคัญให้ และผมต้องแบกรับความเสี่ยงที่คนผู้นั้นจะทรยศและนำความลับไปเปิดเผย… นั่นคือสาเหตุที่เจ้าหน้าที่พลเรือนของเหยี่ยวราตรีส่วนใหญ่ถูกส่งจากโบสถ์โดยตรง”
 ไคลน์นั่งฟังอย่างตั้งใจ
 มันยังคงไต่ถามในเรื่องที่สงสัย
 “ทำไมพวกคุณถึงเข้มงวดด้านความลับนัก? การเผยแพร่ข่าวของพลังพิเศษและเรื่องเหนือธรรมชาติ น่าจะทำให้ผู้คนตื่นตัวและรับมือได้ดีกว่าไม่ใช่หรือ? ความหวาดกลัวที่รุนแรงที่สุด คือความกลัวที่เกิดจากการไม่รู้… แต่โบสถ์สามารถเผยแผ่ความรู้ให้แก่มนุษย์ปรกติได้”
 “ไม่เลย มนุษย์นั้นโง่เขลากว่าที่คุณจินตนาการมาก หากเผยแพร่ออกไป นอกจากจะไม่ช่วยให้คดีลดลง อาจได้รับผลตรงกันข้าม ความอยากรู้อยากเห็นเป็นบ่อเกิดความวุ่นวายและอุบัติเหตุร้ายแรงเสมอ”
 ดันน์ส่ายศีรษะ
 ไคลน์พยักหน้าเล็กน้อยเมื่อจับประเด็นที่อีกฝ่ายต่อการสื่อ
 “บทเรียนเดียวที่มนุษย์ได้รับจากอดีต… คือการที่มนุษย์ไม่เคยเรียนรู้อดีตเลยสักครั้ง เอาแต่กระทำความผิดพลาดซ้ำเดิมต่อเนื่อง”
 “เห็นด้วย คำคมของจักรพรรดิโรซายล์นั้นแฝงแนวคิดทางปรัชญาไว้อย่างลึกซึ้ง”
 ดันน์ผงกศีรษะรับ
 …จักรพรรดิโรซายล์เคยกล่าวไว้แล้ว?
 รุ่นพี่ข้ามโลกไม่คิดจะให้ ‘รุ่นหลัง’ ได้เฉิดฉายบ้างเลยหรือ? ไคลน์ไม่รู้จะสานต่อบทสนทนาอย่างไร
 ดันน์ชำเลืองมองไปนอกหน้าต่างห้องโดยสารรถม้า แสงโคมไฟจากถนนภายนอกส่องเข้ามาเป็นระยะ แสดงให้เห็นถึงความเจริญทางอารยธรรมในยุคปัจจุบัน
 “…มีประโยคหนึ่งที่หน่วยลับของทุกโบสถ์มักพูดเหมือนกัน และอาจเป็นเหตุผลหลักที่ต้องปกปิดความลับของเรื่องเหนือธรรมชาติให้มิดชิดจากคนทั่วไป”
 “ประโยคหนึ่ง?”
 ไคลน์ถามอย่างสนอกสนใจ มันกำลังมีความสุขที่ได้เข้าถึงความลับซึ่งคนทั่วไปมิอาจจับต้อง
 ดันน์หันศีรษะกลับมามอง มุมปากกระตุกเล็กน้อยจนยากจะสังเกตเห็น
 “ความศรัทธาและความกลัวจะนำมาซึ่งปัญหา ยิ่งความศรัทธาและความกลัวมีมาก ปัญหาที่ตามมาก็ยิ่งร้ายแรง… เหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดซ้ำไปมาจนกระทั่งทุกสิ่งถูกทำลายโดยสมบูรณ์”
 ดันน์ถอนหายใจยาว
 “นอกจากสวดภาวนาให้เหล่าเทพยื่นมือช่วยเหลือแล้ว มนุษย์แทบมิอาจแก้ไขปัญหาสำคัญด้วยตัวเองได้เลย”
 ‘ความศรัทธาและความกลัวจะนำมาซึ่งปัญหา ยิ่งความศรัทธาและความกลัวมีมาก ปัญหาที่ตามมาก็ยิ่งร้ายแรง…’
 ไคลน์พึมพำในใจ มันยังตีความประโยคดังกล่าวไม่ออก
 หากตั้งคำถามว่า อะไรคือความหวาดกลัวจากสิ่งที่มองไม่เห็น?
 ถ้าต้องยกตัวอย่าง ในมุมมืดบนท้องถนนที่แสงไฟส่องไม่ถึง เรามิอาจทราบได้เลยว่า มีสิ่งใดกำลังหลบซ่อนอยู่ในเงามืดนั้น ในบางครั้ง จิตมนุษย์จะสร้างภาพหลอนขึ้นโดยอัตโนมัติ จำพวกดวงตาของสิ่งเร้นลับที่ไม่มีอยู่จริง เพื่อเติมเต็มความหวาดกลัวภายในใจ
 ม้าตำรวจกำลังควบไปบนถนนด้วยความว่องไวดุดัน ขณะล้อรถหมุนเร็วจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ดันน์·สมิทหันมากล่าวเชื้อเชิญไคลน์อย่างเป็นทางการอีกครั้ง
 “คุณอยากทำงานกับหน่วยของเราในฐานะเจ้าหน้าที่พลเรือนไหม?”
 ภายในใจไคลน์กำลังฟุ้งซ่านหลายสิ่ง ซึ่งแน่นอน มันไม่มีความสุขุมพอจะมอบคำตอบได้ทันที
 “ขอเวลาคิดสักพักได้ไหม?”
 การตัดสินใจครั้งใหญ่ที่อาจพลิกผันชีวิต อาจมีสิ่งเร้นลับเหนือธรรมชาติตามมา มันไม่ควรผลีผลามโดยเด็ดขาด
 “ไม่มีปัญหา แต่ผมต้องการคำตอบก่อนวันอาทิตย์”
 ดันน์พยักหน้าพร้อมกล่าวกำชับ
 “อย่าลืมปิดเรื่องทั้งหมดไว้เป็นความลับ ห้ามเล่าถึงคดีของมิสเตอร์เวิร์ชให้พี่ชายกับน้องสาวฟังเด็ดขาด หากฝ่าฝืน นอกจากพวกเขาจะเดือดร้อนตัวคุณยังต้องเข้าสู่กระบวนการพิจารณาคดีพิเศษด้วย”
 “เข้าใจแล้วครับ”
 ไคลน์ให้สัญญา
 รถม้าถูกความเงียบงันครอบงำอีกครั้ง
 เมื่อวิวทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มขยับเข้าใกล้กับถนนกางเขนเหล็กที่มีหอพักของตนตั้งอยู่ ไคลน์ชั่งใจราวสองวินาทีก่อนจะเอ่ยปากถาม
 “มิสเตอร์สมิท ค่าตอนแทบกับสวัสดิการของเจ้าหน้าที่พลเรือนเป็นอย่างไรบ้าง?”
 คำถามสุดจริงจัง…
 ดันน์ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เพียงไม่นานก็อมยิ้มและมอบคำตอบ
 “ไม่ต้องห่วง หน่วยของเราได้รับเงินสนับสนุนจากโบสถ์และกรมตำรวจ สำหรับเจ้าหน้าที่พลเรือนเข้าใหม่ ค่าตอบแทนจะอยู่ที่สัปดาห์ละสองปอนด์กับสิบซูล แต่จะมีเงินตอบแทนพิเศษจากค่าเสี่ยงภัยและการรักษาความลับอีกสิบซูล รวมทั้งสิ้นเป็นสามปอนด์ แทบไม่ต่างจากอาจารย์มหาวิทยาลัยที่ถูกแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ ในภายหลัง ค่าตอบแทนสามารถเพิ่มขึ้นจากความสำเร็จในหน่วยงาน รวมถึงประสบการณ์ที่สั่งสม ในฐานะเจ้าหน้าที่พลเรือน สัญญาฉบับแรกจะมีอายุห้าปีเต็ม หลังจากครบกำหนด คุณสามารถเลือกอยู่ต่อหรือถอนตัวก็ได้ ข้อจำกัดเดียวคือ คุณต้องเซ็นสัญญาว่าจะรักษาความลับไปตลอดชีวิต และจะไม่สามารถเดินทางออกจากทิงเก็นจนกว่าจะได้รับอนุญาต หากมีการย้ายที่อยู่ คุณต้องไปรายงานตัวกับสำนักงานเหยี่ยวราตรีท้องถิ่นของเมืองนั้น แต่ขอเตือนไว้ก่อน เจ้าหน้าที่พลเรือนจะไม่มีวันหยุดเสาร์อาทิตย์ และทำงานในรูปแบบเข้าเวร สำนักงานเหยี่ยวราตรีต้องมีเจ้าหน้าที่อย่างน้อยสามคนประจำการตลอดเวลา หากต้องการพักร้อนทางใต้หรืออ่าวเดซี่ คุณต้องจัดสรรเวรกับเพื่อนร่วมงานให้ดี”
 เมื่อดันน์กล่าวจบ รถม้าได้เคลื่อนตัวถึงหน้าหอพักของไคลน์และพี่น้อง
 “เข้าใจแล้วครับ”
 ไคลน์เหลียวซ้ายแลขวาก่อนกระโดดลงจากรถม้า จากนั้นก็หันกลับไปถามดันน์
 “ว่าแต่ มิสเตอร์สมิท หลังจากผมตัดสินใจได้แล้ว จะแจ้งข่าวกับคุณได้ทางไหน?”
 ดันน์หัวเราะเสียงค่อย ก่อนจะกล่าว
 “ไปที่ถนนเบซิคและหาร้าน ‘ผับสุนัขล่าเนื้อ’ บอกกับเจ้าของร้าน—มิสเตอร์ไรท์ว่า คุณต้องการจ้างทหารรับจ้างจำนวนหนึ่งไปทำภารกิจ”
 “เอ๋?”
 ไคลน์ขมวดคิ้ว
 “ที่อยู่ของสำนักงานเราก็เป็นความลับเช่นกัน จนกว่าคุณจะเข้าร่วม ผมคงบอกที่อยู่จริงไม่ได้… มิสเตอร์โมเร็ตติ ขออวยพรให้คุณมีความฝันที่ดี”
 ดันน์อมยิ้ม
 ไคลน์ถอดหมวกแนบหน้าอกและก้มศีรษะลงตามมารยาท มันจ้องมองรถม้าตำรวจวิ่งจากไปจนกระทั่งลับสายตา
 นาฬิกาใบองุ่นถูกหยิบออกมาเปิด
 กริ๊ก! สปริงโลหะดีดฝาพับขึ้น
 เพิ่งจะเลยตีสี่ได้ไม่นาน บรรยากาศบนถนนกางเขนเหล็กมีสายลมเย็นสบายพัดเอื่อย แสงไฟจากโคมส่องสะท้อนตึกรามบ้านช่องอย่างงดงาม
 มันสูดลมหายใจเข้าลึก ดื่มด่ำไปกับความเงียบสงบและอากาศสดชื่นเช่นนั้นเป็นเวลานาน
 ถนนที่เนืองแน่นด้วยผู้คนในทุกเช้า ยามค่ำคืนกลับมีบรรยากาศสงบสุขอย่างน่าเหลือเชื่อ
 ตรงข้ามกับประสบการณ์สุดขนลุกที่ทางเดินหน้าบ้านเวิร์ชโดยสิ้นเชิง… ความรู้สึกซึ่งเกิดจากการถูกดวงตาหลายร้อยคู่ที่มองไม่เห็นจดจ้อง ไคลน์ไม่ต้องการเผชิญเป็นหนที่สอง
 ทันใดนั้น แผ่นหลังของมันพลันชุ่มไปด้วยเหงื่อไคลเย็นยะเยือก
........................


ราชันย์เร้นลับ 14 : ผู้สื่อวิญญาณ
 ผู้สื่อวิญญาณตัวจริงเสียงจริง… ไคลน์พำพึมถ้อยคำของดันน์ภายในใจโดยไม่กล่าวสิ่งใดต่อ เพียงก้มหน้าลงจากรถม้าและเดินตามไปอย่างว่าง่าย
 บ้านเช่าของเวิร์ชในทิงเก็นมีขนาดค่อนข้างใหญ่ มีสวนด้านหน้า ถนนติดกับประตูรั้วกว้างพอสำหรับให้รถม้าเรียงหน้ากระดานวิ่งได้สี่คันพร้อมกัน
 โคมไฟสาธารณะถูกติดห่างกันทุกห้าเมตร รูปทรงและรูปแบบแต่งต่างจากโลกเก่าของไคลน์พอสมควร ความสูงโคมไฟอยู่ในระดับสายตาผู้ใหญ่ สะดวกต่อการเดินเรียงจุดหรือดับไฟ
 โครงสร้างภายนอกโคมไฟทำจากเหล็กเส้นที่ถูกดัดให้มีลักษณะเป็นตะแกรงเหล็ก ด้านในตะแกรงเป็นกระจกใส
 มองผิวเผินจะคล้ายคลึงกับ ‘งานศิลป์’ โคมไฟกระดาษของประเทศแถบตะวันออกในโลกเก่า
 แสงสว่างสีเหลืองทองด้านในตัดกับโลหะสีดำด้านนอกอย่างลงตัว อากาศเย็นยะเยียบบนถนนจะอบอุ่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อเดินเข้าไปใกล้
 หลังจากเดินบนถนนได้ไม่นาน ไคลน์และดันน์ก็มาถึงประตูทางเข้าบ้านพักเวิร์ชหลังที่เช่าอาศัย
 ประตูรั้วด้านนอกมีลักษณะเป็นโครงเหล็ก มันถูกเปิดแง้มรอไว้เล็กน้อย
 ไคลน์ยืนคงยังอยู่หน้าบ้าน สายตาจ้องมองทางเดินหินอ่อนซึ่งทอดยาวจากรั้วไปจนถึงบ้านสองชั้นด้านใน ทางเดินดังกล่าวกว้างประมาณรถม้าสองคันวิ่งได้พร้อมกัน
 ฝั่งซ้ายเป็นสวนดอกไม้ ฝั่งขวาเป็นลานหญ้าโล่งเตียนเปลือยเปล่า กลิ่นดอกไม้โชยเจือจางเตะจมูกจากระยะไกล ผสมกลมกลืนกับกลิ่นหญ้าเขียวขจีอย่างลงตัว
 ไคลน์รู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย
 ในวินาทีที่ย่างเท้าเข้าไป มันพลันชะงักและรีบเหลียวซ้ายแลขวาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก
 ไคลน์สัมผัสได้เช่นจัด… สักแห่งบนลานหญ้า สักแห่งบนหลังคา สักแห่งที่มุมมืด สายตาของใครหลายคนกำลังจ้องมองมา!
 แต่เมื่อกวาดสายตาสำรวจ กลับไม่พบใครแม้แต่คนเดียว กระนั้น ความรู้สึกแบบเดิมยังไม่หายไป ราวกับตนกำลังยืนเปลือยเปล่าท่ามกลางถนนที่ผู้คนเดินสวนขวักไขว่
 ด้วยบรรยากาศขัดแย้งกับตาเห็น ด้วยบรรยากาศสุดพิสดารที่ไม่เคยประสบพบเจอ ไคลน์พลันเย็นสันหลังวาบไปทั่วตัว
 “มีบางสิ่งผิดปรกติ!”
 มันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากฟ้องดันน์
 สีหน้าดันน์·สมิทยังคงเรียบเฉยเช่นเดิม มันหันมากล่าวกับไคลน์ด้วยน้ำเสียงสุขุม
 “ไม่ต้องไปสนใจ”
 เมื่อ ‘เหยี่ยวราตรี’ เป็นผู้กล่าวเช่นนี้ ความกังวลของไคลน์จึงลดลงหลายระดับ ถึงภายในใจจะยังสับสนกับความรู้สึกปัจจุบันก็ตาม—ความรู้สึกของการถูกดวงตาหลายร้อยคู่จ้องมองโดยที่หาตัวอีกฝ่ายไม่พบ
 กึก กึก…
 ดันน์พาไคลน์เดินมาถึงหน้าประตูบ้าน
 ถ้าความรู้สึกสุดบัดซบเมื่อครู่อยู่นานกว่านี้อีกสักนิด เกรงว่ามันคงได้คลั่งตายก่อนได้พบผู้สื่อวิญญาณแน่
 ขณะดันน์ยืนเคาะประตู ไคลน์รีบกวาดสายตามองเข้าไปสวนบุปผาที่ดอกไม้กำลังโยกตัวไปตามแรงลม
 แน่นอน มันไม่พบใครแม้แต่คนเดียว
 “เชิญเข้ามาได้ สุภาพบุรุษทั้งหลาย”
 เสียงบางเบาและนุ่มนวลของสตรีผู้หนึ่งดังจากภายในบ้าน
 ดันน์บิดกลอนพร้อมกับผลักเข้าไป จากนั้นก็กล่าวทักทายหญิงสาวที่นั่งบนโซฟา
 “เจออะไรบ้าง? ดาลี่ย์”
 โคมไฟระย้าบนเพดานห้องไม่ได้ถูกเปิด ด้านล่างมีโซฟาหนังสองชุดใหญ่ล้อมรอบโต๊ะกาแฟหินอ่อนไว้
 บนโต๊ะมีเทียนไขถูกจุด แสงไฟจากเทียนส่องสว่างสีน้ำเงินเข้ม ปกคลุมห้องนั่งเล่นที่ถูกเชือกขึงกั้นเนื่องจากเป็นสถานที่เกิดเหตุ
 แสงเทียนยังสว่างไปถึงห้องครัวและห้องทานอาหาร เกิดเป็นบรรยากาศแปลกประหลาดในสายตาไคลน์
 สุภาพสตรีสาวสวยกำลังนั่งเอนหลังพิงเบาะโซฟายาวตัวหนึ่ง เธอสวมชุดคลุมสีดำแบบมีฮู้ดครอบหัว เปลือกตาและโหนกแก้มถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีฟ้าครามงดงาม ข้อมือข้างหนึ่งสวมกำไลเงินที่มีจี้คริสทัลสีขาวห้อย
 ในแวบแรกที่เห็น ไคลน์ยากจะอธิบายความรู้สึกออกมาเป็นคำพูด การแต่งกายของดาลี่ย์รวมถึงบรรยากาศรอบตัวช่างคล้ายคลึงกับ… ผู้สื่อวิญญาณ!
 กำลังสวมบทบาทให้สมจริงอย่างนั้นหรือ?
 ผู้สื่อวิญญาณดาลี่ย์นับว่าเป็นสตรีที่งดงามคนหนึ่ง เธอชำเลืองไคลน์ด้วยนัยน์ตาเขียวมรกตครู่ใหญ่ ก่อนจะหันไปคุยกับดันน์
 “ในตอนที่ฉันมาถึง วิญญาณในที่เกิดเหตุได้สลายไปหมดแล้ว รวมถึงเวิร์ชและนาย่า ส่วนวิญญาณเร่ร่อนรอบบ้านก็ไม่ทราบข้อมูลอะไรเลย”
 วิญญาณ? ผู้สื่อวิญญาณ…
 สายตาที่จ้องมองตนหน้าบ้านคือวิญญาณเร่ร่อนอย่างนั้นหรือ? มากมายขนาดนั้นเชียว?
 ไคลน์ถอดหมวกและเลื่อนลงมายังบริเวณหน้าอก ก่อนจะโค้งคำนับเล็กน้อย
 “สวัสดียามเช้าครับ มาดามดาลี่ย์”
 ดันน์·สมิทถอนหายใจยาว
 “เป็นคดีที่ยากจังเลยนะ… ดาลี่ย์ นี่คือไคลน์·โมเร็ตติ คุณลองตรวจสอบหาเบาะแสจากเขาดูหน่อย”
 ผู้สื่อวิญญาณดาลี่ย์ เธอหันกลับมามองไคลน์ครู่หนึ่ง ก่อนจะปลายชี้นิ้วไปยังเก้าอี้
 “เชิญนั่ง”
 “ขอบคุณครับ”
 ไคลน์พยักหน้าเล็กน้อย มันเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่ดาลี่ย์ชี้นิ้ว หัวใจกำลังเต้นโครมครามอย่างหยุดไม่อยู่
 มันจะรอดคดีหรือไม่ จะผ่านเหตุการณ์ตรงหน้าได้อย่างราบรื่นไหม และชะตากรรมต่อไปจะเป็นเช่นไร ทั้งหมดขึ้นอยู่กับผลการทดสอบที่กำลังจะเกิดขึ้น!
 ในสถานการณ์แสนสิ้นหวังและไม่มีสิ่งใดให้ยึดเหนี่ยว ความหวังเดียวของไคลน์คือ ‘ความพิเศษ’ ของร่างกายและจิตที่ติดตัวมาจากการข้ามโลก…
 คิดว่าอย่างนั้นละนะ
 ไคลน์ตัดพ้อขื่นขม
 ถัดมา ดันน์นั่งลงบนโซฟาขนาดสองที่นั่งซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไคลน์ ขณะเดียวกัน ดาลี่ย์ล้วงมือเข้าไปหยิบขวดแก้วสองใบจากกระเป๋าเล็กข้างเอว ขนาดของขวดกะทัดรัดเพียงนิ้วหัวแม่มือ
 นัยน์ตาเขียวมรกตหันมาจ้องไคลน์ก่อนจะกล่าว
 “ฉันต้องการความร่วมมือจากทางคุณด้วย ในเมื่อคุณไม่ใช่ศัตรูหรืออาชญากร ฉันจึงไม่สามารถใช้วิธีรุนแรงได้ วิธีรุนแรงที่ว่าจะทำให้คุณอึดอัดและเจ็บปวด หรืออาจร้ายแรงถึงขั้นเกิดผลข้างเคียงในภายหลัง… ส่วนวิธีที่ฉันจะใช้กับคุณนั้น มันค่อนข้างอ่อนโยนและนุ่มนวล คุณจะผ่อนคลายราวกับขึ้นสวรรค์ ความสุขสุดยอดจะแล่นไปทั่วร่างอย่างมิอาจหยุดยั้ง”
 ทำไม… ยิ่งฟังก็ยิ่งประหลาด…
 นัยน์ตาไคลน์เริ่มสั่นระริก
 ดันน์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามพลันหัวเราะแห้ง
 “ไม่ต้องตกใจไป พวกเราไม่เหมือนกับสาวกของเทพแห่งวายุสลาตัน สตรีที่นับถือโบสถ์เทพธิดารัตติกาลสามารถใช้วาจาล่วงละเมิดทางเพศผู้ชายได้โดยไม่มีความผิด… คุณเองก็คงทราบดีอยู่แล้ว เพราะมารดาเป็นถึงสาวกตัวยงของโบสถ์เทพธิดารัตติกาล คุณกับพี่ชายย่อมต้องเคยเข้าโบสถ์เพื่อเรียนคำสอนทุกวันอาทิตย์”
 “เรื่องนั้นผมทราบ เพียงแต่ไม่คิดว่าเธอจะ… เอ่อ… จะ…”
 ไคลน์ทำไม้ทำมือ มันมิอาจหาคำพูดมาบรรยายสิ่งที่ตนต้องการจะสื่อ ถึงขั้นเกือบหลุดสแลงภาษาจีน ‘นักขับรุ่นเก๋า*’ ออกไป
(* นักขับรุ่นเก๋า — หมายถึงผู้ที่ช่ำชองทางใดทางหนึ่งเป็นพิเศษ นิยมใช้บ่อยบนเว็บบอร์ดสำหรับโพสต์สื่อลามกอนาจาร)
 ดันน์·สมิทอมยิ้มมุมปากก่อนจะกล่าวต่อ
 “ไม่ต้องห่วง ดาลี่ย์ทำแบบนี้ไม่บ่อยครั้งนัก เธอแค่หวังให้คุณผ่อนคลายและใจเย็นลง ด้วยความสัตย์จริง ดาลี่ย์หลงใหลซากศพมากกว่ามนุษย์เพศชายซะอีก”
 “คุณพูดเหมือนฉันเป็นพวกโรคจิต”
 ดาลี่ย์อมยิ้ม จากนั้น เธอเปิดจุกขวดเล็กและหยดของเหลวด้านในลงบนเปลวเพลิงสีน้ำเงินเข้มของเทียนไข
 “วนิลาราตรี ดอกหลับใหล และคาโมไมล์ ทั้งหมดถูกกลั่นและสกัดจนเข้มข้นเพื่อให้ได้กลิ่นบุปผาสุดพิเศษชนิดนี้ ฉันเรียกมันว่า ‘อมานด้า’ ภาษาเฮอร์มิสโบราณหมายถึงความสงบสุข กลิ่นหอมของมันสุดยอดมาก”
 ขณะบทสนทนาดำเนินไป เปลวเพลิงจากเทียนไขเริ่มวูบวาบ กลิ่นหอมหวนของดอกไม้ที่ระเหยจากการเผาไม้เริ่มโชยคลุ้งทั่วห้อง
 เพียงไม่นาน กลิ่นดังกล่าวหาทางเล็ดลอดเข้ารูจมูกของไคลน์พบ ร่างกายผ่อนคลายลง มันไม่รู้สึกประหม่าหรือหวาดกลัวอีกแล้ว
 จิตใจสงบนิ่งประหนึ่งนั่งจ้องผืนฟ้าอันงดงามยามค่ำคืน
 “ส่วนของเหลวในขวดนี้มีชื่อว่า ‘เนตรแห่งวิญญาณ’ สกัดจากเปลือกและใบของต้นมังกรกับต้นวิลโลว์ นำไปตากแดดเจ็ดวันเจ็ดคืน และกลั่นเข้มข้นอีกสามรอบ จากนั้นก็นำไปผสมกับไวน์กลั่นบริสุทธิ์ แน่นอน ระหว่างกระบวนการต้องท่องคาถาพิเศษ…”
 ขณะดาลี่ย์อธิบาย หยดของเหลวสีเหลืองอำพันได้ระเหยจากความร้อนเปลวเพลิงเทียนไข
 เมื่อสูดกลิ่นหอมชนิดใหม่ซึ่งคล้ายคลึงกับไวน์เข้าไป ไคลน์เริ่มเห็นเปลวเพลิงเทียนไขวูบวาบอย่างผิดแผก บรรยากาศรอบพลันพร่ามัวและแยกออกเป็นสอง
 “มันคือตัวช่วยที่ดีสำหรับผู้สื่อวิญญาณ แถมกลิ่นหอมดอกไม้ก็ยังถูกนำไปเสริม…”
 การอธิบายของดาลี่ย์ยังคงดำเนินต่อไปราวกับสวดคาถา ขณะเดียวกัน ไคลน์เริ่มได้ยินเสียงเธอดังแว่วจากทุกทิศทางรอบตัว
 จากนั้นไม่นาน การของเห็นของไคลน์พลันหมุนเคว้งและเลือนราง ร่างกายเบาหวิวราวกับถูกหมอกหนาทึบห่อหุ้มหลายชั้น
 กระทั่งจิตก็เริ่มไม่ปรกติ ไคลน์ไม่รู้สึกถึงร่างกายตัวเองอีกต่อไป ทุกสิ่งลอยละล่องและจับต้องไม่ได้
 หลากสีสันผสมกลมกลืนคล้ายกับภาพวาดงานศิลป์ยุคใหม่ที่เข้าถึงได้ยาก
 สีแดงยิ่งแดงสด
 สีน้ำเงินยิ่งน้ำเงินเข้ม
 สีดำยิ่งดำสนิท
 เกิดภาพหลอนคล้ายคลึงกับผลจากสารเสพติดบางชนิด
 ทุกสิ่งเริ่มพร่ามัว เสียงโหยหวนรอบตัวทวีความดังขึ้นทุกขณะ ราวกับมีผู้คนหลายร้อยกำลังประชุมโต้เถียงที่ข้างหู
 ‘ทำไมถึงได้เหมือนกับตอนทำพิธีเปลี่ยนดวงชะตา? ขาดแค่อาการปวดหัวสุดบัดซบ…’
 ไคลน์เริ่มได้สติกลับมา มันเพ่งพิจารณาทุกสิ่งตรงหน้าพร้อมกับใช้ความคิด
 ปัจจุบัน การมองเห็นไคลน์จดจ่ออยู่กับนัยน์ตาสีเขียวมรกตของดาลี่ย์
 บนโซฟาที่พร่ามัวฝั่งตรงข้าม สตรีสวมผ้าคลุมดำกำลังมองกลับมายังกึ่งกลางศีรษะของไคลน์ เธออมยิ้มก่อนจะกล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
 “ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้ง ฉันคือผู้สื่อวิญญาณดาลี่ย์”
 ทำไมเรายัง… มีสติสัมปชัญญะครบถ้วน…
 เหตุการณ์และความรู้สึกคล้ายคลึงเมื่อครั้งทำพิธีเปลี่ยนแปลงดวงชะตามาก
 หลังจากครุ่นคิดพักหนึ่ง ไคลน์แสร้งทำตัวเหมือนกับคนถูกสะกดจิต
 “ยินดีที่ได้รู้จัก…”
 “ห้วงมิติจิตของมนุษย์นั้นแสนกว้างใหญ่ มีความลับมากมายหลับใหลซุกซ่อน… เฉกเช่นมหาสมุทร มนุษย์เรามีภูมิความรู้ด้านท้องทะเลเพียงน้อยนิด สิ่งที่ตามนุษย์เห็นมีแค่เกาะเหนือผิวน้ำรวมถึงคลื่นทะเลบนพื้นผิว แต่อีกหลายส่วนที่มองไม่เห็นนั้นอยู่ลึกลงไปในใต้ทะเลไร้ก้นบึ้ง… ท้องทะเลเปรียบได้กับห้วงมิติจิตของมนุษย์ เพราะนอกจากเกาะแล้ว ยังมีส่วนใต้ทะเลรวมถึงท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ให้ความลับเข้าไปซุกซ่อน คุณคือเจ้าของห้วงมิติจิตแห่งนี้ นอกจากเกาะซึ่งเป็นพื้นผิว คุณยังทราบถึงสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ในท้องทะเลลึกของตัวเอง… ทุกสิ่งที่เคยมีตัวตนอยู่ หากถูกลบเลือนหายไปอย่างกะทันหัน มันจะทิ้งร่องรอยไว้เสมอ… หมู่เกาะบนผิวทะเลอาจถูกลบเลือนหายไปก็จริง แต่หลักฐานการมีอยู่ของมันจะต้องหลงเหลือใต้ทะเลลึกแน่…”
 ดาลี่ย์พยายามสะกดจิตไคลน์อย่างต่อเนื่อง
 ภายในห้วงมิติจิตของไคลน์ สายลมและเงาดำเริ่มก่อตัวเป็นดวงจิตเหนือมหาสมุทรอันว่างเปล่า—จิตของดาลี่ย์ เธอรอให้ไคลน์เปิดเผยความลับใต้มหาสมุทรออกมา
 แน่นอน ไคลน์ย่อมมองเห็นภาพรวมท้องทะเลจิต รวมถึงจิตของดาลี่ย์ที่แอบจับจากมองจากท้องฟ้า
 หลังจากครุ่นคิด ไคลน์ได้แสร้ง ‘กวน’ คลื่นทะเลเป็นระยะเพื่อทำทีกำลังค้นหาคำตอบให้หล่อน
 เวลาผ่านอีกไปพักใหญ่ ไคลน์ในโลกจริงเริ่มเปล่งเสียงแหบพร่าและเบาบาง
 “ผม… จำอะไรไม่ได้เลย… ลืม… หมดแล้ว…”
 สีหน้าไคลน์·โมเร็ตติกำลังเจ็บแปลบพอประมาณ
 ดาลี่ย์ยังคงพยายามสะกดจิตนำพาไคลน์ให้เข้าถึงความลับอีกหลายครั้ง
 แต่แน่นอน ไคลน์ที่สติครบถ้วนไม่มีทางเผยความลับสำคัญของตัวเอง
 …
 “พวกเราพอแค่นี้ก่อน คุณออกไปได้”
 “ออกไปได้”
 “ออกไปได้…”
 เสียงดาลี่ย์ดังกังวานในห้วงจิตไคลน์หลายครั้งก่อนสลายไป สายลมและเงาดำที่หมุนวนเหนือทะเลเริ่มสงบนิ่ง…
 กลิ่นหอมดอกไม้และไวน์โชยเตะจมูกไคลน์อย่างเด่นชัดอีกครั้ง
 สีสันในการมองเห็นกลับเป็นปรกติ ภาพที่เคยพร่ามัวกลับมาคมชัด ร่างไคลน์สั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะได้สมดุลตัวเองกลับมา
 มันลืมตาที่ไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน
 สิ่งแรกที่ปรากฏในการมองเห็น เปลวเพลิงเทียนไขสีน้ำเงินเข้มสว่างวูบวาบ ดันน์·สมิทยังคงนั่งฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีผ่อนคลาย เฉกเช่นผู้สื่อวิญญาณดาลี่ย์ในชุดคลุมสีดำ
 “ทำไมคุณถึงเลือกใช้วิธีสุดพิสดารของ ‘สมาคมแปรจิต’ ?”
 ดันน์ขมวดคิ้วขณะถามดาลี่ย์
 เธอตอบกลับขณะเก็บขวดเล็กสองใบเข้ากระเป๋าบริเวณเอว
 “วิธีนี้ดีที่สุดแล้ว โดยเฉพาะเมื่อคำนึงจากหลักฐานและพยานแวดล้อมที่เรามี…”
 ไม่รอคำตอบจากดันน์ ดาลีย์กล่าวต่อ
 “เจ้าพวกบ้านี่ฉลาดเป็นกรด ไม่เหลือร่องรอยอะไรไว้เลย”
 เมื่อได้ยินบทสนทนา ไคลน์โล่งใจไปหลายส่วน ราวกับยกภูเขาออกจากอก ก่อนจะเปล่งเสียงถามด้วยสีหน้าสุดเสแสร้ง
 “จบแล้วหรือครับ? เกิดอะไรขึ้น? ผมรู้สึกเหมือนกับหลับไปงีบใหญ่…”
 จะเนียนรึเปล่า?
 ต้องใช่แน่
 ขอขอบคุณ ‘พิธีเปลี่ยนดวงชะตา’ ที่มอบภูมิคุ้นกันให้ล่วงหน้า!
 “คิดว่าเป็นแบบนั้นก็แล้วกัน”
 ดันน์เบรกบทสนทนาของไคลน์ ก่อนจะหันไปถามดาลี่ย์
 “ผลการตรวจสอบศพเวิร์ชกับนาย่าเป็นอย่างไรบ้าง?”
 “ศพจะบอกสาเหตุการตายได้ละเอียดแม่นยำมาก น่าเสียดายที่ต้องระบุว่า เวิร์ชและนาย่าเสียชีวิตจากการฆ่าตัวตายไม่ผิดแน่ ดังนั้น อำนาจภายนอกเดียวที่คุกคามจิตใจพวกเขาได้ คือความหวาดกลัวในระดับเหนือจินตนาการ… แต่ร่องรอยดังกล่าวก็ถูกลบออกไปโดยสมบูรณ์เช่นกัน”
 ดาลี่ย์ลุกยืนพลางชี้ปลายนิ้วไปยังเทียนไข
 เธอกล่าวต่อ
 “ฉันขอพักผ่อนก่อน”
 เปลวเพลิงสีน้ำเงินเข้มพลันดับมอด บ้านทั้งหลังถูกบรรยากาศอึมครึมสีแดงฉานปกคลุมแทนที่
 …
 “ขอแสดงความยินดี คุณมีสิทธิ์กลับไปใช้ชีวิตแบบปรกติแล้ว แต่ผมต้องขอร้องหนึ่งเรื่อง ห้ามเล่ารายละเอียดของคดีให้ใครฟังเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นคนสนิทขนาดไหนก็ตาม คุณต้องสัญญากับผมก่อน”
 ดันน์กล่าวขณะพาไคลน์เดินมาหน้าประตู
 ไคลน์ถามกลับด้วยสีหน้าประหลาดใจ
 “ไม่ตรวจสอบคำสาปหรือวิญญาณร้ายที่อาจสิงร่างผมหรือ?”
 “ถ้าดาลี่ย์ไม่พูดถึงมัน ก็แปลว่าไม่จำเป็น”
 ดันน์ตอบเรียบง่าย
 ไคลน์สงบใจลงเล็กน้อย แต่ก็เกิดความกังวลใหม่แทน
 “แล้วผมจะมั่นใจได้ยังไงว่าตัวเองปลอดภัยโดยสมบูรณ์แล้ว?”
 “ไม่ต้องคิดมาก”
 มุมปากดันน์กระตุกเล็กน้อย
 “จากสถิติที่ผ่านมา เหยื่อกว่า 80% จะกลับไปใช้ชีวิตได้ตามปรกติ ปราศจากผลข้างเคียงด้านลบหรือพลังลึกลับ แต่นั่นเป็นเพียงสถิติจากประสบการณ์ส่วนตัวของผม อาจมากกว่าหรือน้อยกว่านี้เล็กน้อย”
 “หมายความว่า… เหยื่อเคราะห์ร้ายมีถึงหนึ่งในห้าเลยสินะ”
 ไคลน์ไม่กล้าเอาชีวิตตัวเองเข้าเสี่ยงกับอัตราความซวยที่สูงขนาดนั้น
 “ถ้าคุณไม่สบายใจ สามารถเข้าทำงานกับหน่วยเหยี่ยวราตรีได้ในฐานะเจ้าหน้าที่พลเรือน หากมีเหตุการณ์ไม่ชอบมาพากล พวกเราสามารถช่วยเหลือได้ทันท่วงที”
 ดันน์กล่าวขณะเดินไปยังรถม้า
 “หรือไม่ คุณก็กลายเป็นผู้วิเศษและคอยดูแลตัวเอง… เหยี่ยวราตรีของเราไม่ใช้สำนักงานพี่เลี้ยงเด็ก จะให้จับตามองพฤติกรรมคุณทุกฝีก้าวไม่ได้หรอกนะ โดยเฉพาะช่วงเวลาสุดเร่าร้อนระหว่างคุณกับสุภาพสตรี”
 “ผมเป็นผู้วิเศษได้หรือ?”
 ไคลน์ถามด้วยสีหน้าตกตะลึง
 แน่นอนมันไม่คาดหวังสักเท่าไร เพราะหน่วยลับอย่างเหยี่ยวราตรี รวมถึงการเป็นผู้วิเศษ คงไม่เข้าถึงได้ง่ายขนาดนั้นแน่
 ผู้วิเศษเชียวนะ!
 ดันน์หยุดเดินพร้อมกับหันหน้ามองไคลน์
 “ใช่ว่าเป็นไม่ได้… ขึ้นอยู่กับสถานการณ์”
 …อะไรนะ?
 ถ้อยคำจากปากดันน์ทำให้ไคลน์ต้องทึ่ง มันยืนเหม่อลอยข้างรถม้าครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปถามย้ำ
 “จริงหรือ? ผมเนี่ยนะ?”
 ล้อกันเล่นรึเปล่า?
 การเป็นผู้วิเศษง่ายดายขนาดนี้เชียว?
 ดันน์อมยิ้มเล็กน้อย นัยน์ตาสีเทาหม่นยังคงสุขุมภายใต้เงาความมืดข้างรถม้า
 “ไม่เชื่องั้นหรือ? แต่ขอเตือนไว้ก่อน การเป็นเหยี่ยวราตรีต้องเสียสละมากกว่าที่คุณคิด อันดับแรกเลยคืออิสรภาพ ถึงคุณจะยังไม่ตกลง แต่ผมจะเล่าให้ฟังอย่างคราวก่อน ประการแรก คุณไม่ได้เข้าร่วมโบสถ์ในฐานะนักบวชหรือสาวก หรืออีกนัยหนึ่ง พลังที่คุณต้องการจะมาถึงได้ยากกว่าสมาชิกปรกติ”
 “และประการที่สอง…”
 ดันน์เอื้อมแขนเกาะที่จับรถม้า ก่อนจะดึงตัวเองเข้าไปด้านในห้องโดยสาร
 มันกล่าวต่อ
 “จากบรรดาคดีมากมายที่พวกเราเหยี่ยวราตรี หน่วยทูตพิพากษา และหน่วยจิตแห่งจักรกลต้องสะสาง เกินกว่าหนึ่งในสี่เกี่ยวข้องกับอาการ ‘คลุ้มคลั่ง’ ของผู้วิเศษ”
 หนึ่งในสี่… ผู้วิเศษคลุ้มคลั่ง?
 ไคลน์ขมวดคิ้วตั้งใจฟัง
 ทันใดนั้น ดันน์หันกลับมาจ้องไคลน์ด้วยแววตาแสนเศร้าหมอง รอยยิ้มเลือนหายจากใบหน้าโดยสมบูรณ์
 “จากจำนวนดังกล่าว… มีไม่น้อยที่เกิดกับพวกพ้องคนสำคัญ”
........................


ราชันเร้นลับ 25 : มหาวิหาร
 ขณะอะซิกพึมพำ มันหันชำเลืองมองเคว็นติน·โคเฮ็นโดยหวังให้อีกฝ่ายช่วยเค้นสมองนึก
 โคเฮ็นนัยน์ตาฟ้าส่ายศีรษะโดยปราศจากความลังเล
 “ผมไม่คุ้นเลย”
 “…ครับ บางทีอาจเป็นแค่คำคล้ายที่มีรากภาษาเดียวกัน”
 อะซิกลดมือซ้ายลงพลางยิ้มชืดเชิงตำหนิตัวเอง
 ไคลน์ค่อนข้างผิดหวังกับผลลัพธ์ แต่ก็เรียกร้องมากกว่านี้ไม่ได้
 “อาจารย์ มิสเตอร์อะซิก พวกคุณคงทราบอยู่แล้วว่าผมหลงใหลในปริศนาของยุคสมัยที่สี่มาก ดังนั้นถ้ามีข้อมูลเพิ่มเติมหรือนึกสิ่งใดออก ช่วยส่งจดหมายแจ้งผมสักหน่อยได้ไหมครับ?”
 “ไม่มีปัญหา”
 การกระทำของไคลน์ในวันนี้นับว่าน่ายกย่อง อาจารย์ทั้งสองคนจึงยินดีช่วยเหลืออย่างเต็มที่ โดยเฉพาะศาสตราจารย์โคเฮ็น
 อะซิกพยักหน้าตาม
 “ยังใช้ที่อยู่เดิมใช่ไหม?”
 “ตอนนี้ก็ใช่ครับ แต่ผมมีแผนกำลังจะย้ายบ้าน เมื่อเวลานั้นมาถึง ไว้เขียนจดหมายแจ้งที่อยู่ใหม่ส่งไปให้ทั้งสองท่านครับ”
 ไคลน์ตอบอย่างนอบน้อม
 โคเฮ็นขยับไม้ค้ำสีดำในมือซ้ายพลางกล่าว
 “นั่นสินะ ถึงเวลาต้องย้ายไปอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ที่ดีกว่าเดิมแล้ว”
 ขณะเดียวกัน ไคลน์ชำเลืองอ่านข้อความบนหนังสือพิมพ์ที่อะซิกกำลังถือ
 “อาจารย์ มิสเตอร์อะซิก หนังสือพิมพ์กล่าวถึงการตายของเวิร์ชและนาย่าไว้ว่าอย่างไรครับ? ตำรวจเคยมาสอบปากคำผมแล้วก็จริง แต่พวกเขาไม่ได้เล่ารายละเอียดมากนัก”
 ขณะอะซิกกำลังจะอธิบาย โคเฮ็นรีบหยิบนาฬิกาพกโซ่ทองที่ห้อยติดกับเสื้อทักซิโด้ดำออกมาสำรวจเวลา
 กริ๊ก! ฝาถูกเปิดออก ไม้ค้ำในมือซ้ายขยับตามเป็นจังหวะเดียวกัน
 “การประชุมวิชาการใกล้เริ่มแล้ว อะซิก พวกเราไม่ควรเสียเวลานานกว่านี้ ส่งหนังสือพิมพ์ให้โมเร็ตติซะ”
 “ครับ”
 อะซิกยื่นหนังสือพิมพ์กระดาษให้ไคลน์
 “พวกเราต้องไปแล้ว อย่าลืมเขียนจดหมายระบุที่อยู่ใหม่ของคุณมาด้วย ส่วนที่อยู่ของพวกเรายังคงเหมือนเดิม… แผนกประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยโฮอี้ ฮะฮะ!”
 อะซิกหัวเราะเสียงค่อยก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมโคเฮ็น
 ไคลน์ถอดหมวกคำนับครู่หนึ่งจนกระทั่งสองบุรุษลับตา จากนั้นก็หันมากล่าวคำอำลากับเจ้าของห้องทำงาน—ฮาวิน·สโตน ก่อนจะเดินออกจากอาคารหินสามชั้นสีเทาอมเขียว
 ขณะหันหลังให้แสงแดด ไคลน์ยกมือซ้ายที่ถือไม้ค้ำขึ้นมาช่วยกางกระดาษหนังสือพิมพ์ หน้าแรกมีข้อความเขียนไว้ตัวใหญ่ว่า
 หนังสือพิมพ์ทิงเก็นฉบับเช้า
 ทิงเก็นเป็นเมืองที่มีหนังสือพิมพ์และวารสารมากมาย… มีทั้งฉบับเช้า ฉบับเย็น หนังสือพิมพ์ซื่อตรง หนังสือพิมพ์รายวันเบ็คลันด์ ทัสซอคไทม์ วารสารครอบครัว และเอกสารจำพวกบทวิเคราะห์ แสดงความเห็นในประเด็นต่างๆ
 อย่างต่ำก็เจ็ดถึงแปดฉบับเท่าที่ไคลน์นึกออก แน่นอนว่าหลายฉบับไม่ใช่หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น แต่ถูกแจกจ่ายผ่านรถจักรไอน้ำไปทั่วราชอาณาจักร
 ปัจจุบัน เทคโนโลยีกระดาษและการพิมพ์พัฒนาขึ้นมาก ส่งผลให้หนังสือพิมพ์มีราคาเพียงหนึ่งเพนนีเท่านั้น ทุกบ้านสามารถเข้าถึงได้ไม่เว้นแต่แค่ครอบครัวที่ฐานะค่อนข้างยากจน
 ไคลน์ไม่มัวอ่านให้เสียเวลา มันรีบพลิกหาหัวข้อ ‘กลุ่มโจรติดอาวุธบุกปล้นบ้านอุกอาจ’ ทันที
 “…จากรายงานของกรมตำรวจ สถานที่เกิดเหตุซึ่งเป็นบ้านของมิสเตอร์เวิร์ชค่อนข้างสยดสยอง เงินทองและเครื่องเพชรหายไปอย่างไร้ร่องรอย รวมถึงสิ่งของมีค่าที่ใกล้มือและหยิบจับได้ง่าย ไม่มีแม้แต่เพนนีเดียวที่เหลือทิ้งไว้”
 “เจ้าหน้าที่ตำรวจเชื่อว่า ฝ่ายที่ก่อเหตุต้องเป็นกลุ่มหัวรุนแรงอำมหิต พวกมันเลือกฆ่าผู้บริสุทธิ์อย่างมิสเตอร์เวิร์ชและมิสนาย่าโดยปราศจากความปรานี”
 “นับเป็นการท้าทายกฎหมายอันศักดิ์สิทธิ์ของอาณาจักรโลเอ็นที่อุกอาจมาก! ระบบความปลอดภัยสาธารณะกำลังถูกกระตุกหนวดเสือ! ไม่มีใครต้องการเผชิญชะตากรรมเดียวกับพวกเขา!”
 “แต่โชคดีที่ยังเหลือข่าวดีให้ได้ยินอยู่บ้าง ทางกรมตำรวจแจ้งว่าสามารถระบุเบาะแสที่พักของหัวโจกคนร้ายได้แล้ว หากมีความคืบหน้าเพิ่มเติมจะแจ้งให้ทราบต่อไป”
 “จอห์น·บราวนิ่ง รายงาน”
 ความจริงถูกปกปิดไว้โดยสมบูรณ์…
 ขณะเดินไปบนถนนอย่างไม่เร่งรีบ ไคลน์ผงกศีรษะด้วยจังหวะหนักแน่น
 ถัดมาเป็นการไล่อ่านหัวข้อข่าวสำคัญที่เหลือ แต่ทันใดนั้น เส้นขนบริเวณต้นคอพลันลุกตั้งชูชัน คลับคล้ายถูกเข็มเรียวเล็กจิ้มแทงอย่างนุ่มนวล เป็นความรู้สึกยุบยิบที่จับต้องได้
 มีใครบางคนกำลังจ้องเรา?
 จับตามอง? หรือเฝ้าสังเกต?
 ไคลน์ผุดความคิดมากมายในหัวขณะความรู้สึกถูกจ้องมองยังคงเด่นชัด
 สมัยยังอยู่โลกเก่า ไคลน์เคยรู้สึกถูกดวงตาที่มองไม่เห็นจับจ้องบ่อยครั้งก็จริง แต่ก็ไม่มีครั้งใดที่ชัดเจนและจับต้องได้เท่ากับวินาทีนี้!
 ไม่ว่าจากความทรงจำของตัวมันหรือของไคลน์คนก่อน
 การที่ประสาทสัมผัสของเราเฉียบคมขึ้น เป็นผลมาจากเดินทางข้ามโลกหรือพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตากันแน่?
 ไคลน์คิดแผนสำหรับค้นหาตัวอีกฝ่ายโดยใช้ความรู้จากนิยายและทีวีบนโลกเก่า มันหยุดเดินและลดหนังสือพิมพ์ในมือลง ก่อนจะแสร้งกวาดสายตามองไปรอบริมแม่น้ำโฮอี้ประหนึ่งนักท่องเที่ยวหยุดพักชมวิว
 ถัดมาเป็นการแสร้งสำรวจวิวทิวทัศน์รอบตัวอย่างเชื่องช้าและดื่มด่ำไปกับมัน ศีรษะและแววตาบรรจงหันมองเก็บรายละเอียด เมื่อวนครบหนึ่งรอบเต็ม ภาพทั้งหมดถูกบันทึกในหัวสมองโดยไม่ขาดตกบกพร่อง
 นอกเหนือจากต้นไม้ ทุ่งหญ้าเขียวขจี และนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาแล้ว ไม่มีบุคคลน่าสงสัยอยู่ในระยะการมองเห็นแม้แต่คนเดียว!
 แต่ความรู้สึกของการถูกจ้องมองยังคงเด่นชัดไม่แปรเปลี่ยน
 นี่มัน… หัวใจไคลน์เริ่มเต้นระรัว เลือดลมสูบฉีดไปทั่วร่างอย่างเดือดพล่าน
 หนังสือพิมพ์ถูกพับขึ้นมาปกปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อมิให้ใครเห็นสีหน้าอันตื่นตระหนก
 ไม้ค้ำในมือถูกกำแน่น สมาธิจดจ่ออยู่กับการใช้มือขวาชักปืนออกจากซองรักแร้ซ้าย
 หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว… ไคลน์ย่องเดินไปด้านหน้าทีละนิด ไม่ผิดแน่ อีกฝ่ายยังคงจับตามองอยู่ แต่ปราศจากสัญญาณการลงมือทำร้าย
 มันเดินผ่านถนนหน้ามหาวิทยาลัยด้วยจังหวะการเดินที่ไม่ค่อยจะไหลลื่นนัก จนกระทั่งมาถึงสถานีรถม้าสาธารณะในที่สุด
 ค่อนข้างบังเอิญที่รถม้าผ่านมาทันทีโดยไม่ต้องรอนาน
 “กางเขน… ซุตแล… ไม่สิ เอาเป็นถนนแชมเปญก็แล้วกัน”
 ไคลน์ตอบกลับโลเลตะกุกตะกัก
 มันคิดจะตรงกลับบ้านในตอนแรก แต่นึกได้ว่าอาจทำให้อีกฝ่ายทราบที่อยู่ จึงเกิดเปลี่ยนใจจะไปลงถนนซุตแลนกลางคันเพื่อแวะสำนักงานเหยี่ยวราตรีและรายงานเหตุการณ์กับดันน์·สมิท
 ทว่าไคลน์เกิดเปลี่ยนใจอีกครั้ง การไปหาเหยี่ยวราตรีโดยตรงอาจทำให้บุคคลที่จับตามองไหวตัวทันและทราบถึงความลับของบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ
 ด้วยเหตุนี้ ไคลน์จึงต้องมุ่งหน้าไปทางอื่น
 “หกเพนนี”
 เจ้าหน้าที่เก็บเงินแจกแจงราคาตามหน้าที่
 ไคลน์ไม่ได้พกธนบัตรปอนด์ติดตัวมาเลย มีเพียงแบงก์หนึ่งซูลสองใบกับเหรียญเพนนีอีกจำนวนมาก
 มันจ่ายค่ารถม้าด้วยหกเหรียญก่อนจะดึงตัวเองเข้าไปในห้องโดยสาร
 หลังจากนั่งลงและประตูห้องโดยสารถูกปิดมิดชิด ความรู้สึกถูกจับตามองพลันหายไปเป็นปลิดทิ้ง!
 ไคลน์สูดลมหายใจเข้าลึก แข้งขากำลังสั่นระริกอย่างหวาดกลัว
 เราควรทำอย่างไรดี?
 ต้องไปไหนต่อ?
 ไคลน์มองออกไปนอกหน้าต่างพร้อมกับเค้นสมองนึกหาวิธีการเอาตัวรอด
 จนกว่าจะทราบเจตนาของผู้จับตามอง มันต้องสมมติให้อีกฝ่ายมีเจตนาร้ายไว้ก่อน
 ความคิดและไอเดียมากมายผุดขึ้นในหัว แต่เกือบทั้งหมดต้องโยนทิ้งเพราะเสี่ยงอันตรายหรือเพ้อฝันเกินไป
 ข้อสรุปปรากฏหลังจากผ่านไปหลายนาที
 ต้องแจ้งให้เหยี่ยวราตรีทราบเสียก่อน นี่คือทางเดียวที่จะหลุดพ้นจากอันตรายได้เด็ดขาด
 แต่ครั้นจะตรงไปสำนักงานเลยก็ไม่ใช่เรื่อง บางทีอีกฝ่ายอาจเล็งสิ่งนี้ไว้ตั้งแต่แรก…
 เมื่อชั่งน้ำหนักหาข้อดีข้อเสียและค่อยๆ ตัดตัวเลือกทิ้ง ในที่สุดสมองไคลน์ก็ได้คำตอบชัดเจน
 ซู้ด—
 มันสูดลมหายใจให้ฉ่ำปอดเพื่อเรียกความสุขุมกลับคืนมา วิวทิวทัศน์ด้านนอกรถม้ากำลังแล่นฉิวอย่างรวดเร็ว
 ไคลน์ถึงที่หมายซึ่งเป็นถนนแชมเปญโดยปลอดภัย มันเปิดประตูและก้าวลงรถพร้อมกับไม้ค้ำ ทันใดนั้น ความรู้สึกของการถูกจ้องมองหวนกลับมาอีกระลอก
 มันแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือซ้ายถือไม้ค้ำ มือขวาถือหนังสือพิมพ์ สองเท้าก้าวเดินจากถนนแชมเปญไปทางเส้นตัดกับถนนซุตแลน
 แต่เมื่อถึงทางแยก มันไม่เลี้ยวเข้าซุตแลน แต่เลือกเดินเข้าไปในถนนพระจันทร์แดงที่อยู่ข้างกัน ผ่านไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงลานกว้างและมหาวิหารขนาดใหญ่ซึ่งมียอดแหลม
 มหาวิหารพระแม่เซเลน่า—สำนักงานใหญ่ของโบสถ์เทพธิดารัตติกาลสาขาเมืองทิงเก็น
 ในฐานะสาวกอย่างไคลน์ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่มันจะเข้าร่วมพิธีสวดภาวนาในวันว่าง
 การตกแต่งภายนอกคล้ายคลึงกับโลกเก่ามาก เป็นอาคารทรงโกธิกเก่าแก่ กึ่งกลางเป็นหอนาฬิกาสูงสีดำหรูหราอลังการ ฝั่งซ้ายขวาหอนาฬิกาประดับประดาด้วยกระจกตารางหมากฮอสสีน้ำเงินสลับแดง
 ไคลน์รีบเดินเข้าวิหารและตรงไปยังห้องสวดภาวนาทันที ระหว่างทางได้เชยชมทัศนียภาพอันงดงามสองข้างฝั่ง บานหน้าต่างสูงตกแต่งด้วยกระจกสีแดงสับน้ำเงิน ปล่อยให้แสงแดดลอดผ่านเข้ามามอบความสว่าง
 กระจกสีน้ำเงินเป็นน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ ส่วนกระจกแดงก็แดงเหมือนพระจันทร์แดงในยามค่ำคืน ผสมผสานจนบรรยากาศภายในวิหารค่อนข้างลึกลับและเงียบสงบ
 ความรู้สึกถูกจับตามองหายไป ไคลน์แสร้งทำหน้านิ่งพลางเดินตรงไปยังประตูห้องสวดภาวนาที่บุคคลภายนอกเข้าออกได้ตลอดเวลา
 ภายในห้องไม่มีกระจกสูงเหมือนด้านนอก บรรยากาศอึมครึมและมืดกว่าเล็กน้อย
 แต่ห้องก็มิได้มืดสนิท ณ ผนังด้านบนเหนือแท่นบูชาทรงโค้งที่ตั้งในจุดลึกสุด ตรงข้ามกับประตูทางเข้าพอดิบพอดี บริเวณดังกล่าวมีรูโหว่ขนาดกำปั้นมนุษย์ราวยี่สิบจุด ปล่อยให้แสงแดดเล็ดลอดเข้ามามอบความสว่างกับผู้คนภายในห้องสวดภาวนา
 เจตนาก็เพื่อให้มองเห็นดวงดาวอันศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์ผุดผ่องส่องระยิบระดับยามค่ำคืน เหตุผลก็ไม่ซับซ้อน สถานที่แห่งนี้เคารพบูชาเทพธิดารัตติกาลซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งกลางคืน
 แม้แต่คนอย่างไคลน์ก็ไม่คิดลบหลู่ดูหมิ่นเทพ มันตัดสินใจก้มศีรษะลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม
 ขณะบิชอปเทศนาธรรมด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน ไคลน์เดินหาที่นั่งอย่างเงียบงันไปบนทางเดินกลางห้องที่แบ่งม้านั่งไม้ออกเป็นสองฝั่งซ้ายขวาอย่างเท่าเทียม ก่อนจะตัดสินใจนั่งลงบนเก้าอี้ยาวในจุดใกล้กับทางเดิน
 ไม้ค้ำในมือซ้ายถูกบรรจงวางพิงพนักด้านหน้า ไคลน์ถอดหมวกออกวางไว้บนตักพร้อมกับหนังสือพิมพ์ ก่อนจะโน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย ศีรษะก้มลงและประสานมือซ้ายขวาเข้าหากัน
 ทุกการกระทำเป็นไปอย่างไม่เร่งร้อน ท่าทีคล้ายคลึงกับผู้ที่ตั้งใจมาสวดภาวนา
 เมื่อมีทางเลือกไม่มากนัก ไคลน์หลับตาลงดำดิ่งเข้าสู่ความมืดมิด หูเงี่ยฟังเสียงเทศนาจากบิชอปด้านหน้า
 “ผู้ที่ขาดแคลนอาหารและเครื่องนุ่งห่ม ผู้ที่ปราศจากสิ่งห่อหุ้มร่างกายในยามหนาวเหน็บ”
 “ผู้ที่ชุ่มฉ่ำเปียกปอนด้วยฝีมือของสายฝน ผู้ที่ต้องนอนแอบอิงหินก้อนใหญ่เพราะปราศจากที่อยู่อาศัย”
 “เด็กกำพร้าที่ถูกช่วงชิงตัวจากอ้อมอกมารดา พวกเขาทุกคนล้วนปราศจากความหวังในการดำรงชีวิต พวกเขาต้องเผชิญวิบากกรรมเพราะความยากจนที่ตนเลือกเกิดไม่ได้”
 “แต่รัตติกาลมิเคยทอดทิ้งคนเหล่านี้ ในทางกลับกัน รัตติกาลจะโอบอุ้มพวกเขาด้วยความรักความอาทร”
 …
 บทสวดเทศนาดังกังวานในหัวไคลน์ ภาพการของเห็นของมันยังดำมืดขณะหลับตา แต่จิตใจกลับผ่อนคลายและถูกชำระล้างอย่างน่าประหลาด
 ไคลน์อดทนอย่างใจเย็นจนกระทั่งบิชอปเทศนาจบและดำเนินขั้นตอนสุดท้ายของพิธี
 หลังจากนั้น บิชอปเปิดประตูห้องสารภาพบาปที่อยู่ไม่ห่างนักและเข้าไปนั่งด้านใน ชายหญิงภายในห้องสวดทุกคนพลันลุกขึ้นยืนและต่อแถวเพื่อรอเข้าห้องสารภาพบาป
 ไคลน์ลืมตา มันสวมหมวกกลับคืนและลุกขึ้นต่อแถวโดยแทรกตัวปะปนกับคนอื่น
 ใช้เวลาราวยี่สิบนาทีกว่าจะถึงคิว
 เมื่อเดินเข้าไปในห้องสารภาพบาป ไคลน์หันกลับไปปิดประตูที่อยู่ด้านหลัง ภาพการมองเห็นพลันมืดสนิท
 “บุตรต้องการกล่าวสิ่งใดอย่างนั้นหรือ?”
 เสียงบิชอปดังจากอีกฟากฝั่งของผนังกั้นที่ทำจากไม้
 ไคลน์นำตราตำรวจ ‘หน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เจ็ด’ ออกมาจากกระเป๋า มันรีบยื่นผ่านทางช่องว่าง
 “มีใครบางคนกำลังสะกดรอยตาม ผมต้องการพบดันน์·สมิทโดยเร็ว”
 ราวกับภาวะอารมณ์ถูกความมืดมิดภายในห้องแคบเข้าครอบงำ เสียงของไคลน์นุ่มนวลกว่าปรกติแม้กำลังตื่นเต้น
 บิชอปนำตราตำรวจไปตรวจสอบด้วยความเงียบงันหลายวินาที ก่อนจะเปล่งเสียงกล่าว
 “หันหน้าเข้าหาห้องสารภาพบาปและหมุนตัวไปทางขวา เดินตรงไปจนสุดแล้วจะพบกับประตูลับ เข้าไปในประตู บุคคลที่รออยู่ด้านในจะนำทางจนถึงที่หมายเอง”
 เมื่อกล่าวจบ บิชอปทำการดึงเชือกภายในห้องเพื่อส่งสัญญาณบอกนักบวชบางคนให้เตรียมความพร้อมหลังจากได้ยินเสียงระฆัง
 ไคลน์รับตราตำรวจกลับมาพร้อมกับถอดหมวกเลื่อนไว้บริเวณอก มันก้มคำนับอย่างนอบน้อมก่อนจะเปิดประตูออกจากห้องสารภาพบาป
 เมื่อมั่นใจว่าปราศจากความรู้สึกถูกจับตามอง ไคลน์สวมหมวกกลับที่เก่า มันหันหน้าเข้าหาห้องสารภาพบาปครู่หนึ่งก่อนจะหมุนตัวไปทางขวาโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า เดินตรงไปเรื่อยๆ จนใกล้กับแท่นบูชาทรงโค้ง
 ประตูลับอยู่ไม่ห่างจากแท่นมากนัก มันเปิดออกอย่างเงียบงันและรีบแทรกตัวเข้าไปในช่องว่างโดยระวังไม่ให้ใครเห็น
 เมื่อประตูปิดลงไร้เสียง ไคลน์ได้พบกับนักบวชวัยกลางคนในชุดคลุมสีดำ ภายในห้องมีแสงสว่างเล็กน้อยจากโคมไฟแก๊ส
 “ให้ช่วยอะไร?”
 นักบวชถามสั้นห้วน
 ไคลน์แสดงตราตำรวจพร้อมกับเล่าในสิ่งที่เคยอธิบายบิชอปเมื่อครู่
 นักบวชวัยกลางคนไม่กล่าวสิ่งใดต่อ มันหันหลังกลับและเดินนำทางอย่างเงียบงัน
 ไคลน์พยักหน้าก่อนจะขยับปีกหมวกให้เข้าที่เข้าทาง จากนั้นก็รีบเดินตามนักบวชไปไม่ห่าง
 โรแซนเคยกล่าวไว้ว่า ณ ทางเดินสี่แยกที่ตรงไปยังประตูยานิส หากเลี้ยวซ้ายจะสามารถใช้ไปโผล่ที่วิหารพระแม่เซเลน่าได้
........................


ราชันเร้นลับ 21 : เพื่อนเก่าต่างถิ่น
 ไคลน์หลงนึกไปชั่วพริบตาว่ามันกลับมายังโลกเก่าแล้ว ทว่า แสงจากโคมไฟแก๊สสีเหลืองนวลที่มีตะแกรงเหล็กล้อมได้ทำให้ชายหนุ่มต้องยอมรับความจริง
 สายตาชำเลืองเห็นกระป๋องกาแฟบดสีเงินเงางามบนโต๊ะทำงาน ไม่ผิดแน่ มันยังอยู่บนโลกใบเดิม โลกแห่งจักรกลและไอน้ำ
 นักเดินทางข้ามโลกรุ่นพี่ จักรพรรดิโรซายล์ แท้จริงแล้วเป็นเพื่อนร่วมชาติหรอกหรือ?
 มันใช้อักษรจีนกลางในการจดบันทึกไดอารี ซึ่งไคลน์มั่นใจ โลกใบนี้ไม่มีการประดิษฐ์อักษรจีนกลางแน่นอน
 เป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความรู้สึกเหมือนกับได้พบเพื่อนเก่าต่างถิ่น ประหนึ่งนักเรียนนอกได้พบคนจากชาติเดียวกันโดยบังเอิญตามท้องถนน เป็นความรู้สึกโหยหาและเกิดสายสัมพันธ์อย่างน่าประหลาด
 ไคลน์รีบอ่านไดอารีทั้งสามหน้า
 “18 พฤศจิกายน การทดลองอันยิ่งใหญ่และน่าตื่นเต้นได้เกิดความผิดพลาด แต่ก็ทำให้เราได้พบสหายน่าสงสารที่ติดอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและลมพายุกระโชก เจ้านั่นเข้าใกล้โลกแห่งความจริงได้เพียงเดือนละครั้งในคืนจันทร์เต็มดวง เป็นสหายที่ทำไม่ได้แม้แต่ละส่งเสียงตะโกน โชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้พานพบวีรบุรุษแห่งยุคสมัยอย่างเรา! หลังจากอ่านประโยคเมื่อครู่จบ เราเกิดความรู้สึกหดหู่เล็กน้อย ภาษาจีนของเราเริ่มมีสำนวนคล้ายกับโปรแกรมแปลภาษาเข้าไปทุกวัน ช่วงเวลากว่าสี่สิบปีผ่านไปไวประหนึ่งดีดนิ้วมือ ความทรงจำในอดีตเลือนรางราวกับเป็นเพียงความฝัน”
 “ปี 1184 วันที่ 1 มกราคม ในงานเลี้ยงฉลองปีใหม่ มาดามฟลอเนอร์แจ่มมาก!”
 “2 มกราคม อัครราชทูตของเรามีแต่พวกหัวขี้เลื่อย!”
 “3 มกราคม เรารีบร้อนเกินไปในอดีต ถ้าเราทราบความจริงแต่แรก ป่านนี้คงเลือกเส้นทาง ‘ผู้ฝึกหัด’ ‘นักทำนาย’ หรือไม่ก็ ‘นักจารกรรม’ ไปแล้ว น่าเสียดายที่เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ 4 มกราคม ทำไมลูกๆ ของเราถึงได้งี่เง่าขนาดนี้? อุตส่าห์ย้ำเตือนไปหลายหนว่าอย่าถูกพวกนักต้มตุ๋นเหล่านั้นหลอกเอาได้! กุญแจสำคัญของโอสถมิใช่การ ‘ชิงพลัง’ มาเป็นของตัวเอง แต่เป็นการ ‘ย่อยพลัง’ ให้หมดต่างหาก! หลักสำคัญไม่ได้อยู่ที่การรีดเค้นพลังออกมาใช้ แต่เป็นการ ‘สวมบทบาท’ ให้สมจริง! และชื่อของโอสถก็มิได้ถูกตั้งขึ้นอย่างไร้ความหมาย แต่มันคือกุญแจสำคัญที่สุดของโอสถทุกชนิด! ต้องสร้างจินตนาการในสมองให้ชัดเจนและเป็นจริงขึ้นมา… ‘หลัก’ สำคัญอยู่ที่การย่อยพลังให้หมด!”
 “9 กันยายน ฝ่ายศัตรูได้รวมหัวตั้งพันธมิตรขึ้นแล้ว ฟุซัคจากเหนือ โลเอ็นจากตะวันออก และเฟเนพ็อตจากใต้ ในที่สุดศัตรูของเราก็เริ่มเคลื่อนไหวสักที แต่บอกเลยว่าไม่กลัว เดี๋ยวจะสอนให้รู้เองว่าเทคโนโลยีและภูมิปัญญาสำคัญกว่าผู้วิเศษลำดับต่ำจำนวนมากยังไง! จำนวนคนที่น้อยกว่าไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด ส่วนผู้วิเศษลำดับสูงฝั่งมันน่ะหรือ? สงสัยจะลืมกันแล้วสินะว่าฉันคนนี้คือใคร!”
 “23 กันยายน เราขาดการติดต่อกับเรือที่ส่งออกไปค้นหา ‘ดินแดนเทพทอดทิ้ง’ สงสัยต้องสร้างเทคโนโลยีโทรเลขไร้สายใช้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ หวังว่าจะไม่ถูกพายุกลางทะเลรบกวนสัญญาณเอานะ”
 “24 กันยายน มิสอิธาก้าเลอโฉมยิ่งกว่ามาดามฟลอเนอร์หลายเท่า! คิดถึงสมัยยังหนุ่มจังเลยน้า~”
 เนื่องด้วยความซับซ้อนและรายละเอียดยิบย่อยของอักษรจีนกลาง คนยุคสมัยปัจจุบันจึงต้องเขียนให้มีขนาดใหญ่กว่าปรกติ เพื่อจะได้เก็บรายละเอียดครบถ้วน ส่งผลให้หน้ากระดาษหนึ่งมีเพียงไม่กี่บรรทัด แถมฉบับคัดลอกสำหรับฝึกถอดรหัสก็ไม่มีหน้าหลัง
 แต่ถึงอย่างนั้น ไคลน์ก็ได้ดื่มด่ำกับอารมณ์อันหลากหลายที่ยากอธิบายหลังจากได้อ่านภาษาจีนอีกครั้ง รวมถึงข้อมูลแสนมีค่าที่จักรพรรดิโรซายล์เขียนอธิบายเกี่ยวกับโอสถ สิ่งนี้จะเป็นทางเลือกให้มันตัดสินใจเส้นทางโอสถง่ายขึ้น
 ไดอารีทั้งสามแผ่นมีช่วงเวลาไม่ปะติดปะต่อกัน ดูเหมือนโรซายล์จะระบุปีเฉพาะวันขึ้นปีใหม่เท่านั้น ส่งผลให้ไคลน์ไม่สามารถเดาได้เลยว่า เดือนและวันที่ถูกเขียนเกิดขึ้นในปีใดบ้าง รวมถึงปริศนาของ ‘สหายน่าสงสาร’ ที่จักรพรรดิโรซายล์บังเอิญพบเข้ากลางทะเล
 แถมยังมี ‘การย่อย’ และ ‘สวมบทบาท’ นั่นอีก… หมายถึงอะไรกันแน่?
 แล้วดินแดนเทพทอดทิ้งอยู่ที่ไหน?
 …
 คำถามมากมายกำลังอัดแน่นภายในสมองไคลน์ มันต้องการที่จะรวบรวมไดอารีของจักรพรรดิโรซายล์ให้ครบทุกแผ่นทันที
 จากนั้นจะบรรจงอ่านตั้งแต่ปกหน้าไปจนถึงปกหลัง!
 “ไคลน์?”
 ลุงนีลล์ขมวดคิ้วถาม
 ไคลน์ถูกดึงสติกลับมาอีกครั้ง มันรีบอมยิ้มและตอบกลบเกลื่อน
 “ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนพิเศษ จึงพยายามถอดรหัสข้อความเหล่านี้ให้ได้…”
 “ฮะฮะ! คนหนุ่มเนี่ยน้า”
 ลุงนีลล์พยักหน้าพลางฉีกยิ้ม
 “ในอดีต ฉันก็เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนพิเศษเหมือนกัน”
 ไคลน์อ่านข้อความในกระดาษอย่างตั้งใจอีกหลายครั้งเพื่อมิให้ตกหล่น หลังจากยืนยันความทรงจำ มันทำการยื่นแผ่นไดอารีกลับคืนให้นีลล์ก่อนจะถามหยั่งเชิง
 “ไดอารีมีเท่านี้หรือครับ?”
 ผมอยากอ่านไดอารีจักรพรรดิโรซายล์ทั้งหมด!
 “เจ้าคิดว่ามันหาง่ายนักหรือไง?”
 ลุงนีลล์รับแผ่นกระดาษคืนพร้อมกับย้อนถามกลับ ร่องเหี่ยวย่นลึกขึ้นขณะแสดงสีหน้าเย้ยหยันเด็กหนุ่ม
 “ในแต่ละปี มีคดีเหนือธรรมชาติที่เกี่ยวข้องกับผู้วิเศษเพียงไม่มาก… สาเหตุหลักเกิดจากการลดจำนวนลงอย่างรวดเร็วของสัตว์วิเศษบนทวีปเหนือ หากไม่มีพวกมัน มนุษย์ก็ขาดวัตถุดิบสำหรับสร้างโอสถ ส่งผลสืบเนื่องให้จำนวนผู้วิเศษลดลงตามไปด้วย เฮ่อ… ในช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา มังกร คนยักษ์ และเอลฟ์ ต่างกลายเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตในบันทึกตำนาน แม้กระทั่งสัตว์ทะเลก็ยังลดจำนวนลงอย่างน่าใจหาย”
 เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไคลน์พลันนึกถึงมุกตลกสมัยอยู่โลกเก่า มันกล่าวออกไปทันที
 “ผมคิดว่าเราควรก่อตั้งสมาคมพิทักษ์มังกรและคนยักษ์ได้แล้วนะ”
 ลุงนีลล์สับสนเล็กน้อยหลังจากได้ยิน ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะเข้าใจว่าเป็นมุกตลก ทันใดนั้น ชายชราใช้มือทุบโต๊ะพร้อมกับหัวเราะเสียงดังจนหมดสิ้นมาดผู้ดี
 “ฮะฮ่าฮ่าฮ่า! ไคลน์! ฉันชอบมุกตลกของเจ้า! นี่คือจุดเด่นของอาณาจักรโลเอ็น! คนหนุ่มต้องมีอารมณ์ขันเข้าไว้! แต่ฉันว่าเราไม่ควรจำกัดวงแคบเกินไป ทำไมถึงมีเพียงมังกรและคนยักษ์ล่ะ? ฉันคิดว่าควรเปลี่ยนชื่อเป็น… สมาคมพิทักษ์สัตว์เวทมนตร์”
 “ไม่ได้ ไม่ได้ พวกเราจะละเลยพฤกษาที่น่าสงสารไม่ได้เด็ดขาด”
 ไคลน์ส่ายศีรษะ
 คนทั้งสองหันมองกันก่อนจะเปล่งเสียงอย่างพร้อมเพรียงว่า :
 “สมาคมพิทักษ์สิ่งมีชีวิตเวทมนตร์!”
 เสียงหัวเราะของสองบุรุษดังขึ้นอีกครั้งอย่างอบอุ่น บรรยากาศเคอะเขินก่อนหน้าได้เจือจางลงอย่างชัดเจน
 “หายากที่สมัยนี้จะมีคนหนุ่มน่าสนใจแบบเจ้า… ฉันพูดถึงไหนแล้วนะ?”
 ลุงนีลล์อมยิ้มด้วยใบหน้าเหี่ยวย่น
 “นึกออกแล้ว… เมื่อผู้วิเศษลดจำนวนลง กลุ่มคนที่บูชาจักรพรรดิโรซายล์จึงเหลือเพียงไม่ถึงหยิบมือ การที่พวกเราครอบครองถึงสามหน้าจึงนับว่ามากแล้ว… แต่ถ้าเป็นวิหารใหญ่หน่อยหรือมุขมณฑลบิชอป บางทีอาจมีไดอารีหน้าอื่นเก็บรักษาไว้…”
 หลังจากพึมพำอีกเล็กน้อย นีลล์ก้มหน้าอ่านโน๊ตของดันน์ที่ไคลน์ยื่นให้
 “เป็นกระสุนแบบไหน? ปืนพก ปืนไรเฟิล หรือปืนอัดไอน้ำ?”
 “ลูกโม่ครับ”
 ไคลน์ตอบกลับตามจริง
 “เดี๋ยวเข้าไปหยิบให้ แล้วก็… เจ้ามีซองปืนรักแร้หรือยัง? ถ้าผู้ชายอย่างเราปล่อยให้เป้ากางเกงตุงในที่สาธารณะคงดูไม่งามแน่”
 ลุงนีลล์ปล่อยมุกตลกที่เพศชายเข้าใจกันดี
 “ยังครับ ผมต้องกลับไปขออนุญาตหัวหน้าก่อนรึเปล่า?”
 ไคลน์ยิ้ม
 ลุงนีลล์ลุกขึ้น
 “ไม่จำเป็น แค่ลงบันทึกไว้ก็พอ ซองปืนรักแร้เป็นแค่เครื่องประดับ พูดตามฉันนะ : เครื่องประดับ!”
 “คุณเคยเป็นครูมาก่อนรึเปล่า?”
 ไคลน์ถามติดตลก
 “เคยสอนที่โรงเรียนวันอาทิตย์กับโรงเรียนกุศลอยู่บ้าง”
 ลุงนีลล์โบกโน๊ตในมือพลางก้มหยิบกุญแจจากลิ้นชัก ก่อนจะเดินไปหยุดหน้าประตูเหล็กซึ่งด้านในเป็นห้องกว้าง
 ผู้วิเศษก็ไม่ต่างจากคนธรรมดาเท่าไร…
 ไคลน์พึมพำ จากนั้นก็ชำเลืองมองโต๊ะทำงานที่มีไดอารีสามแผ่นวางอยู่
 จักรพรรดิโรซายล์ศึกษาถึงเรื่องราวเหนือธรรมชาติของโลกใบนี้จนถึงแก่นแท้เลยสินะ…
 ไดอารีของโรซายล์นั้นประเมินค่าไม่ได้
 หากยังไม่มีใครถอดรหัสสำเร็จ คนอื่นอาจมองเป็นเพียงเศษกระดาษ แต่สำหรับตัวมันที่อ่านจีนกลางออก กระดาษพวกนี้คือสมบัติที่มีมูลค่ามหาศาล!
 ได้แต่นึกสงสัยว่าไดอารีที่เหลือจะกระจัดกระจายอยู่แห่งหนใดบ้าง
 ไม่ว่าอย่างไร ไคลน์ก็ต้องรวบรวมให้มากที่สุด เพื่อเข้าถึงความลับอันลึกซึ้งของโลก…
 สมองไคลน์กำลังประมวลผลอย่างแข็งขัน เป็นการยากที่จะให้สงบนิ่งหลังจากค้นพบสิ่งที่น่าเหลือเชื่อเมื่อครู่
 จนกระทั่งลุงนีลล์เดินออกมาจากห้องพร้อมกับปิดประตูเหล็ก
 “กระสุนปราบมารสิบนัด กระสุนลูกโม่สามสิบนัด ซองปืนรักแร้หนังวัว แล้วก็ตราหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เจ็ด… ลองนับจำนวนกับทดสอบเอาเองนะ จากนั้นค่อยเขียนลงในบันทึกเบิก”
 ลุงนีลล์นำอุปกรณ์ที่ถูกเบิกแต่ละชิ้นวางตั้งเรียงกัน
 กระสุนลูกโม่บรรจุมาในกล่องกระดาษสี่เหลี่ยม ตัวปลอกกระสุนมีสีเหลืองอร่ามเงางามไม่ต่างจากกระสุนลูกโม่ที่โลกเก่ามากนัก เพียงแต่ขนาดจะเล็กกว่านิดหน่อย
 สำหรับกระสุนปราบมาร ลักษณะของมันเหมือนกับกระสุนลูกโม่ทุกประการ แต่จะถูกบรรจุในกล่องเหล็กทนทาน และปลอกทำจากโลหะสีเงินเงางาม
 ทว่า เมื่อลองพิจารณาให้ละเอียด กระสุนปราบมารจะถูกสลักลวดลายแปลกประหลาดและซับซ้อนไว้ที่ส่วนหัว ก้นกระสุนเป็นรูปตราสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์—พื้นหลังสีดำสนิท กึ่งกลางมีจุดสีขาวมาพร้อมกับดวงจันทร์สีแดงครึ่งเสี้ยว
 ซองปืนรักแร้ค่อนข้างเหนียวและทนทานหากมองผิวเผิน มาพร้อมกับสายรัดที่ปรับขนาดได้ตามใจชอบ ข้างซองปืนเป็นตราตำรวจขนาดใหญ่ครึ่งฝ่ามือ พื้นหลังทำจากโลหะสีเงินสลักข้อความเป็นร่องลึกเขียนไว้ว่า ‘หน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เจ็ดแห่งกรมตำรวจอาโฮว่า’
 กึ่งกลางตราเป็นสัญลักษณ์ดาบไขว้และมงกุฎของกรมตำรวจโลเอ็น
 “น่าเสียดายที่ไม่ใช่ตราเหยี่ยวราตรี”
 ไคลน์เปรยเสียงอ่อย แต่อีกใจก็เป็นการถามหยั่งเชิง
 ลุงนีลล์ไม่กล่าวสิ่งใด มันอมยิ้มพร้อมกับส่งสัญญาณให้ไคลน์ทดสอบสวมซองปืนรักแร้
 หลังจากถอดเสื้อตัวนอกออก ไคลน์พยายามดึงสายรัดของซองปืนด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ใต้รักแร้ซ้าย จนในที่สุดก็สวมสำเร็จ
 “ไม่เลว”
 ไคลน์สวมเสื้อตัวนอกทับกลับเข้าไป
 หลังจากตรวจสอบความพอดีจนเรียบร้อย ลุงนีลล์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
 “เหมาะกับเจ้ามาก สายตาของฉันยังเฉียบแหลมเหมือนเคย”
 ไคลน์หยิบอุปกรณ์ที่เบิกยัดใส่กระเป๋าเสื้อจนครบ จากนั้นก็สนทนากับลุงนีลล์เรื่อยเปื่อยอีกครู่หนึ่งก่อนจะออกจากห้อง
 ขณะเดินมาได้ครึ่งทาง ไคลน์ตบหน้าผากตัวเองหนึ่งฉาดอย่างนึกเสียดาย
 “ลืมถามไปเลยว่าโบสถ์เทพธิดารัตติกาลมีโอสถเส้นทางไหนบ้าง เป็นความผิดของไดอารีจักรพรรดิโรซายล์แท้ๆ เชียว…”
 ไคลน์จึงยังไม่ทราบว่าโบสถ์ของตนมีเส้นทางใดให้เลือก รู้แต่เพียงเริ่มต้นที่ลำดับ 9
 แต่เหมือนโรแซนจะเคยเปรยให้ได้ยินอยู่บ้าง หากจำไม่ผิดจะชื่อ ‘ผู้ไร้หลับ’ กระมัง
 ขณะไคลน์เดินใกล้ถึงบันไดหิน ใครบางคนเดินสวนลงมาพอดี
 มันสวมกางเกงรัดรูปที่ดูสะดวกสบายและคล่องตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวปล่อยชายนอกกางเกง บรรยากาศรอบตัวเหมือนกับนักกวีไม่มีผิด
 เป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากนายตำรวจหนุ่มนัยน์ตาเขียวที่เคยทำคดีบ้านไคลน์ คนทั้งสองเคยสบตากันมาแล้วครั้งหนึ่งที่ชั้นบน แต่ไม่ได้สนทนากัน
 “สวัสดียามบ่าย”
 ตำรวจหนุ่มเหยี่ยวราตรีทักทายด้วยรอยยิ้ม
 “สวัสดีเช่นกันครับ ผมคงไม่ต้องแนะนำตัวใช่ไหม?”
 ไคลน์ตอบติดตลก
 “ไม่จำเป็น ผมจำคุณได้แม่น”
 นายตำรวจนัยน์ตาเขียวยื่นแขนขวาออกมาหาไคลน์พร้อมกล่าวแนะนำตัว
 “เลียวนาร์ด·มิเชล… ผู้วิเศษลำดับแปด—นักกวีเที่ยงคืน”
 ลำดับแปด… แล้วก็เป็นนักกวี!
 ไคลน์ฉีกยิ้มพลางยื่นแขนออกไปจับตอบ
 “คุณจำผมได้แม่น?”
 นัยน์ตาสีมรกตของเลียวนาร์ด·มิเชลกำลังจ้องมองไคลน์อย่างไม่กะพริบ ก่อนที่มันจะตอบด้วยรอยยิ้มมุมปาก
 “คุณพิเศษกว่าใครในสายตาผม”
 ฟังดูเกย์ฉิบ… มุมปากไคลน์กระตุกเล็กน้อย
 “ผมไม่เห็นว่าตัวเองเป็นแบบนั้น”
 “ทั้งที่เผชิญเหตุการณ์เหนือธรรมชาติระดับนั้น แต่คุณกลับรอดชีวิตได้โดยที่เหยี่ยวราตรียังไม่ทันลงมือ เท่านี้ก็มากพอจะทำให้คุณเป็นคนพิเศษแล้ว”
 เลียวนาร์ดชี้นิ้วไปยังทิศทางประตูยานิส
 “ผมต้องเข้าเวรแทนหัวหน้าแล้ว ไว้เจอกันพรุ่งนี้ครับ”
 “เจอกันพรุ่งนี้ครับ”
 ไคลน์หันหลังและเดินขึ้นบันไดหินกลับสู่ด้านบน
 เมื่อไคลน์ลับสายตา เลียวนาร์ดบิดตัวกลับมาจ้องมองบันไดหินที่กำลังอาบแสงสีเหลืองอ่อนจากโคมไฟ ก่อนจะพึมพำกับอากาศ
 “สัมผัสถึงอะไรได้บ้างไหม…”
 …
 “ไม่เลย… หมอนั่นจืดชืด”
........................


ราชันย์เร้นลับ 23: อาวุธรอง
 ขณะไคลน์เดินไปบนถนนซุตแลน ร่างกายปะทะเข้ากับสายลมที่อบอุ่นแต่เหนอะหนะ ภายในหัวพลันฉุกคิดบางสิ่ง
 ก่อนจะได้รับธนบัตรสิบสองปอนด์ ตัวมันเหลือเศษเหรียญเพียงสามเพนนีเท่านั้น! หากต้องเดินทางกลับโดยรถม้าเพื่อไปให้ถึงถนนกางเขนเหล็ก จำนวนเงินที่ต้องใช้คือสี่เพนนี
 และหากต้องใช้ธนบัตรหนึ่งปอนด์จ่ายค่ารถม้าเพียงสี่เพนนี จะไม่ต่างอะไรกับการใช้แบงก์พันหยวนซื้อลูกอมราคาแค่ไม่กี่หยวนบนโลกเก่า สิ่งนี้ไม่ผิดกฎหมาย แต่ไคลน์เกิดความไม่สบายใจ
 หรือต้องจ่ายค่ารถม้าสามเพนนีแล้วเดินเท้าต่อจนกว่าจะถึงบ้าน?
 ไคลน์ก้าวขาให้ช้าลง มือของมันสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อขณะครุ่นคิดหาหนทาง
 การเดินไม่ใช่เรื่องดีแน่ มันปัดไอเดียดังกล่าวให้ตกไป
 เป็นการเสี่ยงมากหากคิดเดินชดเชยระยะทางรถม้าหนึ่งเพนนี โดยเฉพาะขณะที่ตนพกเงินจำนวนมหาศาลติดตัว อาจถูกจี้ปล้นกลางทางเอาได้
 ไคลน์ไม่ได้พกปืนมาด้วยวันนี้ มันกลัวว่าทางเหยี่ยวราตรีจะยึดคืนในฐานะของกลางคดีเวิร์ช ดังนั้นหากเกิดปัญหาระหว่างทาง มันจะไม่มีสิ่งใดใช้ป้องกันตัว โดยเฉพาะภัยคุกคามเหนือธรรมชาติจากคดีการตายของเวิร์ชและนาย่า
 แตกธนบัตรจากธนาคารแถวนี้ดีไหม?
 …คงไม่ดีแน่ ค่าธรรมเนียมสูงถึง 0.5% เรียกได้ว่าแพงบัดซบ ไคลน์ส่ายศีรษะโดยไม่กล่าวสิ่งใดออกมา เพียงนึกถึงเงินที่ต้องสูญเสียก็มากพอจะทำให้หัวใจเจ็บแปลบ
 ต้องหาทางอื่น… แววตาไคลน์พลันส่องประกายเมื่อเหลือบเห็นร้านเสื้อผ้าที่อยู่ด้านหน้าไปไม่ไกล
 ใช่แล้ว… หากซื้อของในราคาที่เหมาะสม การได้รับเงินทอนจะไม่ใช่เรื่องน่าเกลียดแต่อย่างใด
 สูททำงาน เสื้อเชิ้ต เสื้อกั๊ก กางเกงขายาว รองเท้าหนัง รวมถึงไม้ค้ำ สิ่งเหล่านี้คืออุปกรณ์ที่ตนต้องซื้ออยู่แล้ว ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว
 แต่เดี๋ยวก่อน… ตัวเราไม่ถนัดเลือกเสื้อผ้า เรื่องแบบนี้ควรให้เบ็นสันช่วยจัดการ หมอนั่นต่อรองราคาเก่งมาก คงต้องรอให้เบ็นสันกลับถึงบ้านก่อน…
 ถ้าอย่างนั้นซื้อไม้ค้ำดีไหม?
 ใช่แล้ว เคยมีคำกล่าวที่ว่า ไม้ค้ำคืออาวุธป้องกันตัวที่ดีที่สุดของสุภาพบุรุษ ประโยชน์ใช้สอยเทียบเท่าชะแลงเลยก็ว่าได้ การถือปืนข้างหนึ่งและถือไม้ค้ำอีกข้างหนึ่ง นี่คือรูปแบบการต่อสู้ของผู้ที่เจริญแล้ว!
 หลังจากถกเถียงกับตัวเองสักพัก ในที่สุดไคลน์ก็ได้ข้อสรุป มันเดินตรงเข้าไปในร้านที่ชื่อ ‘วิลเกอร์·เสื้อผ้าและหมวก’
 การจัดเรียงสินค้าคล้ายคลึงกับร้านเสื้อผ้าบนโลกเก่า ผนังฝั่งซ้ายมือมีเซตเสื้อผ้ามาตรฐานแขวนเรียงราย ราวแขวนใจกลางร้านเป็นชุดแยกขาย ประกอบด้วยเสื้อเชิ้ต กางเกงขายาว เสื้อกั๊ก และโบว์หูกระต่าย ส่วนด้านผนังฝั่งขวาจะเป็นโซนรองเท้าและบูทยาวซึ่งถูกเก็บอยู่ในตู้กระจกมิดชิด
 “มิสเตอร์ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?”
 พนักงานชายเพศชายเดินเข้ามาถามไถ่อย่างสุภาพ มันสวมเชิ้ตขาวด้านในและเสื้อกั๊กสีแดงทับนอก
 ภายในอาณาจักรโลเอ็น ขุนนางหรือชนชั้นสูงที่มีฐานะมั่งคั่งจะแต่งกายด้วยเซตสูทสีดำ ประกอบด้วยเชิ้ตขาวและเสื้อกั๊กดำ โทนสีของเสื้อผ้าออกงานทั้งหมดจะเป็นลักษณะนี้
 ส่งผลให้คนรับใช้และพนักงานระดับต่ำต้องแต่งกายสีสันฉูดฉาดเข้าไว้ เพื่อจะได้แบ่งแยกกับชนชั้นสูงชัดเจน
 แต่ทางฝ่ายสตรีนั้นกลับกัน สาวใช้และพนักงานหญิงจะสวมชุดโทนสีขาวดำเสมอ ส่วนบรรดาคุณหญิงคุณนายจะแต่งกายด้วยสีสันฉูดฉาด เสื้อผ้าประดับประดาด้วยผ้าริ้วระยิบระยับ
 ไคลน์ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากถามพนักงานงาน
 “ไม้ค้ำ… หนักและแข็ง”
 แบบที่เขกกะโหลกศัตรูให้แตกร้าวได้!
 พนักงานแอบชำเลืองสายตาสำรวจไคลน์หัวจรดเท้าครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินนำทางไปยังบริเวณที่มีไม้เท้าวางขาย
 “ไม้ค้ำเลี่ยมทองอันนี้ผลิตจากไม้แก่นเหล็ก ทั้งหนักและแข็งมาก ราคาตกอยู่ที่ 11 ซูล 7 เพนนี จะลองถือเล่นสักหน่อยไหมครับ?”
 11 ซูล 7 เพนนี? อยากรวยทางลัดขนาดนี้ทำไมพวกเอ็งไม่ปล้นธนาคารเลยฟะ?
 ที่มาของราคาคงเป็นแผ่นทองที่เลี่ยมอยู่
 ไคลน์ยืนอึ้งกับความแพงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย
 “เอามาลองหน่อย”
 พนักงานขายดึงไม้ค้ำเลี่ยมทองออกมายื่นให้ไคลน์อย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่าชายหนุ่มจะทำหล่นจนสินค้าเสียหาย
 หลังจากรับไม้มาลองถือ ไคลน์พบว่าน้ำหนักของมันค่อนข้างมาก และเมื่อทดสอบกวัดแกว่งเล่นสักสองสามครั้ง ไม้ค้ำเลี่ยมทองเคลื่อนไหวได้ไม่ได้ไหลลื่นอย่างที่คิด
 “หนักเกินไปหน่อย”
 ไคลน์ส่ายศีรษะ ภายในใจกำลังโล่งอก
 นี่ไม่ใช่ข้ออ้างนะเฟ่ย!
 พนังานขายเก็บกลับเข้าที่เก่า ก่อนจะหยิบไม้ค้ำอีกสามอันออกมาในคราเดียว
 “อันนี้ผลิตจากไม้วอลนัต เป็นฝีมือของช่างทำไม้ค้ำอันดับหนึ่งในทิงเก็น มิสเตอร์ฮีส ราคาของมันจะอยู่ที่ 10 ซูล 3 เพนนี… ส่วนอันนี้ผลิตจากไม้มะเกลือ เลี่ยมด้วยเงินแท้ แข็งเหมือนกับเหล็ก ราคา 7 ซูล 6 เพนนี่… อันนี้ผลิตจากไม้โพลี่ขาว เลื่ยมด้วยเงินแท้เหมือนกัน ราคา 7 ซูล 10 เพนนี่…”
 หลังจากไคลน์ทดสอบแกว่งทั้งสามอัน ชายหนุ่มพบว่าน้ำหนักค่อนข้างเหมาะมือ ถัดมาเป็นการเคาะเนื้อไม้ด้วยข้อนิ้วเพื่อวัดความแข็ง ลงเอยด้วย ไคลน์เลือกไม้ค้ำอันที่มีราคาต่ำสุด
 “เอาเป็นไม้มะเกลือดีกว่า”
 ไคลน์ชี้นิ้วไปยังไม้ค้ำไม้มะเกลือเลี่ยมเงินที่หนักงานกำลังถืออยู่
 “ไม่มีปัญหาครับ มิสเตอร์ ช่วยตามผมมาชำระเงินที่ด้านในด้วย… และหากไม้ค้ำเกิดรอยขูดหรือสีถลอก ท่านสามารถนำกลับมาให้ทางเราซ่อมแซมโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายเพิ่ม”
 พนักงานเดินนำทางไคลน์ไปยังจุดชำระเงิน
 ระหว่างทาง ไคลน์หยิบปึกธนบัตรสีเทาทั้งสี่ใบออกมานับ ก่อนจะดึงใบที่มีขนาดเล็กออกมาหนึ่งใบ
 “สวัสดีครับท่าน ราคาทั้งหมดอยู่ที่ 7 ซูล กับอีก6 เพนนี”
 พนักงานเก็บเงินกล่าวทักทายอย่างสุภาพพร้อมสรุปราคา
 ไคลน์พยายามดำรงตนให้อยู่ในมาดผู้ดีมากที่สุด แต่มันก็อดไม่ได้ที่ถามขณะส่งธนบัตรหนึ่งปอนด์ให้พนักงาน
 “ลดหน่อยไม่ได้หรือ?”
 “ท่านครับ ไม้ค้ำเหล่านี้เป็นผลงานผลิตมือ ราคาของมันสูงมากเป็นทุนเดิม”
 พนักงานขายของด้านข้างหันมาตอบแทน
 “แถมหัวหน้าพวกเราก็ไม่อยู่ คงลดราคาตามใจไม่ได้ครับ”
 พนักงานคิดเงินเสริม
 “ขออภัยในความไม่สะดวกด้วยครับ”
 “ไม่เป็นไร”
 หลังจากส่งธนบัตรให้ ไคลน์รับไม้ค้ำเลี่ยมเงินมาถือ
 ขณะรอเงินทอน มันก้าวถอยหลังสองถึงสามก้าวก่อนจะใช้มือข้างไม่ถนัดฟาดไม้ค้ำใส่อากาศว่างเปล่า
 ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
 เสียงแหวกลมดังหนักแน่น ไคลน์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
 เมื่อไคลน์เงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง มันหวังจะได้เห็นภาพพนักงานเดินนำเงินทอนมามอบให้ แต่สิ่งที่ปรากฏในสายตากลับกลายเป็นว่า… พนักงานขายเสื้อกั๊กแดงเดินหนีไปไกลแล้ว ส่วนพนักงานคิดเงินได้ถอยหลังไปใกล้กับผนังฝั่งที่มีปืนลูกซองแฝดแขวนอยู่
 อาณาจักรโลเอ็นมีกฎหมายกึ่งควบคุมอาวุธปืน สามารถครอบครองได้ แต่ต้องมีใบอนุญาตเป็นกิจจะลักษณะ
 ใบอนุญาตแบ่งออกเป็นสองชนิด หนึ่งคือใบอนุญาตพกพาอาวุธ และสองคือใบอนุญาตล่าสัตว์ แต่ไม่ว่าจะแบบไหนก็ไม่มีสิทธิ์ครอบครองอาวุธร้ายแรงในบัญชีต้องห้าม ประกอบด้วยปืนกล ปืนแรงดันไอน้ำ และปืนกลหนักหกลำกล้อง
 ใบอนุญาตพกพาอาวุธจะครอบคลุมถึงอาวุธปืนเล็กทุกชนิด แต่ค่อนข้างยุ่งยากในการขอ แม้กระทั่งพ่อค้าที่มีชื่อเสียงบางรายก็ไม่ผ่านการพิจารณาอนุญาตชนิดนี้
 ส่วนใบอนุญาตล่าสัตว์นั้นของ่ายกว่ามาก แต่ชนิดของอาวุธที่สามารถพกพาจะจำกัดในวงที่แคบกว่า ใบอนุญาตล่าสัตว์หาง่ายชนิดที่ว่าชาวนาแถบชานเมืองแทบทุกคนมีไว้ติดตัว
 สำหรับคนที่ถือครองทรัพย์สินมีค่า ส่วนใหญ่จะพกพาใบอนุญาตล่าสัตว์เพื่อใช้ปกป้องตัวเองในยามฉุกเฉิน… เฉกเช่นการปล้นร้านเสื้อผ้าเป็นต้น
 มุมปากไคลน์พลันกระตุกเมื่อเริ่มเข้าใจความหวาดกลัวของพนักงานร้าน
 “ไม่เลว ไม้ค้ำอันนี้เหมาะมือมาก ฉันชอบ”
 หลังจากได้เห็นท่าทีเป็นมิตรของไคลน์ พนักงานเก็บเงินเริ่มเบาใจ มันเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกับยื่นเงินทอนให้ด้วยมือทั้งสองข้าง
 ไคลน์ชำเลืองมองสิ่งที่ตนได้รับ ประกอบด้วยธนบัตร 5 ซูลสองใบ ธนบัตร 1 ซูลสองใบ เหรียญ 5 เพนนีหนึ่งเหรียญ และเหรียญ 1 เพนนีอีกหนึ่งเหรียญ… มันผงกศีรษะเชิงขอบคุณ
 ไคลน์ไม่แยแสสายตาพนักงานร้านที่ยืนมองมันคลี่ธนบัตรส่องกับไฟเพื่อมองหาลายน้ำกันการปลอมแปลง
 เมื่อเสร็จสิ้น ไคลน์เก็บธนบัตรและเหรียญทั้งหมดใส่กระเป๋าเสื้อ มันหันหลังให้พนักงานพร้อมกับขยับปีกหมวกหนึ่งครั้งด้วยมาดผู้ดี จากนั้นก็เดินออกจากร้านวิลเกอร์โดยทดสอบใช้ไม้ค้ำใหม่เอี่ยมอ่องไปในตัว
 ถัดมา ไคลน์นั่งรถม้าไร้รางในราคาแพงถึงหกเพนนีเพื่อออกจากถนนซุตแลนมาลงยังถนนอีกเส้นใกล้กับกางเขนเหล็ก ก่อนจะนั่งรถม้าอีกหนึ่งต่อจนถึงบ้านอย่างปลอดภัย
 เมื่อปิดประตูบ้านมิดชิด มันทำการนับธนบัตรจำนวน 11 ปอนด์ 12 ซูลซ้ำสามครั้งก่อนจะเก็บลงในลิ้นชักโต๊ะอ่านหนังสือ ขณะเดียวกันก็นำลูกโม่สีทองเหลืองที่ด้ามจับทำจากไม้ออกมาถือในมือ
 กริ๊ก! แกร่ก!
 ไคลน์ถอดโม่ไปทางซ้ายและเทกระสุนห้านัดลงบนโต๊ะ จากนั้นก็ใส่กระสุนปราบมารสีเงินที่มีลวดลายสลักลงไปในโม่จำนวนห้านัด
 เฉกเช่นก่อนหน้า มันจงใจเหลือโม่เปล่าไว้หนึ่งนัดเพื่อป้องกันการลั่น ไคลน์บรรจงเก็บกระสุนธรรมดาห้านัดของเดิมลงในกล่องเหล็กที่เคยบรรจุกระสุนปราบมาร
 แกร่ก!
 โม่ถูกตบกลับเข้าที่ ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงความปลอดภัย
 ถัดมาเป็นการทดสอบซองปืนรักแร้ ไคลน์สอดปืนลงไปในช่องว่างและปรับสายรัดเพื่อให้ปืนแน่นเข้าที่ มันซักซ้อมชักปืนเข้าออกจากสายรัดเป็นเวลาหลายชั่วโมง มีการหยุดพักบ้างเมื่อแขนเริ่มล้า จนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าของลูกบ้านคนอื่นดังมาจากทางเดิน
 ฟู่ว!
 ไคลน์ถอนหายใจด้วยสีหน้าเหนื่อยหอบพร้อมกับเก็บปืนเข้าซองใต้รักแร้ จากนั้นก็เดินกลับมาหน้าตู้เสื้อผ้าและถอดชุดทางการออก ก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นชุดตามสบายที่สวมใส่บ่อยครั้งขณะอยู่บ้าน—โค้ตเหลืองอมน้ำตาล
 แขนถูกแกว่งเล่นอีกสักพักเพื่อให้หายจากอาการปวดเมื่อย
 ตึก ตึก ตึก
 เสียงฝีเท้าดังเข้าใกล้ประตูห้อง ตามมาด้วยเสียงสอดกุญแจและบิด
 เมลิสซ่าผมดำเดินเปิดประตูและเดินเข้ามา สายตาของเธอผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเหลือบมองเตาแก๊สแล้วพบว่ามันปิดอยู่
 “ไคลน์ ฉันจะอุ่นอาหารที่เหลือจากเมื่อคืนให้กิน เบ็นสันน่าจะกลับบ้านพรุ่งนี้แล้ว”
 เด็กสาวกล่าวขณะหันกลับมามองพี่ชายของเธอ
 ไคลน์กำลังยืนหน้าโต๊ะอ่านหนังสือ มือของมันทั้งสองข้างสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ
 “ไม่! เราจะออกไปหาอะไรกินข้างนอกกัน”
 “กินอาหารนอกบ้าน?”
 เมลิสซ่าขมวดคิ้ว
 “ไปภัตตาคารมงกุฎเงินบนถนนดารารัตน์ไหม? ได้ยินว่าอาหารที่นั่นอร่อยมาก”
 ไคลน์แนะนำร้าน
 “ต…แต่ว่า”
 เมลิสซ่ายังสับสน
 ไคลน์ฉีกยิ้มกว้าง
 “ฉลองที่ฉันได้งานใหม่!”
 “นายได้งานใหม่แล้ว?”
 น้ำเสียงของเธอเปี่ยมด้วยความประหลาดใจหลายระดับ
 “ม…ไม่ใช่ว่าสอบสัมภาษณ์ของมหาวิทยาลัยทิงเก็นเริ่มพรุ่งนี้หรือ?”
 “เป็นงานอื่น”
 ไคลน์อมยิ้มพร้อมกับหยิบปึกธนบัตรออกจากลิ้นชัก
 “พวกเขาจ่ายค่าแรงล่วงหน้าสี่สัปดาห์”
 เมลิสซ่าจ้องมองธนบัตร5 ซูลสองใบด้วยดวงตาที่ลุกวาว
 “นาย… ทำไมพวกเขาถึง… เอ่อ… นายได้งานอะไรกันแน่?”
 เรื่องนั้น… ไคลน์ชะงักครู่หนึ่งก่อนจะงัดคำตอบที่เตรียมท่องไว้หลายรอบ
 “เป็นบริษัทรักษาความปลอดภัยที่รับงานประเภทค้นหา รวบรวม และปกป้องสมบัติโบราณ พวกเขากำลังขาดแคลนที่ปรึกษาด้านประวัติศาสตร์พอดี จึงเซ็นสัญญากับฉันเป็นเวลาห้าปีเต็มด้วยค่าแรงสัปดาห์ละสามปอนด์”
 “นี่คือสาเหตุที่นายกังวลทั้งคืน?”
 เมลิสซ่าถามหลังจากนิ่งเงียบไปสักพัก
 ไคลน์พยักหน้า
 “ถูกต้อง… ถึงการทำงานในมหาวิทยาลัยจะมีหน้ามีตามากกว่า แต่ฉันขอเลือกงานนี้”
 “ไม่เป็นไร อันนี้ก็ไม่เลว”
 เมลิสซ่ายิ้มให้กำลังใจ ก่อนจะถามต่อด้วยสีหน้าสงสัย
 “แล้วทำไมถึงต้องจ่ายค่าแรงล่วงหน้าตั้งสี่สัปดาห์?”
 “พวกเขาอยากให้ฉันพาครอบครัวย้ายบ้าน อย่างน้อยก็เป็นบ้านที่มีห้องน้ำส่วนตัว”
 ไคลน์ฉีกยิ้มพร้อมกับยักไหล่ มันมั่นใจว่ารอยยิ้มของมันไร้ที่ติ ก่อนจะกล่าวเสริม
 “ดีใจรึเปล่า?”
 เมลิสซ่าเงียบงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจ
 “ไคลน์… ความเป็นอยู่ของพวกเราทุกวันนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว ที่ฉันบ่นเรื่องห้องน้ำเพราะมันติดเป็นนิสัย ไม่ได้อยากย้ายจริงสักหน่อย นายยังจำเจนนี่ได้ไหม? ที่เคยอาศัยอยู่ข้างห้องเรา นับตั้งแต่พ่อของเธอประสบอุบัติเหตุจนตกงาน พวกเขาก็ต้องย้ายบ้านไปอยู่บนถนนสายล่าง สมาชิกครอบครัวห้าคนเบียดเสียดภายในห้องแสนคับแคบ สามคนนอนบนเตียง อีกสองคนนอนบนพื้น แถมยังคิดจะปล่อยเช่าที่ว่างภายในบ้านอีก… เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว เราสบายกว่าหลายเท่า พวกเราโชคดีแล้วไคลน์ อย่าฟุ่มเฟือยกับเรื่องแบบนี้เลย แล้วก็… ฉันยังอยากกินขนมปังของมาดามสลินอยู่”
 น้องสาวที่รัก…. ทำไมท่าทีตอบสนองของเธอถึงไม่เหมือนกับที่พี่คิดไว้เลย?
 ไคลน์ทำตัวไม่ถูกเมื่ออยู่ต่อหน้าน้องสาวแสนตระหนี่
........................


ราชันเร้นลับ 22 : ลำดับเริ่มต้น
 หลังจากเดินกลับขึ้นมาข้างบนจนถึงห้องรับรองบริษัทหนามทมิฬ ในวินาทีที่ไคลน์จะกล่าวคำอำลากับโรแซน สตรีผมน้ำตาลเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน
 “หัวหน้าบอกให้คุณค่อยเริ่มงานวันจันทร์ทีเดียว ไปสะสางปัญหาทางบ้านให้เรียบร้อยก่อน”
 “…ตกลง”
 ไคลน์ไม่เคยคิดเลยว่า องค์กรเหยี่ยวราตรีจะเป็นมิตรและอำนวยความสะดวกให้พนักงานขนาดนี้ คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ตัดสินใจเลือกทำงาน
 แผนเดิมในวันพรุ่งนี้ของไคลน์คือ มันจะตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อหาโอกาส ‘เดินเล่น’ รอบมหาวิทยาลัยทิงเก็น
 สาเหตุเพราะต้องแจ้งกับทีมงานสัมภาษณ์ว่าตนได้งานแล้ว และจะไม่เข้าไปสอบ
 เหนือสิ่งอื่นใด การสัมภาษณ์งานคราวนี้เกิดขึ้นได้เพราะความช่วยเหลือจากอาจารย์ที่ปรึกษาสมัยเรียน ถึงจะไม่ทำเพื่อตัวเอง แต่ก็ควรยกเลิกให้เป็นกิจจะลักษณะเพื่อรักษาหน้าอาจารย์ไว้
 ในโลกที่ไม่มีโทรศัพท์ ระบบสื่อสารที่เร็วที่สุดคือโทรเลข ซึ่งค่าส่งจะเพิ่มขึ้นตามความยาวอักษร แถมยังใช้เวลาสักพักกว่าจะถึงปลายทาง
 จากที่ไคลน์คำนวณ การนั่งรถม้าไปบอกด้วยตัวเองคือหนทางที่ประหยัดและรวดเร็วที่สุด
 ด้วยเหตุนี้ เมื่อดันน์·สมิทออนุญาตให้เริ่มทำงานวันจันทร์ หมายความว่าพรุ่งนี้ไคลน์ไม่จำเป็นต้องตื่นเช้า ตื่นสายหน่อยก็ยังพอมีเวลาให้เดินทางไปมหาวิทยาลัยทันถมเถ
 แต่ขณะจะบอกลาโรแซน ไคลน์พลันฉุกคิดบางสิ่งได้ มันกวาดสายมองรอบห้องก่อนจะเดินเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ
 “โรแซน… คุณมีข้อมูล ‘เส้นทาง’ โอสถที่โบสถ์เทพธิดาครอบครองบ้างรึเปล่า?”
 เป็นสิ่งที่มันค้างคาใจแต่ลืมถามลุงนีลล์
 นัยน์ตาโรแซนพลันลุกวาว เธอจ้องไคลน์ราวกับเห็นภูตผี
 “คุณจะคิดจะเป็นผู้วิเศษหรือไง?”
 เราถามตรงไปงั้นหรือ? ไคลน์เกาแก้มพลางตอบกลับอย่างกระอักกระอ่วน
 “ม…เมื่อทราบว่ามีพลังพิเศษและผู้วิเศษอยู่บนโลก คงเป็นการโกหกเกินไปถ้าบอกว่าไม่อยากเป็น”
 “ตายแล้ว… นี่คุณไม่รู้หรือว่ามันอันตรายขนาดไหน? หัวหน้าไม่ได้บอกหรือไง? ศัตรูของผู้วิเศษมิใช่พวกลัทธิชั่วร้ายหรือสาวกมืดเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงพวกพ้องด้วย!”
 “เกือบทุกปีจะมีเจ้าหน้าที่คลุ้มคลั่ง บางคนต้องสละชีวิตในหน้าที่เพื่อยับยั้งเหตุ! คุณไม่เป็นห่วงความรู้สึกคนในครอบครัวบ้างหรือ?”
 โรแซนทำไม้ทำมืออธิบายเพื่อหวังให้ไคลน์คล้อยตาม สีหน้าและโทนเสียงของเธอไม่พึงพอใจอย่างชัดเจน
 “ไคลน์ ฉันคิดว่าการเป็นเจ้าหน้าที่พลเรือนนั้นสบายและปลอดภัยที่สุดแล้ว ค่าตอบแทนของพวกเราเพิ่มขึ้นทุกปี หลังจากหลังผ่านไปสักพัก คุณก็จะมีเงินเก็บจำนวนมาก สามารถเช่าบ้านหลังใหญ่ในเขตเหนือหรือไม่ก็เขตชานเมืองได้สบาย จากนั้นก็สมรสกับสตรีสูงศักดิ์ที่มั่งคั่ง มีครอบครัวแสนอบอุ่น มีทายาทที่น่ารักและซุกซน…”
 “เดี๋ยว! หยุดก่อนโรแซน!”
 ไคลน์รีบเบรกหล่อนไว้ มันสัมผัสได้ว่าเธอเริ่มฉุนเฉียว จึงพยายามเฉไฉไปเรื่องอื่น
 “ผมก็แค่… เอ่อ… อยากมีความรู้พื้นฐานติดตัวไว้บ้าง”
 “งั้นหรอกหรือ…”
 โรแซนเงียบงันสักพัก เธอก้มศีรษะลงพลางครุ่นคิดด้วยสีหน้าดำมืด
 “เพราะฉันเคยสูญเสียคุณพ่อไปในเหตุการณ์ลักษณ์ดังกล่าว ทุกครั้งที่มีคนพูดถึงผู้วิเศษ ฉันก็เลย…”
 “เอ่อ… คงจะหงุดหงิดมากไปหน่อย แต่ด้วยความสัตย์จริงนะ ฉันชื่นชมและขอบคุณชายหญิงทุกคนที่ยอมเสียสละตัวเองเพื่อเข้าร่วมหน่วยเหยี่ยวราตรี”
 “ผมเข้าใจ… ผมเข้าใจดี”
 ไคลน์พยายามปลอมประโลม
 โรแซนกระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะกล่าวต่อ
 “คุณพ่อเคยบอกว่า หากต้องการแก้ปัญหา การเพิ่มพลังไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ถูกต้อง… ยิ่งกลายเป็นผู้วิเศษลำดับสูง ภารกิจเสี่ยงภัยและศัตรูที่แข็งแกร่งก็จะยิ่งวิ่งเข้าหาบ่อยครั้ง มันตรงกันข้ามกับความปลอดภัยโดยสิ้นเชิง”
 “หากมิอาจทนแรงชักจูงจากเสียงกระซิบชั่วร้าย ผู้วิเศษจะเหลือเพียงสองจุดจบ หนึ่งคือตาย และอีกหนึ่งคือกลายเป็นบ้า… คุณพ่อเสียชีวิตหลังจากพูดประโยคนี้ได้เพียงสองสัปดาห์… ไคลน์ อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น ฉันสบายดีและกำลังมีความสุขมาก ความน่ากลัวที่อธิบายไปเมื่อครู่ล้วนสมเหตุสมผล!”
 “แต่ผมแค่อยากทราบพื้นฐาน…”
 ไคลน์ตอบซ้ำในสิ่งที่เคยพูดไปแล้ว มันเริ่มทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าต้องหัวเราะหรือร่ำไห้
 ความอันตรายของผู้วิเศษนั้น ดันน์·สมิทเคยเล่าไว้ละเอียดกว่าโรแซนมาก และต่อให้มันไม่กลายเป็นผู้วิเศษ แต่ปัญหาในชีวิตก็ยังไม่จบลงอยู่ดี…
 “ก็ได้”
 หลังจากไตร่ตรองอยู่นาน ในที่สุดโรแซนก็ยอมอ่อนข้อ
 “ฉันเคยได้ยินจากหัวหน้าและลุงนีลล์มาบ้าง โลกเราในปัจจุบัน เหล่าสัตว์วิเศษเริ่มสูญพันธุ์จนผลิตโอสถลำดับสูงได้ยากขึ้น ส่งผลให้ผู้วิเศษลำดับสูงมีน้อยลงจากอดีตมาก เพียงแค่ได้เป็นผู้วิเศษก็นับว่าหายากมากแล้ว! ในเมืองทิงเก็นของเราที่มีพลเมืองกว่าแสนคนหรือมากกว่านั้น แต่ผู้วิเศษกลับมีจำนวนเพียงสามสิบกว่า นี่เป็นจำนวนที่ฉันนับเอาเอง… ยังไม่รวมถึงสาวกมืดและคนของลัทธิชั่วร้ายที่หลบซ่อนในเงามืด…”
 โดยไม่รอคำตอบจากไคลน์ โรแซนที่เหมือนจะกลับมาชีวิตชีวา เธอกำหมัดแน่นพร้อมกับเลื่อนขึ้นมาที่หน้าอก
 “จากบรรดาผู้วิเศษกว่าสามสิบคน เกือบทั้งหมดจะอยู่เพียงลำดับเก้า! เอ่อ… ฉันคงนอกเรื่องไกลไปหน่อย”
 “ไม่เป็นไร มันคือข้อมูลสำคัญที่ผมจำเป็นต้องทราบอยู่แล้ว”
 ไคลน์ชื่นชอบในนิสัยพูดเรื่อยเปื่อยของโรแซน มันต้องการให้เธอเป็นตัวของตัวเองให้มากที่สุดและคายความลับทั้งหมดมาซะ!
 “หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ แค่ได้เป็นผู้วิเศษก็นับว่าสุดยอดมาก”
 โรแซนกล่าวประโยคสุดท้ายซ้ำ
 “เข้าเรื่องกันดีกว่า เส้นทางสมบูรณ์ที่โบสถ์เราครอบครองนั้นมีชื่อว่า: ผู้ไร้หลับ… และโอสถลำดับเก้าก็ชื่อว่า ‘ผู้ไร้หลับ’ เช่นกัน”
 ว่าแล้วเชียว… ไคลน์พยักหน้าพลางเหลือบมองโรแซนที่พยายามระงับปากของตัวเองไม่ให้อธิบายอย่างละเอียด
 “ฟังจากชื่อก็คงเดาพลังได้ใช่ไหม ผู้ไร้หลับจะนอนน้อยกว่ามนุษย์ปรกติ เพียงวันละสามถึงสี่ชั่วโมงเท่านั้น… ให้ตายสิ ฉันอิจฉาชะมัด! ไม่ใช่… เดี๋ยวก่อน! การได้นอนหลับสบายคือพรที่แท้จริงจากเทพธิดาต่างหาก!”
 “ถึงไหนแล้วนะ? อ้อ! ผู้ไร้หลับสามารถมองเห็นในความมืดได้โดยไม่ต้องพึ่งพาแสงสว่าง และยิ่งสภาพแวดล้อมมืดมิดมากเพียงใด ผู้ไร้หลับจะยิ่งทรงพลังมากเท่านั้น…”
 “ความทรงพลังในที่นี้หมายถึงภาพรวมทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นพละกำลัง สมรรถนะทางร่างกาย สัมผัสวิญญาณ รวมถึงความเข้มแข็งของจิตใจ”
 “ทว่า ถึงจะมองเห็นศัตรูที่เป็นวิญญาณชั่วร้ายหรือศัตรูที่ใช้พลังนอกรีต แต่ผู้ไร้หลับยังคงพึ่งพาอาวุธปืนและกระสุนปราบมารในการต่อสู้อยู่ดี. แถมยังต้องใช้อุปกรณ์ช่วยเหลือบางชนิดหากศัตรูเป็นสัตว์ประหลาดที่เอาชนะไม่ได้ด้วยวิธีการปรกติ… คุณพ่อของฉันเคยเป็นผู้ไร้หลับมาก่อน”
 โดยไม่รอไคลน์ไต่ถาม โรแซนเล่าต่อ
 “ลำดับแปดคือของเส้นทางผู้ไร้หลับคือ ‘นักกวีเที่ยงคืน’ ส่วนลำดับเจ็ดคือ ‘ฝันร้าย’”
 ฝันร้าย? ไคลน์หวนนึกถึงดันน์·สมิทในค่ำคืนที่มันถูกแทรกแซงความฝัน ชายหนุ่มเอ่ยปากถามทันที
 “หัวหน้าใช่ไหม?”
 “หือ? คุณทราบด้วยหรือ?”
 โรแซนทำปากเหวอจนเกือบเป็นทรง ‘O’
 “หัวหน้าเคยเข้าฝันผมครั้งหนึ่ง…”
 ไคลน์กวาดสายตามองรอบห้องก่อนจะลดเสียงให้ค่อยลง
 “งี้นี่เอง…”
 โรแซนพยักหน้าพร้อมกับขานตอบด้วยเสียงกระซิบ
 เธอหันไปยกถ้วยกาแฟจิบหนึ่งอึกก่อนจะหันกลับมาเล่าต่อ
 “ในวิหารเทพธิดารัตติกาลเมืองทิงเก็นของเรา ผู้วิเศษลำดับเจ็ดจะมีเพียงสองคนเท่านั้น และหัวหน้าคือหนึ่งในสองคนนั้น! ต่อให้หัวหน้าถูกย้ายไปประจำการที่วิหารใหญ่กว่านี้ หรือแม้กระทั่งเมืองมุขมณฑลของบิชอป แต่เขาก็ยังเป็นบุคคลระดับสูงอยู่ดี อาวุโสของโบสถ์บางคนยังเอาชนะหัวหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
 “หัวหน้าสุดยอดไปเลยแฮะ”
 ไคลน์ขานรับ มันยังคงอมยิ้ม
 ว่ากันตามตรง สิ่งที่ดันน์·สมิทกระทำในคืนดังกล่าวยังคงสร้างความประทับใจแก่ไคลน์จวบจนปัจจุบัน มันไม่เคลือบแคลงเลยสักนิดว่าดันน์·สมิทจต้องเป็นหนึ่งในผู้วิเศษที่แข็งแกร่ง
 “แน่นอนอยู่แล้ว!”
 โรแซนกล่าวอย่างภูมิใจ
 ขณะเดียวกัน คิ้วของเธอเริ่มขมวดเข้าหากันเมื่อพยายามเค้นสมองดึงความทรงจำที่เหลือ
 “ฉันไม่มีข้อมูลตั้งแต่ลำดับหกขึ้นไป ในบรรดาเหยี่ยวราตรีทั้งหมด อาจมีแค่หัวหน้าที่ทราบชื่อของโอสถลำดับหก”
 “แล้วเส้นทางอื่นล่ะ? เส้นทางที่ไม่ครบสมบูรณ์ พอจะมีข้อมูลบ้างไหม?”
 ไคลน์พึงพอใจกับข้อมูลผู้ไร้หลับ ได้เวลาถามถึงโอสถชนิดอื่นบ้าง
 พลังผู้ไร้หลับสอดคล้องกับตัวตน ‘ผู้วิเศษ’ ในจินตนาการไคลน์ก็จริง แต่นั่นไม่ใช่พลังที่มันต้องการ
 โอสถลำดับเก้าที่ไคลน์หวังไว้ อย่างน้อยต้องเชี่ยวชาญด้านพลังเหนือธรรมชาติ เพื่อที่จะได้ต่อยอดศึกษาหาวิธีกลับโลกเก่าในอนาคต
 โรแซนครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ
 “ฉันไม่ได้สนใจด้านนี้ ก็เลยมีข้อมูลไม่มากนัก รู้แต่เพียงว่าโบสถ์ของเราครอบครองสูตรโอสถไว้มากกว่าโบสถ์อื่น ส่วนรายละเอียดนั้น… เทพธิดารัตติกาลมีอีกพระนามว่า มารดาแห่งความเร้นลับ นโยบายหลักของโบสถ์คือการรักษาความลับ เฮ่อ… คงจะมีอีกสักสองถึงสามเส้นทางที่ไม่สมบูรณ์… เจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการของเหยี่ยวราตรีหลายคนมีนิสัยเย็นชาและเข้าถึงได้ยาก ฉันจึงกลัวที่จะสนทนาด้วย พวกเขามักแผ่กลิ่นอายประหลาดรอบตัวเสมอ ส่วนบางคนก็… ช่างเถอะ… เรื่องแบบนี้ ฉันว่านายควรไปถามลุงนีลล์มากกว่านะ เขามีความรู้กว้างขวาง แถมยังเชี่ยวชาญด้านพิธีกรรม เอ… ลุงนีลล์เคยบอกชื่อโอสถลำดับเก้าของเขาอยู่นะ ชื่อว่าอะไรแล้วน้า… อ้อ! ใช่แล้ว! ผู้ส่องความลับ!”
 หืม… มีความรู้ด้านพิธีกรรมที่หลากหลาย?
 พลังของผู้ส่องความลับคล้ายคลึงกับสิ่งที่ไคลน์ต้องการมาก… มันแสดงสีหน้าโล่งใจเมื่อมองเห็นแสงแห่งความหวัง
 “จริงสิ! ฉันยังรู้จักโอสถอีกชื่อหนึ่ง เป็นลำดับเจ็ดในเส้นทางที่ไม่สมบูรณ์!”
 โรแซนกล่าวอย่างตื่นเต้น เธอพยายามเค้นสมองนึก
 “ชื่อว่าอะไร?”
 ไคลน์ถามด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น
 ในยุคสมัยที่ผู้วิเศษลำดับสูงมีน้อยจนอาจไม่มีเลย การเป็นผู้วิเศษลำดับเจ็ดย่อมหมายถึงตัวตนที่ทรงพลังของโบสถ์
 เมื่อนึกออก โรแซนฉีกยิ้มกว้างก่อนตอบ
 “ผู้สื่อวิญญาณ!”
 “มาดามดาลี่ย์?”
 ไคลน์ถามทันควัน
 หลังจากประหลาดใจค่อนข้างมากในตอนที่พบกันครั้งแรก ไคลน์มองว่าหากผู้สื่อวิญญาณคือผู้วิเศษลำดับเจ็ด ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด เพราะสิ่งที่มาดามดาลี่ย์แสดงให้เห็น นับเป็นพลังการสื่อวิญญาณที่น่าทึ่งมาก
 สามารถล้วงความลับใครก็ได้…
 ดวงตาโรแซนกลมโตอีกครั้ง เธอกล่าวด้วยสีหน้าประหลาดใจสุดขีด
 “ค…คุณรู้ได้ยังไง?”
 “ผมเคยพบมาดามแล้ว”
 ไคลน์ไม่ปิดบัง
 “งั้นหรอกหรือ”
 น้ำเสียงของเธอแฝงด้วยความริษยาในปริมาณเจือจาง
 “ถ้าได้เป็นผู้วิเศษที่ยอดเยี่ยมเหมือนมาดามดาลีย์บ้าง ฉันคงยอมเปลี่ยนใจเป็นผู้วิเศษในสักวัน… ไม่สิ ต้องไตร่ตรองให้รอบคอบนับสิบๆ ครั้งก่อน!”
 “อา… มาดามดาลี่ย์คือผู้วิเศษในอุดมคติของผมเหมือนกัน”
 ไคลน์กล่าวเยินยอเกินจริง
 หลังจากบรรลุเป้าหมายสืบข้อมูล ไคลน์นั่งคุยเรื่อยเปื่อยกับโรแซนอีกครู่หนึ่งก่อนจะมั่นใจว่าเธอคายความลับหมดแล้ว ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนถอดพลางหมวกคำนับ จากนั้นก็บอกลา
 ขณะเดินลงบันไดจนเกือบถึงขั้นแรก ไคลน์ชะงักฝีเท้าพร้อมกับเลื่อนมือซ้ายเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฝั่งที่เก็บธนบัตรสิบสองปอนด์
 มันกำแบงก์ไว้แน่นถนัดราวกับกลัวจะหล่นหายกลางทาง รอยยิ้มเปี่ยมสุขถูกเผยบนใบหน้าอย่างชัดเจน
 ตามธรรมเนียมของจักรวรรดิแห่งอาหารอย่างจีนแผ่นดินใหญ่… เมื่อได้รับเงินก้อนโต สิ่งแรกที่ต้องทำคือเลี้ยงฉลอง!
 ได้เวลาพาเมลิสซ่าไปกินของดีแล้ว!
........................


ราชันเร้นลับ 24 : กระเบียดกระเสียร
 ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มถูกย้อมด้วยแสงสีส้มขณะตะวันใกล้ลับขอบฟ้า ไคลน์จ้องมองเมลิสซ่าอย่างหมดคำจะกล่าว ถ้อยคำที่เคยเตรียมไว้ไม่สามารถงัดออกมาใช้ได้
 มันกระแอมเสียงค่อยสองครั้งก่อนฝืนเค้นความทรงจำ
 “เมลิสซ่า พวกเราไม่ได้ฟุ่มเฟือย แต่ในอนาคต เพื่อนร่วมงานของฉันหรือเบ็นสันจะต้องมาเยี่ยมที่บ้าน จะให้ต้อนรับคนเหล่านั้นด้วยห้องแบบนี้จริงหรือ? และเมื่อเบ็นสันกับฉันแต่งงาน จะให้นอนร่วมกันบนเตียงสองชั้นเหมือนเดิมรึไง?”
 “พวกนายสองคนยังไม่มีคู่หมั้น… ไว้เก็บเงินอีกสักหน่อยค่อยย้ายบ้านก็ยังไม่สาย”
 เมลิสซ่าตอบสั้นห้วน แต่อัดแน่นด้วยเหตุและผล
 “ไม่ได้! เมลิสซ่า นี่เป็นบรรทัดฐานของสังคม!”
 ไคลน์ไม่มีทางเลือกนอกจากอ้างหลักการของความเป็นผู้ดี
 “ในเมื่อฉันหาเงินได้สัปดาห์ละสามปอนด์ ก็ต้องอยู่บ้านให้เหมือนกับคนที่หาเงินได้สัปดาห์ละสามปอนด์!”
 ด้วยความสัตย์จริง มันเคยเช่าหอพักอยู่ร่วมกับเพื่อนมาก่อนที่โลกเก่า โจวหมิงรุ่ยย่อมคุ้นชินกับชีวิตหอพักเป็นอย่างดี การสวมบทบาทเป็นไคลน์จึงไม่ใช่เรื่องยาก
 แต่เป็นเพราะประสบการณ์ในอดีต มันจึงทราบถึงความไม่สะดวกสบายหลายด้าน โดยเฉพาะการใช้ชีวิตของผู้หญิง
 แถมไคลน์ยังมีแผนจะเป็นผู้วิเศษในอนาคต การทำพิธีกรรมเวทมนตร์ที่บ้านจึงเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นที่พักจึงไม่ควรมีผู้คนพลุกพล่านผ่านไปมา และอย่างน้อยก็ต้องมีห้องส่วนตัวที่ห้ามใครเข้า
 เมื่อเห็นเมลิสซ่ากำลังจะอ้าปากเถียง มันรีบอธิบายต่อ
 “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้คิดจะซื้อบ้านเดี่ยว เอาแค่บ้านแถวก็พอ เพียงแต่เน้นว่าต้องมีห้องน้ำส่วนตัว และมีห้องแยกของแต่ละคน แน่นอน ฉันเองก็ชอบขนมปังของมาดามสลิน รวมถึงบิสกิตทิงเก็นและเค้กมะนาวด้วย บ้านหลังใหม่จึงต้องอยู่ใกล้กับถนนกางเขนเหล็กหรือไม่ก็ถนนดารารัตน์”
 เมลิสซ่าทำแก้มป่อง เธอเงียบงันเป็นเวลานานด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะผงกศีรษะในท้ายที่สุด
 “แล้วก็ฉันไม่ได้ใจร้อนจะย้ายบ้านทันที พวกเราต้องรอให้เบ็นสันกลับมาก่อน”
 เมื่อกล่าวจบ ไคลน์หัวเราะคิกคัก
 “คงไม่ดีแน่ถ้าเบ็นสันกลับมาและพบกับห้องที่ว่างเปล่า ลองนึกภาพดูสิ เขาจะต้องพูดว่า… ข้าวของหายไปไหนหมด? แล้วพี่น้องของฉันล่ะ? นี่ฉันเข้าผิดบ้านรึเปล่า? โอ้! ได้โปรดท่านเทพธิดา! หากนี่เป็นฝันร้าย ช่วยปลุกผมให้ตื่นจากฝันร้ายด้วยเถิด! บ้านผมหายไปได้ยังไง? แค่จากไปไม่กี่วันเองนะ!”
 ไคลน์เลียนเสียงและสำเนียงพูดของเบ็นสัน เมลิสซ่าเผยรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเธอกำลังมีความสุข ลักยิ้มตื้นสองข้างแก้มปรากฏขึ้นไม่บ่อยนัก
 “ผิดแล้ว มิสเตอร์แฟรงค์คงดักรอเบ็นสันที่ชั้นล่างเพื่อให้เขาคืนกุญแจ เบ็นสันไม่มีทางขึ้นมาถึงนี่ได้แน่”
 เด็กสาวล้อเลียนความตระหนี่ของเจ้าของหอพัก เป็นความเคยชินของสมาชิกครอบครัวโมเร็ตติไปแล้ว ที่จะล้อเลียนนิสัยจุกจิกซึ่งมิสเตอร์แฟรงค์ชอบกระทำ สิ่งนี้มีจุดเริ่มต้นมาจากเบ็นสัน
 “นั่นสินะ คนงกแบบหมอนั่นไม่มีทางเปลี่ยนกลอนประตูทุกครั้งที่เปลี่ยนผู้เช่าแน่”
 ไคลน์เสริมด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะชี้นิ้วไปยังประตูและกล่าวด้วยน้ำเสียงผู้ดี
 “มิสเมลิสซ่าครับผม พวกเราออกไปทานอาหารที่ภัตตาคารมงกุฎเงินกันไหม? เนื่องในโอกาสเฉลิมฉลองที่ผมได้งานใหม่”
 เมลิสซ่าถอนหายใจเสียงค่อย
 “ไคลน์ นายรู้จักเซเลน่ารึเปล่า? เพื่อนร่วมห้องและเพื่อนสนิทของฉัน”
 เซเลน่า?
 ทันใดนั้น ภาพของเด็กสาวผมสีไวน์แดงนัยน์ตาน้ำตาลเข้มลอยเข้ามาในหัว พ่อและแม่ของเซเลน่าเป็นสาวกโบสถ์เทพธิดารัตติกาลเหมือนบ้านโมเร็ตติ ถึงขนาดตั้งชื่อบุตรสาวตามชื่อพระแม่เซเลน่าเพื่อหวังจะได้รับการอวยพรพิเศษ
 เด็กคนนั้นยังอายุไม่ครบสิบหกบริบูรณ์ อ่อนวัยว่าเมลิสซ่าราวครึ่งปี นับเป็นเด็กที่ร่าเริงและเข้ากับคนได้ง่าย
 “จำได้สิ”
 ไคลน์พยักหน้า
 “พี่ชายของเธอที่ชื่อคริสเป็นนักกฎหมาย รายได้ต่อสัปดาห์เกือบจะสามปอนด์แล้ว ส่วนคู่หมั้นของเขาทำอาชีพเสริมเป็นนักพิมพ์ดีด ทั้งสองหมั้นหมายมานานกว่าสี่ปี แต่ก็ยังไม่ตกลงปลงใจแต่งงาน เพื่อให้ครอบครัวมีความมั่นคงกว่าที่เป็น พวกเขาจึงตั้งใจออมเงินมาตลอดจนถึงปัจจุบัน มีแผนจะทำเช่นนี้ไปอีกอย่างน้อยหนึ่งปีค่อยคิดเรื่องแต่งงาน จากคำบอกเล่าของเซเลน่า มีผู้ชายหลายคนที่เป็นเหมือนกับพี่ชายเธอ พวกเขาจะเริ่มแต่งงานหลังจากอายุ 28 เป็นต้นไป หรือจนว่าครอบครัวจะมีความมั่นคง… ดังนั้นไคลน์ นายไม่ควรใช้เงินฟุ่มเฟือย”
 ฉันแค่จะพาเธอไปทานอาหารนอกบ้านมื้อเดียว…
 ไคลน์ยิ้มไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก มันกล่าวหลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก
 “เมลิสซ่า แต่ฉันมีรายได้สัปดาห์ละสามปอนด์แล้วนะ และจะเพิ่มขึ้นทุกปี ดังนั้นเธอไม่ควรเป็นกังวลเกินไป”
 “แต่พวกเราต้องออมเงินเผื่อกรณีฉุกเฉินไว้ด้วย อย่างเช่นการล้มละลายของบริษัทรักษาความปลอดภัยที่นายทำ… ฉันเคยมีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง บริษัทที่พ่อของเธอทำงานอยู่เกิดล้มละลาย ชีวิตเปลี่ยนผันจากหน้ามือเป็นหลังเท้าทันที เธอคนนั้นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลาออก”
 เมลิสซ่ากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
 …ไคลน์ถึงกับใช้มือก่ายหน้าผาก
 “ต…แต่บริษัทของฉัน… กับรัฐบาล… ช…ใช่แล้ว! บริษัทนี้มีเส้นสายกับรัฐบาล! ไม่ล้มละลายง่ายขนาดนั้นแน่”
 “ในยุคสมัยปัจจุบัน แม้แต่รัฐบาลเองก็ไม่มั่นคง เกิดการเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวงทุกครั้งที่เลือกตั้ง และเส้นสายที่มีจะหายไปทันทีเมื่อขั้วอำนาจใหม่เข้ามาบริหารแทน ถ้าเป็นแบบนั้นจริง บริษัทของนายก็จะถึงจุดจบ”
 เมลิสซ่าให้เหตุผลอย่างหนักแน่น
 คุณน้องสาวครับ… ทำไมถึงฉลาดขนาดนี้?
 ไคลน์ยังคงยิ้มแห้งแม้จะพ่ายแพ้การโต้เถียงอย่างหมดท่า มันส่ายศีรษะ
 “ก็ได้… ฉันจะอุ่นซุปที่เหลือจากเมื่อวาน แต่เธอต้องไปซื้อปลาทอดหนึ่งชิ้น เนื้อวัวพริกไทยดำหนึ่งชิ้น เนยโหลเล็ก และเบียร์มอลต์ให้ฉันแก้วนึง ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องจัดงานฉลองเล็กๆ ให้กับงานใหม่ของฉันบ้าง”
 รายการที่กล่าวไปล้วนหาได้ง่ายจากแผงลอยบนถนนกางเขนเหล็ก ปลาทอดหนึ่งชิ้นมีราคาราวหกถึงแปดเพนนี ส่วนเนื้อหมักพริกไทยดำชิ้นไม่ใหญ่มากจะอยู่ที่ห้าเพนนี เบียร์มอลต์แก้วละหนึ่งเพนนี และเนยโหลเล็กหนัก ¼ ปอนด์มีราคาสี่เพนนี แต่ถ้าซื้อโหลใหญ่หนักหนึ่งปอนด์จะมีราคาเพียงหนึ่งซูล สามเพนนีเท่านั้น
 ไคลน์คนก่อนรับหน้าที่ซื้อของเข้าบ้านในวันหยุดเสมอ ส่งผลให้ราคาสินค้าถูกบันทึกลงหัวสมองแม่นยำ มันประมวลผลรวดเร็วและได้คำตอบเป็นหนึ่งซูล หกเพนนี จึงทำการยื่นธนบัตรหนึ่งซูลให้เมลิสซ่าสองใบ
 “ก็ได้”
 เธอไม่คัดค้านการทำกับข้าวทานเอง เมลิสซ่าถอดกระเป๋าสะพายวางลงพร้อมกับเหยียดแขนหยิบธนบัตร
 หลังเตรียมโหลเนยและหม้อสำหรับจ่ายตลาดเสร็จ เมลิสซ่าเดินตรงไปที่ประตูอย่างกระฉับกระเฉง เมื่อไคลน์เหลือบเห็น มันรีบส่งเสียงตะโกน
 “เมลิสซ่า! อย่าลืมใช้เศษเงินที่เหลือซื้อผลไม้กลับมาด้วยนะ!”
 มีแผงลอยไม่น้อยบนถนนกางเขนเหล็กที่ขายผลไม้หมดอายุหรือคุณภาพต่ำ เป็นสิ่งที่พวกมันซื้อต่อจากร้านอื่นมาอีกทอด
 ผลไม้หมดอายุค่อนข้างได้รับความนิยมในถนนกางเขนเหล็ก สาเหตุเพราะราคาเข้าขั้นถูกบัดซบ คนซื้อก็ไม่คิดอะไรมากกับส่วนที่เน่าเสีย อย่างน้อยก็ยังมีส่วนที่หวานฉ่ำให้ลองชิม เป็นความสุขเล็กๆ ที่ราคาถูกกว่าการซื้อผลไม้สดทั้งผลมาก
 เมื่อกล่าวจบ ไคลน์เดินเข้าไปหาเมลิซ่าพร้อมกับยัดเหรียญหนึ่งกำใส่ฝ่ามือเธอ
 “หือ?”
 นัยน์ตาสีน้ำเริ่มสั่นระริกอย่างฉงน
 ไคลน์หันหลังกลับพร้อมกับส่งเสียง
 “อย่าลืมให้รางวัลตัวเองด้วย! ไปที่ร้านมาดามสลินและนั่งกินเค้กมะนาวซะ”
 “…”
 เมลิสซ่ากะพริบตาปริบๆ ก่อนจะพ่นถ้อยคำด้วยเสียงบางเบา
 “ตกลง”
 เด็กสาวหันหลังกลับพร้อมกับเปิดประตูห้องเดินออกไป
 …
 แม่น้ำตัดผ่านผืนดินจนแบ่งแยกเป็นสอง ถนนริมแม่น้ำเรียงรายด้วยต้นเมเปิ้ลและต้นสนซีดาร์เป็นทิวแถว อากาศบริเวณนี้ทั้งสดชื่นและชุ่มปอด
 จุดประสงค์การเดินทางของไคลน์คือเพื่อบอกยกเลิกสอบสัมภาษณ์ที่จะมีขึ้นในช่วงเย็น มือซ้ายของชายหนุ่มกำลังจับไม้ค้ำ ส่วนมือขวายื่นเหรียญหกเพนนีจ่ายค่าโดยสารรถม้าไร้ราง
 หลังจากลงรถ ไคลน์เดินไปบนถนนซีเมนต์โดยมีจุดหมายเป็นตึกสามชั้นที่ก่อจากหิน สีของมันเริ่มเขียวจากตะไคร่ อาคารแห่งนี้คือสำนักงานของมหาวิทยาลัยทิงเก็น
 “สมกับเป็นหนึ่งในสองมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดของอาณาจักรโลเอ็น…”
 ในฐานะที่เพิ่งเคยเยือนเป็นครั้งแรก ไคลน์ถอนหายใจยาวขณะก้าวเดิน
 เมื่อเทียบกับมหาวิทยาลัยทิงเก็นแล้ว มหาวิทยาลัยโฮอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำจะหม่นหมองลงถนัดตา
 “ฮุยเร่!”
 “ฮุยเร่!”
 เสียงตะโกนอย่างมีพลังของชายหนุ่มกลัดมันดังมาจากเรือพายสองลำที่กำลังแล่นแข่งกันทวนกระแสแม่น้ำโฮอี้ จังหวะจะโคนการจ้วงพายนับว่าประสานงานได้ยอดเยี่ยม
 นี่คือกีฬาพายเรือซึ่งได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่มหาวิทยาลัยของอาณาจักรโลเอ็น แม้แต่ตัวไคลน์คนเก่าก็เช่นกัน มันเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยโฮอี้ด้วยทุนการศึกษา จึงถูกบังคับต้องทำกิจกรรมชมรม
 ด้วยเหตุนี้ ไคลน์ เวิร์ช และน่ายาจึงเข้าร่วมชมรมพายเรือและแสดงฝีมือได้ค่อนข้างน่าประทับใจ
 “พวกเด็กหนุ่มไฟแรง…”
 ไคลน์หยุดเดินและหันไปมองเรือพายสองลำที่เริ่มแล่นไกลออกไป ก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย
 สัปดาห์หน้าคงไม่ได้เห็นภาพแบบนี้แล้ว เนื่องจากเป็นช่วงเวลาปิดภาคเรียนของมหาวิทยาลัย
 หลังจากเดินพ้นถนนซีเมนต์ที่มีหลังคาธรรมชาติเขียวขจีปกคลุม ในที่สุดไคลน์ก็มาถึงหน้าอาคารหินสามชั้น มันเดินเข้าไปรายงานตัวและแจ้งความประสงค์กับเจ้าหน้าที่ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงานของบุคคลที่คุ้นเคย
 ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
 มันใช้นิ้วเคาะประตูที่เปิดแง้มไว้
 “เข้ามา”
 เป็นเสียงจากภายในห้อง
 เจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัยวัยกลางคนซึ่งแต่งกายด้วยทักซิโด้ดำและเชิ้ตขาว มันกล่าวขึ้นหลังจากเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน
 “ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนการสอบสัมภาษณ์จะเริ่มขึ้น”
 “มิสเตอร์สโตน ยังจำผมได้ไหม? นักศึกษาของศาสตราจารย์โคเฮ็นที่ชื่อไคลน์·โมเร็ตติ คุณเคยอ่านจดหมายแนะนำตัวของผมแล้วครั้งหนึ่ง”
 ไคลน์อมยิ้มพร้อมกับถอดหมวกคำนับ
 ฮาวิน·สโตนใช้มือลูบเคราสีดำเข้มก่อนจะถามด้วยสีหน้าฉงน
 “มีอะไรอย่างนั้นหรือ? ผมไม่ได้เข้าร่วมการสอบสัมภาษณ์ของคุณหรอกนะ”
 “คือแบบนี้ครับ ผมได้งานใหม่แล้ว ก็เลยจะมาแจ้งว่าไม่เข้าร่วมการสัมภาษณ์”
 ไคลน์แจงเหตุผล
 “อย่างนี้นี่เอง…”
 เมื่อทราบจุดประสงค์ ฮาวิน·สโตนลุกขึ้นพร้อมกับยื่นแขนขวาออกมา
 “ยินดีด้วยสำหรับงานใหม่ คุณเป็นคนหนุ่มที่มีมารยาทยอดเยี่ยมมาก เดี๋ยวผมจะรีบรายงานให้ศาสตราจารย์กับรองศาสตราจารย์อาวุโสทราบ”
 ไคลน์จับมือตอบ มันคิดจะคุยเรื่อยเปื่อยกับฮาวิน·สโตนเล็กน้อยก่อนจะกล่าวคำอำลา แต่ทันใดนั้นกลับมีเสียงที่คุ้นเคยดังจากด้านหลัง
 “โมเร็ตติ คุณได้งานใหม่แล้วหรือ?”
 เมื่อหันกลับไป มันได้พบกับชายสองคนที่เดินเข้ามาในห้อง คนหนึ่งเป็นชายชราผมสีเงิน นัยน์ตาสีฟ้าลุ่มลึก บนใบหน้ามีรอยเหี่ยวย่นเล็กน้อย ส่วนอีกคนคือบุรุษผิวคมเข้มในสูททักซิโด้สีดำและเชิ้ตขาว
 “สวัสดีครับอาจารย์… สวัสดีครับมิสเตอร์อะซิก”
 มันรีบยิงคำถาม
 “ว่าแต่พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”
 ชายชราไม่ใช่ใครอื่นนอกจากรองศาสตราจารย์อาวุโสคณะประวัติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยโฮอี้ และยังเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของไคลน์ด้วย เควนติน·โคเฮ็น
 ส่วนคนที่ยืนเคียงข้างโคเฮ็นคือชายวัยกลางคนที่มีผิวสีแทน ร่างกายกำยำและสันทัด ใบหน้าเกลี้ยงเกลาปราศจากหนวดเครา เส้นผมดำขลับ นัยน์ตาน้ำตาลที่แฝงความเหนื่อยล้าไว้ตลอดเวลา ประหนึ่งได้พบเห็นสัจธรรมของโลกจนเกิดความเบื่อหน่าย ติ่งหูข้างขวามีไฝสีดำซึ่งต้องสังเกตให้ดีถึงจะเห็น
 ไคลน์ย่อมจำได้ ชายคนนี้ก็เป็นหนึ่งในคณะอาจารย์ของมหาวิทยาลัยโฮอี้เช่นกัน
 มิสเตอร์อะซิกชื่นชอบที่จะถกเถียงประวัติศาสตร์ร่วมกับเควนติน·โคเฮ็น พวกมันมักโต้เถียงรุนแรงบ่อยครั้งด้านความคิดเห็น แต่ก็เป็นมิตรสหายที่สนิทมากในเวลาเดียวกัน ไม่อย่างนั้นคงไม่หาโอกาสจับเข่าคุยเรื่องประวัติศาสตร์บ่อยๆ
 โคเฮ้นพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย
 “อะซิกกับผมมาที่นี่เพื่อเข้าร่วมการประชุมทางวิชาการ… งานใหม่ของคุณเป็นแบบไหนอย่างนั้นหรือ?”
 “เป็นบริษัทรักษาความปลอดภัยที่รับงานประเภทค้นหา รวบรวม และปกป้องสมบัติโบราณ พวกเขากำลังขาดแคลนที่ปรึกษาด้านประวัติศาสตร์พอดี จึงเซ็นสัญญากับผมเป็นเวลาห้าปีเต็มด้วยค่าแรงสัปดาห์ละสามปอนด์”
 เป็นคำโกหกที่ไคลน์ท่องจำซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำอธิบายจึงเหมือนกับที่เคยเล่าให้เมลิสซ่าฟังเมื่อวานทุกประการ
 “ก็อย่างที่อาจารย์ทราบ ผมชอบสืบหาเบาะแสของประวัติศาสตร์มากกว่าสรุปและถ่ายทอดให้คนอื่นฟัง”
 โคเฮ็นผงกศีรษะเล็กน้อย
 “ทุกคนล้วนมีเส้นทางของตัวเอง และผมดีใจนะที่คุณยอมสละเวลาเพื่อเดินทางมาแจ้งข่าวกับมหาวิทยาลัยทิงเก็นก่อน แทนที่จะหายตัวไปอย่างเฉยๆ”
 อะซิกเสริม
 “ไคลน์… คุณได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นกับเวิร์ชและนาย่าหรือยัง? ผมอ่านจากหนังสือพิมพ์แล้ว เห็นว่าพวกเขาถูกฆ่าโดยฝีมือหัวขโมย”
 เหตุการณ์ในคราวนั้นถูกกลบเกลื่อนให้กลายเป็นคดีปล้นบ้านธรรมดาสินะ… แต่ทำไมถึงต้องรีบลงข่าวในหนังสือพิมพ์ขนาดนี้ด้วย?
 ไคลน์ชะงักเล็กน้อยก่อนจะกล่าวคำโกหกที่เคยเตรียมและซักซ้อมล่วงหน้า
 “ผมก็ไม่ทราบรายละเอียดเหมือนกัน รู้แต่ว่าเวิร์ชได้สมุดบันทึกของตระกูลอันทีโกนัสแห่งจักรวรรดิโซโลม่อนจากยุคสมัยที่สี่มาครอบครอง เขาเคยชักชวนให้ผมกับนาย่าไปช่วยถอดรหัส ผมได้ไปบ้านของเขาบ้างในช่วงแรก แต่ระยะหลังวุ่นอยู่กับการหางาน จึงห่างเหินกันไปครับ”
 ไคลน์ตั้งใจเผยข้อมูลของสมุดบันทึกอันทีโกนัสรวมถึงจักรวรรดิโซโลม่อนให้ทั้งสองฟัง เผื่อว่าอาจารย์ประวัติศาสตร์จะมีความเห็นที่น่าสนใจ
 “ยุคสมัยที่สี่…”
 โคเฮ็นขมวดคิ้วพึมพำ
 ทันใดนั้น นัยน์ตาที่เบื่อโลกของอะซิกเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงเป็นครั้งแรก มันสูดลมหายใจเข้าปอดหนึ่งฟอดใหญ่ หนังสือพิมพ์ในมือถูกเลื่อนขึ้นมานวดถูบริเวณขมับ
 “อันทีโกนัส… ผมคุ้นหูมาก แต่ลืมแล้วว่าเคยได้ยินจากที่ไหน”
........................