日进斗金 ยื่อจิ้นโต้วจิน
ขอให้ได้รับชัยชนะ เงินทองไหลมาเทมา
金玉满堂 จินอวี้หม่านถัง
ขอให้ร่ำรวยเงินทอง ทองหยกเต็มบ้าน

เสียงโห่ร้องสรรเสริญจากชาวบ้านดังลั่นไปทั่วเมือง ไม่นานนัก พวกเขาก็ชะโงกหน้าออกมาปิดหน้าต่างประตูทุกบาน ตะโกนออกมาจากภายในบ้านตนแทน ด้วยความเคารพยำเกรงเทพจนตัวสั่น บ้านไหนมีลูกเด็กเล็กแดงคงไม่อยากจะให้เห็นภาพนี้
เจ้าสาวรึ? น่าขันสิ้นดี!
อาเป้ยยิ้มหยันใต้ผ้าคลุมหน้าผืนบาง ซึ่งสามารถมองทะลุผ่านเห็นโลกภายนอกได้ไม่ชัดเจนนัก นางไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวโดยเด็ดขาดเพราะจะถือเป็นลางร้าย
นางใช้วิชาตัวเบากระโดดลงบนเรือ เหยียบยืนอย่างมั่นคงด้วยรองเท้าถักสานสีแดงอย่างดีของนาง
เมื่อเรือลำน้อยแล่นออกจากฝั่งด้วยแรงผลักขององครักษ์ที่พลิกฝ่ามือ ใช้พลังภายในดันสายน้ำ เสียงผู้คนป่าวร้องตะโกนด้วยความยินดี เว้นเพียงมารดาของนางที่กำลังคร่ำครวญปานขาดใจอยู่บริเวณท่าเรือ อาเป้ยเหลียวคอมองร่างสั่นเทาบนพื้นที่ไกลออกไปเรื่อย ๆ เป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอหยาดน้ำตา ด้วยความสงสารมารดาจับใจ
นางจะยอมทำเพื่อบ้านเกิดเมืองนอนของท่านแม่ก็แล้วกัน
นางคิด พลันหันกลับมายืนตรงอย่างสง่าผ่าเผย ทำความเคารพเทพเจ้าในแบบของนักปราชญ์ ยกฝ่ามือขึ้นเก็บปลายนิ้วโป้ง ก้มศีรษะลงคำนับเทพทั้งสี่ทิศเริ่มจากทิศตะวันออก ทิศตะวันตก ทิศใต้แล้วจบที่ทิศเหนือ
การส่งสตรีพรหมจรรย์เป็นเครื่องสังเวยแด่เทพ เป็นเรื่องที่ทำทุกสิบสองปี ตามปีนักษัตรซึ่งท่านเจ้าเมืองเลือกที่จะบูชาแค่เทพหลงเหนียนเพียงเทพเดียวเท่านั้น
ท่านเจ้าเมืองหลงอี้จินสืบสานงานสำคัญมาจากบรรพบุรุษ ด้วยความเชื่อว่าทุกสรรพสิ่งบนโลกได้ถือกำเนิดขึ้น และพัฒนาไปข้างหน้า ต้นเหตุทั้งมวลมาจาก 'น้ำ' ท่านจึงเลือกบูชาเทพแห่งน้ำเสียมากกว่าเทพแห่งการเกษตร[1] และเทพปฐมกษัตริย์ห้าธัญพืช[2]
นางมีความคิดว่าแสนแปลกประหลาดพิสดาร บูชาเทพด้วยคนเป็น ๆ ทำไปเพื่ออะไร แถมมีสตรีกล้าหาญลงเรือมาก่อนนางถึงสิบสองคน ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตกลับมา
ใช่เพียงเท่านั้น ท่านเจ้าเมืองหลงอี้จินได้กำชับให้นางล่องเรือผ่านสายน้ำตามทิศทางลมทะเล เพื่อความเป็นสิริมงคล ให้บ้านเมืองร่มเย็นเป็นสุข ทั้งที่เมืองเจิ้นกันก็สงบร่มเย็นดีกว่าเมืองที่นางจากมาเสียอีก
เหตุผลท่านไม่เข้าท่าเลยสักนิด! เกรงว่านางจะเอาชีวิตมาทิ้งเปล่า ๆ น่ะสิ
อาเป้ยถอนหายใจออกมา นางหันหน้าไปทางทิศเหนือ หลับตาลงตั้งสติ เหยียดฝ่ามือออกชนชิดติดกัน จรดปลายนิ้วโป้งไว้กลางอกอย่างนักพรต อีกข้างนั้นกำลูกประคำของขวัญจากอาจารย์นางไว้มั่น ทันใดนั้นเอง นางได้ยินเสียงตะโกนก้องดังทั่วฟ้า
"อาเป้ย! ชะตาฟ้าลิขิตมิอาจฝืน แต่สำหรับข้า..." ปลายเสียงที่เงียบไปปรากฏแสงสีเหลืองทองผุดวาบขึ้นมา จากการวาดฝ่ามือสั้น ๆ ทว่าทรงพลัง กระทบลงบนร่างของเจ้าสาวกลางลำน้ำ
"จะฝืนบ้างก็ได้... ฮ่า ๆ"
เสียงหัวเราะร่าเริงดังต่อเนื่องจากอีกฝั่งของแม่น้ำ เหล่าทหารนับสิบซึ่งประจำการอยู่รอบแม่น้ำทั้งสองฝั่งพยายามจะเข้าไปจับกุมตัวหลวงจีนนอกรีต
อาจารย์ฮุ่ยหมิงสวมอาภรณ์สง่างาม ในชุดนักบวชสีดำคาดสีเหลืองส้ม เพื่อไว้อาลัยและให้เกียรติแด่เจ้าสาวของทวยเทพ มือข้างหนึ่งกำลูกประคำสีขาวมุก เปล่งประกายสว่างไสวด้วยพลังแห่งหยาง
เซียนพรตระดับปรมาจารย์มิได้กลัวเกรงทหารองครักษ์ของเจ้าเมืองหลงอี้จิน ถีบฝ่าเท้าหนีขึ้นอากาศ วาดลีลาวิทยายุทธ์สูงส่งด้วยท่วงท่าสง่างาม ประหนึ่งการร่ายรำส่งศิษย์เอกผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมา เป็นทั้งลูกศิษย์และข้ารับใช้ท่านมาตลอดชีวิตของนาง
พร้อมกันนั้น คลื่นน้ำขยับระลอกใหญ่ บอกถึงการปรากฏตัวของเทพ ทหารองครักษ์จึงหยุดการจับกุม วิ่งไปคนละทิศคนละทาง บางคนรีบหาที่กำบังด้านหลังกำแพง เคาะประตูที่พักซึ่งแน่นอนว่าตามธรรมเนียมแล้วจะไม่มีใครเปิดประตู
เจ้าสาวกลางลำน้ำเงยหน้าขึ้นมองแสงสีทองอร่ามราวดวงอาทิตย์ในยามราตรี แสงสว่างสุดท้ายเหนือศีรษะของนาง
"ข้าเชื่อว่าการเสียสละของเจ้าเพื่อบ้านเมืองครั้งนี้จะไม่สูญเปล่า ไม่ว่าจิตวิญญาณของเจ้าอยู่ที่ใด จงจำไว้ว่าเจ้าเป็นศิษย์ข้า อาจารย์ฮุ่ยหมิง! ข้ามีเมตตาต่อเจ้า จะนำทางแห่งแสงสว่างให้เจ้าเสมอ"
"ขอบคุณท่านอาจารย์ บุญคุณนี้ที่ท่านชุบเลี้ยงศิษย์มา อาเป้ยไม่มีวันลืม ขอบคุณที่มาส่งข้า!"
นางตะโกนก้องสุดเสียงด้วยความภาคภูมิใจ คงมิใช่เพราะการเป็นเครื่องสังเวยแด่บ้านเมือง หากเป็นเพราะนางได้เป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิงมาตลอดชั่วชีวิตของนาง ฉับพลันนั้นเอง โลกของนางก็ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด

อาเป้ยหาได้ล่วงรู้ชะตากรรมข้างหน้าของนาง เมื่องูตัวใหญ่ยักษ์ความสูงเสียดฟ้าที่มีเกล็ดบนลำตัวเป็นสีนิลสนิท ผงาดกางกรงเล็บแหลมคมบนเท้าทั้งสี่ข้างลักษณะคล้ายอุ้งมือมังกรขึ้นมาจากผืนน้ำ อ้าปากงาบนางเข้าไปในคำเดียว
นั่น...
เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเทพ แต่ก็เป็นไปแล้ว นางมองว่าเหมือนปีศาจงูเสียมากกว่า! ขนาดอาจารย์ฮุ่ยหมิง ผู้บำเพ็ญพรตจนเป็นเทพเซียนได้ยังเผ่นป่าราบ โบกมือล่ำลานางเป็นที่เรียบร้อย สภาพของนางหรือจะเหลือ...
เรือไม้ลำเล็กที่จิตรกรเอกบรรจงวาดอย่างสุดฝีมือกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ละลายหายไปเหมือนถูกเผาไหม้จากสายพิรุณพิโรธที่ร้อนจัดจนถึงจุดเดือด แต่นับว่ายังดี ท่านเทพหลงไม่กลืนนางลงท้อง ยังไม่นิยมเคี้ยวอาหารอันโอชะอย่างนาง หรือเป็นเพราะท่านมีเพียงเขี้ยวแหลมคมสองข้างซ้ายขวา นางมองไม่เห็นว่าท่านจะมีฟันสำหรับบดอาหารเยี่ยงมนุษย์
สถานที่มืดมิดแห่งนี้อากาศร้อนอบอ้าว กลิ่นก็ไม่ค่อยดีนัก น่าอึดอัดไม่น้อย เสียงเสียดสีของพิษสีเหลืองที่เดือดพล่านกระทบกับเขตอาคมของอาจารย์ฮุ่ยหมิง ได้กางเอาไว้เป็นเกราะกำบังให้นาง
นางระลึกถึงบุญคุณท่านอาจารย์ผู้มอบแสงสว่างให้กับนางเสมอมา แม้ในครานี้ ท่านยังชี้หนทางรอดให้นาง
[1] เทพเฉินหนง 神農 เทพแห่งการเกษตร
[2] เทพอู๋กู่เซียนตี้ 五穀先帝 ปฐมกษัตริย์ห้าธัญพืช


เสียงของบุรุษเทพตวาดดังลั่น นัยน์ตาแดงก่ำประหนึ่งจะปลิดชีพอีกฝ่ายซึ่งมีตัวประกันเป็นคนไม่สำคัญเอาเสียเลย ทางฝ่ายเทพสมควรปล่อยให้นางถูกสังหารไปเสีย มิใช่ทำให้ศัตรูเห็นว่านางยังมีประโยชน์
"ส่งหยกพันปีมาให้ข้า... เทพอู่เฉิน"
ทั้งสองฝ่ายสบมองกันอย่างเชือดเฉือน กระชับอาวุธในมือแน่น เมื่อกระบี่บนคอนางบาดลงลึกจนเลือดซึม
อาเป้ยถูกกระบี่คมกริบเฉือนลึกเข้าไปในเนื้อ ชายแปลกหน้ายังบีบคอนาง โดยที่นางไม่แม้แต่จะแสดงออกทางสีหน้าว่าเจ็บปวด นางสงสัยใคร่รู้ว่าหยกพันปีนี่คืออะไร ทั้งเทพและปีศาจถึงได้ต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วผู้ใดคือเทพอู่เฉิน!
"ข้าไม่รู้ว่าหยกพันปีอยู่ที่ใดบนเกาะนี้ เจ้าอยากได้ก็ต้องลองค้นหาเอาเอง"
"นางตายแน่... หากว่าท่านไม่รู้"
"ข้าขอโทษด้วย เจ้า..."
"อาเป้ย ข้าชื่ออาเป้ย" นางแนะนำตัวอย่างยินดี เมื่อท่านเทพรู้สึกผิดต่อนางแทนที่จะว่านางเป็นปัญหา พร้อมกันนั้นนางยกมือขึ้นจับใบมีดกระบี่ อาศัยจังหวะที่ศัตรูกำลังตกใจ ผลักยันอาวุธออกจากคอด้วยแรงทั้งหมดที่มี
โลหิตหลั่งไหลจากอุ้งมือเล็ก ๆ ของนางราวสายน้ำ มือของนางยังเกือบจะขาด หากไม่เป็นเพราะพลังกายเทพอันกล้าแกร่งซึ่งนางได้รับมาในร่างนี้ ทำให้นางบาดเจ็บแค่พอประมาณ
นางใช้ช่องเพียงเล็กน้อย พลิกกายในท่าคว่ำสะบัดตัวให้หลุดจากการจับกุมของมือปีศาจ สลัดมันออกไปอีกทางหนึ่ง ด้วยทักษะการต่อสู้และป้องกันตัวมาโดยตลอดชีวิตของนางก็คงจะไม่ยาก
เทพหลงเหนียนไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าซัดคมกระบี่ใส่ผู้รุกรานให้ถอยร่นไป อาเป้ยพลิกฝ่าเท้า หมุนตัวขึ้นในอากาศ ใช้เลือดจากลำคอวาดอักขระยันต์ด้วยปลายนิ้ว ตัวอักษรมากมายกระจายออกเป็นสีทองอร่าม เกิดแรงระเบิดทำให้ฝั่งปีศาจกระเด็นไปคนละทิศทาง ทว่าฝั่งเทพสามารถทรงตัวยืนได้อย่างสง่างาม
ปีศาจล้วนไม่ถูกกับเวทเซียนสีเหลืองทอง ผู้ใช้เวทชนิดนี้มีเพียงนักปราบปีศาจ นักพรตนักบวช แต่อักขระที่วาดด้วยเลือด ใช้เป็นอาวุธในการทำร้ายศัตรูได้ มีเพียงแห่งเดียวบนโลกมนุษย์
"คนจากสำนักเทียนหลง เจ้า! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
"ไปรายงานใต้เท้าจีกง!"
ผู้มาเยือนหายตัวไปราวสายลมพัดผ่าน เทพหลงเหนียนหันมาเอาเรื่องนาง
"ข้าสั่งให้เจ้า..."
"ข้าเบื่อนี่ ข้าไม่ใช่นักโทษทำไมท่านต้องขังข้าเอาไว้ด้วยล่ะ ข้าแค่หาสักหนทางคลายเหงา ไหนจะแขกเหรื่อท่านก็ชอบทำเสียงดัง สู้ให้ข้าออกมาอัดปีศาจสักตนหน่อยจะเป็นไรไป ต่อให้ข้าบาดเจ็บหรือตายยังดีเสียกว่าอยู่เฉย ๆ ในคุกใต้ดินของท่าน"
นางพูดฉอด ๆ ทั้งมือและรอบคอมีรอยเลือดไหลซึมตามแนวกระบี่ ทั้งที่นางไม่ได้คิดจะมาอัดใครหรอกแค่มาเดินเล่นของนาง เทพหลงเหนียนจำเป็นต้องพูด
"ที่แห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ให้เจ้าออกมาเที่ยวเล่น เจ้าจะออกมาข้างนอกไม่ได้ หากข้าไม่อนุญาต"
"แต่นี่ก็เรือนของท่านมิใช่หรือ? เหตุใดเทพผู้ยิ่งใหญ่เยี่ยงเทพหลงเหนียนไม่สามารถสร้างความสงบในบ้านของตนได้ ทำไมถึงร้อนเป็นไฟเช่นนี้เล่า"
"เป็นธุระของข้า เจ้าเป็นเพียงผู้อาศัย... ชั่วคราว"
"ผู้อาศัยชั่วคราวเพียงเดินเที่ยวเท่านั้น ท่านจะขังข้าไว้ไม่ให้เห็นแสงตะวันเลยหรือยังไง"
นางเป็นคนดื้อรั้นมาแต่ไหนแต่ไร แม้เป็นข้ารับใช้ นางไม่เคยได้รับอนุญาตให้เดินหลังค่อม ก้มศีรษะให้ผู้ใด ภายใต้คำสั่งของท่านอาจารย์ อาเป้ยได้รับการอบรมเคี่ยวเข็ญมาให้นางมีศักดิ์ศรี นางบอกข้อนี้กับพวกเขาด้วย
ดวงตาลุ่มลึกของนาง แม้ร่างกายบาดเจ็บยังคงหยิ่งผยองก้าวร้าว ลำพองตนต่อหน้าบุรุษเทพทั้งสาม คงไม่มีใครชอบนางนัก ถึงนางเพิ่งกอบกู้สถานการณ์วันนี้ได้ก็ตาม
"ข้าว่านางผู้นี้อาจโกหกท่าน นางบอกกับท่านว่าไม่ใช่เซียน นางกลับรู้เวทเซียน วิชาลับของสำนักเทียนหลง ต่างจากจอมยุทธทั่วไป" บ่าวรับใช้ร่างกำยำพูดขึ้นมา แต่อาเป้ยเชิดหน้าขึ้นอย่างดื้อรั้นมั่นใจ
"ข้าก็จำมาจากอาจารย์ข้า"
"อาจารย์เจ้า... หากว่าเป็นตาเฒ่าฮุ่ยหมิงอย่างที่ข้าคิด ข้าไม่เคยได้ยินว่าท่านมีศิษย์เป็นสตรี สำนักเทียนหลงไม่รับสตรีเข้าร่วมการใด ๆ ทั้งสิ้น"
"ข้าเป็นข้อยกเว้นเป็นศิษย์คนโปรด หากว่าข้าได้รับอันตราย อาจารย์ข้าจะมาเยือนที่แห่งนี้อย่างแน่นอนต่อให้เป็นเทวโลกก็ตาม"
อาเป้ยได้ทีคุยโม้โอ้อวดอย่างที่นางไม่มีโอกาสได้ทำมาก่อน แม้ว่ามันคงเป็นไปได้ยาก การเดินทางมาเทวโลกไม่ใช่เรื่องที่เซียนจะทำได้ง่าย ๆ และก็ไม่ใช่เทพเซียนทุกคนที่จะทำได้ นางไพล่มือไว้ข้างหลังนางด้วยท่าทีองอาจ
"ท่านจะทำไมล่ะ? หรือว่าท่านอยากพบอาจารย์ข้า"
"ไม่มีผู้ใดอยากพบตาเฒ่านั่น แต่ข้าเชื่อแล้วล่ะว่าเจ้าเป็นศิษย์เจ้าหลวงจีนนอกรีตเพราะเจ้าพูดจาคล่องแคล่ว ยืดเยื้อมากความพอกัน"
"ข้าเองก็เชื่อว่าท่านเป็นศิษย์เทพหลงเหนียน พวกท่านเอาแต่ใช้กำลังเข้าสู้ ไม่คิดหาหนทางใช้ปัญญาเข้าต่อรองกับศัตรู ไม่มีวิถีแห่งนักปราชญ์"
"เจ้า... ว่าข้าโง่รึ!" บุรุษร่างกำยำ ลูกสมุนของเทพงูเริ่มชี้หน้านางผู้ไม่เจียมตนเอาซะเลย
"ข้ายังไม่ได้พูดว่าท่านโง่เง่าเสียหน่อย แต่ข้าขอเสียมารยาททีเถอะ อาจารย์ข้าพร่ำสอนเรื่องเมตตากรุณา การมีมารยาท ผู้ที่มีเกียรติคือผู้ที่ให้เกียรติผู้อื่น ซึ่งพวกท่านน่ะไม่เห็นจะมี ข้าขอถามจริง ๆ ว่าพวกท่านเคยให้เกียรติผู้ใดหรือไม่ ไม่ต้องพูดถึงมนุษย์ เทพ หรือว่าปีศาจ หากไม่เคย นั่นหมายความว่าพวกท่านไม่เคยมีเกียรติ"
"นี่เจ้า!"
แม้เป็นสตรีตัวเล็กนิดเดียว อาเป้ยมิได้กลัวเกรง จึงเริ่มเปิดศึกปะทะวาจาคารม เป็นศึกที่รู้แพ้รู้ชนะได้ไม่ยาก
เทพหลงเหนียนเริ่มจะเอือมระอากับนาง เสียงโหวกเหวกโวยวายของลูกสมุนงูทั้งสอง ตาคมหลุบมองลำคอเพรียวระหง โลหิตไหลทะลักออกจากบาดแผลจนนางต้องยกมือขึ้นกดต้นคอของนางเอาไว้ โดยไม่เลิกโต้แย้งด้วยเหตุผลมากมายของนาง
นางเป็นผู้มีวาจาร้ายกาจนัก ซ้ำร้ายยังดื้อด้าน ไม่ยอมอ่อนน้อมด้วยอีกต่างหาก!
เทพหลงเหนียนส่ายหน้าไปมา พลิกฝ่ามือใช้เวทที่มีลักษณะเป็นกลุ่มควันดำดึงตัวนางเข้าหา มือข้างหนึ่งกระชับเอวนางไว้ไม่ให้ดิ้นหนี
อาเป้ยเบิกตากว้างตกใจ ละล่ำละลัก "ท่านเทพหลงเหนียน! ข้าไม่ได้มีความหมายจะล่วงเกินท่าน ข้าแค่เป็นคนพูดตรงไปตรงมาเท่านั้น ข้าขออภัย!" นางยกมือคารวะ เทพหลงเหนียนกลับรีบปัดมือนางออกอย่างรำคาญ จับเอวนางแน่นเต็มฝ่ามือ เอวของนางเล็กมากแค่กำมือเดียว
"ข้าจะรักษาแผลให้เจ้า เจ้าตกใจอะไร?"
ใบหน้านางเห่อร้อน แดงไปถึงใบหู นางกำลังถูกล่วงเกินแม้ท่านเทพจะแค่รวบเอวนางไว้ ยกฝ่ามือขึ้นปล่อยไอเย็นจาง ๆ ผ่านมาถึงคอนาง ทำให้แผลของนางประสานกัน ริมฝีปากของนางสั่นเทาไม่รู้ด้วยเหตุใด


อาเป้ยได้พบเทพหลงเหนียนในร่างบุรุษเพียงครั้ง นางอยากจะนับว่าครั้งเดียวเพราะครั้งแรกนั้นท่านแปลงกายแล้วหนีหน้านางไปในทันที
ครั้งที่สอง ท่านต่อว่านางโกหกข้อหนึ่ง แล้วเหาะเหินเดินอากาศไปเช่นเดิม
ครั้งที่สาม ท่านมาส่งนางหน้าห้องพัก นางถึงได้พิจารณาใบหน้าคมคายไร้ที่ติของท่าน
คิ้วเข้มหนาขนานไปกับดวงตาเรียวรี หางคิ้วยกขึ้นสูง นัยน์ตาสีโลหิตดูก้าวร้าวดุดัน ทว่าหากมองให้ดีแล้วนางว่าสวยงามดึงดูดเหล่าอิสตรีเป็นอย่างมาก จมูกโด่งเป็นสันคมรับกับสันกรามแกร่งเยี่ยงชายชาตรี ทำให้ท่านดูองอาจและสง่างาม ริมฝีปากอมแดงอมชมพูดูนุ่มนวลอ่อนหวานประหนึ่งกลีบดอกเหมยฮวา
บุรุษเทพผู้นี้รูปงามปานหยกสลัก นางหาได้เคยพบบุรุษรูปงามเท่านี้ไม่
ใช่ว่านางหลงใหลในรูปลักษณ์เทพหลงเหนียนนักหรอก นางเพียงไม่มีโอกาสชื่นชมความงามของผู้ใด ด้วยความที่นางพำนักอาศัยอยู่ในกระท่อมตีนเขาวัดเทียนหลง ปลอมตัวเป็นข้ารับใช้ชาย ลูบหน้าตนด้วยถ่านหินมาทั้งชีวิต บุรุษมากมายผู้ที่นางจะได้พบเจอมีแต่หลวงจีนหัวล้าน นักพรตเฒ่า พ่อค้าในตลาด
นางพบเห็นบุปผางาม สตรีใบหน้าสะสวยในหอนางโลม ซึ่งนางเคยแอบหนีไปเที่ยวเพราะว่าอยากพบท่านแม่บ้างนาน ๆ ครั้ง นางก็ว่างาม
การเอ่ยคำชื่นชมเป็นเรื่องดี เวลาท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิงชมนางว่าทำดีมาก อวยพรขอให้นางเพียรพยายามต่อไปให้ได้ตลอดรอดฝั่ง นางจะมีกำลังใจทุกครั้ง
แล้วนี่นางยังไม่ตาย!
หลังทอดความคิดไม่น่าภิรมย์ไปกับบุรุษเทพรูปงามอัธยาศัยยอดแย่ นางฉีกยิ้มกว้างให้กับตนเอง เดินสำรวจห้องของตน
ที่พักอาศัยของนางคล้ายกับห้องขังนักโทษชั้นใต้ดิน ดีที่ยังมีเตียงนอนปูด้วยขนสัตว์นุ่มนิ่ม แสงลอดมาจากช่องหน้าต่างบานเล็กกว่าฝ่ามือ
คิดในแง่ดี หากเป็นฤดูเหมันต์ที่มีหิมะขาวโพลนไปทั่วทุกแห่ง ห้องนี้คงอบอุ่นเสียจนนางไม่ต้องนอนขดตัวอยู่หน้ากองไฟอย่างในกระท่อมซอมซ่อ
นางเคยลำบากกว่านี้ไม่รู้กี่เท่า มือเรียวเล็กอย่างสตรีของนางแตกและหยาบกร้าน ริมฝีปากไร้ความชุ่มชื้นมีเลือดเกรอะกรังและอักเสบในฤดูหนาว ร่างกายผ่ายผอมจนเห็นกระดูกแต่มีกล้ามเนื้อ เพราะทุกเช้านางต้องหาบน้ำขึ้นไปส่งผู้ทรงศีลบนภูเขา โดยห้ามมิให้ใช้วิชาเวทแห่งวัดเทียนหลงเข้าช่วย หากอาจารย์รู้เข้าจะทำโทษนาง
นางต้องเข้าเมืองไปซื้อเสบียงอาหาร ด้วยตามธรรมเนียมนักพรตในวัดบนภูเขาสูงจะไม่ลงเขาบ่อยนัก ทุกอย่างให้เป็นหน้าที่ของข้ารับใช้หลวงจีน คอยอำนวยความสะดวก เพื่อที่พวกท่านเหล่านั้นจะได้บำเพ็ญเพียรอย่างเต็มกำลัง
ข้ารับใช้ก็มีนางและชาวบ้านสองสามคนมาช่วยในบางครั้ง ซึ่งนางจะได้รับค่าตอบแทนเล็กน้อย จากการสนับสนุนของเจ้าเมืองและเศรษฐีที่ขึ้นไปทำบุญ
แต่ดูเข้าสิ! นางได้ใช้เงินที่เก็บสะสมมาทั้งชีวิตเสียที่ไหน สักตำลึงนางก็ไม่ได้ไปผลาญมันในตลาด จะมาจับตัวนางทั้งที ดันไม่มีใครบอกนางล่วงหน้าสักหน่อย
"ข้าคิดถึงท่านเหลือเกินท่านอาจารย์ ไม่มีใครมาคอยบ่นว่าข้าอ่อนแอกะปวกกะเปียก หาบน้ำขึ้นเขา ข้าก็บ่นไปแบกไปให้ท่านคอยเอ็ดว่าข้าเกี่ยงงาน หน้าที่ต้องเป็นหน้าที่ ข้าล่ะอยากกลับไปส่งข้าวปลาอาหารให้พวกท่านเหลือเกิน..."
อาเป้ยทิ้งตัวลงนั่งคอตกบนเตียง รู้สึกอยากทำเรื่องเดิม ๆ แม้ว่ามันจะลำบากสักแค่ไหน นางสำนึกบุญคุณท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิงที่ช่วยกางเวทปกป้องเป็นเกราะกำบังให้นางรอดชีวิตมา
กระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตูดัง นางพลันหันไปมองประตูเปิดอ้าออก บุรุษร่างเล็กอ้อนแอ้นหน้าขาวใส รูปงามเหมือนสตรี น่าจะเป็นข้ารับใช้ในเรือน ชายแปลกหน้าท่าทางงุนงงเมื่อพบนาง
"เอ้อ เจ้า..."
"ข้าชื่ออาเป้ย"
"นี่เจ้า!" อยู่ ๆ ก็ทำเสียงดัง จ้องนางตาเขม็งให้นางตกใจตาม
"มีอะไรล่ะ?"
"เจ้า... เจ้ารอดจากพิษของท่านได้ยังไง แล้ว ๆ ที่หน้าผากเจ้า..."
นางคว้าหมับเข้ากลางหน้าผากเหมือนตบแมลงสักตัว ลุกขึ้นไปส่องกระจกบานใหญ่ตรงมุมห้องมืดสลัว ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ อย่างสงสัยใคร่รู้
เส้นสีแดงวาดขึ้นอย่างงดงามอ่อนช้อย คล้ายลูกไฟแต่ดูเป็นรูปเป็นร่างมากกว่า ไม่รู้ว่าเป็นสัญลักษณ์ที่สื่อความหมายอย่างไร
"ทำไมถึงมีตรางูบนหน้าข้าได้ล่ะเนี่ย ว่าแต่มันใช่งูรึ ข้าว่าเหมือนกลีบดอกไม้แปะอยู่กลางหน้าข้า ดอกอะไรก็ไม่รู้ ดูไม่เป็นดอกไม้อีก..." นางทำหน้ายุ่ง หันไปทางบ่าวชายที่ยืนอยู่หน้าประตู
"เจ้านายท่านไม่ได้บอกท่านหรือว่าข้าเป็นใคร?"
"ท่านไม่อนุญาตให้ถาม ข้ามาทำหน้าที่ตามคำสั่งของท่านให้นำเสื้อผ้าอาหารมาวางไว้ในห้องใต้ดิน"
"เรียกข้าอาเป้ยเถอะ ข้าไม่ใช่คนถือตัวอะไร"
"พวกเราไม่คบหามนุษย์"
"ท่านจะเรียกข้าว่าเจ้าหรือเรียกชื่อแซ่ข้า มันต่างกันตรงไหน คบไม่คบเป็นอย่างไร ในเมื่อท่านยืนกำลังพูดคุยกับข้าอยู่"
บ่าวรับใช้เรือนเทพเริ่มเอือมระอากับนาง ยังไม่ก้าวเข้ามาในห้อง วางสิ่งของเหล่านั้นไว้บนพื้น ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด
อาเป้ยคิดว่านางควรผูกมิตรกับใครสักคนในที่แห่งนี้ เผื่ออาจขอความช่วยเหลือจากใครได้ในสักวันหนึ่ง นางเอามือไพล่หลังพูด
"ข้าเอง... เป็นข้ารับใช้หลวงจีนมาก่อน ต้องทำตามคำสั่งท่านอาจารย์ทุกอย่าง แต่ดีหน่อย อาจารย์จะให้เหตุผลข้าทุกครั้ง ท่านให้ข้าหาบน้ำขึ้นเขาวันหนึ่งไม่ต่ำกว่าสิบหาบเพื่อฝึกความแข็งแรงของร่างกาย ปัดกวาดเช็ดถูเพื่อวินัยของตนเอง หุงหาอาหารให้พวกท่านทั้งหลาย เพื่อรู้จักนอบน้อมถ่อมตน รู้จักยื่นมือให้ความช่วยเหลือผู้อื่น ข้าทำมาหมดทุกงานที่ว่ายาก... บางทีท่านอาจจะมาขอคำปรึกษาจากข้าสักวันก็ได้ อ้าว..."
คนฟังเดินไปตั้งนานแล้วกลายเป็นนางพูดพร่ำอยู่คนเดียว จึงถอนหายใจออกมา
"ข้าว่าพวกท่านไม่ใช่ไม่คบหามนุษย์หรอก ไม่มีผู้ใดคบค้าสมาคมด้วยเสียมากกว่า มารยาทก็ไม่ดี"


ผ่านไปสามราตรีกาลไม่มีอะไรคืบหน้า
ปีศาจนับสิบตนยังพยายามตามหาเทพอู่เฉินในเรือนแต่ไม่พบท่านตามที่นางว่า
ทางด้านฝั่งเทพเลิกต่อต้านอสูรปีศาจ ปล่อยให้เดินไปเดินมาตามใจ ระหว่างรอก็ชักชวนกันฆ่าเวลา นั่งฝึกปัญญาด้วยหมากเซี่ยงฉี เหล่าเทพผู้น้อยช่วยกันซ่อมแซมพื้นเรือนด้านหน้าให้กลับมาสวยสะอาดเรียบร้อยดังเดิมแล้ว บ่าวงูทั้งสองยังกลับมาเอาความกับนางเรื่องเทพอู่เฉินไปอยู่ที่ใด
"หวังว่าเจ้าจะไม่โป้ปดพวกข้า มิฉะนั้นเจ้าจะถูกลงโทษสถานหนักทีเดียว"
"ท่านรอถามเทพอู่เฉินด้วยตัวท่านเองก็แล้วกัน ท่านซื่อหยูอี้ ท่านเซียวอี้หรู ข้าหน่ายจะอธิบายความให้ท่านฟัง เพราะว่าท่านไม่เคยจะฟัง"
อาเป้ยกำลังวัดฝีมือกับเทพแห่งสายน้ำ บนโต๊ะหินใต้ต้นไม้สูงใหญ่ ลมพัดเย็นสบาย นางคีบหมากเฉียมุ่งไปดักโจมตีถึงในบ้านของอีกฝ่าย ทว่านางคงไม่ชำนาญงาน จึงไม่ได้ดูเลยว่ามีองครักษ์คอยป้องกันอยู่
"เก็บพลังเวทไว้ใช้ยามจำเป็น กำชัยชนะโดยไม่ต้องออกรบ เจ้าเฉลียวฉลาดนัก อาเป้ย" เทพแห่งสายน้ำเอ่ยคำชื่นชมนาง จากเคยว่านางเป็นสตรีควรนิ่งเงียบเสียก็เปลี่ยนความคิดใหม่
บนโลกของทวยเทพ เทพสตรีออกเรือนแล้วยังต้องเชื่อฟังและอยู่ในโอวาทสามีเช่นเดียวกับมนุษย์ ในขณะที่บุรุษเทพยอมโอนอ่อนให้ภริยาบ้างเพื่อประคับประคองชีวิตคู่ ต่างฝ่ายให้เกียรติกัน ครองคู่กันไปตลอดกาลตราบจนกายเทพจะแตกสลาย
"สมกับที่เป็นศิษย์นักพรตฮุ่ยหมิง ข้าเคยได้ยินจากท่านพ่อว่าเซียนผู้นั้นเก่งฉกาจ เดิมทีเป็นนักพรตผู้บำเพ็ญเพียร อุตสาหพยายามอย่างยากยิ่ง จนได้เป็นเซียน มีพละกำลังเยี่ยงเทพ จึงเรียกว่าเป็นเทพเซียน"
บุรุษเทพรูปงามพูดไปเล่นไปอย่างคล่องแคล่ว ตรงข้ามกับอาเป้ย นางขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่ง คิดแล้วคิดอีกกว่าจะเดินหมากแต่ละตาได้ กระทั่งถึงตาสุดท้าย นางถูกโจมตีย่อยยับไม่มีเหลือ แม้แต่เบี้ยก็ถูกสังหารเรียบ
นางจะไปเก่งหมากรุกได้อย่างไรเล่า!
นอกจากงานดูแลนักพรต ฝึกวรยุทธ์ ทำการบ้านส่งอาจารย์ฮุ่ยหมิงให้ครบถ้วน ด้วยเวลาที่มีจำกัดในชีวิตของนางแต่ละวันก็ว่ายากเย็นแสนเข็ญแล้ว
อาเป้ยยกมือขึ้น ก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม เคารพท่านเทพแห่งสายน้ำคนพี่
"ข้าแพ้ราบคาบไม่มีเหลือแม้เบี้ยสักตัวบนกระดาน หมากกระดานหน้า ข้าเดินผิดถูกตรงไหนอย่างไร รบกวนท่านให้คำชี้แนะข้าด้วย เทพเฟยหลิง"
ศึกประลองสมองควรเป็นเรื่องชำนาญงานของนักปราชญ์ ผู้เฉลียวฉลาดเช่นนาง แต่พูดไปใครจะเชื่อ
นางแพ้ราบคาบ!

เหล่าปีศาจและอสูรเริ่มเหน็ดเหนื่อยกับการตามหาหยกพันปี ด้วยความที่เกาะเทพในฝั่งทิศอุดรนี้ช่างกว้างใหญ่ไพศาล ในป่าทึบมีพรรณพฤกษามากมายหลากหลายชนิด ท้องนทีสีมรกตยาวสุดลูกหูลูกตา เทือกเขาทอดยาวเชื่อมต่อไปถึงทิศประจิม
ฝั่งยักษาอสูรวิ่งไปทั่วพื้นหญ้า พื้นหิน พื้นทราย ตามหาในแหล่งหนองน้ำก็หาได้พบไม่ หลายตนถือวิสาสะเข้ามาในเรือน ตามหาเทพอู่เฉินแต่ไม่พบท่านแม้เงา
ฝั่งเทพไม่ได้ออกแรงต่อสู้ แค่คอยเฝ้าดูแลข้าวของให้อยู่ที่เดิมของมัน ของวิเศษชิ้นอื่นนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้แตะต้อง ของหายากไปกว่านั้นเทพอู่เฉินก็ไม่ได้วางเอาไว้ให้ใครหยิบง่าย ๆ และเหล่าปีศาจได้รับการให้เกียรติเป็นแขกจึงมีศักดิ์ศรีพอสมควร
อีกหนึ่งราตรีกาลผ่านพ้นไป ปีศาจต่างอ่อนล้าเหนื่อยแรงจึงกลับมาที่เรือนเทพอู่เฉินอีกครั้ง พยัคฆ์อัคคีก็ตามมาเอาเรื่องนาง
"เจ้า... หลอกลวงข้า หยกพันปีไม่ได้อยู่บนเกาะแห่งนี้"
"พวกท่านต่างมากันเอง ทึกทักกันเอาเอง ท่านหาของไม่พบเองจะมากล่าวหาว่าข้าไปหลอกอะไรท่าน ข้าล่ะสงสัยจริง ๆ ผู้ใดบอกท่านว่ามันอยู่กับท่านอู่เฉิน หากข้าเป็นเจ้าสวรรค์ ข้าจะไม่ปล่อยให้ของสำคัญเท่านี้อยู่ในมือครึ่งเทพครึ่งปีศาจ"
อาเป้ยยังคงใจเย็นแม้ต่างฝ่ายตั้งท่าเตรียมต่อสู้ นางรินชาใส่ถ้วยใบเล็ก ยกขึ้นจิบโดยไม่ใช้เวทเซียนแต่ทำทุกอย่างด้วยสองมือ
ถึงแม้ว่าเพลิงโทสะล้อมรอบกายพยัคฆ์อัคคี ด้วยความเกลียดชังเคียดแค้น สงครามกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า
"แม่เฒ่าไม่มีทางโกหกพวกข้า หยกพันปีจะต้องอยู่ที่เรือนท่านอู่เฉิน"
"ท่านเคยได้ยินหรือไม่ว่า 'เลือดข้นกว่าน้ำ' เกิดวันใดเทพอู่เฉินส่งหยกพันปีให้กับมารดาของท่าน ไม่คิดหรือว่าภัยพิบัติจะมาเยือนเทวโลก หากเป็นข้าคงเลือกเก็บไว้เบื้องบน ในสถานที่ปลอดภัยกว่าไว้กับเทพอู่เฉิน ข้าว่า... พวกท่านมาเสียเที่ยวแล้วล่ะ"
"นี่เจ้า! จงใจหลอกพวกข้าอย่างนั้นรึ"
เหล่าปีศาจแสนโง่เขลาเบาปัญญา ตั้งท่าต่อสู้อย่างสุดกำลังเมื่อโทสะเข้าครอบงำ
ยิ่งพยัคฆ์อัคคีดันถูกนางหลอกเข้าเสียแล้ว
ร่างพยัคฆ์ลุกเป็นไฟโชติช่วง ส่งเสียงคำรามลั่น ทั่วทั้งท้องฟ้าเกิดอสุนีบาต แสงเสียงดังสะท้านไปทั่วก่อนกระโจนกายเข้าหานาง
อาเป้ยตกเป็นผู้กระทำความผิดอย่างไม่เข้าท่าเอาเสียเลย นางกระโดดหลบสายฟ้าลูกใหญ่จากพยัคฆ์และคมกระบี่จากยักษาสองตน โต๊ะชากระเด็นกระดอน ถ้วยชาลายดอกเหมยในมือของนางแตกกระจาย นางถีบทะยานขึ้นฟ้าพร้อมเทพแห่งสายน้ำ วาดวงเวทสร้างตาข่ายจับกุมสัตว์อสูร
ศัตรูกำลังคลุ้มคลั่งเพราะถูกนางยั่วยุ จึงไม่ทันโจมตีนางด้วยกรงเล็บทั้งสี่
ขาของสัตว์อสูรถูกตรึงด้วยเวทสีเขียวอานุภาพร้ายแรง ธาตุน้ำดับธาตุไฟ บุตรชายของใต้เท้าจีกงทั้งสองเทพผู้มีพลังมหาศาล ยักษาอีกสี่ตนจะเข้าช่วยก็ไม่เป็นผล ซ้ำยังถูกมัดรวมกันไว้ด้วยเวทสีเหลืองทองอร่าม อักขระโบราณของสำนักวัดเทียนหลง
เหล่าปีศาจไม่สามารถต่อกรกับเทพในเวลานี้ ยังมีเซียนปราชญ์อีกหนึ่งคน ตัดกำลังให้เหน็ดเหนื่อยเสียก่อน จึงยอมจำนนรับความพ่ายแพ้ ถูกจับกุมตัว มัดรวมกันไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่


นอกจากเหล่าเทพแห่งสายน้ำจะได้รับข่าวอันไม่น่าภิรมย์เรื่องมนุษย์เครื่องสังเวย บรรดาปีศาจแค่มาทักทาย หาเรื่องก่อกวนใต้เท้าจีกงเสียมากกว่าต่อสู้จริงจัง ไม่ทันได้แพ้ราบคาบหรือหมดสภาพก็พากันหนีไปเสียแล้ว
อย่างปักษา ยักษา สัตว์อสูรสุนัขสามหัวอยู่ตระกูลจำพวกลมคงกลับไปฟื้นพลังที่เทวโลกชั้นฟ้าหรือนรกภูมิของตน น่าจะไม่เดินทางมาอีกสักพัก
เทวโลกในแต่ละชั้นไม่ใช่คิดจะมาก็มา หากมิใช่ถูกส่งมาโดยอำนาจแห่งราชาสวรรค์ ปีศาจผู้ทรงพลังเช่นเฟยอี๋และตนอื่นซึ่งมีไม่มากนัก ต้องรอเวลาประตูระหว่างภพภูมิเปิด ต่อให้เป็นเทพผู้ปกครองเทวโลกชั้นใหญ่ทั้งสาม
ชั้นฟ้า ชั้นดิน ชั้นน้ำ
ยังไม่ใช่เรื่องง่ายดาย ต้องใช้พลังเวทมหาศาลในการเดินทางข้ามภพภูมิเทวโลกแต่ละครั้ง ขนาดใต้เท้าจีกงเองไม่ใคร่จะเดินทางข้ามภพภูมิบ่อยครั้งหากว่าท่านไม่มีธุระจำเป็นต้องไปจริง ๆ
บริเวณตั่งนั่งไม้สนแดงกลางเรือน ใต้เท้าจีกงได้ชื่นชมวิทยายุทธ์ของบุตรชาย จนญาติทางฝ่ายภริยาเดินเข้ามาสนทนาเรื่องเทพอู่เฉิน จึงมีท่าทางสงสัยใคร่รู้
"เครื่องสังเวยผู้รอดชีวิตเป็นศิษย์ตาเฒ่าฮุ่ยหมิงอย่างนั้นรึ?"
"ใช่แล้วใต้เท้า ท่านซื่อหยูอี้แจ้งข่าวข้ามาว่านางเป็นศิษย์ลับ ๆ ของสำนักเทียนหลงจึงไม่มีใครรู้จักนาง อีกเรื่องหนึ่ง เทพอู่เฉินกำลังจะเข้าจำศีลในราตรีนี้"
งูจำศีลคืองูลอกคราบดี ๆ ปีศาจอสรพิษเข้าสู่สภาวะร่างกายอ่อนแอมากที่สุด เทพอู่เฉินมีกายครึ่งหนึ่งเป็นปีศาจ หากท่านถูกรบกวนไม่ว่าด้วยเหตุใด ปีศาจน่ารำคาญอย่างนางเฟยอี๋คงต้องมา
บุตรชายผู้ฝักใฝ่ฝ่ายเทพไม่ชอบนิสัยของมารดานัก เทพทั้งหลายต่างรู้ในข้อนี้
ก็ไม่มีผู้ใดชอบนางแม้แต่ปีศาจด้วยกันเอง
"ประหลาดจริงท่านหลิ่งฟาง เหตุใดจึงไม่มีสารทางน้ำส่งข่าวมาว่าท่านจะจำศีล"
"ข้าคิดว่าด้วยวิสัยของท่านอู่เฉิน ไม่ใคร่จะรบกวนผู้ใด ใต้เท้าจีกงงานล้นมือ ทั้งปัญหาภายในภายนอก งานดูแลโลกมนุษย์ จัดการกับปีศาจอสูรก็น่าเหนื่อยหน่าย"
"ท่านพ่อท่านแม่... ข้าขอคำอนุญาตไปปกป้องเรือนท่านอู่เฉินสักสามราตรีกาล ข้าคิดว่าสมควรไป" บุรุษเทพแห่งท้องทะเล บุตรชายคนโตยกมือคารวะ
เทพหลิ่งฟางผู้มีศักดิ์เป็นอาห่าง ๆ เห็นด้วยและบุรุษเทพอีกสี่ก็เห็นพ้องต้องกัน บุตรชายคนเล็กของใต้เท้าจีกงคงไม่ปล่อยให้พี่ชายไปตามลำพัง
"ข้าขออาสาไปร่วมด้วยอีกแรง ไปเอาหน้าคนเดียวได้ยังไงเล่าท่านพี่"
"พวกเจ้าทั้งสองจงไป ระวังตัวด้วยลูกชายข้า"
ใต้เท้าจีกงให้คำอนุญาตด้วยน้ำเสียงขึงขัง เลื่อนมือขึ้นลูบเคราหงอกขาว ก่อนจะหันไปวานขอให้บ่าวประจำเรือนและเทพชั้นผู้น้อยช่วยกันจัดการซ่อมแซมพื้นหินด้านหน้า ซึ่งถูกทุบจนแตกกระจาย
เหล่าเทพใช้เวทในการซ่อมแซมสิ่งของ รักษาอาการบาดเจ็บให้กัน โดยส่วนใหญ่แล้วพลังเวทของเทพโดยกำเนิด เทพเซียนซึ่งมาจุติในภพภูมินี้จะมีเวทเป็นแสงสีเขียวหรือสีฟ้า
ต่างจากอู่เฉินผู้มีไอเวทเหมือนมารดา จึงไม่เชิงว่าเป็นเทพด้วยซ้ำ แต่ท่านได้รับการให้เกียรติว่าเป็นเทพแห่งสายน้ำอีกหนึ่ง บนเทวโลกต่างเรียกท่านว่า 'เทพอู่เฉิน' 'ท่านอู่เฉิน' เพราะบุรุษเทพปีศาจผู้นี้รักสงบ สุขุมเยือกเย็น มีเมตตากรุณา มีเหตุและผลในการใช้ชีวิตเฉกเช่นบิดาผู้เป็นเทพเจ้ามังกรบนเทวโลกชั้นฟ้า
"ท่านหลิ่งฟาง ข้าขอรบกวนท่านทีเถิด ช่วยส่งข่าวให้นางเฟยอี๋ด้วยว่าไม่ต้องลำบากมาเยี่ยมเยียนลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ภพภูมิบาดาลเราไม่อยากจะต้อนรับนาง"
"ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งใต้เท้าจีกง บุตรชายทั้งสองของท่านอาสาไปทางนั้นแล้วทางนี้ให้ข้าจัดการ"
บุรุษเทพสูงวัยกระโจนลงน้ำ ปรากฏเป็นหางทรงครึ่งวงกลมสีนวลสวยเหมือนหางของม้าน้ำ ซัดคลื่นขนาดใหญ่สาดกระเซ็นขึ้นสูงกลายเป็นวงเวท เพื่อสร้างหลุมน้ำวนในการเดินทางไกล โดยมีบุตรชายทั้งสองของเทพผู้เฒ่ากระโจนกายลงไปในคลื่นน้ำ เดินทางไปในอีกเส้นทางหนึ่ง
ใต้เท้าจีกงหมดธุระไปเรื่องหนึ่งแล้วยังมีงานอีกมากมาย เคียงข้างภริยาเทพแห่งทะเลนอกทิศประจิม นางฟางเหนียง ภริยาของท่านมีสีหน้าเป็นกังวล
"ท่านพี่จะทำอย่างไรต่อไป มีอะไรให้ข้าช่วยแบ่งเบาหรือไม่ ข้าไม่เคยเกี่ยงงานปกป้องเทวโลก ข้ายินดีเสียสละเพื่อส่วนรวม"
"ภริยาข้า น้ำใจเจ้างามนัก แต่ข้าเกรงว่าจะไม่รบกวนเจ้า ข้าขอลองติดต่อสหายเก่าดูเสียก่อนให้รู้ความแน่ ว่าเรื่องมันเป็นไปเป็นมาอย่างไร"
"ท่าน... รู้จักเซียนนักพรตนั่นด้วยหรือ?"
ใต้เท้าจีกงหัวเราะร่า
"ไอ้หลวงจีนเฒ่ากับข้าน่ะ รู้จักกันเป็นอย่างดี"

เวหากลิ่นหอมกรุ่นใต้ผกามาศหลากสีสัน ลูบผ่านแก้มนวลผ่องอย่างอ่อนโยน ให้ความรู้สึกสงบร่มเย็นยิ่งนัก อาเป้ยเงยหน้าขึ้นมองดอกเหมยร่วงหล่นลงจากพรรณพฤกษาสูงใหญ่ แผ่ฝ่ามือออกรับกลีบบุษบันสีหวานนุ่มนวล ชื่นชมมันด้วยสีหน้าผ่อนคลาย
นางลืมตาตื่นมาชมจันทร์ใกล้รุ่งฟ้าสาง หลังผล็อยหลับไปทั้งที่จะไม่นอนก็ได้ นางไม่รู้สึกง่วงนอนหากไม่ออกแรงทำอะไรให้เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ท้องไม่หิวเหมือนกระเพาะถมไม่เต็ม รับประทานผลไม้ อาหารในเทวโลกเพียงย่อยสลายหายไปเสียเฉย ๆ
รุ่งอรุณนี้นางสะบัดชายอาภรณ์เบา ๆ สามารถเสกสรรสิ่งต่าง ๆ ได้ดั่งใจ นางใช้เวทเซียนในการเปลี่ยนเสื้อผ้า จัดแจงทรงผมให้สวยงาม ติดเครื่องประดับเป็นช่อดอกไม้สีขาวเล็กจิ๋วซึ่งเบ่งบานอยู่เป็นกลุ่มบนศีรษะของนาง
นางมอบรางวัลให้กับตนเอง ด้วยความที่นางไม่มีโอกาสใช้วิชาเซียนบ่อยนักหากไม่ใช่ช่วงเวลาของการฝึกฝนในยามราตรี นางก็ต้องทำทุกอย่างด้วยสองมือเหมือนชาวบ้านทั่วไป เพื่อปกปิดสถานะของตนเอาไว้
ตั้งแต่ขึ้นมาอาศัยบนเมืองเทพ นางแค่กะพริบตา สามารถเสกเวทสั่งการได้สมใจ เวทอะไรที่ว่ายาก เวลานี้ราวกับว่านางเป็นผู้มีพลังขึ้นมาในระดับเทพเซียนผู้ได้รับพลังจากเทพบนสวรรค์
ผู้คนที่นี่ยังไม่มีใครนับว่านางเป็นภริยาท่านอู่เฉิน ก็เท่ากับว่านางมิได้ออกเรือน นางเป็นเครื่องสังเวยผู้รอดชีวิต ดวงวิญญาณที่มีกายทิพย์อันวิเศษประเภทหนึ่งบนเทวโลก
ดีเสียจริง! โชคชะตาฟ้าเข้าข้าง ใจดีกับนาง ได้เที่ยวเล่นแล้วยังไม่ต้องมาปรนนิบัติสามี นางได้รับอิสรภาพอย่างสมบูรณ์แบบ มันเป็นสิ่งที่นางถวิลหามาตลอดลมหายใจของนาง
ซื่อหยูอี้ บ่าวคนสนิทของเทพอู่เฉิน ส่งเสื้อผ้าอาภรณ์สีดำให้ตั้งแต่เมื่อวาน ยามนี้กลับมองนางด้วยสายตาไม่เข้าใจ อะไรทำให้นางใจเย็นถึงเพียงนี้
"ท่านอู่เฉินไม่ได้ห้ามเจ้าไม่ให้ออกมา แต่ข้าเกรงว่าเจ้าจะได้รับอันตรายเมื่อศัตรูมาเยือน"
"ข้ารึ? ท่านพูดกับข้ารึ" นางหันไปถาม แต่ไม่ยอมให้เขาตอบ โบกมือไปมา "คิดมากน่า... ท่านซื่อหยูอี้ก็... เรือนอันงดงามของเทพอู่เฉินออกจะเงียบสงบเท่านี้ ศัตรูที่ไหนจะมาเล่า ข้าว่าไม่มี..."
ตูม!
พสุธาหินอันแข็งแกร่งซึ่งเรียงตัวกันอย่างสวยงามเป็นทางเดินเข้าเรือนด้านหน้าเกิดหลุมขนาดใหญ่ สิ่งมีชีวิตบางอย่างหล่นลงมาจากฟากฟ้าอย่างรุนแรง อาเป้ยกระโดดหลบอย่างทันท่วงที ปลายเท้าของนางเหยียบยืนอยู่บนสะพานไม้
ทางด้านหนุ่มร่างอ้อนแอ้นในฝั่งตรงกันข้ามกับนางอยู่ใกล้พื้นหินนั้นมากที่สุด หลังจากที่หลบหลีกการโจมตีไปได้อย่างฉิวเฉียด ซื่อหยูอี้ใบหน้าซีดเผือด ก้มลงมองพื้นอันสวยงามของเทพอู่เฉินถูกทำลายไม่มีชิ้นดี
"พวกเจ้า! บังอาจนัก"
ไม่ทันไร เซียวอี้หรูตามมาสบทบพอดี สองพี่น้องงูขาวและงูเขียวเกรี้ยวโกรธเป็นอย่างมากด้วยความที่ตนรักษาคำพูดเอาไว้ไม่ได้ จึงเข้าห้ำหั่นกับพลธนูในร่างยักษา เทพชั้นผู้น้อยในเรือนอีกห้าถึงหกเข้ามาร่วมวงด้วย
อาเป้ยหันไปทางสัตว์อสูรหนึ่งตน...
พยัคฆาสีขาวร่างกายห่อหุ้มด้วยเปลวอัคคี มองหน้านางอย่างหยิ่งผยอง เขี้ยวแหลมคมยาวยื่นออกมาพ้นปาก เยื้องย่างเข้ามาหานาง ผู้ออกจะประหลาดใจและตื่นเต้นเสียมากกว่าหวาดกลัว
"พยัคฆ์อัคคี... ข้าเคยอ่านจากตำราเล่มหนึ่งว่าท่านกินเนื้อมนุษย์ด้วย อย่ากินข้าเลยนะ ข้าไม่อร่อยแน่นอน หากว่าท่านไม่เชื่อ ลองถามท่านอู่เฉินได้ ข้าอยู่ในปากงูมาก่อน เห็นว่าข้าจะไม่อร่อยจริง ๆ"
"เจ้าไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปเมื่อมาเยือนเทวโลก กายของเจ้าคือสมบัติของเทพอู่เฉิน แต่ข้าไม่สนใจเจ้า ข้าต้องการหยกพันปี"
"ท่านต้องการหยกพันปีไปเพื่อการใด?"
"ไม่ใช่เรื่องของเจ้า"
"มันต้องเป็นเรื่องของข้าซี ข้าเป็นผู้พักอาศัย จะให้ข้ากิน ๆ นอน ๆ อยู่เฉย ๆ ทำตัวเปล่าประโยชน์[1] ได้ยังไง ข้าเห็นว่าท่านดูจะเป็นอสูรที่พูดจารู้เรื่อง ท่านลองตรึกตรองดูว่าเราควรพูดคุยกัน หรือจะสู้กันเสียให้หมดแรงทั้งสองฝ่าย"
"เจ้า! บังอาจบุกรุกทำลายอาณาจักรเทพ"
กลายเป็นเทพที่พูดจาไม่รู้เรื่อง งูเขียวคนพี่ดึงกระบี่ออกจากคมฝักแล้วเข้าต่อสู้ บ่าวลูกสมุนอีกห้านายเป็นงูออกมาปกป้องเรือน
ด้วยวิสัยของปีศาจพอได้กางกรงเล็บก็คงจะไม่ฟังนางอีกต่อไป
ต่างฝ่ายเข้าห้ำหั่นกันด้วยความโกรธแค้น ฝ่ายหนึ่งอยากได้หยกพันปี อีกฝ่ายหนึ่งปกป้องที่พักอาศัยด้วยการทำลายมันเสีย
ส่วนตัวนาง... ไม่เอาด้วยดีกว่า นางขี้เกียจฟาดฟันกับใคร
"เชิญท่านทั้งหลายตามสบาย ข้าไปก่อนล่ะ สู้กันให้หมดเรี่ยวแรง ฆ่าให้เกลี้ยงนะ"
[1] สำนวน : ทำตัวเปล่าประโยชน์ 吃白飯


พยัคฆ์อัคคียอมบอกความจริงต่อเทพว่าต้องการหยกพันปีไปฟื้นฟูพลังกายของบุตรชายตัวน้อย ซึ่งเล่นซนไปสักหน่อยจึงถูกพิษของป๋ายเซี่ย
สัตว์อสูรจำพวกปูยักษ์มีวิถีนักล่าที่แปลกประหลาด ไม่กลืนเหยื่อเข้าไปทว่าจะฝังคมเขี้ยวไว้ รอให้แผลเน่าและถูกพิษกัดกินเสียก่อน ให้เหยื่อทุรนทุราย ร่างกายขยับไม่ได้เมื่อไรค่อยกลับมาจัดการอีกครั้งหนึ่ง
ทั้งปีศาจและอสูรไม่ใช่ทุกเผ่าจะเป็นมิตรที่ดีต่อกัน อสูรหลายตนนี้เป็นพวกเดียวกับพยัคฆ์อัคคี ซึ่งเป็นสัตว์อสูรในตำนาน จัดอยู่ในระดับที่มีพละกำลังใกล้เคียงกับปีศาจ
ส่วนอสูรปักษาซึ่งมาก่อกวนคราวก่อนนั้นต้องการหยกพันปีไปทำอะไรไม่รู้ได้ ถึงคราวนี้ไม่มาปรากฏตัวแต่คราวหน้าไม่รู้ว่าจะมาหรือไม่
อาเป้ยเห็นสัจธรรมอีกข้อหนึ่งว่ามนุษย์มีการแบ่งแยกเป็นหลายชนเผ่า เหล่าปีศาจและอสูรก็เช่นกัน ถึงบนเทวโลกไม่วุ่นวายเท่าโลกมนุษย์ แสนจะวุ่นวายนัก ต่างฝ่ายสู้รบกันเพื่อสนองกิเลส
ยกตัวอย่างเช่นท่านเจ้าเมืองหลงอี้จินผู้ส่งเครื่องสังเวยให้แด่เทพด้วยความเชื่อของท่าน ก็ปรารถนาต้องการอำนาจจากเทพ หวังให้ผู้คนเคารพสยบต่อท่าน
ณ สถานที่แห่งนี้ปีศาจยังอาจกลืนกินปีศาจด้วยกันเองเพื่อสูบพลังเวท
ในขณะที่เทพล้วนฝักใฝ่การบำเพ็ญเพียร ปลีกวิเวกเพื่อสำเร็จผลเป็นเซียน ไม่ใคร่สนใจว่าผู้อื่นลำบากเดือดร้อนหรือไม่อย่างไร
ใจนางอยากช่วยเหลือพยัคฆ์อัคคีตนนี้ นางเข้าใจความรักของแม่ว่ายิ่งใหญ่เพียงใด แต่ไม่ทันจะได้เอ่ยปาก เสียงเสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นบนท้องนภา
"ป๋ายเซี่ยเป็นปูอสูรตระกูลน้ำ หนึ่งในอสูรราตรี ยาถอนพิษอยู่ในเรือนเทพแห่งสายน้ำ"
สายตาทุกคู่มองไปทางเทพในร่างอสรพิษกายายิ่งใหญ่คับฟ้า นัยน์ตารุธิระเปล่งประกาย กลุ่มควันสีดำสนิทจำนวนมากมายรอบกายเทพปีศาจ บ่งบอกว่าการจำศีลเสร็จสมบูรณ์
เทพอู่เฉินกลับร่างบุรุษสวมอาภรณ์สีดำ แตะปลายเท้าลงพื้นดินอย่างสง่างามน่าเกรงขาม
"ท่านคงต้องรอเสียหน่อย ข้าจะไปนำดอกบัวสีทองในเรือนใต้เท้าจีกงมาแก้พิษให้ลูกชายท่าน"
"ข้ารอไม่ได้"
น้ำเสียงของพยัคฆ์อัคคีเต็มไปด้วยความก้าวร้าว ด้วยนิสัยอย่างพยัคฆ์ แม้ถูกล่ามไว้ด้วยโซ่อักขระสีทองฝีมือของอาเป้ย ซึ่งนางมีสีหน้าไม่สดใสนัก เมื่อไม่สามารถปล่อยพยัคฆ์อัคคีให้เป็นอิสระ
สัตว์อสูรตัวเล็กที่ซ่อนเร้นกายอยู่ในกระเป๋าเวทของมารดาผู้เหนื่อยล้าอ่อนกำลัง บริเวณข้างใต้ท้องพยัคฆ์ทำให้มันไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ถนัด ในที่สุดก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้
"ท่านต้องยอมลดศักดิ์ศรีลงหากต้องการความช่วยเหลือจากเทพ ตัวข้าไม่ได้โกหกท่านเรื่องหยกพันปี ข้าหาได้รู้ไม่ว่ามันอยู่ที่แห่งใดบนเกาะเทพอุดรนี้ แต่ถ้าท่านไม่อยากจะรอนาน ไปกับพวกข้า..." ในน้ำเสียงเด็ดขาดราวคำสั่งประกาศิต อาเป้ยหน้าตาเบิกบานเพราะว่านางจะได้ไปชมดอกบัวสีทอง นางถูกหยุดเอาไว้ด้วยนัยน์ตาสีแดงฉานในบัดดล
"เจ้าอยู่ที่นี่ อาเป้ย"
อาเป้ยโวยวาย "โธ่! เทพอู่เฉิน ขอข้าไปด้วยซี ข้าเป็นผู้กระทำผิด หลอกลวงเหล่าปีศาจให้หัวเสียอยู่ตั้งหลายวันหลายคืน ข้าควรจะต้องไป"
"ให้นางไปด้วยเถิดท่าน แล้ว... เชือกนี้อยู่ในมือนางด้วยกระมัง"
นางล่ามพยัคฆ์อัคคีเหมือนเป็นสัตว์ตัวหนึ่งเท่านั้น เทพแห่งสายน้ำคนพี่เห็นพ้องต้องกัน ตามมาสมทบ เหยียบลงบนพื้นดินแล้วจึงเร่งเร้า
"รีบไปกันเถอะพวกท่าน ชักช้าไป จะไม่ทันการ"

อาเป้ยหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส เพียงได้รับอนุญาตให้ติดตามไปเรือนเทพแห่งสายน้ำด้วย นางส่ายคอมองไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดมิดไร้แสงดาว
หนึ่งก้านธูปไม่สามารถใช้บอกเวลาในเทวโลก นางบอกไม่ได้ว่าเป็นยามจื่อหรือว่ายามโฉ่ว หนึ่งราตรีช่างแสนยาวนาน แต่บางวันนางรู้สึกว่ามันไม่นานนัก แสงอรุณก็ส่องหัวนางเสียแล้ว
อาเป้ยกระชับเชือกสีทองในมือแน่น นั่งคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อทรงตัวอย่างมั่นคง ในอุ้งมือหยาบของอสรพิษกายายิ่งใหญ่ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นเทพ พร้อมกันนั้น เสียงร้องแหลมเล็กของสัตว์อสูรตัวน้อย ฟังดูแล้วแสนเจ็บปวดทุกข์ทรมานทำให้นางก้มหน้าลงมองบริเวณใต้ท้องของมารดาพยัคฆ์ มันเอามือบังร่างตนไว้ ส่งเสียงคำรามเอ็ดลูกว่าไม่ให้ร้อง จากนั้นนางก็ไม่ได้ยินสุ้มเสียงใดอีก พวกมันต่างเงียบสนิทไม่มีเสียงใดหลุดรอดออกมา
ด้วยความสงสารเวทนา นางจึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"เจ้าพยัคฆ์ตัวน้อย... อดทนอีกสักนิดเถิด ข้าเชื่อว่าเทพอู่เฉินต้องหาสักหนทางช่วยชีวิตเจ้าให้ได้"

เทพอู่เฉินคอยเงี่ยหูฟังนางพูดคุยกับอสูรพยัคฆ์ ขณะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
ที่ผ่านมาเทพอู่เฉินไม่เคยให้ความช่วยเหลือใด ๆ แก่ปีศาจหรืออสูร ยังนึกรังเกียจความอ่อนแอของตนยามเป็นปีศาจ และเขาไม่เคยนึกชื่นชอบปีศาจ
กระนั้นยังไม่ใช่วิสัยของเทพอู่เฉิน จะยอมให้ผู้ใดใช้เขาเป็นพาหนะในการเดินทางไปไหน แม้กระทั่งการนำเครื่องสังเวยจากโลกมนุษย์เดินทางกลับมายังเทวโลก เขาไม่ใคร่สนใจว่ามนุษย์แสนอ่อนแอเหล่านั้นจะตายเพราะพิษจากคมเขี้ยวและน้ำลาย
ไม่รู้ด้วยเหตุอันใด เขาถึงได้โอนอ่อนยอมตามใจนาง วาดเท้ามังกรทั้งสามข้างที่เหลือ อีกหนึ่งนั้นให้เป็นที่นั่งพักพิงของนางและสองอสูร
ฝ่าเท้ามังกรแห่งสวรรค์เยื้องย่างในเวหาดังวิหคยักษ์ ร่างสีดำทะมึนปกคลุมด้วยไอปีศาจทำให้การเดินทางผ่านสายลมแรงกรรโชก อุปสรรคจากแม่น้ำและเทือกเขาทอดยาว ไม่ใช่ปัญหาต่อเทพปีศาจ
อย่าว่าแต่เทวโลกเลย การข้ามเขตในภพภูมิเดียวกันหรือคนละภพภูมิ เทพอู่เฉินไปไหนมาไหนได้โดยไม่ลำบากแม้แต่น้อย เขาเพียงเป็นเทพอยู่ติดเรือน ไม่ใคร่จะชอบการเดินทางนัก
"เทพอู่เฉินท่านแข็งแกร่ง มีเมตตากรุณาถึงเพียงนี้ ท่านช่วยเหลือผู้ใดได้ท่านก็จะช่วย เชื่อข้าเถิดว่าท่านไม่ได้โกหกเรื่องที่ท่านจะต้อนรับปีศาจเช่นกัน ข้าไม่อยากให้พวกท่านทั้งหลายทะเลาะกัน ข้าจึงยินดีเอาหัวเป็นประกัน"
"คำพูดของเจ้ามีความจริงแค่สองส่วน อีกแปดส่วนล้วนแล้วแต่เป็นคารม ระวังให้ดี สักวันศีรษะเจ้าจะกระเด็นจากบ่าเพราะปากของเจ้า"
บุรุษเทพในร่างอสรพิษแลดูเกรี้ยวกราด นางพูดอะไร ก็จะเห็นเป็นตรงกันข้ามไปเสียหมด ทว่านางกลับเอาอกเอาใจท่านเทพเสียเหลือเกิน


เทพอู่เฉินในร่างปีศาจมีช่วงเวลาจำศีลหลายราตรี สักห้าสิบถึงหนึ่งร้อยปีจะลอกคราบเก่าของตนสักครั้งเช่นเดียวกับนางเฟยอี๋ ใช้เวลามากหรือน้อยขึ้นอยู่กับพลังเวทในกาย ซึ่งหลังจากลงไปรับเครื่องบรรณาการบนโลกมนุษย์ เดินทางข้ามภพภูมิกลับมายังเทวโลกทำให้สูญเสียพลังไปมาก คงซ่อมแซมตนได้ไม่ดีนัก
เทพและปีศาจต่อสู้กันมาสองราตรีแล้ว...
อาเป้ยเดินไปเดินมาอย่างระวังไม่ให้เป็นภาระผู้ใด นางหลบเข้าไปนอนบ้าง เอามือปิดหูปิดประตูห้องเงียบเชียบ
เสียงกระบี่ดังกระทบกัน พื้นดินแตกหักเป็นเศษเป็นชิ้น เสียงตะโกนบริภาษอย่างเกรี้ยวกราด แสงสีเสียงทอดดังมาเป็นระยะ ต่างฝ่ายตะโกนโหวกเหวกโวยวายทะเลาะวิวาทกันไม่จบสิ้น ไม่มีวี่แววว่าฝ่ายใดจะยอมเลิกรา
ท้ายที่สุดนางก็ทนไม่ไหว จึงลองเดินหาห้องพักจำศีลของเทพอู่เฉินดูว่าอยู่ที่ใด
ห้องพักของเทพอู่เฉินหาไม่ยากนัก อยู่ถัดจากลานกว้างที่พวกเขากำลังต่อสู้กัน นางคิดว่าท่านเทพคงไม่กลัวเกรงในสิ่งใดเลยจำศีลอย่างโจ่งแจ้ง นางยังเห็นว่ามีบุรุษเทพรูปงามร่างสูงใหญ่แต่งการด้วยอาภรณ์งดงามดูมีภูมิฐาน และอีกสี่คงเป็นลูกสมุนของฝั่งเทพแห่งสายน้ำตามมาสมทบ
นางเคาะประตูห้องอย่างมีมารยาท ทว่าไม่ได้ยินเสียงผู้ใดตอบกลับมา จึงเปิดประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะ
"ข้าขออนุญาตทีเถอะ... เทพอู่เฉิน ประทานโทษ" พูดแล้วนางมองไปรอบ ๆ ห้องกว้างขวางมีโต๊ะมุกตั้งอยู่ตรงกลาง ดูสะดวกสบายและกว้างขวางกว่าห้องใต้ดินของนางซึ่งมีเพียงเตียงนอน โต๊ะตัวเล็ก ๆ สำหรับให้นางขีดเขียนอะไรบ้าง กระทั่งเตียงไม้ของท่านยังมีแผ่นไม้สลักงานประณีตเป็นลวดลายอสรพิษกั้นด้านข้างเตียงในฝั่งขวา ให้ความเป็นส่วนตัว ในฝั่งซ้ายของเตียงก็ชนชิดติดกำแพงอีกฝั่งหนึ่ง
นางมองไม่เห็นเจ้าของห้องเพราะผ้าคลุมเตียงสีดำที่บดบังเตียงนั้น นางก้าวเข้าไปเรียกท่านก็ไม่เห็นจะตอบนาง จึงเลื่อนมือขยับผ้ายกขึ้น
"เทพอู่เฉิน?" นางเบิกตากว้างอย่างแปลกใจ ก่อนจะเก็บอาการไว้ในสีหน้าเรียบเฉย เมื่อสภาพร่างกายของเทพหลงเหนียนผู้ยิ่งใหญ่ตามคำกล่าวอ้างของมนุษย์ บัดนี้ดูแทบไม่ได้
งูตัวใหญ่ยักษ์ร่างสูงเสียดฟ้ากลายเป็นงูตัวเล็กนิดเดียว! เหมือนงูเขียวหลังกระท่อมซอมซ่อของนาง เห็นว่านางจะตีตายไปหลายตัวแล้วนำซากศพมาประกอบอาหาร
"เจ้าถูกปีศาจรบกวนหรือยังไง จะมาหลบซ่อนตัวกับข้า เกรงว่าจะไม่เหมาะ"
นางส่ายหน้าไปมา "หามิได้เลยเทพอู่เฉิน สถานที่แห่งนี้เป็นที่พักอาศัยของท่านเพียงผู้เดียว ข้ามิบังอาจ ข้าขออภัยที่ถือวิสาสะเข้ามา"
เทพอู่เฉินเบือนหน้าไปอีกทางหนึ่ง ขณะขดตัวเป็นวงกลมบนผ้าห่มผืนอุ่น
อาเป้ยรับรู้ได้ว่าท่านคงเสียหน้าพอประมาณ เมื่อนางก้มหน้าลงมองคราบที่เกาะติดอยู่บนร่าง จะหลุดก็มิหลุด แถมร่างสีดำทะมึนกลายเป็นสีใสมองทะลุผ่านเห็นองค์ประกอบข้างใน
ใสบางมากจนนางรู้สึกตกใจ เหตุใดท่านถึงกลายเป็นปีศาจอ่อนแอเพียงนี้
นางมิกล้าพูดออกไป ยกมือขึ้นสะบัดผ่านใบหน้าของนางครั้งหนึ่ง เพื่อทำความสะอาดห้องให้กลับมาเรียบร้อย เสกผ้าห่มผืนใหญ่ผืนหนึ่งเป็นผ้าห่มหนังสัตว์สีขาว
"เทพอู่เฉิน... ข้าขออนุญาตเสียมารยาท แต่ข้าเกรงว่าเรือนท่านจะไม่เหลือแม้ดอกไม้สักกลีบหนึ่งให้ชื่นชม เทพแห่งสายน้ำก็มีแต่จะเสียพลังเวท เสียแรงเปล่าหากยังดันทุรังต่อสู้กันไปไม่จบสิ้น ครั้งนี้ข้าขอร้อง... ช่วยทำตามแผนการของข้าทีเถิด"

เทพอู่เฉินอ่อนน้อมถ่อมตนกว่าที่นางคิด ในยามอ่อนแอท่านไม่หยิ่งทระนงตนแม้แต่น้อย ยังยอมทำตามแผนการของนาง
นางเดินเลี่ยงออกมานั่งบนสะพานไม้ คอยหลบหลีกการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายโดยไม่ตอบโต้ เอี้ยวตัวไปทางซ้ายทีขวาที กระโดดขึ้นกลางอากาศแล้วนั่งลงอย่างเดิม เด็ดลูกท้อมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย กว่าจะมีคนสนใจนางก็เล่นเอาเหนื่อย
อสูรพยัคฆ์ในร่างงามสง่าล้อมด้วยเปลวอัคคีหันมามองนาง จึงได้ทีพูด
"พวกท่านจะสู้กันเพื่ออะไร? ข้าไม่เข้าใจ พวกท่านไม่เหน็ดเหนื่อยกันเลยหรือยังไง"
"ส่งหยกพันปีมาให้ข้า เทพอู่เฉินจำศีลอยู่ ข้ารู้ดี ออกมา..."
"เทพอู่เฉินขอตัวลาไปได้สักพักหนึ่งแล้ว ฝากข้ามาบอกพวกท่านด้วยว่าจะไปจำศีลในอ้อมอกท่านแม่ เพราะว่าท่านรำคาญหู เสียงพวกท่านเอะอะโวยวายอยู่ตลอด"
"เจ้าโกหกข้า! เทพอู่เฉินจะต้องอยู่เฝ้าสมบัติล้ำค่าเยี่ยงหยกพันปี..."
"ท่านไม่เชื่อข้าก็ลองไปค้นหาในเรือนท่านดูซี ท่านอู่เฉินอนุญาตให้พวกท่านเข้าไปชมเรือนได้ในฐานะแขก เทพอู่เฉินได้แจ้งกับข้าว่าท่านต้อนรับเทพได้ ย่อมต้อนรับปีศาจได้เช่นกัน..."
ฟังไม่เข้าท่าเลยสักนิด! คราวนี้ปีศาจทุกตนมองนางเป็นตาเดียว พวกเขาแลดูเกรี้ยวกราด เคียดแค้นชิงชัง ทว่ากลับคาดหวังในสิ่งที่นางพูด
"เป็นไปได้อย่างไร? เจ้านำความใดมาพูด เทพอู่เฉินฝักใฝ่ฝ่ายเทพมากี่พันปี"
"เทพอู่เฉินเองก็เป็นครึ่งปีศาจ พวกท่านไม่ยอมเปิดใจฟังต่างหากเล่า เอาเถอะ พวกท่านไม่เชื่อข้า เชิญประลองฝีมือกันต่อตามอัธยาศัย... แต่ท่านปีศาจว่ามาหาเทพอู่เฉินมิใช่หรือ สู้ไปถามท่านให้รู้เรื่องรู้ราวว่าหยกพันปีอยู่ที่ใด หรือจะไปตามหาท่านแม่ของเทพอู่เฉิน ลองถามนางดูว่าบุตรชายอยู่ที่ใด"
อาเป้ยยั่วโทสะทั้งเทพและปีศาจได้ถูกจุด นางเฟยอี๋ไม่ใช่ปีศาจใจดี หากมีผู้ใดไปถามหาบุตรชายเพื่อทำร้ายแล้วละก็ นางพร้อมจะกลืนปีศาจตนนั้นลงท้องด้วย
เทพแห่งสายน้ำผู้สูงศักดิ์เห็นจะทนฝีปากนางไม่ไหวจึงก้าวเข้าไปใกล้ ๆ นาง ต่อว่านางอย่างโจ่งแจ้ง
"แม่นางอย่ายุ่มย่ามเรื่องของเทพจะดีกว่า และเจ้าเป็นสตรี การใดไม่ควร ก็เงียบเสีย"


คราแรกพบสตรีแปลกหน้า นางสบมองนัยน์ตาสีแดงก่ำประหนึ่งดวงตาแห่งเทพสงครามอย่างไร้ความกลัวเกรง
หาใช่ความใจกล้าของนางผู้ไม่หวาดหวั่นต่อเทพ เหมือนนางเป็นสตรีประหลาด ผู้ไม่หวาดกลัวในสิ่งใด
เทพอู่เฉินรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของตน ยังค่อนข้างให้ความสนใจอาเป้ย นางสร้างความประหลาดใจให้เขาเป็นอย่างมาก
ดวงตาคู่สวยสว่างใสของนางหยุดลมหายใจของเขาไปชั่วขณะหนึ่ง วันต่อมาเขาจึงเริ่มส่งของสวยงามไปให้นางหลายชิ้น เสื้อผ้าอาภรณ์ ปิ่นปักผมสตรี เรือนนี้ไม่เคยมีข้าวของเครื่องใช้สตรีมาก่อน ก็วานให้บ่าวประจำตัวทั้งสองไปหาวัตถุดิบจากสวรรค์มาสร้างมันด้วยพลังเวท ส่วนหนึ่งนั้นก็สร้างมันด้วยพลังปีศาจ
เทพอู่เฉินเป็นครึ่งเทพครึ่งปีศาจ ทว่ามีนิสัยรักความสงบ ตามหาความสงบอยู่เป็นนิจ เขาใคร่อยากจะรู้นักว่าคำทำนายนั่นมีมูลความจริงหรือไม่ หากว่านางเป็นบุคคลตามคำทำนาย เขาจะพบความสงบสุขได้จริงหรือ?
ตลอดหลายร้อยปีมานี้ ภาระปัญหามากมายรบกวนเขาอยู่เรื่อยไป ปีศาจตามรังควาน แม้แต่ทวยเทพยังผลักภาระมาให้เขาจำเป็นต้องรับผิดชอบ ชีวิตวุ่นวายแม้เป็นเทพยังหาได้พบความสุข
ตัวเขากำลังคิดว่าหากใช่นางจริง การบีบบังคับนางไม่น่าจะทำให้นางยอมปฏิบัติตามระเบียบ จากที่เห็นความดื้อรั้นเอาเรื่องของนาง ไม่ฟังผู้ใดยังเอาแต่คุยโม้โอ้อวดเรื่องอาจารย์ของนาง การใช้ไม้อ่อน เป็นมิตรกับนางเสียหน่อย อาจได้สิ่งที่ตนปรารถนาในอนาคต
"มนุษย์ยกย่องให้นางเป็นเจ้าสาว กุเรื่องขึ้นมาหลอกพวกนางให้รับหน้าที่อย่างเต็มใจ แต่จะสวรรค์หรือข้าหรือใคร ไม่เคยสั่งให้มนุษย์ส่งเครื่องสังเวย เป็นแผนการอะไรของท่านแม่กันแน่?"
คงเป็นฝีมือท่านแม่แต่แรกเริ่ม ได้ยินว่านางไปบอกเจ้าเมืองให้ส่งเครื่องสังเวยมาเป็นสตรีในทุกรอบสิบสองปี แต่เงื่อนไขยิบย่อยนั้นเห็นว่ามนุษย์จะตั้งกันเอง บอกผ่านกันมารุ่นสู่รุ่น การสื่อสารก็ผิดเพี้ยนไป
หรือจะเป็นการเข้าใจผิดแต่แรก มนุษย์ต่างทึกทักกันเอาเอง?
ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้... สมควรเป็นฝีมือของท่านแม่มากกว่า
เทพอู่เฉินยืนคิดเรื่องนี้อยู่หน้าเรือน เคียงข้างงูเขียวและงูขาวที่เขาชุบเลี้ยงมา
เซียวอี้หรู ปีศาจงูคนพี่มีความเป็นกังวลเรื่องคำทำนายของแม่เฒ่า
"หากว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องและเป็นไปตามคำทำนาย นางอาจเป็นสตรีผู้ทำให้เทวโลกเกิดปัญหาครั้งใหญ่ นางเฟยอี๋คงอยากให้เป็นเช่นนั้น"
"การปรากฏตัวของนางไม่ใช่เรื่องใหญ่ วันใดที่ใต้เท้าจีกงหรือข้ารับมือไม่ไหว ท่านราชาแห่งสวรรค์จะลงมาจัดการด้วยตนเอง ท่านจะไม่ปล่อยให้เทวโลกสักภพหนึ่งล่มสลาย ข้าเชื่อ..."
บุรุษเทพเงยหน้าขึ้นมองพรรณพฤกษาหลากสีสะท้อนแสงระยิบระยับ วิจิตรตระการตา ร่วงโรยจากต้นไม้ทิพย์ ไม่มีวันสิ้นสลายหากไม่ถูกทำลาย ยังเป็นถาวรนานบนเทวโลก มันเพียงร่วงหล่นเพื่อผลัดใบใหม่ เป็นสัญญาณบอกว่าท่านเทพจะเริ่มเข้าสู่การพักผ่อน
เทพอู่เฉินกำลังนึกถึงมารดาผู้ให้กำเนิด
ปีศาจอสรพิษผู้ทรงพลังมากที่สุดในทุกภพภูมิ มักจำแลงกายเป็นสตรีแสนงดงามอ่อนหวาน คอยก่อกวนผู้มีศีลให้มุ่งสู่ความหมกมุ่นในกามารมณ์ ครั้งหนึ่งนางถูกคุมขังอยู่ร่วมพันปี แหกคุกออกมาได้จึงออกอาละวาด สร้างความวุ่นวายไปทั้งเทวโลก ลงไปเข้าร่วมกองทัพบนโลกมนุษย์ ยุยงปั่นป่วนทั้งฝ่ายเจ้าเมืองและฮ่องเต้ให้ทำสงคราม นางเป็นเหตุชนวนของการทำให้บ้านเมืองเกิดสงครามครั้งใหญ่ การรบราฆ่าฟันกันโดยไร้เหตุผล เกิดความวุ่นวายยุ่งเหยิง ผู้คนล้มตายจำนวนมาก นางสังหารขุนนางผู้ตั้งตัวเป็นมือปราบมาร ชักชวนอสูรลงไปล่อลวงมนุษย์ด้วยกันกับนาง
วีรกรรมท่านแม่ เล่าไม่จบในวันเดียว มีแต่เรื่องร้ายกาจเหมือนกับว่านางทำทุกอย่างเพื่อระบายอารมณ์โกรธแค้นเพราะถูกกักขังในคุกใต้ดินมานาน
จะมีเรื่องดีเพียงเรื่องเดียว นางไม่เคยทำร้ายบุตรชายที่อุ้มครรภ์มาอย่างหวงแหน เป็นตรงกันข้ามเสียอีก หากผู้ใดมายุ่มย่ามวุ่นวายกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมากจนเกินไป นางอาจปรากฏตัว
เผาผลาญทุกสิ่งสิ้น!
นี่เป็นเรื่องที่เขาจะไม่ลืมอย่างเด็ดขาด อู่เฉินหันไปพูดกับบ่าวคนสนิททั้งสอง
"เจ้านำความว่าข้าไม่ว่างรับแขกไปติดให้ทั่ว หวังว่าเรือนข้าจะไม่พังราบเป็นหน้ากองเหมือนคราวก่อน ทั้งอสูร ปีศาจ ทั้งท่านแม่อุตส่าห์มาเยี่ยมเยียน เผาต้นไม้ข้าเสียไม่เหลือสักต้นเดียว"
"ข้าน้อยซื่อหยูอี้ ด้วยเกียรติของตระกูลข้า รับปากท่านว่าจะดูแลทุกอย่างในเรือนนี้ให้เรียบร้อย ขอให้ท่านอู่เฉินวางใจ ไม่ต้องเป็นกังวล" บุรุษร่างเล็กที่สุดให้คำสัตย์ว่าจะปกป้องเรือนเทพเท่าชีวิต ประสานมือทั้งสองก้มศีรษะลงคำนับท่านเทพพร้อมกับพี่ชาย
"พวกข้าเอาอยู่ แม้แต่ต้นไม้ดอกไม้เหล่านี้พวกข้าก็จะคุ้มครองมัน รีบเข้าห้องจำศีลเถอะครับท่านอู่เฉิน เดี๋ยวจะไม่ทันการ"
"ขอบใจมาก ข้าไว้วางใจเจ้าสองพี่น้องมากที่สุด ข้าจะไปผลัดร่างใหม่ของข้าอย่างสบายใจละกัน"
ในสายตาอ่อนโยนลง เทพอู่เฉินหันหลังกลับไปทางเรือนไม้หลังใหญ่
"เรื่องอาเป้ย นางอยากออกมาสูดอากาศบ้างก็ปล่อยนาง นางประสงค์สิ่งใด หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงของพวกเจ้า ข้ารบกวนพวกเจ้าดูแลนางด้วย"
สองเทพงูมองหน้ากันเหลอหลา ด้วยเหตุว่างานยากอย่างใหญ่หลวง ยิ่งเสียกว่างานดูแลบ้านของเทพอู่เฉินคงจะเป็นงานดูแลนาง!

เทพเจ้าแห่งท้องสมุทรผู้ดูแลสายน้ำบนโลกมนุษย์ และการเปลี่ยนแปลงของสายน้ำทุกแห่งหนบนเทวโลก เป็นที่รู้จักกันในนามเทพเจ้าสายน้ำแห่งทิศประจิม
ผู้เฒ่าอาวุโสปกครองเทวโลกชั้นน้ำภพภูมิบาดาล มานานนับเจ็ดพันปี ได้รับการยกย่องในนาม 'ใต้เท้าจีกง' ถึงแม้ว่าท่านจะเดินทางไปช่วยงานราชาแห่งสวรรค์ในเทวโลกชั้นฟ้า สถานที่แห่งอื่นบนเทวโลกในบางโอกาส อย่างไรเสียก็ต้องกลับมาปักหลักที่เรือนของท่าน
เรือนสี่ประสานแห่งนี้รายล้อมรอบด้วยน้ำใสสะอาด มีไอสีขาวมากมายลอยอยู่เหนือผืนน้ำ ห้วงนทีเย็นยะเยือกปกคลุมด้วยไอเย็นละลานตา ปทุมมาลย์หลากสีเบ่งบานอย่างสวยงาม บางส่วนแอบซ่อนอยู่ข้างใต้นั้น บางต้นสามารถนำมาใช้เป็นสมุนไพรรักษาอาการบาดเจ็บหรือประกอบอาหารก็ได้
ลำน้ำใสสะอาดไหลเวียนไปทั่วเรือน มวลน้ำเหล่านี้เย็นจัดในเหมันต์ฤดู จะกลับมาอุ่นอีกครั้งในฤดูกาลหน้า น้ำนิ่งไม่ขยับทว่าไหลลึกและเชี่ยวกราก หมู่มัจฉามีตัวเล็กถึงขนาดกลาง ทว่ามีพละกำลังมหาศาลกว่าปลาตัวใหญ่ในโลกมนุษย์เสียอีก
เทพแห่งท้องสมุทรส่วนใหญ่จะอยู่กันเป็นคู่ ใต้เท้าจีกงมีมเหสีเพียงหนึ่งเดียว มีบุตรชายเป็นเทพทั้งสองคือเทพเฟยหลิงและเทพฟางหรง แต่คณาญาติ มิตรสหาย เทพตระกูลสายน้ำนั้นมีมากมายหลายสาย
การปรากฏตัวของสตรีตามคำทำนายทำให้เหล่าทวยเทพร้อนใจจึงออกมาหารือกัน กระทั่งแขกไม่รับเชิญบุกรุกมาจากน่านฟ้า
อสูรปักษาบินโฉบมาบอกข่าวดี ส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันแล้วหายไปในก้อนเมฆา ยักษาและสัตว์อสูรลูกสมุนของมันกระทืบเท้าอันโอฬาร ประลองฝีมือกับบุตรชายคนโตของใต้เท้าจีกง
ทั้งสองสวมเสื้อผ้าอาภรณ์งดงาม ถักทอด้วยลวดลายของคลื่นทะเลและท้องนภา เป็นบุรุษร่างกำยำ แข็งแกร่ง ชำนาญทั้งเวทสายน้ำและวิชาตัวเบา ได้รับการยกย่องว่าเป็นเทพเซียนฝีมือเก่งฉกาจไม่ต่างจากบิดาผู้มีอายุขัยร่วมหนึ่งหมื่นปี
น่าเสียดายนัก...


นางยิ้มแล้วจึงพูด "ข้าขออภัย แต่อาจารย์ข้าพร่ำสอนเรื่องการมีมารยาท หากผู้ใดถามคำถามข้า ข้าควรต้องตอบให้ชัดเจนเท่าที่ข้าทราบ แถมตัวข้ายังมิใช่สตรี มิใช่ภรรยาของผู้ใด ข้าอยู่เยี่ยงบุรุษมาทั้งชีวิต บนโลกมนุษย์ข้ามีป้ายชื่อเด็กชาย เป็นข้ารับใช้นักพรต ตัวข้าไม่เคยมีแม้โอกาสจะได้ปักปิ่นผมเยี่ยงสตรีด้วยซ้ำ"
นางยังอวดป้ายชื่อบุรุษของนางว่าอาเป้ย ซึ่งมีสีแตกต่างไปตามแคว้นที่อาศัยให้เทพดูเสียด้วย ทว่าเหล่าเทพคงไม่ได้สนใจ ถือโอกาสพักเอาแรงระหว่างทุกคนหันมองนางเป็นตาเดียว
ในเมื่อนางเป็นผู้ไม่เกี่ยวข้อง จึงไม่มีผู้ใดชิงชังนาง อย่างมากคงแค่รำคาญใจเท่านั้น อาเป้ยถีบขาทะยานขึ้นอากาศ เหยียบลงบนพื้นหินหน้าพยัคฆา
นางเกิดมีความคิดว่าสัตว์อสูรตนนี้เฉลียวฉลาดกว่าตนอื่น น่าจะพูดจารู้เรื่อง
"ข้าว่าท่านเอาเวลาไปตามหาหยกพันปีเสียดีกว่า ในเมื่อท่านอู่เฉินให้คำอนุญาตแล้ว ท่านบอกด้วยตัวท่านเองว่ามันอยู่บนเกาะเทพอุดรแห่งนี้ ยังฝากข้าเป็นธุระมา ทั้งเทพและปีศาจ เชิญตามอัธยาศัย" นางก้มศีรษะทำความเคารพทั้งสองฝั่งอย่างนักปราชญ์ ผู้มีปัญญาเป็นที่ตั้ง ต่างฝ่ายจึงสงบสติอารมณ์ลงเพราะคารมของนาง
"ข้าเอง... อยู่เฉย ๆ ไม่มีอะไรจะทำ นึกอยากยลโฉมเจ้าหยกพันปีว่ามันจะงดงาม วิเศษถึงเพียงไหน พวกท่านถึงแย่งชิงเหลือเกิน ข้ามีความเห็นว่าหากผู้ใดเป็นฝ่ายเจอมันก่อน ค่อยประลองยุทธ์กันอีกครั้งหนึ่งว่าใครสมควรได้เป็นเจ้าของมันดีหรือไม่?"
นางพูดได้ดี! ในที่สุดก็สามารถเกลี้ยกล่อมปีศาจได้สำเร็จ ถึงแม้ว่าฝั่งเทพอาจไม่เห็นด้วยกับนางนัก กลับทำได้เพียงมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

ปีศาจหลายตนมีนิสัยใจเร็วด่วนได้ จึงรีบไปตามหาหยกพันปีบนเกาะแห่งนี้
ทั้งหมดทั้งมวลเป็นเรื่องสูญเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ปีศาจต่อสู้กับเทพไป ไม่เคยรู้แพ้รู้ชนะ อย่างมากก็เสมอตัว สู้แยกย้ายกันไปตามหาสมบัติล้ำค่าคงดีเสียกว่า ปีศาจและอสูรส่วนหนึ่งพยายามตามหาเทพอู่เฉินเพื่อเอาความเรื่องหยกพันปีให้ได้ในเรือนของท่านแต่ไม่พบเจอผู้ใด อีกส่วนก็แยกย้ายไปในเทือกเขาทิศอุดร
"จะซ่อนหินต้องซ่อนไว้ในหิน"
"เหนือเขายังมีเขา เหนือฟ้ายังมีฟ้า"
"เริ่มต้นดี ลงท้ายก็จะดี"
แต่ละถ้อยคำของนางเต็มไปด้วยคารมคมคาย บาดใจเหล่าอสูรยิ่งนัก
แต่นางเพียงพูดไปอย่างไร้แก่นสาร ไม่มีสาระใด ๆ ทั้งสิ้น นางตามไปให้ความช่วยเหลืออสูรด้วยการชี้ไปคนละทาง
เหล่าอสูรพวกนี้ไม่มีสมองหรืออย่างไร ถึงได้ไม่ทันเล่ห์กลนาง จะมีพยัคฆ์อัคคีที่ฉลาดกว่าตัวอื่นเสียหน่อย แต่ก็ยังไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวของนางอยู่ดี
เทือกเขาแห่งทิศอุดรกว้างใหญ่ไพศาล นางเหาะเหินเดินอากาศ ใช้วิชาตัวเบาผลัดวิ่งไปเคียงข้างเทพแห่งสายน้ำทั้งสองผู้ขออาสาตามมาคุ้มกันนาง เพราะบ่าวงูและเทพแห่งสายน้ำทิศประจิมที่เหลือจะร่วมมือกันเก็บกวาดเรือนเทพอู่เฉินให้กลับมาสะอาดงดงาม ซ่อมแซมพื้นหิน พรรณพฤกษาที่ล้มตายไปด้วยเวทแห่งการฟื้นฟูรักษา
อาเป้ยคิดว่านางไม่ได้ใช้กำลังเกินตัวมากไป นางไม่ได้ช่วยเหลือพวกเขาในการซ่อมแซมเรือน นางก็หาทางวิ่งเล่นของนางไป นางหยุดแวะแหล่งน้ำแห่งหนึ่ง เอามือกวักดูว่ามันปลอดภัยหรือไม่ ก่อนจะดื่มมันด้วยการกรีดปลายนิ้วรินใส่ใบไม้สีเขียวเสียก่อน
อย่างน้อยนางพยายามจะปฏิบัติตนเยี่ยงสตรี เมื่อนางได้เป็นสตรีสมใจนางแล้ว ส่วนเรื่องระยะห่างของบุรุษ นางยังคงระมัดระวังไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้นางเกินสามย่างก้าวตามคำสั่งของท่านอาจารย์
"เจ้าเป็นสตรีฉลาดรอบคอบ สง่างามสมเป็นนักปราชญ์ ถึงจะเป็นข้ารับใช้ ข้าไม่อยากจะเชื่อหากไม่พบแม่นางด้วยสองตาตนเอง"
เทพเฟยหลิงยังคงจับจ้องใบหน้างามหมดจดด้วยนัยน์ตาเปล่งประกายสีมรกต ดวงตาอันเป็นสัญลักษณ์ของเทพแห่งสายน้ำ ไล่สายตามองผิวขาวลออผ่องบนหลังมือ บนลำคอเพรียวระหงดูงามสง่า ในเมื่อเมืองฟ้านี้มีสตรีมากมายให้ชื่นชมเสียเมื่อไร
ร่างบอบบางของนางช่างน่าทะนุถนอม เอวคอดเล็กคาดด้วยเชือกในชุดสีดำ ถักทอด้วยลวดลายของอสรพิษซึ่งมีเท้าทั้งสี่และกรงเล็บเช่นเทพมังกร เป็นอาภรณ์ที่มีผู้เดียวบนเทวโลก ปิ่นปักผมลวดลายดอกไม้ ตรงกลางเป็นมุกสีดำสนิท ของหายากจากทะเลลึกแห่งทิศอุดร
เป็นที่น่าเสียดายยิ่งนัก...
ทุกอย่างบนเรือนร่างงามของสตรีตรงหน้า เป็นสมบัติของเทพอู่เฉิน
"ท่านคงต้องเชื่อ ข้าเป็นข้ารับใช้ท่านอาจารย์ นักพรตผู้ทรงศีล แต่ข้าทำงานด้วยศักดิ์ศรี อาจารย์ฮุ่ยหมิงไม่อนุญาตให้ข้าก้มหัวให้ผู้ใด ท่านกำชับนักหนาเรื่องการทำงานตรงไปตรงมา"
"ข้าเห็นด้วยกับเจ้า เจ้าพูดจาฉะฉาน คารมคมคาย"
เทพฟางหรงเอ่ยปากชมตามเทพแห่งสายน้ำผู้พี่ โดยไม่ละวางตาไปจากใบหน้านิ่งเฉย ริมฝีปากคู่งามเคลือบสีชมพูแดงปานกลีบดอกไม้แรกแย้มบาน แม้นางจะมีตราลักษณะคล้ายงูไฟตรงกลางหน้าผาก อันบ่งบอกว่านางเป็นสมบัติของเทพปีศาจอสรพิษ
"ท่านเชยชมข้ามากไป"
อาเป้ยบ่ายเบี่ยงคำเยินยอนั้น นางยืนอยู่ระหว่างกลางบุรุษเทพรูปงามทั้งสอง ซึ่งเอาแต่จ้องนางไม่เลิก นางรู้ตัวจึงก้าวถอยออกอย่างระวังตัว เป็นเรื่องบังเอิญนัก หางตานางดันเหลือบมองไปบนผิวน้ำ
เงาของเทพฟางหรงบดบังแสงอาทิตย์อยู่ สะท้อนลงน้ำปรากฏเป็นรูปทรงประหลาด คล้ายว่าจะเป็นหินใต้น้ำจึงเห็นเป็นเช่นนั้น นางขมวดคิ้วเขาหากัน ก้าวเข้าไปใกล้ ๆ สายน้ำสีมรกต
"มีอะไรหรือ? แม่นาง..."
"ข้าว่าเงาบนผืนน้ำนี้คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นรูปบ้าน... ไม่น่าจะใช่บ้านของเทพอู่เฉิน"
"เหมือนเรือนของท่านพ่อข้า มีต้นไม้ไม่มากแต่เต็มไปด้วยสระบัว ล้อมรอบนั้น"
"เป็นจริงด้วยท่านพี่ ประหลาดนัก แม่น้ำสายนี้ไม่น่าจะมีหินที่ประกอบกันได้เป็นรูปร่างเรือนของท่านพ่อไปได้ มันเรียงตัวกันอย่างพอดีเสียจริง"
เปรี้ยง!
เสียงอัสสุนีบาตดังก้องไปทั่วนภาลัย ประหนึ่งพิรุณกริ้วหากจะตกลงมาสักหยดหย่อมก็ไม่มีแม้สักหยดเดียว บุรุษเทพรีบก้าวถอยจากสตรีของผู้อื่น หลังจากที่หน้าผากแทบจะชนกันเพราะเฝ้ามองเงาในแหล่งน้ำ
อาเป้ยเงยหน้าขึ้นมองฟ้าจึงหันไปบอกเทพแห่งสายน้ำ "ท้องฟ้าแปรปรวนยังกับว่ามิใช่เทวโลกยังไงยังงั้น ข้าว่าเรารีบกลับกันดีกว่า"


ใต้เท้าจีกงหัวเราะ ในความเป็นจริงแล้วท่านเพียงมองการณ์ไกล หวังสงบศึกระหว่างเทพกับปีศาจ หากมารดาพยัคฆ์คาบข่าวเรื่องหยกพันปีไปบอกพรรคพวกเสียว่ามันไม่ได้อยู่ที่เกาะเทพอุดร เหล่าเทพยังต่อสู้อย่างเต็มกำลังเพื่อช่วยเหลือเจ้าพยัคฆ์ตัวน้อย เทพอู่เฉินอาจไม่ต้องวุ่นวายกับงานสู้รบ ไปอีกพักใหญ่ ๆ
"เจ้าตัวเล็กอยากอยู่วิ่งเล่นในเรือนข้าไหมเล่า ท่านแม่ของเจ้าจะได้ไปจัดการธุระกงการเสียให้เรียบร้อย"
"ไม่... ข้าจะไปกับท่านแม่"
"เจ้าไม่ได้เป็นใบ้หรอกหรือ? ข้านึกว่าท่านแม่ของเจ้าไม่ได้สอนให้เจ้าพูดเสียอีก"
พยัคฆ์อัคคียังตัวเล็กนัก มันอ่อนต่อโลกเกินกว่าจะติดตามมารดาของมันไป และสัญชาตญาณของสัตว์อสูรเติบโตด้วยตัวของมันเอง
"ต่อแต่นี้ไป เจ้าต้องเอาตัวรอดด้วยตัวของเจ้า ไม่มีแม่คอยคุ้มกันภัยอีก พวกเราเหล่าอสูรเป็นเช่นนี้ เข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งความผูกพันใด ๆ" พูดจบ ผู้เป็นแม่เพียงเดินไป ปล่อยลูกน้อยไว้ในเรือนใต้เท้าจีกง
มันไม่แม้แต่จะกอดลาลูกด้วยซ้ำ หันมาคำรามลั่นเมื่อบุตรชายวิ่งตามหลังมัน ในความหมายว่าไม่ได้รับอนุญาตให้ตามไป มันจะถูกทิ้งเอาไว้ที่นี่ มิใช่ว่ามารดาโกรธมันเพราะทำตัวซุกซน แต่นี่เป็นสัญชาติของอสูรและปีศาจ พวกมันแตกต่างจากเทพโดยสิ้นเชิง
ในสายตาของเทพอู่เฉิน มารดาพยัคฆ์อัคคีไม่ต่างจากมารดาของเขาสักเท่าไร วันที่นางจากไปก็พูดเช่นนี้ ลาก่อนลูกชาย เจ้าต้องอยู่ด้วยตัวของเจ้าเอง ถึงมารดาปีศาจจะไม่ได้ทิ้งเขาไปจริง ๆ นางยังคงเหลือเยื่อใยต่อเขา กระทั่งบุตรชายได้ไปฝึกตนถึงเทวโลกชั้นฟ้า ได้รับความเมตตาเอ็นดูจากเหล่าเทพ กลายเป็นเขาเสียเอง ไม่อยากจะพบนาง
"ข้าขอ ๆ!" เสียงแหบพร่าตะโกน อาเป้ยเดินกระย่องกระแย่งมาคว้าเจ้าตัวเล็กขึ้นอุ้ม มันพยายามดิ้นรนจากอ้อมแขนเล็ก ๆ ด้วยความโศกเศร้าอาลัยอยากตามมารดาของมันไป แม้รู้ดีว่าสี่เท้าที่เหยียบย่างไปพร้อมเปลวไฟสีน้ำเงินหมายความว่าคำไหนคำนั้น
"ข้าชอบเจ้าตัวเล็กนี่เหลือเกินใต้เท้า ข้าเกรงว่าเรือนท่านจะไม่มีสถานที่ดูแลสัตว์อสูร ท่านคงยุ่งวุ่นวายกับงานปลูกบัวปลูกต้นไม้เป็นแน่ ให้ข้าดูแลเจ้าพยัคฆ์น้อยเถิด"
"จริงอย่างที่เจ้าว่านะอาเป้ย ข้ามีธุระประปรังต้องจัดการมากมาย ทั้งเรื่องวุ่นวายบนโลกมนุษย์ก็ยังไม่ได้สะสาง"
มีผู้หนึ่งไม่เห็นด้วยกับนาง เทพอู่เฉินถอนหายใจออกมา "อาเป้ย... ไยเจ้าแสนดันทุรังไม่รู้จักเจียมสังขาร สภาพของเจ้าตอนนี้ยิ่งเสียกว่ามนุษย์ใกล้ตาย เจ้าควรรักษาตนให้รอดก่อน"
"ข้าไม่เป็นไร ข้าเดินไหวแล้วเห็นไหมเล่า?"
ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ริมฝีปากสั่นระริกของนาง เปล่งเสียงออกมาแต่ละคำแผ่วเบาราวกระซิบ ทำให้เทพอู่เฉินพยายามยื้อแย่งเจ้าพยัคฆาน้อยจากนาง แต่นางกลับไม่ยอมอ่อนข้อต่ออีกฝ่าย สะบัดชายอาภรณ์รัดเจ้าตัวเล็กไว้กับมือของนางด้วยเชือกสีเหลืองทอง
"อาเป้ย! เจ้ายังไม่หายดีห้ามใช้เวทเซียนโดยเด็ดขาด"
"ก็ข้าบอกท่านแล้วว่าข้าขอเจ้านี่ ท่านไม่มีสิทธิ์มาแย่งชิงพยัคฆ์อัคคีไปจากข้า ข้าพบมันก่อนท่าน ครานี้ข้าจะชักดาบออกจากฝักมาต่อสู้กับท่านแน่..."
"อาเป้ย..."
ในน้ำเสียงเคร่งขรึมปราม ทั้งสีหน้าท่าทางเทพอู่เฉิน ผู้ใดมองก็รู้ว่ากำลังหวงแหนนางแม้กระทั่งกับอสูร แต่พอถูกทำหน้าตาเกรี้ยวกราดใส่ ประหนึ่งว่าพร้อมประกาศตัวเป็นศัตรู กลับไม่กล้าขัดใจนาง
"ข้าจะตามใจเจ้าสักครั้ง แต่อย่าให้มีปัญหามาถึงข้า มิฉะนั้นข้าจะขังทั้งเจ้า ทั้งอสูรกำพร้านี่เอาไว้ไม่ให้เห็นแม้แสงตะวันทีเดียว"

อาเป้ยวางพยัคฆ์อัคคีเอาไว้บนพื้นไม้กลางห้องพัก นั่งยองลงพูดกับมันด้วยเหตุผล ด้วยลักษณะนิสัยของนางมักพูดจาด้วยเหตุผลเสมอ เจ้าตัวเล็กจึงยอมฟังนาง บอกกับมันว่าถึงเวลาเติบใหญ่เมื่อใดค่อยไปก็ย่อมได้ ในเมื่อมันคงไม่มีทางเลือกมากมายนักหากออกไปเผชิญเทวโลกเพียงลำพัง มารดาของมันเป็นอสูรสร้างศัตรูไว้มาก ตัวมันมีแต่ตายกับตาย มันจำเป็นต้องอยู่กับนางก่อน เพื่อเรียนรู้การใช้ชีวิตและเอาตัวรอด
นางทิ้งตัวลงนอนได้สักพักหนึ่ง ลืมตาตื่นแล้วจึงลุกขึ้นจากที่นอน ชะโงกคอมองออกไปทางหน้าต่าง เห็นเหล่าเทพกำลังช่วยกันซ่อมแซมเรือนใต้เท้าจีกงให้กลับมางดงาม บ่าวเทพงูของเทพอู่เฉินตามมาสมทบ เหล่าเทพแห่งสายน้ำช่วยกันใช้เวทเซียนฟื้นฟูบ่อบัว สำเร็จไปเกินกว่าครึ่งหนึ่งแล้ว
กำไลบนข้อมือนางกลายเป็นกำไลหยินหยาง มีทั้งลูกประคำสีขาวและสีดำตอนไหนไม่รู้ได้
อาเป้ยคงไม่ได้โกรธอะไรเทพผู้แสนดีต่อนางถึงเพียงนี้ แต่ปากว่านินทาเป็นปกตินาง
"เป็นเทพประสาอะไร วาจาร้ายกาจนัก มาว่าผู้อื่นกำพร้า ข้าเองไม่ต่างจากกำพร้าทั้งพ่อแม่ อยู่เป็นข้ารับใช้นักพรตมาทั้งชีวิต เจ้ารู้ไหม?"
พยัคฆ์อัคคีนอนนิ่งบนพื้นไม้ นางมองมันทำหน้าตาเอื่อยเฉื่อย เผลอคิดอยู่ว่านางทำให้มันสะดวกสบายจนเคยตัวไปหรือเปล่า
"ข้าหายดีเมื่อใด เจ้าต้องดูแลตัวเอง ข้าจะไม่หาอาหารให้เจ้าทุกมื้อหรอกนะเจ้าพยัคฆ์ เจ้าชื่ออะไรล่ะ?"
พยัคฆ์อัคคีไม่ตอบนาง มันกำลังเศร้าหมองจึงมีเปลวไฟสีน้ำเงินห่อหุ้มอยู่ตลอด หน้าตาของมันบอกว่าไม่อยากรับรู้สิ่งใดทั้งสิ้น
"ตัวเจ้าสว่างไสวดีนัก ซ้ำร้ายวีรกรรมของเจ้าคือพังบ่อบัวเสียราบคาบ เจ้าดอกบัว 蓮 ข้าจะเรียกเจ้าว่าเหลียนเหลียนก็แล้วกัน ในเมื่อเจ้าไม่ยอมบอกชื่อข้า เชิญพักผ่อนตามสบายนะเจ้าเหลียนเหลียน"
อาเป้ยเห็นว่าเจ้าตัวเล็กไม่ยอมคุยกับนาง จึงเดินออกไปรับอากาศเสียบ้าง แต่ไม่ทันจะได้ออกไปไหนไกล นางเดินไปเพียงหน้าประตูห้อง ภริยาของใต้เท้าจีกงก็นำเสื้อผ้าอาภรณ์มาให้นาง จึงต้องกลับเข้าห้องมาเสียก่อน
"ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง ข้านำเสื้อผ้าอาภรณ์สวยงามมาให้เจ้าหลายชิ้น" นางฟางเหนียงยกมือปรามอาเป้ยไม่ให้ยกมือคารวะก้มศีรษะ หันไปบอกสตรีข้างกายให้ส่งของมากมายให้นาง
"เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้า ทั้งหมดนี่เป็นของเทพอู่เฉินนำไข่มุกทะเลทักษิณมาแลกเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าอาภรณ์ให้เจ้า"
"ข้ารู้สึกไม่เหมาะสมกับสมบัติสวยงามของท่าน ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก"
"เจ้าควรรับเอาไว้ ข้าได้ยินว่าเจ้าเกือบตายเพราะเทพอู่เฉินคาบเจ้าขึ้นมาจากโลกมนุษย์ วิสัยท่านไม่สนใจไยดีผู้ใด ท่านคงอยากไถ่โทษด้วยการตอบแทนเจ้ากระมัง"
มารดาแห่งสายน้ำพูดพลางสะบัดมือ เปลี่ยนชุดสีสันสดใสให้กับอาเป้ย ทั้งสีฟ้าครามสดสวย สีเขียวมรกตดังสายน้ำในภพภูมิบาดาล เสื้อผ้าอาภรณ์คล้ายคลึงกับผู้คนที่นี่ รวบถักเปียและปิ่นปักผมมุกทะเลลึกให้นางด้วยแววตาเอ็นดู ราวกับว่านางเป็นบุตรสาว แต่แล้วก็เปลี่ยนกลับเป็นชุดสีดำให้นางดังเดิม
"เจ้ามีใบหน้าหมดจดงดงาม สติปัญญาเฉลียวฉลาด น่าเสียดายสำหรับข้าผู้ยังไม่มีสะใภ้สักคน เพราะเจ้าดันเป็นสมบัติของเทพอู่เฉิน..."
อาเป้ยถึงมีปัญญาฉลาดหลักแหลมเท่าไร คงไม่เข้าใจความหมายเรื่องสมบัติของเทพ นางยังสงสัยว่าเทพฟางเหนียงนำเสื้อผ้าสวยงามมาตั้งมากมาย เหตุใดกลับส่งอาภรณ์และเครื่องประดับสีดำให้นางสวม ยังบอกกับนางว่านางเหมาะสมกับสีดำเพียงเท่านั้น


"ข้าเชื่อก็คือเชื่อ... ท่านเคยได้ยินไหมว่าเปลี่ยนความเชื่อมนุษย์นี้ยากกว่ายกภูเขาทั้งลูกเสียอีก"
"ข้าเพิ่งจะเอ็ดเจ้า"
"ข้าขอนับเป็นความหวังดี ใช่ว่าท่านอยากจะเอ็ดจะว่าข้าเสียเมื่อไร ท่านใจดีกับข้า" นางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลง "และที่ท่านยอมช่วยเหลือพยัคฆาน้อยวันนี้ นับเป็นบุญกุศลของท่าน ข้าเชื่อเรื่องบุญกรรมวาสนา การทำความดี สิ่งดี ๆ จะย้อนกลับมา"
อาเป้ยยิ้ม เงยหน้ามองเทพอู่เฉินในร่างสีดำทะมึนด้วยแววตาใสซื่อบริสุทธิ์ ถึงแม้ว่าเทพอู่เฉินคงไม่สบอารมณ์นางนัก ไม่หลงกลคารมนาง
"เจ้าพูดจาได้ดี... ทั้งที่เพิ่งจะขังเทพผู้ยิ่งใหญ่ของมนุษย์เอาไว้ใต้ที่นอนในห้องใต้ดิน ห่อร่างข้าด้วยผ้าห่มเหม็นเน่าของเจ้า ทำให้ข้าในร่างครึ่งงูครึ่งบุรุษต้องติดอยู่ใต้เตียงถึงสองคืน"
อาเป้ยเพิ่งนึกออกว่าลืมท่านเทพเอาไว้ หลังร่ายเวทอำพรางตาเปลี่ยนประตูให้กลายเป็นกำแพง
ส่วนตัวนางนั่งน่ะหรือ เล่นหมากเซี่ยงฉี หัวเราะร่าเริงบันเทิงใจ ไปเที่ยวชมพรรณพฤกษาในป่ากับสองบุรุษเทพแห่งสายน้ำ!

阿贝 อาเป้ย...
宝贝 bǎobèi (เป่าเป้ย)
ลูกรัก ที่รัก...
ชื่อของนางคงมีรากฐานมาจากคำในความหมายว่านางคือผู้เป็นที่รักต่อทุกสรรพสิ่ง
เทพอู่เฉินมองเห็นความไม่น่าไว้วางใจของเทพเฟยหลิงและเทพฟางหรง เทพเจ้าแห่งสายน้ำทั้งผู้พี่ผู้น้องอาจไม่ได้พบเจอสตรีในเทวโลกบ่อยนัก ถึงได้ทำตัวเป็นบุรุษเทพเจ้าชู้ชีกอ เล่นหูเล่นตากับนาง แต่นางก็หาได้รู้สึกตัวไม่
อาเป้ยไม่มีจริตมารยาเยี่ยงสตรีด้วยซ้ำไป ไม่ว่านางจะอ้าปากพูดจาห้าวหาญ กระโจนกายขึ้นเวหาด้วยกำลังภายในหรือนางจะทำอะไร ท่วงท่าสง่างามแข็งแรงเหล่านั้นเฉกเช่นบุรุษนักปราชญ์ อย่างที่นางว่าประพฤติตนเป็นบุรุษมาทั้งชีวิต
เทพอู่เฉินทราบดีทุกเรื่องในระหว่างจำศีล ราวสองตาเห็นโดยแจ่มแจ้ง! จึงไม่ใคร่พอใจนัก เมื่อเหยียบย่างลงบนไอน้ำสีขาวด้วยเท้าทั้งสี่ จำแลงกายกลับร่างเดิมในอาภรณ์สีดำ พร้อมกับมนุษย์และสัตว์อสูร มาถึงไล่เลียกันกับบุตรชายของเทพเจ้าแห่งสายน้ำซึ่งเดินทางมาทางน้ำ ทั้งสองรีบปรี่เข้ามาหานาง
"บัวสีทองมีไม่มาก เบ่งบานเพียงปีละครั้ง ข้าจะลองเข้าไปถามท่านพ่อดู" เทพเฟยหลิงอาสาเป็นธุระให้นางอย่างเต็มใจ อาจเป็นเพราะได้ประลองฝีมือหมากเซี่ยงฉี พูดคุยกันหลายวันจนรู้สึกสนิทสนม
นางยกมือคารวะเทพแห่งสายน้ำเพื่อขอความช่วยเหลือ รบกวนเป็นธุระให้นางด้วย
หากไม่เป็นเพราะว่านางเป็นคนเอ่ยปาก สถานที่แห่งนี้ไม่ต้อนรับอสูร ปีศาจตนไหนก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เหยียบแม้กระทั่งพื้นหินดินทรายในเขตของใต้เท้าจีกง
แต่คงจะต้องละเว้นเอาไว้หนึ่งซึ่งเป็นเพียงครึ่งปีศาจ แลดูเกรี้ยวกราดตลอดเวลา เทพอู่เฉินเห็นอยู่ว่าบุรุษเทพทั้งสองลอบยิ้มกรุ้มกริ่มให้นาง
"สำรวมกิริยาเสียบ้างนะอาเป้ย ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจไม่ช่วยเจ้าอสูรตนนี้"
อาเป้ยมีสีหน้างุนงง นางไม่ทราบว่าเทพอู่เฉินพูดถึงเรื่องอะไร นางเดินตามเข้าไปในเรือนกว้าง ข้างใต้เรือนล้อมรอบด้วยลำน้ำที่มีไอควันสีขาวลอยไปทั่ว
ใต้เท้าจีกงได้รับสารจากบุตรชายมาก่อนหน้านี้ จึงเข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี
"ข้าไม่อยากจะมีปัญหาสักเท่าไร หากข้าได้ให้ความช่วยเหลือปีศาจสักตนหนึ่ง อีกมากมายก็จะตามมาขอให้ข้าเป็นธุระช่วยเหลือบ้าง"
"ข้าขออภัยเถิดใต้เท้า อาจารย์ข้าเคยได้เปรยคำหนึ่งกับข้าว่า 'เมตตาธรรมค้ำจุนโลก' พระโพธิสัตว์ยังหาได้ย่อท้อ ถดถอยต่องานช่วยเหลือทุกสรรพสิ่งแม้สักชีวิตหนึ่งเลย ข้ามีความเห็นว่าความเสียสละอันยิ่งใหญ่นี้ คงเป็นเช่นเดียวกับผู้มีเมตตาเยี่ยงเทพ ย่อมยินดีช่วยเหลือผู้เดือดร้อนอย่างเต็มที่ เต็มกำลัง"
ใต้เท้าจีกงหัวเราะเสียงดัง เมื่อสตรีนางหนึ่งแย่งเทพอู่เฉินพูดด้วยกลัวว่าท่านจะเปลี่ยนใจไม่ช่วยเหลือพยัคฆ์อัคคี จนทุกคนมีสีหน้างุนงงไปเสียหมด
"แต่ข้าหาใช่พระโพธิสัตว์ไม่ ข้ามิบังอาจเทียบเท่าท่านได้ อืม... ข้าได้ยินเรื่องของเจ้าจากตาเฒ่าฮุ่ยหมิงมามาก อาเป้ย"
"ใต้เท้ารู้จักอาจารย์ข้าด้วยหรือ?"
อาเป้ยท่าทางดีใจ เมื่อใต้เท้าจีกงก้มหน้าลงมองสตรีตัวเล็กเพียงระดับบ่าของเหล่าบุรุษด้วยแววตาเอ็นดู นึกถึงสหายเก่าขึ้นมา
"เจ้าฮุ่ยหมิงน่ะ รู้จักกับข้าเป็นอย่างดี เทพเซียนนักพรตผู้แก่กล้าวิชา เคยข้ามมายังเทวโลกเพื่อบำเพ็ญเพียรจนบรรลุถึงนิพพาน ถึงมนุษย์จะไม่มีใครชอบตาเฒ่านักเพราะชอบจุ้นจ้านเรื่องชาวบ้าน"
เมตตาธรรมค้ำจุนโลกอย่างที่ว่า เซียนฮุ่ยหมิงจึงถูกเรียกว่าหลวงจีนนอกรีบ้าง ตาเฒ่าบ้าง อีกสารพัดฉายาเพราะดันชื่นชอบการทำความดีเกินตัวไปสักหน่อย
"เอาเถิด... ข้าเห็นแก่เรื่องเมตตาธรรมค้ำจุนโลกอะไรนั่น และเพื่อช่วยชีวิตเจ้าพยัคฆาตัวน้อย ข้าคงมิอาจห้าม แต่พวกท่านจะต้องลงมือเอง"
ปลายเสียงหนักแน่นบอก นัยน์ตาสีมรกตงดงามของเทพเจ้าแห่งสายน้ำฉายประกายมาดมั่น วาดฝ่ามือไปทางบ่อบัวไม่ไกลจากด้านหน้าเรือนไม้กว้างขวาง ในทางฝั่งขวา
"จากตรงนี้ไป ดอกบัวสีทองเบ่งบานอยู่กลางเกาะน้ำ จะเดินไปไม่ได้ ใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามไปก็มิได้เช่นกัน"
"ข้อแรก... ฝูงปลาเหล่านี้ก้าวร้าวดุดัน กินทุกสิ่งเป็นอาหารแม้แต่เทพหรือปีศาจก็ไม่เว้น ข้อที่สอง... เพียงฝ่าเท้าแตะลงบนพื้นน้ำหรือกระโดดข้ามอากาศก็ตาม จะถูกแรงลมมหาศาลดูดลงไปในค่ายกลทันที ซึ่งข้าเกรงว่าค่ายกลนี้จะไม่มีทางออก ต่อให้มี ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าจะออกมาเยี่ยงไร ไม่เคยมีใครเคยตกลงไปในค่ายกลเทพแห่งสายน้ำแห่งนี้แม้แต่ตัวข้าเอง"


เทพอู่เฉินบัดนี้กลับกลายเป็นอสรพิษสีดำร่างใหญ่โตพอประมาณ ขดตัวนอนอยู่หน้าประตูไม้สองบานที่เปิดอ้าออกกว้าง ขวางอยู่เต็มช่องทางเดิน พออาทิตย์ลาลับฟ้า ย่างเข้ายามราตรีเมื่อใด เทพปีศาจผู้นี้จะมีขนาดเล็กลงสักหน่อย เลื้อยเข้าห้องมาขดตัวนอนเฝ้านางอยู่ข้างเตียง นัยน์ตาสีแดงฉานหากไม่มองนางจะส่ายมองออกไปข้างนอกประตู คอยเฝ้ายามให้นางหลับใหลในนิทราอย่างสบายใจ
"เช็ดตัวให้นางแล้วพวกเจ้าออกไป"
เสียงเข้มสั่งวันละหนึ่งครั้ง สตรีทั้งสองพยักหน้ารับคำสั่ง เข้ามาทำหน้าที่แล้วรีบไป
อาเป้ยเพิ่งสังเกตเห็นว่าไม่ค่อยมีผู้ใดเข้าหน้าเทพอู่เฉินติดนัก ถึงท่านจะเป็นบุรุษรูปงาม แต่ไม่ได้มีอัธยาศัยดีน่าคบหาหรือแม้แต่จะเป็นมิตร รอบกายเทพปีศาจในร่างอสรพิษยังมีไอเวทสีดำแผ่คลุมอยู่ในระยะกว้างพอสมควร
หากท่านเทพปีศาจอารมณ์ไม่ดียิ่งแล้วใหญ่ ไอเวทปีศาจแผ่กระจายไปถึงข้างนอกห้อง พื้นดินและอากาศปกคลุมด้วยกลุ่มควันดำ นางยังเห็นอีกด้วยว่าท่านในบางคราท่านอู่เฉินก็ไม่มีอุ้งมือมังกร กลายเป็นงูเหลือมดำ ทว่ามีเกล็ดอันงดงามเป็นเงามันกว่างูทั่วไป ซึ่งนางเคยพบเจอบนโลกมนุษย์
"ข้าไม่รู้มาก่อนเลยว่า... ท่านเทพหลงเหนียนผู้ยิ่งใหญ่ของเหล่ามนุษย์มีความเก่งฉกาจมาก ท่านสามารถที่จะปรับความเล็กใหญ่ของร่างกายในร่างอสรพิษได้... ท่านจะแปลงเป็นงูก็ได้..."
ไม่ใช่เทพอย่างที่นางคิดนั่นแหละ หากว่านางไม่พบเห็นด้วยสองตาตนเอง นางคงคิดว่าท่านอู่เฉินเป็นปีศาจงูเสียมากกว่า
นางยิ้มอารมณ์ดี ในใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ รุ่งอรุณที่ผ่านพ้นมานี้นางไม่สำลักโลหิตของตนแล้ว พูดจาได้มากขึ้น แต่ด้วยความที่นางไม่ได้บำรุงร่างกายจึงผ่ายผอมจนเห็นกระดูก อาภรณ์สีขาวบางบนไหล่มนทำให้มองเห็นสรีระอย่างชัดเจน
"เจ้าเป็นสมบัติของข้า... ย่อมต้องดูแลเจ้า..."
อสรพิษสีนิลคืบคลานขึ้นมาบนเตียงของนาง ชูคอขึ้นมองนางด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ จัดการผ้าห่มหนาขึ้นคลุมเรือนกายอรชรให้มิดชิดด้วยการคาบกัด ทว่ายังคงชื่นชมสภาพน่าอดสูของนาง
งานดูแลนางทั้งหมดทั้งมวลก็ทำในร่างงู ขยับเลื้อยไปมาเพื่อขยับสิ่งของ ทั้งที่ระดับเทพผู้ทรงพลังจะใช้เวทหยินในร่างนี้เพื่อดูแลนางก็ย่อมได้ เทพอู่เฉินกลับเอาใจใส่นาง งดใช้เวทเซียนของท่านทุกอย่างหากมิใช่เพื่อจำแลงกาย นั่นก็ยังไปทำให้ไกลนางเพื่อที่นางจะได้ไม่ต้องสัมผัสไอเวทหยินแม้แต่น้อย
ธาตุในร่างกายของนางยังแปรปรวน ทั้งหยินและหยางไม่สมดุล จนกว่าจะกลับมาหายดีแล้วนางคงใช้สัมผัสเวทไม่ได้สักอย่าง ไปสักระยะหนึ่ง
"ดู ๆ ไปแล้ว... เจ้าในยามป่วยไข้ช่างงดงามนัก ยิ่งเสียกว่าพัดสีทอง น้ำเต้าวิเศษ กระจกหยินหยาง ข้าว่ามีสิ่งของหลายอย่างที่ข้าโปรดปราน ข้ามีของหายากอีกหลายชิ้น การที่เจ้าผ่ายผอมไปสักหน่อย ไม่ใช่ปัญหา..."
เสียงของบุรุษเทพดังก้องในห้องสี่เหลี่ยม ประตูหน้าต่างเปิดกว้างให้ลมพัดผ่าน งูสีนิลสนิทเลื้อยคลานมากระซิบอยู่ข้างหูของนาง
"...อย่างไรเสีย ข้าขอให้เจ้าเข้าใจว่าข้าไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการที่เจ้าเป็นสมบัติชิ้นหนึ่ง หาใช่สตรีของข้าแต่อย่างใด"
แล้วเหตุใดท่านต้องเอาอกเอาใจนาง ขนาดใต้เท้าจีกงและนางฟางเหนียงเอ่ยปากตำหนิว่าบุรุษไม่ควรอยู่ในห้องนอนตามลำพังกับสตรีซึ่งมิใช่ภริยาของตน และอาเป้ยมิใช่สมบัติธรรมดา นางมีใบหน้าอันงดงามมากพอจะทำให้ท่านกลายเป็นข่าวฉาวในเทวโลกได้ เทพอู่เฉินก็หาได้ฟังผู้ใหญ่ จำแลงกายเป็นอสรพิษ เปิดประตูหน้าต่างทุกบานอย่างเปิดเผย คอยเฝ้านางอย่างไม่ให้คลาดสายตา จะมีเพียงเวลาที่สตรีทั้งสองเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางเท่านั้น เทพอู่เฉินถึงออกไปยืนรอด้านนอกในร่างบุรุษ
อาเป้ยคิดถึงบุรุษเทพปีศาจยามนี้ นางคิดว่าสมองของท่านน่าจะไม่ปรกติ
"ข้าว่าข้าคงจะเป็นสมบัติที่ท่านโปรดปรานมากที่สุด มากกว่าชิ้นใด ท่านจึงหวงแหนข้าถึงเพียงนี้ ไม่เช่นนั้นข้าคงเข้าใจผิดไปว่าท่านเป็นบุรุษเทพประหลาด การกระทำของท่านจึงมักขัดแย้งกันเองอยู่เสมอ"
"เจ้าควรพักผ่อนให้มากกว่าพูดจาหยอกล้อกับข้า อาเป้ย ข้าไม่ใช่มิตรสหายของเจ้า"
นางกำลังยิ้ม! หัวเราะเทพอู่เฉินด้วยเสียงแหบแห้งของนางอย่างไม่มีผู้ใดหาญกล้ากระทำมันมาก่อน ดวงตาเรียวรีของนางราวจิ้งจอกเจ้าเล่ห์
จิ้งจอกไม่ว่าจะตระกูลไหน ล้วนมีนิสัยเช่นนางในเวลานี้
นางช่างทำตัวขวางหูขวางตา ทว่านำพาความรู้สึกชุ่มชื้นหัวใจอย่างน่าประหลาด เทพอู่เฉินนึกขัดหูขัดตานางนัก ทว่ายังคงจ้องมองดวงตากลมโต สดใสราวดอกไม้ผลิบานในสวนของทวยเทพ ในร่างอสรพิษ ชูคอตระหง่านอยู่ตรงหน้านาง
"ใช่แล้วล่ะ... เป็นบุญของข้ายิ่งนัก ได้เป็นสมบัติอันโปรดปรานของท่าน... เทพอู่เฉิน"

เทพเจ้าสายน้ำแห่งทิศประจิมไม่เกี่ยงงานต้อนรับแขก แม้แหล่งน้ำโดยรอบซึ่งเคยปกคลุมด้วยไอเย็น ปรากฏเป็นกลุ่มไอสีดำอยู่สองชั่วยาม หมู่ปทุมมาลย์และเหล่ามัจฉากลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จะนำมาประกอบอาหารคงไม่สะดวกนัก บ่าวรับใช้ประจำเรือนและเทพชั้นผู้น้อยต่างมีความเห็นว่าคงต้องไปใส่หม้อต้มตุ๋นรวมกันให้หมด จึงจะนำมารับประทานได้ ไม่สูญสิ้นชีวิตสัตว์ในเมืองเทพไปโดยเปล่าประโยชน์
"ข้าไม่เสียดายหมู่มัจฉาและบ่อบัวอันงดงาม ข้าเลี้ยงพวกมันให้เติบโตขึ้นใหม่ได้ เพียงแต่... เทพอู่เฉินอาจใจร้อนไปเสียหน่อย"
"ข้าขออภัยใต้เท้าจีกง อย่างไรเสียข้าจะจัดการทำความสะอาดเรือนของท่านให้เรียบร้อยสวยงามดังเดิม"
เทพอู่เฉินยกมือคารวะ รู้สึกตัวว่าเสียมารยาทกับเทพผู้มีอายุถึงหมื่นปี เขาไม่ควรทำตัวไร้เหตุและผล เฉกเช่นมารดาผู้ซึ่งเป็นปีศาจอย่างนางเฟยอี๋
ทางด้านพยัคฆ์อัคคีก็ถูกมารดาตำหนิเพราะเป็นต้นเหตุให้ผู้อื่นวุ่นวายกันไปหมด มันหมอบลงบนพื้นข้างมารดาของมัน ยอมก้มศีรษะให้เทพเป็นครั้งแรก ทั้งที่เป็นปฏิปักษ์กันมาโดยตลอด
"พวกท่านมีเมตตาแม้กับศัตรู ข้าขอบใจ"
"ไม่เป็นไร ๆ หามิได้เลย เจ้าควรต้องขอบคุณเหล่าเทพเสียมากกว่าข้าที่มิได้ทำอะไร"


เทพอู่เฉินอุ้มพาร่างบอบบางกลับห้องพัก โดยไม่พูดถึงสระบัวอันสวยงาม ซึ่งถูกทำลายราบคาบ แม้กระทั่งค่ายกลเทพใต้น้ำยังไม่มีเหลือ
โชคชะตายังเข้าข้างพยัคฆ์อัคคีตัวน้อย ดอกบัวสีทองไม่กลายเป็นเศษบัวไปเสียก่อน มารดาของมันได้ยาถอนพิษไปรักษาบุตร หายจากพิษร้ายเพียงพริบตาเดียว
"เจ้าช่างสรรหาความวุ่นวายให้ข้า"
เทพอู่เฉินคอยประชดประชันนางตั้งแต่นางได้สติกลับมา ก้มหน้าลงมองใบหน้าซีดขาวบนตั่งนั่งไม้ในห้องพักของเรือนใต้เท้าจีกง บัดนี้ยังคงหยิ่งผยองทะนงตนสมเป็นนาง
อาเป้ยไม่มีแม้เรี่ยวแรงนั่งด้วยตัวของนางเองด้วยซ้ำ นางพิงศีรษะบนไหล่กว้าง เทพอู่เฉินคอยประคองต้นแขนของนางไว้ไม่ให้สำลักหากนางนอนราบลง โลหิตสีแดงฉานยังเปียกนองเต็มเสื้อและช่วงลำคอ นางพูดจาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบายังกับว่านางจะไม่ไหว
"ท่านควรเชยชมข้า... มิใช่ซ้ำเติม"
"เจ้าเก่งมาก... อาเป้ย สภาพของเจ้าตอนนี้เป็นยังไง สมใจเจ้าหรือไม่?"
"ข้า... เจ็บ... เพียงเล็กน้อย"
"คงไม่ใช่เพียงเล็กน้อย แต่ว่าเจ้าต้องอดทน เหมือนที่เจ้าบอกกับเจ้าพยัคฆ์ตัวน้อยนั่นว่าให้อดทน"
"ข้ากำลัง... อดทน"
นางยิ้มหยันเพียงนึกถึงคำพูดตน ทั้งที่นางกำลังบาดเจ็บ ปวดในอกเหลือคณาจนร่างกายไม่สามารถขยับเขยื้อน ราวกับว่านางถูกทิ่มแทงด้วยอาวุธที่แหลมคมและแสบร้อน
อาเป้ยไม่เคยสำลักพลังเวท ธาตุในกายสู้รบกันเองมาก่อน ตั้งแต่นางฝึกวิชามากับอาจารย์ฮุ่ยหมิง ท่านอาจารย์จะคอยบอกสอน ระวังเรื่องนี้ให้นางอยู่เสมอ นางไม่ได้รับอนุญาตให้ทำการใดเกินกำลังของนางเอง
นางระลึกถึงบุญคุณของท่านอาจารย์ แต่หากว่าท่านจะห้ามนางก็จะทำมันอยู่ดี หัวใจของนางยังสัมผัสถึงความอบอุ่นอย่างน่าประหลาด
"ท่านใจดี... กับข้า"
"ข้าจำเป็นต้องดูแลเจ้า ใช่ว่าข้าอยากดูแลเจ้าเสียเมื่อไร เงียบเสียอาเป้ย เจ้าห้ามพูดอะไรอีกแม้สักคำเดียว นี่เป็นคำสั่งของข้า"
ในน้ำเสียงหนักแน่นดุดัน ดวงตาคู่คมจรดมองโลหิตไหลจากริมฝีปากของนาง
เทพอู่เฉินเห็นอาการของนางไม่ดีนัก ตัดสินใจเลื่อนมือขึ้นปล่อยกระแสเวทสายรักษา หากพอไอสีดำหลุดออกมาจากฝ่ามือโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงก้มหน้าลงมองมือของตนด้วยท่าทีตื่นตระหนก
"ช้าก่อน... เทพอู่เฉิน กายท่านยังคงเหลือกลิ่นอายพลังหยิน ไม่สามารถรักษาบาดแผลจากภายในได้ ข้ากำลังให้บ่าวในเรือนนำยามาให้นาง ดอกบัวสีทองยังเหลือพอบดยามาให้นางดื่ม"
ใต้เท้าจีกงมาบอกเทพอู่เฉินได้ทันเวลาก่อนที่นางจะถูกสังหารไปเสียด้วยน้ำมือเทพปีศาจ แล้วรีบไปกำกับงานยาในครัว ไม่ปล่อยให้เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์
อาเป้ยถูกไอหยินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นางสำรอกโลหิตออกมาอีกเป็นจำนวนมาก หากพออาการของนางสงบลง อาการร้อนรนของเทพปีศาจกลับอยู่ในสายตาของนาง
"ข้าไม่เป็นไร... ท่านไม่ได้... ตั้งใจ... ทำร้ายข้า..."
"เงียบปากเสีย อาเป้ย ลองพูดอีกสักคำเดียว ข้าจะปิดปากเจ้าเอาไว้"
"... อย่างไร?"
นางหัวเราะเยาะเย้ยแม้ร่างกายแสนบาดเจ็บ ทั้งปากและฟันของนางเต็มไปด้วยโลหิต
นางช่างน่าเกลียดนัก!
เทพอู่เฉินบริภาษนางในใจ สะบัดมือขึ้นเช็ดรอบปากนางด้วยชายเสื้อ กระทำอย่างไม่ใส่ใจเหมือนไม่ใคร่จะอยากเช็ดปากให้นาง อยากจับนางตีก้นเสียด้วยซ้ำ ครั้นพอนางจะอ้าปากพูดอีกครา ก็ยกมือขึ้นปิดป้องปากนาง ปิดไปเสียครึ่งใบหน้า
"ข้าสั่งเจ้าว่าห้ามพูดอะไรทั้งสิ้น เจ้าต้องทำตามคำสั่งของข้า อาเป้ย"
ดวงตาเรียวรีคู่นี้กำลังหัวเราะ นางแสนดีใจที่มีใครสักคนเป็นห่วงเป็นใยนาง นอกเสียจากท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิงแล้ว เห็นว่าจะไม่เคยมี ยิ่งเป็นเทพปีศาจผู้ไม่เคยแยแสในสิ่งใด คล้ายกับว่านางได้รับชัยชนะเล็ก ๆ สักครั้งในชีวิตแสนอาภัพของนาง
เทพอู่เฉินดันเสียหน้าไม่น้อย เมื่อแววตาเข้มขรึมดุดันปรากฏความรู้สึกมากมาย ทั้งสับสนเป็นกังวล รู้สึกผิดต่อนางอย่างยิ่งยวด
เพราะเกือบปลิดชีพนางเป็นครั้งที่สอง! แม้ว่าจะไม่ได้เจตนาเลยก็ตาม
ใบหน้าเคร่งเครียดของบุรุษเทพยังจับจ้องดวงตาสวยใสของนางกะพริบปรือ
การสบประสานสายตาของหนุ่มสาวในห้องเงียบสนิท อาจทำให้ฝ่ายหนึ่งหวั่นไหว อย่างไรเสียคงไม่ใช่เทพปีศาจอู่เฉิน ซึ่งปิดปากนางจนแน่ใจว่านางจะไม่พูดอะไรอีกแม้สักคำ กว่าจะยอมปล่อยมือออก
อยู่ดี ๆ นางก็เลื่อนมือขึ้นรั้งมือเปียกชุ่มโลหิตเอาไว้ ฝ่ามือเล็กกว่ามือของบุรุษเกือบครึ่งหนึ่งกุมมือหนาใหญ่อย่างบรรจงสัมผัส นางยิ้มปลอบประโลมท่านเทพว่านางจะไม่เป็นอะไรไป ให้ท่านรู้สึกผิดมากไปกว่านี้แน่ ๆ
แม้ใบหน้าครึ่งหนึ่งของนางจะเลอะเทอะเปรอะเปื้อน คิ้วเรียวสวยชนชิดติดกันเพราะความเจ็บปวด และนางไม่สามารถเก็บอาการทางสีหน้าได้อีก นางบีบมือหนาท่านเอาไว้แน่น ก่อนคลายแรงออกในทันทีทันใดที่ปิดตาลงอย่างสิ้นกำลัง
"อาเป้ย ๆ...!"
เทพอู่เฉินตะโกนเรียกนาง ก้มหน้าลงมองปลายจมูกของนางให้แน่ใจว่านางยังมีลมหายใจ หันไปหน้าเร่งสตรีทั้งสองซึ่งยืนรออยู่หน้าประตู ให้รีบนำยามารักษานางเป็นการด่วน

อาเป้ยใช้เวลารักษาตัวหลายราตรี นางหลับ ๆ ตื่น ๆ เพราะอาการเจ็บปวดรวดร้าวจากภายใน ในห้องรับรองแขกซึ่งใต้เท้าจีกงให้คำอนุญาตนางได้พักรักษาตัว บริเวณด้านหลังสุดของเรือน เพื่อไม่ให้เป็นการเอิกเกริกมากนัก
นางไม่เคยบาดเจ็บถึงขั้นนี้จึงไม่ใช่เรื่องดีสำหรับนาง นางเจ็บปวดทรมานในอก รู้สึกเหมือนถูกปักด้วยกริชคมซ้ำแล้วซ้ำแล้ว จนสำรอกโลหิตออกมาเช้าและเย็นวันละสองเวลา แม้แต่การผ่อนลมหายใจเข้าออกยังกลายเป็นเรื่องยาก ราวกับว่านางถูกใครสักคนกดหัวนางลงไปในน้ำ
ทว่านางยังระลึกรู้ถึงบุญกุศลครั้งนี้ นางได้รักษาชีวิตสัตว์อสูรที่น่ารักตัวหนึ่ง ได้สัมผัสถึงอีกมุมอุปนิสัยใจคอของเทพปีศาจผู้แสนเกรี้ยวกราด
ยามใดนางเปิดเปลือกตาหนักอึ้งราวถูกถ่วงเอาไว้ด้วยหินขึ้น จะพบอสรพิษคอยเฝ้าดูอาการของนาง ด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย รู้สึกผิดต่อนางยิ่ง เมื่อท่านเกือบปลิดชีพนางถึงสองครา
ทั้งในร่างบุรุษและในร่างอสรพิษผู้มีนัยน์ตาดั่งสีของโลหิต เฝ้ามองนางอย่างเมตตาสงสาร
ทั้งที่จริงแล้วนั่นเป็นความผิดของนาง...
อาวุทเวทของอาจารย์ฮุ่ยหมิงทรงพลัง กล้าแกร่งไม่น้อยไปกว่าอาวุธของเทพและปีศาจในโลกของเทพเซียน อาวุธชิ้นนี้ถูกสร้างขึ้นโดยนักพรตอาวุโสนับสิบรวมถึงท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิงด้วย ร่วมใจกันถ่ายพลังลงในอาวุธเวท ในขณะที่ตัวนางนั้นเป็นเพียงเซียนหญิงระดับกลาง ไม่มีทางเทียบเท่าพวกเขา แม้แต่เทพปีศาจผู้มีพลังมากเข้าขั้นทำลายล้าง ผู้เป็นบ่อเกิดพลังในร่างของนาง
นางเพิ่งตระหนักรู้ว่าหากนางใช้ผิดวิธี หมายถึงชีวิตของนาง


ปัญหาใหญ่ทว่าหากชักช้าไปจะไม่ทันกาล พยัคฆ์อัคคียอมปล่อยลูกของตนออกจากหน้าท้อง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังเจ้าพยัคฆ์ตัวน้อย
กายพยัคฆ์ที่ห่อหุ้มด้วยเปลวอัคคีครึ่งหนึ่งถูกพิษสีเขียว หนอนพิษชอนไชจนเห็นกระดูก นัยน์ตาใสซื่อบริสุทธิ์ของมันเอ่อคลอหยดน้ำใส มันไม่แม้จะส่งเสียงร้องออกมา
เหล่าเทพถึงจะไม่ชอบสัตว์อสูรสักเท่าไร อดไม่ได้ที่จะสงสารเวทนาเจ้าพยัคฆ์ตัวกระจ้อยร่อย
"ตำราเล่มหนึ่งกล่าวว่าสัตว์อสูรจำพวกพยัคฆาไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้ผู้ใดเห็นเป็นอันขาด นิสัยของท่านช่างคล้ายคลึงกับตัวข้านัก..."
"ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับข้า"
เทพอู่เฉินเอ่ยขึ้น ชิงลงมือนำหน้า วาดวงเวทสีดำเสกสายน้ำเป็นระลอกคลื่น ดึงแผ่นน้ำขึ้นสูงเพื่อจัดการกับมัจฉาก้าวร้าวให้ขาดอากาศหายใจไปเสีย ไม่ปล่อยให้เสียเวลาแม้สักน้อย
ใต้เท้าจีกงรีบปราม "ระวังด้วยเทพอู่เฉิน ดอกบัวสีทองจะขาดน้ำหล่อเลี้ยงรากไม่ได้เป็นอันขาด จะแห้งตายในทันที"
"ข้าว่าไม่ง่าย... ต้องร่วมใจเป็นหนึ่ง"
อาเป้ยสะบัดปลายเท้า กระโดดข้ามอากาศไปยืนถัดจากเทพอู่เฉินในระยะห่างพอสมควร เพื่อมองทิศทางน้ำในอีกด้านหนึ่ง เทพแห่งสายน้ำทั้งสองเห็นพ้องต้องกัน รีบไปยืนคนละทิศ ทั้งสี่มุมสระบัว ประสานสายตาเข้าหากันโดยรอบบริเวณ
ทั้งสามบุรุษเทพและหนึ่งเซียนหญิง วาดวรยุทธ์คนละสายวิชา ช่วยกันโจมตีมัจฉาดุร้าย ซึ่งปรากฏตัวออกมามากมาย นับได้เป็นร้อย ๆ ตัว
ฟันแหลมคมไล่กัดน้ำอย่างบ้าคลั่ง พวกมันพยายามปกป้องดอกบัวสีทองไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้ได้แม้สักน้อย ต่อให้เป็นสายน้ำที่มันอยู่อาศัย สาดกระเซ็นออกเป็นสาย กลายเป็นหยดหย่อม คมกริบราวใบมีด
พวกมันพร้อมพลีชีพเพื่อปกป้องดอกบัวสีทอง
ชลธารอันเงียบสงบซึ่งถูกบังคับจากบุคคลภายนอก ผู้ใช้พลังภายในดันสายน้ำให้กลายเป็นใบมีด เหล่ามัจฉาเริ่มล่วงรู้ว่ามีผู้บงการอยู่เบื้องหลัง กลุ่มสีส้มนับหลายสิบตัวและสีขาวอีกจำนวนมากจึงกระโดดออกมานอกอาณาเขตเพื่อโจมตี แต่พอออกมานอกสระบัวก็ถูกสังหารด้วยน้ำรูปทรงแหลมทะลวงเข้ากลางลำตัว
ศพมัจฉาเกลื่อนกลาด ทว่าสังหารไปสักเท่าไร ก็ยิ่งงอกเงยออกมาใหม่ หากนำมาประกอบอาหารอาจเลี้ยงใหญ่ได้ทั้งเกาะเทพทีเดียว
"นานเท่าไรที่เรือนข้าไม่ครึกครื้นเอิกเกริก เต็มไปด้วยเทพเซียนเยี่ยงนี้ ดี ๆ ข้าชื่นชมพวกท่าน วิทยายุทธ์เป็นเลิศ นับเป็นบุญตาของข้ายิ่งนัก"
ใต้เท้าจีกงยืนหัวเราะชอบใจ ชื่นชมเหล่าเซียนอยู่เคียงข้างภริยาของท่าน
แม้นบ่อน้ำกำลังจะไร้เหล่ามัจฉา ยังเหลือค่ายกลอีก ซึ่งเป็นปัญหาใหญ่
เทพอู่เฉินเร่งทำเวลา ลงมืออย่างระวัง ใช้ช่องว่างของหมู่ปลาแทรกเข้าไปตัดเฉือนรากบัวแข็งแกร่ง
อาเป้ยคาดการณ์ว่าเทพสักคนหนึ่งคงสามารถนำดอกบัวออกมาจากบ่อพร้อมกับสายน้ำ หล่อเลี้ยงดอกบัวสีทองไว้ไม่ให้มันตาย
ปัญหาอยู่ที่ตัดรากบัวสักกี่ครั้ง กลับประสานเข้าด้วยกันเช่นเดิม
"รากบัวสีทองหยั่งลึกลงไปถึงค่ายกล สายน้ำเกรี้ยวกราดไม่ให้ความร่วมมือ"
อาเป้ยได้ยินเทพอู่เฉินพูดดังนั้นก็ใจเสีย นางหันไปมองลมหายใจรวยรินของพยัคฆ์ตัวน้อย ตัดสินใจใช้อาวุธชิ้นสุดท้ายของอาจารย์ฮุ่ยหมิงซึ่งนางได้แอบนำติดตัวมาด้วยตอนลงเรือ แอบซ่อนเอาไว้บนข้อมือนางเหมือนเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง
นางพลิกฝ่ามือและปลายนิ้วทั้งสอง หมุนตัวครั้งหนึ่งเพื่อปลดลูกประคำสีน้ำขาวราวมุกสว่างใสออกจากข้อมือ ด้วยท่วงท่าสง่างามราวการร่ายรำ คุกเข่าข้างหนึ่งลงแตะพื้น วาดฝ่าเท้าตีลังกา ซัดพาคลื่นน้ำระลอกใหญ่ไปพร้อมลูกประคำ
ลูกประคำหยางสลักด้วยอักขระสีทอง ฝ่าฝูงมัจฉาไป เมื่อถึงใต้น้ำก็ขยายใหญ่ด้วยตัวของมันเพื่อทุบค่ายกล ทว่าทันใดนั้นเอง อาการเจ็บปวดราวถูกกริชคมปักเข้ากลางอก ทำให้นางทรุดลงไปกองกับพื้น
"อาเป้ย...!"
 เทพแห่งสายน้ำผู้พี่ปรี่เข้ามาประคองร่างบาง กระชับนางไว้ในอ้อมแขน นางไม่สามารถที่จะต่อสู้ได้อีก โลหิตไหลทะลักออกจากริมฝีปากนางราวสายน้ำ
"ลูกประคำหยางของตาเฒ่าฮุ่ยหมิง ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะใช้ได้ในร่างนี้ เจ้าเป็นสมบัติของเทพอู่เฉินผู้มีพลังด้านหยิน พลังแห่งความมืดและการทำลาย เจ้าจะต้องใช้พลังร่วมกัน พร้อมกัน ทั้งหยินและหยาง เพื่อรักษาสมดุลในกาย หรือเจ้าจะใช้เพียงพลังด้านมืดเท่านั้น"
"กายเทพมิใช่ถาวรยั่งยืน แม้นเป็นอมตะ ก็ดับสิ้นลงได้เช่นกัน"
ใต้เท้าจีกงลูบเคราหงอกขาว ยืนชมเหล่าเซียนวาดวิชา ชิงดอกบัวสีทองอย่างตั้งใจ ไม่สนใจนางด้วยซ้ำ ยังส่งเสียงหัวเราะคล้ายเสียงของอาจารย์ฮุ่ยหมิง
"ท่าน... อาจารย์"
"ใช่ที่ไหนกันเล่าอาเป้ย ข้าใต้เท้าจีกง แต่เสียงคลับคล้ายคลับคลาใช่ไหม?"
ก็ไม่แปลกว่าทำไมถึงเป็นมิตรสหายกันได้ โดยทั่วไปแล้วไม่มีผู้ใดคบหานักพรตเยี่ยงท่านนัก
อาเป้ยไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนหากว่าใต้เท้าจีกงไม่บอกนาง จะบอกให้เร็วกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้!
ธาตุหยินหยางในร่างกายต่อต้านกันเกินกว่าร่างบอบบางของนางจะรับไหว ยิ่งธาตุหลักในร่างของนางบัดนี้ ต้นกำเนิดมาจากปีศาจผู้ทรงพลังมาก อาจถึงขั้นทำลายเทวโลกราบคาบได้ทั้งชั้น นางจึงหมดสติไปในอ้อมแขนของเทพแห่งสายน้ำ
ไม่มีผู้ใดทันสังเกตสายตาอีกคู่หนึ่ง นัยน์ตาสีโลหิตทอประกายกร้าว แม้ไม่เหลียวคอมองทั้งสอง เพ่งสติอยู่กับการดึงดอกบัวสีทองออกมาให้จงได้
เทพอู่เฉินวาดวงเวทสีดำขนาดใหญ่ หลายเท่าตัวของลูกประคำหยาง อาวุธเวทของนักพรตระดับปรมาจารย์ ไม่อาจเทียบเท่าเทพผู้มีพลังปีศาจเต็มกายยามบันดาลโทสะอย่างแรงกล้า เมื่อสำเร็จลุล่วงการตัดรากบัว
บรุษรูปงามพลันกลับกลายเป็นปีศาจอสรพิษกายายิ่งใหญ่โอฬาร เอ่ยวาจาบันดาลโทสะเสียงดังคับฟ้า
"ปล่อยมือจากนางเสียเทพเฟยหลิง นางมิใช่ธุระกงการอะไรของท่าน นางเป็นสมบัติของข้า!"


พื้นที่โดยรอบบริเวณได้รับการเติมเต็มด้วยมวลบุปผาหลากสีสันละลานตา เหล่าบุปผชาติอันงดงามล้วนบานสะพรั่งไม่ต่างจากพระราชวังของฮ่องเต้ในวสันตฤดูบนโลกมนุษย์
ปทุมมาลย์กลับมามีไอเย็นปกคลุม หมู่มัจฉาน้อยใหญ่ล้วนคืนชีพชีวัน ด้วยเวทฟื้นฟูของเหล่าเทพแห่งสายน้ำ และเทพชั้นผู้น้อยในเรือนเทพอู่เฉินเดินทางมาทิศประจิม ร่วมใจกันทำให้พวกมันกลับมาสวยงามดังเดิม
ส่วนใหญ่เป็นฝีมือเทพ เพราะเทพปีศาจไม่ถนัดงานฟื้นฟู จะทำได้ก็เพียงเล็กน้อยไม่ถึงครึ่งมือเทพชั้นผู้น้อยด้วยซ้ำ ท่านอู่เฉินปลดปล่อยเวทเซียนของเทพมังกรแห่งการฟื้นฟูออกมายามใด ไร้ซึ่งความมั่นใจ ถึงไม่มีผู้ใดกล้าหัวเราะเยาะท่าน เพราะไม่ใช่วิสัยของเทพผู้มีจิตใจอันบริสุทธิ์ ดีงาม
เป็นที่รู้โดยทั่วกันว่าท่านอู่เฉินมีพลังทำลายของมารดามากกว่าพลังเทพ
เทพฟางหรงและเทพเฟยหลิงยืนอยู่ในฝั่งขวาของเทพอู่เฉิน ทางด้านหลังของบุรุษเทพทั้งสาม เหล่าเทพมากหน้าหลายตาและบ่าวรับใช้ในเรือน เริ่มแยกย้ายกันไปเมื่อจัดการงานเรียบร้อยดี
"สตรีต้องห้ามอาจทำให้เกิดสงคราม บนโลกมนุษย์พึงมี ข้าพอเข้าใจในคำทำนายของแม่เฒ่า และข้าว่าพี่ใหญ่ไม่ควรยั่วโทสะเทพอู่เฉิน"
"ข้าเปล่ายั่วโทสะผู้ใดเสียหน่อยฟางหรง เจ้าคิดไปเองทั้งนั้น"
"ข้าไม่อยากจะพูดซ้ำซากในเรื่องเดิม เพื่อเห็นแก่มิตรไมตรีระหว่างข้าและใต้เท้าจีกง ทั้งพวกท่านทั้งสอง นางเป็นเพียงสมบัติชิ้นหนึ่งในเรือนข้า แค่พูดจาได้ยิ้มได้ อย่างไรก็หาใช่สตรีต้องห้ามที่จะทำให้เกิดสงคราม"
เทพอู่เฉินอธิบายอย่างไร้ความรู้สึกใดในสีหน้าเรียบเฉย
เทพแห่งสายน้ำผู้พี่เข้าหน้าเทพอู่เฉินไม่ติดตั้งแต่ถูกต่อว่าต่อหน้าฝูงชน กระทั่งตอนนี้ เทพเฟยหลิงยังเฝ้าชื่นชมอาเป้ย ทว่าคงทำได้เพียงชื่นชมเท่านั้น ครั้นจะไปชะโงกหน้าดูอาการของนางผ่านหน้าต่างยังถูกกีดกัน จะขอเป็นเพียงมิตรสหายก็ยังไม่สามารถเป็นได้
"นางเป็นหนึ่งในสมบัติของข้า เป็นเครื่องสังเวยซึ่งมนุษย์มอบให้ข้า หาใช่สตรีเทพไม่ พวกท่านควรเลิกยุ่งกับเรื่องของนางเสีย"
"ข้าคิดว่านางเฉลียวฉลาด มีคารมคมคายเป็นเลิศ นางจิตใจดีมีเมตตา ตัวข้าพบสตรีเทพมาไม่น้อย แต่อาเป้ย... นางงามจากภายใน... ใบหน้าขาวผ่องของนางงดงามหมดจดดังสตรีในภาพวาด ข้าแลเห็นดอกบัวสีขาวเบ่งบานในเรือนท่านพ่อมาแต่ยังเล็กนัก วันหนึ่งข้ากลับมีความคิดว่าดอกบัวเหล่านั้น ไม่ยิ้มแย้มสดใสเท่าอาเป้ย ข้าว่าพวกมันไม่งดงามที่สุดอีกต่อไป"
เทพเฟยหลิงเอ่ยคำชื่นชมนางด้วยการมองไปข้างหน้ายกพัดเหล็กสีเขียวอ่อนพัดไปมา ท่าทางเหมือนพูดคุยกับอากาศ ไม่แม้แต่ประจันหน้ากับคู่สนทนา ประจวบเหมาะพอดี นางฟางเหนียงและอาเป้ยมาได้ยินเข้า มารดาแห่งสายน้ำไม่อยากให้ทั้งสองฝ่ายผิดใจกันจนกลายเป็นเรื่องใหญ่ เห็นจะต้องสั่งสอนบุตรชาย
"เทพเฟยหลิง เจ้าจะเอ่ยคำเยินยอสตรีเยี่ยงนี้มิได้เป็นอันขาด ข้าขอเตือนเสียก่อน โดยเฉพาะอาเป้ย นางเป็นสมบัติเทพปีศาจ"
"ข้าขออภัยเถิดท่านแม่... คำก็สมบัติเทพ สองคำก็สมบัติเทพ ข้ามองว่านางเป็นเซียนหญิงผู้มีจิตใจงดงาม นางมีเมตตากรุณาเหมือนอาจารย์ของนาง นางมิใช่สมบัติของผู้ใด"
 อาเป้ยไม่สะทกสะท้านกับคำชื่นชม แต่จะยกมือคารวะหรือขอบคุณเทพเฟยหลิงก็คงไม่งาม นั่นเท่ากับเป็นการรับคำเยินยออย่างยินดี
เมื่อนางหันไปทางเทพอู่เฉิน กลับจ้องมองนางยังกับจะเข้ามาหักคอนางทิ้งเสียตรงนี้ ทั้งที่นางก็ไม่ได้ทำอะไร แค่ยืนหายใจเฉย ๆ กลับกลายเป็นความผิดได้
"อาเป้ย... นางเป็นสมบัติของเทพอู่เฉิน เชื่อแม่เถิด เจ้าทั้งสองลองมองดูให้ชัด จะได้ตาสว่างเสียที"
ฟางเหนียงเป็นผู้ไขข้อข้องใจให้ทุกฝ่าย ด้วยการวาดฝ่ามือเบา ๆ บนหน้าผากของอาเป้ยปรากฏสีแดงฉาน
"สิ่งนั้นเรียกตรีเนตร นางเห็นสิ่งใด เทพอู่เฉินจะมองเห็นสิ่งที่นางมองเห็นผ่านหน้าผากของนางราวกับว่าเป็นดวงตาที่สามของท่าน ตรีเนตรเป็นสิ่งซึ่งมีเฉพาะเครื่องสังเวยเทพปีศาจ ตรีเนตร..." นางเงียบไปเพราะไม่อยากแพร่งพรายเรื่องสำคัญ ไม่มีผู้ใดรู้มากนักบนเทวโลก มารดาแห่งทิศประจิมเหลียวคอมองไปทางเทพอู่เฉินด้วยท่าทางไม่พอใจ
"มีเพียงปีศาจเท่านั้น ชื่นชอบการรับเครื่องบรรณาการเป็นสิ่งมีชีวิตจากโลกมนุษย์ พึงพอใจกับเครื่องบรรณาการ การหลั่งเลือดเนื้อของผู้บริสุทธิ์โดยใช่เหตุ โดยธรรมเนียมแล้วเหล่าเทพของเราไม่มีผู้ใดทำ"
"ข้าจำเป็นต้องทำ เป็นคำสั่งจากเบื้องบน หากข้าไม่ไปรับเครื่องสังเวย มนุษย์อาจเกิดปัญหาใหญ่ ข้าไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับใคร"
เทพอู่เฉินไม่ใช่ผู้เจรจาเก่งนัก ในขณะที่ท่านให้ความเคารพเทพเจ้าแห่งสายน้ำเสมอมา โดยเฉพาะใต้เท้าจีกงและนางฟางเหนียงด้วย นางฟางเหนียงเองก็ไม่ใคร่อยากถือสาเอาความเทพปีศาจผู้นี้
"เอาล่ะ ลูกชายข้า ไหนบอกข้ามาซิ เจ้าอยากได้ภริยาผู้มีดวงตาของชายอื่นจ้องมองเจ้าอยู่ตลอดเวลารึยังไง?"
เทพเฟยหลิงยืนนิ่งอึ้งไป ไม่จำเป็นต้องจินตนาการภาพใดต่อหากต้องมีชีวิตคู่เช่นนั้น ก็คงไม่ต่างจากนรกบนดิน! ด้วยความเข้าใจความหมายของสมบัติเทพปีศาจอย่างถ่องแท้ พาลเบือนหน้าหนีไปไม่มองนางอีก
เป็นเทพฟางหรงเบิกตากว้างมองดวงตาบนหน้าผากของนาง เห็นว่ามันมีลักษณะเหมือนนัยน์ตาของเทพอู่เฉินในร่างปีศาจอสรพิษ
"มิน่าเล่า! เทพอู่เฉินถึงได้รู้เห็นทุกอย่างในระหว่างจำศีล ท่านมองผ่านตรีเนตรนั่นเอง ฟ้าผ่านั่นก็เป็นฝีมือท่าน"
"บุรุษไม่ควรมองสตรีด้วยสายตาเสน่หา หากมิใช่ภริยา แถมข้าเคยได้ยินมาจากสตรีนักพรตนางหนึ่ง นางไม่เข้าใกล้บุรุษเกินสามย่างก้าว"
อาเป้ยไม่ได้ฟังเทพต่อปากต่อคำกันเลย นางกลอกตาขึ้นมองบน ยกมือจับหมับเข้ากลางหน้าผากเหมือนตบแมลง
"ชะ เช่นนี้... ทะ... ท่าน เทพเห็นข้ายามผลัดเปลี่ยนอาภรณ์หรือไม่!"
"ข้าไม่ใช่เทพผู้มีนิสัยเลวทรามต่ำช้า ด่านเคราะห์สตรีบนโลกมนุษย์ข้าก็ผ่านมามาก แต่เกรงว่าข้าจะบังเอิญเห็น... โดยไม่ได้ตั้งใจ"
อาเป้ยยกมือปิดป้องกอดกุมร่างกายของตนเองอย่างหวงแหน มองเทพปีศาจอย่างประทุษร้าย ยกความผิดให้ท่านไปทั้งหมด ใบหน้าของนางแดงก่ำไปถึงใบหูด้วยความโกรธและอับอาย ถึงนางจะไม่ได้พูดออกมาก็ตาม
เทพอู่เฉินไม่ทันได้ชี้แจ้งเรื่องนี้ให้เข้าใจ สมบัติเทพปีศาจก็วิ่งเตลิดไปอย่างไร้ทิศทางเยี่ยงสตรีวิปลาส ส่งเสียงตะโกนร้องโวยวายหน้าผากข้า ๆ!


เทพอู่เฉินเคยพบพานธิดาบนเทวโลกชั้นฟ้ามาก็มาก สตรีเครื่องสังเวยของท่านกลับงดงามเสียยิ่งกว่า อาจถึงขั้นว่าสามารถหยุดห้วงลมหายใจของบุรุษเพศในแต่ละย่างก้าวของนาง
เมื่อนางสะบัดชายกระโปรงลายอสรพิษสีดำสลับแดง เยื้องย่างเข้ามาในพื้นที่รับรองแขกโล่งกว้าง ท่ามกลางบ่อบัวอันงดงามและพรรณพฤกษา ส่ายหน้ามองไปรอบ ๆ โต๊ะจิบชาลักษณะเหมือนสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของขุนนางในพระราชวังหลวง ซึ่งเหล่าผู้สูงศักดิ์มากหน้าหลายตาจะมารวมตัวกัน ใคร ๆ ต่างก็เอาแต่จ้องมองนาง ไม่เว้นแม้กระทั่งมารดาแห่งสายน้ำ ที่นั่งอยู่ข้างกันกับเจ้าของเรือนเทพ
เทพอู่เฉินรู้สึกภาคภูมิใจ เมื่อได้เป็นผู้ครอบครองสมบัติรังรองประณีตถึงเพียงนี้ และก็คงไม่ถือสาผู้ใด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สถานที่แห่งนี้เป็นแดนเทพ เหล่าเทพคิดเพียงเรื่องดีงามเท่านั้น
เมื่อนางหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะไม้สีแดงสลักมุก นางฟางเหนียงชื่นชมความงามของอาเป้ยเป็นอย่างมาก ในขณะที่เทพเฟยหลิงคงต้องบอกลานาง
"หวังว่าข้าจะได้ประลองฝีมือหมากเซี่ยงฉีกับเจ้าอีก ขอให้เจ้าโชคดี อาเป้ย"
"ข้ายินดีเป็นอย่างยิ่งหากเทพอู่เฉินให้คำอนุญาตข้าในวันหน้า วันนี้ข้าลา ใต้เท้าจีกง เทพเฟยหลิง เทพฟางหรง เทพฟางเหนียง ข้าเป็นหนี้บุญคุณพวกท่านอย่างมิอาจทดแทนได้เลย"
อาเป้ยยกมือคารวะเหล่าเทพ ก้มศีรษะลงขอบคุณพวกเขาอีกครั้ง เมื่อนางรอดชีวิตมาได้เพราะดอกบัวสีทองด้วยส่วนหนึ่งประกอบกับยาสมุนไพร เทพอู่เฉินลุกขึ้นคารวะเป็นการล่ำลา เดินนำนางไปด้านหน้าเรือนอันงดงาม จำแลงกายเป็นอสรพิษกายาใหญ่โอฬาร ทะยานขึ้นท้องนภากว้าง
อาเป้ยคิดว่าเทพอู่เฉินคงไม่พึงพอใจนาง ไม่ว่านางจะทำอะไร ท่านมักคอยขัดไปเสียทุกอย่างเหมือนเกลียดขี้หน้านางนัก ทว่าหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ นางได้รับอนุญาตให้นำพยัคฆ์อัคคีกลับมาด้วย หลังจากที่การไม่พูดจาของท่านถือเป็นคำตกลงของนาง
เมื่ออสรพิษกลับร่างเป็นบุรุษรูปงามในอาภรณ์สีดำ นางได้รับอิสรภาพจากอุ้งมือของเทพปีศาจ จึงวางเจ้าตัวเล็กลงบนพื้นหญ้า ปล่อยให้มันเดินไปตามทางของมัน เจ้าเหลียนเหลียนเริ่มสำรวจไปรอบ ๆ เรือนเทพ
"ข้าว่าห้องใต้ดินของเจ้าถึงคับแคบไปสักหน่อยกลับปลอดภัย เงียบสงบที่สุดในเรือนของข้า อากาศอบอุ่นในฤดูเหมันต์ แต่หากว่าเจ้าอยากย้ายห้องไปอยู่ห้องที่ใหญ่กว่านี้ ข้าจะจัดการให้เจ้า"
น้ำใจกว้างขวางดั่งมหาสมุทรของเทพอู่เฉินทำให้นางแปลกใจ นางมิได้ล่วงรู้เลยว่าเทพอู่เฉินกำลังนึกถึงคราวจำศีลในห้องนอนคับแคบของนาง
"ตอนข้าจำศีล หาได้มีผู้ใดพบข้าหรือเอะใจแม้สักเล็กน้อย ไม่แม้แต่จะมองกำแพงที่เจ้าร่ายเวทกำบังเอาไว้ ข้าว่ามันมีประโยชน์กว่าที่ข้าคิด ข้าไม่ได้ใส่ใจห้องใต้ดินนี้มาก่อน"
"เป็นจริงดังท่านว่า ต่อให้มีศัตรู ก็ยากจะหาห้องใต้ดินนั้นพบ ห้องพักของข้ายังสะดวกสบายกว่ากระท่อมที่ข้าเคยอยู่ ข้าไม่ต้องทนซุกตัวนอนเหน็บหนาวหน้าเตาผิง ข้าได้รับทุกสิ่งจากท่านมากมายเสียจนข้ารู้สึกเกรงใจ"
"เจ้าเป็นสมบัติอันงดงามในเรือนข้า ย่อมต้องดูแลเจ้า..."
เทพอู่เฉินไม่สามารถละวางตาไปจากใบหน้าจิ้มลิ้มของนาง และที่รีบเหาะเหินขึ้นเวหากลับเรือนมาก็หวังจะชื่นชมความงามอันไร้ที่ติ แม้เพียงมองก็ชุ่มชื้นหัวใจประหลาด อาเป้ยคงไม่ทันสังเกตในความเปลี่ยนแปลง
"เจ้าช่างงดงามนักเอาเป้ย เจ้ามีจิตใจกล้าหาญ รู้จักเมตตาต่อผู้อื่นอย่างที่เทพเฟยหลิงเยินยอ เจ้าทำให้ข้าผู้มีจิตและกายครึ่งหนึ่งเป็นปีศาจเกิดหวงของของข้าขึ้นมา"
"ข้าทราบดี เมื่อใดที่ข้าหมดประโยชน์ รึท่านเบื่อสมบัติชิ้นนี้ ขอให้สังหารข้าเสีย"
"ข้าว่าเจ้าคงดิ้นรนขัดขืน คว้ากระบี่ของเจ้าขึ้นต่อสู้ ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่ใช่เซียนผู้จะยอมตายอย่างง่ายดายนักอาเป้ย"
"หาได้เป็นเช่นนั้นไม่เทพอู่เฉิน ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ข้าถือว่าท่านไม่ได้ตั้งใจ แต่หากมีคราที่สาม ท่านสังหารข้าได้ ข้าจะไม่ดิ้นรนขัดขืน ชะตาชีวิตข้าคงมาได้เท่านี้ ข้าถือว่าข้าชดใช้กรรมของข้าจนหมดสิ้น ร่างกายของข้าเพียงสิ้นสลายไป"
อาเป้ยหมายความเช่นนั้น ถึงเทวโลกจะน่าอัศจรรย์ใจสักเท่าไร นางมองไปรอบ ๆ เรือนไม้ของเทพอู่เฉิน ล้อมรอบด้วยท้องนทีสีมรกต บุปผาโปรยปรายทั้งสีขาวชมพูสลับไปกับสีแดง เวหาเยียบเย็นในอุณหภูมิพอเหมาะ ท้องนภาสีครามกว้างขวางปลอดโปร่ง ให้ความรู้สึกโล่งใจยามเงยหน้าขึ้นมองมัน
"วันนี้ชื่นชม วันหน้าอาจเบื่อหน่าย สหายของข้าเคยบอกกับข้าไว้ว่าจิตใจบุรุษเพศเป็นเช่นนั้น ต่างจากสตรีผู้มีรักมั่นคง"
คำพูดของนางไม่เข้าหูเทพอู่เฉิน แม้ว่านางเพียงพูดความจริงจากใจของนาง
"ข้าเคยมีชีวิตอยู่เพื่อท่านแม่ ยามที่ข้าได้พบท่านแม่บ้างนาน ๆ ครั้งข้าแสนเป็นสุขใจ ตอนนี้ข้าไม่มีจุดประสงค์ของการมีลมหายใจ หากอาจารย์ไม่ให้ความช่วยเหลือข้า ขอให้ข้าอยู่ต่อไป ข้าปรารถนาจะหลับใหลไปตลอดกาล"
"น่าเสียดาย เจ้าจะไม่สมปรารถนาอาเป้ย ตราบใดที่ข้ายังไม่เบื่อหน่ายในตัวเจ้า"
บัดนี้เทพผู้ไม่เคยสนใจเรื่องของสตรี กลับกลายเป็นคนละคน! ใบหน้าคร้ามคมปรากฏอารมณ์อันหลากหลาย เห็นได้อย่างเด่นชัดคือแววตาเยียบเย็นดูพึงพอใจนาง
"ที่มิตรสหายของเจ้าได้กล่าวเอาไว้อาจเป็นความจริงหรือไม่ นางคงหมายถึงบุรุษทั่วไป แต่ที่นี่เป็นแดนเทพ ข้าเป็นบุรุษเทพ มิใช่บุรุษเพศบนโลกมนุษย์ ถึงข้าจะถือกำเนิดจากครรภ์มารดาต่างจากเทพอื่น ๆ ยังไม่อาจนับได้ว่าข้าเป็นมนุษย์ เจ้าเองก็ไม่ใช่..." ปลายเสียงบอกนาง ดวงตาคู่คมปลาบมิได้ละวางไปจากใบหน้าหน้าสงสัยใคร่รู้ของนาง "ก็อาจจะเคยเป็น..."
อาเป้ยมองบุรุษเทพปีศาจรูปงามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม นางไม่คาดคิดว่าเทพอู่เฉินดันเกิดความเสน่หาในตัวนางขึ้นมา หลังผ่านเหตุการณ์หลายอย่างมาด้วยกัน
นางนี่แหละที่จะมีปัญหา...
"เอาล่ะ ข้าจะไปจัดการงานของข้าเสียหน่อย ค่อยมาเชยชมสมบัติของข้า..."


อาเป้ยเพิ่งปลอบประโลมสัตว์อสูรให้กลับมาร่าเริงแจ่มใส ระหว่างที่นางกำลังเดินเล่นกับมัน ใช้เวลาส่วนใหญ่ของนางอยู่กับมัน โดยไม่แยแสอีกหนึ่งเทพแม้แต่น้อย
ในเมื่อเทพอู่เฉินไม่สนใจนางก่อนนางคงไม่ผิดอะไร นางแอบย่องไปดูท่าน เห็นเอาแต่นั่งหลับตาไม่ขยับเขยื้อนใต้ต้นไม้สูงตระหง่าน ตั้งใจบำเพ็ญเพียรตั้งสติอยู่กับตน ไม่รู้เป็นเพราะเรื่องวิบากกรรมที่นางพูดหรือไม่ แต่นางคิดว่าใช่เพราะเทพอู่เฉินไม่มาหานาง ไม่ส่งของกำนัลมาให้นางอีก
นางไม่พบหน้าเทพอู่เฉินตั้งแต่ที่นางพูดเรื่องวิญญาณอาฆาตของสตรีทั้งสิบสองนาง
ก็ควรจะเป็นเรื่องดี... กับการกลับสู่ความอ้างว้างเงียบเหงา เมื่อเทพอู่เฉินไม่ใคร่ไยดีนางอีก ทั้งที่เอ่ยปากเองว่าจะมาชื่นชมสมบัติของท่านอย่างสม่ำเสมอ
一言既出,驷马难追
คำพูดที่พูดออกมา ยากจะเอากลับคืน
เทพอู่เฉินเพียงนำมันกลับคืนไปทั้งหมด! ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับท่านแต่อย่างใด
ใบหน้างามสลดเศร้าก้มลงมองพื้น รองเท้าถักสานอย่างดีเหยียบย่างไปข้างหน้า เคียงข้างเปลวอัคคีซึ่งกลับมาเป็นสีทองอร่ามดังเดิม สภาพจิตใจของเจ้าอสูรพยัคฆ์กลับมาเป็นปรกติเพียงไม่กี่วันต่างจากนาง ผู้กำลังเงยหน้าขึ้นมองอาทิตย์อัสดงด้วยนัยน์ตาที่ฉายประกายทุกข์ตรม
ดวงจันทร์ปรากฏขึ้นบนท้องนภากว้างในยามโหย่ว[1] ยังไม่มืดค่ำนัก เพียงมีแสงตะวันทอทอดรำไรใกล้อำลาไปในอีกไม่ช้า อาเป้ยย้อนกลับไปห้องนอนในชั้นใต้ดินของนาง จัดแจงผมดำขลับให้นุ่มหอมและไม่ยุ่งเหยิง กระทั่งอาภรณ์ของนางก็ตรวจตรามันให้งดงามอยู่เสมอ ด้วยความหวังเล็ก ๆ ว่าเจ้าของสมบัติจะมาเหลียวแลนางบ้าง ก่อนที่นางจะแอบลอบมองสองบ่าวงูในครัว กำลังเตรียมสมุนไพรไว้ทำการใดสักอย่าง นางเดินอย่างระวังไม่ให้มีผู้ใดสังเกตเห็นนาง
เทพชั้นผู้น้อยในเรือนคงยุ่งวุ่นวายกับการทำงานจุกจิก ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นนางทำด้อม ๆ มอง ๆ นางหยิบผ้าผืนเล็กสีขาวบนโต๊ะในห้องครัวคาดหน้าผากของนางเอาไว้ ตั้งใจว่าจะหนีเที่ยวเพื่อคลายเหงาเสียหน่อย
นางคงไม่ไปไหนไกลมากนัก เพราะนางเองก็ไม่อยากจะมีปัญหา
ร่างบางในอาภรณ์สีดำสนิทเดินเลียบกำแพงหินสีขาวซึ่งปกคลุมด้วยไอหมอกสีดำ ฝีมือของเทพอู่เฉินที่กางเขตอาคมเอาไว้ไม่ให้ใครผ่านเข้ามา นางสะบัดปลายเท้าอย่างผู้ช่ำชองวิทยายุทธ์ กระโดดข้ามต้นไม้ในป่าไผ่ ซ่อนเร้นกายอยู่บนยอดไม้อย่างเงียบเชียบ เพื่อหลบเซียวอี้หรู ซึ่งกำลังพูดคุยกับบ่าวงูคนน้องว่าตอนนี้ข่าวลือของเทพอู่เฉินไม่ค่อยดีนัก
นางแอบฟังเรื่องเทพอู่เฉินให้ความช่วยเหลืออสูรพยัคฆ์อัคคีเพราะนาง พังบ่อบัวของใต้เท้าจีกงเสียราบคาบก็เพราะนาง เทพชั้นผู้น้อยได้ส่งสารรายงานเบื้องบน ราชาแห่งสวรรค์ได้รับคำตอบจากเทพอู่เฉินอีกด้วย เมื่อท่านส่งสารผ่านปลาทองวิเศษผ่านทางน้ำไป ตอบด้วยเหตุผลเรื่องความเมตตาของเทพ
การกระทำของเทพอู่เฉินไม่ใช่ความผิด และถ้าหากว่าเทพจะช่วยเหลือปีศาจหรืออสูรตัวเล็ก ๆ เพราะความสงสาร ในอดีตก็เคยมีมา บรรดาปีศาจอสูรจึงชอบใช้บุตรเป็นข้ออ้างในการหลอกลวงเทพ บางตนถึงกับจำแลงกายเป็นเด็กน้อย ทารก เป็นสัตว์ในวัยแบเบาะ ทำให้ตนดูน่าสงสารเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ
ท่านราชาแห่งสวรรค์เพียงตักเตือนให้เหล่าเทพระวังตัว ใช้สติปัญญาตรึกตรองในการช่วยเหลือสิ่งมีชีวิตว่าสมควรหรือไม่ก็เท่านั้น
การที่เทพอู่เฉินเคยเก็บไข่งูสองใบมาชุบเลี้ยงจนเติบใหญ่ นางก็เพิ่งรู้
เซียวอี้หรู ซื่อหยูอี้เป็นปีศาจงู ตระกูลใกล้เคียงอสรพิษทว่าคงไม่แข็งแกร่งเทียบเท่า ทั้งสองฝักใฝ่กับฝ่ายเทพ ไม่ระรานผู้ใด แม้แต่การแต่งตัวของพวกเขา วาจากิริยาดูอย่างไรก็เป็นเทพมากเสียกว่าปีศาจหรืออสูร
เทพชั้นผู้น้อยในเรือนนี้มีหกถึงเจ็ด บางคราก็โผล่มาจากไหนไม่รู้นับได้สิบกว่า
นี่มันเรื่องอะไรกัน? นางชักจะเริ่มงง สองบุรุษเทพผู้นี้เป็นปีศาจด้วยหรือ? แล้วเทพชั้นผู้น้อยตกลงเป็นผู้สอดแนมหรือเป็นพวกเดียวกัน อยู่ด้วยกันแท้ ๆ ทำไมส่งสารไปบอกท่านราชาแห่งสวรรค์ซะอย่างนั้น
"ท่านพี่อย่าได้ละวางตาจากนางเป็นอันขาด ข้าว่านางร้ายกาจไม่เบา ถึงนางชอบประพฤติตนเป็นบุรุษ ข้าว่านางรู้จักวางตนให้มีจริตมารยาเยี่ยงสตรี เทพอู่เฉินถึงได้หวงแหนนางนัก"
"ตอนนี้นางอยู่ที่ไหนล่ะ?"
"นางนอนอยู่ในห้องนอนของนาง นางคงไม่กล้าไปไหน เทพอู่เฉินใช้ตรีเนตรจับตาดูนางอยู่ตลอด"
"เอ๊ะ... ข้าว่าแปลกนัก โดยปรกติแล้วท่านไม่เคยสนใจธิดาบนสวรรค์ สตรีรูปงามเท่าไรท่านไม่เคยแม้จะชำเลืองมองพวกนางด้วยซ้ำไป..."
พวกท่านเองก็ร้ายกาจใช่ย่อย ชื่นชอบการนินทาผู้อื่นลับหลัง ทำนิสัยเช่นสตรี ข้าเป็นสมบัติแสนสวยงามของท่านต่างหากเล่า!
อาเป้ยกัดฟันเข่นเขี้ยวอยู่บนต้นไม้ ต่อว่าพวกเขาอยู่ในใจ แต่พอสองปีศาจอสรพิษเดินไปในอีกทางหนึ่ง นางรีบอุ้มพยัคฆ์อัคคี กระโดดลงมาแล้ววิ่งออกไปอย่างว่องไว ค่อยปล่อยเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนให้เป็นอิสระ เจ้าเหลียนเหลียนก็คอยเดินตามหลังนางอยู่ไม่ห่าง
ถัดจากป่าไผ่ไปเป็นพงไพรอันอุดมสมบูรณ์ พฤกษานานาพรรณชุ่มชื้นเขียวชอุ่ม เหล่ามวลบุปผาบนผืนหญ้าออกดอกอย่างงดงามหลากสีสัน ไม่ไกลนักเป็นแหล่งน้ำสีมรกตซึ่งมีหินมากมายวางเรียงกันอยู่ข้างใต้ เป็นรูปทรงอย่างพอดี
ด้วยความที่นางนึกสงสัยตั้งแต่ตอนอยู่กับสองเทพแห่งสายน้ำแล้วแต่ลืมเลือนมันไปเสีย เมื่อคืนนี้นางนึกขึ้นได้ จึงตั้งใจว่าจะกลับมาดูมัน นางคงได้แต่หวังว่าเทพปีศาจผู้เกรี้ยวกราดจะไม่มาเห็นนางเข้า
"ข้าว่าหินใต้น้ำบริเวณนี้ช่างแปลกประหลาด เทพแห่งสายน้ำบอกกับข้าว่าพวกมันเรียงตัวกันได้เป็นแผนผังของเรือนใต้เท้าจีกง โดยบังเอิญหรือไม่ ข้าไม่คิดว่าจะมีเรื่องโดยบังเอิญบนเทวโลกนี่บ่อยนัก แม้แต่โลกมนุษย์ก็ตาม"
[1] ยามโหย่ว (酉:yǒu) เท่ากับเวลาสากล 17.00 - 18.59 น.


"อืม... ข้าว่าข้าคงเบื่อท่านแล้วล่ะ เทพอู่เฉินไม่มาเชยชมสมบัติของท่านเอง ข้าคงจะช่วยอะไรท่านไม่ได้หากว่าข้าเป็นฝ่ายเบื่อหน่ายในตัวท่าน"
นางพูดจบเท่านั้น! พยัคฆ์อัคคีผู้ไร้เดียงสาพลันถูกพายุสีดำลูกใหญ่พัดกระเด็น กลิ้งตุบลงบนพื้นหญ้า กลุ่มควันเวทสีดำดึงหลังนางจนเสื้อคลุมตัวนอกเกือบจะหลุดปลิวไปกับสายลม
บ่าวงูทั้งสองหน้าตาตื่นกับภาพที่เห็น เทพชั้นผู้น้อยเดินผ่านมาก็รีบหนีไปกันเสียหมด เมื่อสองขาของนางลอยพ้นจากพื้น อาภรณ์ชั้นนอกจะหลุดมิหลุดแหล่ มือหยาบกร้านจับคอเสื้อด้านหลังของนางเอาไว้อย่างฉุนเฉียว
"เมื่อครู่นี้เจ้าพูดอะไร?"
"หูท่านมีปัญหาไปแล้วหรือยังไง ไยท่านต้องถามข้าซ้ำซากเป็นครั้งที่สองด้วย"
"เจ้า... เป็นสตรีน่าเกลียด"
"ท่านเยินยอข้าว่างดงาม"
"งามเพียงใบหน้าและจิตใจของเจ้า แต่เจ้าชอบทำตัวน่าเกลียด ไม่สมเป็นสตรี เจ้ายังมีความคิดที่ไม่ดี เอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาใส่หัวข้า"
"ข้าเปล่าเสียหน่อย ข้าเพียงคิดว่าท่านควรระวังตัว ข้าประสงค์ดีต่อท่านจึงเตือนท่าน ยิ่งท่านนั่งอยู่ผู้เดียวลำพัง ถึงเป็นเทพก็เป็นไปได้ว่าอาจเจอวิญญาณอาฆาตเข้า ข้าเกรงว่าผีนางสิบสองตนนั้นจะมาเยือน..."
"อาเป้ย... ข้าขอสั่งห้ามไม่ให้เจ้าพูดถึงพวกนางอีก!"
เสียงเข่นเขี้ยวของเทพอู่เฉินเงียบไปเท่านั้น ตรงมุมปากหนาหยักได้รูปปรากฏเขี้ยวคม นัยน์ตาเปล่งประกายสีแดงเยี่ยงปีศาจ ทว่าอาเป้ยยังหาได้กลัวท่านแม้สักน้อย นางเบือนหน้าไปอีกทางหนึ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง
"เช่นนั้นข้าไม่รบกวน เชิญนั่งบำเพ็ญเพียรต่อเถิด เทพอู่เฉินสัมผัสนิพพานเมื่อใด อย่าลืมแวะมาบอกข้าด้วย ข้าจะสวมชุดเจ้าสาวมาแสดงความยินดีกับท่าน จัดงานเฉลิมฉลองให้ยิ่งใหญ่ว่างานส่งเครื่องสังเวยของเจ้าเมืองหลงอี้จีนซะอีก"
"อาเป้ย! เจ้านี่มัน!"
เทพอู่เฉินโมโหนางจนหน้าแดงก่ำแล้วตอนนี้ แต่นางไม่ใคร่ใส่ใจเหมือนตั้งใจมายั่วโทสะท่านเต็มประดา ก็สมใจนางแล้วล่ะ นางลุล่วงสำเร็จผลของนาง ตราบจนนางได้รับอิสรภาพ เดินเอามือไพล่หลังไปในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ข้างหนึ่งหล่นลงจนเห็นไหล่กลมกลึง นางยังไม่ยอมสวมใส่เสื้อผ้าให้ดี
แล้วคนนั่งบำเพ็ญเพียรก็ตบะแตก ต้องตามไปสะบัดมือตีอากาศครั้งหนึ่ง จัดการเสื้อผ้าของนางให้กลับมามิดชิดปิดเนื้อหนังมังสา ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยโทสะแรงกล้า

"ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าเทพอู่เฉินมีวิบากกรรมหรือไม่ เป็นจุดประสงค์ข้อที่หนึ่งของข้า... ข้อที่สอง... ข้าจะหาสักหนทางหนีไปเที่ยวแถว ๆ นี้แหละ"
รอยยิ้มมาดมั่นบนใบหน้าสวยหวานทำให้เจ้าเหลียนเหลียนสงสัย มันยังว่ากล่าวตักเตือนนางว่าไม่ควรออกไปไหนทั้งสิ้น ด้วยเกรงว่านางจะก่อเรื่องอะไรอีก
แต่จะให้นางทำอย่างไร หาทางติดต่อมารดาบนโลกมนุษย์ก็ไม่ได้ นางไม่ได้รับอนุญาตจากเทพอู่เฉิน ครั้นจะนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่บนเตียงก็น่าเบื่อหน่าย
หลายวันมานี้เทพอู่เฉินไม่สนใจนาง หลังจากที่นางไปยั่วโมโหท่านกลับเดินมากำชับนางเรื่องการแต่งตัวให้เรียบร้อย ไม่จำเป็นต้องสวยสง่า ไม่มีเหตุจำเป็นก็อย่าได้สวมอาภรณ์ที่เผยให้เห็นเนื้อหนังมังสาขาว ๆ ของนาง ในเมื่อนางแทบไม่ได้ออกไปไหน วัน ๆ อยู่แต่ในเรือนของท่าน
นางพยักหน้ารับทราบ แต่ขอพิจารณาอีกครั้งหนึ่ง ให้ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของนางบ้างว่าอยากจะสวมอาภรณ์สวยงาม หรือว่าวันไหนนางอยากสวมใส่เสื้อผ้าสบาย ๆ
"เจ้าจะไปไหน? อาเป้ย... เจ้าไม่ควรออกนอกอาณาเขตของเรือนนี้ ข้าไม่อยากมีปัญหากับเทพอู่เฉิน ท่านไม่ชอบหน้าข้า เจ้าก็รู้"
"เจ้าจะกลัวอะไรกันเล่า เทพอู่เฉินแท้จริงแล้วเป็นเทพผู้มีเมตตา ท่านเพียงหยอกเจ้าเล่นเท่านั้น ครานี้ข้ารับปากว่าข้าจะปกป้องเจ้าเอง"
พยัคฆ์อัคคีดูไม่สดใสนัก มันไม่เคยเห็นด้วยกับความคิดของนาง ขนาดว่าตอนนี้มันต้องอยู่หน้าห้องนอนเพราะไม่ได้รับอนุญาตให้นอนกับนางอีก เทพอู่เฉินผลักมันกลิ้งตุบลงพื้นอย่างไม่พึงพอใจ นางก็ยังบอกว่าท่านหยอกล้อเล่นเป็นกิจวัตร
อาเป้ยนั่งยองลง เลื่อนมือไปลูบเปลวไฟสีน้ำเงินเพื่อปลอบประโลม
"เหลียนเหลียน... เจ้าอย่าเศร้าไป ชีวิตล้วนไม่ยั่งยืน ต่อให้ยืนนานเยี่ยงในเมืองเทพ เจ้าก็ไม่ควรจมปลักกับความเศร้าหมอง วันสองวันก็เพียงพอแล้วสำหรับความเศร้า ตอนนี้เจ้าอยากทำอะไร เจ้าจงทำ หาความบันเทิงใจ ความสุขให้กับตัวเจ้าเอง เจ้าอยากไปจากเทือกเขาอุดรแห่งนี้เมื่อใด เจ้าจงไป..."
"ข้าจะไปที่ไหนได้ ตัวข้าเวลานี้แสนจะอ่อนแอยิ่งกว่าลูกแมวบนโลกมนุษย์..."
 พยัคฆ์อัคคีตัวน้อยคิดสับสนกับชีวิตของมัน ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป มันไม่ได้รับการต้อนรับในสถานที่แห่งนี้แต่มันไม่กล้าที่จะออกไปเผชิญโลกกว้าง ในขณะที่มันได้รับการปลอบประโลมทุกวันจากอาเป้ย ผู้มีทักษะในการพูดจาจรรโลงใจได้เสมอ
"ข้าเองไม่เคยจะได้อยู่กับท่านพ่อท่านแม่ ข้าอยู่กับหลวงจีนนักพรตมาทั้งชีวิต ข้าทำงานงก ๆ แต่เช้าจรดค่ำ ไม่เคยจะได้แต่งตัวสวยงาม ข้าเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าประหนึ่งร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยง วันหนึ่งข้าก็ถูกท่านเจ้าเมืองจับตัวมาสั่งสังหารอีก ข้าว่าชีวิตของข้าอาภัพไม่แพ้เจ้าหรอก"
แล้วนางก็สร้างกำลังใจให้เจ้าพยัคฆ์อัคคีลุกขึ้นเดินตามนางได้สำเร็จ ถึงการเดินเล่นของนางในแต่ละวันจะขัดใจท่านเทพเจ้าของเรือนอยู่สักเล็กน้อย นางว่าวันนี้นางคงไม่ทำเสียงดังรบกวนผู้ใด หากเป็นไปได้นางจะไปหลบอยู่ด้านหลังป่าไผ่ นั่งเล่นกับเจ้าเหลียนเหลียน
บัดนี้เปลวเพลิงรอบกายของพยัคฆ์อัคคีกลับมาเป็นสีเดิมของมัน ขนาดของลำตัวยังเติบโตขึ้นเล็กน้อย ทว่ายังคงเป็นพยัคฆ์สีขาวตัวกระจ้อยร่อย เตี้ยกว่าหัวเข่าของนางอยู่ดี นางได้ยินมาจากสองบ่าวงูว่าอสูรและปีศาจเติบโตเร็วมาก ไม่มีเวลาในวัยเยาว์นานเช่นเดียวกับเหล่าเทพ เพิ่งพบกันไม่นานนัก อยู่ดี ๆ ก็กลายเป็นบุรุษร่างกำยำเสียแล้ว
"เจ้าดูซีว่าเวลานี้ข้าเป็นสตรีสมใจข้า แต่ทั้งมนุษย์ เทพ หรือแม้กระทั่งปีศาจกลับดูถูกข้ายิ่งนัก เอาล่ะ ในเมื่อข้ารอดชีวิตมาได้ ข้าจะหาเรื่องบันเทิงใจ หาความสุขให้กับชีวิตของข้าดีกว่า เราจะไปไหนกันดี? อ้อ... ข้าว่าข้ารู้แล้วล่ะ"
มีเพียงนางผู้เอาแต่ใจ พยัคฆ์อัคคีไม่เห็นด้วยกับเรื่องที่นางกำลังจะทำนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการออกจากเรือนเทพอู่เฉินซึ่งเป็นข้อห้ามโดยเด็ดขาด ทว่ามันคงไม่มีทางเลือก ก็ต้องตามนางไปเงียบ ๆ เพื่อระวังหลังให้นาง


ทุกย่างก้าวของเครื่องสังเวยอยู่ในประสาทสัมผัสของเทพปีศาจ เทพอู่เฉินรับรู้ถึงการมีชีวิตของนางได้เพียงปิดตาลง มองผ่านความมืดมิดด้วยนัยน์ตาเวทสีแดงฉาน ไม่ว่านางจะอยู่ใกล้หรือไกล หากเพ่งกระแสจิตอีกสักเล็กน้อย ยังมองเห็นว่านางกำลังทำอะไร ผ่านทิวทัศน์โดยรอบเบื้องหน้าสายตาของนาง ราวจ้องมองภาพเหล่านั้นด้วยดวงตาของตน แม้สามารถมองผ่านหน้าผากของนางเท่านั้น
อาเป้ยเป็นหญิงช่างสงสัย นางมักมองไปรอบ ๆ กาย เพ่งสายตาจับจ้องทุกสิ่งอย่างด้วยความใคร่รู้ว่ามันคืออะไร นางมีนิสัยอยากรู้อยากเห็นยังแสนจะซุกซน แตกต่างจากเหล่าเทพบนสวรรค์
เมื่อวานนี้นางคงคิดถึงมารดาเป็นอย่างมากจึงไม่ค่อยสนใจสิ่งใด นางสวมอาภรณ์สีขาว นั่งเหงาหงอยอยู่ในป่าไผ่ด้านหลังเรือนไม้ซึ่งเนรมิตเสกสวรรค์อย่างสวยงามด้วยเวทสวรรค์ นางพิงแผ่นหลังไว้กับพรรณพฤกษาสูงตระหง่าน ติดกับท้องนทีสีมรกต ท่ามกลางเวหาแสนสงบร่มเย็น สายลมอ่อนลูบผ่านใบหน้าของนางในยามซื่อ จนล่วงเลยเวลาไปมาก นางจึงไปเดินเล่นรอบ ๆ สวน กระโดดขึ้นเด็ดผลของต้นส้ม นำผลไม้ใส่ตะกร้าสานไปนั่งหลับอยู่ใต้ต้นสน
วันนี้นางได้รับอนุญาตให้เข้าไปนั่งอ่านหนังสือในห้องหนังสือห้องใหญ่ในเรือนเทพอู่เฉิน เครื่องเรือนทุกอย่างเป็นสีนิลสนิทแม้แต่ตู้หนังสือ ตั่งนั่งก็มี เก้าอี้ในเรือนท่านก็มี เฉกเช่นเดียวกับบนโลกมนุษย์ทุกสิ่งอย่าง คล้ายกับว่าจะเป็นจวนท่านเจ้าเมืองผู้มียศถาบรรดาศักดิ์ยิ่งใหญ่
อาเป้ยสำรวจไปรอบห้องหนังสือแล้วจึงนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมตำราเก่าแก่เล่มหนึ่ง เมื่อเทพอู่เฉินนั่งลงในฝั่งตรงกันข้าม นางกลับมาพูดจามากความขึ้น
"ข้าไม่คิดว่าบนเทวโลกจะขับเคลื่อนไปข้างหน้าด้วยกาลเวลา ที่แห่งนี้มีกลางวันกลางคืน หมู่มวลบุปผาก็ล้วนงดงามยิ่งนัก พวกมันผลิดอกออกผลโดยไม่ต้องรดน้ำพรวนดิน"
"มีอยู่ดังที่เจ้าเห็น แต่ทุกกาลนั้นไม่แน่นอน ทุกสิ่งรอบกายล้วนสมบูรณ์ ส่งผลต่อโลกมนุษย์ทุกแห่งหนในทิศอุดรด้วยเช่นกัน"
"ข้ากำลังสงสัยเรื่องบุตรชายของใต้เท้าจีกง"
ไม่ขาดคำดี นัยน์ตาสีแดงก่ำของบุรุษเทพในฝั่งตรงกันข้ามฉายแววเกรี้ยวกราด เทพอู่เฉินประกาศกร้าวกับนางว่าไม่อนุญาตให้เดินหมากเซี่ยงฉีกับผู้ใดอีก นางยังต้องอยู่แต่ในเรือนนี้เท่านั้น
"เทพอู่เฉินจะโกรธกริ้วข้าไปไย ข้าเพียงอ่านตำราเก่าแก่โบราณมาเรื่องเหล่าเทพไม่เสพเมถุน หากไม่บำเพ็ญเพียรเพื่อสำเร็จเป็นเซียนผู้แก่กล้าวิชาเวท จะหาเรื่องบันเทิงใจทั่วไปทำอย่างเช่นวาดรูปด้วยพู่กัน บรรเลงเพลงพิณไพเราะ ราวเสียงของวิหคประสานเสียง..."
"เจ้าบอกว่าเป็นข้ารับใช้ เหตุใดจึงได้ฝึกวิชาและอ่านตำรา"
"อาจารย์ฮุ่ยหมิงให้คำอนุญาตข้า วันไหนข้าได้เข้าไปทำความสะอาดห้องหนังสือ ท่านจะให้เวลาข้าทำปัดกวาดเช็ดถูหลายวันหลายคืนทีเดียว ส่วนเรื่องฝึกวิชา ในยามราตรีของข้าไม่ค่อยได้นอนหลับเต็มตานัก ยังมี... ช่วงที่ข้า เอ่อ..." นางเงียบไป ด้วยท่าทีเก้อเขินเมื่อพูดถึงเรื่องของสตรี
"มีระดู ข้ามักใช้ข้ออ้างว่าข้าไปเยี่ยมเยียนท่านแม่และญาติ ๆ ของข้า ขอให้เป็นวันพักผ่อนของข้าบ้าง จะมีชาวบ้านมาทำหน้าที่แทนข้า แต่บนเทวโลกนี่... ข้าไม่มีระดู ข้าจึงเกิดความสงสัยว่าใต้เท้าจีกงมีบุตรได้อย่างไร"
"หากเจ้าหมายถึงเรื่องนั้น ข้าเคยได้ยินมาว่าใต้เท้าจีกงลงไปเผชิญด่านเคราะห์บนโลกมนุษย์กับภริยาของท่าน" อู่เฉินตอบนาง แต่ขมวดคิ้วเข้าหากัน
"นั่นก็... เมื่อสองพันปีที่แล้ว"
"ท่านมีความคิดเช่นข้าหรือไม่... ใต้เท้าจีกงอาจหนีลงไปเที่ยวบนโลกมนุษย์"
เหล่าเทพต่างไม่มีคาดคิดเรื่องนี้มาก่อน การที่สองเทพแห่งสายน้ำถือกำเนิดมาตอนไหน คงเป็นการเสียมารยาทหากไปพูดถามใต้เท้าจีกง
"หาได้มีใครรู้เรื่องนี้ไม่ แถมเรื่องมันก็นานมากจนลืมเลือนกันไป เทพเซียนยังไม่มีผู้ใดได้เป็นผู้เยาว์นาน เพียงไม่กี่วันก็กลายเป็นบุรุษเทพแล้ว ตัวข้าเองไม่เคยจะได้พบเห็นเทพเซียนเด็กมานานนับหลายพันปี"
ใครเล่าจะมานั่งจดจำเรื่องเล็กน้อย พวกช่างสงสัยก็มีแค่นางนี่แหละ ทำไมถึงได้ชอบจุ้นจ้านเรื่องคนอื่นไปทั่ว นิสัยเหมือนตาเฒ่าฮุ่ยหมิงไม่มีผิด
เทพอู่เฉินขมวดคิ้วเข้มหนามองนางอย่างจับผิด หาได้รู้ว่านางมีจุดประสงค์บางอย่างหากว่านางไม่พูดขึ้นมา
"เทพอู่เฉิน... หากท่านมีธุระบนโลกมนุษย์ จะพาข้าไปพบท่านแม่บ้างได้หรือไม่?"
"อ้อ... ที่แท้เจ้าก็แอบแฝงแผนการชั่วร้ายของเจ้า อาเป้ย เจ้าเป็นสตรีผู้แสนร้ายกาจนัก เอาเป็นว่าข้าจะลองพิจารณาดูจากพฤติกรรมว่านอนสอนง่ายของเจ้า ข้าค่อยเก็บคำขอของเจ้าไปตัดสินใจอีกครั้งหนึ่ง"
เทพอู่เฉินให้ความหวังนาง พลันตัดทุกสิ่งให้ขาดสะบั้นลงตรงนั้น
"แต่โดยธรรมเนียมแล้วเหล่าเทพเซียนบนเทวโลกไม่ติดต่อกับมนุษย์"
"แต่ข้าได้ยินมาว่ามีผู้คนบนโลกเคยไปขอพรกับเทพ ได้สำเร็จดังใจหลายข้อ เหล่าเทพต่างสนับสนุนผู้มีศีล มนุษย์บางคนสามารถติดต่อกับเทพได้ มีตำนานเล่าขานว่าเทพเซียนบนสวรรค์แอบหนีไปอาศัยอยู่บนโลกมนุษย์เมื่อพบรักกับหญิงสาวผู้หนึ่ง บนโลกมนุษย์ยามนี้ก็มีเทพเซียนจากเทวโลกปะปนอยู่เช่นกัน หากไม่นับรวมยามที่พวกท่านลงไปเผชิญด่านเคราะห์ พวกเราเคารพนับถือพวกท่าน..."
"เจ้าไม่ควรเป็นสตรีที่รู้มากเกินไป"
คราวนี้เทพอู่เฉินดุนางด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น อาเป้ยก้มหน้าลงมองหนังสือบนโต๊ะไม้สลักมุก นางเปิดมันทิ้งเอาไว้ไม่ได้อ่านเสียที นางยอมอ่อนข้อลง แต่ไม่ยอมละความพยายามเรื่องมารดา
"ข้าไม่อยากแทรกแซงกฎสวรรค์ กฎแห่งกรรมยังต้องเป็นไปตามธรรมดา ท่านแม่ของเจ้าอาจพรากสามีของผู้อื่นมาด้วยงานไม่สุจริตนัก แม้ทำไปโดยไม่ได้มีเจตนา แต่เพื่อทำงานเลี้ยงชีพ นับเป็นวิบากกรรมอยู่ดี นางจำต้องถูกพรากจากสิ่งที่ตนรักและหวงแหนเป็นที่สุด ท่านแม่ของข้าก็เช่นกัน ด้วยสองมือของข้ายังไม่สามารถช่วยเหลือนางได้ ข้าไม่สามารถเข้าพรรคพวกกับปีศาจ"


"แล้วตัวของท่านล่ะ... มีวิบากกรรมหรือไม่? ท่านสังหารสตรีไปถึงสิบสองคน โดยที่พวกนางไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย พวกนางเป็นผู้บริสุทธิ์"
"คงจะมี... บ้าง... กระมัง"
เพราะลืมเรื่องของตนไปสนิท ทว่าฉุกใจนึกขึ้นได้ในเรื่องที่นางพูดขึ้นมาว่าการกระทำผิดด้วยการคร่าชีวิตเป็นวิบากกรรมอันใหญ่หลวง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเครื่องสังเวยต่างเหลือเพียงเศษซากกระดูก โลหะซึ่งติดร่างมากับพวกนาง น้อยชิ้นจริง ๆ จะไม่ละลายหายไปกับพิษ พวกนางแสนจะทรมาน
กเฬวรากซากศพของพวกนางเป็นภาพจำติดตาของเทพอู่เฉิน ในทุกสิบสองปีบนโลกมนุษย์
หนึ่งปีบนโลกมนุษย์เท่ากับหนึ่งร้อยปีบนเทวโลก หนึ่งร้อยปีก็เท่ากับหนึ่งพันปี เทพอู่เฉินมีหน้าที่ซึ่งได้รับมอบหมายคือไม่ให้เฟยอี๋ลงไปรับเครื่องสังเวย ท่านจะต้องลงไปก่อนท่านแม่ และหากว่าพบนางเข้าก็จะต้องขัดขวางไม่ให้นางไปรับเครื่องสังเวย
ลำพังท่านแทบไม่เคยเข่นฆ่าสิ่งมีชีวิต นอกเสียจากสัตว์เพื่อมาประกอบอาหาร นั่นก็ยังนาน ๆ ครั้ง ด้วยความที่เหล่าเทพต่างอิ่มทิพย์บนเทวโลก
"หากว่าข้าเป็นท่าน ข้าคงอยากล่วงรู้กรรมของตน เผื่อว่าพอมีหนทางแก้ไขผ่อนหนักเป็นเบาได้ ให้วิญญาณของพวกนางไม่คิดอาฆาตแค้นข้า ข้าว่านางคงเจ็บปวดทรมาน แสบร้อนเพราะพิษของท่านน่าดูกว่าที่พวกนางจะตาย"
"พวกนางรู้ตนดี จึงยอมเป็นเครื่องสังเวยอย่างเต็มใจ พวกนางคิดว่าตนเป็นเจ้าสาวด้วยแผนการของเจ้าเมืองหลงอี้จิน ข้าคิดว่าท่านเจ้าเมืองน่าจะผู้ที่ต้องประสบกับเคราะห์กรรมมากที่สุด มากกว่าข้าเสียอีก"
"ข้าพูดถึงกรรมของท่านต่างหากเล่า ไม่ได้สนใจผู้อื่นเสียหน่อย วิบากกรรมท่านเจ้าเมืองก็เรื่องของท่านซี แล้วข้าว่าอีกไม่กี่ปี ประเดี๋ยวท่านก็คงจะแก่ตายแล้วกระมัง"
นางตอบแล้วลุกขึ้นเดินไปอย่างไม่สบอารมณ์ พอได้พูดถึงท่านเจ้าเมืองผู้จับตัวนางมา อย่างไม่เข้าท่าเอาเสียเลย แต่เทพอู่เฉินยังนั่งอยู่ในห้องหนังสือเช่นเดิม ไม่ได้ตามนางไป
ก็คงจะสาแก่ใจนาง ผู้ทำให้เทพปีศาจอู่เฉินเกิดความสำนึกผิดขึ้นมาได้สำเร็จ

กลิ่นหอมตลบอบอวลของหมู่มวลบุปผาถูกกลบด้วยกลิ่นอาภรณ์และเส้นผมของสตรีนางหนึ่งเสียหมด เทพอู่เฉินอยู่ในร่างปีศาจค่อนข้างนาน แทบไม่ได้กลับร่างบุรุษเทพเลยตอนเฝ้าไข้นาง เมื่อกลับมาพักผ่อนในเรือนอันเงียบสงบ จำต้องใช้เวลาในการนั่งบำเพ็ญเพียรหลายวัน
ยามใดที่อยู่ในร่างปีศาจอสรพิษผู้ทรงพลัง เขาก็มีความคิดเช่นปีศาจ โมโหฉุนเฉียวได้อย่างไม่ยากนัก โมหะโทสะเข้าครอบงำจิตใจรุ่มร้อน ลุ่มหลงในเนื้อหนังมังสาความงามของอิสตรี
การกลับมาเป็นบุรุษเทพครานี้ เทพอู่เฉินเริ่มที่จะไม่พึงพอใจกลิ่นเนื้อนาง อันทำให้หัวสมองฟุ้งซ่านยากแก่การสงบจิตสงบใจ ไหนจะเรื่องที่เพิ่งถูกนางบริภาษ กล่าวถามถึงสตรีบริสุทธิ์เหล่านั้นต้องเจ็บปวดเท่าไร คงไม่แปลกที่เทพใจดีอย่างเขาจะสำนึกผิดในบาปที่กระทำลงไป
แล้วเช่นนี้จะเกิดวิบากกรรมหรือไม่? กรรมเป็นของผู้กระทำหรือผู้สั่งการ
เทพอู่เฉินนั่งตรึกตรองเรื่องนี้ใต้ต้นไม้ใหญ่ ดอกเหมยบานสะพรั่งด้านหน้าเรือนไม้อันสวยงาม เข้าข้างตนเองว่าคำสั่งของเบื้องบน สั่งให้ถือดาบสังหารมนุษย์อาจไม่ใช่ความผิด พวกนางต่างหากที่จำเป็นต้องตายในฐานะเครื่องสังเวย
หรือแท้จริงแล้วเขาอาจไม่คู่ควรกับคำว่าเทพ แต่ควรเป็นปีศาจอู่เฉิน
"ท่าน ๆ..."
"เทพอู่เฉิน..."
เสียงกระซิบเรียกทำให้บุรุษเทพเปิดตาขึ้นช้า ๆ หันไปมองสตรีข้างกาย เทพอู่เฉินเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มแย้มกว่าวันก่อน กลับถอนหายใจออกมา
"เจ้ามีเรื่องอะไร? อาเป้ย"
"ข้าเห็นว่าท่านนั่งหลับตาอยู่ลำพังตั้งนาน ข้าจึงสงสัยว่าท่านนอนหลับบ้างหรือไม่ ท่านมีความฝันหรือไม่ ส่วนตัวข้าเห็นจะไม่ฝันอะไรเลยสักอย่าง"
อาเป้ยสวมอาภรณ์เป็นเสื้อคลุมตัวยาว สีชมพูเข้มอ่อนสลับไปกับสีขาว ดูสดใสราวสีสันของดอกบ๊วย ด้านในเป็นผ้าคาดอกผืนตรงยาวไปถึงตาตุ่ม ผิวละเอียดเนียนบริเวณเนินอกของนางช่างเย้ายั่วสายตาบุรุษ แต่นางหาได้รู้สึกตัวแม้สักนิด นางเพียงอยากใส่ชุดสวยงามสดใส ซึ่งมารดาแห่งสายน้ำมอบให้ แม้แต่เส้นผมที่ปักไว้ด้วยปิ่นสีทองส่งกลิ่นหอมอ่อนไปถึงท่านเทพเมื่อสายลมพัดผ่านเรือนร่างของนาง ราวกับว่านางตั้งใจยั่วยวนเทพปีศาจ ผู้ไม่เคยใกล้ชิดอิสตรีมาก่อนตลอดห้าพันกว่าปี เทพอู่เฉินจึงมองนางด้วยสายตาเย็นยะเยียบเยี่ยงนี้
"ไหนเจ้าบอกกับข้าว่าท่านอาจารย์ห้ามไม่ให้เข้าใกล้บุรุษเกินสามย่างก้าว"
"ข้าอภัยท่านอู่เฉิน! ข้าไม่ควรให้นางเข้ามายุ่มย่าม" เซียวอี้หรูวิ่งเข้ามาทันควัน เพื่อห้ามปรามแต่ว่าคงไม่ทัน อาเป้ยมองขวับด้วยท่าทางฉุนเฉียว
"ข้าไปก็ได้... ท่านเซียวอี้หรู ไม่ต้องขับไล่ไสส่งข้านักหรอก เชอะ" แล้วนางก็หันไปทางพยัคฆ์อัคคีตัวน้อย "เหลียนเหลียน เจ้าไปเที่ยวเล่นกับข้าดีกว่า"
บ่าวงูคนสนิทของเทพอู่เฉินคงไม่แปลกใจเพราะเห็นนางอุ้มเจ้าตัวน้อยมาสักพัก แต่เป็นเทพอู่เฉินเสียเอง เมื่อเท้าทั้งสี่ของพยัคฆ์อัคคีเหยียบข้ามอากาศมาหาอาเป้ย อ้าแขนรับมันเข้าหาอ้อมกอดอย่างสนิทสนม
"มันให้เจ้าอุ้มด้วยหรือ?"
"ใช่ ข้านอนกอดมันด้วย ขนของมันนุ่มราวปุยนุ่น ร่างกายของมันห่อหุ้มด้วยเปลวไฟอันอบอุ่น ข้ากล่อมมันให้หลับทุกราตรี มันจะได้ไม่โศกเศร้าอาลัยคิดถึงท่านแม่ของมันมาก" นางลูบศีรษะมันก็ทำเซื่องซึมเป็นแมวตัวหนึ่ง ไร้ความเป็นพยัคฆ์อัคคี อาจเพราะว่ามันยังเล็กนัก นางหันไปพูดกับเทพอู่เฉิน