เช้าวันต่อมา
อลิชชาลงไปช่วยแม่บ้านลัวโซเตรียมอาหารตั้งแต่เช้า ส่งผลให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแม่บ้านผู้สูงวัยดีขึ้นเป็นลำดับ
"เมื่อคืนนี้ไม่ได้มีปัญหาอะไรใช่มั้ย" แม่บ้านชราแกล้งถาม ทั้งๆ ที่นางพอจะทราบคำตอบดีอยู่แล้ว
เพราะเมื่อคืน นางตั้งใจจะแอบดูเรื่องของเจ้านายหนุ่มกับอลิชชาเป็นครั้งแรก เพราะอยากจะรู้ว่าอลิชชาจะหายไปนอนในห้องของเอริคทั้งคืนหรือเปล่า เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ นางก็คงจะรู้สึกไม่ชอบใจแม่สาวน้อยคนนี้มากนัก แต่พอเห็นอลิชชาเดินออกมาจากห้องของเจ้านายหนุ่ม มันจึงทำให้แม่บ้านที่แสนจะเข้มงวดอย่างลัวโซ พอที่จะยอมรับอลิชชาได้บ้าง
"ไม่มีค่ะ เรียบร้อยดีค่ะ"
"ที่ฉันถามนี่ส่วนหนึ่งเพราะเป็นห่วงเธอ เอริคไม่เคยนอนกับผู้หญิงคนไหนเกินสามเดือน เขายังรักใครไม่เป็น แต่ดูท่าทางของเธอเหมือนจะเป็นคนอ่อนไหวง่าย อย่าหลงรักเขาเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบล่ะ เอริคเขาอยู่สูงเกินกว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก ที่จริงคู่หมายของเขาก็มี แต่เขาก็ยังไม่ได้หมั้นหมายกันหรอก"
"ใช่ผู้หญิงที่ชื่อลูซี่หรือเปล่าคะ" จู่ๆ อลิชชาก็โพล่งคำถามนี้ขึ้นมา ทำให้แม่บ้านผู้สูงวัยรู้สึกแปลกใจไม่น้อย
"เปล่าหรอก ลูซี่คือคู่ควงคนล่าสุดของเขา และพวกเขาคบกันได้เกือบสามเดือนแล้ว แต่อีกไม่กี่วัน เอริคก็คงจะบอกเลิก เหมือนอย่างผู้หญิงทุกคนที่ผ่านๆ มาของเขา" แม่บ้านผู้สูงวัยอธิบายเนิบๆ ตามความเป็นจริง เพราะไม่อยากให้สาวน้อยหน้าตาใสซื่ออย่างอลิชชาต้องเสียใจ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรนางถึงได้รู้สึกถูกชะตากับสาวน้อยคนนี้นัก
"เหรอคะ" หญิงสาวขานรับออกมาลอยๆ
"ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยได้ไหม" สายตาผู้ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายฤดู หันมามองใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นด้วยแววตาจริงจังเป็นครั้งแรก
"ได้สิคะ คุณแม่บ้านอยากจะถามอะไรอริสก็ถามมาได้เลยค่ะ อริสยินดีที่จะตอบ"
"ก่อนถาม กรุณาเรียกฉันว่าป้าลัวโซจะได้ไหม" อลิชชายิ้มกว้างออกมา เพราะคุณแม่บ้านที่ดูภายนอกแสนจะเย็นชาคนนี้ กำลังจะให้เธอเรียกป้า นั่นหมายความว่าหญิงชราเปิดใจรับเธอเป็นคนที่สนิทมากขึ้นแล้วสินะ
"ค่ะป้าลัวโซ" สาวน้อยตอบรับเสียงใส ใบหน้าระบายไปด้วยรอยยิ้ม
"เธอมาที่ปารีสนี้ด้วยจุดประสงค์อะไร" คำถามตรงๆ ของป้าลัวโซ ทำให้อลิชชาหน้าเศร้าลงทันที ก่อนที่จะตอบว่า
"อริสเดินทางมาที่นี่ เพื่อออกตามหาพ่อที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาก่อนค่ะ เพราะเมื่อไม่นานมานี้ แม่ของอริสได้จากอริสไป และคำสั่งเสียของแม่ก่อนตายก็คือ ให้เอาจดหมายฉบับหนึ่งที่แม่เขียนถึงพ่อเอามาให้พ่ออ่านให้ได้ แต่ทั้งเงินทั้งกระเป๋าที่มีเอกสารของพ่อกับแม่หายไปหมด เพราะโจรมันฉกชิงเอาไป แต่อริสไม่ท้อหรอกค่ะ อริสจะต้องตามหาพ่อให้เจอค่ะ"
แม่บ้านสูงวัยฟังด้วยสีหน้าที่สลดลงเล็กน้อย เพราะน้องชายที่นางรักมากก็เพิ่งจากนางไปเมื่อไม่กี่เดือนมานี่เอง การสูญเสียคนที่รักไปมันคงเป็นอะไรที่ทำใจได้ยากเย็นที่สุด
"ฉันเสียใจด้วยนะเรื่องแม่ของเธอ"
"ขอบคุณค่ะ"
"ว่าแต่พ่อของเธอชื่ออะไรเหรอ"
"คริสเตียน โรแปง ค่ะ"
เพล้ง!
มีดที่กำลังถืออยู่ในมืออวบเหี่ยวหล่นตกลงพื้นทันที ที่อลิชชาบอกชื่อและนามสกุลของพ่อเธอจบ ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยซีดเผือดลงเล็กน้อย อลิชชารีบก้มเก็บมีดด้ามที่ตกลงพื้นขึ้นมาให้ด้วยความตกใจมากพอสมควร
"ป้าลัวโซ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมหน้าซีดจัง" หญิงสาวถามหญิงชราด้วยความเป็นห่วง
"เปล่า ฉันไม่เป็นอะไรหรอก" ร่างอวบสูงใหญ่รีบเมินหน้าหนีไปอีกทางเพื่อเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ให้มิดชิดที่สุด
"ป้าลัวโซพอจะรู้จัก คนที่ใช้นามสกุลเหมือนพ่อของอริสมั้ยจ๊ะ"
"ไม่รู้จักหรอก ฉันจะไปรู้จักกับพ่อของเธอได้ยังไง" นางรีบตอบโดยไม่มองหน้าหญิงสาว
เพราะรู้ว่าอลิชชากำลังจะกลายไปเป็นนางแบบดังให้กับมาร์ติเนซกรุ๊ป สาวน้อยคนนี้จะรู้อดีตของตัวเองตอนนี้ไม่ได้โดยเด็ดขาด!


แดนเทพและแดนซาตานเป็นอริศัตรูกันมาช้านาน ความดีงามและความต่ำช้าไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ เฉกเช่นดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ที่ไม่อาจมาบรรจบ ทั้งสองแดนถูกตัดขาดแยกห่างกันนับพันปี แต่แล้ววันหนึ่งห้วงบรรพกาลที่กีดกั้นทั้งสองพรมแดนเอาไว้กลับถูกฉีกขาด ทำให้เขาและเธอได้มาพานพบสบตา ก่อเกิดความเสน่หาอันมิอาจหักห้ามใจ นำไปสู่รักต้องคำสาป ที่มาพร้อมกับสงคราม
แพขนตางอนงามช้อนขึ้นมองชายหนุ่ม "มะหม่อมฉันเข้าใจสถานการณ์ดีเพคะ หม่อมฉันจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ..." นางช่างรู้ความนัก
หน้าหล่อเหลายิ้มหวาน "เด็กดี..."
เด็กสาวหน้าแดงก่ำ อมยิ้มน้อยๆ ในขณะที่มือไม้สั่นทำตัวไม่ถูก เสน่ห์ของเขาช่างอันตรายนัก
จากนั้นใบหน้าคมคายก็โน้มลงไปหานาง จนเซนิตสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนและกลิ่นกายหอมสดชื่นที่กำลังปั่นปวนจิตใจของนางอยู่ตอนนี้ ร่างบางตกใจ แล้วเอนกายเบี่ยงหลบในวินาทีถัดมา แต่คลีโอไวกว่า เขาคว้าต้นแขนนิ่มเอาไว้
คลีโอยิ้มเจ้าเล่ห์ ริมฝีปากหยักกระซิบข้างใบหูของคนตัวเล็ก "หากถูเครื่องหอมแรงขึ้นอีก จะทำให้กลิ่นกายท่านหอมกว่านี้นะองค์หญิง…."
เซนิต " !!!! "
สิ้นวจีนั้นเขาก็ผละตัวออกห่างนาง แล้วหันหลังอมยิ้มเดินออกไป
สาวน้อยซาตานยืนอึ้งอยู่ที่เดิม นางกำลังทบทวนคำพูดของเขาซ้ำไปมา 'ถูเครื่องหอมแรงขึ้นอีก' เขาแอบดูนางอาบน้ำรึ!!
คำเตือน
นิยายเรื่องเป็นจินตนาการของผู้เขียนทั้งหมด อาจมีเงื่อนไขบางอย่างที่ไม่สมเหตุสมผล
มีบรรยายฉากอีโรติกละเอียดยิบ แต่ไม่ได้เน้นฉากบนเตียง มีปมเรื่องอย่างอื่นผสมด้วย
ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2558
นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์เฉพาะเจ้าของผลงาน "นิลชมพู" เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำ ไม่ว่ากรณีใดๆ ก็ตาม!!


ณ วิมานทองเปล่งแสงเจิดจรัสแห่งหนึ่ง ภายนอกยิ่งใหญ่และวิบวับตระการตายามต้องแสงอรุณ ภายในกว้างขวางสุดลูกหูลูกตา ข้าวของเครื่องใช้ล้วนทำจากเพชรนิลจินดาทั้งสิ้น ไม่ว่าเทพตนใดในแดนนี้ก็ไม่มีใครมั่งคั่งเทียบชั้นได้
 อ่างน้ำมรกตใจกลางห้องสรงโรยรายไปด้วยกลีบกุหลาบสีแดงสด เทพธิดาดวงหน้างดงามสี่ตนต่างง่วนอยู่กับการเทน้ำนมอยู่รอบอ่าง พร้อมกวนให้กลิ่นหอมโชยระเหย อาภรณ์สีขาวเปียกชุ่มเผยให้เห็นเนื้อสาวเลือนราง
 เทพหนุ่มรูปโฉมชวนฝัน คิ้วหนาสีบลอนด์เฉกเช่นเดียวกับสีเรือนผม รูปตาเฉี่ยวคมคายพาให้ใจหญิงสาวละลายยามจ้องมอง นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลทรงเสน่ห์ จมูกโด่งเป็นสันดูอาจหาญ ริมฝีปากบางหยักแดงระเรื่อ ร่างสูงโปร่งพาดผ้าไหมสีทองพันรอบเอวสอบอย่างหมิ่นเหม่ ไล่ขึ้นไปตามร่องกล้ามท้องอันสวยงามคือแผงอกกำยำอันสมส่วน อกผายไหล่ผึ่งน่าเกรงขามสมชายชาตรี ร่างสมบูรณ์แบบสืบเท้าเข้ามาภายในห้องสรง นัยน์ตาสีฟ้ากวาดมองเทพสาวรับใช้ด้วยสีหน้าเฉยชา ก่อนย่างท่อนขาแกร่งขึ้นไปบนบันไดอ่าง
 เหล่าเทพสาวรับใช้ต่างมองบุรุษรูปงามผู้นี้อย่างหลงใหล นางหนึ่งหยัดกายขึ้น แล้วเดินเข้าหาเขาด้วยท่าทีนวยนาด แสดงความเสน่หาออกมาอย่างไม่ปิดบัง
 "หม่อมฉันเปลื้องผ้าให้นะเพคะ ฝ่าบาท" นางส่งสายตาเชิญชวน เชื่อมสวาทสุดฤทธิ์
 "อืม" เทพหนุ่มตอบรับสั้นห้วน ทำราวกับไม่ใส่ใจแม้เพียงนิด
 เทพสาวหน้าเปื้อนยิ้มทันใด ยามปกติเทพคลีโอไม่โปรดให้สาวรับใช้แตะเนื้อต้องตัวนัก วันนี้นับว่าเป็นบุญของนางแล้ว นางยื่นมือเรียวเล็กปลดเปลื้องผ้าไหมรอบเอวสอบของเขาออก วินาทีถัดมาความเป็นชายอันใหญ่โตก็ผงาดสู่สายตา
 สาวรับใช้ทั้งหลายแทบหยุดหายใจ…
 ไฟราคะโรมรันแผดเผาทั่วกายสาว นางปราถนาจะถวายเรือนร่างให้บุรุษตรงหน้าจนตัวสั่นระริก โดยไม่สนแม้แต่สายตาริษยาของสหายที่มองมาจากด้านหลัง นางมองหน้าเทพหนุ่มไม่วางตา พลางค่อยๆ ย่อตัวลงบนขอบอ่าง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ห้ามปราม นางจึงลอบยิ้มอยู่ในใจ สองมือจับที่ต้นขาแกร่ง และ….
 "ฝ่าบาท!"
 ก่อนที่นางจะได้ลิ้มรสแท่งสวรรค์ของเขา ทันใดนั้นเสียงองครักษ์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะอันหฤหรรษ์
 "มีอะไร" คลีโอเอ่ยถาม แววหน้ายังคงเย็นชาดังเดิม
 "ราชันย์เทพมีพระบัญชาให้ท่านเสด็จที่ศาลเทวะตอนนี้พ่ะย่ะค่ะ"
 "เรื่องด่วนใช่หรือไม่"
 "ด่วนที่สุดพ่ะย่ะค่ะ!"
 "อืม เราจะไปเดี๋ยวนี้" คลีโอหันกายเดินลงจากบันไดอ่าง สาวเท้าออกจากห้องสรงในสภาพเปลือยเปล่าทันที
 เทพสาว "...."
 นางได้แต่ค้อนองครักษ์ผู้นั้นอยู่ในใจ เหตุใดไม่มาให้ช้ากว่านี้สักหน่อย! ในขณะที่เหล่าสหายรับใช้ต่างหัวเราะเยาะอมยิ้มพอใจ ประมาณว่า 'ข้าไม่ได้ เจ้าก็ต้องไม่ได้เช่นกัน'
 หลังเทพบุตรรูปงามแต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จสรรพ ก็เดินออกไปพร้อมองครักษ์สี่นายด้วยความเร่งรีบ ในใจของเขารู้ดีว่าหากไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ท่านพ่อคงไม่มารบกวนบุตรชายในเวลาส่วนตัวเช่นนี้แน่ ในนามขององค์รัชยาทาทผู้เก่งกาจและมีปัญญาปราดเปรื่อง ราชันย์เทพมักเรียกหาบุตรชายคนนี้ยามเกิดเรื่องยากจะแก้ไขเสมอ
 "คารวะท่านพ่อ" คลีโอเดินมาดมั่นด้วยสีหน้าจริงจังเข้ามาคำนับต่อหน้าผู้เป็นบิดา
 "อืม พ่อมีเรื่องสำคัญต้องให้เจ้าช่วย" เทพอีเทอร์กล่าวด้วยสีหน้าจริงจังไม่แพ้ผู้เป็นบุตร จะปิดอย่างไรก็ปิดไม่มิด
 คลีโอเงยหน้าสบตาบิดาแวบหนึ่ง เขาไม่เคยเห็นท่านพ่อมีท่าทีกังวลใจขนาดนี้มาก่อน จริงอยู่ที่บิดาเป็นคนเคร่งขรึมจริงจัง แต่ก็ไม่เคยแสดงอาการร้อนใจออกมาให้เห็นถึงเพียงนี้
 "มีซาตานลักลอบเข้ามาในแดนเรา พ่อหวั่นใจว่าห้วงบรรพกาลจะถูกเปิด เพราะนั่นเป็นทางเดียวที่มันจะเข้ามาได้ เลยอยากให้เจ้าไปตรวจดูให้แน่ใจ"
 "ท่านพ่อและเหล่าเทพจากหลากทวีปช่วยกันร่ายเวทสร้างห้วงบรรพกาลขึ้นเพื่อปิดผนึกดินแดนของเราไว้ จะถูกเปิดง่ายๆ ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ" คลีโอกล่าวอย่างไม่อยากจะเชื่อหู "แล้วซาตานตนที่ลักลอบเข้ามาอยู่ที่ใดแล้ว จับได้หรือไม่ท่านพ่อ"
 "ขุนพลบอกว่ามันหนีไปได้ ไม่แน่ว่าอาจแปลงกายแฝงอยู่ในแดนเรา ตอนนี้กำลังเร่งจับกุมอยู่ เจ้ารีบไปดูที่พรมแดนก่อนเถิด นำขุนพลและเทพผู้พิทักษ์ออกไปด้วย" เทพอีเทอร์สั่งการบุตรชายให้รีบไปดูสถานการณ์ ด้วยความเป็นห่วงจึงให้ขุนพลสวรรค์และเทพผู้พิทักษ์ติดตามไปด้วย
 คลีโอสยายปีกสีขาวประกายทองโผบินดั่งพญาอินทรีอยู่หน้าขบวน ปีกใหญ่แผ่ไพศาลต้านลู่ลม เบื้องล่างคือป่าคิมหันต์อันอุดมสมบูรณ์ หลากหลายไปด้วยหมู่ผกานานาพันธุ์ สุดชายป่าคือพรมแดนที่มีห้วงบรรพกาลผนึกอยู่
 ครั้นมาถึงที่หมาย เหล่าเทพผู้พิทักษ์ก็ร่วมกันร่ายอาคมตรวจตราว่ามีผนึกตรงไหนแหว่งไปหรือไม่ โดยมีขุนพลสวรรค์คอยคุ้มกันอยู่โดยรอบ
 เทพผู้พิทักษ์ตนหนึ่งเดินเร็วเข้าหาคลีโอด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก "ทูลฝ่าบาท กระหม่อมตรวจเจอช่องโหว่พ่ะย่ะค่ะ ขาดไม่มาก แต่เท่านั้นก็เพียงพอที่พวกมันจะลักลอบเข้ามาได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ"
 คลีโอได้ยินดังนั้นก็นึกวิตก หากซาตานลักลอบเข้ามาได้ แดนเทพจะต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน
 "เช่นนั้น เราจะเข้าไปดูด้านใน" คลีโอเอ่ยด้วยแววตาแน่วแน่ เขาไม่เคยกลัวสิ่งใดทั้งนั้น สิ่งสำคัญอันดับหนึ่งคือความปลอดภัยของเหล่าเทพที่เขาต้องร่วมเป็นผู้รับผิดชอบกับบิดา
 "พ่ะย่ะค่ะ…." เทพผู้พิทักษ์รับบัญชา ชายชาตรีอย่างพวกเขาก็ไม่กลัวตายเช่นกัน


"องค์หญิง ประสงค์จะเล่นน้ำหรือไม่เพคะ" เพธาเอ่ยถาม
 "เราอยากเล่น แต่พวกเจ้าไม่ได้นำผ้ามาเปลี่ยนใช่หรือไม่" เซนิตถามแฝดพี่น้องอย่างสองจิตสองใจ ยามนี้นางอยากแช่กายไปกับสายน้ำนัก แต่ฉุกคิดได้ว่าบ่าวรับใช้มิได้เตรียมการเรื่องนี้มาก่อน สำหรับสาวแรกแย้มอย่างนาง เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องสำคัญไม่น้อย
 "มิได้เพคะ หม่อมฉันมิได้เตรียมสิ่งใดมาเลย แต่เล่นทั้งอาภรณ์นี้ก็ได้เพคะ ประเดี๋ยวหม่อมฉันกลับไปเอาอาภรณ์ใหม่มาเปลี่ยนให้" เพธายิ้มเหยเก พอบอกว่าจะมาก็มาเลย นางจึงไม่ได้เตรียมสิ่งใด
 "เช่นนั้นก็ได้ ฝากเจ้าด้วยนะ" เซนิตส่งยิ้มสดใสให้บ่าวรับใช้ ก่อนจะหันกายเดินไปทางลำธาร
 ในกาลก่อนแดนซาตานไม่ค่อยมีแหล่งน้ำมากนัก ทว่าแม่น้ำลำธารที่มีอยู่ล้วนใสกระจ่างดั่งแก้วมรกต เนื่องจากแหล่งน้ำมีน้อยนิด หมู่ผกาและป่าไม้จึงไม่ค่อยอุดมสมบูรณ์ ทำให้เหล่าเสนามารต้องเล่นแร่แปรธาตุเพื่อคิดค้นตำรับปรุงดินทรายกันอยู่หลายปี จวบจนสามารถสกัดโอสถพืชออกมาได้ในที่สุด มาบัดนี้แดนซาตานล้วนอุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก
 ซ่าา~~ ซ่าา~~
 "ฮะๆ น้ำเย็นดีหรือไม่เพนนี" เซนิตวักน้ำในลำธารสาดใส่เพนนีเป็นการหยอกล้อ มิน่าเชื่อว่าอารมณ์ที่ขุ่นมัวในตอนแรกของเด็กสาว บัดนี้กลับคลายลงไปมากโข
 "องค์หญิง ฮ่าๆ พอแล้วเพคะ องค์หญิง หม่อมฉันเปียกหมดแล้วเพคะ" เพนนีหัวเราะร่าเริงพร้อมวักน้ำสาดกลับอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้
 ซ่าา~~ ซ่าา~~
 พร้อมกันนั้นเพธาวักน้ำสาดใส่ผู้เป็นนายเช่นกัน ด้วยเห็นว่านางกำลังสำราญใจ จึงอยากทำให้นางลืมความหม่นหมองไปชั่วครู่ "น้ำตรงนี้ก็เย็นนะเพคะ ฮะๆๆ"
 "นี่รุมเราใช่หรือไม่" เซนิตมองค้อนหยอกล้อ ก่อนวักน้ำสาดคืนบ่าวแฝดพัลวัน ยามนี้อาภรณ์ซับในผืนบางของเด็กสาวเปียกชุ่มแนบกาย ปรากฏส่วนเว้าโค้งอร่ามตา หยดน้ำบนซอกคอขาวไหลซึมลงไปยังเนินอกอวบ ผิวขาวเนียนนุ่มมีหยดน้ำเกาะพราว เป็นภาพที่ยั่วยวนใจเหลือเกิน
 "เราอยากไปเก็บดอกไม้ให้ท่านพ่อตรงทุ่งชายป่าแล้วค่อยกลับ" ครั้นขึ้นจากเล่นน้ำจนหนำใจ เซนิตอยากทำให้บิดาอารมณ์ดีและเห็นถึงความใส่ใจของนาง จึงหมายจะออกไปเก็บดอกไม้ที่ทุ่งชายป่า บริเวณนั้นเป็นทุ่งบุปผาเจ็ดสีที่สงวนไว้เพียงพระบรมวงศ์เท่านั้น
 "ได้เพคะ"
 ครั้นมาถึงทุ่งบุปผาเจ็ดสี เด็กสาวในสภาพเปียกปอนวาบหวามเดินชมดอกไม้ไปพลางเด็ดไปพลาง โดยมีเพนนีคอยรับดอกไม้ที่นางเด็ดอยู่ตามหลัง
 "พี่เพธาบอกว่าจะไปนำอาภรณ์มาเปลี่ยนให้พวกเรา ตอนกลับมาองค์หญิงก็คงเก็บดอกไม้เสร็จพอดีเพคะ" เพนนีเอ่ยบอกผู้เป็นนาย "หม่อมฉันได้ยินมาว่ามีดอกไม้สีเขียวชนิดหนึ่งที่ช่วยทำให้ผ่อนคลายยามดอมดม มักเกิดอยู่ตามแนวพรมแดน องค์ซาตานน่าจะทรงโปรดนะเพคะ"
 "จริงหรือ พาเราไปเก็บที" เซนิตได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้น แววตาเป็นประกายสดใส นางอยากเก็บดอกไม้ชนิดนี้กลับไปให้ท่านพ่อพึงใจ
 สองนายบ่าวเดินเคียงกันไปยังพรมแดนที่อยู่ติดกับทุ่งบุปผา เพนนีเดินวนไปมาอยู่บริเวณนั้นสองสามรอบพร้อมกับนิ่วหน้า
 "เหตุใดจึงไม่มีเล่า…" ซาตานสาวจึงกระพือปีกบินวนดูตามพรมแดนให้เจ้านายของตน
 เซนิตยืนมองซ้ายทีขวาที พร้อมมองเพนนีที่กำลังบินวนไปมาด้วยความไม่เข้าใจ
 "เพนนี เหตุใดไม่บินตรงเข้าไปอีกเล่า เราอยากได้ดอกไม้นั่นไปให้ท่านพ่อ" เด็กสาวเอ่ยเร่งเพราะฟ้าใกล้จะมืดแล้ว นางไม่อยากให้ท่านแม่เป็นห่วง
 องค์หญิงผู้เลอโฉมหารู้ไม่ว่าเบื้องหน้าของพวกนางคือห้วงบรรพกาลที่ถูกปิดผนึกดินแดนเอาไว้ของเหล่าเทพ แต่ภาพที่ทุกคนเห็นเป็นเพียงป่าไม้อันอุดมสมบูรณ์ที่ถูกเนรมิตลวงตาไว้เท่านั้น เซนิตมิเคยรู้เรื่องนี้มาก่อน เพราะราชินีเซลีนไม่ปราถนาจะให้บุตรีรู้อดีตอันเลวร้ายของตนเอง จึงตั้งกฎต้องห้ามมิให้ใครพูดถึงเรืองนี้นับแต่เซนิตยังอยู่ในครรภ์
 "เพคะ องค์หญิง" แม้ในใจจะรู้ดี แต่เพนนีก็ไม่อยากขัดใจเจ้านายที่ตนเทิดทูน จึงบินเข้าไปใกล้ห้วงบรรพกาลอีกนิด
 ฟึบ!
 "กรี๊ด!"
 ทันใดนั้นกลุ่มแสงสีขาวก็สว่างวาบดูดกลืนร่างของซาตานสาวเข้าไป นางขืนกายพร้อมกระพือปีกสุดแรง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก กรีดร้องขอความช่วยเหลือเสียงดังจนคอแสบร้อน "องค์หญิง! องค์หญิง! ช่วยหม่อนฉันด้วยเพคะ! กรี๊ด! ช่วยหม่อมฉันด้วย!"
 เซนิตมองภาพตรงหน้าตื่นตระหนก นางรีบสยายปีกบินพุ่งขึ้นไปคว้าร่างเพนนีเอาไว้ ทว่า….ชั่วขณะที่นางเอื้อมมือออกไป กลุ่มแสงขาวนั้นก็ดูดร่างของบ่าวคนสนิทกลืนหายวับไปต่อหน้าต่อตา!
 "เพนนี! เพนนี! เจ้าอยู่ที่ไหน! เพนนี!" สาวน้อยซาตานวัยเพียงสิบเก้าปีผู้ถูกเลี้ยงดูแบบริ้นไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม ไม่เคยพบเจอเหตุการณ์เลวร้ายเช่นนี้มาก่อน ความหวาดกลัวสุดขีดฉายชัดผ่านสีหน้าและแววตา นางกลัว….แต่ถึงอย่างไรนางก็ไม่มีวันทิ้งคนที่ภักดีต่อนางเด็ดขาด
 ขณะนั้นเอง ม่านลวงตาก็ปรากฎช่วงโหว่ขึ้นเผยให้เห็นสีดำครามด้านใน เซนิตมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดเดินเข้าไปในนั้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ….


ทั่วทุกอณูในห้วงบรรพกาลเต็มไปด้วยดวงดาวนับล้านที่สุกสกาวตัดกับพื้นหลังสีดำคราม พื้นที่แห่งนี้กว้างใหญ่เป็นอนันต์ มองไปทิศใดล้วนไร้ที่สิ้นสุด
 เซนิตเดินเนิบนาบไปตามทาง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องดวงดาวที่ประดับอยู่ทั่วทิศ ไม่เว้นแม้แต่พื้นที่นางยืน…. คราแรกนางนึกว่าตัวเองตายไปแล้วเสียอีก ทว่าไม่นานสาวน้อยก็ตระหนักได้ถึงสิ่งที่สำคัญกว่า จะมามัวยืนชมความสวยงามอยู่เช่นนี้ไม่ได้ เพนนีอยู่ที่ใดกัน!
 "เพนนี! เพนนี! เจ้าได้ยินเราไหม ส่งเสียงให้เราได้ยินหน่อย" เซนิตตะโกนเสียงดัง นางหมายจะกางปีกบินตามหาบ่าวผู้ซื่อสัตย์ แต่แล้วเมื่อสูดหายใจแอ่นอกพร้อมสยาย ปีกของนางกลับไม่งอกออกจากกาย
 "อะไรกัน เกิดอะไรขึ้น" สาวน้อยตกอกตกใจ ตั้งแต่เกิดมามิเคยเป็นเช่นนี้มาก่อน นางพยายามลองกางปีกอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง...แต่ผลลัพธ์ก็เป็นเช่นเดิม
.....
 "ฝ่าบาท ประสงค์ให้นำกำลังมาเสริมหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" เทพผู้พิทักษ์กล่าวอย่างหวั่นใจเล็กน้อย เมื่อห้วงบรรพกาลถูกเปิดเช่นนี้ พวกซาตานต้องวนเวียนอยู่แถวนี้แน่
 "อืม นำกำลังเฝ้าระวังที่ด้านหน้า แต่ไม่ต้องให้เข้ามาในนี้ เดี๋ยวจะเป็นการแวกหญ้าให้งูตื่น" คลีโอสั่งการห้าวหาญฉับไว
 "ทูลฝ่าบาท กระหม่อมพบสาวน้อยนางหนึ่งนั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่ ไม่ทราบว่าเป็นเผ่าพันธุ์ใดพ่ะย่ะค่ะ" ขุนพลสวรรค์นายหนึ่งเดินเร็วรี่เข้ามารายงานคลีโอ
 "พาเราไปดู" ริมฝีปากบางหยักเอ่ยบอก
 เมื่อขบวนทัพเทพมาถึง ก็เห็นสาวน้อยแรกรุ่นอาภรณ์เปียกปอนนางหนึ่งนั่งก้มหน้ากอดเข่าร้องไห้อยู่ คลีโอเดินเข้าไปหานางช้าๆ ร่างสูงใหญ่ย่อกายลงตรงหน้านาง ตาเฉี่ยวคมพินิจมองสักพัก เห็นว่าไม่น่ามีพิษภัยอันใดจึงเอ่ยว่า
 "เจ้าเป็นใคร เหตุใดถึงมานั่งร้องไห้อยู่ในนี้" เสียงเข้มเอ่ยถามอย่างใจเย็น เพราะเห็นสาวน้อยตรงหน้าดูท่าทางกำลังเสียขวัญอยู่
 "ฮึกฮือๆๆ เราอยากกลับบ้านหาท่านแม่ พาเรากลับบ้านได้หรือไม่" เซนิตเงยใบหน้าที่มีน้ำตาไหลอาบแก้มขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า นางร้องไห้อยู่นานจนตาบวมเป่ง
 ยามคลีโอเห็นใบหน้าพริ้มเพรางามหมดจดที่ร้องไห้ตาบวมจนน่าสงสาร หัวใจก็พลันสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ แต่เมื่อสังเกตเห็นตรามารรูปเปลวเพลิงสีแดงทองบนหน้าผากของนาง ก็รู้ทันทีว่าเป็นเผ่าพันธุ์ซาตาน เขาชะงักเพียงเล็กน้อย อย่างไรก็เป็นเด็กสาวตัวคนเดียว เพียงเขาจับข้อมือนางแรงหน่อย กระดูกคงแหลกเป็นผง
 ฝ่ายกองกำลังเทพเห็นตรามารที่ลอยเด่นอยู่บนหน้าผากของนางก็ตาลุก เตรียมคุ้มกันรัชทายาทของตนทันที ขณะที่ขุนพลสวรรค์กำลังจะรุดเข้าไปจับตัวนาง คลีโอชูมือขึ้นเป็นสัญญาณบอกให้หยุด
 "สาวน้อย เจ้าอยากกลับบ้านหรือ เช่นนั้นไปกับเรา เราจะพาเจ้ากลับบ้านเอง"
 "จะ จริงหรือ ท่านจะพาเรากลับบ้านจริงหรือ" เซนิตยิ้มดีใจทั้งน้ำตา นางเดินหาเพนนีอยู่นานแต่ไม่เห็นวี่แววของอีกฝ่าย เด็กสาวเดินจนอ่อนล้าก็ยังไม่พบสิ่งใด นางรู้สึกเหมือนเดินไปอย่างไร้จุดหมาย มองไม่เห็นทางออกเลย
 "อืม ไปเถอะ เลิกร้องได้แล้ว" เทพหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมบอกให้เซนิตเดินตามเขาไป เด็กสาวเห็นท่าทีของชายหนุ่มดูไม่ประสงค์ร้ายจึงลุกยืนอย่างว่าง่าย ทว่าเมื่อนางเหลือบมองเหล่าเทพและขุนพลทางด้านหลังของเขา กลับเริ่มไม่แน่ใจ จึงถอยหลังไปทีละก้าว
 ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังดูแตกต่างจากนาง หน้าตาและการแต่งกายดูแปลกพิลึก….หรือจะเป็นเผ่าเอลฟ์
 "เอ้า เหตุใดจึงถอยหลัง เดินตามเรามาสิ" คลีโอท้วงติงเมื่อเห็นท่าทางหวาดหวั่นของอีกฝ่าย แต่ไม่นานเขาก็นึกขึ้นได้ สาวน้อยซาตานผู้นี้คงหวาดกลัวเหล่าเทพและขุนพลของเขาสินะ ไม่แปลก ดูสีหน้าตาเฒ่าพวกนั้นสิ ขึงขังอย่างกับยักษ์มาร
 "ไม่ต้องกลัว พวกเขาเป็นคนของเรา ไม่ทำร้ายเจ้าแน่นอน เราให้สัญญา" นัยน์ตาสีฟ้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กสาวด้วยสีหน้าจริงจัง เซนิตรู้สึกได้ถึงความจริงใจและความปลอดภัยที่เขาส่งมา นางจึงก้าวเท้าไปหาชายหนุ่ม
 ในตอนนั้นเองคลีโอเพิ่งสังเกตเห็นเรือนร่างของนางที่วาบหวามอยู่ใต้อาภรณ์เปียกปอน เขาเบือนหน้าไปอีกทาง ก่อนสั่งคนของตนว่า "หาผ้าคลุมให้นาง"
 เซนิตชะงัก ก่อนจะฉุกคิดได้ว่าเขาทำเช่นนั้นเพราะอะไร สาวน้อยห้อตัวใช้แขนกอดร่างของตนเอาไว้ สีหน้าซับสีแดงระเรื่อ นางไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว รู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร
 เทพที่อยู่มานับพันปีอย่างคลีโอผ่านสตรีมามากมาย เขาไม่ได้กระสันกับภาพตรงหน้าเท่าใดนัก
 เมื่อเรือนร่างเย้ายวนของเด็กสาวถูกปกปิดมิดชิด ทุกคนจึงพากันเดินออกจากตรงนั้น เทพผู้พิทักษ์นามว่าอัสลานกระซิบกับคลีโอด้วยน้ำเสียงคร่ำครึ "ท่านจะพานางไปที่ใด"
 เทพหนุ่มชำเลืองมองอีกฝ่าย กระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ก็กลับบ้านอย่างไรเล่า" บ้านเรานะ ไม่ใช่บ้านนาง
 "ฝ่าบาท กระหม่อมรู้ว่าท่านคิดจะทำสิ่งใด ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ นางเป็นซาตาน!" อัสลานเอ่ยน้ำเสียงกระแทก เขารู้ว่ารัชทายาทมีจิตใจเมตตา แต่แบบนี้มันได้หรือ!?
 "ท่านเห็นเราตาบอดรึ" คิ้วหนาเลิกขึ้นพร้อมเอ่ยสวนทันควัน
 "ฝ่าบาท! เห็นแก่หัวงอกๆ ของกระหม่อมหน่อยเถิด"
 "ท่านอาจารย์ เราทำสิ่งใดย่อมมีเหตุผล ท่านก็รู้ดี อย่าให้ใครอื่นรู้เรื่องนี้เป็นพอ" พูดจบ เทพบุตรรูปงามก็เดินลิ่วออกจากห้วงบรรพกาลไป ทิ้งให้ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นอาจารย์ที่สั่งสอนวิชาป้องกันตัวให้แต่เด็ก ยืนอ้าปากพะง้าบๆ
 ขุนพลสวรรค์นายหนึ่งนิ่วหน้าเดินเข้ามาหาอัสลาน แล้วเอ่ยถามหน้าซื่อ "ท่านอัสลานขอรับ เราออกจากห้วงบรรพกาลได้ แต่เหตุใดนางหนูซาตานนั่นออกไม่ได้ล่ะขอรับ"
 ตาเฒ่าอัสลานกลอกตามองบน แล้วหันหน้าเหี่ยวย่นหาอีกฝ่าย "ก็ถ้าไม่หาสิ่งของมาคั่นจุดแหว่งเอาไว้ พอมันปิดก็หาไม่เจอน่ะสิเจ้าโง่! ตำราผู้พิทักษน่ะ เคยอ่านผ่านตาบ้างหรือไม่ เจ้าจับสลากมาเป็นขุนพลรึ! ฮึ้ยย!" เขาอยากจะดิ้นตายมันเสียตรงนี้ ไม่มีใครได้ดั่งใจเลยสักคน!


สีแดงฉานสลับกับโทนดำมืดปกคลุมไปทั่วปราสาทแก้ว ไฟโลกันต์ที่เรียงรายกันตามทางเดินลุกพุ่งขึ้นจากเตาเป็นระยะ เสียงกลองกึกก้องกัมปนาทบรรเลงจังหวะเร่งเร้า นางระบำห้าตนพันผ้าคาดอกสีแดงรับกับกระโปรงสีดำชายระบายด้านล่าง เนินอกสาวล้นทะลักจนผ้าคาดปิดแทบไม่มิด ทุกนางหน้าท้องแบนราบ เอวคอดกิ่ว สะโพกเด้งผาย ออกลวดลายร่ายรำเย้ายวนอยู่บนแท่น เหล่าธารกำนัลและองครักษ์มองดูการแสดงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเห็นภาพนี้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
 ปราสาทแก้วของ 'องค์ซาลีมาน' จัดงานสังสรรค์รื่นเริงเป็นนิตย์ ดื่มเหล้าเคล้าสตรีเป็นว่าเล่น ลือกันว่าองค์ซาลีมานไม่พึงใจในตัว 'ราชินีเซลีน' มาตั้งแต่ไหนแต่ไร เลยหาความสำราญใจด้านนี้แทน น้อยนักจะออกจากปราสาทไปตรวจตราความเป็นอยู่ของประชาซาตาน หากไม่ได้ 'สมี' เสมียนรับใช้คู่กายคอยช่วยเป็นมือเป็นเท้า ปานนี้ชาวบ้านคงเอ็ดตะโรกันไปแล้ว
 แต่องค์ซาลีมานโหดเหี้ยมและไร้คุณธรรมปานนั้น ถึงอย่างไรทุกคนก็หวาดหวั่นเจ้าแห่งซาตานผู้นี้อยู่ดี ต่อให้ต้องเอ็ดตะโรเพราะงานการไม่ทำก็คงต้องร้องเสียงเบาหน่อย เดี๋ยวศีรษะจะหลุดออกจากบ่าได้
 "สมี วันนี้มีกิจอันใดก็ไปทำเถิด ทางนี้ปล่อยให้นางกำนัลจัดการไป" ราชินีเซลีนเอ่ยสั่งเสมียนรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ
 "พ่ะย่ะค่ะ" สมีบ่าวรับใช้รองมือรองเท้าเอ่ยตอบ โค้งศีรษะที่มีผมอยู่น้อยนิดลงคำนับ ก่อนจะยืดหลังที่ค่อมมาแต่กำเนิดขึ้นตรงเท่าที่สามารถทำได้ แล้วเดินออกไปจากปราสาท
 "ท่านแม่ ดูนี่สิ ลูกไปเก็บมาเองเลยนะเพคะ" ห่างจากสมีเดินออกไปได้ไม่นาน เด็กสาวร่างอรชรอ้อนแอ้นนางหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมดอกไม้หลากสี
 ราชินีเซลีนหันมองลูกสาวของตนด้วยความรักใคร่เอ็นดู นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของ 'เซนิต' ช่างเหมือนบิดานัก หน้าตาอ่อนเยาว์ พริ้มเพราหยาดเยิ้ม คิ้วสีดำโก่งสวยได้รูป จมูกเรียวเล็กเชิดรั้น ริมฝีปากสีแดงระเรื่อตัดกับผิวขาวนวลอย่างชวนมอง เรือนร่างเย้ายวนบุรุษเพศ ใครที่พบเห็นก็ต้องปราถนานางเป็นคู่ครอง ทว่าบุตรีของนางยังเด็กนัก
 "ไหนให้แม่ดูสิ อื้ม สวยเชียว เอาไปใส่แจกันในห้องลูกเถิด"
 สาวน้อยหน้ามุ้ย "ลูกเก็บมาให้ท่านแม่ เช่นนั้นเอาไปใส่แจกันในห้องท่านแม่ดีกว่าเพคะ" พูดจบก็ยิ้มตาหยีส่งให้ผู้เป็นมารดา นางยังอ่อนต่อโลกนัก
 "ขอบใจจ้ะ"
 ขณะเด็กสาวกำลังจะพุ่งตัวเดินไปยังห้องของมารดา ก็ปะทะเข้ากับนางระบำกลุ่มหนึ่งที่เดินตรงเข้ามายังโถงปราสาทพอดี "อ๊ะ" เด็กสาวร้องอุทาน ท่ามกลางนางระบำเหล่านั้นคือบิดาบังเกิดเกล้าที่กำลังเมามายหลุ่มหลงอยู่กับโลกีย์รอบกาย มือหนึ่งถือจอกสุรา อีกมือขยำนวดเฟ้นเต้านมของนางระบำนางหนึ่งอย่างเมามัน
 เมื่อเห็นธิดาของตนเดินมา องค์ซาลีมานหันมองบุตรีแวบหนึ่งด้วยสายตาหมางเมิน ก่อนจะเดินโซเซไปยังห้องบรรทมกับนางระบำเหล่านั้นโดยไม่หันกลับมามอง
 "เซนิต ไม่ต้องสนใจ เอาดอกไม้มาให้แม่ ลูกออกไปเที่ยวเล่นกับบ่าวรับใช้เถิด" ราชินีเซลีนประคบประหงมลูกสาวคนนี้เยี่ยงไข่ในหิน นางพยายามเลี่ยงไม่ให้เด็กน้อยเห็นภาพบัดสีเหล่านี้มาโดยตลอด แต่บางครั้งก็มักไม่เป็นผลอย่างที่เห็น จึงมักบอกปัดให้บุตรีออกไปเดินเล่นนอกปราสาททุกครั้งที่มีงานสังสรรค์
 "พะ เพคะ" เด็กสาวรับคำมารดาอึ้งๆ นางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจกับการกระทำเหล่านั้นของบิดาเหลือเกิน สาวน้อยซาตานผู้เลอโฉมเกิดมาฐานะสูงศักดิ์ ทว่าโชคชะตาของนางช่างอาภัพนัก นับแต่เล็กจนโตนางได้รับสายตาเช่นนี้จากบิดาอยู่เสมอ ผู้ที่อ่อนโยนและรักใคร่นางมีเพียงมารดาผู้ให้กำเนิด ส่วนบิดานั้น….จะว่าไม่ใยดีลูกสาวคนนี้เลยก็ไม่ใช่เสียทีเดียว
 ยามนางเจ็บไข้บิดามักส่งแม่หมอวิชาแก่กล้ามาตรวจดูอาการ พร้อมด้วยอาหารและโอสถ ยามนางขาดแคลนอาภรณ์ก็ให้คนนำมาบำเรอไม่เคยขาด แต่เขาแทบจะไม่โผล่หน้ามาให้บุตรีได้เห็นเลย นางอยากได้ความรักและความอบอุ่นจากผู้เป็นพ่อบ้าง ทว่าก็ไม่เคยเรียกร้องให้เขารำคาญใจ บิดาปฏิบัติกับนางเสมือนคนนอก หรือนางจะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของเขา…นี่คือสิ่งที่เซนิตคิดมาตลอด
 เด็กสาวเดินออกจากปราสาทใหญ่โตพร้อมกับนางกำนัลคนสนิทสองตน นางเดินไปอย่างไร้จุดหมายด้วยอาการเหม่อลอยไม่พูดจา กำลังจมอยู่ในความคิดของตนเอง
 ในฐานะทายาทหนึ่งเดียวขององค์ซาตาน นางต้องแบกรับอะไรมากมายหลายอย่าง โดยเฉพาะตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์คนต่อไปจากบิดา นางต้องเรียนรู้กิจการงานทุกอย่างในดินแดน รวมไปถึงความเป็นอยู่ของประชาซาตาน เพื่อจะได้พรั่งพร้อมขึ้นสู่ตำแหน่งในภายภาคหน้า
 "องค์หญิง วันนี้ไม่ต้องไปร่ำเรียนงานราชกับท่านสมีหรือเพคะ" 'เพธา' บ่าวซาตานคนสนิทเอ่ยถามผู้เป็นนายเพื่อไม่ให้บรรยากาศเลวร้ายไปมากกว่านี้ ทั้งๆ ที่นางก็รู้ดีว่าเหตุใดเซนิตถึงได้ออกมาเดินเหม่ออยู่เช่นนี้
 "วันนี้เราอยากพักน่ะ…." เด็กสาวเอ่ยตอบหลังได้สติกลับมา
 "เช่นนั้น เราไปเล่นที่ลำธารตรงทุ่งบุปผากันเถิดเพคะ ยามนี้น้ำใสเย็นนัก" จู่ๆ เสียงของ 'เพนนี' แฝดผู้น้องของเพธาก็ดังขึ้น หลังจากที่นางปิดปากเงียบมาตลอดทาง
 เซนิตแย้มยิ้มเบาบาง ยามใดที่นางได้ไปเที่ยวเล่นที่ลำธารสายนั้น จิตใจมักเบิกบานเสมอ
 "อื้ม ไปสิ" เซนิตส่งยิ้มหวานให้บ่าวทั้งสอง เพธาและเพนนีเป็นทั้งบ่าวรับใช้และสหายสนิทของนางมาตั้งแต่ยังเล็ก ย่อมรู้ใจนางที่สุดว่านางโปรดสิ่งใด หลังจากได้ความคิดจะหลีกหนีจากความว้าวุ่น เซนิตกางปีกสีนิลเปล่งแสงเงินวิบวับแผ่ออกอย่างสง่างาม ก่อนกระเพื่อมปีกบินพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า ตามด้วยเพธาและเพนนีที่บินตามขึ้นไปติดๆ
 "กำไลใหม่รึ ไยพี่ไม่เคยเห็นเจ้าใส่" ระหว่างสยายปีกสีดำบินโต้ลมตามหลังของผู้เป็นนาย เพธาเหลือบเห็นกำไลสังวาลสีดำทองวงเล็กของน้องสาว จึงเอ่ยถามด้วยความสนใจ
 เพนนีที่กำลังตกอยู่ในภวังค์พลันสะดุ้งตื่น ก่อนยิ้มแห้งให้พี่สาว "เจ้าค่ะ ข้าเพิ่งได้มาจากร้านเครื่องประดับเมื่อวาน" นางลูบกำไลวงนั้น พลางตอบพี่สาวด้วยสีหน้าหลากอารมณ์
 เมื่อถึงที่หมาย ซาตานสาวทั้งสามลดระดับความสูงบินร่อนลงสู่ลำธารใส เก็บปีกงามกลับเข้าไปในกาย แล้วเดินไปพักอิริยาบถ ชื่นชมทัศนียภาพบริเวณนั้น


อาณาเขตลึกลับแห่งหนึ่ง อบอวลไปด้วยเกล็ดทองคำวิบวับลอยละล่อง ป่าเขาลำเนาไพรและพืชพรรณนานาชนิดอุดมสมบูรณ์ตามฤดูกาล สายนทีใสกระจ่างไร้มัวหมองจนสามารถมองเห็นก้อนกรวดด้านล่าง หากเป็นโลกมนุษย์คงเรียกว่าก้อนกรวด ทว่าในแดนเทพ 'ก้อนกรวด' เหล่านั้นล้วนเป็นทับทิมทั้งสิ้น
 วิมานของเหล่าเทพถูกสร้างด้วยผงเพชรพลอยและอัญมณีหลากชนิด เนรมิตเป็นเคหสถานอันวิจิตรตระการตา สีสันแตกต่างกันไปตามลักษณะของเทพแต่ละฝ่าย วิมานสีฟ้าบ่งบอกตัวตนแห่งเทพธารา สีเขียวคือเทพพงไพร สีแดงคือเทพแห่งแสง สีดำคือเทพผู้พิทักษ์ และสีทองคือเจ้าแห่งเทพทั้งปวง
 "นังนี่ ฤทธิ์เยอะนัก!" ขุนพลสวรรค์ตนหนึ่งตวาดลั่นด้วยความเดือดดาล
 "จับมาให้ได้ มิเช่นนั้นราชันย์เทพทรงกริ้วแน่!" สหายอีกคนเอ่ยเตือนเสียงแข็ง เพราะไม่อยากทำงานเสียจนตัวเองพลอยเดือดร้อนไปด้วย
 เทพธิดาตนหนึ่งวิ่งหนีสุดชีวิตในสภาพมอซอไปตามลำน้ำ ปีกทั้งสองถูกเชือกทิพย์พันรวบจนบิดเบี้ยวหักงอ ฝ่าเท้าย่ำกระแทกผิวน้ำจนเกิดเสียง 'เฉาะแฉะ' แตกกระเซ็น ชายอาภรณ์เปียกชุ่มและขาดวิ่นเนื่องจากถูกเกี่ยวกระชากกับกิ่งไม้ สีหน้าของนางพรั่นพรึง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความกลัวสิ้นชีพอย่างสุดขีด
 ตุบ!
 "โอ้ย!" เทพธิดาตนนั้นสะดุดโขดหินล้มกระแทกพื้นอย่างแรง หัวเข่าและฝ่ามือทั้งสองถลอกจนเลือดซิบ
 ทำไมโชคชะตาช่างโหดร้ายนัก....
 "จับได้แล้ว พาตัวไปลงทัณฑ์!" ขุนพลสวรรค์ราวห้านายรีบรุดวิ่งตามมาทันตอนนักโทษหกล้มพอดี นายหนึ่งรีบเสกเชือกทิพย์เปล่งแสงเรืองรองมัดมือและเท้าของนาง อีกนายเสกวงเวทห่อหุ้มร่างของนางให้ลอยอยู่กลางเวหา ก่อนจะติดป้ายพันธะเอาไว้บนร่างตัวเองและบนวงเวทของนักโทษ เพื่อให้นักโทษเคลื่อนลอยไปตามการคุมตัว
 เมื่อมาถึงศาลเทวะ สถานที่พิพากษาความผิดชอบชั่วดีของเหล่าเทพ ขุนพลสวรรค์นำตัวนักโทษมาลงทัณฑ์ต่อหน้าเจ้าเหนือหัวของพวกเขา 'ราชันย์เทพอีเทอร์' ผู้มีฤทธิ์เดช ทรงคุณธรรม น่าเลื่อมใส และน่าเกรงขามที่สุดของเทพทั้งปวง
 ภายในศาลมีเทพบุตรและเทพธิดานั่งรายล้อมรอชมการพิพากษามากมาย บ้างตื่นเต้นอยากรู้เรื่องราวของผู้อื่น บ้างสงสารสะเทือนใจ บ้างเฉยเมย บ้างสมน้ำหน้า
 มิใช่ว่าเป็นเทพแล้วจะดีทั้งเผ่าพันธุ์เสมอไป จำต้องมีกระบวนการยุติธรรม การไต่สวน และการลงทัณฑ์มาเป็นข้อบังคับในการอยู่ร่วม
 "ขุนพลสวรรค์อ่านคดีความ" องครักษ์ข้างกายราชันย์เทพกล่าวบอก
 "ทูลราชันย์ ข้าและเหล่าขุนพลจับเทพธิดาตนนี้ เนื่องจากมีสายข่าวรายงานว่านางกระทำผิดขั้นร้ายแรง"
 "อย่างไร" ราชันย์เทพอีเทอร์เอ่ยถาม
 "นางแอบมีสัมพันธ์กับคนรักที่ชายป่าคิมหันต์...."
 ขุนพลผู้นั้นกล่าวยังไม่ทันสิ้นวจี ก็เกิดเสียงซุบซิบๆๆ ~~ เหล่าเทพในศาลเทวะหันหน้าคุยกันเสียงดังเซ็งแซ่
 "คนรักกันจะทำอันใดกันก็เป็นเรื่องของเขาสองคนนี่" เทพนางหนึ่งตะโกนท้วง
 "ใช่ จริงอยู่ว่าทำบัดสีในป่าคิมหันต์ แต่ก็ถือเป็นที่ลับตาคน ผู้ที่เห็นและแอบมารายงานต้องมีจิตใจต่ำช้าเพียงใด ไม่ให้เกียรติสตรี!" เทพนายหนึ่งเอ่ยเสริมทัพ
 "เงียบ!" เสียงกึกก้องอันครั่นครามดังขึ้น เทพบุตรและเทพธิดาสองตนนั้นสะดุ้งตัวสั่น ราชันย์เทพอีเทอร์ตีหน้าขึงขัง เขาไม่ชอบความไม่เป็นระเบียบเป็นที่สุด ก่อนจะหันไปพูดกับขุนพลสวรรค์ต่อว่า "เจ้าว่าต่อสิ"
 "นางแอบมีสัมพันธ์กับคนรัก....ที่เป็นซาตานพ่ะย่ะค่ะ!"
 ฮือฮา~ ฮือฮา~
 "อะไรกัน เป็นไปได้อย่างไร"
 "เทพกับซาตานเป็นสหายกันยังผิดมหันต์ แล้วนี่!"
 "แล้วซาตานเข้ามายังแดนเทพได้อย่างไร ข้าไม่ได้ยินคำนี้มาพันปีแล้ว"
 ยามนี้เหล่าเทพแตกตื่นคึกโครมราวกับฟ้าร้องฟ้าผ่า ทุกคนต่างรู้ดีว่าแม้แต่คำว่า 'ซาตาน' ยังเป็นสิ่งต้องห้ามในดินแดนแห่งนี้ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาล้วนอยู่ในแดนเทพอย่างสงบสุขมานับพันปี มิเคยมีคนต่างเผ่าพันธุ์มาล่วงล้ำ โดยเฉพาะเผ่าศัตรูในตำนานอย่างมารร้ายพวกนั้น
 มีตำนานเล่าขานกันมารุ่นสู่รุ่นว่า สาเหตุที่แดนเทพไร้เงาอริศัตรูอย่างเผ่าซาตานนับพันปีนั้น เนื่องจากมีห้วงบรรพกาลปิดกั้นพรมแดนของพวกเขากับแดนซาตานเอาไว้ ห้วงบรรพกาลเป็นห้วงอันเวิ้งว้าง ไร้สรรพชีวิต ไร้ศาสตร์มนตราทุกชนิด หมายความว่าหากมีการสู้รบกันในห้วงนั้นจะไม่สามารถใช้อาคมใดๆ ได้ ต้องวัดกันด้วยฝีมือแบบตาต่อตาฟันต่อฟันเท่านั้น
 ราชันย์เทพนิ่งเงียบอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ยว่า "ไปตามคลีโอมา" เทพอีเทอร์สั่งองครักษ์คนสนิทเสียงราบเรียบ แววตาและการแสดงออกมิได้ประหวั่นแม้แต่น้อย หากแต่ใครเล่าจะรู้ว่าในใจสั่นไหวเพียงใด เขาจะแสดงความหวาดกลัวออกมามิได้เป็นอันขาด ต้องแสดงความเชื่อมั่นและฮึกเหิมให้กับเหล่าเทพทั้งหลายในฐานะเจ้าเหนือหัวเท่านั้น
 "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์ค่อมกายคำนับ ก่อนเดินเร็วรี่ออกไป


"พวกท่านจะพาเราไปที่ใด" เซนิตเอ่ยถามด้วยความระแวดระวัง เพราะเมื่อนางออกมาบรรยากาศกลับผิดแปลกไป
 "เจ้าไม่ถูกสังหารในนั้นก็ถือว่าดีเท่าไรแล้ว" เสียงคร่ำครึเอ่ยขึ้น อัสลานเหลือบมองเด็กสาวพลางส่ายหน้าอ่อนใจ "เวรกรรมแท้ๆ"
 เวรกรรมของข้านี่แหละ! สักวันความต้องแตกแน่ แล้วจะเอาหัวไปไว้ที่ไหน!
 เซนิต "...."
 เด็กสาวคิดอยู่แล้วเชียวว่าคนเหล่านี้ต้องไม่ใช่คนดี แต่อย่างน้อยนางก็ยังมีชีวิตรอด ทว่า...นางเป็นถึงองค์หญิง หากคนเหล่านี้รู้สถานะของนางจะต้องกลัวจนหัวหดแน่
 "พวกท่านรู้หรือไม่ว่าเราคือใคร เราคือองค์หญิงเซนิต บุตรีขององค์ซาลีมานนะ!" เซนิตบอกสถานะที่แท้จริงของตน หวังข่มขวัญให้ฝ่ายนั้นกลัว
 ทันทีที่ได้ยินคำนั้น คลีโอชะงักฝีเท้าหยุดกึก เขาเอี่ยวใบหน้าคมคายหันมองสาวน้อยซาตานผ่านช่วงไหล่ บัดนี้ดวงตาเย็นชาลุ่มลึกฉายแววแข็งกร้าว แต่แล้วไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นความเจ้าเล่ห์แสนกล มุมปากกระตุกยิ้มร้ายกาจ 'หึ! ตอนแรกเพียงคิดอยากจะช่วยลูกนกลูกกา ไม่คิดว่าจะได้ของดีติดมือกลับไปด้วย'
 เทพหนุ่มจมอยู่ในความคิดของตนชั่วครู่ ปากหยักบางเอ่ยนาบช้า "เช่นนั้นรึองค์หญิง เห็นทีเราต้องต้อนรับท่านอย่างดีแล้วล่ะ"
 เซนิตได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มพึงพอใจ สถานะองค์หญิงของนางช่างประเสริฐ์นัก ไม่ว่าทำสิ่งใดหรืออยู่ที่ไหนคนก็ยำเกรง "อื้ม แต่ท่านช่วยเราอย่างหนึ่งได้หรือไม่" เด็กสาวได้คืบจะเอาศอก
 "ช่วยตามหาสหายของเราที นางชื่อเพนนี ถูกดูดเข้าไปใน...ในนั้นก่อนเรา เราตามหาเท่าไรก็ไม่พบ ท่านช่วยเข้าไปตามหานางให้เราได้หรือไม่ เราอยากกลับบ้านพร้อมนาง" เซนิตยังคงไม่ลืมบ่าวคนสนิท ในเมื่อนางเข้ามาแล้วยังมีชีวิตรอด เพนนีก็ต้องยังมีชีวิตรอดเหมือนกันสิ
 คลีโอคลี่ยิ้มอบอุ่น เสียงทุ้มเข้มเอ่ยอย่างอ่อนโยน "อืม ได้สิ แต่เราพาท่านไปอาบน้ำอาบท่า กินอะไรก่อนดีกว่า เมื่อเจอนางแล้วเราจะไปส่งท่านทั้งสองเอง"
 เซนิตฉีกยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตเปล่งประกายด้วยความดีใจ เมื่อได้คำตอบที่ต้องการ เด็กสาวจึงยอมทำตามชายหนุ่มโดยกลับไปพร้อมกับเขาอย่างว่าง่าย นางลองกางปีกสีนิลออกจากกายอีกครั้ง ปรากฏว่าเป็นผล! นางดีใจเหลือเกินที่ส่วนสำคัญในร่างกายยังไม่หายไป
 คลีโอคว้าไหล่เซนิตพร้อมออกแรงเล็กน้อย "ให้เราอุ้มท่านไปเถิดองค์หญิง ยามนี้ตัวท่านเปียกปอน บินโต้ลมจะจับไข้เอาได้" ใบหน้าหล่อเหลายิ้มละมุน
 เซนิตเหม่อมองบุรุษรูปงามตรงหน้าราวกับถูกสะกด นางชั่งใจชั่วครู่ "เอ่อ..."
 "ไม่ต้องเกรงใจ ท่านเป็นถึงองค์หญิง เราจะให้ท่านลำบากได้อย่างไร" คลีโอยังคงยืนกราน
 ใช่ว่าเขาอยากจะอุ้มนางเสียหน่อย แต่หากนางสยายปีกสีดำๆ นี่บินอยู่ในแดนเทพ คงไม่มีชีวิตรอดให้มาหายใจบนพื้นเป็นแน่
 คลีโอหันไปสั่งการเหล่าเทพผู้พิทักษ์และขุนพลสวรรค์สองสามคำ แล้วก้าวขายาวๆ เดินเข้าไปหาเซนิต
 "ขออภัยองค์หญิง" เสียงเข้มทรงเสน่ห์เอ่ยขออนุญาตอย่างสุภาพบุรุษ เขาช้อนร่างอรชรขึ้นแนบอก เซนิตตัวเกร็งวูบวาบ นางไม่เคยถูกชายใดอุ้มเช่นนี้มาก่อน คลีโอก้มหน้าส่งสายตาหวานเชื่อมนิดๆ ให้นางแวบหนึ่ง เด็กสาวหัวใจเต้นกระตุกพลันก้มหน้าซุกอกแกร่งทันที นางรู้สึก….เขินอาย
 'หึ...' เทพบุตรรูปงามยกยิ้มอย่างมีชัย ก่อนจะสยายปีกสีขาวประกายทองโผบินขึ้นสู่เวหา เขาบินเร็วกว่ายามปกติมาก เนื่องจากไม่อยากให้ใครเห็นนางผู้นี้
 ครั้นมาถึงวิมานทอง คลีโอสั่งให้เทพสาวรับใช้เตรียมผ้าผ่อนและข้าวปลาอาหารให้กับเซนิต ส่วนตรามารบนหน้าผากของนาง เขาแอบร่ายมนต์อำพรางตอนบินมาระหว่างทางแล้ว เพื่อไม่ให้คนอื่นล่วงรู้ว่านางไม่ใช่เทพ


นิยายของไรท์จะกลับมาอัพอีกครั้งพร้อมปกใหม่และอีบุ๊คเร็วๆ นี้ ไม่เดินเดือนสิงหาคมแน่นอนค่าา
ฝากติดตามด้วยนะคะ 😊😊🙏🙏


ยามนี้เซนิตสนใจใคร่รู้นักว่า 'เทพ' คือสิ่งใด ตั้งแต่เกิดมาจนอายุสิบเก้าปี นางไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อน
 คลีโองุนงงพูดไม่ออก เหตุใดนางจึงไม่รู้ว่าเทพคือสิ่งใด แสร้งทำอย่างนั้นรึ? ถึงกระนั้นเขาก็ยังตีบทบุรุษอบอุ่นโดยการส่งยิ้มให้นาง
 "เทพคือเผ่าพันธุ์สูงส่ง….มีสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับเผ่าพันธุ์ท่านมาช้านาน" คลีโอยิ้มแสนดี
 เซนิตครุ่นคิด เหตุใดท่านแม่ถึงไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้นางฟังเลย "เช่นนั้นหรือ เหตุใดท่านแม่ถึงไม่เคยเล่าให้ระ….เอ่อ...ให้หม่อมฉันฟังเลยเพคะ" สรรพนามแทนตนเปลี่ยนไปแล้ว สาวน้อยซาตานแม้จะอ่อนแอ ทว่ามีไหวพริบดี ยามนี้นางคือแขก ส่วนเขาเป็นถึงรัชทายาทของผู้ปกครองดินแดน ท่านแม่สอนเสมอว่าให้อ่อนน้อมถ่อมตน
 เทพหนุ่มสีหน้าหม่นหมองลง "ในอดีตบิดาและมารดาขององค์หญิงสนิทชิดเชื้อกับดินแดนเรามาก แต่เพราะมีข้อพิพาทเรื่องดินแดนจึงบาดหมางกัน เราเองก็ทุกข์ใจที่เป็นเช่นนี้"
 สิ้นคำพูดของคลีโอ เซนิตก็เข้าใจในทันที เพราะมีเรื่องวิวาทกันนี่เอง ท่านแม่ถึงไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องแดนเทพให้นางฟังเลย เรื่องดินแดนนี่นับว่าใหญ่หลวงทีเดียว
 นัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองการแสดงออกของอีกฝ่าย แล้วถามหยั่งเชิง "องค์หญิง….ไม่รังเกียจเราใช่หรือไม่"
 "ไม่เลย! ไม่เลยเพคะ หม่อมฉันแยกแยะได้ อีกอย่างฝ่าบาททรงลำบากเพราะหม่อมฉันถึงเพียงนี้ หม่อมฉันซาบซึ้งยิ่งนัก"
 ใบหน้าหล่อเหลาดุจรูปปั้นคลี่ยิ้มอบอุ่นแสนดี พาให้หัวใจดวงน้อยของเซนิตเต้นรัวเร็ว นางหน้าร้อนผ่าว ซ้ำยังขึ้นสีแดงระเรื่อ ซาตานสาวถามแก้เขินว่า "ฝ่าบาท...พบเพนนีหรือยังเพคะ หม่อมฉันอยากกลับบ้านแล้ว"
 คลีโอทำสีหน้าลำบากใจ "ตอนนี้ยังไม่พบนางเลย แต่เราเร่งให้คนตามหาอยู่ วันพรุ่งคาดว่าคงพบ ท่านค้างแรมที่นี่เถิด วิมานของเรามีที่ว่างพอสำหรับองค์หญิงอยู่แล้ว"
 สาวน้อยตาละห้อยด้วยความผิดหวัง ปานนี้ยังไม่พบเพนนีอีกหรือ แล้วนางจะหลับลงได้อย่างไร
 "ขอบพระทัยฝ่าบาท" เซนิตยิ้มพูดพลางโค้งศีรษะเล็กน้อย
 อาหารมื้อค่ำดำเนินไปด้วยบรรยากาศอันอบอุ่น คลีโอชวนนางคุยอยู่ตลอด เขายิ้มหัวเราะกับนางอย่างสนุกสนาน พร้อมทั้งตักอาหารให้นางจนเต็มถ้วย ดูแลนางอย่างดี
 "ฝ่าบาท เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวนะเพคะ เริ่มรู้สึกง่วงแล้ว"
 "อืม เดี๋ยวเราไปส่ง"
 สองหนุ่มสาวกินอาหารจนอิ่มท้อง เซนิตจึงกล่าวลาขอตัวไปพักผ่อน คลีโอผายมือให้นางเดินก่อน แล้วค่อยเดินตามหลังบอบบางไป เขาโบกมือให้ข้าราชบริพาล เป็นสัญญาณบอกว่าไม่ต้องตามและห้ามรบกวน
 ร่างสูงที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามมองบั้นท้ายงอนงามที่เดินนำอยู่ด้านหน้า เหตุใดบุตรีของซาลีมานถึงได้ตัวเล็กบอบบางนัก เพราะนางสูงเพียงหน้าอกของเขาเท่านั้น แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือเด็กคนนี้ใสซื่อบริสุทธิ์เหลือเกิน อยากรู้เสียจริงว่าซาลีมานเลี้ยงดูลูกสาวของตนอย่างไร ถึงได้ซื่อตรงและน่าเอ็นดูผิดกับผู้เป็นบิดาถึงเพียงนี้ ทว่าก็ยังไม่ปักใจเชื่อเต็มร้อย บางทีทั้งหมดอาจเป็นเพียงละครฉากหนึ่งของนางเท่านั้น
 ครั้นมาถึงหน้าห้อง เซนิตหมุนตัวกลับมากล่าวขอบคุณบุรุษตรงหน้าที่เดินตามมาส่งนางถึงห้อง "ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันขอตัว…..ราตรีสวัสดิ์นะเพคะ" เด็กสาวอมยิ้มอย่างขวยเขิน
 "องค์หญิงเข้าไปดูในห้องบรรทมก่อนเถิด แล้วบอกเราว่าชอบหรือไม่" คลีโอพยักเพยิดเข้าไปในห้อง
 เซนิตแปลกใจว่าเขาหมายถึงอะไร นางจึงผลักประตูเข้าไปดู ทันทีที่ประตูเปิดออกกลิ่นหอมของดอกลาเวนเดอร์ก็โชยมาปะทะจมูก เชิงเทียนหลายเล่มถูกจุดสว่างไสวอยู่รอบห้อง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นดวงดาวนับร้อบพันส่องแสงนะยิบระยับเหนือเตียงนอน มันคือภาพนิมิตที่คลีโอร่ายขึ้นเพื่อนางโดยเฉพาะ บรรยากาศในห้องตอนนี้หอมหวานยิ่งนัก
 เทพหนุ่มเดินตามนางเข้ามาในห้อง พร้อมกับสะบัดมือปิดประตูลงกลอนแน่นหนา
 "ชอบหรือไม่ องค์หญิงเซนิต" เสียงทุ้มละมุนดังขึ้นที่หน้าประตู
 เด็กสาวหันกลับไปมองชายหนุ่มหลังจากยลความงามอันวิจิตรอยู่นาน นางยิ้มสดใสด้วยความปลาบปลื้ม "ชอบมากเพคะ"
 กายหนาเดินมือไพล่หลังเข้าหานาง แล้วกล่าวด้วยสีหน้าสบายอารมณ์ "เรามีเรื่องหนึ่งอยากคุยกับองค์หญิงเป็นการส่วนตัว"
 "เรื่องอะไรหรือเพคะ" เซนิตถามตาแป๋ว
 ร่างสูงเดินเข้าหา แล้วหยุดห่างจากนางเป็นระยะไม่ถึงสามก้าว "เราอยากให้องค์หญิงปกปิดตัวตนของท่านเป็นความลับ แดนเทพและแดนซาตานบาดหมางกันถึงขั้นปิดกั้นดินแดนจากกันนับพันปี เราเกรงว่าองค์หญิงจะไม่ปลอดภัย" คลีโอพูดจบก็ก้าวเข้าไปใกล้นางขึ้นอีก
 "เราเลยร่ายมนต์อำพรางตรามารบนหน้าผากของท่านเอาไว้" หลังนิ้วมือใหญ่เอื้อมไปลากไล้บนหน้าผากของนางเบาๆ
 เซนิตร่างแข็งทื่อ ตื่นตะลึงกับการกระทำของชายหนุ่ม สาวแรกแย้มที่ยังไม่ประสากับการถูกบุรุษแตะเนื้อต้องตัวได้แต่ยืนใจเต้นตึกตัก พร้อมกันนั้นนางยังรู้สึกประหลาดใจที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตรามารบนหน้าผากหายไป นางเอื้อมมือไปแตะข้อมือแกร่งพลางเบี่ยงหน้างามนิดๆ ไม่กล้าสบตาคมกริบที่มองมา
 ยามนี้ร่างสูงเข้าประชิดร่างบางจนไม่ถึงคืบ คลีโอก้มมองสาวน้อยตรงหน้าตาหวานเชื่อม รอยยิ้มเบาบางปรากฏขึ้นตรงมุมปาก สื่อความเสน่หาออกมาอย่างไม่ปกปิด "องค์หญิง เราอยากให้ทั้งสองแดนปรองดองกันเร็ววัน จะได้ไปมาหาสู่กันสะดวก แต่ยามนี้หากบิดาและมารดาของท่าน….ได้ยินชื่อของเราคงไม่เป็นเรื่องดี"
 แพขนตางอนงามช้อนขึ้นมองชายหนุ่ม "มะหม่อมฉันเข้าใจสถานการณ์ดีเพคะ หม่อมฉันจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ..." นางช่างรู้ความนัก
 หน้าหล่อเหลายิ้มหวาน "เด็กดี..."
 เด็กสาวหน้าแดงก่ำ อมยิ้มน้อยๆ ในขณะที่มือไม้สั่นทำตัวไม่ถูก เสน่ห์ของเขาช่างอันตรายนัก
 จากนั้นใบหน้าคมคายก็โน้มลงไปหานาง จนเซนิตสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนและกลิ่นกายหอมสดชื่นที่กำลังปั่นปวนจิตใจของนางอยู่ตอนนี้ ร่างบางตกใจ แล้วเอนกายเบี่ยงหลบในวินาทีถัดมา แต่คลีโอไวกว่า เขาคว้าต้นแขนนิ่มเอาไว้
 คลีโอยิ้มเจ้าเล่ห์ ริมฝีปากหยักกระซิบข้างใบหูของคนตัวเล็ก "หากถูเครื่องหอมแรงขึ้นอีก จะทำให้กลิ่นกายท่านหอมกว่านี้นะองค์หญิง…."
 เซนิต " !!!! "
 สิ้นวจีนั้นเขาก็ผละตัวออกห่างนาง แล้วหันหลังอมยิ้มเดินออกไป
 สาวน้อยซาตานยืนอึ้งอยู่ที่เดิม นางกำลังทบทวนคำพูดของเขาซ้ำไปมา 'ถูเครื่องหอมแรงขึ้นอีก' เขาแอบดูนางอาบน้ำรึ!!!
 เซนิตไม่อยากจะเชื่อความคิดของตัวเอง เหตุใดบุรุษอบอุ่นอ่อนโยนเช่นเขาถึงทำเรื่องไม่งามเช่นนี้ได้ หรืออาจเป็นเพียงคำชี้แนะเท่านั้น? นางไม่อยากคิดเอาเอง จึงสะบัดศีรษะแรงๆ มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นแนบแก้มร้อนเห่อ ยามนี้ใบหน้าสวยแดงก่ำยิ่งกว่าลูกตำลึง


ณ แดนซาตาน
 "ฮึกฮือๆๆๆ ขะ ข้ากลัว...ฮือๆๆ"
 เพนนีนั่งกุมหน้าอกร้องไห้ฟูมฟายอยู่ในทุ่งบุปผาเจ็ดสี นางเสียขวัญจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก แสงสีขาวกลืนนางเข้าไป ทว่า...นางกลับโผล่มาอยู่ที่ทุ่งแห่งนี้ นับว่าโชคช่วยแท้ๆ
 ยามเพธากลับมาพร้อมอาภรณ์ชุดใหม่ เห็นน้องสาวนั่งร้องไห้อยู่ในทุ่งก็ตกใจรีบวิ่งเข้ามาดู "เพนนี พี่อยู่นี่ๆ เจ้าปลอดภัยแล้วนะ" เพธากอดปลอบน้องสาว
 "แล้วองค์หญิงล่ะ องค์หญิงอยู่ที่ใด!" เพธานึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่มานางยังไม่เห็นแม้แต่เงาขององค์หญิงเลย
 เพนนีร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิม น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้ม สายตาพร่ามัวเนื่องจากหยดน้ำใสเอ่อคลอเบ้า "ฮือๆๆ พี่ เป็นความผิดข้าเอง องค์หญิงบินขึ้นไปคว้าร่างข้าไว้ นางคง….ถูกดูดเข้าไปแล้ว ฮือๆๆๆ"
 เพนนีร่ำไห้สุดเสียงปานจะขาดใจ ได้แต่โทษตัวเองที่เป็นต้นเหตุทำให้เจ้านายที่นางรักและเทิดทูนตกอยู่ในอันตราย นางเสียใจเหลือเกิน หากไม่บอกองค์หญิงเรื่องดอกไม้นั่นก็คงไม่เป็นเช่นนี้
 เพธาได้ยินน้องสาวบอกเช่นนั้น ใจก็ตกลงไปอยู่ตาตุ่ม มือไม้สั่นทำอะไรไม่ถูก ยามนี้แก้วตาดวงใจของนางหายตัวเข้าไปในห้วงบรรพกาลนั่น เด็กหญิงตัวคนเดียวจะอยู่อย่างไร กินอย่างไรเล่า
 อีกนัยหนึ่ง ห่วงความปลอดภัยขององค์หญิงก็ห่วง แต่หลังจากทูลเรื่องนี้กับองค์ซาตานและราชินี นางก็ห่วงเช่นกันว่าศีรษะของนางและน้องจะยังอยู่บนบ่าได้หรือไม่
 ณ ปราสาทแก้ว
 ยามนี้องค์ซาลีมานกำลังมัวเมาเคล้าโลกีย์อยู่กับนางระบำห้าตนบนเตียงใหญ่ เจ้าแห่งซาตานผู้นี้นับว่ายังหนุ่มแน่น แม้จะอายุกว่าสามพันปีแล้ว แต่กำลังวังชายังดีดุจม้าคึกคะนอง
 "ซี๊ดดด อ๊า อ๊ะๆๆ ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่ไหวแล้วเพคะ อ๊า!"
 นางระบำทางซ้ายของหัวเตียงร้องระบายความเสียวดังระงม ขาเรียวข้างขวาพาดกับเสาหัวเตียง ขาซ้ายถูกยกลอยขึ้นพาดบนบ่าบึกบึนขององค์ซาลีมาน มือข้างหนึ่งยึดเกาะผ้าม่านเตียงเอาไว้แน่น อีกมือขยำเต้าอวบของตนเองด้วยความกระสัน ร่องสวาทฉ่ำแฉะแบะอ้าอร่ามตา องค์ซาลีมานตอกลำลึงเข้าออกดิบเถื่อนอยู่นาน จนนางท้วงว่าไม่ไหว
 ตับ! ตับ! ตับๆๆๆๆๆๆ
 ซาลีมานผู้กระหายในกามกระแทกอาวุธคู่กายแรงๆ สองครา ก่อนจะเร่งจังหวะตอกใส่ถ้ำอ่อนนุ่มไม่ยั้ง นางระบำผู้นั้นตัวโยน เต้านมทั้งสองกระเพื่อมสั่นไหวไปตามแรงกระแทก นางตาเหลือกร้องครวญคราง พลางแอ่นอกเงยหน้าสูดปากในท่าเร้าอารมณ์
 "กรี๊ดด! ฝ่าบาท กรี๊ดดดดด!" ร่องแคบตอดรัดกระตุกเกร็ง น้ำกามไหลเยิ้มตามง่ามขาสวย ครั้นองค์ซาลีมานผละออก ร่างเปลือยเปล่าก็อ่อนยวบลงบนเตียงในท่าถ่างขาหุบไม่เข้า
 เมื่อเห็นว่านางทางซ้ายไม่ไหว ซาลีมานจึงหันไปสวนแท่งสวรรค์ใส่ร่องสวาทของนางทางขวาต่อโดยไม่รีรอ กอดรัดซัดกันนัวเนียราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือด
 "ซี๊ดดด อ๊อยยๆๆๆ ฝ่าบาท เลียเร็วๆ เลยเพคะ อ๊อยยยย~"
 เสียงครางกระเส่าดังระงมออกมาจากประตูหน้าห้องบรรทม องครักษ์สองนายพากันลังเลหน้าเครียดว่าจะเคาะประตูหรือไม่เคาะดี
 องครักษ์นายหนึ่งเห็นสหายมัวแต่ลังเล จึงกระซิบเร่ง "เคาะเลย เคาะสิ!"
 "เออ รู้แล้วโว้ย!" อีกฝ่ายถลึงตากระแทกกระทั้นกลับ
 ท้ายที่สุดมือหยาบกร้านก็ตัดสินใจเคาะประตูสองครา "ก็อก ก็อก" องครักษ์ทั้งสองยืนลุ้นเหงื่อตก ทุกคนต่างรู้ดีว่าหากผู้ใดขัดจังหวะยามเสวยกามขององค์ซาลีมาน มันผู้นั้นจะหนีไม่พ้นโทษประหาร
 "ฝะ ฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องด่วนมาทูลพ่ะย่ะค่ะ!"
 บัดนี้เสียงคาวโลกีย์ด้านในเงียบลงแล้ว ตามมาด้วยเสียงผลักประตูดัง "ปัง!"
 องค์ซาลีมานผู้มีกายสีแดง เดินย่างสามขุมออกมาจากห้องบรรทมด้วยสีหน้าโกรธกริ้ว คิ้วขมวดเป็นปมยุ่ง นัยน์ตาสีดำทมิฬจ้ององครักษ์เขม็ง ตรามารเพลิงโลกันต์สีดำสนิทบนหน้าผากเกิดเปลวลุกโชนราวอยากจะเผาคนตรงหน้าให้เป็นจุณ!
 "หากไม่สำคัญพอ ข้าจะบั่นคอพวกเจ้าแล้วโยนให้อีแร้งกิน!"
 องครักษ์ก้มหน้าพร้อมกล่าวตัวสั่น "ทะ ทูลฝ่าบาท องค์หญิงเซนิตถูกดูดเข้าไปในห้วงบรรพกาลพ่ะย่ะค่ะ!"
 "อะไรนะ!" องค์ซาลีมานร้องลั่นด้วยความตระหนก
 องครักษ์อีกนายช่วยสหายพูดต่อ "บ่าวรับใช้ขององค์หญิงบอกว่าพาพระนางออกไปเก็บดอกไม้ที่พรมแดน ระหว่างนั้น..."
 "ไปตามสมีมา แล้วจัดเวรยามเฝ้าที่พรมแดนไว้" ยามนี้องค์ซาลีมานไม่สนคำบอกกล่าวใดๆ ทั้งสิ้น ซ้ำยังไม่ได้ห่วงธิดาของตนเท่าใดนัก สิ่งที่กลัวยิ่งกว่าคือการรุกรานจากแดนเทพ
 "พ่ะย่ะค่ะ/พ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์ทั้งสองลอบถอนหายใจโล่งอกที่ไม่โดนบั่นคอ
 ณ ตำหนักนิลแก้ว
 พื้นแก้วใสยามนี้เลอะเทอะมัวหมองไปด้วยสำรับอาหารที่หกเรี่ยราด ต่อให้เครื่องหอมส่งกลิ่นผ่อนคลายเพียงใด ก็มิอาจดับไฟร้อนในใจของ 'พระนางปาลี' ได้
 นางนั่งอยู่บนแท่นนอน เท้าเปลือยเปล่าเตะสำรับอาหารกระจัดกระจายไปคนละทิศ ยังไม่พอ นางบันดาลโทสะใช้บาทายันศีรษะของสมีอย่างแรง
 ตุบ!
 ตึง!
 สมีล้มหงายตึงลงบนพื้น
 "ไอ้ขี้เรื้อน! ข้าเคยบอกแล้วไงว่าสำรับพวกนี้ไม่ถูกปากข้า ให้เปลี่ยนนางกำนัลปรุงสำรับใหม่ เหตุใดยังเป็นเช่นเดิม" เสียงแหลมตวาดลั่น
 พระสนมเอกขององค์ซาลีมานผู้นี้วางอำนาจบาตรใหญ่เสมอมา ท่าใหญ่เสียจนเกินหน้าเกินตาราชินีเซลีนไปแล้ว นางคิดว่าตัวเองเป็นเมียคนโปรดจะทำอันใดก็ย่อมได้
 สมีผู้ขลาดกลัวนั่งหลังค่อม ก้มหน้าตัวสั่นงกๆ สีหน้าเหยเกคล้ายจะร้องไห้อยู่รอมร่อ
 "พะ พระสนม กระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ คราวหน้ากระหม่อมจะสั่งให้นางกำนัลปรุงรสที่พระสนมโปรด..."
 พลั่ก!
 ตุบ!
 พระนางปาลีเงื้อบาทาถีบหน้าสมีล้มหงายลงไปอีกรอบก่อนเขาจะทันได้พูดจบ บรรดาบ่าวรับใช้ในตำหนักพากันอมยิ้มหัวเราะเยาะกับภาพตรงหน้าอย่างไร้ความเห็นใจ
 "ข้าไม่ได้สั่งให้ปรุงใหม่ ข้าสั่งให้เปลี่ยนนางกำนัลในโรงครัวทั้งหมด เจ้าหูหนวกรึ ไอ้ขี้เรื้อน!"
 สมีผู้น่าสงสารรีบโค้งศรีษะที่เกือบล้านของตนให้พระสนม ร่างสันหลังค่อมสั่นเทิ้มด้วยความกลัว ใบหน้าที่ฟกช้ำจากการถูกถีบเดี๋ยวก้มเดี๋ยวเงยอย่างหวาดระแวง
 "ระ รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ"
 สมีรีบคารวะนางแล้วเดินออกจากตำหนักไปทันที ระหว่างทางเขาพบกับองครักษ์ขององค์ซาลีมานที่บินตามมา
 "สมี องค์ซาตานมีรับสั่งให้เจ้าเข้าเฝ้าประเดี๋ยวนี้"
 สมีผู้ต่ำต้อยส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้อีกฝ่ายทั้งใบหน้าบวมช้ำ จากที่หน้าตาไม่น่ามองอยู่แล้ว ยิ่งดูอัปลักษณ์ขึ้นไปอีก "อ่อ ขะ ขอรับ"
 จากนั้นเขาจึงกางปีกสีดำบินตามองครักษ์ไป


แดนซาตานยามค่ำคืนมีค้างคาวบินว่อนเต็มท้องฟ้า บรรยากาศทั่วแดนเงียบสงัด มีเพียงปราสาทแก้วเท่านั้นที่จุดคบเพลิงสว่างไสว ข้าราชบริพารวุ่นวายกันถ้วนหน้า
 องค์ซาลีมานประทับอยู่บนบัลลงก์แก้วสีนิล โดยมีราชินีเซลีนประทับเยื้องอยู่ทางขวา นางนั่งปิดปากร่ำไห้เงียบๆ ดวงตาแดงบวมเนื่องจากผ่านการร้องไห้มาหนักหน่วง เซนิตคือลูกสาวที่นางรักและหวงแหนเท่าชีวิต นางเฝ้าฝูมฝักเลี้ยงดูบุตรีคนนี้ไม่ให้มีแม้แต่รอยขีดข่วน เหตุใดบุตรีของนางจึงต้องมาประสบกับเรื่องเลวร้ายเช่นนี้
 ใครๆ ก็รู้ดีว่าภายในห้วงบรรพกาลไร้สรรพชีวิต ไร้น้ำ ไร้อาหาร แล้วลูกของนางจะดำรงชีวิตอย่างไร ไหนจะเสี่ยงกับการเผชิญหน้ากับพวกเทพอีกด้านหนึ่งอีก นี่คือสิ่งที่นางวิตกมากที่สุด ตอนนี้เซนิตจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้
 องค์ซาลีมานจ้องเพนนีที่ยืนอยู่ข้างหน้าราวกับจะฉีกออกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะเสกโซ่โลกันต์พิฆาตสะบัดฟาดไปบนตัวนางอย่างรวดเร็ว จนตามองตามแทบไม่ทัน
 เพี๊ยะ!!! เพี๊ยะ!!! เพี๊ยะ!!!
 "กรี๊ดดดด!!!"
 เสียงโซ่กระทบเนื้อดังลั่นท้องพระโรงติดกันถึงสามครั้ง เพนนีร่างทรุดฮวบลงกับพื้น ผิวหนังบริเวณแขนและไหล่ไหม้เกรียมแสบร้อน ควันสีขาวลอยโขมงออกจากบริเวณที่ถูกฟาด
 "นี่คือโทษฐานที่เจ้าดูแลองค์หญิงไม่ดี ข้าไม่ประหารเจ้าก็บุญเท่าไรแล้ว" องค์ซาลีมานกัดฟันกรอด หากเซนิตเป็นอะไรไป แล้วใครจะสืบทอดบัลลังก์แทนเขา!
 "บอกข้ามา เจ้าตั้งใจหรือมีใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้!" องค์ซาลีมานคิดว่าต้องมีคนปองร้ายเซนิตแน่นอน เพราะอีกหนึ่งปีบุตรีของเขาก็จะอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ ซึ่งถึงเกณฑ์ที่จะสามารถได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทได้แล้ว ต้องมีใครคิดจะตัดกำลังเขาแน่ๆ
 เมื่อถูกถามเช่นนั้น เพนนีที่กลัวจนตัวสั่นก็ยิ่งสั่นขึ้นเป็นเท่าทวี สีหน้าและแววตาของนางล่อกแล่กไปมา คล้ายคิดหาคำตอบไม่ได้ "คะ...คือ คือ"
 เพนนีเสตามองไปทางพระนางปาลีที่นั่งอยู่ทางซ้าย ฝ่ายนั้นจึงถลึงตาใส่นาง พร้อมกับมุบมิบริมฝีปาก 'อันใดกัน! เหตุใดต้องมองมาทางข้าเล่า!'
 เพนนีรีบหันหน้าขวับกลับมา "ไม่มีเพคะ ทุกอย่างเป็นเรื่องสุดวิสัย!" นางรีบโพล่งออกไป หัวใจหญิงสาวบีบคั้นอย่างหนัก
 เพธาใจจะขาดรอนๆ นางได้แต่ทนมองดูน้องสาวของตัวเองถูกลงโทษ โดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย
 "งั้นรึ! เอาเจ้าแฝดคู่นี้ไปคุมขังไว้ก่อน ทรมานมันจนกว่าจะพูด" องค์ซาลีมานไม่ปักใจเชื่อ เหตุการณ์มันเหมาะเจาะเหลือเกิน ร้อยวันพันปีนังไพร่สองคนนี้ไม่เคยพาเจ้านายมันเฉียดใกล้ห้วงบรรพกาลเลย แต่จู่ๆ กลับพาเซนิตไปยังพรมแดน ซ้ำห้วงบรรพกาลยังถูกเปิดอยู่ก่อนแล้ว ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน
 หากไม่รู้ว่าใครชักใยอยู่เบื้องหลัง เท่ากับนังบ่าวสองคนนี้จะถูกประหารในข้อหากบฏ แต่หากมีผู้อยู่เบื้องหลังจริง แล้วนังแฝดคู่นี้ถูกประหารตายไปเสียก่อน เท่ากับเขาปล่อยให้คนที่เป็นภัยต่อราชวงศ์ลอยนวล
 เมื่อเพนนีและเพธาถูกขุนพลมารนำตัวไปกักขัง ซาลีมานจึงได้จังหวะไถ่ถามสมีที่เอาแต่นั่งก้มหน้าเงียบมาตลอด
 "สมี หน้าเจ้าไปโดนอะไรมา" องค์ซาลีมานถามเสมียนรับใช้ ด้วยเห็นว่ายามนี้หน้าตาของเขาปูดโปนดูไม่ได้ตั้งแต่เข้ามา
 พระนางปาลีที่นั่งอยู่ทางซ้ายจ้องสมีตาเขม็งโดยไม่ส่งเสียง นางกำลังข่มอีกฝ่ายไม่ให้พูด
 สมีรับรู้ได้ในทันทีว่าหากเปิดโปงนาง เขาจะต้องโดนอีกรอบแน่ "กระหม่อมหกล้ม แล้วหน้าไปฟาดกับสันเตียงพ่ะย่ะค่ะ"
 องค์ซาลีมานนิ่วหน้า "เจ้านี่นะ เช่นนั้นเมื่อเสร็จจากตรงนี้ เจ้าค่อยไปหาแม่หมอจาริมแล้วกัน" องค์ซาลีมานเอ่ยเสียงเรียบ ไม่ได้คิดมากอะไร เพราะสมีเป็นคนซุ่มซ่ามมาแต่ไหนแต่ไร
 "ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเป็นห่วง" สมีก้มศีรษลงคำนับเจ้าเหนือหัว
 ทันใดนั้นราชินีเซลีนก็โพล่งขึ้น "ฝ่าบาท เพิ่มกำลังคนตามหาทั้งในและนอกเขตแดนเถอะเพคะ หม่อมฉันใจจะขาดอยู่แล้ว"
 "สมี เรื่องนี้ให้เจ้าจัดการ คุ้มกันแดนเราให้แน่นหนา อย่าให้พวกเทพเข้ามาได้เด็ดขาด หากมันเข้ามาก็สังหารอย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!" องค์ซาลีมานพูดหน้าขรึม โดยไม่หันไปมองพระชายาเลยแม้แต่น้อย
 ราชินีเซลีนเหลือบมองพระสวามีอย่างขุ่นเคือง จนถึงขั้นนี้แล้ว เขายังไม่ออกปากเป็นห่วงเซนิตเลยสักคำ เอาแต่สั่งการคุ้มกันดินแดนจากเหล่าเทพ นางทุกข์ใจเหลือเกินที่ต้องอยู่อย่างชอกช้ำเช่นนี้ เมื่อไรซาลีมจะใจอ่อนให้นางและลูกบ้าง
 "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ" สมีกล่าว
 ......
 พระนางปาลีกล่าวขอตัวออกจากท้องพระโรง ด้วยเหตุผลเพราะอ่อนเพลีย นางและบ่าวรับใช้รีบเดินดุ่มๆ กลับตำหนักนิลแก้ว
 เมื่อมาถึงตำหนัก เหล่าบริวารพากันปิดประตูและหน้าต่างมิดชิด บั้นท้ายกลมกลึงของพระนางปาลีกระแทกลงบนแท่นนอน
 บ่าวซาตานตนหนึ่งเอ่ยว่า "พระสนม พวกเราจะติดร่างแหไปด้วยหรือไม่เพคะ"
 เพี๊ยะ!
 หลังฝ่ามือฟาดบ่าวผู้นั้นจนหน้าหัน
 "หุบปากอับปรีของเจ้าเสีย! อย่าพูดให้ข้าได้ยินอีก!"
 บ่าวรับใช้ "พะ เพคะ"
 จากนั้นพระนางปาลีก็ลุกเดินออกไปอีกห้องหนึ่ง ภายในห้องนั้นมืดสลัว บรรยากาศวังเวงราวกับป่าช้า รอบห้องมีตำราและเตาปรุงยาวางเป็นจุดๆ ใจกลางห้องมีโต๊ะเล็กตัวหนึ่งวางอยู่บนพื้นบนโต๊ะมีผอบขนาดกลางที่บรรจุถ่านไฟแดงร้อนอยู่ข้างใน
 นางเดินตรงไปนั่งบนเบาะรองนั่งหน้าผอบ ก่อนจะใช้สองมือปัดป่ายร่ายมนตร์ จนเกิดควันสีแดงพวยพุ่ง ผสานรูปร่างกันเป็นหน้าของหญิงชราคนหนึ่ง
 "ว่าอย่างไร พระสนม มีสิ่งใดให้ข้ารับใช้หรือ" เสียงแหบชราเอ่ยขึ้น
 พระนางปาลี "ท่าน… เจ้าอย่ามาประชดประชันข้านักเลย ได้ข่าวที่นังเซนิตถูกดูดเข้าไปในห้วงบรรพกาลหรือยัง"
 "อืม แล้วอย่างไร ไม่สมใจท่านหรือพระสนม" หญิงชราย้อนถาม
 "สมใจมันก็สมใจอยู่หรอก แต่ข้ากลัวเดือดร้อนไปด้วยน่ะสิ นังเพนนีมันเหมือนจะโยนความผิดมาให้ข้า เจ้ามีวิธีช่วยข้าหรือไม่"
 "ฮ่าฮ่าฮ่า" หญิงชราระเบิดหัวเราะดังลั่น "สุดท้ายก็ไม่พ้นต้องขอให้ข้าช่วยอยู่ดี วิธีน่ะมีแน่นอน แต่ราคาสูงหน่อยนะเพคะ พระสนม"
 พระนางปาลีเกลียดใบหน้าเยาะเย้ยของหญิงเฒ่าผู้นี้นัก!


เหล่าบริวารในวิมานทองต่างหน้านิ่วคิ้วขมวด สงสัยว่าเด็กสาวผู้นี้เป็นใครกันแน่ เหตุใดรัชทายาทจึงมีรับสั่งให้ดูแลนางดีถึงเพียงนี้ ทว่าพวกเขาก็ทำได้เพียงสงสัยอยู่ในใจ ใครเล่าจะกล้าถามต่อความ
 คลีโอเดินนำเซนิตขึ้นบันไดวนที่ทำจากเพชรพลอยขึ้นสู่ชั้นสองของวิมาน เทพหนุ่มพาเด็กสาวเดินผ่านทางเดินยาวเหยียด ผนังซ้ายขวาประดับผ้าม่านสีทองปักลายวิหคห้อยระย้า จนเดินมาถึงทางเข้าทรงโค้งหน้าห้องสรงที่ไร้ประตูปิดกั้น
 เซนิตชักเริ่มสงสัยแล้วว่าฐานะของบุรุษผู้นี้อยู่ในขั้นไหน
 "องค์หญิง ท่านอาบน้ำให้ชื่นใจก่อนเถิด เราให้คนเตรียมน้ำอุ่นให้ท่านแล้ว จากนั้นค่อยเสวยอาหาร"
 "อื้ม ขอบใจนะ" เซนิตเงยหน้างามส่งยิ้มน้อยๆ ให้บุรุษตรงหน้า ร่างกำยำของเขาสูงใหญ่กว่านางมาก บดบังตัวนางจนมิดเลยก็ว่าได้
 คลีโอสบตานางนิ่ง ก่อนพยักหน้าพร้อมเอ่ยว่า "เช่นนั้นเราขอตัว" สิ้นคำนั้น เทพหนุ่มก็เดินลิ่วออกไปยังห้องบรรทมอีกห้อง
 สาวน้อยซาตานถอดผ้าคลุมบนร่างออก พลางพูดว่า "พวกท่านออกไปเถิด เราอาบเองได้" ริมฝีปากจิ้มลิ้มเอ่ยกับเหล่าเทพสาวรับใช้ ยามปกตินางอาบน้ำเองเสมอ เว้นแต่ตอนอยากขัดสีฉวีวรรณหรือเหนื่อยล้าจากการร่ำเรียนราชกิจมากๆ นางจึงจะให้เพธาและเพนนีเป็นผู้อาบให้
 เหล่าสาวรับใช้โค้งศีรษะแล้วพากันเดินออกไป ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสาวนางนี้ฐานะไม่ธรรมดา ทุกคนจึงรู้หน้าที่เป็นอย่างดี
 เซนิตก้าวเท้าขาวเนียนเหยียบบันไดขึ้นบนขอบอ่าง นางปลดเปลื้องซับในที่เปียกชุ่มจากการเล่นน้ำให้ลู่กายตกลงบนพื้น จนไร้สิ่งใดปกปิด... ร่างนวลก้าวขาสวยลงไปในอ่างที่มีกลีบกุหลาบลอยอยู่เหนือผิวน้ำ
 "อุ่นจัง"
 มือเล็กหยิบเครื่องหอมที่บ่าวรับใช้ของคลีโอเตรียมไว้ให้ นำมาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่าง นางใช้เครื่องหอมเหล่านั้นนวดวนเต้าอวบเด้งทั้งสองจนคิดว่าสะอาดแล้ว ค่อยลากไล้ลงไปยังหน้าท้องแบนราบ ต่ำลงไปจนถึงจุดสงวนและสะโพกผายกลมกลึง กลิ่นหอมอ่อนๆ ช่วยให้นางผ่อนคลายได้ดีทีเดียว
 เมื่ออาบน้ำเสร็จเรียบร้อย เหล่าบริวารจึงพานางไปยังห้องเสวย ข้าวปลาอาหาร ผลไม้ และของหวานวางเรียงรายเต็มโต๊ะที่ยาวเกือบหนึ่งเมตร กินสองวันก็ยังไม่หมด
 ครั้นเดินเข้ามาก็พบว่าคลีโอนั่งรอนางอยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มเปลี่ยนอาภรณ์อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ผ้าเนื้อบางสีขาวจับจีบพาดไหล่ทั้งสองไขว่กันเป็นรูปกากบาท เปิดเปลือยไหล่ผึ่งผาย และร่องกล้ามบนหน้าท้อง ท่อนล่างสวมผ้าขาวบางพลิ้วคลุมทับโจงขาสั้นสีขาวสว่างด้านใน พร้อมด้วยเข็มขัดสีดำทองที่คาดอยู่บนเอวสอบ ดูแล้วทรงเสน่ห์ไร้ใครเทียม
 คลีโอเห็นเด็กสาวเดินเข้ามาก็ยิ้มอ่อนโอนส่งให้นาง อาภรณ์สีชมพูอ่อนที่เปิดเปลือยหน้าท้องแบนราบและเอวคอด ช่างขับผิวพรรณและรูปร่างของนางให้น่ามองยิ่งนัก
 "องค์หญิง เชิญเสวยเถิด" เทพหนุ่มทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีด้วยการเอ่ยเชิญนาง โดยไม่ปล่อยให้ต้องยื่นเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตู
 เซนิตนั่งลงบนเก้าอี้ มองอาหารตรงหน้าจนตาลาย ยามนี้นางหิวมากแล้ว ไม่ว่าอะไรก็กินได้ทั้งนั้น เด็กสาวหยิบอาหารใส่ปากด้วยท่วงท่างามสง่า นางเป็นถึงองค์หญิงจะกินมูมมามได้อย่างไร ซ้ำยังอยู่ต่อหน้าบุรุษที่ไม่คุ้นเคยอีกต่างหาก
 คลีโอมองสาวน้อยตรงหน้าไม่วางตา มือใหญ่หยิบอาหารใส่ปากเงียบๆ ดวงตาคมกริบสำรวจมองนางอย่างละเอียด ราวกับจะอ่านให้ทะลุปรุโปร่ง ดูแล้วนางยังใสซื่ออยู่มาก น่าจะไม่ยากเท่าไร...
 "เรายังไม่รู้จักนามของท่านเลย ท่าน...มีนามว่าอะไรหรือ" เซนิตหลอกถามเขาหน้าใสตาซื่อ ทว่าในใจแอบประหวั่นอยู่ไม่น้อย
 เทพหนุ่มใช้ผ้าเช็ดคราบอาหารตรงมุมปาก แล้วตอบกลับไป "เรามีนามว่าคลีโอ รัชทายาทแห่งแดนเทพ" คลีโอพูดจบก็คลี่ยิ้มบางๆ ก่อนยกจอกน้ำองุ่นแดงขึ้นดื่ม พร้อมจ้องมองปฏิกิริยาของเด็กสาวนิ่ง
 "เทพ!! เทพรึ!?" เซนิตเบิกตาโตร้องอุทานตกใจ
 คลีโอยิ้มเยาะอยู่ในใจ 'หึ'
 "เทพคือสิ่งใด!?"
 คลีโอ "....."


ณ ศาลเทวะ
 "ขุนพลฝ่ายเราถูกทหารแดนซาตานทำร้ายบาดเจ็บยี่สิบนาย ตายอีกสิบห้าพ่ะย่ะค่ะ!"
 เปรี้ยง! ปร้าง!
 สิ้นวจีนั้น อัศนีพิโรธของราชันเทพอีเทอร์ก็สาดแสงวูบวาบไปทั่วท้องฟ้า เสียงฟ้าร้องฟ้าแลบดังกัมปนาททั่วแดนเทพ
 เหล่าขุนพลกับเชื้อพระวงศ์มีสายสัมพันธ์ฉันญาติสหายร่วมตาย หากมีใครสักคนได้รับบาดเจ็บ นั่นถือเป็นการสั่นคลอนบัลลังก์กษัตริย์แล้ว นับประสาอะไรกับมีคนตาย
 แม้แต่คลีโอที่นั่งฟังอยู่บนแท่นด้านล่าง ยังอดไม่ได้ที่จะกำหมัด ตาแดงก่ำด้วยความโศกเศร้าและเคียดแค้น
 ราชันเทพอีเทอร์ "บังอาจนัก! ทำคนของข้าเจ็บหนัก ซ้ำยังล้มตายอีก!" เขาเงียบไปชั่วครู่ แล้วเอ่ยว่า "หากมันอยากจะประกาศสงครามก็สนองให้มันเสีย ข้าจะให้เทพจากหลากทวีปมาถอนอาคมห้วงบรรพกาลออก จะได้เปิดศึกกับพวกมันได้เต็มที่!"
 "ท่านพ่อ อย่าเพิ่งทำถึงขั้นนั้นเลยพ่ะย่ะค่ะ ลูกมีวิธีทำให้แดนซาตานมาอยู่ใต้อาณัติของเรา" คลีโอที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น
 เทพอีเทอร์นิ่วหน้าถามบุตรชาย "คีลส์ เจ้ามีวิธีอันใด"
 คลีโอเอ่ยเสียงขรึมด้วยแววตาที่เย็นชาสุดขั้ว "วิธีที่เราจะไม่เสียเลือดเนื้อแม้แต่หยดเดียวพ่ะย่ะค่ะ"
...…
 ร่างขาวผ่องนุ่งผ้าเทียมอกเดินออกมาจากห้องสรง ตรงไปยังห้องบรรทมที่เชื่อมติดกัน
 เมื่อคืนเซนิตนอนกระวนกระวายตลอดคืน นางเป็นห่วงเพนนีเหลือเกิน ปานนี้บ่าวคนสนิทของนางจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้างก็ไม่รู้ ภาวนาให้เช้านี้เป็นข่าวดี นางกับเพนนีจะได้กลับบ้านไวๆ
 อีกเรื่องที่ทำให้นางว้าวุ่นใจจนนอนไม่หลับก็คือ….คำพูดของคลีโอ ตอนเดินผ่านไปมา เขาคงไม่ได้บังเอิญเห็นนางอาบน้ำเข้าหรอกนะ….
 "พระนางกลิ่นกายเป็นเอกลักษณ์นะเจ้าคะ ข้าไม่เคยได้กลิ่นเช่นนี้ในแดนเรามาก่อน" บ่าวรีบใช้เอ่ย
 "อะ อ้อ ข้าชอบแช่สมุนไพรของที่บ้านน่ะจ้ะ สูตรเฉพาะที่บ้านของข้าเลย" เซนิตเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวทันควัน
 'แมรี่' เทพสาวรับใช้มองโฉมงามตรงหน้าด้วยสายตาริษยา นางเป็นผู้ใดกัน เหตุใดรัชทายาทถึงให้ความสำคัญเพียงนี้! รอให้ข้าได้ขึ้นเตียงเป็นเมียเขาก่อนเถิด หญิงร่านหน้าไหนข้าก็จะไม่ละเว้น!
 "ออกไปให้หมด" จู่ๆ เสียงทุ้มอันไพเราะก็ดังขึ้น
 เหล่าบริวารตกใจตื่น รีบก้มศีรษะให้ผู้เป็นนาย แล้วพากันเดินออกไป แมรี่บังเกิดไฟริษยาปะทุขึ้นมาในใจทันที นางไม่อยากให้รัชทายาทอยู่กับแม่นี่สองต่อสองเลย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงเดินหน้าตึงออกไป
 "ฝ่าบาท หม่อมฉันยังแต่งกายไม่เสร็จเลยเพคะ อุ๊ย..."
 พูดยังไม่ทันจบ ร่างสูงก็มายืนประชิดด้านหลังนาง สองมือใหญ่นำสังวาลจี้เพชรเส้นหนึ่งสวมใส่บนลำคอระหงส์ ใบหน้าคมคายโน้มลงใกล้ซอกคอขาวจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่รวยรด
 ณ ขณะนั้นราวกับเวลาหยุดหมุน เซนิตหายใจไม่ทั่วท้อง ใจดวงน้อยเต้นตึกตักแทบทะลุออกมานอกอก เขาทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร
 หน้าหวานหยาดเยิ้มเอี่ยวขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความสับสน นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องนางตาหวานเชื่อม
 "ฝะ ฝ่าบาท..."
 "เราเห็นว่ามันเหมาะกับองค์หญิง เลยมอบให้ท่าน คิดอยู่แล้วเชียวว่าใส่แล้วต้องงามมาก" ตาที่ว่าหวานเชื่อมแล้ว ยังต้องแพ้ให้กับถ้อยคำหวานหูนี้
 "ขะ ขอบพระทัยเพคะ" เซนิตแทบระทวยไปกับความปากหวานของเขา ยามนี้พวงแก้มใสและใบหูแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด
 "เช่นนั้นท่านแต่งตัวเถิด เรามีเรื่องจะคุยด้วย"
 ชายหนุ่มผละออกจากตัวนาง เพื่อปล่อยให้คนตัวเล็กแต่งตัวให้เรียบร้อย
 "เพคะ..."
......
 แมรี่เดินหน้าบึ้งกลับเรือนพักของตนเอง นางหงุดหงิดยิ่งนักที่เห็นรัชทายาทสนใจเซนิตถึงเพียงนั้น นางไม่งาม ไม่เย้ายวนตรงไหน รัชทายาทถึงไม่ชายตาแล
 เทพสาวนั่งมองปิ่นผมที่คลีโอให้อยู่บนเตียง เฝ้าจินตนาการถึงใบหน้าหล่อเหลาละลายใจของเขา
 นางมีใจให้เขามาเนิ่นนาน แต่สถานะของนางนั้นต่ำต้อย ไม่คู่ควรกับองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ จึงได้แต่เก็บซ่อนความในใจไว้
 ยามใดที่นึกถึงคลีโอ แมรี่อยากให้เขามานอนแนบชิดข้างกายนางบนเตียงนี้เหลือเกิน เพียงจินตนาการว่าตนได้ร่วมรักกับบุรุษร่างสมบูรณ์แบบเช่นเขา กายสาวก็เริ่มร้อนรุ่ม
 มือเรียวหยิบหมอนบนเตียงมากอดแนบกาย ก่อนจะเริ่มนำมือลูบไล้ไปยังจุดสงวน นางลุกขึ้นนั่งในท่าอ้าขาตั้งฉาก แอ่นกายไปด้านหลังพร้อมถลกชายกระโปรงขึ้น แล้วนำนิ้วเรียวถูไถไปที่จุดสงวน
 "อื้อ ฝ่าบาท หม่อมฉันอยากให้ฝ่าบาททำให้เหลือเกิน…."
 แมรี่สายตาฉ่ำเยิ้ม กัดริมฝีปากล่าง พลางเอ่ยด้วยสีหน้ายั่วอารมณ์ นางเปลื้องผ้าท่อนบนให้หลุดรุ่ยลงมาระกับต้นแขน ก่อนจะคร่อมกายไปบนหมอนทันที
 เอี๊ยด~ เอี๊ยด~
 "ซี๊ดดด อ๊ะ อ๊าส~"
 แมรี่บดกลีบกุหลาบงามอยู่บนหมอนใบใหญ่ จนเตียงเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด
 ร่างอรชรเสื้อผ้าหลวมรุ่ย อกอวบโผล่พ้นผ้านุ่งท่อนบนในสภาพเต็มเต้าปิดเต้า ชายกระโปรงถูกมือเรียวงามถกขึ้นมากำอยู่ตรงราวสะโพก เผยให้เห็นเนินสาวอวบอูมที่กำลังบดขยี้ติ่งกระสันอยู่บนหมอนอย่างเร้าร้อน
 "อ๊อยๆๆ! ฝ่าบาท ซี๊ดด กระสันเหลือเกินเพคะ"
 เอวบางร่อนสะโพกเร่าๆ พลางครางชื่อของชายที่ตนหมายจะควบอยู่บนตัวเขาเช่นนี้ไปด้วย
 มือข้างหนึ่งลูบไล้อยู่บนหน้าท้องแบนราบ อีกมือขยำเต้านมของตัวเองระบายความเสียว ในขณะที่สะโพกผายก็ควบพลิ้วอยู่บนหมอนจนเปียกแฉะ
 นางเสียวสะท้านไปถึงทรวงเมื่อเรียกชื่อรัชทายาทยามสำเร็จกามด้วยตนเองเช่นนี้
 "ซี๊ดดดดด อ๊อย! หม่อมฉันจะเสร็จแล้วเพคะ อ๊าส์!"
 ร่างงามแอ่นอกสูดปาก กดสะโพกให้ติ่งกระสันบดไปกับหมอนแรงขึ้นอีก จนยามนี้หมอนเปียกแฉะเป็นวงกว้าง เตียงนอนโยกเยก เตียงไม้เสียดสีกับพื้นจนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด
 แมรี่แอ่นกายไปด้านหลัง แล้วร่อนเอวรัวเร็วจนปทุมถันเด้งกระเพื่อมอย่างถึงใจ ร่างสาวเกร็งกระตุกและสุขสมอารมณ์หมายในที่สุด
 "อ๊ายยยย!!!"
 แมรี่เหงื่อชื้นไปทั่วสรรพางค์ นางทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างอ่อนเพลีย


วันรุ่งขึ้นเซนิตตื่นแต่เช้าตรู่ เพราะเมื่อคืนนางหลับเต็มอิ่มและ...หลับฝันดีจริงๆ
 เด็กสาวอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินลงไปยังห้องเสวย อาหารมากมายวางเต็มโต๊ะเช่นเคย ทว่า...กลับไร้เงาร่างสูงที่นางปราถนาอยากเจอ
 "เอ่อ...วันนี้ท่านคีลส์ไม่เสวยอาหารหรือ" เซนิตหันไปถามบ่าวรับใช้ที่ยืนรอปรนนิบัติอยู่ใกล้ๆ
 "วันนี้รัชทายาทมีภารกิจเจ้าค่ะ ออกไปตั้งแต่เช้ามืดแล้ว"
 "อ่อ ขอบใจจ้ะ" เด็กสาวตอบกลับเนือยๆ
 แมรี่ได้ยินเซนิตเรียกนามรองของรัชทายาทก็ตาขวาง รีบฉอดทันที "เหตุใดพระนางถึงเรียกรัชทายาทเช่นนั้น ฟังดูหมิ่นเกียรตินัก"
 เซนิตเลิ่กลั่ก "เอ่อ...พระองค์ให้ข้าเป็นคนเรียกเอง ข้าไม่บังอาจหมิ่นเกียรติ"
 "หึ! รัชทายาทไม่เคยให้ผู้ใดเรียกนามรองเช่นนี้ ยกเว้นพระบรมวงศ์เท่านั้น แต่พระนางไม่ใช่ ข้าแนะนำว่าท่านจงเจียมตัวไว้จะดีกว่า"
 "แมรี่!"
 บ่าวหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเอ็ดแมรี่เสียงดัง
 "ขออภัยเจ้าค่ะ พระนางทานต่อเถิด อย่าได้ใส่ใจ"
 แมรี่เบะปากพลางเหล่มองคนปรามอย่างไม่พอใจ
 สอดเก่งนัก!
 หลังจากทานอาหารเสร็จสรรพ เซนิตเดินออกไปเที่ยวเล่นรอบๆ วิมาน เพียงแค่อาณาบริเวณในวิมานก็เดินวันเดียวไม่ทั่วแล้ว
 นางเดินชมสวน ชมนกชมไม้ เดินดูเหล่าบริวารเทพจิบน้ำชาและเล่นดนตรีกันอย่างสนุกสนาน แต่ตลอดทั้งวันกลับไม่เห็นหน้าบุรุษหนุ่มที่นางเฝ้ารออยากเจอเลย เขาหายไปไหน….
 .........
คุกแดนซาตาน
 "เอ้า! กินสิโว้ย! อยากอดตายก่อนได้เห็นหน้าพ่อหน้าแม่หรือไง!?"
 ผู้คุมตวาดลั่นอย่างเหลืออด นังไพร่สองคนนี้อดอาหารประท้วงมาสองวันแล้ว ความจริงหากสองคนนี้ตายก็เท่ากับลดภาระของเขาลง แต่มันกลับไม่ง่ายเช่นนั้น เพราะองค์ซาลีมานมีพระบัญชาให้ทรมานจนยอมพูดความจริง แต่ห้ามทำให้ตายเด็ดขาด
 เพนนีและเพธาใบหน้าร่างกายฟกช้ำจากการถูกทรมานทุบตี พวกนางเจ็บช้ำกายที่ถูกทุบตีไม่พอ ยังเจ็บใจที่ถูกตราหน้าว่าฆ่าเจ้านายอันเป็นที่รัก พูดความจริงก็ไม่มีผู้ใดเชื่อสักคน
 "พระสนมเสด็จ!" เสียงร้อนรนของผู้คุมทางด้านนอกดังขึ้น
 จากนั้นร่างสะโอดสะองในอาภรณ์สีแดงก็เดินเข้ามาพร้อมด้วยบริวารอีกสองคน ก่อนจะส่งสายตาให้ผู้คุมผู้นั้นออกไป
 พระนางปาลีเชิดหน้าเย้ยหยันอยู่หน้ากรงขัง "ไหนดูสิ ไอ้อีตนใดที่มันเคยปากดีกับข้า ดูสภาพมันตอนนี้สิ อย่างกับวัวถูกกระทืบ ฮ่าฮ่าฮ่า!"
 เพนนีและเพธานั่งมองนางอยู่ในห้องขังเงียบๆ
 "เฮ้อ นี่ล่ะนะที่เขาเรียกว่าหอกข้างแคร่ นังเซนิตเลี้ยงงูเห่าเอาไว้กลับไม่รู้ตัว ฮ่าๆๆ สาแก่ใจข้ายิ่งนัก"
 จากนั้นนางก็โบกมือให้บ่าวเทน้ำสีแดงใส่จอกสองใบ แล้ววางลงบนพื้น
 "วันนี้ข้ามีเรื่องจะพูดด้วย แต่กลัวพวกเจ้าจะตายไปเสียก่อน จึงนำเลือดวัวควายมาต่อชีวิตให้"
 เลือดสัตว์ถือเป็นโอสถชั้นดีที่สามารถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บและสมานแผลของซาตานได้ ทั้งยังช่วยให้มีกำลังวังชาดีอีกด้วย
 สิ้นคำนั้นนางก็นำปลายเท้าเปลือยเปล่าจุ่มวนลงไปในจอกทั้งสองใบ ก่อนจะสะบัดหยดเลือดออกสองสามครา
 "เอ้า กินสิ ถือเป็นน้ำพระทัยจากข้า ฮ่าๆๆๆ!"
 เสียงหัวเราะเหยียดหยามดังลั่นคุก ยามนี้นับเป็นช่วงเวลาที่พระนางปาลีสาแก่ใจที่สุด เพราะคนที่นางจงเกลียดจงชังหายหัวไปแล้ว ซ้ำบ่าวของมันยังถูกจับมาทรมานอีก!
 นางแช่งให้สองแม่ลูกนั่นตายอยู่ทุกวัน จะได้หมดเสี้ยนหนามเสียที บัดนี้สมใจนางยิ่งนัก
 ลูกมันหายไป มีหรือแม่มันจะไม่ตรอมใจตาย!
 เพธา "..."
 เพนนี "...."
 "ไม่กินรึ? ช่างหัวเจ้า ข้าอุตส่าห์หวังดี เช่นนั้นก็เข้าเรื่องเลยแล้วกัน"
 ร่างในอาภรณ์สีแดงเดินเข้าไปใกล้กรงขัง ย่อกายนั่งลงแล้วเอ่ยเสียงเบา
 "พวกเจ้าอย่าได้ทำอันใดที่เป็นการให้ร้ายข้าเด็ดขาด ข้ารู้นะว่าพวกเจ้ามีแผนอันใด อย่าแม้แต่จะคิด!" พระนางปาลีขบกรามเน้นหนักที่ประโยคสุดท้าย
 จากนั้นนางก็มองไปยังเพนนีด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม "แต่ก็ขอบใจในความโง่ของเจ้านะเพนนี ที่ทำให้ข้าหมดเสี้ยนหนาม ฮะๆๆ"
 "นังปีศาจ"
 พระนางปาลีหูผึ่งทันใด นางมองเพนนีตาขวาง "ปากดีให้มันน้อยๆ หน่อยนังไพร่! เดี๋ยวก็ได้กินนี่แทนข้าวหรอก!" นางพูดพร้อมยกเท้าชูขึ้น
 "ข้าชักเริ่มสงสัยแล้วว่าใครกันแน่ที่ไพร่" เพนนีตอกหน้านางกลับอย่างแสบทรวง พร้อมมองคนที่ขึ้นชื่อว่าพระสนมตั้งแต่หัวจรดเท้า
 "นังนี่!!! บังอาจนัก!"
 พระนางปาลีตะคอกกลับตาเหลือก ยามนี้ใบหน้าสวยเฉี่ยวเลือดขึ้นหน้า ร่างสั่นเทาด้วยความโกรธสุดขีด หากไม่มีกรงขังกั้นอยู่ นางคงตรงเข้าไปตบปากนังไพร่นี่แล้ว!
 "พระสนมอย่าทรงกริ้วเพคะ ประเดี๋ยวผู้อื่นจะสงสัย" บ่าวสาวเอ่ยเตือน
 พระนางปาลีหันขวับมองผู้พูดตาเขม็ง ทำให้บ่าวผู้นั้นถอยร่นออกไป จากนั้นนางจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับโทสะ แล้วจ้องเพนนีกับเพธาที่อยู่ในกรงขังด้วยสายตาเชือดเฉือน
 "คราวนี้แค่เตือน หากพวกเจ้าให้ร้ายข้า พวกเจ้าได้ตายในคุกแน่!"
 สิ้นวจีนั้น นางก็กระแทกส้นเท้าเดินปึงปังออกไปพร้อมกับบ่าวรับใช้ที่เดินตามหลัง
 เมื่อพระนางปาลีจากไป บรรยากาศในคุกก็เงียบสงบขึ้นมาทันตา
 เพธานั่งเหม่อใจลอยไม่ปริปากสักคำ ยามนี้นางเป็นทุกข์เหลือแสน ภาวนาให้องค์หญิงปลอดภัยและกลับมาช่วยพวกนางทีเถิด
 "พี่ผิดเองที่ปล่อยให้เจ้าอยู่กับองค์หญิงสองคน"
 เพนนีหันมองพี่สาวตน "พี่ไม่ผิดหรอก ข้าผิดเองที่ทำให้เกิดปัญหา ข้าผิดเอง..." นางพูดพร้อมลูบไล้กำไลสังวาลบนข้อมืออย่างเหม่อลอย
 "ข้าผิดเอง..."


จันทร์กระจ่างลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า เซนิตนั่งดูดาวอยู่บนระเบียงห้อง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนดูเหม่อลอยและเศร้าหมองในเวลาเดียวกัน
 ยามมองท้องฟ้าในเวลาค่ำคืนเช่นนี้ ชวนให้นางนึกถึงตอนที่ท่านแม่พานางไปเรียนวิชาดาราศาสตร์กับท่านสมียิ่งนัก
 ยามนางอายุพอจะรู้ความขึ้นมาหน่อย ท่านแม่ก็เริ่มให้นางร่ำเรียนศาสตร์ต่างๆ และแน่นอนว่าคนที่ปราดเปรื่องที่สุดในแดนซาตานคงหนีไม่พ้นท่านสมี ซึ่งเป็นเสมียนคนโปรดของท่านพ่อ
 นางเห็นดาวเต็มฟ้าครั้งแรกเมื่อตอนสิบขวบ ยามนั้นนางตื่นเต้นมาก เพราะชานเรือนของท่านสมีสามารถมองเห็นดาวได้ทั่วสารทิศ
 ชมดาวไป สอนนางไป
 'องค์หญิงเห็นดาวตรงนั้นไหมพ่ะย่ะค่ะ นั่นเรียกว่าดาวโพลาริส ไม่ว่าพระองค์จะอยู่ที่ใด มันจะชี้ไปยังทิศเหนือเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลงพ่ะย่ะค่ะ'
 'ดียิ่งนักท่านสมี เราชอบดาวดวงนี้'
 'หากองค์หญิงหลงทาง มันจะพาองค์หญิงกลับบ้านได้พ่ะย่ะค่ะ'
 'อย่างไรหรือ ท่านสมีบอกเราที'
 'เรื่องนี้ยากพอสมควร ไว้กระหม่อมค่อยสอนวันหลังนะพ่ะย่ะค่ะ'
 ความทรงจำในวัยเด็กหวนคืนมาเมื่อมองหมู่ดาว นอกจากท่านแม่ เพธา และเพนนี ก็มีท่านสมีอีกคนที่นางอยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัย
 นางอยากกลับไปนอนชมดาวกับท่านสมีและท่านแม่เหลือเกิน….
 "ว๊าย! คิกๆๆ อย่าเพคะ ฮะๆ"
 ขณะตกอยู่ในภวังค์ เซนิตได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวดังลอยมาตามสายลมยามราตรี ครั้นดวงตากลมโตเลื่อนมองไปตามเสียงก็พบกับฉากที่ทำให้นางใจกระตุกวูบ
 ชายที่นางคะนึงหาตลอดทั้งวันกำลังแอบอิงอยู่กับบ่าวสาวคนหนึ่ง คลีโอโอบเอวคอดกิ่วของแมรี่ ใบหน้าคมคายวซุกลงกับซอกคอนาง
 สองร่างอิงแอบหยอกเย้าภายใต้แสงจันทร์ราวกับนกเงือกเกี้ยวคู่
 "อุ๊ย! อย่าเพคะรัชทายาท เดี๋ยวผู้อื่นผ่านมาเห็นนะเพคะ"
 แมรี่จงใจร้องปรามเสียงดัง สายตาร้ายกาจช้อนมองสาวน้อยที่อยู่บนระเบียงอย่างลำพองใจ
 บ่าวสาวเบะปากเย้ยหยันดุจผู้ชนะ
 เซนิตมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่สั่นไหว ดวงตาเริ่มมีหยาดน้ำพราวตีตื้นขึ้นมา นางรู้สึกราวกับมีบางอย่างกำลังทิ่มแทงหัวใจ เหตุใดถึงรู้สึกเช่นนี้ เหตุใดนางถึงไม่ชอบให้คลีโอเข้าใกล้หญิงอื่น
 เป็นความรู้สึกที่นางเองก็อธิบายไม่ได้เช่นกัน
 "ไปที่ห้องเถิดเพคะ หม่อมฉันจะปรนนิบัติฝ่าบาททั้งคืนเลย" แมรี่พูดกับคลีโอ ทว่าสายตาจับจ้องไปที่เซนิต
 "อืม..." ร่างสูงเอ่ยเสียงเอื่อย
 จากนั้นสองชายหญิงก็เดินแนบชิดกันเข้าไปยังวิมานทอง โดยมีแมรี่คอยกอดประคองคลีโอเอาไว้
 เซนิตมองตามทั้งสองคนด้วยความรู้สึกหลากหลาย นางไม่ชอบที่เห็นภาพตรงหน้าเช่นนั้น มันทำให้นางเจ็บในทรวงแปลกๆ กระวนกระวายใจแปลกๆ
 อีกอย่างนางนึกว่าคลีโอเป็นสุภาพบุรุษที่สุขุมเยือกเย็น อบอุ่นใจดีและวางตัวเหมาะสม ทว่าภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่เลย เขาทำตัวเหมือน…
 เหมือนกับบิดาของนาง
 เด็กสาวรู้สึกผิดหวังอย่างที่สุดกับสิ่งที่เห็น นางนึกเสียใจที่มองคนผิด น้ำตาหยดเล็กไหลตกลงมาบนหน้าขาวเนียนโดยไม่รู้ตัว ร่างบางสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อข่มอารมณ์เศร้าสร้อยนี้เอาไว้ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องไป
 เซนิตนอนอยู่บนเตียงใหญ่ที่ปูด้วยผ้าปักดิ้นสีทอง นางเริ่มทบทวนเกี่ยวกับอารมณ์ของตัวเองที่มีต่อภาพเมื่อครู่
 นางเฝ้ารอเจอหน้าคลีโอมาทั้งวัน เมื่อเห็นเขาชิดใกล้กับแมรี่ก็รู้สึกใจเสียและกระวนกระวาย
 ความรู้สึกเช่นนี้จะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ นอกจาก...ความเสน่หา
 นางมีใจให้เขาอย่างนั้นหรือ
 เซนิตเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเหตุใดถึงอ่อนไหวต่อเขาง่ายเช่นนี้ ทั้งที่รู้จักกันได้ไม่กี่วัน
 อาจเป็นเพราะความเอาใจใส่และความดีของเขาที่ทำให้นางรู้สึกอุ่นใจยามอยู่ใกล้ รวมไปถึงเสน่ห์อันชวนหลงใหลของเขาที่มักทำให้นางใจเต้นรัวอยู่เสมอ
 ทว่า….ท่านแม่คอยพร่ำสอนนางเสมอว่าหากเจอชายใดเหมือนท่านพ่อ จงอย่าเผลอใจให้กับชายประเภทนั้น เพราะจะทำให้นางทุกข์ตรมอย่างที่ท่านแม่เป็นมาตลอด
 บุรุษเช่นนั้นอันตรายประหนึ่งยาพิษ
 "ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะความคิดของเด็กสาว
 "ใครกัน ดึกเพียงนี้แล้ว"
 ร่างอรชรลุกจากเตียง หย่อนขาเรียวก้าวตรงไปที่ประตู ทว่านางไม่ได้เปิดออก แต่กลับยืนสังเกตการณ์อยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน
 "ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!"
 คราวนี้เสียงเคาะดังหนักขึ้นและถี่ขึ้นกว่าเดิมราวกับกำลังหงุดหงิดที่นางไม่เปิดประตูให้ มือเรียวจึงตัดสินใจเอื้อมไปเปิดประตูออก
 ครั้นประตูเปิดกว้าง กลิ่นกายบุรุษที่เคล้ากับกลิ่นสุราก็ลอยโชยเข้ามาปะทะจมูก ร่างสูงใหญ่หน้าแดงก่ำ สายตาฉ่ำเยิ้ม ยืนโอนเอนเกาะขอบประตูอยู่หน้าห้อง
 "ท่านคีลส์" เซนิตเอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจะเห็นเขาในสภาพเช่นนี้ เมื่อครู่เขาอยู่กับแมรี่ไม่ใช่หรือ
 คลีโอเดินโซเซเข้ามาในห้องพลางจ้องหน้าหญิงงามตรงหน้า
 "ขอนอนด้วยสิ"
 ...…..
*ดาวโพลาริส ชื่อไทยคือ ดาวเหนือ


ยามเทพหนุ่มและสาวน้อยซาตานออกมาจากถ้ำสระมรกต พระอาทิตย์ก็คล้อยบ่ายแล้ว
 คลีโอชวนเซนิตคุยมาตลอดทาง เขาพยายามปลอบใจและทำให้นางอารมณ์ดีขึ้น ความห่วงใยและความอบอุ่นที่ร่างสูงมอบให้ ดุจสายน้ำที่ชะโลมหัวใจอันเศร้าสร้อยของเด็กสาว กระทั่งนางเริ่มยิ้มขึ้นมาได้บ้าง
 "เซนิต เจ้าชอบงานละเล่นหรือไม่" คลีโอเอ่ยถามเมื่อเดินมาส่งนางถึงหน้าห้องบรรทม หลังจากทานอาหารเที่ยงที่รวบคาบกับอาหารค่ำเรียบร้อย
 "ไม่ค่อยนักเพคะ หม่อมฉันไม่ค่อยได้ไปงานพวกนี้เท่าไร"
 นางออกงานละเล่นสังสรรค์น้อยนัก เพราะไม่ว่าจะเป็นงานไหนก็มีแต่ภาพเมามายเล้าโลมสตรีของบิดาให้เห็นอยู่เสมอ ท่านแม่จึงให้นางร่ำเรียนสรรพวิชาอยู่แต่ในปราสาท หรือไม่ก็ที่ชานเรื่อนของท่านสมี
 ชายหนุ่มยิ้มอ่อน "วันมะรืนจะมีงานศักการะของเหล่าเทพธารา เจ้าไปกับเราสิ จะได้ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง"
 "ดีเหมือนกันเพคะ หม่อมฉันอยากเรียนรู้ธรรมเนียมเทพบ้าง" เซนิตยิ้มตอบ
 "เช่นนั้นเจ้าพักผ่อนเถิด เรายกห้องนี้ให้เจ้าแล้ว เซนิต" คลีโอเอ่ยพร้อมกับสบตาสาวน้อยอย่างมีเลศนัย
 เซนิตยิ้มขวยเขิน นางเอียงหน้าอย่างเหนียมอาย ไม่เข้าใจความนัยของบุรุษผู้นี้เลยจริงๆ เหตุใดรอยยิ้มของเขาถึงดูเจ้าชู้นัก เขาคิดอย่างไรกับนางกันแน่
 ถึงนางจะเด็กกว่าเขามาก แต่ก็ไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดที่มองความรู้สึกของผู้อื่นไม่ออก หรือเขา...มีใจให้นาง
 "เจ้าเป็นอะไรหรือเซนิต" คลีโอแกล้งถามหยอกนาง
 เซนิตหน้าแดงหูแดงยิ่งกว่าเดิม "ปะ เปล่าเพคะ"
 เทพหนุ่มยิ้มกริ่ม ดูจากท่าทางของนางแล้ว เดาว่าแผนของเขาคงจะสำเร็จในไม่ช้า
 "อืม เช่นนั้นเจ้าไปนอนเถิด" พูดจบร่างสูงก็สาวเท้าเข้าประชิดร่างเล็ก แล้วโน้มใบหน้ากระซิบข้างหูขาวเนียน "ราตรีสวัสดิ์~"
 เสียงทุ้มละมุนกับถ้อยคำนั้นปั่นป่วนโสตประสาทของเซนิตอย่างรุนแรง ยามนี้ร่างอรชรได้แต่เม้มริมฝีปาก มองเขาพลางพยักหน้าตอบตาแป๋ว "เพคะ..."
 สิ้นคำนั้น ร่างบางก็รีบหมุนตัวเปิดประตูเดินเข้าห้องบรรทมไป ทิ้งให้บุรุษร่างกำยำยืนยิ้มมุมปากอยู่ด้านนอก
 "หึๆ"
 ...….
 ณ วิมานเหนือเมฆของราชันเทพอีเทอร์
 "ฝ่าบาท กระหม่อมขอทูลว่าให้เร่งเถิด หากใจเย็นอยู่เช่นนี้ ทหารของเราได้ตายเป็นเบือแน่!"
 อัสลานหน้านิ่วคิ้วขมวดพูดกับราชันเทพอีเทอร์ หนังเหี่ยวย่นบนใบหน้าสั่นกระเพื่อมด้วยความโกรธา
 "คีลส์ แผนของเจ้าจะใช้ได้ผลหรือ สู้ให้พ่อใช้ไม้แข็งกำราบพวกมันไม่ดีกว่าหรือ"
 "ยังก่อนท่านพ่อ ลูกทำสำเร็จแน่นอน ถึงตอนนั้นพวกเราจะเป็นฝ่ายกำชัย" คลีโอกล่าวด้วยแววตาแน่วแน่
 "กำชงกำชัยอะไรกันรัชทายาท! พวกมันกระหายเลือดเทพถึงเพียงนั้น หากไม่รีบใช้ไม้แข็ง แดนเทพอันสูงส่งของเราคงกลายเป็นสุสานในไม่ช้า!" ตาเฒ่าอัสลานสวนกลับตาลีตาเหลือก
 "อีกอย่าง พวกมันส่งสารมากับทูตแล้วว่าหากองค์หญิงขององค์ซาลีมานอยู่ที่นี่ ให้รีบส่งตัวนางกลับไปโดยเร็วที่สุด มิเช่นนั้นพวกมันจะบุกเข้ามาตามหาเอง" ตาเฒ่าอัสลานพูดต่ออย่างอัดอั้นตันใจ
 "อัสลานโปรดใจเย็นก่อน ข้ารู้ว่าเจ้ากังวลเพียงใด สหายเอ๋ย ข้าเองก็หนักใจไม่แพ้เจ้า" ราชันเทพอีเทอร์เห็นสหายร่วมเป็นร่วมตายเกิดอาการลนลาน จึงพูดเอาน้ำเย็นเข้าลูบ
 อัสลาน "เช่นนั้นก็เปิดศึกเถิดพ่ะย่ะค่ะ"
 คลีโอ "ยังก่อนท่านพ่อ"
 อัสลาน "เปิดศึกเลยพ่ะย่ะค่ะ"
 คลีโอ "อย่าเพิ่งเลยท่านพ่อ"
 อัสลาน "ไม่ต้องยงต้องอย่าแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"
 "พอ!" เสียงอันน่าเกรงขามเอ่ยตัดความรำคาญ
 "คีลส์ เจ้าเร่งทำตามแผนให้สำเร็จเถิด ยามนี้สถานการณ์ของแดนเราไม่สู้ดีนัก ต้องใช้ตัวประกันให้เป็นประโยชน์" ราชันเทพอีเทอร์พูดพลางสบตาบุตรชายนิ่ง สื่อถึงการออกคำสั่งกลายๆ
 "พ่ะย่ะค่ะ"
 ตาเฒ่าอัสลานพ่นลมหายใจแรง เขามักเถียงแพ้ลูกศิษย์คนนี้อยู่เสมอ
 เวลานี้จิตวิญญาณเทพผู้พิทักษ์ของเขากระหายสงครามยิ่งนัก ชายชราเช่นเขาปราถนาจะทำศึกกับพวกซาตานให้ได้ชัยสักครั้งในชีวิต นั่นถือเป็นเกียรติยศอันสูงส่งของวิญญาณบรรพบุรุษจากรุ่นสู่รุ่น
 คือเกียรติภูมิอันสูงสุดของเทพผู้พิทักษ์!
 ......
 ครั้นเทพบุตรรูปงามกลับมายังวิมานทองคำ ร่างแกร่งเดินตรงไปแช่ตัวในอ่างน้ำนมที่ถูกจัดเตรียมไว้ทันที
 คลีโอนั่งแช่ตัวในอ่างพลางจิบสุราเงียบๆ ร่างหนาใจลอยนึกถึงเรื่องราวในอดีต คิ้วสีบลอนด์ขมวดเข้าหากัน มือขวากำจอกสุราแน่น
 'ท่านแม่! ฮือๆ ท่านแม่เป็นอะไรพ่ะย่ะค่ะ ฮือๆ'
 'ละ...ลูกแม่ จำคำแม่ไว้นะ... พ่อเจ้า ละ...และแม่รักเจ้ามาก…'
 บัดนี้ดวงตาเฉี่ยวคมแดงก่ำ นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลมีม่านน้ำใสเคลือบคลอเบ้า กรามขบแน่นเป็นสันนูน เส้นเลือดตามลำคอและแขนแกร่งขึ้นเส้นปูดโปน ความเจ็บปวดและเคียคแค้นฉายชัดอยู่บนหน้าหล่อเหลา
 ยามใดที่นึกถึงเหตุการณ์นี้ บุรุษหาญกล้ากลับกลายเป็นคนอ่อนแอไปในชั่วพริบตา ราวกับความเย็นชาและปราการที่สร้างขึ้นพังทลายลงไม่มีเหลือ
 ความทรงจำอันเลวร้ายนี้เป็นเครื่องเตือนใจและสิ่งตอกย้ำของเทพหนุ่มได้เป็นอย่างดี เขาไม่ควรคิดการใดลังเล เด็ดเดี่ยวเช่นไรก็ควรเด็ดเดี่ยวเช่นนั้น
 คิดได้ดังนั้นดวงตาคมกริบก็ฉายแววอาฆาตและแข็งกร้าว ใบหน้าคมคายขบกรามแน่นขึ้นเพื่อข่มอารมณ์อันอ่อนไหวของตนเอง ก่อนจะกระแทกลมหายใจออกมาแรงๆ
 "ฟู่วว~"
 ต่อจากนี้ข้าจะไม่ลังเลอีก!


เมื่อจัดระเบียบอาภรณ์ของตนเรียบร้อยแล้ว เซนิตจึงเดินออกมาจากห้องพร้อมส่งยิ้มให้บุรุษร่างสูงที่ยืนรอนางอยู่
 "เสร็จแล้วเพคะ"
 คลีโอยิ้มตอบ "อืม เราพาท่านไปคุยที่ถ้ำสระมรกตดีกว่า องค์หญิงจะได้เดินชมสิ่งสวยงามในแดนเทพด้วย"
 "เพคะ"
 สองหนุ่มสาวเดินเคียงกันไปยังถ้ำสระมรกต ระหว่างทางเซนิตยลความงามในแดนเทพอย่างตื่นตาตื่นใจ ผงสีทองลอยละล่องไปทั่วอณูที่นางเดินผ่าน ยามต้องแสงแดดยิ่งส่องแสงระยิบระยับ
 ทุ่งหญ้าเขียวขจีเติบโตเต็มสองข้างทาง มีดอกไม้สีชมพูขึ้นแซมประปราย ห่างออกไปทางขวามีต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านไพศาล ดูแล้วร่มรื่นน่ามาเอนกายนอนยิ่งนัก
 เบื้องหน้าคือสะพานทองคำที่พาดอยู่บนสายธารไหลเอื่อย ทอดเข้าสู่ถ้ำมรกตสีเขียวแปลกตา
 "เชิญองค์หญิง" คลีโอผายมือให้เซนิตเดินก่อน จากนั้นร่างหนาจึงเดินตามเข้าไป
 เซนิตนึกว่าด้านในถ้ำจะมืดทึบ แต่ถ้ำแห่งนี้กลับสว่างกว่าถ้ำไหนๆ ที่นางเคยไปมา น้ำตกจากด้านบนไหลลงใจกลางถ้ำจนเกิดเสียงซ่าๆ รอบด้านมีตั่งและแท่นนอนวางเรียงรายกันหลายตัว
 "องค์หญิงนั่งก่อนเถิด"
 คลีโอเดินนำนางไปยังแท่นนอนทางขวา จากนั้นทั้งสองก็นั่งลงข้างกัน
 "ฝ่าบาทมีเรื่องอะไรจะคุยหรือเพคะ"
 เทพหนุ่มทำสีหน้าเคร่งเครียด "ตอนนี้คนของเรายังไม่พบสหายของท่านเลย คาดว่านางคงไม่ได้อยู่ในนั้น"
 เซนิตเริ่มใจคอไม่ดี "หากไม่อยู่ในนั้นนางจะไปอยู่ที่ใดล่ะเพคะ หม่อมฉันเห็นนางถูกดูดเข้าไปกับตา..." เสียงหวานเอ่ยสั่นเครือ
 ร่างสูงถอนหายใจ "เราเองก็จนปัญญา ให้คนออกตามหาทั่วที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว หากไกลกว่านี้เกรงว่าทหารของเราจะกลับมาไม่ได้"
 ยามนี้ใบหน้างามคิ้วขมวด น้ำตาคลอหน่วย เป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่เจอ หรือเพนนี...สิ้นแล้ว ความวิตกนำพาความคิดของเด็กสาวออกทะเลไปไกล
 เซนิตร่ำไห้โดยไม่เก็บกดความรู้สึกของตนเองอีกต่อไป นางแสดงสีหน้าท่าทางออกมาด้วยใจบริสุทธิ์
 คลีโอแอบใจกระตุกกับภาพตรงหน้า เด็กสาวผู้นี้ดูไม่เหมือน….เสแสร้งเลย บุตรีของซาลีมานมีจิตใจอ่อนโยนถึงเพียงนี้เชียวหรือ...
 ไม่ได้! เขาจะใจอ่อนให้กับความไร้เดียงสาเพียงเท่านี้ไม่ได้เด็ดขาด แผนที่จะกำราบแดนซาตานขึ้นอยู่กับเขาเท่านั้น
 เทพหนุ่มค่อยๆ เขยิบเข้าไปใกล้นาง แขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามโอบร่างนิ่มเข้ามาในอ้อมอก เซนิตสะอื้นไห้ยิ่งกว่าเดิมเมื่อมีคนกอดปลอบ คลีโอจึงกระชับวงแขนแน่นขึ้นอีก ส่งผลให้อกอวบแนบชิดอกแกร่งจนไร้ช่องว่าง
 มือใหญ่ลูบศีรษะทุยเล็กไปมา คางคมได้รูปจรดอยู่บนเรือนผมดำขลับ
 "ชู่วว ไม่ร้องนะ ท่านอยู่ที่นี่จนกว่าจะเจอสหายและพบประตูกลับไปยังแดนซาตานก็ได้ เราจะดูแลท่านอย่างดี"
 "ฮึก หม่อมฉันอยากเจอเพนนี อยากกลับบ้านแล้วเพคะ ฮือๆๆ"
 "อีกไม่นานหรอก เราจะหาทางช่วยท่านเต็มที่"
 ร่างนิ่มกับกายแกร่งแอบอิงใกล้ชิด จนคนที่มีสติรู้ทุกอย่างเริ่มใจเต้นเร็วขึ้น เหตุใดเรื่อนร่างของนางถึงทำให้เขาใจสั่นถึงพียงนี้ หรือที่ใจสั่นเพราะเขารู้สึกสงสารนาง...
 ยามนี้สีหน้าที่เคยมั่นใจมาตลอดของบุรุษองอาจพลันเกิดความรู้สึกหลากหลาย แววตาสับสนระคนลังเล
 ท่ามกลางน้ำตกที่ไหลเทลงมา คลีโอกอดปลอบคนตัวเล็กอยู่เช่นนั้นเนิ่นนาน จนนางเหนื่อยอ่อนและหยุดร้องไปในที่สุด
 "ฝ่าบาท หม่อมฉันดีขึ้นแล้ว ขอบพระทัยเพคะ" เด็กสาวเอ่ย ก่อนจะผละตัวออกห่างจากแผงอกที่นางซุกเมื่อครู่
 ดวงตาเฉี่ยวคมมองสีหน้าเศร้าหมองของนาง "ท่านคิดเสียว่าที่นี่เป็นบ้านของท่านเถิด บุตรีของราชินีเซลีนก็เหมือนน้องสาวของเราคนหนึ่ง คิดเสียว่าเราเป็นพี่ชายของท่านก็แล้วกัน"
 นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคล้ายมีน้ำตาคลอหน่วยขึ้นมาอีกครั้ง "หม่อมฉันไม่รู้จะตอบแทนพระองค์อย่างไรเลยเพคะ"
 ปากบางหยักคลี่ยิ้มอ่อนโยน มือใหญ่ยกขึ้นขยี้เรือนผมของคนตัวเล็ก "เป็นเด็กดีและเชื่อฟังก็พอแล้ว อีกอย่างเลิกเรียกเราว่าฝ่าบาทได้แล้ว"
 ดวงตาบวมเป่งช้อนมองบุรุษตรงหน้า "แล้วจะให้หม่อมฉันเรียกพระองค์ว่าอะไรเพคะ"
 "คีลส์ เรียกเราว่าคีลส์ ลองเรียกสิ"
 เซนิตเม้มริมฝีปากจิ้มลิ้ม พร้อมกระพริบตาปริบๆ "คีลส์..."
 คลีโอฉีกยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ มือใหญ่ยีผมของเด็กสาวแรงๆ "เก่งมาก"
 ทั้งสองคนสบสายตากันราวกับโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ เซนิตหยุดมองรอยยิ้มอบอุ่นนั่นไม่ได้เลย ยามเขา ชิดใกล้ ยามมือของเขาลูบศีรษะของนางเช่นนี้ หัวใจดวงน้อยรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก
 โชคชะตาช่างโหดร้ายกับนางนัก เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเกิดมาท่ามกลางความร้าวฉานของบิดาและมารดา นางถูกบิดาหมางเมินราวกับไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไข ความรักและความอบอุ่นหนึ่งเดียวที่นางมีคือมารดาผู้ให้กำเนิด
 เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ยังต้องห่างจากบ้านมาด้วยเหตุการณ์ระทึกขวัญ พรากนางจากความห่วงหาอาทรหนึ่งเดียวที่นางมี
 แต่ยังนับว่าโชคดีที่สวรรค์ประทานบุรุษผู้นี้มาให้ ทำให้นางใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง เขาช่างดีกับนางเหลือเกิน
 "อยากเล่นน้ำหรือไม่"
 เซนิตมองน้ำตกและแอ่งน้ำไหลที่อยู่ตรงหน้า พลันนึกถึงยามที่นางเล่นน้ำกับบ่าวคนสนิทในแดนซาตานเป็นครั้งสุดท้าย
 เซนิตส่ายศีรษะด้วยสีหน้าอมทุกข์
 คลีโอถอนหายใจ นางคงยังเศร้าอยู่ เด็กสาวจากบ้านมาตัวคนเดียวคงยังปรับตัวไม่ได้ เช่นนั้นก็ค่อยๆ หว่านล้อมนางก็แล้วกัน…
 "เช่นนั้นเราพาองค์หญิงกลับไปเสวยอาหารที่วิมานดีกว่า องค์หญิงคงหิวแล้ว" เทพหนุ่มชวนนางกลับ เพราะเห็นนางมีท่าทีไม่ร่าเริง
 "ท่านคีลส์ เรียกหม่อมฉันว่าเซนิตเถิดเพคะ เราเปรียบเป็นพี่น้องกันแล้วไม่ใช่หรือ"
 คลีโอมองนางนิ่ง "อืม เช่นนั้นต่อไปเราจะเรียกเจ้าว่าเซนิต" สรรพนามฟังดูสามัญและสนิทสนมมากขึ้น
 "เพคะ" เด็กสาวยิ้มทั้งใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตา
 คลีโอมองรอยยิ้มเศร้าสร้อยนั่นอย่างนึกสงสารโดยไม่รู้ตัว เขายิ้มตอบนาง "อืม กลับกันเถิด"
 มือใหญ่ถือโอกาสคว้ามือเล็กจูงเดินออกจากถ้ำ เซนิตตัวเกร็งทำอะไรไม่ถูก เหตุใดเขาถึงมือไวใจไวเช่นนี้ ทำนางใจเต้นรัวอยู่เรื่อย
 พี่น้องเขาทำกันเช่นนี้หรือ?


เซนิตนั่งพิงกระจกมองบุรุษตรงหน้าตาฉ่ำปรือ หน้าสวยแดงก่ำลามไปถึงใบหูเพราะฤทธิ์พิศวาส นางหายใจหอบถี่ พลอยให้อกอวบที่กำลังชูชันไหวขึ้นลงราวกับกำลังเชื้อเชิญ
 "อื้อ..."
 นางควบคุมไฟราคะของตนเองไม่ได้อีกต่อไป ทั้งที่เขาหยุดการกระทำอันน่ากระดากอายแล้วแท้ๆ แต่นางกลับไม่รู้สึกดีใจเสียอย่างนั้น
 คลีโอจงใจหยอกล้อนางด้วยการทำให้อารมณ์ค้าง ร่างสูงลุกขึ้นยืน นัยน์ตาสีฟ้าจ้องร่างเย้ายวนของสาวน้อยไม่วางตา เขาเปลื้องอาภรณ์ท่อนล่างของตนเองออก ท่อนเอ็นแข็งขืนดีดผึ่งออกมาเมื่อชิ้นผ้ารูดลง
 "ฝะ ฝ่าบาท" เด็กสาวมองความเป็นชายของเขาอย่างตื่นตะลึง ก่อนจะรีบหลับตาปี๋
 "หึ ทำไม ไม่ใหญ่พอหรือ อยากให้เราทำต่อหรือไม่"
 เทพหนุ่มถามพลางเชยคางมนให้เชิดขึ้น หน้าหล่อเปื้อนยิ้มร้ายกาจ เขารู้ดีว่าเซนิตยังไม่เคยต้องชายใด ร่างกายของนางยังสะอาดบริสุทธิ์ พอถูกเล้าโลมหนักหน่วงเช่นนี้ คนไร้ประสบการณ์จึงทำตัวไม่ถูก
 "มะ ไม่~" ปากจิ้มลิ้มเอ่ยปฏิเสธเสียงแผ่วด้วยสายตาฉ่ำเยิ้ม สิ่งที่พูดออกมานั้นขัดแย้งกับร่างกายอย่างชัดเจน
 "หึ ปากแข็ง!"
 พรึ่บ!
 "อ๊ะ!"
 มือใหญ่กระชากต้นขาขาวทั้งสองข้างถ่างออกแล้วดันไปด้านหลังจนหัวเข่าชนกับบานกระจก ตาคมกริบมองกลีบสีชมพูที่กำลังแบะอ้าเปียกแฉะจากการถูกลิ้นร้ายตวัดเลียเมื่อครู่
 พรวด!
 "กรี๊ด!!! ฝ่าบาท อย่า! เจ็บ เจ็บนะ เอาออกไป!!!"
 นิ้วเรียวยาวสอดเข้าถ้ำอ่อนนุ่มโดยไม่รั้งรอ ส่งผลให้คนตัวเล็กกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ร่างสูงหาได้ใส่ใจไม่ เขาส่งนิ้วโป้งเสียดสีกับติ่งเกสรไปพร้อมกัน ทั้งสอดเข้าสอดออกและบดบี้อยู่เช่นนั้น
 แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!
 "ฮึก คนเลว! เจ็บนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้!!!"
 หยาดน้ำตาหลั่งรินอาบแก้มใส ปากแดงระเรื่อสบถด่าคนตัวสูงที่กำลังใช้นิ้วสอดใส่ช่องทางคับแคบของตนจนเจ็บแสบ
 มือเล็กพยายามดันมือของเขาออกด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด ซึ่งไม่ต่างอะไรกับการใช้ไม้ซี่งัดไม้ซุงเลย
 "หืมม~ เจ็บหรือ อีกเดี๋ยวก็หาย"
 ยามเสียงหวานด่าเขาว่า "คนเลว" ยิ่งทำให้คลีโอรู้สึกท้าทายและฮึกเหิมมากขึ้นหลายเท่า หน้าคมโน้มลงดูดดึงยอดถันราวกับทารกหิวนมมารดา มือใหญ่อีกข้างจับเอวบางเอาไว้แน่น
 แผล่บ แผล่บ จ๊วบ จ๊วบ
 "อ๊าส์ อ๊ะ อ๊ะ อื้อ!" เซนิตครางระงม
 ยามนี้ความเจ็บในคราแรกเริ่มมีความเสียวปะปนเข้ามา สาวน้อยไร้แรงขัดขืน ปล่อยให้นิ้วเย็นและลิ้นร้อนจู่โจมทั้งบนและล่างอย่างเอาแต่ใจ
 ร่างขาวเนียนนั่งอ้าขาหอบหายใจอยู่บนขอบหน้าต่าง สองแขนทิ้งตัวลงอย่างเหนื่อยอ่อน นัยน์ตาสีน้ำตาลดูเลื่อนลอย เหงื่อเย็นเปียกไปทั่วกรอบหน้า ไหลย้อยอาบลำคอระหงส์ลงไปจนถึงเต้าอมชมพู
 จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ!
 แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!
 เซนิต "อื้ออ..."
 คลีโอยังคงใช้นิ้วสอดเข้าออก พร้อมกับจูบซับไปทั่วตัวของเด็กสาว เมื่อปากร้อนขบเม้มอกอวบจนหนำใจ ก็เลื่อนขึ้นไปไซร้ซอกคอหอมกรุ่นทั้งสองข้าง ก่อนจะไล่กลับลงมายังเต้านิ่มอยู่เช่นนั้นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
 คล้ายกับอดอยากปากแห้งมาเนิ่นนาน
 "ซี๊ดดดด ตอดนิ้วข้าแรงเชียวนะ รอตอดอย่างอื่นก่อนเถิด"
 เทพหนุ่มรู้สึกถึงแรงตอดรัดตุบๆ ในร่องแฉะที่นิ้วของเขาสอดอยู่ ลำลึงที่ผงาดแข็งอยู่แล้วจึงเริ่มปวดหนึบจนกรามคมขบแน่นเป็นสันนูน
 "ซี๊ดดดด หื้มมมม"
 เมื่อร่างสูงเงยหน้าขึ้นสบตาสวยหวาน พบว่าอีกฝ่ายกำลังมองตนด้วยสายตาฉ่ำปรือ ยิ่งทำให้เลือดในกายเทพหนุ่มพุ่งสูงปรี๊ด เขาไม่รีรออีกต่อไป รีบช้อนบั้นท้ายกลมกลึงขึ้นแนบเอวสอบแล้วสาวเท้าไปที่เตียงใหญ่ ยามท่อนเอ็นเสียดสีกับกลางกายสาวที่มีน้ำหล่อลื่นไหลออกมา ยิ่งทำให้คลีโอกัดฟันแน่นด้วยความเสียวสะท้าน มัดกล้ามสมบูรณ์แบบเกร็งตัวจนเส้นเลือดลามขึ้นปูดโปน
 "เรือนร่างของเจ้ามีผลต่อข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ..."
 ปากหยักเอ่ยชิดศีรษะเล็กเสียงแหบพร่า เทพหนุ่มหายใจหอบหนักราวกับสัตว์ป่า เขารีบวางร่างนิ่มลงบนเตียงอย่างไม่ค่อยเบามือนัก ไฟพิศวาสในกายทำให้เขาไม่อยากรออีกต่อไป
 ขาเรียวถูกจับอ้ากว้างอีกครั้ง มือใหญ่ชักรูดท่อนเอ็นใหญ่ยาวขึ้นลง ก่อนจะนำไปถูไถกับร่องแฉะ เป็นผลให้น้ำหวานอาบเคลือบหัวถอกเป็นมันวาวจนถึงกลางลำ
 กายหนาเสียวสะท้านจนแทบจะเสร็จสมในครานั้น
 "ฮื้มมมม เซนิต...อ่าส์"
 หน้าหล่อเหลาโน้มลงไปโลมเลียเต้าอวบอย่างหื่นกระหายอีกครั้ง พร้อมใช้สองมือนวดเค้นจนเนื้ออกทะลักออกมาตามง่ามนิ้ว ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปกดจูบตามกรอบหน้าสวย โดยปราศจากการขัดขืนหรือเอ่ยท้วงใดๆ จากร่างบาง
 ไร้เสียงครวญคราง
 นิ่ง
 นิ่งจนผิดสังเกต
 คลีโอขมวดคิ้ว หยุดการกระทำแล้วมองหน้าคนใต้ร่าง ดวงตากลมโตหลับพริ้มไปทั้งหยดน้ำตาเม็ดเล็กที่ซึมออกมาทางหางตา ลมหายใจสม่ำเสมอ ยามนั้นเองที่เทพหนุ่มตระหนักได้ว่า…
 นางหลับไปแล้ว!!!
 "เซนิต! เซนิต! เซนิต!!!!" คนตัวสูงเขย่าร่างบางที่บัดนี้หลับสนิทเป็นตาย
 คลีโอไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขาเล้าโลมนางถึงเพียงนี้กลับหลับไปอย่างนั้นรึ!? สำหรับบุรุษเช่นเขา นี่เท่ากับเป็นการเสียหน้าอย่างใหญ่หลวง!
 "โธ่เว้ย!!!"
 คลีโอสบถและกระแทกลมหายใจด้วยความไม่สบอารมณ์ กายหนาลุกจากร่างหอมหวานเนื่องจากหมดอารมณ์ใคร่ มือใหญ่เสยผมที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อลวกๆ
 จากนั้นบั้นท้ายหนัดแน่นก็กระแทกลงบนเตียงข้างๆ เด็กสาว ตาคมกริบมองร่างเปลือยเปล่าที่ตนเกือบจะได้เสร็จสมด้วยเมื่อครู่
 "จะให้ข้าลักหลับงั้นหรือ ไร้อารมณ์สิ้นดี!"
 คลีโอนั่งระงับโทสะสักพัก จากนั้นจึงอุ้มเซนิตให้นอนหัวหนุนหมอน แล้วห่มผ้าลวกๆ ให้นางทั้งอย่างนั้น
 เขาเดินไปชำระร่างกายที่ห้องสรงเพื่อให้ใจเย็นขึ้น จากนั้นร่างบึกบึนจึงเดินออกมาแล้วทิ้งตัวนอนลงข้างคนตัวเล็กในสภาพล่อนจ่อน


เด็กสาวยืนอึ้งกับคำพูดตรงไปตรงมาของเขา ขอนอนด้วยได้อย่างไร เขาจะมานอนกับนางได้อย่างไร!?
 "ทะ...ท่านคีลส์ ท่านเมามากแล้วนะเพคะ หม่อมฉันว่ากลับไปบรรทมที่ห้องเถิด"
 "เราอยากนอนห้องนี้….กับเจ้า" ริมฝีปากหยักเอ่ยวาจาดิบห่าม
 "...." เซนิตอ้าปากค้างมองบุรุษหนุ่มตาปริบๆ
 ร่างสูงเดินตรงเข้าหาร่างเล็กราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ ในขณะที่อีกฝ่ายก้าวขาถอยไปด้านหลังอย่างหวาดกลัวราวกับลูกกวางน้อยที่กำลังจะถูกล่า
 "ฝ่าบาท! จะทำอันใดเพคะ"
 เทพหนุ่มใช้สายตาโลมเลียสาวน้อยตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ยามนี้ร่างขาวเนียนสวมใส่เพียงอาภรณ์ชั้นในสีขาวบาง เนินอกอวบโผล่พ้นสาบเสื้ออย่างชวนมอง ไล่ลงมาเป็นเอวโค้งเว้าที่รับกับสะโพกผายอย่างลงตัว
 "แล้วเจ้าคิดว่าเราจะทำอันใดหรือ?" คลีโอเลิกคิ้วถามกลับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
 เซนิตรู้แล้วว่าตัวเองกำลังตกหลุมพลางคนเจ้าเล่ห์ นางพุ่งตัวสวนออกไปยังประตูหวังจะหลบหนี แต่นั้นเป็นการกระทำที่สิ้นคิดยิ่งนัก
 หมับ!
 "อ๊ะ!"
 มือใหญ่คว้าแขนนุ่มแล้วกระชากเข้ามาในอ้อมกอด ก่อนจะร่ายเวทปิดประตูลงกลอนแน่นหนา
 "หึ คิดจะหนีไปไหนหรือ อยู่กับเราก่อนสิ" ใบหน้าหล่อก้มพูดประชิดแก้มใส จนคนตัวเล็กได้กลิ่นสุราเต็มปอด
 นางพยายามเบี่ยงหลบและดิ้นรนออกจากวงแขนแกร่ง ฝ่ามือเล็กแบออกกลางอากาศหวังเสกอาคมป้องกันตัว ทว่าแสงสีแดงปรากฎขึ้นบนฝ่ามือเพียงวูบเดียวก็ดับไป
 เหตุใดนางถึงใช้เวทมนตร์ไม่ได้
 ยิ่งนางดิ้นเขาก็ยิ่งโอบรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนสองร่างแนบเนื้อกันจนไร้ช่องว่าง
 "ฝ่าบาท ปล่อยหม่อมฉัน! เหตุใดจึงทำเช่นนี้"
 มือใหญ่อยู่ไม่สุก ดึงผ้าคลุมไหล่นางทิ้งลงบนพื้น เผยให้เห็นซอกคอและไหล่บางได้ถนัดถนี่ มืออุ่นร้อนลูบไล้ไปบนแผ่นหลังเนียนนุ่ม สัมผัสของเขาราวกับไฟราคะที่กำลังแผดเผาคนตัวเล็กให้ดิ้นทุรนทุราย
 "ฝ่าบาท! หยุดนะ!" เซนิตร้องตะโกนตัวสั่น หยาดน้ำตาเอ่อคลอเบ้า ยามนี้นางรู้สึกอดสูยิ่งนัก นับแต่เกิดมาไม่เคยมีผู้ใดหยามเกียรตินางถึงเพียงนี้
 นางแพ้เขาทุกทาง ไม่ว่าจะเป็นพละกำลังหรือทางหลบหนี
 ร่างบึกบึนเหวี่ยงร่างเล็กกดกับเสาเตียง ปากหยักฉกเข้าที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มไปตามแรงปราถนาของคนตัวโต ในขณะที่มือก็บีบขย้ำก้นงอนงามอย่างหนักหน่วง
 "เนื้อตัวเจ้าหอมนุ่มนิ่มนัก" คลีโอพึงพอใจกับเรือนร่างสาวที่ตนกำลังนัวเนียอยู่
 เซนิตดิ้นสุดแรง มือเล็กฟาดทุบไปบนไหล่กว้างพัลวัน เขาจูบตักตวงความสาวอยู่เช่นนั้นโดยไม่สนใจคำท้วงของนางแม้แต่น้อย
 "ฮึก ฝ่าบาท ท่านบอกว่าจะดูแลหม่อมฉันเสมือนน้องสาวไม่ใช่หรือ ฮึก เหตุใดจึงทำเช่นนี้!"
 ใบหน้าคมคายละจากซอกคอนาง เปลี่ยนมาจ้องหน้าสวยหวาน สีหน้าของเขาแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำปรือจากฤทธิ์ของสุรา ปากหยักบางแสยะยิ้มร้ายกาจ
 "เจ้าคิดว่าข้าอยากได้เจ้ามาเป็นน้องสาวจริงๆหรือ หึ! จงชดใช้สิ่งที่บิดามารดาเจ้าทำเสียเถอะ!"
 ยามนี้ฤทธิ์สุราทำให้เลือดในกายบุรุษพลุ่งพล่าน สิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจเริ่มพรั่งพรูออกมา
 "ท่านพ่อกับท่านแม่หม่อมฉันทำสิ่งใด" เด็กสาวนิ่วหน้าถามเขาอย่างไม่เข้าใจ
 "อยากรู้หรือ เช่นนั้นก็ฝากลูกในครรภ์ของเจ้าและข้ากลับไปถามเป็นอย่างไร?"
 สิ้นคำนั้น คลีโอเปลื้องอาภรณ์ท่อนบนของตัวเองทิ้ง เป็นผลให้แผงอกและกล้ามหน้าท้องสมบูรณ์แบบปรากฎสู่สายตา ก่อนจะกระชากผ้าคาดอกของเด็กสาวออกจากร่างอย่างป่าเถื่อน
 "กรี๊ด!!!"
 เซนิตตกใจกับการกระทำของคนตัวโต นางไม่นึกฝันเลยจริงๆ ว่าคนที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยจะกลับกลายเป็นคนที่อันตรายที่สุด!
 คลีโอจับต้นขาอวบยกขึ้นเกี่ยวกับเอวสอบ ปากหยักแดงระเรื่อฉกที่ยอดถันสีชมพูพลางดูดดึงโลมเลียอย่างหื่นกระหาย
 จ๊วบๆๆ
 "อืมมม….หวาน" เสียงทุ้มรำพึงรำพัน
 "อ๊ะ! อย่าเพคะ อย่า..." เสียงหวานที่เจือด้วยความสั่นเครือร้องท้วง
 เขาอุ้มเซนิตเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มือข้างหนึ่งจับก้นกลมกลึงเพื่อประคองตัวนาง อีกมือลูบสัมผัสสีข้างของคนตัวเล็กด้วยความปราถนาอันร้อนแรง ในขณะที่ลิ้นและปากก็ยังไม่ห่างจากเต้านิ่มแม้เสี้ยววินาทีเดียว
 แผล่บๆๆ จ๊วบ
 "อืมม"
 "ฮึก หยุดเสียที"
 เด็กสาวร่างสั่นระริก มือเล็กทุบไหล่แกร่งเพื่อหวังให้เขาเจ็บ แต่อีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้าน เขารุกกายสาวหนักขึ้นเรื่อยๆ
 นางไม่เคยถูกจู่โจมเช่นนี้มาก่อน ร่างกายจวนจะอ่อนยวบขึ้นทุกขณะ
 คลีโอวางก้นงอนลงบนขอบหน้าต่าง ก่อนจะใช้สะโพกสอบกดกายสาวให้แนบไปกับบานกระจก ทำให้ขาเรียวอ้าเกี่ยวกับเอวหนาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
 มือใหญ่รั้งเอวคอดให้เข้ามาใกล้ อีกมือสอดใต้ข้อพับขางามแล้วยกขึ้นสูง
 "อ่าส์ ท่านี้ดีนัก เจ้าว่าไหม?" ร่างสูงถามอย่างหื่นกาม
 จากนั้นใบหน้าคมคายก็โน้มลงกดจูบปากจิ้มลิ้มหนักๆ ลิ้นร้อนตวัดหยอกเย้าโพรงปากนุ่มอย่างช่ำชอง พาให้สติของสาวน้อยแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง
 "จ๊วบ อืม จ๊วบๆๆ"
 "อื้อออ..."
 อกเต่งตึงบดบี้กับอกกำยำจนล้นทะลักออกมาด้านข้าง เพิ่มความกระสันให้กับเทพหนุ่มเป็นเท่าทวี
 จ๊วบ!!
 "ซี๊ดดด อื้ม เซนิต"
 คลีโอขบกรามแน่น ท่อนเอ็นแข็งขืนกดแนบกับกลางกายสาวผ่านผ้าผืนบางจนปวดตุบๆ
 "ฮึก ฝ่าบาท...พะ...พอแล้ว"
 เด็กสาวหมดแรงขัดขืน การถูกขืนใจเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกเสียเกียรติอย่างที่สุด แต่ร่างกายกลับรู้สึกสวนทางกับความคิด
 บัดนี้เซนิตถูกคนตัวโตเล้าโลมจนร่างอ่อนระทวย คนตัวเล็กรู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วสรรพางค์ กลีบกุหลาบงามเริ่มปวดหนึบขึ้นตามแรงปราถนา
 เทพหนุ่มลากริมฝีปากจากปากจิ้มลิ้มลงมายังซอกคอขาว ไล่ลงมายังยอดปทุมสีหวานอีกครั้ง เขาตวัดลิ้นเลียยอดอกนางจนตั้งชูชัน ในขณะที่มือหนาก็บีบขย้ำเต้าอวบอีกข้างอย่างถึงใจ
 "อ๊ะ อื้อ"
 นางเริ่มแอ่นอกให้เขาดูดดึงอย่างถนัดถนี่ สองร่างแนบเนื้อกันในท่าชวนกระสัน
 "ซี๊ดดดด เซนิต ข้าจะกลืนกินเจ้าไม่ให้เหลือ"
 คลีโอพูดคำนั้นจบก็ถกชายกระโปรงสีขาวบางขึ้นเหนือเอวคอด เปิดเปลือยร่องสวาทที่กำลังฉ่ำเยิ้มจากการถูกเล้าโลม
 ร่างสูงย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้น สองมือจับต้นขาอวบให้ฉีกออกกว้าง วินาทีถัดมาลิ้นร้อนก็ฉกวูบเข้ากลางกายสาว ตวัดเลียอย่างไม่นึกรังเกียจ
 "อื้อ! ฝ่าบาท อย่าเพคะ อย่าทำตรงนั้น อ๊ะ!"
 แผล่บๆ แจ๊ะๆ
 "เจ้าหลั่งให้ข้าถึงเพียงนี้ อย่าปฏิเสธเลยสาวน้อย"
 เซนิตปิดปากกลั้นไม่ให้เสียงครางอันน่าอายของตนเล็ดลอดออกมา ร่างเย้ายวนบิดเร่าด้วยความเสียวซ่าน ปลายเท้าจิกเกร็ง ขาเรียวที่กำลังอ้าให้เขาเชยชมสั่นพั่บๆ
 เส้นผมสีดำขลับสยายเต็มแผ่นหลัง เหงื่อชื้นผุดขึ้นตามกรอบหน้า ไรผมบางส่วนเปียกแนบอยู่ตามซอกคอและเนินอก ช่างเป็นภาพที่ยั่วตัณหาบุรุษเพศยิ่งนัก
 "อื๊อ!!! ฝ่าบาท หม่อมฉัน หม่อมฉัน"
 เมื่อลิ้นร้ายสัมผัสได้ว่าร่องสวาทกำลังตอดรัดหน่วงขึ้น เขาจึงเลียติ่งกระสันของนางรัวเร็วขึ้นหลายเท่า
 "อ๊ะ!!! ฝ่าบาท! อ๊า!!"
 ในขณะที่ร่างบางกำลังจะถึงฝั่งฝัน คลีโอกลับผละออกจากกลีบกุหลาบที่กำลังตอดรัดอย่างหนักหน่วงเสียดื้อๆ


ครั้นร่างอรชรเดินออกมาจากห้องสรงก็พบว่านางกำนัลกำลังจัดเตรียมอาภรณ์กับเครื่องประดับรออยู่ก่อนแล้ว
 ตาหวานปะทะเข้ากับแมรี่ที่ยืนยิ้มมุมปากอยู่หน้าบานกระจก นางทำหน้าระรื่นราวกับกำลังเยาะเย้ยอะไรบางอย่าง
 "พระนาง รัชทายาทรับสั่งให้พวกข้ามาแต่งกายให้ท่าน เสร็จแล้วให้ลงไปทานอาหารเจ้าค่ะ"
 หญิงวัยกลางคนที่มาดูแลนางประจำเอ่ยบอก
 เซนิตตอบเสียงแผ่ว "จ้ะ"
 จากนั้นเหล่านางกำนัลจึงพากันห้อมล้อมเด็กสาว ผัดหน้าและแต่งองค์ทรงเครื่องให้นางอย่างบรรจง
 "เมื่อคืนพระนางหลับสบายดีหรือไม่เจ้าคะ" จู่ๆ แมรี่ที่กำลังพันกระโปรงชั้นนอกให้เซนิตก็เอ่ยขึ้น
 "อ่อ อืมม...หลับสบายดีจ้ะ" เซนิตที่ถูกถามเช่นนั้นตอบกลับอ้ำๆ อึ้งๆ นางจำได้ว่าเมื่อคืนแมรี่ยืนนัวเนียอยู่กับคลีโอที่ด้านล่างวิมาน ซ้ำยังเห็นนางยืนมองอยู่บนระเบียงด้วย หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินเข้ามาด้านใน
 หมายความว่าคนเลวนั่นกับบ่าวสาวคนนี้….ทำเรื่องบัดสีกันก่อนที่เขาจะเข้ามาปลุกปล้ำนาง
 เขามันเลวสิ้นดี...
 คิดได้ดังนั้นเซนิตก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยงบุรุษผู้นั้นเป็นพันเท่า เนื้อตัวของนางตกเป็นของชายมักมากไปแล้ว
 นางรู้สึกช้ำใจยิ่งนักที่กลายเป็นของเล่นระบายอารมณ์ของเขา…
 "จริงสิแมรี่ เมื่อคืนเจ้าหายไปไหนมา ข้าไปเรียกที่ห้อง เหตุใดจึงไม่เจอ" บ่าวสาวอีกคนเอ่ยถามอย่างสงสัย
 แมรี่ได้ยินเช่นนั้นก็ปิดปากหัวเราะเขินอาย บิดตัวเป็นเกลียว "เอ่อ...คือว่า...รัชทายาทเรียกข้าไปน่ะ..." พูดเพียงเท่านั้นหน้าสวยเฉี่ยวก็แดงก่ำแล้วก้มหน้างุด
 "ห้ะ!!! จริงหรือ!?" บ่าวสาวคนที่ถามร้องอุทานตกใจ คำตอบของแมรี่ทำให้บรรดาบ่าวสาวพากันตาโตด้วยความอิจฉา
 "หุบปาก! เหตุใดถึงเอาเรื่องส่วนตัวของฝ่าบาทมาพูดต่อหน้าธารกำนัล ข้าจะโบยเจ้า!"
 "ป้าคริสทีน! จะอะไรกับข้านักหนา ข้าไม่ได้ทำใครตายเสียหน่อย! แค่ทำตามพระประสงค์ ป้าก็รู้นิว่าไม่มีใครขัดได้ อีกอย่าง ข้าก็แค่นอนอยู่เฉยๆ~" แมรี่พูดปิดท้ายหน้าตาลอยชาย
 "แม่นี่!!!" คริสทีนเลือดขึ้นหน้า ยัยเด็กคนนี้กำเริบเสิบสานตั้งแต่เล็กจนโต นับวันยิ่งยากจะห้ามปราม
 บ่าวสาวที่อยู่ข้างๆ คริสทีนรีบห้ามทัพ "ป้าคริสๆๆ! พอเถิด นางทำตามพระประสงค์ไม่ผิดหรอก แมรี่ คราวหลังเจ้าก็อย่าเอาเรื่องส่วนตัวของรัชทายาทมาพูดอีก!"
 เซนิตยืนฟังนิ่งด้วยความสำรวม หน้าจิ้มลิ้มแสดงความกระอักกระอ่วน บ่งบอกว่านางไม่อยากได้ยินเรื่องพวกนี้แม้แต่น้อย
 "เสร็จแล้วใช่หรือไม่ เช่นนั้นข้าขอตัวนะเจ้าคะ" เด็กสาวพูดจบก็เดินฝ่ากลางวงบรรดาบ่าวออกไป
 แมรี่เห็นปฏิกิริยาของเซนิตก็รู้สึกสะใจเป็นอย่างมาก "หึ"
 เมื่อมาถึงห้องเสวย บุรุษหนุ่มที่นางไม่อยากเจอกำลังนั่งทานอาหารอยู่ตำแหน่งหัวโต๊ะอยู่ก่อนแล้ว หน้าหล่อเรียบนิ่งไม่ไหวติง บรรจงตักอาหารเข้าปากเนิบช้า ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 เมื่อร่างบางเดินเข้ามา ตาเฉี่ยวคมตวัดไปมองแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าดังเดิม
 วันนี้เซนิตงดงามกว่าวันไหนๆ อาภรณ์และเครื่องประดับที่เขาเลือกให้เหมาะกับคนตัวเล็กมาก หน้าสวยประทินโฉมอ่อนๆ ทำให้ดูน่ามองขึ้นไปอีก อาภรณ์สีฟ้าที่เปิดเปลือยเนินอกและเอวคอดเน้นรูปร่างให้ยั่วยวนยิ่งขึ้น ผ้าสีฟ้าตัดกับผิวพรรณของเด็กสาวราวกับเป็นทะเลน้ำนม
 "นั่งลง" เสียงทุ้มเอ่ยเชิงออกคำสั่ง
 เซนิตเดินหน้าบึ้งไปนั่งเก้าอี้ที่เยื้องถัดจากเขา นางนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อนราวกับรูปปั้น
 เมื่อนึกถึงภาพเข้าจังหวะของตัวเองและเขาเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนแล้ว แก้มใสก็แดงเห่อลามไปถึงใบหู ทั้งแค้นเคืองทั้งอับอาย
 นาง...เสร็จสมบนตัวเขา
 คลีโอสัมผัสได้ว่าคนข้างๆ นั่งนิ่งไม่ขยับ ตาคมเหลือบมองไปยังร่างบาง พบว่าเจ้าตัวกำลังนั่งตัวตรง สีหน้าเย็นชาบึ้งตึง ไม่แตะอาหารเลยแม้แต่น้อย
 คลีโอ "กิน"
 เซนิต "...."
 คลีโอ "ข้าบอกให้กิน" เสียงทุ้มเน้นหนักขึ้นเรื่อยๆ
 เซนิต "...."
 คลีโอ "เซนิต เจ้ากำลังท้าทายข้าอยู่นะ"
 เซนิต "..."
 ไร้การตอบสนองเช่นเคย
 ปัง!!!
 มือใหญ่บันดาลโทสะทุบโต๊ะเสียงดังสนั่น สาวน้อยสะดุ้งโหยง ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
 "กินเดี๋ยวนี้" เทพหนุ่มพูดพร้อมจ้องนางตาเขม็ง
 คนตัวเล็กจึงได้แต่ยอมจำนน มือสั่นระริกตักอาหารเข้าปากอย่างไม่เต็มใจ
 อาหารมื้อเช้าดำเนินไปด้วยความอึมครึม ซึ่งต่างจากวันก่อนๆ อย่างผิดหูผิดตา เหล่าธารกำนัลที่ยืนรอรับใช้ต่างก็สังเกตเห็นความผิดปกติเหล่านี้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
 มีเพียงแมรี่ที่แสดงอาการแตกต่างจากคนอื่นๆ นางยืนยิ้มสะใจอยู่คนเดียว
 "พวกเจ้าออกไปเตรียมราชรถเถิด อีกเดี๋ยวเราจะตามไป" เทพหนุ่มพูดขณะยกจอกไวน์ขึ้นดื่ม
 "เพคะ"
 จากนั้นเหล่านางกำนัลจึงพากันเดินออกไป เหลือเพียงเขาและสาวน้อยหน้างอที่อยู่ข้างๆ
 "กินเสร็จแล้วก็รีบลุก" เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยโดยไม่ชายตาแลแม้แต่ใบหน้านางด้วยซ้ำ
 "ท่านจะพาข้าไปไหน" หน้าสวยนิ่วหน้าถาม
 "เจ้าไม่มีสิทธิ์ถาม จงจำไว้ว่าตอนนี้เจ้าอยู่ที่นี่ในฐานะเชลยศึก"
 เมื่อได้ยินคำนั้นเซนิตก็จุกในอก ตาหวานเริ่มร้อนผ่าว มือเล็กกำช้อนแน่น ปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง
 เหตุใดโชคชะตาของนางช่างอาภัพนัก เพราะความอ่อนต่อโลกของนางแท้ๆ ถึงได้มองคนผิดถึงเพียงนี้
 เชลยศึกอย่างนั้นหรือ…
 "อย่ามามีน้ำตา ข้าไม่สงสาร ไปได้แล้ว"
 คลีโอเช็ดไม้เช็ดมือเสร็จก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ตาคมกริบมองร่างบางที่นั่งอยู่ที่เดิมด้วยอารมณ์เรียบเฉย
 "แล้วจงอย่าเปิดเผยตัวตนของเจ้า เพราะข้าจะไม่รับรองความปลอดภัย เข้าใจหรือไม่" ร่างสูงกดหน้าพูดเสียงเข้ม
 เซนิตสะกดกลั้นน้ำตาเอาไว้ แล้วตอบเขาเสียงสั่น "ขะ เข้าใจแล้ว"
 คลีโอชักสีหน้า "เราเป็นเพื่อนเล่นเจ้าหรือ อยากให้ย้ำสถานะของเจ้าอีกรอบหรือไม่"
 หัวใจดวงน้อยกดดันอย่างหนัก "ขะ เข้าใจแล้วเพคะ"
 "ดีมาก" ปากหยักกระตุกยิ้มพอใจ เขาชอบให้นางพูดเพราะๆ เหมือนเดิมมากกว่า
 จากนั้นร่างกำยำก็เดินนำออกไปยังลานกว้างนอกวิมาน บนพื้นหญ้าเขียวขจีมีราชรถทรงโดมสีทองที่ประดับด้วยเพชรพลอยระยิบระยับจอดเทียบอยู่ ม้าบินสีขาวสง่าสองตัวถูกคล้องเชือกให้ลากกับตัวรถ โดยมีองครักษ์สองนายนั่งเป็นสารถีอยู่ด้านบน
 "ขึ้นมา"
 คลีโอก้าวขึ้นไปบนรถ แล้วเอี้ยวตัวยื่นมือกลับมาส่งให้เซนิต เด็กสาวชั่งใจชั่วครู่ แต่ก็ต้องยอมจับเพราะสายตาดุกำลังจ้องมองเชิงบังคับ
 เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย เขาจึงแสดงให้คนอื่นเห็นว่านางคือคนสำคัญ แต่แท้จริงแล้วเป็นเพียงซาตานที่ตกเป็นเชลยศึกเท่านั้น
 เมื่อร่างบางจับมือใหญ่ขึ้นมายังราชรถก็พบว่าด้านในกว้างขวางมาก มีทั้งเตียงนอน ห้องสรง ที่นั่งพักผ่อน และระเบียงชมทิวทัศน์ ผิดกับห้องโดยสารทรงโดมขนาดเล็กที่เห็นด้านนอกลิบลับ
 "ออกรถได้" คลีโอส่งเสียงให้สารถี
 ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น องครักษ์ก็ฟาดแส้ใส่ก้นม้าสองสามครา ม้าสีขาวกางปีกกระพือขึ้นลงแล้วทะยานตัวขึ้นไปบนฟ้า ก่อนจะบินด้วยระดับความสูงและความเร็วคงที่
 บรรยากาศในรถม้าเงียบเชียบ ได้ยินเพียงเสียงลมตีกันอยู่ด้านนอก เซนิตนั่งตัวลีบไม่กล้าสบตาคนตัวโต แต่ก็อยากรู้อยู่ดีว่าเขาจะพานางไปไหน จะเอาไปเข่นฆ่าหรือไม่
 "ฝ่าบาท ได้โปรดบอกข้า...บอกหม่อมฉันสักนิดเถิดว่าจะไปที่ใด"
 "ก็ที่ที่ข้าบอกว่าจะพามาเจ้ามาอย่างไรเล่า"
 ที่ใดกัน…. นางไม่เห็นจำได้


แสงอรุณเช้าวันใหม่ทอประกาย สาดแสงอุ่นร้อนลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง
 สองร่างชายหญิงนอนกกกอดกันชิดใกล้ เซนิตรู้สึกถึงลมหายใจร้อนที่เป่ารดอยู่บนหน้าผาก แพขนตางอนงามจึงค่อยๆ ช้อนขึ้นมอง
 ภาพตรงหน้าของนางคือแผงอกเปลือยเปล่าของบุรุษที่กำลังไหวขึ้นลงตามการหายใจสม่ำเสมอ ซ้ำท่อนแขนแกร่งยังพาดอยู่บนเอวบางอีกด้วย
 เซนิตตกใจกับสถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้ ร่างอรชรตัวสั่นระริกด้วยความโกรธ เมื่อคืนเขาขืนใจนาง!
 "คนเลว! คนชั่ว! ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร!"
 มือเล็กดันอกกำยำพร้อมฟาดใส่ไม่ยั้ง จนผิวของคลีโอแดงเถือก เทพหนุ่มนิ่วหน้าลืมตาตื่นขึ้นด้วยความหงุดหงิด มือใหญ่คว้าข้อมือเล็กไว้แน่น
 "หยุด! เจ้าโวยวายอะไรนักหนา เลิกโวยวายได้แล้ว!" ร่างสูงตะคอกเสียงดัง
 เด็กสาวน้ำตาคลอเบ้า ทั้งโกรธทั้งกลัว ยามนี้นางรู้สึกอดสูและสิ้นหวังยิ่งนัก พลัดหลงมายังแดนศัตรูไม่พอ ยังถูกขืนใจไม่มีชิ้นดี
 หมดสิ้นแล้ว...ความบริสุทธิ์และเกียรติยศที่เคยมี
 "ฮึก! ข้าไม่น่าหลงเชื่อคนเลวๆ แบบท่านเลย"
 หน้าหล่อขมวดคิ้วในสภาพเพิ่งตื่น ผมสีบลอนด์ยุ่งเหยิง ท่อนบนเปลือยเปล่า ดูธรรมชาติและชวนมองกว่ายามไหน
 "เลวหรือ เจ้าก็ได้คนเลวอย่างข้าเป็นสวามีแล้วนิ องค์หญิง"
 ร่างหนาพูดพร้อมกระชากให้คนตัวเล็กลุกขึ้นจากเตียง จนเซนิตตัวลอยมานั่งบนตักแกร่ง เมื่อก้นเด้งทาบทับความเป็นชายอันแข็งขืน นางจึงดิ้นรนหลบหนี
 "ทำไมเล่า! ไม่เห็นต้องอาย เมื่อคืนมันสอดใส่ในตัวเจ้าแล้ว จำไม่ได้หรือ?"
 คลีโอรั้งร่างอรชรเปลือยเปล่าเข้ามากอด ปากหยักพ่นวาจาร้ายกาจไม่หยุดหย่อน
 เด็กสาวพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ทว่าก็ทนความปากร้ายของอีกฝ่ายที่พูดเสียดแทงความรู้สึกไม่ไหว หน้าหวานจึงเบ้ปากร้องไห้ออกมา
 "ฮึกฮือ ปล่อยข้าไปเถิด ข้าอยากกลับไปหาท่านแม่ ฮือ"
 เทพหนุ่มกระแทกลมหายใจยิ้มเยาะ "โถ เด็กน้อย ถึงกับร่ำไห้หามารดาเลยหรือ เมื่อคืนข้าคงใจร้ายกับเจ้าไปหน่อย"
 มือใหญ่จับร่างนิ่มออกจากอ้อมกอด ก่อนจะใช้มืออีกข้างจับกรอบหน้าหวานให้หันมาสบตา
 คนตัวโตยิ้มเจ้าเล่ห์ เมื่อคืนเขายังไม่ได้สอดใส่เข้าไปในตัวนาง เช้านี้ขอตักตวงความสาวที่ยังค้างคาจากเมื่อคืนหน่อยแล้วกัน
 ความหอมหวานจากกายนางยังตราตรึงในใจเขามาจนถึงยามนี้
 "เช่นนั้นให้ข้าไถ่โทษหน่อยเป็นไร เจ้าจะได้มีความสุขกว่าเมื่อคืน"
 เซนิตเริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีแล้ว เขาจะทำอะไร
 คลีโอยกสะโพกผายลอยขึ้นแล้วถ่างขางามให้คร่อมกายหนา มือใหญ่รั้งเอวคอดไม่ให้หลบหนี จากนั้นใบหน้าคมคายจึงก้มลงไปฟัดกับเต้าอวบ พร้อมกับกอบกุมบีบเค้นจนเนินเนื้อเป็นรอยแดง
 "อ๊ะ! อย่านะ! ไม่!" เซนิตตกใจกับการกระทำอันหยาบโลนของบุรุษหนุ่ม เขาจะย่ำยีนางไปถึงเมื่อไรกัน
 เทพหนุ่มดูดเลียจนยอดถันแข็งเป็นไต เขาชอบสองเต้านี้ยิ่งนัก ชิมเท่าไรก็คล้ายจะไม่พอ ทั้งนุ่มนิ่มและเต็มไม้เต็มมือถึงเพียงนี้
 เขาชักจะติดใจเรือนร่างของสาวน้อยซาตานผู้นี้เสียแล้ว
 "ซี๊ดดด กลีบของเจ้าช่างทำให้ข้ากระสันนัก อ่าส์"
 คลีโอผละจากเต้าเด้ง น้ำลายของเขายังคงเปียกย้อยอยู่บนหัวนมชมพู เทพหนุ่มจับเอวบางเอาไว้แน่น ก่อนจะโยกสะโพกกลมกลึงให้บดบี้อยู่บนตัก
 กลีบสาวอวบอูมแบะอ้าเสียดสีอยู่บนแก่นกายอันร้อนผ่าว ราวกับกำลังจะเบิดออกมาได้ทุกชั่วขณะ
 "อ๊ะ อื้อ ยะ หยุด..."
 สาวน้อยผู้ไร้เดียงสากำลังถูกปรนเปรอจนเริ่มไม่เป็นตัวเอง มือเล็กจิกไหล่กว้างระบายความกระสันที่กำลังเข้าเล่นงาน นางรู้สึกถึงความร้อนและแข็งขึงที่กำลังครูดอยู่กับร่องสวาทในเวลานี้
 "หึ! ปากแข็งอีกแล้วนะ อ่าส์" คนที่กำลังจับเอวบางร่อนใส่เอ่ยเสียงกระเส่า แต่ความหมายแฝงไปด้วยความประชดประชัน
 เตียงใหญ่โยกเยกตามจังหวะหฤหรรษ์ ผ้าห่มและผ้าปูเตียงยับยู่ยี่ ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงทำรักของหนุ่มสาวที่ดังขึ้นเป็นระลอก
 แฮ่ก~ แฮ่ก~ แฮ่ก~ แฮ่ก~
 แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ
 เสียงหอบหายใจแรงของสองร่างเปลือยสอดประสานกับเสียงร่องแฉะที่กำลังถูไถบนความเป็นชายอันใหญ่โต
 "ฮึก อื้มม พะ พอแล้ว..."
 "ฮื้มมมม กายเจ้าหอมนุ่มนิ่มเหลือเกิน"
 คลีโอสูดดมกลิ่นกายสาวจากเต้าขาวเข้าเต็มปอด ยามนี้นางเปรียบเสมือนไฟราคะที่กำลังแผดเผาเขาให้ดิ้นทุรนทุราย
 "อ่าส์ มองหน้าข้า…"
 "อื้อออ.."
 เซนิตหน้าแดงแจ๋ ริมฝีปากจิ้มลิ้มเม้มเข้าหากันแน่น นางหลับตาเบือนหน้าหนี แต่กลับถูกมือหยาบจับคางให้หันกลับไปมอง
 "มอง!"
 นางหวาดหวั่นกับเสียงออกคำสั่งนั่นจนต้องลืมตามองชายที่ตนกำลังคร่อมอยู่บนตัก ยามหน้าหวานมองเขาด้วยสีหน้าและสายตาเสียวซ่านเช่นนั้น ยิ่งทำให้เทพหนุ่มกระสันจนต้องยึดเอวคอดให้ร่อนใส่แก่นกายตนเร็วขึ้นอีก
 แจ๊ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!
 "อ๊ะๆๆๆๆๆๆๆๆ!!! แฮ่ก แฮ่ก อ๊า!"
 "เสร็จเลย เสร็จบนตัวข้า อื้มม ร้องดังอีก อ่าส์!!!"
 เทพหนุ่มรู้สึกได้ถึงร่องสาวที่กำลังเต้นตุบๆ จึงจับเอวบางร่อนใส่แท่งเอ็นสุดแรงเกิด ร่างอรชรและศีรษะเล็กโยกคลอนไปตามแรงมือของคนตัวโตราวกับตุ๊กตา
 "อ๊าๆๆๆๆๆๆ!!!! กรี๊ดดดดดด!!!"
 "อ่าาาาส์!!!!"
 ทั้งสองร่างกระตุกเสร็จสมพร้อมกัน น้ำสีขาวพ่นความอุ่นออกมาจนเลอะเทอะกลีบอวบอูมและง่ามขา
 เซนิตเอนไปซบบนตัวบุรุษตรงหน้าอย่างอ่อนแรง ร่างหนาปล่อยให้คนตัวเล็กซบอยู่แบบนั้น
 "แฮ่กๆๆๆๆ"
 ทั้งสองหอบหายใจประสานกันในท่าเร้าร้อนอยู่เช่นนั้นสักพัก เมื่อเซนิตได้สติคืนมาอีกครั้ง นางจึงรีบดันตัวคลีโอออก
 พลั่ก!
 ฟึบ!
 คว้าผ้าห่มแล้วลุกจากเตียงไปให้ห่างจากตัวอันตราย
 ใบหน้าหวานสวยแดงเป็นลูกตำลึง ทั้งกลัวทั้งอับอาย ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไปดี
 "หากท่านได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วก็พาข้ากลับบ้านเสียที!"
 เซนิตทำใจดีสู้เสือ ตากลมโตบวมเป่งจ้องหน้าหล่อเหลาอย่างเอาเรื่อง ทว่าในใจนางกลับเต้นโครมครามด้วยความหวาดกลัว
 "หึ อยากกลับบ้านแล้วหรือ เหตุใดไม่อยู่กับสวามีให้นานๆ หน่อยเล่า หรือเมื่อครู่ยังไม่เร้าใจพอ?"
 ร่างกำยำนั่งแผ่หลาอยู่บนเตียง สองแขนล่ำเท้าไปด้านหลัง ตาคมกริบมองสาวน้อยที่ยื่นตัวสั่นใช้ผ้าห่มปิดเรือนร่างอยู่ตรงมุมห้องด้วยสายตาร้อนแรง
 "เลิกสำออยได้แล้ว รีบแต่งตัวซะ วันนี้ข้ามีธุระ"
 กล่าวจบ ร่างสูงก็ลุกจากเตียงกำลังจะเดินออกจากห้องในสภาพล่อนจ่อน เซนิตหลับตาปี๋ยืนขดตัวอยู่แบบนั้น จนคนตัวโตหันมองไปที่นางอีกครั้ง
 "ยืนนิ่งทำไมเล่า ข้าบอกให้เจ้าไปอาบน้ำแต่งตัว เดี๋ยว! นี้!"
 "ฮึก!"
 คลีโอสั่งเสียงแข็ง สีหน้าขึงขังจนคนตัวเล็กสะดุ้งตกใจรีบก้าวเท้าไปยังห้องสรงทันที หลังจากนั้นคนตัวโตจึงเดินโทงเทงกลับออกไปยังห้องของตน
 เมื่อร่างนิ่มแช่ลงอ่างก็รีบถูเนื้อตัวให้สะอาดทันที นางพบว่าตามเนินอกและเต้าอวบมีรอยแดงจ้ำๆ เต็มไปหมด ยามมือเล็กถูไปที่จุดสงวนยังสัมผัสได้ถึงน้ำเหนียวเนอะที่ยังติดอยู่บริเวณนั้น
 เป็นฝีมือของเจ้าคนเลวทั้งนั้น!
 นัยน์ตาสุกใสเริ่มมีน้ำตาเอ่อขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ความอัดอั้นที่เสียความบริสุทธิ์ไปพรั่งพรูออกมาผ่านหยาดน้ำตา
 "ฮึกฮือๆๆๆ ท่านแม่ ลูกอยากกลับบ้าน ฮึก! ท่านแม่ช่วยลูกด้วย ฮึกๆๆ"
 ร่างเล็กถูตัวไปสะอื้นไห้ไป ยามนี้นางตัวคนเดียวไร้ที่พึ่งพิง หัวใจดวงน้อยโศกเศร้า ไร้ซึ่งคนปลอบโยนอีกต่อไปแล้ว
 นางอยากหลุดออกจากขุมนรกนี้โดยเร็ว


คฤหาสน์อันใหญ่โตมโหฬารแถบชานเมืองที่แวดล้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ไม่ว่าจะเป็นห้างสรรพสินค้า โรงเรียน สนามบิน สนามกีฬาหรือจะเป็นอะไรก็ตาม ที่นี่สามารถเข้าถึงได้ทั้งหมด
คืนหนึ่งในคฤหาสน์หลังโตแห่งนี้ เรื่องราววุ่นวายก็เกิดขึ้นจนได้
อลิสผู้เป็นเจ้าของบ้านเพิ่งจะกลับมาถึง ลากสังขารกลับมาจากบริษัทก็บังเอิญเดินสวนกับหญิงแปลกหน้ากับชุดเดรสที่คุ้นตาเข้า
เธอโมโหจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง ขว้างกระเป๋าลงบนโต๊ะแล้วกระชากตัวผู้หญิงคนนั้นให้เดินตามมาทันที
 " นี่คุณเป็นใครคะ " เธอคนนั้นพยายามต่อต้าน
 " เธอมานอนกับใครล่ะ ก็เมียคนนั้นแหละ "
อลิสขบกรามแน่นแล้วตอบออกไป เธอไม่อยากจะมีเรื่องกับผู้หญิงที่นอนกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีเพราะเข้าใจว่ามันเป็นงานของผู้หญิงคนนี้และผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ผิดอะไร เผลอๆอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาแต่งงานแล้ว
 " ... "
เธอคนนั้นเนื้อตัวสั่นเทา ยอมก้มหน้าก้มตาเดินตามแรงดึงนั้นมาแต่โดยดี
ประตูไม้สลักลายมังกรถูกผู้มาเยือนเคาะอย่างแรงแล้วเปิดเข้ามาภายในห้องทำงานของชายหนุ่มอย่างโกรธเกรี้ยว กระชากผู้หญิงที่สวมชุดของเธออยู่เข้ามาในห้องนี้ด้วย พร้อมกับโวยวายเสียงดังลั่น
 " เหรินทำแบบนี้ได้ไงวะ ถามจริงเถอะ "
ตั้งแต่เธอแต่งงานกับเขามาเกือบสามเดือนไม่มีวันไหนเลยที่เธอรู้สึกได้รับความรักจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี เขาไม่เคยแสดงความใส่ใจหรือใช้เวลาด้วยกันเลยสักนิด เป็นเพื่อนกันยังได้รับจากเขามากกว่านี้เสียอีก
ตามที่ตกลงกันไว้ตอนแต่งก็คือเราแต่งงานกันเพราะที่บ้านต้องการ เพื่อธุรกิจของครอบครัว แต่ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่ามาถึงตอนนี้เธอตกหลุมรักเขาเข้าให้แล้ว จะมีความรู้สึกหึงหวงคงจะไม่ได้ผิดแปลกอะไร
 " เสียงดังอะไรลิส "
 " ชุดที่ผู้หญิงคนนี้ใส่มันของเราไม่ใช่หรือไง "
อลิสพูดอย่างใส่อารมณ์ เธอโกรธจนเนื้อตัวสั่น พาผู้หญิงอื่นเข้ามาในบ้านไม่พอ ยังจะเอาชุดของเธอไปให้เขาใส่อีก นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
ที่ผ่านมาเธออดทนอดกลั้นไม่พูดอะไรเพราะทั้งคู่ไม่ได้รักกันเป็นทุนเดิม ถ้าเหรินจะอยากหาใครมาช่วยบำบัดความใคร่บ้างก็ไม่ใช่เรื่องแย่ แต่ครั้งนี้มันออกจะข้ามหน้าข้ามตากันเกินไปสักหน่อย
 " อ่อ ใช่ ทำไมเหรอ " เขาพูดเสียงเรียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 " ทำไมเหรอ พูดออกมาได้ เอาชุดเราไปให้คนอื่นใช้อะนะ "
 " ออกไปซะ กลับไป ก่อนจะเจ็บตัว "
เธอหันไปตะคอกใส่ผู้หญิงคนข้างๆ ในเมื่อเคลียร์ชัดเจนแล้วว่าเป็นชุดของตัวเองจริงๆผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว
อลิสมองตามร่างผู้หญิงแปลกหน้าที่เดินออกไปอย่างสั่นกลัว พอเธอคนนั้นพ้นประตูไปก็เปลี่ยนเป้าหมาย หันมาสนใจคนต้นเรื่องแทน
 " เธออย่าพึ่งมาโวยวายดิ เราทำงานอยู่ แค่นี้ก็เครียดมากพอแล้ว "
 " เหอะ เครียดเหรอ จะบ้าตาย นี่รู้สึกผิดบ้างไหมวะที่ทำอะ เอาจริงๆนะ ตั้งแต่แต่งงานกันมาเธอเคยรู้สึกรักเราบ้างไหม หรือพยายามจะรักเราอะ ฮึกกก...เคยหรือปล่าว " เธอถามพร้อมร้องไห้ออกมา
 " ... "
 " ถ้าเธอจะเป็นขนาดนี้ อึก...ก็ไม่น่ามาแต่งงานกับเราตั้งแต่แรก เราไม่เคยคิดว่าเธอจะทำแบบนี้เลยอะ " อลิสพยายามหยุดร้องไห้ เก็บเสียงสะอื้นให้เล็ดลอดออกไปน้อยที่สุด
 " เธอไม่โอเคมากเลยเหรอ ขอโทษนะเราไม่ทันได้คิดถึงประเด็นนี้ "
 " เหรินไม่เคยพยายามจะรักเรา สักนิดเดียวก็ไม่เคยเลย "
 " วันนี้เป็นอะไรเนี่ย ปกติเธอไม่เป็นแบบนี้นะ "
เขาเดินเข้ามาหาเธอ กุมมือเธอเอาไว้อย่างใจเย็น ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาจนแต่งงานกันก็ไม่เคยเห็นคนคนตัวเล็กร้องไห้กับอะไรแบบนี้ ไม่สิ เคย ครั้งนั้นไง ตอนเลิกกับแฟนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
 " กำลังบอกว่าเรางี่เง่าอยู่ใช่หรือปล่าว "
 " อลิส ไม่เอาดิไม่ชวนทะเลาะนะ เราทำงาน "
 " เธอทำงานเป็นอยู่คนเดียวหรือไงวะ เราก็ทำงานไหม "
อลิสเริ่มหัวเสียมากขึ้นกับคำพูดของเขา ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรออกมามันก็มีอิทธิพลกับความรู้สึกของเธอไปเสียหมด
 " แล้วเธอเป็นอะไร เราพาผู้หญิงมาตั้งหลายครั้งก็ไม่เห็นเธอจะเป็นอะไรนี่ "
 " เราโกรธ ที่เธอเอาเสื้อผ้าของเราไปให้เค้าใส่นั่นต่างหาก "
 " โอเคๆ เราจะไม่ทำมันอีกแล้ว พอแล้วครับ "
 " ... "
 " มานั่งทำงานด้วยกันในห้องนี้มั้ย ถ้าเธอยังไม่ง่วง " เขาพยายามชวนเพราะเห็นได้ยินประโยคเมื่อครู่ว่าไม่ได้ใช้เวลาด้วยกัน
 " เราว่าหย่ากันเถอะ เราอยู่กับเธอไม่ได้แล้วจริงๆว่ะ ความรู้สึกเรามันไม่ได้แล้วจริงๆเหริน "
 " ไม่เอาแบบนี้ดิเธอมีเหตุผลหน่อย "
อลิสถอดแหวนแต่งงานออกมาเขวี้ยงใส่หน้าชายหนุ่มอยางแรงจนแหวนร่วงลงพื้นเสียงดังกริ๊ง
เธอปาดน้ำตาแล้ววิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้อีกคนยืนงงหนักกับสิ่งที่พึ่งจะเกิดขึ้น เขาเหมือนจะไม่เข้าใจสถานการณ์อย่างแน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกับฝ่ายนั้นกันแน่ ได้แต่ยืนตะลึงงันอยู่แบบนั้น
3 เดือนก่อนหน้า
ทั้งสามคนชอบใช้เวลาด้วยกันมาตลอดถึงแม้จะเรียนจบแล้วก็ตาม ก็ใช้ชีวิตด้วยกันแบบนี้มาตั้งแต่ติวเข้ามหาวิทยาลัยแล้วนี่
วันนี้ก็ยังเหมือนเดิม พวกเขาทั้งสามคนนอนเกลือกนอนกลิ้งในห้องสี่เหลี่ยมขนาดไม่ใหญ่มากนัก เปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นฉ่ำจนต้องหาผ้ามาห่ม
หมอกกับเหรินชอบเล่นเกมเป็นชีวิตจิตใจ ก็อดไม่ได้ที่จะต้องมามั่วสุมเล่นเกมกันดังเคย อลิสจำใจจะต้องมาเล่นด้วยเพราะคนไม่ครบทีมทั้งที่ความจริงอยากจะนอนโง่ๆอยู่ในห้อง
แรกๆเกมก็สนุก หัวเราะกันคิกคักๆ แต่พอเริ่มแพ้เข้าเริ่มจะเครียดห้องเลยเงียบสงัดเหมือนห้องสมุดตอนเที่ยงคืนเลย
 " อลิสแม่เรียกไปคุยหรือยัง "
เหรินเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังหลังจากเกมที่เล่นอยู่เริ่มตึงเครียด ก็ไม่รู้จะเพิ่มความเครียดไปทำไมนะ แต่เขาก็ทำมัน
 " คุยแล้วๆ "
 " เธอโอเคไหม คือถ้าไม่โอเคไม่ต้องตอบตกลงนะ เราไม่อยากจะบังคับเธอ "
 " ไม่ได้ไม่โอเคน่ะสิ เราแค่รู้สึกเฉยๆ แบบยังไงก็ได้อะ "
อลิสตอบเสียงเรียบ ก้มหน้าก้มตาเล่นเกมต่อ เรื่องการแต่งงานมีครอบครัวถ้าจะให้พ่อแม่เลือกให้เธอก็ไม่ได้ติดใจอะไรเพราะตอนนี้ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากนัก อาจจะเพราะที่ผ่านมาเจอความรักที่ไม่ดีด้วย
 " แน่นะ "
 " เธอก็รู้ว่าตอนนี้เราไม่ได้มีแฟน ไม่ได้รักใครชอบใครอยู่ ถ้าแต่งกับเธอเราโอเคแหละ เราก็รู้จักกันมานาน นิสัยเป็นยังไงก็พอรู้กันอยู่ ก็ดีกว่าไปแต่งกับลูกเพื่อนแม่คนอื่นโขเลย " เธอตอบไปตามที่คิด
 " เหรินเถอะ โอเคไหม เราเองก็ไม่อยากให้เธอฝืนใจมาแต่งงานกับเรานะ "
 " โอเคๆ ไม่ติดอะไรเลย "
เห็นหมอกนั่งเงียบแบบนี้เขาเลยถามออกไปด้วยความเป็นห่วง ก็หมอกกับอลิสเคยเป็นแฟนกันมาก่อนน่ะสิ ถ้าเพื่อนไม่โอเคขึ้นมาความสัมพันธ์ของพวกเราทั้งหมดจะแย่ ซึ่งเขาไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้น หมอกมันเป็นเหมือนครอบครัวของเหรินเลยนะ เขาเสียมันไปไม่ได้เหมือนกัน
 " หมอกมึงว่าไงวะ กูสองคนแต่งงานกันมึงคิดว่าไง "
 " ตัดสินใจกันเองสิ กูไม่ได้แต่งด้วยไอ่ห่า " เขาตอบส่งๆ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง สองมือสองตายังคงให้ความสำคัญอยู่กับเกมที่เล่น
 " อ่าวก็เผื่อมึงติดอะไร ถ้ามึงไม่โอเคบอกได้เลยนะ "
 " กูโอเค ต่อให้กูไม่โอเคยังไงแม่มึงก็ต้องบังคับให้แต่ง มึงพูดเหมือนเลือกได้มากนักงั้นอะ "
อยู่ๆบรรยากาศของเกมที่สนุกอยู่เมื่อครู่ก็พังยับ ใช่หมอกพูดถูกเผงเลย เหรินจะขัดแม่ได้มากแค่ไหนกัน ตั้งแต่ที่เรียน คณะที่เรียนยันสาขาวิชาเขายังเลือกเองไม่ได้ เรียนเพื่อมาช่วยที่บ้านทำงานทั้งนั้น
ในวัยเด็กเหรินน่ะชอบเรียนวิทยาศาตร์ เขาเคยอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์โทนๆชีววิทยา วิจัยพืชวิจัยสัตว์อะไรเทือกนั้น อยากเป็นนักวิจัยที่มีงานวิจัยของตัวเองตีมพิมพ์ลงนิตยสารดังให้คนเห็นผลงานเจ๋งๆพร้อมกับใบหน้าหล่อๆของเขา
พยายามคุยกับแม่ไม่รู้กี่หน จนแล้วจนรอดก็โดนแม่ดับฝันอยู่ดี แม่ขีดเส้นไว้แล้วว่าเขาต้องทำอาชีพอะไร ก็จำเป็นต้องยอมเพราะนี่คือแม่
ทางที่เป็นไปได้ตอนนี้ก็คือถ้าเขาไม่แต่งงานกับอลิสก็ต้องแต่งงานกับลูกสาวของเพื่อนแม่ซักคนนึงอยู่ดี เหมือนที่อลิสโดนนั่นแหละ กระนั้นเขาก็แค่ไม่อยากให้อลิสรู้สึกไม่ดีถ้ามันจะเป็นเขาที่แต่งงานกับเธอ ทั้งก็อยากจะมั่นใจว่าหมอกไม่ได้รู้สึกอะไรกับอลิสแล้วจริงๆด้วย
 " โอ๊ยยยย พวกเธอจะเครียดไรเนี่ยยย เล่นเกมก็ปล่อยใจกันหน่อยย "
 " ก็ไอ้เหรินตึงอะ "
 " มาๆๆๆ เล่นแบบผู้เล่นระดับเหรียญทองกันหน่อย "
ทั้งหมดหันไปตั้งใจเล่นเกมดังเดิม ก้มหน้าก้มตาเล่นอย่างขะมักเขม้น
 " จิ๊ อลิสอย่าเล่นโง่ได้ไหมวะ เดินไปตายทำไมน่ะ " หมอกจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเพื่อนร่วมทีมที่นั่งอยู่ข้างๆเล่นไม่ได้ดั่งใจเขา
 " ไม่ดูก่อนพูดรึไง โดนดึงค่า เธอไม่กันให้เราเองนี่ ไม่ได้เดินไปเองเนอะ "
 " เออๆๆๆ นี่ เดินตามเรามา "
เล่นเกมกันไปหลายตาก็แพ้แล้วแพ้เล่าจึงนอนคุยกันเล่น สงสัยวันนี้ดวงไม่ดี สุ่มเจอแต่ทีมตรงข้ามเก่งเกินไป ( หรือพวกนี้เล่นอ่อนเอง แหะๆ เหรียญทองของหมู่บ้านหรือของประเทศกันล่ะ )
 " ต้นเดือนต้องเข้าไปทำงานที่บริษัทแล้วใช่ไหมวะเหริน "
 " ก็เออน่ะสิ กูตื่นเต้นจัดเลย "
 " มึงก็ไม่ต้องไม่พยายามหาสมัครงานหรอก ช่วยกันทำที่บ้านเราเนี่ยแหละ "
 " อิจฉาพวกเธอจังได้ทำงานด้วยกันอะ "
 " เธอก็ชวนสาวๆมาทำงานด้วยกันสิ "
พอพูดถึงเรื่องทำงานเหรินก็พลันนึกถึงเพื่อนของอลิสขึ้นมา เจอกันครั้งล่าสุดก็นู่นเลย เมื่อตอนติวสอบเข้ามหาวิทยาลัย
 " จะมาจังแหละ งานบริษัทไอ้ลิสไม่ได้ใกล้กับที่เค้าเรียนกันมาเลย "
 " ใช่ เราชวนแล้วแต่เพื่อนไม่อยากมากัน "
 " แล้วเตรียมงานแต่งอะไรยังไงกันบ้าง ถึงไหนกันละ มีไรให้ช่วยก็บอกนะ "
หมอกถามทั้งคู่ถึงงานแต่งงานที่จะจัดขึ้นเร็วๆนี้ ตัวเขาเองก็ต้องเตรียมตัวสำหรับการเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวด้วยเหมือนกัน
 " ผู้ใหญ่เค้าจัดการแหละ "
 " ขอให้ชีวิตแต่งงานสองคนมีความสุขมากๆนะ เราอยากขอโทษลิสด้วยที่เคยทำไม่ดีเอาไว้ " ประโยคหลังเขาหันไปคุยกับอดีตแฟนสาว
 " อื้อ เราไม่ได้โกรธอะไรเธอแล้ว "
 " ขอบคุณมากนะที่เธอไม่เกลียดเรา "