บทที่ 17 ระดู
“กรี๊ด” เซวียหนิงเซียงกรีดร้อง
ทันใดนั้น กู้เจียวหันกลับมาได้ทัน และถีบชายคนนั้นออกไป
เซวียหนิงเซียงอ้าปากค้างมองดูภาพตรงหน้า นี่กู้เจียวจัดการคนพวกนี้ได้หมดเลยด้วยตัวคนเดียวเลยหรือ!
กู้เจียวตบตีกับพวกอันธพาลเสร็จก็หอบตะกร้าเดินออกไป โดยที่ไม่ได้สนใจว่าเซวียหนิงเซียงอยู่ตรงนั้น ราวกับว่านางทำไปเพียงเพราะพวกอันธพาลนั่นกำลังยืนขวางซอยอยู่
เซวียหนิงเซียงที่เพิ่งจะได้สติก็รีบลุกขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ พลันตะโกนเรียก “นี่เจ้า…รอก่อนสิ!”
กู้เจียวยังคงเดินต่อไป
ครั้นเซวียหนิงเซียงจะเดินตามนาง แต่สภาพเสื้อผ้าที่ถูกคนพวกนั้นฉีกขาดรุ่งริ่งหากเดินออกไปตรงนี้มีหวังได้ถูกคนเห็นแน่นอน เซวียหนิงเซียงปล่อยโฮออกมาอย่างอดไม่ได้
กู้เจียวจึงหยุดฝีเท้าลง เกาหัวแกร่กๆ จากนั้นคว้าเสื้อคลุมออกมาจากตะกร้าแล้วโยนให้เซวียหนิงเซียง
เซวียหนิงเซียงทำหน้าตกใจ มองไปที่เสื้อคลุม แล้วเงยหน้ามองกู้เจียว “เจ้า…เจ้าจะไม่หนาวรึ”
“ถ้าไม่ใส่ก็เอาคืนมา” กู้เจียวทำท่ายื่นมือ
“ใส่สิใส่! ข้าใส่!” เซวียหนิงเซียงจึงรีบคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาใส่
เสื้อคลุมของกู้เจียวออกจะเล็กไปหน่อย โดยเฉพาะตรงช่วงอกที่รัดแน่นเสียจนหายใจไม่ออก
เซวียหนิงเซียงก้มตัวลง เก็บสมุนไพรที่เพิ่งได้มาที่ทำตกพื้น จากนั้นเอ่ยกับกู้เจียว “เมื่อครู่นี้ ขอบใจเจ้ามากนะ”
นางคาดไม่ถึงว่าตนจะต้องมาเจอกับเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้ และยิ่งคาดไม่ถึงด้วยว่ากู้เจียวจะออกโรงช่วยนาง
เซวียหนิงเซียงรู้สึกสับสนไปหมด แต่สิ่งที่นางเอ่ยออกไปนั้นมาจากความรู้สึกข้างในจริงๆ
และในตอนนี้เองที่เซวียหนิงเซียงมองกู้เจียวเปลี่ยนไป
“เจ้า…เจ้าไม่เป็นบ้าแล้วหรือ” เซวียหนิงเซียงเอ่ยถามอย่างระวัง
กู้เจียวไม่ตอบ
“เอ หรือยังเป็นอยู่…” หากนางสติดีจริง คงไม่มาช่วยขนาดนี้หรอก ก็เมื่อก่อนเคยแกล้งนางไว้ซะขนาดนั้น
“…” ไร้ซึ่งคำตอบจากกู้เจียว
จู่ๆ เซวียหนิงเซียงพลันสังเกตุเห็นที่มือซ้ายของนางมีรอยเลือด เลยร้องอุทาน “เจ้าบาดเจ็บนี่!”
กู้เจียวเอ่ยด้วยเสียงนิ่งเรียบ “ไม่ใช่เลือดของข้าน่ะ”
แน่นอนว่านางไม่ได้โกหก นั่นไม่ใช่เลือดของนางจริงๆ
สักพักก็เกิดนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบเอาผ้ามาเช็ดรอยเลือดออก
เซวียหนิงเซียงหันไปทางอันธพาลทั้งสี่ที่นอนเจ็บออดๆ แอดๆ บนพื้น ก็ไม่เห็นมีใครมีเลือดออกเลยนี่นา
แล้วรอยเลือดนั่นมันมาจากไหนกัน หรือว่า เมื่อครู่นี้ นางไปทำอะไรมากันแน่นะ
และแล้วนางทั้งสองก็เดินออกมาจากตรอกนั้น
กู้เจียวเงยหน้ามองฟ้า
จู่ๆ เซวียหนิงเซียงก็ยืนมือมาดึงชายเสื้อกู้เจียว พลางเอ่ยด้วยสีหน้าและน้ำเสียงออดอ้อน “ข้า…ข้าขอกลับหมู่บ้านกับเจ้าด้วยได้ไหม”
กู้เจียวขมวดคิ้วลงเล็กน้อยมุ่น
นางยังไม่กลับหมู่บ้านหรอก
เซวียหนิงเซียงนึกในใจ คงไม่แปลกหรอกที่กู้เจียวจะปฏิเสธนาง
เดิมทีเดอมความสัมพันธ์ระหว่างตนกับนางก็ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว ซ้ำเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้นางก็อุตส่าห์ยื่นมือช่วยเหลือ คงเห็นแก่ที่ตนเป็นเพื่อนร่วมหมู่บ้านกันมานานสินะ เพราะงั้น ก็คงไม่มีเหตุจำเป็นอันใดที่นางจะต้องพานางไปส่งหมู่บ้านหรอก
เมื่อคิดได้ดังนั้น เซวียหนิงเซียงจึงชักมือกลับ
กู้เจียวเอ่ยขึ้น “ข้าต้องไปที่สำนักบัณฑิตก่อนน่ะ”
เซวียหนิงเซียงเมื่อได้ยินก็ทำหน้าดีใจดวงตาเบิกกว้าง “ข้าไปด้วยได้หรือไม่”
กู้เจียวไม่ตอบ
จากนั้นเดินมุ่งหน้าไปยังในเมือง
เซวียหนิงเซียงลองเดินตามนางไปก้าวสองก้าวก่อน เมื่อเห็นว่านางไม่ได้มีท่าทีไล่ เลยเกิดดีใจและเดินตามนางต่อ
เท้าของเซวียหนิงเซียงเคยถูกพับรัดให้เล็กลงมาก่อน จังหวะการเดินของนางจึงช้ากว่าคนเท้าปกติ
แม้กู้เจียวจะทำท่ากุมขมับอยู่หลายหน แต่สุดท้ายก็ยอมรอเซวียหนิงเซียงเดินตามมา
และแล้วทั้งสองเดินมาถึงสำนักบัณฑิต ซึ่งเป็นเวลาเลิกเรียนพอดี
เซียวลิ่วหลังเดินออกมาพร้อมกับถือย่ามหนังสือ พอเห็นกู้เจียวที่ยืนรออยู่ฝั่งตรงข้าม ก็ทำท่าตกใจ
จากนั้นเขาเดินเข้าไปหานางแล้วเอ่ยถาม “วันนี้เจ้ามาแถวนี้รึ”
“อืม” กู้เจียวตอบกำกวม
เซวียหนิงเซียงทำหน้าตะลึงงึงงันเมื่อได้ยินคำตอบ พลางนึกในใจ นี่ตนและนางเดินกันมาจากตลาดจนถึงสำนักบัณฑิต ระยะทางตั้งเจ็ดแปดลี้เชียวนะ นี่ นี่ นี่...นี่น่ะนะหรือแถวนี้ของนาง
ตอนนั้นเองที่เซียวลิ่วหลังสังเกตเห็นเซวียหนิงเซียงที่ยืนอยู่ด้านข้าง
เขาแสดงอาการประหลาดใจอย่างอดไม่ได้ ไม่ว่าจะคิดแล้วคิดอีกยังไงก็คิดไม่ออกว่าสองคนนี้มายืนอยู่ด้วยกันได้อย่างไร แถมเซวียหนิงเซียงยังใส่ชุดของกู้เจียวอีกด้วย
รถวัวของหลัวเอ้อซูจอดรออยู่ตรงหน้าตรอกทางแล้ว พวกเขานัดแนะกันไว้อย่างดีแล้วว่าให้หลัวเอ้อซูมารับกลับตอนเย็นด้วย
ทั้งสามคนขึ้นรถไป โดยกู้เจียวนั่งอยู่ตรงกลาง
เดิมเซวียหนิงเซียนก็เคยชอบพอเซียวลิ่วหลังอยู่ไม่น้อย แต่พอเกิดเรื่องวันนี้ขึ้น ทัศนคติของนางที่มีต่อผู้ชายจึงเปลี่ยนไป แม้แต่จะเอ่ยทักเซียวลิ่วหลังนางก็ไม่ทำ
แน่นอนว่าเซียวลิ่วหลังไม่ได้สนใจท่าทีของเซวียหนิงเซียงอยู่แล้ว กลับสงสัยเสียมากกว่าว่าพวกนางมาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร แต่กระนั้น เขาก็ไม่ได้เอ่ยถาม
กู้เจียวยกเสื้อคลุมให้เซวียหนิงเซียงไปแล้ว ส่วนตนนั้นมีแค่เสื้อผ้าบางๆ ติดตัว ตอนเดินยังไม่เท่าไหร่ แต่พอนั่งบนรถเท่านั้น กลับรู้สึกหนาวขึ้นมาเสียอย่างนั้น
เซียวลิ่วหลังก้มลงมองที่เครื่องแบบของตน ลังเลว่าจะให้นางใส่ดีไหม ครั้นจะให้ใส่ แต่ความสัมพันธ์ของเขากับนางไม่ได้ดีขนาดนั้น ครั้นจะไม่ให้ใส่ ประเดี๋ยวนางจะหนาวตายเสียก่อน
และในตอนนั้นเอง เขาเหลือบไปเห็นเซวียหนิงเซียง
กระเถิบเขถิบร่างเข้ามาใกล้กู้เจียวแล้วอิงตัวเข้าใกล้เพื่อใช้อุณหภูมิร่างกายนางสร้างความอบอุ่นให้กู้เจียว
“…” เซียวลิ่วหลังเมื่อเห็นดังนั้น เขาถึงกับพูดไม่ออก
หลังจากที่รถวัวเคลื่อนออกจากตรอกมาซักสักพัก ก็เห็นว่ากู้ต้าซุ่นกำลังยืนรอรถอยู่
เนื่องกู้เอ้อซุ่นถูก ‘ไล่’ ให้กลับเรือนไปตั้งนานแล้ว ดังนั้นจึงมีแค่กู้ต้าซุ่นที่ยืนรอรถคนเดียว
กู้ต้าซุ่นไม่ได้สนใจว่าบนรถนั่นมีเซวียหนิงเซียงนั่งมาด้วย แต่กลับสังเกตท่าทีอันเฉยเมยของทั้งสองที่เหมือนกับตอนเช้า จนเขาเองรู้สึกได้ว่าพวกเขาคงรู้แล้วว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
แต่ไม่ยักกะเห็นพวกเขาเอ่ยอะไรออกมา มองดูกู้เอ้อซุ่นถูกไล่ออกจากห้องหน้าตาเฉย จนเขาเองก็เกือบถูกท่านอาจารย์สงสัยไปด้วย
สรุปแล้ว นี่เป็นแผนของใครกันแน่ จะเป็นเซียวลิ่วหลัง หรือนางสติไม่ดีนั่นกันแน่
ลมอ่อนพัดโชย กู้เจียวเก็บปอยผมที่บังหน้าอยู่ออกไปโดยที่ไม่สนว่าใครจะมาเห็นรอยปานแดงบนใบหน้านาง
ซึ่งต้าซุ่นไม่เคยได้เห็นนางในสภาพนี้มาก่อน
เอ ไม่สิ ที่จริงเขาเคยเห็นแล้ว ตอนนั้น ช่วงเช้าของวันสอบ ที่นางลากเขาให้ลงจากเกวียน สภาพนางก็เช่นนี้ เพียงแต่ตอนนั้นเขากำลังอารมณ์เสียอยู่เลยไม่ได้สังเกต
เหตุใดจู่ๆ นางถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ จู่ๆ นางไม่ได้มานั่งกินข้าวที่เรือนเหมือนแต่ก่อนแล้ว แถมดูเหมือนจะสนิทสนมกับเซียวลิ่วหลังมากขึ้นอีกด้วย
“เจ้าดื่มนี่ก่อนไหม” เซวียหนิงเซียงคว้าถุงน้ำตรงเอวแล้วยื่นให้กู้เจียว
แม้แต่เซวียหนิงเซียงเองที่อดีตไม่ถูกกัน บัดนี้กลับกลายมาเป็นเพื่อนรักกันเฉยเลย
กู้ต้าซุ่นขมวดคิ้วสงสัย
รถเกวียนเคลื่อนมาถึงหมู่บ้านแล้ว กู้ต้าซุ่นกระโดดลงจากรถ
กู้เจียวไม่ได้แย่งลงรถเหมือนแต่ก่อน แต่กลับนั่งอยู่บนนั้นไม่ขยับ พลางเอ่ยเบาๆ “พรุ่งนี้อย่าลืมพาเสี่ยวซุ่นไปเข้าเรียนด้วยล่ะ”
กู้ต้าซุ่นเมื่อได้ยินก็พลันกำหมัดแน่น
...
พอกลับถึงเรือน กู้เจียวรู้สึกว่าวันนี้อากาศเย็นเป็นพิเศษ มื้อเท้าเย็นเฉียบ พอตกกลางคืน ก็พบว่า ระดูมาเยือนแล้ว
คนในชนบทส่วนใหญ่เป็นพวกทุพโภชนาการ บวกกับร่างกายอันแคระแกร็นของนางทำให้เพิ่งจะมีระดูตอนอายุปาเข้าไปสิบสี่ปีแล้ว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะก่อนหน้านางดื่มน้ำน้อยไปหรือไม่ก็ร่างกายชื้นเกินไป หนำซ้ำวันนี้ตากลมมาตลอดทางกลับ ทำให้นางรู้สึกปวดท้องรุนแรง
ตอนที่นางยังอยู่องค์กร ก็พบเจอกับความเจ็บปวดมานักต่อนัก จะเว้นก็แต่ปวดท้องระดูทุกเดือนนี่แหละที่นางมักจะทนไม่ค่อยไหว
เซวียหนิงเซียงเข้ามาในเรือนเพื่อคืนเสื้อคลุมให้นาง พอเข้ามาก็เห็นว่ากู้เซียวกำลังนั่งตัวงอหน้าซีดอยู่บนเก้าอี้
เลยรีบเข้าไปถาม “เจ้าเป็นอะไรรึ”
“ไม่มีอะไรน่า” กู้เจียวเอ่ยเสียงอ่อน
สตรีแกร่งที่จัดการผู้ชายสี่คนได้อยู่หมัดเมื่อตอนกลางวัน แต่พอมาตอนนี้กลับร่างกายอ่อนแอจนลุกไม่ขึ้น จะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ เซวียหนิงเซียงมองไปทางมือของกู้เจียวที่กำลังกุมท้องน้อยอยู่ ก็พลันร้องอ๋อ แล้วเอ่ยถาม “ระดูเจ้ามาแล้วสินะ”
กู้เจียวไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะโต้ตอบ
เซียวลิ่วหลังเมื่อได้ยินเสียงพวกนางก็รีบเดินเข้ามาถาม “เกิดเรื่องอันใดขึ้นรึ”
กู้เจียวไม่ตอบ เซวียหนิงเซียงจึงเอ่ยตอบให้ “นางมีระดู เหมือนจะปวดหนักด้วย ในเรือนเจ้ามีก้อนน้ำตาลแดงไหม ต้มให้นางกินเสียหน่อยดีกว่า”
เซี่ยวลิ่วหลังยืนนิ่งทำหน้างง
เซวียหนิงเซียงคิดว่าทั้งสองคนแต่งงานกันมาครึ่งปีแล้ว และก็น่าจะเข้าเรือนหอกันแล้วเรียบร้อย จึงเอ่ยออกไปอย่างไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ


บทที่ 16 ศิษย์ชั้นต่ำ
ผู้สอบที่เข้าเรียนใหม่จะถูกแบ่งออกเป็นสี่ระดับชั้นตามลำดับคะแนน ได้แก่ ห้องหนึ่งเทียนจื้อ ห้องสองเทียนจื้อ ห้องหนึ่งตี้จื้อ และห้องสองตี้จื้อ
กู้ต้าซุ่นผู้สอบได้ที่สอง จึงได้ไปอยู่ห้องหนึ่งเทียนจื้อโดยปริยาย ส่วนเซียวลิ่วหลังที่สอบได้รองโหล่ก็ได้อยู่
ห้องสองตี้จื้อไป
ส่วนบุคคลกรณีพิเศษอย่างกู้เสี่ยวซุ่นเองก็ต้องถูกจัดให้ไปอยู่ห้องสองตี้จื้อเช่นกัน
เดิมทีกู้ต้าซุ่นนึกว่ากู้เสี่ยวซุ่นที่ได้สิทธิพิเศษเพราะช่วยเหลือคนสำคัญของสำนักไว้ แต่สุดท้ายพอได้เข้ามาจริงๆ
ก็ต้องมาอยู่ห้องโหล่อยู่ดี เห็นทีดูท่าคนที่เขาช่วยเหลือไว้คงจะมิใช่คนใหญ่คนโตอะไรมากนัก
“ห้องสองตี้จื้ออยู่นั่นไง เจ้าเข้าไปสิ” กู้ต้าซุ่นพอเอ่ยกับกู้เอ้อซุ่นเสร็จ ตนเองก็รีบเดินเข้าห้องหนึ่งเทียนจื้อไป
กู้เอ้อซุ่นใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กๆ ว่าตนจะได้เข้าเรียนหนังสืออย่างกู้ต้าซุ่น วันนี้ฝันของเขาเป็นจริงแล้ว
แต่พอต้องมาอยู่ห้องเดียวกับเซียวลิ่วหลัง ก็พลันรู้สึกขุ่นมัวเสียอย่างนั้น แม้ตัวเขาเองจะไม่รู้ว่าต้องมีการแบ่ง
ห้องหนึ่งห้องสองไปเพื่ออะไร แต่ในเมื่อเซียวลิ่วหลังสอบได้รองโหล่ นั่นก็แปลว่าห้องนี้คงไม่ได้มีดีอะไรหรอกจริงไหม
เห็นทีเขาต้องไปตามหานายท่านผู้นั้นที่กู้เสี่ยวซุ่นช่วยเอาไว้ จะได้ให้เขาช่วยได้ย้ายห้อง!
กู้เอ้อซุ่นคิดเองเออเองโดยที่ไม่ได้รู้สึกเอะใจอะไร
เขาเหลือบไปมองนักเรียนที่นั่งอยู่ด้านข้าง จากนั้นทำท่าจะเข้าไปนั่ง แต่จู่ๆ อาจารย์ที่กำลังบรรยายหน้าชั้นเรียนอยู่กลับโพล่งขึ้น “เจ้าเป็นใคร”
“ข้าคือนักเรียนใหม่ นามกู้เอ้อซุ่นขอรับ”
อาจารย์เมื่อได้ยินดังนั้นก็พลันเอ่ยถามต่อ “ชื่อของเจ้าไม่อยู่ที่นี่ เราไม่ต้อนรับคนนอก จงออกไปซะ”
กู้เอ้อซุ่นถึงกับหน้าชา
ทุกสายตาในห้องจับจ้องมาที่เขา ใบหน้าของกู้เอ้อซุ่นเริ่มร้อนผ่าว “ข้า…ข้าคือ…”
“เอ แล้วนี่กู้เสี่ยวซุ่นมาถึงแล้วหรือยัง ”จู่ๆ อาจารย์ก็ถามแทรก
ไร้ซึ่งคำตอบจากคนในห้อง เขาจึงเอ่ยถามอีกครั้ง
“กู้เสี่ยวซุ่นมาแล้วหรือยัง”
เหล่านักเรียนเริ่มซุบซิบ
กู้เสี่ยวซุ่น กู้เอ้อซุ่น ฟังดูแล้วยังไงยังไงก็ต้องมีความเกี่ยวข้องกันแน่นอน แต่ไฉนอาจารย์ถึงไม่ถามเขา…
ขณะที่พวกนักเรียนกำลังซุบซิบกันก็เหลือบไปมองกู้เอ้อซุ่นด้วยสายตาฉงนสงสัย
เห็นได้ชัดว่ากู้เอ้อซุ่นตอนนี้หน้าชาขนาดไหน เขาพยายามตามหากู้ต้าซุ่น โดยหวังว่ากู้ต้าซุ่นจะช่วยเขาแก้ปัญหาได้ แต่กลับพบว่าห้องหนึ่งเทียนจื้อได้เริ่มการสอนไปเสียแล้ว
บัดนี้กู้เอ้อซุ่นไร้ทางหนีทีไล่ เขาแทบอยากจะมุดดินหนีออกไปจากที่นี่
พอเลิกชั้นเรียน กู้ต้าซุ่นถูกอาจารย์เรียก
“ท่านอาจารย์เฉิน” กู้ต้าซุ่นคารวะทักทาย
อาจารย์เฉินยืนนึกอยู่สักพัก จากนั้นเอ่ยถาม “เจ้ารู้เรื่องที่น้องชายของเจ้าได้เข้าเรียนที่นี่แล้วใช่ไหม”
กู้ต้าซุ่นตอบ “ทราบแล้วขอรับ ผู้ดูแลจากสำนักบัณฑิตนำหนังสือมาส่งถึงเรือนข้า เอ่อ…มิทราบว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นขอรับ”
อาจารย์เฉินขมวดคิ้ว “คนที่ได้เข้าเรียนคือกู้เสี่ยวซุ่น แต่คนที่มาปรากฏในชั้นเรียนกลับเป็นกู้เอ้อซุ่นน่ะสิ นี่เจ้ารู้เรื่องนี้ใช่ไหม”
กู้ต้าซุ่นสังเกตเห็นสีหน้าของท่านอาจารย์ พลันเอะใจอะไรบางอย่าง จึงรีบตีหน้าซื่อแล้วเอ่ยตอบ “ข้าไม่รู้เรื่องเลยขอรับ พอดีข้าออกมาก่อน สองคนที่ท่านกล่าวถึงเขาเป็นน้องชายข้า เป็นลูกของลุงรองนะขอรับ”
“เอาละ เข้าใจแล้ว เจ้ารีบไปเรียนเถิด”
“ท่านอาจารย์ขอรับ น้องชายข้า เขา…” กู้ต้าซุ่นหันไปหาอาจารย์ด้วยสีหน้ากังวล
เมื่ออาจารย์เห็นดังนั้นจึงรีบโบกมือปัด “ไม่มีอะไรหรอก เป็นเรื่องของตระกูลลุงรองเจ้านี่นา ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก เจ้ารีบไปเข้าเรียนเถอะ ครั้งนี้เจ้าทำคะแนนไว้ดีมาก อาจารย์ใหญ่มองเห็นความสามารถของเจ้านะ”
จากนั้นกู้ต้าซุ่นรีบเดินเข้าชั้นเรียน
ขณะที่กำลังนั่งเรียน เขาเหลือบไปตรงทางเดินนอกห้อง
คิดในใจ เจ้ากู้เอ้อซุ่นขี้กลัวขนาดนั้น คงไม่กล้าพูดจามั่วซั่วให้ใครเข้าฟังหรอกนะ
...
ขณะเดียวกัน ณ ตลาด กู้เจียวมุ่งตรงไปที่แผงร้านค้าประจำของนาง ใครๆ ต่างก็รู้ว่านางจะนำของป่ามาขาย
จึงช่วยกันจับจ้องที่ไว้ให้
วันนี้กู้เจียวนำเห็ดสดจากที่เก็บจากในป่ามาขาย รวมถึงเห็ดหูหนูแดดเดียว
“ของแบบนี้กินได้ด้วยรึ เห็นว่ากันว่ามันมีพิษน่ะ” หญิงเฒ่าที่เป็นแม่ค้าขายมันหวานเดินมาหยิบเห็ดหูหนูแห้งพลางเอ่ย
“ของที่ข้าขายแปลว่ากินได้” กู้เจียวเอ่ย
เห็ดหูหนูสดที่ผ่านการตากแดดจนความชื้นและเชื้อโรคระเหยออกหมด สามารถนำมาประกอบอาหารได้
หญิงเฒ่าเชื่อนาง พลางเอ่ย “ข้าเอามันหวานของข้ามาแลกได้ไหม”
กู้เจียวตอบ “อืม”
เห็ดที่นำมาถูกแลกขายให้แม่ค้ากันเองไปจำนวนครึ่งหนึ่ง ดังนั้นของที่ยังเหลืออยู่มีไว้ขายให้ผู้คนที่ผ่านไปมา
กู้เจียวใช้มือข้างเดียวแบกตะกร้า
ซึ่งเต็มไปด้วยของที่แม่ค้าคนอื่นเอามาแลก มีทั้งมันหวาน ฟักเขียว ฟักทอง และอื่นๆ เต็มไปหมด แต่นางก็ยกถือ
ได้ด้วยมือข้างเดียวอย่างสบายสบาย
พอคนในตลาดเห็นดังนั้นก็พลันทำตาโต และมองนางเดินถือตะกร้าหนักๆ ออกจากตลาดไป
กู้เจียวยังไม่กลับหมู่บ้าน และมุ่งหน้าไปยังตรอกซอยแห่งหนึ่ง
เซวียหนิงเซียงเองก็มาที่ตลาดเช่นกัน
อาการปวดขาของยายนางเริ่มปะทุกำเริบอีกแล้ว นางไม่มีเงินไปโรงหมอ ทำได้ก็แต่มาตามหายาสมุนไพรที่ตลาด
พอได้ยามาแล้ว ขณะที่กำลังเดินทางกลับ ก็เห็นเงาตะคุ่มตะคุ่มของใครบางคนที่คุ้นเคย
นางเพ่งสายตาอีกครั้ง ถึงได้แน่ใจว่าตนมองไม่ผิด จากนั้นทำหน้าฉงน
“นี่นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน แล้วไฉนจึงเดินเข้าไปในที่แบบนั้นด้วย”
นางรู้ว่าในตรอกซอยนั่นเป็นที่อโคจร แหล่งรวมของโรงพนัน หอนางโลม ตลาดมืด…
เซวียหนิงเซียงคิดไม่ตกจริงๆ ว่าเหตุใดนางถึงเข้าไปในนั้น
จะโดนใครเขาหลอกมาหรือเปล่านะ หรือว่า…
เซวียหนิงเซียงขมวดคิ้ว จากนั้นตัดสินใจเดินตามไป
พอเข้าไปก็พบว่ากู้เจียวหายไปแล้ว ฝั่งตรงข้ามนั้นเป็นโรงพนันขนาดใหญ่ ฝั่งซ้ายเป็นหอนางโลม ส่วนฝั่งขวา
ไม่รู้จักว่าคืออะไร แต่มีเสียงกรีดร้องดังออกมาเป็นระยะๆระยะ สักพักก็มีคนเดินออกมาด้วยสภาพฟกช้ำดำเขียว สักพักก็ตามมาด้วยคนในสภาพเลือดตกยางออก จะเดินก็ยังเดินไม่ไหว
เซวียหนิงเซียงรู้สึกตกใจอย่างสุดขีด ครั้นจะหันหลังกลับไป แต่กลับถูกชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งยืนขวางไว้
“เฮ้ย แม่สาวจากที่ใด หน้าตาช่างจิ้มลิ้มนัก!”
“จริงด้วย มาอยู่เล่นกับข้าด้วยกัน มามะ”
ชายสองคนที่ยืนด้านหน้าพยายามยื่นมือมาแต๊ะอั๋ง ส่วนอีกสองคนยืนหัวเราะชอบใจอยู่ด้านหลัง
พวกเขาพยายามรุมล้อมนางจนติดกับ
ครั้นจะกรีดร้องเรียกความช่วยเหลือ แต่กลับถูกมือของคนพวกนั้นปิดปากไว้
ดูเหมือนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนพวกนี้ก่อเรื่องแบบนี้ขึ้น พวกมันดูชำนาญนัก คนหนึ่งปิดปากนางไว้ ส่วนอีกสองคนพยายามจับนางไว้ จากนั้นพวกมันก็เริ่มลวนลาม
เซวียหนิงเซียงพยายามเปล่งเสียงแต่ไม่ได้ผล ขยับไปไหนก็ไม่ได้ นางรู้สึกสิ้นหวังเสียจนต้องปล่อยโฮออกมา!
และในตอนนั้นเอง มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังของพวกมัน “นี่ หลบไปซะ”
พอพวกอันธพาลได้ยินว่าเป็นเสียงของสตรี พลันคิดในใจ หรือจะมาอีกคนงั้นรึ
พอหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นสตรีร่างเล็กรูปโฉมอัปลักษณ์ที่ใบหน้ามีปานแดง
แถมยังรูปร่างผอมบางไม่มีน้ำนวลใดๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจสักอย่าง
พวกอันธพาลไม่อยากเสียเวลาเสวนากับนาง หนึ่งในนั้นที่กำลังใช้มืออุดปากเซวียหนิงพลันตะโกนขึ้น
“ไสหัวไปซะ!”
“ข้าบอกว่า หลบไป”
น้ำเสียงของนางแผ่วเบาแฝงไปด้วยความไม่พอใจ สักพัก ไม่รู้ว่าพวกมันเกิดสะกิดใจอะไรเข้า จึงเบนความสนใจไปที่นาง
“ชิ” เสียงจุปากดังขึ้น เขาทำหน้ายิ้มเย้ยอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วเดินมาทางกู้เจียว
จากนั้นง้างมือแล้วปล่อยกำหมัดพุ่งเข้าไปที่กู้เจียว!
เซวียหนิงเซียงเอามือปิดตาเพราะไม่กล้ามอง
กร๊อบกรอบ!
“อ๊าก”
เสียงกระดูกหักและเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังขึ้น ทำเอาทุกคนตกตะลึงไปตามๆ กัน
กู้เจียวไม่รอช้า คว้าคอเสื้ออันธพาลคนต่อมา แล้วใช้แรงผลักอันธพาลออกไปจนร่างชนกับกำแพงและล้มลง
อันธพาลอีกสองคนที่เหลือเข้ามารุมนาง แต่ไม่ทันไรก็ถูกนางใช้ขาเตะเข้าให้จนล้มลงไปกับพื้น
ชายคนแรกที่ล้มลงกับพื้น พยายามลุกขึ้นแล้วคว้าก้อนอิฐ จากนั้นเล็งเข้าไปตรงด้านหลังศีรษะของกู้เจียว


บทที่ 14 ทดแทนบุญคุณ
ในที่สุดกู้เจียวเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเขาและกู้เสี่ยวซุ่นถึงเข้าขากันขนาดนั้น เพราะพวกเขามีระดับมันสมอง
ที่เท่ากันนี่เอง
วันนี้กับข้าวที่กู้เจียวปรุงคือไก่ป่าตุ๋นเห็ดหอม รสชาติหอมกรุ่นละมุนลิ้นและเนื้อสัมผัสของไก่ป่าที่เด้งดึ๋งสู้ฟัน นางใช้เวลาเคี่ยวตุ๋นอยู่สองชั่วยามจนทุกอย่างเข้าเนื้อ
นอกจากนี้ กู้เจียวยังทำยำเห็ดหูหนูและยำไชเท้าสับไว้ตัดเลี่ยนและเพิ่มความสดชื่น ทานคู่กับข้าวสวยร้อนๆ และหมั่นโถวข้าวโพด
แม้เซียวลิ่วหลังจะสอบได้ที่โหล่ กู้เจียวก็มิวายลงทุนเชือดไก่ป่าทำอาหารมื้อโอชะเพื่อเฉลิมฉลองที่เขาสอบเสร็จ เพียงแต่นางไม่ได้เอ่ยออกมาเท่านั้นเอง
“ไปเรียกพี่เขยมากินข้าวเร็ว” นางเอ่ยกับเสี่ยวซุ่นพลางกุลีกุจอยกหมั่นโถวที่เพิ่งนึ่งเสร็จร้อนๆ ออกมาจากเตา
“เอ้อ!” เสี่ยวซุ่นเดินสะบัดก้นออกไป
ขณะเดียวกัน เซียวลิ่วหลังเพิ่งจะเขียนหนังสือเสร็จไปหนึ่งเล่มพอดี
พวกคนเก่งๆ หลังจากที่สอบขุนนางได้ระดับจวี่เหรินกับจิ้นซื่อแล้ว ร้านหนังสือก็มักจะนำบันทึกและตำราเตรียมสอบของพวกเขามาทำสำเนาแล้วแบ่งขายให้พวกคนที่สนใจเข้าสอบต่อ
เซี่ยวลิ่วหลังนับว่าเป็นคนที่มีลายมือสวย ดังนั้นหนังสือของเขาจึงขายดีเป็นพิเศษ
“พี่เขย! กินข้าว!” เสี่ยวซุ่นตะโกนลอดผ่านช่องประตูห้อง
เซียวลิ่วหลังพลันนึกในใจ เกิดมาเป็นคนไม่สนโลกแบบเขานี่ช่างดีจริงๆ ไม่กี่วันก่อนยังไปรังแกคนเขา
จนเกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่เลย พอมาตอนนี้กลับพูดจาฉอเลาะราวกับสนิทกันมาแต่ชาติปางก่อน
เซียวลิ่วหลังยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยเย็นชา เขาไม่ได้รู้สึกประสีประสาอะไรกับท่าทีหน้ามือเป็นหลังมือของ
กู้เสี่ยวซุ่น แต่อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่คิดจะเอาเรื่องในอดีตมาหักหน้าใครอยู่แล้ว
ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นกลับรู้สึกว่าตัวเองมีท่าทีสบายๆสบาย กับพี่เขยคนนี้มากขึ้น
ทั้งสามคนนั่งกินข้าวพร้อมกัน
กู้เสี่ยวซุ่นใช้ตะเกียบคีบเข้าไปที่เห็ดหอมชิ้นโต เท่าที่เขาจำความได้ก็คือพี่สาวของเขาไม่ใช่คนที่ทำอาหาร เลยถือว่าครั้งนี้เป็นการชิมฝีมือของนางครั้งแรก ใครจะไปคิดเล่าว่านางจะทำออกมาได้อร่อยเหลือเชื่อขนาดนี้!
เขาคีบชิ้นเนื้อไก่ขึ้นมาแล้วเข้าปาก
คุณพระ!
อร่อยจนน้ำตาแทบไหล!
กู้เจียวฉีกน่องไก่ออกมาแบ่งให้เซียวลิ่วหลังและกู้เสี่ยวซุ่นคนละชิ้น
แม้แต่เนื้อส่วนน่องเองก็ถูกเคี่ยวจนได้รส ทำให้เนื้อไก่มีสัมผัสนุ่มฉ่ำ พอกัดเข้าไปกู้เสี่ยวซุ่นรู้สึกเหมือนราวกับตัวเองกำลังขึ้นสวรรค์
ตัดภาพมาที่เซียวลิ่วหลังที่ยังคงหน้านิ่ง
หากกู้เจียวรู้สักนิดว่าก่อนหน้านี้เซียวลิ่วหลังเป็นคนกินเยอะแค่ไหน ก็คงมีเปลี่ยนความคิดกันบ้างล่ะ
ทั้งสองทานข้าวหมดอย่างรวดเร็ว ขณะที่กู้เสี่ยวซุ่นกำลังจะไปเติมข้าว พลันหันไปเห็นชามข้าวของพี่เขย
ที่ทานหมดแล้วเช่นกัน จึงเอ่ยถาม “เติมข้าวไหมพี่เขย”
“อืม” เซียวลิ่วหลังไม่ปฏิเสธ
อืมที่ว่านี่ ไม่รู้ว่าพี่เขยผู้นี้ตอบรับน้ำใจของเขา หรือตอบรับที่เรียกพี่เขยว่าพี่เขยกันแน่นะ
แต่กู้เสี่ยวซุ่นก็รีบไปตักข้าวให้ทันที
มื้อนี้ถือว่าเป็นมื้อที่กู้เสี่ยวซุ่นรู้สึกอิ่มหมีพีมันมากที่สุดเลยก็ว่าได้ ทั้งรสชาติ ทั้งบรรยากาศบนโต๊ะ
แม้ท่านพี่ทั้งสองจะพูดน้อยไปหน่อยก็ตาม ซึ่งก็แปลว่าเขาได้มีโอกาสพูดยังไงล่ะ! ทุกคนดูกินกันเอร็ดอร่อยเชียวล่ะ!
เมื่อทุกคนอิ่มแล้ว เซี่ยวลิ่วหลังช่วยกู้เจียวเก็บจาน ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นไปผ่าฟืนที่หลังเรือน
พอเดินเข้าไปในห้องครัว จู่ๆ เซียวลิ่วหลังก็ยัดถุงเงินใส่ในกำมือกู้เจียว
นางหันไปหาเขาด้วยสีหน้าสงสัย
“เอาไว้ซื้อข้าวของจำเป็นในเรือน” เขาเอ่ย
เป็นเงินจำนวนสองตำลึงจากเซี่ยวลิ่วหลัง ซึ่งเงินนี้เป็นน้ำพักน้ำแรงหนึ่งเดือนกว่าที่เขาเขียนหนังสือส่งขาย ลำพังเขามีเงินติดตัวเพียงแค่สิบกว่าสลึงทองแดงเท่านั้น ส่วนงานในมือของเขาตอนนี้ก็ใกล้เสร็จแล้ว อีกสักสองวันก็คงเอาไปแลกในเมืองได้
กู้เจียวเลิกคิ้วมองไปที่ถุงเงิน แล้วคว้าเก็บไว้อย่างดี
หลังจากเก็บห้องครัวเสร็จ กู้เจียวกำลังจะเดินออกไปตักน้ำที่ปากทางหมู่บ้าน แต่จู่ๆ กู้เสี่ยวซุ่นเข้ามาคว้าไม้คานหาบ พลางเอ่ย “เจ้าพักเถอะ งานใช้แรงแบบนี้เดี๋ยวข้าจัดการเอง!”
พอคว้ามาได้ เอ่ยจบ แล้วก็เดินออกไปอย่างเร็ว กู้เจียวห้ามแทบไม่ทัน
ตอนนี้คือเวลากินข้าวของทุกเรือน ไม่มีใครออกมาตักน้ำกัน กลายเป็นว่ากู้เสี่ยวซุ่นได้ยึดครองบ่อไป
ขณะที่เขากำลังขะมักเขม้นตักน้ำจากบ่อ จู่ๆ มีบุรุษควบม้าสองนายกำลังมุ่งหน้ามาทางเขา จากนั้นมาหยุดยืนอยู่ด้านข้าง
บุรุษทั้งสองกระโดดลงจากหลังม้า
เขารู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตจากคนแปลกหน้าทั้งสอง
ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกฝึกกำลังภายในมา ต่อให้เกณฑ์อันธพาลมาทั้งหมู่บ้านอย่างไรก็คงสู้ไม่ไหวแน่นอน
“เจ้าเป็นคนที่นี่รึ” หนึ่งในนั้นเอ่ยถาม
“เอ่อ…ใช่ขอรับ มีเรื่องอันใดรึ” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยถามอย่างลังเล
“พวกเรามาตามหาคนน่ะ!” เอ่ยจบพลางคว้าร่มสภาพผุพังออกมา จากนั้นเอ่ยถามอีกครั้งด้วยเสียงดุดัน “เจ้าเคยพบเจอร่มคันนี้หรือไม่”
ทำไมจะไม่เคยเห็นเล่า ก็นั่นมันร่มของกู้เจียวนี่นา!
กู้เสี่ยวซุ่นเริ่มใจคอไม่ดี
“เจ้าเคยเห็นใช่หรือไม่”หนึ่งในนั้นเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงขู่พลางหรี่ตา
“ข้า…ขะขะข้า…” กู้เสี่ยวซุ่นเริ่มติดอ่าง พลางนึกในใจ นี่นางไปก่อเรื่องอันใดอะไรไว้เนี่ย เหตุใดถึงได้มี่ทาทางคนน่ากลัวๆ แบบนี้มาถามหานาง
“เจ้าหนู” หนึ่งในนั้นจู่ๆ ยื่นแขนกล้ามใหญ่ออกมา เอามือกุมที่หัวไหล่กู้เสี่ยวซุ่น พลางเอ่ย
“เจ้าควรพูดความจริงนะ ไม่เช่นนั้น ข้าจะไปถามคนอื่น…”
นี่แรงเยอะขนาดนี้เชียวรึ ชนิดที่ว่าร่างครึ่งท่อนของเขาแทบจะขยับไปไหนไม่ได้เลย!
กู้เสี่ยวซุ่นกัดฟันเอ่ย “ของข้าเอง!”
บุรุษร่างใหญ่เมื่อได้ยินดังนั้นถึงกับตกใจ
ทั้งคู่หันไปสบสายตาราวกับส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง
บุรุษที่กุมไหล่กู้เสี่ยวซุ่นอยู่ก็ชักมือกลับ พลางเอ่ยถามด้วยสีหน้าฉงน “แน่ใจหรือว่าของเจ้า”
ลำแข้งของกู้เสี่ยวซุ่นจากที่เกร็งนิ่งบัดนี้เริ่มจะระทวย แต่กระนั้นยังคงความฝีปากกล้าแล้วเอ่ยต่อ
“ในเมื่อมันเป็นของข้า ข้าต้องรู้อยู่แล้วสิ บนคันร่มนั่นมีคำว่า ‘เสี่ยว’ สลักไว้อยู่ ข้าสลักมันเองกับมือ”
แน่นอนว่าครั้งนี้เขาพูดจริง เขาเคยสลักคำไว้บนด้ามพัดของนางอีกด้วย ตอนนั้นเขาเขียนเป็นแค่คำว่า ‘เสี่ยว’ ซึ่งตอนนั้นเขาทำไปเพื่อแก้เบื่อฆ่าเวลาเท่านั้น
และแน่นอนอีกว่า บุรุษทั้งสองสังเกตเห็นแล้วว่าคันร่มมีคำสลักอยู่จริง นั่นยิ่งทำให้พวกเขาเชื่อหนักกว่าเดิมว่าร่มนี้เป็นของเขา
“ถ้าเช่นนั้น วันก่อนที่หลังเขา เป็นเจ้าอย่างนั้นรึ”
“ใช่ ข้าเอง!”
“คนที่ใช้เท้าเหยียบทาบลงบนใบหน้าของนายท่าน เป็นเจ้าสินะ”
“…ใช่!”
“รวมถึงแขนของนายท่านด้วย”
“…ใช่! ข้าเอง! ”
“เข็มตรงบั้นท้ายก็ฝีมือเจ้าด้วยรึ”
นี่เขากำลังแกว่งเท้าหาเสี้ยนชัดๆ แล้วพี่สาวเขา พี่สาวแท้ๆ ของเขา ทำอีท่าไหนถึงได้เอาเข็มไปปักบั้นท้ายคนแบบนั้นกันเล่า
กู้เสี่ยวซุ่นสูดหายใจลึก หลับตา แล้วพ่นคำใส่รัวๆ “ใช่แล้ว ใช่แล้ว ใช่แล้ว! ทั้งหมดนั่นข้าทำเอง!
หากพวกเจ้าไม่เชื่อ ก็ลองไปถามคนอื่นๆ ดูสิ ว่าแถวนี้นอกจากข้าแล้วจะมีใครบังอาจทำเรื่องแบบนั้นกันได้อีก”
กู้เสี่ยวซุ่นได้แต่คิดในใจ ซวยแล้ว วันนี้เขาคงจะได้เป็นศพอยู่ข้างบ่อน้ำแน่นอน ทว่า ไฉนไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละนิด ถึงได้เห็นว่าบุรุษสองคนนั้นก้าวถอยหลังแล้วก้มโค้งคำนับให้เขา!
“ท่านผู้มีพระคุณ! ในที่สุดพวกเราก็ตามหาท่านจนเจอ!”
“…”
“พี่สาว!” กู้เสี่ยวซุ่นวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต จนกระทั่งมาถึงที่ห้องครัว “ข้าว่าข้าก่อเรื่องเข้าให้แล้วล่ะ!”
“เบาๆ สิ พี่เขยเจ้ากำลังอ่านหนังสืออยู่นะ” กู้เจียวชี้นิ้วทำเสียงชู่ว์
กู้เสี่ยวซุ่นที่ทำหน้าราวกับจะปล่อยโฮค่อยๆ อธิบายเหตุการณ์เมื่อครู่ให้กู้เจียวฟัง “…ท่านพี่ ว่าอย่างไรล่ะ ผู้มีพระคุณอะไรกัน หรือว่าพวกนั้นมันจะมาหลอกต้มตุ๋นข้า”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง” กู้เจียวพยักหน้าพลางนึกย้อนไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นบนเขา “แล้วเจ้าไม่ได้ถามรึว่า
พวกเขาเป็นใครมาจากไหน”
กู้เสี่ยวซุ่นเอียงหัวพลางเอ่ย “ข้าลืมถามน่ะ”
“แล้วพวกเขาไปหรือยัง”
“ยังนะ”
กู้เจียววางไม้กวาดในมือลง “เอาล่ะ เจ้ารอข้าอยู่นี่นะ”
“เจ้าอย่าไปเลย!” กู้เสี่ยวซุ่นรั้งนาง
“ไม่เป็นไรหรอก” กู้เจียวหัวเราะ จากนั้นเดินออกไปทางปากหมู่บ้าน
กู้เสี่ยวซุ่นมองตามไป ไม่รู้ว่าพี่สาวของตนไปพูดอะไรกับบุรุษสองคนนั้นบ้าง แต่ดูเหมือนว่าบุรุษสองคนนั้นเดินออกไปแล้ว
วันรุ่งขึ้น ช่วงฟ้าสาง รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนตัวเข้ามายังหมู่บ้าน จากนั้นมาหยุดที่หน้าเรือนของตระกูลกู้
ปรากฏบุรุษวัยกลางคนท่วงท่าสง่าเดินลงมาจากรถม้า
วันนี้เป็นเวรเข้าครัวของเรือนใหญ่ แม่นางโจวและกู้เย่ว์เอ๋อจึงตื่นก่อนแล้วง
กู้เย่ว์เอ๋อสะพายตะกร้ากำลังจะออกไปเก็บพืชผัก ครั้นพอเปิดประตูออกไป ก็พบกับบุรุษวัยกลางคนกำลังทำท่าจะเคาะประตูรวมถึงรถม้าที่จอดอยู่ด้านหลัง
นางไม่เคยพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้ จึงเกิดอาการทำตัวไม่ถูก
บุรุษวัยกลางคนเอ่ยทักก่อนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เรียนถามขอรับ ที่นี่คือเรือนของนายอากรกู้ใช่หรือไม่”
กู้เย่ว์เอ๋อรีบวิ่งเข้าไปด้านในเรือนพลางตะโกน “…ท่านแม่! มีคนมาหาท่านปู่น่ะ!”
จากนั้นกู้ฉังไห่เดินออกมาต้อนรับ
เขาคือบุตรคนโตของนายใหญ่กู้ เขาเคยตามนายใหญ่กู้ไปที่สำนักเพื่อทำธุระให้เป็นครั้งคราว
อีกทั้งเขาเป็นคนที่รอบรู้กว่าใครเมื่อเทียบกับคนในหมู่บ้าน
ดูปราดเดียวก็รู้ว่าคนคนๆ นี้ไม่ธรรมดา
กู้ฉังไห่เอ่ยถามอย่างสุภาพ “บิดาข้ากำลังอาบน้ำอยู่ แล้วท่านคือ…”
บุรุษวัยกลางคนยิ้มให้พลางประสานมือคารวะ “ข้ามาจากสำนักบัณฑิตเทียนเซียง ที่มาในวันนี้
ก็เพื่อจะมารับท่านชายกู้เข้าศึกษาน่ะขอรับ”
เข้าเรียนงั้นรึ มิใช่ว่าผู้เรียนจะต้องเดินทางไปเองหรอกหรือ ให้คนจากสำนักบัณฑิตมารับมาส่งแบบนี้ได้ด้วยรึ
เป็นเพราะต้าซุ่นสอบได้คะแนนดีมากอย่างนั้นหรือ
กู้ฉังไห่รู้สึกถึงความเชิดหน้าชูตาจนเอวและหลังยืดตรงอย่างเห็นได้ชัด เขาหันเข้าไปด้านในเรือน
แล้วตะโกนเรียก “ต้าซุ่น มีคนจากสำนักบัณฑิตมารับเข้าเรียนน่ะ!”


บทที่ 24 รักษาได้
กู้เจียวงับฉากบังลมปิดลง ตรวจดูเซียวลิ่วหลังอยู่ในนั้น
นางแอบสังเกตเซียวลิ่วหลังตอนอยู่ที่บ้านมาแล้ว พบว่าที่จริงแล้วปัญหาหลักของเขาอยู่ที่ข้อเท้า ยามนี้ตรวจดูอย่างละเอียดอีกรอบแล้วจึงได้มั่นใจในการคาดเดาของตัวเอง
ข้อเท้าเขาเคยหักมาก่อน แต่หมอกลับวินิจฉัยไม่เจอ คิดว่าเขาแค่บาดเจ็บที่ขาเท่านั้น ดังนั้นจึงรักษาให้แค่ที่ขาเขา ทว่าต่อให้ไม่ได้รักษาในทันที เท้าถูกจำกัดการเคลื่อนไหวไว้ดังนั้นจึงแทบไม่ได้ใช้เท้าเลย ข้อเท้าสมานกันเองเรียบร้อยแล้ว แต่กระดูกที่แตกด้านในไม่ได้ทำความสะอาดให้ดี พอเขาเดินจึงเจ็บเจียนขาดใจ
แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่ได้แสดงออกมา กู้เจียวคาดคะเนว่าเขาแค่ข้อต่อกระดูกข้อเท้าแข็งธรรมดา อันนั้นจะไม่เจ็บ ยามนี้วินิจฉัยได้แน่ชัดแล้ว จึงได้รู้ว่ายามปกติเขาใช้ความอดทนมหาศาลเพียงใดมาข่มกลั้นเอาไว้
กู้เจียวชาติก่อนเคยผ่าตัดอาการประเภทนี้มาไม่น้อย สำหรับนางแล้วความยากไม่มาก แต่ยากับวัสดุสิ้นเปลืองสำหรับการผ่าตัดยังไม่ปรากฏในกล่องยาในขณะนี้
ทว่า...นึกไปถึงการพบเจอเมื่อไม่กี่วันก่อน กู้เจียวตัดสินใจรออีกหน่อย ยิ่งไปกว่านั้นยามนี้ก็ไม่ใช่โอกาสที่ดีในการทำการผ่าตัด ต้องจัดการบริเวณส่วนที่บาดเจ็บของเขาเสียก่อน ดังนั้นรอให้ถึงวันส่งท้ายปีสำนักบัณฑิต
ปิดภาคการศึกษาจะดีกว่า
เถ้าแก่รองกับผู้ดูแลหวังเอาแต่รออยู่นอกฉากบังลมตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้แอบดูเลยแม้แต่น้อย
ความจริงแล้วก่อนหน้านี้เถ้าแก่รองคิดจะให้หมอของหุยชุนถังล้อมดูฝีมือการแพทย์ของกู้เจียว แต่นี่เป็นครั้งแรก คำขอร้องนี้เหมือนจะกะทันหันเกินไป เขาจึงอดทนไว้
เมื่อครู่กู้เจียวเข้าไปวินิจฉัยและรักษาได้จงใจลากฉากบังลมมาปิดไว้ ท่าทีเช่นนี้หมายความได้ว่ากู้เจียวไม่อยากเผยแพร่ฝีมือการแพทย์ของตัวเอง คิดได้เช่นนี้ เถ้าแก่รองจึงรู้สึกโชคดีที่เมื่อครู่ตัวเองไม่ได้เอ่ยบอกความต้องการจะเรียนรู้ออกไป
ทว่ามีจุดหนึ่งที่เถ้าแก่รองเดาผิด นั่นคือกู้เจียวไม่ได้ไม่อยากเผยแพร่ฝีมือการแพทย์ของตัวเอง นางแค่ไม่อาจให้คนอื่นเห็นกล่องยาของนางต่างหาก
กู้เจียวอยู่ด้านในนานพอสมควร
ตรวจดูหนึ่งเค่อ[footnoteRef:1] ชื่นชมคนรูปงามอีกครึ่งชั่วยาม [1: หนึ่งเค่อ คือ เวลา 15 นาที]
แค่ก!
ไม่ได้ถอดเสื้อผ้า ไม่ได้ถอด!
กล่องยาถูกกู้เจียวใส่ไว้ในตะกร้า นางหิ้วตะกร้าเดินออกมา
เถ้าแก่รองเข้ามาต้อนรับ ยิ้มเอ่ยอย่างเกรงใจว่า “แม่นางกู้เข้าไปนานเพียงนี้ อาการบาดเจ็บของคุณชายเซียวซับซ้อนมากใช่หรือไม่”
กู้เจียวเอ่ยโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าว่า “ซับซ้อนไม่น้อยเลย ข้าต้องทำการผ่าตัดให้เขาสักครั้ง”
ซับซ้อนน่ะจริง ดูคนรูปงามก็จริงเหมือนกัน
ได้ยินว่าต้องผ่าตัด เถ้าแก่รองก็มึนงงไปเล็กน้อย ผ่าตัดเป็นวิธีการแพทย์ที่จะใช้ได้ในสนามรบ ในหมู่ชาวบ้านเจอได้น้อยนัก หนึ่ง ความเสี่ยงสูง สอง ข้อกำหนดทางการแพทย์ของแพทย์สูงเกินไป ขนาดหมอในหุยชุนถังของพวกเขายังไม่ค่อยมีใครกล้าลงมีดบนร่างผู้บาดเจ็บเลย
“เจ้า...แน่ใจหรือ” เถ้าแก่รองสีหน้าฉงน
หมอใหญ่ที่หุยชุนถังคนหนึ่งกล้าลงมีดผ่าตัดอายุอานามปาไปห้าสิบแล้ว คนเขายังเป็นผู้สืบทอดตระกูลแพทย์เก่าแก่ด้วย
“อืม” กู้เจียวพยักหน้า “ส่วนวันเวลาข้าขอคิดก่อน รอให้ตัดสินใจแน่แล้วค่อยแจ้งพวกท่าน อีกอย่าง ยังมีของบางอย่างที่ต้องเตรียมไว้ ต้องรบกวนเถ้าแก่รองแล้ว ส่วนเงิน...ก็หักจากเงินค่ารักษาที่ข้ารับมาก็แล้วกัน”
“ไม่รบกวน” เถ้าแก่รองยิ้มบอก
หุยชุนถังไม่ใช่โรงทานอะไรเสียหน่อย คนไข้ที่มาที่นี่ล้วนต้องจ่ายเงินกันทั้งนั้น ยิ่งฝีมือการแพทย์สูงเท่าใด เงินค่ารักษาก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
“แต่ว่า...เจ้ารักษาได้ทุกโรคเลยหรือ” เถ้าแก่รองถาม
“เรื่องนั้นกลับไม่ใช่” กู้เจียวตอบ “ต้องดูก่อนจึงจะรู้ ทางที่ดีท่านหาพวกโรคที่รักษายากมาให้ข้า อย่าสิ้นเปลืองจำนวนครั้งในการรับรักษา”
ฟังสิ ฟังสิ ฟังสิ นี่คือความมั่นใจ!
เถ้าแก่รองกลับไม่ได้คิดว่านางกำลังคุยโวโอ้อวดอย่างไม่รู้สึกกระดากอาย ความเป็นจริงแล้ว ขอแค่เป็นคนที่เคยเห็นฝีมือการแพทย์ของนางล้วนมีเหตุผลที่จะเชื่อว่านางสามารถฟื้นคืนความตายคนได้
กู้เจียวต้องหาวัตถุดิบยาในการรมยาให้เซียวลิ่วหลัง นางแบกตะกร้าไปยังโถงใหญ่
เถ้าแก่รองหัวเราะออกมาอย่างแปลกประหลาด “เหล่าหวังเอ๋ย เจ้าว่าฝีมือการแพทย์นางดีเพียงนี้
จะสามารถ...รักษาให้ท่านผู้นั้นในเมืองหลวงได้หรือไม่”
“ท่านผู้นั้นในเมืองหลวงรึ” ผู้ดูแลหวังนิ่งอึ้ง ผ่านไปครู่ใหญ่ๆ จึงได้มีปฏิกิริยาขึ้น “เจ้าหมายถึงคุณชายน้อยผู้นั้นของท่านโหวนะหรือ”
เถ้าแก่รองดวงตาสองข้างเป็นประกาย “เขานั่นล่ะ!”
ผู้ดูแลหวังรีบโบกมืออย่างตระหนก “ไม่ ไม่ ไม่ พูดไม่ได้! พูดไม่ได้!”
นั่นเป็นถึงชนชั้นสูงของเมืองหลวงเชียวนะ! หุยชุนถังในสายตาพวกเขาก็แค่ระดับชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น ไม่พอให้แลมองเลยสักนิด! “ข้าดูฝีมือการแพทย์ของแม่นางกู้แล้วไม่เลว...”
“เถ้าแก่รอง พวกเราต่างมีศีรษะเดียวกันนะขอรับ”
ผู้ดูแลหวังทำลายความคิดของเถ้าแก่รองอย่างโหดเหี้ยม
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากไปหาเงินจากจวนโหว แต่โรคของท่านชายน้อยผู้นั้นไม่อาจรักษาให้หายได้จริงๆ รักษาแย่ลงได้ถึงแก่ชีวิตคนรักษาแน่
จะว่าไปแล้วท่านชายน้อยท่านนั้นก็น่าสงสาร ปีนั้นที่โหวฮูหยินคลอดเขาได้ยังไม่ถึงเดือน คลอดอยู่ในวัดทรุดโทรมแห่งหนึ่ง ข้างกายไม่ได้พาหมอตำแยมาด้วยจึงไปหามาจากในหมู่บ้านระแวกนั้นมาแทน
คลอดก่อนกำหนด ปัจจัยการคลอดย่ำแย่ ผนวกกับหมอตำแยฝีมือไม่ดี พอคลอดออกมา โหวฮูหยินจึงเสียชีวิตลง
ที่ย่ำแย่กว่านั้นก็คือ นึกไม่ถึงโหวฮูหยินจะตั้งครรภ์แฝด คลอดออกมาได้แล้วคนหนึ่ง เรี่ยวแรงของโหวฮูหยินก็แทบจะใช้หมดแล้ว พอคนที่สองที่อยู่ในท้องอดทนไว้นานเกินไป ตอนคลอดออกมาทั้งร่างก็ม่วงคล้ำไปหมดแล้ว
ท่านชายน้อยคือเด็กคนที่สองคนนั้น ก่อนเขายังมีพี่สาวอีกคน
ท่านชายน้อยมีร่างกายอ่อนแอมาจากท้องแม่ กินยาตั้งแต่เด็ก แทบจะโตมาด้วยยา
เพื่อรักษาโรคของคุณชายน้อยให้หาย หลายปีมานี้จวนโหวหาหมอที่มีชื่อเสียงมาไม่น้อย แต่น่าเสียดายที่อาการป่วยของท่านชายน้อยสุดท้ายไม่ได้ดีขึ้นเลยสักนิด ตรงกันข้าม เพราะใช้ยาอยู่บ่อยๆ ทำให้เขายิ่งอ่อนแอลง
ว่ากันว่ายามนี้เขาเหลือแค่เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายแล้ว
หากโชคไม่ดีละก็ พอพวกเขาป้อนยาให้ไป ท่านชายน้อยก็หมดลมแล้ว
หากท่านชายน้อยตายลงในมือพวกเขาจริงๆ หัวของหมอทุกคนในหุยชุนถังรวมกันยังไม่พอชดใช้ชีวิตเขาเลย
เถ้าแก่รองก็ทราบถึงผลได้ผลเสียในเรื่องนี้ดี แต่เขาไม่ยอมแพ้
เดิมทีเขาก็เป็นคนมีความทะเยอทะยานอย่างมากอยู่แล้ว มิฉะนั้นคงไม่เห็นคุณค่าอันยิ่งใหญ่ในตัวกู้เจียวหรอก
จะว่าไปแล้ว ท่านชายน้อยท่านนั้นกับแม่นางกู้เหมือนว่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน
เถ้าแก่รองคล้ายกำลังคิดอะไรอยู่เอ่ยว่า “เช่นนั้นเอาอย่างนี้ ให้แม่นางกู้รักษาอาการเซียวลิ่วหลังให้ก่อน หากรักษาหายได้จริงๆ ค่อยให้นางไปลองดูที่จวนโหวก็ไม่เห็นเป็นไร”
ผู้ดูแลหวัง “...”
...
เมื่อเซียวลิ่วหลังฟื้นขึ้นมาภายในห้องก็มีหมอชราเคราขาวเพิ่มมาคนหนึ่ง
“ท่านคือ...”
หมอชราแย้มยิ้ม เอ่ยว่า “ข้าคือหมอจาง เมื่อครู่เจ้าหลับไป เรื่องนี้ต้องโทษข้า ลืมเอากำยานนอนหลับออก”
เซียวลิ่วหลังชะงักไป “ไม่เป็นไร”
“ให้ข้าดูขาเจ้าหน่อย”
“ขอรับ”
หมอชราดำเนินการตามวิธีที่กู้เจียวได้กำชับไว้รอบหนึ่ง
ว่ากันตามจริงเขาประหลาดใจยิ่ง ขาของเซียวลิ่วหลังเขาเป็นคนตรวจให้มาก่อน จากฝีมือการแพทย์ของ
หุยชุนถังยามนี้หมดหนทางจะรักษาได้
เด็กสาวคนนั้นมีวิธีให้เขา...ลุกขึ้นยืนอีกครั้งจริงๆ หรือ
เซียวลิ่วหลังถือใบสั่งยาที่หมอชราออกให้ไปยังห้องโถงใหญ่ เฝิงหลินลุกพรวดขึ้นมา “เจ้าออกมาได้เสียที หมอจางบอกว่าอย่างไรบ้าง ขาเจ้ามีทางรักษาหรือไม่”
เซียวลิ่วหลังขานรับ เอ่ยว่า “หมอจางบอกว่าใช้ยารมก่อนสักระยะ เดือนหน้าค่อยมาใหม่”
เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อการเรียนของเขา กู้เจียวยังไม่ให้หมอชราเอ่ยถึงเรื่องผ่าตัดไว้ชั่วคราวก่อน
“ข้าบอกแล้วว่าหมอจางต้องรักษาได้!” เฝิงหลินชื่นชอบเต็มเปี่ยม
เซียวลิ่วหลังกลับมองหาบางอย่างรอบๆ


บทที่ 20 ตัดสินใจ
หญิงชราที่มาล้มอยู่หน้าเรือนสภาพเนื้อตัวแลดูสกปรกซกมก ผมเผ้าเพ่ายุ่งเหยิงจนบดบังใบหน้า สวมชุดผ้าบางๆ
แวบแรกกู้เจียวเข้าใจว่าคงเป็นคนของหมู่บ้านนี้ที่เพิ่งกลับมาจากไร่นา แต่ไฉนถึงได้มาล้มลงที่หน้าบ้านของนางกันได้ล่ะ
เสียงดังเมื่อครู่ คือเสียงของศีรษะที่กระแทกเข้ากับบานประตู กู้เจียวสังเกตที่หน้าผากของหญิงชรา มีรอยเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
กู้เจียวใช่ว่าไม่เคยพบเจอกับเรื่องหัวกระแทกต่างๆ แต่บอกตรงๆ ว่าถ้าเอาหัวไปกระแทกเองแล้วก็นางยังไม่เคย
ดูเหมือนหญิงชราจะเป็นลมหมดสติไป
กู้เจียวย่อตัวลงเพื่อจะดูว่าหญิงชราเป็นคนของบ้านไหน จะได้พาส่งกลับบ้านถูก แต่พอหลังจากช่วยพลิกตัวร่าง
หญิงชราให้อยู่ในท่านอนราบ กลับพบว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เรือนร่างของหญิงชราเต็มไปด้วยรอยแผลสีอ่อนสีเข้มสลับไปมา ซ้ำยังมีรอยแดงเหลือบๆ บนใบหน้าไปจนถึง
หลังมือทั้งสองข้าง
กู้เจียวเลิกคิ้วขึ้น อย่าบอกนะว่านี่เป็น...
“พี่สาว! พวกเราถึงเรือนแล้ว!”
ในตอนนั้นเอง กู้เสี่ยวซุ่นที่สะพายย่ามหนังสือเก่าๆ กำลังพุ่งตัวเข้าไปหานาง
กู้เจียวพลันหันไปทางเขา จากนั้นตะโกนห้าม “อย่าเข้ามา!”
กู้เสี่ยวซุ่นไม่เคยได้ยินพี่สาวของตนใช้น้ำเสียงเช่นนี้เอ่ยกับเขามาก่อน จึงเกิดอาการชะงักงัน
“ท่านพี่...” กู้เสี่ยวซุ่นยังคงก้าวเท้าเข้ามาสองก้าว
“ข้าบอกแล้วไงว่าอย่าเข้ามา!” น้ำเสียงกู้เจียวดุดันและเย็นชากว่าเดิม
ครั้งนี้กู้เสี่ยวซุ่นถึงได้ยอมหยุดฝีเท้าของตน ซึ่งห่างออกไปจากกู้เจียวเพียงแค่สิบก้าวกว่าเท่านั้น
เขามองไปทางกู้เจียว และพลันสังเกตหญิงชราที่นอนอยู่ตรงหน้ากู้เจียว
สัญชาติญาณของเขาบอกได้ว่า ที่นางไม่ให้เขาเข้าใกล้เป็นเพราะหญิงชราคนนั้นแน่ๆ
“เขาคือใครรึ”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เจ้ากลับไปที่เรือนกู้ก่อนเถิด”
เดินทีนางตั้งใจจะกินข้าวเย็นกับกู้เสี่ยวซุ่น แต่พอมาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นซึ่งกระทบต่อความปลอดภัยของทุกคน แน่นอนว่านางไม่อยากให้กู้เสี่ยวซุ่นต้องเดือดร้อนไปด้วย
กู้เสี่ยวซุ่นทำท่าไม่พอใจ แต่ทำอย่างไรได้ละ ในเมื่อพี่สาวตนพูดเช่นนี้แล้ว เขาจึงต้องทำตาม
“ถ้าเช่นนั้น พี่เขย ข้าขอตัวก่อนล่ะ” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยกับพี่เขย
เซียวลิ่วหลังก็กลับมาแล้วรึ กู้เจียวทำหน้าตกใจ
ไม่เพียงแต่เซียวลิ่วหลังเท่านั้น ครั้งนี้เฝิงหลินก็ตามมาด้วย
เนื่องด้วยเฝิงหลินช่วยเพื่อนร่วมโต๊ะทำการบ้าน เพื่อนร่วมโต๊ะคนนั้นจึงมอบตะกร้าส้มโอให้เป็นการขอบคุณ
จากนั้นเฝิงหลินแบ่งให้เซียวลิ่วหลัง ครั้นเกรงว่าเซียวลิ่วหลังคนเดียวแบกส้มโอกลับมาไม่ไหวก็เลยช่วยเขา
ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นนั้นเอาแต่คอยแกล้งเซียวลิ่วหลัง เฝิงหลินเลยรู้สึกไม่ไว้ใจที่เซียวลิ่วหลังต้องกลับกับเขา
เลยถือโอกาสขอติดมาด้วย
ส่วนตอนนี้ ทั้งเซียวลิ่วหลังและเฝิงหลินต่างเห็นร่างของหญิงชราที่นอนอยู่บนพื้นแล้ว
“พวกเจ้าเองก็อย่าเพิ่งเข้ามา” กู้เจียวย้ำอีกครั้ง
เฝิงหลินขมวดคิ้วสงสัย “ตายแล้วหรือยัง หรือว่าเจ้าเป็นคนทำ”
“เฮ้ย! พูดจาซี้ซั้วอะไรของเจ้า!” กู้เสี่ยวซุ่นเหม็นขี้หน้าเฝิงหลินที่คอยเอาแต่ถากถางพี่สาวของตน
เฝิงหลินย้อนถาม “ข้าพูดอะไรผิดงั้นหรือ ต้องเกิดเรื่องกับหญิงชราคนนั้นแน่นอน ไม่เช่นนั้น เหตุใดถึงไม่ยอมให้พวกเราเข้าไปล่ะ”
เซียวลิ่วหลังทำหน้านิ่งแล้วก้าวเท้าเดินต่อ
“เจ้า....อย่าเข้ามา” กู้เจียวเอ่ย
แต่เซียวลิ่วหลังกลับไม่ฟัง
เขาเห็นตั้งแต่กะแวบแรกแล้วว่ามีบางอย่างผิดแปลก พอเดินเข้าไปใกล้อีกนิด ถึงได้เข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้า
และทลายความสงสัยในใจ
เฝิงหลินเองก็เดินตามเขาไป
“ เฮ้ย! พวกเจ้าเดินเข้าไปกันหมดเลยเหรอ! พี่สาว คือข้า...ข้า...” กู้เสี่ยวซุ่นเกิดร้อนใจ
เฝิงหลินหยุดยืนที่ด้านข้างเซียวลิ่วหลัง เขาสังเกตเห็นรอยแดงบนใบหน้าของหญิงชรา ลางสังหรณ์ชักไม่ค่อยดี “ท่านพี่เซียว หรือว่าจะเป็น...”
“โรคเรื้อนสินะ” เซียวลิ่วหลังเลิกคิ้วเอ่ย
เฝิงหลินเนื้อตัวเริ่มสั่น เข่าเริ่มทรุด!
“น่ะ น่ะ นี่ นี่ นี่ นี่มัน...หญิงชราคนนี้เป็นโรคเรื้อน...” เฝิงหลินตกใจจนพูดติดอ่าง
ใครๆ ต่างก็รู้ว่านี่เป็นโรคที่ร้ายแรงที่สุดที่ระบาดอยู่ในตอนนี้ และหากมีหนึ่งคนในหมู่บ้านเกิดเป็นขึ้นมา ก็จะลามไปทั้งหมู่บ้าน ซ้ำร้ายโรคนี้ยังไม่มีวิธีรักษา หากเป็นแล้วต้องนอนรอวันตายอย่างเดียว
ในยุคก่อนเคยเกิดเหตุการณ์ที่ว่ามีคนเป็นโรคนี้ขึ้นมาแต่กลับไม่มีคนให้ความสำคัญ ผลลัพธ์คือเกิดโศกนาฏกรรมคนล้มตายเป็นหมื่นๆ คน
พอมาถึงยุคนี้ ฮ่องเต้จึงได้สั่งให้สร้างภูเขาโรคเรื้อนไวเพื่อรองรับคนที่ติดเชื้อเพื่อได้รับการดูแลที่นั่น
“เจ้าถูกตัวนางแล้วใช่ไหม” เซียวลิ่วหลังเอ่ยถามอย่างใจเย็น
กู้เจียวพยักหน้าให้เขา
นางแค่แตะนิดเดียวเท่านั้น อีกทั้งเนื้อตัวนางไม่ได้มีรอยบาดแผลใดๆ ที่เปิดทางให้เชื้อโรคเข้าไปได้
ดังนั้นโอกาสที่จะติดเชื้อนั้นค่อนข้างต่ำ
แต่คนอื่นอาจไม่ได้มองเช่นนั้น
หากใครล่วงรู้ว่านางสัมผัสกับคนป่วยโรคเรื้อนแล้วละก็ คงต้องลากนางไปส่งที่เขาโรคเรื้อนพร้อมกับหญิงชราคนนี้แน่นอน
ที่แบบนั้นหากขึ้นไปแล้วมิอาจลงมาได้อีก
เฝิงหลินลากเซียวลิ่วหลังให้ออกห่างไปสิบกว่าก้าว พลันเอ่ยอย่างตระหนก “เจ้าได้ยินที่นางพูดแล้วใช่ไหม
นางสัมผัสตัวกับคนที่เป็นโรคเรื้อนแล้ว เจ้าต้องรีบพานางออกไปนะ! มีหวังได่แพร่เชื้อกันทั้งหมู่บ้านแน่!”
เซียวลิ่วหลังเลิกคิ้วขึ้น
เฝิงหลินกระทืบเท้าเอ่ย “ไอ้หยา ท่านพี่เซียว ยังลังเลอะไรอยู่อีก เจ้าเองก็อยากจะกำจัดนางอยู่แล้วมิใช่หรือ
นี่ไง นางสัมผัสกับคนป่วยโรคเรื้อนแล้ว นางต้องติดเชื้อมาแล้วแน่นอน ตามกฎราชสำนักอย่างไรเสียก็ต้องส่งนางไปที่
เขาโรคเรื้อน นี่แหละโอกาสอันดีที่เจ้าจะได้กำจัดนางไปให้พ้นๆ น่ะ!”
เซียวลิ่วหลังเป็นผู้มีการศึกษา แน่นอนว่าเขาไม่ทำเรื่องอย่างทิ้งลูกทิ้งเมียได้ลงคอหรอก เพราะนั่นถือเป็น
การทำลายชื่อเสียงอันดีงามของเขา เรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าราวกับเป็นโชคสองชั้น นอกจากจะรักษาชื่อเสียงไว้ได้แล้ว
ยังขจัดนางออกไปได้ด้วย!
“จะไม่มีใครไปที่เขานั่น” เซียวลิ่วหลังเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ
เฝิงหลินทำหน้าตะลึงงึงงัน
เซียวลิ่วหลังค่อยๆ ใช้ไม้เท้าพยุงตัวเองเข้าไปใกล้ๆ นาง พลางเอ่ย “ไปเอาผ้าแห้งมาที”
กู้เจียวไม่เอ่ยถามสักคำ รีบเข้าไปหยิบผ้าแห้งสะอาดมาในทันใด
เซียวลิ่วหลังคว้าผ้านั้นมา จากนั้นย่อตัวลงข้างๆ ร่างของหญิงชรา
กู้เจียวรู้แล้วว่าเขาจะทำอะไร จึงรีบเอ่ย “ข้าทำเอง”
“ไม่ต้องหรอก” เซียวหลิวหลังเอาผ้าพันเข้าไปที่ใบหน้าหญิงชรา ปิดปากและจมูกไว้ “แบกนางเข้าไปด้านใน”
“ได้” กู้เจียวเอ่ยตอบ
“นี่! ท่านพี่เซียว!” เฝิงหลินพยายามตะโกนห้ามเขา
กู้เสี่ยวซุ่นเมื่อได้ยินดังนั้นก็พอจะเข้าใจสถานการณ์อยู่บ้าง หญิงชราผู้เป็นโรคเรื้อนจู่ๆ มาจากไหนก็ไม่รู้
พี่สาวตนเห็นดังนั้นจึงไม่ยอมปล่อยให้เขาเข้าใกล้เพราะกลัวเขาจะติดเชื้อไปด้วย
นี่นางเห็นเขาเป็นคนขี้ขลาดตาขาวขนาดนั้นเชียวรึ
กู้เสี่ยวซุ่นพอคิดได้ดังนั้นก็รีบเข้าไปช่วยพี่สาวและพี่เขยแบกร่างหญิงชราเข้าเรือน
เฝิงหลินได้แต่ย่ำเท้าอย่างร้อนรน
บ้าไปแล้ว!
พวกเขาบ้าไปแล้ว!
แต่สุดท้ายเขาก็ยอมกัดฟันเดินตามเข้าไปในเรือน!


บทที่ 25 ยอดฝีมือ
ในขณะนั้นเอง กู้เจียวแบกตะกร้าใบเล็กเดินมาจากทางท้ายเรือน
“ไปห้องน้ำแค่นี้ไปเสียนานนัก!” เฝิงหลินพึมพำเสียงเบา
เซียวลิ่วหลังสายตาตกลงบนร่างกู้เจียว พอนางเดินมาใกล้ จึงถามนางว่า “ไม่สบายตรงไหน ให้หมอตรวจดูหน่อย”
“ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ” กู้เจียวเอ่ย
ท่าทางเช่นนี้ของนางไม่เหมือนป่วยจริงๆ เซียวลิ่วหลังจึงไปเอายา ตอนจ่ายเงินพบว่าห่อยาปริมาณครึ่งเดือนนึกไม่ถึงว่าจะไม่ถึงหนึ่งตำลึง “คิดผิดไปหรือไม่”
“ไม่นะขอรับ ราคานี้ล่ะ” พนักงานร้านตอบ
“บอกเจ้าแต่แรกแล้วว่ากิจการพวกเขาไม่ดี ลดราคาลงแล้ว” เฝิงหลินกระซิบบอกข้างหูเขาเสียงเบา
แต่ก็ลดเสียจน...ไม่สมเหตุสมผลเกินไปแล้ว
แต่นอกจากเรื่องนี้แล้ว เซียวลิ่วหลังก็คิดหาเหตุผลอื่นไม่ออกแล้ว ไม่มีทางมีชนชั้นสูงอะไรเทือกนั้นแอบควักกระเป๋าช่วยตนอยู่แล้ว
คนทั้งกลุ่มออกจากหุยชุนถังมา
เถ้าแก่รองมาส่งแขกถึงหน้าประตู ตอนที่เดินเฉียดผ่านไหล่กู้เจียวไปนั้น เถ้าแก่รองยิ้มตาหยียื่นนิ้วทั้งห้านิ้วไปให้กู้เจียว
ค่ายา ห้าตำลึง จดบัญชีเอาไว้แล้ว
กู้เจียวส่งสายตาตำหนิเขา หักออกจากค่ารักษา!
ในทางกลับกัน เถ้าแก่รองยังไม่ได้ให้นางตรวจรักษาคนอื่นเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าถึงเวลานั้นจะให้งานเช่นไรกับนาง
“ท่านพี่เซียว ข้าส่งท่านพี่กลับเอง” เฝิงหลินเอ่ย
เซียวลิ่วหลังพูดโดยไม่ให้ปฏิเสธว่า “ไม่ต้องหรอก เกวียนเทียมวัวของลุงหลัวเอ้อร์ยู่ตรงนั้นเอง เจ้ากลับสำนักบัณฑิตเถิด ทบทวนบทเรียนให้ดี ปีหน้าต้องลงสนามแล้ว”
เอ่ยถึงเรื่องนี้ เฝิงหลินก็มึนงง การศึกษาของเขาอันที่จริงไม่ค่อยจะได้เรื่องเท่าใดนัก อาจารย์มักจะบอกว่าบทความของเขาตายตัวเกินไป ไม่มีความแปลกใหม่เพียงพอ เจอขุนนางผู้คุมสอบที่พวกเป็นอนุรักษ์นิยมยังพอทำเนา หากเจอกับเขาที่เป็นพวกหัวสมัยใหม่คงได้ตกอันดับแน่แล้ว
เฝิงหลินถอนหายใจ “ก็ได้ ข้าไปสำนักบัณฑิตก่อน ท่านพี่เดินทางระวังด้วยนะ”
เอ่ยจบ เขาก็ถลึงตาใส่กู้เจียวอีกหน ราวกับเป็นห่วงว่ากู้เจียวจะก่อเรื่องก่อราวให้เซียวลิ่วหลัง แต่ว่า นับจากที่เซียวลิ่วหลังเอ่ยคำว่า ‘นางมีชื่อ’ เป็นต้นมา เขาไม่ได้เรียกนางว่าสตรีน่าขยะแขยงอีกเลย
เฝิงหลินจากไปแล้ว กู้เจียวกับเซียวลิ่วหลังไม่รีบกลับหมู่บ้านทันที แต่ไปในร้านค้าเพื่อซื้อของกันก่อน
กู้เจียวซื้อผลไม้เชื่อม เมล็ดทานตะวันและถั่วลิสง นางพบว่าหญิงชราเกลี้ยกล่อมง่ายไม่น้อย ขอแค่ให้ของกินนาง นางก็สามารถอยู่ในห้องได้เป็นวันๆ
เซียวลิ่วหลังซื้อน้ำตาลแดงมานิดหน่อย คราก่อนไปขอยืมน้ำตาลแดงมาจากบ้านท่านป้าจาง ยังไม่ได้คืนนางเลย
ทั้งสองหิ้วของไปที่เกวียนเทียมวัว ลุงหลัวเอ้อร์ซูยิ้ม “ของฉลองปีใหม่เล่า ควรจะจัดได้แล้ว อีกเดี๋ยวก็วันส่งท้ายปีเก่าแล้ว”
ทั้งสองนิ่งอึ้งพร้อมกัน
จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าวันส่งท้ายปีใกล้มาถึงแล้ว
อันที่จริงไม่ใช่ว่าทั้งสองใช้ชีวิตกันจนมึนๆ งงๆ ไม่รู้วันคืน แต่ในใจพวกเขาล้วนไม่มีความคุ้นชินและความคิดที่จะฉลองปีใหม่เลย วันส่งท้ายปีที่ครอบครัวกินข้าวพร้อมหน้า บ้านเรือนจุดโคมไฟ สำหรับพวกเขาแล้ว
ล้วนเป็นคืนวันอันโดดเดี่ยวที่สุดมาโดยตลอด
ชาติที่แล้วกู้เจียวออกจากบ้านตอนแปดขวบ อาศัยอยู่ในฐานการทดลองขององค์กร พอถึงวันส่งท้ายปีองค์กรก็จะหยุดงานทุกภาคส่วน เขตฐานอันว่างเปล่าสุดท้ายเหลือแค่นางคนเดียว
เรื่องของเซียวลิ่วหลังนั้นกู้เจียวรู้ไม่มากนัก บางทีเขาอาจจะเคยคึกคักมาก่อน แต่ต่อมาล้วนมลายหมดสิ้นแล้วก็ได้
นางเป็นวิญญาณโดดเดี่ยวจากต่างภพ เขาเป็นคนแปลกหน้าในต่างแดน
คำพูดของลุงหลัวเอ้อร์ซูทำให้ทั้งคู่พลันไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี
ทว่าทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงถือของในมือตัวเองขึ้นเกวียนไปอย่างเงียบๆ
เกวียนเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ เมื่อมาถึงหมู่บ้านฟากฟ้าก็มืดแล้ว
ลุงหลัวเอ้อร์ซูขับเกวียนกลับบ้านตัวเอง กู้เจียวเอาของทั้งหมดโยนเข้าตะกร้าของตัวเอง เดินไปทางบ้านตัวเองด้วยกันกับเซียวลิ่วหลัง
เพิ่งจะเดินได้ครึ่งทางก็เห็นหน้าประตูตัวเองจากไกลๆ เหมือนจะเกิดเรื่องขึ้น ฝูงชนรุมล้อมหนาแน่นจนน้ำยังรอดผ่านไม่ได้ ในนั้นมีเสียงด่าทอลอยออกมาด้วย
ตรงหน้าประตูเนื่องจากท่านป้าจางป้อนข้าวให้หลานทั้งสองแล้วเดินผ่านไปไม่ได้จึงตะโกนใส่ทั้งคู่ว่า
“ไอ้หยา ลิ่วหลัง เหตุใดพวกเจ้าเพิ่งจะกลับมา บ้านเจ้าเกิดเรื่องแล้ว!”
“เกิดเรื่องใดขึ้นหรือท่านป้าจาง” เซียวลิ่วหลังถาม
“คนตระกูลกู้มาหา ทะเลาะกับใครนะ...ป้าของเจ้า!”
ป้าอย่างนั้นรึ
บ้านพวกเขามีคนที่เรียกกันเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด
คงจะไม่ใช่...หญิงชราหรอกกระมัง
หญิงชราความจำเสื่อมแล้ว คงได้โดนรังแกอย่างอนาถแน่!
กู้เจียวหันไปมองเซียวลิ่วหลังพลางเอ่ยว่า “ข้าไปดูก่อนนะ”
ท่านป้าจางรีบเอ่ยว่า “เจ้ารีบไปเร็วเข้า! ย่าเจ้ายิ่งไม่ยอมคนอยู่ด้วย!”
กู้ซีมาที่นี่นานเพียงนี้แล้ว ยังไม่เคยเห็นย่าของเจ้าของร่างมาก่อนเลย รู้แต่ว่านางแซ่อู๋ ตอนสาวๆ เป็นคนงี่เง่าปากจัด ต่อมาแต่งให้นายใหญ่กู้ นายใหญ่กู้เป็นปัญญาชน ต่อมาก็เป็นนายอากร ตามหลักแล้วแม่นางอู๋อยู่กับเขาควรจะสำรวมจึงจะถูก แต่แม่นางอู๋ดันยิ่งอวดดีและหยิ่งยโสมากกว่าเดิม
คนที่ไม่ควรไปหาเรื่องด้วยอันดับหนึ่งในหมู่บ้านก็คือแม่นางอู๋ ดังนั้นท่านป้าจางจึงห่วง ‘ป้า’ ของเซียวลิ่วหลังจะโดนรังแก
กู้เจียวถึงหน้าประตูบ้านตัวเองพบว่าฮูหยินตระกูลกู้มากันพร้อมหน้า แม่นางอู๋รวมถึงลูกสะใภ้สองคน
ของนางอย่างแม่นางโจวกับแม่นางหลิว
แน่นอนว่า กู้เสี่ยวซุ่นกับกู้เอ้อซุ่นก็อยู่ด้วย
กู้เอ้อซุ่นยืนอยู่ข้างกายมารดานาง กู้เสี่ยวซุ่นยืนอยู่ข้างหญิงชรา
แต่ว่า ท่านป้าจางบรรยายได้ไม่ค่อยจะตรงนัก...คนที่โดนด่าจนหน้าดำหน้าแดงเหมือนจะเป็นพวกแม่นางอู๋สามคนมากกว่า!
“เจ้า เจ้า เจ้า...เจ้ามีปัญญาก็พูดอีกรอบสิ!” แม่นางอู๋เท้าเอว ชี้นิ้วใส่หญิงชรา
หญิงชราไม่รู้ว่าให้ใครไปยกม้านั่งมาให้นาง นางนั่งไขว่ห้างท่าทางเด็ดขาดอยู่บนม้านั่ง คว้าเมล็ดทานตะวันมาหนึ่งกำมือ แทะไปพลาง เอ่ยอย่างไม่ไม่ใส่ใจว่า “มีสิทธิ์อะไรมาให้พูดอีกรอบ สมองเจ้าไม่ดีจึงฟังไม่รู้เรื่อง หรือว่าหูหนวกจึงฟังไม่ชัดล่ะ” แม่นางอู๋อันธพาลใช้อำนาจบาตรใหญ่ในหมู่บ้านตั้งหลายปีเพียงนี้ ยังไม่เคยโดนใครว่าให้เช่นนี้มาก่อน
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ลูกสะใภ้ทั้งสองคนอยากจะให้นางมาทะเลาะหาเรื่องคน ฝีมือความสามารถของหญิงชรานางนี้ สะใภ้ทั้งสองรับมือไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!
“ข้าไม่สน! เงินหนึ่งตำลึงนี้คืนนี้เขาต้องเอามาให้ข้า!” แม่นางอู๋เถียงแล้วไม่ชนะ จึงเริ่มเอาความไร้เหตุไร้ผลเข้าสู้
หญิงชราบ้วนเปลือกเมล็ดทานตะวันใส่หน้านาง “ถุย! เขากินข้าวบ้านเจ้าแล้ว หรือว่ากินข้าวต้มบ้านเจ้าไปแล้วล่ะ เหยาเจี่ยยังมียางอายกว่าเจ้าเลย! อย่าว่าแต่เงินหนึ่งตำลึง แค่กษาปณ์เดียวก็ไม่มีทางให้!”
นึกไม่ถึงว่าแม่นางอู๋จะโดนเอาไปเปรียบกับสตรีที่ไม่เป็นโล้เป็นพายอย่างเหยาเจี่ย แม่นางอู๋โมโหจนเลือดขึ้นหน้าแล้ว!
แม่นางอู๋ “เจ้า เจ้า เจ้า เจ้า...”
หญิงชราไม่ให้โอกาสแม่นางอู๋ได้สำแดงฤทธิ์แม้แต่น้อย “แล้วก็ เจ้าอย่าได้อ้างว่าเจียวเจียวของข้ากินข้าวไปของเจ้าเลย นางกินได้เท่าใดเอง พวกเจ้ามาเอาเงินกับลิ่วหลังไปเท่าใดแล้ว เจียวเจียวของข้าเดิมทีหาเขยที่ตระกูลกู้ จนใจที่พวกเจ้าไม่ลดไม่ละ ไล่พวกเขาสองคนออกมา ในเมื่อไล่ออกมาแล้ว เช่นนั้นก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเจ้าตระกูลกู้แล้ว!”
แม่นางอู๋ตัวสั่นด้วยความโกรธ “นะ...นั่นก็แค่แยกบ้าน!” ไล่ไม่ไล่อะไร คำพูดพรรค์นี้ลือออกไป ชื่อเสียงของตระกูลกู้ยังจะเหลือรึ หญิงชราแทะเมล็ดทานตะวันอีกครั้ง “อ้อ เจ้ายอมรับว่าแยกบ้านแล้วหรือ! ในเมื่อแยกบ้านแล้วเหตุใดเจ้ายังจะให้ลิ่วหลังเอาเงินไปจ่ายให้พวกเจ้าอีกล่ะ! หน้าตาล่ะ เอาไปฉาบกำแพงแล้วรึ!”
แม่นางอู๋ถูกตอกหน้าหงายจนกลอกตามองบน
หญิงชราบ้านี่มาจากไหน ชะ...ช่างน่าโมโหนัก!
บรรดาเพื่อนบ้านใกล้จะขำกันตายอยู่แล้ว
ปากนั่นของแม่นางอู๋ด่าทอในหมู่บ้านนี้ไม่เคยพ่ายแพ้มาก่อน วันนี้กลับโดนตอกหน้าจนหมดคำจะพูดไปแล้ว
เรื่องแยกบ้านเดิมทีตระกูลกู้ทำได้ไม่เหมาะสม แต่ตอนนั้นตระกูลกู้ป่าวประกาศออกไปว่าเป็นความคิดของเซียวลิ่วหลัง เซียวลิ่วหลังไม่อยากพักอยู่กับตระกูลกู้ บรรดาคนในหมู่บ้านจึงไม่อาจว่าอะไรมากได้
เรื่องที่หลังจากนั้นกู้เจียวมักจะกินข้าวที่บ้านตระกูลกู้ คนในหมู่บ้านก็ต่างรู้กันดี แต่คิดไม่ถึงว่าตระกูลกู้จะมาเก็บเงินด้วย!
กู้เจียวเป็นแค่เด็กสาวอายุสิบสี่ปี นางจะกินข้าวได้เท่าใดกันเชียว แต่ตระกูลกู้กลับให้เซียวลิ่วหลังจ่ายหนึ่งตำลึงทุกเดือน!
นี่มันไม่ใช่หลอกลวงคนหรือไร
เงินหนึ่งตำลึงเพียงพอให้ครอบครัวใหญ่กินอิ่มกันถึงสองเดือนเลยนะ!
แม่นางโจวกับแม่นางหลิวแค่เห็นเซียวลิ่วหลังไม่ได้จ่ายเงินที่บ้านหนึ่งเดือน จึงได้มาทวงถึงบ้าน ไหนเลยจะไปคิดว่าจะใหญ่โตถึงสถานการณ์ยามนี้ที่พอเกิดขึ้นก็หาทางลงไม่ได้
ยามนี้ควรทำอย่างไรดีล่ะ


บทที่ 22 ป้อนยา
ความร้ายแรงของเรื่องนี้ทั้งสี่คนต่างรู้ดีแก่ใจ ไม่เอ่ยปากออกมา ต่างคนต่างเก็บซ่อนเอาไว้ในใจโดยไม่ต้องพูดก็รู้
กู้เจียวไม่ให้กู้เสี่ยวซุ่นมาที่นี่สักระยะ การแพร่เชื้อของโรคเรื้อนในระยะแรกแม้จะไม่ได้มีมาก แต่ก็ยังมีความเสี่ยงอยู่
กู้เจียวไม่ได้ขึ้นเขาไปเก็บเห็ด อยู่บ้านดูแลหญิงชราสองสามวันอย่างสบายใจ
คาดว่านางคงจะพยาบาลได้ไม่เลว ยามเที่ยงของวันที่สาม หญิงชราได้สติฟื้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว ไม่สะลึมสะลืออีกต่อไป แต่สมองยังดูเหมือนจะผิดปกติอยู่เล็กน้อย
กู้เจียวถามว่านางเป็นใคร นางเบิกตาโตมองกู้เจียว กู้เจียวถามว่าบ้านนางอยู่ไหน นางก็ยังเบิกตาโตมองกู้เจียว
คงไม่ใช่ภาวะสมองเสื่อมของผู้สูงอายุหรอกกระมัง
“ท่านยังจำได้ว่าตัวเองป่วยเป็นโรคอะไรหรือไม่” กู้เจียวถามต่อ
หญิงชรายังคงลืมตาโตทั้งสองข้างจิกใส่
กู้เจียวหมดหนทาง
ดูท่าแล้ว หญิงชราผู้นี้จะไม่เพียงแต่ลืมว่าตัวเองเป็นใครเท่านั้น กระทั่งเรื่องการป่วยก็ลืมเลือนไปจนหมดสิ้นแล้ว
อันที่จริงลืมไปก็ดี กู้เจียวสามารถเฝ้านางไว้ไม่ให้นางออกไปได้ แต่ไม่อาจป้องกันคนในหมู่บ้านมาหาถึงที่ เกิดหญิงชราไม่ทันระวังเผลอหลุดปากเรื่องโรคเรื้อนออกไป นางกับเซียวลิ่วหลังรวมถึงกู้เสี่ยวซุ่นที่เป็นผู้ใกล้ชิดคงได้โดนหางเลขไปด้วย
ส่วนต่อไปจะจัดการกับนางอย่างไร นั่นเป็นเรื่องในอนาคต เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือช่วยรักษานางให้หายก่อน อย่าได้ให้ใครรู้ว่านางเคยเป็นโรคเรื้อนมาก่อน
คิดเช่นนี้แล้ว กู้เจียวก็ยกยาที่ต้มเรียบร้อยขึ้นป้อนให้หญิงชรา
ยาในกล่องยานั้นต้องกิน ยาสมุนไพรก็ต้องกิน มิฉะนั้นความลับเรื่องกล่องยาได้เปิดเผยแน่
หญิงชราพอเห็นกู้เจียวยกขวดยาขึ้น ก็หันหน้าหนีด้วยความไม่ชอบใจ
กู้เจียวได้ยินเสียงเฮอะอย่างคับแค้นใจแว่วๆ หญิงชรานางนี้อารมณ์ร้ายไม่เบา
ยาต้องวางไว้บนไฟอ่อนครึ่งชั่วยาม ในขณะที่รอยานั้น กู้เจียวเอากล่องยาใบเล็กออกมาตรวจดูรอบหนึ่ง
หมู่นี้ใช้ยาไปไม่น้อยแล้ว ไม่มีโอกาสได้ตรวจดูให้ดีเลย นางต้องดูว่ายาของตัวเองยังเหลืออยู่เท่าใด อันไหนที่เอามาใช้ตามใจไม่ได้อีก
สุดท้ายพอตรวจเสร็จค่อนข้างมึนงง
ยาแก้อักเสบที่เดิมทีถูกนางกินไปแล้วนึกไม่ถึงว่าจะมีขวดใหม่อีกขวด ครีมทาต้านเชื้อแบคทีเรียก็เพิ่มมาอีกหลอด แล้วก็ยาอีกหลายหลอดที่นางจำไม่ได้ว่าเอามาใส่ไว้ตั้งแต่เมื่อใด
กู้เจียวมองกล่องยาใบเล็กนิ่ง ลูบคางพลางตกสู่ภวังค์ความคิด
...
ใกล้สิ้นเดือนเข้ามา สำนักบัณฑิตมีการสอบขึ้นอีกครั้ง
กู้ต้าซุ่นอาศัยบารมีของบัณฑิตใหม่อันดับสองเข้าเรียนในห้องหนึ่งเทียนจื้อ จากนั้นเขาก็ไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังจริงๆ แสดงความสามารถออกมาได้อย่างโดดเด่น การสอบครานี้ เขาคว้าที่สองมาได้อีกครั้ง
อาจารย์เฉินดีใจเป็นอย่างมาก หากแต่สีหน้ากู้ต้าซุ่นกลับไม่ค่อยเห็นความยินดีประดับอยู่เท่าใดนัก
อาจารย์เฉินคิดว่าเขากำลังโทษตัวเองที่ไม่กล้าแย่งชิงที่หนึ่งมา จึงปลอบใจอย่างอดทนว่า “เจ้ากับหันจือล้วนเป็นคนโดดเด่นท่ามกลางบัณฑิตใหม่ หันจือโตกว่าเจ้าสองปี ทั้งยังเริ่มเรียนเร็ว เรียนหนังสือก่อนเจ้าไปหลายปีแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวลใจกับผลการเรียนตอนนี้หรอก”
แน่นอนกู้ต้าซุ่นไม่ได้กังวลในเรื่องนี้ บัณฑิตที่ชื่อสวี่หันจือนั่นก็แค่อาศัยว่าเรียนมานานกว่าเขาหลายปี จึงได้โดดเด่นขึ้นมาหน่อยก็เท่านั้น แต่พรสวรรค์ของอีกฝ่ายสู้ตนไม่ได้ เขามีความมั่นใจมากกว่าอีกฝ่ายนัก
ทว่าความทะเยอะทะยานของเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้
เขากำลังไล่ตามการเป็นศิษย์ที่เจ้าสำนักถ่ายทอดวิชาความรู้ให้โดยตรงต่างหาก เขาหวังว่าเจ้าสำนักจะกลายเป็นอาจารย์ของเขาได้
ตั้งแต่คราวก่อนมา เขาก็เขียนบทความไปไม่น้อย อาจารย์เฉินก็ล้วนเอาไปให้เจ้าสำนักดูทุกฉบับ แต่เจ้าสำนักไม่เคยเรียกตัวเขาเข้าไปพบเลย
“เป็นอะไรไปรึ ยังมีเรื่องใดอีกหรือ” อาจารย์เฉินสังเกตเห็นท่าทางอยากจะพูดบางอย่างแต่ก็ไม่พูดของเขา
กู้ต้าซุ่นครุ่นคิด สุดท้ายจึงเรียกความกล้าเอ่ยว่า “ข้าได้ยินว่าคนที่ออกข้อสอบในการสอบเข้าครานี้เป็นเจ้าสำนัก ไม่ทราบว่าท่านเจ้าสำนักมีความคิดจะรับศิษย์หรือไม่”
“มีอยู่แล้วล่ะ” อาจารย์เฉินพอใคร่ครวญดูก็สบายใจขึ้น แต่น่าเสียดายนัก คนที่เจ้าสำนักหมายตาไว้กลับไม่ใช่กู้ต้าซุ่น กู้ต้าซุ่นเห็นความเสียดายในแววตาอาจารย์เฉิน จึงตกใจ “เป็นสวี่หันจือหรือขอรับ”
“ไม่ใช่เขา” อาจารย์เฉินส่ายหน้า “เรื่องนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจออกมาอย่างถึงที่สุด เจ้าอย่าเพิ่งถามเลย ต่อให้ไม่อาจเป็นศิษย์ของเจ้าสำนักได้ เจ้าสำนักก็หาเวลามาชี้แนะบัณฑิตเก่งกาจในสำนักอยู่ดี”
นี่มันจะไปเหมือนกันได้อย่างไร คนหนึ่งเป็นศิษย์คนโปรดที่สืบทอดมาจากเจ้าสำนัก เป็นผู้สืบทอดของเจ้าสำนัก สิ่งที่ได้รับไม่เพียงแต่จะเป็นวิชาความรู้ ยังมีเส้นสายจากเจ้าสำนักอีก
ส่วนการชี้แนะตามอำเภอใจนั้นเสียเปรียบกว่ามาก
ศิษย์ครอบครัวยากจนอย่างเขา ในฝันยังคิดอยากจะโผบินขึ้นฟ้า หากตนไม่เก่งมากพอก็ช่างมันเถอะ แต่เขาดันมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะถูกเจ้าสำนักถูกใจนี่สิ
เขาจะยอมได้อย่างไร
กู้ต้าซุ่นยังอยากจะไล่ถามต่อ แต่อาจารย์เฉินกลับไม่อยากพูดแล้ว
ณ หอจงเจิ้ง
เจ้าสำนักมองเซียวลิ่วหลังที่หน้าตาเย็นชาพลางเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าไตร่ตรองถึงไหนแล้ว”
เซียวลิ่วหลังเอ่ยเสียงเรียบว่า “ที่สามนับจากท้ายท่านก็จะรับหรือ”
การสอบครั้งนี้ เซียวลิ่วหลังสอบได้ที่สามรั้งท้าย นี่ไม่ใช่เพราะเขาพัฒนาก้าวหน้าขึ้นมาหนึ่งอันดับ แต่เป็นเพราะมีกู้เสี่ยวซุ่นมาเป็นที่โหล่แทน
เจ้าสำนักกลั้วคอให้โล่ง เอ่ยว่า “ข้าก็ไม่บังคับเจ้า เอาอย่างนี้ เจ้ากลับไปตรองดูอีกสองสามวันก่อน
ไม่ต้องรีบร้อนให้คำตอบข้า ก่อนปีใหม่ข้าล้วนอยู่ที่สำนักทุกวัน เจ้าคิดตกเมื่อใดก็ค่อยมาตอบข้าเมื่อนั้น”
ถ้อยคำเหล่านี้ออกจากปากเจ้าสำนัก สามารถเรียกได้ว่าบริสุทธิ์ใจอย่างยิ่งแล้ว
อย่าเอาแต่คิดว่าสำนักบัณฑิตเทียนเซียงเป็นสำนักศึกษาของเมือง แต่เจ้าสำนักเคยติดอันดับหนึ่งในสี่ของผู้มีความสามารถยอดเยี่ยมในเมืองหลวง ชื่อเสียงและความสามารถของเขานั้นไม่ต้องสงสัยเลย หากที่บ้านไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นเสียก่อน เขาก็ไม่ถึงขั้นต้องจากเมืองหลวงมาสอนผู้คนที่หมู่บ้านชิงเฉวียนเล็กๆ นี้หรอก
เขาเจอบัณฑิตมากมายเพียงนี้ คนที่ทำให้เขาเกิดความพลุ่งพล่านอยากจะรับไว้เป็นศิษย์ที่ได้รับการถ่ายทอดความรู้โดยตรงนั้น เซียวลิ่วหลังเป็นคนแรก
“อยากได้เขาถึงเพียงนี้เชียวหรือ ไม่กลัวว่าตัวเองจะไม่ยอมให้เสี้ยนหนามนี้หรือ”
หลังจากเซียวลิ่วหลังกลับไป ชายชราในอาภรณ์ผ้าหลังฉากบังลมก็แค่นเสียงเรียบออกมา
เจ้าสำนักคำนับให้แก่ฉากบังลม ยิ้มเอ่ยว่า “ข้ากลัวว่าตัวเองจะไม่ยอมนะสิ ไม่สู้...ท่านอาจารย์รับเขาเป็นศิษย์ดีหรือไม่”
ด้านหลังฉากบังลมเงียบไป พักใหญ่ๆ ต่อมาจึงมีเสียงถอนหายใจเบาๆ ดังขึ้น “เจ้าลืมไปแล้วหรือ ข้าเคยบอกว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่รับศิษย์อีกแล้ว”
ท่านโหวเล็กตายไปแล้ว กั๋วจื่อเจียน[footnoteRef:1]ปิดตัวไปตลอดกาลแล้ว จิตใจของท่านอาจารย์ก็ดับมอดลงอย่างสิ้นเชิงแล้วเช่นกัน [1: กั๋วจื่อเจียน เป็นสถาบันที่ช่วยสนับสนุนกิจการสอบไล่ขุนนางของราชสำนัก มีหน้าที่จัดการเรียนการสอนเพื่อผลิตสุดยอดบัณฑิตของแผ่นดิน]
หลังจากปิดภาคการศึกษา เซียวลิ่วหลังกับกู้เสี่ยวซุ่นก็นั่งเกวียนเทียมวัวของลุงหลัวเอ้อร์กลับมายังหมู่บ้าน ตอนออกจากเมืองมาพบว่าบนถนนหลวงมีจุดตรวจเพิ่มขึ้นมากมาย ล้วนกำลังตรวจหาคนป่วยโรคเรื้อนกันทั้งสิ้น ในใจทั้งคู่จึงยิ่งระแวดระวังกันขึ้นมา
หลังจากเซียวลิ่วหลังถึงบ้าน กู้เจียวก็เล่าอาการของหญิงชราให้เขาฟัง “...นางลืมสิ้นทุกสิ่งแล้ว”
เซียวลิ่วหลังก็ไม่ได้คิดว่านี่เป็นเรื่องแย่เช่นกัน อย่างน้อยยามนี้ก็ไม่ใช่ พอไม่รู้ก็จะไม่มีทางพลั้งปากได้
“นางโวยวายจะออกไปหรือไม่” เซียวลิ่วหลังถาม
กู้เจียวส่ายหน้า “เรื่องนี้กลับไม่มี ข้าบอกนางว่า นางป่วยเป็นวัณโรค ออกไปโดนลมไม่ได้ ผื่นแดงบนหน้านางมาจากการโดนอากาศหนาวจัด เพราะวัณโรคแพร่เชื้อได้ ดังนั้นทางที่ดีนางอยู่แต่ในห้องของตัวเองดีกว่า จะได้ไม่ไปแพร่เชื้อใส่คนอื่น ดูท่าทางนางแล้ว เหมือนจะรับฟังแล้ว ตลอดบ่ายนี้ล้วนสงบเสงี่ยม”
เซียวลิ่วหลังไปดูหญิงชราในห้อง อาการของนางพลิกผันเป็นดีมากนัก รอยบนผิวหนังจางลงไปมาก ไม่ตั้งใจมองให้ละเอียดก็แทบจะไม่เห็นผื่นแดงบนหน้าแล้ว
ที่กู้เจียวไม่ได้บอกก็คือ รักษาต่อไปอีกสองสามวัน โรคเรื้อนของนางก็ไม่มีการแพร่เชื้อต่อได้แล้ว
เพียงพริบตาก็มาถึงสิ้นเดือน และถึงวันที่เฝิงหลินกับ ‘หมอจาง’ นัดแนะกันว่าจะรักษาขาให้เซียวลิ่วหลัง


บทที่ 21 รักษา
พวกเขาวางร่างหญิงชราไว้บนเสื่อฟางที่อยู่ตรงลานหลังเรือน
ยังดีที่พื้นที่เรือนของพวกเขามีขนาดใหญ่พอตัว ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถรักษาระยะห่างกับคนป่วยได้
“ทำเช่นไรต่อล่ะต่อทีนี้” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยถาม
“ก่อนอื่นต้องล้างมือก่อน” กู้เจียวเอ่ย
พวกเขาล้างมือโดยใช้สบู่ถูจนสะอาดดี
จากนั้นเซียวลิ่วหลังเข้าไปในห้องของตนแล้วร่างแนวทางรักษาออกมา
กู้เจียวที่ยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยถาม “อะไรรึ”
แม้ว่ากู้เจียวยังรับรู้ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่กู้เจียวร่างเดิมนั้นเป็นคนไม่รู้หนังสือ ดังนั้นนางจึงไม่รู้
ตัวอักษรบนนั้นเลยสักตัว
“ตำรับยาน่ะ” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
“ตัวนี้อ่านว่าอะไร” กู้ เจียวชี้นิ้วไปที่อักษรตัวแรกบนกระดาษ
“เปลือกน่ะ” เซียวลิ่วหลังอ่านให้นางฟัง “เปลือกเก๋ากี้”
“แล้วคำนี้ล่ะ” กู้เจียวถามต่อ
“โสม ใบตำแย กระทือ...” เซียวลิ่วหลังค่อยๆ อ่านไล่ไปทีละคำให้กู้เจียวฟัง
สายตาของนางจดจ่ออย่างตั้งใจ แม้จะไม่ค่อยถูกเวลานัก แต่เซียวลิ่วหลังก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย
“เจ้ารู้ตำรับยาพวกนี้ได้อย่างไร” กู้เจียวเอ่ยถามอย่างสงสัย
เซียวลิ่วหลังนิ่งไปสักพักแล้วเอ่ยตอบ “พี่ชายข้าเคยเป็นโรคเรื้อน จากนั้นก็มีหมอพเนจรคนหนึ่งจ่ายยาให้
บอกว่าเป็นตำรับยาที่สืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น ข้าเห็นกับตาตัวเองว่าพอเขาทานยานั่นก็เริ่มมีอาการดีขึ้น”
ร่างเดิมของกู้เจียวนั้นเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเหมือนกันโดยบังเอิญ เนื่องด้วยตอนนั้นนางยังเป็นคนบ้าอยู่
จึงไม่เข้าใจว่าโรคเรื้อนคืออะไร เลยไม่ได้เก็บมาใส่ใจ และไม่ได้บอกให้คนอื่นได้ล่วงรู้
แต่เรื่องนี้เฝิงหลินรู้อยู่แล้ว และเพราะเรื่องนี้เองที่ทำให้เขาถูกคนในบ้านเกิดรังเกียจเดียดฉันท์
จึงจำต้องพลัดถิ่นฐิ่นเข้ามาเรียนหนังสือที่เมืองชิงเฉวียนแห่งนี้
ระหว่างเดินทางพวกเขาได้พบกันโดยบังเอิญ เขากับเฝิงหลินนั้นเคยเป็นเพื่อนบ้านกันมาก่อน เพียงแต่เฝิงหลิน
ย้ายออกไปก่อน เลยไม่ได้เจอกันนานหลายปีจนแทบจะจำหน้าไม่ได้ หากไม่ได้ถามไถ่ชื่อและภูมิลำเนาละก็คงไม่รู้ว่าใครเป็นใคร
“ในเมื่อดีขึ้นแล้ว เหตุใดสุดท้ายเขาถึงตายล่ะ” กู้เจียวเอ่ยถาม
เซียวลิ่วหลังย่นคิ้ว “ก็เพราะเรื่องราวถูกแพร่สะพัดไปถึงหูของพวกนายทหาร จนเขาถูกจับไปอยู่ที่เขาโรคเรื้อน
เลยป่วยแล้วล้มตายที่นั่นยังไงล่ะ”
ที่แท้เรื่องราวเป็นแบบนี้นี่เอง
เซียวลิ่วหลังเอ่ย “อาการของนางถือว่ายังไม่หนักมาก พอๆ กับพี่ชายของข้าในตอนนั้น หากดูแลดีๆ ก็อาจรักษาให้หายได้”
กู้เจียวเข้าใจในตำรับยาแล้ว แต่ด้วยความที่ยานั่นออกฤทธิ์ค่อนข้างเบา ทำได้แค่ไม่ให้เชื้อลุกลามเท่านั้น
คงเป็นเรื่องยากหากจะรักษาให้หายขาด
เจียวเหนียงไม่เอ่ยอะไรต่อ
เฝิงหลินหยิบกระดาษตำรับยามาพลันเอ่ย “ข้าจะไปหายามาให้!”
“อย่าลืมว่าต้องไปร้านโอสถหลายๆ ที่ล่ะ” เซียวลิ่วหลังกำชับ
เฝิงหลินครุ่นคิดอยู่สักพัก จากนั้นก็ทำท่านึกขึ้นได้ พลางเอ่ย “ข้าเข้าใจแล้วน่า!”
ตำรับยานี้ต้องไม่ให้คนจ่ายยาดูออกว่าเป็นยาสำหรับรักษาโรคเรื้อน ไม่อย่างนั้นความแตกแน่นอน
“ข้าไปด้วย!” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ย
“เจ้าจะไปทำไม” เฝิงหลินไม่อยากไปกับเขา
กู้เสี่ยวซุ่นทำหน้าจับพิรุธ พลางเอ่ย “ข้ากลัวว่าเจ้าจะไปแจ้งนายทหารน่ะสิ!”
กู้เสี่ยวซุ่นจำได้ว่าเจ้าบ้านี่วางอุบายจะจับพี่สาวตนส่งเขาโรคเรื้อน หึ คิดหรือว่าเขาไม่ได้ยินน่ะ!
เฝิงหลินกลอกตามองบนใส่
ก็ถ้าเซียวลิ่วหลังไม่ได้แตะตัวหญิงชรานั่น เขาก็คงทำตามแผนที่วางไว้ แต่เซียวลิ่วหลังดันแตะตัวเข้าให้แล้ว
จะกลายเป็นว่าเขาลากสหายของตนไปซวยด้วยน่ะสิ
แต่ดูเหมือนกู้เสี่ยวซุ่นมีท่าทีตั้งใจจะตามตนไปร้านยาจริงๆ เลยจำต้องพาเขาไปด้วย
พวกเขาเลือกเดินเท้ากันไปแทนการนั่งรถเกวียนเพื่อหลีกหนีผู้คน ทั้งสองคนใช้เวลาไปซื้อโอสถอยู่ประมาณ
หนึ่งชั่วยาม จากนั้นก็เดินทางกลับพร้อมกับยาและขวดยาที่ได้มา
กู้เจียวนำยาเข้าไปในครัวแล้วจัดแจงเคี่ยวตุ๋นในหม้อ
ระหว่างรอต้ม กู้เจียวเอ่ยถามเซียวลิ่วหลัง “พวกเจ้ากลับมาได้อย่างไร ข้าได้ยินมาว่ากู้ต้าซุ่นไปอยู่ที่หอพักแล้ว”
เซียวลิ่วหลังจึงเล่าเรื่องที่ห้องถล่มให้นางฟัง
กู้เจียวคิดในใจ กะแล้วเชียว แต่ก็พยายามแสดงสีหน้าตกใจ “ดีแล้วที่พวกเจ้าไม่เป็นอะไร”
เซียวลิ่วหลังพยายามสังเกตท่าทีของนาง
ลานหลังเรือนเริ่มมีลมหนาวโชย กู้เจียวจึงนำข้าวเปลือกออกมา จากนั้นนำเตียงไม่ไผ่ออกมา
แล้วปูด้วยฝ้าย จนได้มาเป็นที่นอน
“พวกเจ้าออกไปก่อน เดี๋ยวข้าป้อนยานางเอง” กู้เจียวเอ่ย
“ท่านพี่ต้องระวังให้มากนะ” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยด้วยความกังวล
“วางใจเถอะน่า ข้าระวังตัวอยู่แล้ว” หลังจากที่กู้เจียวต้อนพวกเขาออกไป กู้เจียวก็แอบหยิบกล่องยาที่ซ่อนไว้ขึ้นมา
เซียวลิ่วหลังพูดถูก นี่เป็นอาการป่วยระยะเริ่มต้น เรื้อนที่ปะทุบนผิวเป็นเพียงแค่รอยเล็กๆ เท่านั้น ยังไม่ลามขนาดว่าเกิดเป็นรอยแผลเหวอะ มีโอกาสน้อยในการแพร่กระจายเชื้อ หากรักษาให้ถูกวิธีก็สามารถหายเป็นปกติได้โดยที่ไม่มีอาการตามมาทีหลัง
ส่วนที่นางล้มลงไปมิได้เกิดจากโรคเรื้อน แต่เป็นเพราะร่างกายอ่อนแรง ซ้ำเสื้อผ้ารองเท้าของนางยังขาดวิ่น
อีกด้วย...
กู้เจียวพลันนึกถึงพวกทหารที่เจอตอนกลางวัน หรือว่า...คนที่พวกเขาตามหาอยู่ก็คือหญิงชราผู้นี้
พอหญิงชราค่อยๆ ได้สติแล้ว กู้เจียวก็คว้ายาปฏิชีวินะและยาต้านวัณโรคจากกล่องยาออกมาแล้วป้อนนาง
รวมถึงยาสูตรพิเศษที่คิดค้นขึ้นในห้องปฏิบัติการด้วย
ส่วนยาต้มนั่น กู้เจียวเองก็ให้หญิงชราดื่มแล้ว แต่ดูเหมือนนางจะไม่ชอบรถขมของยาเสียเท่าไหร่
พอดื่มเข้าไปก็ทำหน้ายี้แล้วบ้วนออกมา
“ท่านเป็นคนที่ใดรึ” กู้เจียวเอ่ยถามลองเชิง เผื่อว่าจะได้ส่งนางกลับถูก
หญิงชราเหลือบไปมองกู้เจียวสักพัก แล้วจู่ๆ ก็ผล็อยหลับไป
“...”
กู้เจียวเก็บของเสร็จก็รีบพุ่งตัวไปล้างมือให้เรียบร้อย
“ท่านพี่!” กู้เสี่ยวซุ่นที่ยืนรออยู่ตลอดก็ปรากฏตัว “เหตุใดถึงได้ใช้เวลานานขนาดนั้น”
“คนชราดื่มยาต้องใช้เวลาน่ะ ข้าเลยให้เขาดื่มเยอะๆ หน่อย” กู้เจียวเอ่ยตอบ
“เอ่อ” กู้เสี่ยวซุ่นสำรวจร่างกายผู้เป็นพี่ จากนั้นเอ่ยถาม “นางจะหายจริงๆ หรือ ข้าได้ยินมาว่าโรคนี้รักษาไม่หาย”
กู้เจียวยิ้มอ่อนให้ พลางเอ่ย “รักษาได้สิ วางใจเถอะน่า”
กู้เสี่ยวซุ่นไม่ยักกะเคยได้ยินมาก่อนว่าโรคเรื้อนสามารถรักษาให้หายได้ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขาถึงรู้สึกเชื่อมั่นในพี่สาวของตนขนาดนี้
ในเมื่อนางบอกว่ารักษาได้ ก็ต้องได้สิ!
ฟ้ามืดแล้ว ถึงเวลาที่กู้เสี่ยวซุ่นและเฝิงหลินต้องแยกย้ายกลับเรือน
ก่อนจะออกไป เฝิงหลินแอบกระซิบกับเซียวลิ่วหลัง “ท่านพี่เซียว ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนรักความยุติธรรม
มิอาจทนเห็นคนลำบากแล้วไม่ยื่นมือช่วย แต่ข้าขอเตือนเจ้านะ โรคนี้น่ะรักษาไม่หายหรอก เจ้ารีบพานางออกไปในก่อนที่พวกชาวบ้านจะมารู้เรื่องเข้าดีกว่า”
เขาไม่มีสิทธิ์ไปชี้แจงว่าสิ่งที่เซียวลิ่วหลังทำนั้นผิด ก็เพราะว่าเซียวลิ่วหลังเป็นคนแบบนี้ ตอนนั้นเขาถึงได้รอดจากเหตุการณ์ไฟไหม้ตรงที่พักม้า
สมกับเป็นท่านพี่เซียววีรบุรุษผู้กล้าหาญ
“ไม่พอนะ เจ้าต้องระวังนางไว้ให้ดีๆ ล่ะ นางน่ะสัมผัสกับคนป่วยมาแล้ว หาก...”
“นางเป็นคนมีชื่อแซ่นะ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยแทรก
เฝิงหลินชะงักไปสักพัก พลันทำหน้างุนงงแกมไม่พอใจใส่คนตรงหน้า
หากว่ากันตามจริงแล้ว เซียวลิ่วหลังนับว่าเป็นคนที่มีกำแพงในใจสูง แม้ว่ากับคนที่รู้จักกันมานานเขาก็ไม่อนุญาตให้ใครเข้าถึงเขาได้ หากวันนั้นไม่ได้เขาช่วยชีวิตไว้ละก็ เฝิงหลินอาจมองเขาเป็นแค่ชายหนุ่มหยิ่งยโสคนหนึ่ง
พักหลังนี้เขาเริ่มจับทางได้ว่าเซียวลิ่วหลังมีท่าทีต่อกู้เจียวเปลี่ยนไป
ท่านพี่เซียว...ท่านเปลี่ยนไป!!!


บทที่ 23 สามีภรรยา
กู้เจียวกับเซียวลิ่วหลังตื่นกันมาแต่เช้า
เซียวลิ่วหลังไปหาบน้ำจากหน้าหมู่บ้าน
กู้เจียวไปในห้องเล็กดูอาการของหญิงชราก่อน ผื่นแดงบนหน้านางจางลงไปจนแทบมองไม่เห็นแล้ว ผิวหนังที่พุพองตรงหลังมือก็หายไปพอสมควรแล้วเช่นกัน
แม้จะเรียกว่ายังห่างจากคำว่าหายดีอยู่ไกลโข แต่การแพร่เชื้อของนางก็ระงับไว้ได้แล้ว
กู้เจียวลูบคางด้วยความพอใจ หันหลังไปต้มยาให้นางที่ห้องครัว
หญิงชรามองยาขมที่ยกมาตรงหน้าตน กลอกตาอย่างรังเกียจ
เพื่อให้นางยิ่งกินยาได้ดีขึ้น กู้เจียวจึงให้เซียวลิ่วหลังเอาผลไม้เชื่อมจากตัวอำเภอมาด้วย หญิงชราชอบกินผลไม้เชื่อมมาก แต่ถ้านางไม่กินยาก็จะไม่ได้กินผลไม้เชื่อม
กู้เจียววางยาถ้วยหนึ่งกับจานผลไม้เชื่อมหนึ่งจานเล็กลงบนโต๊ะพร้อมกัน
“น้อยแค่นี้! สามลูกเอง!” หญิงชราไม่พอใจกับจำนวนผลไม้เชื่อมเป็นอย่างมาก
“ผลไม้เชื่อมราคาแพงมากนัก ไม่กินก็แล้วไป” กู้เจียวเอ่ยพลางยื่นมือไปหยิบจานผลไม้เชื่อม
หญิงชราถลึงตาใส่กู้เจียวด้วยความแค้นใจ แย่งผลไม้เชื่อมมาไว้ในอก ดื่มยาขมทั้งถ้วยจนหมดด้วยความเกลียดชังอย่างสุดซึ้ง
เนื่องจากวันนี้เซียวลิ่วหลังต้องไปรักษาขาที่โรงหมอ ดังนั้นกู้เจียวจึงต้องไปด้วย แต่ก็ไม่อาจทิ้งหญิงชราให้อยู่บ้านคนเดียวได้อีก
กู้เจียวไม่ได้ไม่เคยคิดจะพาหญิงชราไปด้วย แต่บนถนนหลวงจุดตรวจยังมี เกิดเจ้าหน้าที่จำหญิงชราได้ ความพยายามที่ผ่านมาของพวกนางคงได้สูญเปล่าแล้ว
ถึงแม้ว่านางจะไม่แน่ใจว่าหญิงชราเป็นคนป่วยโรคเรื้อนที่พวกเขากำลังตามจับอยู่หรือไม่ แต่หากมีความละเอียดอ่อน สุขุมรอบคอบจึงจะกุมเรือหมื่นปีได้
ครุ่นคิดแล้วครุ่นคิดอีก กู้เจียวจึงเรียกให้กู้เสี่ยวซุ่นมาหา
“ท่านพี่! ในที่สุดพี่ก็ให้ข้าเข้าบ้านแล้ว!” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้น
กู้เจียวเอ่ยว่า “วันนี้ข้าต้องไปในเมืองเป็นเพื่อนพี่เขยเจ้า เจ้าอยู่ที่บ้านช่วยข้าดูหญิงชราหน่อย อาการป่วยของนางไม่แพร่เชื้อแล้ว ในห้องข้าก็ฆ่าเชื้อไว้แล้วด้วย”
กู้เสี่ยวซุ่นไม่เข้าใจคำว่า ‘ฆ่าเชื้อ’ นั้นหมายความว่าอะไร แต่ก็ไม่ได้ถามพี่สาวเขาว่ารู้ได้อย่างไรว่าอาการไม่แพร่เชื้อแล้ว เขาขานรับตอบไปโดยไม่ลังเลสักนิดว่า “ขอรับ! ท่านพี่วางใจเถอะ! ข้าจะดูนางไว้เอง!”
“มื้อกลางวันข้าอุ่นไว้ในหม้อแล้ว เจ้ายกไปให้นางชุดหนึ่งก็พอ” กู้เจียวสั่งการต่อ
กู้เสียวซุ่นเอ่ยว่า “ท่านพี่ ข้าจะทำงาน ท่านพี่วางใจได้!”
กู้เจียวนึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงกำชับว่า “หากมีคนมาถามหา เจ้าก็บอกว่าเป็นญาติของพี่เขยเจ้า มาขอพึ่งพาอาศัยเขา”
กู้เสี่ยวซุ่นตอบอย่างเชื่อฟัง “ขอรับ!”
กู้เจียวกับเซียวลิ่วหลังเพิ่งจะออกไป กลุ่มอันธพาลเดิมที่ติดตามกู้เสี่ยวซุ่นก็มาหาถึงบ้าน
“พี่ใหญ่! นับได้ว่าเจอพี่เสียที! ได้ยินว่าพี่ไปเรียนหนังสือ เหตุใดพี่ยังเล่นลูกไม้เก็บตัวอีก! ไปกัน! ไปออกแรงกันสักตั้ง!”
“ไสหัวไป! ไสหัวไป! ข้ามีธุระ!” กู้เสี่ยวซุ่นไล่คนออกไปโดยไม่คิดสักนิด
แม้ว่าจะอุดอู้อยู่นานเขาคันไม้คันมือไม่น้อย แต่เรื่องที่พี่สาวเขาสั่งไว้ เขาต้องจัดการให้ดี
เมื่อกู้เจียวกับเซียวลิ่วหลังมาถึงหุยชุนถัง เฝิงหลินก็เดินกลับไปกลับมาอยู่หน้าประตูพักใหญ่แล้ว ตอนแรกนัดเวลากับหุยชุนถังไว้ยามฉือ[footnoteRef:1] แต่เขาห่วงว่าคนที่มาหาหมอจางจะมากเกินไป ดังนั้นพอยามเฉิน[footnoteRef:2]ก็มาถึงแล้ว [1: ยามฉือ คือ เวลาเก้าโมงเช้าถึงสิบเอ็ดโมง] [2: ยามเฉิน คือ เวลาเจ็ดโมงถึงเก้าโมง]
ไหนเลยจะรู้เขารออยู่ที่นี่มากว่าครึ่งชั่วยามแล้ว ไม่มีร่องรอยการต่อแถวเลยสักนิด
เขากำลังหงุดหงิดอยู่พอดี เห็นเซียวลิ่วหลังกับกู้เจียวเข้า
สีหน้าเขาพลันเคร่งขรึมขึ้น “เจ้ามาได้อย่างไร”
กู้เจียวยิ้มจางตอบว่า “ข้ามาเดินเล่น”
เฝิงหลินไม่เข้าใจ สตรีน่าขยะแขยงนางนี้ได้ยินว่าไปถูกใจคนอื่นแล้วมิใช่หรือ เหตุใดหมู่นี้จึงเอาแต่ตอแยท่านพี่เซียวไม่ปล่อยเลย กระทั่งท่านพี่เซียวมารักษานางก็ยังตามมาด้วย!
ท่านพี่เซียวก็จริงๆ เลย เรื่องการรักษาสำคัญเพียงนี้ ยังพาตัวยุ่งมาด้วยทำไม เกิดทำพังขึ้นมาจะทำอย่างไร
เฝิงหลินเอ่ยเสียงเย็นชาว่า “ข้าขอเตือนเจ้าไว้เลยนะ อีกเดี๋ยวเข้าโรงหมอไปเจ้าอย่าได้พูดเพ้อเจ้อ และอย่าได้แตะต้องของของคนอื่นเขามั่วซั่ว อย่าก่อความวุ่นวายให้ท่านพี่เซียว ทำให้การรักษาท่านพี่เซียวล่าช้า!”
“อืม” กู้เจียวขานรับ ไร้ซึ่งความไม่อดทน และไร้ซึ่งอารมณ์ใด
ทว่าเซียวลิ่วหลังกลับขมวดคิ้วมองเฝิงหลิน ถือไม้เท้าเดินเข้าไป
คนที่มาต้อนรับพวกเขาคือผู้ดูแลหวัง
ผู้ดูแลหวังก็รออยู่นานมากเช่นกัน เขายิ้มแย้มเข้าไปต้อนรับ มองกู้เจียวแวบหนึ่งโดยไม่ทิ้งให้สังเกตเห็น ยิ้มเอ่ยกับเฝิงหลินว่า “คุณชายเฝิงมาแล้ว ท่านนี้คงจะเป็นสหายของคุณชายเฝิงอย่างคุณชายเซียวกระมัง ข้าคือผู้ดูแลหวังของหุยชุนถัง”
เซียวลิ่วหลังพยักหน้าให้นิ่งๆ
ผู้ดูแลหวังแอบตกใจ คุณชายเซียวผู้นี้หน้าตารูปงามยิ่ง สวมแค่อาภรณ์คร่ำครึยากไร้แท้ๆ แต่สูงส่งเหนือโลกีย์กว่าคุณชายใดที่เขาเคยเจอมาเสียอีก
“ท่านนี้คือ...” ผู้ดูแลหวังมองไปยังกู้เจียว ท่าทางไม่รู้จักอย่างสิ้นเชิง
เซียวลิ่วหลังชะงักไป “ภรรยา แม่นางกู้”
กู้เจียว : ภรรยา แม่นางกู้ โอ้ คำเรียกนี้น่าฟังไม่น้อย
ผู้ดูแลหวังประสานมือยิ้มแย้ม “ที่แท้ก็คือเซียวฮูหยินนี่เอง เสียมารยาทแล้ว”
กู้เจียว : พอเจ้าเรียกออกมาก็ไม่ได้น่าฟังขนาดนั้นแล้ว
“ผู้ดูแลหวัง หมอจางมาแล้วจริงๆ หรือ เหตุใดที่นี่จึงไม่มีคนป่วยมาต่อแถวแม้แต่คนเดียวเลยเล่า” เฝิงหลินถาม
“เฮ้อ เพราะอาการบาดเจ็บของหมอจางยังไม่หาย เขาจึงไม่สามารถรับผู้ป่วยจำนวนมากได้มิใช่หรอกหรือ ข้าแค่ไม่ได้ป่าวประกาศข่าวออกไป บอกแค่เพียงคนไข้เร่งด่วนจริงๆ ตอนเช้าก็พวกท่านคนหนึ่ง ที่เหลือล้วนเป็นตอนบ่าย!” ผู้ดูแลหวังรู้แต่แรกแล้วว่าเฝิงหลินจะถามออกมา จึงได้เตรียมคำตอบเอาไว้ล่วงหน้าเรียบร้อย
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” เฝิงหลินไม่สงสัยเขา
ผู้ดูแลหวังยิ้มเอ่ยว่า “คุณชายเฝิงเชิญพักที่ห้องโถงใหญ่สักครู่ เดี๋ยวข้าจะพาคุณชายเซียวไปด้านในให้
หมอจางรักษา”
“ข้าเข้าไปไม่ได้หรือ” เฝิงหลินถาม
ผู้ดูแลหวังยิ้มเอ่ยว่า “เกรงว่าจะไม่เหมาะสมกับธรรมเนียมขอรับ”
เฝิงหลินครุ่นคิด พยักหน้าเอ่ยว่า “ก็ได้ ข้าฝากท่านพี่เซียวด้วย ผู้ดูแลหวัง เจ้าต้องให้หมอจางรักษาเขาให้หายนะ!”
ผู้ดูแลหวังรอยยิ้มเต็มใบหน้า “พวกเราจะพยายามสุดความสามารถ”
หลังจากเซียวลิ่วหลังกับผู้ดูแลหวังเข้าไปห้องปีกด้านหลังแล้ว กู้เจียวก็ลุกขึ้นยืน
“เจ้าจะทำอะไร” เฝิงหลินถามอย่างระแวง
“เข้าห้องน้ำ” กู้เจียวบอก
เฝิงหลินโวยวายด้วยใบหน้าแดงก่ำ “รีบไปรีบกลับ อย่าวิ่งไปทั่ว!”
กู้เจียวแบกตะกร้าใบเล็กไปเรือนแถวด้านหลัง
พอนางเดินเข้าห้องปีกข้างไป เซียวลิ่วหลังก็นอนหลับอยู่บนเก้าอี้หวายแล้ว
ผู้ดูแลหวังกับเถ้าแก่รองต่างอยู่กันพร้อม
“แม่นางกู้” เถ้าแก่รองประสานมือให้
กู้เจียวกวาดสายตาผ่านกระถางกำยานบนโต๊ะไปตกลงบนใบหน้าเซียวลิ่วหลังที่หลับสนิท ถามว่า “กำยานนี้ไม่มีปัญหากระมัง”
เถ้าแก่รองเอ่ยด้วยสีหน้าอ่อนโยน “แค่กำยานนอนหลับเท่านั้น พวกเราหุยชุนถังทำกันเอง ไม่ทำร้ายร่างกาย แม่นางกู้จะรักษาให้เขาตอนนี้เลยหรือไม่”
“อืม” กู้เจียวเดินไปหา วางตะกร้าใบเล็กลงบนโต๊ะ ด้านในบรรจุกล่องยาของนางไว้ แต่ว่า นางไม่ได้คิดจะเอาออกมาต่อหน้าพวกเขา
อันที่จริงเถ้าแก่รองอยากถามกู้เจียวมากว่า ในเมื่อคุณชายเซียวเป็นสามีนาง เหตุใดไม่บอกเขาไม่ตามตรง หรือว่าพวกเขาทั้งคู่ไม่ใช่สามีภรรยากันจริงๆ อย่างนั้นรึ
ทว่าเถ้าแก่รองเป็นคนฉลาด เปิดกิจการทำการค้าขายจะต้องฟังให้มากขึ้น พูดให้น้อยลง
สิ่งที่ไม่ควรถามก็อย่าได้ถามเด็ดขาด


บทที่ 30 ร่วมห้อง
ครั้งนี้เซียวลิ่วหลังยังไม่ทันได้ก้าวเข้าประตูหอสมุดเสียด้วยซ้ำก็ถูกคนงานของหุยชุนถังรับตัวไป จากนั้นก็มาถึงหุยชุนถังเพื่อรับยา ตลอดทางกลับไปยังหุยชุนถังมีพยานรู้เห็น ย่อมไม่มีใครสงสัยเขาอยู่แล้ว
ทว่ากู้ต้าซุ่นนั้นต่างออกไป มีคนเห็นกับตาว่าเขาเดินขึ้นชั้นสองไป และทรัพย์สินที่หายไปจากห้องก็อยู่บนชั้นสอง
และตอนนั้นเจ้าของทรัพย์สินนั้นก็ออกไปข้างนอกพอดี ทั้งชั้นสองไม่มีใครอยู่ นอกจากกู้ต้าซุ่น
คนที่หอสมุดต่างก็รู้ดีว่านอกจากห้องบัญชีบนชั้นสองแล้วก็คือห้องส่วนตัวของเหล่าเจ้าขุนมูลนาย ไม่ได้เปิดให้คนทุกคนเข้าไป ยิ่งบัณฑิตยากจนอย่างกู้ต้าซุ่นยิ่งไม่ควรปรากฏตัวบนชั้นสอง
กู้ต้าซุ่นโอดครวญว่าตนถูกใส่ร้าย “มีผู้เฒ่าคนหนึ่งบอกให้ข้าเลือกหนังสือไปให้เขา! เขาบอกว่าจะถกเถียงปริศนาธรรมคำกลอนกับข้า!”
กู้ต้าซุ่นเป็นบัณฑิตผู้ทะเยอทะยานคนหนึ่ง เขารู้มานานแล้วว่าตำแหน่งซิ่วไฉของเขาจะนำพาประโยชน์มากมาให้ในวันหน้า และอาจจะมีคนมากมายมาผูกมิตร เพราะอย่างนั้นเขาถึงไม่ได้สงสัย
“เช่นนั้นเจ้าบอกมาสิว่าผู้เฒ่าคนนั้นเป็นใคร ไปตามตัวเขามา!” คนของหอสมุดเอ่ย
“พวกเจ้ามีใคร...เคยเห็นผู้เฒ่าคนไหนหรือไม่” ผู้ดูแลหอสมุดถามผู้คนแถวนั้น
ทุกคนต่างส่ายหน้า
พวกเขาจึงมุ่งเป้าไปที่กู้ต้าซุ่น เพราะกู้ต้าซุ่นสวมชุดเครื่องแบบของสำนักบัณฑิตเทียนเซียง บัณฑิตสำนักเทียนเซียงไปแห่งหนใดก็เป็นที่ดึงดูดสายตาอยู่แล้ว
ทว่าขณะที่กู้ต้าซุ่นพูดคุยกับผู้เฒ่าคนนั้นดันเป็นระหว่างทางที่ตนออกไปถ่ายทุกข์พอดี ระหว่างทางนั้นไม่มีพยานรู้เห็น
ด้วยเหตุนั้นทุกคนจึงเห็นเพียงยามที่กู้ต้าซุ่นหอบหนังสือขึ้นชั้นสองไป แต่ไม่มีใครเห็นตอน
กู้ต้าซุ่นถูกเชื้อเชิญแต่อย่างใด
นี่มันซวยชัดๆ
บ่าวของนายที่ของหายเอ่ยขึ้น “คิดไม่ถึงเลยว่าบัณฑิตสำนักเทียนเซียงจะทำเรื่องน่าอดสูเช่นนี้ได้ ห่อผ้าของท่านชายข้ามีของมีล้ำค่าอยู่ข้างใน ข้างในมีตั๋วเงินอยู่ หากเจ้าเป็นคนเอาไป ท่านชายของข้าจะไม่เอาเรื่องเจ้า แต่จดหมายฉบับนั้นเจ้าต้องคืนให้ข้า! ไม่เช่นนั้นพวกข้าจะร้องต่อทางการ!”
กู้ต้าซุ่นรู้สึกว่าตนไม่ได้รับความเป็นธรรม ยามนี้เขาต้องตามหาผู้เฒ่าคนนั้นให้เจอเท่านั้นถึงจะหลุดพ้นได้ แต่อีกฝ่ายกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เหตุใดถึงหาไม่เจอเสียแล้ว
ความคิดบางอย่างแวบแล่นเข้ามาในหัว “พวกเจ้าบอกว่าข้าขโมยของ แล้วหลักฐานอยู่ที่ไหน
ข้าคงไม่กินลงท้องไปแล้วกระมัง!”
ผู้ดูแลหอสมุดหรี่ตา “ไปค้นบ้านเจ้า!”
กู้ต้าซุ่นไม่กลัวว่าพวกเขาจะค้นบ้าน เขายื่นมันไม่หวั่นไหว แม้จะพลิกฟ้าค้นบ้านเขา ก็ไม่มีทางหาหลักฐานเจอแน่นอน!
ทว่าสุดท้ายต้าซุ่นก็ถูกตบหน้าฉาดใหญ่
ยามที่คนงานบุกเข้าไปในบ้าน แม่นางโจวและแม่นางหลิวกลับบ้านพอดี กำลังขุดหลุมในสวนหลังบ้านเพื่อฝังเงิน
เหล่าคนงานจำได้ว่านั่นคือเงินของทางการที่หายไปในทันที
ในความฝันของกู้เจียว เซียวลิ่วหลังสืบเสาะเบาะแสจากรอยเท้าหลังหอสมุดและนอกกำแพงจึงคาดการณ์ว่าคนร้ายปีนหน้าต่างเข้ามา และลงมือทำการเพียงคนเดียว ส่วนสูงประมาณหกฉื่อ[footnoteRef:1] รอยเท้าขวาลึกกว่ารอยเท้าซ้าย สันนิษฐานว่าคนร้ายเท้าซ้ายผิดรูปเล็กน้อยแต่ไม่ร้ายแรง ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถปีนกำแพงชั้นสองได้ และคนร้ายต้องเป็นมืออาชีพแน่นอน [1: ฉื่อ (尺) เป็นหน่วยวัดความยาว เท่ากับ 1 ฟุต]
รอยเท้าบางส่วนในที่เกิดเหตุทิ้งร่องรอยของกรวดที่มีขี้เถ้าและธูปปะปนอยู่ ซึ่งมีเพียงถนนหินทรายของบ่อนพนันเท่านั้นมีกรวดเช่นนี้ ที่เพื่อใช้ขับไล่วิญญาณร้าย
เพราะอย่างนั้นหากคนร้ายไม่ใช่คนในบ่อนพนันก็ต้องเป็นนักเลงพนัน หากเขาเป็นคนเอาเงินไปไม่ช้าหรือเร็วก็คงเอาไปใช้ในบ่อนพนันใกล้ตลาด
กู้เจียวจึงคอยจับตามองเส้นทางที่ต้องผ่านไปยังตลาด
แต่น่าเสียดายที่กู้ต้าซุ่นไม่ใช่เซียวลิ่วหลัง เขาไม่สามารถไขคดีได้ พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองไม่ได้ จึงทำได้เพียงมองแม่นางโจวและแม่นางหลิวถูกจับเขาคุกตาปริบๆ
“ไอ้หยา” ภายในห้องบัญชีของหุยชุนถัง เถ้าแก่รองดื่มชาสุขสบายใจ ท่าทางดูอารมณ์ดีเสียเหลือเกิน
ผู้ดูแลหวังถลึงตามองเขา “กลั่นแกล้งคนได้อารมณ์ดีขนาดนั้นเชียวหรือ”
ใช่แล้ว เถ้าแก่รองก็คือผู้เฒ่าลึกลับที่หลอกล่อให้กู้ต้าซุ่นขึ้นชั้นสองไป
เถ้าแก่รองหัวเราะร่วนพลางชูสามนิ้ว “ไม่ใช่แค่หนึ่ง แต่มีถึงสาม”
ผู้ดูแลหวังกลัวจนตัวสั่น “เด็กนั่นใจเหี้ยมนัก วางแผนเล่นงานคนในบ้านตัวเองได้ลงคอ คบค้ากับคนแบบนี้ พวกเราจะไม่... ไม่ต้องระวังตัวสักหน่อยหรือ”
เถ้าแก่รองมองดูผู้คนที่เดินขวักไขว่ดั่งสายน้ำไหลบนท้องถนน “เจ้าจะไปเข้าใจอะไร หากไม่รู้ว่าผู้อื่นเจ็บปวดเพียงใด จะโน้มน้าวให้ผู้อื่นทำดีได้อย่างไร”
คำพูดนั้นผู้ดูแลหวังไม่เข้าใจสักเท่าไหร่ ถึงแม้เขาจะเป็นลูกน้องของเถ้าแก่รอง แต่ก็ยังไม่เข้าใจหลายอย่างในตัวเถ้าแก่รอง รู้เพียงแต่ว่าเป็นลูกเมียแต่งตระกูลหู แต่ก็ไม่รับความยอมรับจากนายใหญ่สักเท่าไหร่”
เถ้าแก่รองยิ้มบางพลางจิบชาแล้วเอ่ยขึ้น “ชักจะถูกใจยายสาวน้อยนั่นเข้าแล้วสิ”
...
เพราะเซียวลิ่วหลังไม่มีส่วนเกี่ยวข้องของเรื่องนี้ เซียวลิ่วหลังจึงไม่ได้ถามไถ่ รู้เพียงแต่ว่ากู้ต้าซุ่นขโมยของ เพียงแต่ขโมยของใคร หรือขโมยอะไรนั้น เขาเองก็ไม่แน่ใจนัก
ทว่าเขานั้นได้เข้าไปที่หอสมุดแล้ว เจ้าสำนักจึงเรียนเขาไปที่หอจงเจิ้งเพื่อเล่าเรื่องราวของกู้ต้าซุ่นให้เขารู้
“ตอนเจ้าไปที่หอสมุด เจ้าได้พบกับกู้ต้าซุ่นหรือไม่” เจ้าสำนักถาม
เซียวลิ่วหลังตอบ “พบขอรับ แต่ตอนยามอู่สี่เค่อ[footnoteRef:2]ข้าได้ออกไปยังหุยชุนถังแล้ว จากนั้นข้าไม่รู้เรื่องเหตุการณ์ใดนัก” [2: ยามอู่สี่เค่อ (午时四刻) ตรงกับเวลาเที่ยงตรง]
เขาพูดตามความจริง
เจ้าสำนักนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เช่นนั้นเจ้าเห็นตอนที่กู้ต้าซุ่นกับคนเหล่านั้นคุยอะไรกันที่ท้ายหอสมุดหรือไม่”
เซียวลิ่วหลังส่ายหน้า “ข้าไม่ได้ไปที่ท้ายหอสมุดขอรับ”
เจ้าสำนักปวดหัวจนคิ้วขมวด “เอาละ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้ากลับไปเข้าเรียนเถิด”
เซียวลิ่วหลังหันหลังเดินกลับไป พอเดินถึงหน้าประตู เจ้าสำนักจึงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “เจ้าคิดว่ากู้ต้าซุ่นจะลักขโมยหรือไม่”
เซียวลิ่วหลัง “เรื่องนั้นไม่ใช่ข้าเป็นผู้ตัดสินขอรับ”
นั่นสินะ เจ้าของก็แจ้งทางการไปแล้ว ศาลาว่าการก็ร่างสำนวนแล้ว ลักขโมยจริงหรือไม่ก็ต้องดูหลักฐาน เพียงแต่หลักฐานทั้งหมดนั้นชี้ตัวไปที่กู้ต้าซุ่น...
หลังจากที่เซียวลิ่วหลังกลับจากหอจงเจิ้ง อาจารย์เฉินประจำห้องหนึ่งเทียนจื้อก็เรียกเขาไปถามไถ่ หลังจากอาจารย์เฉินถามเสร็จ อาจารย์จางประจำห้องก็เรียกเขาไปถามอีก ทุกคนล้วนแต่ถามไถ่เรื่องราวของกู้ต้าซุ่น
หลังจากถามไปถามมา ฟ้าก็เริ่มมืดเสียแล้ว
หิมะโปรยตัวลงมาอย่างหนัก
หิมะตกจริงๆ เสียด้วย
เซียวลิ่วหลังมองหิมะที่โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า เดินมุ่งหน้าไปยังประตูสำนักบัณฑิต พอเดินออกมาก็เห็นเงาร่างผอมบางของใครคนหนึ่ง
คนผู้นั้นสวมเสื้อสีลูกพลับลายดอก สะพายตะกร้าบนหลัง ก้มหน้าใช้เท้าเตะก้อนหินบนพื้นเล่น ท่าทางแสนน่าเอ็นดู
เซียวลิ่วหลังแววตาไหววูบ สาวไม้เท้าเดินเข้าไป
กู้เจียวเห็นเขา ก่อนจะยิ้มบางออกมา “เลิกเรียนแล้วหรือ”
“ใช่”
พอนึกขึ้นได้ กู้เจียวก็เอ่ยถาม “เมื่อครู่เจ้ายังไม่ออกมาสักที ข้าเลยให้ลุงหลัวเอ้อร์กับเสี่ยวซุ่นกับไปเสียก่อน”
“ไม่เป็นไร ข้าจะไปเช่ารถ” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
กู้เจียวใช้เรียวนิ้วสะกิดที่แขนเสื้อเขาอย่างแผ่วเบา “หิมะตกหนักแล้ว นั่งรถไม่ปลอดภัย
หาโรงเตี๊ยมพักสักคืนเถิด”
เซียวลิ่วหลังมองเรียวนิ้วขาวนวลบนแขนเสื้อ “...ได้สิ”
แต่เป็นเพราะใกล้สิ้นปีแล้ว โรงเตี๊ยมจึงเต็มทั้งหมด ทั้งสองถามหลายต่อหลายแห่ง จนสุดท้ายก็หาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งพักได้ในที่สุด
เซียวลิ่วหลังเอ่ย “สองห้อง”
คนงานเอ่ย “ลูกค้าขอรับ เหลือเพียงแค่ห้องเดียวขอรับ”


บทที่ 29 กลั่นแกล้ง
หลังจากตื่นนอนในวันต่อมา กู้เจียวนั่งพิงหัวเตียงเหม่อลอยอยู่ครู่ใหญ่
คราวนี้เธอไม่ได้ตกตะลึงกับภาพในความฝันของตนเอง แต่ที่เหม่อลอยก็เพราะโชคชะตาของสามี
ทำไมถึงได้เป็นชายหนุ่มที่ดวงซวยขนาดนี้กันนะ
ซวยซ้ำซวยซ้อนอะไรขนาดนั้น
แถมผลร้ายของเหตุการณ์ครั้งนี้ยังทำให้ใบหน้าอันงดงามของเขาต้องเสียโฉมอีกต่างหาก แบบนี้ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!
...
ขณะที่กู้เจียวและเซียวลิ่วหลังกำลังกินข้าวเช้า ท้องฟ้ายังคงมืดอยู่ หญิงชรายังคงหลับใหลอยู่ในห้อง กู้เจียวส่งเซียวลิ่วหลังออกจากบ้านไปด้วยเสียงแผ่วเบา
“วันนี้หิมะจะตก ใส่เสื้อหลายตัวหน่อย” กู้เจียวหยิบเสื้อคลุมตัวนอกให้เขา
เซียวลิ่วหลังมองดูหมู่ดาวบนฟากฟ้า ไม่มีวี่แววว่าหิมะจะตกได้เลย แต่ก็ยังคงรับเสื้อคลุมจากนางมา “ขอบใจนัก”
กู้เจียวไปส่งเขาถึงหน้าหมู่บ้านเหมือนดั่งเคย
เซียวลิ่วหลังขึ้นนั่งบนเกวียน กู้เจียวยืนคอยเป็นเพื่อนเขาอยู่ข้าง จนกระทั่งกู้เสี่ยวซุ่นหอบถุงตำราวิ่งมาเข้ามาอย่างสะลึมสะลืม นางถึงได้หันหลังกลับแล้วเดินจากไป
กู้เจียวรู้ว่าวันนี้ตอนบ่ายเซียวลิ่วหลังจะไปที่หอสมุด และรู้ว่าเขาจะถูกใส่ร้าย แต่นางไม่ได้เตือนเขาแต่อย่างใด
นางจำรายละเอียดที่เซียวลิ่วหลังใช้ไขคดีได้อย่างชัดเจน เพราะอย่างนั้นนางถึงได้รู้ว่าหัวขโมยนำของกลางไปซ่อนไว้ที่ไหน
...
“ข้าอุ่นอาหารไว้ให้บนเตาแล้ว หากหิวก็กินเองได้เลย แล้วก็ยา ห้ามขาดแม้แต่มื้อเดียว หากท่านเททิ้งข้าก็รู้อยู่ดี” กู้เจียวบอกกับหญิงชราภายในห้องโถง
หญิงชราไม่ใช่คนแก่สติเลอะเลือนอย่างที่คิดไว้ เพราะอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องคอยเฝ้า อีกอย่างตอนนี้นางก็ไม่แพร่เชื้อแล้ว แต่ต้องกังวลว่าจะไปทำให้ใครเดือดร้อน ส่วนใครจะทำให้นางเดือดร้อนนั้น คงไม่มีหรอก
หญิงชราเบ้ปากส่งเสียงฮึดฮัด
กู้เจียวสะพายตะกร้าเดินออกไป ระหว่างทางนางเดินผ่านหน้าเรือนตะกลูกู้ก็บังเอิญพบกับกู้เย่ว์เอ๋อที่กำลังออกมาเทน้ำล้างหน้า
“อรุณสวัสดิ์น้องเย่ว์เอ๋อ” นางเอ่ยทักทาย
กู้เย่ว์เอ๋อซึบซับเรื่องราวมาจากท่านแม่ของตนและครอบครัวบ้านรอง ทำให้ไม่สนิทสนมกับ
กู้เจียวนัก พอเห็นกู้เจียวทักทายตนก่อน ก็ไม่เอ่ยคำใดก่อนจะเดินหน้าบูดบึ้งกลับเขาไปในเรือน
“เสียงใครพูดอะไร” แม่นางโจวที่อยู่ภายในเอ่ยถาม
“กู้เจียวน่ะเจ้าค่ะ” กู้เย่ว์เอ๋อเอ่ยเสียงแผ่วเบา
แม่นางโจวผลักประตูเปิดออก
กู้เจียวเอ่ยทักทายนาง “อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านป้า”
“เอ่อ... อรุณ...อรุณสวัสดิ์” แม่นางโจวยกย่องตนเองว่าเป็นถึงมารดาของซิ่วไฉ กิริยาจึงสำรวมกว่าแม่นางหลิวนัก นางมองกู้เจียวที่แบกตะกร้า ก่อนจะยิ้มเอ่ยอย่างเย้ยหยัน “เจียวเหนียง เจ้าจะไปไหนตั้งแต่เช้า”
กู้เจียวตอบด้วยรอยยิ้ม “ข้าจะไปเก็บของป่าบนเขา แล้วก็จะเอาไปขายในอำเภอ”
แม่นางโจวสายตาลอกแลกก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ขายของป่าอย่างนั้นหรือ ข้าได้ยินมาว่าของป่ามีพิษ...”
“ข้ารู้ว่าสิ่งใดมีพิษหรือไม่มีพิษ สามีข้าสอนมา” หากพูดออกไปว่าตัวเองรู้ ใครจะเชื่อกัน
หลายวันก่อนแม่นางโจวยกพวกสามคนไปหาเรื่องนางถึงบ้าน ตอนนั้นนางเห็นของต่างๆ ในตะกร้าของกู้เจียวแล้ว มีทั้งเมล็ดทานตะวันและผลไม้แช่อิ่ม แถมยังมีน้ำตาลแดงกับถั่วลิสงอีก นั่นมันคิดเป็นเงินตั้งเท่าไหร่ ดูท่าแล้วนางบ้านี่คงขายของป่าได้เงินเยอะไม่เลวนี่
แววตาของแม่นางโจวเป็นประกายขึ้นมา ก่อนเอ่ยพลางหัวเราะ “กู้เจียว พาป้าไปด้วยได้หรือไม่ เจ้าไปคนเดียวคงเก็บได้ไม่เยอะใช่หรือไม่ ป้าจะช่วยเจ้าเก็บเอง!”
“ได้สิเจ้าคะ” กู้เจียวตอบอย่างดีใจ
แม่นางโจวแอบยิ้ม คนบ้าก็คือคนบ้า แสร้งทำเป็นเอาอกเอาใจนิดหน่อยก็ได้ผลแล้ว รอให้ตนรู้จักของป่าทั้งหมดก่อนเถอะ จะไม่เหลืออะไรให้นางเก็บเชียวละ
เรื่องดีๆ แบบนี้แม่นางโจวไม่มีทางบอกให้แม่นางหลิวรู้แน่นอน ทว่าแม่นางหลิวได้ยินเข้าเองเสียแล้ว จึงรีบคว้าตะกร้าเดินออกมาในทันใด “ป้ารองไปด้วยคนสิ!”
“เจ้าค่ะ” กู้เจียวยิ้ม
กู้เจียวและป้าสะใภ้ทั้งสองขึ้นเขาไปเก็บเห็ด
ความจริงแล้วตั้งใจว่าจะหลอกให้พวกนางเก็บเห็ดหูหนูและเห็ดพิษไปขาย แต่หากทำเช่นนั้น คงเป็นการทำร้ายคนบริสุทธิ์ นางเองก็ไม่ได้ไร้คุณธรรมถึงขนาดนั้น
นางพาทั้งสองคนไปเก็บเห็ดฤดูหนาวที่พบเห็นได้ทั่วไป จนกระทั่งตะกร้าบนหลังและตะกร้าหิ้วเต็มแล้วถึงจะลงเขากันอย่างอิ่มเอมใจ
“ของพวกนี้ขายได้เงินจริงหรือ” แม่นางโจวเคลือบแคลงใจ
“ท่านป้าใหญ่ตามข้าไปดูก็รู้แล้ว ขายดีเชียวล่ะ” กู้เจียวเอ่ย
แม่นางโจวอยากจะไปคนเดียว แบบนี้แล้วจะขายราคาเท่าไหร่นางเป็นผู้กำหนด ไม่ต้องส่งเงินเขากองกลางของตระกูล โชคร้ายที่แม่นางหลิวก็มีความคิดเช่นเดียวกัน สุดท้ายทั้งสองจึงตามกู้เจียวไปยังตลาด
“เจียวเหนียง นี่ไม่ใช่ทางไปตลาดนี่” ระหว่างทาง แม่นางหลิวถามกู้เจียวอย่างสงสัย
กู้เจียวตอบ “ตลาดเช้าใกล้จะวายแล้ว พวกเราไปตลาดฝั่งตะวันออกกันเจ้าค่ะ ที่นั่นขายได้ราคาสูงกว่า”
พอได้ยินว่าขายได้ราคาแพงกว่า ทั้งสองก็ไม่เอ่ยคำใดอีก
ยามเดินผ่านตรอกแห่งหนึ่ง จู่ๆ กู้เจียวก็โพล่งขึ้นมา “ข้าขอไปถ่ายเบาสักครู่ ท่านป้าทั้งสองรอข้าประเดี๋ยว”
“ไปเถิด ไปเถิด” แม่นางโจวกล่าว
แม่นางหลิวเบ้ปากบ่นพึมพำ “คนเกียจคร้านก็ถ่ายบ่อยเช่นนี้แล!”
กู้เจียวลัดเลาะไปตามตรอก เดินไปถึงประตูหลังของหุยชุนถังก่อนจะเปิดประตูออกแล้วเดินเข้าไป
หนึ่งเค่อผ่านไป กู้เจียวถึงได้กลับมา
เหตุใดถึงได้นานนัก
กู้เจียวยิ้มบาง “ข้าท้องเสียน่ะ”
แม่นางโจวรีบเอ่ยในทันใด “เอาละ เจียวเหนียง ตลาดอยู่ที่ใดกัน พวกเรารีบเอาขายป่าไปขายกันเถิด ประเดี๋ยวจะไม่สดเอา!”
“เจ้าค่ะ” กู้เจียวยิ้มพลางพยักหน้า
กู้เจียวพาทั้งสองเดินมุ่งหน้าไป
ทันใดนั้นใครคนหนึ่งก็พรวดพราดออกมาจากตรอกที่อยู่ด้านข้าง กู้เจียวไม่หลบเลี่ยงจนทำให้ชนกับคนผู้นั้นเข้าอย่างจัง
กู้เจียวชักเคียวออกมา “เจ้ากล้าชนข้าหรือ”
คนผู้นั้นมึนงงไปหมด แม่นาง เราสองคนใครชนใครกันแน่
ชายหนุ่มถูกชนจนล้มลงไปกับพื้น ทั้งสองตะลุมบอนกัน กู้เจียวไม่สนใจ นางง้างเคียวขึ้นพลางฟาดฟันไปยังคนผู้นั้น ห่อผ้าของเขาถูกกู้เจียวฟันจนขาด ทว่ายังไม่ทันได้เก็บ ก็ถูกกู้เจียววิ่งถือมีดไล่ไปไกลกว่าร้อยเมตร
แม่นางโจวและแม่นางหลิวคันไม้คันมือเปิดผ้านั้นออก ก่อนจะเห็นเงินมากมายภายใน
ความโลภก่อตัวขึ้นมาในจิตใจของทั้งสองในทันใด
พวกนางไม่ได้ขโมยและไม่ได้จี้ปล้นเงินนั้นมา แต่พวกนางเก็บได้กลางถนนต่างหาก
เก็บได้ก็เท่ากับเป็นของพวกนาง!
ทั้งสองเห็นพ้องต้องกันโดยมีได้นัดหมาย ก่อนจะตัดสินใจเก็บเงินนั้นไป ไม่เหลือไว้ในนางบ้านั่นหรอก!
...
ทางฟากสำนักบัณฑิต เซียวลิ่วหลังกินข้าวเสร็จก็นำหนังสือที่คัดเสร็จแล้วไปยังหอสมุด
อำเภอชิงเฉวียนมีหอสมุดมากมาย แต่หอสมุดใหญ่มีเพียงแห่งเดียว แม้แต่ยามเที่ยง กิจการก็ยังคงคึกคักไม่เบา
หนังสือที่เซียวลิ่วหลังเป็นผู้คัดนั้นขายดีมาก คนในหอสมุดต่างรู้จักเขา
เด็กต้อนรับคนหนึ่งเข้ามาต้อนรับอย่างนอบน้อม “ท่านผู้ดูแลไม่อยู่ เชิญท่านขึ้นไปรอบนห้องบัญชีชั้นสองสักครู่”
เซียวลิ่วหลังเพิ่งเดินเข้าประตูไป ทันใดนั้นคนงานคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังก็เอ่ยเรียกเขา
“ท่านชายเซียวใช่หรือไม่”
เซียวลิ่วหันหลังกลับไป
“ท่านชายเซียวจำข้าน้อยได้หรือไม่” คนงานยิ้มถาม
“จำได้สิ” เซียวลิ่วหลังพยักหน้า “เจ้ามาจากหุยชุนถังนี่ มีเรื่องอันใดหรือ”
คนงานเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม “เรื่องเป็นเช่นนี้ขอรับ ยาคราวก่อนที่จัดให้ท่านผิดตำรับไปหลายแขนง ผู้ดูแลหวังจึงให้ข้ามาตามหาท่านชายเซียว ไม่ทราบว่าท่านชายเซียวว่างหรือไม่ ขอเชิญท่านตามข้ากลับไปที่หุยชุนถังด้วย จะได้ให้...หมอดูอาการอีกครั้งด้วย”
โดยปกติแล้ว หากจัดยาผิดก็แค่จัดยาใหม่มาส่งให้ก็พอ แต่หุยชุนถังเสนอให้หมอรักษาให้โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ฟังดูแล้วคงจะอยากแสดงความขอโทษกระมัง
ก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่
เซียวลิ่วหลังออกไปพร้อมกับคนงานของหุยชุนถัง กู้ต้าซุ่นที่อยู่หลังชั้นหนังสือเก็บสายตาเกลียดชังนั้นไว้
เซียวลิ่วหลังกลับไปรับยาที่หุยชุนถังพร้อมทั้งตรวจอาการขา คนงานส่งเขากลับมาถึงสำนักบัณฑิต ขณะที่ทั้งสองลงจากม้า ก็ได้ยินเหล่าบัณฑิตซุบซิบนินทากันอยู่ที่นอกสำนัก
“ได้ข่าวหรือไม่ ที่หอสมุดเกิดเหตุขโมยขึ้นน่ะ หัวขโมยคือนักเรียนใหม่ห้องหนึ่งเทียนจื้อของสำนักเรา”
“นักเรียนใหม่ห้องหนึ่งเทียนจื้ออย่างนั้นหรือ ชื่ออะไรเล่า”
“กู้ต้าซุ่น!”


บทที่ 27 ค้นหา
กู้เจียวปิดประตูห้องลง “บอกมา วันนี้ทั้งวันเกิดอะไรขึ้น”
กู้เสี่ยวซุ่นเล่าสิ่งที่ตนเองประสบพบเจอยามที่คอยเฝ้านางออกมาจนหมดเปลือก
แท้จริงแล้วหญิงชราจำอะไรไม่ได้เลย ยามนางตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองอยู่ในบ้านของกู้เจียวและเซียวลิ่วหลังแล้ว ทั้งยังคิดว่าตัวเองเป็นคนในบ้านอีก ก่อนจะคว้าตัวกู้เสี่ยวซุ่นแล้วถามซักไซ้ ‘เจ้าไม่รักดีสองคนนั่นคือหลานแท้ๆ ของข้าหรือ’
กู้เสี่ยวซุ่นจำคำพูดของพี่สาวตัวเองกำชับไว้ได้ขึ้นใจ จึงไม่กล้าบอกกับหญิงชรา ว่าความจริงแล้วนางเป็นโรคเรื้อน แต่เขาเองก็ไม่กล้าบอกว่าพี่สาวและพี่เขยของตัวเองเป็นหลานแท้ๆ ของนาง ด้วยความรีบร้อนเขาจึงบอกไปว่าพี่เขยคือหลานย่าของนาง นางเดินทางมาแสนใกล้เพื่อขอพึ่งพิงเขา
กู้เจียวคงคิดไม่ถึงว่านางจะไม่ใช่คนแก่เลอะเลือนทั่วไป จึงไม่ได้ตระเตรียมคำตอบไว้ให้กับกู้เสี่ยวซุ่น
“แล้วนางก็บอกว่า เหตุใดท่านพี่ถึงได้ทำตัวเหมือนผู้นำของบ้านเสียมากกว่า ข้าเลยบอกไปว่า ไม่ได้หรือ เพราะว่าพี่เขยเป็นคนแต่งเข้าบ้าน! นางก็ถามต่ออีกว่า แต่งเข้าบ้านแล้วเหตุใดถึงไม่มีคนอื่นในบ้านเลย ข้าก็เลยตอบไปว่าพวกท่านแยกเรือนออกมาอยู่ข้างนอกแล้ว”
ได้ยินถึงตรงนี้ กู้เจียวก็กุมขมับ นางเป็นผู้นำครอบครัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน นางกับเซียวลิ่วหลังต่างวุ่นกับเรื่องของตัวเอง นานทีปีหนถึงจะมานั่งกินข้าวด้วยกันสักมื้อ
เจ้าทึ่มเสี่ยวซุ่นเอ๋ย โดนแม่เฒ่าหลอกเข้าแล้ว
มิน่าล่ะหญิงชราถึงได้ซักไซ้ที่มาที่ไปของตระกูลกู้ไม่หยุด ที่แท้เป็นเพราะกู้เสี่ยวซุ่นเล่าให้นางฟังแทบหมดเปลือก
“แล้วทำไมก่อนหน้านี้ข้าถามอะไรนาง นางถึงได้เมินเฉยข้าเช่นนั้น” จนกู้เจียวคิดว่านางเป็นคนแก่สติเลาะเลือนเสียอีก
กู้เสี่ยวซุ่นตอบ “นางบอกว่าท่านเนรคุณ ไม่อยากเสวนากับท่าน!”
กู้เจียว “...”
หรือว่าเป็นเพราะให้นางกินผลไม้แช่อิ่มน้อยเกินไป
กู้เจียวเดินเข้ามาในโถง เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเซียวลิ่วหลังคงได้พูดคุยกับหญิงชราบ้างแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเซียวลิ่วหลังพูดอะไรไปบ้าง หญิงชราถึงไม่ได้วางมาดเย่อหยิ่งเหมือนเมื่อครู่ ก็กลับดูแง่งอนเสียมากกว่า
“ทะเลาะกับเจ้าจนข้าเพลียไปหมด ข้าไปนอนก่อนละ ข้าวเสร็จแล้วปลุกข้าก็แล้วกัน!” หญิงชราส่งเสียงฮึดฮัด เดินสะบัดก้นให้กับทุกคน ก่อนจะกลับเข้าห้องไปเพื่อนอนคลายง่วง
กู้เจียวหันไปมองเซียวลิ่วหลัง
เซียวลิ่วหลังชะงักไปแล้วพูดขึ้นว่า “เดิมทีหมอยาคนนั้นบอกว่าต้องกินยาตำรับนี้ไปอีกหนึ่งปี แต่หากฟื้นตัวเร็วหนึ่งเดือนก็คงไม่แพร่เชื้อแล้ว”
เขาไม่ได้รบเร้าให้กู้เจียวยอมให้นางอยู่ที่นี่ต่อ เพียงแต่บอกกู้เจียวว่าอีกไม่นานโรคของนางก็ไม่แพร่เชื้อแล้ว นั่นเป็นเพราะเขาหวังว่ากู้เจียวจะยอมให้นางอยู่ที่นี่
กู้เจียวไม่เคยรู้เลยว่าคนเย็นชาอย่างเขาจะเอื้ออาทรคนแปลกหน้าขนาดนี้
หรือบางทีหญิงชราอาจทำให้เขาหวนนึกถึงพี่ชายที่ล่วงลับไป
“เอาเถอะ เช่นนั้นก็ให้นางอยู่ต่อไปเถิด” กู้เจียวเอ่ยพลางทอดถอนใจ
เดิมทีกู้เจียวก็ไม่ได้ตั้งใจว่าจะไล่นางออกอยู่แล้ว
อย่างน้อยก็หาเพื่อนให้เขาสักคนก็ไม่เลวเหมือนกัน
ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่าพวกเขาตัดสินใจถูกต้อง เพราะกลางดึกคืนนั้น ทหารจากทางการขบวนหนึ่งได้บุกเข้ามาในหมู่บ้านชิงเฉวียน ไล่เคาะประตูบ้านทุกหลังเพื่อตามหาคนป่วยโรคเรื้อนคนหนึ่งที่หนีลงเขามา
คนต่างถิ่นเพียงคนเดียวที่มาเยือนหมู่บ้านแห่งนี้คือหญิงชรา หลังจากรู้ว่านางเพิ่งมาถึงหมู่บ้านเมื่อไม่นานมานี้ เหล่าทหารก็มุ่งหน้าไปยังบ้านของกู้เจียวและเซียวลิ่วหลังโดยไม่รีรอ
ยามที่เหล่าทหารมาถึงหน้าประตูเรือน หญิงชราก็กินข้าวแล้วกลับเข้าไปผิงไฟในห้องแล้ว
ส่วนสองสามีภรรยายังคงนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะ
อาหารบนโต๊ะละลานตา มีเนื้อตากแห้งผัดผักกาดขาวหนึ่งจาน ต้นหอมชุบไข่ทอดจานใหญ่ น้ำแกงเห็ดป่าหนึ่งหม้อ ยำเห็ดหูหนูดำหนึ่งถ้วย และถ้วยลิสงแช่เหล้าอีกหนึ่งจาน
กลิ่นหอมของเนื้อตากแห้งผัดผักกาดขาวและต้นหอมชุบไข่ทอดลอยเตะจมูก ปลุกความหิวโหยของเหล่าทหารให้เกิดขึ้น
“ท่านทหารทั้งหลาย มีเรื่องอะไรหรือ” เซียวลิ่วหลังถาม
เหล่าทหารได้สติกลับคืนมา ก่อนจะบอกจุดมุ่งหมายของการมาเยือนของชัดเจน “ได้ยินมาว่ามีหญิงชราผู้หนึ่งมาที่บ้านเจ้า แล้วตอนนี้นางอยู่ที่ไหน”
เซียวลิ่วหลังพาพวกเขาไปยังห้องของหญิงชรา “นางเป็นท่านย่าของข้า เพิ่งมาจากอำเภอซูเมื่อหลายวันก่อน
ขณะพูดก็เดินล่วงหน้าไปก่อนเพื่อหยิบชามของหญิงชราที่ตนเก็บซ่อนไม่ทัน “ท่านแอบกินผลไม้แช่อิ่มอีกแล้วหรือ บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าท่านอายุมากแล้ว กินของหวานมากไม่ได้”
“เชอะ” หญิงชราถูกจับได้คาหนังคาเขา ก่อนเดินหน้าปั้นปึ่งออกไป
เหล่าทหารไม่เคยเห็นภาพเหมือนของคนป่วยโรคเรื้อน แต่ผู้บังคับบัญชาได้บอกลักษณะพิเศษของนาง บอกว่าบนใบหน้าและหลังมือมีแผลขี้เรื้อนสีแดง ใบหน้าเหลืองซีด สติไม่ค่อยดี
แต่หญิงชราที่อยู่เบื้องหน้า นอกจากจะอายุมากเหมือนกันแล้ว ก็ไม่มีจุดใดที่เหมือนเลย
ไม่ต้องพูดถึงว่าไม่มีแผลขี้เรื้อน แถมใบหน้ายังแดงระเรื่อ สติสตังก็ดูปกติเหลือเกิน
โรคเรื้อนนั้นรักษาไม่หาย มียาบางขนานที่ช่วยชะลอไม่ให้กำเริบได้ แต่ไม่มีทางฟื้นตัวจนหายดีภายในเวลาสั้นๆ เพียงแค่สิบวันแน่นอน
ความสงสัยในใจของเหล่าทหารคลายไปกว่ากึ่งหนึ่ง บวกกับได้เห็นท่าทีที่เซียวหลิวหลังปฏิบัติต่อหญิงชราก็ไม่ได้หลบเลี่ยงหรือรังเกียจแต่อย่างใด ก็ยิ่งคิดว่าไม่น่าจะเป็นได้เข้าไปใหญ่
ทว่าผู้เป็นหัวหน้าไม่กล้าชะล่าใจนัก เขากลับเข้าไปดูในครัวอีกครั้ง ชี้ไปที่หม้อยาบนเตา “นี่ยาของผู้ใดกัน”
เซียวลิ่วหลังเอ่ย “ของข้าเอง ขาข้าบาดเจ็บ นี่เป็นยาที่ซื้อมาจากในตัวอำเภอ”
“ห่อยาอยู่ที่ไหน เอามาให้ข้าดู” อีกฝ่ายเอ่ย
กู้เจียวหยิบห่อยายื่นให้
คนผู้นั้นคลี่เปิดห่อยา ก่อนจะพบโสมซานชีอยู่ภายใน
โสมสานชีเป็นยาที่ช่วยให้เลือดลมหมุนเวียนที่พบเห็นได้ทั่วไป ไม่แปลกตาสำหรับเหล่าทหารมากนัก นอกจากนั้นยังมีดอกคำฝอยซึ่งเป็นยาสมานแผลที่พบเห็นได้บ่อย
เมื่อมียาสองชนิดนี้ ก็พอจะมั่นใจได้แล้วว่าไม่ใช่ยารักษาโรคเรื้อน
“เจ้าชื่ออะไร” คนผู้นั้นถาม
“เซียวลิ่วหลังขอรับ” เซียวลิ่วหลังตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หากท่านทหารทั้งหลายสงสัยในตัวตนของข้า จะไปสืบถามประวัติข้าจากเจ้าสำนักบัณฑิตเทียนเซียงก็ย่อมได้”
คนผู้นั้นขมวดคิ้ว “เจ้าสำนักของสำนักบัณฑิตเทียนเซียง เขาแซ่หลีใช่หรือไม่”
“ใช่แล้ว” เซียวลิ่วหลังตอบ
เหล่าทหารส่งสายตาให้กัน จากนั้นท่าทีที่มีต่อเซียวลิ่วหลังก็ดูนอบน้อมลง
โดยทั่วไปแล้ว หากจะสืบประวัติก็ไม่จำเป็นต้องวิ่งโร่ไปหาเจ้าสำนักบัณฑิตให้เป็นเรื่องใหญ่โต แต่เซียวลิ่วหลังกลับตั้งใจเอ่ยถึงเขาเช่นนั้น เท่ากับกำลังบอกพวกเขาว่า เขาคือคนที่เจ้าสำนักหลีคุ้มครองอยู่
แม้เซียวลิ่วหลังไม่ได้อยากเป็นศิษย์ของเขานัก แต่ก็จะจำเป็นต้องเขียนเสือให้วัวกลัวเสียก่อน
หน้าหนาเสียหน่อย ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว
ชื่อเสียงของเจ้าสำนักหลีใช้ได้ผล เหล่าทหารถามไถ่ไปตามพิธีอีกสองสามคำก่อนจะยกขบวนกลับไป
ทว่าเหล่าทหารยังไม่ทันได้ออกไปได้ไกล ก็แอบส่งคนกลับมาอีกคนหนึ่ง เข้าไปในบ้านของ
เซวียหนิงเซียงที่อยู่ข้างกัน
“หญิงชราข้างบ้านเป็นท่านย่าของเจ้าหนุ่มคนนั้นจริงหรือ”
“จริงสิ”
“นางมาตั้งแต่เมื่อใดกัน”
“ไม่กี่วันก่อนนี่เอง” เซวียหนิงเซียงตอบ
“เหตุใดข้าถึงได้ข่าวมาว่าสิบวันก่อน” ทหารถามพลางจ้องเซวียหนิงเซียงตาเขม็ง
เซวียหนิงเซียงตอบสีหน้าเรียบเฉย “ใครบอกกัน ข้าอยู่ข้างบ้าน เหตุใดข้าจะไม่รู้”
ทหารมองเด็กน้อยในอ้อมกอดของเซวียหนิงเซียง นัยน์ตาฉายแววประกาย ทว่าสุดท้ายก็เดินจากไป
เหงื่อเย็นชืดผุดซึมไปทั่วทั้งแผ่นหลังของเซวียหนิงเซียง


บทที่ 26 ท่านป้า
ปากของแม่สามีบ้านนางไม่มีหูรูด เถียงกันมาตั้งนาน แค่โดนคนเขาหลอกให้พูดความจริงแค่นี้ สิ่งที่ควรพูดไม่ควรพูดล้วนพูดออกมาหมดรวดเดียว
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ความลับของตระกูลกู้ได้โดนแม่สามีเปิดโปงมาหมดแน่
สะใภ้ทั้งสองแลกเปลี่ยนสายตากัน ต่างตัดสินใจกันอยู่เงียบๆ ไม่อาจให้พวกนางทะเลาะกันต่อได้ ต้องรีบลากแม่สามีกลับไป
“ท่านแม่! พวกเราไม่มาเปิดหูเปิดตาเรียนรู้กับคนธรรมดาๆ หรอก! พวกเรากลับกันก่อนดีกว่า!” แม่นางโจวเดินไปหา ลากแขนแม่นางอู๋ไว้พลางเอ่ยขึ้น
แม่นางหลิวก็เดินไปหาแล้วลากแขนอีกข้างของแม่นางอู๋ไว้เช่นกัน “ใช่เจ้าค่ะท่านแม่ พวกเราไม่มาโต้เถียงกับป้าบ้าๆ นี่หรอก!”
หากตอนแรกพวกนางพูดเช่นนี้ บรรดาคนในหมู่บ้านอาจจะยังเชื่อกันอยู่ แต่ผ่านการทะเลาะด่าทอกันไปแล้ว แม่นางอู๋กับสะใภ้ทั้งสองต่างกลายเป็นคนขี้โมโหไปแล้ว หญิงชรากลับใจเย็นนิ่งสงบ ไม่ร้อนรุ่มใจเลยสักนิด
หากจะเรียกป้าบ้าๆ กันจริงๆ เช่นนั้นก็คงต้องใช้เรียกแม่นางอู๋จึงจะถูก
การแสดงออกของบรรดาคนในหมู่บ้านที่ดูเรื่องสนุกกระตุ้นให้แม่นางอู๋เดือดดาลอย่างสุดขีดแล้ว
แม่นางอู๋ถลกแขนเสื้อขึ้น พ่นน้ำลายฉอดๆ ว่า “ยายแก่หนังเหนียว! เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร ข้าคือภรรยาของนายอากร!”
“เฮอะ” หญิงชรากลอกตา “ข้าเป็นแม่ฮ่องเต้!”
คนที่มุงดูต่างพากันหัวเราะยกใหญ่
หญิงชรานางนี้น่าสนใจไม่น้อย โต้กลับคนอื่นได้โดยไม่คำนึงถึงความเหมาะสมใดสักนิด ไม่กลัวว่าจะลือออกไปแล้วจะโดนตัดหัวเอาบ้างเลย
แม่นางอู๋เองเป็นคนอันธพาลไร้เหตุไร้ผลกลับเจอคนที่มีฝีมือเก่งกาจกว่าตัวเอง เถียงไม่ชนะ นางก็คิดจะลงมือมันไปเลย “วันนี้ข้าต้องไล่เจ้าออกจากหมู่บ้านให้ได้...”
ยังพูดไม่ทันจบ หญิงชราก็สาดน้ำเย็นกะละมังหนึ่งใส่ ทำเอาแม่นางอู๋ตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
จากนั้น หญิงชราก็ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น หันหลังเดินเข้าห้องไป ม้านั่งก็ไม่เอาแล้ว กู้เสี่ยวซุ่นก็ไม่เอาแล้ว
งับประตูปิดดังปัง ขัดดาลประตูเสร็จสรรพ!
เผ่นไปเสียไว!
ฝูงชนต่างหัวเราะกันจนท้องคัดท้องแข็งแล้ว
เมื่อครู่หญิงชราวางมาดใหญ่โตไปทั่วทั้งบริเวณ พวกเขายังคิดว่านางจะแข็งชนแข็งกับแม่นางอู๋เสียอีก ที่แท้สมองก็ไม่ได้โดนยั่วให้เกิดโทสะจนเลอะเลือน รู้ว่าตัวเองสู้พวกแม่นางอู๋ทั้งสามคนไม่ได้ ทำให้แม่นางอู๋นิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูกก่อน จากนั้นค่อยอาศัยโอกาสปิดประตูให้แม่นางอู๋และลูกสะใภ้อยู่ด้านนอก!
แม่นางอู๋เคยคับแค้นใจเช่นนี้ที่ไหน นางหาก้อนหินจากพื้นขึ้นมาก้อนหนึ่ง พุ่งไปที่ประตูหมายจะทุบ
แต่ก้อนหินยังไม่ทันได้ทุบบานประตู กลับมีเคียวอันเจิดจ้าลอยมาพร้อมกับเสียงแหวกอากาศกระแทกเข้าบานประตูอย่างจัง!
แม่นางอู๋ตระหนกตกใจ มือที่อุ้มก้อนหินไว้พลันชะงักค้าง
เคียวนี้หากเบี่ยงเอนอีกครึ่งชุ่น[footnoteRef:1]คงได้เฉาะเข้ามือนางแน่แล้ว [1: ชุ่น (หน่วยวัดความยาว) นิ้ว]
แม่นางอู๋ตกใจเผลอปล่อยมือ ก้อนหินตกลงสู่พื้น กระแทกโดนเท้าตัวเอง
“โอ๊ย” แม่นางอู๋ร้องขึ้น
ก้อนหินที่ใช้ทุบประตูก้อนเล็กๆ ได้หรือ นางจงใจเลือกก้อนที่ใหญ่ที่สุดเป็นพิเศษเลย! ก้อนหินก้อนใหญ่ขนาดนี้กระแทกเท้าเข้า แม่นางอู๋เจ็บเสียจนน้ำตาแทบไหล!
เคียวเล่มนั้นพุ่งมารวดเร็วนัก เท้าแม่นางอู๋ก็โดนกระแทกเร็วยิ่ง เหตุการณ์แต่ละอย่างนี้ ฝูงชนมองกันแทบไม่ทัน
ต้องรู้ก่อนว่าในหมู่บ้านนี้นานมากแล้วที่ไม่มีการเคลื่อนไหวใหญ่โตถึงเพียงนี้
ผู้คนพากันหันกลับไปมอง เห็นกู้เจียวเดินมาเบื้องหน้าอย่างสงบนิ่งไม่แยแส
นางแบกตะกร้าไว้ด้านหลังใบหนึ่ง ร่างผอมบาง ดูๆ แล้วไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์ ทว่าแววตาเย็นเยียบนั้นเผยไอสังหารออกมาอย่างไร้สาเหตุ ผู้คนต่างหดคอกันอย่างอดไม่ได้ หลีกทางให้นางกันพร้อมเพรียง
สวรรค์รู้เห็นนางโยนเคียวเล่มนั้นออกไปอย่างไร เกิดไม่ได้โยนโดนประตู จะไม่โยนไปโดนหัวใครเขาเข้าหรือ
พอคิดเช่นนี้ ท้ายทอยของทุกคนก็พลันเย็นวาบอย่างอดไม่ได้...
แม่นางหลิวมีปฏิกิริยาขึ้นมาก่อนคนแรก ตำหนิว่า “เจียวเหนียงเจ้ากลับมาพอดีเลย! รีบให้ป้าบ้านั่นเปิดประตูเร็วเข้า! ดูนางทำย่าเจ้าสิ!”
“เหอะ” กู้เจียวหัวเราะเสียงเย็น “คนเฒ่าคนแก่สายตาไม่ดี ท่านป้ารองอายุยังน้อยตาก็บอดไปด้วยแล้วหรือ ก้อนหินนี้ใครยกมา แล้วใครเป็นคนจับมันกระแทกเท้านาง ในใจเจ้าไม่รู้หรอกหรือ”
ประโยคนี้เอ่ยขึ้น แม่นางหลิวก็มึนงงทันใด
ดะ...เด็กนี่เหตุใดจึงด่าคนเก่งนัก
หากตอนแรกกล่าวหาว่านางลากดึงกู้ต้าซุ่น เตะกู้เอ้อซุ่นล้วนเป็นแค่การสับสนงี่เง่า เช่นนั้นด่านางกับแม่นางอู๋ว่าตาบอดต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ก็คือการแตกหักกับตระกูลกู้โดยสมบูรณ์แล้ว
“เด็กหน้าเหม็นนี่! กล้าด่าย่าเจ้าหรือ” แม่นางอู๋ถลกแขนเสื้อหมายจะเข้าไปหา แต่เพิ่งจะก้าวไปได้แค่ก้าวเดียวก็เจ็บจนแทบล้มลงกับพื้น
แม่นางโจวรีบไปพยุงแม่สามีตัวเอง “ท่านแม่ ระวังหน่อยเจ้าค่ะ!”
แม่นางอู๋ทั้งเจ็บทั้งโมโห ชี้หน้ากู้เจียวพลางด่าทอว่า “เดรัจฉาน! เหตุใดไม่ให้เจ้าจมน้ำตายไปเสียแต่ตอนนั้นกันนะ!”
ในขณะนั้นเอง เซียวลิ่วหลังก็เดินเข้ามา
หมู่นี้เซียวลิ่วหลังกับกู้เจียวไปไหนมาไหนด้วยกัน คนในหมู่บ้านต่างลือกันว่าทั้งสองคืนดีกันแล้ว แต่ตัวเขาเองไม่เคยตอบรับออกหน้ามาก่อน ดังนั้นจึงยังมีคนไม่น้อยที่เดาว่า ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพียงรักข้างเดียวของปัญญาอ่อนสกุลกู้
“ลิ่วหลังเอ๋ย ดูเรื่องดีๆ ที่ป้าเจ้ากับกู้เจียวทำสิ ย่าเจ้าอายุอานามมากเพียงนี้...” แม่นางโจวต่อว่าเซียวลิ่วหลัง
ไม่นึกเลยว่านางยังพูดไม่ทันจบก็ได้ยินเซียวลิ่วหลังเอ่ยอย่างเรียบนิ่งว่า “ในเมื่ออายุมากแล้วก็อย่าออกมาก่อเรื่องไปทั่ว”
แม่นางโจวสงสัยว่าตัวเองหูฝาด!
“เจ้ามีธุระหรือไม่” เซียวลิ่วหลังเดินไปถามข้างกายกู้เจียว
“ไม่มี” กู้เจียวส่ายหน้า ดึงเคียวออกจากบานประตู
เซียวลิ่วหลังพูดกับประตูว่า “ท่านป้า พวกเรากลับมาแล้ว”
ประตูเปิดออกเสียงเอี๊ยดอ๊าด
เซียวลิ่วหลังกับกู้เจียวเดินเข้าไป
ฝูงชนสบตากัน เมื่อครู่พวกเขาไม่ได้ตาฝาดกระมัง เซียวลิ่วหลังพูดจากับปัญญาอ่อนกู้แล้ว ทั้งยังถามนางว่ามีธุระหรือไม่ด้วย พวกเขาสองคนคืนดีกันแล้วจริงๆ อย่างนั้นรึ
เซียวลิ่วหลังเข้าห้องไปก็ปิดประตูทันที แต่กลับไม่ได้ปิดแน่นสนิท สามารถได้ยินเสียงพูดคุยเนิบช้าของเขา “ต่อไปหากเจอเรื่องแบบนี้อีกก็แจ้งทางการเสีย ข้าจะไปศาลาว่าการเขียนคำร้องด้วยตัวเอง”
ประโยคนี้ดังขึ้น พวกแม่นางอู๋ทั้งสามคนเดิมทีคิดจะพุ่งเข้าไปก็ชะงักค้างทันที
เรื่องเช่นนี้สามารถแจ้งทางการได้หรือ เซียวลิ่วหลังพูดเสียหนักแน่นมีเหตุมีผล นะ...น่าจะแจ้งทางการได้กระมัง
ที่แท้จิตใจของเจ้าเป๋นี่ก็อำมหิตเพียงนี้เลย!
“ท่านแม่ ของของบ้านเจ้าสาม...” แม่นางโจวเอ่ยเตือนเสียงเบา
การแยกบ้านในตอนแรกมีลับลมคมในจริง ที่นาของเจ้าสามกับสินเดิมของภรรยาเจ้าสามล้วนโดนพวกนางริบเอาไปหมด หากเรื่องใหญ่โตไปถึงศาลจริงเกรงว่าจะโดนตรวจสอบเจอ
แม่นางอู๋กัดฟัน เดินหนีไปกับสะใภ้ทั้งสองลิ่วๆ
เมื่อผู้เกี่ยวข้องทุกคนไปกันหมดแล้ว คนที่มาดูเรื่องสนุกก็ต่างแยกย้ายบ้านใครบ้านมัน
กู้เอ้อซุ่นก็กลับไปแล้ว มีเพียงกู้เสี่ยวซุ่นที่เดินอ้อมหมู่บ้านรอบหนึ่งแล้วตรงเข้าไปที่บ้านพี่สาวกับพี่เขยเขา
กู้เจียวกับเซียวลิ่วหลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องโถง หญิงชรานั่งอยู่บนม้านั่งฝั่งตรงข้ามทั้งคู่ ยังคงไขว่ห้างแทะเมล็ดทานตะวัน ไม่มีจิตสำนึกที่ควรจะอธิบายถึงการสร้างปัญหาของตัวเองเลยสักนิด
ทำอะไรก็ไม่เป็น ถามอะไรก็ไม่รู้ ปฏิกิริยายังทื่อๆ อีก กู้เจียวคิดว่านางเป็นคนแก่ความจำเสื่อมจริงๆ
แต่เมื่อครู่โต้เถียงกับแม่นางอู๋ไปหลายยก กลับเต็มไปด้วยฝีมือสูงส่ง
“สองสามวันนี้เจ้าแสร้งทำมาโดยตลอดเลยรึ” กู้เจียวถาม
หญิงชราเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้าพูดจากับป้าเจ้าเช่นนี้รึ”
เจ้ายังแสดงเสียแนบเนียนอีกต่างหาก
ไม่สิ ไม่เหมือนแสดง
กู้เจียวเอ่ยกับกู้เสี่ยวซุ่นอย่างเคร่งขรึมว่า “เจ้ามากับข้า”


บทที่ 28 ฝัน
ความจริงแล้วหญิงชราผู้นั้นมาถึงตั้งแต่สิบวันก่อน แต่ช่วงแรกนั้นนางยังไม่ทันได้สติ แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่ามาถึงนานขนาดนั้น เพราะอย่างนั้นกว่ากู้เจียวและเซียวลิ่วหลังจะพาหญิงชรามาที่นี่ก็เป็นหลายวันให้หลังแล้ว
ซึ่งเป็นคนละวันกับวันที่หญิงชราหายตัวไปจากหมู่บ้านชิงเฉวียน
แต่สิ่งที่กู้เจียวและเซียวลิ่วหลังไม่รู้ก็คือ ตอนที่หญิงชราเป็นลมอยู่ที่หน้าประตูเรือนของกู้เจียวนั้น เซวียหนิงเซียงก็ได้ยินความเคลื่อนไหวเช่นกัน
ตอนนั้นนางรู้สึกว่าหญิงชราท่าทางไม่ชอบมาพากลนัก...
“อาเซียง” เสียงของแม่สามีดังออกมาจากห้องข้างกัน
เซวียหนิงเซียงรวบรวมสติแล้วเดินไปยังห้องของแม่สามี “ท่านแม่ ท่านตื่นแล้วหรือ”
“เมื่อครู่ข้าได้ยินเสียงเหมือนมีคนเข้ามาในบ้าน เจ้ารองไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม” ลูกชายสองคนก็จากไปแล้วคนหนึ่ง ทุกวันนี้คนแก่อย่างนางก็ได้แต่เป็นกังวลกับลูกชายคนเล็กที่เป็นทหาร
เซวียหนิงเซียงเอ่ยเสียงแผ่วเบา “น้องรองไม่ได้เป็นอะไรเจ้าค่ะ แค่มีคนป่วยโรคเรื้อนหนีลงเขามา พวกทหารเลยมาตามหา ตอนนี้กลับไปแล้วเจ้าค่ะ”
“เป็นชายหรือหญิง อายุเท่าไหร่”
“ไม่ได้บอกเจ้าค่ะ” เซวียหนิงเซียงตอบ
“คนป่วยโรคเรื้อนที่ไหนจะหนีมาถึงหมู่บ้านเราได้.... แค่ก แค่ก...” แม่สามีของเซวียหนิงเซียงไอโขลกอย่างรุนแรง ปากก็ยังเอ่ยพึมพำไม่หยุด ก่อนจะผล็อยหลับไป
เซวียหนิงเซียงหลับตาลง
ถึงแม้นางจะไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่ แต่กู้เจียวก็เคยช่วยชีวิตนางไว้
เหตุการณ์ที่เหล่าทหารตามหาคนในหมู่บ้านชิงเฉวียนมิได้ก่อให้เกิดความวุ่นวายใด ทุกคนยังใช้ชีวิตกันตามปกติ
กู้เจียวแอบรู้สึกว่า หญิงชราคนนี้คงเป็นคนมีศักดิ์ใหญ่โต ไม่อย่างนั้นจะมีทหารมากมายออกตามหาขนาดนี้ได้อย่างไร ทั้งยังไม่บอกรูปพรรณสัณฐานของนางเลยแม้แต่นิด
ทว่าพอกู้เจียวหันไปมองหญิงชราที่กอดโหลเมล็ดทานตะวันแถมยังแทะไม่หยุดราวกับกระรอก วินาทีนั้นนางก็รู้สึกว่าตัวเองคงคิดมากไป
กู้เจียวว่างไม่มีอะไรทำ จึงนำเสื้อผ้าทั้งหมดของเซียวลิ่วหลังออกมาเย็บปะ
เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ถ้าคิดเสียว่าผ้าก็เหมือนผิวหนังคนแค่นี้ก็เย็บง่ายแล้ว!
เมื่อเซียวลิ่วหลังกลับมาถึงบ้านก็พบว่าเสื้อผ้าของตัวเองถูกเย็บซ่อมจนเสร็จแล้วทั้งหมด ไม่ต้องเดาก็รู้เป็นฝีมือของกู้เจียว
กู้เจียวไม่เคยเย็บผ้ามาก่อน เอาเป็นว่าเขาไม่เคยเห็นแม้แต่ครั้งเดียว แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือฝีมือไม่เลวอีกด้วย ฝีเย็บละเอียด เสมอกันทั้งหมด แต่ที่เขาไม่เข้าใจก็คือ คนอื่นเขาซ่อนฝีเย็บไว้ข้างใน แต่เหตุใดนางถึงกลับเอาฝีเย็บมาไว้ด้านนอก
หญิงชราฟื้นตัวเร็วกว่าพี่ชายของเซียวลิ่วหลังในยามนั้นมาก เซียวลิ่วหลังเคยถามหมอคนนั้นว่าหากประมาณการจากความเร็วในการฟื้นตัวของพี่ชายเขา อีกนานเท่าไหร่จึงจะไม่แพร่เชื้อ หมอตอบว่าหนึ่งเดือน เพียงแต่หญิงชรากินยาได้ไม่ถึงเดือน อาการกลับดีเสียยิ่งกว่าคนที่รักษามาแล้วหนึ่งเดือนเสียด้วยซ้ำ จนตอนนี้สามารถร่วมโต๊ะกินข้าวได้แล้ว
เซียวลิ่วหลังคิดไม่ถึงเลยว่า หญิงชราจะทำเขาเกือบสำลักข้าวตายตั้งแต่ครั้งแรกที่ร่วมโต๊ะอาหาร
“ข้ามาคิดดูแล้ว” หญิงชรายกซดน้ำแกงข้าวโพดกระดูกหมู่ด้วยท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อนแต่อย่างใด “เกิดเรื่องอะไรกับพวกเจ้าสองคนกันหรือ ข้ามาอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว เหตุใดถึงไม่เห็นพวกเจ้านอนห้องเดียวกัน”
เซียวลิ่วหลังและกู้เจียวพากันสำลัก
“สามีข้าอายุยังน้อย” กู้เจียวตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หญิงชรามองเซียวลิ่วหลังหัวจรดเท้าก่อนจะพยักหน้า “นั่นสินะ อายุน้อยเกินไป คงยังไม่มีกำลังวังชา”
เซียวลิ่วหลัง “...”
...
หลังจากที่แม่นางอู๋และลูกสะใภ้พ่ายแพ้ให้กับหญิงชรา คนในหมู่บ้านก็พากันคาดเดาไปต่างๆ นานากันว่านางจะหาโอกาสกู้ศักดิ์ศรีคืนมาอย่างไร แต่ใครจะไปคิดว่านางจะไม่ก้าวออกจากเรือนมาหลายวันแล้ว
อันที่จริงใช่ว่านางไม่อยากออกมา เพียงแต่นายใหญ่กู้ไม่ยอมให้พวกนางออกมาต่างหาก
เพราะเรื่องราวก่อนวุ่นวายใหญ่โตจนรู้ถึงหูนายใหญ่กู้เข้า
ก่อนที่ลูกชายคนเล็กจะจากโลกนี้ไป เขาได้รับปากไว้ว่าจะดูแลกู้เจียวอย่างดี แม้จะไม่ได้พูดออกมาจากปาก แต่นั่นหมายถึงต้องเลี้ยงดูกู้เจียวอย่างใกล้ชิดไปตลอดชีวิต และหาลูกเขยให้นาง
ในวันหน้า
แต่เหตุที่ทำให้เขาผิดคำสัญญาก็เพราะเชื่อว่ากู้เจียวคือตัวกาลกิณี ที่ทำให้ลูกชายคนเล็กและลูกสะใภ้ตายจาก จึงจะปล่อยให้นางอยู่ที่นี่แล้วพาความซวยมาเยือนพวกต้าซุ่นไม่ได้
แต่นายใหญ่กู้ก็ไม่ยอมให้แม่นางอู๋เรียกร้องกู้เจียวและสามีรับผิดชอบงานใดในเรือน แม่นางอู๋บอกกับนายใหญ่กู้ว่านั่นเป็นเงินที่เซียวลิ่วหลังมอบให้นายใหญ่กู้เพื่อแสดงความกตัญญู และช่วยค่าเล่าเรียนของต้าซุ่น
นายใหญ่กู้จึงเชื่อตามนั้น
ตอนนี้เขาเพิ่งได้รู้ความจริง นายใหญ่กู้อับอายจนไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน “วันหน้าลิ่วหลังก็ต้องเรียนหนังสือเช่นกัน ห้ามไปขอเงินจากเขาอีกเด็ดขาด!”
แม่นางอู๋ไม่ยอม
แม่นางอู๋เอ่ยขึ้นมา “เจ้าเป๋นั่นจะมีปัญญาร่ำเรียนไปได้สักกี่น้ำกันเชียว ก็แค่เงินไม่เท่าไหร่
ข้าได้ยินมาว่าคราวนี้เขาสอบได้คะแนนไม่ดี! สู้เอาเงินมาส่งต้าซุนเรียนไม่ดีกว่าหรือ วันหน้าต้าซุ่น
ได้เป็นใหญ่เป็นโต ก็คงสงเคราะห์เขาบ้าง!”
วันหน้าต้าซุ่นของนางจะไปเป็นถึงบัณฑิตจวี่เหริน บัณฑิตจวี่เหรินเจียดเศษเงินมาให้ ก็พอเลี้ยงเจ้าเป๋นั่นไปตลอดชีวิตแล้ว
นายใหญ่กู้ต้องการรักษาหน้าตาของตัวเอง ยามนี้ญาติพี่น้องที่บ้านเกิดก็ดูถูกดูแคลนเขามากพอแล้ว หากจะให้เขาไปขอเงินจากหลานเขยอีก เขาคงทำไม่ได้
นายใหญ่กู้ขู่ห้ามไม่ให้แม่นางอู๋พาลูกสะใภ้ออกไปก่อเรื่องให้กับตระกูลอีก
หลายวันมานี้คนที่พบเจอเรื่องร้ายไม่ได้มีเพียงแม่นางอู๋และลูกสะใภ้ กู้ต้าซุ่นเองก็ได้พบเจอกับเหตุการณ์สะเทือนใจครั้งแรกในชีวิต
ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าใครคือตัวเลือกในใจของเจ้าสำนัก ถึงจะตีเขาให้ตายเขาก็ไม่มีทางเชื่อว่าจะเป็นเซียวลิ่วหลัง
ยังไม่ต้องเอ่ยถึงความพิการของเจ้าเซียวลิ่วหลังนั่น แต่แค่สติปัญญาก็แสนตื้นเขิน ทั้งตัวมีแค่ใบหน้าที่พอดูได้ นอกนั้นก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง
เขาไม่เข้าใจว่าคนขี้แพ้หัวขี้เลื่อยแบบนั้นเข้าตาท่านเจ้าสำนักได้อย่างไร
กู้ต้าซุ่นนึกย้อนถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของท่านเจ้าสำนัก ตอนแรกเจ้าสำนักชมเขาไม่หยุดปาก แถมยังเรียกเข้าไปพบเป็นการส่วนตัวอีกด้วย แต่พอหลังจากที่เซียวลิ่วหลังเข้าพบเจ้าสำนัก เจ้าสำนักก็ไม่สนใจใยดีเขาอีกต่อไป
เขาทบทวนตัวเองดูแล้ว สติปัญญาของเขาก็ไม่มีจุดใดที่จะทำให้เจ้าสำนักไม่พอใจ
หรือว่าเซียวลิ่วหลังพูดให้ร้ายบางอย่างเกี่ยวกับเขาต่อหน้าเจ้าสำนัก ทำให้เจ้าสำนักคิดว่าคุณธรรมของเขาบกพร่องและเกลียดชังเขา
ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ๆ!
ไม่อย่างนั้นเจ้าสำนักจะเพิกเฉยเขา แต่กลับคอยให้ท้ายเซียวลิ่วหลังไม่รู้กี่หนต่อกี่หนได้เช่นไร
พอนึกว่าเซียวลิ่วหลังแย่งของที่ควรเป็นของเขาไป กู้ต้าซุ่นก็รู้สึกว่าเซียวลิ่วหลังชักจะเลวทรามเกินไปแล้ว
“เซียวลิ่วหลัง ฝากไว้ก่อนเถอะ!”
...
ในคืนนี้กู้เจียวได้ฝันอีกครั้ง
เป็นไปตามคาด นางฝันเห็นเซียวลิ่วหลังอีกแล้ว
เซียวลิ่วหลังเพิ่งจะคัดหนังสือเสร็จ ใช้จังหวะช่วงเที่ยงนำหนังสือไปส่งที่หอสมุด คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเหตุลักขโมยขึ้นในหอสมุด เซียวลิ่วหลังจึงกลายเป็นผู้ต้องสงสัย
ความจริงแล้วในตอนนั้นมีพยานเห็นเหตุการณ์ ทั้งยังยืนยันว่ามีเพียงเซียวลิ่วหลังที่ขึ้นชั้นสองไป แม้จะไม่ได้ชี้ชัดว่าเซียวลิ่วหลังเป็นโจรขโมย แต่กลับเป็นการตัดผู้ต้องสงสัยอื่นออกทั้งหมด
แน่นอนว่าเซียวลิ่วหลังไม่ยอมจำนน สืบสาวร่องรอยเบื้องหลังทั้งหมดจนไขคดีได้สำเร็จ
ตามหลักแล้วหากเรื่องราวดำเนินมาถึงจุดนี้ก็เท่ากับว่าสิ้นสุดแล้ว แต่เพราะการสืบสวนคดีนั้นใช้เวลาไม่น้อย ยามเซียวลิ่วหลังกลับมาถึงหมู่บ้านก็พบกับหิมะตกหนัก
ระหว่างทางเกวียนไถลลื่นตกลงไปในคลอง ทำให้ใบหน้าของเซียวลิ่วหลังเสียโฉม
บาดแผลฉกรรจ์ติดตรึงเซียวลิ่วหลังไปตลอดชีวิต กลายเป็นเงามืดในจิตใจที่ไม่อาจลืมเลือนไปตลอดกาล


บทที่ 31 เคียงหมอน
พอได้ยินว่าเหลือห้องสุดท้ายเพียงห้องเดียว ทั้งสองคนก็นิ่งไป
คนงานมองทั้งสองคนอย่างสงสัย “ท่านทั้งสองลังเลอะไรอยู่หรือ ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่า
ช่วงใกล้สิ้นปีแบบนี้ โรงเตี๊ยมที่ไหนก็คึกคักกันทั้งนั้น บวกกับวันนี้จู่ๆ ก็มีหิมะตกหนักอีก พ่อค้าต่างถิ่นต่างหยุดพักที่หมู่บ้านเรา หากท่านทั้งสองมัวตัวแต่ลังเลเช่นนี้คงไม่มีที่นอนแล้วล่ะ!”
ตลอดทางที่พวกเขาถามมา เหตุใดถึงจะไม่รู้ว่ามีแขกที่ต้องการเข้าพักมีมากเพียงใด เพียงแต่...เช่นนี้ดูเหมือนจะไม่เหมาะสมนัก
แววตาของเซียวลิ่วหลังฉายแววกังวลขึ้นมา
ส่วนกู้เจียวนั้น...ไม่กังวลเลยแม้แต่นิด พวกนางเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย จะนอนด้วยกันแล้วจะเป็นอะไรไปเล่า ยิ่งไปกว่านั้นไม่ได้นางวิ่งโร่ไปขอนอนกับเขาเสียหน่อย แต่เพราะไม่มีห้องต่างหาก ใช่ไหมล่ะ
ทว่านางก็ยังเล่นไปตามน้ำกับเขา ปั้นหน้าลังเล ท่าทางดูน่าเอ็นดูยิ่งนัก
ปกติแล้วเซียวลิ่วหลังเป็นคนอ่อนโยนไม่หักหาญน้ำใจใคร ท่าทางของนางยามก้มหน้าราวกับกระต่ายน้อยไร้พิษภัย สุดแสนจะเชื่อง
ในยามนี้หากจะพาร่างผอมบางของนางฝ่าหิมะออกไปเพื่อหาโรงเตี๊ยมอื่นคงไม่ดีนัก
เซียวลิ่วหลังตั้งสติ “เช่นนั้นก็พักที่นี่ก็แล้วกัน”
คนงานเดินนำทั้งสองขึ้นไปบนห้องชั้นสอง
เหตุที่เหลือเป็นห้องสุดท้ายนั้นไม่น่าสงสัยแต่อย่างใด ห้องเล็กยังไม่เท่าไหร่ แต่หนาวเหน็บเหลือเกินเนี่ยสิ แต่ด้วยเหตุที่หิมะตกด้านนอก โรงเตี๊ยมจึงได้ให้เตาผิงกับพวกเขาไว้ใช้โดยไม่คิดเงิน
ค่าห้องราคาสองร้อยอีแปะ
ปกติแล้วราคาหนึ่งร้อยอีแปะ แต่เป็นช่วงปีใหม่จึงขึ้นราคา
คนงานวางเตาลงแล้วจากไป ก่อนไปยังบอกกับพวกเขาว่าไปกินข้าวเย็นที่โถงใหญ่ได้ หรือจะให้คนยกขึ้นมาให้บนห้องก็ได้
โอ้โห มีบริการให้กับแขกที่เข้าพักด้วยหรือนี่ กู้เจียวพอใจไม่น้อย
แต่กู้เจียวไม่ได้กินข้าวที่โรงเตี๊ยม นางเปิดหน้าต่างออก ร่างบางเกาะขอบหน้าต่าง น้ำลายสอเหม่อมองแผงขายขนมดอกกุ้ยฮวาที่ตั้งอยู่ในตรอกฝั่งตรงข้าม
เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวตนในชาติก่อนของตัวเองเริ่มเปลี่ยนแปลงไป อย่างเช่นว่า เมื่อชาติก่อนเธอไม่ชอบกินหวานและไม่ชอบกินเผ็ดด้วย แต่พอมาอยู่ที่กลับชอบกินขนมดอกกุ้ยฮวาและผัดเครื่องแกงเหลือเกิน
“อยากกินขนมดอกกุ้ยฮวาหรือ” เซียวลิ่วหลังที่อยู่ข้างกายนาง เห็นท่าทางน้ำลายสอน่าเอ็นดูของนาง
กู้เจียวพนักห้า “อืม”
ความจริงแล้วกู้เจียวไม่ได้หิวขนาดนั้น อย่างน้อยก็ไม่ได้หิวขนาดที่เซียวลิ่วหลังเห็น แต่ช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกันมา ทำให้กู้เจียวค้นพบความจริงอย่างหนึ่งว่า เขาไม่สามารถปฏิเสธท่าทางออดอ้อนของตัวเองได้เลย
เซียวลิ่วหลังพากู้เจียวออกไปจากโรงเตี๊ยม
หิมะด้านนอกตกหนักขึ้นเรื่อยๆ แต่พายุได้หยุดลงแล้ว ละอองหิมะโปรยปรายลงมา บรรยากาศงดงามแสนสงบ
เซียวลิ่วหลังที่อยู่ท่ามกลางหิมะนั้นก็ยิ่งหล่อเหลาขึ้นกว่าเคย จนผู้คนที่สัญจรไปมาบนถนนไม่อาจละสายตาจากเขาได้
ตอนเช้ากู้เจียวกำชับให้เซียวลิ่วหลังใส่เสื้อนอกเพิ่มอีกชั้น แต่ยามตนเองออกบ้านกลับลืมเสียได้ บวกกับร่างบางนี้ทำให้นางทนทานต่อความหนาวได้น้อยกว่าร่างกายเมื่อชาติก่อนนัก ด้วยเหตุนี้ร่างทั้งร่างถึงได้สั่นสะท้าน ไม่ได้มาจากการเสแสร้งแต่อย่างใด
เซียวลิ่วหลังเดินนำอยู่ข้างหน้า หันหลังกลับมามองนางก่อนจะชะงักไป แล้วถอดเสื้อตัวนอกยื่นให้นาง
นางตาเบิกโพลง มองเขาอย่างสงสัย ราวกับไม่เข้าใจความหมายของเขา “หือ”
เซียวลิ่วหลังขยับปาก คิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ก็คลุมเสื้อบนร่างให้แก่นางอย่างจนใจ
อุณหภูมิร่างกายและกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายเขายังคงหลงเหลืออยู่บนเสื้อคลุม ทั้งอบอุ่นทั้งหอมหวล
กู้เจียวน้ำตาคลอเบ้า “ขอบใจนัก”
น้ำเสียงนั้นช่างอ่อนหวาน
แม้แต่ตัวเองยังตกใจ
เซียวลิ่วหลังไม่พูดอะไรต่อ แต่กู้เจียวสังเกตเห็นว่าฝีเท้าของเขาช้าลง
แหม รู้จักรอนางด้วยเหรอ
ทั้งสองเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยมาถึงหน้าแผงขายของ ก่อนจะพบว่าที่นี่ไม่ได้ขายเพียงแต่ขนมดอกกุ้ยฮวา แต่ยังขายบัวลอยร้อนกรุ่นอีกต่างหาก
สายตาของกู้เจียวไม่อาจโกหกใครได้ ราวกับจะแปล่งแสงออกมาอย่างไรอย่างนั้น
เซียวลิ่วหลังสั่งบัวลอยสองถ้วยแล้วนั่งลงพร้อมกับกู้เจียว
กู้เจียวให้เถ้าแก่ตอกไข่ลวกหนึ่งฟอง
เถ้าแก่นึกว่านางจะเป็นคนกิน จึงได้ตอกไข่ลงในถ้วยของนาง แต่พอยกบัวลอยมาให้กู้เจียวกลับใช้ช้อนตักไข่ลวกออกแล้วใส่ลงไปในถ้วยของเซียวลิ่วหลัง
เพราะว่าครอบครัวยากจนข้นแค้น น้อยนักที่พวกเขาจะกินข้าวนอกบ้าน พอเห็นกู้เจียวยกไข่ลวกใบนั้นให้ตนเอง แววตาของเซียวลิ่วหลังก็เริ่มสับสน
“เถ้าแก่ ขอไข่ลวกอีกฟอง”
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ยามได้ยินท่ามกลางลมหนาวเช่นนี้กลับฟังดูเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม
เถ้าแก่ซาบซึ้งกับสองสามีภรรยาคู่นี้เหลือเกิน จึงลวกไข่ใบใหญ่อย่างบรรจงสวยงาม
กู้เจียวใช้ช้อนเขี่ยไข่แดงของไข่ลวกไปมา
อะไรกัน นางแค่ไม่ชอบไข่ลวกเท่านั้นเอง...
หลังจากกินบัวลอยและไข่ลวกเสร็จ ทั้งสองก็กลับมายังโรงเตี๊ยม แถมในอ้อมอกของกู้เจียวยังมีขนมดอกกุ้ยฮวาอีกหนึ่งกล่อง
เดิมทีตั้งใจว่าจะไปซื้อขนมดอกกุ้ยฮวา แต่กลายเป็นว่าบัวลอยหนึ่งชามกลับไข่ลวกอีกฟองลงท้องไป ก็อิ่มจนกินไม่ไหว
ภายในห้องมีเตาผิง อากาศจึงไม่ได้หนาวมากนัก กู้เจียวจึงถอดเสื้อตัวนอกออก ก่อนจะเรียกคนงานให้ยกชาขึ้นมาให้เหยือกหนึ่ง
บ่าวถามทั้งสองว่าต้องการน้ำร้อนหรือไม่
กู้เจียวจึงตอบไปว่าขอสักนิด
หลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองก็เตรียมตัวเข้านอน
ที่นี่มีเตียงเพียงหลังเดียว อากาศหนาวพื้นเย็นเฉียบ จะปูฟูกนอนก็คงไม่ไหว ไม่อย่างนั้นได้หนาวตายแน่ โชคดีที่มีผ้าห่มสองผืน กู้เจียวและเซียวลิ่วหลังจึงห่มคนละผืน
พอห่มผ้ากู้เจียวก็เข้าใจว่าทำไมถึงให้ผ้าห่มมาสองผืน ไม่ใช่เพราะพวกเขามากันสองคน
แต่เพราะห่มผ้าเพียงผืนเดียวก็ยังหนาวอยู่ดี
กู้เจียวหนาวจนนอนไม่หลับ มือเท้าแข็งไปหมด
นางได้ยินเสียงหายใจของเซียวลิ่วหลัง ถึงได้รู้ว่าเขายังไม่นอน
“คือว่า...” กู้เจียวอยากจะเรียกเขา แต่ก็พบว่าจวบจบตอนนี้ตัวเองยังไม่เคยเรียกเขาอย่างจริงจังเสียที และแน่นอนว่าเขาก็ไม่เคยเรียกนางเหมือนกัน ราวกับทั้งสองต่างไม่ชัดเจนว่าระหว่างตนมีความสัมพันธ์เช่นไร
สามีภรรยา รึ ก็ไม่ใช่
เพื่อนรึ ก็ไม่ใช่เหมือนกัน
คู่นอน... ไม่ ไม่ใช่แน่นอน!
สุดท้ายกู้เจียวก็ตัดสินใจอย่างยากลำบากแล้วเรียกเขาว่าสามี
“สามี”
ครั้งแรกที่เรียก ยังไม่คุ้นชินสักเท่าไหร่ น้ำเสียงจึงแผ่วเบาเหลือเกิน
ส่วนเซียวลิ่วหลังกลับไม่ขยับไหวเลยสักนิด คงแข็งทื่อไปทั้งตัวเพราะคำว่าสามีนั้นไปแล้วกระมัง
ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงเอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ “มีอะไรหรือ”
“เจ้าหนาวหรือไม่” กู้เจียวถาม
“เจ้าหนาวหรือ” เซียวลิ่วหลังถามกลับ
“อืม” น้ำเสียงของกู้เจียวยามค่ำคืนแผ่วเบา ทั้งยังขึ้นจมูกเล็กน้อยเพราะความหนาว
กู้เจียวถือหลักว่าเจ้าแบ่งให้ข้า ข้าก็จะแบ่งให้เจ้า ดึงผ้าห่มของตัวเองมาห่มร่างของเขา จากนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็ใช้ผ้าห่มร่วมกันไปโดยปริยาย
ร่างของชายหนุ่มร้อนผ่าว ราวกับเตาไฟน้อยๆ มิปาน
วินาทีนั้นกู้เจียวรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในทันใด
เซียวลิ่วหลังแข็งทื่อไปทั้งตัว ราวกับกำลังลังเลว่าจะถีบแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ออกไปดีหรือไม่
“สามี ข้าไม่หนาวแล้วล่ะ”
เสียงของหญิงสาวช่างอ่อนโยน แฝงไปด้วยความออดอ้อนและพึงพอใจ
เซียวลิ่วหลัง...ไม่ ไม่กล้าถีบเสียแล้ว