3 วันหลังจากการหายตัวไปของเซเลน่า... ทางราชวัง นครหลวงเรนาเลีย...
 ทางราชาที่ได้รับจดหมายใบหนึ่งก็ที่ถูกส่งมาจากเมืองแพริออท เมื่อเปิดอ่านดูก็ทำท่าครุ่นคิดหนัก สีหน้าเคร่งเครียด คนสนิทที่อยู่ข้างก็เริ่มเอ๊ะใจที่เห็นท่าทีของท่านราชาเป็นแบบนั้นเลยเอ่ยถามไป...
 "ไม่ทราบว่าในนั้นเขียนว่าอะไรหรือพะยะค่ะ? ทำไมพอท่านได้อ่านแล้วถึงกับทำหน้าแบบนั้น"
 "เรื่องของยายแก่ยาดาที่เกษียณไปนะ เขียนมาว่าพบเบาะแสการหายไปของเซเลน่าแล้ว! จากเสื้อผ้าที่ถูกนำไปขายที่เมืองแพริออทน่ะ..."
 "เมืองแพริออท...ค่อนข้างระยะทางไกลจากที่นี่เลยนะครับ ในเวลาแค่ไม่กี่วันทำไม่ไปโผล่นั่นได้? ...ถ้าเช่นนั้นทางเราจะรีบเตรียมการจัดทหารออกไปที่นั่นอย่างทันที"
 "ไม่จำเป็น! ตอนนี้ยังไม่จำเป็น..." ราชาเอ่ยปากออกมาเสียงดังลั่นทั่วทั้งห้อง
 "ตะ...แต่ว่านะครับ! องค์หญิงเซเลน่าหายไปทั้งคน ทะ...ทำไมถึงยังไม่รีบตามหาล่ะครับ? ตอนนี้พวกเราก็มีเบาะแสจากเสื้อผ้าขององค์หญิงแล้วแท้ๆ" เลขาคนสนิทพยายามโน้มน้าวทางของราชา น้ำเสียงเขาดูลนลานอย่างบอกไม่ถูกพูดตะกุกตะกักเหมือนว่าจะเกรงกลัวหลังจากที่ราชาตะคอกเสียงดังออกมา...อีกทั้งเขายังพูดด้วยอีกว่า
 "บะ..บางที ตอนนี้ระ...เราอาจะช่วยองค์หญิงทันก็ได้นะครับ!"
 "ลูกสาวของฉันยังมีชีวิตอยู่ เธอยังไม่ตาย...และไม่มีทางที่จะตายได้" ราชาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นย้ำว่าการกระทำของเขานั้นถูกแล้วในตอนนี้
 "ตะ...แต่ว่า..."
 "มาคัส! หรือว่านาย...จะขัดคำสั่งของฉันอย่างนั้นหรอ?" ราชามองด้วยตาขวางพุ่งตรงมาที่เลขาคนสนิท
 "มิบังอาจครับ!" เขาก้มหัวน้อมรับคำสั่งถึงแม้ว่าจะไม่เต็มใจมากนัก
 "ส่วนอีกเรื่อง ช่วยทำใบประกาศแผ่นนี้ให้ออกไปข้างนอกของประเทศนี้ที เอาให้ข้ามไปยังทวีปได้ยิ่งดี" ราชายื่นใบประกาศที่มีรูปของเซเลน่าบนนั้นให้กับทางมาคัส "แล้วก็ตั้งรางวัลไว้ให้สัก 10,000 เหรียญทองจักรพรรดิ พร้อมกับจะแต่งตั้งให้เป็นขุนนางระดับมาร์ควิสหากนำตัวของเซเลน่ามาส่งให้กับทางนี้ได้"
 "ท่านราชา....ว่าแต่จะทำแบบนี้..." ทันใดที่มาคัสกำลังจะเอ่ยถาม ราชาก็มองมาด้วยตาที่ดูขวางเหมือนพยายามบอกนัยๆว่าอย่าถามไปมากกว่านี้ เขาเลยก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนที่จะพูดขึ้นมา...
 "รับทราบแล้วครับ" แล้วก็กำลังจะเดินออกจากห้องไป...
 ในขณะนั้นทางราชาก็ได้เอ่ยถามขึ้นมาว่า "ทางของเรเวนเป็นอย่างไงบ้าง? อีกนานไหมกว่าเขาจะกลับมา..."
 "ท่านวีรบุรุษเรเวนหรอครับ? ข้าเองก็ไม่ได้ข่าวมาสักพักแล้ว เห็นว่าตอนนี้กำลังเดินทางไปกำจัดคราเคนที่คอยดักทำลายเรือขนส่งแถวทวีปกลางอยู่นะครับ ออกเดินทางไปตั้งแต่ 3 เดือนก่อนแล้ว ครั้งล่าสุดที่ติดต่อผ่านทางจดหมายมาเขาบอกว่าน่าจะใช้เวลากว่า 1 ปีเลยในการจัดการให้เรียบร้อย เห็นว่าตัวสัตว์อสูรเองไม่ได้รับมือยากอะไร แต่เสียเปรียบเรื่องพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นทะเลเลยจำเป็นต้องขี่กริฟฟอนในการต่อสู้ อีกทั้งเวลาที่ต่อสู้กันได้ระยะหนึ่งแล้วมันเกิดเสียเปรียบ ทางคราเคนนั้นก็จะถอยหนีหายไปในทะเลเพื่อรักษาบาดแผล"
 "ขนาดมีอาวุธเทพที่สามารถผ่าภูเขาเป็นครึ่งซีกด้วยการฟันเพียงครั้งเดียวไว้ในครอบครองยังรับมือได้ยากขนาดนั้นเชียว..." ราชาเหมือนทำท่าทางจะคิดอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะพูดกับทางมาคัสให้ออกไปจากห้อง...
 "ถ้างั้นก็ออกไปได้แล้ว และก็อย่าได้ปริปากบอกเรื่องเบาะแสของเซเลน่ากับใครเด็ดขาด! เข้าใจไหม?"
 "ตามบัญชา..." แล้วมาคัสก็เดินออกจากห้องไป...
 ...
 ...
 ในขณะที่มาคัสกำลังเดินอยู่บนโถงทางเดินนั้นเองก็มีหญิงสาวคนหนึ่งท่าทางสูงศักดิ์ แต่งกายด้วยชุดที่หรูหราสวยงาม ใบหน้าดูอ่อนเยาว์ รูปร่างเรียวผอมบาง ผมสีทองยาวเป็นประกาย ดวงตาสีฟ้าราวกับน้ำทะเลแต่แววตาคู่นั้นกลับซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้ เธอเดินเข้ามาทักทายทางมาคัสด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร
 "อรุณสวัสดิ์ท่านมาคัส"
 "เช่นกันองค์หญิงราเลน่า"
 ...เธอเป็นองค์หญิงผู้มีศักดิ์เป็นน้องขององค์หญิงเซเลน่า มีท่าทีที่ดูสุภาพเรียบร้อย มารยาทดูงามสมกับเป็นกุลสตรี แต่ภายในใจของฉันก็คิดว่านั่นมันเป็นเพียงแค่ภายนอกที่รับรู้ได้เท่านั้น...
 "ดูท่านท่าทางยุ่งๆ ยังไม่พบอะไรเกี่ยวกับท่านพี่เซเลน่าอีกอย่างนั้นหรอ?" ราเลน่าเอ่ยถามกับมาคัส
 "ช่างน่าอับอายจริงๆ ที่ท่านมองออกเช่นนี้ ข้าชักจะเริ่มสงสัยในตัวเองว่าจะมีความสามารถพอจะรับใช้ฝ่าบาทหรือเปล่า?"
 "อย่าได้ริอาจพูดเช่นนั้นเลย สำหรับข้าแล้วท่านมาคัสนั้นมีความสามารถมากพอเลยล่ะ ไม่เช่นนั้นท่านพ่อคงไม่ให้ท่านเป็นคนสนิทของท่านหรอกจริงไหม?"
 "ขอบพระทัยท่านจริงๆที่ช่วยปลอบประโลมใจคนแก่ๆอย่างข้า"
 "ข้าแค่พูดความจริงก็เท่านั้น! แล้วท่านกำลังจะไปไหนอย่างนั้นหรือ เห็นถือใบประกาศของท่านพี่อยู่ในมือ"
 "พอดีฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ข้านำกระดาษพวกนี้ไปพิมพ์เพิ่มและประกาศออกให้ทั่วทั้งในและนอกประเทศ เพื่อตามหาท่านเซเลน่า" มาคัสไม่ได้บอกเรื่องที่เจอเบาะแสของเซเลน่ากับทางราเลน่าเลยแม้แต่นิด ตามคำสั่งที่ได้รับมาจากราชา
 "อย่างนั้นตอนนี้ท่านเองก็คงกำลังรีบล่ะเลยสิ? ข้าขอโทษด้วยที่รั้งท่านเอาไว้เสียนาน..ขอตัว" แล้วราเลน่าก็ก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป...
 ทางมาคัสก็ทำเช่นเดียวกัน...
 ทางด้านฝั่งของเซเลน่า....
 หลังจากที่เดินมาได้สักพักใหญ่พวกเขาก็เริ่มเห็นเส้นทางที่ทางรถม้าใช้เดินทางไปยังเมืองค็อกคาเทล เพียงแค่ข้ามภูเขาลูกนั้นไปพวกเขาทั้งสองก็จะถึงที่หมายแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจว่าจะนั่งพักกันตรงนี้สักเดี๋ยว เพราะเห็นว่าตรงข้างทางนั้นมีลำธารไหลผ่าน อย่างน้อยน่าจะพักดื่มน้ำที่นี่ได้
 "นายท่าน! ข้าว่าพวกเรานั่งพักกันตรงนี้กันดีกว่า..." แมม่อนเสนอกับทางเซเลน่าที่เดินตามมาอย่างใกล้ชิด
 "อย่างนั้นก็ดีเหมือนกัน" เซเลน่านั่งลงพักผ่อน แต่ไม่ทันไรทางแมม่อนก็เข้ามาถอดรองเท้าเธอให้อย่างทันที "อะ...ขอบใจนะ" ดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่ชินที่แมม่อนทำแบบนี้ให้เลยมีท่าทีเขินอายออกมาเล็กน้อย
 "ข้าเกรงว่าเท้าท่านจะเจ็บ และอีกอย่างนี่ก็เป็นหน้าที่ของข้า ไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอก"
 "ดูจากที่แถวนี้มีลำธารแสดงว่าใกล้จะถึงเมืองค็อกคาเทลแล้วสินะ?"
 "ถ้าเดินวันนี้ทั้งวันช่วงกลางคืนก็น่าจะถึงพอดี แต่เป็นไปได้ข้าไม่อยากจะให้ท่านฝืนร่างกายเสียสักเท่าไหร่ เอาเป็นว่าพอค่ำลงพวกเราก็น่าจะพักตรงแถวๆ ตีนเขาได้พอดี"
 "แล้วเรื่องอาหารล่ะ พวกเราไม่มีเหลือเลยไม่ใช่หรือไง?"
 "ถ้าจับปลาในลำธารนี้ก็น่าจะพอประทังชีวิตได้อยู่..."
 "ปลาจืดๆ แบบวันนั้นอะนะ...?" เซเลน่าแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายออกมาอย่างเห็นได้ชัด
 "ช่วยไม่ได้นี่น่าก็พวกเราไม่มีเครื่องปรุง หรือว่าเกลือเลย" แมม่อนพยายามอธิบายให้ทางเซเลน่าเข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะยังยอมรับไม่ได้ที่ต้องมากินอาหารที่ไร้รสชาติและมีกลิ่นคาวแบบนี้
 "....แต่ว่านะ....แต่" เซเลน่าพยายามหาเหตุผลในการเลี่ยง แต่ทางแมม่อนก็พูดขึ้นมาอย่างทันที...
 "ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีทางเลือก มันมีอีกอย่างที่เราสามารถหากินได้แถวๆนี้ อีกทั้งยังมีเยอะด้วยนะ!"
 "จริงดิ!? แล้วมันคืออะไรหรอ?" สีหน้าของเซเลน่าดูมีความหวังอีกครั้ง แววตาที่ดูเป็นประกายจนต่างจากท่าทางก่อนหน้านี้ลิบลับ
 "แมลง..."
 เซเลเน่าแสดงสีหน้าสะอิดสะเอียนออกมาอย่างชัดเจน "แมลง...อย่างนั้นหรอ? ใช่ไอ้ตัวที่กระโดดเด้งดึ๋งๆ อยู่ตรงนั้นหรือเปล่า?" เธอชี้นิ้วไปที่ตั๊กแตนตัวหนึ่งที่กระโดดอยู่ข้างหลังของแมม่อน
 "ใช่แล้วล่ะ! ถึงแม้จะเห็นแบบนี้แต่คุณค่าสารอาหารพวกมันค่อนข้างเยอะเลยนะ... อีกทั้ง.." ยังไม่ทันที่ทางแมม่อนจะได้บรรยายสรรพคุณของแมลงเลย เซเลน่าก็พูดออกมาอย่างทันที
 "ถ้าอย่างนั้น...เอาปลาแบบเดิมดีกว่า"
 ในตอนที่สายลมพัดแรง ตอนนั้นมันได้พัดเอากลีบดอกไม้ลอยผ่านหน้าพวกเขาทั้งสอง เซเลน่าที่เห็นดังนั้นเลยรีบเดินตามทางที่กลีบดอกไม้นั้นลอยมา ผ่านเนินเขาลูกเล็กๆลูกหนึ่งก็พบกับทุ่งดอกไม้ที่ซ่อนอยู่ระหว่างเนินเขาทั้งสอง
 เซเลน่ารีบเดินลงไปที่ทุ่งดอกไม้นั่นอย่างทันที "ไม่คิดเลยนะ...ว่าที่ตรงนี้จะมีอะไรแบบนี้ด้วย..." รอยยิ้มอันเอิบอิ่มบนใบหน้าของเธอเดินวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานราวกับเด็กบนทุ่งนั้น
 "ข้าเองก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกันที่เห็นทุ่งดอกไม้ในที่แบบนี้"
 "นี่...! ที่อีเดนมันจะสวยกว่านี้อีกใช่ไหม?" เซเลน่าก้มตัวลงดูดอกไม้ที่บานสะพรั่งเต็มพื้นที่พลางยิ้มอย่างดีใจ
 "... เท่าที่ข้ารู้มาว่าที่นั่นเป็นสวนดอกไม้ที่ใหญ่สุดลูกหูลูกตา พื้นที่ภูเขาทั้งลูกทั้งหมดเป็นสวนดอกไม้ขนาดใหญ่"
 "ใหญ่ขนาดนั้นเชียว!" เซเลน่ามองไปที่ทุ่งดอกไม้ตรงหน้าพลางจินตนาการถึงสวนอีเดนว่ามันจะต้องสวยงามกว่านี้แน่ๆ แค่คิดตัวเธอก็เริ่มรู้สึกมีไฟที่อยากจะเดินทางต่อให้ถึงที่สุด
 "ว่าแต่อะไรที่เป็นเหตุจูงใจที่ทำให้ท่านอยากจะเห็นสวนดอกไม้ที่สวยที่สุดในโลกล่ะ?"
 "มันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรที่ซับซ้อนหรอก ก็แค่...อยากจะเห็นสักครั้ง" เซเลน่าพูดไปพลางพร้อมกับมือที่กำลังทำอะไรอยู่ไปพลาง หลังจากนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืนเอามือสองข้างหลบไว้ข้างหลังเหมือนพยายามจะซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ "นี่! ย่อตัวลงหน่อยสิ!" เธอสั่งให้แมม่อนนั่งย่อตรงหน้าของเธอ
 "ทำไมอย่างนั้นหรอ?" แมม่อนถามกลับไปด้วยท่าทางที่ดูสงสัย
 "เอาเถอะน่า! ก็นายสูงเกินไปฉันเลยเอื้อมไม่ถึงนี่ไง..." เซเลน่าขยั้นขยอให้แมม่อนทำตาม
 "เฮ้อ.....!" ซึ่งแมม่อนก็ถอนหายใจออกมาเสียงดังแล้วทำตามที่เซเลน่าขออย่างไม่เต็มใจนัก
 ในตอนนั้นเซเลน่าก็เอื้อมมือขึ้นเหนือศีรษะของแมม่อน พร้อมกับวางสิ่งของอะไรบางอย่างไว้บนนั้น มันคือมงกุฎที่ถูกทำขึ้นจากดอกไม้ที่บานอยู่แถวนั้น มาเรียงร้อยให้กลายเป็นมงกุฎอย่างสวยงาม หลังจากนั้นเสียงหัวเราะอันชอบใจของเซเลน่าก็ดังขึ้น
 "ฮ่าฮ่าฮ่า...! ว่าแล้วเชียว นายไม่เหมาะกับของแบบนี้" เซเลน่าหัวเราะออกมาเสียงดังจนน้ำตาไหลเล็ดออกมา
 "...นั่นสินะ! ข้าเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" แมม่อนแสดงท่าทีที่ไม่ค่อยพอใจออกมา เขาจับไปที่มงกุฎดอกไม้ที่อยู่บนหัวและกำลังจะถอดมันออก
 แต่ในขณะนั้นทางเซเลน่าก็พูดขึ้นห้ามอย่างเสียงแข็งกับทางแมม่อนไป "ไม่ได้! ไม่ได้! อย่าถอดมันออกสิ! ฉันอุส่าห์ทำมันด้วยความตั้งใจเลยนะ"
 ถึงแม้ว่าจะไม่พอใจแต่แมม่อนก็ไม่อยากที่จะขัดบรรยากาศพักผ่อน "ข้าว่าดอกไม้พวกนี้มันเหมาะกับท่านมากกว่านะ..." เขาพูดขึ้นพร้อมกับหยิบดอกไม้จำนวนหนึ่งไว้ในมือ ไม่นานนักดอกไม้เหล่านั้นก็ได้กลายเป็นกำไลขนาดเล็กพอที่จะใส่ลงที่ข้อมือของเซเลน่าได้
 "อ๊ะ! ใช้เวทมนตร์แบบนี้ขี้โกงนิ!" เซเลน่าแสดงสีหน้าไม่พอใจจนแก้มป่องออกมา
 "ข้าไม่ได้โกงสักหน่อย...แต่ทำแบบนี้มันสะดวกสบายมากกว่าเท่านั้นเอง" แมม่อนก็จับแขนอันเล็กและเรียวบางของเซเลน่า แล้วทำการสวมกำไลดอกไม้นั่นลงที่แขนของเธอ
 "จนกว่าวันที่ความปรารถนาของท่านเป็นจริง ได้โปรดรับสิ่งนี้เอาไว้ก่อน...พอวันนั้นมาถึงข้าจะทำอันที่สวยกว่านี้จากดอกไม้ของอีเดนให้ท่านเอง..."
 เซเลน่าที่ได้ยินถึงกับแสดงอาการไปไม่เป็น มีอาการเขินอายแก้มแดงไปจนถึงใบหู เธอพูดบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ทำไมนายถึงพูดอะไรแบบนี้ได้หน้าตาเฉยๆกันนะ?"
 "ท่านพูดอะไรหรือเปล่า พอดีข้าได้ยินไม่ค่อยชัด..."
 "เปล่า! ไม่มีอะไร!" เซเลน่าพยายามแสดงท่าทีกลบเกลื่อนไปอย่างร้อนรน เธอหันไปมองที่ดอกไม้ที่บานสะพรั่งอยู่เต็มพื้น ลมอ่อนๆพัดเกระทบผิวเย็นสบายแล้วก็พลางนึกถึงเรื่องของน้องสาวขึ้นมา "อยากจะให้เธอได้มาเห็นวิวทิวทัศน์แบบนี้จัง ราเลน่า..."
สักพักต่อมา...
 พวกเขาทั้งสองก็เดินทางกันต่อ หลังจากที่พักอยู่ได้สักครู่หนึ่ง เซเลน่ามีท่าทีเหมือนจะดูไม่พอใจที่ทางแมม่อนที่เอามงกุฎดอกไม้ออกเก็บไว้ในเสื้อคลุม
 "ทำไม? ถึงเอามันออกด้วยล่ะ? ถ้านายใส่เอาไว้มันจะดูเป็นมิตรมากกว่าเวลาเดินทางนะ แถมจะได้ไม่ถูกสงสัยอีกด้วย..."
 "ข้ารู้ว่าท่านหวังดี แต่ข้าก็ไม่อยากจะให้มันขาดลงเวลาตอนเดินทางเหมือนกัน เพราะฉะนั้นแล้วโปรดเข้าใจด้วยเถอะ!"
 "ทั้งที่ทางนี้อุส่าห์สวมเอาไว้ด้วยตลอดแท้ๆเลย..." เซเลน่าบ่นพึมพำออกมาพร้อมกับมองไปที่ข้อมือของตนเองที่ยังสวมกำไลดอกไม้เอาไว้
จากนั้นไม่นาน...
 พระอาทิตย์ก็กำลังจะลับขอบฟ้าทางเดินเองก็เริ่มจะมองไปเห็น แมม่อนตัดสินใจกะว่าจะพักแรมที่นี่ก่อนสักหนึ่งคืนแล้วค่อยออกเดินทางในรุ่งเช้า เพราะเห็นว่าเมืองค็อกคาเทลอยู่ไม่ไกล น่าจะถึงในเวลาช่วงสายของวันพรุ่งนี้ ซึ่งทางเซเลน่าก็เห็นด้วยและกำลังจะหาที่พักกันข้างทาง
 ในตอนนั้นก็มีแสงไฟจากรถม้าวิ่งตรงเข้ามาหาและจอดลงตรงหน้าพวกเขาทั้งสอง ชายรูปร่างท้วมเดินออกมาหาพวกเขาพร้อมกับพูดขึ้นว่า...
 "พวกท่านเป็นนักเดินทางอย่างนั้นหรอ? ไม่ทราบว่าจะไปยังที่แห่งใดกัน?"
 แมม่อนเลยออกหน้ารับสนทนาแทนทางเซเลน่า "พอดีพวกเรากำลังเดินทางไปยังเมืองข้างหน้านี้ แต่พอดีเห็นว่าทางข้างหน้าก็กำลังมืดเสียแล้ว เลยกะว่าจะพักแรมที่นี่ก่อนสักคืนแล้วค่อยออกเดินทางต่อในรุ่งเช้า"
 "ลำบากน่าดูเลยนะครับ ถ้าไม่เป็นการรังเกียจอะไร เชิญท่านทั้งสองขึ้นมาบนรถม้าได้นะครับ พอดีกระผมเองก็กำลังจะไปที่เมืองนั้นเหมือนกัน"
 "ท่านช่างใจดีเสียจริงเลย แต่ข้าเกรงว่านั่นอาจจะเป็นการรบกวนท่านก็ได้"
 "อย่าคิดมากเลยครับ เพื่อนมนุษย์ด้วยกันจะช่วยเหลือกันมันก็ไม่แปลก...ไม่ต้องตอบแทนข้าแต่อย่างใด"
 "(ถึงแม้ว่าหมอนี่จะเป็นปีศาจก็เถอะ!)" เซเลน่าคิดในใจ
 "ถ้าอย่างนั้นข้าขอรับเอาไว้ด้วยความเต็มใจ..." แมม่อนและเซเลน่าต่างก็ขึ้นไปบนรถม้าตามคำเชิญชวนของพ่อค้าท่านหนึ่ง บนรถม้าค่อนข้างแคบเพราะว่ามีสัมภาระอยู่มาก แต่มันก็เพียงพอที่จะให้พวกเขาทั้งสองนั่งได้ถึงแม้จะอึดอัดไปบ้าง ในตอนนั้นเองที่หางตาของทั้งสองก็ได้เห็นกับชายหนุ่มคนหนึ่งสวมฮู้ดคลุมหัวที่อยู่บนนั้นก่อนแล้ว เขานั่งกอดดาบเล่มหนึ่งเอาไว้อย่างแน่หนาราวกับเป็นสมบัติชิ้นสำคัญ
 ทางชายหนุ่มที่สัมผัสสายตาที่มองมาเลยมองกลับไปก็พบเห็นเซเลน่าและแมม่อนที่กำลังขึ้นมาบนรถม้า เขาเลยพูดทักทายด้วยท่าทีที่ไม่เต็มใจไป
 "พวกท่านทั้งสองก็ขึ้นมาตามคำเชิญของพ่อค้าคนนั้นสินะ?" แล้วจากนั้นชายหนุ่มก็เริ่มแนะนำตัว เขาค่อยๆถอดฮู้ดที่คลุมหัวออกแสดงเห็นผมสีขาวที่สะท้อนแสงไฟจากตะเกียง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความยิ่งทะนง มองมาที่เขาทั้งสองด้วยท่าทีที่เหยียดหยามราวกับตนเองสูงกว่า
 "ฉันชื่อ "เรย์" เป็นทหารรับจ้างจากแดนไกล ข้ามาที่นี่เพื่อตามหาและพาเจ้าหญิงกลับไป..."


...หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็เดินทางกันมาถึงที่เมืองค็อกคาเทล ทันที่เข้ามาข้างในบรรยากาศเมืองดูคึกคักทั้งๆที่ตอนนี้เป็นเวลาค่ำแล้วแท้ๆ ข้างทางแสงไฟถูกประดับประดาดูสว่างไสว ผู้คนทั้งเผ่ามนุษย์และบีสท์ต่างสัญจรเดินผ่านไป-มากันอย่างคับคั่งราวกับว่ามีเทศกาล
 ทางเซเลน่าเองก็พยายามโผล่หน้าออกไปมองด้วยสีหน้าที่ดูตื่นเต้นเหมือนว่าตัวเธอเองก็พึ่งจะเคยเห็นงานเทศกาลแบบใกล้ๆเป็นครั้งแรก เธอจับและเขย่าแขนของแมม่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะพูดชักชวนไปว่า...
 "นี่ๆ! เราเที่ยวงานเทศกาลได้ไหม?" เธอพูดด้วยใบหน้าที่เอิบอิ่มไปด้วยรอยยิ้มจนแก้มแทบจะปริออกมา
 "ถ้าท่านอยากจะเที่ยวข้าก็ขัดท่านไม่ได้ แต่ว่าไว้หลังจากที่เราได้จองโรงเตี๊ยมที่จะพักก่อนแล้วกัน..."
 "ไชโย! นี่เป็นครั้งแรกเลยที่จะได้เที่ยวงานเทศกาล" ในขณะที่เซเลน่ากำลังดีใจ ร่างกายรู้สึกตื่นเต้นจนอยู่ไม่สุข ทางของเรย์ก็ได้พูดขึ้นด้วยความสงสัยในตัวเธอ
 "เป็นนักเดินทางที่แปลกดีนะ ขนาดเดินทางไป-มาตั้งหลายที่แท้ แต่กลับไม่เคยเดินเที่ยวงานแบบนี้อย่างนั้นหรอ?"
 เซเลน่าตกใจถึงกับพูดตะกุกตะกัก "เอ่อ...คะ คือ..."
 ในตอนนั้นแมม่อนก็ได้เข้ามาพูดช่วยกลับไปว่า "ก็ส่วนมากพวกเราจะไม่ได้อยู่ที่เมืองนาน เลยไม่ค่อยได้มีโอกาสเที่ยวงานแบบนี้สักเท่าไหร่ ฉะนั้นแล้วอย่าได้ถือสาเลย..."
 "อย่างนั้นหรอกหรอ?" เรย์ชายตามองไปดูท่าทีของเซเลน่า
 "ชะ...ใช่! พวกเรามักจะเดินทางออกก่อนตลอด เลยไม่ค่อยได้เดินเที่ยวงานแบบนี้สักเท่าไหร่" เซเลน่าพยายามพูดเสริมไปอย่างทุลักทุเล
 "ถ้าอย่างนั้นนี่ก็เป็นโอกาสที่ดี เชิญท่านทั้งสองเที่ยวให้เต็มที่ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่งานเทศกาลก็เถอะ..." เรย์พูดพึมพำเบาๆออกมา
 "เมื่อกี้ว่าอะไรหรือเปล่า?" เซเลน่าพยายามถามย้ำ เพราะว่าเธอได้ยินไม่ชัด
 "เปล่า! แค่บอกว่าเที่ยวให้เต็มที่ก็พอแล้ว..."
 ทันทีนั้นรถม้าก็ได้หยุดลง พร้อมกับเสียงของชายที่เป็นพ่อค้าพูดขึ้นว่า... "ถึงร้านผมแล้วครับ"
 ทางเรย์ที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบลงรถม้าไป พร้อมกับยื่นกระดาษใบหนึ่งมาให้กับพ่อค้าเซ็นชื่อลงไปในนั้นเพื่อเป็นการรับรองว่าทำภารกิจสำเร็จ หลังจากเสร็จแล้วเขาก็เดินจากไป...
 ส่วนทางของแมม่อนนั้นหลังจากที่ได้ลงมาแล้วก็เข้าไปพูดขอบคุณกับทางพ่อค้า "ข้าขอบคุณท่านจริงๆที่ให้พวกเราติดรถม้ามาด้วย..."
 "ไม่เป็นไรครับ เรื่องแค่นี้เอง ทางผมเองก็คิดจะหลอกใช้คุณเหมือนกัน ฉะนั้นแล้วก็ถือว่าเรื่องนี้เจ๊ากัน ถ้าอย่างนั้นเชิญท่านทั้งสองเดินเที่ยวกันให้สนุกนะครับ" พ่อค้าก้มหัวลงเล็กน้อยและบอกลาให้กับทั้งสอง
 แมม่อนและเซเลน่า ต่างก็ก้มหัวเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณก่อนจะพากันเดินออกมา...
 ท่ามกลางถนนสองฝั่งที่แสงไฟสว่างสะดุดตา ร้านค้าแผงลอยตั้งขึ้นระหว่างทางสองข้างเรียงยาวจนสุดสายตา มีทั้งร้านค้าอาหารข้างถนนไปจนถึงร้านค้าขายของใช้ทั่วไป ผู้คนต่างพากันเดินทางจับจ่ายสัญจรไป-มากันอย่างคึกคัก
 ทางเซเลน่านั้นดีใจจนเนื้อเต้นจนทางแมม่อนสัมผัสได้ เธอเดินไปดูร้านค้าต่างๆอย่างตื่นเต้นราวกับเด็กน้อย ซึ่งทางของแมม่อนเองก็พยายามเดินตามไปอย่างใกล้ชิด
 "ท่านดูชอบอะไรแบบนี้จังนะ..." แมม่อนพูดถามกับทางเซเลน่าที่กำลังเดินดูร้านค้าไปทั่ว
 "ก็นะ...เพราะว่าปกติแล้วฉันก็ทำได้แค่นั่งมองจากที่ไกลๆเท่านั้นเอง ไม่ได้มีโอกาสมาเดินอย่างนี้หรอก ว่าแล้วเชียวงานเทศกาลมันเป็นที่ที่สนุกอย่างที่คิดเลย...!" เซเลน่าหันกลับมาตอบด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม "แล้วก็...ขอบใจนะ! คิดถูกแล้วจริงๆที่ตามนายมา"
 ...รอยยิ้มที่งดงามส่งผ่านบนใบหน้า รอยยิ้มที่ไร้เดียงสานั้นได้สะท้อนภาพที่อยู่ในอดีตของแมม่อน ทำเอาเขาเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนกว่าปกติ "แค่ท่านชอบ...ข้าก็ดีใจแล้ว"
 ทางเซเลน่าที่สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนของแมม่อนนั้นก็ถึงกับประหลาดใจ แต่ถึงอย่างนั้นดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้คิดอะไรมากได้แต่ยิ้มตอบรับไปอย่างปกติ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ขึงขัง
 "เอาล่ะ! ถ้าอย่างนั้นฉันจะเดินเที่ยวจนกว่าจะหนำใจเลยละกัน!"
 "เดี๋ยวก่อน!" เสียงแมม่อนดังขึ้นห้ามอย่างกะทันหันในขณะที่เซเลน่ากำลังจะวิ่งออกไป "เรื่องเที่ยวงานเทศกาลไว้หลังจากที่เราหาที่พักได้ก่อนไม่ใช่หรอ?"
 เซเลน่ากะว่าจะให้บรรยากาศพาไปแล้วอาศัยช่วงจังหวะนั้นเดินเที่ยวจนหนำใจสักหน่อย แต่ดูเหมือนว่าความจะแตกเสียแล้ว "ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย แค่นิดเดียวเอง นะ! นะ! นะ!?"
 "ไม่ได้!" ทางแมม่อนปฏิเสธเสียงแข็ง
 "ขี้งก!" แก้มของเซเลน่าป่องออกมาแสดงถึงท่าทีที่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก "...ขอแค่ นิดเดียวเอง เดี๋ยวฉันกลับมา" แล้วเธอก็วิ่งออกไปอย่างทันที
 แต่ดูเหมือนว่าการกระทำแบบนั้นของเซเลน่าจะไม่เป็นผลสักเท่าไหร่ เธอถูกจับได้โดยที่แมม่อนใช้แค่นิ้วชี้และนิ้วโป้งจับไปที่คอเสื้อ แล้วทำการดึงตัวเธอไว้ไม่ให้สามารถวิ่งหนีไปได้...
 "ข้าบอกแล้วไง ไว้หลังจากที่พวกเราได้ที่พักสำหรับคืนนี้ก่อน หลังจากนั้นค่อยว่ากัน..."
 "แค่นิดเดียวเองไม่เห็นเป็นไรเลย! กะอีแค่โรงเตี๊ยมถ้าไม่มีห้องว่างฉันก็ไม่เกี่ยงที่จะนอนข้างถนน"
 "ท่านชอบที่จะนอนบนพื้นแข็งๆอย่างนั้นหรอ?"
 "เปล่า! ฉันไม่ชอบนอนที่แข็งๆหรอก แค่ฉันให้นอนบนตัวของนายก็สิ้นเรื่อง..." เซเลน่าพูดมาด้วยสีหน้าที่เฉยเมย
 "ห๊ะ!...ท่านจะใช้ข้าเป็นเตียงอย่างนั้นหรอ?"
 "ก็นายตัวใหญ่นี่ แล้วอีกอย่างในตอนกลางคืนที่อากาศค่อนข้างเย็น บนตัวนายดูแล้วน่าจะอุ่นกว่าเยอะเลย..."
 ซึ่งในขณะที่เซเลน่าพูดออกมานั้นสายตาของผู้คนที่สัญจรไป-มาก็เริ่มจับจ้องมาที่พวกเขาทั้งสอง ทางแมม่อนเลยรีบทำการยกตัวของเซเลน่าขึ้นหิ้วข้างเอว พร้อมกับวิ่งออกไปให้พ้นจากสายตาของเหล่าผู้คน...
 หลังจากที่พ้นสายตาของผู้คนมาแล้ว... ณ ที่ซอกตึกแห่งหนึ่ง
 "เฮ้อ~! ท่านนี่นะ" แมม่อนแสดงท่าทีที่เหนื่อยใจออกมา
 "ทำไมนายต้องวิ่งออกมาด้วยล่ะ? หรือว่าฉันนอนบนตัวของนายไม่ได้อย่างนั้นหรอ?"
 "ไม่ได้? เปล่าเลย! มันไม่ควรต่างหากล่ะ ไม่มีใครหรอกนะที่พูดเรื่องแบบนั้นในที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านแบบนั้น"
 "ไม่เห็นจะเป็นไรเลย ในเมื่อฉันเองก็อยากจะลองสักครั้งอยู่เหมือนกัน"
 "โทษที... แต่ข้าคงให้ท่านทำแบบนั้นไม่ได้"
 "ทำไมล่ะ!?"
 "เพราะว่าท่านทั้งนอนดิ้น! ทั้งนอนละเมอ! และยังนอนน้ำลายไหลอีกต่างหาก... ใครจะให้ไปนอนบนตัวกัน!"
 "...." เซเลน่าถึงกับพูดไม่ออก เพราะแม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในตอนที่หลับไปเกิดอะไรขึ้น
 เวลาผ่านไปสักพัก...
 ในที่สุดทั้งสองก็เดินมาจนถึงที่โรงเตี๊ยมหลังหนึ่งที่ใหญ่โตและหรูหรามากที่สุดในเมืองค็อกคาเทล ทันทีที่พวกเขาก้าวขาเข้าไปข้างใน ก็มีพนักงานแต่งกายสุภาพเรียบร้อยเข้ามาต้อนรับ
 "ต้องขออภัยท่านลูกค้าทั้งสองจริงๆนะครับ พอดีทางเราไม่มีห้องว่างเหลืออยู่เลย"
 เซเลน่าขึ้นเสยงด้วยท่าทีที่ไม่พอใจถามไปว่า... "หา~ ได้อย่างไงกัน?"
 "เอ่อ...คือว่า ท่านพอจะทราบดีเกี่ยวกับการหายตัวไปขององค์หญิงเซเลน่าใช่ไหมครับ? นั่นเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เหล่านักล่ารางวัลกับพวกทหารรับจ้างเข้ามายังประเทศนี้อย่างล้นหลามเพื่อตามหาและพาตัวองค์หญิงกลับไป
 ถ้าหากทำได้ทางท่านราชาจะตบรางวัลให้อย่างงาม มีโอกาสที่จะได้รับยศตำแหน่งในราชวังด้วยนะครับ งานเทศกาลที่พวกท่านเห็นด้านนอกก็เป็นส่วนหนึ่งของผลพวงนี่ด้วยเช่นกัน ในเมื่อมีผู้คนหลั่งไหลเข้ามาเลยทำให้พวกพ่อค้าใช้โอกาสนี้หากำไรให้ได้มากที่สุด...
 และอีกเหตุผลหนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้มีข่าวหลุดออกมาว่า พบเห็นตัวองคืหญิงบริเวณแถวๆ นี้ ด้วยนะครับ"
 พอทั้งสองเห็นว่าไม่มีห้องว่างเหลือแล้วจึงพากันรีบออกมาจากโรงเตี๊ยมอย่างทันที ถึงแม้ว่าที่นี่จะเต็ม แต่ว่าด้วยความว่าที่นี่เป็นเมืองใหญ่น่าจะมีโรงเตี๊ยมเหลืออีกสักสองถึงสามแห่ง คิดได้ดังนั้นแล้วทั้งสองจึงรีบเดินไปยังโรงเตี๊ยมต่อไป แต่ทว่ามันกลับไม่เป็นแบบนั้น ทุกๆ ที่พวกเขาเดินไปในโรงเตี๊ยม มันกลับเต็มอย่างไม่น่าเชื่อ
 ในระหว่างนั้นเองเซเลน่าก็ได้พูดขึ้นมาว่า... "ว่าแต่ทำไมข่าวการหายตัวไปของฉันมันถึงได้ไปเร็วขนาดนั้นได้ล่ะ?"
 "เรื่องนั้นข้าก็สงสัยเหมือนกัน...การสื่อสารมันน่าจะใช้เวลามากกว่านี้สิ..."
 เซเลน่าทำท่าครุ่นคิดอยู่สักพัก... "ถ้าเป็นเวทมนตร์สื่อสารล่ะ? ฉันรู้มาว่าท่านพ่อจะส่งพวกนักเวทที่ใช้เวทมนตร์พวกนี้เป็นไปตามที่ต่างๆ เพื่อเป็นการสานสัมพันธ์ระหว่างประเทศ บางทีอาจจะใช้นั่นในการประกาศข่าวก็ได้"
 "ถ้าอย่างนั้นแล้วคนพวกนี้ใช้เวลาล่องเรือเพียงแค่ 1 ถึง 2 วัน ในการมาถึงที่นี่อย่างนั้นหรอ?"
 "จริงด้วยสิ! ถ้าอย่างนั้นชายคนนั้นทำไมถึงได้รู้ข่าวการหายตัวไปของฉันได้ล่ะ?" เซเลน่าพูดถึงเรย์ เพราะจากที่พูดมาดูเหมือนว่าเขาจะเดินทางมาจากที่อันห่างไกลเพื่อตามหาและพาตัวเธอกลับไป "เขาเดินทางมายังที่แห่งนี้ในเวลาอันสั้นได้อย่างไงกัน?"
 ในขณะที่เซเลน่าคิดจนหัวแทบจะระเบิด ทางแมม่อนเองก็เอ่ยข้อสันนิฐานของตนเองออกมา... "ถ้าเกิดว่า...เขาก็อาจจะอยู่ในประเทศนี้มาก่อนที่ท่านจะหายตัวไปด้วยซ้ำ อีกทั้งพวกคนที่มาที่นี่ก่อนหน้านี้ ไม่ใช่พวกพ่อค้าและทหารรับจ้างล่ะ"
 "นายหมายความว่ายังไง?"
 "บางทีเขาอาจจะมาถึงที่นี่ก่อนที่ตัวของท่านจะหายตัวไปก็ได้อย่างไงล่ะ?"
 "อย่าบอกนะว่า...ชายคนนั้นสามารถมองเห็นอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้นล่วงหน้าได้!"
 "มันจะเป็นแบบนั้นได้อย่างไงเล่า...บนโลกนี้แม้แต่เวทมนตร์ที่สามารถมองอนาคตได้ก็ยังไม่มีเลย บางทีเรื่องทั้งหมดนี่อาจจะแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นเอง..."
 "บังเอิญหรอ?" .
 "แต่...มันมีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องพูดบอกท่านเอาไว้เสียก่อน" แมม่อนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
 "เรื่องอะไรหรอ?"
 "อาจจะดูความเป็นไปได้ที่ร้สาระก็ตาม แต่โอกาสที่เกิดก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี หากว่า...ผู้คนที่มาถึงเมืองแห่งนี้ พ่อค้า ทหารรับจ้าง และก็ผู้คนที่ตั้งร้านขายแผงลอยเมื่อตะกี้นี้ ต่างก็เป็นโจรล่ะ ท่านจะว่ายังไง?"
 เซเลน่าที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับสะดุ้งเฮือก "พูดซะ ทำเอาตกอกตกใจหมดเลย...นายเอาอะไรมามั่นใจแบบนั้น!"
 "ท่านไม่คิดว่ามันแปลกบ้างหรือไง การที่มีปล่อยข่าวลือเรื่องเกี่ยวกับท่านออกไป โดยที่ไม่เป้นความจริง ก้เพื่อล่อให้เหล่าพ่อค้าและทหารรับจ้างเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้ ที่นี่ไม่ได้เหมือนกับเมืองแพริออทที่มีการตรวจสอบคนเข้าเมืองตลอด เลยมีช่องว่างทำให้พวกโจรทำแบบนี้ได้"
 "แต่พวกพ่อค้าบางคนก็มาพร้อมกับทหารคุ้มกันนะ แบบนั้นไม่เสี่ยงไปหน่อยหรอ ที่อาจจะถูกรู้ตัว"
 "บางทีพวกมันอาจจะเลือกเหยื่อด้วยก็เป็นได้ การที่พวกเราถูกปล้นคงเพราะเห็นว่าพ่อค้าเดินทางมาคนเดียว เลยเลือกจงใจเล่นงาน แต่สภาพก็อย่างที่เห็น..."
 "ถ้าเป็นอย่างที่นายบอกมา แสดงว่าก่อนหน้านี้ พวกพ่อค้าที่เดินทางมาคนเดียว หรือไม่ก็มีคนคุ้มกันมาเพียงน้อยนิดก็..."
 "ถูกฆ่าและสวมรอย แล้วยังไงล่ะ บางที ถ้าเข้าไปในป่าใกล้แถวนั้น อาจจะได้พบพวกศพของพ่อค้า กับทหารรับจ้างที่น่าสงสารก็เป็นได้..."
 "ที่พวกเขาต้องมาตาย ก็เป็นเพราะฉันสินะ?" เธอเริ่มรู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นต้นตอให้เกิดเรื่องแบบนี้...
 แมม่อนที่เห็นสีหน้าของเซเลน่าเลยพยายามพูดปลอบใจเธอไป... "อย่าได้คิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้เป็นเพราะท่านเลย... ถึงแม้ต่อให้เรื่องมันจะเป็นแบบนั้น ท่านก็ไม่ใช่คนที่ผิด แค่ถูกพวกมันใช้ประโยชน์ก็เท่านั้นเอง..."
 "ฉันเข้าใจอยู่หรอก...แต่ว่า"
 "ถ้าท่านยังไม่สบายใจอีก...จะให้ข้าทำการจัดการคนเหล่านั้นให้ไหม? ให้พวกมันได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดและตายอย่างทุกทรมาน"
 "ถ้าทำแบบนั้นความจะไม่แตกเอาอย่างนั้นหรอ?"
 "ความแตกอย่างแน่นอน การที่ทำให้คนนับร้อยหายไปจากเมืองอย่างไร้ร่องรอย ทางฝั่งสเลเยอร์คงจะเคลื่อนไหวอีกเป็นแน่!"
 "ถ้าอย่างนั้น....ก็ปล่อยไว้อย่างนี้แหละ" เซเลน่าพูดออกมาทั้งที่กัดฟันเอาไว้แน่น
 "รับทราบ! ข้านับถือการตัดสินใจของท่านอยู่แล้ว"
 "นี่...! ในตอนที่ถึงที่พัก ฉันอยากจะขอร้อง...นายสักหน่อยจะได้หรือเปล่า?" เซเลน่าพูดมาด้วยใบหน้าที่จริงจังเหมือนว่ากำลังจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้
 ใช้เวลาสักพัก...ทั้งสองก็สามารถที่จะหาที่พักได้สำเร็จ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นที่พักไม่ได้หรูมาก เป็นโรงเตี๊ยมที่ดูโทรมๆแถบแถวเขตชานเมืองค็อกคาเทล
 "ว่าแต่เรื่องที่ท่านที่จะขอร้องข้าคืออะไร?"
เซเลน่าค่อยๆถอดผ้าคลุมออกพร้อมกับวางกระเป๋าลงบนเตียง เธอค่อยๆเอื้อมมือไปข้างหลังและปลดเสื้อคลุมหนังออกอย่างช้าๆ ถอดรองเท้าและปลดหัวเข็มขัดออกเช่นเดียวกัน แล้วถกกางเกงหนังลงอย่างลดเร็วเหลือแค่เพียงชั้นใน
 เผยให้เห็นสัดส่วนที่เล็กเหมือนว่าจะอยู่ในช่วงวัยที่กำลังเจริญเติบโต ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ยั่วยวนเหมอนดั่งหญิงสาว แต่นางก็ยังอยู่ในช่วงกำลังเจริญเตบโต
 เมื่อเธอแหงนหน้าไปมองที่แมม่อนก็เห็นว่าทางนั้นยื่นก้มตัวลงเล็กน้อย กำลังจ้องเขม็งมาที่เธอ "มองอะไรของนายอยู่?"
 "ตอนนี้ในหัวของข้าเกิดคำถามมากมาย แต่ก่อนอื่นข้าขอถามท่านก่อนเลย ท่านทำกำลังจะทำอะไร?"
 "ก็ถอดเสื้อผ้าอย่างไง แค่เห็นก็น่าจะรู้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ?" แล้วเซเลน่าก็ทิ้งกางเกงลงที่เตียง "ฉันว่าเราทำในชุดแบบนี้มันสะดวกกว่าย่างไงล่ะ และอีกอย่างชุดของฉันตอนนี้มันก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เลยอยากจะผึ่งมันสักหน่อย..."
 "ท่านกำลังล้อข้าเล่นอยู่ใช่ไหม?"
 "ไม่ได้ล้อเล่นสักหน่อย ฉันเอาจริงนะ และตัดสินใจแล้วด้วยว่าจะทำ!"
 "ตะ...แต่...ว่าพวกเราพึ่งรู้จักกันได้ไม่นานเองนะ ท่านแน่ใจแล้วอย่างนั้นหรอ?"
 "เรื่องนั้นไม่เห็นจะเกี่ยวว่ารู้จักกันนานแค่ไหนแล้วสักหน่อย แล้วฉันก็เป็นคนตัดสินใจเอง...ว่าจะให้นายสอน เรื่องเวทมนตร์"
 "อ๋อ!!! เรื่องเวทมนตร์นี่เอง..." น้ำเสียงของแมม่อนดูผิดหวังเล็กน้อย
 "ก็ใช่นะสิ! ว่าแต่ในหัวของนายคิดเรื่องอะไรอยู่กันล่ะ?"
 "เรื่องเวทมนตร์อยู่แล้วสิ!" แมม่อนยืดตัวตรงและพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
 "ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว..." แล้วเซเลน่าก็นั่งลงบนเตียง "เรื่องที่ฉันจะขอร้องนายก็คือ...ฉันอยากจะใช้เวทมนตร์ นายพอจะช่วยสอนฉันได้ไหม?"
 "...ว่าแต่ ทำไมล่ะ?"
 "ฉันเองก็คิดมาอยู่ตลอดนะ ตั้งแต่ที่โดนโจมตีในครั้งนั้นแล้ว ถ้าหากว่านายไม่ได้อยู่ใกล้ฉัน แล้วในระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้นกับฉัน... ครั้งที่แล้วอาจจะแค่โชคดีที่ทางนั้นประมาท แต่ครั้งต่อไปคงจะไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว แล้วตัวฉันเองก็ไม่ได้อยากที่จะเป็นตัวถ่วงด้วย ฉะนั้นแล้วช่วยสอนฉันที่เถอะ ขอร้องแหละ!"
 แมม่อนที่เห็นสีหน้าและแววตาของเซเลน่าก็ทำเอาไม่สามารถที่จะปฏิเสธลงได้ เลยตอบรับกลับไป "ก็ได้ แต่ขอบอกไว้ก่อน...ว่าข้า! ก็ไม่ได้เก่งเวทมนตร์ขนาดนั้นหรอกนะ ถึงอย่างนั้นข้าก็จะทำเท่าที่ทำได้"
 เซเลน่าที่ได้ยินถึงกับยิ้มร่าออกมา กระโดดโลดเต้นไป-มาเสียงดัง แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงคนข้างห้องตะโกนดังขึ้นมาเตือนการกระทำที่เป็นการรบกวนการนอนของเขา
 "เฮ้ย!!! ทำอะไรกันเบาๆ หน่อย คนจะหลับจะนอน!!!"
 "ขอโทษค่ะ!!!" แล้วเซเลน่าก็หันไปพูดกับทางแมม่อน "ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มเลย!"
 "ก่อนอื่นข้าขอถามท่านก่อนเลยว่ารู้เกี่ยวกับเวทมนตร์มากแค่ไหน?"
 "เท่าที่ฉันรู้ก็มีแค่ มันเป็นการดึงเอามานาจากร่างกายออกมาใช้สร้างเป็นเวทมนตร์โจมตี และ...ใช่! อีกอย่างรู้สึกว่าจะมีแบ่งธาตุด้วยนิ ดิน,น้ำ,ลม,ไฟ,แสงและความมืด"
 แมม่อนถึงกับกุมขมับเพราะดูเหมือนว่าเซเลน่าจะรู้แค่นั้นจริงๆ "เฮ้อ~! เวทมนตร์ถูกแบ่งออกเป็นสองประเภท แต่ละประเภทจะแบ่งระดับความรุนแรง,มานาที่ใช้ และความยากในการฝึก ก่อนอื่นข้าขอเริ่มจากประเภทของเวทมนตร์ มันถูกแบ่งออกเป็นสองประเภท สำแดงกับเสริมพลัง
 ..เวทมนตร์สำแดงจะเป็นเวทมนตร์ที่ใช้หลักการธาตุที่ท่านรู้จักเพื่อโจมตี เช่น บอลเพลิง,เคียววายุ หรือหอกพสุธา...
 ...ส่วนเวทมนตร์ทักษะนั้นแตกต่างกันออกไป ใช้หลักการต่างจากธาตุทั้งหก มันจะช่วยให้ผู้ใช้ หรือพันธมิตรแข็งแกร่งขึ้นชั่วระยะเวลาหนึ่ง หรือไม่ก็ช่วยในการเสริมพลังในการโจมตีอย่างเช่น คำรามสงครามคลั่งที่กลุ่มโจรนั่นใช้... " พอพูดจบแล้วแมม่อนก็มองจ้องไปที่ประตูของห้องพักระยะเวลาหนึ่ง
 ทางเซเลน่าที่กำลังฟังเพลินแล้วจู่ๆแมม่อนก็หยุดไป เธอเลยเขย่าที่แขนเล้าหลือให้พูดต่อ... "นี่...แล้วมันอย่างไงต่อล่ะ? นายกำลังมองอะไรอยู่?"
 แมม่อนรีบพูดกลบเกลื่อนไป "ไม่มีอะไร...จะว่าไปถึงไหนแล้วนะ? อ้อ! เวทมนตร์สองประเภทสำแดงนั้นมีระดับขั้นที่ไต่จากง่ายไปยาก ก็จะมีแบ่งเป็นย่อยๆ 4 ประเภท
 วีรชน...เวทมนตร์ระดับต้น ที่คึ่กนิดเดียวก็สามารถใช้ได้ไม่ยาก
 จักรพรรดิ...เวทมนตร์ระดับกลาง นักเวทย์ส่วนมากจะใช้ได้ถึงระดับนี้
 ยักษา...เวทมนตร์ระดับสูง มีเพียงนักเวทย์ที่มีพรสวรรค์เท่านั้นถึงจะได้ มีอนุภาพพอๆ ที่จะทำลายหมู่บ้านได้ทั้งหมู่บ้าน จากการใช้เวทเพียงแค่คาถาเดียว
 และสุดท้ายเทวะ...ระดับเข้าขั้นสาบสูญ มีเพียงแค่คนหนึ่งในล้านเท่านั้นถึงจะไปถึงระดับนั้นได้ ว่ากันว่าเวทมนตร์ระดับนี้ แค่คาถาเดียวก็สามารถทำลายได้ทั้งเมือง
 ยิ่งขั้นสูงเท่าไหร่อนุภาพมันก็จะยิ่งสูงขึ้นตามไปด้วย กลับกันมานาที่ใช้ก็ย่อมเยอะตามไปด้วย...
 ...ส่วนเวทมนตร์ทักษะนั้นไม่มีระดับขั้นจากง่ายไปยาก แต่จะขึ้นอยู่กับผู้ใช้และการฝึกฝนเป็นส่วนใหญ่ แบ่งเป็น 3 ประเภท ไกอา,มนุษย์ และนภา...
 ...ไกอา คือเวทมนตร์ทักษะที่เน้นในพลังการทำลายเป็นส่วนใหญ่
 ...นภา คือเวทมนตร์ใช้เสริมพลังที่เน้นทางด้านความรวดเร็ว คล่องแคล่ว ว่องไว
 ส่วนสุดท้าย... มนุษย์ คือเวทมนตร์ทักษะที่ใช้ในการพลิกแพลงสถานการณ์ จะแข็งแกร่งหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับผู้ใช้ล้วนๆ"
 "นี่ๆ! แล้วนายใช้เวทมนตร์ได้ถึงระดับไหนกันล่ะ?" เซเลน่าถามกับแมม่อนด้วยความสงสัย
 "ข้านั้นยังอ่อนนัก สำแดงข้าใช้ได้แต่ระดับจักรพรรดิเอง ส่วนเวทมนตร์ทักษะข้าก็พอใช้ได้นิดหน่อย..."
 สีหน้าของเซเลน่าแสดงความผิดหวังออกมาเล็กน้อย "อะไรกัน! ฉันก็นึกว่านายจะเก่งกว่านี้เสียอีก..."
 "ก็ตามที่ท่านพูดเลย ข้านั้นอยู่ได้แค่ระดับนั้นจริง ไม่สามารถขึ้นระดับไปสูงกว่านี้ได้แล้ว" น้ำเสียงของแมม่อนดูเอื่อยลงแสดงถึงความเสียใจออกมาเล็กน้อย
 เซเลน่าที่รู้ว่าตนเองพูดแรงไป เลยพยายามหาเรื่องอื่นพูดกลบเกลื่อน "จะว่าไป...ธาตุไหนแข็งแกร่งสุดอย่างนั้นหรอ? ใช่ธาตุความมืดหรือเปล่า...?"
 "อะไรทำให้ท่านเชื่อแบบนั้น ทุกธาตุนั้นมีลักษณะที่คล้ายงูกินหาง เช่น ไฟได้เปรียบลม,ลมได้เปรียบดิน,ดินได้เปรียบน้ำและน้ำได้เปรียบไฟ แต่ในกรณีที่ระดับขั้นเท่ากันเท่านั้น ส่วนอีกสองธาตุนั้นแตกต่างกันออกไป แสงจะเกี่ยวกับการรักษาและเยียวยาบาดแผล ซึ่งพวกทางศาสนจักรได้ทำการผูกขาดคนที่มีพรสวรรค์แบบนั้นไปจนหมดแล้ว
 ...ส่วนธาตุสุดท้ายคือความมืดเป็นเวทมนตร์ที่เอาไว้ใช้ในการปกปิด, ผูกรัด,บดบังวิสัยทัศน์ หรือไม่ก็ทำให้สูญเสียการรับรู้ชั่วครู่หนึ่ง..."
 "แล้วไอ้ที่นายใช้ในการเสกผ้าคลุมให้กับฉันในตอนแรกล่ะ มันคือธาตุอะไร? ในเมื่อจากที่ฟังนายพูดมามันไม่เห็นว่าจะมีธาตุไหนเลยที่สามารถทำอย่างนั้นได้" เซเลน่าพูดไปถึงในตอนแรกที่เจอกัน ในตอนนั้นที่แมม่อนทำการคว้าอากาศและมันก็กลับกลายมาเป็นผ้าคลุมผืนใหญ่
 "นั่นไม่ใช่เวทมนตร์... แต่มันคือความสามารถในฐานะที่ข้าเป็นหนึ่งในบัญญัติต้องห้ามต่างหาก บาปแห่งความโลภคือการสร้างสิ่งของต่างจากความทรงจำให้ออกมาเป็นรูปร่าง ไม่เพียงแค่ผ้าคลุมเท่านั้น เงินทอง,เสื้อผ้าที่,ศาสตราวุธที่ข้าเคยเห็น อย่างเช่นในตอนที่ข้าใช้หอกเสียบเข้าที่หัวของสลาแมนเดอร์ยักษ์นั่นด้วย!"
 "เห~ ก็สะดวกดีไม่ใช่หรือไง? จากนี้ก็คงไม่ต้องประหยัดค่าเดินทางแล้วสินะ?"
 "ไม่! เรายังคงต้องประหยัดกันอยู่ดี..."
 "ทำไมล่ะ?" เซเลน่าแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
 "นักเดินทางสองคนที่มีเงินมากมายขนาดนั้น เดินออกไปข้างนอกเมืองมันก็มีโอกาสที่จะถูกดักปล้นอยู่ด้วยไม่ใช่หรือไง?"
 "นั่นก็จริง แต่ว่านายก็สามารถที่จะจัดการได้ไม่ใช่หรือ?"
 "ข้าไม่มีปัญหาเรื่องนั้นหรอกนะ เพราะว่าการที่ข้าสามารถกินมานาได้อย่างเรื่อยๆมันก็เป็นประโยชน์ต่อตัวข้าอยู่ดี แต่ว่าท่านลืมอะไรไปแล้วหรือเปล่า? ว่าถ้าเกิดมีคนหายตัวไปอย่างต่อเนื่องทางสเลเยอร์จะออกมาเคลื่อนไหวน่ะ..."
 เซเลน่าท่าทางคิดหนัก เธอเองก็อยากจะสบายในการเดินทาง แต่ก็ไม่อยากจะเจอกับพวกสเลเยอร์เหมือนกัน ฉะนั้นแล้วเธอจึงตัดสินใจ
 "ก็ได้...คราวนี้ฉันแพ้ ที่นายพูดมามันก็จริง แต่แค่คิดแล้วมันก็น่าเสียดายอยู่ดี กะว่าจะใช้เงินกินอาหารให้พุงกลางได้ทุกมื้อแท้แล้วเชียว..."
 "ฮ่าฮ่าฮ่า...ช่างเป็นองค์...นายท่านที่ตะกละตะกลามจริงเลย"
 "มันแปลกหรือไง!? ที่ห่วงเรื่องกินน่ะ..."
 "ไม่หรอก ไม่หรอก... ข้าคิดว่าท่านแค่นิสัยน่าสนใจเท่านั้นเอง! ถึงอย่างนั้นข้าก็ชอบในตัวของท่านที่เป็นแบบนั้น ซื่อตรง ,จริงใจ แม้แต่ข้าเองยังรู้สึกอิจฉาเลย..."หลังจากนั้นแมม่อนก็ค่อยแบมือยื่นไปทางเซเลน่า
 เซเลน่าทำท่าทางสงสัยเพราะไม่รู้ว่าทางแมม่อนต้องการที่จะสื่ออะไร "นายทำอะไร?"
 "ต่อจากนี้ข้าจะทำการตรวจสอบคุณสมบัติ ธาตุของท่าน ว่าตัวท่านนั้นมีความสามารถที่จะเวทมนตร์แบบไหนกัน? เอามือท่านมาวางบนมือข้า..."
 เซเลน่าทำตามเอามือของตัวเองวางบนมือของแมม่อน เธอรู้สึกได้ราวกับว่าเอามือของตัวเองวางไปบนดินที่มีทรายหยาบปะปนอยู่ในนั้น มือของแมม่อนนั้นทั้งแข็ง,ใหญ่และหนา แต่ก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมา.. "...แล้วทำยังไงต่อ?"
 "หลับตาลงปล่อยจิตใจให้ว่าง ไม่ต้องคิดอะไร..."
 เซเลน่าทำตามที่แมม่อนพูดมา เธอค่อยๆปิดตาลงพยายามไม่นึกคิดถึงสิ่งใด ปล่อยตัวเองล่องลอยไปในห้วงลึกของจิตใจอย่างช้าๆ หลังจากนั้นเสียงของแมม่อนก็ดังขึ้น เพื่อเรียกสติเธอกลับมา...
 "ลืมตาได้แล้วนายท่าน..."
 "...เป็นอย่างไงบ้าง?"
 "อืม.....ธาตุที่เหมาะสมกับตัวท่านนั้นมีด้วยกันอยู่สอง คือน้ำ กับลม"
 "สองธาตุเองอย่างนั้นหรอ..."
 ...ปกติแล้วจอมเวทย์ของราชวังก็สามารถใช้อย่างน้อยคนละสองธาตุเช่นกัน ว่ากันว่าอดีตในราชวังเคยมีนักเวทย์ที่เก่งที่สุดสามารถใช้เวทมนตร์ได้สูงสุดถึง 5 ธาตุด้วย กัน แต่ได้ข่าวมาว่าได้เกษียณออกไปก่อนที่ฉันจะได้เจอเสียอีก...
 "โดยทั่วไปนักเวทย์จะใช้ได้สองธาตุนั่นเป็นเรื่องที่ปกติ การใช้ได้มากกว่าสองธาตุขึ้นไปนั้นส่วนมากมักจะเป็นคนที่มีพรสวรรค์ ซึ่งในโลกนี้ก็มีไม่ค่อยมากสักเท่าไหร่ แต่ที่น่าแปลกใจคือท่านที่เป็นราชวงศ์แท้แต่กลับทำไมถึงมีคุณสมบัติที่ใช้เวทมนตร์ได้ตั้งสองธาตุล่ะ?"
 "ถึงมาถามฉันแบบนั้น...ฉันก็ไม่รู้หรอก คงน่าจะเป็นเพราะว่ามีสายเลือดของราชวงศ์อยู่ด้วยละมั้ง? เรื่องนั้นก็ช่างมันก่อนเถอะ! ในเมื่อรู้แล้วว่าฉันมีคุณสมบัติธาตุน้ำกับลม งั้นต่อไปก็สอนการยิงเวทมนตร์หน่อยสิ!"
 เมม่อนเดินไปยังอีกฝั่งของเตียง "ย่อมได้... ถ้างั้นเชิญท่านยิงเวทใส่ข้ามาเลย...เริ่มที่ธาตุน้ำ บอลวารีขั้นต่ำสุดก่อนแล้วกัน..."
 "แค่พูดมันง่าย แต่ว่าจะให้ทำอย่างไงล่ะ?"
 "ใจเย็นๆ จินตนาการถึงการสัมผัสมานาที่ไหลอยู่ในร่างกายแล้วค่อยๆ ทักทอให้เป็นรูปร่าง ก่อนปล่อยออกมา..."
 เซเลน่าทำตามที่แมม่อนบอก เธอหลับตาลงพร้อมกับกางมือออกไปที่แมม่อน เธอค่อยๆสัมผัสการไหลเวียนของมานาในร่างกายปล่อยผ่านมันไหลสู่บริเวณที่ฝ่ามือ นึกภาพรูปร่างของน้ำที่ดันพุ่งออกจากมือ "...บอลวารี!"
 ทันใดนั้นบนฝ่ามือของเซเลน่าก็มีก้อนหยดน้ำขึ้น ก่อนมันจะพุ่งเข้าหาแมม่อนอย่างทันที...
 ***ปิ้ว.....แหมะ!*** หยดน้ำที่พุ่งเข้าหาหยดลงที่ตรงหน้าของแมม่อนก่อนที่จะถึงตัวด้วยซ้ำ ทำเอาบรรยากาศหลังจากนั้นนิ่งเงียบไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง
 "แสดงว่าท่านยังไม่เหมาะในการใช้ธาตุน้ำในตอนนี้ เอาเป็นว่าลองธาตุลมต่อไปละกัน" แมม่อนพยายามพูดให้ทางเซเลน่าสบายใจ ก่อนจะให้ลองปล่อยเวทมนตร์ธาตุอื่นดู
 เซเลน่าพยักหน้าก่อนจะทำตาม "เข้าใจแล้ว! ...เคียววายุ!"
 ทันทีหลังจากนั้นก็มีลมเบาๆ เบาออกมาดัง ***ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!*** ถูกที่มือของแมม่อนเบาก่อนจะหมดไป
 ***///////***
 ก่อนที่เซเลน่าทนต่อความน่าอับอายครั้งนี้ไม่ไหว เธอเลยเอาหน้าซุกเข้าที่หมอนและเริ่มดิ้นตีขาลงที่เตียงอย่างต่อเนื่องราวกับเด็กน้อย...
 "เอ่อ...คือ... อื้ม...ในเมื่อนี่เป็นครั้งแรกของท่านข้าก็พอเข้าใจได้" แมม่อนพยายามพูดให้กำลังใจแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไร
 "วันนี้...พอแค่นี้ก่อน" เซเลน่าพูดมาในขณะที่เอาหน้าซุกไปที่หมอน
 "ถ้าอย่างนั้นเชิญท่านพักผ่อนให้เต็มที่เลยละกัน ส่วนทางข้าขอเวลาไปตรวจสอบอะไรสักประเดี๋ยว" พอพูดเสร็จแล้วแมม่อนก็เดินออกจากห้องไป...
 เซเลน่านอนดิ้นไป-มาบนเตียงพร้อมกับกอดหมอนไว้แน่น พลางนึกคิดถึงความน่าอับอายในครั้งนี้ เธอจึงตั้งใจเอาไว้ว่า...
 ...สักวันฉันจะทำให้นาย โดนเวทมนตร์ของฉันอัดจนกระเด็นให้จงได้เลยคอยดู...


ภายหลังจากเรื่องวุ่นวายจบลง....
 ทาเนียร์ได้เดินตรงเข้าไปหาแมม่อนที่กำลังนั่งซ่อมรถม้าอย่างขมักเขม้น ที่รอบๆรายล้อมไปด้วยเหล่าลูกน้องของเธอ ถึงแม้ว่าจะได้รับคำเตือนมาจากเรย์ก็ตาม แต่อีกใจเธอก็คิดว่าชายคนนั้นไม่ได้อันตรายอย่างที่คิด แค่ไม่ไปเป็นศัตรูด้วยก็พอ...
 ซึ่งในขณะที่ทาเนียร์เดินเข้าไปใกล้เหล่าลูกน้องก็เริ่มสังเกตเห็นสภาพหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลเลยต่างพากันกรูเข้ามาหาด้วยท่าทีที่ดูน่าเป็นห่วง
 "หัวหน้า...บาดแผลเต็มใบหน้านั่นมันอะไรกันครับ?"
 "ผลจากการกระทำโดยที่ไม่คิดให้ดีอย่างไงล่ะ! แต่ก็นะ...พวกเขาไม่เอาชีวิตก็ดีถมแล้ว..."แล้วทาเนียร์ก็กำลังหันไปพูดกับทางแมม่อนที่กำลังนั่งซ่อมล้อรถม้า ก็สังเกตเห็นข้างๆมีเซเลน่านั่งอยู่ แต่ด้วยผลของจี้ที่สวมเอาไว้ทำให้เธอไม่รู้ว่าเธอคนนั้นคือใคร "ข้าต้องขอโทษพวกท่านทั้งสองด้วย ที่ข้าได้ทำสิ่งที่ไม่น่าให้อภัยลงไปเสียได้!"
 ทางแมม่อนไม่ได้สนใจคำพูดนั้น เพียงแค่พูดมาว่า... "บาดแผลนั่น...ถึงแม้ว่าจะพยายามใช้เวทมนตร์รักษาอย่างไงมันก็จะไม่หายไป เพราะผลของเวทรักษาจะมีผลกับแผลที่เกิดขึ้นใหม่ๆ เท่านั้น ฉะนั้นแล้วสบายใจได้..."
 "ท่านค่อนข้างรู้เรื่องนี้ดีเลยนะ..."
 "ก็นิดหน่อยน่ะ ว่าแต่...ทำไมท่านอัศวินถึงทำเรื่องแบบนั้นลงไป? มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น...อย่างนั้นหรอ?"
 "ภารกิจน่ะ พวกเรากำลังพุ่งตรงไปยังที่ป่าสามส่วนเพื่อทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายมาจากพระราชา" แล้วทาเนียร์ก็ยื่นกระดาษใบหนึ่งให้กับทางแมม่อนดู
 "หืม...! อย่างนี้นี่เอง" แล้วแมม่อนก็ยื่นให้กับทางเซเลน่าดูก่อนที่จะคืนกลับให้ทาเนียร์ "แต่นั่นก็คงไม่ใช่เหตุผลที่ทำอะไรแบบนี้ลงไปใช่ไหม?"
 "ข้าชักเริ่มกลัวท่านแล้วสิ! ใช่แล้ว! พวกเรากำลังจะกลับไปยังเมืองหลวง แล้วในตอนนั้นก็มีคนส่งสารเอากระดาษแผ่นนี้มาให้ บอกว่ามาจากพระราชาส่งตรงมาหาข้า ให้ไปตามหาลูกชายของท่านดยุกที่เข้าไปในนั้นเพื่อหาสิ่งของสิ่งหนึ่ง..."
 "แล้วท่านอัศวินพอจะบอกได้ไหม? ว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร?"
 "ท่านรู้จักเวทมนตร์บรรพกาลไหม? เวทมนตร์โบราณที่หายสาบสูญ เมื่อปีที่ผ่านมานี้ได้มีข่าวลือกันในกลุ่มเหล่าทหารรับจ้างที่อ้างว่าได้เอาชีวิตรอดจากป่าแห่งนั้นออกมาได้ โดยที่ระหว่างออกมาได้หยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากที่ป่าแห่งนั้น นั่นก็คือคัมภีร์เล่มหนึ่งที่มีบทความเขียนถึงที่ซ่อนของเวทมนตร์บรรพกาลอยู่ในนั้นด้วย..."
 "อย่างนั้นเองหรอ... แต่ท่านอัศวินก็รู้ดีใช่ไหม? ว่าการที่เข้าไปในป่าแห่งนั้น ก็แปลว่า...ไอ้ลูกชายที่สมองเบานั่นยังไงก็ไม่รอดหรอก!"
 "ข้าเห็นด้วยกับท่าน...แต่ว่าในภารกิจยังมีบอกอีกด้วยว่า ถ้าตายก็อยากจะให้นำสิ่งๆหนึ่งที่สามารถยืนยันตัวได้ส่งให้กับทางดยุกอยู่ดี ข้าคิดได้แค่ว่าภารกิจนี้มันมีอะไรที่ดูแปลกๆ พวกเราที่กำลังเดินทางกลับหลังจากทำภารกิจ เสบียงก็หมด เลยพยายามที่จะหาที่เติมเสบียงก่อน
 ...แต่ภายหลังดันเพิ่มกำหนดการภารกิจมา ทำให้แทบไม่มีเวลาต้องมาเติมเสบียงหรือว่าพักผ่อนเลย แถมยังต้องเดินทางไกลอย่างต่อเนื่องผลสรุปคือม้าที่ลากรถตายลงไปเนื่องจากใช้งานหนักเกินไป ทั้งรถม้ายังมาพังอีก ข้าคิดได้ว่านี่เป็นการกลั่นแกล้งโดยมีคนจากตระกูลข้าที่อยู่เบื้องหลัง
 ....จนมาถึงอย่างท่านเห็นนี่แหละ! ตัวข้าไม่มีทางเลือกเลยจำเป็นที่จะต้องทำแบบนี้...เพราะข้านั้นไม่อยากที่จะกลับไปเป็นเครื่องมือของตระกูลบัดซบนั่นอีกแล้ว!"
 "แล้วเหล่าท่านอัศวินจะเอาไงต่อ?"
 "ไม่มีทางเลือก...ยังไงภารกิจก็คือภารกิจ ข้าไม่สามารถเมินคำสั่งของพระราชาได้"
 "ถึงจะต้องตายก็ไม่เป็นไรหรอ?" แมม่อนถามด้วยคำเตือน
 "ข้าได้ให้คำสัตย์ไว้แล้วจะทำตามคำสั่งของราชา เหมือนอย่างที่ท่านวีรบุรุษเรเวนทำ"
 "อ๋อ! อย่างนั้นเองหรือ..." แล้วแมม่อนก็ทำการสวมล้อรถม้าที่ซ่อมเสร็จสวมกลับไปที่เดิม "เรียบร้อย! ข้าได้ยึดมันด้วยหมุดไม้แล้ว อย่างน้อยน่าจะพอเดินทางได้ต่อ แต่ว่าถ้าเกิดถึงที่หมู่บ้านข้าแนะนำให้ช่างที่นั่นซ่อมให้จะดีกว่า แล้วอีกอย่างทางข้าได้ไปคุยกับทางลุงเจ้าของขบวนว่าให้ช่วยลากรถม้าของพวกท่านไปด้วยจนกว่าจะถึงที่หมู่บ้านแล้วเพื่อแลกกับการคุ้มครองระหว่างทาง ที่ข้าทำให้ได้ก็มีเพียงเท่านี้..." หลังจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและกำลังจะเดินออกไปพร้อมกับเซเลน่า
 "แค่นี้ก็เกินพอแล้ว... ขอบคุณท่านจริงๆ" ทาเนียร์และพวกเหล่าอัศวินก้มหัวลงเพื่อเป็นการขอบคุณอย่างพร้อมเพรียง ซึ่งทางแมม่อนนั้นได้พยักหน้าตอบกลับมาโดยที่ไม่ได้พูดอะไรก่อนที่เขาทั้งสองจะเดินจากไป
 ...
 หลังจากที่แมม่อนและเซเลน่าเดินออกมาจนพ้นสายตาพวกของทาเนียร์แล้วเรียบร้อย ทางของแมม่อนก็ได้เริ่มพูดมาก่อนว่า...
 "นายท่านคิดเห็นอย่างไรบ้าง? เกี่ยวกับเรื่องนี้..." เขาพูดถึงจดหมายที่ทางทาเนียร์ได้รับ
 "ถึงแม้ว่าลายเซ็นที่อยู่บนนั้นจะเป็นของท่านพ่อก็จริง... แต่ลายมือที่เขียนเนื้อหาในจดหมายนั้นไม่ใช่! แล้วทางนายล่ะ เรื่องจริงอย่างนั้นหรอที่ว่าในป่ามีเวทมนตร์บรรพกาลอยู่?"
 "เท่าที่ข้าเคยเข้าไปก็ไม่เห็นจะจำได้เลยว่ามี คงน่าจะเป็นเรื่องโกหกแหละ! แต่ที่ข้าสงสัยใครกันที่เป็นคนให้ปล่อยข่าวลือนั่น และคนนั้นใช่คนเดียวกับที่เอาไข่ของสลาแมนเดอร์ไปไว้ที่ถ้ำใกล้หมู่บ้านหรือเปล่า? อีกทั้งพวกเราต้องเข้าไปในนั้นโดยที่ไม่ให้ใครรู้อีกด้วย ไม่เช่นนั้นหากพบเห็นนักเดินทางมันจะดูน่าสงสัยเกินไป..."
 "ถ้าอย่างนั้นล้มเลิกดีกว่าไหม?" เซเลน่าเริ่มพูดโน้มน้าวทางแมม่อน เพราะใจจริงแล้วตัวเธอเองก็ไม่อยากจะเข้าไปนักหรอก...
 "ข้าเกรงว่างจะไม่ได้ ข้าเคยบอกไปแล้วนี่ว่านอกจากไปตรวจสอบข้างในแล้วยังมีสิ่งที่ข้าต้องไปเอาคืนมาอยู่ด้วย"
 "อย่าลืมนะว่าถ้าหากฉันตายนายก็จะตายด้วย เพื่อไม่เป็นการเสี่ยงฉันว่าหลบเลี่ยงเถอะนะ?"
 "เรื่องนั้นสบายใจได้ ถึงแม้ว่าจะอันตราย แต่ข้ามีคนที่พอจะรู้จักอยู่ข้างในป่านั้นด้วย ส่วนเรื่องรายละเอียดไว้ค่อยเล่าทีหลัง เอาเป็นว่าคืนนี้พักผ่อนเสียก่อนเถอะ!"
เช้าวันรุ่งขึ้น...
 พวกเขาก็เริ่มเดินทางกันต่อโดยมีเหล่าอัศวินของทาเนียร์คอยคุ้มกันให้ในระหว่างเดินทาง ถึงแม้ในตอนแรกจะมีคนคอยคัดค้านอยู่บ้าง แต่ก็เงียบไปเพราะเกรงใจเรย์ที่ยืนดูอยู่
 จากปกติตามกำหนดการแล้วขบวนน่าจะถึงที่หมู่บ้านเมื่อวานเวลาค่ำ แต่เนื่องจากเหตุการณ์เมื่อวานเลยทำให้ล่าช้าไปหนึ่งวัน จนในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านโควกะ
 หลังจากนั้นทาเนียร์ได้เข้ามาขอบคุณเจ้าของขบวนที่ยอมช่วยพวกเขาในการเดินทางจนมาถึงที่หมู่บ้าน และขอโทษเหล่าชาวบ้านทุกคนอีกครั้ง ก่อนที่จะแยกตัวออกไปทำธุระและเตรียมการในการออกเดินทางเข้าป่าสามส่วนในวันรุ่งขึ้น...
 ทางเซเลน่าและแมม่อนเองก็เช่นกัน หลังจากที่พวกเขาทั้งสองจองที่พักเสร็จแล้ว พวกเขาก็เตรียมพร้อมที่จะเข้าไปในป่าสามส่วนคืนนี้ก่อนพวกทาเนียร์ ซึ่งในตอนนี้พวกเขากำลังรอเวลาให้ค่ำลงในโรงเตี๊ยม...
 "ไม่อยากจะเข้าไปเลย..." สีหน้าของเซเลน่านั้นไม่ค่อยสู้ดีนักหลังจากที่ได้รู้ว่าจะต้องออกเดินทางเข้าไปในป่าคืนนี้
 "ท่านพูดนี้มามากกว่าสิบรอบแล้วนะ...ข้าบอกแล้วไงไม่ต้องเป็นห่วง" แมม่อนพยายามพูดให้เธอสบายใจ
 "คนแข็งแกร่งอย่างนายก็พูดได้นี่ แต่สำหรับฉันแล้วมันไม่ต่างกับการวิ่งเข้าหาความตายเลยนะ" เซเลน่านอนหงายลงที่เตียงราวกับคนที่ไร้สิ้นความหวัง "นี่! ในเมื่อเรามีเป้าหมายอย่างชัดเจนแล้ว... แสดงว่านายก็จำทางได้สินะ?"
 "ไม่ไหวหรอกนายท่าน... เพราะในป่าแห่งนั้นนอกจากสัตว์อสูรจะโจมตีไม่เลือกว่าอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งกว่าหรืออ่อนแอแล้ว ป่าไม้โดยรอบก็เช่นกัน ข้าไม่รู้ว่ากลไกของป่านั้นมันทำงานอย่างไง แต่ข้ารู้สึกได้ว่าเส้นทางมันจะถูกเปลี่ยนไปทุกๆ ชั่วโมง"
 "เพราะงั้นนายถึงประหลาดใจสินะ? ว่าไอ้คนที่รอดออกมาจากป่าโดยที่อวัยวะครบสามสิบสอง จะต้องมีอะไรอยู่เบื้องหลังเป็นแน่!"
 แมม่อนพยักหน้าตอบกลับไป... "อื้ม!"
ในจังหวะนั้นก็มีเสียงเคาะดังขึ้นจากหน้าประตูห้องพักของทั้งสอง
 *ตึง! ตึง!! ตึง!!!* พร้อมกับมีเสียงเรียกที่ฟังดูคุ้นเคยออกมาจากข้างหน้าประตูบานว่า...
 "ขอโทษนะคะ! ใช่ท่านนักเดินทางที่พึ่งเข้ามาหมู่บ้านในวันนี้หรือเปล่าคะ?" นั่นคือเสียงของเอวาที่ดูร้อนรนเป็นอย่างมากเหมือนว่าเกิดเรื่องอะไรอยู่... "ถ้าใช่...ได้โปรดเปิดประตูออกมาด้วยค่ะ!"
 เซเลน่ารีบวิ่งเข้าไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว... "เกิดอะไรขึ้น!" พอทันทีที่เปิดประตูนั้นเธอก็ได้เห็นเอวาที่บนใบหน้านั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและกำลังร้องไห้อยู่
 "เอเรน...เอเรน...เอเรน หายตัวไป!" น้ำเสียงที่ตะกุกตะกักปนกับเสียงสะอื้นนั้นบ่งบอกได้เลยว่าเธอนั้นไม่ได้โกหก
...
 เวลาผ่านไปสักพัก...จนทางของเอวานั้นเริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้ และจากนั้นเธอก็เริ่มเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สรุปคร่าวๆได้ว่า...
 หลังจากที่เดินทางมาถึง เธอและลูกได้รีบแจ้นไปยังที่พักของสามี แต่กลับไม่พบใครอยู่เลย ด้วยความคิดแค่ว่าสามีเธอยังไม่เลิกงานเลยออกไปซื้อของเพื่อมาทำกับข้าว โดยที่ทิ้งลูกไว้ในบ้านพักคนเดียว
 เมื่อออกมาซื้อของแล้วได้ลองถามชาวบ้านดูแล้วก็ได้รู้มาว่า... เมื่อราวๆ 1 สัปดาห์ก่อนได้มีชายที่อ้างว่าเป็นลูกชายของท่านดยุกเดินทางเข้ามาที่หมู่บ้านและได้เรียกกำลังพลของทหารยามกว่า 10 คน ให้ตามเข้าไปในป่าสามส่วนที่ไม่ห่างไกลจากหมู่บ้านนี้ เนื่องด้วยชนชั้นและวรรณะที่ห่างชั้นจนเกินไปทำให้พวกนั้นไม่มีสิทธิ์ที่ปฏิเสธได้
 ตัวเธอที่ได้ยินแบบนั้นเลยรีบกลับไปยังที่บ้านพักอย่างทันที แต่ในตอนนั้นเองลูกสาวของเธอก็ไม่อยู่เสียแล้ว... ตัวเธอที่ยังมองโลกในแง่ดีเลยคิดแค่ว่าคงจะไปเดินเล่นอยู่แถวๆ นี้ แต่เมื่อนานๆ เข้ามันกลับไม่เป็นอย่างนั้น จนค่ำแล้วก็ตามลูกสาวของเธอก็ยังไม่กลับมา
 เมื่อลองวิ่งตามหาดูทั่วหมู่บ้านแล้วก็ไม่เจอ ซึ่งในระหว่างทางนั้นเองก็ได้บังเอิญพบกับทาเนียร์ที่กำลังเตรียมเสบียงที่จะใช้สำหรับออกเดินทาง ทาเนียร์นั้นก็ปฏิเสธเหมือนกันว่าไม่เห็นลูกสาวของเธออยู่ที่ไหน แต่มีลูกน้องของเธอคนหนึ่งได้พูดออกมาว่าเห็นเธอเดินคนเดียวตรงเข้าไปยังที่แห่งหนึ่ง แล้วอัศวินคนนั้นก็ชี้นิ้วไปยังทิศทางที่ป่าสามส่วนตั้งอยู่....
 "ตอนนี้ท่านทาเนียร์ก็กำลังเตรียมตัวเพื่อที่จะออกเดินทางในค่ำคืนนี้ค่ะ... แต่กำลังพลยังไม่เพียงพอ จำเป็นต้องทิ้งอัศวินบางส่วนเอาไว้ที่นี่บางส่วนเพื่อป้องกันโจรเข้ามาปล้นในหมู่บ้าน" เอวากำมือแน่นและลมหายใจเริ่มถี่ขึ้นราวกับจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง "ขอร้อง! ได้โปรด...! ช่วยเอเรนที!"
 เซเลน่านั้นลำบากใจเหลือบตามองไปที่แมม่อน เพราะตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่การตัดสินใจของเธอนั้นทำให้ตัวเองต้องพบกับอันตรายจนเกินกว่าที่จะคาดถึง นั่นเองจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ตัวเธอไม่กล้าที่จะตัดสินใจคนเดียว
 ซึ่งแมม่อนเองนั้นก็รู้ถึงจุดนั้นเลยทำการพูดกับทางเอวาไปอย่างไร้เยื่อใยว่า... "ท่านเองก็รู้ดีใช่ไหม? ว่าถ้าเกิดเข้าไปในป่าสามส่วนแล้ว โอกาสที่จะรอดกลับมานั้นแทบไม่มีเลย อีกทั้งลูกของท่านก็ยังเด็กเกินกว่าที่จะดูแลตัวเองได้ ถึงเป็นแบบนั้นเจ้าก็ยังจะส่งพวกเราไปตายอีกอย่างนั้นหรอ? แต่เดิมแล้วพวกเราก็แค่นักเดินทางไม่ได้มีความสามารถที่จะช่วยใครได้หรอกนะ"
 การที่เขาพูดแบบนี้ไปก็เพื่อไม่ให้ทางเอวานั้นหวังในตัวพวกเขามากเกินไป และเพื่อให้นางได้เตรียมใจเอาไว้ด้วยว่ามีโอกาสที่เอเรนจะไม่รอด
 "ฉันรู้ดีว่าที่ขอมันอาจจะมากเกินไป ที่จะเอาชีวิตของพวกคุณทั้งสองมาเสี่ยงแบบนี้ ....เพราะงั้นแล้ว ฉันจะของจ้างพวกคุณทั้งสองให้ช่วยพาเอเรนกลับมา และตัวฉันที่เป็นผู้จ้าง...ก็จะไปด้วยค่ะ!" เอวาพูดออกมาด้วยสีหน้าที่แน่วแน่และจริงจัง
 "โห~ แน่ใจแล้วงั้นหรอ? อาจจะตายได้เลยนะ..."
 "ถ้าฉันไม่ทำอะไรเลย... อาจจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตก็ได้ และอีกอย่างนี่เองก็เป็นหน้าที่ของคนเป็นแม่อยู่แล้วนี่คะ"
 "ข้าเข้าใจถึงความตั้งใจของท่านแล้ว ข้ารับคำขอนั้น! ช่วยไปบอกทางทาเนียร์ให้ทีว่าพวกเราจะไปช่วยสมทบอีกแรงในนามลูกจ้างของท่าน... แล้วก็ ได้โปรดช่วยรับสิ่งนี้ไปด้วย"
 แมม่อนทำการยื่นแหวนวงหนึ่งให้กับทางเอวา "สิ่งนี้มันคือวัตถุเวทย์ มันจะช่วยปกป้องท่านจากภัยอันตรายได้ แต่แค่ 3 ครั้งเท่านั้น! หลังจากนั้นมันก็จะเป็นแค่แหวนขยะธรรมดาเท่านั้น ฉะนั้นโปรดระวังด้วย!"
 "ท่านจะมอบของล้ำค่าขนาดนี้ให้ข้าจริงอย่างนั้นหรอ?" เอวารู้สึกสับสนเล็กน้อยเพราะว่าวัตถุเวทย์ถือว่าเป็นสิ่งที่มีค่ามหาศาล อีกทั้งยังทำขึ้นได้ยากมีเพียงแค่เผ่าดวอร์ฟเท่านั้นที่รู้วิธีสร้าง
 "การคุ้มครองนายจ้างก็เป็นหนึ่งในงาน แต่! อย่าได้บอกว่าได้รับมาจากใคร ท่านช่วยสัญญากับข้าได้ไหม?"
 "...ข้าให้สัญญา" เอวาตอบกลับมาด้วยสีหน้าที่จริงจัง...ก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องไปเพื่อไปเตรียมตัว
 เซเลน่าที่เห็นแผ่นหลังของเอวาที่กำลังเดินออกไปอย่างไม่ละสายตา พลางบ่นพึมพำออกมาเบาๆกับตัวเอง นึกถึงบรรยากาศกับความรู้สึกที่คุ้นเคย
 "...แม่หรอ?"
 "ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า?" แมม่อนถามอย่าสงสัย
 "เปล่าหรอก...ไม่มีอะไร เอาล่ะ...พวกเราก็รีบเตรียมตัวกันก่อนดีกว่า"
...
 หลังจากที่เตรียมตัวเสร็จทั้งสองก็เดินทางไปสมทบกับทาเนียร์ที่กำลังยุ่งในการตั้งขบวน เตรียมตัวรวบรวมเสบียงขึ้นบนรถม้าที่เช่ามารวมทั้งอาวุธและเชื้อเพลิงที่ใช้ในการก่อไฟ ซึ่งในเหล่าลูกน้องอัศวินที่ไปด้วยรวมกันราวๆ 6 คน จากมุมมองของแมม่อนก็สรุปได้เลยว่าพวกเขาไม่มีทางรอดแน่!
 แมม่อนเดินตรงไปที่ทาเนียร์ ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า... "ขอพวกเราช่วยท่านอีกแรง..."
ทางทาเนียร์ที่ได้ยินเสียงนั้น ก็หันควับกลับมาอย่างทันที เธอมองมาด้วยสีหน้าที่ดูมีความหวัง แต่อีกใจหนึ่งก็กลับรู้สึกกังวลออกมา ก่อนจะปฏิเสธไปว่า...
 "เห็นทีว่า...เรื่องนี้คงจะไม่ได้! ข้าไม่อยากจะให้พวกท่านต้องไปพบเจอกับอันตราย อีกทั้งนี่เองก็เป็นความผิดของข้าเองที่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้.... ข้าต้องรับผิดชอบ!"
 "ข้าเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ว่าข้าไม่ได้อาสาไปเอง มันเป็นคำไหว้วานมาต่างหาก"
 "หมายความว่าไง?"
ทันใดนั้นก็มีเสียงของเอวาดังขึ้นจากด้านหลังของแมม่อน "ดิฉันเป็นคนจ้างพวกเขาเองค่ะ! เพราะงั้นพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยเต็มๆ!" เธอเดินมาพร้อมกับสวมผ้าคลุมปกคลุมตัว สะพายกระเป๋าพอจะใส่เสบียง และถือตะเกียงมาด้วยท่าทีที่มุ่งมั่น... "และตัวฉันเองนั้นก็จะไปด้วย!"
 "ไม่ได้! มันอันตรายเกินไป ข้างหน้านี้ไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรบ้าง ลำพังตัวข้าเองนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรอดออกมาหรือเปล่า?" ทาเนียร์รีบพูดปฏิเสธออกไป
 "ไม่ต้องกังวลค่ะ! เพราะว่าในฐานะนายจ้างแล้ว พวกคุณจะปกป้องดิฉันอย่างสุดชีวิตใช่ไหม?" เอวาเหลือบตามองไปที่แมม่อน...
 "เรื่องนั้นมันก็แน่อยู่แล้ว...!" แมม่อนพูดออกไปอย่างมั่นใจ
 ซึ่งทาเนียร์เองก็ยังไม่เข้าใจถึงความทะเยอทะยานนั้นเลยถามกับทางเอวาไป "ทำไม!? ถึงต้องทำอะไรที่มันบ้าบิ่นอย่างนี้!"
 เอวาตอบกลับมาด้วยแววตาที่ดูอ่อนโยน มองตรงมาที่ทาเนียร์.. "เพราะว่าเป็นแม่อย่างไงล่ะ! การที่เกิดเรื่องทั้งหมดนี้ก็เพราะว่าตัวเองดูแลลูกไม่ดีเอง... ฉันเองก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบเรื่องนั้นด้วย อีกทั้งสามีของดิฉัน ...ก็ยังอยู่ในนั้นเหมือนกัน ต้องไปพาตัวเขากลับมา"
 ทาเนียร์ถึงกับหลบสายตากับทางเอวา กำมือจนแน่นราวกับกำลังเจ็บใจ "บางทีตอนนี้พวกเขาอาจจะตายแล้วก็ได้ ถึงอย่างนั้น คุณเองก็ยังอยากจะเจออีก...อย่างนั้นหรอ?"
 "ดิฉันเชื่อค่ะ! ว่าตอนนี้พวกเขาทั้งสอง...ยังมีชีวิตอยู่ ที่ไหนสักแห่งในป่าแห่งนี้อย่างแน่นอน!"
 ทาเนียร์ที่เห็นจิตใจและแววตาอันมุ่งมั่นของเอวานั้นก็ถึงกับกัดฟัดพูดออกไป "ถ้างั้นฉันขอฝากคุณนายคนนี้ด้วยนะ..." เธอพูดขอร้องกับแมม่อน ซึ่งทางนั้นเองก็พยักหน้าตอบรับมาด้วยความเข้าใจ
 เอวารู้สึกโล่งใจอย่างทันทีที่เห็นทางทาเนียร์ใจอ่อน ที่ยอมให้พวกเธอติดตามขบวนไปด้วย แม้ต่อให้จะโดนปฏิเสธก็ตาม พวกเธอก็จะเข้าไปกันเองอยู่ดี กลับกันสีหน้าของทาเนียร์ไม่ค่อยสู้ดีนัก ถึงแม้ง่าจะพอมีคนที่สู้ได้อยู่บ้าง แต่เหล่าลูกน้องของพวกเธอเองก็ไม่ได้เก่งพอที่จะเอาตัวรอดในป่านั้นได้ อีกทั้งตัวตนที่ไม่แน่นอนอย่างแมม่อนนั้นค่อนข้างอันตรายที่จะไว้ใจ จากตามที่เรย์ได้บอก แถมยังมีตัวถ่วงมาถึงอีกสองคน
 และในจังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงชายที่น่าคุ้นเคยดังขึ้นมาจากข้างหลังของทาเนียร์
 "ฉันเองก็ขอไปด้วย..." เรย์พูดขึ้นด้วยสีหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจ
 "นายเองหรอ? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ทางนี้ก็ค่อยสบายใจหน่อย..." สีหน้าของทาเนียร์ผ่อนคลายออกมาเล็กน้อย
 "อย่าเข้าใจผิดไป... ฉันไม่ได้คิดจะช่วยพวกเธอหรอกนะ ได้ยินมาว่าในป่านั้นมันมีของล้ำค่าหายากอยู่มากมาย เลยกะว่าจะไปหามาขายทำทุนสักหน่อย... และอีกอย่างสัญชาตญาณบางส่วนของฉันมันบอกว่า ถ้าเข้าไปในนั้นแล้วอาจจะเจอสิ่งที่ฉันตามหาอยู่ก็ได้!" แล้วเรย์ก็หันไปมองทางแมม่อนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยจิตอาฆาต...
 ซึ่งทาเนียร์เองก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารนั้น แต่เธอก็ไม่อยากไปยุ่งด้วย ถึงแม้จะไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ทั้งสองคนนั้นเกิดบาดหมางกันก็เถอะ!
 หลังจากที่พวกทาเนียร์เตรียมตัวเสร็จและกำลังจะออกเดินทาง เธอก็เริ่มทำการทบทวนภารกิจที่จะต้องทำ... ถึงแม้ว่าจำนวนคนจะเพิ่มมาอีก 4 คน รวมกับลูกน้องของเธออีก 6 คน เท่ากับ 11 คนแล้วก็ตาม ถึงแม้ว่าเรย์จะเก่ง... แต่มันไม่ได้รู้สึกโล่งใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย...
 "เอาล่ะ! อัศวินทุกคน! จงฟัง! ภารกิจของเราคือการเข้าช่วยเหลือผู้คนที่ได้เข้าไปก่อนหน้านี้ก็จริง! แต่ถึงกระนั้นชีวิตของตนเองต้องมาก่อน! แล้วก็อย่าลืม...ที่จะคอยฟังคำสั่งของฉันด้วย...เข้าใจไหม!!!?"
 "รับทราบ!!!"
 และจากนั้นการเดินทางเข้าไปในป่าสามส่วนก็ได้เริ่มต้นขึ้น...


ในเช้าวันรุ่งขึ้น...
 หลังจากที่ออกจากโรงเตี๊ยมตอนนี้ทั้งสองก็กำลังเดินเลือกซื้อเสบียงและของใช้จำเป็นในการเดินทางต่อ...
 แต่ทางเซเลน่านั้นรู้สึกเหมือนว่ากำลังมีคนมองพวกเขา และพยายามสะกดรอยตามดูอยู่ห่างๆ เธอที่สัมผัสได้ดังนั้นเลยถามแมม่อนไปด้วยความที่เป็นกังวล
 "นี่! ฉันรู้สึกว่าเหมือนมีใครกำลังสะกดรอยตามพวกเราอยู่... เมื่อวานไม่เห็นมีอะไรแบบนี้เลย เกี่ยวกับเรื่องที่นายออกไปเมื่อคืนหรือเปล่า?"
 "...นายท่านคิดว่าเสบียงแค่นี้เพียงพอที่จะเดินทางต่อหรือเปล่า?" ดูเหมือนว่าทางแมม่อนนั้นจะไม่ได้ฟังเซเลน่าพูดตะกี้นี้ เพราะว่าดูเหมือนว่าเขากำลังกังวลกับจำนวนเสบียงที่ซื้อมา "ข้าว่าจะซื้อเพิ่มอีกสักหน่อย พอดีเห็นว่าท่านกินเยอะเลยเกรงว่าแค่นี้จะไม่พอ"
 "เดี๋ยวเถอะ! นายไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยหรือไง เมื่อตะกี้นี้!?" เซเลน่าตะคอกเสียงใส่แมม่อน
 "เมื่อตะกี้ท่านพูดอะไรด้วยอย่างนั้นหรอ? ขอโทษทีที่ข้าไม่ได้ฟังพอดีมันมีของที่จำเป็นต้องซื้ออยู่มาก...เลยเพลินไปหน่อย" แต่ทางนั้นก็เหมือนว่าจะไม่ได้สนใจสักเท่าไหร่กลับมองหาดูร้านค้าที่จะซื้อเสบียงตุนไว้ในการเดินทางครั้งต่อไป
 "ช่างเถอะ! ในเมื่ออีกฝั่งไม่ได้คิดจะโจมตีทางนี้ คงไม่ต้องทำอะไรมากหรอกมั้ง?"
 ใช้เวลาสักพัก ทั้งสองก็เดินซื้อของจนเสร็จ...
 "เฮ้อ~! พวกเราซื้อของมาเยอะเลยนะเนี่ย!" เซเลน่าทำท่าทางสบายใจ
 "อย่างน้อยก็น่าจะอยู่ได้ราวเกือบ 3 สัปดาห์ละนะ" แมม่อนดูและตรวจสอบจำนวนของเสบียงที่ซื้อมา
 " 3 สัปดาห์! ตลอด 3 สัปดาห์นั่นฉันจะต้องกินแต่เนื้อตากแห้งอย่างนั้นสินะ?" สีหน้าของเซเลน่าดูหดหู่อย่างเห็นได้ชัด "แค่นึกก็รู้สึกทรมานแล้ว..."
 "ไม่หรอก! พวกเราต้องเดินทางและอาศัยอยู่ในป่าสามส่วนอีกด้วย ในระหว่างนั้นเสบียงแค่นี้ไม่น่าจะพอ ฉะนั้นแล้วพวกเราจึงจำเป็นต้องล่าสัตว์ในนั้นด้วย"
 "พวกสัตว์ในนั้นมันกินได้ด้วยอย่างนั้นหรอ? แต่จะว่าไปนายทำอาหารเป็นด้วยหรอ? จากที่ดูปลาย่างก่อนหน้านี้แล้ว" พอเซเลน่านึกถึงปลาย่างในตอนนั้นถึงกับสะบัดหัวไป-มา
 "ข้าก็บอกท่านไปแล้วนี่ ว่าตอนนั้นเราไม่มีเครื่องปรุง ตัวข้าเองก็พอจะทำอาหารได้อยู่ ถึงจะไม่เก่งขนาดพ่อครัวในราชวังที่ท่านอาศัยอยู่ก็เถอะ!"
 "...อย่างน้อยจะขอคาดหวังหน่อยก็แล้วกัน"
 "ข้าขอตอบรับความคาดหวังของท่านอย่างเต็มใจ...."
 หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินทางตรงไปยังที่รถม้าที่มีเกวียนขนาดใหญ่กำลังจอดอยู่ ตรงหน้ามีชายที่มีหนวดเคราดูเหมือนจะเป็นคนขับกำลังตะโกนเรียกลูกค้าแถวนั้น
 "รถม้านี้กำลังจะเดินทางไปที่หมู่บ้านโควกะ! รถม้านี้กำลังจะเดินทางไปที่หมู่บ้านโควกะ! ไม่ทราบว่ามีท่านใดสนใจที่จะขึ้นรถไปบ้าง! เหลือเพียงไม่กี่ที่นั่งแล้วตอนนี้!"
 แมมม่อนเดินตรงเข้าไปถามกับชายคนนั้นอย่างทันที "ข้าอยากจะเดินทางไปที่หมู่บ้านโควกะ สองคนราคาเท่าไหร่?"
 "อะ...โอ้ว!" ชายคนนั้นตกใจออกมาเล็กน้อยทันทีที่เห็นแมม่อน "เอ่อ...คือ สองท่านราคา 10 เหรียญเงินครับ"
 "เอานี่!" แมม่อนยื่นเงินให้ไปแล้วทั้งสองก็ขึ้นไปยังรถม้าอย่างทันที แต่ถึงกระนั้นบนรถม้าก็ยังมีที่นั่งหลงเหลืออยู่ เลยจำเป็นต้องรอคนเข้ามาให้ครบอีกสักระยะ
 ในตอนนั้นเองก็มีชายที่ดูคุ้นเคยขึ้นมาบนรถม้า นั่นคือเรย์... ทางเซเลน่าที่เห็นเลยพยายามที่จะพูดทักทายออกไป
 "เจอกันอีกแล้วนะ..."
 กลับกันครั้งนี้มันต่างออกไปทางเรย์นั้นมองกลับมาด้วยสายตาที่ดูเหมือนจ้องจะเอาชีวิต เขาปล่อยจิตสังหารที่รุนแรงจนบรรยากาศรอบอึดอัดเต็มไปด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น จนทางผู้คนโดยรอบๆต่างก็เริ่มรู้สึกได้
 ที่มือจับไปดาบแน่นเเตรียมพร้อมที่จะชักโจมตีออกมาได้ทุกเมื่อ แต่ทว่าทันใดนั้นก็มีเด็กหญิงคนหนึ่งที่นั่งข้างๆเซเลน่าเกิดร้องไห้ขึ้นมา...
 "แง~~~~~~!!! พี่ชายคนนั้นน่ากลัว!"
 "โอ๋~ โอ๋~ ...ไม่เป็นไรนะ" คนเป็นแม่พยามจะปลอบลูกที่ตื่นตระหนก จนเด็กนั่นเงียบไป...
 ทางเรย์นั้นคิดว่าเพราะว่าตัวเองเลยทำให้เด็กหญิงคนนั้นตื่นขึ้นมา เขาเลยปล่อยมือออกจากดาบและเดินเข้าไปอย่างอารมณ์เสียและนั่งแต่โดยดี
 "ชิ!!!"
 "จู่ๆ ก็เป็นอะไรของเขากันนะ?" เซเลน่าถึงกับเกาหัวด้วยความสงสัย เลยหันไปถามกับทางแมม่อน "นายพอจะรู้อะไรบ้างไหม?"
 "นั่นสินะ...บางทีเขาอาจจะตกใจที่อยู่ๆ ท่านก็ทักไปละมั้ง"
 "...ความผิดฉันหรอ?"
 ใช้เวลาไปสักพักใหญ่... พอทางชายที่เป็นคนขับเห็นว่าบนรถม้าคนเต็มแล้ว เขาก็รีบออกเดินทางอย่างทันที
 การเดินทางนั้นเป็นไปอย่างราบรื่น วันแรกไม่ได้มีการดักปล้นจากกลุ่มโจรแต่อย่างใด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงวางใจไม่ได้ เพราะว่าการเดินทางไปที่หมู่บ้านโควกะนั้นยังต้องใช้เวลาอย่างน้อยถึง 2 วันเต็มๆ
 พวกเขาจึงตัดสินจะหยุดพักผ่อนกันในเวลากลางคืน ที่ตรงทุ่งกว้างเพื่อที่จะหลบเลี่ยงกับพวกสัตว์อสูรที่ออกหากินในช่วงเวลากลางคืน ก่อกองไฟและตั้งแคมป์นอนกันเสียซะตรงนั้น...
 ขณะที่ทุกคนต่างกำลังเตรียมอาหารและที่นอน ซึ่งต่างคนต่างเตียมเอามาเอง ทางแมม่อนและเซเลน่าเองก็เช่นกัน...
 "ไหนดูสิ! ว่าสิ่งที่นายพูดอวดโม้เอาไว้ จริงหรือเปล่า?" เซเลน่าพูดด้วยท่าทางที่หยิ่งผยองใส่แมม่อนที่ซึ่งกำลังเตรียมวัตถุดิบ
 "ท่านนี่พอเป็นเรื่องปากท้องนี่ ค่อนข้างเอาแต่ใจน่าดูเลยนะ"
 "หึหึ...! ถึงแม้จะเรื่องมาก แต่ต่อให้จะเป็นอาหารห่วยแค่ไหนฉันก็กนหมดนะ" เซเลน่าพูดมาด้วยใบหน้าที่ภูมิใจ
 "นั่นมัน... ก็แค่หิวไม่ใช่หรือไง?"
 ช่วงจังหวะนั้นเองที่ก็มีเด็กสาวคนหนึ่ง ที่ร้องไห้ก่อนหน้านี้เข้ามาหาทั้งสองพร้อมกับอาการที่กำลังหิวท้องร้องดังจนไส้กิ่ว...
 ***โครก~!!!***
 ซึ่งทางแมม่อนและเซเลน่าเองก็รับรู้ถึงสายตานั้นได้ ต่างก็หันไปมองเป็นสายตาเดียวกัน และหลังจากนั้นแม่ของเด็กสาวก็เข้ามา ก่อนจะขอโทษที่ลูกสาวทำให้เสียมารยาท
 "ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ ที่ลูกสาวของดิฉันทำตัวเสียมารยาท" ระหว่างที่เธอกำลังขอโทษอยู่นั้น เสียงท้องร้องก็ดังขึ้นมาเช่นกัน...
 ***โครก~!!!***
 ทางเซเลน่าที่เห็นสถานการณ์ของทั้งสอง ก็เริ่มชักชวนพวกเธอว่า... "ถ้าไม่รังเกียจ มาทานด้วยกันไหมคะ?"
 "แต่ดิฉันเกรงว่า...จะเป็นการรบกวนพวกคุณเสียมากกว่า" แต่เมื่อเธอหันไปมองที่ลูกสาวที่ ซึ่งกำลังมองแมม่อนกำลังทำอาหาร และน้ำลายกำลังไหล
 เซเลน่าที่เห็นก็ถึงกับยิ้มออกมา "ดูท่าลูกสาวของท่านจะไม่คิดอย่างนั้นนะ ถ้าอย่างนั้นเชิญนั่งเลย"
 "ถ้าอย่างนั้นก็ขอรบกวนด้วยค่ะ..." แล้วเธอก็เดินไปนั่งข้างของเซเลน่า ก่อนจะเริ่มแนะนำตัวว่า... "ดิฉันชื่อ "เอวา" ส่วนลูกสาว "เอเรน" พอดีพวกเราใช้เงินไปกับค่าเดินทางจนหมด เลยไม่ได้เตรียมอาหารมา ต้องขอบคุณท่านทั้งสองจริงๆ ที่ช่วยแบ่งปันอาหารบางส่วนมาให้"
 "ถ้าอย่างนั้นท่านเอวา ทำไมถึงต้องลำบากเดินทางไปที่หมู่บ้านโควกะด้วยล่ะ? ทั้งที่ถ้าอาศัยอยู่ในเมืองนั้นก็น่าจะหาเงินได้ง่ายแท้ๆ"
 "สามีของดิฉัน เขาทำงานเป็นทหารเฝ้ายามที่หมู่บ้านโควกะ เขามักจะยุ่งอยู่ตลอดเลย หลังจากที่เอเรนเกิดก็ไม่ค่อยมีเวลากลับมาเสียสักเท่าไหร่ ดิฉันเกรงว่าเอเรนจะจำหน้าพ่อของตัวเองไม่ได้ เลยว่าจะหาซื้อบ้านอาศัยอยู่ที่นั่น กะว่าจะไปทำให้เขาตกใจเสียหน่อย..."
 "เพราะอย่างนี้สินะ ที่ทำให้ไม่สามารถเตรียมเสบียงที่ใช้สำหรับในการเดินทางมา"
 "อื้ม! เพราะราคาบ้านค่อนข้างสูงเอาเรื่องเลย แต่อย่างน้อยถ้ามันทำให้พวกเราสามคนอยู่ด้วยกันได้ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว..." เอวาพูดพลางยิ้มออกมา
 ในขณะที่ทั้งสองกำลังพุดคุยกัน เอเรนก็กำลังจ้องแมม่อนที่กำลังทำอาหารอย่างขะมักเขม้นเช่นกัน
 "นี่พี่ชาย... กำลังทำอาหารอะไรอยู่อย่างนั้นหรอ?"
 "...ก็แค่ซุปเนื้อตากแห้งธรรมดาน่ะ"
 "แต่ทำไมกลิ่นมันถึงได้หอมขนาดนี้ล่ะ?"
 "นั่นแหละ เป็นหลักฐานที่แสดงว่า หนูกำลังหิว... ถ้างั้นก็อย่าลืมกินมันให้หมดล่ะ เข้าใจไหม?"
 "อื้ม! หนูสัญญาว่าจะกินให้หมดเลย" ทันใดนั้นที่เอเรนเห็นว่าในหม้อนั้นมีแครอทอยู่ด้วยก็ถึงกับแสดงสีหน้าที่เจื่อนๆ ออกมา "นี่พี่ชาย...หนูไม่ชอบแครอทอะ"
 "อะ... พูดแล้วห้ามคืนคำนะ"
 หลังจากที่แมม่อนทำอาหารเสร็จก็เริ่มแจกจ่ายให้พวกเซเลน่าอย่างทันที ดูเหมือนว่าอาหารจานซุปธรรมดาจะถกปากพวกเธอเป็นอย่างดี ทางเอเรนถึงแม้ว่าจะไม่ชอบแครอทก็ตาม แต่ตัวเธอก็กลั้นใจกินจนหมดไม่มีเหลือ พวกเธอก็เข้านอน มีเพียงแค่แมม่อนเท่านั้นที่ยังคงตื่นอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์และดวงดาว
 เช้าวันรุ่งขึ้น...พวกเขารีบออกเดินทางกันในตอนสายๆ ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้อย่างโดยดี คาดการณ์กันว่าน่าจะถึงหมู่บ้านในเวลาค่ำของวันนี้
 แต่ทว่า ในจังหวะนั้นเอง...ที่รถม้าก็หยุดวิ่งอย่างกะทันหัน ภายภาคหน้าปรากฏเป็นอัศวินเข้ายืนขวางทางรถม้าอยู่กันหลายคน ไม่นานนักก็มีอัศวินสาวคนหนึ่งเดินออกมา ผมสั้นสีน้ำตาล แววตาดูหยิ่งผยองขัดกับใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์และสวยงาม เธอตะโกนออกเสียงดังกับทางรถม้าที่บรรทุกชาวบ้านว่า...
 "จงฟัง!! เหล่าราษฎรทั้งหลายที่ได้อาศัยแผ่นดินนี้ของประเทศนี้ ข้าชื่อ "ทาเนียร์" หัวหน้าของกองอัศวินพยัคฆ์ขาว พวกเราเป็นอัศวินเมืองหลวงราชอาณาจักรเรนาเลีย ซึ่งตอนนี้กำลังประสบปัญหาในการเดินทางทำภารกิจของพระราชา จึงอยากจะให้พวกเจ้าเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวม จงมอบเสบียงและรถม้าคันนี้ให้แก่พวกเรา..."
 ทันใดนั้นก็มีชายคนหนึ่งที่อยู่บนรถม้าเกิดความไม่พอใจ หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นเลยตะโกนกลับไปด้วยอารมณ์ที่โกรธจัด
 "อย่ามาล้อเล่นกันนะเว้ย! แบบนี้มันปล้นกันชัดๆเลย เงินก็เงินพวกเรา ใช่ไหม? พวกเรา!!!"
 ไม่นานนักก็เริ่มมีเสียงของอีกหลายคนดังขึ้นมา พูดด้วยความไม่พอใจ "ใช่! ใช่! แบบนี้มันปล้นกันชัดๆเลย!!!"
 ทางทาเนียร์นั้นเริ่มมีน้ำโหขึ้นเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามยับยั้งเอาไว้ และพูดขึ้นอีกครั้ง "นี่!! เป็นโอกาสครั้งสุดท้าย...จงมอบเสบียงและรถม้าให้กับพวกเรา ไม่เช่นนั้น!"
 แต่ดูเหมือนว่าทางชาวบ้านที่โดยสารมานั้นจะไม่ค่อยพอใจ เริ่มมีคนปาข้าวของมาที่ทางทาเนียร์
 "ไม่เอาเว้ย!!! ฟังไม่รู้เรื่องหรือยังไง?!!!"
 ทาเนียร์ทนไม่ไหวสีหน้าดูบึ้งตึง และเริ่มสั่งการกับทางอัศวินลูกน้องที่ยืนล้อมหน้าอย่างทันที "พวกแก!!! กระซากพวกปากสว่างลงมาจากรถม้า! เดี๋ยวนี้!!!"
 "ครับ!!!"
 "สั่งสอนพวกไม่รู้จักบุญคุณที่ท่านราชาเมตตาให้พวกมันอาศัยอยู่ซะ!"
 อัศวินหลายคนกรูเข้ามาที่รถม้าเพื่อที่จะลากตัวชาวบ้านลงไป ซึ่งก็มีหลายคนพยายามที่จะขัดขืนใช้ไม้ฟาดหรือไม่ก็พยายามปาข้าวของไปที่พวกเขา แต่ท้ายที่สุดก็ถูกกระซากลงไปอยู่ดี
 "แม่!!! จะทำอะไรแม่ของหนูน่ะ! ปล่อยนะ!" เสียงของเอเรนดังขึ้นมาร้องอ้อนวอนกับทางอัศวินให้ปล่อยแม่ของเธอ
 "อย่ามายุ่งน่า...!" อัศวินคนนั้นทนความน่ารำคาญไม่ไหวเลยสะบัดบัดมือออกไปโดนทางของเอเรนอย่างแรง จนใบหน้านั้นมีรอยฟกซ้ำ แล้วจากนั้นเอวาก็โดนกระชากลงรถม้าไปอย่างรวดเร็ว ในสภาพที่เสื้อผ้าฉีกขาดและหลุดลุ่ย มีบาดแผลถลอกตามร่างกายประปราย...
 นับรวมๆแล้วมีคนสี่คนถูกลากออกไปนอกรถม้า ส่วนอัศวินที่เหลือนั้นคอยกั้นไม่ให้ทางคนที่เหลือพยายามเข้ามาช่วย
 จากนั้นทาเนียร์ก็สั่งออกมา "เอาล่ะ! เหล่าอัศวินทุกคน... ชักดาบออกขึ้นมา!"
 แต่ทันใดนั้นก็มีอัศวินคนหนึ่งแย้งขึ้นมาว่า "แบบนี้มันออกจะเกินไปหรือเปล่าครับท่านทาเนียร์? พวกเราแค่ต้องการเสบียงเองนะครับ ไม่ต้องทำขนาดนั้นเลยนี่ครับ!"
 "อย่ามาขัดคำสั่งฉัน! ในเมื่อพวกมันเนรคุณแผ่นดินที่อยู่อาศัย ได้พึ่งพาร่มเงาของกษัตริย์ นี่จะเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู! ว่าถ้าขัดขืนต่อคำสั่งของราชาจะเป็นอย่างไร!" แล้วทางทาเนียร์ก็ยกมือขึ้นเพื่อเป็นสัญญาณว่าให้เหล่าพวกอัศวินเตรียมตัว...
 ทางอัศวินทุกคนที่ได้เห็นสัญญาณนั่นก็แสดงท่าทีที่ลังเลออกมา แต่ก็ต้องจำใจชักดาบออกมาอย่างช่วยไม่ได้...
 เสียงร้องไห้ของเอเรนดังออกมาจากข้างในรถม้า ขอร้องอ้อนวอนกับทางอัศวินที่กำลังจะบั่นคอแม่ของเธอว่า...
 "ได้โปรด! อย่าทำร้ายแม่หนูเลย... ขอร้องแหละ!" เธอหันไปทางเซเลน่าที่นั่งอยู่ข้างๆ "นี่พี่สาว! ได้โปรดช่วยแม่หนูด้วย!"
 เซเลน่าเห็นสีหน้าอันหน้าสงสารที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของเอเรนแล้วก็ถึงกับทนไม่ไหว และกำลังจะพุ่งออกไป มือของเธอจับไปที่จี้ที่แมม่อนได้มอบให้ คิดได้เพียงแค่ว่า...ถ้าถอดมันออกแล้วพวกชาวบ้านจะปลอดภัยละก็ ฉันก็จะทำ...
 แต่ทันใดนั้นแมม่อนก็เข้ามาจับที่มือเซเลน่า ส่ายหน้าเหมือนกำลังสื่อว่าให้หยุดสิ่งที่คิดอยู่เดี๋ยวนี้...
 "ทำไมล่ะ?" เซเลน่าถามด้วยท่าทางที่ดูร้อนรน
 และในตอนนั้นเองทางเอวาได้พูดพร้อมส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง "ไม่เป็นไร...เอเรน...แม่คงมาได้แค่นี้แหละ ฝากสวัสดีคุณพ่อด้วยนะ..." และเธอก็ส่งยิ้มกลับมาเพื่อเป็นการร่ำลากับลูกสาว
 แล้วทางทาเนียร์ก็ได้ฟันมือลงอย่างทันทีเพื่อเป็นสัญญาณว่าให้ลงมือได้... "ลงมือได้!"
 ในวินาทีที่ดาบสะบั้นลงมันก็ได้ถูกอะไรบางอย่างสะท้อนออกด้วยแรงที่มากกว่าจนดาบทุกเล่มหลุดมือไป ไม่มีใครรู้ว่าเห็นว่ามันเกิดอะไรขึ้น? อัศวินทุกคนต่างก็ได้แต่สับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ณ ตรงนั้น
 "พวกแกเล่นอะไรกันอยู่!? หยิบดาบขึ้นมาประหารพวกมันชะสิ!" ทางทาเนียร์ตะโกนออกมาเสียงดัง
 "ไม่ทราบเหมือนกันครับ เหมือนว่าถูกอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นกระแทกเข้าที่ดาบ จนมันหลุดมือไป..."
 จากนั้นไม่นานนัก อัศวินทุกคนก็เริ่มที่จะหมดสติกันทีละคนอย่างช้าๆ เหมือนจะโดนของแข็งฟาดเข้าที่ท้ายทอยอย่างแรง จนเหลือแค่เพียงทาเนียร์ที่ยังคงอยู่ เธอพยายามที่จะมองว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็เห็นแค่เพียงเงาลางๆเท่านั้น
 "บัดซบเอ๊ย!!! แกเป็นใครกันแน่!!! ปรากฏตัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!!" เธอชักดาบออกมาเตรียมพร้อมรับมือ
 ทันใดนั้นก็ปรากฏชายหนุ่มร่างกายผอมบาง ผมสีขาว ในมือถือดาบที่ยังไม่ได้ชักออกมา ไม่ใช่ใครที่ไหน นั่นก็คือ "เรย์"
 "นี่แกเองก็จะเป็นปฏิปักษ์กับคำสั่งท่านราชาด้วยอย่างนั้นหรอ?"
 "โทษทีนะ...แต่ฉันไม่ได้เกิดหรือว่าเติบโตในที่ประเทศแห่งนี้"
 "พวกที่ลักลอบเข้าประเทศอย่างนั้นสินะ?" ทาเนียร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูโกรธจัดกัดฟันแน่น กรอดๆ
 "ลักลอบ? เปล่าเลย...! ฉันเดินเข้ามาอย่างถูกกฎหมายนี่แหละ แถมเสียภาษีด้วยนะจะดูใบยืนยันไหมล่ะ?"
 "อย่ามาพูดจาเล่นลิ้นหน่อยเลย!!!" แล้วทาเนียร์ก็พุ่งเข้าแล้วฟาดดาบไปที่เรย์อย่างรวดเร็ว
 ซึ่งเป็นที่แน่นอนว่าพลาด... ทางเรย์นั้นเอี้ยวตัวหลบอย่างรวดเร็ว แถมสวนกลับด้วยการต่อยเสยเข้าที่ปลายคางอย่างแรง จนทาเนียร์แทบสลบ
 "หน้าตาก็ออกจะสวย แต่ทำไมถึงเป็นคนหยาบคายเช่นนี้ล่ะ? คุณผู้หญิง!"
 ทาเนียร์เดินเซถอยหลังไป แล้วเธอก็สะบัดหัวไป-มาอย่างแรงเพื่อเรียกสติกลับคืนมา จากนั้นเธอก็ยกดาบเตรียมพร้อมที่จะฟัน เธอรวบรวมสมาธิและสูดหายใจเข้าลึกๆ
 "ซู้ด~ ! หุบปาก! ปลดขีดจำกัด... กายาผู้พิชิต..."
 แล้วเธอเริ่มร่ายเวทมนตร์ทักษะให้กับร่ายกายของตัวเองต่อ " เร่งความเร็ว... สะบั้นพสุธา..."
ทางของเรย์ที่เห็นถึงกับประหลาดใจออกมาเล็กน้อยที่ทาเนียร์นั้นมีฝีมือพอสมควร "โว้ว! แสดงว่า...ไอ้ยศอัศวินนั่นคงไม่ใช่แค่จับฉลากเข้ามาอย่างนั้นสินะ?"
 "แกได้ตายแน่!!! ไอ้เจ้าคนถ่อย!!!" แล้วทาเนียร์ก็พุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็วฟัดลงที่ทางเรย์อย่างทันที เกิดแผ่นดินแยกแตกเป็นระแหงยาวไปเป็นเมตร แต่เป็นที่แน่นอนตรงนั้นเรย์ไม่ได้อยู่เสียแล้ว
 "ถ้าคนธรรมดาโดนเข้าไปก็คงไม่รอด หรือต่อให้เป็นฉันเองก็ยังเจ็บหนักเลย แต่ว่าไอ้ที่เธอทำอยู่นั้นเรียกว่าเอาจริงไม่ได้หรอก..." เสียงของเรย์ดังขึ้นจากด้านหลังของทาเนียรหลังจากนั้นทางเขาก็ใช้ฝักดาบฟาดเข้าที่ท้ายทอยของเธออย่างแรง
 *ปึก!*
 "แกเป็น...ใครกันแน่!?" ทาเนียร์ได้พูดก่อนทีตัวเองจะสลบไป
 "ก็แค่ทหารรับจ้างที่เดินทางผ่านมาน่ะ..."


ในตอนเย็นที่ผ่านมา...
 เอเรนที่กำลังนั่งรอแม่กลับมาจากการซื้อของเพื่อมาทำอาหารเย็น และตอนนี้เธอกำลังจ้องอำพันที่ได้รับมาจากทาเนียร์อย่างใจจดใจจ่อด้วยแววตาที่ดูเป็นประกาย
 ในจังหวะนั้นที่เธอรู้สึกเวียนศีรษะราวกับว่ามีแผ่นดินไหว จนเผลอทำอำพันนั้นตกลงพื้นเธอจึงรีบก้มไปเก็บอย่างทันที เธอรู้สึกโล่งใจที่เห็นว่ามันยังไม่เป็นไรเลยรีบแขวนมันเข้าที่คอดั่งเดิม
 วินาทีนั้น... สายตาของเอเรนก็เหลือบมองไปเห็นชายคนหนึ่งที่กำลังโบกมือเรียกเธอจากมุมนอกของหน้าต่าง
 "เอเรน...ทางนี้!"
 "ใครกัน?" เอเรนที่ถูกเรียกชื่อนั้นก็สงสัยว่าชายคนนั้นเป็นใคร แต่หลังจากนั้นเธอก็เริ่มมีอาการเวียนหัวเหมือนแผ่นดินกำลังสั่นสะเทือน แล้วเธอก็พูดขึ้นมาว่า...
 "พ่อ?" อะไรไม่รู้เหมือนกันที่ทำให้เธอคิดแบบนั้น แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอมั่นใจได้เลยว่าคนนนั้นคือคุณพ่อ เธอจึงรีบวิ่งออกไปอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง เพราะด้วยความคิดถึงที่ตัวเองนั้นอยากเจอพ่อมาเสียนาน แต่... "เอ๊ะ!" เมื่อเธอมาถึงที่ด้านนอกก็พบว่าที่ตรงนั้นไม่มีใครอยู่แล้ว
 "เอเรน...ทางนี้!" เสียงเรียกนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้คนที่เธอคิดว่าพ่ออยู่ห่างไกลออกไปจากเดิมและกำลังเรียกชื่อและโบกมืออยู่เหมือนเดิม
 "พ่อ?" เธอรีบวิ่งตามไปอย่างทันทีด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
 เธอตามเสียงเรียกของพ่อตัวเองไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง...มาอยู่ในป่าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
 "พ่อ…อยู่ไหน?" เธอยังคงเรียกถามหาเช่นเดิม
 "ทางนี้...เอเรน พ่ออยู่ทางนี้..." ครั้งนี้ไม่ได้โยบกมือเรียกเธอแต่อย่างใด แต่กวักมือเรียกให้เข้าไปหาจากด้านในป่าที่ลึกกว่าเดิม
 เอเรนที่เห็นว่าบรรยากาศเริ่มแปลกไป เธอพยายามถอยหลังและกำลังจะเดินออกไป แต่ในจังหวะนั้นที่ทางพ่อของเธอก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสารว่า...
 "นี่...ไม่รักพ่อแล้วอย่างนั้นหรอ? ไหนบอกว่าพวกเราจะอยู่ด้วยกันไง?" เพียงแค่คำพูดนั้นทำให้เอเรนถึงกับลังเล แต่เมื่อเห็นพ่อของเธอกำลังร้องไห้ เธอที่ใจอ่อนจึงต้องตามเข้าไป วิ่งเข้าไปเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ
 เอเรนที่สังเกตเห็นบรรยากาศโดยรอบค่อยๆ มืดลงป่าโดยรอบก็รกทึบและหนาขึ้นเช่นกัน จนกระทั่งตอนนั้น เสียงเรียกจากชายที่เธอคิดว่าพ่อก็ได้เงียบลงไป...
 "พ่อ?" เธอพยายามเรียกชายคนนั้นแบบเดิม แต่ครั้งนี้ไม่มีเสียงอะไรตอบรับมาอย่างใด โดยรอบที่ทั้งเงียบและมืดสนิททำให้เธอที่เริ่มกลัวเลยหันหลังกลับอย่างทันที ก่อนจะวิ่งออกไปด้วยความรวดเร็ว เธอวิ่งย้อนกลับไปในทิศทางที่มา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีท่าทีว่าจะถึงทางออกเสียที กลับกันมันกลับดูมืดมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
 จากนั้นเริ่มมีเสียงอะไรที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บริเวณโดยรอบ ความกลัวเริ่มถาโถมและความกังวลเข้ามา เธอเลยทำได้แต่นั่งกอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ท่ามกลางความมืด เรียกร้องหาแม่ของเธอ...
 "...แม่ ... แม่ ช่วยหนูด้วย...!"
 ณ เวลาปัจจุบัน
 ขบวนของทาเนียร์เดินเข้าป่ากันไปได้เวลาสักพัก ทุกคนต่างก็รับรู้ได้อย่างทันที จากป่าที่ดูจากภายนอกไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไร แต่พอเดินเข้ามา...ก็เกิดความรู้สึกขนลุกแผ่ส่านทะลุผ่านไขสันหลังอย่างรวดเร็วราวกับฟ้าผ่า สื่อถึงอันตรายที่รออยู่ด้านหน้า เพียงแค่คิดแบบนั้นก็ทำเอาขาของเหล่าอัศวินหลายคนก้าวไม่ออก
 ทาเนียร์ก็รับรู้ถึงความรูสึกแบบนั้นเช่นกัน แต่ตัวเธอนั้นจะมาแสดงความอ่อนแอต่อหน้าเหล่าลูกน้องไม่ได้ เธอจึงต้องเข้มแข็งอดกลั้น และพูดปลุกใจเหล่าลูกน้องของเธอ
 "จงฟัง! เหล่าอัศวินทุกคน! ถ้าพวกเจ้ากลัวที่จะเดินไปข้างหน้า ก็จงทิ้งดาบและชุดเกราะที่สวมอยู่ทิ้งซะ! และหันหลังออกจากป่าไปอย่างทันที ข้าจะไม่ห้ามหรือว่าลงโทษพวกเจ้าแต่อย่างใด... แต่ถ้าพวกเจ้าเลือกที่จะทำแบบนั้นละก็...นับแต่นี้ถือว่าเจ้าไม่เป็นอัศวินใต้บัญชาของข้า!"
 คำพูดเหล่านั้นเข้ามาในจิตใจอันอ่อนแอของเหล่าอัศวินที่ลังเล มันปัดเป่าม่านหมอกที่คอยบดบังการตัดสินใจออกจนหมด เหลือเพียงแค่ความกล้าที่จะตามหัวหน้าที่พวกเขารักและเคารพไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่...
 "ไม่ครับ! ตราบใดที่ท่านยังอยู่ พวกเราก็จะไม่หนีไปไหนครับ! เพราะพวกเรารักและเคารพท่านทาเนียร์"
 "ใช่! ขอให้พวกเราติดตามท่านไปด้วยครับ!"
 ทาเนียร์ที่ได้ยินแบบนั้นก็เผลอยิ้มออกมาอย่างดีใจ "ก็ได้! ถ้าอย่างนั้นก็จงเร่งฝีเท้าเดินได้แล้ว...เจ้าพวกบ้า!"
 "ครับ!"
 หลังจากี่ทาเนียร์พูดปลุกขวัญกำลังใจเสร็จแล้ว พวกเขาก็ออกเดินทางกันต่อ ลึกลงไป...แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่พบร่องรอยของผู้ที่เข้ามาก่อนหน้านี้ หรือว่าร่องรอยของเอเรนเลย
 ทาเนียร์ที่เป็นหัวหน้านำขบวนเลยสั่งให้หยุดรถม้าเสียก่อน เพราะภายในป่าสามส่วนนั้น ถ้ายิ่งเดินเข้าไปเรื่อยๆ มันก็จะยิ่งมีดขึ้นเช่นกัน ทำให้ทัศนวิสัยการมองเห็นทื่อลง เพื่อความปลอดภัยและความรอบครอบในการเดินทางต่อ เธอสั่งการอย่างใจเย็นกับเหล่าลูกน้องว่า...
 "พวกแกทั้งหมดเตรียมก่อไฟ และตั้งแคมป์ซะ! พวกเราจะค้างแรมกันตรงนี้!"
 "ครับ!"
 หลังจากนั้นทาเนียร์ก็เดินตรงไปหาแมม่อน "ถึงแม้ว่าท่านจะไม่ใช่ลูกน้องภายใต้บังคับบัญชาองข้า แต่ก็คงต้องขอให้ท่านช่วยเป็นเวรผลัดเฝ้ายามสักหน่อย..."
 "ข้าไม่มีปัญหาแต่อย่างใด...หรือจะให้ข้าอยู่เฝ้ายามตลอดก็ได้ไม่มีปัญหา"
 "ขอบใจท่านมาก แต่ไม่ต้องถึงกับขนาดนั้นหรอก" แล้วทาเนียร์ก็หันไปทางเรย์ที่ยืนอยู่ห่างออกไปก่อนจะพูดเช่นเดียวแบบแมม่อน "นายก็ด้วยนะ!"
 "ตามใจสิ!" เรย์พูดมาด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยสนใจสิ่งที่ทาเนียร์พูดสักเท่าไหร่ แต่กระนั้นเธอก็รู้ดีว่าเขานั้นเป็นคนอย่างไงเลยตอบกลับไป...
 "ถ้างั้นฝากด้วยนะ..." แล้วทาเนียร์ก็หันไปพูดคุยกับทางเซเลน่าและเอวาชักชวนว่า "พวกท่านทั้งสองสนใจไปพักกับข้าบนรถม้าไหม? สำหรับผู้หญิงแล้วนอนข้างนอกมันค่อนข้างอันตราย..."
 "คือ...ว่า" เซเลน่าหันไปมองที่แมม่อนเหมือนอยากจะขอความคิดเห็นว่าควรจะตอบตกลงไปดีไหม?
 "ข้าก็เห็นด้วยเช่นกัน พวกท่านทั้งสองควรพักกับนางบนรถม้าจะดีกว่า..."
 "ถ้าในเมื่อทางนั้นอนุญาตแล้ว พวกเราก็ขึ้นไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ!" ทาเนียร์พูดขึ้น...
 ในคืนแรก? ผ่านไป...ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นดี ไม่มีเกิดเหตุการณ์อะไรที่ผิดปกติ จะถือว่าเป็นโชคดีก็ว่าได้ หรือว่าจะสื่อเป็นอีกนัยนึ่งว่าพวกเขานั้นยังเข้าไปไม่ลึกพอที่จะเจอสิ่งเหล่านั้นมากกว่า...
 หลังจากผ่านไปได้ระยะเวลาหนึ่ง... ขบวนของทาเนียร์เริ่มออกเดินทางกันต่อ ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านไปเท่าไหร่ท้องฟ้าก็ยังมืดสนิท ไม่มีแสงสว่างจากด้านบนฝากฟ้า มีเพียงแค่ความมืดที่ดำสนิทจนยากที่จะมองทางข้างหน้าออก ถึงแม้ว่าจะมีคบไฟอยู่ก็ตาม...
 ทาเนียร์ที่คอยสั่งการอยู่ตรงกลาง ให้ทางเรย์คอยนำทางอยู่ด้านหน้า ทหารลูกน้องของเธอคอยระวังสองข้างทาง ส่วนทางแมม่อน, เซเลน่า และเอวาคอยระวังด้านหลัง ทุกทิศทางจะใช้สัญญาณจากคบไฟสื่อเป็นสัญลักษณ์ หากได้ยินเสียงอะไรที่มันผิดปกติทางทิศทางนั้นก็จะเริ่มส่ายไฟไป-มา เป็นสัญญาณให้กับทางทาเนียร์ทราบและเตรียมการรับมือได้อย่างทันท่วงที ถ้าหากรวมพลทางทาเนียร์จะยกไฟขึ้นและลง...
 พวกเขาเดินลึกเข้าไปกว่าเดิมมาก จากพื้นที่ที่เคยแห้งกังก็กลายเป็นดินที่ชื้นแฉะ จนเวลาเดินมีเสียงดัง แจะ! แจะ! ออกมาจากพื้นที่เดินเหยียบไป ไม่ใช่เพียงแค่นั้นบรรยากาศก็ดูเหมือนจะมีความชื้นมากขึ้นด้วยเช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่พบร่องรอยของผู้ที่เข้ามาก่อนหรือว่าเอเรนแต่อย่างใด...
 ทาเนียร์ที่เริ่มสังเกตเห็นว่าเหล่าลูกน้องของเธอมีท่าทีที่อ่อนแรงจากการเดินมาเป็นเวลานาน อีกทั้งเธอก็สังเกตมาม้าที่ขนของมาก็เริ่มแสดงอาการเหนื่อยหอบออกมา
 ...คงจะได้เวลาต้องพักเสียแล้ว...
 คิดได้ดังนั้นเธอจึงสั่งให้ขบวนหยุดลงและพักผ่อนกันตรงนี้...
 สภาพเหล่าลูกน้องของเธอที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างทันที พร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับจะบอกเป็นโดยนัยว่า ...ในที่สุดก็ได้พักเสียที
 "พวกนายเป็นอย่างไงบ้าง?" ทาเนียร์พูดถามกับเหล่าลูกน้องที่นอนกองกันด้วยสภาพที่เหนื่อยหอบ หมดแรงที่จะทำอะไรต่อ
 "แฮ่กก! แฮ่กก! ...จะว่าไงดี เหมือนกับว่า...เรี่ยวแรงมัน ...แทบไม่มีเหลือเลย..."
 "ถ้างั้นก็พักซะ! เดี๋ยวฉันจะอยู่เฝ้ายามแทนเอง..."
 "รบกวนด้วย...ครับ" แล้วพวกเขาก็สลบไปอย่างทันที
 เมื่อทาเนียร์มองไปยังคนที่เหลือก็มีเพียงแค่เรย์ กับแมม่อนที่ยังคงยืนอยู่ได้ ส่วนทางเซเลน่ากับเอวานั้นแข้งขาต่างก็พากันอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่อยู่ จนต้องให้แมม่อนเข้าอุ้มทั้งสองมาส่งที่รถม้าเพื่อให้พวกเธอได้พักผ่อน...
 "มันเกิดอะไรขึ้น! ทำไมทุกคนดูอ่อนแรงกันถึงขนาดนี้?" ทานียร์พูดขึ้นด้วยความสงสัย หลังจากที่เห็นใครหลายคนมีอาการแบบเดียวกัน
 "น่าจะเป็นเพราะว่าการรับรู้เวลาเพี้ยนไปนั่นแหละ..." แมม่อนพูดตอบทาเนียร์
 "แต่ข้าไม่เห็นรู้สึกอะไรเลยนะ!?"
 "เรื่องนั้นน่าจะเป็นเพราะท่านอยู่สั่งการบนรถม้าอย่างไงล่ะ!"
 เรื่องนั้นทำให้ทาเนียร์นึกออกเพราะว่าตัวเองเอาแต่สนใจเรื่องการสอดส่องจากที่ไกลๆ เลย ไม่ได้ รับรู้ความรู้สึกของคนที่เดินอยู่ด้านล่าง ในตอนนั้นทำให้เธอคิดได้ว่า ...ถ้ามีอะไรที่สามารถบอกเวลาข้างนอกได้ก็ดี...
 "ข้าต้องขอโทษด้วยที่ไม่ทันได้สังเกต ไม่สมกับเป็นหัวหน้าอัศวินเลย"
 "ท่านอัศวินอย่าได้คิดมาดกเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เลย... ความผิดพลาดนั้นเป็นเรื่องปกติ ไม่ว่าใครก็เคยมีกันทั้งนั้น" แมม่อนพูดปลอบใจทาเนียร์ไป
 ...
 "นายเองก็เคยทำผิดพลาด...เหมือนกันใช่ไหม?" เสียงของเรย์พูดขึ้นอย่างโพงพาง น้ำเสียงเขาที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความเครียดแค้นที่สะสมมานานหลายสิบปี ทั้งหมดนั้นพุ่งตรงมาหาแมม่อน
 "...พูดเรื่องอะไรกัน?" แมม่อนเอียงคอทำท่าเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ในคำถามที่เรย์ได้ถามเอาไว้
 "แกนี่มัน...!" เรย์เตียมพร้อมที่จะชักดาบเข้าโจมตี แต่ทาเนียร์ก็เข้ามาพูดห้ามปราบเอาไว้ก่อน
 "หยุดเลยนะ! อย่ามาทะเลาะกันที่นี่! ตอนนี้จะได้ไหม!?"
 หลังจากที่ได้ยินเสียงห้ามปราบเรย์ก็ปล่อยมืออกจากดาบและเดินออกห่างไปด้วยอารมณ์เสีย
 "ชิ...!" จากนั้นเรย์ก็เดินออกไป
 "แล้วนายจะไปไหนน่ะ?"
 "สำรวจพื้นที่โดยรอบ...แล้วก็ไปยิงกระต่ายเล่นสักตัวสองตัวหน่อย..." แล้วเรย์ก็เดินไปพร้อมกับถือคบไฟในมือ
 ทาเนียร์และแมม่อนที่ยังคงมีสติพอที่จะเฝ้ายามในครั้งนี้ ต่างพากันช่วยก่อไฟให้ความอบอุ่นและทำอาหารเตรียมสำหรับพวกที่กำลังจะตื่นขึ้นมา ซึ่งแมม่อนเป็นคนที่อาสาทำอาหารเตรียมไว้ให้ ระหว่างนั้นทาเนียร์ก็ถามขึ้นมาว่า...
 "ทั้งที่คนอื่นดูสภาพร่อแร่ขนาดนั้นแท้ๆ แต่ทำไม...ท่านนักเดินทางดูไม่ค่อยเป็นอะไรเลยล่ะ?"
 "ข้าเองก็ผ่านการเดินทางมายาวนาน ก็อีแค่เดินวันหรือว่าสองวัน เรื่องแบบนั้นข้าทำมันจนชินไปแล้ว"
 "แต่เจ้านายของท่านดูไม่เห็นเป็นอย่างนั้นเลยนะ..."
 "ปกติแล้วข้าจะเป็นคนอุ้มนางในการเดินทาง และอีกอย่างพวกเราทั้งสองก็พึ่งจะเจอกันได้ไม่นานนี้เอง..."
 "พึ่งเจอกันได้ไม่นานแท้ๆ แต่นางกลับดูไว้ใจท่านมากเลยนะ..." ทาเนียร์พูดด้วยรอยยิ้ม
 "อย่างนั้นหรอ?"
ทันใดนั้นเสียงอันงัวเงียของเซเลน่าที่พึ่งจะตื่น เดินเข้ามาเพราะได้กลิ่นอาหารที่แมม่อนกำลังทำอยู่... "อาหาร...เสร็จหรือยัง?"
 "ตื่นมาก็จะกินเลยหรือไง...นายท่าน"
 "จะให้ทำไงได้...ก็คนมันหิวนี่น่า~" เซเลน่าเข้ามานั่งข้างๆตัวของแมม่อนด้วยท่าทางที่งัวเงีย และเหมือนว่าเธอจะยังไม่ตื่นดี แล้ววินาทีนั้นเธอได้เอนหัวลงพิงที่ข้างตัวของแมม่อนก่อนที่ตนเองจะหลับไป "....."
 ทาเนียร์ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ถึงกับยิ้มออกมาด้วยความเอนดู "เห็นไหมล่ะ! ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะมานอนอิงชายที่ไม่ไว้ใจได้ลงหรอก..."
 ทางแมม่อนที่พูดปฏิเสธไม่ได้เลยไม่ได้พูดอะไรโต้ตอบกลับไป เขาได้แต่ปล่อยให้ทางเซเลน่านอนพิงตัวเขาอยู่แบบนั้น
 ซึ่งจังหวะนั้นเองเรย์ได้เดินกลับมาพร้อมกับกวางที่แบกอยู่บนบ่า "โทษทีกลับมาช้าไปหน่อย...อะนี่! ของฝาก" แล้วเขาก็โยนกวางที่ล่ามาได้ให้กับทาเนียร์
 "กวางทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?" ทาเนียร์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
 "อย่ามาถามฉันสิ!" เรย์พูดปัดไปเพราะว่าตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ในป่าแห่งนี้ถึงพบกวางได้
 แมม่อนเลยพูดขึ้นมาว่า... "ถึงแม้ว่าในป่าแห่งนี้จะมีสัตว์อสูรมากมาย แต่กลับกันมันก็เป็นแห่งอาหารชั้นยอดสำหรับสัตว์ กวางตัวนี้ก็...คงจะหลงเข้ามาโดยบังเอิญ และในป่าแห่งนี้ก็ไม่ได้โหดร้ายขนาดที่พืชทุกชนิดจะเป็นอันตรายด้วยเช่นกัน บางชนิดก็สามารถนำมาทำอาหารกินได้"
 "...จะว่าไปท่านเองก็ค่อนข้างรู้เรื่องเกี่ยวกับที่นี่เยอะเหมือนกันนะ" ทาเนียร์พูดขึ้นด้วยความสงสัย "ท่านนี่เป็นแค่นักเดินทางธรรมดาจริง ๆ อย่างนั้นหรอ?"
 ทันทีที่ทาเนียร์พูดมา บรรยากาศโดยรอบก็เริ่มตึงเครียด แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้นแมม่อนเองก็ตอบไปอย่างเป็นธรรมชาติว่า...
 "ข้าเป็นนักเดินทางนะ... ความรู้และการสังเกตบริเวณโดยรอบเองก็เป็นสิ่งสำคัญ มิเช่นนั้นก็คงไม่มีทางที่จะรอดมาถึงนี่ได้หรอก..." แล้วแมม่อนก็เริ่มพูดเปลี่ยนเรื่องอย่างทันที "เอาล่ะ! รีบชำแหละแยกส่วนก่อนที่กวางจะเน่าดีกว่า กองไฟตอนนี้ก็ยังติดอยู่ อย่างน้อยก็ลมควันเก็บไว้ใช้ในการเดินทางต่อได้!"
 มีเพียงแค่ทาเนียร์ที่ยอมชำแหละกวางตามแต่โดยดี ส่วนทางเรย์นั้นเดินออกไปโดยที่ไม่สนใจอะไร ก่อนจะหยิบเนื้อตากแห้งจากกระเป๋ากินเป็นอาหารฉุกเฉินประทังความหิว เขาไม่คิดแม้จะหยิบอาหารที่ทำโดยฝีมือของแมม่อนเลยแม้แต่นิด
 หลังจากนั้นทุกนที่หมดสติไปก็เริ่มตื่นกันมาทีละคน จนครบทุกคน และได้กินอาหารที่แมม่อนได้เตรียมไว้ให้ก่อนจะออกเดินทางกันต่อ...
 การเดินทางเป็นไปตามรูปแบบเดิม ทุกอย่างนั้นเป็นไปอย่างราบรื่นดี...จนกระทั้ง มีสัญญาณคบไฟจากทางเรย์ที่เดินนำหน้าพวกเขา แสงไฟตวัดขึ้น-ลงอย่างช้าเพื่อบอกว่าให้หยุดรถม้าและรวมพล ทาเนียร์เองที่เห็นแบบนั้นเลยสั่งการเสียงดังไปอย่างทันที...
 "ทุกคนหยุด...!!!" พอพูดเสร็จเธอรีบลงจากรถม้าพุ่งตรงไปหาทางเรย์อย่างทันที "เจออะไรอย่างนั้นหรอ?"
 "ดูด้วยตาตัวเองจะเข้าใจเร็วกว่า..." เรย์ชี้ให้ดูถึงสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
 ทันทีที่ทาเนียร์หันไปลมเหม็นที่ทำเอาจนแทบจะอ้วก กลิ่นเหม็นที่สุดจะบรรยายเข้าประดาที่รูจมูกทั้งสองข้าง กลิ่นเลือดเนื้อที่เริ่มเน่าเละและมีหนอนไชผุดขึ้นทั่วทั้งร่าง เธอพูดออกมาในขณะที่มือปิดจมูก
 "ม้า? หรอ?"
 ซากสัตว์ที่นอนตายอยู่ตรงหน้า โดนกัดแซะจนเห็นแค่เนื้อแดงติดกระดูก ผิวหนังถูกของมีคมบาดจนขาดวิ่น ดวงตาถูกกะซวกด้วยของที่แหลมพอๆ กับมีด
 เรย์ทำการวินิจฉัยและค่อยๆ วิเคราะห์สถานการณ์อย่างใจเย็น "ดูแล้วน่าจะไม่ใช่ม้าป่า อีกทั้งข้าวของที่กระจัดกระจายนี่ด้วย น่าจะเป็นของพวกที่เข้าก่อนหน้านี้แน่ๆ นี่...!" เรย์หันไปพูดกับทางทาเนียร์ที่ยังตกใจสภาพของซากม้าที่ตาย "พอจะรู้ไหมว่าเป็นตัวอะไร?"
 "จากในบันทึกของคนที่ค้นพบมันมีค่อนข้างน้อยมาก ถ้าให้เดาจากสภาพของซากแล้ว น่าจะเป็นพวก "ก้อนขน"
 "ก้อนขน? ชื่อขนมแบบใหม่หรือไง?"
 "ไม่ใช่! มันเป็นสัตว์อสูรในป่าสามส่วน ออกล่าเป็นฝูง ทั้งตัวพวกมันเป็นกลุ่มก้อนขนขนาดเท่า ๆ กับเด็กน้อย มีฟันขนาดใหญ่ ไม่มีตา พวกมันมีกรงเล็บที่คมและแหลมมาก จนขนาดที่สามารถฟันผ่านทะลุชุดเกราะได้สบายๆ เนื่องจากที่พวกมันไม่มีตา พวกมันเลยมีประสาทรับรู้ด้านเสียงที่รวดเร็วมาก เวลาที่มันเจอเหยื่อ จะมีเสียงขบฟันและเสียงตระกายไม้อยู่ใกล้ๆ
 แสดงว่า...แถวนี่เป็นเขตที่อยู่อาศัยของพวกมันสินะ? ยุ่งยากแล้วสิ...! ต้องรีบไปเตรียมการแล้ว..." พอพูดเสร็จทาเนียร์ก็วิ่งออกไปบอกเหล่าลูกน้อง
 ในวินาทีนั้นเรย์ก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองพวกเขาจากระยะที่ไกล สายตาที่เต็มไปด้วยความรื่นเริง สายตาที่สนุกกับการที่ได้เห็นพวกเขาดิ้นรนในอะไรบางอย่าง และสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหายไปในความมืด....
 ... ความรู้สึกเหมือนโดนดูถูกนี่มันอะไรกัน เหมือนว่ากำลังเยาะเย้ยฉันอยู่ยังไงอย่างนั้น...
 "นายก็รีบมาได้แล้ว..." ทาเนียร์วิ่งเข้ามากระชากมือเรย์ 'พวกเราจะเริ่มวางแผนรับมือพวกก้อนขนกันนายก็มาฟังด้วยสิ!"
 "อืม...เข้าใจแล้ว!"


ยามราตรีมืดมิดไร้แสงจันทร์ เรือนคหบดีผู้มั่งคั่งกำลังจัดงานรื่นเริงเฉลิมฉลองที่ได้เปิดโรงเตี๊ยมใหม่
คนร่ำรวยมากหน้าหลายตาต่างพากันมาร่วมยินดีกับเจ้าของกิจการที่กำลังยิ้มต้อนรับขับสู้ด้วยสีหน้าประจบประแจง
แขกเหรื่อในงานเลี้ยงเดินชมห้องหับในโรงเตี๊ยมด้วยแววตาชื่นชม ด้วยแต่ละห้องนั้นสรรค์สร้างมาอย่างประณีตงดงาม
ข้าวของแต่ละอย่างนั้นล้วนแต่ดูมีค่าราคาแพง แม้แต่มู่ลี่ประตูยังเป็นไข่มุกสีขาวนวลตาฟังเสียงกระทบกันก็เสนาะหูยิ่งนัก
ไม่รู้ว่าแค่เพียงมู่ลี่ไข่มุกผืนเดียวจะราคาเท่าใด?
เจ้าของงานเลี้ยงเป็นชายร่างท้วม ตาเล็กหยี ท่าทางอารมณ์ดีไม่มีพิษมีภัย สวมเสื้อผ้าสีสันแสบตาทว่าเป็นผ้าไหมราคาแพง มืออ้วน ๆ คอยคำนับต้อนรับแขกที่เดินเข้าโรงเตี๊ยมจนเป็นระวิง
"คารวะใต้เท้า เชิญดูโรงเตี๊ยมของข้าก่อนเถิด โรงเตี๊ยมของข้านั้นได้ก่อเกิดก็เพราะท่านเลยทีเดียว ถ้าหากไม่มีท่านเกรงว่าข้านั้นคงต้องทำงานตรากตรำอีกหลายปีเป็นแน่ " เสียงเป็นมิตรกล่าวอย่างนอบน้อมทว่าแฝงความประจบเอาใจอยู่หลายส่วน
" ฮ่า ๆ ๆ อะไรกัน…..ทำไมเจ้าถ่อมตัวเยี่ยงนี้เล่า ข้านั้นก็แค่ช่วยในเรื่องค่าใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่เห็นจะเป็นเรื่องหนักหนาอันใด ต้องขอบคุณท่านมากกว่าที่ช่วยสนับสนุนข้าจนสามารถทำงานในวังได้" เสียงของใต้เท้าวัยกลางคนเอ่ยอย่างระรื่น ทั้งสองพูดคุยกันไม่นานก็ขอตัวแยกย้ายกันไป
"นายท่าน ใกล้ถึงเวลากล่าวเปิดพิธีแล้ว ไปเตรียมตัวก่อนเถิด" บ่าวรับใช้คนสนิทเดินมาหยุดข้างกายพร้อมกับผายมือเชิญเจ้านายตนไปยังบันไดข้างบน
"เออ…ไปกัน ข้ายิ้มจนปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว" เมื่อไม่มีแขก เจ้าของงานก็ปล่อยตัวตนของตัวเองออกมาได้อย่างสบายใจ ใครมาเห็นเข้าคงขยาดในใจเป็นแน่
เมื่อเห็นนายท่านเดินขึ้นบันไดไปเรียบร้อยแล้วรอยยิ้มนอบน้อมเมื่อครู่พลันสลายไปทันใด บ่าวรับใช้เบ้ปากพร้อมกับสบถออกมาหลายคำแล้วพึมพำกับตัวเอง
" โธ่…แสร้งเป็นผู้ดีมีสกุล แท้จริงเลวทรามยิ่งกว่าโจร ไม่รู้ว่าชาวบ้านที่น่าสงสารต้องโดนหลอกสาหัสขนาดไหนถึงได้ข้าวของราคาแพงมาแบบแทบไม่ต้องจ่ายเงินเช่นนั้นได้ ข้าก็ยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูเหมือนกันนั่นแหละ" บ่าวรับใช้บ่นพร่ำได้ไม่นานก็ต้องรีบไปตรวจความเรียบร้อยของงานต่อ เหลือเพียงเงาดำบนขื่อคานที่ยกมุมปากดูร้ายกาจน่าหวาดกลัว
"บัดนี้ได้เวลาสมควรแล้ว ขอท่านฟู่เหยียนขึ้นมากล่าวอะไรสักเล็กน้อยก่อนที่เราจะเริ่มรับประทานอาหารกัน"
เสียงโฆษกบนลานระเบียงชั้นสองกล่าวเสียงกังวาน ทุกคนต่างท้องไส้ร้องโหยหวนด้วยที่อาหารตรงหน้านั้นช่างยั่วน้ำลายกันเหลือเกินแต่จำต้องทนรอเพื่อเป็นพิธี
ผ่านไปนานก็ยังไม่มีร่างท้วมโผล่ออกมาให้เห็น บ่าวรับใช้แต่ละคนต่างกระสับกระส่ายจนต้องร้อนถึง
อาเถียนซึ่งเป็นบ่าวรับใช้คนสนิทต้องไปตาม
" อ้วนแล้วยังชักช้าอีก เฮ้อ! แล้วเหตุใดต้องเป็นเราที่ต้องไปตามกันด้วยเนี่ย" อาเถียนพึมพำเบา ๆ พร้อมกับเร่งก้าวเท้าไปยังห้องของนายท่าน
แขกในงานระหว่างรอก็พูดคุยกันไปพลาง แต่แล้วก็ได้ยินเสียงกู่ร้องดังสนั่นไปทั้งโรงเตี๊ยมจนทุกคนตื่นตระหนกไปตาม ๆ กัน
" อ๊ากกกกกกกกกก!!! ...นายท่าน ๆ นายท่านถูกฆ่าตายแล้ว!!! " แขกที่เป็นสตรีต่างหวีดร้องกันสุดเสียงวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น เหล่าแขกบุรุษที่ยังใจแข็งวิ่งขึ้นไปบนห้องของคหบดีผู้ร่ำรวยด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อผลักประตูเข้ามาก็เห็นบ่าวรับใช้นั่งหน้าซีดตัวสั่นตาโบกโพลงอยู่
" ไหน ท่านฟู่เหยียนเล่า?" ชายคนหนึ่งท่าทางอวดดีถามขึ้น
มือหนาค่อย ๆ ชี้ไปยังตรงกลางห้องที่มืดมิด น่าแปลกที่ในห้องนี้มืดสนิทไม่มีแม้แต่แสงเทียน ชายหนุ่มอวดดีหยิบตะเกียงที่ตกพื้นขึ้นแล้วค่อย ๆ ย่างกายเข้าไปช้า ๆ มีหลายคนใจกล้าค่อย ๆ ย่องเดินตาม
แสงจากตะเกียงส่องกระทบใบหน้าอวบอูมที่นอนตาเบิกโพลง ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกที่ไม่มากนัก แต่ผู้พบเห็นหลายคนกลับตกใจสุดขีดร้องสุดเสียงทิ้งตะเกียงแล้วถลาตัวออกจากห้องวิ่งแจ้นจนตกบันไดไปตาม ๆ กัน
เหตุใดแววตาของผู้ตายจึงไม่ตื่นตระหนกมากนักอย่างนั้นหรือ?
ในที่เกิดเหตุไม่มีเลือดจากการถูกเชือดคอแม้สักหยด…..
เป็นไปได้อย่างไร?
เจ้าหน้าที่ทางการมาตรวจสอบคงสรุปได้ว่า ผู้ร้ายนั้นลงมือเร็วเกินไปจนเลือดยังไม่ทันไหล ผู้ตายไม่ทันรู้สึกตัว
เท่านี้ก็พอเดาได้แล้วว่าเป็นฝีมือของ......เงาโลหิต...…..
ร่างในชุดดำทะมึนย่างก้าวเป็นจังหวะกลมกลืนไปกับยามราตรีและฝนที่ซัดสาด ภายใต้งอบสานและหน้ากาก
หยกดำซ่อนใบหน้างดงามดุจเซียนนางฟ้าบนสวรรค์ ดวงตาสีน้ำเงินทอประกายแสงท่ามกลางความมืดและสายฝนโปรย
กระบี่คู่ใจถือไว้ข้างกายถูกน้ำฝนที่สาดลงมาชำระล้างคราบเลือดไปจนหมดสิ้น บนใบหน้างดงามเรียบเฉยนั้นไม่ได้แสดงความรู้สึกยินดีอันใดที่ทำภารกิจสำเร็จ มีแต่ความเย็นชาและความว่างเปล่า..........


เข้าไปใกล้ ๆ มีรอยเท้าของหมาป่ารอยนั้นลึกยิ่งนักเนื่องจากพื้นเป็นหิมะขาวโพลนไปหมด แต่กลับเป็นรอยเท้าเดิมนั้นที่วกกลับมาไปยังเส้นทางที่นำไปสู่ป่าทึบทางขวาหัวหน้าหมาป่าเดินไปยังทางขวาที่เป็นทางนำไปสู่ป่าทึบ
มีรอยเลือดหยดเล็ก ๆ ตรงใบไม้นี่ด้วย! ถ้าไม่สังเกตดี ๆ ก็แทบจะมองไม่เห็นอีกทั้งยังเป็นกลิ่นของหมาป่า ยิ่งเดินเข้าไปเรื่อย ๆ ไอปีศาจก็ยิ่งรุนแรงแสดงว่านางยังไปได้ไม่ไกล หมาป่าหัวหน้ายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมน่าสะพรึงกลัว
"เจ้ากลับไปรายงานนายท่านแล้วขอกำลังเสริมมาช่วย เจ้าทั้งสองไปทางซ้าย ส่วนข้าจะไปทางขวา"
หัวหน้าสมุนสั่งการอย่างรอบคอบ ทุกตัวต่างแยกย้ายกันไปตามคำสั่ง
หึ! ครานี้แหละ ข้าจะจับเจ้าไปให้นายท่านให้จงได้!!!
ข้างฝ่ายสาวน้อยหมาป่าที่กำลังวิ่งตรงดิ่งไปยังทางเบื้องหน้าด้วยความมุ่งมั่น ภายในใจกลับกำลังยิ้มเยาะอย่างสาสมใจ
เส้นทางที่นางกำลังวิ่งอยู่นั้นมีแต่หิมะหนาเต็มพื้นทั่วพื้นที่มีแต่สีขาวสุดลูกหูลูกตาทำให้นางกลมกลืนไปกับหิมะจนแทบแยกไม่ออก หากจะเอ่ยว่าวิ่งก็ไม่เชิงเนื่องจากหิมะที่เหยียบย่ำลงไปนั้นจมลงไปกว่าครึ่งขาทำให้คล้ายจะต้องกระโดดอยู่กลาย ๆ ด้วยที่ว่านางนั้นยังไม่ช่ำชองในวิชาตัวเบานัก เท้าทั้งสี่นั้นชาจนสูญเสียความรู้สึกถึงแม้จะเยียบใส่หินแหลมใต้หิมะก็ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอันใดอีกแล้ว แผลลึกที่ขาหน้าเจอความเย็นจัดจากหิมะจนเลือดหยุดไหล ลมหนาวที่พัดเกล็ดหิมะล่องลอยมาเป็นระยะนั้นช่างดูสวยงามรื่นตานัก แต่ยามนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวชื่นชมความสวยความงามของธรรมชาติรอบกาย
หลางเสวี่ยในร่างมนุษย์ล้มตัวลงใต้ต้นไม้ที่มีแต่กิ่งแห้งโกร๋น หอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อนพลางเพ่งพิศไปยังทางที่นางเพิ่งทิ้งรอยเท้าเป็นหลุมลึกไว้ทว่าไม่นานหิมะที่ตกลงมาก็กลบรอยนั้นจนหมดสิ้น เบื้องหลังไม่มีใครตามมาทำให้นางโล่งใจมาเปลาะหนึ่ง ใบหน้าขาวนวลแผ่สีแดงจาง ๆ จมูกนั้นแดงแสบไปหมด ความหนาวที่พัดผ่านมานั้นเย็นจนแทบเข้ากระดูกดำ นางสะบัดไม้สะบัดมือเพื่อไล่ความเย็นที่แผ่ลามทั่วร่างกาย
พักจนหายเหนื่อยก็ต้องออกวิ่งต่อเหลียวมองไปรอบกายแทบจะไม่มีสัตว์สักตัวโผล่มาให้เห็น มีเพียงนกที่มาเกาะตามกิ่งไม้เพื่อพักแรงจากนั้นก็ต้องบินต่อไป บรรญากาศนั้นช่างสงบเงียบไร้สิ่งกวนใจ มีเสียงลมพัดหวีดหวิวแผ่วเบาฟังแล้วทำให้ใจที่ร้อนรนนั้นสงบลงโดยไม่รู้ตัว
หมาป่าร่างปราดเปรียวสีขาววิ่งไปตามสัญชาตญาณที่ไหลวนอยู่ในกาย ตอนนี้นางคิดเพียงว่าต้องออกจากแดนปีศาจให้ได้เสียก่อน การที่จะถูกพบตัวโดยง่ายนั้นก็จะลดลง
นางวิ่งต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ............….
หมาป่าสีน้ำตาลสองตัวทะยานบนพื้นหิมะด้วยความเร็วสูงพลางสังเกตไปรอบทิศสายตาควานหาร่างที่อาจจะเป็นคุณหนูหลางเสวี่ย ในขณะที่วิ่งกันอย่างอุตลุดนั้นหมาป่าตัวหนึ่งได้เอ่ยด้วยเสียงข้องใจ
"เจ้าว่าคุณหนูจะมาทางนี้หรือไม่?"
"ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า หัวหน้าสั่งมาเราก็ต้องทำตาม บางทีหัวหน้าอาจจะทราบเบาะแสอะไรก็เป็นได้"
"แต่ที่เราวิ่งมานั้นไม่พบแม้แต่รอยเท้าสัตว์สักตัว ไม่ต้องพูดถึงกลิ่นใดเลยตอนนี้จมูกข้าแข็งไปหมดแล้ว ยิ่งเปิดปากพูดแต่ละทีน้ำลายก็แทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง" ไม่พูดเปล่ายังถ่มน้ำลายที่เป็นก้อนลงพื้นหิมะเบื้องล่าง
"งั้นเจ้าก็หุบปากเสีย"
หมาป่าทั้งสองวิ่งตรงไปในเส้นทางหนึ่งซึ่งบังเอิญเป็นเส้นทางเดียวกับที่หมาป่าตัวหนึ่งเพิ่งผ่านไป....
เดินทางมากว่าสองชั่วยาม ขาที่ถูกแช่อยู่ในหิมะนั้นแข็งจนด้านไปหมดแล้ว นางเหยียบผืนดินสีน้ำตาลอันแสนอบอุ่นด้วยความรู้สึกโล่งอก
นี่นางคงจะมาถึงแดนมนุษย์แล้วสินะ...….
มองไปรอบกาย ต้นไม้สูงใหญ่เด่นเป็นสง่าทอดเงายาวบดบังผืนดินให้มืดมิด เหล่าแมลงส่งเสียงหรีดหริ่งเรไรท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่เริ่มลาลับฟ้า ดูแล้วอ้างว้างวังเวงยิ่ง นางนั้นไม่เคยมาเยือนแดนมนุษย์เลยสักครา ได้ยินแค่เพียงคำเล่าขานที่ว่ามนุษย์โหดเหี้ยมอำมหิตทั้งยังเกลียดพวกปีศาจเข้าไส้ พบเห็นปีศาจคราใดเป็นต้องทำร้ายจนบาดเจ็บเจียนตายบางครั้งก็ตายไปเลยก็มี ทำให้มนุษย์และปีศาจไม่อาจอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้
ถ้าเช่นนั้นพวกสมุนของท่านอาคงไม่คิดหรอกว่านางจะพาตนเองมาเสี่ยงความตายในแดนมนุษย์เช่นนี้
ขานางเริ่มมีความรู้สึกขึ้นมาแล้ว นางย่างกรายเข้าไปในป่าอันมืดมิดด้วยจิตใจที่แน่วแน่ไม่หวั่นไหว
ท่ามกลางความมืดมิดในป่าใหญ่ที่เงยหน้าไปก็ไม่เห็นดวงดาวที่ส่องสว่างบนท้องฟ้า กิ่งก้านสาขาของต้นไม้นั้นบังทัศนียภาพอันงดงามไปจนหมดสิ้น แต่ยังมีแสงสีน้ำเงินสดใสส่องประกายราวกับดวงดาวลอยคู่กันเคลื่อนคล้อยไปตามผืนดินดำมืด ช่างกระตุ้นความสงสัยให้แก่สิ่งมีชีวิตหนึ่งที่หมอบนอนอยู่บนกิ่งไม้อวบหนายิ่งนัก
หางยาวสะบัดพลิ้วอย่างสบายอุรา ดวงตาสีเหลืองจ้องตรงไปยังดวงดาราสีน้ำเงินสองดวงทั้งยังเงาตะคุ่มที่ย่างก้าวในถิ่นของตนโดดเดี่ยวอย่างไม่กลัวเกรง ดาวสีน้ำเงินหยุดชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหายลับไปหลังต้นไม้ใหญ่ เสือดำตัวเขื่องผุดยืนขึ้นแล้วกระโจนไปยังกิ่งไม้ก้านใหญ่อีกต้นอย่างเงียบกริบ อุ้งเท้าที่ไร้สุ้มเสียงกับร่างสีดำเมี่ยมช่วยกลืนตัวมันให้รอดพ้นจากสายตาสัตว์ที่จะตกเป็นอาหารของมัน เจ้าเสือดำนั้นรู้ดีว่าคราใดที่มันหลบอยู่ในความมืดนั้น
ไม่มีสัตว์ตัวใดรอดชีวิตไปได้!
ร่างสีดำกระโดดลงพื้นดินไร้สุ้มเสียงแล้วย่องไปยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้า เนื่องจากต้นไม้นั้นมีลำต้นที่สูงชะลูดแถมกิ่งแต่ละกิ่งก็สูงเกินกว่าที่จะกระโจนลงมาตะครุบเหยื่อได้ มันจึงเลือกที่จะย่องมาทางหลังต้นไม้ กลิ่นอายแปลกประหลาดลอยเข้าสู่โสตประสาท นี่มันสัตว์ชนิดใดกัน?
เห็นเงาตะคุ่มนั้นราวกับกำลังหมอบอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เจ้าเหยื่อที่ตกจะเป็นอาหารอันโอชะของมันในค่ำคืนนี้ยังไม่รู้สึกตัว เจ้าเสือดำกระหยิ่มยิ้มย่องในใจจนระยะใกล้เข้ามา มันคำรามเสียงต่ำกระโจนเข้าใส่เงานั้นอย่างเกรี้ยวกราด เหยื่อผู้โชคร้ายนั้นกลับไม่หวาดผวาตกใจเลยสักนิด
ซวบ!....แทนที่จะเป็นเลือดสาดแต่กลับเป็นใบไม้แตกกระเจิงเข้าปากเจ้าเสือดำไปหลายใบทำให้มันต้องสำลักอย่างน่าอนาถ กิ่งไม้หนามแหลมนั้นทิ่มแทงผ่านเนื้อหนังของมันจนเลือดย้อมขนเหนอะหนะ ขณะที่กำลังพาตัวเองออกจากดงไม้หนามหูแว่วยินเสียงคำรามกร้าวคราหนึ่ง แหงนหน้ามองขึ้นไปบนกิ่งไม้สูงชะลูดเห็นดวงตาสีน้ำเงินคู่หนึ่งทะยานลงมาพร้อมกับเขี้ยวเล็บที่ส่องประกายสะท้อนในความมืด
ฉึก!...….เขี้ยวคมกริบฝังลงบนคอของเจ้าเสืออย่างไม่ปราณีส่งผลให้เลือดสายหนึ่งกระฉูดออกมาราวกับน้ำพุ เจ้าเสือดำคลุ้มคลั่งเหวี่ยงร่างสีขาวให้พ้นจากตัว ยิ่งเหวี่ยงไปมามากเท่าไหร่ปากแผลยิ่งรั้งให้เลือดไหลออกมามากขึ้นเท่านั้น ร่างสีดำดิ้นจนหลุดออกมาจากดงไม้หนามสำเร็จ แต่ก็ไม่สามารถหลุดออกจากเขี้ยวที่จมลึกอยู่หลังคอตัวเองได้ มันสะบัดตัวไปมาเพื่อจะเหวี่ยงร่างสีขาวออกให้พ้นตัว แต่ร่างนั้นเกาะติดมันเหนียวแน่นเสียยิ่งกว่าตุ๊กแกเกาะต้นไม้ ทำให้ทำอย่างไรก็ไม่สามารถรอดออกจากเขี้ยวคมกริบนี้ได้
เจ้าเสือดำร่างใหญ่หันคอไปงับเข้าที่ขาหน้าของหมาป่าร่างเพียวสีขาวข้างที่บาดเจ็บพอดี เจ้าหมาป่าขาวครางเสียงต่ำด้วยความเจ็บ เจ้าเสือดำเห็นเช่นนั้นรีบเหวี่ยงร่างสีขาวที่แรงเริ่มคลายหลุดลอยละลิ่ว ทำให้หมาป่าสีขาวนั้นกลิ้งกับพื้นไปหลายตลบ
หมาป่าร่างเพรียวผุดลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วยืนสี่ขาแยกเขี้ยวขู่เตรียมรับมือ ฝ่ายเสือดำที่ร่างใหญ่โตกว่าถึงสองเท่าสะบัดคอไปมา ขู่คำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว
หนึ่งขาวหนึ่งดำประจัญหน้ากันคนละฝั่งท่ามกลางความมืดและลมโหมรุนแรงยามราตรี ใบไม้ปลิวว่อนกระทบร่าง
ทั้งสองก้าวย่างเป็นวงกลมต่างฝ่ายต่างดูเชิงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร สายตาไม่คลาดออกไปจากอีกฝ่ายแม้แต่น้อย จนกระทั่งจังหวะหนึ่งร่างสีดำกระโจนเข้าใส่ร่างสีขาวอย่างว่องไว ทว่าร่างสีขาวที่ควรเป็นหมาป่ากลับกลายเป็นมนุษย์สตรีคนหนึ่งที่ยืนนิ่งด้วยสายตาเย็นชา เจ้าเสือดำผวาเฮือกในใจครู่หนึ่งกลางอากาศพลันรู้สึกถึงไอสังหารบางอย่างที่พุ่งเข้ามาเห็นดวงหน้างดงามดวงตาสีน้ำเงินสดใสถูกย้อมด้วยสีแดงดุจเลือดมุมปากยกขึ้นน้อย ๆ ดูเลือดเย็นราวกับปีศาจ
เจ้าเสือดำเริ่มรับรู้ถึงอันตรายแต่ช้าไปเสียแล้ว กระบี่สีขาวกระจ่างทอแสงคมกล้าถูกวาดขึ้นและฟันฉับลงอย่างรวดเร็ว เสือดำร่างขาดเป็นสองท่อนตายในกระบี่เดียว!!
ปีศาจหมาป่ายังคงมีสีหน้าแน่นิ่งกับเลือดที่สาดกระเซ็นเปรอะใบหน้างาม นางหันมามองร่างที่ถูกตัดขาดเป็นสองท่อนช้า ๆ แววตากลับคืนเป็นสีน้ำเงินเย็นเยียบเช่นเดิม
นางแปลงกายกลับเป็นหมาป่าแล้วกัดกินอาหารที่อยู่ตรงหน้า ด้วยความหิวกระหายทำให้นางไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนปิดปากเบิกตาโพลงด้วยความหวาดกลัว กระทั่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งทนยืนดูภาพที่ปรากฎแก่สายตาตรงหน้าไม่ไหวทำให้เป็นลมล้มพับไปก่อให้เกิดเสียงดังขึ้น คนที่เหลือต่างขนทั้งร่างลุกชันเสียวสันหลังวาบนิ่งค้างอยู่กับที่
ซวยแล้ว!!
แน่นอนว่าเสียงนั้นย่อมไม่อาจรอดพ้นหูของปีศาจหมาป่าไปได้ มันเอียงคอไปมองกลุ่มคนที่ยืนแข็งทื่ออยู่ด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่คนกลุ่มนั้นกลับไม่เห็นเช่นนั้น ดวงตาเย็นเยียบสีน้ำเงิน เลือดสด ๆ ที่ยังไหลมาตามเขี้ยวแหลมคม และไหลหยดตามขนสีขาวนั้นดูแล้วหวาดกลัวจนสติแตกกระเจิง
"ปีศาจจจจจจจจจ!!!!!!!!"


ทิวเขางดงามยามราตรีดูดำมืดมีเสน่ห์ตัดกับท้องฟ้าที่มีดวงดาราพร่างพรายไร้แสงจันทร์เหมาะแก่การนอนชมดาวยิ่งนัก ทว่าภูมิทัศน์อันสวยงามเช่นนี้กลับถูกรบกวนด้วยเสียงฝีเท้านับสิบที่วิ่งกระจายกันทั่วผืนป่า แต่ไม่มีแม้แสงคบเพลิง
หมาป่าตัวหนึ่งที่ยังไม่โตเต็มวัยวิ่งอย่างรวดเร็วหลบหลีกพุ่มไม้ที่ขวางหน้าจนใบไม้ปลิวตามหลังเป็นทาง เจ้าหมาป่าทั้งตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนเศษใบไม้ ตามตัวมีบาดแผลเล็กน้อยเต็มไปหมดจากการวิ่งฝ่าดงหญ้าและกิ่งไม้ทว่ามันก็ยังวิ่งต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่แสดงท่าทีเจ็บปวดแม้แต่น้อย
ดวงตาสีเทากวาดสายตาระมัดระวังไปโดยรอบขณะที่สี่เท้ายังไม่หยุดเคลื่อนไหว ทันใดนั้นหูก็ได้ยินเสียงแหวกฝ่าอากาศพุ่งมายังตน เจ้าหมาป่ารีบกลิ้งตัวหลบไปด้านข้างเฉียดลูกธนูไปไม่กี่ชุ่น มันหายใจอย่างเหนื่อยหอบแล้วรีบรุดขึ้นมายืนตั้งท่าด้วยเท้าทั้งสองข้างที่กลายเป็นมนุษย์สตรีวัยแรกรุ่นคนหนึ่ง เนื้อตัวหน้าตามอมแมมทว่าไม่อาจกลบเกลื่อนความงดงามของใบหน้านั้นได้
เงี่ยหูฟังเสียงสวบสาบที่แหวกหญ้าตีวงล้อมเข้ามาท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีแต่ความอ่อนแรงและความเรียบเฉยเท่านั้น ท่ามกลางความมืดทว่าตาของปีศาจหมาป่ายังคงมองเห็นได้ชัดเจนไม่ต้องอาศัยคบเพลิงใด ๆ ทำให้เห็นร่างของเหล่าสมุนปีศาจหมาป่าหลายตนค่อย ๆ กลายร่างมาเป็นมนุษย์
"คุณหนูหลางเสวี่ย ท่านจงมอบกระบี่หิมะจันทรามาแต่โดยดีเถิด เช่นนั้นแล้วพวกข้าจึงจะปล่อยท่านไป" เสียงทุ้มต่ำของบุรุษร่างกำยำเอ่ยอย่างไม่มีความเคารพนบนอบต่อผู้ที่ถูกเรียกขานว่าเป็นคุณหนูเลย
" หึ….." อย่างไรเสียถ้ามอบกระบี่หิมะจันทราให้ไปก็ต้องตายอยู่ดี ไม่เช่นนั้นจะฆ่าท่านพ่อท่านแม่ข้าไปทำไมกัน
หลางเสวี่ยไม่เอ่ยตอบกระไร ทำเพียงเยาะยิ้มมุมปากแล้วยืนนิ่งเฉย ดวงตาสีน้ำเงินเปล่งประกายท่ามกลางความมืด
เห็นดังนั้นเหล่าลูกสมุนพากันสบตาแล้วพูดจาหว่านล้อมต่อ "ท่านประมุขเป็นห่วงท่านยิ่งนัก ขอเชิญท่านกลับไปพร้อมกับพวกเราเถิด ท่านออกมาวิ่งเล่นหลายวันคงต้องการพักผ่อนเป็นแน่" ไม่พูดเปล่าต่างย่างก้าวล้อมวงเข้ามาเรื่อย ๆ ด้วยกลัวว่านางจะหลุดหนีรอดไปได้
หมาป่าสาวน้อยมองออกถึงการกระทำของพวกที่วิ่งไล่ตามตน นางค่อย ๆ ยอบกายลงต่ำจนพวกสมุนไม่ทันสังเกต กระทั่งมือของปีศาจหมาป่าตนหนึ่งแตะเข้าที่แขนของนาง พลันนั้นดวงตานางเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทจ้องขวับไปยังสมุนหมาป่าตนนั้นจนผงะตกใจด้วยความหวาดกลัว นางพลิกจับแขนอีกฝ่ายแล้วกระแทกเข่าใส่จนแขนหักดังลั่น
"อ๊ากกกกกก!!!!" เสียงก้องดังทั่วป่า สมุนที่เหลือเพิ่มระยะห่างกับนางมากขึ้นแล้วชักอาวุธออกมาฟาดฟันใส่สาวน้อยอย่างรวดเร็ว ดวงตำสีดำสนิทดูแล้วน่าหวาดหวั่นยืนนิ่งรอการมาของอาวุธอย่างไม่มีความเกรงกลัว กระทั่งปลายดาบเจียนจะถูกตัว นางก็พลิกหลบคมดาบไปได้ เพียงแต่ศัตรูไม่ได้มีเพียงหนึ่งแต่มีถึงหกคนทำให้นางต้องหลบเป็นพัลวัน
นี่เป็นการประมือกันครั้งแรกที่นางหลบหนีออกมา นางนั้นยังด้อยวรยุทธ์นัก แต่ฝีมือก็ยังพอต้านเหล่าสมุนได้ระยะหนึ่ง นางรับการโจมตีได้ไม่นานก็ต้องพลาดท่าด้วยที่อีกฝ่ายมีถึงหกคน
ฉัวะ!...รอยแผลลึกถากเป็นทางยาวตั้งแต่ข้อศอกขวาจนถึงข้อมือ โลหิตย้อมแขนขาวผ่องจนแดงไปทั้งแขน
ดวงตานางแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดดูโหดเหี้ยมอำมหิต มือขวาวาดไปข้างลำตัวปรากฎกระบี่สีขาวผ่องคมกริบเล่มหนึ่งออกมาสะท้อนกับแสงดาวบนท้องฟ้า เหล่าสมุนหมาป่าต่างลิงโลดในใจ ทว่ายังไม่ทันตื่นเต้นได้นานก็ต้องหลบหลีกคมกระบี่ที่ฟาดฟันมาอย่างรวดเร็วสมุนทั้งหมดหลบหนีการโจมตีได้แต่ไม่สามารถหลบหนีไอสังหารเย็นยะเยือกที่ซัดผ่านเข้ากระดูกได้ เหล่าปีศาจหมาป่าต้องเดินลมปราณทั่วร่างโดยพลันเพื่อไม่ให้ความเย็นแผ่กระจายไปมากกว่านี้ ทว่าเพียงเสี้ยวนาทีที่หลับตา
นางหายไปเสียแล้ว!
อีกด้านหนึ่งเมื่อซัดพลังของกระบี่หิมะจันทราเข้าใส่พวกนั้นแล้วหลางเสวี่ยก็เก็บอาวุธแล้วแปลงกายโผทะยานวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว หมาป่าน้อยลอบยิ้มเยาะในใจไม่เหลียวกลับไปมองด้านหลังแม้แต่น้อย มันวิ่งตะบึงไปเรื่อย ๆ จนแสงอาทิตย์เริ่มคล้อยลอยขึ้นมาตามแนวเขาไล่ความมืดไปจนหมดสิ้น เจ้าหมาป่าวิ่งมาจนถึงลำธารเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปดื่มกินน้ำอย่างกระหาย เมื่อขาหน้าแช่น้ำนาน ๆ เลือดที่แห้งกรังติดขนก็เริ่มละลายไปกับสายน้ำถึงรู้สึกตัวว่าตนเองบาดเจ็บ
นางแปลงกลับเป็นมนุษย์แล้วกวักน้ำล้างเลือดที่แห้งเป็นคราบอยู่บนท่อนแขนออกไปจนหมดเผยให้เห็นแขนขาวผ่องที่มีรอยกรีดลึกเป็นทางยาว สีหน้านางนั้นนิ่งเฉยราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดอันใด หลางเสวี่ยผุดยืนขึ้นแล้วมองไปรอบ ๆ
เมื่อเห็นต้นหญ้าสมุนไพรห้ามเลือดนางก็เด็ดมาขยี้บีบน้ำจากใบสมุนไพรใส่แผล ความแสบเพิ่มขึ้นเป็นริ้ว ๆ จนแขนชาไปหมด นางกัดฟันทนความแสบที่ลามสะท้านไปทั้งแขน พลางฉีกชายกระโปรงสีขาวหม่นมาแถบหนึ่งแล้วพันท่อนแขนเรียว
มัดจนแน่นหนา เห็นเลือดซึมออกมาเล็กน้อย เมื่อลองยืดขยับแขนดูก็เกิดความเจ็บปวดขึ้นจนแทบจับอะไรไม่ไหว
สวบ!......…เสียงมาจากอีกฝั่งของลำธาร หลางเสวี่ยหยุดความเคลื่อนไหวทั้งหมด ดวงตาสีน้ำเงินสดใส
จับจ้องไปยังจุดที่ได้ยินเสียง ประสาทสัมผัสทั้งหมดระแวดระวังรอบกาย
เสียงสัตว์สี่เท้าอยู่หลังดงหญ้าสูง......…..ไม่ใช่กลิ่นอายปีศาจหมาป่า....แต่เป็นกลิ่นของ....
สมองยังไม่ทันประมวลผลเสร็จก็ปรากฎกวางเขาสวยงามกระโดดออกมา เจ้ากวางจะมาดื่มน้ำที่ลำธารทว่าเห็นมนุษย์ผู้หนึ่งยืนนิ่งอยู่ ทั้งคนทั้งกวางยืนจ้องตาคุมเชิงกันคนละฝั่งของลำธารสายเล็ก
เจ้ากวางตัวผู้พลันรับรู้ถึงรังสีอันตรายบางอย่างจึงรีบพุ่งทะยานหันกลับไปอย่างตื่นกลัว ไม่รอช้าหมาป่าขาวร่างเพรียวกระโจนตามไปติด ๆ แขนที่เจ็บอยู่ของเจ้าหมาป่าเป็นโอกาสดีที่ทำให้กวางตัวใหญ่ทิ้งระยะห่างระหว่างความเป็นกับความตายไปได้ แต่ใครจะไปยอมในเมื่อนางไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว!!
หมาป่าน้อยตะบึงฝีเท้าเร็วขึ้นจนขาหน้าที่พันผ้าไว้ชุ่มไปด้วยเลือด ยามนี้นางไม่สนเท่าความหิวโหยในท้องของ
ตัวเองหรอก ทว่าวิ่งแบบนี้ไปเรื่อย ๆ นางคงจะทนไม่ไหวเป็นแน่ สายตาพลันเหลือบไปเห็นต้นไม้ใหญ่ที่ลาดเอียงด้านข้าง
ดวงตานางเปล่งประกายสีส้มด้วยความตื่นเต้น หันเหทิศทางวิ่งไปยังต้นไม้ใหญ่นั้น หลางเสวี่ยในร่างมนุษย์ปีนขึ้นไปตาม
กิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่จนสามารถวิ่งด้วยสองขากลางลำต้นอันอวบหนาของต้นไม้ที่ลาดเอียงได้ มองไปเบื้องล่างเห็นเจ้ากวางตัวโตวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตคู่ขนานไป นางวิ่งบนต้นไม้ที่เริ่มขึ้นสู่ที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ เจ้ากวางก็เริ่มห่างออกไปเบื้องล่างมากขึ้น เมื่อสบโอกาสหลางเสวี่ยก็กระโจนตัวลงไปในร่างหมาป่า กวางที่วิ่งไม่ลืมหูลืมตาย่อมไม่รู้ว่าภัยกำลังมาถึงตัวแล้ว
ปีศาจหมาป่ากางเล็บแยกเขี้ยวแววตาเปล่งประกายวาวโรจน์ กระโดดลงมาสูงมากกว่าสี่จั้งทำให้สัตว์ทั้งสองกระเด็นกลิ้งไปกันจนไกล หมาป่าสาวน้อยรีบผุดลุกขึ้นวิ่งเข้าใส่เจ้ากวางที่กำลังลุกขึ้นยืนอย่างงุนงง กวางตัวผู้ไม่ทันวิ่งหนี
เขี้ยวแหลมคมก็ฝังเข้าที่คอของกวางผู้เคราะห์ร้ายเรียบร้อยแล้ว เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของกวางดังไปผืนป่าอันเงียบสงบ
ไม่นานก็ค่อย ๆ หมดเสียงลงไปพร้อมกับลมหายใจที่ดับสูญ เหลือแต่เสียงฉีกหนังกัดกินเนื้อกวางอย่างหิวโหยของปีศาจหมาป่า เลือดสด ๆ กระเซ็นใส่ขนทั่วหน้าเมื่อใช้เขี้ยวฟันฉีกเนื้อเคี้ยวกินจนย้อมขนสีขาวบริสุทธิ์กลายเป็นสีแดง
กินเนื้อกวางยังไม่อิ่มท้องหูพลันได้ยินเสียงฝีเท้าฝ่าดงหญ้ามาแต่ไกล ฟังเสียงแล้วเป็นสัตว์สี่เท้าหกตัวแถมยังมีกลิ่นอายของปีศาจหมาป่าอีก
แสดงว่าเจ้าพวกนั้นตามนางมาทันแล้วสินะ
เหล่าสมุนหมาป่าทั้งหกต่างได้ยินเสียงร้องของกวางที่ดังได้อย่างชัดเจนแม้จะอยู่ห่างกันไกล ทำให้พอคาดเดาได้ว่าอาจเป็นคุณหนูปีศาจหมาป่าที่กำลังล่าเหยื่อก็เป็นได้ ทั้งหกจึงรีบวิ่งด้วยสี่เท้าตามเสียงที่กำลังจะหมดลม ยิ่งเข้าใกล้
กลิ่นอายปีศาจหมาป่าก็ยิ่งรุนแรงขึ้น เช่นนั้นนับว่าพวกมันมาถูกทางแล้ว
ทั้งหกวิ่งมาถึงลานเล็ก ๆ แห่งหนึ่งซึ่งมีกวางตัวโตนอนตายอยู่ เนื้อตัวถูกฉีกกินจนน่าอนาถ แต่ทว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณหนูหลางเสวี่ยเลย
หัวหน้าสมุนหมาป่าคอยสังเกตรอบกายตน หูได้ยินเสียงผิดปกติบนกิ่งไม้จึงเงยหน้ามองด้านบน เห็นแสงจ้าจากกระบี่ที่สะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา มันรีบหมุนตัวหลบไปอย่างไม่รอช้าแต่ก็ยังโดนฟันที่หลังเข้าจนได้
เมื่อเห็นหัวหน้าได้รับบาดเจ็บ ปีศาจหมาป่าในร่างมนุษย์ทั้งหมดจึงกรูเข้าใส่คุณหนูปีศาจหมาป่าที่ยืนตั้งท่าอยู่
อย่างไม่กลัวเกรง ทั้งหมดใช้อาวุธของตนรุมกระหน่ำใส่ทันที
ฝ่ายหลางเสวี่ยเมื่อครู่ตนใช้แรงในการวิ่งล่ากวางแล้วจับกระบี่แทงใส่หัวหน้าสมุนแถมยังต้องต่อสู้กับเหล่าสมุนที่เหลืออีก ทำให้แขนข้างที่ได้รับบาดแผลนั้นปริแตกออกพร้อมกับเลือดที่ไหลไม่หยุด ความเจ็บปวดนั้นทำให้กุมกระบี่แทบไม่อยู่ แต่นางก็ไม่ได้แสดงความเจ็บปวดออกมาทางสีหน้าแม้แต่น้อย ยังต้านรับอาวุธที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่กลัวเกรง
อานุภาพของกระบี่หิมะจันทรานั้นช่างร้ายกาจ ฟันแทงมาแต่ละทีราวกับโดนกระแสไอเย็นซัดเข้าร่าง นับว่าช่างต่อกรด้วยยากยิ่งนัก แต่สาวน้อยที่ยังอ่อนด้อยวรยุทธ์ย่อมรับมือไม่ไหวกับสมุนทั้งเจ็ดที่เก่งกาจกว่านางมากนัก ทำให้นางพลาดโดนฟันเป็นแผลหลายครั้ง
หลางเสวี่ยพละกำลังถดถอยลงเรื่อย ๆ รวมถึงเสียเลือดไปมากทำให้นางเริ่มรับมือกับสมุนไม่ไหว หางตาเหลือบไปเห็นเนินทรายอยู่ไม่ไกล จึงต่อสู้พลางถอยร่นมาจนถึงเนินทราย เมื่อได้จังหวะก็ยอบกายลงกอบกำทรายเต็มกำมือสาดไปยังเหล่าสมุนที่กำลังจะเงื้อดาบฟาดฟันนาง
ทรายละเอียดสาดเข้าเต็มเบ้าทำให้ทั้งหมดชะงักไปชั่วขณะแล้วร้องโอดโอยกันด้วยความเจ็บลูกตา ลืมตามาอย่างยากลำบากก็เห็นแผ่นหลังของหมาป่าสีขาวกระโจนหนีไปอีกแล้ว
หัวหน้าสมุนครางต่ำด้วยความเจ็บใจ วิ่งตามไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเหวี่ยงเชือกในมือเข้าใส่ร่างที่กำลังหลบหนี
เชือกถูกเหวี่ยงมาจนรัดเข้าใส่ขาหน้าของหลางเสวี่ยที่บาดเจ็บพอดี หัวหน้าสมุนกระตุกปลายเชือกอย่างแรงจนเชือกบีบรัดแขนของนางจนเจ็บปวดเกินทน ร่างกายถูกกระชากไปตามแรงจนกระเด็นหงายหลังกลิ้งลงพื้น ปีศาจสาวน้อยในร่างมนุษย์ร้องครางด้วยความเจ็บปวด แผลเหวอะหวะเสียจนเลือดแทบจะไหลหมดตัว
นางถูกจับได้เสียแล้ว!!!