3 วันก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม แม่ของเฮนรี่ได้มาดักรอจินที่หน้าห้องน้ำและทั้งสองก็ได้นั่งพูดคุยกันหลังจากที่ได้รู้ว่าอีกด้านหนึ่งของเฮนรี่คือนัมเบอร์คนสุดท้าย
"ถึงแม้ว่าผมจะรู้จักหมอนั่นได้ไม่นาน ที่รู้ก็มีแค่ว่าหมอนั่นมักจะอยู่คนเดียว ไม่ค่อยพูดจาเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าจะมีใครหลายคนเข้ามาพูดคุยด้วยแล้วก็ตาม พวกเขาเหล่านั้นก็จะค่อยๆถอยตัวห่างออกไป ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ เพราะงั้นผมถึงรู้สึกแปลกใจมากเลยในตอนที่หมอนั่นมาทักผมก่อน"
 "ตั้งแต่เด็กเขานั้นก็เหมือนอย่างเด็กทั่วๆไป ร่าเริง สนุกสนานกับทุกวัน ยิ้มหัวเราะอยู่เสมอ เป็นครอบครัวทั่วๆไป จนกระทั่งวันหนึ่ง...ที่สามีของฉันตกงานเพราะว่าได้มีข่าวว่าได้ยักยอกเงินบริษัทและท้ายที่สุดก็ถูกไล่ออก ตั้งแต่นั้นเขาก็เปลี่ยนไป เริ่มดื่มเหล้าอย่างหนัก ติดบุหรี่ เริ่มอาละวาดทำลายข้าวของภายในบ้าน พอฉันเข้าไปห้ามเขาก็หันกลับมาทำร้ายฉันแทน เฮนรี่ที่ยังเด็กนั้นก็จะเห็นภาพแบบนั้นอยู่ทุกวัน ถึงแม้ว่าจะพยายามเข้ามาห้ามปรามเขาก็จะกลายเป็นฝ่ายโดนทำร้ายเสียเอง นับตั้งแต่นั้นฉันก็แทบไม่เห็นว่าเขายิ้มอีกเลย..."
"สภาพจิตใจในตอนนั้นเลยทำให้ตัวของหมอนั่นสร้างอีกตัวตนขึ้นมาสินะครับ"
แม่ของเฮนรี่พยักหน้าตอบ "ใช่...!"
"แล้วคุณพ่อของเขาละตอนนี้ไปไหนแล้ว?"
แม่เฮนรี่นิ่งเงียบไปสักพักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมา "เขาตายแล้ว...ด้วยน้ำมือของลูกชายตัวเอง ไม่สิ! อีกตัวตนหนึ่งที่อยู่ในตัวเขาต่างหากที่เป็นคนฆ่า ตอนนั้นเฮนรี่แทบไม่รู้ตัวเองเลยว่าได้ทำอะไรลงไป เขาไม่ผิด! นั่นไม่ใช่ตัวเขา!"
 จินเห็นสภาพที่เธอพูดและมองมาที่เขาด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อยเข้าเขย่าตัวอย่างแรง
 "เพราะฉะนั้นแล้ว...ฉันบอกเรื่องทั้งหมดที่ฉันรู้แล้ว ทีนี้ช่วยฟังคำขอร้อง ไม่สิ!
 นายเป็นเพื่อนของลูกชายฉันใช่ไหม? เพราะงั้นได้โปรดช่วยเขาที เขาเป็นสิ่งสุดท้ายที่เหลือในชีวิตของฉัน สัญญาได้ไหมว่าจะช่วยเขา? จะอยู่เคียงข้างเขาและพาเขากลับมาหาฉันอย่างปลอดภัย ใช่ไหม?"
....
...
...
 จินเข้ารับการโจมตีทั้งหมด เพราะไม่ว่าจะโจมตีมาอย่างไร? หรือว่าจากทิศทางไหนเส้นด้ายของเจชัวร์นั้นก็จะไหม้ไม่มีเหลือแม้แต่ซาก ถึงแม้ว่ามันจะทวนทานและคมมากสักเท่าไหร่ แต่มันก็แพ้อุณหภูมิที่สูงมากอยู่ดี พอได้โอกาสจินรีบพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วเหวี่ยงดาบอย่างสุดแรงเข้าโจมตีที่เจชัวร์ ซึ่งทางนั้นเองก็รีบใช้เส้นด้ายในการรับการโจมตีได้ทันเวลา แต่ว่าเนื่องจากดาบในมือของจินตอนนี้มีความร้อนและไฟที่ยังลุกโชนอยู่ เลยทำให้มันสามารถฟันเข้าเส้นด้ายไปได้อย่าง่ายดาย
 ดาบของจินเข้าฟันที่แขนเจชัวร์ แต่ไม่ถึงกับขาด ต่อมาทางนั้นก็รีบแก้สถานการณ์โดยการถีบเข้าที่กลางตัวของจินและผลักตัวเองด้วยพลังลมให้ตัวเองถอยห่างออกมาได้
 จินเองที่เห็นแบบนั้นก็พุ่งเข้าไปโจมตีอย่างต่อเนื่องทันที แต่คราวนี้เป็นไปได้ค่อนข้างยากเพราะว่าทางเจชัวร์รู้ได้ถึงจุดอ่อนของตัวเองสลับใช้พลังลมแทนระดมยิงกระสุนลมไปที่จินที่พุ่งเข้ามาหาเขา
 ทางจินเองก็พยายามปัดกระสุนเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ไม่หมดเขาได้รับบาดเจ็บเข้าที่เข่าและหัวไหล่ ตามด้วยสูญเสียดวงตาไปข้างหนึ่ง จนนอนลงไปกองกับพื้นก่อนที่จะถึงตัวของเจชัวร์ สภาพร่างกายของจินตอนนี้ก็สะบักสะบอม ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผล สูญเสียดวงตาข้างขวาจากการโจมตีเมื่อตะกี้นี้
 "แฮ่กก...! แฮ่กก...! แฮ่กก...!" เสียงนอนหอบหายใจดังถี่ๆขาดเป็นห้วงๆ
 ทางเจชัวร์ไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยออกไปรีบทำการโจมตีครั้งต่อไปโดยการสร้างลูกตุ้มหนามขนาดใหญ่จากเส้นด้ายโจมตีทางจินที่นอนบาดเจ็บอยู่
***แปะ!!!***
เสียงตบมือที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับลูกตุ้มฟาดลงที่ร่างกายของจิน ปรากฏเป็นไทที่เข้ามารับลูกตุ้มนั้นแทนที่ เขาทำการใช้ดาบที่อยู่ในมือทั้งสองรับการโจมตีอย่างสุดแรงจนเข่าทรุดลงกับพื้นเนื่องจากแรงอันมหาศาลที่กด ไม่นานนักทางไทก็สามารถฟันลูกตุ้มหนามขนาดยักษ์นั้นออกเป็นสองส่วน แล้วเขาก็ตะโกนขึ้นกับจินที่ถูกสลับตำแหน่งไปเมื่อกี้นี้
 "ตอนนี้แหละ!!!" พอพูดจบตัวของไทเองก็นอนทรุดลงไปอีกรอบเนื่องจากพิษบาดแผลที่ท้อง
จินพยุงตัวลุกจากสภาพบางตายขึ้นมาพร้อมกับบาดแผลบนร่างกายทั้งหมดก็ได้หายไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักจินก็พุ่งด้วยความเร็วที่เหนือเสียงเข้าโจมตีที่เจชัวร์อย่างที่ไม่ทันได้ตั้งตัว
 เจชัวร์ถูกจินนั้นลากตัวไปตามพื้นถนนไปไกล แต่ดาบของจินที่ได้หักไปแล้วมันไม่คมพอที่จะเฉือนคอของเจชัวร์ให้ขาดได้อย่างทันที อีกฝ่ายนั้นก็รู้ถึงจุดนี้เลยทำการสร้างผนังจากเส้นด้ายเข้ารับแรงกระแทกไว้ข้างหลังเพื่อที่จะหยุดจากการโจมตีนั้น
 จินเองก็ทราบดีว่าขืนเป็นแบบนี้มีหวังโดนสวนกลับแน่ เขาเลยหยุดการโจมตีที่คอแล้วถีบเข้าที่กลางลำตัวของเจชัวร์จนกระเด็นกระแทกเข้ากับผนังที่เจ้าตัวสร้าง หลังจากนั้นจินก็พุ่งด้วยความเร็วเหนือเสียงเพื่อหวังจะจบการต่อสู้ครั้งนี้
 ทางเจชัวร์ไม่ยอมเพราะเขาเห็นว่าดาบที่อยู่ในมือของจินนั้นอุณหภูมิไม่เพียงพอที่จะตัดเส้นด้ายของเขาได้แล้ว แต่จะรับมือจากระยะไกลคงยากเขาคิดแบบนั้นเลยทำการสร้างดาบที่พอดีมือเข้ารับการโจมตีของจินที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว
 ซึ่งนั้นเองก็เป็นตามที่เจชัวร์คาดการณ์ดาบของจินตอนนี้นั้นความร้อนได้ลดลงไปจนแทบจะหมด ทั้งสองเลยเข้าปะทะระยะดาบอย่างใกล้ชิด
 จินที่ดาบหักเลยทำให้ตัวเองค่อนข้างเสียเปรียบเรื่องระยะการโจมตี ฉะนั้นเขาจำเป็นจะต้องรักษาระยะที่ตัวเองได้เปรียบนี้เอาไว้ หักเหการฟันของเจชัวร์ที่เข้ามาด้วยดาบที่หัก แล้วสวนกลับด้วยหมัดและเท้า อย่างต่อเนื่องจนเป็นฝ่ายได้เปรียบ
 เจชัวร์นั้นที่กำลังเสียเปรียบนั้นก็เลยใช้เส้นด้ายตรึงเข้าที่ขาของจินเอาไว้ แล้วเอามือแตะไปที่ท้องของจินเกิดลมกระแทกเข้าอย่างแรงจนกระอักเลือดออกมา
 จินที่ได้รับบาดเจ็บเองก็จับที่ข้อมือข้างนั้นแล้วเอาดาบที่หักเสียบเข้าที่ข้อมือของเจชัวร์ ใช้หัวโขก กระชากขาข้างหนึ่งออกอย่างแรงจนเส้นด้ายที่ตรึงอยู่หลุดออก ดูเหมือนว่าทางเจชัวร์เองก็อ่อนแรงแล้วเช่นเดียวกันทำให้คงสมาธิในการควบคุมเส้นด้ายลดลง แล้วทำการเตะเข้าที่ซี่โครงข้างหนึ่งจนหัก
 จากการเตะในครั้งนั้นทำให้ทางเจชัวร์นั้นต้องผลักตัวเองออกระยะ แล้วทำการรักษาตัวเองใช้เส้นด้ายเย็บเข้าบาดแผลภายใน แต่มันก็กินเวลาเป็นอย่างมากในการรักษา
 นั่นเองก็เป็นการเปิดช่องว่างให้จินที่หลุดจากการตรึงพุ่งเข้าโจมตีกลับไป ซึ่งทางเจชัวร์เองก็เตรียมพร้อมเพื่อที่จะรับการโจมตี แต่พอปะทะดาบได้สักระยะหนึ่งจินก็ได้ไปอยู่ข้างหลังเสียแล้ว และทำการใช้ดาบเล่มที่หักนั้นฟันลงที่กลางหลังของเขาจนได้รับบาดเจ็บ พอจะสวนกลับไปจินก็ไปอยู่ข้างหน้าและทำการฟันเฉียงลง ต่อด้วยถีบเข้าที่กลางลำตัวพอทางนั้นกระเด็นออกไปก็เละพุ่งเข้าอย่างรวดเร็วเสียบดาบเข้าที่ซี่โครงเพื่อย้ำบาดแผลเดิม
 ดาบของจินปักเข้าที่ซี่โครงแต่มันก็ทำได้เพียงแค่บาดแผลเล็กน้อย เพราะทางเจชัวร์นั้นได้มีเกราะที่ทำจากเส้นด้ายป้องกันอยู่มันดูดซับแรงฟันและแทงทั้งหมดไป ถึงแม้พยายามที่จะฝืนอย่างไรดาบมันก็ถูกหยุดและปักคาอยู่ทั้งอย่างนั้น ทางเจชัวร์เองก็รีบสวนกลับกระแทกจินด้วยลมเข้าที่ท้องเพื่อเว้นระยะห่างไป
ในช่วงนั้นเองที่ผลข้างเคียงของแพนโดร่าเกิดขึ้นกับทางเจชัวร์ดวงตาเริ่มเปลี่ยนสีจากสีดำกลายเป็นสีทองบุษราคัม เอาริ่มกระอักเลือดออกมา
 "แค่กก...! แค่กก...! แค่กก...!"
 จินที่สบโอกาสและกำลังจะพุ่งเข้ามาโจมตี แต่ทางตัวเขาเองก็เกิดอาการแบบเดียวกัน เขาเริ่มไอจนอาเจียนเป็นเลือด ร้อนที่ผิวราวกับไฟไหม้ มีเลือดไหลออกจากที่หูและดวงตา
 "แค่กก...! แค่กก...! แค่กก...!"
 ทางเจชัวร์เป็นฝ่ายแรกที่ลุกขึ้นมาได้ก่อน เขาได้ใช้เวลาในช่วงนั้นรักษาซ่อมแซมอวัยวะส่วนต่างให้กลับมาใช้งานได้ตามปกติ พอเสร็จแล้วเขาก็ค่อยเดินไปที่จินที่นอนสติเลือนรางอยู่ตรงหน้า เขากำดาบที่สร้างขึ้นจากเส้นด้ายจนแน่น
 "สำหรับฉันแล้วนายสำคัญกับตัวฉันมาก ใช่...! สำคัญมาก พวกเรามีอะไรหลายๆอย่างที่คล้ายกัน"
 จินที่ได้ยินแล้วพยายามที่จะลุกขึ้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ทางเจชัวร์ไม่ยอมเตะดาบที่หักๆทิ้งและเหยียบเข้าที่กลางหลังของเขา
 "ฉันดีใจมากเลยนะที่ได้พบกับนาย ถึงแม้ว่าจะไม่กี่ปี ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ตัวฉันเองแต่เป็นอีกคนนึ่งก็ตาม เพราะว่านายสำคัญกับตัวฉันมาก ฉะนั้นแล้วฉันจะเป็นคนฆ่านายด้วยมือของฉันเอง" เจชัวร์กำดาบจนแน่นพร้อมที่จะแทงลงบนร่างของจิน
 ในจังหวะที่เจชัวร์กำลังจะแทงดาบลงบนร่างของจินนั้น จู่ๆก็มีดาบบังตอของไทที่มันได้ถูกแยกออกจากคู่ของมันพุ่งมาที่เจชัวร์ขณะที่กำลังยืนเหยียบร่างของจินอยู่ จนตัดขาข้างหนึ่งของเขาขาดลงและทำให้อีกฝ่ายล่นถอยออกไปได้ เมื่อเห็นเป็นแบบนั้นทาเจชัวร์จึงใช้เส้นด้ายดึงขาที่ขาดเข้ามาเย็บเข้าที่เดิมอย่างทันที
 "ชิ...! ถ้าเป็นไปได้ช่วยอย่ามาขัดขาผมจะได้ไหม!?"
 "ขัดขา? เปล่าเลยแค่ตัดขาทิ้งก็เท่านั้นเอง แต่เดี๋ยวก็ต่อเองได้อยู่แล้วนิ" เสียงไทพูดขึ้นพร้อมกับดาบอีกเล่มที่อยู่ในมือและกำลังเดินมาที่จิน "จะมัวนอนอีกนานไหม? รีบลุกขึ้นมาจัดการเรื่องของตัวเองได้แล้ว!"
 หลังจากนั้นจินก็พยุงตัวเองลุกขึ้นพร้อมกับหยิบดาบไททีได้ปามาช่วยเขา
 "โทษที..ที่ต้องให้นายมาช่วยอีกแล้ว"
 "อย่าเข้าใจผิดสิ! ที่ฉันทำทั้งหมดนี่ไม่ใช่เพื่อใคร แต่ก็เพื่อตัวเอง"
 "เข้าใจแล้ว...แต่ก็ขอบคุณนะ"
พอจินพูดกับไทเสร็จเขาก็ทำการวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วเข้าโจมตีอย่างทันที เขาพุ่งด้วยความรวดเร็วที่สูงกว่าเดิมเข้าเฉือนสีข้างเอวของเจชัวร์จนได้รับบาดเจ็บแล้วผ่านไปข้างหลัง ทางเจชัวร์เองก็ไม่ได้อยู่เฉยๆให้ทำอย่างนั้นเขากระทืบพื้นอย่างแรงเกิดแรงลมเข้าหยุดจินที่กำลังพุ่งเข้าหาตัวเขากลางอากาศ หลังจากนั้นก็จะโจมตีสวนกลับไปด้วยกระสุนลม
 ***แปะ!!!***
เสียงตบมือดังขึ้น ไทสลับตำแหน่งของตัวเองกับจินที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศเข้ารับการโจมตีแทนด้วยดาบ กระสุนลมถูกยิงมานับหลายนัด ซึ่งทางไทเองที่พยายามจะกันการโจมตีนั้นอย่างสุดชีวิตแต่ก็ยังได้รับบาดเจ็บอยู่ดี กระสุนเข้าทะลุแขนและขาจนเป็นรูโหวง ดาบที่ใช้กันก็เริ่มที่จะมีรอยร้าวเกิดขึ้นเล็กน้อย
 ต่อมาจินที่ถูกสลับตำแหน่งไปนั้นก็พุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว ทางเจชัวร์เองที่ก็รู้อยู่แล้วเลยใช้ดาบที่สร้างขึ้นจาเส้นด้ายเข้ารับมือได้ทัน แต่เนื่องจากดาบที่ได้รับจากไทนั้นคมมาก เขาทำได้แค่เบี่ยงวิถีไม่ให้โดนจุดสำคัญก็เท่านั้น ผลลัพธ์เลยทำให้เจชัวร์ได้บาดบาดแผลเข้าที่ไหล่ข้างซ้าย
 หลังจากนั้นจินที่โดนเบี่ยงการโจมตีไปนั้น ก็หมุนตัวกลับพยายามเล็งโจมตีเข้าที่เองของเจชัวร์ แต่ทางนั้นเองก็เอาเท้ายันที่แขนของจินเพื่อให้ทำแบบนั้น ในตอนนั้นเอง...
***แปะ!!!***
 เสียงตบมือดังขึ้นพร้อมกับตรงที่จินอยู่กลับกลายเป็นไทแทน จินที่ถูกสลับตำแหน่งการยืนไปเข้าฟันเจชัวร์ที่คอแต่บาดแผลมันก็ไม่ลึกมากพอที่จะจบชีวิตอีกฝั่ง
 เจชัวร์ที่เห็นท่าเริ่มไม่ดีเลยระเบิดแรงลมอันมหาศาลผลักตัวของจินและไทออกห่างจากตัวเขา แล้วฟันคลื่นลมออกโจมตีไปที่ไท ซึ่งทางไทเองก็พยายามที่จะยกดาบขึ้นกันแล้วแต่เนื่องจากแรงลมมหาศาลเลยทำให้ดาบนั้นแตกเป็นชิ้น แรงลมที่กันไม่หมดเข้าฟันที่กลางลำตัวจนได้รับบาดแผลสาหัสจนเข่าทรุดลงกับพื้น
 จินที่สบโอกาสนั้นเข้าไปโจมตีกลับ แต่ทางเจชัวร์เองนั้นก็ได้สร้างเส้นด้ายที่คมเข้ารัดที่ขาข้างหนึ่งของจิน จนขยับตัวไปไหนไม่ได้เส้นด้ายนครั้งนี้ไม่เหมือนคราวงก่อน ถ้าขยับออกไปแม้แต่เพียงนิดเดียวขาข้างนั้นของเขาก็ขาดได้เลย
 หลังจากนั้นไม่นานเจชัวรืก็รวบรวมแรงลมหมุนอัดกันเป็นกระสุนและกำลังที่จะยิงเข้าที่หัวใจของจิน ขณะนั้นเอง...ที่ไทลุกขึ้นมาวิ่งเข้าไปขว้างปาดาบที่พังในมือและพยายามที่จะตบมือช่วยจิน....
 ***ฟุบ...*** มือของไทข้างหนึ่งถูกเส้นด้ายที่คมมากๆตัดจนขาด
 เพราะตัวเจชัวร์เองไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น เขาเลยใช้เส้นด้ายรัดเข้าที่ข้อมือข้างหนึ่งของไทและทำการตัดมันทิ้งเพื่อไม่ให้ใช้พลังได้
 และตอนนั้นที่เจชัวร์หันกลับไปทางจิน ก็หลงเหลือแค่เพียงขาข้างหนึ่งที่ขาดอยู่กับพื้น จินโผเข้าโดยใช้แรงทั้งหมดพุ่งเข้าแลกกับขาของตัวเองพยายามที่จะเอาดาบเสียบเข้าที่หัวใจ แต่ตรงหน้าของเขาตอนนี้ก็มีเส้นด้ายเรียงกันเป็นตารางกันเขาไว้อยู่ เส้นด้ายที่ทั้งคมจนขนาดที่สามารถตัดกระดูกได้อย่างง่ายดาย
 "(แย่แล้ว...! แบบนี้มีหวังไม่รอดแน่!)" จินเริ่มสิ้นหวังหน้าถอดสีอนชย่างเห็นได้ชัด
 ในเสี้ยววินาทีแห่งความสินหวังนั้นเองนั้นเอง....
***แปะ!!!***
 ทั้งที่ไม่น่าเป็นไปได้แท้ๆ แต่ก็มีเสียงตบมือดังขึ้น ไทที่ใช้มือข้างหนึ่งที่ยังอยู่ดีเข้าฟาดไปที่มืออีกข้างหนึ่งที่ขาด สลับตำแหน่งของจินกับดาบที่พังของตัวเขาที่ปาไปในตอนนั้น เลยทำให้ จินไปอยู่ข้างหลังของเจชัวร์และพุ่งเข้าเสียบดาบลงที่หัวใจจนทะลุถึงข้างหน้า
 เจชัวร์พยายามดิ้นอย่างสุดชีวิตเพื่อให้จินปล่อยมือออก
 "ปล่อยนะเว้ย!"
 แต่ตัวของจินนั้นก็เอาแขนอีกข้างรัดเข้าที่คออย่างแน่น
 "นี่เป็นการเดิมพันครั้งสุดท้าย...ถ้าเกิดนายหลุดออกไปได้ พวกฉันก็หมดปัญญาแล้ว"
 เวลาของเจชัวร์เริ่มเหลือน้อยลงเรื่อยๆ เขาเริ่มกระวนกระวายสีหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัดสติเริ่มเลือนรางไปทีละนิด "ฉัน...บอกให้ปล่อย!!!"
 เขาตะโกนออกอย่างสุดเสียงพร้อมกับระดมอัดแรงลมเข้าที่จินที่อยู่ด้านหลังนับหลายครั้งจน จินนั้นกระอักเลือดออกมาเลอะที่ไหล่ของเขา แต่ถึงกระนั้นต่อให้จะอัดแรงลมไปมากเท่าไหร่จินก็ไม่แม้แต่จะปล่อยตัวเจชัวร์ออกเลย กลับกันมันยิ่งรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ
 จินพยายามรวบรวมสติที่กำลังจะเลือนรางไปพูดกับเจชัวร์ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ขอ...โทษจริงๆนะ ที่ฉัน...ไม่อาจจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้ได้ และก็...ขอบคุณ นายเป็นเพื่อนคนแรกและคนสุดท้ายของฉัน..."
 "แม่งเอ้ย!!!" เจชัวร์ระดมอัดแรงลมอย่างแรงไปที่ร่างกายของจินอย่างต่อเนื่องหลายครั้ง ต่อหลายครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ถึงอย่างนั้นจินก็ไม่ยอมปล่อยแขนและกลับกันมันยิ่งรัดแรงขึ้นเรื่อยๆเสียอีก
 "แม่งเอ้ย!!! ปล่อยสิวะ!"
 ในขณะนั้นเองที่แขนอีกข้างหนึ่งของเจชัวร์เข้ามาจับข้อมือห้ามเอาไว้ ตั้งแต่เมื่อไหร่เขาเองก็ไม่รู้สึกตัวเหมือนกันที่ก็มีน้ำตาไหลอยู่ที่ดวงตาอีกข้างหนึ่ง ดูเหมือนว่าจิตใจของเฮนรี่จะยังอยู่ในร่างกายและพยายามที่จะช่วยจิน
"เข้มแข็งขึ้นแล้วสินะ? ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้"
 หลังจากนั้นเจชัวร์ก็ลดมือลงพร้อมกับจับที่ปลายดาบที่ทิ่มทะลุหัวใจของเขาดันลงตัดที่กลางหัวใจเพื่อปลิดชีพของตัวเอง
 "นายชนะแล้ว...จากนี้ก็ดูแลตัวเองดีๆด้วยล่ะ"
ร่างกายของเจชัวร์ค่อยๆล้มลงกับพื้นจมกองเลือดพร้อมกับดาบแทงด้านหลัง น่าแปลกใจทั้งๆที่แพ้แท้ๆแต่ทำไม? ใบหน้าของเขากลับดูมีความสุข
 จินเอื้อมมือออกไปจับที่มือของร่างกายที่ไร้วิญญาณของเพื่อนตัวเองก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงที่สั่นๆ ถึงแม้ว่าจะเศร้าแค่ไหนน้ำตาก็ไม่มีไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว
 ...ใช่! ถึงแม้ว่าจะเสียใจจนเจียนตายก็ตาม ก็ไม่สามารถร้องไหเพื่อแสดงความเศร้าออกมาได้
 "จะให้ฉัน...เรียกนายว่าอะไรดี?...เฮนรี่"
เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นมาอีกครั้ง...
 หมายเลข 12 เฮนรี่ วีคอยด์
 หมายเลข 13 เจชัวร์ วีคอยด์
ทั้งสองถูกกำจัดแล้ว.....


........
 ...ภาพที่ไม่คุ้นเคย วิวทิวทัศน์ที่ไม่รู้จัก คนที่อยู่ตรงหน้าในนั้นคือใคร? ตัวเองเป็นใคร? แล้วภาพเหล่านี้เป็นของใคร?
 ...ภาพเหล่านั้นเรียงรายทับซ้อนไหลเข้ามาในหัวไม่หยุด ความดีใจเสียใจ ความรู้สึกเจ็บปวด ทรมานหรือแม้กระทั่งความตาย ฉันสัมผัสมันได้ทั้งหมด
 ...หลังจากนี้ตัวฉันควรจะทำอย่างไรต่อดี?
 ...
 ลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบกับภาพเพดานที่ไม่คุ้นเคย ความรู้สึกสัมผัสนุ่มๆที่หลัง ความสบายที่รู้สึกได้ผ่านผิวหนัง พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ สภาพสีผิวสีขาวซีดเผือกก็กลับมาเป็นปกติ แถมที่มือตอนนี้ก็มีสัญลักษณ์แปลกๆขึ้นมาแทนหมายเลข ตราสัญลักษณ์รูปร่างคล้ายคลึงกับมงกุฎสีแดง
 เมื่อมองไปรอบๆก็สังเกตเห็นสาวสวยในชุดเมดยืนเรียงรายนับหลายสิบคน พวกเธอดูดีใจเป็นอย่างมากที่เห็นฉันฟื้น มีเมดคนหนึ่งวิ่งออกไปข้างนอกด้วยท่าทีที่ดีใจเหมือนจะไปเรียกใครมา...
 "ตื่นแล้วอย่างนั้นหรอคะ? ท่านราชา"
 พวกเขาเรียกฉันว่า "ราชา" อย่างนั้นหรอ? แสดงว่าการคัดเลือกได้สิ้นสุดลงแล้วสินะ?
 "ต้องการให้พวกเรารับใช้สิ่งใดไหมคะ?"
 "ไม่ล่ะ...ไม่เป็นไร"
 ทันใดนั้นเมดคนที่วิ่งออกไปก็เข้ามาพร้อมกับพูดส่งเสียงดัง
 "ไปตามท่านดีลเลอร์มาแล้วค่ะ" ดูเหมือนว่าคนที่เมดคนนั้นไปตามไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นดีลเลอร์ คนรับใช้คนสนิทอดีตราชาคนก่อน
 "ก่อนอื่นกระผมดีใจที่ท่านตื่นได้เสียที" พอพูดจบดีลเลอร์ก็ส่งสัญญาณให้เหล่าเมดออกไปรอข้างนอก
 หลังจากเมดเดินออกไปกันจนหมดแล้ว จินก้ขึ้นมาถามมาก่อนว่า...
 "นี่ฉัน...หลับไปนานแค่ไหนกัน?"
 "ไม่นานหรอกครับ แค่ 1 สัปดาห์เท่านั้นเอง ซึ่งในระหว่างที่ท่านหลับไปนั้นพวกเราก็ได้ทำการซ่อมแซมเมืองและทำทุกอย่างให้เป็นเหมือนอย่างปกติแล้วครับ สบายใจได้"
 "ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว"
 "ท่านต้องการถามอะไรต่ออีกไหมครับ?"
 "ไม่! ตอนนี้ยัง"
 หลังจากนั้นจินก็หันไปมองวิวทิวทัศน์ที่หน้าต่าง จนบรรยากาศภายในห้องนั้นเริ่มอึดอัด ดีลเลอร์เลยพยายามที่จะขอตัวออกไป
 "ถ้าอย่างนั้นกระผมไม่รบกวนท่านแล้ว เชิญพักผ่อนได้ตามสบาย หากต้องการให้บริการอะไรเชิญเรียกใช้เหล่าเมดได้ตามที่ท่านประสงค์เลย"
 "เดี๋ยว...!" จินพูดขึ้นห้ามดีลเลอร์ที่กำลังจะเดินออกไป "ช่วยพาฉันเดินชราชวังหน่อยได้ไหม?"
 "...ตามบัญชาครับ ถ้าอย่างนั้นกระผมจะเรียกเมดหนึ่งคนให้พาท่านเดินชมราชวังเอง"
 "ไม่จำเป็น...เพราะว่าฉันมีคนที่รู้จักราชวังนี้อยู่ตรงหน้าแล้วไงล่ะ" จินมองไปที่ดีลเลอร์
 "แต่ว่าผมค่อนข้างยุ่ง เลยไม่ว่างที่จะพาเดินชมสักเท่าไหร่"
 "คนอย่างนายขัดคำสั่งของฉันได้ด้วยอย่างนั้นหรอ?"
 ดีลเลอร์ถึงกับนิ่งเงียบไปสักพักหนึ่งทำท่าทางเหมือนลำบากในการตัดสินใจ ก่อนจะตอบกลับมาว่า
 "รับทราบครับ ให้กระผมผู้นี้นำทางท่านชมราชวังแห่งนี้เอง"
จินลุกขึ้นจากเตียงหยิบผ้าคลุมที่แขวนเข้าสวม ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับดีลเลอร์ ทันทีที่เปิดประตูออกไปก็มีเมดยืนรอเรียงแถวต้อนรับกันเป็นแนวยาว
 "พวกเธอไปทำงานกันตามปกติ ฉันจะพาท่านราชาองค์ใหม่เดินชมสถานที่นี้เอง"
 "ค่ะ!" แล้วพวกเธอก็แยกย้ายกันไปจนเหลือแค่จินกับดีลเลอร์
 "ถ้าอย่างนั้นเชิญทางนี้เลยครับ"
จินเดินตามคำเชิญของดีลเลอร์ ในขณะที่เดินไปทั้งสองคนก็พูดคุยกันไปด้วย
 "พวก 13 ตระกูลใหญ่เป็นอย่างไงบ้างแล้ว?"
 "หลังจากที่การคัดเลือกสิ้นสุดลง ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครคัดค้านผลที่ออกมานะครับ"
 "ตระกูลอูทูสล่ะ"
 "ผลจากการที่ท่านชนะนั้นทำให้ทางตระกูลอูทูสนั้นได้รับผลประโยชน์เป็นอย่างมากจากการที่สนับสนุนท่านในการคัดเลือกก่อนหน้านี้"
 "แล้วเรื่อง..."
 ดีลเลอร์ที่รู้ว่าทางราชากำลังจะพูดถามอะไร แต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดออกมา เขาก็เลยชิงพูดก่อน
 "ถ้าเรื่องคนงานของทางอูทูสที่ท่านอยากจะรู้แหละก็ พวกเธอสบายดี"
 "...อย่างนั้นก็ดีแล้ว"
 ตอนนี้ทั้งสองก็เดินมากันจนถึงที่ห้องอาหารที่อยู่ในราชวัง ที่มีเมดหลายคนกำลังทำงานกันจ้าละหวั่นและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย เมื่อมองออกไปข้างนอกหน้าต่างก็มีเมดอีกกลุ่มหนึ่งที่กำลังทำความสะอาด ตกแต่งสวนขนาดใหญ่ที่อยู่รอบราชวัง
 "สุดยอดไปเลยไหมครับ พวกเธอคือมนุษย์ที่พวกเราภูมิใจสร้างขึ้นเองกับมือ โฮมุนครุส(Homunculus) พวกเธอถูกตั้งโปรแกรมให้จงรักภักดีต่อผู้เป็นนายอย่างถึงที่สุด เป็นแรงงานที่ไม่รู้จักเหนื่อย หิว หรือต้องการพักผ่อน แต่ต่อให้จะพูดอย่างนั้นพวกเธอก็ไม่ต่างอะไรกับเรานักหรอกครับ"
 "หมายความว่าอย่างไง?"
 "ที่พวกเธอทำอยู่นั้นนอกจากอาหารของพวกเราแล้ว ก็ยังมีอาหารของพวกเธออยู่ด้วย ที่ราชวังนี้ก็ยังมีห้องให้พวกเธอได้นอนหลับพักผ่อน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อไม่ให้จิตใจของพวกเธอพังทลาย เพราะแต่เดิมแล้วพวกเธอก็มีต้นแบบทีมาจากแหล่งคล้ายคลึงกัน"
 "คล้ายคลึงกัน?"
 "เซลล์จากมนุษย์ไงละครับ...แต่เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงพวกเราไม่ได้ไปฆ่าใครหรือบังคับฝืนใจใครและนำมาทดลองแต่อย่างใด ทั้งหมดนี้ก็มาจากความสมัครใจล้วนๆ"
 พอพูดจบแล้วดีลเลอร์ก็เดินนำทางไปต่อ.....แล้วจู่ๆจินก็ถามขึ้นว่า
 "ทำไมร่างกายของฉันถึงกลับมาเป็นแบบเดิมได้ แล้วตราสัญลักษณ์ที่อยู่บนมือนี่คืออะไร?"
 "นั่นเป็นสิ่งที่ยืนยันยังไงล่ะครับ ว่าท่านคือราชา หลังจากที่การคัดเลือกจบลงแล้วมีผู้ที่เหลือรอดเป็นคนสุดท้ายตราสัญลักษณ์ก็จะเกิดขึ้นบนผ่ามือแทนที่อันเก่าที่เป็นหมายเลข"
 ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ก็มีหญิงสาวสูงวัยเดินเมาหยุดที่ตรงหน้าของทั้งสอง เธอทำความเคารพจินอย่างสุภาพและตามด้วยดีลเลอร์
 "ถวายบังคมท่านราชา กับท่านดีลเลอร์คนรับใช้คนสนิท"
 "คุณไวท์ ไม่ต้องน้อมน้อมขนาดนั้นก็ได้ครับ" ทางดีลเลอร์รีบเข้าพยุงตัวของเธอขึ้น "นี่คือคุณไวท์ เธอคือคนรับใช้ของราชาองค์ก่อนหน้านี้และยังเป็นหัวหน้าเมดที่คอยสอนสั่งการปรนนิบัติต่างๆให้กับพวกเธออีกด้วย"
 "ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณไวท์"
 "ว่าแต่คุรมีเรื่องอะไรหรือครับ?"
 "ดิฉันว่าอยากจะลาออกจากการเป็นหัวหน้าเมดแล้วค่ะ"
 "แบบนั้นน่าเสียดายนะครับ คุณเป็นบุคคลสำคัญถ้าขาดคุรไปแล้วพวกเธอเหล่านั้นจะเป็นอย่างไรกันครับ"
 "ตอนแรกฉันเองก็แอบห่วงเหมือนกัน แต่เมื่อเห็นภาพตอนนี้ พวกเธอดูเติบโตจนไม่ต้องให้ดิฉันสอนแล้ว อีกอย่างท่านราชาคนก่อนก็เสียไปแล้ว คงไม่มีเหตุผลที่ตัวฉันจะอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว"
 "แล้วคุณจะไปทำอะไรต่อจากนี้ล่ะครับ"
 "ท่านดีลเลอร์ดิฉันก็อายุได้ 80 กว่าๆแล้ว คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ส่วนเรื่องเงินนั้นไม่ต้องห่วง ฉันทำงานที่นี่มานานก็พอจะมีเงินเก็บใช้จนตายได้อย่างไม่มีปัญญาหาอะไร"
 "ถ้าคุณยืนยันอย่างนั้นผมก็ไม่ว่าอะไร ขอให้โชคดีนะครับ"
ก่อนหน้านั้นไวท์ได้เข้ามาหาทางจินแล้วก็พูดขึ้นว่า "ขอให้ท่านราชาปกครองประเทศนี้ด้วยความเที่ยงธรรม และได้โปรดอย่าได้ลืมสิ่งที่เป็นอยู่ ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัว"
 "......" ซึ่งทางจินได้แต่เพียงพยักหน้าตอบกลับไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกลับไป
 หลังจากนั้นไวท์ก้มหัวทำความเคารพกับทั้งสองก่อนจะเดินจากไป ในระหว่างที่เธอเดินจากไปนั้นเหล่าเมดก็เข้ามากอดพร้อมกับบอกลากันเป็นครั้งสุดท้าย...
 "ทั้งที่เป็นมนุษย์แท้ แต่กลับปฏิบัติกับพวกเธอราวเป็นครอบครัว ไม่ได้รังเกียจที่พวกเธอเหล่านั้นเป็นโฮมุนครุส น่าแปลกใจดีนะครับ"
 "งั้นหรอ?"
 ทางจินนั้นไม่ได้สนใจในสิ่งที่ดีลเลอร์พูดมาแต่อย่างใด เขาจ้องมองไปทิศทางที่ไวท์เดินจากไปอย่างไม่ลดสายตาลง ดีลเลอร์ที่เห็นแบบนั้นเลยพูดว่า
 "ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปทำธุระก่อนจะได้ไหมครับ"
 "อืม...แต่ช่วยเตรียมรถให้ที ฉันจะออกไปข้างนอก"
 "ได้ครับ"
 จินเดินทางออกไปนอกราชวังพร้อมกับบอดี้การ์ดจำนวนหนึ่ง ออกจากเซนเตอร์พุ่งตรงไปยังที่ที่หนึ่ง เป็นบ้านที่อยู่ทางทิศนอร์ บ้านหลังไม่ใหญ่ไม่เล็กแต่ก็เพียงพอที่จะอยู่ได้ครอบครัวหนึ่ง เขากดกริ่ง ทันใดนั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งออกมาด้วยความร้อนรน ผมดูกระเซอะกระเซิง รอบๆดวงตาขอบดำคล้ำ วินาทีที่เธอเห็นจินก็รีบโผเข้ามา ซึ่งในตอนที่วิ่งเข้ามานั้นทางบอดี้การ์ดพยายามจะกันไม่ให้เข้าถึงตัวฉัน
 "ไม่เป็นไร ปล่อยให้เธอเข้ามาเถอะ" พอทางบอดี้การ์ดได้ยินแบบนั้นจึงปล่อยตัวเธอออกมา หญิงคนนั้นพุ่งตรงเข้ามาเขยั่วจินอย่างแรง เธอทะท้วงคำสัญญาออกมา
 "ลูกของฉัน ไหนล่ะลูกของฉัน? เขาอยู่ไหน? ตอนนี้เขาสบายดีไหม? ทำไมเขาถึงยังไม่กลับมาหาฉัน?"
 ในตอนนั้นจินเอามือของเธอออกพร้อมกับแสดวงสีหน้าเศร้าสร้อยออกมา จนทางแม่ของเฮนรี่นั้นรู้ได้อย่างทันทีผ่านสีหน้า
 "ไม่จริง!? ไม่จริง!! ไม่จริง!!! ไหนบอกสัญญาแล้วไงว่าจะช่วยลูกของฉัน ไหนบอกว่าจะปกป้องเขา ไหนบอกว่าจะพา...เขากลับมา..." เธอเริ่มทุบทำร้ายตบที่ใบหน้าของจินจิกเล็บข่วนจนเกิดบาดแผลมีเลือดไหลซึมออกมา ทางบอดี้การ์ดเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีเลยจะเข้ามาดึงตัวเธอออก แต่ทางจินก็ห้ามไว้
 "ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร"
 "แต่ว่าท่าน..."
"ฉันบอกว่าไม่เป็นไร!" จินตะคอกเสียงออกจนทางบอดี้การ์ดถอยออกไป
 แม่เฮนรี่นั้นยังไม่ยอมหยุดเข้าไปในบ้านแล้ววิ่งออกมาใหม่พร้อมกับมีดทำครัว เข้าแทงที่ท้องของจินซ้ำแล้วซ้ำเล่า
 "แกทำแบบนี้กับเขาใช่ไหม!? ทำแบบนี้ใช่ไหม!? เฮนรี่ที่แสนน่ารักของฉัน ที่เขาต้องตายก็เพราะแก! มันไม่ใช่เพื่อนของเขา! แกมันก็เป็นแค่ฆาตกร!!! เอาเขาคืนมา เอาเขาคืนมา! เอาเขาคืนมา!!!" ในขณะที่พูดไปนั้นมือของเธอก็ยังคงจ้วงแทงไปที่ท้องอย่างไม่หยุด จนมือของเธอชุ่มไปด้วยเลือด แต่ถึงอย่างนั้นทางจินก้ไม่แม้จะตอบโต้หรือพูดอะไรเพียงแต่ยืนเงียบให้เธอกระทำทั้งอย่างนั้น
 เธอทิ้งมีดแล้วทรุดตัวลงคุกเข่าพร้อมร้องไห้ออกมา พยายามดึงเขย่าที่ต้นขาของจินทั้งในสภาพแบบนั้น
 "ได้โปรดอย่าพรากเขาไปจากฉันอีกคน ขอร้องแหละ...พระเจ้า" แล้วเธอก็หมดสติไป
 บอดี้การ์ดคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้กับจิน "เอาอย่างไรดีครับท่าน?"
 "เรียกรถพยาบาลที...ว่ามีคนล้มหมดสติตรงนี้"
 "แต่เกี่ยวกับบาดแผลของท่านละครับ?"
 "ฉันบอกให้ทำตามที่ฉันสั่ง!...แค่นี้ฉันไม่ตายหรอก"
 "ครับ!"
 หลังจากนั้นไม่นานนักก็มีรถพยาบาลเข้ามารับตัวของเธอไปรักษา อาการทางด้านร่างกายไม่มีอะไรมากก็แค่มีอาการเครียดสะสมกับพักผ่อนน้อยก็เท่านั้น แต่..อาการทางใจในตอนนี้เธอย่ำแย่มาก เธอเอาแต่ยิ้มหัวเราะอยู่คนเดียว ไม่กินอาหารและดื่มน้ำ
 จนทางพยาบาลได้นำตุ๊กตาแกะน้อยไปให้เธอ เธอดูดีใจเป็นอย่างมาก เธอเริ่มปฏิบัติกับตุ๊กตาราวกับมันเป็นลูกชายของตัวเอง นอนกอดไม่ยอมให้ห่างตัว และท้ายที่สุดทางหมอได้ตัดสินใจย้ายเธอไปที่โรงพยาบาลทางจิตเพื่อรับการรักษา ซึ่งแน่นอนทางฉันนั้นได้ออกค่ารักษากับค่าดูแลให้ทั้งหมด และคอยกำชับด้วยว่าให้ดูแลเธออย่างดีที่สุด นี่อาจจะเป็นเพียงแค่สิ่งเดียวที่ฉันสามารถทำให้กับเธอได้ ไม่สิ! อาจจะเพื่อตัวฉันเอง....
 ณ ที่ตึกของอูทูส
 เวลาเย็นวันนั้นทางอูลได้มานั่งดื่มสังสรรค์กับโลแกนที่ห้องหลังจากที่เสร็จงาน
 "จะว่าไปฉันไม่ได้ดื่มกับนายมานานแค่ไหนแล้วนะ?" อูลเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา
 "นับตั้งแต่ที่พ่อนายเสียไป แล้วนายต้องขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูลละมั้ง?"
 "ช่วงนั้นเองหรอ? จะว่าก็ลำบากมากเลย พวกเราตระกูลที่เกิดทีหลังนั้นต่างก็โดนเอารัดเอาเปรียบเสมอเลย โยนงานที่ไม่ใช่ของตัวเองมาให้ทำ แถมยังโดนจำกัดงบสร้างเมืองอย่างจำกัดโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้คำนึงถึงค่าแรงงานอีก ต้องควักเนื้อตัวเองจ่ายอีกไม่รู้ตั้งเท่าไหร่?"
 "แต่ตอนนี้ก็...ไม่ต้องห่วงเกี่ยวกับเรื่องนั้นอีกแล้ว"
 "ใช่! ฉันเองก็หวังว่าพวกที่เหลือจะเกรงใจในการกระทำของพวกเขามากขึ้น"
ในตอนที่ทั้งสองกำลังพูดคุยอยู่นั้นก็มีจิลและเซร่าเข้ามาในห้องพร้อมกัน โลแกนเลยถามกับทั้งสองไปว่า...
 "พวกเธอมาทำอะไรที่นี่?"
 "ฉันเรียกพวกเธอมาเองแหละ ยิ่งคนเยอะมันยิ่งดีไม่ใช่หรอ? อีกอย่างพวกเรานั้นยังไม่ได้ฉลองให้กับชัยชนะของราชาองค์ใหม่เลย"
 จิลเลยพูดอย่างอารมณ์เสียใส่โลแกนไป "หัวหน้าก็แค่จะเก็บเหล้าแพงๆไว้กินเองไม่ใช่หรือไง?"
 "ฉันห่วงว่าจะมีข่าวซุบซบเกี่ยวกับพวกเธอต่างหากล่ะ!"
 "ถ้าเรื่องนั้นนายไม่ต้องห่วง เพราะว่าทางภรรยาของฉัน เธอเองก็รู้จักกับสองคนนี้อยู่แล้ว ถ้าเกิดขืนฉันทำอะไรไม่ดีกับพวกเธอ ภรรยาของฉันเอาตายแน่"
 "คุณหญิงโรสสินะ...จะว่าไปนายยังกลัวภรรยาไม่เลิกอีกอย่างนั้นหรอ?"
 "ฉันไม่ได้กลัว ก็แค่เคารพเธอในฐานะที่เธอเป็นภรรยาของฉัน ก็เท่านั้น ความรู้สึกแบบนี้คนอย่างนายไม่มีวันเข้าใจหรอก"
 "ครับๆ"
 "เอาล่ะ! มาดื่มฉลองให้กับราชาองค์ใหม่ของพวกเรา ชนแก้ว!" .
 เวลาผ่านไปได้สักพักทางจิลก็เริ่มแสดงอาการเมาออกมา รวมถึงโลแกนด้วย ซึ่งทางอูลนั้นยังปกติดีทุกอย่างเพราะปกติแล้วเขาเป็นคนคอแข็ง
 "ไอ้ราชาเฮ็งซวยนั่น! มันกล้าดียังไงถึงเมินพวกเราในตอนนั้น ไม่มีท่าทีที่อยากจะมาหาหรือให้เห็นเลยแม้แต่เงา" จิลนั้นเริ่มแสดงความในใจออกมา
 "ผู้ช่วยเธอจะพูดอย่างนั้นไม่ได้นะ...! แต่ก็ว่าตัวฉันเองก็ยังอากที่จะดื่มกับเขาอยู่เหมือนกัน"
 "ทำไม!? ในเมื่อไม่เห็นหัวพวกเรา แต่อย่างน้อยควรจะมาหาเพื่อนของฉันก็ยังดี"
ทางเซร่าที่เห็นสภาพของจิลที่เมาพูดอะไรออกอย่างไร้สติมาเลยหยิบแก้วน้ำให้เธอดื่ม
 "เอ้านี่! ดื่มน้ำก่อนนะ!"
 "อะไรของเธอเนี่ย! เธอไม่เจ็บใจบ้างหรอที่หมอนั่นไม่เคยมาสนใจใยดีเธอเลย" ถึงแม้ว่าจิลจะพูดอย่างไรออกมาแต่ทางเซร่าก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
 ทางอูลที่เห็นท่าทีแบบนั้นเลยสงสัยและได้ถามไป "ตัวเธอเองไม่เป็นไรอย่างนั้นหรอ?"
 "...ไม่เป็นไรก็คงจะว่าโกหก แต่สิ่งที่หมอนั่นทำลงไปมันจะต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน ฉันเชื่อแบบนั้น" เซร่าตอบกลับด้วยความมั่นใจ
 จิลเลยพูดขึ้นมาแทรกว่า "บางที เขาอาจจะลืมเธอแล้วก็ได้นะ ก็ในราชวังนั้นมีสาวสวยรายล้อมตั้งขนาดนั้น เขาเองก็เป็นผู้ชายวัยกลัดมันจะกลายเป็นสัตว์ร้ายฉีกกระชากเสื้อของสาวเหล่านั้นแล้วก็ได้นะตอนนี้"
 "มะ...ไม่มีทางที่หมอนั่นจะทำอะไรแบบนั้นหรอก" เซร่าเริ่มแสดงความไม่มั่นใจออกมา เธอเลยทำการกระดกเหล้าที่อยู่ในแก้วหมดในรวดเดียวทำให้เริ่มมีอาการเมาเล้กน้อยแต่ตัวเธอก็ยังตั้งสติได้
 โลแกนเลยพูดเสริมไปอีกว่า "นี่มันคนที่กำลังจะหนีความจริงนี่หว่า"
 "เอาน่าๆ ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาดื่มกันจนกว่าจะเช้าเลยดีกว่า!" อูลพูดขึ้นมาอย่างดีใจ
"เห็นด้วย!!!" ทางจิลกับโลแกนพูดอย่างพร้อมเพรียงกัน
"พรุ่งนี้ต้องทำงานไม่ใช่หรอ!!!?"
 หลังจากที่เสียงแจ้งเตือนครั้งสุดท้ายดังขึ้น....
 ....หมายเลข 04 ไท (พิชัยศัตรู ชำนาญการ) ถูกกำจัดแล้ว....
 07.00 น.
 ผู้นำตระกูลทุกคนต่างพากันเข้าในเซนเตอร์ด้วยความรวดเร็ว ด้วยความบังเอิญหรือว่าโชคชะตาหรือป่าวก็ไม่มีใครรู้ทุกคนต่างไปยังที่ที่เดียวกันอย่างไม่ได้นัดหมาย
 เมื่อเดินเข้าไปในราชวังตรงหน้าของพวกเขาเป็นห้องที่ราชาคนปัจจุบันน่าจะอยู่อย่างแน่นอน ในขณะที่กำลังจะเดินเข้าไปนั้นเอง ทางดีลเลอร์ก็เข้ามาขวางพวกเขาเสียก่อน
 "จะเข้ามาขวางพวกเราทำไม?" หนึ่งในนั้นถามขึ้น
 "คุกเข่าซะ! ต่อหน้าราชาองค์ใหม่นี้!"
 ทันใดนั้นประตูบานใหญ่ได้เปิดออก ภาพตรงหน้าของพวกเขาเหล่านั้นแสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่าง เสดงให้เห็นบนบัลลังก์มีคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่บนนั้นอย่างองอาจ มองมาที่พวกเขาด้วยสายตาที่เย็นชาราวกับมองสิ่งมีชีวิตที่ต่ำกว่าตนเอง
 หลังจากนั้นเหมือนว่าสัญชาติญาณมันสั่งพวกเขาให้ทำตามอย่างเคร่งครัด ก้มตัวลงคุกเข่าต่อหน้า...ราชาอย่างนอบน้อม
ในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน....
 ดีลเลอรืที่พึ่งกลับมาราชวังกลังจากที่ตนเองทำธุระเสร็จแล้ว ก็ได้มีเมดหนึ่งคนเข้ามาหาพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า...
 "ท่านดีลเลอร์คะ ท่านราชาต้องการพบท่านค่ะ"
 "ตอนนี้เลยหรอ?"
 "ใช่แล้วค่ะ! พอดีท่านราชามีเรื่องท่สำคัญมากจะคุยด้วย"
 หลังจากที่ดีลเลอรืร็ว่าทางจินต้องการที่จะคุยเรื่องบางอย่างด้วย เขาจึงรีบตรงไปยังที่ห้องนั่นอย่างทันที
 "ขออนุญาตครับ" พอพูดจบทันทีก็มีเสียงตอบกลับมา
 "เข้ามาได้"
 ภาพที่อยู่ตรงหน้าของดีลเลอร์ตอนนี้นั้นเป็นราชนาของเขาทีกำลังนั่งรอด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด
 "ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรจุยกับผมอย่างนั้นหรอครับ?"
 "นั่งลงก่อนสิ!"
 ดีลเลอร์ตอบรับคำเชิญนั่งลงอย่างว่านอนสอนง่าย พอทางจินเห็นว่าอีกฝ่านนั่งเรียบร้อยดีแล้วก็พูดขึ้นมาว่า...
 "วันนี้ฉันไปหาคนคนหนึ่งมา...เธอเป็นหญิงที่พึ่งจะสูญเสียลูกชายอันเป็นที่รักของเธอไป ตัวเธอนั้นสูญเสียสติไม่ยอมรับความจริงเหล่านั้น เข้าทำร้ายเพื่อนของลูกชายเธออย่างบ้าคลั่ง จนในที่สุดตัวเธอนั้นก็ไม่สามารถที่จะอยู่แบบนั้นได้เลยเลือกที่จะหนีความจริง อยู่ในโลกที่ตนเองสร้างขึ้น ในโลกที่ยังมีลูกของเธออยู่"
 "ที่พูดหมายความว่ายังไงหรอครับ?" ทางดีลเลอร์นั้นยังไม่เข้าใจในสิ่งที่ราชากำลังจะสื่อออกมา
 "ถ้าอย่างนั้นเข้าเรื่องเลยนะ....นายเป็นใครกันแน่?"
 "กระผมเป็นข้ารับใช้คนสนิทของราชาองค์ก่อน ซึ่งปัจจุบันเป็นข้ารับใช้ของท่านยังไงล่ะครับ"
 "เฮ้อ.....! ฉันขอถามอีกครั้ง.......จะให้ฉันเรียกนายว่าอะไรดี?"
 จบภาคชายผู้ตกต่ำ


เหลือมันเบอร์อีก 2 คน.....
.....
.....
 ดีลเลอร์จ้องมองไปที่จอแสดงรายชื่อที่ยังเหลือรอด ในตอนนั้นก็มีเสียงหนึ่งถามเขามาว่า...
 "คงจบแล้วสินะครับ? ในเมื่อมีหนึ่งคนที่ไม่ได้อยากที่จะสู้ อีกทั้งเขาในตอนนี้ก็แทบไม่มีจุดประสงค์ที่ต้องสู้แล้วด้วย"
 "ถ้าจำไม่ผิดคนที่ยอมแพ้จะต้องเป็นทาสไปตลอดชีวิตใช่ไหม? ตายทั้งเป็นเลยนะแบบนั้น แต่แบบนั้นมันก็อาจจะดีกว่าก็ได้" ชายที่อยู่ในห้องควบคุมอีกคนพูดแทรกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น
 "ในอดีตนั้นไม่มีระบบทาสหรอกนะ เดิมทีแล้วทุกการคัดเลือกราชา มันจะมีคนเหลือรอดอยู่คนเดียวเท่านั้น"
 "แล้วเรื่องที่คนที่ยอมแพ้จะตกเป็นทาสล่ะครับ?"
 "ที่จริงอดีตราชาคนก่อนเป็นคนเปลี่ยนกฎในการคัดเลือกขึ้นมา เพื่อต้องการคนเก่งๆมาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา และท่านเลโอเป็นคนแรกที่ท่านอดีตราชาเห็นถึงศักยภาพนั้นจึงเก็บเอาไว้ โดยแลกกับการที่ต้องโดนตีตราและจะต้องทำตามคำสั่งที่ราชาสั่งอย่างเคร่งครัด"
 ในระหว่างที่ดีลเลอร์พูดนั้นผู้คนภายในห้องต่างพากันฟังอย่างตั้งใจราวกับต้องมนต์สะกด แล้วหลังจากนั้นดีลเลอร์ก็ตบมือเสียงดังเพื่อเรียกสติคนในห้องนั้น
***แปะ!!!***
 "เอาเป็นว่าจนกว่าจะแน่ใจเรื่องผู้ชนะในครั้งนี้ช่วยกันจับตาดูพวกเขาทีนะ"
ครับ/ค่ะ!!!
 "ผมมีธุระอีกที่หนึ่ง พอได้ผู้ชนะแล้วก็อย่าลืมโทรเรียกผมด้วยนะ ...ไปล่ะ!"
....
.....
.....
...ณ ที่ด้านนอกเซนเตอร์
 "แบบนี้...พวกเราชนะแล้วใช่ไหม?" เซร่าพูดขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศภายในห้องที่กำลังจดจ่ออยู่กับการถ่ายทอดสด
"....." อูลนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไรกลับมานั่งคิดเอามือจับไปที่คางตัวเองแล้วค้อยลูบเบาๆ
 "ท่านประธารชนแบบนี้...พวกเราชนะแล้วใช่ไหม?" เซร่ายังคงย้ำคำถามเดิม แล้วเห็นว่าทางอูลไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเหมือนเดิมก็เลยหันไปที่โลแกน "ใช่ไหมคะ? หัวหน้า"
 "....นายเองก็คิดแบบเดียวกันสินะโลแกน?" อูลพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างคิดหนัก
 โลแกนเองก็พยักหน้าตอบกลับมาก่อนที่จะพูดขึ้นมาตอบสิ่งที่เซร่าได้ถามไปก่อนหน้านี้ "ใช่แล้ว! ไม่ว่ามองจากมุมไหนพวกเราก็ชนะ แต่ว่า...ปัญหาจริงๆแล้วมันคือเรื่องหลังจากนี้ต่างหาก"
 "ในตอนแรกคุณจินประกาศตัวอย่างชัดเจนว่าไม่ได้สนใจที่จะเป็นราชา แต่จะสนับสนุนเพื่อนเขาแทน ซึ่งในตอนนี้แผนมันก็พัง ทั้งเพื่อนก็ดันมาตายอีกทั้งยังด้วยฝีมือของตัวเอง จิตใจตอนนี้ของเขาก็เหมือนคนที่ไร้ซึ่งจุดหมายไม่รู้จะเอาอย่างไรต่อ"
 "ก็ให้เขาขึ้นเป็นราชาเองก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรอ?" เซร่าพูดขึ้นมาอย่างทันที
 "ฉันไม่มีปัญหาหรอกนะถ้าตัวเขาจะขึ้นเป็นราชา กลับกันฉันยินดีมากกว่าเสียอีก เพราะการต่อรองของตระกูลอูทูสจะได้เพิ่มมากขึ้นด้วย แต่ว่าแล้วเธอล่ะ?" อูลมองไปที่เซร่าด้วยท่าทีที่คิดหนัก "ตัวเธออาจจะไม่ได้เจอเขาอีกแล้วนะ..."
 "หมายความว่าไง? ที่ว่าพวกเราจะไม่ได้เจอกันอีก"
 "ตัวตนที่แท้จริงของราชานั้นเป็นความลับ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะรู้ ไม่ว่าจะเป็นชื่อหรือตัวตน ก่อนหน้านี้เธอรู้ไหม? ว่าทำไมถึงไม่มีคนต่อต้านเกิดขึ้น ไม่ใช่เพราะว่ากลัวในพลังเพียงอย่างเดียว แต่พวกเขาไม่มีจุดอ่อนยังไงล่ะ!"
 "ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เพราะแค่นั้นถึงไม่สามารถเจอได้เลยอย่างนั้นหรอ?"
 "การที่ไม่มีจุดอ่อนหรือก็คือไม่มีสิ่งที่ต้องปกป้องนอกจากเสียจากประเทศยังไงล่ะ ราชาในประเทศนี้เป็นตัวตนที่สมบูรณ์และไร้ข้อกังขา หามีผู้ใดเทียบ เธอเข้าใจจุดนี้ดีหรือเปล่า? ว่าพวกเขาต่างจากพวกเราขนาดไหน พวกเขาได้กลายเป็นสิ่งที่ขัดต่อกฎของโลกไปแล้วตอนนี้"
 "..."
 "สิ่งที่เขาสนใจตอนนี้ไม่ใช่การที่จะขึ้นเป็นราชาอย่างเดียว แต่เขายังคำนึงถึงความรู้สึกของเธอด้วย ถึงขนาดนี้แล้วเธอยังจะผลักดันให้เขาขึ้นเป็นราชาอีกไหม?"
 โลแกนที่เห็นสถานการณ์เริ่มไม่ค่อยดีเลยเข้ามาขัดกลางว่า "ใจเย็นก่อนสิ! ยังมีทางเลือกอยู่นะ ถ้าเกิดคุณจินยอมให้อีกคนขึ้นเป็นราชาแทนเรื่องมันก็จบ ถึงแม้ว่าจะตกเป็นทาสก็ตามแต่ก็ยังสามารถใช้ชีวิตร่วมกันได้นะ นายเองก็เห็นด้วยไหม? อูล"
 "....ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดี"
...
เวลา 06.00 น
 จินเดินด้วยสภาพโซซัดโซเซ ตัวเองที่ไร้จุดหมาย ตัวเองที่ไม่สามารถทำตามคำสัญญาที่ได้ให้ไว้กับเพื่อนคนสนิท และหญิงที่รอการกลับไปของลูกชาย หลายคนต่ออีกหลายคนที่ไม่สามารถทำตามที่คาดหวังได้
 ตอนนี้มีเพียงอย่างเดียวคือแค่คำปลอบโยนจากใครสักคนที่ยังรอให้ตัวเขากลับไปหา ใครสักคนที่ยังเป็นห่วง ยังรอคอยเขา ขอแค่ใครสักคน....
 "นายจะไปไหน?" ไทพูดขึ้นพร้อมกับกำลังเอามือข้างที่ขาดเข้าต่อกลับที่เดิม
 "พอแล้วล่ะ...ทุกสิ่งทุกอย่าง...."
 จินไม่ได้สนใจเดินผ่านไทไปทั้งอย่างนั้น ที่ที่เขามุ่งหน้านั้นคือสถานที่ลี้ภัยที่อยู่ไกลออกไป เขาไม่สนว่าใครจะเป็นผู้ชนะ ขอแค่เพียงได้คำปลอบจากใครสักคนที่รอเขาอยู่ด้านนอก
 "นี่! เรื่องระหว่างเรามันยังไม่จบนะ"
 "นายชนะแล้ว...จะทำอะไรต่อจากนี้มันก็เป็นเรื่องของนาย" พอหันกลับมาพูดเสร็จจินก็เดินต่อไปอย่าทุลักทุเล
 "หรอ?"
 ในระหว่างที่จินกำลังเดินไปนั้น....
***แปะ!!!***
 ...เสียงตบมือดังขึ้นเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น สถานที่โดยรอบก็กลายเป็นสนามหญ้าขนาดใหญ่ด้านหน้าของพระราชวัง
 "ฉันบอกว่าพอแล้วฉันขอยอม..."
 มิทันที่จินได้พูดจบไทก็พุ่งเข้าต่อยที่ใบหน้าอย่างแรงจนล้มลงกับพื้น
 "พอหมดกำลังใจก็หนี นายรู้ไหม?หลังจากที่เอาชนะนายได้ในตอนนั้นฉันรู้สึกยังไง? คำสบประมาทมากมาย คำดูถูกเหยียดหยามว่าฉันนั้นไม่มีทางทำได้ดีเท่านาย ถ้าเกิดอีกฝ่ายเอาจริงคนอย่างแกไม่มีทางเอาชนะได้! คนอย่างแกที่เอาแต่หนีไม่มีทางรู้สึกในแบบที่ฉันรู้สึกหรอก!"
 ซึ่งในระหว่างที่ไทกำลังพูดอยู่นั้นบาดแผลบนร่างกายทั้งหมดของเขาก็ได้หายไป นั่นแปลว่าตัวเขาได้ทำการใช้แพนโดร่าเพื่อที่จะเตรียมต่อสู้กับจิน
 "...คราวนี้เองแกก็จะทำแบบเดียวกันกับตอนนั้น กำลังหนีเหมือนอย่างเคย กลับไปให้คนอื่นเลียแผลใจที่ตนเองไม่สามารถที่จะจัดการกับมันได้ แต่ครั้งนี้มันต่างกันไม่มีกรรมการ ไม่มีสังเวียน ไม่มีเสียงระฆังบอกเวลา มีเพียงแค่ฉันและนายสู้ตัดสินกันจนกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตาย และในครั้งนี้ฉันจะไม่ให้นายหนีไปไหนได้อีกแล้ว!!"
 "เลิกทำตัวเหมือนคนบ้าได้แล้ว! ฉันก็บอกแล้วไงว่าขอยอม..."
 ยังไม่ทันได้พูดจบไทก็เตะเข้าที่ใบหน้าอย่างทันที จนจินนั้นกลิ้งไปกับพื้น
 "อย่าพูดว่ายอมแพ้ให้ฉันได้ยินอีก ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะตะบันหน้านายจนกว่าปากนั้นจะพูดไม่ได้อีกเลย!"
 "ทำไมถึงต้องทำขนาดนั้น!? ทำไม!" จินพุ่งเข้าคุกวงในกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับไท พยายามที่จะต่อยกลับไปแต่ก็ถูกไทต่อยกลับเข้าที่ใบหน้าสวนกลับมาอยู่ดี
 "เพราะว่าเราสองคนยังสู้ไม่รู้ผลแพ้ชนะกันอย่างไงล่ะ?"
 "เหตุผลบ้าๆบอๆแบบนี้ถึงกับยอมแลกชีวิตด้วยเลยอย่างนั้นหรอ!?"
 "แล้วมันจะทำไม? ในเมื่อสักวันมนุษย์ก็ต้องตายอยู่แล้ว การทำในสิ่งบ้าๆบอๆมันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน"
 "ถึงแม้การกระทำนั้นจะทำให้ตัวเองตายก็ตามไม่รู้สึกเสียดายบ้างหรือไง!?" จินรู้สึกโกรธที่ได้ยินแบบนั้นพยายามที่จะเข้าไปต่อย แต่ทางไทก็สวนกลับโดยการถีบเข้าที่กลางลำตัวและตามด้วยใช้ขาอีกข้างเตะเข้าที่ซี่โครงอย่างแรง
 "ฉันไม่สน!"
 จินเห็นว่าไม่ว่ายังไงไทก็จะไม่ยอมฟังเขาเป็นแน่ เขาใช้พลังวิ่งหนีอย่างสุดแรงเท่าทีจะทำได้
 ***แปะ!!!***
 พอรู้ตัวอีกทีก็มีหยุดอยู่ที่ตรงหน้าของไทและจากนั้นก็มีหมัดตามมาที่ใบหน้าอย่างต่อเนื่อง จินพยายามที่จะตั้งการ์ดกันแต่พอกันหมัดได้ทางไทก็เข้ากอดคอตีเข่าต่อเนื่องหลายครั้งต่อหลายครั้ง หลังจากนั้นก็ทุ่มตัวของจินให้กลิ้งลงไปนอนกับพื้น
 "จะหนีไปก็เปล่าประโยชน์ ตราบดที่ฉันยังไม่ตายนายก็ไม่มีทางหนีจากฉันไปได้!"
 "แต่ว่าฉันไม่อยากที่จะสู้อีกแล้ว! ฉันทำทั้งหมดไปเพื่ออะไร? แม้แต่ตัวเองยังไม่เข้าใจเลยว่าทั้งหมดที่ทำลงไปมันสมควรแล้วหรือเปล่า? ฉันไม่อยากจะรู้สึกแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว ขอร้อง...นาช่วยปล่อยฉันไปได้ไหม? ราชาอะไรนั่นฉันไม่สนแล้ว นายอยากจะทำอะไรก็แล้วแต่นายเลย ขอแค่เพียงอย่างเดียว...ปล่อยฉันไปทีเถอะ!"
 จินก้มหัวจนหน้าแนบชิดกับพื้นหญ้าร้องขออ้อนวอนให้ไทปล่อยตัวเขาออกไป ส่วนทางไทนั้นก็เข้าไปใกล้ๆแล้วพูดขึ้นมาว่า
 "คนขี้ขลาดอย่างนายไม่มีสิทธิ์มาขอร้องฉัน" แล้วไทก็เดินออกไปพร้อมกับพูดออกมาเสียงดังว่า "ราชา ราชา ราชาอย่างนั้นหรอ? เริ่มจากอะไรก่อนดีนะ จริงสิ! ก่อนอื่นก็ต้องเริ่มจากสร้างราชวังให้มันใหญ่โตกว่านี้ จะว่าไปในเซนเตอร์มันมีสิ่งที่ไม่จำเป็นเยอะนี่ อย่างเช่นโบสถ์หรือพวกสถานรับเลี้ยงเด็กอย่างงี้ เอาเป็นว่าไล่พวกนั้นออกไปแล้วทำการสร้างราชวังแห่งใหม่ขึ้นแทนเสียเลย" ไทเดินรอบๆตัวของจินไปเรื่อยและก็พูดขึ้นมาอีกว่า...
 "แล้วจะทำอะไรต่อดีน้า.... ถ้าฉันจำไม่ผิดที่ไอ้หมอนั่นพูดถ้าหากขึ้นเป็นราชาจะสร้างฮาเร็มส่วนตัวก็ยังได้ อาศัยในพระราชวังส่วนตัวที่ทำมาจากเงินภาษี มีสาวสวยรายล้อมมากมายแค่คิดก็ฟังดูไม่เลวแล้ว"
 "ราชาไม่ใช่สิ่งแบบนั้น..." จินพูดพร้อมกับกำหมัดจนแน่น
 "ฉันเป็นราชาเชียวนะ! เป็นถึงกษัตริย์! ถ้าหากใครผู้ใดกล้ามาขัดคำสั่งฉันก็แค่ประหารมันก็สิ้นเรื่อง ตัดหัวเจ็ดชั่วโคตรเป็นตัวอย่างให้รู้ว่าถ้าขัดคำสั่งฉัน พวกมันจะมีจุดจบแบใด" ไทเข้ามาใกล้ๆจินแล้วกระซิบเบาๆที่ข้างหู...
 "ยัยผู้หญิงที่ชื่อเซร่านั่นก็ไม่เลวเหมือนกัน ดูแล้วน่าจะเลิศรสไม่เบา...."
 ไทพูดไม่ทันขาดคำก็โดนจินต่อยเข้าที่หน้าอย่างแรงจนเดินเซถอยออกไป
 "เป็นอะไรไป? ไหนบอกว่าจะไม่สู้แล้วไง"
 ไทพุ่งเข้าต่อยสวนกลับไป แต่จินก็การ์ดกันได้ทัน แล้วสับศอกเสยกลับข้าที่ปลายคาง เตะเข้าที่ต้นขาจนไททรุดตัวลง และตามด้วยสับศอกลงกลางหัว
 ***แปะ!!!***
 แต่ทางไทก็ตบมือเพื่อสลับตำแหน่งตัวกับจินแล้วเตะเข้าที่หัวอย่างแรง ทางจินไหวตัวทันรีบคว้าขาไว้แล้วทั้งสองก็ปล้ำกันอยู่สักพัก เป็นฝ่ายของจินที่ขึ้นอยู่ด้านบนตัวของไท และเขาก็ระดมต่อยลงหลายครั้งต่อหลายครั้ง ทางไทเองก็ยกการ์ดกันเอาไว้ได้ พอได้จังหวะเขาก็คว้าหัวของจินเข้ากระแทกซึ่งกันและกัน
 ไทอาศัยช่วงโอกาสนั้นเป็นฝ่ายขึ้นค่อมแทน แล้วระดมต่อยมาที่จินอย่างต่อเนื่อง ทางจินเองก็ทำแบบเดียวกันยกการ์ดป้องกันเอาไว้ได้ทั้งหมด ในเมื่อไม่ได้ผลไทจับแขนทั้งสองข้างของจินแล้วเอาหัวเข้ากระแทกหลายครั้งต่อหลายครั้งจนเลือดกำเดาทั้งสองไหลออกมา
 ไปได้สักพักจินสังเกตว่าทางไทเองเริ่มอ่อนแรงลง เลยเป็นฝ่ายเอาหัวกระแทกกลับคืน จนทางไทเสียสมดุล เขาใช้โอกาสนั้นถีบตัวของไทออกให้ห่างจากตัวเขา
 "แฮ่กก.....! แฮ่กก...! แฮ่กก.....!" ทั้งสองหยุดนิ่งนั่งไม่มีใครขยับตัว มีแต่เพียงแค่เสียงหายใจหอบเหนื่อยดังจากทั้งสองเท่านั้น
 ....เวลาผ่านไปสักพักไทเป็นฝ่ายลุกขึ้นก่อนอย่างทุลักทุเล จินเองก็เช่นเดียวกัน ไทปาหินมาที่จิน แล้วจากนั้นก็ตบมือ
 ***แปะ!!!***
 เพื่อทำการสลับตัวเองในขณะที่หินกำลังลอยเข้าไปหาจิน แล้วง้างหมัดต่อยเข้าที่ใบหน้าของจินอย่างแรงจนหน้าสะบัด ทางจินเองก็พยายามสวนกลับมา แต่ไทเองก็การ์ดรับเอาไว้ได้ทั้งหมด แล้วสวนหมัดเสยเข้าที่ปลายคาง เตะต่ำเข้าที่ขาช่วงล่างตามด้วยต่อยเข้าที่หน้าอีกครั้ง จนรจินนั้นลงไปนอนกองกับพื้น
 "ลุกขึ้นมาสิ! ถ้ามีน้ำยาแค่นี้แกหยุดฉันไม่ได้หรอก! ลุกขึ้นมา! แล้วตั้งการ์ดซะ!"
 จินพยายามพยุงตัวเองลุกอย่างทุลักทุเล แต่ทางไทก็เตะเข้าที่หัวอีกรอบจนลงไปนอนกองเช่นเดิม
 "ชักช้า! แบบนี้แกจะไปปกป้องใครได้ นอนอยู่แบบนั้น แล้วเจ็บใจในสิ่งที่ตัวเองไม่สามารทำอะไรได้ตรงนั้นแหละ!!!"
 จินลุกอย่างรวดเร็วแล้วกระโจนพุ่งเข้ามาโจมตีไทที่กำลังตั้งการ์ดอยู่อย่างรวดเร็ว แต่ไทเองก็สามารถสวนกลับได้โดยการเตะเข้าที่ท้องอย่างจังจนจินนอนลงไปดิ้นอย่างทุรนทุรนอีกรอบ แต่ครั้งนี้ได้ไม่นานไทเตรียมพร้อมที่จะกระทืบเท้าลง ทางจินเองก็ต้องรีบกลิ้งหนีออกมาอย่างรวดเร็ว
 "แบบแผนการต่อสู้ของแกมันไปไหนแล้วล่ะ? อย่างแกเป็นคนที่เอาอารมณ์เข้าต่อสู้อย่างนั้นหรอ?" ไทโยนหินมาที่จินอีกรอบ
***แปะ!!!***
และสลับตำแหน่งของตัวเองกับก้อนหินเข้าเตะที่ซี่โครงของจินอย่างแรง
 "....น่าผิดหวังชะมัด! ถ้าทำได้แค่นี้ฉันก็ไม่แปลกใจที่ผลลัพธ์มันออกมาเป็นแบบนั้น"
ไทเดินออกห่างจากตัวของจินอย่างช้าด้วยท่าทีที่ผิดหวัง และกำลังจะสลับตัวของจินให้ออกจากสนามแข่งเพื่อให้ตัวเองชนะ "ถ้าอย่างนั้นก็จงเห็นในสิ่งที่ตัวเองได้ตัดสินใจไปซะ!"
 ในจังหวะที่ไทกำลังจะใช้พลังนั้น จินลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกับโยนหินไปกระทบที่หลังของไทเบาๆ สายตาของเขาเปลี่ยนไปดูเครียดแค้น และจ้องที่จะเอาชีวิตของอีกฝ่ายจนทางไทสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่โพยพุ่งออกมาจากร่างกาย
 ไทเห็นสีหน้าของจินที่แสดงออกมาแบบนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจจนแก้มแทบปริ
 "ให้มันได้...."
ยังไม่ทันได้พูดจนจบไทก็โดนชัดเข้าที่หน้าอย่างจังจนเดินเซถอยไป แต่พอตั้งหลักได้จินก็ไม่อยู่ตรงนั้นเสียแล้ว พอรู้อีกทีจินก็เข้าโจมตีจากด้านหลังโดยการสับศอกเข้าที่บ่าข้างหนึ่ง ซึ่งทางไทก็พยายามจะใช้หลังมือสวนกลับไปแต่จินก็ได้หายไปแล้ว เมื่อรู้ตัวอีกทีเขาก็โดนต่อยจากด้านหน้าเสียแล้ว...
 "น่ารำคาญชะมัด!"
***แปะ!!!***
 ไทตบมือในขณะที่จินกำลังจะโจมตี แล้วในตอนนั้นเองที่จู่ร่างกายของจินก็เกิดความผิดปกติขึ้นเขาเริ่มทรงตัวไม่อยู่ ดวงตาข้างหนึ่งฝ้าฟางจนแทบจะมองไม่เห็น อวัยวะภายในเหมือนฉีกขาดจนแทบไม่สามารถที่จะขยับร่างกายได้ตามปกติ และล้มลงไถลไปกับพื้น ทางไทใช้โอกาสนั้นวิ่งเข้าหาด้วยความรวดเร็วเข้าต่อยหมัดเสยเข้าที่ท้อง จับล็อคคอและตีเข่าเข้าที่เดิมซ้ำหลายครั้ง
 จินเองก็พยายามที่จะสลัดตัวเองให้หลุดเลยใช้หัวโขก ตามด้วยกัดเข้าที่คอของไทอย่างสุดแรงจนมีเลือดไหลซึมออกมาและกระซากพร้อมกับถีบที่ไท จนผิวหนังบางส่วนหลุดออกมา จินคาดหวังว่าการโจมตีจะทำให้ไทนั้นล่นระยะถอยลงไปบ้างแต่นั่นก็ไม่เลย ไทกลับพุ่งเข้ามาราวกับเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น เข้าต่อยที่ใบหน้าอย่างแรง ตามด้วยศอกเข้าที่เดิมจนเกิดบาดแผลเลือดไหลที่ปลายคิ้ว ตามด้วยหัวโขกกลับไป และจับจินเหวี่ยงกระเด็นออกไปไกลราวกับถุงขยะ
 "ได้แค่นี้หรือไง?"
 ไทขยับบิดตัวไป-มาเหมือนว่าไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดใด บาดแผลที่จินพยายามสร้างนั้นเหมือนไม่เกิดขึ้น
 ในช่วงเวลานั้นเองที่ดวงตาของจินที่ฝ้าฟาง รวมทั้งแขนและขาก็กลับมาเป็นปกติ เหมือนผลนั้นจะอยู่แค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น เขาลุกขึ้นอีกครั้งและเข้าโจมตีที่ไทด้วยความรวดเร็วกระโดดเข่าลอยกระแทกที่ไทจนใบหน้าสะบัด
 ไทเองพอโดนโจมตีเข้าแบบนั้นก็รีบจับที่ขาของจินทุบลงกับพื้น และเตะเข้าที่กลางลำตัวในขณะที่จินนอนกับพื้น ซึ่งในจังหวะนั้นเหมือนว่าจะโดนกันได้โดยจินเอาแขนสองข้างเข้าขวางไว้ทัน พอไทเห็นแบบนั้นเลยจะกระทืบแทน ส่วนจินเองก็รีบกลิ้งหลบหนีไปได้ทัน
 หลังจากกลิ้งหลบไปได้แล้วจินก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เป็นจังหวะเดียวกับไทวิ่งเข้ามาถีบเข้าที่ท้องอย่างแรง จินเองก็เอนตัวถอยหลังเพื่อลดทอนความเสียหายถึงแม้จะแค่บางส่วนก็ตาม
 จินใช้โอกาสนั้นจับที่ขาของไทหมุนตัวศอกกลับเข้าที่ใบหน้าสวนไป ทางเองที่โดนไปก็ไม่ได้สะทกสะท้านแต่อย่างใด และตอบสนองกลับอย่างรวดเร็วสับศอกสวนกลับเข้าที่บ่าของเขา
 ทั้งสองสู้กันอยู่เป็นเวลาพักใหญ่ แต่ก็ไม่มีใครยอมใครพลัดกันลุก-รับอยู่แบบนั้นจนดวงตะวันส่องแสงขึ้นเหนือขอบฟ้าก็ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ จนร่างกายทั้งสองนั้นแทบไม่เหลือแรงที่จะใช้พลังแล้ว เพียงใช้แค่หมัดต่อหมัดแลกกันอยู่อย่างนั้น
 จินตั้งการ์ดรับการโจมตีจากไทแล้วสวนกลับไป ทางไทเองก็การ์ดได้เหมือนกัน และสวนด้วยศอกกลับ แต่ก็ไม่โดนเพราะจินกระโดดถอยหลังออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็กระหน่ำเตะเข้าที่ข้อพับตรงขาจนทางไทนั้นทรุดตัวลง ต่อจากนั้นก็กระโดดทิ้งศอกลงกลางกระบาลของไทจนนอนลงไป
 แต่ก็ได้ไม่นานไทลุกกลับมาได้อย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็ฝืนใช้พลังอีกรอบ
 ***แปะ!!!***
 ทันใดนั้นความรู้สึกแบบเดิมก็เกิดขึ้นกับจินร่างกายสูญเสียแรงกาย ดวงตาทั้งสองข้างฝ้าฟางจนแทบจะมองไม่เห็น อวัยวะภายในฉีกขาดมากกว่าเดิม แค่ที่เพิ่มเติมขึ้นมาคราวนี้เหมือนว่ากระดูกซี่โครงของตัวเองจะแหลกจนไม่มีชิ้นดี ความเจ็บปวดเหล่านั้นทำให้จินทรุดตัวลงนอนกระอักเลือดอยู่ตรงนั้น
 ไทเองก็ไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปเตะซ้ำจนทางจินกลิ้งไปกับพื้น แต่หลังจากนั้นไม่นานอาการเหล่านั้นของจินก็หายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนเขาสามารถลุกขึ้นยืนได้ปกติ
 จินเองก็รีบวิ่งเข้าหาไทอย่างทันที ต่อยเข้าที่ปลายคางตามด้วยที่อก ทางไทเองก็สวนมาอย่างทันทีที่ได้รับการโจมตี แต่ความเร็วและกำลังของเขาก็ตกลงเป็นอย่างมากเลยทำให้จิน หลบได้อย่างสบายๆ และสวนกลับไปอย่างทันทีที่หลบได้ จนทางไทนั้นหลบหงายไปกับพื้น จินเองตอนนี้สภาพร่างกายก็มีแต่บาดแผลเต็มไปหมดกำลังยืนหอบอย่างเอาเป็นเอาตาย
 "แฮ่กก....! แฮ่กก....! แฮ่กก.....!"
 ได้ไม่นานนักไทก็ลุกขึ้นมาอีกด้วยสภาพที่ไม่ต่างกัน เลยทำให้ทางจินต้องเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ต่อ แต่ตัวสภาพตอนนี้เลยทำให้เขาแทบจะล้มทั้งยืน
 ไทต่อยหมัดเข้าที่ใบหน้าของจิน....แต่หมัดนั้นดันพลาดผ่านหูเขาไป จินที่สับสนกับสิ่งที่ไทกระทำทั้งๆที่ตัวเขานั้นไม่น่าจะพลาดเลยแท้ แต่ทำไมคราวนี้ถึง จากนั้นไทก็เอาแขนโอบรัดกอดตัวของจินเอาไว้อย่างแนบแน่น กระซิบที่ข้างหูเบาๆ
 ".....จบแล้วล่ะ!"
 "...ยังหรอก...ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะเลย..." ตอนที่ร่างกายทั้งสองนั้นแนบชิดกัน จินก็ได้สังเกตถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น เขาไม่ได้ยินเสียงหัวใจของไทเลย
 "ทำไม? นายถึง..."
 "...ก็ตามอย่างที่บอก ...ลาก่อน"
 ไทผลักตัวออกแล้วต่อยเข้าที่ปล่อยคางอย่างแรงพร้อมกับตบมือเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อเคลื่อนย้ายตัวของจินไปยังที่ที่หนึ่ง....
 "เดี๋ยว...."
 จินในสภาพที่กึ่งสลบไม่ทันที่จะได้พูดจบเขาก็โดนเคลื่อนย้ายไปเสียแล้ว
 ...หลังจากนั้นไทก็บ่นกับตัวเองออกมาเบาๆ พร้อมเงยหน้ามองพระอาทิตย์ที่กำลังส่องแสงอยู่บนฟากฟ้า
 "...อย่างที่บอกเลยว่าผมเอาชนะศิษย์คนแรกของอาจารย์ไม่ได้จริงๆ" เขาเริ่มสูญเสียสมดุลและเอนตัวล้มลง "ไม่ไหวจริงๆนั่นแหละ... แฮ่กก...! แฮ่กก...! กระดูกทั่วทั้งตัวแตกหัก อวัยวะภายในฉีกขาด ประสาทสัมผัสทั้งหมดก็ค่อยๆเลือนราง ไม่ได้กลิ่น หรือได้ยินเสียง แสดงว่าตอนที่กินอาหารครั้งสุกท้ายนั้นก็ได้เสียประสาทรับรสก็ไปแล้วสินะ"
 เขาเอามือกางออกทาบไปบนท้องฟ้า "ไม่รับรู้ถึงความร้อนเลย ดวงตาตอนนี้ก็มืดสนิท เช้าหรือยังนะ? นี่สินะความตาย....ถึงแม้จะเจ็บใจที่เอาชนะไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้สึกเสียดายเลย"
 ไทพยายามที่จะหายใจเข้าลึกๆ แต่ด้วยสภาพตอนนี้ดูเหมือนระบบการหายใจเองก็จะสูญเสียไปแล้วเช่นกัน ไม่สามารถที่จะเปล่งเสียงออกมาได้อีกต่อไป
... "(ขออวยพรแด่การกำเนิดของราชาองค์ใหม่....! ถึงแม้ว่า...ภายภาคหน้าจะโหดร้ายกับนายไปสักหน่อย แต่ถ้าเป็นเขาล่ะก็....ผ่านไปได้แน่)"
..... "(หนาวจัง...)"


ฉันคิดอยู่แบบเดิมซ้ำๆ ถึงความเป็นไปได้ ถ้าเกิดเราสองนั้นไม่ได้รู้จักกัน เรื่องราวมันก็คงจะจบอีกแบบหนึ่ง....
 ความฝันในตอนนั้นฉันยังจำมันได้ขึ้นใจ อยากที่จะเป็นเหมือนในหนังฮีโร่ที่ดูสมัยเด็กๆ ใช้พลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง ปกป้องคนที่อ่อนแอกว่าตนเอง กำจัดสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง เพื่อความสงบสุขของโลก เพื่อโลกที่จะไม่ต้องมีใครได้รับความเจ็บปวด เพื่อให้ทุกคนนั้นยิ้มออกมาได้ ต้องการเพียงแค่นั้น...
 แต่ไม่ว่ายังไงตัวฉันนั้นช่างอ่อนแอเหลือเกิน ไม่มีพลังหรือกำลังที่จะช่วยคนอื่น แม้กระทั่งคนสำคัญของตัวเองก็ตาม ทำได้เพียงแค่นั่งดูปล่อยให้มันเกิดขึ้นโดยที่ตนเองไม่สามารถทำอะไรได้
"เจ็บใจใช่ไหมล่ะ?"
"ใครน่ะ?"
"เรื่องนั้นไม่สำคัญ แค่รู้ว่าฉันไม่ใช่ศัตรูของนายก็พอ
 อยากจะได้พลังไหมล่ะ? พลังในการกำจัดความชั่วร้าย ปกป้องคนสำคัญ"
"....."
"ไม่เห็นจะต้องคิดอะไรให้มันมากความเลย แค่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของฉันก็พอ ปล่อยวางจิตให้ว่างเปล่า ปล่อยให้มันกลืนกินตัวเองไปทีละนิด...ทีละนิด...อย่างช้าๆ"
 เสียงนั่นมันทำให้ฉันค่อยๆผ่อนคลายลง จนเผลอหลับไป...
.....
....
...
"นะ...นี่ ลูกทำอะไรลงไป?" เสียงสั่นกลัวของหญิงที่ดูคุ้นเคย
 ฉันค่อยๆเปิดตามองดู ก็แทบไม่เชื่อสายตาของตัวเอง สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นตัวเองที่กำลังนั่งค่อมบนร่างกายของชายคนหนึ่งที่เหมือนจะเป็นพ่อของตัวเองที่นอนจมกองเลือด ม่านตาขยายออกกกว้าง และบนร่างกายก็ปรากฏรอยถูกแทงด้วยมีดทำครัวนับหลายสิบครั้ง
...ใช่ ฉันเป็นคนฆ่าเขาเอง ฆ่าเขาเองด้วยฝีมือของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นฉันนั้นกลับรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก ทำไมกันทั้งๆที่ฉันทำความผิดที่ตัวเองไม่น่าจะให้อภัยได้เลยแท้ๆ แต่ถึงอย่างนั้นในใจเหมือนถูกอะไรบางอย่างนั้นเติมเต็มจนรู้สึกว่าสิ่งที่ทำไปนั้นถูกต้องแล้ว!
 "ใช่! ความชั่วร้ายนั้นไม่อาจให้อภัยได้ จำเป็นต้องกำจัด"
 "แต่ว่า...."
 "ถึงแม้ว่าจะมีสายเลือดเดียวกันก็ตาม ความชั่วร้ายก็คือความชั่วร้าย"
นับตั้งแต่นั้นเสียงนั่นก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่เคยจางหาย...เป็นเวลานับหลายสิบปี
...จนกระทั่งได้พบกับนาย ได้พูดคุย ได้ทำความรู้จัก ถึงแม้ว่าจะพึ่งรู้จักกันได้ไม่นานักก็ตาม แต่มันกลับรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนพวกเราเคยประสบพบเจอเรื่องเดียวกันมา ถ้าเป็นเขาอาจจะไม่มีทางทรยศฉันเป็นแน่....
 ...
...
ไทจ่อปืนจากทางด้านหลังของเจชัวร์ และในขณะที่กำลังจะลั่นไกออกมา ทางเจชัวร์นั้นก็ได้พูดดูถูกเยาะเย้ยมาว่า
 "คุณก็รู้นี่ว่ามันไม่ได้ผล ขนาดดาบของหมอนี่ยังฟันไม่ทะลุเกาะที่หุ้มอยู่ตอนนี้เลย กะอีแค่กระสุนโง่ๆมันจะไปทำอะไรได้!"
 ไทแสยะยิ้มออกมาก่อนที่จะพูดขึ้นว่า "ถูกของนาย แต่ว่าฉันก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดนั้น!"
****ปัง!!!****
ไททำการยิงปืนไปที่ทิศทางตรงข้ามกับเจชัวร์ยืนอยู่ ทำเอาทางเจชัวร์ถึงกับสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่นั้นเองก็เท่ากับว่าตัวเขานั้นเปิดช่องว่าง เจชัวร์สบโอกาสจึงใช้รยางค์แทงเข้าที่ท้องของไทจนทะลุ
 "หึ! นึกว่าจะทำอะไรที่ผมคาดไม่ถึงเสียอีก ก็แค่เล่นปาหี่"
 ไทยิ้มออกมาเบาๆอย่างดีใจ "ปาหี่?...ถ้างั้นฉันจะแสดงมายากลให้นายเห็นเอง ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดนั้นมันปาหี่หรือไม่" และรีบตบมือเพื่อสลับตำแหน่งของสองสิ่ง แต่ตัวของเขายังคงอยู่ที่เดิม
***แปะ!!!***
ทันใดนั้นกระสุนก็พุ่งเข้าไปที่แขนของเจชัวร์ข้างที่ถูกจินได้ตัดก่อนหน้านี้กระสุนทะลวงเข้าสร้างบาดแผลซ้ำให้กับเขา หลังจากนั้นไม่นานสิ่งผิดปกติก็เริ่มเกิดขึ้นกับเจชัวร์
"นะ...นี่มันอะไรกัน!?"เรี่ยวแรงของเขาหายไปจนหมด แขนขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว พลังที่ใช้ทั้งหมดก็คลายออกอย่างรวดเร็ว ท้ายที่สุดเขาก็ทรุดตัวลงกับพื้น
"จัดการซะ!!!" ไทตะโกนออกอย่างสุดเสียง
 พอสิ้นสุดเสียงนั้นจินก็พุ่งมาด้วยความเร็วที่สูงมากจากด้านฝั่งที่ไทได้ยิงกระสุนไป ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนที่ไทได้วางไว้ ในตอนนั้นที่จับไปที่หลังของจินนั้นเขาได้กระซิบว่า ...ลูกโป่งสีแดงอยู่บนหัวของหมอนั่น เราจะใช้อันนั้นในการเอาชนะมัน ในเมื่อไม่สามารถโจมตีส่วนอื่นเข้าไปฉะนั้นแล้วจำเป็นจะต้องเล็งในที่ที่เปิดออกเท่านั้น... โดยที่ไทจะใช้ตัวเองเป็นตัวล่อให้จินเข้าโจมตีเผด็จศึกในครั้งสุดท้าย
 "จบกันแค่นี้แหละ!!!" จินพุ่งเข้าใส่เจชัวร์ที่กำลังนอนทรุดอยู่กับพื้นด้วยท่าทีที่เจ็บปวดอย่างรุนแรง เขาง้างดาบออกอย่างสุดแรงเท่าที่จะทำได้ เล็งไปเพื่อจะตัดคอของอีกฝ่าย
 ในเสี้ยววินาทีนั้นสีหน้าของเจชัวร์ก็ได้หันกลับมามองที่จินก่อนที่ดาบจะสะบั้นเข้าที่คอของเขา ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่รู้จัก เคยพูดกับจินอย่างดูคุ้นเคย...เป็นสีหน้าของเพื่อนสนิทของเขา "เฮนรี่?"
 "ฉันไว้ใจนายนะ!"
 ขณะเวลานั้นจินได้เกิดการลังเลขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน ไม่ได้ออกแรงเต็มอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์ และความเร็วเขาลดลงเพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้นเอง...แค่เพียงชั่วครู่เจชัวร์ก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายพร้อมกับพูดคำๆหนึ่งออกมาก่อนที่ดาบจะสะบั้นลงที่คอ
 "แพนโดร่า....."
 ทันใดนั้นดาบที่จะกำลังสะบั้นเข้าที่คอก็ได้ถูกหยุดลงด้วยเส้นด้ายเพียงแค่เส้นเดียว ไม่ว่าจะพยายามใส่แรงไปเท่าไหร่ความคมของดาบนั้นก็ไม่สามารถที่จะตัดมันออกไปได้ มันทั้งเหนียวและแข็งในเวลาเดียวกัน จนดาบของจินได้หักลงครึ่งหนึ่ง
 หลังจากนั้นได้ไม่นาน ก็มีการโจมตีจากเส้นด้ายที่หลอมรวมนับหลายร้อยกลายเป็นเสาหนามที่ทั้งแหลมและยาวพุ่งขึ้นมาจากใต้ดินแทงใส่ที่กลางตัวจินและไทจนลอยขึ้นไปกลางอากาศ
 "นายก็มักจะเป็นแบบนี้อยู่เสมอ ชอบใจอ่อนเวลาที่จะลงมือปลิดชีพใครคนหนึ่งไม่เพียงแต่ฉันเท่านั้นแต่มันรวมไปถึงทุกคนที่นายได้พบเจอ ไม่อยากจะฆ่าใคร เสียใจกับการตายของคนอื่น นั่นแหละคือจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของนาย..." เจชัวร์พูดขึ้นมาพร้อมกับขว้างกระสุนที่อยู่ในมืออีกข้างหนึ่งทิ้ง ดูเหมือนว่าในช่วงวินาทีที่เขาโดนยิงเข้าที่บาดแผลและได้ทรุดตัวลงไป ช่วงเวลานั้นเองที่เจชัวร์ใช้แรงเฮือกสุดท้าย ใช้มุมอับสายตาเอามืออีกข้างนั้นล้วงเข้าไปเอากระสุนที่ฝังอยู่ในบาดแผลนั้นออก
***แปะ!!!***
 ไทสลับตำแหน่งของตัวเองลงมาข้างล่างกับพวกเศษหินที่ทางจินได้โยนไปก่อนหน้านี้แล้วพยายามที่จะต่อยตัวของเจชัวร์แต่ทางนั้นเองก็รีบกระโดดหลบถอยหลังออกไปก่อน
"แรงฮีด? แต่ก็มาได้แค่นี้แหละ คุณเองแหละที่โง่ดันไว้ใจให้หมอนั่นเป็นคนจัดการในตอนสุดท้าย แต่ถ้าเป็นตัวคุณเองเป็นคนลงมือละก็หัวผมคงจะหลุดไปแล้ว"
ไทเอื้อมมือหยิบหินหนึ่งก้อนแถวนั้นและตบมืออีกครั้งเพื่อเอาตัวของจินลงมา "ฉันไม่ได้ใจดีขนาดที่จะมาตามเช็ดก้นคนอื่นนะเว้ย! ถึงแม้ว่าหมอนี่จะพลาดโอกาสสำคัญแล้วมันจะทำไม? ในเมื่อตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ ยังหายใจ ยังขยับร่างกายได้ เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว!" เขาเอามือแตะไปที่ไหล่ของจินแล้วพูดขึ้นอีกว่า "เพราะฉะนั้นแล้วเรื่องที่แกทำจะต้องเป็นแกเท่านั้นเป็นคนจัดการ...ไม่ใช่ฉัน"
"ขอโทษ...ที่ทำโอกาสหลุดลอยไป" จินพูดกล่าวขอโทษกับไท
ไทเองก็พยักหน้าตอบรับ "ยังไหวไหม?"
"...พอได้อยู่"
"งั้นนายไปพกวะ เดี๋ยวคราวนี้ฉันจะรับมือมันเอง"
จินที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับตกใจและชายตามองไทด้วยความเป็นห่วง "แต่ว่า..."
"ไม่ต้องห่วงฉันหรอกน่า แค่ยื้อเวลาสักเดี๋ยวเอง ระหว่างนี้นายก็พักฟื้นไปซะนะ!"
ในระหว่างที่พูดไทก็หยิบหินบริเวณแถวนั้นแล้วทำการสลับกลายเป็นผ้าผืนหนึ่งโยนให้กับจิน เพื่อให้เขาพันมันเข้าที่ดาบจนมิด
"เสียไพ่ตายสำคัญของตัวเองไปแล้วยังจะใจเย็นกันได้อยู่อีกนะครับ" เจชัวร์พูดขึ้นมาหลังจากที่เห็นการกระทำของทั้งสอง
 ไทเลยพูดสวนกลับไปว่า "หนวกหูน่า! แค่ต่อให้เฉยๆ สำหรับแกแค่ฉันก็เหลือเฝือ"
 เจชัวร์ที่ได้ยินถึงกับหัวเราะร่าออกมา "ฮ่าฮ่าฮ่า! ...ในสภาพที่ร่อแร่แบนั้นนี่นะ อย่ามาทำให้ขำหน่อยเลย! ...จะเอาชนะตัวผมตอนนี้นี่นะ? พูดอะไรหัดดูตัวเองเสียบ้าง!" ทันทีที่พูดจบ เจชัวร์ทำการโจมตีใส่ไทที่ด้วยเส้นด้ายที่ยื่นออกเป็นรยางค์จากใต้ดินอันนับไม่ถ้วน มันทั้งแหลมและคม พุ่งเข้าด้วยความรวดเร็ว แต่ทันใดนั้นมันก็ถูกตัดออกด้วยสิ่งที่อยู่ในมือของไท
 ดาบสั้นสองอันที่คล้ายกับมีดบังตอปลายดาบแหลมยาวตัดโค้งมนสวยงาม มีด้านที่คมยาวจนถึงปลายด้ามดาบตรงกลางมีโซ่ผูกติดเอาไว้ระหว่างดาบสองเล่ม ตัดเส้นด้ายที่ทั้งคมและเหนียวนั้นออกได้อย่างง่ายดาย
 "นี่สิ...ที่เรียกว่าไพ่ตาย"
 ไทเริ่มวิ่งเข้าใส่ทางเจชัวร์พร้อมกับควงดาบสองเล่มนั้นราวกับกระบองคู่ ด้วยความคมที่เหนือกว่านั้นทำให้ไม่ว่าทางเจชัวร์นั้นโจมตีมายังไงก็จะถูกดาบสองเล่มนั้นตัดออกได้อย่างง่ายดาย ในเมื่อการโจมตีเข้าไปไร้ผลทางเจชัวร์จึงรีบสร้างโล่จากเส้นด้ายที่ทั้งมีความแข็งและหนาเป็นพิเศษกันไทไม่ให้เข้าถึงตัวเขา
 แต่ไม่ว่าทางเจชัวร์จะทำอย่างไรก็ตามมันก็ไร้ผลความคมของดาบเล่มนั้นสามารถตัดผ่านโล่ของเขาได้อย่างง่ายดาย และไม่นานนักไทก็มาอยู่ตรงหน้าของเขาโดยที่วิ่งมาพร้อมกับควงดาบในมือ
 ไทฟาดดาบเล็งเข้าที่คอของเจชัวร์เพื่อหวังที่ฆ่าอย่างไม่ลังเล แต่ทางนั้นเองก็รีบก้มตัวหลบการโจมตีนั้นไปได้อย่างฉิวเฉียด ในจังหวะนั้นเองทางเจชัวร์ได้ทำการสร้างใยที่เท้าเพื่อที่จะทำการตรึงตัวของไทให้อยู่เฉยๆ เส้นด้ายชนิดที่เหนียวพิเศษนั้นตรึงทางไทไม่ให้เคลื่อนไหวต่อไปได้ แล้วทางเจชัวร์ก็ใช้โอกาสนั้นผลักตัวเองออกห่างและระดมยิงกระสุนลมออกไปนับหลายนัด ทางไทเองในเมื่อรู้ว่าตนเองนั้นขยับไปไหนไม่ได้จึงจำเป็นต้องตั้งรับการโจมตีทั้งหมดของเจชัวร์ เขาตั้งสมาธิสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วทำการควงดาบสองเล่มนั้นปัดเบี่ยงกระสุนที่ถูกยิงออกจนหมด แล้วไทก็ทำการควงดาบตัดเส้นด้ายที่ตรึงอยู่ใต้เท้าของเขาออกจนหมด
 "ความคมขนาดนั้นคงสามารตัดแผ่นคอนกรีตที่หนาได้ง่ายๆเลยสินะครับ? สมแล้วที่เป็นไพ่ตายของคุณ" เจชัวร์พูดชมความคมของดาบคู่ที่อยู่ในมือไท
"..." ไทไม่ได้โต้ตอบกลับไปแต่อย่างใด มีเพียงแค่เสียงควงอาวุธดังพร้อมกับเสียงหายใจที่เป็นจังหวะเท่านั้นที่ยังคงดังอยู่
 เจชัวร์เห็นดังนั้นจึงตัดสินใจเอามือแตะไปที่พื้นถนน ทันใดนั้นโดยรอบก็มีเส้นด้ายมากมายระโยงระยางรอบๆตัวของเขาจนมันคล้ายกับรังของแมงมุม "ในเมื่อรู้ถึงความอันตรายแล้ว แค่ไม่เข้าไปในระยะของมันก็พียงพอ" หลังจากนั้นเจชัวร์ก็สร้างหอกจากเส้นด้าย และยิงมันด้วยการใช้แรงลมผลักใส่ไทที่ยืนอยู่อย่างทันที
 แต่ทางไทนั้นก็สามารถที่จะตัดมันได้อย่างง่ายดายเหมือนอย่างเคย เขาวิ่งเข้าหาเจชัวร์พร้อมกับควงดาบคู่นั้นไปด้วย ดาบสะบั้นเส้นด้ายโดยรอบที่โยงระเกะระกะทิ้งได้อย่างง่ายดาย ซึ่งในระหว่างนั้นเจชัวร์ก็ทำการยิงหอกโจมตีมาเรื่อยๆ แต่มันก็ถูกตัดทิ้งทำลายเหมือนเดิม
 จนไทนั้นมาจนเกือบถึงที่เจชัวร์ยืนอยู่ แต่เขาก็ต้องหยุดนิ่งอีกรอบ เพราะทางเจชัวร์นั้นได้วางกับดักเอาไว้ วางใยเหนียวไว้ใต้เท้าเพื่อให้ทางไทเคลื่อนที่ได้ช้าลง แล้วพอรู้ตัวอีกทีโดยรอบของไทนั้นก็เต็มไปด้วยหอกที่ค่อยพุดออกมาจากเส้นด้ายที่ล้อมรอบตัวเขาอยู่ แล้วหลังจากนั้นไม่นานมันก็พุ่งเข้าโจมตีที่ไทด้วยความรวดเร็ว
 ไทนั้นไม่มีทางเลือกที่จะหนีได้ในตอนนี้ มีแต่ต้องตั้งรับเท่านั้น เขาทำการสะบัดควงดาบไป-มาอย่างรวดเร็วเพื่อป้องกันหอกทั้งหมด
 ...เร็วกว่านี้...เร็วอีก...เร็วกว่านี้อีก
จนหอกที่พุ่งมาจากทุกทิศทางนั้นได้หมดลง ไม่มีแม้แต่อันไหนเลยที่สามารถสร้างบาดแผลให้กับเขาได้ แต่เขาเองนั้นก็แทบไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแล้วเช่นกัน การควงดาบคู่นั้นช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
"แฮ่กก....! แฮ่กก...! แฮ่กก....!" เสียงหอบหายใจถี่ กับเหงื่อที่แตกเต็มทั่วทั้งตัว
เจชัวร์ก็ได้แสดงความยินดีกับไท "แปะ...! แปะ...! แปะ...! ยินดีด้วยครับขนาดผมเองยังไม่คิดเลยว่าตัวคุณจะรอดมาได้ แต่ก็นะมาได้แค่นี้แหละ..." หลังจากนั้นเขาก็สร้างหอกเล่มหนึ่งขึ้นมาและกำลังจะยิงเข้าไปที่ไทที่กำลังยืนเหนื่อยหอบอยู่
"จบกันแค่นี้แหละครับ ทั้งหมดนี่ก็เป็นเพราะว่าตัวคุณนั้นมั่นใจในตัวเองมากเกินไป" พอพูดจบเจชัวร์ก็สร้างเส้นด้ายให้กลายเป็นลูกบอลกลมๆมีหนามล้อมรอบคล้ายกับลูกตุ้ม
 ทางไทที่เห็นแบบนั้นก็พยายามที่จะยกดาบขึ้นแต่ด้วยเรี่ยวแรง แค่ตอนนี้ยืนได้ก็เต็มที่แล้ว ดาบที่เคยยกได้ง่ายๆก็กลับหนักกว่าเดิมมาก จนไทได้เผลอปล่อยดาบหลุดมือไป แขนทั้งสองห้อยลงไร้พลังที่จะยกมันขึ้น
"แบบนี้แย่แน่!"
"สนุกมากเลยครับ ลาก่อน..."
ทันทีที่เจชัวร์พูดจบเขาก็ปล่อยลูกตุ้มขนาดยักษ์เข้าโจมตีไทในสภาพที่หมดเรี่ยวแรงต่อต้าน
 "ขอเปลี่ยนตัวผู้เล่น!" ไทตะโกนออกอย่างสุดเสียงพร้อมกับเหวี่ยงแขนทั้งสองข้างให้มือประกบกับ
***แปะ!!!***
หลังจากที่สิ้นสุดเสียงตบมือของไท ลูกตุ้มที่กำลังพุ่งมาหาเขาด้วยความเร็วนั้นก็ถูกตัดออกเป็นสองส่วน ปรากฏเป็นจินที่เข้ามาช่วยไว้ได้ทันพร้อมกับดาบหักๆที่มีเปลวไฟลุกไหม้อยู่
"ขอโทษที่ให้รอนาน" จินหันหน้ามาพูดกับไท
"เอ่อ...! แฮ่กก...แฮ่กก...แฮ่กก... นานไปนะบางที"
หลังจากนั้นจินก็ได้หันกลับไปพร้อมกับยกดาบขึ้นชี้ไปที่หน้าของเจชัวร์ ด้วยสายตาที่มุ่งมั่น พลางนึกถึงอดีตของเขากับเฮนรี่
"มาทำ...เรื่องนี้ให้มันจบกันดีกว่า เจชัวร์! ไม่สิ! เฮนรี่!!" พอพูดทันทีนั้นจินก็วิ่งเข้าไปหาเจชัวร์ด้วยความรวดเร็วสูง
"ย่อมได้!!! จิน!!!"


ณนนท์ พระเอกละครไทยชื่อดังฉายา"สามีแห่งชาติ"
หนุ่มโสดรูปงามอายุ 41 ปี ผู้หลงใหลการดำน้ำเป็นชีวิตจิตใจ
รู้สึกว่าตนกำลังดำน้ำดิ่งลงไปเรื่อย ๆ ในชุดดำน้ำเต็มตัวนั้น
เขามองเห็นละอองพรายน้ำสีฟ้าอมม่วงสดใสดั่งอัญมณีจำนวนมาก
ผุดลอยขึ้นมาจากใต้ท้องทะเลที่อยู่ลึกลงไปอีก
เขาขยับมองรอบกาย นอกจากฝูงปลาทะเลที่ลอยผ่านเป็นกลุ่มๆ แล้ว
ไม่มีใครอยู่กับเขา ๆ ควรจะดำดิ่งลงไปจนถึงจุดที่มองเห็น
ละอองพรายน้ำสีสวยน่าสนใจนั่นไม๊นะ?
เขาหยุดลอยตัวคิด แต่เหมือนได้ยินเสียงเรียกจากตรงนั้นลอยมา
"ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยชั้นด้วย ได้โปรด ช่วยชั้นด้วย"
เสียงหวานเศร้าของสตรีลอยมากระทบจิตดั่งมีมนต์ขลังบางสิ่ง
ดึงดูดให้ณนนท์ตัดสินใจถีบตัวเองดำดิ่งลงไปอีกอย่างไม่ลังเล
เมื่อดำลงไปจนใกล้เกือบ 20 เมตรภาพที่เขาเห็น
ทำให้เขางุนงงจนต้องสั่นศีรษะกระพริบตาถี่ๆ ?????!!!!????
"อะไรกันนี่? เธอคือใครกัน?
ผีน้ำ เจ้าแม่ทะเล กำลังหลอกกูอยู่ป่าววะ?
เฮ๊ย!!นนท์ มึงตั้งสติดีๆก่อนโว๊ย!!"
สตรีสาวนางหนึ่งลอยตัวอยู่ตรงกลางของละอองพรายน้ำสีฟ้าอมม่วง
ระยิบระยับมากมายเหล่านั้น เธอลืมตาจ้องมองมาที่เขาอย่างอ้อนวอน
ด้วยแววตาที่เศร้าโศก พร้อมกับพยายามยื่นมือของเธอมาหาเขา
เธอกำลังแหวกว่ายเพื่อมาให้ถึงตัวของเขา
แต่ยิ่งเธอดิ้นรน!! กลับเหมือนมีพลังบางอย่างดูดเธอให้ค่อยๆ จมห่างลงไป
จากณนนท์มากยิ่งขึ้น เธอสวมชุดเดรสลูกไม้สีขาวดูงดงามอ่อนหวาน
ผมยาวสีน้ำตาลหน้าม้าล้อมกรอบใบหน้าเรียวงามของเธอ
ปลิวสยายรอบๆกรอบรูปหน้าตาของเธอ
ใช่! เธอสวย และอายุน่าจะไม่เกิน30-35ปี
ณนนท์ คิดพร้อมๆกับความงงงวยสงสัยมากมายในสมอง
"เฮ๊ย!!! นนท์ มึงฝันอยู่รึป่าววะเนี่ย?
จะมีผู้หญิงมาลอยอยู่ใต้ทะเลลึกขนาดนี้โดยไม่สวมชุดดำน้ำได้ไงฟะ?
ถ้าจะมี....
ก็เป็นผีหรือนางพรายน้ำเท่านั้นหละโว๊ยยยยยยยยย!!!!!!
ณนนท์ขยับตัวดิ้นสุดกำลังที่มี
ในท่าพยายามดีดตัวลอยให้ห่างออกมาจากภาพที่เห็นตรงหน้า
อย่างชัดเจนนั้น แต่เสียงที่หวานเยือกเย็นปนโศกเศร้าขมขื่นเสียงนั้น
ยังคงได้ยินชัดเจน
"ช่วยชั้นด้วย ได้โปรดช่วยชั้นด้วย"
ณนนท์ พลิกตะแคงตกลงจากเตียงนอนของเขาอย่างไม่รู้ตัว!!
เขาลงมานอนกองอยู่พื้นห้องนอนพร้อมกับผ้าห่มและหมอนข้าง
ลายปลาโลมาที่เขาหลงใหล เจ้าโรนัลโด้สุนัขเพื่อนซี้
ที่เขาเลี้ยงเสมือนเป็นลูกชายเห่า โฮ้งๆๆๆๆๆๆๆ !!!!!!
ด้วยความตกใจ แล้ววิ่งถลันเข้ามาหาเขา ดม ๆ ๆ ๆ
เลียหน้าเลียตาของเขาอย่างสงสัยใคร่รู้
ณนนท์ งัวเงียลุกขึ้นนั่งบนพื้นในห้องนอน มองซ้ายที มองขวาที
เมื่อเห็นและสัมผัสเจ้าโรนัลโด้ ที่เห่าและ เลียเขาอย่างปลอบใจ
เขาจึงเริ่มตั้งสติรู้สึกตัวเอง
"ฝันไปเหรอวะนี่?
ฝันอะไรแบบนี้มันเหมือนจริงทุกอย่างเลยหวะ!!
ตั้งแต่เป็นพระเอกละครชื่อดังมายี่สิบกว่าปีไม่เคยเจออะไรแบบนี้นี่หว่า?
เอ,,, รึว่า กูจะเมาค้างจากงานเลี้ยงวันเกิดไอ้โตเมื่อวานวะ?
เฮ๊ย! ก็ไม่ได้ดริ้งท์อะไรมากมายนี่นา
แค่ไวน์แก้วนึงตามมารยาท จะเมิงจะเมาจนเอามาฝันเป็นจริงเป็นจัง
ขนาดนี้ได้ไงวะเนี่ย???? ใครรู้อายเค้าตายเลย!!
เอ๊ย!!!! นังโด้ๆ ๆ ๆ
หยุดเลียป๊ะได้แล้ว หยุด ๆ ๆ ๆ ๆ !!!
สงสัยต้องไปให้หมอเช็คสมองมั่งแล้วหวะกู!? "
ณนนท์ พูดกับตัวเองอย่างมึนงงสงสัย
ก่อนที่จะหอบหมอนข้างและผืนผ้าห่มลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงนอน
แล้วล้มตัวลงนอนต่อไป พร้อมๆกับเจ้าโรนัลโด้ ได้ที กระโดดตาม
เจ้านายของมันขึ้นไปนอนขดตัวกลม ที่ข้างๆขาของนายของมัน


"อรๆ เพิ่มเสียงหน่อยๆ เจ๊ชอบ
นนท์ ณนนท์ของเจ๊มาแล้ว ว๊าววววว!!!
โหย!!! จะกี่ปีผ่านไป พ่อเจ้าประคุณรุนช่องของน้องเอี้ยง
ก็ยังคงหล่อเหลาสะโอดสะอง ยิ่งกว่าอัญเชิญองค์อินทรา
มาลงพ่อ ปานกระนั้น"
เจ๊เอี๊ยง สาวเปรี้ยวLGBTเจ้าของร้านเสริมสวย: สุดเริ๊ดดีไซน์แฮร์ดู
ในซอยนวมินทร์ มหานครกรุงเทพ รีบนั่งลงบนโซฟาร์ตัวโปรด
พร้อมสั่งให้ลูกน้องกดรีโมทคอนโทรลทีวีให้เธอ
"จริงๆด้วยแหละเจ๊เอี้ยงขา พี่ณนนท์นี่นะ
ทำไมยิ่งแกอายุมากขึ้น แกยิ่งดูเด็กดูหนุ่มและหล่อ
แบบยืนยงกันขนาดนี้นี่?
หนูคนนึงหละ ยอมเทใจให้แกจริงๆเลย
เออ! ว่าแต่ว่าแกจะโสดยาวไปอีกถึงเมื่อไหร่กันน๊อ?
แบบนี้สาวๆทั่วเอเชียอย่างพวกเรา
คงไม่ต้องหัวปักหัวปำ คะมำอยู่กับแกคนเดียว
เฉกเช่นฉะนี้เรื่อยไปหรือไงกันหนา?"
อร สาวน้อยLGBT ที่ทำงานเป็นผู้ช่วยในร้านทำผม
รีบสนับสนุนเจ๊เอี๊ยงแบบสุดลิ่มทิ่มประตู พร้อมๆกับกดรีโมท
เพิ่มเสียงดังจนลั่นร้าน เจ๊เอี๊ยงตาวาวจ้องดูทีวีไม่วางตา
แลบลิ้นเลียริมฝีปากตนเองเบาๆ อย่างเผลอตัว
"คุณณนนท์เค้าเป็นคนรักษาสุขภาพดีไงแก เห็นออกทีวีตลอด
เรื่องการออกกำลังกาย ไหนจะชอบไปดำน้ำในวันพักผ่อน
ไหนจะมีก๊วนเพื่อนๆไปออกกำลังกายเป็นแก๊งค์ที่สปอร์ตคลับ
ไหนจะชอบฟุตบอลและลงเตะฟุตบอลกับเพื่อนฝูงเสมอๆ
ล่าสุดแกต้องผ่าตัดเข่านี่หว่า? ใช่ไม๊วะ ถ้าเจ๊จำไม่ผิด?
 ใช่ ใช่แน่ๆ ดูสิแก เดินตอนนี้แกยังต้องใช้ไม้เท้าพยุงแขนเอาไว้เลย
แต่แกแข็งแรง เป็นพระเอกที่บุหรี่ไม่สูบ เหล้าไม่ดื่ม ระวังเรื่องอาหารการกิน
ดูแลตัวเองเรื่องการพักผ่อนและขยันออกกำลังกายมาตลอดแบบนี้
อีกไม่นานก็คงหาย นะพ่อคุณนะ
โห!!! รายการนี้อย่างหล่อเลยอ่ะแกร๊!!"
เจ๊เอี๊ยง ตาวาวเป็นประกายอย่างมีความสุข ปรบมือรัวๆ
อย่างเพลิดเพลิน ขณะมองเห็นพระเอกคนโปรดดาราแถวหน้าชื่อดัง
แห่งเอเชียของตัวเอง กำลังออกรายการวาไรตี้โชว์
" ใช่ๆ ค่ะ เจ๊เอี๊ยง หนูอรนะ เห็นแกเป็นพระเอกมาตั้งแต่หนูอร
อยู่ประถมหกโน่นแล้ว แกทำไมโคตรล๊อหล่อได้ขนาดนี้อ่ะ !!!
จะละครแนวไหนแกเอาอยู่หมด จนเดี๋ยวนี้หนูอรได้เข้ากรุงเทพ
มาทำงานช่วยเจ๊เอี้ยงแล้วแบบนี้ ทำยังไงหนูอรจะได้มีบุญวาสนานำพา
ให้ได้พานพบตนบุญตัวจริงจริ๊ง!! ของพี่ณนนท์พระเอกสุดหล่อ
สามีของหนูอรบ้างสักครั้งนะ ? "
อร พร่ำเพ้อตามเจ้านายบ้าง ตามประสาสาวน้อยLGBT
วัยสะรุ่น ที่กำลังแตกเนื้อสาว(หนุ่ม)
"จะยากอาไร๊แก เจ๊เห็นประกาศในห้างที่ลาดพร้าวว่า สิ้นเดือนนี้
คุณณนนท์ เค้าจะมาเป็นพรีเซ็นเตอร์งานเปิดตัวนาฬิกาหรูแบรนด์ดัง
เดี๋ยวเราก็ปิดร้านวันนั้น เดี๋ยวเจ๊พาแกไปยืนดูใกล้ๆเลย โอเคป่ะ !? "
" อร๊ายยยย!!! จริงๆ เหรอคะเจ๊เอี๊ยง?
โอ๊ย!! อีพ่ออีแม่ข้อยเอ๊ย!!!!!!
ข้อยคือสินอนหลับได้หละ บาดนี้แหม
โอ๊ยยยยยย!!! กรี๊ดดดดดด!!!!! "
อร กระโดดโลดเต้นแบบไม่เป็นผู้เป็นคน
ไปรอบๆ ห้อง อย่างดีใจสุดขีด
"ว๊ายยย!!! พ่อเจ้าประคุณรุณช่องของน้องเอ๋ย
ลงทุนสร้างเรือนหอรอว่าที่เจ้าสาว!!! ไปตั้ง 25ล้าน โอ๊วววว!!!!
ชั้นจะไปมูเตลูสำนักไหนดีหละ? จึงจะได้เป็นนางฟ้าที่แสนโชคดี
ดั่งถูกรางวัลที่หนึ่งคนนั้นของคุณณนนท์เค้า?
โอ๊ยยยย!!!! อกอีเอี๊ยงจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
นี่แสดงว่าคุณณนนท์มีแฟนที่ซุ่มคบหากันแล้วรึนี่?
นังอรๆ แกคิดเหมือนชั้นคิดไม๊ หา?"
เจ๊เอี๊ยง นั่งไม่ติดโซฟาร์ พลันลุกขึ้นยืนกระโดดเหยงๆ
เหมือนมีไฟสุมอกจนร้อนแทบตัวระเบิด แผดเสียงไปตามรายการทีวี
ที่พ่อพระเอกในดวงใจ ของสตรีทั้งหลายในพารามหานคร
อันกว้างใหญ่แห่งนี้กำลังให้สัมภาษณ์ว่า : ได้ลงทุนออกแบบและสร้างบ้าน
ใหม่ด้วยตนเอง ในราคาเกือบ25ล้านบาท จากตอนแรกที่ตั้งงบประมาณ
ไว้เพียงไม่เกิน 15 ล้านบาท ตอนนี้บ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว
พร้อมให้พี่ๆนักข่าวได้ไปทำข่าวเยี่ยมบ้าน
""""""" บนจอทีวี """""""
พิธีกร ถาม พระเอกหนุ่มหล่อชื่อดังแห่งเอเชียว่า :
" นี่แสดงว่า ตอนนี้ความรักกำลังเบ่งบานใช่ไม๊ครับคุณณนนท์?
แต่เอ๊ะ! ใครน๊าคือสุภาพสตรีที่แสนจะโชคดีคนนั้น?
คนที่ได้ครอบครองหัวใจพระเอกรูปหล่อชื่อดัง หนุ่มโสด
เจ้าเสน่ห์ของผู้หญิงทั่วภาคพี้นเอเชียคนนี้?
ผมไม่เห็นมีข่าวเล็ดลอดออกมาเลยนี่ครับ
ว่าคุณณนนท์มีเจ้าของหัวใจ
รึ! แอบไปนัดออกเดทกับสาวสวยคนใดแล้ว? "
พิธีกรชายอารมณ์ดี ทำเหล่สายตาเอียงมอง
พระเอกเจ้าเสน่ห์แห่งวงการบันเทิงไทย
"อ้อ ! ใช่ครับ ยังไม่มีครับ เพื่อป้องกันการที่พี่น้องสื่อมวลชน
จะเข้าใจผิด ผมขออนุญาตรายการนี้ย้ำอีกครั้งก็แล้วกันนะครับ
ว่า : ผมยังโสดครับ โสดจริงๆ
หมายถึงยังไม่มีคนที่เรียกว่าแฟน แต่มีแค่คนที่กำลังคุยๆ
กันอยู่ครับ คือ ยังอยู่ในสถานะแค่คนคุยครับ
ส่วนบ้านที่ผมตัดสินใจสร้าง ก็เพราะบ้านหลังเก่่าของครอบครัว
ซึ่งเคยอยู่มาตั้งแต่เกิดนั้นมันเก่ามากๆ แล้ว อีกทั้งครอบครัวผม
อยู่รวมกันทั้งคุณพ่อคุณแม่ ครอบครัวพี่สาวพี่เขยและหลานๆ
เราก็ทำบ้านแยกออกไปเป็นสองส่วน ประกอบกับขอซื้อที่ดิน
จากเจ้าของเดิมแปลงที่ติดบ้านเราได้พอดี
ผมจึงตัดสินใจสร้างบ้านทีเดียวใหม่หมดทั้งสามโซนเลยครับ
แต่ผมอยู่คนเดียวกับน้องหมาในโซนของผม
แล้วก็สร้างสระว่ายน้ำเพิ่มเพราะผมกับหลานๆชอบว่ายน้ำครับ"
ณนนท์ ตอบคำถามอย่างชัดเจนแจ่มใสตรงไปตรงมาตามอัธยาศัย
ของเขา ผู้ซึ่งเป็นพระเอกชื่อดังที่อยู่ในวงการบันเทิงมาตั้งแต่อายุแค่ 19 ปี
จากการเข้าประกวดนายแบบหนุ่มหล่อไทยประจำปีแล้วได้รับตำแหน่ง
ช่วงนั้นเขากำลังเรียนที่มหาวิทยาลัยชื่อดังของกรุงเทพมหานคร
เขามีผู้จัดการส่วนตัวคอยรับงานถ่ายแบบนิตยสารรวมทั้งงานการแสดง
ต่างๆให้ จนปัจจุบันนี้เขาเรียนจบระดับปริญญาโทเกียรตินิยมและมีอายุ
ครบ 43 ปีแล้ว ทว่า เขายังคงความเป็นดาราระดับพระเอกแถวหน้า
ของวงการเมืองไทยและในประเทศเพื่อนบ้านเอาไว้ได้
เพราะเขาเป็นคนที่ดูแลสุขภาพรูปร่างของตนเองมาโดยตลอด
เขาจัดเป็นพระเอกแถวหน้าชื่อดังคิวแน่นคนหนึ่งของดาราไทย
ทั้งๆที่อายุเกินหลัก 4 แล้ว เขาไม่ชอบทำศัลยกรรมใดๆ
แต่เน้นดูแลสุขภาพจากธรรมชาติ รวมทั้งชอบออกกำลังกายเป็นประจำ
ดูแลควบคุมน้ำหนักของตนให้พอดีมาโดยตลอด
นี่คือผลจากความมีวินัยของเขาเอง ที่ต้องอดทนต่อสู้กับจิตใจตัวเอง
เพื่อให้สามารถรักษามาตรฐานของอาชีพนักแสดงระดับแถวหน้า
เอาไว้ให้ได้ยาวนานมากที่สุด เท่าที่จะสามารถทำเงินในอาชีพนี้ต่อไปได้


คุณเคยคิดเล่นๆไม๊คะว่า: ในโลกนี้มีผู้วิเศษตัวจริงอยู่บนโลกจริงๆกับพวกเรา?
ผู้ที่ต้องเลือกใช้ชีวิตแนบเนียนสนิทไปกับความเป็นปุถุชนอย่างเราๆท่านๆ
จนไม่มีใครสามารถจับสังเกตุเห็นถึงความพิเศษต่างๆในทางจิตหรือกาย
ของท่านผู้มีพลังหรือพรอันวิเศษจริงๆเหล่านั้นได้
แล้วทำไมเหล่าท่านผู้วิเศษและพิเศษกว่ามนุษย์ทั่วไปอย่างพวกเรา
จึงต้องปกปิดตัวตนและพลังอันอัศจรรย์ของท่านเองเอาไว้?
อะไรคือเหตุผลของการไม่ยอมเปิดเผยตัวตนและนำคุณวิเศษเหล่านั้น
มาใช้เพื่อให้เกิดสิ่งดีงามขึ้นทั้งต่อตนเองและผู้อื่นในสังคม?
นิมนิม เดินออกมาจากห้องน้ำสะอาดภายในปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่งของเมืองชุมแพ
หญิงสาวหน้าตาคมผมสีน้ำตาลเข้มยาวประบ่าถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย
ใบหน้าสะอาดหมดจดปราศจากเครื่องสำอางค์แลดูอ่อนวัย
เสมือนหญิงสาวอายุไม่เกิน 25 ปี เธอสวมเสื้อผ้าฝ้ายและกระโปรงผ้าฝ้าย
สีขาวสะอาดและรองเท้าคัทชูแบบสายคาดสีครีม
เธออายุครบ 35 ปีเต็มในวันนี้ วันนี้คือวันครบรอบวันเกิดของเธอ
วันที่หกเดือนหกเวลาเก้าโมงเช้า
เธอเดินออกมายืนหันหน้าไปทางทิศตะวันตก
เวลาบ่ายโมงของวันพฤหัสบดี(วันครูตามหลักของลัทธิพราหมณ์)
วันนี้ตรงกับวันเพ็ญสิบห้าค่ำ(วันพระใหญ่ พระจันทร์เต็มดวงสว่างไสว)
อากาศยามบ่ายของภาคอีสานค่อนข้างร้อน เธอมองเห็น
คณะเจ้าของรถหรูที่เป็นผู้เชิญเธอมาด้วย ยังไม่ออกมาจากร้านสะดวกซื้อ
นิมนิม จึงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ร้อนจนแสบตาด้วยแสงแดด
พลัน!! กายทิพย์แห่งพระแม่มหาโพธิสัตว์กวนอิมอวโลกิเตศวร
ปางประทานพรนั่งสมาธิ ก็ปรากฎขึ้นเต็มท้องฟ้าในยามกลางวันแจ้งๆ
ต่อหน้าของเธอที่เงยขึ้นพอดี บดบังดวงอาทิตย์และแสงแดด
ที่ร้อนอบอ้าวไปจนหมดสิ้น นิมนิมกำลังจะพนมมือขึ้นถวายความเคารพ
นมัสการพระองค์ท่าน จิตรู้จิตพลัน!!
กระแสพระสุรเสียงทิพย์อันอ่อนโยนกังวาลไพเราะแจ่มใสยิ่งกว่าเสียงระฆัง
เนื้อดีที่สุดในโลกมิหาญเทียบ ก็ตรัสลอยสู่กระแสจิตของนิมนิมในทันที
"ลูกรักของแม่ จงแสดงความนอบน้อมทางจิต
อย่าแสดงออกด้วยกายหรืออาการมนุษย์ นี่คือสิ่งที่เจ้าพึงสำรวมระวัง
ให้มากที่สุด เพราะย่อมไม่มีใครมองเห็นเช่นเจ้า ได้ยินเช่นเจ้า
ดังนั้นพวกเขาจะคิดเดาเอาเองตามสมองของพวกเขาว่าเจ้าคือจำพวกคนบ้าวิกลจริต
นี่คือเหตุผลแห่งสรวงสวรรค์ที่มีกฎสำคัญให้เจ้าปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด"
นิมนิม จึงลดแขนลง แล้วเปลี่ยนท่าทางเป็นยืนกุมมือทั้งสอง
สำรวมไว้ที่ช่วงเอวแทน ขณะที่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มีรัศมีสว่างไสว
สีรุ้งงดงามตาสุดบรรยาย กระแสลมจากพระกรที่ถือกิ่งหลิวโบกไหวไปมา
ของพระแม่มหาโพธิสัตว์กวนอิมอวโลกิเตศวรปางประทานพรนั่งสมาธิ
พัดมาต้องกายของเธอเย็นสบายเหลือเกิน
พระแม่ฯ ทรงตรัสด้วยจิต รูปกายทิพย์ของท่านจึงแย้มพระสรวลน้อยๆ
ให้กับเธอ หญิงสาวชาวมนุษย์ปุถุชนคนนี้ ผู้ซึ่งในอดีตชาติที่แสนยาวไกล
แต่เก่าก่อนเคยเกิดเป็นบุตรสาวที่แสนอาภัพที่สุดของพระองค์ฯ
ในช่วงยุคที่พระองค์ฯยังทรงต้องเวียนว่ายตายเกิด
เพื่อบำเพ็ญบารมีสามสิบทัศน์ให้สำเร็จ เพื่อตรัสรู้เป็น
พระมหาโพธิสัตว์ในอนาคต หลังจากยุคนั้นได้ผ่านไป
"วันนี้ ครบรอบวันเกิดบนโลกในภพชาตินี้ของลูก 35 ปีเต็ม
เป็นวันที่แม่มาแสดงความยินดีที่การเพียรบำเพ็ญอุโบสถศีลติดต่อกัน
นานถึง 8 เดือนของเจ้า สำเร็จได้ด้วยความเพียรที่ไม่ย่อท้อของลูก
แม่ขออำนวยพรประการหนึ่งให้แก่เจ้าดังนี้
จากนี้ไปด้วยพระอานุภาพแห่งศีลพรหมจรรย์อันสะอาดหมดจดบริสุทธิ์
พร้อมทั้งกุศลกรรมทางใจวาจากายที่เจ้าเพียรระลึกสติอยู่เสมอ
อีกทั้งช่วยโปรดสรรพสัตว์ที่ตกทุกข์ได้ยากนานาประการซึ่งมีบุญวาสนา
ได้มาพานพบเจ้า จนช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้ได้ และทำให้พวกเขา
เกิดความเชื่อเคารพศรัทธาในหลักแห่งพุทธรรมว่า เป็นสัจจะธรรม
ที่พึ่งได้จริงแน่แท้แก่สัตว์โลกทั้งปวง
สวรรค์ชั้นฟ้าจึงขอมอบพรให้แก่เจ้า เทวี...
ยิ่งเจ้ามีกาลเวลาอายุทางโลกมากขึ้นเท่าไร ร่างกายและใบหน้าของเจ้า
กลับจะดูผุดผ่องอ่อนเยาว์สดใสสวนทางกับกาลวัยบนโลก
ทั้งหมดนี้คือพระอานุภาพแห่งกุศล อันเจ้าพากเพียรปฏิบัติ
ด้วยการมอบกายถวายชีวิตแด่พระรัตนตรัยอย่างแท้จริง
จงรับพรจากแม่และจงเป็นไปเช่นนั้น เทอญ"
พลัน!! หยดน้ำทิพย์จากกิ่งใบหลิว
ที่พระแม่มหาโพธิสัตว์กวนอิมอวโลกิเตศวรปางประทานพรนั่งสมาธิ
โบกไหวไปมานั้น ก็หยดลงมาถูกใบหน้าศีรษะลำตัวแขนของนิมนิม
จนมองเห็นด้วยตาเปล่า กระแสความเย็นสดชื่นแห่งหยดน้ำทิพย์
กำซาบซ่านไปทั่วสรรพางค์กายของเธอ
นิมนิม ค้อมศีรษะและย่อเข่าลงแสดงความเคารพเบื้องบน
ที่กำลังเปล่งรัศมีขยายใหญ่ขึ้นๆ จนบดบังผืนฟ้า แล้วค่อยๆ
จางหายไปดั่งควันของหมอกกระนั้น
"ลูกขอน้อมรับพระพรของเสด็จแม่ฯ เพคะ"
น้ำตาแห่งความปิติทางจิต รื้นขึ้นมาเอ่อทั้งสองดวงตาของเธอ
มันคือความลับอันสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ ในภพชาตินี้
ที่แม้แต่บุคคลในครอบครัว ก็มิอาจรับรู้และพิสูจน์เยี่ยงเธอได้
บ่อยครั้ง ที่เธอรู้สึกเสมือนอยู่เพียงลำพังจริงๆ บนโลกใบนี้
ไม่มีแม้แต่ใครสักคนหนึ่ง เพียงคนเดียวจริงๆ ที่จะเข้าใจ
หรือขอแค่เปิดใจยอมรับฟังทุกสิ่งที่เธอเป็นมาตลอดชีวิตในชาตินี้
แล้วเข้าใจเธอ ไม่หัวเราะเยาะคิดว่าเธอสติฟั่นเฟือน หรือดูถูก
ดูแคลนสติอันไม่สมประกอบของเธอ
"การเปิดเผย แล้วทำให้พวกเขาแสดงอาการดูหมิ่นดูแคลน
ความพิเศษทางทิพย์ที่เจ้ามีมาตั้งแต่เกิดและจะมีสั่งสมมากยิ่งขึ้นไปอีกเรื่อยๆ
ตามอำนาจกุศลกรรมที่เจ้าต้องบำเพ็ญเพียรปฏิบัติมากขึ้นในภพชาตินี้
จะทำให้พวกเขาถูกลงโทษด้วยกฎแห่งจักรวาลโดยไม่มีข้อยกเว้นว่าเป็นผู้ใด
ดังนั้น การไม่เปิดเผยคือหนทางเดียวเท่านั้น ที่ดีที่สุด
ต่อการปกป้องคุ้มครองคนทุกคนที่เจ้ารักห่วงใย โลกใบนี้"
พระแม่มหาโพธิสัตว์กวนอิมอวโลกิเตศวรฯ ได้เคยตรัสสอน
นิมนิมเอาไว้ ตั้งแต่นิมนิมกำลังเรียนในมหาวิทยาลัยชื่อดังของประเทศไทย
นิมนิม มองเห็นคณะเจ้าของรถหรูพากันทะยอยเดินออกมา
จากร้านสะดวกซื้อ เธอจึงเดินตรงไปที่รถ เพื่อขึ้นรถไปทำภาระกิจ
ให้พวกเขา ตามคำเชิญที่ต้องมาด้วยในครั้งนี้
" อ้อ! อาจารย์เทวีมาพอดีครับ เชิญครับอาจารย์ "
เจ้าของรถหรู ซึ่งเป็นหนุ่มวัยกลางคนอายุ 41 ปี รูปร่างสูงสมาร์ท
หน้าตาคมเข้มคล้ายชายไทยสมัยโบราณ ผู้ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภา
ผู้แทนราษฎรแห่งประเทศไทย ก้าวยาว ๆ เพื่อมาเปิดประตูรถหรู
ให้กับนิมนิม ด้วยความเคารพนอบน้อมจากใจจริง


ใจกลางเมืองแม่กลองหรือจังหวัดสมุทรสงคราม ราชอาณาจักรไทย
ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ยุคกลาง : ในรัชกาลที่ 5 (พ.ศ.2441)
ณ จวนครอบครัวของท่านปลัดอาวุโส คำสอน เพชรถ่องแท้
เวลาบ่ายห้าโมงเย็น ดูชุลมุนวุ่นวายด้วยเสียงและการเคลื่อนไหว
ของผู้คนในจวนนั้น ประหนึ่งกำลังมีเหตุสำคัญอันใดอันหนึ่งเกิดขึ้น!!!
"ลุงเป็งครับ ลุงเป็งครับ ตอนนี้คุณท่านหญิงพิมพ์สวาท อยู่ที่ไหนหรือครับลุง?"
ปฐพีจับแขนของลุงเป็งชายอาวุโสผู้มีผมหงอกรำไรเอาไว้
แล้วรีบร้อนถามอย่างใจจดใจจ่อ
"ไอ้พี เอ็งกลับจากมหาวิทยาลัยแล้วหรือวะวันนี้?
รึว่าใครไปตามเอ็งๆจึงรีบกลับมาได้ทันเวลาเยี่ยงนี้ นี่?"
ชายวัยกลางคนรุ่นลุง หันหน้ามาดูเด็กหนุ่มรุ่นลูกที่มีรูปร่างสูงสมส่วน
หน้าตาคมคายดูเฉลียวฉลาด ซึ่งอยู่ในชุดนักศึกษาของมหาวิทยาลัย
และสะพายเป้ตำราเรียนไว้บนหลัง
"ครับลุง ผมรีบกลับมาครับ
เพราะผมขอให้ป้าผ่องช่วยกรุณาโทรศัพท์แจ้งผมด้วย
ถ้าหากว่าได้มีการไปรับตัวของคุณท่านหญิงพิมพ์สวาท
ออกจากโรงพยาบาลกลับมาที่จวนครับ"
ปฐพีรีบตอบด้วยน้ำเสียงวิตกกังวลร้อนรุ่มใจ แววตาของเขาเศร้าหมอง
จนชายสูงวัยสัมผัสได้ เขาจึงจับแขนของเด็กหนุ่มอายุ 21 ปี
ผู้ซึ่งเขาเห็นมาตั้งแต่เป็นเด็กชายตัวเล็กๆ จวบจนวันนี้เติบโต
กลายเป็นชายหนุ่มรูปงามผู้มีบุคคลิกท่าทางนอบน้อมถ่อมตน
มีเสน่ห์ชวนให้ผู้ใหญ่กว่าเมตตา
"ไอ้พี ก่อนเอ็งจะไปพบคุณท่านหญิงพิมพ์สวาท
ข้า ในฐานะที่เปรียบเสมือนลุงของแก
ขอบอกแกเอาไว้ก่อนด้วยความห่วงใยนะ
เอ็งต้องเข้มแข็งและสงบนิ่งไว้ให้ได้นะ เข้าใจไม๊พี?"
ลุงเป็งชายวัย 55 ปีผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมายาวนาน จนรู้ซึ้งถึง
สัจธรรมชีวิตดีแล้ว จ้องตาของปฐพีด้วยแววตาเศร้าหมองแต่สงบนิ่ง....
ปฐพีนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ! เมื่อสบสายตาที่บอกความหมาย
มากมายของลุงเป็ง ผู้เป็นเสมือนทั้งลุงทั้งพ่อและญาติสนิทของเขา
อีกคนหนึ่งภายในจวนอันอบอุ่นแห่งนี้
ก้อนตัน ๆ วิ่งขึ้นมาจุกติดคอหอยของเขา ๆ รู้สึกขอบตาเริ่มร้อน
ผะผ่าว ตัวสั่นน้อย ๆ อย่างควบคุมเอาไว้ได้ยากยิ่งนัก
"ครับ ลุง ผมสัญญาครับ!!"
ปฐพีกัดริมฝีปากพูด
"คุณท่านหญิงพิมพ์สวาท อยู่ที่ห้องนอนใหญ่ของท่าน
ตอนนี้คุณท่านปลัดฯ คุณหนูมรกต และญาติๆของท่าน
ต่างก็มาอยู่ในห้องนั้นพร้อมหน้ากันแล้ว
เอ็งรีบไปเถอะพี ไปกราบลา..
คุณท่านหญิงพิมพ์สวาท.. เป็นครั้งสุดท้าย...
ข้าถอยรถเก็บเข้าโรงรถแล้ว จะรีบตามขึ้นไปเหมือนกัน"
น้ำเสียงในช่วงหลัง ๆ ของลุงเป็งเริ่มสั่นเครือ
ตามคลื่นอารมณ์ที่กำลังพยายามข่มระงับเอาไว้
ปฐพีรีบยกมือพนมไหว้ขอบคุณผู้อาวุโส แล้วปล่อยมือจากลุงเป็ง
ก่อนจะหันตัววิ่งอย่างว่องไว ตรงไปที่เรือนหลังใหญ่ในจวน
ซึ่งอยู่ถัดจากซุ้มต้นดอกแก้วขนาดใหญ่เข้าไป ไม่ห่างจากที่นี่มากเท่าใดนัก
ซุ้มดอกแก้วนี้ ที่คุณหญิงพิมพ์สวาทเป็นผู้นำมาปลูก
และชื่นชอบเป็นพิเศษตลอดชีวิต บัดนี้มันกำลังออกดอกบานสะพรั่ง
เต็มต้นดูสดชื่นงดงามตาเบิกบานหัวใจ ส่งกลิ่นหอมกำจายอบอวล
ในยามค่ำไปทั่วทั้งบริเวณจวน.... กลิ่นดอกแก้วลอยกระจายความหอม
อันมีเสน่ห์ของดอกไม้ไทย ไกลไปจนถึงห้องพักเล็ก ๆ ของเขา
ที่ท้ายตึกคนงานรับใช้ ทางด้านหลังสุดของจวนของท่านผู้ใหญ่ในจังหวัดนี้
"จวน หรือ บ้าน" สถานที่ ซึ่งเขามีบุญได้อยู่อาศัยมา
ตั้งแต่เขามีอายุได้เพียง 8 เดือน จนมีชีวิตเติบโตขึ้นมาได้ถึงวันนี้
ปฐพี รีบถอดรองเท้าผ้าใบเก่า ๆ วางไว้ที่ทางขึ้นบันได
ก่อนจะค่อย ๆ เดินอย่างสำรวม ขึ้นบันไดทีละขั้นไปบนตัวบ้าน
ทรงไทยขนาดกลาง ที่สร้างจากวัสดุครึ่งไม้สักทองครึ่งอิฐแดง
ตามแบบสมัยนิยมของครอบครัวผู้มีฐานะ
และตำแหน่งหน้าที่ใหญ่โตในสังคมยุคนี้
คุณหญิงพิมพ์สวาท เพชรถ่องแท้ หรือ "คุณท่านหญิงฯ"
ที่บ่าวรับใช้ พลพรรคผู้น้อยทั้งหลาย ในจวนแห่งนี้เรียกกัน
กำลังนอนหงายอยู่บนเตียงไม้สักทองขนาดกลาง ใบหน้าของหญิงสูงวัย
อายุ 59 ปี ซูบเซียวลงไปมาก แต่ยังคงเห็นความงดงามจากเค้าโครงเดิม
ของรูปใบหน้า ผมยาวสีน้ำตาลปนเทาถูกรวบไว้ที่ด้านขวาของใบหน้า
มีผ้าห่มแพรผืนไม่ใหญ่นัก ห่มคลุมกายตั้งแต่บนทรวงอกลงมาจนคลุมปลายเท้า
สตรีวัยกลางคนอายุ 54 ปี ซึ่งนั่งพับเพียบอยู่ทางปลายเตียง
หันมาเห็นปฐพี ขณะที่เขากำลังคุกเข่าคลานเข้ามาในห้องนอนใหญ่
ซึ่งตอนนี้ดูเล็กลงไปถนัดตา เพราะมีผู้คนนับสิบคนทั้งยืนและนั่งอยู่ในห้องนี้
" พี พี มาตรงนี้ มาตรงนี้ "
ป้าผ่อง หัวหน้าแม่บ้านคนเก่าแก่ที่สุดอีกคนในจวนของท่านปลัดอาวุโสฯ
เมืองแม่กลอง รีบยกมือขึ้นกวักเรียกให้ชายหนุ่มรุ่นลูก ในทันทีที่มองเห็น
เพื่อให้เขารีบตรงเข้ามาหาเธอ
เมื่อปฐพีเข้าไปถึงปลายเตียงนอนของคุณหญิงพิมพ์สวาท
เขารีบก้มกราบเท้าของคุณหญิงด้วยความเคารพรักและนอบน้อมจากจิตใจ
 3 ครั้งอย่างนอบน้อม พร้อม ๆ กับน้ำตาลูกผู้ชายวัยหนุ่มฉกรรจ์
ที่ซึ่งค่อย ๆ ไหลริน ออกมา อย่างเงียบ ๆ
แม้ว่าเขาจะพยายามกัดฟันข่มความรู้สึก หักห้ามอารมณ์ที่ทะลักล้น
มากมายนี้เอาไว้แล้วตามที่ได้รับปากกับลุงเป็ง แต่เขาก็ไม่อาจกลั้น
ข่มน้ำตาแห่งความรักความเศร้าโศกอาลัยอันหนักหน่วงที่สุดในชีวิต
ณ เวลาที่รู้แน่แท้ในอกเงียบๆ.. ว่ากำลังจะต้องบอกลา.....
"ท่านผู้หญิงผู้มีพระคุณสูงสุด บุคคลเพียงคนเดียวในโลก
ของปฐพีซึ่งเขารักและเคารพ ประหนึ่งเป็นมารดาผู้ให้กำเนิด
ชีวิตเขาจริงๆ สุภาพสตรีสูงศักดิ์ผู้งดงามทั้งกายและใจ
ซึ่งเป็นผู้ให้ความรักความเมตตาเลี้ยงดูอุ้มชูเขามา ตลอด 21 ปี"
ไอเย็นฉ่ำละอองเล็ก ๆ ของแอร์คอนดิชั่นในยุค พุทธศักราช 2564
ที่เป็นเทคโนโลยี่อันแสนทันสมัยสำหรับการดำเนินชีวิตแบบชาวพระมหานคร
ลอยมากระทบขอบตาของณนนท์!!! ซึ่งกำลังมีหยาดน้ำตาค่อย ๆ ไหลริน
ออกมาทั้งสองตา....... จนหยดลงเปียกหมอนรองศีรษะและเส้นผมยุ่ง ๆ
ดูเซ๊กซี่ของเขา เขารู้สึกเย็น ๆ เปียก ๆ !! จึงสะดุ้งตื่น!!!!!
 จากการนอนหลับสนิท และกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความฝัน
อันเป็นเรื่องเป็นราวดุจอ่านบทละครที่เขาเองจะต้องแสดงเป็นพระเอก กระนั้น
ณนนท์ ลืมตาในความมืดสลัวของห้องนอน
ที่แสนหรูล้ำเลิศ ตามรสนิยมผู้มีอันจะกินเช่นเขา
เขากระพริบตาถี่ๆ รู้สึกเปียกและเย็น
จึงยกมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้า ตรงที่มีน้ำตาเปียกอยู่ของตัวเอง????
" น้ำ!!.... ทำไมเปียก!!....
เปียกอะไร?..... น้ำอะไร... ? "
เขายังปะติดปะต่อสติของตนเอง ระหว่างความเป็นจริงในตอนนี้
กับภวังค์แห่งฝันลึกซึ้งนั้นไม่ได้ เขาค่อย ๆ
สะบัดศีรษะไปมา เบา ๆ เพื่อเรียกสติ
"คุณท่านหญิง?
คุณท่านหญิงพิมพ์สวาท??????
 ใครวะ...... ???"
พระเอกละครทีวีสุดฮอต เจ้าเสน่ห์ วัยเลข 4
ที่ยังฟิตเปรี๊ยะ ด้วยความล่ำหล่อ หนุ่มโสดเสน่ห์แรง
ผู้ซึ่งยังคงสามารถขายตนเองในอาชีพพระเอกแถวหน้า
ของวงการบันเทิงไทยได้ต่อไปแบบชิลด์ๆ
เริ่มได้สติ!!!!
เขาจึงลุกขึ้นนั่ง เอามือทั้งสองข้างขยี้หัวตัวเอง ตบหน้าตัวเองไปมาเบา ๆ
แล้วหันไปดูเจ้าโรนัลโด้ ที่นอนถ่างขาอ้าพุงรับแอร์เย็นฉ่ำอยู่พื้นห้อง
ข้างเตียงนอนของเขา อย่างไม่สนใจไยดีต่ออาการของเจ้านายของมัน
ที่ซึ่งกำลังลุกขึ้นนั่งกลางดึกแบบงง ๆ ตามลำพัง (อีกแล้ว...?)
" ฝัน.....? กูฝัน....?
รึว่ากูถอดจิตไปสมัยรัชกาลที่ห้าพึ่งกลับมากันวะเนี๊ย? "
ณนนท์ ดึงผ้าห่มลายปลาโลมาเข้ามากอดแนบอก
อย่างไม่รู้ตัวแทบจะทันทีที่คิด!! เขารู้สึกทุกอย่างผิดปกติ!!
รู้สึกงุนงง ทั้งง่วง ทั้งสงสัยใคร่รู้ และขนลุกชูชัน เหมือนกำลังเจอผีหลอก!!!


ณนนท์ เดินสำรวจจนทั่วทุกพื้นที่ของเรือนพักประจำหลังเดิม
ที่ซึ่งเขาจะพักอยู่รอบนี้ถึงสามวัน จากนั้นเขาจึงเข้าไปอาบน้ำเย็นๆสดชื่นในห้องน้ำ
สวมเสื้อยืดสบายตัวกางเกงผ้ายืดขาสั้น เดินมาล้มตัวลงนอนบนที่นอน
ก่อนหลับสนิทกรนเบาๆ ด้วยความอ่อนเพลีย...
พุทธศักราช 2441 ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ยุคกลาง : ในรัชกาลที่ 5
ใจกลางเมืองแม่กลองหรือจังหวัดสมุทรสงคราม ราชอาณาจักรไทย
ภายในจวนครอบครัวของท่านปลัดอาวุโส คำสอน เพชรถ่องแท้ ซึ่งทุกคนกำลังวุ่นวาย
เศร้าโศกเพราะคุณหญิงพิมพ์สวาท เพชรถ่องแท้ นายหญิงผู้งดงามทั้งใจและกาย
ของทุกชีวิตในจวนแห่งนี้ ผู้มีโรคหัวใจเป็นโรคประจำตัวมาตลอดชีวิต
บัดนี้กำลังจะลาจากทุกคนไปด้วยความเจ็บป่วยระยะสุดท้าย
ยังไม่ทันที่ปฐพี จะได้ก้มลงเช็ดหยาดน้ำตาที่ทะลักไหลรินออกมา
ในขณะก้มลงกราบเท้าของสุภาพสตรีผู้มีพระคุณต่อชีวิตของเขาสูงสุด
ประดุจดั่งมารดาผู้ให้กำเนิดแท้ๆ
เสมือนจิตของท่านผู้รอคอย ซึ่งเป็นสุภาพสตรีสูงศักดิ์ผู้กำลังจะถูกพญามัจจุราช
พรากลมหายใจจากทุกคนไปด้วยความอาลัยรักยิ่ง จะรู้เองว่า....
"คนสุดท้ายที่เธอรอคอยอยู่นั้นได้มาอยู่ที่นี่แล้ว"
" ผ่อง ผ่อง พีกลับมาหรือยัง? "
เสียงอันแผ่วเบาแต่ชัดเจน จากริมฝีปากแห้งผากของสุภาพสตรีสูงวัย
ผู้เป็นนายหญิงที่เคารพรักของบ่าวรับใช้และทุกคนในจวน ดังขึ้น!
ท่ามกลางความเงียบสงบอันเศร้าโศกของทุกๆคนที่ล้อมรอบเพื่อดูใจเป็นครั้งสุดท้าย
ใบหน้าของคุณหญิงพิมพ์สวาทเอียงมองมาทางป้าผ่องด้วยแววตาห่วงอาลัย
ป้าผ่องสะดุ้งเฮือก! น้ำตาปริ่มขอบตา รีบตอบนายหญิงสุดที่รัก
ซึ่งได้เคยอยู่รับใช้มาตั้งแต่วัยสาวจนวัยแก่ชราไล่ๆกัน ในวันนี้
"มาแล้วเจ้าค่ะคุณท่านหญิง พีกลับมาถึงเรือนพอดีเจ้าค่า"
ป้าผ่องรีบบอกให้ปฐพีคลานเข้าไปจนใกล้กับขอบเตียงด้านที่คุณหญิงพิมพ์สวาท
เอียงหน้าหันมารอดูอยู่ เพราะรู้ดีว่า คงเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว
"ไหนๆ พี พีอยู่ไหนลูก มาใกล้ๆคุณท่านหญิงซิ มาลูกมา"
คุณหญิงพิมพ์สวาทพูดเบาๆ อย่างยินดีและหมดกังวล
แววตาอันแห้งผากของผู้ป่วยระยะสุดท้ายในวัยชรามีประกาย
แห่งความรักอันสดใสบริสุทธิ์เปล่งแสงออกมา
ปฐพีคลานเข้าไปจนชิดขอบเตียงที่อยู่ใกล้กับร่างด้านบนของคุณหญิงพิมพ์สวาท
ขณะเดียวกันเขาเงยขึ้นมองไปสบตากับท่านปลัดอาวุโส คำสอน เพชรถ่องแท้
ด้วยความเกรงอกเกรงใจเป็นอย่างยิ่ง เพื่อขออนุญาตนายใหญ่แห่งจวนแสดงออก
ซึ่งความรู้สึกรักอาลัยสูงสุดอันมีต่อนายหญิงในจวนนี้ในวาระสุดท้ายแห่งชีวิตของท่าน
"กระผมอยู่ตรงหน้าของคุณท่านหญิงแล้วขอรับคุณท่านหญิง"
" พีจ๊ะ ฉันคงต้องบอกลาเธอ แล้วนะพี ไม่ต้องเสียใจมากนะ
ฟังฉันให้ดี ฉันคงพูดอะไรมาก ไม่ได้แล้ว "
คุณหญิงพิมพ์สวาท หยุดหายใจ เฮือก!! เป็นพักๆ.....
"ตั้งใจเรียน ให้จบปริญญา ในปีนี้นะ ลูก แล้วสอบ เข้ารับราชการ
ในศาลา ว่าการจังหวัด กับท่านปลัดฯ. ให้จงได้ ทำได้ไม๊? "
คุณหญิงพิมพ์สวาท จ้องตามองหน้าเด็กหนุ่มรุ่นลูก ผู้ซึ่งท่านรับเลี้ยงดูเอาไว้
หลังจากพ่อแม่ของเด็กชายผู้อาภัพคนนี้ ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตพร้อมกัน
ขณะที่เดินทางไปทำธุระให้ท่านที่ต่างหัวเมือง
"กระผมจะขอทำให้ได้!! ตามที่คุณท่านหญิงบอกไว้ขอรับ ฮือ!! ฮึก ๆ!!!"
ปฐพีพยายามกัดก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ตรงคอหอย ในขณะพูด และมองสุภาพสตรีสูงศํกดิ์
ผู้ที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้แก่ชีวิตและลมหายใจของเขามาตลอด จนถึงวันนี้
คุณหญิงพิมพ์สวาท ยื่นมือซ้ายมาแตะที่แก้มของเด็กหนุ่มผู้ที่ท่านรักและเมตตา
เสมือนบุตรชายคนหนึ่งของท่าน เด็กชายตัวผอมบางร่างเล็กจ้อยในอดีต
ที่ต้องกลายเป็นกำพร้าบิดามารดาอย่างกระทันหัน เมื่ออายุได้แค่ 8 เดือน
ในช่วงเวลานั้นคุณหญิงพิมพ์สวาทกำลังตั้งครรภ์บุตรสาวของท่านอยู๋ได้ 5 เดือน
ท่านจึงตัดสินใจขอออนุญาตท่านปลัดอำเภอแม่กลองฯ(ตำแหน่งในช่วงเวลานั้น)
คำสอน เพชรถ่องแท้ ผู้เป็นสามีสุดที่รัก ด้วยจิตใจแห่งผู้มีเมตตาธรรมและคุณธรรม
ว่า : ขอเลี้ยงดูเด็กชายปฐพีเป็นบุตรชายบุญธรรมของท่าน เป็นเสมือนดั่งพี่ชาย
ของบุตรในครรภ์ของท่านที่กำลังตั้งท้องได้ 5 เดือนพอดี
ซึ่งท่านปลัดอำเภอฯคำสอน ก็ไม่ขัดข้องใดๆ และเห็นดีเห็นงามตามใจภรรยาสุดที่รักทุกอย่าง
หลังจากรับเด็กชายปฐพีเด็กกำพร้า เป็นบุตรชายบุญธรรม
ในจวนของท่านทั้งสองแล้ว ต่อมาอีก 4 เดือนกว่าๆ คุณหญิงพิมพ์สวาทก็ได้ให้กำเนิ
บุตรสาวคนแรกและเป็นบุตรที่แท้จริงของท่านทั้งสองเพียงคนเดียว
โดยตั้งชื่อให้ว่า เด็กหญิงมรกต เพชรถ่องแท้


"คนเรามักจะเผลอคิดเอาเองว่า เราจะมีความสุข
เมื่อถึงเวลานั้น เมื่อบางอย่างเป็นเช่นนี้
แต่ในความเป็นจริงของชีวิตที่ดำเนินไปนั้น
ถ้าตัวเราเองพอใจในสิ่งที่ตนเองเลือกกระทำ
และเชื่อมั่นว่าเรากำลังทำมันทุกขณะอย่างมีความสุข
ความสุขในตอนนี้ มันก็เกิดขึ้นได้ ณ ตอนนี้ เช่นกัน"
นิมนิมพยายามคิดในเชิงบวก ก่อนทอดถอนหายใจ
ด้วยความเหนื่อยล้า ในขณะที่เดินแกมวิ่งไปตามสะพานเชื่อมตึก
ซึ่งทอดยาวหลายร้อยเมตรระหว่างตึกผู้ป่วยในชายกับตึกอายุรกรรมพิเศษ
ของโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดและดีที่สุดแห่งหนึ่งของภาคอีสาน
ในช่วงสองปีมานี้ คุณพ่อกับคุณแม่ซึ่งเป็นผู้ป่วยเรื้อรังที่ช่วยเหลือตนเองไม่ได้
มักจะเข้ามานอนรักษาตัวในโรงพยาบาลพร้อมๆกัน หรือไล่ๆ ตามกันมาเสมอ
จึงถือเป็นภาระสำคัญที่สุดในครอบครัวที่นิมนิมต้องมาอยู่โยง
เป็นตัวหลักในโรงพยาบาลเกือบตลอด 24 ชั่วโมงของทุกวัน เนื่องจากทุกคน
ในครอบครัวต่างทำมาหากินตามบทบาทหน้าที่ซึ่งเป็นงานประจำ
 ไม่สามารถมาอยู่เฝ้าบุพพการีที่โรงพยาบาลตลอดเวลาได้ เช่นนิมนิม
การสลับเข้าเยี่ยมผู้ป่วยใน สองคนซึ่งอยู่คนละตึก
คนละแผนกของโรค ที่มีระยะห่างของตึกไกลกันเช่นนี้
ญาติของผู้ป่วยจะต้องพร้อมทั้งร่างกายจิตใจและเวลา
เมื่อพบแพทย์ประจำตัวของผู้ป่วยแต่ละคน ญาติจะต้องรอฟังผล
การตรวจรักษาและเรียนรู้การปฎิบัติตนเพื่อดูแลพยาบาลผู้ป่วยอย่างดีที่สุด
จากพยาบาลวิชาชีพ นั่นคือสิ่งที่นิมนิมเลือกกระทำด้วยความเต็มใจ
และเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้แล้วสำหรับการเผชิญหน้ากับทุกสภาพปัญหาภาระ
หน้าที่ ๆ จะเกิดขึ้นในอนาคต! อันมิอาจคาดเดาได้เอง
เธอจึงตัดสินใจยื่นใบลาออกจากการทำงานเป็นฝ่ายบริหารของบริษัท
(มหาชน)แห่งประเทศไทย แห่งหนึ่ง ในกรุงเทพฯ เมื่อ 6 ปีก่อน
หลังจากเธอประสบอุบัติเหตุตกรถเมล์จนเลือดคั่งในสมองซีกซ้ายด้านหลังครึ่งซีก!!
"แม่จ๋า แม่เป็นจั่งได๋แนจ้า? มีคนเบิ่งแม่ดี บ่?"
#แปลภาษาอีสาน: (แม่จ๋า แม่เป็นยังไงบ้างจ๊ะ มีคนดูแลแม่ดีไม๊จ๊ะ)
นิมนิม สนทนากับคุณแม่ผ่านมือถือจากกรุงเทพฯ มาที่ขอนแก่น
"ดีอยู่หละลูกหล่า ถ่าเฮามีเงินจ้างเขาๆกะมาเบิ่งมาดูแลเฮาดีอยู่ แต่ว่า
แม่ว่าอยากสิให้นางกลับมาอยู่บ้านเฮากับลูกๆสา โตสิว่าจั่งได๋ หือ นางเอ๊ย?"
#แปลภาษาอีสาน: ( ดีอยู่จ้ะลูกรัก ถ้าเรามีเงินจ้างเขาๆก็มาดูแลเราดีอยู่ แต่ว่า
แม่ว่าอยากจะให้ลูกกลับมาอยู่บ้านเรากับลูกๆเสีย ลูกจะว่ายังไง หือ ลูกเอ๊ย)
"นางกะอยากกลับบ้านเฮาไปเบิ่งแยงพ่อกับแม่คือกันจ้า
เทิ้งนางคิดฮอดลูกหลายแฮงๆนางฮ้องไห่ซุมื้อยามคิดฮอดลูก
แต่เฮาสิเอาอีหยังมาซื้อกินซื้ออยู่หล่ะจ้าแม่ มันจั่งสิพอ
สำหรับเลี้ยงลูกน้อยทั้งสามคนของนาง ไหนสิค่าฮักษาโตนางอีก
หมอทางสมองเพิ่นบอกนางว่า นางสิต้องพักฟื้นสมอง
บ่เฮ็ดเวียกหลายเกินไป นอนให้หลายๆเพื่อให้สมองมันฮักษาโตเอง
จนกว่าสิหายจากอาการลมชักในสมอง ใช้เวลา บ่ ต่ำกว่า2 ปีขึันไปจ้าแม่
นางคิดยากหลาย บ่ฮู้คือกันจ้า ว่าสิเอาจั่งได๋ดี?"
#แปลภาษาอีสาน: (ลูกก็อยากกลับบ้านเราไปดูแลพ่อกับแม่เหมือนกันจ้ะ
ทั้งลูกเองก็คิดถึงลูกๆมากๆ ลูกร้องไห้ทุกวันเวลาคิดถึงลูกๆ
แต่เราจะเอาอะไรมาซื้อกินซื้ออยู่คะแม่ขา มันถึงจะพอ
สำหรับเลี้ยงดูลูกน้อยทั้งสามคนของลูก ไหนจะค่ารักษาตัวของลูกอีก
แพทย์ทางสมองเขาบอกลูกว่า ลูกจะต้องพักฟื้นสมอง
อย่าทำงานหนักเกินไป นอนให้ได้เยอะ ๆ เพื่อให้สมองมันรักษาตัวเอง
จนกว่าจะหายจากอาการลมชักในสมอง ใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 2 ปีขึ้นไปจ้ะแม่
ลูกคิดหนักมากๆ ไม่รู้เหมือนกันจ้ะว่าควรจะทำอย่างไรดี)
"ลูกหล่าเอ๊ย เป็นตาเหลือโตนหลายฮ้ายเนาะ
แม่หล่ะเหลือโตนโตกับหลานน้อยสามคนของแม่ล๊ายหลาย ฮือ ๆ ๆ ๆ
จั๊ก บ่ ฮู้ว่าเป็นกรรมเป็นเวรอีหยัง จั๊งมาเกิดขึ้นแต่กับโคผู้เดียว
 บ่ แล้ว บ่ เหมิดจักเทือ!! เทวดาฟ้าดินผู้เพิ่นเบิ่งแยงคนอยู่เทิ้งฟ้า
เพิ่นกะสิ บ่ เบิ่ง บ่ แยงเฮาแนตี๊ เฮาคือเป็นคนดีฮ้ายแท๊ อีหยังกะยอมให้เขาเหมิด
อีหยังกะอดทนสู้มาตลอด กะสิ บ่ ให้ลูกหลานได้เห็นแสงดาวแสงเดือน
นำเพิ่นแนตี๊ ฮือ ๆ ๆ ๆ แม่เหลือใจฮ๊ายลูกเอ๊ย"
เสียงแม่สะอึกสะอื้น!!!!! จนต้องหยุดพูด......
#แปลภาษาอีสาน: (ลูกรักเอ๋ย แสนสงสารเป็นที่สุด
แม่สงสารเจ้ากับหลานน้อยทั้งสามคนของแม่มากที่สุดเลย ฮือๆๆๆ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกรรมหรือเวรอันใด จึงเกิดเรื่องแต่กับเจ้าผู้เดียวเสมอ
ไม่รู้จักหมดจักสิ้น!! เทวดาฟ้าดินท่านผู้คอยเฝ้ามองอยู่บนฟ้า
ท่านจะไม่ดูแลเราบ้างหรือ? เราคือเป็นคนดีที่สุดแล้ว อะไรก็ยอมให้เขาทั้งหมด
อะไรก็อดทนสู้มาตลอด ก็จะไม่ให้ลูกหลานได้เห็นแสงดาวแสงเดือน
กับเค้าบ้างหรือ ฮือๆๆๆ แม่น้อยเนื้อต่ำใจเหลือเกินลูกเอ๊ย)
น้องชายคนเดียวซึ่งเป็นหนุ่มใหญ่อายุห่างจากนิมนิม 5 ปี
เป็นผู้มารับสายและสนทนาต่อ.........
" เอ้อ! ทางบ้านเฮาปรึกษาเว้ากันแล้วเด้อว่า อยากให้เอื้อยลาออกจากงาน
กลับมาอยู่ที่บ้านเฮาสา มาดูแลลูก ๆ ไปฮับไปส่งลูก ๆ ไปโรงเรียน
ได้ให้ความอบอุ่นแก่เค้า ๆ ยังเล็กกันนัก พ่อกะ บ่ มี เด็กน้อยสิมีปัญหาทางใจ
ยามใหญ่โต แล้วกะสิได้ดูแลเฮ็ดกับเข้ากับน้ำ เบิ่งเฮือนเบิ่งซาน ซักเสื้อผ้า
ปัดกวาดดูแลบ้านให้พ่อกับแม่ ยามที่เฮาไปทำงานหรือว่าไปต่างจังหวัด
กะสิได้ บ่ ต้องเป็นห่วงหลาย ส่วนการจ้างคนมาดูแลเพิ่นนั้น กะสิให้เซาสา
เพราะเฮา บ่ มี เงินจ้างแล้ว เดือนละตั้งหมื่นนึง สู้เฮาเอาเงินนี้เก็บไว้เลี้ยงหลาน ๆ
ส่งหลาน ๆ เรียน สิดีกว่า พ่อกับแม่เพิ่นบอกว่า ถ้าเพิ่นสิตายมื้อได๋ อย่างน้อย ๆ
กะสิได้เห็นกันอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา เพิ่นกะสิเหมิดห่วงตัดใจจากไปได้
ส่วนค่าใช้จ่ายของเอื้อยค่ากินค่าอยู่ซุอย่างกับหลานๆ เฮากะสิเอาเงินเดือนของเฮา
ซ่อยไปตลอดจนเฮาเกษียณพู้นหละ! เอื้อยเอาไปตัดสินใจเบิ่งเด้อ
 แล้วจั่งค่อยโทรมาบอก ทางนี้พ่อกับแม่เพิ่นกะเป็นห่วงเอื้อยกับหลาน ๆ หลายแฮง
ฮ้องไห่แทบซุมื้อ ถ่าเว้าเรื่องหลานขึ้นมา ให้เอื้อยปรึกษาหมอโรงพยาบาลเพิ่น
เบิ่งนำ ว่าสิย้ายโตมาฮักษาสมองที่เอาเลือดคั่งออกจากสมองแล้ว ทางบ้านเฮา ได้บ่?"
#แปลภาษาอีสาน: (เอ้อ!ทางบ้านเราปรึกษาหารือกันแล้วนะว่า อยากให้พี่ลาออก
จากงานกลับมาอยู่ที่บ้านเราเสียมาดูแลลูกๆ ไปรับไปส่งลูกๆไปโรงเรียน
 ได้ให้ความอบอุ่นแก่เค้าๆยังเล็กกันนัก พ่อก็ไม่มีเด็กน้อยจะมีปัญหาทางใจเมื่อเติบโต
 แล้วก็จะได้ดูแลทำข้าวปลาอาหารดูแลบ้านเรือน ซักเสื้อผ้า ปัดกวาด
ดูแลบ้านให้พ่อกับแม่ เวลาที่เราไปทำงานหรือไปต่างจังหวัดก็จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงมาก ส่วนการจ้างคนมาดูแลพ่อแม่นั้น ก็จะให้หยุดเสียเพราะเราไม่มีเงินจ้างอีกแล้ว
เดือนละตั้งหนึ่งหมื่นบาท สู้เราเอาเงินนี้เก็บไว้เลี้ยงหลานและส่งหลานเรียนจะดีกว่า
พ่อกับแม่บอกว่าถ้าหากท่านจะตายเมื่อใด อย่างน้อย ๆ ก็จะได้เห็นกันอยู่กันพร้อมหน้า
พร้อมตา ท่านก็จะหมดห่วงตัดใจจากไปได้ ส่วนค่าใช้จ่ายของพี่ค่ากินค่าอยู่ทุกอย่าง
กับหลาน ๆ เราก็จะเอาเงินเดือนของเราช่วยไปตลอดจนเราเกษียณนู่นหละ
พี่เอาไปตัดสินใจดูนะ แล้วจึงค่อยโทรมาบอก ทางนี้พ่อกับแม่ท่านก็เป็นห่วง
พี่กับหลาน ๆ มาก ๆ ร้องไห้แทบทุกวันถ้าพูดเรื่องหลานขึ้นมา ให้พี่ปรึกษาแพทย์
ที่โรงพยาบาลทานั้นด้วย ว่าจะขอย้ายตัวมารักษาสมองที่เอาเลือดคั่ง
ออกจากสมองแล้ว ทางบ้านเรา ได้ไหม?)
นิมนิม จับมือถือรับฟังเสียงของน้องชายสุดที่รักคนเดียวอย่างสงบ
น้ำตาค่อย ๆ ไหลรินอาบแก้ม เธอพยายามเช็ดน้ำตาเบา ๆ
โดยไม่ให้มีเสียงดังเล็ดลอดเข้าไปในโทรศัพท์ ชีวิตในวันนี้
กำลังเผชิญมรสุมครั้งใหญ่ถล่มซ้ำอย่างหนักอีกระลอก!!!
เธอพยายามบอกตัวเองว่าต้องเข้มแข็งและเดินผ่านมันไปอีกครั้งให้จงได้!!
เพราะชีวิตของเธอหนึ่งชีวิตนี้ ยังมีชีวิตน้อยๆอีกถึง 3 ชีวิต
รวมทั้งชีวิตของบุพพการีที่รักเคารพบูชาสูงสุดทั้งสองชีวิต
ผู้ที่ให้เธอได้เกิดเป็นมนุษย์ขึ้นมาแล้วได้เรียนรู้การสร้างความดีงาม
มากมายต่อทุกสรรพชีวิตในโลกใบเดียวกันนี้
มรสุมลูกแรกพัดกระหน่ำ!!!! ลงสู่ครอบครัวที่ดูสวยสดงดงาม
น่าอิจฉาของคนภายนอก ณ วันที่เธอตัดสินใจขอหย่าร้างกับสามี
ชาวไทยมุสลิมเมื่อเกือบ 4 ก่อน เพราะมีปัญหาขัดแย้งกันเรื่องศาสนา
แทบทุกวันตลอดระยะเวลาที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมา 10 ปีเต็ม แม้ว่าเธอ
ได้ให้กำเนิดบุตรชายตัวน้อย ๆ แสนน่ารักทั้ง3คน ซึ่งได้กลายมาเป็น
ทุกสิ่งทุกอย่างดุจดั่งลมหายใจในชีวิตของนิมนิมแทนคำว่า "สามีสุดที่รัก"
แต่ปัญหาการทะเลาะเบาะแว้งจากเหตุผลความขัดแย้งเรื่องศาสนา
ที่ไปด้วยกันทางเดียวกันไม่ได้ แม้ว่าทั้งสองผัวเมียต่างพยายามหาหนทาง
ทุกวิธีเพื่อที่จะรักษาความรักและครอบครัวอันเป็นทั้งหมดของความรักเอาไว้
จนถึงวินาทีสุดท้าย ทว่า!! ผลจากปัญหามันขยายตัวใหญ๋ขึ้นจนเกินกว่า
ที่นิมนิมจะรับไหว เพราะส่งผลกระทบรุนแรงแบบเงียบ ๆ ต่อบุตรชายคนแรก
ของนิมนิม เด็กชายตัวน้อย ๆ หน้าตางดงามทุกส่วนราวกับปั้นขึ้นมา
จากภาพของเทพบุตรกรีกวัยเพียง 6 ขวบ เขาผู้เป็นอัจฉริยะภาพด้านศิลปะ,
คณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ แต่กลับต้องป่วยเป็นโรคซึมเศร้าเงียบ!!
 แบบไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งครูประจำชั้นประถมหนึ่งสังเกตุเห็นอาการผิดปกติ
และตัดสินใจโทรศัพท์เรียกผู้ปกครองคือนิมนิมไปพบที่โรงเรียน
นิมนิม รีบพาลูกชายคนแรกไปพบแพทย์เฉพาะทางด้านจิตใจ
เพื่อรีบทำการรักษา โดยในช่วงเวลานั้นเธอพึ่งคลอดบุตรชายคนที่ 2
ได้เพียง 1 ปีด้วยวิธีคลอดธรรมชาติ
เธอเลี้ยงลูกเองให้น้ำนมแม่แก่ลูกทั้งสองจนครบ 8 ถึง 9 เดือน
ของอายุขัยของนมแม่ จากร่างกายของเธอ
นิมนิม ทุ่มเทสุดชีวิตจิตใจ เพื่อคำว่าครอบครัว สามี และลูกๆ สุดที่รัก
ทว่า!! ต่อมาเพียง 1 ปีกว่าๆ นิมนิมเองกลับป่วยหนักแบบไม่รู้ตัว
เธอเป็นโรคซึมเศร้าระยะที่ 3หลังจากคลอดบุตรคนที่ 3 ด้วยวิธีธรรมชาติ
 และกำลังอยู่ในช่วงให้นมแม่แก่บุตรชายตัวน้อย ได้เพียง 6 เดือน


พุทธศักราช 2563 เดือนกันยายน เวลา 15.00 น. โดยประมาณ
ณนนท์ พึ่งขับรถยนต์ส่วนตัวมาถึง ณ เกาะเต่า เกาะเล็กๆในอ่าวไทย
อำเภอเกาะพงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี
แหล่งดำน้ำติดอันดับโลกและยังติดอันดับ25 ชายหาดที่ดีที่สุดในประเทศไทยอีกด้วย
ที่นี่ถือได้ว่าเป็นสถานที่ประจำตัวของพระเอกหนุ่มโสดวัย 43 ปีคนนี้เลยก็ว่าได้
เพราะแทบทุกครั้งที่ณนนท์มีเวลาว่างจากการถ่ายทำงานต่างๆ เขามักเลือกเดินทางมาพักผ่อนแบบส่วนตัวจริงๆที่เกาะแห่งนี้กับเพื่อนสนิทไม่กี่คน
บ่อยครั้งที่ในระยะหลังๆมานี้ หลังจากที่เขาโสดสนิทเพราะเลิกรากับแฟนสาวนางแบบชาวต่างชาติ เขามักเลือกขับรถส่วนตัวมาเพียงคนเดียว
เกาะเต่า ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะพงันห่างออกมาประมาณ 45 กิโลเมตรซึ่งถือว่าชิลด์ๆสำหรับการขับรถยนต์มาคนเดียวเรื่อยๆ ที่นี่มีเนื้อที่ประมาณ 21 ตารางกิโลเมตร เป็นเกาะขนาดเล็กสงบและงดงามด้วยธรรมชาติ ซึ่งมีผู้คนอาศัยอยู่บนเกาะประมาณ 12,000 คน
การมาพักผ่อนที่เกาะเล็กๆแห่งนี้ ณนนท์สามารถเลือกใช้เวลาทำกิจกรรม
ที่เขาสนใจเพลิดเพลินกับเวลาที่ผ่านไปได้หลายอย่าง
ไม่ว่าจะเป็น ดำน้ำ ชมปะการัง เดินเท้าเปล่าเหยียบหาดทรายที่นุ่มละเอียดใต้ผิวฝ่าเท้า
นั่งรับลมเย็นสบายของริมทะเลจิบเบียร์เย็นๆพร้อมกับของว่างเมนูทะเลสดๆหวานๆ
ถ่ายภาพ ว่ายน้ำ อาบแดด ปีนเขา ถีบจักรยานรอบเกาะ จัดปาร์ตี้บาร์บีคิวปิ้งย่างทะเลกับแก๊งค์เพื่อน รวมทั้งนอนพักผ่อนเงียบๆโดยไม่ต้องสนใจกับเวลาที่ผ่านไป ไม่ต้องรีบตื่นกี่โมง
ไม่ต้องนั่งแช่อยู่ในรถยนต์ที่ติดยาวเหยียดบนถนนในพระมหานครกรุงเทพฯ
ซึ่งเป็นที่สุดของความน่าเบื่อหน่ายที่แก้ไขอะไรไม่ได้!!
ปล่อยสมองให้หลุดพ้นออกจากความเหน็ดเหนื่อยวุ่นวาย
ที่เป็นพันธนาการหนักหน่วงประจำวัน
เกาะเต่า ขึ้นชื่อในเรื่องของการดำน้ำมาก จัดเป็นแหล่งดำน้ำที่ติดอันดับโลกเลยทีเดียว
มีจุดดำน้ำหลายจุดทั้ง ดำน้ำลึก และ ดำน้ำตื้น ที่นี่มีปะการังที่สวยงาม
และเป็นที่อยู่ของสัตว์น้ำนานาชนิด จนมีคำพูดที่ว่า
"ถ้ามีโอกาสไปเที่ยวเกาะเต่าแล้ว ใครที่พลาดการออกไปดำน้ำ
แทบจะเรียกว่า มาไม่ถึงเกาะเต่าเลยทีเดียวนะ!!"
นอกจากนี้ ที่เกาะเต่ายังมี "โรงเรียนเปิดสอนดำน้ำลึก" สำหรับคนที่อยากดำน้ำอีกด้วย
ซึ่งณนนท์เลือกที่จะลงคอร์สเรียนการฝึกดำน้ำแบบต่อเนื่องทุกหลักสูตรมาหลายปี
จนบัดนี้เขามีความเชี่ยวชาญในการดำน้ำแบบมืออาชีพคนนึงทีเดียว
ณนนท์ มีรีสอร์ทแอนด์สปาซึ่งเป็นเรือนพักประจำของเขาอยู่ที่นี่ เพราะเจ้าของโรงแรม&รีสอร์ทแห่งนี้ก็คือเพื่อนร่วมรุ่นที่เป็นเจ้าของ"โรงเรียนเปิดสอนดำน้ำลึก"นั่นเอง
ณนนท์พระเอกชื่อดัง เป็นทั้งพรีเซ็นเตอร์โฆษณาเปิดตัวโรงแรม&รีสอร์ทแห่งนี้
รวมทั้งเป็นพรีเซ็นเตอร์และนักเรียนที่เรียนการฝึกดำน้ำลึกของที่นี่ ดังนั้นความสนิทสนม
ดั่งเพื่อนสนิทที่ทำธุรกิจเอื้อต่อกันต่างพึ่งพาอาศัยกัน จึงทำให้ณนนท์ได้รับการต้อนรับดูแลอย่างอบอุ่นถูกใจเขา
พนักงานแทบทุกคนของที่นี่บริการแบบรู้ใจถูกจริตนิสัยส่วนตัวของเขาจริงๆ
และเป็นกันเองตามแบบวิถีชีวิตชาวบ้านชุมชนเล็กๆที่มีความเป็นกันเอง อบอุ่น จริงใจ
ดังนั้นทุกๆครั้งที่ณนนท์เลือกเดินทางมาพักที่นี่ในวันหยุด จึงทำให้เขาได้พักทั้งใจและกายจริงๆ ทุกครั้งหลังจากกรำงานหนักอยู่หน้ากล้องและแสงไฟมาตลอดเดือน
บ่ายวันนี้ก็เช่นกัน ณนนท์ปิดประตูรถยนต์แล้วเดินสบายๆด้วยรองเท้าแตะ
ในชุดเสื้อเชิ๊ตเปิดกระดุมสองเม็ดบนแผ่นอกกว้างแข็งแรงสีแทนดูแข็งแรงอบอุ่น
กางเกงผ้าฝ้ายขาสั้นเสมอเข่า เขาสวมแว่นตาดำกันแดด
เขาเป็นพระเอกละครทีวีชื่อดังที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจนได้ฉายาว่า
"พระเอกติดดินผู้ไม่เกรงกลัวแสงแดดแผดเผาผิว"
ดังนั้นเขาจึงไม่สวมหมวกแก๊ปใดๆทั้งสิ้น ผิวทั่วตัวของเขาปกติเป็นผิวขาวเหลือง
ทว่า เมื่อออกมาพักผ่อนติดทะเลเช่นวันนี้ เขาปล่อยให้แสงแดดและสายลมแห่งทะเล
ลูบไล้ผิวกายทั่วตัวของเขาอย่างไม่อนาทรกับความร้อนหรือสีผิวที่จะถูกกัดกินจนดำคล้ำ
ณนนท์เดินอย่างสบายๆ ก้าวไปตามทางเดินตรงไปยังเรือนพักส่วนตัวของเขา
ที่เป็นบ้านชั้นเดียวยกพื้นสูงเล็กน้อยจากพื้นดิน และด้านหลังห้องนอนใหญ่
ยังทะลุออกไปสู่สระว่ายน้ำส่วนตัวที่ติดชายทะเลแค่ไม่กี่เมตรอีกด้วย
ในช่วง2ปีมานี้ เพราะความโสดแต่ฮ๊อตไม่เลิกของเขา ๆ จึงถูกนักข่าวทุกสำนักสื่อ
พยายามติดตามไล่ค้นหาข่าวคาวความรักความสัมพันธ์ของเขา
กับสตรีที่ทุกคนอยากให้เปิดเผยตัวตน แต่เขามีเพียงคำตอบเดียว
สบายๆ ให้แก่ผู้สื่อข่าวและหน้ากล้องทุกกล้องเสมอ นั่นคือ
" โสดครับผม โสด! และสนิท!!!! มาก!!!!!!!!!!
จริงๆครับ คือเอาจริงๆก็เหงานะครับ
บอกตรงๆเลยว่าอยากสร้างครอบครัวแล้ว ก็... วัยนี้แล้วเนาะ
(เขาหัวเราะร่วนเหมือนขำตัวเอง)
อายุก็ไม้น้อยแล้ว เลข4นำหน้าแล้วแบบนี้
ก็.... ไม่น่าจะโสดเลยใช่ไม๊ครับ ?
ทำไงได้ครับ ความรักเป็นเรื่องอีกเรื่องนึงในโลกใบนี้
ที่มนุษย์อย่างเราทุกคนกะเกณฑ์อะไรไม่ได้เลยจริงๆ ใช่ไม๊ครับ?
ผมก็อยากมีแฟนแล้วนะครับ อยากมีคนดูหนังด้วยกัน ไปดำน้ำด้วยกัน
ไปทานข้าวด้วยกัน เดินจูงมือกัน อะไรแบบคนอื่นๆเค้า แต่....
มันยังไม่เจอ คนที่ใช่ คนนั้นจริงๆครับ! ผมว่า ผมก็รอเค้าอยู่
และเค้า ก็คงกำลังรอผมอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งในโลกใบนี้
จนกว่าเราจะได้โคจรมาพบกัน ผมเชื่อเรื่องพรหมลิขิตและรักแท้นะครับ "
ณนนท์ จบประโยคด้วยรอยยิ้มสบายๆ ปล่อยวาง หัวเราะ อารมณ์ดี
ตามลักษณะนิสัยที่จริงใจ เปิดเผย มนุษยสัมพันธ์ดีเป็นลำดับต้น ๆ
ของตัวพ่อแห่งวงการมายาไทย
พนักงานรีสอร์ทได้นำกระเป๋าเสื้อผ้า และได้มาเปิดห้องรับไว้รอเจ้าของห้อง
ผู้เป็นที่คลั่งไคล้และรู้จักดีของทุกคนบนเกาะแห่งนี้เอาไว้แล้ว
ณนนท์ ถอดรองเท้าแตะแล้วกระโดดท่าหงายหลังเด้งตัวนอนลงบนที่นอนอย่างสบายอารมณ์
"ลาก่อนคร๊าบ กรุงเทพฯ รถติด และอิลุงหน้าบูดขี้บ่นข้างๆบ้าน!!"
เขาหัวเราะฮ่าๆๆๆ คนเดียว อย่างปลอดโปร่งใจ ศีรษะของเขาทับลงไป
บนใบไม้กิ่งไม้บางอย่าง? รู้สึกแข็งๆและได้กลิ่นหอมกระทบจมูก
เขาจึงพลิกตัวนอนตะแคงเอื้อมมือจับสิ่งนั้นมาดู.....
"ดอกแก้ว ดอกแก้วนี่เอง นึกว่าใครเอาใบไม้มาโปรยต้อนรับซะแล้ว ฮ่า ฮ่า"
เขาหยิบพวงดอกไม้สดสีขาวสะอาดตาพวงใหญ่นั้นขึ้นมาดมแนบจมูก.....
"หอมดีจังเล๊ย!! เฮ้อออออออ... นี่ถ้ามีแฟนมาด้วย จะขอทัดหูให้น้องนาง
ก่อนจะโอบสองแก้มละมุน ให้มานอนหนุนหมอนใบเดียวกัน แล้ว จุ๊บบบบบบ!!!!!
ซ๊าาาา!!!!! ให้ไอ้นนท์หายเหงา ไปสักสิบฟอด!!!!!"
ณนนท์แสดงท่าทางเสมือนเขากำลังเข้าบทพระนางกับนางเอกในละครของเขา
จากนั้นเขาจึงลุกขึ้นนั่ง วางพวงดอกแก้วพวงใหญ่สดชื่นหอมกรุ่นนั้นไว้บนหมอน
เขาลุกขึ้น เดินออกไปสำรวจทางด้านข้างของห้องนอน ซึ่งเป็นระเบียงเตี้ยๆ
มีชุดรับแขกไม้สักตั้งเอาไว้เพื่อให้นั่งจิบกาแฟ อ่านหนังสือ หรือ ใช้หมอนสามเหลี่ยมไทย
ซึ่งวางเรียงไว้ครบชุด หนุนศีรษะนอนชมพระจันทร์ในยามค่ำคืน
ถัดจากพื้นระเบียงนั้น เป็นมุมเชื่อมต่อไปยังห้องโถงส่วนกลางของบ้าน
ต้นดอกแก้วขนาดกลางถูกปลูกลงดิน ณ ตรงกลางพื้นไม้ของบ้าน
ที่เว้นไว้เป็นพื้นดินธรรมชาติ รวมทั้งออกแบบหลังคาโปร่งแสง
เฉพาะมุมต้นแก้วเพื่อให้พืชสามารถปรุงอาหารและเติบโตได้
ดอกแก้วต้นนี้ คงถูกยกมาปลูกทั้งต้นที่โตแล้ว ในเรือนประจำหลังนี้ของณนนท์
ในช่วงครึ่งปีหลังที่เขาไม่ได้มาพักผ่อนที่เกาะเต่า ระยะเวลาหลายเดือนเพียงพอต่อการเติบโตยืนต้นแข็งแรงรับแสงแดดและออกดอกสีขาวสดสะพรั่งเต็มต้น
ต้อนรับเจ้าของเรือนพักที่เป็นแขกเจ้าประจำระดับวีไอพีเช่นพระเอกทีวีคนดัง


เสียงกรีดร้องในดวงจิตคิดถึงลูก
ผู้ไม่รู้ว่าแม่ถูกความตายประกบ
เสี้ยววินาทีแห่งชีวิต ฤา เป็นศพ
ต้องนอนสงบตายโดดเดี่ยวมิทันลา
...
สำหรับนิมนิมแล้ว ชีวิตทั้งหมดของเธอหลังการตัดสินใจขอหย่าจากอดีตสามี(คุณพ่อของลูกชายทั้งสามคน) นิมนิมได้ทุ่มเททั้งหัวใจและทุกลมหายใจ เพื่อชีวิตของลูกชายตัวเล็กๆที่แสนน่ารักน่าทะนุถนอมปานเทวดาตัวน้อยๆลงมาจุติบนโลกมนุษย์ นี่คือความรู้สึกทั้งหมดของสตรีผู้ตกเป็นแม่ม่ายและกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเมื่ออายุได้เพียง 37 ปี
คืนนี้ วันที่ 30 พฤษภาคม พุทธศักราช 2554 (4 ปีหลังการหย่าร้าง) หลังการสูญเสียทรัพย์สินมรดกทุกสิ่งทุกอย่างที่จับต้องได้ทางโลกไปพร้อมๆกับคำว่า "อดีตภรรยา"
ที่เธอได้รับมา ชะตาชีวิตกำลังส่งพายุทอร์นาโดพัดกระหน่ำทำลาย!! หมายเอาชีวิตคือลมหายใจของนิมนิม ไปจากลูกชายตัวน้อยๆที่ไร้เดียงสา ซึ่งกำลังรอคอยแม่กลับจากทำงาน อยู่กันตามลำพังสามคนพี่น้องในห้องคอนโดมิเนียมเล็กๆ เขตพระนั่งเกล้า จังหวัดนนทบุรี
มันจักต้องดำเนินและเป็นไป ตามกรรมลิขิตเอาไว้
เฉกเช่นนี้แล้ว จริงๆหรือ ?
ระหว่างกายทิพย์(กายใน) ที่ลอยเด้งสูงขึ้นมาหลุดออกจากกายเนื้อ(กายรูป, กายนอก)
กับกายเนื้อที่กระเด็นลอยละลิ่วลงไปนอนหงายอยู่กลางพื้นถนนคอนกรีต
"จิตของนิมนิม" รับรู้ถึงการแตกสลายทุกอณูธาตุ
ที่ประกอบเป็นตัวตนและชีวิตของคนๆหนึ่ง
นี่คือครั้งแรกของประสบการณ์ตายทั้งเป็นแบบสดๆ ที่เธอมีสติทุกขณะจิต
รับรู้อยู่ทุกช่วงเวลาว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง? แต่...ณ เวลานี้ตอนนี้!
เธอไม่สามารถตัดสินใจได้ด้วยตนเองอีกต่อไปแล้วว่า เธอกำลังจะนอนตายโหงจริงๆ
อยู่ที่นี่ หรือ กายทิพย์ที่ลอยละลิ่วมองเห็นทุกอย่างอยู่ข้างล่างอย่างชัดเจนนี้
จะต้องทำอะไร? ยังไง? ต่อไป ?
ทันใดนั้นเอง ลำแสงสีทองอมขาวสว่างจ้า++++++++++
พลันปรากฎสาดส่องตรงมาที่กายทิพย์อันใสกระจ่างดุจแก้ว
แต่เบาหวิวไร้น่ำหนักยิ่งกว่าปุยสำลีของนิมนิม
เหมือนมาเพิ่มพลังงาน และขับไล่มือปีศาจที่ยื่นชูชันไขว่คว้าขึ้นมาให้พ้นพื้นใต้ถนน
เพราะนิมนิมได้ยินเสียงกรีดร้องลั่นโหยหวนทรมาน และหวาดกลัวอย่างสุดขีด
เหมือนคนจำนวนมากถูกน้ำกรดรดราดเข้าใส่ ความมืดทะมึนในหลุมดำใต้พื้นถนนแห่งนั้นพลันเลือนหายวับไปกับตา
หลังจากแสงสีทองอมขาวสว่างจ้าสาดส่องไปทั่วบริเวณ ที่เกิดอุบัติเหตุแห่งนี้
" รีบกำหนดจิตกลับเข้าร่างเดี๋ยวนี้ !!!! "
เสียงอันทรงพลังอำนาจเสียงเดิม ที่แยกไม่ออกว่า
เป็นเสียงของสตรีหรือบุรุษกันแน่?
ออกคำสั่งแก่นิมนิม ผู้ซึ่งจิตกำลังหาทางไปต่อเองไม่เป็น.....
"รู้หนอๆๆ กลับเข้าร่างหนอ ๆ ๆ ๆ ๆ"
นิมนิม รีบตั้งสติรวบรวมพลังสมาธิกำหนดจิต เพื่อดึงดูดกายทิพย์
ที่ลอยละลิ่วอยู่ข้างบนอากาศ ให้ค่อยๆลอยลงมานอนแนบลงไป
กับกายเนื้อของตนเองที่นอนหงายแต่ไม่ได้สลบหรือหมดสติ อยู่บนพื้นถนนรัชดาภิเษก
อันเปียกสกปรกเลอะเทอะ เพราะสายฝนที่กำลังเทลงมา
"เจ็บหนอๆๆ
ปวดมากหนอ ๆๆ
ตายหรือยังหนอ ๆ ๆ ?"
นิมนิม กำหนดสติรับรู้อาการทุกๆอาการ ในทันทีที่กายทิพย์นอนแนบซ้อนเข้าทับกับกายเนื้อของตนเองอย่างแนบสนิท เธอกลับมามีความรู้สึกทางร่างกายตามปกติ แต่เธอกลัวที่จะไม่ได้มีโอกาสครั้งสุดท้าย ในการได้กลับไปพบเพื่ออำลาลูกชายตัวน้อยทั้งสามคนของเธอหากว่าเธอจะต้องตายแล้วจริงๆในคืนนี้
" มาช่วยกันหน่อย ๆ ๆ ๆ ๆ
เป็นน้องผู้หญิงคนที่ตกรถเมล์ มาช่วยอุ้มน้องออกจากถนนเร็วเข้า ๆ ๆ ๆ
 ใครก็ได้ ออกไปยืนโบกรถ ที่กำลังวิ่งมาเลนส์นี้ให้หน่อย เดี๋ยวรถคันอื่นจะวิ่งมาทับคน!! "
เสียงแม่ค้าผู้หญิงที่ยืนขายสินค้าอยู่ริมฟุตบาท หน้าห้างสรรพสินค้าใจกลางกรุง
ตะโกนสุดเสียง เธอวิ่งลงมาที่ถนนเป็นคนแรกที่เห็นเหตุการณ์
พร้อมๆกับตะโกนขอความช่วยเหลือจากพ่อค้าแม่ค้าคนอื่นๆ
ความชุลมุนวุ่นวายเกิดขึ้นบริเวณนั้น ทุกคนต่างตะโกนบอกกันต่อๆไป
พร้อมทั้งแต่ละคนต่างรีบวิ่งลงมาที่พื้นถนนเพื่อเข้ามาช่วยเหลือร่างของนิมนิม


ขณะที่ คุณหญิงพิมพ์สวาท กำลังพูดจาสั่งเสียปฐพี เป็นครั้งสุดท้ายอยู่นั้น
คุณหนูมรกต เพชรถ่องแท้ บุตรสาวที่แท้จริงเพียงคนเดียวของเจ้าของจวนแห่งนี้
ปัจจุบันมีอายุได้ 20 ปีกำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยอับดับหนึ่ง ในพระมหานครกรุงเทพฯ
อันเป็นเมืองหลวงของประเทศไทย
เธฮเป็นเด็กสาวรุ่นที่กำลังเติบโตอย่างงดงามทั้งกิริยาอาการของสุภาพสตรี
ผู้มีชาติตระกูลการอบรมบ่มนิสัยที่ดีมาตลอด เธอได้รับความงดงามคมขำ
ของรูปร่างหน้าตาโดยสายเลือดจากคุณหญิงพิมพ์สวาทมารดาผู้ให้กำเนิดของเธอ
จึงจัดได้ว่า คุณหนูมรกตคือสาวแรกรุ่นผู้มีรูปร่างหน้าตาที่งดงาม
เป็นที่สะดุดตาตรึงใจแก่บุรุษทั้งหลาย
คุณหนูมรกต ได้นั่งลงบนเตียงนอน ด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นดวงตาจนไหลออกมา
อาบสองแก้ม พร้อมกับยื่นมือมาจับมืออันผอมบางข้างขวาของคุณหญิงแม่
เอาไว้แนบอกของเธอเอง
คุณหนูมรกต พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกทั้งมวลเพื่อแสดงความเคารพรัก
ต่อทุกๆสิ่ง ที่กำลังดำเนินไป ให้บรรลุตามความตั้งใครั้งสุดท้ายของมารดาของเธอ
" พี ก็คือลูกชายของฉันคนหนึ่ง เมื่อฉันจากไปแล้ว ฉันฝากพี
ให้ช่วยอยู่ดูแลคุณท่านปลัดฯ กับ หนูมรกตซึ่งเป็นน้องสาวของพี
อีกแรงนึงด้วยนะ รับปากชั้นได้ ไม๊? พี....."
กระแสเสียงที่พยายามเปล่งอออกมา เริ่มติดขัดเป็นระยะๆ
ทั้งหมู่ญาติและบ่าวรับใช้ที่ล้อมรอบเตียงอยู่ต่างก้มหน้ากลั้นน้ำตา
บางคนสะอึกสะอื้นออกมาเพราะข่มไว้ไม่ไหว
เสียงระงมด้วยความเศร้าโศก ของผู้ที่รักอาลัยต้องจากลากันตลอดไปนี้
ดังเบาๆลอดลงมาที่พื้นเรือนด้านล่าง
บรรยากาศดูเงียบสงัดวังเวงยิ่งนัก แม้แต่ใบไม้สักใบ
ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ไร้แรงลมพัดผ่าน กระนั้น
" ขอรับ ได้ขอรับคุณท่านหญิง ฮือๆๆๆๆ
ได้โปรดอย่าพูดอันใดอีกเลยขอรับ พีจะทำเพื่อคุณท่านหญิงทุกอย่าง
ท่านไม่ต้องเป็นห่วงใดๆอีกเลยขอรับ พีสัญญาขอรับ
กระผม นายปฐพีขอสัญญาด้วยชีวิตขอรับ ฮือๆๆๆๆ "
ร่างสูงแข็งแรงสมส่วนของชายหนุ่มผู้กำลังเติบโตเป็นบุรุษรูปงาม
ด้วยรูปร่างหน้าตาและกิริยาอุปนิสัย สั่นสะท้านเพราะแรงกลั้นสะอื้นร่ำไห้
ในท่านั่งพับเพียบกึ่งคุกเข่าชิดเตียงนอน
มือทั้งสองข้างของเขา ยกขึ้นเกาะกุมฝ่ามือผอมบางด้านซ้ายของสตรีสูงวัย
ผู้มีเมตตาจิตอันสูงยิ่ง จนมิอาจหาสิ่งใดมาทดแทนพระคุณของท่านได้ในชาตินี้
ท่านปลัดอาวุโสฯ คำสอน นั่งลงบนเตียงนอนของภรรยาสุดที่รัก
เขาใช้แขนข้างหนึ่งโอบกอดร่างบางๆของคุณหนูมรกต บุตรสาวเพียงคนเดียวของเขา
เอาไว้แนบอก ส่วนแขนอีกข้างหนึ่งเขายื่นไปสัมผัสแก้มสตรีผู้เป็นที่รัก
และใช้ชีวิตคู่ด้วยกันมาตลอดชีวิต
ท่านปลัดอาวุโสฯคำสอน ค่อยๆลูบเบาๆที่แก้มของคุณหญิงพิมพ์สวาท
น้ำตาของลูกผู้ชายวัยชราที่ต้องมาพบเจอกับการจากลาตลอดไป
ต่อคนที่เป็นที่รักที่สุดแห่งชีวิต ไหลรินออกมาเงียบๆ...
" อย่ากังวลห่วงใยสิ่งใดๆอีกเลย แม่สวาทเอ๋ย.....
แม่สวาทจงออกเดินล่วงหน้าฉันไปก่อนนะ
คงอีกไม่นานเท่าไร ฉันคงได้เดินตามแม่สวาทไปแน่นอน"
ท่านปลัดฯคำสอน ก้มลงเอ่ยเบาๆข้างศีรษะของภรรยาสุดที่รักยิ่ง
ใบหน้าของคุณหญิงพิมพ์สวาท ค่อยๆเหลือบแลสายตา
หันมองทุกๆคนในห้อง ริมฝีปากของเธอเผยอยิ้มบางๆ
เสมือนแทนการเอ่ยคำ..... "ลาก่อน" ....
ก่อนที่เสียงของลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะดังขึ้น และแล้ว!!
มือทั้งสองข้างของคุณหญิงพิมพ์สวาท ที่ข้างหนึ่งอยู่ในอุ้งมือของคุณหนูมรกต
อีกข้างหนึ่งถูกกุมเอาไว้เหนือเศียรของปฐพี ก็หยุดนิ่งเริ่มเย็นเยือกขึ้นมาทันที
เป็นสัญญาญบ่งบอกว่าเจ้าของธาตุสี่ขันธุ์ห้าผู้เปี่ยมด้วยความงามทั้งใจและกายผู้นี้
ได้ถอดดวงวิญญาณหลุดลอยออกไปจากโลกนี้แล้ว.......
"คุณแม๊!! คุณแม๊!! คุณแม่ของลูก ฮือๆๆๆๆๆๆ คุณแม่ของลูก....."
คุณหนูมรกต ก้มลงกอดร่างผอมบางของมารดาสุดที่รักของเธอเอาไว้
พร้อมกับกรีดร้องร่ำไห้ อย่างผู้สิ้นแล้ว ซึ่งความอดกลั้นทั้งปวง
"คุณท่านหญิง!! คุณท่านหญิงของไอ้พี
ฮือๆๆๆๆๆ อย่าพึ่งจากไปขอรับ
ได้โปรดเถิดขอรับ คุณท่านหญิง... ฮือออออ"


เดือนตุลาคม พุทธศักราช 2543 ในเรือนพักวีไอพีสุดหรูของโรงแรมแอนด์รีสอร์ท
บนเกาะเต่า กลิ่นดอกแก้วลอยอลอวลอยู่รอบกาย....
ณนนท์ รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ท่ามกลางดงดอกแก้วที่กำลังออกดอกเบ่งบานเต็มต้น
เพราะกลิ่นอันหอมมีเอกลักษณ์ของบุหงาไทยๆ กลิ่นนี้ ทำให้เขารู้สึก
เหมือนตัวเองกำลังหมุนคว้างๆๆอยู่กลางอวกาศ
ความทรงจำดำดิ่งลงไปลึกที่สุด!!!!!!!!!
แล้วกระโดด!!!!! โยนตัวเองลอยขึ้นมา หมุนคว้าง!!!!!!!!!
ดุจมนุษย์อวกาศที่กำลังนึกสนุกออกมากระโดดตัวลอยนอกยานอวกาศ ก็มิปาน
เขาพยายามดึงตัวเองให้สามารถออกจากแรงดึงดูดบางอย่าง
ที่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นแรงดึงดูดอะไร? จากไหน? และ แบบไหน?
ณนนท์ รู้สึกชัดเจนว่าตัวเองคือ "ปฐพี ชายหนุ่มอายุ 21 ปี
ผู้ซึ่งกำลังสะอึกสะอื้นร้องไห้กับการจากไปตลอดกาลของคุณหญิงพิมพ์สวาท
ในช่วงเวลาของปีพุทธศักราช 2441 ในยุครัตนโกสินทร์ตอนกลาง ในรัชสมัยของรัชกาลที่5"
เขารู้สึกมึนศีรษะและปวดหนึบๆไปทั่วเศียร
ขณะที่เขาบอกตัวเองไม่ได้ว่า " เกิดอะไรขึ้นกับเขาในช่วงนี้?"
"คุณหญิงพิมพ์สวาท ?
ปฐพี ? คุณหนูมรกต?
ท่านปลัดฯคำสอน?
โอ๊ยยยยยย!!!!!!!!!
เราเป็นใครวะเนี๊ย?????"
ณนนท์ ดิ้น!! และถีบตัวเองอย่างแรง!!
เพื่อให้ตัวเขารู้สึกหลุดพ้นออกจากพันธนาการอันสับสนที่รุนแรงมากขณะนี้
กลิ่นดอกแก้วยังหอมติดจมูกและลอยอยู่รอบๆกายของเขา อากาศเย็นสบาย
เขาดิ้นอึกอักๆคล้ายๆคนกำลังถูกผีเข้าสิง อยู่บนที่นอนในเรือนพักส่วนตัว บนเกาะเต่า
ทันใดนั้น กริ๊งงงงงงงงง!!!!! กริ๊งงงงงง!!!!!!! กริ๊งงงงงงง!!!!!!
เสียงโทรศัพท์ภายในห้องนอนแผดเสียงขึ้น ช่วยณนนท์ได้ถูกเวลาพอดิบพอดี
เป็นเสียงปลุกผ่านโทรศัพท์จากพนักงานของรีสอร์ทแห่งนี้
ตามคำสั่งของเขาที่บอกไว้ก่อนเข้าที่พัก ว่า : ให้ปลุกเขาตอน 17.30 น.
ณนนท์งัวเงียตื่นขึ้นมาจนได้ เขาเอื้อมมือไปดึงโทรศัพท์ภายในมาแนบหู
"ครับ ๆ ขอบคุณครับ ตื่นแล้วครับ
ผมขอสั่งเมนู : เบียร์ไฮเนเก้นเย็นจัดๆเป็นวุ้น เสิร์ฟ กับยำทะเลสดๆแบบรวมจานใหญ่
ขอรสชาดเผ็ดๆเปรี้ยวๆ ซี๊ดซ๊าด!! อ้อ! ขอมะพร้าวน้ำหอมสดลูกกำลังพอดีๆ
แล้วก็ ทอดมันกุ้งแบบน้ำจิ้มไม่หวาน ขอผักสดแบบรวมอีกจานด้วยครับ
อีก ครึ่งชั่วโมงผมจะไปนั่งที่โต๊ะ 10 ริมหาดทรายรี
ครับ ขอบคุณมากครับ"
หลังจากวางสายโทรศัพท์ภายในห้อง ณนนท์ในท่านั่งเอ้งเค้งกลางเตียงนอน
สลัดศีรษะไปมาเพื่อปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นจากความรู้สึก
"หมุนคว้างอยู่ระหว่างแรงดึงดูดอันประหลาดยากที่จะอธิบายนั้น"
" เป็นไรวะกู? เฮ๊ย!! นนท์เอ็งแก่ขึ้นมากจนสมองเสมิงไปหมดแล้วรึเนี่ย?
เมียก็ยัง ไม่มี มีก็ยัง ไม่มา
ถ้ากำลังมา ก็ยังหา กันยัง ไม่เจอ
เออเฮอะ!!
แล้วมึงมาเป็นอาการอาไรวะเนี๊ย???? กลับกรุงเทพรอบนี้
กูต้องไปเช็คสมองแบบละเอียดหน่อยแล้วโว๊ย!!
เบร๊ยยยย!!! น่ากลัวจังหวะ แปลกๆนะตัวกูนี่?
รึว่าโสดนานเกินไปว๊า????
มันเกี่ยวไม๊??
เว๊ย!!! จะบ้าใหญ่แล้วไอ้นนท์ ไปเลยมึง รีบไป
ความหิวเข้าแทรกมึงแระ!! ประสาทเลยรวน "
ณนนท์ พูดกับตัวเองคนเดียว และแล้วเขาก็รีบลุกขึ้นจากเตียงนอน
สวมรองเท้าแตะ เดินออกจากห้องนอนลัดเลาะออกนอกเรือนที่พักเพื่อตรงไป
ที่ "หาดทรายรี" สถานที่ประจำ
ซึ่งเขาชอบไปนั่งทานอาหาร ดูพระอาทิตย์ตกทะเล พักสมอง เรื่อยเปื่อย
ในทุกๆครั้งที่เขาเดินทางมาที่เกาะเล็กๆ อันงดงามด้วยธรรมชาติทางทะเลและภูเขาแห่งนี้