บทที่ 35 พานพบ
กู้เจียวสะพายตะกร้ามุ่งหน้าไปยังอีกฝั่งของภูเขา
วัดนั้นแม้จะอยู่บริเวณไหล่เขา แต่เส้นทางนั้นไม่ง่ายเลย ระหว่างทางมีช่วงที่ไม่มีบันได เป็นกองหิมะทั้งหมด แต่โชคก็ยังเข้าข้างกู้เจียวที่พานางมาถึงตรงนี้ได้ ด้วยความที่นางเคยปีนเขาและออกกำลังกายอย่างหนักจึงทำให้นางไม่ถอดใจไปก่อน
ฝีเท้าของนางรวดเร็วกว่าคนทั่วไป แต่กระนั้นก็ยังใช้เวลาหนึ่งชั่วยามกว่าจะเดินทางมาถึงที่วัดนี้ พอมาถึงก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้ว
วัดนี้ไม่ได้มีพื้นที่ใหญ่โตนัก ลักษณะโบราณคร่ำครึ ตรงป้ายด้านบนสลักอักษรตัวโตๆ ว่าวัดจิ้งอัน ไม่รู้เป็นเพราะหิมะตกเป็นเหตุหรือไม่ที่ทำให้ผู้คนหายไป ระหว่างที่นางเดินทางมาก็ไม่ได้พบเจอกับนักเดินทางเลยแม้แต่คนเดียว
นอกจากผู้คนแล้ว พระที่ประจำวัดก็เช่นกัน ตั้งแต่นางเข้ามาในวัด ก็ยังไม่พบเจอพระแม้แต่รูปเดียว
“อย่าบอกนะว่า ที่นี่กลายเป็นวัดร้างไปเสียแล้วน่ะ”
ทว่าพื้นวัดก็ดูเหมือนถูกเก็บกวาดอย่างดีราวกับมีคนคอยทำความสะอาดให้ทุกวัน
ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น กู้เจียวเดินมาถึงตำหนักกวนอิม นางหยุดยืนตรงหลังเสาแล้วกวาดสายตาเข้าไปด้านในตำหนัก ในที่สุดก็เห็นว่ามีคนอยู่จริงๆ
เป็นฮูหยินที่สวมชุดผ้าไหมทอ แม้จะดูมีสกุลรุนชาติ แต่ไม่ได้ดึงดูดสายตาเท่าใดนัก อีกทั้งนางยังสวมเสื้อคลุมสีขาวราวกับถูกปกคลุมด้วยหิมะ
จากจุดที่กู้เจียวยืนอยู่ แม้จะเห็นเพียงแค่หลังของฮูหยินคนนั้น แต่กลับสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและอ่อนช้อยของนาง
ฮูหยินคนนั้นกำลังก้มกราบขอพรพระ มือสองข้างประสานเข้าหากัน พลางเอ่ย
“ขอพระโพธิสัตว์กวนอิมช่วยปกป้องบุตรชายของข้า…”
แม้แต่น้ำเสียงของนางเองก็อ่อนโยนน่าฟัง
การที่จู่ๆ กู้เจียวให้ความสนใจกับคนแปลกหน้า หนำซ้ำยังเป็นผู้หญิงด้วย ช่างเป็นเรื่องหายากยิ่งนัก ก็นางไม่ชอบผู้หญิงนี่นา
ขณะที่กู้เจียวกำลังเหม่อยู่นั้น จู่ๆ ใครคนหนึ่งก็โพล่งขึ้น “เจ้าเป็นใครมาจากไหน บังอาจมาแอบมองฮูหยินของพวกเรา!”
กู้เจียวที่เพิ่งได้สติพลันรีบหันไปทางต้นเสียง ก็พบว่าเป็นสาวใช้นางหนึ่งสวมชุดสีถั่วเขียวอยู่ตรงทางเดินฝั่งตรงข้าม สาวใช้ไม่ได้เอ็ดกู้เจียวแต่อย่างใด แต่ตะโกนใส่พระตัวน้อยๆ ที่ไม่รู้ว่ามายืนแอบมองอยู่ตรงเสาอีกต้นตั้งแต่ตอนไหน
พระตัวน้อยพอเห็นหญิงสาวเดินมาก็ร้องอุทานด้วยความตกใจก่อนจะวิ่งหนีไป
ที่แท้ที่แห่งนี้ก็มีพระอยู่ แถมเป็นเณรน้อยเสียด้วย!
เณรน้อยรูปหนึ่งวิ่งมาทางที่กู้เจียวยืนอยู่ แล้วชนเข้ากับท่อนขาของกู้เจียวจนล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น
กู้เจียวเมื่อเห็นดังนั้นก็เกิดเอ็นดูเณรน้อยขึ้นมาจนอยากเข้าไปช่วยเหลือ!
แต่ไม่ทันไรก่อนที่นางจะยื่นมือออกไป เณรน้อยก็เด้งตัวขึ้นแล้วรีบวิ่งออกไปอย่างลุกลี้ลุกลน
ฮูหยินที่กำลังกราบไหว้อยู่ก็พลันเดินออกมา พลางเอ่ยกับสาวใช้ “หลิวเอ๋อร์ อย่าเสียมารยาทสิ”
“ฮูหยิน” สาวใช้เมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบเดินเข้าไปหาฮูหยิน “เจ้าพวกเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เดี๋ยวพวกมันก็กำเริบเสิบสานเข้าไปป่วนในห้องวิปัสสนาของท่านหรอกเจ้าค่ะ!”
“ก็แค่พวกเด็กเองน่า” ฮูหยินเอ่ย
สาวใช้เบะปากไม่เห็นชอบ แต่ก็ไม่ต่อล้อต่อเถียงกับฮูหยิน
ขณะที่กู้เจียวเห็นว่าพวกเขาทั้งสองกำลังจะออกไป ฮูหยินคนนั้นก็หันมาทางนี้พอดี
ร่างของกู้เจียวถูกเสาวัดบดบัง แม้แต่สาวใช้ก็ไม่ทันสังเกตเห็นนาง แม้แต่กู้เจียวเองก็นึกสงสัยว่าฮูหยินมองเห็นตนได้อย่างไร
“ใครกันเจ้าคะ” สาวใช้เอ่ยถามด้วยท่าทีหวาดระแวง
กู้เจียวจึงเดินออกมา
กู้เจียวสวมชุดคลุมสีม่วงอ่อนลายดอกไม้พร้อมกับกางเกงผ้าฝ้ายสีน้ำตาล ส่วนเท้าทั้งสองข้างสวมรองเท้าผ้าสีดำที่มีคราบเปียกจากหิมะ สะพายตะกร้าผุพังไว้ด้านหลัง และด้วยความที่กู้เจียวม้วนผมและปักปิ่นแบบฉบับฮูหยินไม่เป็นนัก ดังนั้นทรงผมที่นางทำออกมาคือการมัดจุกไว้กลางศีรษะ
ลักษณะท่าทางและการแต่งตัวของนางดูยังไงก็คือเด็กสาวจากชนบท ไหนจะรอยปานแดงใหญ่บนใบหน้าของนางอีก
สาวใช้เมื่อเห็นกู้เจียวก็ชำเลืองด้วยสายตาเหยียดหยาม
แต่ไม่ใช่กับฮูหยิน นางไม่มีท่าทีจะรังเกียจกู้เจียวแต่อย่างใด
และแล้วหิมะก็หยุดตก หลังคาวัดถูกทับถมด้วยหิมะกองหนา ต้นไม้ใบเขียวบริเวณภูเขาถูกปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน กระนั้นแล้ว วิวทิวทัศน์ที่ว่านี้ยังมิอาจเทียบได้กับความงามของฮูหยินผู้นี้
กู้เจียวเกิดมาก็เพิ่งจะเคยเจอสตรีรูปงามเฉกเช่นนางเป็นครั้งแรกและที่งามยิ่งไปกว่านั้นคือกิริยามารยาทที่อ่อนโยนและสง่างามของนาง
“แม่หนูก็มาขอพรกับเจ้าแม่กวนอิมเหมือนกันรึ” ฮูหยินเอ่ยถามแล้วยิ้มให้
ทั้งน้ำเสียงและรอยยิ้มนั้น ช่างอ่อนหวานเสียเหลือเกิน…
กู้เจียวยืนตะลึงกับความงามอยู่สักพัก ก็รีบดึงสติแล้วเอ่ยตอบ “มิใช่เช่นนั้น ข้ามาที่นี่เพื่อมาหาท่านเจ้าอาวาส”
ฮูหยินตอบอย่างสุภาพ พลางยิ้มให้ “ท่านเจ้าอาวาสลงเขาไปแล้ว…”
ยังไม่ทันจะเอ่ยจบ จู่ๆ ในตอนนั้นเอง สาวใช้อีกคนกำลังหอบกล่องอาหารพุ่งตัวมาตรงนี้ ตรงพื้นมีก้อนหิมะที่ยังไม่ละลายดี สาวใช้ไม่ทันระวังจึงเผลอเหยียบไปตรงหิมะแล้วเกิดเสียหลักจนเสียการทรงตัวและเซไปด้านหน้า สาวใช้กรีดร้อง
กล่องอาหารที่หอบมาเองก็หลุดมือและลอยไปด้านหน้าจนเข้าใกล้ฮูหยินคนนั้น กู้เจียวเมื่อเห็นจึงรีบก้าวไปขวางและใช้แขนป้องไว้
กล่องอาหารถูกเปิดออก ทั้งน้ำแกงและผักใบต่างๆ กระเด็นออกจากกล่องและสาดกระเด็นลงไปบนร่างของกู้เจียวเข้าเต็มๆ !
ฮูหยินเมื่อเห็นดังนั้นก็พลันร้องเสียงหลง “แม่หนู! ไม่เป็นไรใช่ไหม!”
“สบายมาก” กู้เจียวเอ่ย
เนื่องด้วยอากาศที่เย็นจัด กู้เจียวจึงไม่ถูกอาหารลวกใส่ตัว อย่างดีก็แค่รู้สึกเหนียวตัวเท่านั้น
ฮูหยินเห็นสภาพสะบักสะบอมของกู้เจียวก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ จึงหันไปถลึงตาใส่สาวใช้ที่หกล้ม พลางตะคอก “เดินให้มันดีๆ หน่อยได้ไหม”
สาวใช้คนนั้นดูเหมือนจะล้มลงไปอย่างแรงจนหัวเขาเกิดเป็นรอยบวมแดง นางค่อยๆ หยัดตัวลุกขึ้น เอ่ยตอบอย่างรู้สึกผิด “พื้นลื่นมากเจ้าค่ะ…”
ฮูหยินเข้าใจดีว่านางไม่ได้มีเจตนาจะลื่นล้ม แต่ถึงกระนั้นก็ทำให้กู้เจียวพลอยซวยไปด้วย จึงเกิดไม่สบายใจขึ้นมา พลางเอ่ยกับกู้เจียว “เป็นเพราะข้าสั่งสอนเด็กของข้าไม่ดีเอง เสื้อผ้าของแม่หนูเลยเลอะเปรอะเปื้อนไปหมด มาเถิด ข้าจะพาแม่หนูไปเปลี่ยนชุดที่ห้องวิปัสสนาของข้า”
กู้เจียวครุ่นคิดสักพัก ไม่เอ่ยปฏิเสธอย่างใด
ฮูหยินผู้นี้ดูยังไงก็เหมือนกับผู้มาเยือนทั่วไป แต่กลับมีห้องวิปัสสนาเป็นของตัวเอง ซึ่งห้องนั้นตั้งอยู่อยู่สุดทางเดิน ดูเผินๆ เหมือนกับห้องทั่วๆ ไปก็จริง แต่ด้านในกลับให้ความรู้สึกหรูราและเรียบง่ายราวกับตัวตนของฮูหยิน
สาวใช้อีกสองคนเดินเข้าห้องตามมา
ฮูหยินได้สั่งให้สาวใช้ที่สวมชุดสีเขียวนามว่าหลิวเอ๋อร์ไปหยิบกล่องมาให้
พอหลิวเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็เกิดอาการไม่พอใจ “แต่นี่มันเสื้อผ้าของฮูหยินนะเจ้าคะ!”
เป็นแค่เด็กสาวบ้านนอก ริอาจสวมชุดของฮูหยินอย่างนั้นรึ
สีหน้าอ่อนโยนของฮูหยินเริ่มเปลี่ยนเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นวานเจ้าไปเอากับข้าวมาที อย่าลืมของแม่หนูคนนี้ด้วยล่ะ”
สาวใช้รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิต จึงพลันก้มหัวลง “เจ้าค่ะ”
ฮูหยินจึงเข้าไปเปิดกล่ององแล้วคว้าเสื้อผ้าชุดนึงขึ้นมาให้กู้เจียว “นี่เป็นชุดของลูกสาวข้า ไม่รู้ว่าเจ้าจะใส่ได้ไหม แต่ก็ดีกว่าปล่อยให้เจ้าเนื้อตัวเปียกปอนแบบนี้ รีบไปเปลี่ยนเถอะ”
กู้เจียวจึงเดินไปตรงฉากกั้นแล้วจัดแจงเปลี่ยนเสื้อ
ตอนแรกนึกว่าจะใหญ่ไปสำหรับกู้เจียว แต่กลายเป็นว่าใส่ได้พอดีเป๊ะ
“ช่างเหมาะกับเจ้ายิ่งนัก” ฮูหยินหัวเราะ ทั้งๆ ที่เป็นชุดของลูกสาวตนเอง แต่ไฉนแม่หนูคนนี้ดูจะใส่ขึ้นกว่า “เจ้าอายุเท่าไหร่”
กู้เจียวเอ่ยตอบ “สิบสี่เจ้าค่ะ”
ฮูหยินทำตาลุกวาว “เหมือนกับลูกสาวข้าเลย ลูกสาวข้าก็เกิดที่วัดนี่”
กู้เจียวคิดในใจ ช่างบังเอิญเสียจริง เพราะนางเองก็เกิดที่นี่เช่นกัน


บทที่ 34 ซื้อภูเขา
หลังจากได้เงินมา กู้เจียวก็ครุ่นคิดว่าจะเอาไปใช้อะไรดี
วันที่สองเซียวลิ่วหลังกลับมาจากสำนักบัณฑิต ครอบครัวสามคนนั่งกินข้าวอยู่กลางโถง
แม้จะพูดว่าครอบครัวสามคน แต่ความจริงแล้วระหว่างกันไม่มีความสัมพันธ์อันใด ทั้งยังน่าแปลกที่บรรยากาศดูกลมเกลียวยิ่งนัก
หญิงชรากัดน่องไก่คำโต ก่อนจะเหลือบตามองกู้เจียวแล้วพูดว่า “มีอะไรก็พูด!”
กู้เจียว “ท่านย่าสายตาเฉียบแหลมแท้ รู้ได้อย่างไรว่าข้ามีเรื่องอยากพูด”
“ข้าอยากซื้อภูเขา” กู้เจียวเอ่ย
“เสื้อผ้าฤดูหนาวหรือว่าฤดูใบไม่ร่วงล่ะ[footnoteRef:1]” หญิงชราส่งสายตาระอาใจให้กับกู้เจียว ราวกับกำลังบ่นว่าเรื่องเล็กแค่นี้เหตุใดถึงต้องอ้ำอึ้ง [1: คำว่าเสื้อผ้าและภูเขาพ้องเสียงกันในภาษาจีน]
“ข้าไม่ได้หมายถึงเสื้อ แต่หมายถึงภูเขาใหญ่ เขาลูกนั้นที่อยู่ท้ายหมู่บ้านเรา” กู้เจียวไปเก็บของป่าบนเขาอยู่เป็นประจำ จึงได้พบว่าบนเขานั้นมีของดีไม่น้อย หากซื้อทั้งหมด นอกจากจะเก็บของป่าได้แล้ว ยังจะเก็บยาสมุนไพร ทั้งยังตัดฟืนได้อีก แถมยังล่าสัตว์ได้... เอาเป็นว่าเขาทั้งลูกสามารถทำเงินได้ ไม่มีทางขาดทุนแน่นอน
“ก็ซื้อสิ!”
สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ หญิงชราไม่ลังเลแม้แต่น้อย เรื่องเงินทองแบบนี้ หญิงชราไม่เคยจู้จี้และมักจะมือเติบอยู่เสมอ
หากเป็นแม่นางอู๋ย่าแท้ๆ ของเจ้าของร่างเดิมละก็ คงจะด่ากราดกู้เจียวจนเดือดเป็นฟืนเป็นไฟ ‘นางตัวกาลกิณี ล้างผลาญตระกูล คิดจะซื้อภูเขางั้นหรือ คิดว่าลมพัดเงินมาหรืออย่างไร!’
ในสายตาของชาวบ้านทั้งหลาย ภูเขานั้นไม่มีค่าแต่อย่างใด อย่างมากก็แค่เอาไว้ตัดฟืน เก็บผักป่า ถึงจะมีทั้งของป่าและล่าสัตว์ได้ แต่ก็ไม่มีใครซื้อภูเขาทั้งลูกเพื่อของพวกนั้น
กู้เจียวเป็นคนรู้จักของดี นี่เป็นความสามารถที่ได้มาจากการเสี่ยงอันตรายในป่าลึก
เพราะอย่างนั้นหากนางได้ภูเขาลูกนั้นมาอยู่ได้มือก็เท่ากับได้ครอบครองขุมสมบัติ
หากเป็นแต่ก่อนเรื่องพวกนี้นางสามารถตัดสินใจได้เอง เซียวลิ่วหลังไม่เคยก้าวก่ายการตัดสินใจของนาง แต่ตั้งแต่หญิงชรามาอยู่ที่นี่ รูปแบบความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เริ่มเกิดความเปลี่ยนแปลง
“เจ้าหมายถึงภูเขาหลังบ้านลุงหลัวเอ้อร์ลูกนั้นหรือ” เซียวลิ่วหลังถาม
“ใช่” กู้เจียวพยักหน้า
หมู่บ้านชิงเฉวียนล้อมด้วยภูเขาสามทิศ ที่นางหมายตาไว้คือภูเขาลูกที่อยู่ตรงกลาง ซึ่งก็คือภูเขาที่ชาวบ้านมักจะขึ้นไปเก็บของป่า บ้านของลุงหลัวเอ้อร์อยู่ที่ตีนเขาลูกนั้น
“ได้ ประเดี๋ยวข้าจะไปถามนายอากรเอง” เซียวลิ่วหลังเองก็ไม่ลังเลเลยสักนิด
กู้เจียวเกาหัว นายอากรก็คือท่านปู่ของนางเอง นางไปถามเองก็ได้มิใช่หรือ ที่นางพูดออกมาไม่ได้ตั้งใจจะให้เขาไปเป็นธุระให้เสียหน่อย
หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ เซียวลิ่วหลังก็เดินทางไปยังเรือนตระกูลกู้
แม่นางโจวและแม่นางหลิวถูกทางการโบยไปสามสิบที หลายวันมานี้ก็ได้แต่นอนคว่ำอยู่กับพื้นเพื่อรักษาตัว ภายในเรือนเงียบสงบไม่น้อย
“พี่เขย! ท่านมาทำอะไรหรือ” กู้เสี่ยวซุ่นเป็นคนเปิดประตู
“ข้ามาหาท่านนายอากร” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
แม้เขาจะแต่งงานกับกู้เจียวแล้ว แต่ยังคงเรียกท่านปู่ว่านายอากรมาโดยตลอด
“อ๋อ” กู้เสี่ยวซุ่นแค่ตกใจที่พี่เขยมาเยือนถึงบ้าน แต่มิได้ประหลาดใจกับคำเรียกของพี่เขา ในเมื่อตระกูลกู้เป็นคนบังคับให้พี่เขยแต่งงาน ขูดรีดขูดเนื้อพี่เขยราวกับเป็นลูกหนี้
“ท่านปู่ พี่เขยมาแล้ว!” กู้เสี่ยวซุ่นพาเซียวลิ่วหลังไปยังห้องของนายใหญ่กู้
นายใหญ่กู้มองเซียวลิ่วหลังด้วยความประหลาดใจ หากเขาจำไม่ผิด นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวลิ่วหลังมาที่บ้านตระกูลกู้หลังจากแต่งงานกับกู้เจียว
“ดึกป่านนี้แล้ว มีธุระอะไรหรือ” นายใหญ่กู้ถาม
เซียวลิ่วหลังเอ่ยเสียงเรียบ “ข้ามาถามท่านายอากร ว่าภูเขาหลังเรือนลุงหลัวเอ้อร์นั้นขายราคาเท่าไหร่”
“เจ้าจะถามไปทำไม คนในสำนักบัณฑิตของเจ้าจะซื้อภูเขาหรือ” แม้นายใหญ่กู้จะหูตากว้างไกลเพียงใดแต่คงคาดไม่ถึงว่าหลานสาวของตัวเองจะซื้อเขาลูกนี้ “เขาลูกนั้นราคาไม่เบา... เพียงแต่ ไม่ใช่ว่าใครอยากจะซื้อก็ซื้อได้ เขาลูกนั้นไม่ได้เป็นของหมู่บ้านเรา แล้วก็ไม่ใช่ของทางการ แต่เป็นที่ดินของวัด”
“วัดอย่างนั้นหรือ” เซียวลิ่วหลังขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่รู้เลยว่าที่นี่มีวัดอยู่ด้วย
นายใหญ่กู้เอ่ย “ใช่แล้ว เป็นของวัด เจ้าเพิ่งมาได้ไม่นาน คงยังไม่เคยไปใช่หรือไม่ อีกฟากหนึ่งของเขา อ้อมจากตีนเขาไป เดินอีกประมาณหนึ่งชั่วยามก็ถึงแล้ว หากคนในสำนักบัณฑิตเจ้าอยากซื้อละก็ ต้องไปเจรจากับเจ้าอาวาสวัด”
เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ นายใหญ่กู้จึงพูดขึ้น “จะว่าไปแล้ว เจียวเหนียงก็เกิดที่วัดแห่งนั้น”
เซียวลิ่วหลังกลับมาถึงมาบ้าน กู้เจียวก็ออกมารับแล้วถามเขาในทันที “ได้ความอย่างไรบ้าง ตระกูลกู้ว่าอย่างไร”
เซียวลิ่วหลังถ่ายทอดคำพูดทั้งหมดของนายใหญ่กู้ให้ฟัง
“เป็นที่ดินของวัดนี่เอง...” เจ้าของร่างเดิมไม่เคยไปที่วัดแห่งนั้น ไม่สิ หากเป็นไปตามที่นายใหญ่กู้บอกว่านางเกิดที่วัดแห่งนั้น เช่นนั้นก็แปลว่าเคยไปมาก่อน “ไม่ได้บอกหรือว่าราคาประมาณเท่าไหร่”
“ไม่ได้บอกแน่ชัด แต่ร้อยตำลึงอาจจะไม่พอ” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
“อ๋อ ข้ายังพอมีอยู่” กู้เจียวเหนียงเอ่ย ก่อนจะล้วงถุงเงินออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะ
หญิงชราที่แทะเมล็ดทานตะวันอยู่หยุดชะงักลง
ทว่านั่นยังไม่จบ กู้เจียวหยิบออกมาถุงแล้วถุงเล่า ถุงแล้วถุงเล่า
หญิงชราและเซียวลิ่วหลังตกตะลึงพร้อมกัน ถุงเงินพวกนี้รวมกันแล้วมีประมาณยี่สิบสามสิบตำลึงได้ นางไปหามาจากไหนกัน
เซียวลิ่วหลังตั้งสติก่อนเอ่ยถาม “เป็นเงินที่เจ้าได้มาจากการขายของป่าทั้งหมดเลยหรือ”
“ใช่” กู้เจียวพยายามเบิกตาโพลง ปั้นสีหน้าจริงจัง “มิใช่ได้มาเพราะรีดไถหรอกนะ!”
เซียวลิ่วหลัง “...”
...
ในสมัยโบราณแบบนี้เหล่าบัณฑิตไม่มีวัดหยุดมากนัก นอกจากวันหยุดทุกสิบวันแล้ว ก็มีวันหยุดช่วงเก็บเกี่ยว วันหยุดเย็บถ้าเดือนเก้า แล้วก็มีวันหยุดสิ้นปีในเดือนสุดท้ายไปจนถึงและวันหยุดปีใหม่ในเดือนแรก
เดิมทีวันหยุดสิ้นปีมักจะเริ่มตั้งแต่ต้นเดือนสุดท้าย แต่ปีนี้กลับยืดมาถึงช่วงครึ่งเดือนหลัง และด้วยเพื่อที่จะได้หยุดปีใหม่เร็วขึ้น ครึ่งเดือนต่อไปจึงไม่มีวันหยุด
กู้เจียวไม่ได้หวังให้เซียวลิ่วหลังลาเรียนจากสำนักบัณฑิตเพื่อมาทำธุระเรื่องนี้ เพราะอย่างนั้นนางจึงตัดสินไปเดินทางไปที่วัดเอง
นึกถึงอุบัติเหตุเกวียนคว่ำเมื่อคราวก่อน คราวนี้กู้เจียวไม่ได้วางอาหารให้หญิงชราไว้ในหม้อ แต่กลับไปที่
บ้านเซวียหนิงเซียง เพื่อรบกวนขอให้นางช่วยดูแลหญิงชราให้แทน
“ท่านย่าเจ้า...”
“โรคของนางดีขึ้นมาแล้ว ไม่แพร่เชื้อแล้ว”
“เอ่อ ข้าไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้น”
เรื่องที่เซวียหนิงเซียงช่วยนางโกหก เหตุใดกู้เจียวจะไม่รู้ นางย่อมเดาออกว่าเซวียหนิงเซียงสงสัยเรื่องอะไร
แต่เซวียหนิงเซียงก็ไม่ได้แจ้งเรื่องต่อทางการ และก็ไม่ได้รังเกียจนาง
เซวียหนิงเซียงไม่ได้ถามว่ากู้เจียวรักษาโรคเรื้อนให้นางได้อย่างไร นางแค่เชื่อกู้เจียวก็เพียงพอแล้ว “วางใจเถิด ข้าจะดูแลท่านย่าเจ้าเอง”


บทที่ 32 โอบกอด
กู้เจียวในชาติก่อนไม่เคยร่วมเตียงเคียงหมอนกับใคร แม้แต่เพื่อนร่วมหอพักผู้หญิงก็ไม่เคยเหมือนกัน เดิมทีคิดว่าจะนอนไม่หลับ แต่เพียงไม่นานก็หลับไปพร้อมกับบรรยากาศอันแสนสงบ
นางหลับไปแล้ว แต่เซียวลิ่วหลังกลับยังหลับไม่ลง
เขามองกู้เจียวที่นอนอยู่ข้างกายตนเอง ละอองหิมะจากนอกหน้าต่างปลิวเข้ามาตกลงบนใบหน้าของนาง นางนอนตะแคงอยู่ ใบหน้าฝั่งที่มีปานแดงถูกกดทับอยู่ด้านล่าง
นางคงจะขี้หนาวจริงๆ ใบหน้าดวงน้อยแข็งจนแดงไม่หมด ขนตางอนยาว เครื่องหน้าชัดเจน หากไม่มีปานนั้น ก็นับว่าเป็นสาวน้อยรูปงามคนหนึ่ง
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร หัวใจของเซียวลิ่วหลังถึงได้รู้สึกผิดเข้ามา
แต่เพียงไม่นาน เขาก็ขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะสะบัดความรู้สึกนั้นออกจากใจ
เซียวลิ่วหลังหลับสนิทมากตลอดทั้งคืนแทบจะไม่สะดุ้งตื่นเลย
กู้เจียวเองก็ไม่ได้ซุกซนสักเท่าไหร่ นอกจากจะขยับเข้ามาใกล้เซียวลิ่วหลังเรื่อยๆ แล้ว แขนขาก็กอดเซียวลิ่วหลังไว้ แถมศีรษะก็ยังอยู่บนไหล่ของเซียวลิ่วหลังอีก นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรจริงๆ
กู้เจียวหลับสนิทจนถึงเช้า พอตื่นขึ้นมาเซียวลิ่วหลังก็ตื่นก่อนแล้ว กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่าง
แสงอาทิตย์ส่องผ่านม่านกระดาษ สะท้อนใบหน้างดงามดุจหยกนั้น ไม่รู้ว่ากู้เจียวเห็นภาพ
ลวงตาไปเองหรือเปล่า เหมือนจะเห็นว่าสีหน้าเขาแดงระเรื่อ
“เจ้าตื่นแล้วหรือ” เซียวลิ่วหลังหันมาทักทายกู้เจียว ทว่าสายตากลับไม่ได้มองกู้เจียวที่อยู่บนเตียง
“อืม ตื่นแล้ว อรุณสวัสดิ์” กู้เจียวขยี้ตา ก่อนจะหาวหวอด นางเพิ่งตื่นยังคงสะลึมสะลืออยู่
ไม่รู้ตัวว่าพูดเสียงหงุงหงิง
ยามเช้าตรู่เช่นนี้ ชายทั่วไปที่ไหนจะทนไหว
เซียวลิ่วหลังรู้สึกแน่นอกไปหมด ก่อนจะลุกพรวดขึ้นมา “ข้าจะไปซื้ออาหารเช้า!”
พูดจบก็เปิดประตูเดินออกไป ทิ้งกู้เจียวให้นั่งเกาหัวอย่างงุนงง
หิมะหยุดตกตั้งแต่กลางดึกแล้ว วันนี้ท้องฟ้าจึงแจ่มใสเป็นพิเศษ
เพราะวันนี้เป็นวันหยุดของสำนักบัณฑิต หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ทั้งสองก็เช่าเกวียนเทียมวัว
คันหนึ่งกลับหมู่บ้าน
เมื่อเคลื่อนผ่านปากทางหมู่บ้านไป ก็ได้ยินชาวบ้านถกเถียงกันอยู่ริมบ่อน้ำ เมื่อคืนจู่ๆ ก็หิมะตก กลางดึกนั้นชาวบ้านที่เดินทางกลับต่างลื่นไถลบาดเจ็บ หมู่บ้านข้างกันยังมีเกวียนคว่ำลงคลองอีก ได้ยินว่าแต่ละคนต่างเจ็บปางตาย
เซียวลิ่วหลังนึกถึงเรื่องที่ตนจะเช่ารถกลับหมู่บ้าน หากไม่ใช่เพราะนางเสนอให้ค้างโรงเตี๊ยม
สักคืน พวกเขาคงประสบอุบัติเหตุเหมือนกัน
เซียวลิ่วหลังนิ่งชะงักพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง
อันที่จริง...นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาแคล้วคลาดเพราะนาง
ทั้งสองกลับมาถึงบ้าน
หญิงชราก็ตื่นนอนแล้ว นั่งหน้าปั้นปึ่งอยู่ที่โถงใหญ่
เมื่อวานกู้เจียวนึกว่าจะเสร็จภารกิจเร็ว นางและเซียวลิ่วหลังคงกลับมาถึงก่อนหิมะตก เพราะอย่างนั้นถึงเหลืออาหารไว้ในหม้อเพียงหนึ่งมื้อ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเหล่าอาจารย์ในสำนักบัณฑิตจะ
เรื่องมากขนาดนั้น ถามซักไซ้เซียวลิ่วหลังจนถึงยามหิมะตก
เพื่อหลบเลี่ยงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในความฝัน นางจึงต้องรั้งเซียวลิ่วหลังให้ค้างแรมในตัวอำเภอ
หญิงชราก่อไฟไม่เป็น เมื่อคืนวานจึงต้องกินหมั่นโถวเย็นชืด จนเช้าวันนี้ก็ยังต้องกินหมั่นโถวเย็นๆ นั่นอีก ฟันแทบจะหักอยู่แล้ว!
กู้เจียวเองก็หงุดหงิดไม่น้อย ท่านบอกว่าตัวเองเป็นหญิงชรายากจนคนหนึ่ง เหตุใดถึงก่อไฟ
ไม่เป็น ท่านเป็นเหล่าฮูหยินของบ้านไม่ใช่หรือ หรือว่าจะเป็นไทเฮาอยู่ในวังกันแน่
กู้เจียวหยิบผลไม้แช่อิ่มและขนมดอกกุ้ยฮวากล่องหนึ่งออกมา “วันนี้ให้ท่านกินเพิ่มอีกสองผล”
หญิงชรา “ไม่ได้! ต้องห้าผล!”
กู้เจียว “สามผล”
หญิงชรา “ตามนั้น!”
หญิงชรากอดผลไม้เชื่อมและขนมดอกกุ้ยฮวาไว้แน่น หันหลังกลับ ก่อนจะเริ่มสวาปาม
ข่าวเรื่องที่กู้ต้าซุ่นพร้อมกับแม่นางโจวและแม่นางหลิวโดนจับแพร่ไปทั่วทั้งหมู่บ้าน แม้แต่หมู่บ้านข้างกันก็มายังดูความคึกคัก พวกเขายังไม่รู้ว่าเซียวลิ่วหลังและกู้เจียวมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย จึงพากันวิ่งโร่ไปสืบข่าวที่บ้านตระกูลกู้
ยามเที่ยงตรง องครักษ์สองนายก็มาหาถึงบ้าน พวกเขามาตามตัวกู้เจียว
เดิมทีหลังจากที่แม่นางโจวและแม่นางหลิวถูกจับตัวไปยังศาลาว่าการ ภายใต้การสอบสวน
อันเข้มงวดทั้งสองจึงบอกที่มาไปที่ไปตามตรงว่า เป็นของที่หล่นมาจากตัวของคนที่ทะเลาะกับคนบ้า ตอนนั้นความโลภเข้าครองงำพวกนาง จึงได้แอบนำเงินกลับมาที่หมู้บ้านก่อนที่คนบ้าจะกลับมา
“อ๋อ เช่นนี้นี่เอง ข้าถึงว่าตอนกลับมาเหตุใดถึงไม่เจอท่านป้าทั้งสองแล้ว” กู้เจียวเอ่ยขึ้น
อย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง ตำรวจหันไปมองนาง “เหตุใดพวกเจ้าถึงได้ทะเลาะกัน”
กู้เจียวเอ่ยเสียงเย็นชา “เขาชนข้า! กลั่นแกล้งข้า! แถมยังด่าข้า!”
ถูกคนชน ถูกคนด่า ก็เลยถือเคียววิ่งไล่ฟันคนผู้นั้นไปตามถนน แม่นางคนนี้คือวีรสตรีนี่นา
หากเป็นคนอื่นทำเช่นนี้ เหล่าตำรวจคงรู้สึกว่าน่าสงสัย แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ได้รู้จากปาก
แม่นางโจวและแม่นางหลิวว่ากู้เจียวเป็นบ้า คนบ้าทำอะไรจะใช้เหตุผลมาตัดสินไม่ได้
เพราะอย่างนั้นเรื่องจึงจบลงเพียงเท่านี้ ไม่มีผู้ใดสงสัยว่ากู้เจียวจะคิดวางกับดัก หรือตั้งใจไล่หัวขโมยไปเพื่อให้แม่นางโจวและแม่นางหลิวเกิดความโลภแล้วเก็บเงินไป แม้แต่แม่นางโจว
และแม่นางหลิวเองก็ยังไม่คิดว่าเป็นเรื่องไม่คาดฝัน
“คนผู้นั้นอาจจะเป็นหัวขโมย แล้วท้ายที่สุดนั้นเขาจะเป็นอย่างไร” ตำรวจเอ่ยถาม
“เขาหนีไปแล้ว” กู้เจียวทำท่าโบกมือสะบัด
“ท่านจำหน้าค่าตาเขาได้หรือไม่” ตำรวจถามอีกครั้ง
“เขาหน้าตา...อืม...” กู้เจียวนึกย้อนไปพลาง วางแผนไปพลาง ตำรวจอีกคนหนึ่งเป็น
ช่างวาดภาพของศาลาว่าการ เขาวาดภาพเหมือนของหัวขโมย “แบบนี้ใช่หรือไม่”
“แบบนี้หรือเปล่านะ...” กู้เจียวขมวดคิ้ว
ตอนนั้นเซียวลิ่วหลังเดินถือภาพวาดหนึ่งออกมา
กู้เจียวตาเป็นประกายในทันใด “ใช่! คนนี้แหละ!”
องครักษ์และช่างวาดภาพสบตากันอย่างลังเล ช่างวาดภาพของศาลาว่าการยังสู้บัณฑิตไม่ได้เชียวหรือ นี่มันทุบหม้อข้าวหม้อแกงกันชัดๆ
หลังจากได้ภาพเหมือนมา ไม่นานศาลาว่าการก็ไขคดีสำเร็จ
ทว่าแม่นางโจวและแม่นางหลิวกลับไม่ถูกปล่อยตัวออกมาจากศาลาว่าการในทันที เพราะตอนที่ตำรวจจากศาลาว่าการถามพวกนางว่าเอาเงินพวกนั้นมาจากไหน พวกนางกัดฟันสาบานว่าตัวเองได้มาจากการขายของป่า
เงินจำนวนมากมายบวกกับให้การเท็จ จึงต้องข้อหายักยอกทรัพย์ แต่ละคนถูกปรับเป็นเงินคนละยี่สิบ และถูกโบยอีกสามสิบไม้
ส่วนกู้ต้าซุ่นนั้น เพราะแม่บังเกิดเกล้าและท่านป้ารองทำเรื่องอดสู ตระกูลเสื่อมเสียชื่อเสียง
เขาจึงตกเป็นเป้านินทา


บทที่ 37 ผ่าตัด
คนโบราณชอบฟังละคร เพราะนอกเหนือจากนั้นแล้วไม่มีอะไรที่พวกเขาทำได้ไปมากกว่านี้ โดยเฉพาะสตรี
ยิ่งอยู่ในชนบทแล้ว การฟังละครเป็นเรื่องยากยิ่ง โรงละครที่อยู่ใกล้ที่สุดก็คือในเมือง แน่นอนว่าต้องเสียสตางค์จำนวนมากถึงจะเข้าไปชมได้ ซึ่งชาวบ้านอย่างพวกเขาจ่ายไม่ไหวอยู่แล้ว
แม้ว่าหญิงชราจะขับร้องไม่เป็น แต่นางเป็นคนเล่าเรื่องเก่ง แถมยังเล่าได้ถึงพริกถึงขิงเสียด้วย
“ท่านไปฟังเรื่องพวกนี้มาจากที่ใดรึ" กู้เจียวเอ่ยถาม
“ข้าจำไม่ได้แล้ว” หญิงชราส่ายหัว
กู้เจียวรู้ว่านางไม่ได้พูดโกหก จึงเอ่ยถามต่อ “แล้วท่านจำอะไรได้บ้าง”
หญิงชราพยายามครุ่นคิดอยู่สักพัก จากนั้นเอ่ยตอบ “ก็ไม่นะ”
กู้เจียว “...”
กู้เจียวเอ่ยถามอีกครั้ง “ถ้างั้นต่อไปท่านอย่าเที่ยวไปหลอกใครเขาจะได้ไหม”
หญิงชราทำท่าครุ่นคิดอย่างตั้งอกตั้งใจอีกรอบ แล้วตอบ “ไม่ได้”
กู้เจียว “...”
...
ใกล้ถึงช่วงสิ้นปีแล้ว กู้เจียวมีงานเข้ามาเรื่อยๆ จนไม่มีเวลาดูแลหญิงชรา ส่วนหญิงชราเองบางครั้งก็ใช้มุกเดิมๆ คอยหลอกชาวบ้าน แต่อย่างน้อยนางก็จัดการของนางเอง ไม่ได้มารบกวนกู้เจียวกับเซียวลิ่วหลังแต่อย่างใด
จากนั้นกู้เจียวก็ได้กลับไปที่วัดเดิมอีกครั้ง แต่ก็พบว่าพระรูปนั้นที่ดูแลทรัพย์สินของวัดยังไม่กลับมา
กู้เจียวจึงตัดสินใจว่าหลังตรุษจีนจะกลับมาเยือนอีกครั้ง
ที่สำนักบัณฑิตได้มีการจัดสอบอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุการณ์ขโมยครั้งนั้นหรือไม่ที่ทำให้ครั้งนี้
กู้ต้าซุ่นทำข้อสอบออกมาได้ไม่ดีนักและตกไปอยู่ที่อันดับสิบของห้อง
ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นยังคงอันดับที่โหล่ไว้ได้เสมอต้นเสมอปลาย
เซียวลิ่วหลังไต่คะแนนขึ้นมาได้หนึ่งอันดับ ทว่าไม่ใช่เพราะเขาทำคะแนนได้ดีขึ้น แต่เป็นเพราะนักเรียนที่ได้อันดับรองที่โหล่และอันดับสี่จากท้ายดันเกิดลาป่วย พวกเขาเลยต้องไปกองอยู่อันดับที่โหล่พร้อมกับกู้เสี่ยวซุ่น
พวกอาจารย์ในสำนักต่างรับรู้ถึงความสามารถของเซียวลิ่วหลังจากบทความที่เขาเขียน แต่พอหลังจากนั้น เขาก็ไม่ได้เขียนเรียงความอีก ส่วนตอนสอบก็เอาแต่ส่งกระดาษว่างให้
จนมีคนเริ่มสงสัยว่าหรือเขาจะหมดไฟแล้ว บางคนก็อดคิดไม่ได้ว่าหรือเขาจะโกงข้อสอบตั้งแต่แรก
แต่อย่างไรก็ตาม อาจารย์ใหญ่หลียังคงปักธงว่าเซียวลิ่วหลังคือเด็กที่มีความสามารถ
ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไร อาจารย์ใหญ่ก็ยังไม่หมดหวังในตัวเขา
การสอบเคอจวี่จัดทุกๆ สามปี ประจวบเหมาะว่าปีหน้ามีการจัดสอบชิวเหวย หากพลาดครั้งนี้ไป คงต้องรอไปอีกสามปี
การสอบชิวเหวยจะต้องเป็นซิ่วไฉเท่านั้นจึงจะเข้าสอบได้
แถมช่วงใกล้ตรุษจีนก็มีการสอบระดับตำบลเกิดขึ้น อาจารย์ใหญ่หลีลังเลอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจส่งชื่อเซียวลิ่วหลังลงสอบ
กู้เจียวยังไม่รู้เรื่องทั้งหมดนี้ ส่วนตอนนี้สำนักบัณฑิตได้หยุดตรุษจีนเป็นที่เรียบร้อย พรุ่งนี้เป็นวันผ่าตัดของเซียวลิ่วหลัง นางจึงต้องการการพักผ่อนที่ดี เพื่อจะได้ให้ร่างกายอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด
ก่อนจะเข้านอน กู้เจียวตรวจสอบกล่องโอสถของตน และแน่นอนว่าอุปกรณ์ผ่าตัดสำคัญอย่างยาสลบและเข็มฉีดยาต่างๆ ถูกตระเตรียมไว้หมดแล้ว
ของพวกนี้ไม่ได้มีขายตามร้านขายยาทั่วไป แต่ได้มาจากสถาบันวิจัย กู้เจียวสงสัยอย่างจริงจังว่าตราบใดที่สถาบันวิจัยไม่ปิดตัวลง กล่องยาของเธอก็จะถูกเติมเต็มตลอดเวลา
อืม ถือเป็นเรื่องดี!
กู้เจียวค่อยๆ หลับตาพร้อมนอนลงไป พอตื่นขึ้นมาก็รีบจัดแจงทำอาหารเช้าจากนั้นต้มยาให้หญิงชรา
ตอนที่กู้เจียวถือถ้วยยาต้มเข้าไปในห้องหญิงชรา หญิงชราชำเลืองมองเม็ดยาในจานด้วยความสงสัย จากนั้นเลื่อนไปมองที่ยาต้ม ขมวดคิ้วเอ่ยถาม “เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าจะกินหรือไม่กินยาต้มนั้นก็ได้”
“ท่านคิดมากเกินไปแล้ว ยาพวกนี้สำคัญทั้งคู่แหละ” กู้เจียวเอ่ยหน้านิ่ง
หญิงชราทำหน้าไม่ไว้ใจแต่ก็จำยอมกินเขาไป รสชาติของยานั้นขมเสียจนหญิงชรากลอกตามองบน จนเกิดสงสัยหรือว่ากู้เจียวจะล้างแค้นที่นางไปหลอกชาวบ้านไว้
กู้เจียวฝากให้เซวียหนิงเซียงดูแลหญิงชราตามเดิม จากนั้นก็ขึ้นรถเกวียนของลุงหลัวเอ้อร์พร้อมกับเซียวลิ่วหลังเพื่อมุ่งหน้าไปโรงหมอ
แน่นอนว่าเฝิงหลินไม่มีทางพลาดวันสำคัญเช่นนี้ได้
เขามารอที่โรงหมอตั้งแต่เช้าตรู่ แม้ว่าอากาศจะเย็นลงแค่ไหน แต่เขาก็ไม่ยอมเข้าไปรอด้านใน กลับยอมทนหนาวยืนรอที่ด้านนอก
พอเฝิงหลินเห็นคู่สามีภรรยาบนรถเกวียน พลันทำหน้าเคร่งขรึม
ลึกๆ แล้วเขาอยากจะตะโกนด่าออกไปให้รู้แล้วรู้รอดแต่ก็ข่มใจไว้ได้ ท่านพี่เซียวอยู่เฉยๆ ของเขาแต่นางบ้านี่นับวันชักจะยิ่งทำตัวหน้าไม่อาย คอยเกาะแกะท่านพี่เซียวอยู่ได้!
ส่วนกู้เจียวพอเจอเฝิงหลินก็ทำหน้านิ่งพลางเอ่ยถาม “เจ้าไม่กลับไปฉลองตรุษจีนรึ”
เฝิงหลินตอบย้อน “บ้านข้าอยู่ไกลขนาดนั้น ให้กลับไปยังไง”
กู้เจียวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าการคมนาคมสมัยโบราณยังไม่เจริญเท่าใดนัก ชาติก่อนของนางแค่นั่งรถไฟฟ้าความเร็ววันเดียวก็ถึง แต่พอเป็นยุคนี้คงต้องเดินเท้าเปล่าแรมเดือนกันเลยทีเดียว ยังไม่ทันจะถึงบ้านก็คงพ้นตรุษจีนไปแล้วล่ะ
“อ้อ” กู้เจียวร้องอ๋อตอบ
“…” เฝิงหลินกำหมัดแน่น
วันผ่าตัดถูกกำหนดไว้ ผู้ดูแลหวังและหมอเฒ่าคนนั้นมารออยู่ที่ห้องตรวจตั้งแต่ฟ้าสาง
เฝิงหลินและกู้เจียวเดินตามเข้าไป
หมอเฒ่าเอ่ยถามเซียวลิ่วหลังถึงยาที่จุดในห้อง
“ก่อนนอนข้าจะจุดยาไว้” เซียวลิ่วหลังเอ่ยตอบ
ทุกคืนหลังเลิกเรียนเขากลับมาที่เรือน กู้เจียวได้จัดแจงมื้อเย็นรวมถึงต้มยาไว้ให้เขาเรียบร้อย
หมอเฒ่าพยักหน้า
เฝิงหลินเอ่ยถาม “ท่านหมอจาง ขาของท่านพี่เซียวใกล้ดีขึ้นแล้วใช่ไหม”
หมอเฒ่าเอ่ย “จะดีหรือไม่ ต้องรอดูหลังผ่าตัดเสร็จ”
“ท่านว่ายังไงนะ ผ่าตัดงั้นรึ” เฝิงหลินทำหน้าตกใจ
แววตาของเซียวลิ่วหลังบัดนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
กู้เจียวคิดไว้แล้วว่าจะต้องเจอเรื่องแบบนี้ จึงไม่ได้บอกกับใคร การผ่าตัดในยุคนี้ยังไม่เป็นที่ยอมรับของคนส่วนใหญ่ เชื่อกันว่าจะใช้แค่ในสนามรบเท่านั้น
เฝิงหลินตะโกนร้องเสียงหลง “ท่านหมอจาง! ไหงท่านไม่บอกข้าก่อนว่าต้องผ่าตัด!”
แน่นอนว่าหมอเฒ่ามิบังอาจปริปากเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว พลางเอ่ยด้วยท่าทีเคร่งขรึม “เป็นเพราะตอนนั้นหลายๆ อย่างยังไม่อำนวย แต่บัดนี้เขาดมยามาพอสมควรแล้ว เส้นประสาทถูกคลายออก สามารถทำการผ่าตัดได้แล้ว”
ในเมื่อเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ต้องเอามีดกรีดลงเนื้อหนัง เฝิงหลินจึงเกิดกังวลขึ้น “นอกจากผ่าตัดแล้ว ไม่มีวิธีอื่นอีกหรือท่าน”
“อืม” หมอเฒ่าพยักหน้า
“จะสำเร็จไหมท่าน” เฝิงหลินถามอีกครั้ง
“ข้ารับประกันไม่ได้” หมอเฒ่าเอ่ยอย่างปราณี “หากการผ่าตัดสำเร็จ เขาจะสามารถกลับมาเดินได้ตามปกติอีกครั้ง แต่ถ้าหากไม่สำเร็จ อาจจะแย่กว่าเดิมก็เป็นได้”
นี่เป็นประโยคที่กู้เจียวเคยว่าไว้ ต่อให้นางเป็นหมอที่เก่งที่สุดของสถาบันวิจัย ก็ไม่อาจบอกออกไปได้ว่าการผ่าตัดนั้นไม่มีความเสี่ยง
“ท่านพี่เซียว…” เฝิงหลินเริ่มใจคอไม่ดี เขาเป็นคนไม่กล้าเสี่ยง
เซียวลิ่วหลังกลับอ้าปากเอ่ยออกมาอย่างไม่สนใจใยดี “ถ้าเช่นนั้นก็เริ่มลงมือผ่าตัดเถิด รบกวนท่านหมอจางด้วย”
เขาช่างตอบรับออกมาอย่างง่ายดาย แม้แต่กู้เจียวเองก็อดไม่ได้ที่จะหันมาชำเลืองเขา
ต่อให้อยู่ด้วยกันมานานแล้วก็ตาม แต่กู้เจียวยังคงอ่านใจเขาไม่เคยออก แต่เมื่อครู่นี้ กู้เจียวสัมผัสได้ถึงสายตาอันเย็นชาและเมินเฉยของเขา
ราวกับเขาไม่สนใจว่า…การผ่าตัดครั้งนี้ จะสำเร็จหรือไม่
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความใจกล้าของเขา หรือเพราะความไม่รักตัวกลัวตายของเขากันแน่


บทที่ 33 ง้องอน
คราวนี้ตระกูลกู้เจ็บไปถึงกระดูกสันหลังเลยก็ว่าได้ เงินตั้งสี่สิบตำลึง สมบัติถูกนำไปจ่ายค่าปรับหมดแล้ว ทั้งยังภาพลักษณ์ที่กู้ต้าซุ่นสร้างมาอย่างยากลำบากก็ถูกปนปี้จนสิ้นไปกับคราวนี้
หลังจากนั้นอีกนาน ตระกูลกู้ก็คงไม่มีหน้าออกไปหาเรื่องใครได้อีก
กู้เจียวอารมณ์ดี มื้อเย็นวันนี้จึงกินข้าวเยอะกว่าเดิมอีกครึ่งชาม
บ่ายวันนี้หิมะโปรยปรายลงมาอีกครั้ง แต่ไม่หนักมาก ตกได้ไม่นานก็หยุดลง ไม่ได้ส่งผลกระทบกับการสัญจรไปมา เพียงแต่หนาวเล็กน้อย เมื่อเซียวลิ่วหลังมาถึงบ้านมือก็แข็งไปหมดแล้ว
กู้เจียวรีบยกน้ำขิงมาให้
แม้จะหนาวถึงเพียงนี้ แต่ท่วงทายามดื่มน้ำขิงก็ไม่ได้ช้าหรือเร็วเกินไปนัก แฝงไปด้วยความสูงส่งและความสง่างามแผ่ซ่านออกมาจากภายใน
กู้เจียวมองเขาตาไม่กะพริบ
“เป็นอะไรไปหรือ” เขาหันหน้ามาถาม
กู้เจียวที่ถูกจับได้ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมา ก่อนจะยิ้มแก้เก้อ “ไม่เป็นอะไร เจ้าดื่มไปเถอะ
ข้าจะยกอาหารมา!”
กู้เจียวยกอาหารร้อนกรุ่นออกมา ก่อนจะเรียกหญิงชราออกมากินข้าว
พอกินไปครึ่งอิ่ม ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งมาถึงบ้าน
“ข้าไปเปิดประตูเอง” กู้เจียววางถ้วยและตะเกียบลง
“ข้าไปเอง” เซียวลิ่วหลังค้ำไม้เท้าลุกยืนขึ้นก่อนนาง
“เจ้ากินไปสิ” หญิงชราพูดกับกู้เจียว
แม้ในความเข้าใจของหญิงชรา เซียวลิ่วหลังจะเป็นหลานย่าของนาง ส่วนกู้เจียวเป็นหลานสะใภ้ แต่นางก็ไม่ได้เข้าข้างเซียวลิ่วหลัง
กู้เจียวกินข้าวต่อ เซียวลิ่วหลังสะเดาะกลอน แล้วเปิดประตูออก ก่อนจะพบว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่คนในหมู่บ้าน แต่เป็นนายบ่าวอายุน้อยสองคน
ท่านชายผู้นี้สวมเสื้อผ้าราคาแพง ท่าทางสง่างาม มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเจ้านายจากตระกูลใหญ่โต
เซียวลิ่วหลังประหลาดใจไม่น้อย แน่นอนว่าพวกเขาเองก็ประหลาดใจเช่นกัน พวกเขามาหาแม่นางตระกูลกู้ แต่คาดไม่ถึงเลยว่าคนที่มาเปิดประตูจะเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง
ชายหนุ่มสวมเครื่องแบบสีขาวของสำนักเทียนเซียง ทั้งร่างสะอาดสะอ้าน ดูโดดเด่นกว่าผู้ใด เครื่องหน้าชัดเจน ใบหน้างดงามดั่งภาพวาด
ในหมู่บ้านยากจนอันไกลโพ้นเช่นนี้ แต่กลับมีหนุ่มงามดุจหยกขนาดนี้ นายบ่าวทั้งสองตกตะลึงอย่างไม่ได้นัดหมาย
ท่านชายหนุ่มน้อยผู้นั้นเอ่ยปาก “ประทานโทษขอรับ...ที่นี่ใช่เรือนแม่นางกู้หรือไม่”
“ท่านเป็นใครหรือ มาตามคนในบ้านข้ามีเรื่องอันใดหรือ” เซียวลิ่วหลังถามเสียงเรียบ
คนในบ้านอย่างนั้นหรือ
ท่านชายหนุ่มน้อยชะงักไปอีกครั้ง “ข้าแซ่ฉิน...”
“ท่านชายเสี่ยวฉินหรือ” ไม่รู้ว่ากู้เจียวมาตั้งแต่เมื่อไหร่ พลางมองท่านชายที่อยู่ด้านนอกด้ายสายตาแปลกประหลาด “เหตุใดถึงเจ้าถึงได้อยู่ที่นี่”
ท่านชายเสี่ยวฉินได้เห็นเขาก็ตกใจจนแทบหันหลังวิ่งหนี “ข้าต่างหากที่ต้องเป็นคนพูดนั้น!
เหตุใดเจ้าถึงได้มาอยู่ที่นี่!”
กู้เจียวตอบ “ก็นี่บ้านข้า ไม่ให้ข้าอยู่ที่นี่แล้วจะให้ข้าไปอยู่ที่ไหน”
“เหตุใจเจ้าถึงได้อยู่เรือนตะกูลกู้....” พูดยังไม่ทันจบ ท่านชายเสี่ยวฉินก็นึกบางอย่างออก ก่อนจะเอ่ยเสียงอึกอัก “เจ้า...เจ้าคือ...กู้เจียวเหนียวอย่างนั้นหรือ”
กู้เจียวเลิกคิ้วพลางลูบคาง “ที่แท้เจ้าไม่รู้ว่าข้าเป็นใครอย่างนั้นหรือ”
น่าเสียดายที่เจ้าของร่างเดิมตามตื้อเขามาตั้งนาน แต่เขากลับไม่เคยรู้จักตัวตนของเจ้าของร่างเดิมด้วยซ้ำ!
กู้เจียว “เหอะ”
จู่ๆ ก็โมโหท่านชายขึ้นมาเสียอย่างนั้นเหรอ!
ท่านชายเสี่ยวฉินเพิ่งจะเห็นว่าเซียวลิ่วหลังขาพิการ เขายังคิดอยู่เลยว่าเด็กหนุ่มรูปงามเช่นนี้ เหตุใดถึงได้แต่งงานกับผู้หญิงบ้า ที่แท้ก็เพราะขาเป๋นี่เอง
“เจ้ามีธุระอะไรถึงได้มาหาข้าถึงบ้าน” กู้เจียวถามน้ำเสียงเย็นชา
และท่านชายเสี่ยวฉินก็ได้ค้นพบอีกเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือในแววตาของนางคนบ้านั้นไม่ได้ความปรารถนาร้อนแรงเหมือนแต่ก่อน แถมยังดูไม่เหมือนคนบ้าเลยสักนิด
“มีธุระอะไรก็พูด หากไม่มีก็ไป ข้าไม่ส่ง” กู้เจียวเอ่ยพลางงับประตูลง
ท่านชายเสี่ยวฉินเพิ่งได้สติกลับมา ก่อนจะง้างประตูไว้ “ข้ามาถามเจ้าว่าเจ้าเก็บจดหมายได้ใช่หรือไม่”
เงินในห่อผ้าของเขาถูกแม่นางโจวและแม่นางหลิวเก็บได้ แต่ซองจดหมายกลับไม่มีใครเก็บ ทอดทิ้งในนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เหล่าตำรวจเองก็พาไม่เจอ จึงนึกขึ้นได้ว่าแม่นางกู้ที่กลับมายังที่เกิดเหตุ อาจจะเก็บได้ก็เป็นได้
เหล่าตำรวจไม่ได้บอกว่าแม่นางกู้คือคนบ้านในหมู่บ้านชิงเฉวียน ไม่อย่างนั้นบัณฑิตเสี่ยวฉินคงไม่มาเองถึงบ้านแบบนี้
หลังจากได้ยินคำพูดของเสี่ยวเฉวียน กู้เจียวก็ตกใจ
บอกตามตรง เธอเองก็คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าของของที่หายไปจะเป็นเขา ในฝันเธอมัวแต่จับตาดูเซียวลิ่วหลัง มีเวลาจำหน้าเจ้าของทรัพย์สินเสียที่ไหน
เพียงแต่นางเป็นคนเก็บจดหมายฉบับนั้นได้จริงๆ
กู้เจียวเดินกลับเข้าไปในบ้าน ก่อนจะค้นจดหมายออกมาแล้วเดินมายังหน้าประตูเพื่อถามเขา “เจ้าหมายถึงสิ่งนี้หรือ”
แววตาของท่านชายเสี่ยวฉินเป็นประกายขึ้นมา “เจ้าเก็บได้จริงๆ ด้วย! ว่าแต่เหตุใจเจ้าถึงไม่บอกกับตำรวจ”
กู้เจียวถูมือไปมา “ก็ตำรวจไม่ได้ถามนี่”
ก็ถูก...ของนาง
ตำรวจคงลืมไปแล้ว
“เอาไปสิ” กู้เจียวยื่นจดหมายให้เขาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง
ท่านชายเสี่ยวฉินรีบรับจดหมายมา ขี้ผึ้งปิดผนึกบนซองไม่มีร่องรอยการถูดงัดแงะ
ความปลื้มปริ่มดีใจที่มาจากของหายได้คืน ทำให้เขามองกู้เจียวเปลี่ยนไปในทันที บางทีที่นางทำเรื่องบ้าบอในสมัยก่อน คงเป็นเพราะสติสตังไม่ดี แต่โดยเนื้อแท้แล้วนางไม่ได้เป็นคนชั่ว เป็นผ้าขี้ริ้วห่อทอง
กู้เจียวมองเขาด้วยหางตา พลางเอ่ยอย่างไม่พอใจนัก “ขอบคุณสักทำก็ไม่มีเชียวหรือ”
ท่านชายฉินชะงักไป
กู้เจียวเอ่ยพลางยิ้มบาง “ไม่เช่นนั้นก็แสดงความจริงใจหน่อย อย่างเช่นเงินอะไรพวกนั้น”
ท่านชายเสี่ยวฉินแข็งทื่อไปทั้งตัว
ผ้าขี้ริ้วห่อทองที่พูดถึงเมื่อครู่ไปไหนเสียแล้ว
หนึ่งเค่อผ่านไป กู้เจียวหอบเงินร้อยตำลึงเดินเข้ามาในบ้าน เป็นจำนวนเงินสามเท่าของเงินที่แม่นางโจวและแม่นางหลิวเก็บได้ เพียงแต่เงินนี้เป็นวิ่งที่ท่านชายเสี่ยวฉินตั้งใจมอบให้ ทั้งสมเหตุสมผล และถูกกฎหมาย!
“เอ๊ะ สามีข้าไปไหนแล้วล่ะ” กู้เจียวถามหญิงชรา
หญิงชรายู่ปากชี้ไปทางห้องของเซียวลิ่วหลัง
กู้เจียวผลักประตูเปิดเข้าไป
เซียวลิ่วหลังกำลังคัดหนังสือ ใบหน้าของเขาแสนเย็นชา
กู้เจียวมาเพื่อบอกว่าตนเรียกเงินมาได้... เอ่อ แต่ไม่ดีกว่า นางหอบเงินในมือเดินเข้ามาก่อนจะวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเซียวลิ่วหลังเบาๆ
เซียวลิ่วหลังไม่ปรายตามองแม้แต่นิด
กู้เจียวเอ่ยเสียงกระซิบ “โกรธหรือ”
เซียวลิ่วหลังหันหลังให้ไม่พูดไม่จา ไม่สนใจกู้เจียว
ท่าทางแง่งอนนี้ ชวนให้กู้เจียวรู้ว่าเขาน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน
กู้เจียวขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเขา “เจ้าว่าข้ายังเป็นสาวเป็นแส้แท้ๆ เหตุใดถึงได้หูตาฝ้าฟาง เขาขี้เหร่เสียขนาดนั้น...”
ขนตางอนของเซียวลิ่วหลังขยับไหว
เพราะระยะที่ประชิดมาก จนนางแทบจะหายใจรดใบหูเขาอยู่แล้ว
กู้เจียวเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย “ข้าไม่รู้ว่าเป็นจดหมายของเขา เลยเก็บมาด้วย พอเก็บมาแล้วตัวเองก็ลืม เมื่อครู่เขามาตามหาจดหมายจากข้า ข้าเรียกเงินจากเขามาได้หนึ่งร้อยตำลึง”
ความขุ่นมัวในก้นบึ้งของหัวใจของเซียวลิ่วหลังหายไปพร้อมกับประโยคหลัง
ถึงกับเรียกเงินจากท่านชายเสี่ยวฉินได้ ดูท่าแล้วคนตัดใจได้จริงๆ
ความจริงเขาไม่ควรโกรธ แต่พวกเขาไม่ใช่สามีภรรยาที่แท้จริง สักวันหนึ่งเขาก็ต้องจากนางจากที่นี่ไป นางกับท่านชานเสี่ยวฉินจะเป็นอย่างไร เขาไม่เคยสนใจ และวันนี้ก็ไม่ควรสนใจเช่นกัน
เพียงแต่เขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน ว่าความเดือดดาลเมื่อครู่มันคืออะไรกันแน่
กู้เจียวเอ่ยปลอบเสียงหวาน “อย่าโกรธไปเลย วันหน้าข้าจะไม่พบกับเขาอีกแล้ว”
“เจ้าอยากพบก็ตามใจ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยเสียงเย็นชา
กู้เจียวยิ้ม ก่อนจะกระซิบข้างกูเซียวลิ่วหลัง “เขาหล่อสู้เจ้าไม่ได้หรอก”
เซียวลิ่วหลัง “...”


บทที่ 36 ปานแดง
ฮูหยินชี้ไปทางเตียงเตา พลางยิ้มให้ “นั่งคุยเถิด”
กู้เจียวหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงเตา ทั้งสองอยู่ห่างกันแค่โต๊ะเล็กกั้น ขนมหน้าตาน่าทานวางเรียงอยู่บนนั้น
ฮูหยินเลื่อนขนมไปทางกู้เจียว “คงหิวแล้วสินะ กินก่อนสิ ประเดี๋ยวข้าววัดก็มาแล้ว”
“เจ้าค่ะ” กู้เจียวเดินทางมาตั้งไกลคงไม่แปลกที่จะรู้สึกหิวจนไส้กิ่ว จึงคว้าขนมที่มีรูปลักษณ์ราวกับดอกไม้สีเหลืองขึ้นมาแล้วนั่งกินเงียบๆ
“อร่อยไหม” ฮูหยินเอ่ยถาม
“อืม” กู้เจียวพยักหน้า พอเห็นท่าทีสนใจของฮูหยินที่กำลังจ้องมาทางตน กู้เจียวจึงผงะไปชั่วครู่ พลางเอ่ย “อร่อยกว่าร้านหลี่จี้อีกเจ้าค่ะ”
“หลี่จี้คืออะไรรึ” ฮูหยินเอ่ยถาม
“ร้านขนมที่ดีที่สุดในเมืองเจ้าค่ะ” กู้เจียวเอ่ย
ฮูหยินพอได้ยินดังนั้นก็พลันรู้สึกใจชื้นขึ้นมา เพราะที่จริงแล้วนางทำขนมเองกับมือ นางฝึกทำระหว่างที่อยู่ที่นี่เพื่อแก้เบื่อ แต่น่าเสียดายที่บุตรชายของนางเป็นคนขี้โรคและร่างกายอ่อนแอจนทานของพวกนี้ไม่ได้ ส่วนบุตรสาวร่างกายไม่ได้มีปัญหาอะไรแต่กลับไม่ชอบทานขนมเสียอย่างนั้น จนนางเกิดคิดสงสัยขึ้นมาว่าหรือตนจะทำขนมไม่อร่อยกันแน่
กู้เจียวมิอาจปลอมสีหน้าท่าทางเวลากิน นางรู้สึกจริงๆ ว่าขนมของฮูหยินรสชาติอร่อยมาก
ฮูหยินรู้สึกภาคภูมิใจมากจนหันไปปรายตาสำรวจกู้เจียวอย่างอดไม่ได้ ใบหน้าของกู้เจียวมีรอยปานแดง ซึ่งฮูหยินเองสังเกตเห็นอยู่ก่อนแล้ว
ไม่น่าเลยแม่หนู นางนึกเสียดายในใจ
จากนั้นฮูหยินเหลือบไปเห็นที่มือของกู้เจียว มือคู่นั้นดูก็รู้ว่าผ่านอะไรมามากมาย ไหนจะตุ่มใสที่ขึ้นตรงฝ่ามือ แถมตรงหลังมือมีรอยแผลเป็นเต็มไปหมด
ฮูหยินพลันนึกถึงบุตรสาวของตน และคิดว่านางโชคดีแค่ไหนที่บุตรสาวเกิดในตำหนัก ไม่ต้องประสบพบเจอความทุกข์ยากที่คนอื่นพึงเจอ ถ้าไม่อย่างนั้นแล้ว หัวอกคนเป็นมารดาอย่างนางมีหวังได้ใจสลายแน่นอน
กู้เจียวนั่งในห้องนั้นอยู่พักใหญ่ หยิบขนมเกาลัดขึ้นมากินจนหมดเกลี้ยง ขณะเดียวกันเจ้าอาวาสก็ได้เดินทางกลับถึงวัดพอดี
กู้เจียวไม่ลืมภารกิจของตน จึงรีบกล่าวลาฮูหยินแล้วมุ่งหน้าไปหาท่านเจ้าอาวาส
แม้เจ้าอาวาสที่วัดแห่งนี้เป็นผู้สูงวัย หนวดเคราขาว แต่กลับมีสมองและสติปัญญาที่เฉียบแหลม คงเป็นผลมาจากการฝึกอยู่นานหลายปี
กู้เจียวเอ่ยออกไปอย่างไม่อ้อมค้อมถึงจุดประสงค์ที่นางมาในวันนี้ “…ไม่ทราบว่าท่านเจ้าอาวาสจะยินยอมขายหรือไม่เจ้าค่ะ”
เอ่ยจบ เจ้าอาวาสยังไม่ทันได้ตอบ กู้เจียวสังเกตได้ว่าคนตรงหน้าเอาแต่จ้องใบหน้าของตน…อย่างไม่กระพริบตา
ครั้นจะเอ่ยถามว่าใบหน้าตนมีอะไรติดอยู่ แต่พลันนึกขึ้นได้ว่าก็มีอะไรติดอยู่บนหน้าจริงๆ นี่นา
“ท่านเจ้าอาวาส” กู้เจียวเอ่ยเรียก
“อะแฮ่ม!” เจ้าอาวาสพอได้สติก็รีบกระแอมล้างคอ นั่งหลังตรง พลางเอ่ย “เมื่อครู่โยมบอกว่า…จะซื้อภูเขาแห่งนี้อย่างนั้นรึ”
กู้เจียวตอบ “ใช่แล้วเจ้าค่ะ”
“โยมอายุเท่าไหร่”
เอ๋
ไฉนถึงเปลี่ยนเรื่องเสียอย่างนั้น
“อายุน้อยแล้วจะซื้อภูเขาไม่ได้รึท่าน” กู้เจียวเอ่ยถามเสียงอ่อน
“เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้น! อมิตาพุทธ โยมอย่าเพิ่งเข้าใจผิด!” เจ้าอาวาสทำมือปางห้าม พลางเอ่ย “ศิษย์จิ้งซินที่ดูแลเรื่องทรัพย์สินของวัดออกไปข้างนอกพอดี ต้องรอสักสองสามวันถึงจะกลับมา ไว้โยมค่อยมาใหม่ดีกว่า”
“ถ้าอย่างนั้นก่อนตรุษจีนข้าจะหาเวลามาเยือนที่นี่อีกรอบนะเจ้าคะ” กู้เจียวเอ่ย พลางลุกขึ้นยืนแล้วอำลา
สายตาเจ้าอาวาสคอยแต่จับจ้องไปที่รอยปานแดงบนหน้านาง
กู้เจียวพอเห็นดังนั้นก็อดขมวดคิ้วด้วยความสงสัยมิได้ “ท่านเจ้าอาวาส แม้ว่าตัวข้าเองไม่ได้สนใจว่าคนอื่นจะมองข้าอย่างไร แต่ท่านผู้เป็นถึงระดับคุณพระคุณท่านมาใช้สายตาจ้องมองจุดด้อยบนใบหน้าของข้าเช่นนี้ มันเหมาะสมแล้วหรือเจ้าคะ”
เจ้าอาวาสรีบขอโทษ “อาตมาขออภัยที่เสียมารยาท โยมอย่าถือสาเลยนะ!”
หลังจากที่กู้เจียวเดินออกไป เจ้าอาวาสก็นั่งเหม่อไปอยู่นานสองนาน
สักพักก็มีลูกศิษย์เดินเข้ามา เอ่ยถาม “ท่านเจ้าอาวาสเป็นอะไรไปรึ”
“อาตมานึกอะไรขึ้นมาได้น่ะ”
“เรื่องอันใดรึ” ลูกศิษย์เอ่ยถาม
เจ้าอาวาสถอนหายใจ พลางเอ่ย “เรื่องเมื่อนานมาแล้ว”
เขานึกย้อนไปเมื่อเย็นวันนั้น เขาดื่มหนักมาก ขณะที่เขากำลังจะแต้มโส่วกงซาให้เด็กทารกนั้น จู่ๆ มือของเขาเกิดสั่น พลาดไปแต้มที่ใบหน้าของเด็กทารก…
วันต่อมา พอเขาตื่นขึ้น ระลึกได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป จึงรีบไปขอขมากับฮูหยินโหว แต่เด็กที่ฮูหยินโหวอุ้มอยู่กลับมีใบหน้าขาวใสไร้รอยโส่วกงซา
เขานึกสงสัยตัวเองว่าหรือเป็นเพราะดื่มหนักเกินเลยทำให้เขาไม่แน่ใจความทรงจำของตนเอง ในเมื่อไม่มีรอยบนหน้าเด็ก ก็แปลว่าเขาไม่ได้ทำอะไรลงไปสินะ
เรื่องก็ผ่านมานานหลายปีแล้วจนเขาลืมไปแล้ว แต่พอได้มาพบกับกูเจียวเมื่อครู่นี้ ความทรงจำเก่าๆ ก็ย้อนกลับเข้ามาในหัวเขา จนเกิดสงสัยว่าหรือเขาจะเผลอแต้มโส่วกงซาพลาดไปจริงๆ
ไม่สิ เด็กที่เขาแต้มให้คือทายาทร้อยล้านของตระกูลโหวนี่นา แต่เด็กสาวคนนั้นดูเหมือนเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น
หลังจากที่กู้เจียวเดินออกมาแล้ว ก็เดินกลับไปหาฮูหยินคนนั้น แต่กลับพบว่าฮูหยินได้ลงเขาไปแล้ว
“ขนมในกล่องพวกนี้ ฮูหยินได้กำชับอาตมาไว้ว่าต้องมอบให้โยมให้ได้ รับไว้ด้วยเถิด” พระสงฆ์ที่กำลังกวาดลานวัดอยู่ยื่นห่อผ้าให้กู้เจียว
กู้เจียวยื่นมือรับแล้วชำเลืองอยู่พักหนึ่ง จึงได้รู้ว่าฮูหยินยกขนมที่เหลือทั้งหมดให้ตน
กู้เจียวถอนหายใจ พลางนึกได้ว่าชุดที่ใส่อยู่ยังไม่ได้คืนนางเลย…
ชุดที่ฮูหยินมอบให้นั้นจะดูสวยก็ตาม แต่ไม่เหมาะกับการเดินลงเขา เกรงว่าเดินไปสองเก้ามีหวังเสื้อหลุดลุ่ยแน่นอน แต่ก็โทษใครไม่ได้ เสื้อผ้าแบบนี้ไม่ได้ออกแบบมาสำหรับเดินป่าเดินเขาอยู่แล้ว
ระหว่างทางกลับ กู้เจียวพยายามเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุด พลางนึกกังวลว่าหญิงชรากับเพื่อนบ้านจะเข้ากันไม่ได้ ด้วยความที่หญิงชราเป็นคนกระฟัดกระเฟียดเก่ง แถมยังเรื่องมาก จัดอยู่ในพวกเข้าสังคมไม่ได้
พอกู้เจียวกลับมาถึงเรือนเท่านั้น ก็มีเรื่องชวนงงเกิดขึ้น
นี่มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดคนเยอะขนาดนี้ แถมล้วนเป็นสตรีทั้งสิ้น
ปกติกู้เจียวและเซียวลิ่วหลังมักจะไม่เข้าหาคนในหมู่บ้านก่อน ปกติหากพวกเขามีธุระจะให้เขียนจดหมายหรืออ่านจดหมายให้ฟัง พวกชาวบ้านก็จะมาที่เรือนพวกเขา อย่างมากที่สุดก็รับแค่สามคนต่อวันเท่านั้น ไม่มีทางจะมากไปกว่านี้
นี่จึงเป็นเหตุผลที่กู้เจียวเกิดอาการมึนงงว่าเหตุใดเรือนของนางจึงอัดแน่นไปด้วยผู้คน
หญิงชรานั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ด้านบนสุด ส่วนภรรยาของหลัวเอ้อซูกำลังยกกาน้ำชา ทำท่าโค้งตัวให้คนที่ยืนอยู่ด้านข้าง
ส่วนกุ้ยฟังลูกสะใภ้ของแม่เฒ่าจางยืนอยู่อีกฝั่ง ในมือถือถาด บนถาดนั้นมีขนมและเมล็ดทานตะวัน
กู้เจียวไม่เข้าใจภาพตรงหน้า ท่านพี่กุ้ยฟังเพิ่งจะอยู่ไฟไปมิใช้รึ
ส่วนคนที่เหลือที่เข้ามาไม่ได้ต่างก็พยายามเบียดเสียดกันเข้ามาราวกับชาวบ้านที่มามุงดูป่าหี่ยังไงยังงั้น!
“เอาละ กลับไปได้แล้ว” หญิงชราวางเมล็ดทานตะวันลง จากนั้นโบกมือไล่
ทุกคนทยอยเดินออกไป แต่ก่อนจะออก พวกเขาโค้งคำนับให้หญิงชรา
หากภาพเหล่านี้ปรากฏในราชวังยังว่าไปอย่าง แต่นี่คือกลุ่มสตรีชาวบ้านห่อผ้าโพกศีรษะจู่ๆ มาทำท่าโก้งโค้งทำความเคารพให้หญิงชราเนี่ยสิ มันช่างขัดหูขัดตายิ่งนัก!
กู้เจียวทนเห็นสภาพตรงหน้าไม่ไหว พลันคว้าตัวเซวียหนิงเซียงที่ยืนอยู่ข้างกันมาซักถาม “นี่หญิงชราก่อเรื่องอะไรอีกแล้วรึ”
เซวียหนิงเซียงตอบอย่างเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ “ท่านยายท่านเล่าละครให้คนในหมู่บ้านฟังนะสิ! แถมเล่าได้สนุกมากเลยล่ะ!”
กูเจียวเบะปาก “แล้วที่พวกเขาโค้งคำนับให้นั่นมันหมายความว่าอย่างไรกัน”
เซวียหนิงเซียงครุ่นคิดอยู่สักพักถึงได้เข้าใจว่ากู้เจียวหมายถึงอะไร “อ๋อ เจ้าสงสัยเรื่องนี้หรอกรึ นางบอกว่าพวกนักแสดงเขาทำแบบนี้กัน!”
ไม่มีใครที่ไหนเขาทำกันแบบนี้หรอก!
ขณะเดียวกันหญิงชรากำลังง่วนกับการให้ชายร่างใหญ่โค้งคำนับให้นาง
กู้เจียวไม่เข้าใจว่าหญิงชราคนนี้มาจากไหนกัน เหตุใดถึงได้ต้มตุ๋นชาวบ้านไปทั่วเช่นนี้


บทที่ 39 เหล้าพิธีการ
สายตาอาฆาตคู่นั้นของนางยังคงมองไปที่โจรกระจอกอย่างไม่หยุดหย่อนราวกับคนแค้นฝังหุ่น
โจรกระจอกสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตของนาง จึงรีบวิ่งหนี!
ไม่เคยมีโจรกระจอกที่ไหนที่จะพ้นเงื้อมมือของนางไปได้หรอก!
กู้เจียวออกตัววิ่งตามเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่ง
ดูเหมือนโจรกระจอกจะเริ่มหมดแรง กู้เจียวเริ่มเข้าใกล้เขาเรื่อยๆ ระหว่างที่โจรกระจอกกำลังตัดสินใจอยู่ตรงทางแยกว่าจะวิ่งไปทางไหน ดันเลือกวิ่งเข้ามาตรงซอยตันพอดี!
โจรกระจอกเริ่มผวา พลางคว้ามีดด้ามสั้นออกมาจากกระเป๋าด้วยความเดือดดาล
“อย่าเข้ามานะ! ไม่งั้นเจ้าตายแน่!”โจรกระจอกคำรามใส่
กู้เจียวไม่แม้แต่จะเลิกตามอง นางกระโดดและใช้เท้าข้างหนึ่งถีบกับแพงและดันตัวออกจากนั้นก็เตะเข้าให้ที่มีดสั้นของโจรกระจอกด้วยเท้าอีกข้างหนึ่ง จนมีดสั้นนั้นหลุดออกจากมือเขา
ในวินาทีถัดมากู้เจียวก็กระโดดเตะเข้าที่หน้าอกโจรกระจอกอย่างไม่รอช้า และแล้วโจรกระจอกก็เซล้มลงไปกับพื้น
กู้เจียวค่อยๆ ย่างเท้าเข้าไปด้วยท่าทีเย็นชา จากนั้นใช้เท้าเขี่ยร่างโจรกระจอก แล้วหยิบกระเป๋าเงินที่หลุดออกจากข้อมือของเขาขึ้นมา
เซียวลิ่วหลังกำลังรอยู่ที่เกวียน กู้เจียวไม่อาจเสียเวลาไปมากกว่านี้ จึงไม่คิดจะไปแจ้งความ ครั้นกำลังจะเดินออกไป จู่ๆ โจรกระจอกก็คว้ามีดสั้นขึ้นมาเตรียมจะทำร้ายนาง
โจรกระจอกยังไม่ทันจะได้ลงมือ กู้เจียวที่ไหวตัวทันก็รีบใช้เท้าเหยียบเข้าไปที่ข้อมือของโจรกระจอกจนกระดูกข้อมือหัก
“โอ๊ย” โจรกระจอกร้องเสียงหลง เขาไม่เข้าใจว่านางทำได้อย่างไร ในเมื่อนางหันหลังให้เขาอยู่ หรือว่านางจะมีตาหลังกันนะ
“จับมันเร็ว!”
ทันใดนั้นมีกลุ่มบุรุษในเครื่องแบบกรูกันเข้ามาจากทางหน้าตรอก พวกเขาชำเลืองกู้เจียวอยู่สักพัก จากนั้นก็ปล่อยผ่าน และเข้าไปรวบตัวโจรกระจอก
“เจอแล้วหรือยัง”
ในตอนนั้นเอง ก็มีบัณฑิตหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้นด้วยท่าทีหอบแฮก
ดูเหมือนก่อนหน้าเขาวิ่งเร็วเกินไปจนร่างกายรับไม่ไหว พอมาถึงตรงนี้จึงทำท่าประคองที่กำแพงพลางหายใจหอบอย่างคนหมดแรง
กู้เจียวเคยเจอเขาผู้นี้มาก่อน
เขาเอ่ยทักนางก่อน “แม่นางกู้รึ”
กู้เจียวชะงักฝีเท้า พลางเอ่ย “บัณฑิตเสี่ยวฉินรึ”
เมืองนี้มันเล็กนักรึไง ไฉนถึงได้มาเจอเขา แม้กระทั่งในเวลาแบบนี้ ที่นางเพิ่งจะจับโจรได้
พวกบุรุษในเครื่องแบบหลังจากที่จับโจรกระจอกได้แล้วก็เดินมาทางนี้ พร้อมกับม้วนภาพวาดในมือพลางแสดงให้บัณฑิตเสี่ยวฉินได้ดู “นายท่าน เจอแล้วขอรับ!”
“เร็วขนาดนี้เชียว ไหนบอกว่าพวกโจรลักเล็กขโมยน้อยแบบนี้ตามจับยากไง” บัณฑิตหนุ่มเอ่ยถามพลางคว้าม้วนภาพวาด
บุรุษนายยามหันมาทางกู้เจียว พลางเอ่ย “สตรีผู้นี้เป็นคนที่จับโจรไว้ได้ขอรับ”
หลังจากเหตุการณ์ครั้งที่ผ่านมา บัณฑิตเสี่ยวฉินก็เริ่มมองกู้เจียวเปลี่ยนไป เขายอมให้นางขูดรีดเงินเขาเสียยังจะดีกว่าให้นางมาตามราวีเขาแบบเมื่อก่อน
“ข้าต้องขอบใจเจ้าอีกครั้ง” บัณฑิตเสี่ยวฉินเอ่ยด้วยความรู้สึกเกรงใจ
กู้เจียวหรี่ตามองเขา พลางถาม “เหตุใดเจ้าถึงโดนขโมยของบ่อยเช่นนี้”
บัณฑิตเสี่ยวฉินทำท่าเคอะเขิน แล้วเอ่ยตอบ “คงเป็นเพราะมีข่าวรั่วไหลออกไป พวกศัตรูเลยจ้องจะเล่นงานข้ากระมัง”
แน่นอนว่าบัณฑิตเสี่ยวฉินไม่ได้อธิบายถึงรายละเอียดเรื่องข่าวที่ว่าแต่อย่างใด ส่วนกู้เจียวเองก็ไม่ได้เอ่ยถามเช่นกัน
กู้เจียวแค่อยากได้ถุงเงินของนางคืน ส่วนเรื่องอื่นนั้นนางจะไม่ยุ่ง กู้เจียวไม่เสวนาต่อกับบัณฑิตเสี่ยวฉิน แล้วเดินออกไปอย่างนิ่งๆ
บัณฑิตเสี่ยวฉินมองตามหลังนาง พลางขมวดคิ้วแล้วคิดในใจ นี่นาง…ไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้วจริงๆ ใช่ไหม
“นายท่าน” บุรุษนายยามอีกคนเดินเข้ามา “ข้าน้อยเก็บผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ขึ้นมาได้ ไม่รู้ว่าเป็นของแม่นางคนนั้นหรือไม่”
บัณฑิตเสี่ยวฉินรีบคว้าผ้าเช็ดหน้าแล้ววิ่งไปตามทางที่กู้เจียวเพิ่งเดินออกไป
พอเขาตามนางจนเจอ ก็พบว่ากู้เจียวกลับไปที่รถเกวียนพร้อมกับขนมเปี๊ยะต้นหอมที่ซื้อเสร็จแล้วเรียบร้อย
“แม่นางกู้! แม่นางกู้!”บัณฑิตเสี่ยวฉินที่เติบโตขึ้นมากับหนังสือ เมื่อครู่ที่วิ่งไล่จับโจรก็แทบจะกินแรงทั้งหมดที่เขามี ที่เขาวิ่งตามนางมาได้เป็นเพราะความแน่วแน่ของจิตเขาล้วนๆ
เขาค่อยๆ เกาะรถเกวียนแล้วขึ้นไปอย่ากระหืดกระหอบ ไม่มีแรงแม้แต่จะส่งเสียงสักแอะเดียว
นัยน์ตาเซียวลิ่วหลังเผยให้เห็นถึงความเย็นชา
กู้เจียวแบมือพลางทำหน้าประมาณว่า “ข้าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ข้าไม่รู้จักเขา”
“มีเรื่องอันใดรึ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยถามเสียงเบา
บัณฑิตเสี่ยวฉินทำหน้าประหม่าเมื่อเห็นว่าเซียวลิ่วหลังอยู่บนเกวียนด้วย “เอ่อ…ท่านชายเซียวก็อยู่ด้วยรึ…”
เซียวลิ่วหลังคิดในใจ หรือว่าที่เจ้าตามตามนางเพราะคิดว่าข้าไม่อยู่งั้นรึ!
บัณฑิตเสี่ยวฉินยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ พลางเอ่ย “แม่นางกู้ เจ้าทำผ้าเช็ดหน้าตกน่ะ”
กู้เจียวชำเลืองสักพัก พลางเอ่ย “ไม่ใช่ของข้า”
“อ่า…” บัณฑิตเสี่ยวฉินเริ่มลนลาน อุตส่าวิ่งมาตั้งนาน สุดท้ายผ้านี่ไม่ใช่ของนาง ช่างน่าขายหน้าเสียจริง
ร่างของบัณฑิตเสี่ยวฉินเกิดเอนไปข้างหน้า ทำให้ม้วนภาพในอ้อมแขนของเขาตกลงมา โชคยังดีที่ตกลงในบริเวณเกวียนและกางออกที่เท้าของเซียวลิ่วหลังเข้าพอดี
เป็นภาพสายฝนที่มีหมอกหนา มีภูเขาและน้ำ และมีเรือกันสาดกลางสายฝน กู้เจียวอ่านตัวอักษรบนภาพไม่ออก กระนั้นพอมองแล้วก็เกิดรู้สึกถึงความปราณีตของน้ำหมึกที่ลงและภาพทิวทัศน์ที่ดูสบายตา
ภาพวาดนี้ไม่ได้มาโดยง่าย และบิดาของเขาบอกให้เขาเก็บมันไว้อย่างถูกต้องหลังจากที่เขาได้มันมา เพื่อไม่ให้ใครได้เห็นมัน
แต่ตอนนี้พวกเขากลับได้เห็นภาพวาดนั้นแล้ว บัณฑิตเสี่ยวฉินจึงเกิดประหม่า แต่พอเขาเห็นท่าทีของกู้เจียวที่ดูจะสนใจภาพวาดนั้นเหลือเกิน บัณฑิตเสี่ยวฉินจึงก้มเก็บภาพวาดอย่างใจเย็น
เขาพูดด้วยความภาคภูมิใจว่า "นี่คืองานวาดหายากของเสี่ยวโหวเหย่แห่งแคว้นเจา! นามว่า "สายหมอกและสายฝนในหุบเขาแห่งฤดูใบไม้ผลิ" เสี่ยวโหวเหย่สร้างมันขึ้นมาตอนที่เขาอายุสิบสองขวบ เมื่อเขาเดินทางไปที่ทางใต้ของแม่น้ำแยงซี ข้าน่ะซื้อต่อจากคนรู้จัก ภาพนี้น่ะมูลค่ามหาศาลมากเลยรู้ไหม!”
กู้เจียวคว้าม้วนภาพขึ้นมา ทำหน้ายักคิ้วหลิ่วตา “สิบสองขวบก็วาดได้ออกมาขนาดนี้เชียวรึ”
ท่าทีตะลึงงันของกู้เจียวเผยให้เห็นมุมที่ดูน่ารักและแปลกใหม่อย่างที่บัณฑิตเสี่ยวฉินไม่เคยเห็นมาก่อน แม้แต่ปานสีแดงบนใบหน้าของนางก็ไม่ได้ดูน่าเกลียดอีกต่อไป
บัณฑิตเสี่ยวฉินเอ่ยอย่างภาคภูมิใจต่อ "นี่เป็นเพียงภาพวาดแบบสุ่มของเขา ว่ากันว่าถ้าเขาไม่พอใจกับภาพวาด เขาก็โยนมันทิ้ง และภาพที่ถูกทิ้งก็จะมีคนใช้ของเขาแอบเก็บไว้ ถ้าเจ้าชอบภาพนี้ละก็…ข้าจะให้เจ้า
ดูอีก !"
กู้เจียว “…”
เซียวลิ่วหลังใช้สายตาพิจารณาภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ของปลอม”
บัณฑิตเสี่ยวฉินทำหน้าเหวอ พลางหันไปค้อน แล้วกระทืบเท้า “เหลวไหล! ภาพนี้เป็นของจริง จะเป็นของปลอมไปได้อย่างไร”
เซียวลิ่วหลังเอ่ยตอบ “ก็มันเป็นของปลอมนี่”
บัณฑิตเสี่ยวฉินขึ้นเสียงสูงใส่ “เจ้าดูออกด้วยรึว่านี่เป็นของปลอม”
เซียวลิ่วหลังมองตาขวางใส่จากนั้นเอ่ย “แล้วเจ้าดูไม่ออกรึว่าเป็นของปลอม”
นี่มันเกินไปแล้ว นี่เขากำลังบอกว่าภาพวาดนี้เป็นของปลอมจนไม่รู้จะปลอมอย่างไรแล้วงั้นรึ
บัณฑิตเสี่ยวฉินหมดความอดทน “เจ้าจะไปรู้อะไร ก็แค่นักเรียนจนๆ จะมารู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับภาพวาดเหล่านี้ ข้าน่ะเคยให้มืออาชีพมายืนยันแล้ว! นี่เป็นภาพวาดของเสี่ยวโหวเหย่จริงๆ !”
“เสี่ยวโหวเหย่ไม่เคยวาดรูปนี้” เซียวลิ่วหลังเอ่ยด้วยท่าทีนิ่งเฉย
“เจ้ารู้ได้ไงว่าเขาไม่เคยวาดภาพนี้ เจ้ารู้จักเขาหรือไง”
พอเอ่ยจบ บัณฑิตเสี่ยวฉินก็พ่นเสียงหัวเราะ
ก็แค่เด็กบ้านนอกขาเป๋คนนึง จะไปกระทบไหล่กับนักวาดชื่อดังอย่างเสี่ยวโหวเหย่ได้อย่างไร
เมืองหลวงแคว้นเจามีโหวเหย่ตั้งมากมาย แถมมีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ทั้งเมืองก็เต็มไปด้วยเสี่ยวโหวเหย่ แต่คนที่ถูกขนานนามว่าเป็นเสี่ยวโหวเหย่แห่งแคว้นเจามีแค่คนเดียวเท่านั้น
เสี่ยวโหวเหย่แห่งแคว้นเจาเป็นบุตรชายแท้ของขุนนางเซวียนผิง ส่วนมารดาเขาคือองค์หญิงซิ่นหยาง ผู้เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
เมื่อครั้งอายุสามขวบ เสี่ยวโหวเหย่ได้เข้าวังหลวง แข่งขันกับพวกนักปราชญ์มากหน้าจนมีชื่อเสียง! พออายุสี่ขวบก็ได้เข้าไปในกั๋วจื่อเจียน พอตอนห้าขวบเขาอ่านหนังสือในหอสมุดแห่งชาติจนหมดทุกเล่ม ทำให้เขามีความรู้ถึงหกภาษาด้วยกัน!
อาจารย์ใหญ่หลีเคยถูกจัดให้อยู่ในหนึ่งในสี่ยอดปราชญ์แห่งเมืองหลวง ซึ่งลำดับนั้นจะต้องเป็นคนที่มีอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์จึงจะถูกจัดลำดับ ที่ยังไม่มีใครล้มคะแนนของอาจารย์หลีในการสอบเคอจวี่ได้ก็เป็นเพราะเสี่ยวโหวเหย่ผู้นี้ยังไม่เคยได้เข้าสอบเคอจวี่!
พอเขาอายุสิบสอง ฮ่องเต้รวมถึงเจ้าเมืองจากห้าแคว้นได้ดื่มฉลองให้เขา เพราะถือว่าเขาเป็นบุคคลที่สร้างคุณงามความดีให้เป็นเกียรติเป็นศรีแก่แคว้น!
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้เสี่ยวโหวเหย่จะมีภูมิหลังและพรสวรรค์ที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่เสี่ยวโหวเหย่กลับเสียชีวิตอย่างกะทันหันจากเหตุการณ์ไฟไหม้ที่กั๋วจื่อเจียน ว่ากันว่าเขาถูกเผาทั้งเป็น
วันเกิดเหตุคือวันตรุษจีน ด้วยวัยแค่สิบสี่ขวบเท่านั้น


บทที่ 38 สำเร็จ
เฝิงหลินส่งสายตาให้กู้เจียว หวังว่านางจะพูดโน้มน้าวเซียวลิ่วหลังให้ได้ แต่กู้เจียวกลับเมินใส่เขา เฝิงหลินจึงโมโหมาก
ก่อนการผ่าตัดเริ่มต้นขึ้น หมอเฒ่าได้ยื่นหนังสือประหลาดให้ เซียวลิ่วหลังชำเลืองดูอยู่พักหนึ่งแล้วเอ่ยถาม
“นี่คืออะไรรึ”
หมอกระแอมแล้วเอ่ยตอบ “หนังสือยินยอมการเข้ารับผ่าตัดน่ะ ต้องให้ผู้เป็นญาติเซ็นรับรอง”
…งงไปหมด
ตั้งแต่เขาทำอาชีพหมอมาเป็นเวลาสิบกว่าปี ไม่เห็นจะต้องมาทำอะไรแบบนี้เลยสักครั้ง!
แต่ก็นะ ในเมื่อแม่นางกู้ขอร้องมา เขาก็ต้องทำตามนี้
เฝิงหลินไม่สามารถเซ็นหนังสือนี้ได้ เซียวลิ่วหลังที่เป็นคนไข้ก็ไม่สามารถเช่นกัน และจู่ๆ กู้เจียวก็พลันนึกขึ้นได้ว่านางเขียนตัวเองไม่เป็นนี่นา!
อา แย่จัง มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกไหม
ตอนนั้นที่นางให้เถ้าแก่รองร่างหนังสือยินยอมนี้ขึ้นมาก็ลืมนึกถึงปัญหานี้ไปเสียสนิทเลย
ถ้าใช้ลายมือของตัวเองตอนชาติก่อนมาเขียนละก็ คงประหลาดพิลึกน่าดู
ให้ตายเถอะ หมดคำจะพูด
กู้เจียวคว้าปากกาขึ้นมา ใบหน้าแดงก่ำราวกับคนเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก
เดิมทีอุตส่าห์วางแผนไว้ว่าจะให้ตัวเองดูน่าเชื่อถือขึ้นเสียหน่อย ไฉนเละเทะแบบนี้ล่ะ
เซียวลิ่วหลังหันไปมองกู้เจียวที่กำลังยกปากกาขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว พลันนึกในใจว่านางคงเขียนตัวหนังสือเป็น
แต่สุดท้ายก็ต้องให้เซียวลิ่วหลังเซ็นแทนอยู่ดีโดยใช้ชื่อของนาง
เซียวลิ่วหลังถูกพาตัวไปยังห้องรับรองสำหรับรอผ่าตัด ช่วงที่ผ่านมาที่เขาดมยาคลายเส้นประสาททำให้ทุกอย่างดำเนินไปได้ง่ายขึ้น และครั้งนี้หมอเฒ่าให้เขาดื่มยาสลบแบบชง
ซึ่งยาสลบแบบชงนั้นเป็นยาชาโบราณ ว่ากันว่าถูกสร้างขึ้นโดยหมอฮั่วถัวชื่อดัง และต่อมายาชนิดนี้ก็ได้หมดความนิยมไปตามกาลเวลา ยาสลบส่วนใหญ่ที่แพทย์ใช้ในปัจจุบันเป็นผงหรือส่วนผสมที่ทำจากดอกดาทูร่า
ยาชนิดนี้นอกจากจะทำให้ไม่รู้สึกตัวแล้วยังมีฤทธิ์คลายกล้ามเนื้อ และยับยั้งการขับของของเสียออกทางรูขุมขนด้วย จึงทำให้ยานี้มีอีกชื่อเรียกหนึ่งนั่นก็คือยาห้ามเหงื่อ
ซึ่งยาห้ามเหงื่อตัวนี้มีพิษสงไม่น้อย แน่นอนว่ากู้เจียวไม่ยอมให้เซียวลิ่วหลังใช้ยาตัวนี้แน่นอน ดังนั้นยาที่อยู่ในถ้วยนั้นแท้จริงแล้วเป็นยาคลายเส้นประสาทที่เอามาจากร้านยาหุยชุนถังนั่นเอง
พอเขาดื่มยานั้นไปสักพักก็ค่อยๆ ผล็อยหลับลง
กู้เจียวพยายามหาข้ออ้างเพื่อที่จะหลบเฝิงหลิน เนื่องจากต้องใช้เวลานานกว่าครั้งก่อน นางจึงบอกเขาว่าออกไปเดินเล่นซื้อของบนถนน
เฝิงหลินยังโมโหที่นางไม่ยอมพูดโน้มน้าวให้ท่านพี่เซียวเปลี่ยนใจ พอมาตอนนี้ท่านพี่เซียวกำลังจะเข้าผ่าตัด นางก็ดันคิดจะออกไปเดินเล่นข้างนอกสบายใจเฉิบ!
กะแล้วเชียวว่านางน่ะเป็นคนไร้หัวใจ!
กู้เจียวทำทีเดินออกไป จากนั้นอ้อมไปด้านหลังแล้วแอบเข้ามาทางประตูหลัง
หมอเฒ่าเป็นหมอเก่าแก่ประจำหุยชุนถัง อยู่ทำงานที่นี่มากว่าสามสิบปี แม้หัตถการของหมอเฒ่าอาจเทียบไม่ได้กับหมอจางที่อยู่ในเมืองหลวง แต่จรรยาบรรณแพทย์ของหมอเฒ่านับว่าหายากยิ่ง ไม่เช่นนั้นเถ้าแก่รองคงไม่ไว้วางใจให้เขามาอยู่ด้วยได้
หมอเฒ่ารู้สึกสนใจการผ่าตัดครั้งนี้จนอยากจะตามกู้เจียวเข้าไปด้วย
แต่กู้เจียวดูเหมือนจะไม่เข้าใจความอยากรู้อยากเห็นของหมอเฒ่า ซ้ำยังปิดประตูใส่เฉย
หมอเฒ่า: “…”
จริงๆ กู้เจียวก็รู้ดีว่าหมอเฒ่าเองก็ไม่ง่าย เลยกะว่าจะมอบตำรับยาให้เป็นการตอบแทน ส่วนตอนนี้กู้เจียวยังไม่อยากเปิดเผยความลับเกี่ยวกับกล่องยาของตนให้ใครรู้สักเท่าไหร่นัก
กู้เจียวเปิดกล่องยาออก จากนั้นฉีดยาชาเข้าไปตรงบางส่วนของร่างกาย
……
หนึ่งชั่วยามผ่านไป กู้เจียวสะพายตะกร้าเดินออกมา
ทั้งหมอเฒ่าและเถ้าแก่รองรีบเดินเข้ามาถามพร้อมๆ กัน “เป็นอย่างไรบ้าง”
กู้เจียวพยักหน้า พลางเอ่ย “การผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดี”
หัตถการของกู้เจียวเป็นไปตามกระบวนการทุกอย่าง เพียงแต่การพักฟื้นนั้นขึ้นอยู่กับร่างกายของแต่ละคน นอกจากนี้ข้อเท้าของเขาได้รับบาดเจ็บมานานเกินไป แม้ว่าการผ่าตัดจะประสบความสำเร็จเขาจะต้องพักฟื้นเป็นเวลานานพอสมควร
แต่อย่างน้อย การผ่าตัดก็เป็นไปได้ด้วยดี เซียวลิ่วหลังจะได้ไม่ต้องทนเจ็บขาอีกต่อไป
พอนึกถึงคืนก่อนๆ ที่ผ่านมา เขาต้องทนเจ็บมาตลอด กระนั้นแล้วก็ยังมีแรงออกไปตักน้ำไปเผาฟืน…ทำเท่าที่เขาพอจะทำได้ แต่กู้เจียวกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
หากรู้ว่าเขาเจ็บขนาดนี้ นางคงไม่ปล่อยให้เขาทำงานหนักแบบนั้นหรอก
พอเซียวลิ่วหลังลืมตาขึ้น ก็พบว่าหมอเฒ่าคอยอยู่ข้างๆ
หมอเฒ่าได้อธิบายอาการทั้งหมดของเขา รวมถึงเล่าว่าการผ่าตัดเป็นไปด้วยดี ก่อนจะบอกให้เขากลับไปพักผ่อน อีกสิบวันค่อยมาดูอาการอีกที “…เจ้าอย่าลืมว่า ช่วงสิบวันนี้ห้ามออกแรงเยอะ พยายามนอนพักฟื้นให้ได้มากที่สุด ไม่ท่านของเผ็ด งดเหล้า…”
“หืม” เซียวลิ่วหลังเอ่ยร้องด้วยความสงสัย พลางมองหน้าหมอเฒ่า
ส่วนหมอเฒ่าก็เข้าใจว่าเขาคงได้ยินไม่ชัด เลยหัวเราะและเอ่ย “ให้งดเหล้า หมายความว่าไม่ให้ดื่มเหล้าน่ะ เข้าใจไหม เจ้ายังอายุน้อย ต่อให้ไม่เจ็บไม่ป่วยอะไรก็อย่าไปกินของพวกนี้ให้มาก”
เซียวลิ่วหลังเบนตาลง “อืม”
หลังจากที่หมอเฒ่ากำชับเสร็จก็ให้ลูกน้องไปตามเฝิงหลินและกู้เจียวเข้ามาในห้อง
เฝิงหลินเข้ามาในห้อง คำถามแรกที่เอ่ยก็คือ “ท่านพี่เซียว ยังไม่ตายใช่ไหม”
กู้เจียวที่เดินตามมาพอได้ยินดังนั้นถึงกับมองบนใส่!
เฝิงหลินเดินมาใกล้ๆ เตียงเพื่อดูรอยแผลผ่าตัดใกล้ๆ แต่รอยที่ว่านั่นถูกผ้าห่อพันไว้อย่างดี
“เจ็บไหม” เฝิงหลินถาม
ยาชาหมดฤทธิ์แล้ว อาการเจ็บจึงค่อยๆ ปะทุขึ้น แต่ด้วยความที่เขาทนเจ็บมาได้ตั้งนาน เลยกลายเป็นความเคยชินไปแทน จึงส่ายหัวพลางเอ่ย “ไม่เจ็บหรอก”
เฝิงหลินที่ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ก็รีบหันไปค้อนกู้เจียว พลางตะโกน “เมื่อครู่ที่เจ้าไม่อยู่ เลยไม่ได้ยินที่หมอจางพูด ข้าจะพูดกับเจ้าอีกครั้ง! จำใส่หัวของเจ้าไว้ดีๆ ล่ะ!”
เฝิงหลินทวนคำพูดที่หมอจางกำชับไว้อย่างไม่ตกหล่นสักคำให้กู้เจียวได้ฟัง
กู้เจียวตั้งใจฟังเขา
หมอเฒ่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำท่าปาดเหงื่อ พลางคิดในใจ เจ้าหนุ่มเอ๋ย คงไม่รู้เลยสินะว่าใครเป็นคนต้นคิดวิธีการเฝ้าระวังน่ะ…
พอออกมาจากโรงหมอก็ตกเย็นแล้ว หลัวเอ้อซูช่วยเฝิงหลินพยุงร่างของเซียวลิ่วหลังขึ้นรถเกวียน โดยไปส่งเฝิงหลินที่สำนักบัณฑิตก่อน จากนั้นค่อยไปส่งกู้เจียวและเซียวลิ่วหลังที่หมู่บ้าน
ระหว่างออกตัวไปได้ครึ่งทาง ทั้งสองเกิดท้องร้องพร้อมกัน
ทั้งคู่กินแค่ข้าวเช้าไป เพราะว่ายุ่งเรื่องผ่าตัดทั้งวันจนลืมกินข้าวเที่ยงไปเสียสนิท
ฟ้าเริ่มสลัวราวกับว่าหิมะกำลังจะตกลงมา
กู้เจียวนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยกับเซียวลิ่วหลัง “หิมะใกล้ตกแล้ว พวกเราคงไม่ได้ทานข้าวข้างนอกแล้วล่ะ เดี๋ยวข้าไปซื้อขนมเปี๊ยะต้นหอมเอามากินรองท้องก่อน”
ข้างทางมีร้านขายขนมเปี๊ยะต้นหอมอยู่พอดี เซียวลิ่วหลังจึงพยักหน้า “ได้สิ”
ร้านที่ขายขนมเปี๊ยะต้นหอมอยู่ตรงหัวมุมที่พวกเขาเพิ่งนั่งรถผ่านไป กู้เจียวกระโดดย่องลงจากเกวียน
มุ่งหน้าไปยังร้านขนม แต่ทันใดนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะก้าวเท้าไว้เกินหรือไม่ จู่ๆ ก็ชนเข้ากับคนแปลกหน้า
ครั้งนี้เป็นคนอื่นตั้งใจเดินชนนางจริงๆ ไม่ใช่นางเจตนาเดินชนคนอื่นก่อนแต่อย่างใด
ชาติก่อนของกู้เจียวไม่ได้เป็นเพียงแค่แพทย์หญิงเท่านั้น คิดหรือว่านางจะจับไต๋คนพวกนี้ไม่ได้ คิดหรือว่าจะมาเอาเปรียบคนอย่างนางได้! คนที่เดินชนนางเมื่อครู่พอชนเสร็จปุ๊บก็รีบเดินแฝงตัวเข้าไปในฝูงชน
กู้เจียวหัวเราะเหยียด จากนั้นมองลงไปบนพื้นแล้วเตะก้อนหินที่อยู่ตรงนั้นให้ลอยออกไป และแล้วหินก้อนนั้นก็ร่วงลงไปโดนตรงกลางศีรษะของคนที่มาเดินชนนางเข้าอย่างจัง
“โอ๊ย” เจ้านั่นร้องโอดโอยแล้วล้มลงไปกับพื้น พอหันกลับมาเบื้องหลังกลุ่มคนก็ปะทะเข้าให้กับสายตาอาฆาตของกู้เจียว


บทที่ 43 ฝันร้าย
เซียวลิ่วหลังเบื่อหน่ายกับเทศกาลปีใหม่ เพราะว่าในทุกๆ คืนของวันขึ้นปีใหม่นั้นเขามักจะฝันถึงเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนั้นอยู่เสมอ
เขาเคยลองไม่เข้านอนเพื่อที่จะได้ไม่ต้องฝัน แต่พอหลับตาลงเท่านั้น ทั้งภาพและความรู้สึกถึงเปลวไฟ
ร้อนระอุก็มักจะโผล่เข้ามาในโสตประสาทของเขา
“เซียวลิ่วหลัง ข้าขอพูดไว้ตรงนี้เลยนะ พวกเราเป็นแค่คู่สามีภรรยากันในนามเท่านั้น! อย่าได้คิดทำเรื่องแบบนั้นกับข้าเป็นอันขาด!” กู้เจียวโพล่งออกมาอย่างจริงจัง
“ใครจะไปกล้าทำมิดีมิร้ายกับคนอย่างเจ้า” เขาเอ่ยอย่างเหนื่อยหน่าย
กู้เจียวถือแก้วน้ำเดินเข้ามา พลางเอ่ย “แล้วจะรับประกันได้อย่างไร พวกผู้ชายมักชอบปากว่าตาขยิบกันทั้งนั้น! ข้าจะวางแก้วน้ำไว้ตรงนี้เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าเข้ามาทำอะไรมิดีมิร้ายข้า หากเจ้าแอบล้ำเส้นเข้ามาแล้วทำให้แก้วน้ำนี้หก ก็เท่ากับว่าเจ้าเป็นสัตว์เดรัจฉาน!”
“ก็ได้ ถ้าข้าล้ำเส้น ข้าเป็นสัตว์เดรัจฉาน!”
แล้วเขาจะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร
ในเมื่อเขาไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับนางเลยแม้แต่นิด!
วันต่อมา เขาตื่นขึ้นมามองหน้าสะลึมสะลือของนาง ราวกับเขากำลังจะสื่อว่า เป็นอย่างไรล่ะ ข้าไม่ได้สนใจเจ้าสักหน่อย
แต่จู่ๆ กู้เจียวไม่เพียงแต่ทำหน้าไม่พอใจ ซ้ำยังประทับฝ่ามือลงบนใบหน้าของเขา “เจ้านี่มันต่ำยิ่งกว่า
สัตว์เดรัจฉานอีก!”
เซียวลิ่วหลังตื่นขึ้นในทันใด!
เขาลุกขึ้นนั่ง ระลึกได้ว่านี่ไม่ใช่ห้องของเขา บนผนังถูกแปะด้วยคำว่าฝูตัวเอียงๆ ไว้ ส่วนตรงหน้าต่างมีกระดาษแก้วรูปทรงอัปลักษณ์แปะไว้
นี่เป็นผลงานของหญิงชราและกู้เสี่ยวซุ่น
ในที่สุดเซียวลิ่วหลังก็นึกออกแล้วว่าตนอยู่ที่ไหน จากนั้นหันไปทางด้านข้าง
กู้เจียวกำลังหลับในท่านอนตะแคงและหันหน้ามาทางเขา พวงแก้มใหญ่ราวกับเด็กทารกถูกกดบี้จนตุ่ยออกมาพร้อมกับริมฝีปากที่เผยอ
นางเอาแต่กุมมือของเขาไว้ทั้งคืน
จู่ๆ เซียวลิ่วหลังพลันนึกถึงฝันแปลกๆ เมื่อครู่นี้ ใบหน้าอันคมคายเริ่มขมวดคิ้ว จากนั้นเขาแกะมือของนางออกไปอย่างไม่ใยดี!
ฝันว่าถูกรังเกียจ กู้เจียวถอนหายใจอย่างไม่พอใจ จากนั้นคว้ามือเขากลับ
เซียวลิ่วหลังสะบัดมือนางออกอีกครั้ง แต่กลับไม่สำเร็จ มือของนางยังคงตามรังควานมือของเขาอยู่อย่างนั้น
ไม่รู้ว่าจับไปปล่อยมาอยู่อย่างนั้นจนถึงเมื่อไหร่ สุดท้ายเขารู้สึกเหนื่อยจนผล็อยหลับไป
เมื่อฟ้าสาง เขารู้สึกได้ว่าฝันเดิมๆ นั่นไม่มาหาเขาแล้ว
...
เฝิงหลินค้างที่หมู่บ้านชิงเสวียนอยู่สามวัน เซียวลิ่วหลังกับกู้เจียวจึงต้องนอนห้องเดียวกันเตียงเดียวกัน
อยู่สามคืน หลังจากคืนแรก กู้เจียวไม่ได้ไล่จับมือของเขาอีก แต่กลับใช้มือและเท้าจู่โจมเขาแทน ทุกครั้งที่เซียวลิ่วหลังตื่นขึ้นมาก็มักจะพบว่าผ้าห่มของเขาและเธอกลายเป็นผืนเดียวกันเสียอย่างนั้น
เซียวลิ่วหลังเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ “นี่เจ้า…เจ้าจงใจใช่ไหม”
“หืม” กู้เจียวทำหน้าไม่รู้เรื่อง
ทำเอาเขาเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าใครกันแน่ที่นอนแบบอยู่ไม่สุข เผลอๆ อาจกลายเป็นว่าตัวเขาเองนี่แหละ
ที่เขยิบเข้าไปใกล้นาง...
วันนี้เป็นวันตัดไหมของเซียวลิ่วหลัง ที่จริงกู้เจียวทำให้เขาได้ แต่อาจจะถูกจับได้ อีกทั้งยาต้มของหญิงชราก็
ใกล้หมดแล้ว จึงต้องออกไปซื้อยามาเติม
แม้จะเป็นแค่วิธีเสริมในการรักษาก็จริง แต่พอใช้งานแล้วก็ทำให้การรักษาได้ประสิทธิภาพมากขึ้น
หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ กู้เจียว เซียวลิ่วหลัง และเฝิงหลินก็ขึ้นรถเกวียนของหลัวเอ้อซูเพื่อไปยังหุยชุนถัง
พวกลูกน้องในหุยชุนถังกลับไปฉลองปีใหม่กันหมด จะเหลือก็แค่เถ้าแก่รอง ผู้ดูแลหวัง และหมอเฒ่า
ทั้งสามคนรีบบึ่งจากเรือนเพื่อมาดูแผลหลังตัดไหม
อย่าว่าแต่พวกเขาเลย แม้แต่กู้เจียวเองก็ลุ้นเช่นกัน
นางมั่นใจว่าการผ่าตัดเป็นไปตามขั้นตอนทุกอย่าง แต่การฟื้นฟูร่างกายของเขาเป็นเช่นไรนั้น จะต้องดูผลตอนท้าย
หมอเฒ่ารับหน้าที่ตัดไหม แน่นอนว่าเขารู้เรื่องงานหัตถการดี
พอตัดไหมเสร็จ สายตาของทุกคนก็จ้องมองเข้าไปที่ร่างกายของเขาอย่างพร้อมเพรียงกัน
การผ่าตัดครั้งนี้มีเรื่องให้ต้องระวังเยอะเป็นพิเศษ เถ้าแก่รองยังคงไม่ละทิ้งความคิดที่จะรักษาเสี่ยวโหวเหย่ แม้ว่าตอนที่เขากลับไปฉลองปีใหม่ที่เมืองหลวง ความคิดของเขาถูกผู้หลักผู้ใหญ่ในเรือนต่อว่าก็ตามที
ผู้ดูแลหวังตั้งความหวังไว้ว่าการผ่าตัดครั้งนี้จะสำเร็จ ด้วยความที่เขาเป็นคนมีจิตใจที่รู้บาปบุญคุณโทษ
แต่อีกมุมหนึ่ง เขาก็หวังว่าการผ่าตัดครั้งนี้จะล้มเหลว เพราะการที่จะเป็นคนมีจิตใจเช่นนั้นได้ ก่อนอื่นจะต้องมีความเป็นคนเสียก่อน หากตายไปก็เท่ากับกลายกลายเป็นผีไม่ใช่คน
เพราะฉะนั้นการจะรักษาเสี่ยวโหวเหย่แน่นอนว่ามีแต่ตายกับตายเท่านั้น!
เซียวลิ่วหลังนั่งลงบนเก้าอี้ ขาข้างที่เพิ่งตัดไหมเสร็จค่อยๆ ลองขยับและหย่อนลงบนพื้น ไม้เท้าวางอยู่ด้านข้าง แต่เขากลับไม่ยื่นมือคว้ามัน
เขาค่อยๆ จับเก้าอี้แล้วพยุงตัวให้ลุกขึ้น เขาลงน้ำหนักที่ขาข้างซ้ายที่ปกติก่อน จากนั้นเขาลองใช้ขาขวา
ก้าวออกไป เขารู้สึกถึงอ่อนแรงที่เท้า แล้วจู่ๆ ร่างของเขาก็เซไปข้างหน้า!
กู้เจียวรีบเข้าไปพยุงเขาไว้อย่างทันท่วงที จึงทำให้ตอนนี้เขากับนางดูเหมือนกำลังโอบกอดกัน
คนนอกคงมองเห็นเป็นเรื่องธรรมดา แต่หารู้ไม่ว่าบัดนี้หูของเซียวลิ่วหลังเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงและร้อนผ่าว
กู้เจียวไม่ทันสังเกตเห็นอาการของเขา ตอนนี้สิ่งที่นางสนใจคือมีแค่ข้อเท้าของเขา
“เจ้าไม่เป็นไรนะ” นางมองข้อเท้าเขาพลางเอยถาม
เซียวลิ่วหลังส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”
 ช่วงระยะเวลาครึ่งปีที่ผ่านมา เขาต้องใช้ไม้เท้าช่วยค้ำยัน ทำให้ขาขวาของเขาไม่ถูกใช้งาน และทุกครั้งที่ต้องใช้งาน ความรู้สึกเจ็บแปลบก็คอยถาโถมใส่เขาอยู่ตลอด
แต่เมื่อครู่นี้ แม้เขาจะยืนได้ไม่มั่นคงนัก แต่เหมือนว่าความรู้สึกเจ็บนั้นได้หายไปแล้ว
เซียวลิ่วหลังหยิบไม้เท้าขึ้นมา จากนั้นลองเดินไปอีก จนมั่นใจแล้วว่าเขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บนั้นอีกต่อไป
เซียวลิ่วหลังเป็นคนไม่แสดงความรู้สึก แต่ครั้งนี้ เขาทำหน้าตะลึง ตะลึงกับขาของเขา ที่คาดไม่ถึงว่า
จะรักษาออกมาได้ดีกว่าที่คิด
เขานึกว่าตัวเองจะต้องเป็นไอ้เป๋ที่จมกับความเจ็บที่ขาไปตลอดชีวิตเสียอีก…
“ท่านพี่เซียว ตกลงว่าดีขึ้นแล้วหรือยัง หรือว่ายังไม่ดีขึ้น” เฝิงหลินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“ข้าไม่รู้สึกเจ็บแล้ว แค่รู้สึกว่าไม่ค่อยมีแรงน่ะ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยตอบ
เฝิงหลินเอ่ยถามอย่างอดสงสัยมิได้ “ถ้าเช่นนั้น…ก็แปลว่า เจ้าหายดีแล้วจริงๆ รึ ว่าแต่เหตุใดถึงไม่มีแรงเล่า”
หมอหลวงอธิบายอย่างใจเย็น “ท่านชายเฝิงโปรดอย่าเพิ่งใจร้อน ท่านชายเซียวหายจากอาการเจ็บแล้ว
นั่นก็แปลว่าการผ่าตัดครั้งนี้สำเร็จด้วยดี แต่ที่ไม่มีแรง เป็นเพราะว่าอาการเจ็บเรื้อรังของเขา เลือดจึงไม่ไหลเวียนไปบริเวณนั้น ทำให้ข้อต่อเสื่อม ข้อเท้าแข็ง ดังนั้นยังคงต้องรักษาตามอาการต่อไปและต้องทำการฝึกฝนอย่างเคร่งครัด”
“แล้วเขาจะกลับไปเป็นปกติเหมือนแต่ก่อนหรือไม่” เฝิงหลินเอ่ยถามอย่างกังวล
หมอหลวงหันไปสบตากับกู้เจียวแวบหนึ่ง พลางหัวเราะ “ขอแค่ท่านชายเซียวไม่กลัวลำบาก”


บทที่ 41 ตามลำพัง
กู้เจียวคาดไม่ถึงเลยว่าชาติก่อนของตัวเองจะเคยผ่านทั้งการสอบเข้ามหาลัย สอบปริญญาโท กว่าจะผันตัวเองให้กลายเป็นคนหัวกะทิได้ แต่พอได้โอกาสมาเกิดใหม่ก็ต้องมาเริ่มต้นเรียนใหม่ แถมเป็นด้านที่นางไม่ถนัด
เอาเสียเลย นั่นก็คือ การเขียนพู่กันจีน
กู้เจียวรู้สึกตัวหดขึ้นมาในทันใด ราวกับร่างกายเริ่มรับไม่ไหว
แม้เขาว่ากันว่า คนเรางามแค่ภายนอกอย่างเดียวไม่พอ ต้องเสริมภายในด้วย แต่นางไม่อยากฝึกพู่กันจีน
นี่นา ไม่ ไม่ ไม่เด็ดขาด!
“เริ่มจากเขียนชื่อของเจ้าก่อนเลย” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
เสียงที่เริ่มแตกหนุ่มของเขาบ่งบอกว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น เสียงเดิมที่เหมือนกับเป็ดตัวผู้ของเขานั้นได้หายไปแล้ว และกลับกลายเป็นว่าได้เสียงที่นุ่มทุ้มน่าฟังเข้ามาแทนที่
กู้เจียวรู้สึกหมดแรงจะต่อต้าน พลางเบิกตาโตมองตัวอักษรที่เขาเขียนลงไปบนกระดาษ
ลายมือของเขาไม่เหมือนกับตอนนั้นที่เขาเซ็นหนังสือยินยอม ดูประณีตขึ้นมาก
แต่อย่างไรก็ตาม กู้เจียวก็อ่านไม่ออกอยู่ดี
กู้เจียวที่อยู่ตรงข้ามกับเซียวลิ่วหลัง พอมองจากมุมของนาง ทำให้ตัวอักษรนั้นกลับหัว เซียวลิ่วหลังจึงหันกระดาษไปทางนางเพื่อให้นางเห็นชัด
จากนั้นเขาก็เขียนลายเส้นและลำดับการขีดบนกระดาษทีละนิด
กู้เจียวพอเห็นขีดเยอะๆ ก็พลันรู้สึกตาลาย
นี่ไม่ใช่อักษรจีนตัวเต็มหรือตัวอักษรลี่ซู ไม่ใช่อักษรตัวพิมพ์เล็กหรือตัวพิมพ์ใหญ่ แต่เป็นแบบอักษรที่นาง
ไม่คุ้นเคยเลย
เซียวลิ่วหลังเห็นว่ากู้เจียวจับพู่กันอย่างทุลักทุเล ซ้ำยังมีท่าทีต่อต้าน จึงเอ่ยออกไป “เจ้าจับพู่กันไม่ถูกต้อง มือต้องขยับขึ้นไปด้านบนอีก ไม่ต้องเกร็งข้อมือให้มาก”
“แบบนี้รึ” กู้เจียวจัดท่าตามที่เขาแนะนำ
กู้เจียวใช้วิธีที่นางเคยจับปากกาเมื่อชาติก่อนมาปรับใช้ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ถูกใจคนสมัยโบราณอย่าง
เซียวลิ่วหลังเอาเสียเลย
“นิ้วชี้” เขาเอ่ย
“ยังไงนะ” กู้เจียวสงสัย
เซียวหลิ่วหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยื่นปลายนิ้วที่เรียวยาวราวกับหยกออกมา แล้วค่อยๆ ดันนิ้วชี้ขึ้น
ถ้าเป็นสถานการณ์อื่น กู้เจียวคงคิดว่าเขากำลังจับมือนางอยู่แน่ๆ แต่นี่เขากำลังสอนนางหัดเขียนพู่กันจีน พวกเขากำลังเข้าบทเรียนด้วยกัน กู้เจียวจึงได้แต่ตั้งใจฟังเขา
กู้เจียวถอดรองเท้าออก แล้วขยับเข้าไปนั่งตรงหน้าเขา ค่อยๆ ฝึกจับพู่กันอย่างตั้งอกตั้งใจจนเริ่มคล่องมือ
ขณะเดียวกัน เซวียหนิงเซียงรอกู้เจียวอยู่ตรงห้องโถง พลางนึกในใจ ทำไมนางถึงไปนานขนาดนี้ เนื้อความจดหมายนั่นก็ดูจะไม่ได้เขียนอะไรเยอะแยะมากมาย เหตุใดจึงใช้เวลานานกันนะ
เซวียหนิงเซียงหารู้ไม่ว่าสองคนนั้นได้ลืมเรื่องจดหมายไปสนิท คนหนึ่งอ่านหนังสือ ส่วนอีกคนกำลัง
หัดเขียนอักษร
เซียวลิ่วหลังเข้ามาจัดท่าจับพู่กันให้นางบ้างเป็นบางครั้ง ส่วนนางจะเขียนออกมาสวยหรือไม่นั้น เขาไม่ได้คาดหวัง เพราะนี่เป็นครั้งแรกของนาง แค่ไม่เขียนออกนอกพื้นที่กระดาษก็นับว่าเก่งแล้ว
ถ้ากู้เจียวรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เกรงว่าจะโกรธเสียจนเดินสะบัดสะบิ้งออกไป นางเป็นถึงนักวิชาการหัวกะทิจากอนาคตเชียวนะ มีหรือที่คนอย่างนางมาจับพู่กันเป็นครั้งแรกน่ะ!
ความทรงจำของกู้เจียวยังคงอยู่ดี นางสามารถเขียนคำที่ซับซ้อนเหล่านั้นได้ในครั้งเดียว เพียงแต่ลายมือของนางนั้นหวัดเสียจนทนดูไม่ได้
ในสายตาของเซียวลิ่วหลัง นางก็คือเด็กน้อยฝึกหัดนั่นเอง
ตอนเขาอายุสองขวบเขาสามารถเขียนหนังสือออกมาได้ดีกว่านางเสียด้วยซ้ำ
ทั้งสองคนอยู่ในห้องเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว ในที่สุด หญิงชราก็มาหากู้เจียวด้วยความรู้สึก
เบื่อหน่ายไม่มีอะไรทำ แต่กลับพบว่าทั้งสองคนกำลังเขียนหนังสืออยู่ในห้อง
หญิงชราไม่ได้เข้าไปดูแต่อย่างใด แต่แอบสอดแนมอยู่ด้านนอก พลางเหลือบไปเห็นกระดาษสีแดงพอดี
นางจึงมั่นใจว่าพวกเขากำลังทำชุนเหลียน “เขียนชุนเหลียนรึ อ๋อ ก็ต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันการ เขียนเสร็จแล้วเรียกข้าด้วย”
นี่นางจะติดชุนเหลียนหรือนี่
นี่คงเป็นเรื่องเข้าใจผิดที่ถูกจังหวะอย่างเหมาะเหม็ง ในเมื่อหญิงชราก็เกริ่นมาขนาดนี้แล้ว ถ้าเช่นนั้น ก็มาเขียนคำอวยพรสำหรับวันตรุษจีนกันดีกว่า!
“เดี๋ยวข้าตัดกระดาษเอง!” กู้เจียวรีบวางพู่กันลง แล้วรีบไปหากรรไกร
ต้องขอบใจหญิงชราที่เข้ามาช่วยได้ทันเวลา! ให้กู้เจียวฝึกต่อไป มีหวังนิ้วได้เปื่อยก่อนแน่นอน!
เซียวลิ่วหลังมองไปทีกกระดาษสีแดงที่วางอยู่เบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย
แต่เมื่อเห็นกู้เจียวลงมือตัดกระดาษอย่างเรียบร้อย เขาจึงหยิบปากกาขึ้นมาแล้วร่างคำอวยพร
“เขียนให้เสี่ยวเซวียด้วยสิ” หญิงชราเอ่ย
หลังจากที่หญิงชราพูดเรื่องนี้ จู่ๆ ทั้งสองก็นึกเรื่องจดหมายของเซวียหนิงเซียงได้เสียงอย่างนั้น นี่มัน...น่าอายใช่ย่อยเลยนะ
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม กู้เจียวก็นำจดหมายและคำอวยพรที่เขียนโดยเซียวลิ่วหลัง รวมทั้งขนมหม่าถังและขนมเกาลัดยกไปที่เรือนของเซวียหนิงเซียง
“เหตุใดถึงเยอะขนาดนี้ล่ะ” เซวียหนิงเซียงตกตะลึง
แน่นอนว่ากู้เจียวไม่ได้บอกว่าตนมาที่นี่เพื่อกล่าวคำขอโทษ พลางเอ่ยอย่างเคร่งขรึม "ใกล้จะถึงวันส่งท้ายปีเก่า หญิงชราขอให้ข้านำนี่มาให้เจ้า มีทั้งคำอวยพรตรุษจีน รวมถึงขนมหม่าถังและขนมเกาลัด เอาไว้ให้ลูกชายและยายเฒ่าที่เรือนเจ้านะ"
เซวียหนิงเซียงรีบเอ่ยขอบคุณ
“เมื่อครู่…” กู้เจียวลังเลอยู่สักพัก แต่ก็ตัดสินใจว่าจะอธิบายให้นางฟัง
ใครจะไปคาดคิดละว่าเซวียหนิงเซียงไม่เพียงแต่ยิ้มมีเลศนัย แถมยังส่งสายตาเจ้าเล่ห์ราวกับตัวเองเข้าใจอย่างถ่องแท้ให้กู้เจียวอีกด้วย
กู้เจียวนึกในใจ เจ้าจะไปรู้อะไร!
เซวียหนิงเซียงก็เป็นแค่แขกผู้มาเยือน ในเมื่อสามีภรรยาอยู่ในห้องสองต่อสองอย่างนั้น จะให้นางทำเช่นไรได้ล่ะ
คนอย่างนางน่ะจะโกรธเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร เหตุผลที่เซวียหนิงเซียงเดินจากไปอย่างเงียบๆ คือหลีกเลี่ยงการเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นและได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรได้ยินต่างหากล่ะ
“นั่นสินะ…” นางกระซิบกับกู้เจียว “คราวหน้าอย่าลืมปิดประตูล่ะ”
นางต้องเข้าใจอะไรผิดไปแน่นอน…
ลุงเขยของเซวียหนิงเซียงกล่าวในจดหมายว่าเขาทำการกุศลเล็กๆ น้อยๆ ที่ชายแดน และกลายเป็นหัวหน้ากองทหาร และยังได้รับรางวัลเป็นเงินสิบตำลึง รางวัลทั้งหมดถูกส่งกลับไปยังเซวียหนิงเซียง เขาขอให้นางช่วยดูแลแม่สามีและบุตรชายโดยที่ไม่ต้องทรมานตนเองมากเกินไป
ต่อไปเดี๋ยวเขาก็ทำงานได้เงินมาอีก จึงสั่งให้นางไม่ต้องมัธยัสถ์มากนัก
ลุงเขยคนนี้ไม่เลว
กู้เจียวถามหนิงเซียงว่านางต้องการจะตอบจดหมายไหม แต่นางกลับส่ายหัว ช่วงปีใหม่ไม่มีใครเขาทำงานกันแล้ว จึงไม่สามารถส่งจดหมายไปได้
หลังจากที่กู้เจียวมอบของให้เซวียหนิงเซียงเสร็จก็กลับเรือน เซวียหนิงเซียงรับของไว้แค่กระดาษคำอวยพรตรุษจีนมาแค่แผ่นเดียวเท่านั้น เนื่องจากมันมีราคาสูงมาก
กู้เจียวจึงอธิบายไปว่าไม่ได้ซื้อจากข้างนอก แต่เซียวลิ่วหลังเขียนเองกับมือ พลางเสริมว่า "ที่แพงน่ะ คือกระดาษ"
เฝิงหลินเป็นคนซื้อกระดาษมาให้ตั้งมากมาย กู้เจียวไม่ได้สนใจเรื่องราคา พอถามเซียวลิ่วหลังนางถึงได้รู้ว่ากระดาษที่นำมาเขียนคำอวยพรแบบนี้นั้นมีราคาสูงกว่ากระดาษทั่วไปหลายเท่า
“ปกติแล้วมันไม่ได้แพงขนาดนั้น แต่ราคาจะเพิ่มขึ้นในช่วงปีใหม่” เซียวหลิ่วหลังอธิบาย
“ถ้าอย่างนั้น…ครอบครัวของเฝิงหลินเป็นพวกคนมีฐานะรึ” กู้เจียวเอ่ยถาม
เซียวลิ่วหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นส่ายหัว "ข้าไม่เคยถามเขา แต่น่าจะ...ไม่ขนาดนั้นกระมัง"


บทที่ 42 ส่งท้ายปีเก่า
สภาพเรือนของเฝิงหลินอาจกล่าวได้ว่าดีกว่าอดีตของเซียวลิ่วหลังเพียงแค่เล็กน้อย พูดได้ไม่เต็มปากว่าดีขนาดนั้น ดูได้จากเสื้อผ้าอาหารการกินประจำวันของเขา
แต่พอเป็นเรื่องของเซียวลิ่วหลัง เฝิงหลินพร้อมจ่ายได้ทุกอย่าง ยกตัวอย่างกระดาษสีแดงที่แผ่นนึง
ก็ปาเข้าไปสิบอีแปะแล้ว ถ้าซื้อสิบอัน ก็แทบจะใช้เงินไปครึ่งตำลึงเงินแล้ว
ปกติแล้วเขากินหมั่นโถวกับผักดองที่สำนักบัณฑิต
หิมะเริ่มตกตอนช่วงโพล้เพล้
เฝิงหลินอยู่ที่สำนักบัณฑิตคนเดียว
แสงไฟสลัวจากตะเกียงเพียงดวงเดียวไม่เพียงพอต่อการอ่านหนังสือของเขา ครั้นจะไปจุดตะเกียงอีกดวง
ก็เสียดายน้ำมัน
ลมหนาวที่พัดลอดเข้ามาทางช่องประตูทำเอาเขาตัวสั่นเทิ้ม
เฝิงหลินไม่ได้จุดเตาฟืนไว้ หนึ่งเพราะสำนักบัณฑิตไม่ให้จุดแล้ว และสอง เขารู้สึกว่ามันสิ้นเปลือง
หอพักที่นี่ห้องหนึ่งนอนกันสี่คน ปกติทุกคนจะอยู่กันพร้อมหน้า ตอนอยู่ด้วยกันก็ไม่ได้รู้สึกหนาวอย่างใด
แต่พอได้มาอยู่ตัวคนเดียวกลับกลายเป็นว่าความหนาวทั้งหมดถาโถมเข้ามายังท้องของเขา
นี่เป็นการฉลองปีใหม่ปีแรกที่เขาไม่ได้กลับบ้าน
เขาคิดถึงพ่อกับแม่ คิดถึงน้องสาว แต่จะให้กลับไปก็ยังกลับไม่ได้
เนื่องจากบ้านเขาอยู่ไกล การไม่กลับบ้านครั้งนี้ทำให้เขาประหยัดค่าเดินทางไปได้มากทีเดียว และที่สำคัญคือเขาต้องมุ่งมั่นกับการอ่านหนังสือ
ครอบครัวของเขาเป็นรุ่นที่สามของตระกูล และมีแค่เขาเพียงคนเดียวที่เป็นบุตรชาย ทั้งพี่สาวและน้องสาวของเขาต่างคาดหวังให้เขาเรียนหนังสือสูงๆ ส่วนหนึ่งในพวกเขานั้นไปแต่งงานกับพ่อหม้าย อีกคนก็แต่งงานกับ
ชายวัยกลางคนผู้เป็นเจ้าของร้านน้ำชา
พวกนางยอมสละชีวิตครึ่งหนึ่งของตนเพื่อเขา ฉะนั้นแล้ว เขาไม่มีเหตุผลใดที่จะไม่ขยัน และเขาจะต้องได้ดิบได้ดีกลับบ้าน
หลังจากที่เรียกพลังให้ตัวเองด้วยการปล่อยหมัดและทำเสียงฮึกเหิมแล้ว เฝิงหลินก็รีบคลุมโปง จากนั้น
ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ
ปัง ปัง ปัง!
จู่ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น
แปลกจริง ใครกันมาเคาะหาเขาดึกๆ ดื่นๆ ขนาดนี้
สำนักบัณฑิตกำลังอยู่ในช่วงปิดภาคเรียน ทุกคนพากันกลับบ้านไปหมดแล้ว พวกอาจารย์ก็เช่นกัน
ทั้งสำนักบัณฑิตเหลือแค่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้น
“หรือว่าจะเป็นผี…” เขาเริ่มกลัวจนหน้าซีด กอดผ้าห่มแน่น พลางตะโกนตอบ “ใคร…ใครน่ะ”
“ข้าเอง”
เสียงสตรีอันคุ้นเคยดังลอดเข้ามา
เฝิงหลินสะบัดผ้าห่มออก ใส่รองเท้า แล้วเดินไปเปิดประตูก็พบกับกู้เจียวที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยหิมะ ดูแล้ว
น่ากลัวยิ่งกว่าเจอผีเสียอีก!
ที่นี่มันหอพักชายล้วนนะ!
เหตุใดสตรีอย่างนางจู่ๆ ถึงเข้ามาในนี้ได้!!!
“เจ้ามาได้อย่างไร หรือว่าเกิดเรื่องขึ้นกับท่านพี่เซียว” แน่นอนว่าเขาคิดอย่างอื่นไม่ได้นอกจากเรื่องนี้แล้ว เฝิงหลินไม่รอคำตอบกู้เจียว เขารีบคว้าเสื้อคลุมมาใส่ พลางเอ่ย “ท่านพี่เซียวอยู่ที่ไหน”
“อยู่ที่เรือน” กู้เจียวเอ่ย
เฝิงหลินไม่รอช้า รีบเดินออกจากห้อง
พอเห็นท่าทีรีบร้อนของเขา กู้เจียวจึงเอ่ยด้วยสีหน้านิ่งเฉย “ไม่มีรถม้านะ”
ช่วงเทศกาลปีใหม่ บวกกับเจอพายุหิมะ ทั้งรถเกวียนและรถม้าไม่สามารถวิ่งได้
เฝิงหลินเอ่ยตอบอย่างไม่ทันคิด “ไม่มีรถม้าแล้วยังไง เดินไปไม่เป็นรึ เร็วเข้าสิ!”
“อืม”
คนที่เดินไม่ไหวแน่นอนว่ามิใช่นาง
สมรรถภาพร่างกายของเฝิงหลินเทียบกู้เจียวแทบไม่ติด ตลอดทางที่เดินมา กู้เจียวไม่ได้มีท่าทีหอบหน้าแดงแต่อย่างใด ส่วนเฝิงหลินนั้นหมดแรงจนเกือบจะได้คลานลงไป
กว่าจะเดินทางมาถึงที่เรือน เฝิงหลินแทบอยากจะตัดขาตัวเองทิ้ง
เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่มีดันประตูให้เปิดออก เมื่อมองเข้าไป เขาแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง
เซียวลิ่วหลังนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ในห้องนั่งเล่น พลางมองหญิงชรากำลังสอนกู้เสี่ยวซุ่นตัดกระดาษ ดูๆ ไปแล้ว ใบหน้าของท่านพี่เซียวก็ดูอิ่มเอมดีมีเลือดฝาด ไม่ยักเหมือนคนไม่สบาย
“กลับมาแล้วรึ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยทักทายพวกเขา
“เสี่ยวเฝิงมาแล้วหรือ รีบเข้ามานั่งเร็ว!” หญิงชรารีบโบกมือทักทาย
กู้เสี่ยวซุ่นไม่ชอบขี้หน้าเฝิงหลินตั้งแต่ไหนแต่ไร แต่วันนี้เขากลับไม่กลอกตาใส่เขา
เฝิงหลินทำหน้าไม่เข้าใจ พลางมองไปที่กู้เจียว “ไม่สิ ท่านพี่เซียวเขาไม่ได้…”
กู้เจียวทำท่าแบมือ พลางเอ่ย “ก็เจ้าพูดเองเออเองอยู่คนเดียว ข้าไม่ได้พูดอะไรเลย”
“...”
“...”
ไฉนเมื่อก่อนเขาไม่เคยสังเกตเลยว่านางเป็นคนเจ้าเล่ห์ขนาดนี้
เป็นปีแรกที่เฝิงหลินอยู่ไกลบ้านและได้อยู่ฉลองตรุษจีนที่เรือนของกู้เจียวและเซียวลิ่วหลัง ต่อให้มีคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้าอย่างกู้เจียวและกู้เสี่ยวซุ่นอยู่ด้วย แต่ก็ไม่รู้สึกว่าเสียบรรยากาศแต่อย่างใด กลับเข้าขากันได้ดีเสียด้วยซ้ำ
กู้เจียวห่อเกี๊ยวตามธรรมเนียมของหมู่บ้าน ทั้งยังทำขนมกุ้ยฮวาตามธรรมเนียมบ้านเกิดของเฝิงหลินและ
เซียวลิ่วหลัง พอเขาได้ลิ้มลองรสชาติของบ้านเกิด น้ำตาก็เริ่มเอ่อล้นขึ้นมา
ไม่ใช่เพราะซึ้งใจอะไรหรอก แต่เป็นเพราะว่ามันอร่อยมากจริงๆ !
อ๋า!
นางสะใภ้ปีศาจนี่ไม่ใช่คนพื้นที่นี่นา ไฉนถึงทำขนมกุ้ยฮวาออกมาได้หอมอร่อยขนาดนี้!
เฝิงหลินกินไปก็น้ำตาไหลไป
แรกเริ่มเขารู้สึกซาบซึ้งในรสชาติอันโอชะของขนม สักพักความรู้สึกคิดถึงบ้านก็เริ่มผุดเข้ามาในหัว
เขาคิดถึงพี่สาวน้องสาวรวมถึงพ่อแม่ที่เริ่มชรา
เนื่องจากปีนี้เขาไม่ได้กลับบ้าน ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเป็นอย่างไรกันบ้าง
กู้เสี่ยวซุ่นพอเห็นว่าเฝิงหลินร้องไห้อย่างหนัก ก็เกิดใจดีแบ่งขนมส่วนของตนเองแล้วยกให้เขาแทน
เป็นการฉลองวันสิ้นปีที่คึกคักยิ่ง ทั้งเฝิงหลินและกู้เจียวต่างก็มองเช่นนั้น
ช่วงวันก่อนขึ้นปีใหม่ของกู้เจียวเมื่อชาติที่แล้วมักจะเป็นช่วงเวลาที่อยู่ฉลองคนเดียวในองค์กร พอโตขึ้นนางก็เปลี่ยนจากสถานะหนูทดลองและย้ายไปอยู่อีกห้องหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังคงต้องอยู่คนเดียวอยู่ดี
ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นเองทุกครั้งจะฉลองปีใหม่กับพวกตระกูลกู้ที่เต็มไปด้วยผู้คน แต่กลับไม่มีใครสนใจกู้เสี่ยวซุ่น คืนนี้เขาจึงแอบหนีออกมา และเขามั่นใจมากว่าไม่มีใครสังเกตเห็นอย่างแน่นอน
ส่วนหญิงชรานั้นจำไม่ได้แล้วว่าแต่ก่อนเคยฉลองกันอย่างไร คิดแค่เพียงว่าปีนี้ได้ฉลองอย่างมีความสุข
ก็พอแล้ว ทั้งยังออกโรงแปะป้ายอวยพรด้วยตนเอง ไหนจะสอนเด็กน้อยอย่างกู้เสี่ยวซุ่นตัดกระดาษ ซึ่งแน่นอนว่าฝีมือของเขานั้นช่างไม่เอาไหนเสียเลย แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี้ก็ทำให้หัวใจของนางพองโตยิ่ง! นอกจากนี้ เจียวเจียว
ยังอนุญาตให้นางกินบ๊วยหวานได้ตั้งห้าลูก ทั้งที่ปกติทานได้แค่สองลูกเท่านั้น
ส่วนเซียวลิ่วหลังนั้นแลดูสงบนิ่ง เดิมเขาก็ไม่ใช่คนที่ชอบแสดงสีหน้าท่าทางหลากหลายแต่อย่างใด
แต่กู้เจียวกลับสังเกตเห็นท่าทีเซื่องซึมของเขา
ที่ดูจะมากกว่าปกติ
ทุกคนอยู่ฉลองด้วยกันจนดึก
ทั้งเรือนมีอยู่แค่สามห้อง จะให้หญิงชรานอนเบียดกับคนอื่นๆ ก็คงไม่ไหว กู้เจียวจึงจัดแจงห้องของ
เซียวลิ่วหลังยกให้เฝิงหลินพักชั่วคราว
แม้เฝิงหลินกับเซียวลิ่วหลังจะสนิทกันขนาดไหน แต่เฝิงหลินไม่มีทางล่วงรู้ได้ว่าสองคนนั้นจนถึงตอนนี้
ยังไม่เคยนอนห้องเดียวกัน เขาจึงอยู่ค้างคืนอย่างไม่รู้สึกเกรงใจอะไร
หากนับคืนนั้นที่จุดพักแรม ครั้งนี้คงเป็นครั้งที่สองที่พวกเขานอนห้องเดียวกัน เตียงของกู้เจียวมีพื้นที่กว้างกว่าเตียงที่จุดพักแรมหลายเท่า ผ้านวมเองก็หนานุ่มกว่าด้วย
คืนก่อนปีใหม่ไม่มีใครดับไฟกัน ไฟที่หัวเตียงจึงส่องสลัว
ทั้งสองนอนขดอยู่ใต้ผ้านวมของแต่ละคน เซียวลิ่วหลังหลับตาลง แต่กู้เจียวรู้ว่าเขายังไม่หลับ
“ปีนี้ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” กู้เจียวเอ่ยถาม
กู้เจียวไม่รอคำตอบคนข้างๆ พลางยื่นมือเข้าไปกุมมือที่แข็งทื่อและเย็นเฉียบของเขา
“ปีหน้าจะต้องยิ่งกว่านี้แน่นอน”


บทที่ 40 เรียนเขียนอักษร
ที่เซียวลิ่วหลังเอ่ยเตือนไม่ใช่เพราะพวกเขาสนิทกัน แต่ในเมื่อเขาไม่เชื่อ ก็ช่างหัวเขาปะไร
เดิมทีกู้เจียวก็สนใจภาพวาดนั้นอยู่หรอก แต่พอได้ยินคำว่าของปลอม ความน่าสนใจของภาพนั้นก็พลันลดลง จากนั้นจึงคืนภาพให้แก่บัณฑิตเสี่ยวฉิน
เขาสังเกตเห็นท่าทีที่ดูเหมือนรังเกียจของนาง จึงรีบอธิบาย “เจ้าอย่าไปฟังเขา! ภาพนี้เป็นของจริงนะ!”
กู้เจียวเอ่ยอย่างแน่วแน่ “ในเมื่อสามีข้าบอกว่ามันเป็นของปลอม ก็คงเป็นเช่นนั้น!”
“เจ้า…”
บัณฑิตเสี่ยวฉินรู้สึกโกรธ
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่สนใจเด็กหญิงอัปลักษณ์เช่นนางที่มาขอดูภาพวาดของเขาหรอก แต่วันนี้
เขากลับไม่อยากขายขี้หน้าต่อหน้านางเสียงั้น
บัณฑิตเสี่ยวฉินยืดตัวตรง พลางเอ่ย “นี่เป็นภาพวาดของจริง! คนที่ไม่เคยออกไปเจอโลกภายนอกอย่างเจ้าน่ะไม่มีทางเข้าใจหรอก!”
“เจ้าต่างหากที่ไม่เคยออกไปเจอโลกภายนอกน่ะ!” กู้เจียวจะไม่ยอมให้ใครดูถูกสามีของนางแบบนี้!
ครั้งก่อนนั้นเซียวลิ่วหลังแค่ได้ยินมาว่าบัณฑิตเสี่ยวฉินเคยมาหากู้เจียวถึงเรือนเพื่อมาเอาจดหมาย แต่เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ก็เป็นที่ประจักษ์แล้วว่ากู้เจียวไม่ได้สนใจบัณฑิตเสี่ยวฉินอีกต่อไป
ซ้ำนางยังด่าสวนเขากลับเพื่อปกป้องตนอีกต่างหาก
เซียวลิ่วหลังมองไปทางกู้เจียวอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเตือนบัณฑิตเสี่ยวฉินด้วยความหวังดี “ข้าว่าเจ้าอย่าเอาภาพนี้ไปปล่อยไก่มอบให้ใครเป็นของขวัญเลย”
เอ่ยจบ เซียวลิ่วหลังก็หันไปตะโกนบอกลุงหลัวเอ้อร์“กลับหมู่บ้านเถิด”
“ได้เลย!” หลัวเอ้อซูไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทะเลาะของเด็กน้อย พลางเคลื่อนเกวียนของตนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
บัณฑิตเสี่ยวฉินมองดูทั้งคู่กินขนมเปี๊ยะต้นหอมบนเกวียนที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป เขารู้สึกโกรธจนอยากจะด่าพวกเขา!
แต่กระนั้นแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นก็ฝังใจเขาจนได้ หลังจากนั้น เขานำภาพวาดกลับไปยังเรือนตระกูลฉิน บิดาของเขาเอ่ยต้อนรับอย่างไม่ลังเล พลางเอ่ยถาม “เป็นอย่างไรบ้าง หาเจอแล้วใช่ไหม”
“หาเจอแล้วก็จริง…” บัณฑิตเสี่ยวฉินมีท่าทีลังเล
จนบิดาเกิดกังวล “เกิดเรื่องอันใดขึ้นรึ หรือว่าภาพเกิดเสียหายขึ้นมา”
“ไม่เสียหรอก…เอ่อ” สุดท้ายบัณฑิตเสี่ยวฉินก็โพล่งสิ่งที่ลิ่วหลังได้บอกไว้ออกไปให้บิดาได้ฟัง
บิดาของเขาแสดงอาการร้อนรนยิ่งกว่าเขาเองเสียอีก “เจ้าเชื่อคำพูดของคนขาเป๋ด้วยรึ”
“เขาเป็นนักเรียนของสำนักบัณฑิต” ตอนนั้นที่เขาไปหากู้เจียวเพื่อเอาจดหมาย ก็พบเข้ากับเซียวลิ่วหลังที่สวมชุดเครื่องแบบของสำนักบัณฑิตอยู่พอดี
“แล้วอย่างไรเล่า เป็นนักเรียนของสำนักบัณฑิตแล้วอย่างไรเล่า” บิดาเขาเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์
“ก็พวกเขาเรียนเก่งกันมากเลยน่ะสิ” บัณฑิตเสี่ยวฉินเอ่ย
แต่บิดากลับไม่เห็นคล้อยตามเขา “เจ้าเองก็เก่งมากเหมือนกันนี่ ข้าส่งเสียให้เจ้าได้เรียนกับอาจารย์
ในเมืองหลวง เจ้าไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกนั้นแน่นอน แถมพวกนั้นน่ะเอาแต่ท่องหนังสือ ได้ออกไปเจอโลกข้างนอกเสียที่ไหนกันล่ะ”
บัณฑิตเสี่ยวฉินนึกในใจ ตอนนั้นเขาก็ยืนยันประโยคนี้ไปแล้วนี่นา!
เขาเป็นคนทะนงตนมาก ซ้ำไม่ฟังคำติเตียนของผู้อื่น แต่ตอนนั้น คำพูดและท่าทางของเซียวลิ่วหลังกลับทำให้เขารู้สึกถึงความโน้มน้าวและน่าเชื่อถืออย่างบอกไม่ถูก
สุดท้ายบัณฑิตเสี่ยวฉินก็มิอาจพูดให้บิดาของตนเองเชื่อได้ พลางมองบิดาม้วนเก็บภาพและให้คนเอาไปส่งให้ขุนนางในเมืองหลวงตาปริบๆ
...
หิมะตกหนักมาสามวันติด ถนนในหมู่บ้านถูกปิด รถเกวียนก็วิ่งไม่ได้ พวกชาวบ้านเดิมวางแผนไว้ว่าจะออกไปทำมาหากินตอนก่อนช่วงตรุษจีนเสียหน่อย พอเจอหิมะที่ตกหนักเลยกลายเป็นว่าต้องล้มเลิกไป
ทุกคนได้แต่เฉาอยู่ในบ้าน ไม่มีคนเข้ามาฟังละครของหญิงชราแล้ว หญิงชราเองก็รู้สึกเบื่อหน่าย เลยวานให้กู้เจียวไปตามเซวียหนิงเซียงมาอยู่เป็นเพื่อน
หญิงชราไม่รู้ว่ากู้เจียวและเซวียหนิงเซียงเคยมีเรื่องบาดหมางใจกันมาก่อน นางมาถึงนี่ก็ตอนที่สองคนนั้นคืนดีกันแล้ว อีกทั้งตั้งแต่เซวียหนิงเซียงเจอพวกอันธพาลรุมแต๊ะอั๋ง นางก็มีท่าทีหลบหลีกเพศตรงข้ามมากขึ้น
แทบจะดูไม่ออกเลยว่าเซวียหนิงเซียงนั้นเคยชอบเซียวลิ่วหลังมาก่อน
จะเห็นก็แต่กู้เจียวนี่แหละที่ดูจะตัวติดกันมากขึ้น จนหญิงชราเริ่มอดคิดไม่ได้ว่าหรือแม่นางหม้ายคนนี้คงเกิดถูกใจหลานสะใภ้ของนางเข้าให้แล้ว!
เอาเถอะ เซวียหนิงเซียงเป็นคนเย็บปักถักร้อยเก่ง ผมเผ้าเงางาม ถูกใจหญิงชรายิ่งนัก
ช่วงก่อนปีใหม่ ญาติลุงที่อาศัยอยู่ตรงชายแดนได้ส่งจดหมายมาหา
เซวียหนิงเซียงอ่านหนังสือไม่ออก จึงไปขอความช่วยเหลือจากกู้เจียว
เอ่อ…กู้เจียวเองก็เช่นกัน นางอ่านหนังสือไม่ออก ไม่รู้ว่านางนึกยังไงถึงได้คิดว่าตนอ่านหนังสือออก
ถึงได้เอาจดหมายมาตั้งใจจะให้ตนอ่านให้ฟัง
กู้เจียวเริ่มทำตัวไม่ถูก!
“ข้า…ข้า…” เซวียหนิงเซียงเห็นว่ากู้เจียวกำลังหน้านิ่วคิ้วขมวด จึงรีบเอ่ยด้วยความตกใจ “เจ้า…เจ้าไม่ได้เป็นบ้าแล้ว ข้านึกว่าเจ้าจะอ่านออกแล้วเสียอีก”
กู้เจียวเมื่อได้ยินดังนั้นก็พลันนึกสงสัยว่า การอ่านหนังสือออกกับการเป็นบ้านี่มันเรื่องเดียวกันหรือยังไง
แต่อย่างไรก็ตาม เซวียหนิงเซียงก็ไม่กล้าไปรบกวนเซียวลิ่วหลัง เป็นเพราะว่าหนึ่ง เรื่องที่เกิดยังคงฝังใจนางอยู่ และสอง นางรู้ดีว่าเมื่อก่อนตัวนางเองเคยทำผิดไว้ นางจึงพยายามไม่เข้าไปใกล้เขา
เซวียหนิงเซียงคอตก ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี
กู้เจียวนวดขมับตัวเองพลางใช้ความคิด กู้เจียวเองก็อยากญาติดีกับนาง เพราะหากเซวียหนิงเซียง
เกิดต่อต้านขึ้นมา กู้เจียวคงรับมือไม่ไหวแน่
กู้เจียวรู้ดีว่าตนเองไม่ใช่คนใจอ่อนขนาดนั้น แต่เหตุผลหลักคือเซวียหนิงเซียงนั้นคอยช่วยตนแบ่งปันงานปักมากมาย นางเป็นเพื่อนบ้านที่มีประโยชน์มาก
ซึ่งกู้เจียวเองก็ต้องทำตัวเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อนาง เพื่อแลกกับที่จะให้เซวียหนิงเซียงนั้นมาช่วยตนทำงานเย็บปักถักร้อยที่บ้านในอนาคต
กู้เจียวจึงคว้าจดหมายนั้นมาแล้วเดินเข้าไปในห้องของเซียวลิ่วหลัง ซึ่งตอนนี้ นางไม่ต้องเคาะประตูก่อนแล้ว
ช่วงนี้เซียวลิ่วหลังกำลังอยู่ในช่วงพักฟื้นร่างกาย นางรู้ว่าเขาต้องอ่านหนังสือ นางจึงทำโต๊ะเล็กๆ ที่ตั้งบนเตียงได้เพื่อให้เขาเอาไว้ใช้อ่านหนังสือ ซึ่งตอนนี้เขากำลังเขียนตัวอักษรอยู่ตรงโต๊ะเล็กบนเตียง
เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด ร่างกายผอมซูบ นัยน์ตาว่างเปล่า ข้อแขนลีบจนติดกระดูก แต่โดยรวมแล้วกลับดูน่าดึงดูดยิ่งนัก
บนโลกนี้ยังมีคนหน้าตาดีแบบนี้หลงเหลืออยู่ด้วยหรือนี่
กู้เจียวลูบคางตัวเอง
“มีเรื่องอันใดรึ” เซียวลิ่วหลังเห็นว่านางเดินเข้า จึงทักถาม
กู้เจียวมักจะชอบชำเลืองมองเขาหลายครั้ง และเขาเองก็รู้ตัวทุกครั้ง แต่กระนั้นแล้ว กู้เจียวกลับไม่รู้สึกเขินอายแต่อย่างใด นางย่างเท้าเดินเข้าไป แล้วหย่อนตัวนั่งลงตรงอีกฝั่งของโต๊ะเล็ก แล้วยื่นจดหมายให้เขา "ข้าอยากให้เจ้าอ่านจดหมายให้ฟังน่ะ"
พูดจบ ตาก็พลันมองไปที่สิ่งของที่อยู่บนโต๊ะของเขา “เอ๋ ของพวกนี้คืออะไรรึ”
“กระดาษแดง เฝิงหลินให้ข้ามาน่ะ” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
กู้เจียวไม่สนหรอกว่ากระดาษนี่มาจากไหน จากนั้นถามต่อ “เอาไว้ใช้ทำอะไรรึ”
เซียวลิ่วหลังครุ่นคิดสักพัก จากนั้นเอ่ยตอบ “เอาไว้ตัดเป็นรูปดอกไม้ หรือไม่ก็เอาไว้เขียนชุนเหลียน
ป้ายปีใหม่น่ะ”
ดวงตาของกู้เจียวเริ่มเป็นประกาย นางไม่เคยตัดกระดาษดอกไม้มาก่อน ซ้ำยังไม่เคยเขียนชุนเหลียนอีกด้วย
ชาติก่อนของกู้เจียว นางไม่เคยได้ทำอะไรแบบนี้เลย มีแต่คนอื่นคอยทำให้ตลอด เพราะนั่นเป็นเรื่องของประเพณีครอบครัว นางไม่มีครอบครัวให้สังสรรค์ และไม่เคยผ่านอะไรแบบนี้มาก่อน
“เจ้าอยากลองเขียนไหม” เซียวลิ่วหลังเอ่ยถาม
“ข้าเขียนไม่เป็นน่ะ” กู้เจียวก้มหัวพลางมองไปที่นิ้วชี้ของตนเอง
เซียวลิ่วหลังจู่ๆ นึกไปถึงตอนที่กู้เจียวขอให้เขาอ่านคำในใบตำรับยาให้ทีละคำ ทั้งยังนึกถึงภาพตอนที่
กู้เจียวคว้าปากกาขึ้นแล้วเซ็นชื่อให้เขา
ที่แท้ นางอยากเรียนเขียนตัวอักษรนี่เอง
กู้เจียวคิดในใจ ไม่! ข้าไม่อยาก!
เซียวหลิ่วหลังยกหนังสือที่อยู่บนโต๊ะรวมถึงจดหมายวางลงบนเตียง จากนั้นกางกระดาษสีแดงออก "ข้าจะสอนเจ้าเอง"
กู้เจียว “……”


ในวสันตฤดูเดือนยี่ เวียนบรรจบครบรอบทุกสิบสองปี ปีที่มนุษย์จะเข้าใกล้โลกของเหล่าทวยเทพมากที่สุด ทั่วทุกแห่งหนของเมืองรายล้อมรอบด้วยแม่น้ำทอดยาวสุดตา ประดับประดาด้วยโคมไฟสีดำแดงห้อยลงมาในระดับเท่า ๆ กัน สลักตัวอักษร 平安 píng ān หมายความว่าสันติสุข
จอมยุทธผู้เดินทางไปทั่วหล้าผู้หนึ่งเคยกล่าวเอาไว้ว่า 'ดินแดนแห่งสุวรรณ พื้นดินชุ่มชื้น ผืนหญ้าเขียวชอุ่ม ฟ้าฝนตกต้องตามฤดูกาล เพาะปลูกพืชพันธุ์ชนิดใดออกดอกผลอย่างงดงาม ซ้ำยังไม่เคยเกิดภัยพิบัติใหญ่มาตลอดในรอบหลายศตวรรษ ชาวประชาสงบร่มเย็น ภายใต้การปกครองของเจ้าเมืองมากความสามารถ มีเพียงแห่งเดียวเท่านั้น
'เมืองเจิ้นกัน'
ท่ามกลางท้องนทีสีมรกต สะอาดใสจนเห็นตัวปลานานาชนิดกำลังแหวกว่าย ทางเดินเท้าทั้งสองฝั่งทำมาจากอิฐ สลับไปกับพื้นดินทราย ที่พักอาศัยของชาวบ้านส่วนใหญ่สร้างขึ้นจากไม้สนจีน
เมืองแห่งสันติสุขในปีนี้จัดงานเฉลิมฉลองขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ผู้คนล้วนแต่งตัวด้วยสีดำสลับแดง สมราคาฐานะความเป็นอยู่ ทั้งโรงเตี๊ยม ร้านค้าขายอาหาร ตลอดจนหนทางเดินมีตุ๊กตาเจ้าสาวในชุดสีแดงสดและผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีดำ ถักทอด้วยมือ ห้อยติดคู่กับโคมไฟ ป้ายร้านค้าของชำต่าง ๆ ตกแต่งตามธรรมเนียมพิธีการบวงสรวงเทพเจ้างู
'สีดำ' เพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อท่านเทพผู้มีร่างเป็นสีดำสนิท
'สีแดง' นอกจากสื่อความหมายถึงนัยน์ตาสีโลหิตของท่านเทพหลงเหนียนแล้วยังหมายถึงงานมงคลวิวาห์ การหลั่งเลือดเนื้อเสียสละเยี่ยงวีรสตรีของเจ้าสาว
"เจ้าสาวท่านเทพหลงเหนียนพร้อมหรือยัง?"
สุ้มเสียงเด็ดขาดเรียกถามองครักษ์ ท่านเจ้าเมืองสวมชุดเกราะสีดำสนิทคาดด้วยผ้าคาดเอวสีแดง อาภรณ์นักรบของท่านเฉกเช่นเดียวกับประชาชนในเมืองและเหล่าทหาร ยืนรายเรียงในโถงกว้างขวางโอ่อ่า
"โลกมนุษย์อยู่ใกล้เทวโลกเพียงเอื้อมมือ เมื่อย่างเข้าสู่ฤดูเหมันต์ ปีนี้ฤกษ์ดีนัก เป็นปีนักษัตรใหญ่ งูทองอันศักดิ์สิทธิ์ การเป็นพันธมิตรกับเทพจึงเป็นเรื่องสำคัญ เชื่อเถอะว่าจอมยุทธจากทั่วยุทธภพ ปีศาจอสูร แม้กระทั่งเทพเซียนจะต้องมาพึ่งพาอาศัยใบบุญจากข้า เจ้าไปเตรียมการให้พร้อม..."
"ขอรับใต้เท้า!"
องครักษ์ตอบรับด้วยน้ำเสียงเข้มแข็ง เห็นด้วยว่าเมืองเจิ้นกันจะได้รับการอวยพรจากเหล่าทวยเทพเป็นแน่แท้ พวกเขาพบนางในห้องแต่งตัวกับสาวใช้ ไม่มีเรื่องผิดปกติแต่อย่างใด องครักษ์หนุ่มกลับมาพบเจ้าเมือง
"นางพร้อมแล้วใต้เท้า แต่นางขอให้นางได้บอกลามารดา ท่านอาจารย์ที่เลี้ยงดูนางมา"
"ให้นางไป"
เจ้าเมืองหลงอี้จินไม่ใช่ชายแก่ใจไม้ไส้ระกำ ในวัยหกสิบสามปียังเป็นผู้ปกครองเมืองที่มีคุณธรรม ยิ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ สันติสุขมิได้ได้มาด้วยสองมือเปล่า ทุกสรรพสิ่งรางวัล ย่อมมีข้อแลกเปลี่ยน
เจ้าสาวของเทพหลงเหนียนในปีนี้ได้รับการคัดเลือก โดยคำสั่งของท่านเจ้าเมืองเอง
ประการแรกให้เป็นสตรีผู้ถือพรหมจรรย์ ประการที่สองห้ามมิให้มีเชื้อสายมาจากภูตผีปีศาจ ประการสุดท้าย จำต้องเป็นสตรีผู้มีรอยปานแดงที่ไหนสักแห่งบนร่างกายเป็นรูป 'งูใหญ่'
การจับสตรีนางหนึ่งมาเป็นเครื่องสังเวยแด่เทพครบถ้วนทุกประการ มิใช่เรื่องง่ายดาย
นายทหารร่างกำยำหลายสิบคนยังคงรอรับคำสั่งอยู่บริเวณด้านหน้าโรงเตี๊ยม องรักษ์หนุ่มเดินกระฉับกระเฉงมาก้มศีรษะยกมือทำความเคารพท่าน
"ประทานโทษใต้เท้า นางล่ำลามารดาของนางเรียบร้อยดี ข้าน้อยแลเห็นว่าอาจารย์ของนางจะไปรอส่งที่ท่าเรือ ท่านมีความเห็นว่าอย่างไร?"
"ส่งคนไปดักรอที่หน้าเรือ อย่าปล่อยให้หลวงจีนนอกรีตนั่นมาขัดงานมงคลของบ้านเมืองโดยเด็ดขาด พิธีส่งเครื่องสังเวยต้องไม่มีคำว่าผิดพลาด!"
"ข้าน้อยรับคำสั่ง!"
องครักษ์ตอบรับอย่างเข้มแข็งสมชาติชายผู้เป็นนักรบด่านหน้า เจ้าเมืองหลงอี้จินสะบัดพัดเหล็กสีแดงเพียงครั้ง เรือไม้ลำเล็กก็เข้าประจำที่
เรือพายต่อด้วยไม้กระดานแผ่นยาวจำนวนสามแผ่นประกอบเข้าด้วยกันเป็นลำเรือ เรือลำนี้วาดด้วยพู่กันดำลวดลายประณีต
ภาพสตรีใบหน้าสวยสดงดงามประหนึ่งนางสวรรค์ สวมอาภรณ์เจ้าสาวสีแดงเคียงข้างอสรพิษสีดำ กายายิ่งใหญ่โอฬารคับนภาในยามราตรี
บนเรือนั้นโปรยด้วยกลีบดอกโบตั๋นและดอกเหมย เฉกเช่นเรือลำนี้กำลังจะมุ่งหน้าไปสู่งานวิวาห์แด่ทวยเทพอย่างแท้จริง
ในแววตาแน่วแน่มาดมั่นจ้องมองไปเบื้องหน้านทีอันกว้างใหญ่ของเมืองเจิ้นกัน ด้วยความหวังว่าจะได้พบเทพผู้ยิ่งใหญ่ ได้รับพรอันศักดิ์แห่งสายน้ำ ระหว่างเตรียมส่งมอบตัวเจ้าสาวให้แทนบิดามารดาของนาง

เจ้าสาวคนงามบัดนี้สวมรองเท้าสีแดง ชุดสีแดงดั่งโลหิตของนางโดดเด่นแตกต่างจากผู้อื่น ไม่มีทางที่ท่านเทพหลงเหนียนจะมองไม่เห็นนาง
มือเรียวเล็กจับชายกระโปรงตัวสวยชายลากยาวให้ยกสูงขึ้น เพื่อเดินลงบันไดโรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดของเมือง ดวงตาคู่สวยส่องประกายมาดมั่นมองผ่านผ้าคลุมหน้าผืนบาง บดบังทัศนียภาพให้เลือนลางลง นางจึงมีสาวใช้ทั้งสองคนขนาบอยู่ซ้ายขวาคอยประคองและบอกทางให้ แม้ว่านางจะมั่นใจในทุกย่างก้าวของตนดีว่านางจะไม่ก้าวพลาดก็ตาม
"ไปเถิด บัดนี้ก็ถึงเวลาของเจ้าแล้ว เจ้าจะได้ไปอยู่กับเหล่าทวยเทพ เพื่อเป็นเกียรติยศแก่บ้านเมืองและบิดามารดาของเจ้า การที่เจ้าเป็นสตรีจิตใจกล้าหาญยอมเป็นผู้เสียสละในวันนี้ ขอให้เจ้าจงภูมิใจ ข้าเองก็จะไม่ลืมเจ้าเช่นกัน... อาเป้ย"
"ท่านคงไม่ลืมข้าแน่ล่ะใต้เท้า ข้าทราบดีว่าเส้นทางนี้มิใช่ไปเป็นเจ้าสาวของทวยเทพแต่อย่างใด ข้ากำลังจะไปเป็นอาหารงูต่างหาก"
ท่านเจ้าเมืองมีสีหน้าไม่พอใจ แต่ไม่ได้บริภาษว่านางทำตัวเสียมารยาท ยิ่งนางหัวเราะเยาะเย้ยใส่แม่น้ำอันกว้างไกลเบื้องหน้า
"ฮ่า ๆ ท่านเทพหลงเหนียน เกรงว่าข้าจะเรียกชื่อท่านผิดไป ข้าควรต้องให้เกียรติเทพผู้ปกปักรักษาบ้านเมือง กำลังจะกลืนข้าลงท้อง ขออภัย ๆ"
'อาเป้ย' ไม่มีความเป็นกุลสตรีมากมายนัก ด้วยความที่นางอยู่เยี่ยงบุรุษมาตลอดลมหายใจนาง นางแสนกล้ำกลืนฝืนปฏิบัติตนเป็นหญิงในยามนี้ จึงเมินหน้าหนีท่านเจ้าเมืองแล้วเดินไปอย่างสมศักดิ์ศรี ริมฝีปากคู่งามเชิดรั้นและยังคงยิ้มหยัน
ก็คงไม่แปลก หากว่านางจะไม่พึงพอใจ มีผู้ใดบ้างเล่าอยากปลิดชีพตนเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง
นางไม่เห็นด้วยกับการส่งเครื่องสังเวยแด่เทพ นางไม่เคยยินยอม! นางเพิ่งอายุสิบแปดปีไม่กี่วันมานี้โดยที่นางไม่เคยได้มีชีวิตเป็นของตนเองเลย นางไม่เคยได้รับปิ่นปักผมเยี่ยงสตรี นาน ๆ ครั้งนานนางจะได้กินอาหารดี ๆ แล้วนี่มันเรื่องอะไร!
นางถูกจับตัวมาโดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า ไม่มีผู้ใดอธิบายสิ่งใดให้นางฟังแม้กระทั่งท่านอาจารย์ของนางยังทำได้เพียงก้มหน้ารับชะตากรรม เมื่อไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งท่านเจ้าเมืองผู้ยิ่งใหญ่
กว่านางจะรับรู้ความจริงถึงสถานการณ์ของตน ก็ตอนเงี่ยหูฟังสาวใช้สนทนากัน ท่านเจ้าเมืองสั่งให้บ่าวรับใช้บำรุงบำเรอนางด้วยอาหารชั้นเลิศนานาชนิด ราวกับว่าจะเป็นอาหารมื้อสุดท้ายในชีวิตของนาง ให้สาวใช้มาอาบน้ำให้นาง ขัดสีฉวีวรรณให้นางจนเนื้อตัวนางสะอาดหมดจด
ทั่วทั้งตัวนางยังถูกอบร่ำให้มีกลิ่นหอมกรุ่นด้วยสมุนไพร เครื่องเทศตุ๋นยาจีนที่ทำให้น้ำซุปอร่อยเข้มข้นขึ้น มีสรรพคุณในการรักษาโรค บำรุงสุขภาพได้ดียิ่งนัก เวลานี้ตัวนางน่าจะมีรสชาติอร่อยเหาะ ดีต่อสุขภาพของท่านเทพอยู่ไม่น้อย
ท่านเจ้าเมืองผู้สูงศักดิ์ผู้ปกครองแคว้นทั้งสิบหกแคว้น ทั้งที่ปกติจะมีธุระยุ่งวุ่นวายตลอดเวลา ยังอุตส่าห์มาส่งนางด้วยตนเอง พร้อมทั้งทหารองครักษ์ผู้เป็นจอมยุทธฝีมือเก่งฉกาจหกนาย ถืออาวุธครบมือเพื่อมาคุ้มครองนางไปส่งให้ถึงมือท่านเทพ
มิใช่ว่าอยากมาส่งนางหรอกกระมัง กลัวนางจะหนีไปกลางทางเสียมากกว่า
"ฮึก... ฮือ... ลูกแม่ ทำไม... เจ้ากลับมา... ทำไม... ฮือ..."
เสียงร้องไห้ระงมตามหลังนางมา นางเหยียนส่งเสียงกรีดร้องอย่างเสียสติ นั่งร่ำไห้ตัวขดงออยู่บนพื้น ใบหน้าสดสวยแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา อาเป้ยจึงหันหลังกลับไป ปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
"ลูกใช้ชีวิตเยี่ยงบุรุษมานาน ขอให้ลูกได้ทดแทนบุญคุณแผ่นดินสักครั้งเถิดท่านแม่ อย่าร้องไห้เพราะลูก ตื่นเช้ามากินข้าวให้ครบมื้ออย่างที่เคยทำตอนลูกไม่อยู่ วันนี้ลูกลาก่อน... ท่านแม่..."
"ฮือ... ลูกแม่... อาเป้ย ๆ!"
หญิงนางโลมคนงามผู้มีชื่อเสียงอันดับต้น ๆ ของเมืองเจิ้นกัน หากกระโดดลงน้ำเพื่อปลิดชีพตนได้คงทำไปแล้ว เป็นเพราะถูกขวางเอาไว้ด้วยกระบี่ด้ามยาวกั้นกลางระหว่างนางและบุตรสาว ด้วยฝีมือของทหารองครักษ์
และเมื่อเครื่องสังเวยถูกนำตัวไป นางเหยียนทำได้เพียงคุกเข่าคร่ำครวญเบื้องหลัง หรี่กระบอกตาแสบร้อน มองตามแก้วตาดวงใจของนางก้าวขึ้นเรือไปตาย!


"ทะ... ท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิงสั่งไม่ให้ข้าเข้าใกล้บุรุษเกินสามย่างก้าว ข้าจะต้องระวังตัว... แล้ว ๆ ท่านควรขออนุญาตข้าก่อน... จับตัวข้ารักษาหรือทำอะไรก็ตาม ข้ารอให้แผลหายเองได้ท่านเทพหลงเหนียน... ช่วยปล่อยข้า..."
"ปีศาจนั่นเพิ่งจะกอดคอเจ้าอย่างสนิทสนมทีเดียว นับเป็นบุรุษด้วยหรือไม่?"
"เหตุสุดวิสัย นับไม่ได้ ท่านเทพหลงเหนียน..."
เทพหลงเหนียนนึกขันนางขึ้นมาว่านางคิดอะไรไม่เข้าท่า แสยะยิ้มตรงมุมปาก
"ข้าไม่ใช่เทพผู้น่ากลัวเกรงถึงเพียงนั้น ข้าเสกฟ้าฝนทำลายโลกมนุษย์ไม่ได้ ท่านพ่อข้าเป็นชนเผ่ามังกรบนสวรรค์ ท่านแม่ข้าเป็นปีศาจอสรพิษ ข้าชื่ออู่เฉิน" พูดจบ บาดแผลที่ได้รับการดูแลอย่างดีด้วยพลังเพียงเล็กน้อยจากฝ่ามือเทพ จางหายไปจนเหลือเพียงขีดสีแดงจาง ๆ บุรุษเทพจึงปล่อยนางให้เป็นอิสระ
"ข้าอนุญาตให้เจ้าเรียกข้าว่าเทพอู่เฉินได้"
"ท่าน... เทพอู่เฉิน?"
"ใช่แล้วล่ะอาเป้ย ข้าคือเทพอู่เฉิน หาใช่เทพหลงเหนียนเยี่ยงมนุษย์กล่าวอ้าง ข้าคงเป็นบุรุษผู้ไร้เกียรติเป็นอย่างมาก จึงไม่ได้บอกเจ้าว่าไม่มีเทพหลงเหนียนบนเทวโลก ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดชื่อเทพหลงเหนียน"
ในน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงต่างจากวันแรก บอกความจริงกับนาง อาเป้ยหน้าตะลึงมองเทพปีศาจรูปงาม
หายนะมาเยือนนางแล้วยังไงเล่า! ทั้งหยกพันปี ท่านเทพหลงเหนียนผู้ยิ่งใหญ่ที่มนุษย์เข้าใจ ดันเป็นครึ่งเทพครึ่งปีศาจชื่ออู่เฉิน 宇辰 Yǔ chén
หากเป็นเช่นนี้... ชะตาชีวิตอันแสนอาภัพของนางจะเป็นอย่างไรต่อไป
"แล้วท่านเพิ่งจะมาบอกข้าเนี่ยนะ!"

ข้ารับใช้ผู้ถูกบริภาษว่าไม่มีมารยาท เริ่มปฏิบัติดีกับสตรีผู้พักอาศัยชั่วคราว ยังเล่าให้นางฟังว่าเทวโลกตอนนี้สถานการณ์ยุ่งเหยิง เทพและปีศาจไม่ลงรอยกัน จากดินแดนสมัครสมาน มีบาดหมางกันบ้างแต่ก็ไม่มากเท่านี้ กลายเป็นว่าต่างฝ่ายเริ่มแบ่งพรรคพวก เทพผู้ทรงศีลอย่างแรงกล้าถูกก่อกวนจากปีศาจและอสูร จนไม่สามารถบำเพ็ญเพียรได้
สำหรับภพภูมินี้คือเทวโลกชั้นที่หนึ่ง ภพภูมิบาดาลทิศประจิมปกครองโดยผู้เฒ่าเต่าผู้มีอายุร่วมหมื่นปี หรือที่หลายคนเรียกกันว่าใต้เท้าจีกง
ภพภูมินี้นับว่าใกล้เคียงกับโลกมนุษย์ เทพและปีศาจมีกายหยาบ มีเลือดเนื้อร่างกายใกล้เคียงมนุษย์ ทว่ามีอายุยืนยาวเยี่ยงเทพในทุกภพภูมิ เทพอู่เฉินถูกส่งให้มาอยู่ที่เรือนนี้ไม่กี่สิบปี เพื่อสงบศึกเทพและปีศาจให้อยู่ร่วมกันให้ได้ หลังจากที่ราชาแห่งสวรรค์มีความเห็นว่าควรส่งผู้เป็นครึ่งเทพครึ่งปีศาจลงมาจัดการช่วยเหลือใต้เท้าจีกงอีกแรงหนึ่ง จึงให้ท่านมาพักอาศัยในเทือกเขาทิศอุดร ไม่ไกลจากเรือนเทพเจ้าแห่งสายน้ำทิศประจิม
ทว่า... เทพและปีศาจไม่เคยอยู่ร่วมกันได้มาแต่สมัยไหน
หากไม่เป็นเพราะเทพอู่เฉินเป็นบุตรชายเพียงหนึ่งเดียวของทั้งเทพและปีศาจ มีแนวโน้มว่าอาจจะสานสัมพันธ์ทั้งสองฝ่ายได้ หากไม่สามารถทำได้ อย่างน้อย ๆ ไม่ให้ต้องสังหารกัน ไม่ให้ปีศาจไปรบกวนเทพมากนัก ต่างฝ่ายต่างอยู่ ไม่ระรานกันก็ยังดี
"แล้ว... มนุษย์เช่นข้าเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร? ทำไมท่านต้องคาบเครื่องสังเวยกลับมา"
"ท่านอู่เฉินได้รับคำทำนายจากแม่เฒ่าเมื่อครั้งไปบำเพ็ญเพียร เรื่องเจ้าสาวของมนุษย์ผู้เป็นเครื่องสังเวยท่านมีเพียงหนึ่งเดียว นางจะนำมาซึ่งความสงบ แต่ก็อาจทำลายตัวท่านและเทวโลกได้เช่นกัน"
อาเป้ยเบิกตากว้าง นางว่านางขอกลับไปหาบน้ำอยู่วัดอย่างเดิมกับหลวงจีนหัวล้านเสียยังจะดีกว่า! ยิ่งลูกสมุนงูพยายามยัดเยียดข้อมูลหลายอย่างเข้าสู่สมองนาง นางยิ่งเวียนหัว
"อีกเรื่องหนึ่ง... หากท่านอู่เฉินไม่ไปเอง การจะให้ท่านแม่ของท่านไปรับเครื่องสังเวย... เฟยอี๋ เจ้าเคยได้ยินตำนานของนางหรือไม่?"
"จะเกิดอุทกภัยใหญ่ แม่น้ำแห้งเหือด ฟ้าฝนไม่ตกต้องตามฤดูกาล ทุกที่แห้งแล้งหากนางปรากฏตัว"
"ใช่ และที่สำคัญที่สุด เจ้าถูกกลืนลงท้องอย่างแน่นอน ต่อให้เจ้าจะมีเกราะกำบังของอาจารย์ฮุ่ยหมิงก็ไม่อาจรับประกันว่าเจ้าจะรอด หากเจ้ารอด นางจะสังหารเจ้าทันทีที่มาถึงเทวโลก"
"เอ้า... ทำไมนางจะต้องสังหารข้าด้วยเล่า ข้าไปทำอะไรให้นาง" อาเป้ยโวยวาย
"เฟยอี๋ นางเป็นปีศาจอสรพิษผู้ทรงพลังมาก นางถือกำเนิดมาจากไฟกัลป์ในนรกภูมิชั้นลึกสุด เมื่อนางถูกราชาแห่งสวรรค์กักขังเอาไว้ วันหนึ่งนางหลุดรอดออกมา จึงไปล่อลวงท่านเทพสวรรค์คราวเผชิญด่านเคราะห์ให้เกิดกามารมณ์ จนได้ถือกำเนิดครึ่งเทพครึ่งปีศาจขึ้น การกระทำของนางล้วนแล้วแต่ไร้เหตุผลใด ๆ ทั้งสิ้น นางทำเพราะชื่นชอบสนองอารมณ์คึกคะนองของตน"
"เอ้อ... ข้าเข้าใจแล้วล่ะ"
ปัญหาครอบครัว... ปัญหาเรื่องการควบคุมสติอารมณ์ ยากจะแก้ไข นางเฟยอี๋คงเป็นพวกอยากทำอะไรก็ทำ ไม่ใคร่สนใจผู้ใด อยากฆ่าก็ฆ่า
นางถอนหายใจพลางทิ้งตัวนอนลงบนที่นอนของนาง บ่าวงูยืนอยู่ข้างเตียงนาง กลัวจะถูกนางกล่าวหาว่าไม่มีมารยาทอีกจึงถาม
"ไม่มีคำถามรึ?"
"ไม่มี ๆ ข้าปวดหัวกับพวกท่านเหลือเกิน ข้าว่าข้านอนดีกว่า"
อาเป้ยปัดมือไปมาไม่ถามต่อ ถึงแม้ว่านางจะไม่ลืมเรื่องที่ตนได้รับรู้ความจริง การที่พวกเขาเริ่มให้เกียรตินางหลังถูกนางบริภาษว่าเสียใหญ่โต นางจึงถามชื่อบ่าวทั้งสองเสียหน่อย
บ่าวงูสองพี่น้องของท่านเทพอู่เฉิน ตนหนึ่งชื่อซื่อหยูอี้น่าจะมีอีกร่างเป็นงูขาว ส่วนเซียวอี้หรู บุรุษร่างใหญ่กำยำคงจะเป็นงูเขียว
นางถามแค่พอเป็นมารยาท แล้วนางก็นอนหลับตา ประสานมือไว้บนหน้าท้อง


เสียงน้ำจากภายนอกเป็นระลอกคลื่นสูงมหึมาทำให้รับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือน เมื่อนั่งหลับตาเพ่งจิต ตั้งสมาธิให้มั่น นางพอที่จะควบคุมสถานการณ์โคลงเคลง กระเด็นไปมาเหมือนลูกบอลกลิ้งในขวดแก้วได้ ถึงไม่รู้ว่าอยู่ในปากงูนานเท่าไร
กระทั่งมาถึงแหล่งน้ำที่ไหนสักแห่ง จากการสัมผัสได้ถึงเสียงระลอกคลื่นสาดกระจาย กายอสรพิษโผล่พ้นขึ้นเหนือน้ำ นางอาศัยจังหวะที่ท่านเผยอปาก ลอดช่องเล็ก ๆ ถีบตัวเองออกมาในท่านอนหงาย สะบัดปลายเท้ากระโดดขึ้นอากาศ ถือวิสาสะเหยียบบนอุ้งมือหยาบซึ่งมีเล็บแหลมคมราวอุ้งมือของมังกร กระตุกดึงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวโยนทิ้งไป
ตาสบตาใต้แสงจันทร์มืดสลัว เทพผู้ยิ่งใหญ่ท่าทางประหลาดใจ ยกนิ้วอันโอฬารขึ้นเพื่อพิจารณา
นางเป็นมนุษย์ สตรี ตัวเล็กกว่าดวงตาสีแดงอันน่ากลัวของท่านเสียอีก
"เจ้า... ยังมีชีวิตอยู่หรือ?"
"ท่านเทพหลงเหนียนจะแสดงความยินดีกับข้าไหมเล่า สงสัยว่าข้าหนังเหนียวไปสักหน่อย"
"เครื่องสังเวยที่ข้าพากลับมาทั้งสิบสองชีวิตเหลือเพียงเถ้ากระดูก พวกนางไม่สามารถทนพิษจากน้ำลายข้าได้ ไม่คิดว่าปีนี้... เจ้าเมืองหลงอี้จินจะส่งเซียนหญิงมา... หรือจะเป็นไปได้ว่า... คิดเป็นกบฏ ต่อต้านเทพ..." ปลายเสียงข่มขู่หญิงตรงหน้า นางยกฝ่ามือขึ้นปราม
"เดี๋ยวก่อนท่านเทพหลงเหนียน เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดกัน ข้าเป็นบุตรสาวของแม่นางเหยียน เมื่อท่านแม่คลอดข้าแล้วพบว่าข้ามีรอยปานแดงรูปงู จึงส่งข้าไปอยู่ตีนเขาวันเทียนหลงกับท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิง ข้าได้รับการสั่งสอนวิทยายุทธ์มาเล็กน้อยเท่านั้น ข้ามิได้รู้เรื่องอะไรมากมายเลย ตัวข้ามิอาจนับว่าเป็นเซียนด้วยซ้ำ"
รอดตายมาทั้งที อาเป้ยไม่อยากให้พวกเขามีปัญหา นับว่านางจิตใจงดงามนัก นางคิดเข้าข้างตัวเอง ยืดแผ่นหลังตรงเอามือไพล่หลังอย่างหาญกล้า
"มนุษย์เช่นเจ้าล้วนโป้ปด วิชาเกราะกำบังของเจ้าต้องแข็งกล้าเทียบเท่าเทพเซียน จึงสามารถรอดชีวิตจากพิษของข้า"
"เป็นจริงดังท่านว่า หากอาจารย์ฮุ่ยหมิงมิได้ช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ลำพังตัวข้า หากกางเกราะกำบังเองก็คงไม่รอด เชื่อเถิดว่าข้าพูดความจริง ท่านเจ้าเมืองหลงอี้จินไม่เคยคิดคดทรยศต่อท่าน ออกจะเทิดทูนเหล่าทวยเทพด้วยซ้ำไป มิฉะนั้นท่านจะส่งเครื่องสังเวยในทุกสิบสองปีเพื่อการใด"
เทพหลงเหนียนกลอกนัยน์ตาสีโลหิตไปมา แล้วจดจ้องนางเช่นเดิม
"ข้าจะส่งรายงานท่านราชาแห่งสวรรค์ตามที่เจ้าบอกข้ามาทุกอย่าง หวังว่าคำพูดของเจ้าจะไม่มาเป็นภาระแก่ข้าในภายหลัง"
สิ้นคำ อสรพิษกายายิ่งใหญ่โอฬารกลับกลายเป็นบุรุษร่างกำยำสวมอาภรณ์งดงาม เสื้อคลุมไหล่แขนยาวเป็นหนังเงามันเหมือนหนังงู ผ้าคาดเอวถักทอด้วยดิ้นทองปักลายอสรพิษ
ไยงูยักษ์น่ากลัวตนนี้จึงมีอุ้งมือมังกร? แม้แต่อาภรณ์ของท่านก็เป็นเช่นนั้น
นางขมวดคิ้วเข้าหากันในสีหน้ายุ่งเหยิง น่าแปลกสำหรับนางผู้ไม่ได้ละวางตาไปจากท่านเลยแม้สักอึดใจเดียว ขณะที่นางเพิ่งจะสูญเสียการทรงตัวเกือบร่วงลงน้ำ เมื่อท่านเทพอยู่ดี ๆ ก็แปลงกายไม่บอกนางสักคำ หากด้วยความว่องไวของนาง จึงแตะปลายเท้ากระโดดข้ามผืนน้ำไปอย่างทันท่วงทีที่เทพหลงเหนียนออกคำสั่ง
"ตามข้ามา"
บุรุษร่างกำยำวาดฝ่ามือทั้งสองออก ถีบปลายเท้าทะยานขึ้นสู่เวหา ท่านนำหน้านางไปอย่างรวดเร็วปานเทพแห่งสายลม ผ่านลำน้ำทอดยาวสุดตาในยามราตรี ดวงเดือนบนท้องนภาส่องสว่างลงมาให้พอมองเห็นหนทาง
ถัดจากพงไพรอันกว้างใหญ่อุดมสมบูรณ์เป็นเรือนหลังใหญ่ คล้ายจวนท่านเจ้าเมืองหลงอี้จินซึ่งนางจำได้แม่นยำตอนนางถูกทหารจับตัวมา ต่างตรงที่โดยรอบนั้นโอบล้อมด้วยห้วงนทีสีมรกตเปล่งประกายระยิบระยับ พฤกษาเบ่งบานสีจัดจ้านปานสีของโลหิต ยังมีบุษบันสีชมพูหวาน สีขาวสว่างผลิบานอย่างงดงาม
ไม่น่าเชื่อว่าความงามเบื้องหน้าได้ประจักษ์แก่สายตาของนาง เคยได้ยินเพียงหญิงชราเล่าขานกันว่าเทวโลกแสนสวยงามสะอาดสะอ้าน กว้างขวางกว่าโลกมนุษย์มากนัก เป็นที่พำนักอาศัยของเทพเซียนและเหล่าเทพ
เทวโลกทั้งชั้นฟ้า ชั้นดิน ชั้นน้ำ ยิ่งสูงเท่าไรยิ่งงดงาม เงียบสงบมากขึ้นเท่านั้น
"เจ้าโกหกข้าข้อหนึ่ง" เสียงเข้มว่า เทพหลงเหนียนหันกลับมาประจันหน้านาง ด้วยสายตาคมกริบราวมีดเฉือน "รู้วิทยายุทธ์เพียงเล็กน้อย วิชาตัวเบากลับร้ายกาจนัก เจ้าจึงสามารถไล่ตามข้าทัน"
"ข้าจำเป็นต้องตามท่านให้ทันเพราะข้าไม่อยากถูกทิ้งไว้กลางป่าต่างหากเล่า เท้าข้าร้าวระบมไปหมด ท่านเอาแต่กระโดดหนีข้า ไม่เหลียวมองสักนิดว่าข้าจะตามทันหรือไม่ จะไปรู้เรื่องได้ยังไงกัน"
ฝีปากอาเป้ยไม่เป็นรองใคร นางยกขาขึ้นถอดรองเท้ายับเยินหลังผ่านสมรภูมิมาหมาด ๆ เหลือบตามองซ้ายขวาอย่างอยากรู้อยากเห็น ทันใดนั้นเอง ท่านเทพผู้มีหน้าตาโกรธขึ้งบึ้งตึงตลอดเวลาเหาะเหินขึ้นเวหาไป นางรีบตาม ตะโกนไล่หลัง
"ท่านเทพหลงเหนียน! ได้โปรดอย่าเสกฟ้าฝนลมกริ้วทำลายบ้านเมืองข้าเลย ทุกถ้อยคำของข้าล้วนเป็นความจริง ข้ามิกล้าโกหกท่านแน่นอน"
"เป็นบัญชาสวรรค์ ข้าไม่มีอำนาจในการตัดสินใจ"
นั่นปะไร! ข่าวร้ายข่าวใหญ่ของท่านเจ้าเมืองหลงอี้จิน! หากแล้วแต่บัญชาสวรรค์ แปลว่าพวกนางทั้งหลายก่อนหน้านี้ก็มาตายเปล่าน่ะสิ
อาเป้ยหน้าตาตื่นตระหนก ในขณะที่นางไม่มีโอกาสได้ไถ่ถามอะไรอีก เมื่อมาถึงหน้าประตูบานเลื่อนไม้สลักลวดลายของท้องนภา มองเข้าไปภายในห้องคับแคบมีที่นอนปูทับด้วยขนสัตว์ดูฟูนุ่ม โต๊ะไม้หนึ่งตัว เทียนเล่มใหญ่เพียงเล่มเดียวส่องสว่างไปทั่วทั้งห้อง
"เรือนข้าไม่ชอบที่จะต้อนรับแขก ที่พักของเจ้าคือห้องใต้ดิน ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าออกไปเพ่นพ่าน และอย่าได้ส่งเสียงรบกวนข้า"
"เดี๋ยวก่อนท่านเทพ..." นางยกมือรั้ง ทว่าด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ของท่านตอนนี้ พูดไปก็จะหาว่านางเรื่องมากจึงก้าวเข้าไปในห้อง เอ่ยเสียงอ่อน
"มนุษย์ต่างเล่าขานกันว่าท่านในร่างบุรุษมีใบหน้าสีดำ มีเขี้ยวอสรพิษ กายาแข็งแกร่งเต็มไปด้วยเกล็ดอันคมกริบราวใบมีด บางคราท่านอาจมีร่างเป็นงูคู่สองตัวพันกันแต่มีศีรษะเป็นมนุษย์ บางตำราว่าท่านเป็นงูพันรอบเต่า"
คิ้วเข้มหนาขมวดเข้าหากันถาม "อย่างนั้นรึ?"
"แต่ท่าน... เอ่อ... ดูดีกว่าที่ข้าได้ยินมา... ตัวท่านเวลานี้หากได้ไปเดินเที่ยวในโลกมนุษย์ สตรีจากทั่วหล้าคงรุมล้อมท่านหน้าหลังทีเดียว ท่านเทพหลงเหนียนช่างรูปงามนัก ราวหยกสลักก็มิปาน"
ปัง!
เทพหลงเหนียนสะบัดมือฟาดเวทเซียนใส่ประตู กลุ่มควันดำยังลอยอยู่ในอากาศ เจ้าสาวในชุดสีแดงสดสวยผู้ก้าวถอยไม่ทัน ได้แต่ยืนนิ่งอึ้งตะลึงงัน เมื่อนางเพิ่งถูกปิดประตูใส่หน้า!
นางเพียงเชยชมท่านว่ารูปงาม แล้ว... นางพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ!?


อาเป้ยกำลังสำรวจรอบที่พักอาศัยของเทพหลงเหนียน โดยไม่รบกวนท่านตามคำสั่ง นางทึกทักเอาว่านางแค่ออกมาเชยชมเรือนของท่านนิด ๆ หน่อย ๆ ไม่ได้ทำเรื่องเสียหาย
รองเท้าถักสานสีดำปักด้วยลวดลายบุปผางามเยื้องย่างไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบและระมัดระวัง ไม่ให้เกิดเสียงแม้สักน้อย นางก้าวข้ามสะพานไม้เล็ก ๆ ชะโงกหน้าลงมองหมู่มัจฉานานาชนิดใต้พื้นไม้ที่มีแหล่งน้ำสีมรกตไหลเวียนไปทั่ว
คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นเรือนสี่ประสาน[1] ที่พักอาศัยของนักพรตซึ่งนางขึ้นไปส่งข้าวปลาอาหาร แต่ด้วยความที่ด้านหน้าเรือนเปิดโล่งเป็นลานกว้างไว้ฝึกวิทยายุทธ์ หรืออาจจะไว้รับรองแขก มีประตูบานใหญ่กั้นพื้นที่แห่งนี้ไว้จากป่าทึบและเทือกเขา จึงไม่เชิงว่าใช่เสียทีเดียว เรือนสี่ประสานจะมีลานฝึกอยู่ตรงกลาง รายล้อมด้วยเรือนพักอาศัยโดยรอบเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า
"เรือนท่านอยู่ท่ามกลางป่าเขา ทิวทัศน์งดงามถึงเพียงนี้ สบายข้าจริง ๆ"
อาเป้ยส่ายคอมองไปรอบ ๆ อย่างสดชื่นแจ่มใส เพียงได้ออกมาสูดอากาศข้างนอกเสียบ้างหลังอุดอู้อยู่แต่ในห้อง นางเงยหน้าขึ้นมองต้นโบตั๋น ต้นท้อ ต้นหอมหมื่นลี้ ออกดอกบานสะพรั่งแข่งกัน ก็ส่งยิ้มให้พวกมัน
บุปผชาติเหล่านี้ได้งอกเงยบนโลกของทวยเทพ ช่างสุขเกษม เฉกเช่นตัวนางผู้ไม่เคยมีโอกาสใช้เวลาโดยเปล่าประโยชน์ นางเป็นข้ารับใช้มาก่อน จะมีแต่วันยุ่ง ๆ หัวหมุนวุ่นวาย หัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย
บัดนี้อาภรณ์สีดำสนิทชายกระโปรงยาวเท่ากับรองเท้าพอดีของนาง ดูสง่างามมีราคาเยี่ยงคุณหนูผู้สูงศักดิ์ นางรวบถักเปียเล็ก ๆ วางพักไว้บนบ่า ปักปิ่นผมลวดลายดอกเหมยเอาไว้กลางศีรษะ
นอกเสียจากเส้นผมยาวสลวยอย่างสตรีพึงเป็น จากผมสั้นยุ่งเหยิงต้องมัดรวบไว้ตลอดเวลา เส้นผมดำขลับยาวสลวยของนางปลิวไปตามลมจนนางต้องคอยลูบจับอยู่เป็นระยะ นางยังมีผิวพรรณผุดผ่อง ทั้งเส้นผมและผิวกายของนางส่งกลิ่นหอมอบอวลแข่งกับมวลบุปผา หน้าผากเกลี้ยงเกลามีตราประทับเป็นกลีบดอกไม้สีแดงอย่างสวยงาม แม้กระทั่งมือหยาบกร้านของนางยังได้รับการรักษา
นางตื่นขึ้นมาในร่างใหม่หน้าเดิม! หลังได้รับพลังเวทจากโลกของทวยเทพ
อาเป้ยได้รับเครื่องประดับต่างหูไข่มุกสีดำจากเทพหลงเหนียนฝากบ่าวมาให้นางด้วย
ถึงแม้ว่าท่านเทพจะไม่ได้นำสิ่งของมาให้ด้วยตัวท่านเอง นางไม่เคยได้พบหน้าท่านเลยด้วยซ้ำ แต่เท่านี้นางก็ซาบซึ้งในน้ำใจของเทพหลงเหนียนเป็นอย่างมาก
'เรือนเทพแห่งเทือกเขาอุดร' นางบังเอิญได้ยินบ่าวรับใช้ของท่านเทพหลงเหนียนพูดคุยกัน
เรือนของเทพหลงเหนียน เป็นเรือนไม้สีแดงเข้มสลับอิฐ กระเบื้องหลังคาขนาดใหญ่เป็นวัสดุทำมาจากดินเผา ทำให้นางมองเห็นบรรดาวิหคในบางโอกาส เรือนของบุรุษเทพผู้นี้ยิ่งใหญ่อลังการไม่ต่างจากเรือนของขุนนางระดับสูง นางคาดว่าทั้งหมดถูกเนรมิตขึ้นด้วยเวทแห่งสวรรค์
เทวโลกแบ่งแยกย่อยเป็นชั้นฟ้า ชั้นดิน ชั้นน้ำ นางก็จำไม่ค่อยได้ว่ามีกี่ชั้นกันแน่
ภพภูมิบาดาลเป็นหนึ่งในเทวโลกชั้นน้ำ อยู่ใกล้กับโลกมนุษย์มากที่สุด มีทั้งพื้นดินและผืนน้ำ ท้องฟ้าแจ่มใส มีช่วงราตรียาวนานกว่า แสงจันทร์สีเหลืองนวลหรือแม้แต่แสงตะวันก็ทอประกายอร่ามงามราวสีของทองคำ
เทวโลกสำหรับนางราวกับว่าเป็นภาพลวงตา เป็นสถานที่แห่งการอุปโลกน์ลวงหลอกนางผู้อาภัพ ทว่ากลับน่าพักอาศัยไปตลอดกาล
เว้นเพียง...
ค่อนข้างเอิกเกริกไปเสียหน่อย
"ว่าแต่ข้าโกหก ท่านก็โกหกข้า ไหนว่าไม่ชอบที่จะต้อนรับแขก เห็นอยู่ว่ามากันทุกวันไม่ซ้ำหน้า ข้าว่าท่านเทพหลงเหนียนนี่แหละ ชื่นชอบงานต้อนรับแขกยิ่งเสียกว่าผู้ใดบนเทวโลก"
โคร้งเคร้ง!
เสียงดาบกระทบกันดังเป็นระยะ บนพื้นไม่มีแห้งเหือดคาวเลือดสักวัน เมื่อค่ำวานนี้มีอสูรปักษามาเยือน บุรุษอีกหนึ่งกลุ่มไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นเทพหรือปีศาจ มีร่างกายเป็นม้า ศีรษะเป็นมนุษย์ ใช้อาวุธเป็นธนูแสง
เข้าช่วงยามซื่อ[2]มีชายร่างสูงใหญ่เท่ากำแพง ถือค้อนอัสนีทุบลงบนพื้นหินจนแตกเป็นเสี่ยง เทพหลงเหนียนกระโดดขึ้นอากาศอย่างว่องไว โจมตีกลับด้วยการสะบัดดาบเพียงครั้ง ถอยไปยืนสมทบกับบ่าวชายของท่านทั้งสามตน
ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายไม่จบสิ้น ไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อย ตราบจนบัดนี้
อาเป้ยเดินมาเกือบจะถึงลานกว้างแล้วนางจึงรีบก้าวไปซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ แอบดูพวกเขาด้วยท่าทีอยากรู้อยากเห็นประสานาง
ก็แน่ล่ะ...
น้อยคนนักจะมีโอกาสได้มาเยือนเทวโลก ในโลกของนางนั้น หากพูดถึงเหล่าจอมยุทธไม่ใช่เทพเซียนซึ่งนาน ๆ จะพบสักครั้ง เก่งฉกาจเพียงใดยังทำได้เพียงเหาะเหินเดินอากาศ ออกท่องยุทธภพ ตามหาวิทยายุทธ์เข้าตัวตามสถานที่ลึกลับเช่นในหุบเขาสูง หมู่บ้าน สำนักลับต่าง ๆ
สำนักเทียนหลงเองก็มีตำรายุทธยอดวิชามากมาย แต่ส่วนใหญ่แล้วใครมาขอวิชาจากอาจารย์ฮุ่ยหมิง ท่านไม่ได้หวงอะไร มีแค่บางเล่มจริง ๆ ที่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ได้
นางเคยพบปีศาจตัวเป็น ๆ บนโลกมนุษย์เพียงครั้งเดียว ตอนอาจารย์ฮุ่ยหมิงกางเขตอาคมปกป้องคัมภีร์สกัดจุดเล่มหนึ่งจากนางพญางูขาว
ที่เห็นตอนนี้คงจะเป็นปีศาจ...
นางพบข้อเท็จจริงอีกหลายข้อ ข้อแรกคือภพภูมิบาดาลน่าจะเป็นเทวโลกชั้นที่มีปีศาจปะปนอยู่ด้วย อีกข้อนั้น บ่าวชายที่นำสิ่งของมาให้นางแท้จริงแล้วเป็นงูลูกสมุน จากการต่อสู้ของชายร่างอ้อนแอ้นใช้ง้าวงูสีขาวเป็นอาวุธในการต่อสู้ ชายร่างสูงใหญ่กำยำอีกคนหนึ่งปล่อยงูสีเขียวออกมาจากปลายนิ้วได้ หวังใช้พิษทำร้ายอีกฝ่าย แต่ผู้มาเยือนฝีมือร้ายกาจไม่เบา หลบการต่อสู้ได้อย่างฉิวเฉียด ทว่ากลับได้รับบาดเจ็บพอสมควร
อาเป้ยไม่ทันระวังตัว ชะโงกคอออกไปไกลสักหน่อย
กระบี่คมกริบอยู่บนคอนาง!
บุรุษร่างกำยำมีห่วงขนาดใหญ่บนใบหู ท่าทางเหมือนนักเลงคุมซ่องนางโลมมากกว่าจะเป็นปีศาจในสายตาของนาง หันมาบีบบังคับเหล่าเทพด้วยการรวบคอเล็ก ๆ ไว้ในกำมืออีกข้างหนึ่ง ส่งเสียงหัวเราะลั่น
"ฮ่า ๆ ข้าไม่ได้พบสตรีบนเทวโลกมานาน จะว่าไป ก็เคยได้พบเซียนหญิงบนโลกมนุษย์... ปีศาจสาว... และแม่นางนี้..." สายตาหื่นกระหายไม่ต่างจากเห็นนางเป็นเหยื่อ ก้มลงมองใบหน้าสะสวย
"นี่ ๆ ท่านเป็นใคร ข้าไม่เกี่ยวนะ"
"นางไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ปล่อยนางเสีย!"
"หากว่าข้าไม่ปล่อย ใครจะทำไม"
"ข้าบอกให้ปล่อยนาง!"
----------
[1] ซื่อเหอย่วน (四合院 sìhéyuàn) ที่พักอาศัยในลักษณะตั้งอยู่บนพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้า รอบ ๆ บริเวณเป็นที่ตั้งเรือนพักอาศัย ล้อมรอบทิศทั้งสี่ของพื้นที่เอาไว้เรียกเรือนสี่ประสาน
[2] ยามซื่อ (巳:sì) เวลาสากลคือ 09.00 - 10.59 น.