เจ้าหน้าที่สาวคนนั้นหยิบตะกร้าขึ้นมาเพื่อจะเก็บกล่องที่หล่นตามพื้น และเอ่ยถามกลุ่มหญิงสาวและชายชุดดำ
"จะเอากล่องที่เหลือด้วยไหมคะ?"
ชายชุดดำรีบหยิบกล่องไปให้ครบคนละสองกล่อง แล้วเดินจากไป
ส่วนแก๊งค์สาวๆ รวมตัวพูดคุยกัน " เรย์ว่าไง พวกเราควรเอากล่องที่เหลือไหม" น้ำหันไปถามเรย์
เรย์จ้องมองกล่องสีขาวไข่มุกที่ตัวเองถืออยู่และหยิบกล่องสีขาวธรรมดามาเปรียบเทียบ จากนั้นก็พูดว่า "ไม่ละ ส่วนตัวฉันไม่อยากเสี่ยงกับกล่องที่เหลือ ฉันสังหรณ์ว่ามันจะไม่ได้อะไรดีๆหรอก"
แนนซี่พูดขึ้นมาว่า "น้ำ เพื่อนเธอสองคนนั้นต้องลงทุนเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ ไอเท็มมันจะต่างกันขนาดนั้นเลยรึไง"
"มันก็มีสิทธิ์อยู่นะ ถ้าหากฟลุกได้ไอเท็มสวมใส่ระดับเกิน 5 ดาวขึ้นไป แค่ขายก็ได้เงินในเกมเป็นแสนทองแล้ว แลกเป็นเงินจริงก็เป็นหมื่นบาทอยู่นะ แต่ฉันก็สงสัยอยู่นะว่ามันจะเป็นไปได้เร้อ งานนี้ยังไงมันก็แจกฟรี คนที่มาร่วมงานก็มีแต่ผู้เล่นใหม่ๆ ทั้งนั้นแหละ พวกผู้เล่นอาชีพหรือฮาร์ดคอร์คงไม่มาร่วมงานแบบนี้หรอก" น้ำกล่าว
"เดี๋ยวตอนไปเปิดกล่องกัน ก็คงจะรู้เองว่าข้างในมันมีอะไร ในมือพวกเราก็มีกล่องหนึ่ง ยิ่งถ้าได้ไอเท็มหรือสกิลสายต่อสู้ละก็ ฉันจะดีใจมาก" เรย์ยิ้มและพูดเสริมขึ้นมา
"จ๊ะ แม่เรย์สายโหด ฉันขอแค่ได้พวกเสื้อผ้าสวยๆ เครื่องประดับน่ารักๆ ก็พอแล้วละ ฉันละเบื่อเมืองเริ่มต้นที่อยู่ตอนนี้ม๊ากมาก หาไอเท็มสวมใส่เก๋ๆ เลิศๆ ไม่ได้เลย" แนนซี่กล่าว
"นี่ๆ ว่าแต่คนที่วิ่งมาทีหลังนั่น หล่อใช้ได้อยู่นะ น้ำเธอรู้จักเขาด้วยรึเปล่า" มะนาวพูดขึ้นมา
"ยัยมะนาว! แหม สนใจแต่เรื่องผู้ชายนะหล่อน"
มะนาวแลบลิ้นแล้วทำท่าน่ารัก "อะไรย่ะ ฉันแค่อยากรู้เฉยๆ ไม่มีอะไรสักหน่อย เนอะๆ เรย์ก็อยากรู้ใช่ไหมล่ะ" มะนาวเข้าไปกอดแขนของเรย์
"จ๊ะๆ ก็อยากรู้แหละ แต่คงไม่เท่าเธอหรอก" เรย์ทำตามองบนเล็กน้อยและยิ้มขำกับเพื่อนสาว
น้ำมองไปแจ็กกับวินที่กำลังวิ่งไปอีกฝั่งของห้าง เห็นสองคนนั้นไกลๆ และตอบว่า "นายคนนั้นชื่อวิน ฉันเคยคุยกับเขาแค่สองสามครั้งเอง ไม่ได้สนิทกันหรอก ส่วนใหญ่เวลาอยู่ที่โรงเรียน ถ้าไม่ได้เห็นว่าอยู่กับแจ็ก ก็จะหมกตัวอยู่แต่ในห้องสมุด อ่านหนังสือคนเดียวเป็นประจำ มีคนแอบชอบหมอนั่นเยอะ อาจเพราะหน้าตาดีกับดูสุขุมนิ่งๆ มั้ง แต่ก็ไม่เห็นจะตอบตกลงคบกับใครนะ"
"ว้าวๆๆ สมเป็นเจ๊น้ำตลาดบางไทร รู้ลึกรู้จริง" เพื่อนทั้งสามส่งเสียงแซว
"จะบ้าเรอะ ฉันก็แค่จำได้เพราะเขาเป็นคนแปลกต่างหาก เอ่อ พี่คะ ขอโทษค่ะ พวกหนูปรึกษากันนานไปหน่อย เก็บกล่องไปได้เลยค่ะ" น้ำหันไปบอกเจ้าหน้าที่ซึ่งกำลังรออยู่
"ไม่มีปัญหาจ้า เดี๋ยวถ้าพวกน้องพร้อมจะยืนยันรับไอเท็ม ก็เชิญที่ร้านได้เลยนะจ๊ะ" พนักงานสาวยิ้มและเดินเข็นรถใส่กล่องจากไป
....
…...
อีกฝากหนึ่งของห้าง วินกับแจ็กนั่งพักกินน้ำกันอยู่ที่ม้านั่ง
"ว้าเว้ย! ไอ้วิน ขอโทษทีนะที่ฉันคว้ากล่องสีขาวไข่มุกมาได้แค่กล่องเดียว" แจ็กกล่าวเชิงเสียดาย
"ไม่เป็นไรหรอกน่า อย่างที่นายเห็นนั่นแหละ กล่องมันไม่ใช่ธรรมดา มองผิวเผินมันก็สีขาวเหมือนกันหมด พวกเราได้มาสามกล่องก็สมบูรณ์แบบแล้วละเพื่อน เพราะนี่ไง" วินควักกล่องสีขาวไข่มุกอีกกล่องออกมาจากกระเป๋าเป้
"อัยยะ! ฮ่าฮ่า ที่นายมาช้าเพราะไปแวะหาที่ชั้นอื่นมาสินะ" แจ็กยกนิ้วโป้งให้วิน
"ที่ชั้นแปดมีร้านกาแฟสตาร์เบิร์สที่ ดร.เอ็ดเวิร์ดชอบดื่มอยู่เป็นประจำ แล้วมันก็อยู่ไม่ไกลจากบันได ฉันเลยลองเสี่ยงแวะไปดู แล้วก็เจอจริงๆ อยู่บนยอดน้ำพุสามชั้นหน้าร้านนั่นเลย แล้วบนยอดน้ำพุน่ะ มันมีแสงอาทิตย์ตกกระทบพอดี ฉันเลยรู้ว่ากล่องมันจะเป็นยังไงน่ะสิ" วินอธิบาย
"แล้วไอ้เรื่องกล่องสีขาวไข่มุกล่ะ"
"เมื่อคืนในบอร์ดเว็ปหลักของเกมในแต่ละประเทศ ด็อกเตอร์เอ็ดเวิร์ดเขาโพสต์กลอนไว้บทหนึ่ง ตัวอักษรสีรุ้ง พื้นหลังสีขาว"
'สิ่งล้ำค่ากลั่นมาจากน้ำตา สุขอุราทุกคราเมื่อพบเห็น
ประกายต้องจับใจแม้ยามเย็น แสนลำเค็ญสร้างมาไม่ได้ครอง'
"โอ้~ ยังงี้นี้เอง ว่าแต่กลอนนั่นพูดถึงไข่มุกเหรอฟะ ฉันไม่เห็นเข้าใจเลย ฮ่าฮ่าฮ่า" แจ็กหัวเราะบ๊องตื้นออกมา วินก็ยิ้มขำไปด้วย
วินลุกขึ้นเอากระป๋องน้ำไปทิ้งถังขยะแล้วพูดว่า "ไปๆ ไปยืนยันรับไอเท็มที่ร้านกัน หลังจากนี้ฉันต้องไปเข้ากะงานพาร์ทไทม์ต่อ ต้องไปให้ตรงเวลาด้วย"
"โอเค ไปกัน ว่าแต่พวกเรายังไม่เคยเล่นเกมเลยนะ มันจะไม่เป็นไรใช่ไหม?" แจ็กเอ่ยถาม
"ฉันน่ะ เคยเล่นครั้งหนึ่งแล้ว ตั้งแต่วันที่เกมเปิดตัว แล้วหลังจากนั้นก็ไม่ได้เล่นอีกเลย" วินตอบด้วยสีหน้าเศร้าเล็กน้อย
"เอ้าเหรอ! ไม่เห็นนายเคยเล่าให้ฟังเลย แล้วทำไมไม่เล่นต่อล่ะ?"
"เหตุผลหลักๆ ก็เรื่องเงินนั่นแหละ ส่วนเรื่องอื่นค่อยเล่าให้ฟังวันหลังนะ" วินตอบพร้อมเอามือจับที่ไหล่แจ็ก เป็นสัญญาณให้รู้ว่าเขายังไม่อยากพูดถึงมันตอนนี้ แจ็กมองวินแล้วก็พยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบรับ
วินพูดต่อว่า "เรื่องยังไม่เคยล็อกอินน่ะไม่เป็นไร แค่สมัครไอดีเกมไว้ก็พอ เดี๋ยวพอพวกเราเข้าเกมเมื่อไร ไอเท็มมันจะตามพวกเราเข้าไปเอง แต่ถ้าพวกเราได้เครื่อง VR แคปซูล หรือพวกของนอกเกมละก็ เขาจะบอกพวกเราเดี๋ยวนั้นเลย"
"นายคิดว่าพวกเราจะได้เครื่องไหมวะ ฮึ่ย! ฉันตื่นเต้นนะเนี่ย เครื่องราคาตั้งเหยียบแสน ถ้าได้เกินสองเครื่อง พวกเราเอาไปขายมาแบ่งตังค์กันดีกว่า" แจ็กเดินเข้าไปกอดรัดคอวิน
"เออ ฉันก็ตื่นเต้นเหมือนกัน จำที่เคยเล่าให้ฟังได้ไหมว่า คนที่เข้าไปเล่นจริงจัง พวกท็อปเพลเยอร์น่ะรายได้เดือนหนึ่งเป็นล้านก็มีนะเฟ้ย ฉันเองไม่ได้หวังว่าเข้าไปปุ๊ปแล้วจะรวยในชั่วข้ามคืนหรอกนะ แต่แค่เดือนหนึ่งฉันหาเงินได้สัก 2-3 หมื่นบาท ฉันว่าก็โอเคแล้วละ แล้วตอนนี้สิ่งที่จะทำให้ความเป็นไปได้แบบนั้นมันเกิดขึ้น มันอยู่ในมือพวกเราเรียบร้อยแล้ว ป่ะ! ไปลุ้นที่ร้านกันเลย"
วินกับแจ็กเดินเข้าไปในร้านเกมซึ่งตอนนี้คนจอแจแน่นขนัดมาก และได้ยินเสียงพนักงานแจ้งออกลำโพงว่า
"วันนี้ตู้ OSS ขอสงวนสิทธิ์ให้เฉพาะผู้ที่ต้องการยืนยันรับไอเท็มนะครับ และกราบเรียนผู้ที่ถือกล่องของขวัญ ขอความกรุณาอย่าเพิ่งเปิดกล่องก่อนถึงตู้ครับ ส่วนท่านที่ต้องการซื้อเครื่อง VR แคปซูล ธุรกรรมทางการเงิน หรือสมัครไอดีเกม รบกวนกดบัตรคิวแล้วรอพบพนักงานที่เคาเตอร์หลักได้เลยครับ"
(One Stop Service เป็นตู้หน้าจอทัชสกรีนขนาด 100*50 ซม. คล้ายกับตู้ซื้อตั๋วหนังตามห้าง)
"แจ็ก ไปสมัครไอดีให้นายก่อนดีกว่า แล้วพวกเราค่อยไปลุ้นที่ตู้พร้อมกัน" วินดึงแจ็กไปกดบัตรคิว ได้หมายเลข 108 หน้าจอที่เคาเตอร์เรียกอยู่คือหมายเลข 100
ขณะที่ทั้งสองนั่งรอเรียกตามคิว ก็นั่งดูผู้คนที่มายืนยันรับไอเท็มกัน คนที่อยู่ในร้านตอนนี้มีทุกเพศทุกวัยเลยทีเดียว เป็นหลักฐานอย่างดีว่า Another World Online เข้าถึงสาธารณชนได้อย่างดีเยี่ยมจริงๆ
'หมายเลข 101 เชิญค่ะ…'
"วิน ดูนั่นสิ คุณตากับคุณยายเดินควงแขนกันมาต่อแถวที่ตู้แล้ว ไหนนายบอกว่าเกมนี้ต่อสู้กันดุเดือดไง แล้วทั้งคู่จะไหวหรือเนี่ย" แจ็ก ถามด้วยความสงสัย
"เรื่องไหวน่ะไหวอยู่แล้ว เพราะสภาพร่างกายเราในเกมกับนอกเกมไม่เหมือนกันน่ะสิ เมื่อล็อกอินเข้าเกมปุ๊บ ทุกคนจะเริ่มที่เลเวล 1 ถูกไหม ถึงรูปร่างหน้าตาจะปรับได้ไม่เกิน 10 % แต่แค่สภาพร่างกายตอนเลเวลเริ่มต้นก็คล่องแคล่วเหมือนวัยรุ่นเลยละ นายลองคิดสิว่าคุณตากับคุณยายจะดีใจขนาดไหน เวลาอยู่ในเกม ไม่ต้องเดินย่องเบาๆ ค่อยๆ ทั้งคู่สามารถวิ่งได้ กระโดดได้ เล่นกีฬาผาดโผนยังได้เลย"
"อ้อ ยังงี้นี้เอง เนอะถ้าเป็นแบบนั้น แค่คิดก็น่าสนุกแล้ว" แจ็กพยักหน้าเห็นด้วย
"ใช่แล้ว และการเข้าไปในเกมต่างโลกเนี่ย ไม่จำเป็นต้องบู๊ดุเดือดตลอดเวลาหรอกเพื่อน ใครอยากเข้าไปใช้ชีวิตแบบไหนในนั้น ทุกคนสามารถทำได้หมด ปลูกผัก ทำฟาร์ม ค้าขาย ตกปลา หรือแค่เข้าไปท่องเที่ยวในนั้นก็สะดวกสบายกว่าไปเที่ยวในโลกจริงตั้งเยอะ อาหารการกินก็เลิศรส แถมราคาถูกกว่าโลกจริงมากมาย"
"ห๊ะ! ของกินก็ลิ้มรสได้ด้วยเรอะ?" แจ็กทำหน้าตกใจ
"เออ ประสาทสัมผัสทั้ง 5 ของเราอยู่ครบเลย รูป รส กลิ่น เสียง และการสัมผัส"
"เฮ้ย~ ว้าวๆ แจ่มเป็นบ้าเลยว่ะ" แจ็กอุทานเบาๆ
วินยิ้มแล้วถามว่า "หมายถึงเกมใช่ไหม?"
"เปล่าๆ น้องคนนั้นน่ะแจ่มเป็นบ้าเลย อึ๋มมั่กมาก น่ารักซะไม่มี" แจ็กชะเง้อคอมองสาวที่กำลังเดินเข้ามาในร้านเกม
เพียะ! วินตบหัวแจ็กเบาๆ หนึ่งทีเชิงหยอก "ไอ้บ้านี่ ตูอุตส่าห์ตั้งใจอธิบาย มัวแต่มองหญิงอยู่ได้"
'หมายเลข 105 เชิญค่ะ…'
"หากสิ่งสวยงามไม่ได้มีไว้ให้ชื่นชม โลกนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมีศิลปะน่ะสิ" แจ็กทำหน้านิ่งเก็กหล่อ เอานิ้วโป้งกับนิ้วชี้มาจับที่คางตัวเอง สายตามองไปที่น้องคนนั้นต่อไป…
วินยิ้มอ่อนพร้อมกับส่ายหัวเบาๆ ให้กับความตลกของเพื่อน
'หมายเลข 108 เชิญค่ะ…'
"ไปกัน หมายเลขของนายแล้ว"
ทั้งคู่เดินไปนั่งที่หน้าเคาเตอร์ แล้วพนักงานสาวก็พูดว่า "สวัสดีค่ะ Infinity 69 ยินดีให้บริการค่ะ"
"ครับ เพื่อนผมอยากเปิดไอดีเกมน่ะครับ" วินกล่าว
"ค่ะ เดี๋ยวรบกวนกรอกเอกสารแผ่นนี้เลยค่ะ" พนักงานยื่นเอกสารให้แจ็ก แจ็กก็รับมากรอกจนเสร็จแล้วก็ยื่นกลับให้
"โอเคค่ะ เสียบบัตรประชาชนตรงนี้เลยค่ะ"
เมื่อแจ็กเสียบบัตรเข้าไปที่เครื่อง ภาพโฮโลแกรมเล็กๆ ก็ฉายออกมา เป็นรูปหน้าต่างรายละเอียดสัญญาและเงื่อนไขการเปิดใช้บริการไอดีเกมของบริษัท Infinity69 แจ็กไม่อ่านให้เสียเวลากดตกลงๆๆ เสร็จเรียบร้อย
"ขอบคุณค่ะ ค่าบริการเปิดไอดีครั้งเดียวตลอดชีพ 1,000 บาทค่ะ"
"หาาาา ต้องเสียเงินด้วยเหรอครับ นึกว่าฟรีซะอีก" แจ็กกล่าว อย่างตกใจแล้วหันไปมองหน้าวิน
"อ้าว ฉันลืมบอกเหรอ ฮ่าฮ่า โทษทีเพื่อน" วินหัวเราะแห้งๆใส่แจ็ก
"ไอ้บ้า ฉันเอาตังค์มาไม่พอน่ะสิ มีอยู่แค่สามร้อยบาทเอง ในบัญชีก็แทบจะบ๋อแบ๋แล้วด้วย"
"เออ เรื่องนั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะออกให้นายทั้งหมดก่อนเอง แต่นายต้องคืนฉันทีหลังนะ" วินหยิบบัตรประชาชนให้พนักงานหักเงินในบัญชีตนเอง (สมัยนี้บัตรประชาชนใบเดียว เชื่อมต่อข้อมูลทุกอย่างของคนๆ นั้นไว้ได้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นทะเบียนบ้าน สูติบัตร ประวัติการศึกษา ประวัติสุขภาพจากโรงพยาบาล บัญชีธนาคาร ฯลฯ)
"รบกวนกดรหัสและสแกนลายนิ้วมือด้วยค่ะ" พนักงานยื่นหน้าจอให้วิน วินก็จัดการยืนยันให้เรียบร้อย
"พี่วินสุดหล่อครับ เดี๋ยวน้องแจ็กขอคืนเงิน เป็นเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวที่บ้านแทนได้ไหมคร้าบ" แจ็กเอามือมานวดไหล่วินเบาๆ
"นายนี่มัน… เออๆ ก็ได้ฟะ แล้วบอกป๊านายไว้ละกันว่าจะเลี้ยงตอบแทนที่ฉันติวหนังสือให้ไรงี้"
"ไม่มีปัญหา ป๊ากับม๊าเขาบอกตลอดแหละว่าให้ชวนวินมากินก๋วยเตี๋ยวที่บ้านบ่อยๆ มาทุกวันเลยยังได้"
"เพราะป๊ากับม๊านายไม่เคยคิดตังค์ฉันนี่แหละ ฉันเลยเกรงใจอ่ะดิ รบกวนมาตลอดตั้งแต่เด็กแล้ว"
"คิดมากน่า บางครั้งฉันว่าเขายังรักนายมากกว่าฉันเลยล่ะมั้ง เห็นชอบพูดตลอดเลยว่า ทำไมไม่เรียนให้เก่งเหมือนวิน ทำไมไม่ขยันอ่านหนังสือเหมือนวิน ฉันฟังจนหูชาแล้วเนี่ย"
"งั้นตกลงตามนั้น ว่าแต่ถึงช่วงเวลาอันน่าตื่นเต้นของวันนี้แล้วสินะ ไปลุ้นไอเท็มที่ตู้กันดีกว่าเพื่อน"
"ไปๆ ไปกันเลย!!" ทั้งคู่เดินยิ้มกันไปต่อแถวที่ตู้ OSS ในใจพลางคิดหวังขอให้ได้เครื่อง VR แคปซูลด้วยเถอะ สาธุๆ


"หมู่บ้านโซล่าร์โซเลซเหรอครับ?"
"ใช่ครับ เห็นว่าเป็นหมู่บ้านเอลฟ์น่ะครับ พี่ไกด์พอจะบอกได้ไหมครับ?"
"...ต้องขออภัยด้วยครับ เรื่องนี้ผมไม่สามารถบอกได้ หลังจากเข้าเกมแล้ว ขอแนะนำให้ลองไปหาข้อมูลที่กิลด์นักผจญภัยนะครับ" ไกด์ตอบ
"โธ่เอ๊ย แค่นี้ก็บอกไม่ได้ ขี้งกจัง"
"...."
"โอเคๆ กิลด์นักผจญภัยใช่ไหมครับ เดี๋ยวผมจะลองไปดู" แจ็กพยักหน้าตอบรับ และถามต่อว่า
"พี่ไกด์ ถ้าเกิดผมตายในเกม ผลจะเป็นยังไงครับ?" แจ็กถามต่อ
"ในเกมหากเพลเยอร์เสียชีวิต(Game Over) จะถูกลดไป 10 เลเวล และดรอปเงินครึ่งหนึ่งกับสุ่มดรอปเครื่องสวมใส่หนึ่งชิ้นครับ"
"10 เลเวล! แถมเสียเงินกับของอีก โหยยย! เยอะนะครับนั่น"
"เอ่อ แล้วในเกมเนี่ย เวลาตาย มันเจ็บมากไหมครับ?"
ทันใดนั้นมีมีดเล่มหนึ่งพุ่งลงมาจากเพดาน
ฟิ้ววว! ฉึก! "โอ๊ย!"
มีดเสียบเข้าที่พุงของแจ็กพอดี
"พี่ไกด์ อะไรเนี่ย! ไม่บอกไม่กล่าวเลยนะครับ ตกใจหมดเลย" แจ็กร้องบ่นพลางเอามือจับด้ามมีดที่เสียบพุงตัวเอง
"อย่างที่คุณแจ็กรู้สึกตอนนี้ครับ เกมของเราประสาทสัมผัสทั้งห้ายังอยู่ครบก็จริง แต่เรามีระบบดูดซับความเจ็บปวดขั้นสูง (Pain Absorber) ถึงแม้จะเป็นแผลฉกรรจ์ก็ตาม คุณจะรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ รู้สึกช็อกหรือชาตามบาดแผลตามสภาพดาเมจที่ได้รับครับ เราตั้งใจคงอารมณ์ตรงส่วนนี้เอาไว้ เพื่อที่ว่าเพลเยอร์จะได้ประสบการณ์ความเร้าใจในการต่อสู้และรู้สึกอภิรมย์กับความรู้สึกเจ็บปวดได้อย่างไม่ต้องกังวลครับ" ไกด์รีบอธิบายตามทันที แจ็กฟังแล้วเข้าใจ แต่ทำไมรู้สึกเหมือนน้ำเสียงของไกด์จะรื่นเริงสะใจนิดๆก็ไม่รู้
"โอเคครับ แบบนี้นี่เอง ถ้าไม่เจ็บซะเลย มันก็ไม่ใช่ชีวิตล่ะนะ" แจ็กเอามือจิ้มๆด้ามมีดที่พุง ความรู้สึกที่โดนมีดเสียบตะกี้คือ เหมือนโดนผึ้งตัวใหญ่ต่อย เจ็บจี๊ด สะดุ้งเฮือก มีเลือดพุ่งออกมา แต่ไม่ปวดแผลเลย กลับรู้สึกชาและหน่วงๆตรงบาดแผลหน่อยๆ
"แล้วถ้าโดนไฟลวกหรือตัวระเบิดอะไรแบบนี้ละครับ?" แจ็กพูดจบปุ๊ป ฉุกคิดขึ้นได้
"อ๊ะ! เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยว~ก่อนครับพี่ไกด์ ไม่ต้องทดสอบจริงก็ได้นะครับ ตอบผมเฉยๆ ก็พอ" แจ็กรีบยกมือทั้งสองข้างกันไว้ข้างหน้าและโบกสั่นไปมา ถึงจะรู้ว่าไม่ได้เจ็บปวดมากเท่าของจริง แต่เขาก็ไม่อยากโดนอยู่ดี
"ชิ!… ดาเมจรูปแบบอื่นๆ ก็จะคล้ายแบบนี้แหละครับ ไม่ต้องกังวลนะครับ" ไกด์ตอบ
เหมือนแจ็กจะได้ยินเสียงจุ๊ปากเสียดายเบาๆ แต่เขาก็คิดว่าอาจหูแว่วไปเองก็ได้มั้ง
"ตกลงไม่ทราบว่าคุณแจ็กจะเลือกอาชีพพื้นฐานอะไรดีครับ?"
"...อืม ผมชอบอาชีพที่เน้นความว่องไวเป็นพิเศษ ขอเลือกอาชีพโจรครับ"
"อาชีพโจร(Thief) เป็นคำตอบสุดท้ายนะครับ" ไกด์ถามย้ำ
"ครับ ตามนั้นเลย"
จากนั้นภายในร่างกายของแจ็กมีเสียงเกิดขึ้น
"วู้มมมมม" พร้อมกันนั้น ก็มีแสงสีขาวค่อยๆเปล่งรัศมีออกมาจากทั่วร่างเช่นเดียวกัน
"วู้มมมมม บรึ้ม!" แสงสีขาวระเบิดจากร่างกายเบาๆ จากนั้นก็มีเสียงข้อความเข้า
"ติ๊ง!"
อาชีพของคุณคือ "โจร"
คุณทำเควสเลือกอาชีพพื้นฐานสำเร็จแล้ว!
ของรางวัลที่ได้รับ
1. ถุงเงิน 1,000 เหรียญทอง (Gold Coins)
2. บัตรเงินสด (Cash Card)
3. ม้วนสกิลเฉพาะอาชีพ 1 ea
4. มีดสั้นกากๆ 1 ea
 ตอนนี้ชุดของแจ็กเปลี่ยนไปเป็นสไตล์ของอาชีพโจร เสื้อยืดสีดำ ทับด้วยเสื้อจั๊มสีน้ำตาลอ่อนแขนยาวเข้ารูปตรงไหล่กับศอกบุด้วยหนังสีดำด้าน กางเกงหนังขายาวทรงกระบอกสีดำ
"โอ้วว เท่เป็นบ้า" แจ็กจับเสื้อผ้าตัวเอง ยืนส่องกระจกหมุนไปมาอย่างชอบใจ
"คุณแจ็กลองพูดว่า 'คอมมานด์ วินโดว์' ดูสิครับ"
"… เอ่อ 'คอมมานด์ วินโดว์'" (Command Window)
หน้าต่างสีฟ้าใส ขนาด 50*50 ซม. โผล่ขึ้นมาตรงหน้าของแจ็ก ฟอนต์ภายในเป็นสีขาวอมฟ้าจางๆ ดูแล้วสบายตา ในหน้าต่างนั้น มีเมนูห้าข้อคือ
[สเตตัส] [ไอเท็ม]4! [ภารกิจ] [สังคม] [ตั้งค่า]
แจ็กสังเกตว่าตรงหัวข้อไอเท็มมีเลขสี่กระพริบอยู่ จึงกดเข้าไปดู แล้วเขาก็เห็นว่าของรางวัลที่ได้เมื่อสักครู่อยู่ข้างในเรียบร้อยแล้ว
"หากอยากเปลี่ยนวิธีการเปิดใช้งานคอมมานด์วินโดว์ ให้เข้าไปที่เมนู[ตั้งค่า] จะสามารถเลือกเปลี่ยนเป็นแบบแอ๊คชั่นได้ครับ เช่น ชูนิ้วโป้ง นิ้วชี้ นิ้วกลาง แค่สามนิ้ว แล้วตวัดจากล่างขึ้นบน เป็นต้นครับ"
"คราวนี้เรื่องเงินนะครับ คุณแจ็กลองหยิบไอเท็มถุงเงินกับบัตรเงินสดออกมาดูสิครับ ใช้นิ้วจิ้มไปก่อนให้มันเรืองแสง จากนั้นก็ทำท่ากำมือดึงมันออกมา"
แจ็กลองทำตามที่ไกด์บอก จิ้มไอเท็มคว้าหมับออกมา ฟึ่บ!
"โอ้โหเฮะ! สนุกว่ะ แบบนี้สะดวกมากเลย"
"ครับผม ในช่องไอเท็มจะใส่ของได้ 100 ชนิด ไอเท็มประเภทวัตถุดิบหรือยาโพชั่นต่างๆจะเก็บได้มากสุดช่องละ 99 ชิ้น ส่วนประเภทเครื่องสวมใส่จะเก็บได้ช่องละ 1 ชิ้น แล้วจะมีรายละเอียดเรื่องน้ำหนักสิ่งของอีก ลองใช้งานจริงภายในเกมจะเข้าใจมากขึ้นครับ" ไกด์อธิบายให้ฟังแล้วกล่าวต่ออีกว่า
"คุณแจ็กลองเอาถุงเงิน 1,000 G แตะที่บัตรเงินสดสิครับ"
แจ็กทำตามที่ไกด์บอก เอาถุงเงินแตะที่บัตรปุ๊บ ถุงเงินเหมือนถูกดูดซวบเข้าไปในบัตร และมียอดตัวเลขเพิ่มขึ้นในบัตรว่า +1,000
"อัตราแลกเปลี่ยนเงินตรา (Exchane) อยู่ที่ 1,000 G มีค่าเท่ากับ 120 บาทครับ ผมจะเชื่อมโยงกับบัญชีธนาคารของคุณแจ็กเอาไว้ให้เลยนะครับ"
"พี่ไกด์ หมดรึยังครับพี่ ผมอยากเข้าเกมเต็มทีแล้ว" แจ็กพูดพร้อมทำท่าวอร์มอัพร่างกาย
"อ้อ… ครับๆ ได้ครับ ถ้าต้องการแลกเปลี่ยนเงินหรือสงสัยอะไรเพิ่มเติมให้เข้าไปสอบถามที่กิลด์ได้เลยครับ งั้นเดี๋ยวผมจะเปิดวาร์ปเข้าเกมแล้วนะครับ เตรียมตัวรับการร่วงหล่นให้ดี อาจหวาดเสียวตื่นเต้นนิดหน่อย แต่รับประกันความปลอดภัย 100% ซึ่งในจุดนี้บางคนก็ชื่นชอบมากครับ แต่ถ้าคุณแจ็กไม่ชอบ สามารถหลับตาปี๋เพียง 5 วินาทีก็จะถึงพื้นแล้วครับ"
"ห๊ะ? ยังไงนะ…ร่วงหล่น? เอ่อ พี่ไกด์ครับ ผมไม่ค่อยถูกกับความสูง--"
วู้มมมมมมม
ทันใดนั้นมีแสงสีขาวขนาดใหญ่สาดลงมาห่อหุ้มตัวของแจ็กเอาไว้ และไม่นานเขาก็รู้สึกเหมือนพื้นที่ยืนอยู่หายไป ร่างกายของเขาร่วงตกลงไปแหวกอากาศลงไปเรื่อยๆ
"โว้วๆๆ โว้ว~"
ไม่นานแสงสีขาวก็แปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าของท้องฟ้า เขาร่วงทะลุผ่านก้อนเมฆ เห็นภูเขาอยู่ไกลลิบตา เห็นปราสาทและอาณาจักรอยู่เบื้องล่าง และเมื่อมองออกไปสุดสายตาก็เห็นขอบฟ้ากับแผ่นดินโค้งมน แจ็กกำลังเล่นกีฬากระโดดร่มโดยที่ไม่มีร่มชูชีพอยู่ตอนนี้
"ว๊ากกกกก~!! อ๊าาาาา~!!"
"ช่วยด้วยยยย ผมไม่ชอบความสูง!!"
"อ๊อก! ไม่ไหวแล้ว พี่ไกด์บอกว่าไงนะ ให้หลับตาปี๋ 5 วินาทีเรอะ เอ้า!"
เฟี้ยวววววววว
...
.....
5 วินาทีผ่านไป แจ็กรู้สึกว่าเท้าของเขาติดพื้นอีกครั้ง เมื่อเปิดตาขึ้นมาภาพแรกที่เขาเห็นก็คือ
"ปราสาทลอยฟ้า โอ้แม่เจ้า~!"
ดวงตาของแจ็กลุกวาว เขาอยู่ในอาการตกตะลึงและทึ่งกับความแฟนตาซีแรกที่ตาเห็น...
แจ็กยืนจ้องปราสาทเพลินอยู่นานประมาณหนึ่งนาที แล้วเริ่มตรวจสอบสภาพแวดล้อมอื่นๆ เริ่มจากที่ที่เขายืนอยู่ จุดนี้ดูเหมือนจะเป็นทางออกไปนอกเมือง เพราะสังเกตจากด้านหลังของเขาเป็นกำแพงสูงประมาณตึกสองชั้นที่ประดับด้วยธงสีแดงเลือดหมูตัดขลิบสีทอง กำแพงนั้นยาวปิดล้อมเมืองใหญ่เป็นลักษณะวงกลม และมองเลยประตูกำแพงที่เปิดอยู่ออกไป เป็นถนนดินแข็งที่สองข้างทางเป็นป่าโปร่งและทุ่งหญ้าเขียวจี แจ็กเลยพอนึกออกว่ารูปร่างของเมืองนี้เป็นวงกลม ซึ่งตรงกลางของเมืองคือ ปราสาทลอยฟ้านั่นเอง
เมืองเริ่มต้นแห่งนี้ ตัวอาคารบ้านเรือนเป็นแบบ Timber Frame ซึ่งเป็นบ้านสไตล์เยอรมันดั้งเดิมแท้ๆ ถนนสายหลักมุ่งตรงไปยังจตุรัสใหญ่ใจกลางเมือง และสิ่งที่น่ารื่นรมย์ของที่นี่คือมีคลองไหลผ่านทั่วเมือง มีผู้คนนั่งเรือแล่นไปมามากมาย ดูแล้วบรรยากาศดียิ่งนัก ตามระเบียงริมคลองประดับไปด้วยดอกไม้หลากสีสัน ตามตรอกซอกซอยมีทั้งร้านค้า ร้านอาหาร แต่ละร้านออกแบบป้ายได้น่ารักเก๋ไก๋แตกต่างกันออกไป
"ที่นี่มันดูคล้ายกับเมืองทางยุโรปที่เคยเห็นในทีวีแน่ะ ฮ่าฮ่า แค่เข้าเกมมาก็คุ้มค่าแล้วจริงๆ ยังกับได้มาเที่ยวต่างประเทศเลย" แจ็กเดินมองโน้นมองนี่ไปเรื่อยเปื่อย เห็นผู้คนมากมายหลายเผ่าพันธุ์ ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้าแม่ค้าสีผิวแปลกๆ เห็นสัตว์เลี้ยงหน้าตาประหลาดแต่มองแล้วก็น่ารักดี เห็นรถเทียมเกวียนบรรทุกของที่สัตว์ลากรถนั้นไม่ใช่วัว ม้า หรือลาแน่ๆ และการแต่งกายแฟชั่นของทุกคนเหมือนในเกม RPG ที่เคยเล่นสมัยเด็กไม่มีผิด รวมไปถึงบรรยากาศทั้งหมดในเมืองนี้ ทำให้เขารู้แน่ชัด 100% เลยว่าที่นี่ยังไงก็คือ 'ต่างโลก'
"เออ ลืมเลย ไอ้วินบอกให้รีบทักไปนี่หว่า คอมมานด์ วินโดว์"
เขากดเลือกที่ [สังคม] แล้วพิมพ์ ID ของวินลงไป "เอ อะไรแล้วนะ...Archawin777 โอเค!"
เขาเห็นไอคอนที่ชื่อของวินขึ้นว่า ON แล้วกดพิมพ์ทักไป "ม..า...แ..ล้...ว…ว้อ...ย...อ.ยู่...ไห..น...วะ" (มาแล้วว้อย อยู่ไหนวะ)
"...."
"ไอ้บ้านี่ ไม่ตอบอีก ทำอะไรอยู่หว่า? …. อืม งั้นไปที่กิลด์นักผจญภัยดูก่อนดีกว่า" แจ็กเอามือกดแผนที่เมืองขึ้นมา ในแผนที่เป็นรูปร่างของเมืองโดยย่อ ทั้งหมดสีดำตัดตัวอาคารที่เป็นสีเทา แทบไม่มีอะไรบอกเลย มีบอกแค่ ประตูเมือง จตุรัส และกิลด์นักผจญภัย เขาเลยรู้ว่ากิลด์ตั้งอยู่ใกล้กับจัตุรัสกลางเมือง เลยปิดวินโดว์แล้วเดินต่อไป
 ...
แจ็กเดินมาตามแผนที่ จนพบกับอาคารสูงใหญ่สามชั้น หน้าอาคารมีป้ายเขียนว่า [กิลด์นักผจญภัย]
"โอ้ ที่นี่น่ะเอง ใหญ่โตเป็นบ้า" ขณะที่เขากำลังจะเดินผ่านประตูเข้าไป จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้คนต่างตะโกนโวกเวกโวยวายกันไปทั่ว
"ใช่มันแน่ใช่ไหม!" ชายร่างบึกบึนคนหนึ่งตะโกนถาม
"ในที่สุดมันก็กลับมาสักที! ฮึ่ม! มันต้องตายด้วยมือข้า" อัศวินคนหนึ่งตะโกนด้วยอารมณ์โกรธแค้น
"ใช่แน่นอนครับ ผมเห็นมันล็อกอินเข้ามากับตา พอมันรู้ตัวว่ามีคนจำมันได้ ก็รีบเอาผ้าคลุมปิดหน้าแล้ววิ่งหนีไปเลย" ชายร่างเล็กคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง เหมือนทำเพื่อให้ทุกคนได้ยิน
"ความแค้นของข้าครั้งนี้ ต้องได้รับการชำระ" เสียงจอมเวทสาวพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นในความโกรธ
"หากข้าพบมันก่อนละก็ ข้าจะทรมานมันให้สาสมก่อนแล้วค่อยเชือดมันทิ้ง หึหึหึ ฮ่าฮ่าฮ่า" เสียงจากชายคนหนึ่งในกลุ่มนักบวช(Priest) พูดขึ้น
"เอาละเว้ย! งานนี้ใครดีใครได้! ปาร์ตี้ของข้าแยกย้ายกันไปได้แล้ว! เจอมันเมื่อไรให้รีบส่งข่าวบอกทันที!"
"ไปๆๆ!"
"ลุยๆๆ!"
"ฆ่ามันให้ได้!"
"โอ้วววววววววววว!"เสียงของผู้คนในกิลด์โห่ร้องพร้อมกันอย่างคึกคะนอง
แจ็กงุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า มองเลิ่กลั่กแล้วนึกสงสัยว่า 'เขามีอะไรกัน มันเกิดอะไรขึ้น?' แล้วแจ็กก็เบียดเสียดหลบผู้คนที่วิ่งเฮกันออกมา จนไปถึงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ของกิลด์จนได้
"ลุงครับ คนที่นี่เขาเป็นอะไรกันเหรอครับ ใครทำอะไรให้พวกเขาโมโหขนาดนี้?"
บาร์เทนเดอร์มองแจ็กด้วยหางตา สายตาของเขาคมกริบราวกับมีดโกน เขาพูดออกมาด้วยเสียงทุ่มต่ำว่า
"ไอ้หนู เอ็งเป็นเพลเยอร์ใหม่สินะ?"
"ใช่ครับ วันนี้วันแรก"
บาร์เทนเดอร์แสยะยิ้ม แล้วจู่ๆ เขาก็เอามือซ้ายคว้าท้ายทอยของแจ็ก กดหัวฟาดหน้าลงกับเคาน์เตอร์บาร์
ตึง!
"อั่ก!" แจ็กรู้สึกชาๆ ตรงแก้มที่แนบกับบาร์ไม้ และรู้สึกเหมือนโดนเหล็กเย็นแนบที่คอ เขารู้ตัวทันทีเลยว่าโดนมีดจ่อคอหอยอยู่
"ลุงทำอะไรเนี่ย?!"
บาร์เทนเดอร์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้"...ฟังให้ดีนะไอ้หนู ถ้าแกไม่อยากตายตั้งแต่วันแรก ตอบมาตามตรง
"แกรู้จักเด็กหนุ่มคนนี้ไหม?"
มีชายที่นั่งข้างๆ เอาใบประกาศจับล่าค่าหัว มาวางตรงหน้าแจ็ก ให้เขาเห็นรูปชัดๆ
----------------------------------------
~WANTED~
เด็กหนุ่มหายนะ
[รูปสเก็ตช์]
ชื่อคนร้าย: วิน
จุดสังเกต – มีรอยสักลายเปลวเพลิงที่แขนขวา
----------------------------------------
DEAD OR ALIVE
1,000,000 G
+รางวัลจากพระราชา
-----------------------------------
ถึงแม้นั่นจะเป็นรูปสเก็ตช์ และไม่รู้ว่ารอยสักที่ว่ามันเป็นยังไง ที่สำคัญชื่อคนน่ะมันอาจซ้ำกันได้ แต่แจ็กจำแววตาของเพื่อนรักได้เป็นอย่างดี
แจ็กอุทานในใจว่า…
'ไอ้วินนี่หว่า'


"นี่ค่ะน้อง ห้องหมายเลข 17 เชิญค่ะ" พนักงานเอลฟ์สาวสวยเปิดประตูห้องและเดินนำแจ็กเข้าไปด้านใน แจ็กยิ้มและเดินตามเข้าไปอย่างหน้าชื่นตาบาน
"ตรงนี้เป็นล็อกเกอร์เก็บของแบบใส่รหัสค่ะ ถ้าน้อง..."
"แจ็กครับ...ผมชื่อแจ็ก" แจ็กพูดขัดขึ้นมาพร้อมทำหน้านิ่งเก็กหล่อและส่งสายตาหวานฉ่ำให้กับเธอ
"ไม่ทราบว่าพี่คนสวยชื่ออะไร พอจะบอกได้ไหมครับ?"
"...พี่ชื่อซาร่าค่ะ อิอิ" เอลฟ์สาวตอบอย่างยิ้มแย้ม
"พี่ซาร่านี่เอง... ชื่อเพราะจังเลยนะครับ" แจ็กเดินมานั่งที่เก้าอี้ เอาแขนทั้งสองขึ้นมาวางบนโต๊ะ เอนตัวยื่นหน้าไปทางเอลฟ์สาว แล้วพูดว่า
"ถ้าผมมีพี่เป็นแฟน ชีวิตนี้ผมก็ไม่ต้อง 'ปวดหัว' อีกเลยใช่ไหมครับ?"
"......."
เอลฟ์สาวทำหน้าอึ้งเล็กน้อย เกิดความเงียบงันขึ้นในช่วงจังหวะนั้น จนแจ็กถึงกับได้ยินเสียงจากเครื่องปรับอากาศในห้องที่เป่าลมออกมาดังฟู่~~
'ฉิบหาย พี่เขาไม่ขำ' แจ็กคิดในใจ
"...เอ่อ 'ซาร่า' เป็นยี่ห้อยาแก้ปวดน่ะครับ"
"อะ อ๋อ ค่ะๆ แหมพี่ก็แบบว่า...งงเลย ฮะฮะฮะ" เอลฟ์สาวแกล้งขำให้อย่างมีมารยาท
"เอ่อ เดี๋ยวน้องแจ็ก เก็บของแล้วเตรียมเข้าแคปซูลเลยดีกว่านะคะ พี่ต้องออกไปรอต้อนรับลูกค้าท่านอื่นอีก"
"ครับๆ ได้ครับๆ" แจ็กรู้ตัวว่าปล่อยมุกฟายไปหนึ่งดอก แถมวืดอีกต่างหาก จึงรีบกุลีกุจอเก็บของแก้เขินแล้วรีบมานั่งในแคปซูลที่พี่เค้าเปิดฝาเครื่องเอาไว้ให้
"ก่อนอื่นสวมเฮลเมทกับถุงมือนะคะ เสร็จแล้วเดี๋ยวพี่จะกดปิดฝาเครื่องให้จากข้างนอก น้องแจ็กไม่ได้เป็นโรคกลัวที่แคบใช่ไหมคะ"
"ครับ ไม่เป็นครับ"
เครื่อง VR แคปซูล มีขนาดเทียบได้กับเตียงขนาดห้าฟุต นอนคนเดียว พลิกไปมาได้อย่างสบาย ฝาเครื่องเป็นรูปทรงโค้งสูงใหญ่ สีฟ้าอ่อน เนื้อโปร่งใสแบบที่มองเห็นทะลุข้างนอก และสามารถครอปปิดสนิทได้ แม้ผู้ใช้งานกำลังนั่งอยู่บนเตียง
เมื่อซาร่ากดสวิชท์ ฝาครอบเลื่อนปิดลงอย่างช้าๆ จนมีเสียงล็อกดังกริ๊กเบาๆ
"มันดูไม่ได้อึดอัด แถมให้ความรู้สึกโปร่งโล่งกว่าที่คิดไว้อีกครับ นอนลงมานี่ผมรู้สึกถึงความนุ่มสบายที่ไม่มากเกินไป รองรับน้ำหนักและกระดูกเป็นอย่างดี เตียงแบบนี้ถึงจะนอนทั้งวันทั้งคืน ตื่นมาก็คงไม่เมื่อย ไม่ปวดตัวแน่นอน"
"โห น้องแจ็กอธิบายได้ดีเลยล่ะค่ะ เก่งจัง"
"คือผมเป็นสายนักกีฬาน่ะครับ เลยศึกษาเรื่องพวกนี้เอาไว้ เพื่อรักษาสภาพร่างกายให้ดีที่สุด แต่เตียงที่บ้านก็ไม่ได้ดีขนาดนี้หรอกนะครับ แค่เตียงยางพาราธรรมดา" แจ็กกล่าวอย่างภูมิใจในตัวเองเล็กน้อย
"มิน่าล่ะ หุ่นดีเชียวนะคะ"
"...."
"พี่อธิบายเพิ่มเติมสักหน่อย เตียงนี้คุณภาพสูงอย่างที่น้องแจ็กว่าเลย แถมขณะใช้งาน แคปซูลจะตรวจเช็คสภาพร่างกายทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นชีพจร ความดัน มวลกล้ามเนื้อ ระบบภายใน บอกได้กระทั่งร่างกายของผู้ใช้งานกำลังต้องการอาหาร น้ำดื่มรึเปล่า ต้องเข้าห้องน้ำหรือไม่ และตรงด้านบนหัวจะสามารถดึงสายออกมาเสียบกับโทรศัพท์มือถือเพื่อสามารถรับสายหรือใช้งานโทรศัพท์ได้ด้วย ทั้งหมดไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม จะมีข้อความเด้งแจ้งเตือนในเกมค่ะ แล้วก็… "
ซาร่าทำท่าทางอธิบายได้อย่างน่ารักน่าฟัง แจ็กนั่งฟังไปยิ้มกริ่มไป
"...... น้องแจ็ก ฟังอยู่รึเปล่าคะ?"
"อ้อ โอเคครับ เครื่องนี้มันแจ๋วจริงๆ เลยนะครับ"
"ใช่ค่ะ บางคนถึงขั้นบอกว่า แค่ซื้อเอาไว้นอนหลับพักผ่อนที่บ้าน แค่นี้ก็คุ้มแล้ว"
"โอเค พร้อมแล้วนะคะ เสียบ ID การ์ด ตรงช่องทางด้านซ้ายได้เลยค่ะ"
แจ็กเสียบปุ๊บ ตัวเครื่องเริ่มทำงานทันที หน้าต่างต้อนรับโผล่มา
[Another World Online]
[ขอต้อนรับเพลเยอร์ คุณพร้อมจะไปต่างโลกแล้วหรือยังคะ?]
"หน้าต่างจะใช้วิธีออกคำสั่งด้วยการพูดหรือใช้มือสัมผัสก็ได้เช่นกันค่ะ" ซาร่าอธิบาย
"พี่ซาร่าครับ ในเกมกับโลกจริง เวลาเท่ากันไหมครับ?"
"เวลาในโลกจริง 1 ชั่วโมงเท่ากับเวลาในเกม 6 ชั่วโมง
เวลาในโลกจริง 4 ชั่วโมงเท่ากับเวลา 1 วันในเกม
และเวลา 1 วันในโลกจริงเท่ากับเวลา 6 วันในเกมค่ะ"
"นั่นคือ… โห! กว่าผมจะได้เห็นหน้าพี่ซาร่าอีกครั้ง คืออีกหนึ่งวันเลยเหรอครับ เฮ้อ… คิดถึงแย่เลย"
"อิอิ แหมๆ ขยันหยอดไม่หยุดเลยนะคะน้อง" ซาร่ายิ้มขำ
"ถึงแจ็กจะล็อกเอ้าท์มาแล้ว ก็ไม่ได้เจอพี่หรอกค่ะ พี่มีงานต้องไปโปรโมทข้างนอกต่อ"
"อ้าว โธ่ เสียดายจัง" แจ็กนั่งทำหน้าเศร้าเป็นลูกหมาตกน้ำอยู่ข้างในเครื่อง
"แล้วพี่ซาร่าเล่นเกมนี้ด้วยรึเปล่าครับ?"
"ก็...เล่นนะ ทำไมอ่ะ อยากเจอพี่ในเกมเหรอ?"
"อยากเจอสิครับ อยากเจอ บอก ID หน่อยได้ไหมครับ ผมจะทักไปหา เผื่อจะได้ไปเที่ยวกันไรงี้"
"ID เหรอ.... เอ~ บอกดีไหมน้า" ซาร่าทำท่าคิดโดยที่เอามือข้างซ้ายกอดอก จากนั้นเอานิ้วชี้มือขวาขึ้นมาเคาะจิ้มแก้มของเธอเบาๆ
"...เอางี้ดีกว่า ตามหาพี่ให้เจอสิ แล้วพี่จะยอมแอดเพื่อนและไปเที่ยวกับแจ็ก ในเกมพี่ก็เป็นเอลฟ์เนี่ยแหละ ตอนนี้พี่และพรรคพวกอยู่ในหมู่บ้านเอลฟ์ที่ชื่อ 'โซล่าร์โซเลซ (Solar Solace)' พวกเรากำลังทำสงครามยาวนานกับเหล่าดาร์คเอลฟ์บริเวณ 'ป่ากระรอกศักดิ์สิทธิ์' และคงแกร่วทำเควสแถวนั้นอีกสักพักใหญ่ ถ้าแจ็กมาช่วยพี่อีกแรงได้ก็จะดีมากเลย"
"ตกลงครับ ผมไปแน่" แจ็กตอบพร้อมยกมือกำหมัดฟึ่บให้ซาร่า
"แหม รีบตอบเชียวนะ แจ็กอาจไม่รู้ แต่การจะมาหมู่บ้านเอลฟ์น่ะมันยากมากนะจ๊ะ พี่จะบอกให้"
"พี่ซาร่ารอผมได้เลยครับ ผมไปแน่นอน"
"โอเคๆ พี่จะรออย่างมีความหวังนะ….."
จากนั้นจู่ๆ ซาร่าก็จ้องมองมาที่แจ็ก จ้องแบบจริงจัง ราวกับกำลังพินิจพิเคราะห์อะไรอยู่สักอย่าง
"เอ่อ... พี่ซาร่าครับ มีอะไรรึเปล่าครับ จ้องซะจนผมเขินแล้วเนี่ย"
เธอเอียงคอยิ้มอย่างมีเลศนัย แจ็กรับรู้ได้ทันทีว่าอารมณ์ของเธอเปลี่ยนไป เพราะแววตากลมโตสีฟ้าของเธอฉายความเซ็กซี่ออกมา เธอกัดริมฝีปากล่างอย่างแผ่วเบา ยิ้มนิดๆ พอให้เห็นเขี้ยวน่ารักทรงเสน่ห์ และเอ่ยคำพูดออกมาด้วยเสียงกระเส่า
"เอาแบบนี้... เป็นไงคะ… ถ้าเกิดว่าแจ็ก… " เธอเดินขยับเข้ามาใกล้จนเกือบชิดกับแคปซูล เอามือขวาวางบนฝาเครื่อง แล้วก้มหน้าลงมาช้าๆ เธอมองสบตากับแจ็ก ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้กัน มีเพียงฝาเครื่องเท่านั้นที่ขวางกั้น
แจ็กใจเต้นตึกตัก กลืนน้ำลายเสียงดัง
"เอื้อก"
แล้วเธอก็พูดต่อว่า…
"...ถ้าเราได้เจอกันในเกมเมื่อไร... พี่จะมีรางวัลให้นะคะ" จากนั้นซาร่าใช้ริมฝีปากที่สวยเล็กน่ารักได้รูปของเธอจุ๊บเบาๆ บนฝาเครื่อง ตรงกับปากของแจ็กพอดี
"พี่ไปละนะ แล้วเจอกัน บายจ้ะ" เธอยิ้มบอกลาแจ็กแล้วเดินหันขวับออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้เด็กหนุ่มกลัดมันคนหนึ่ง นั่งแข็งทื่ออยู่ (หมายถึงอึ้งจนตัวแข็งทื่อ) ตาของแจ็กยังคงจ้องมองไปยังรอยลิปสติกสีส้มเคลือบลิปกอสบางๆ ที่ติดค้างอยู่บนฝาเครื่อง
"....."
"เกม..."
"...เริ่มเดี๋ยวนี้"
"เริ่มเกมได้!" [GAME START]
วู้มมมมมมมมมมม
แสงสีฟ้าอ่อนที่สบายตาแต่สว่างจ้า พุ่งวาบเข้ามาสู่ตัวแจ็ก ราวกับโดนพระอาทิตย์ตกใส่ และจากนั้นเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในห้องสีขาวล้วนขนาดใหญ่เพียงลำพัง ในห้องนั้นมีตู้เย็นใหญ่เบ้อเริ่ม ทีวีขนาด 65 นิ้ว โซฟาสีผ้ากำมะหยี่สีเทาพร้อมโต๊ะเล็กวางข้างหน้า และมีกระถางต้นไม้ประดับโดยรอบเล็กน้อย
"สวัสดีครับ คุณจักรภานุ ศรีสุรเดชา" เสียงที่ไม่ดังและไม่เบาจนเกินไป ดังก้องออกมาจากที่ไหนสักแห่ง
"เอ่อ สวัสดีครับ เรียกแจ็กก็ได้ครับ" แจ็กตอบโดยเงยหน้ามองข้างบน เพราะที่ไม่รู้จะหันหน้าไปมองทางไหนดี
"สวัสดีครับคุณแจ็ก ผมคือ 'ไกด์นำทาง หมายเลข 1412' เนื่องจากคุณแจ็กล็อกอินครั้งแรก ระบบจึงนำคุณมาที่ห้องโอเปอเรเตอร์เพื่อสร้างตัวละครก่อนที่จะเข้าเกมครับ และผมต้องขอรบกวนเวลาคุณแจ็กสักประมาณ 15 นาที ในการอธิบายรายละเอียดเบื้องต้นให้ได้รับทราบ ทั้งนี้เพื่อความสะดวกของผู้ใช้งานเองในภายภาคหน้าครับ"
"ครับผม พี่ไกด์" แจ็กเงยหน้ามองข้างบนเพื่อตอบเช่นเคย
"เอ่อ คุณแจ็ก ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านได้เลยครับ พูดทางไหนผมก็ได้ยินคุณแจ็กชัดเจน ทางเราจัดเตรียมอาหารและเครื่องดื่มไว้ให้ครบครัน และถ้ายังไงเชิญนั่งหรือนอนคุยกับผมที่โซฟาดีกว่านะครับ อย่ายืนให้เมื่อยอยู่เลย"
"เยสสส จัดให้ครับ ผมเพิ่งเจอเหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกคอแห้งผากมากเลยล่ะครับ" แจ็กเดินไปเปิดตู้เย็น ข้างในตู้มีเครื่องดื่มหลากหลายชนิดวางจัดเรียงไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย รวมถึงของกินด้วย(กล่องข้าวสีดำขลับลายดอกไม้ดูเรียบหรู) แจ็กเลือกดูแล้วหยิบน้ำอัดลมมาหนึ่งขวด และหยิบกล่องที่เขียนว่า 'ข้าวขาหมูนางรอง' มาหนึ่งกล่อง เขาอยากกินเจ้านี้มานานแล้ว แต่ไม่เคยมีโอกาสสักที
"พี่ไกด์ แล้วผมต้องเอาไปอุ่นที่ไหนครับ"
"ตรงมุมขวาล่างที่กล่องจะมีปุ่มอุ่นอาหารอยู่ครับ กดปุ๊ปอาหารจะอุ่นระดับพร้อมทานได้ทันทีครับ"
แจ็กกดปุ่ม "บิ๊บ" ใช้เวลาประมาณสามวินาที ฝากล่องก็เปิดออก กลิ่นหอมฉุยลอยมาเตะจมูกของเขาทันที แจ็กถือกล่องข้าวกับน้ำอัดลมไปวางที่โต๊ะ และลงมือนั่งกินที่โซฟา
"โอเค ในเมื่อคุณแจ็กกำลังทานอยู่ ผมขอเริ่มบรรยาย พร้อมฉายวิดีโอเรื่องราวมหากาพย์แฟนตาซี สุดมหัศจรรย์ของเกม Another World Online ให้ได้รับชมนะครับ"
"อะแฮ่ม!"
"ขอเชิญพบกับความสนุก ตื่นเต้นเร้าใจ การผจญภัยแบบที่หาที่ไหนบนโลกไม่ได้อีกแล้ว" ไกด์พูดเกริ่นนำด้วยเสียงที่เร้าใจ
"อินโทรมา!"
ภาพฉายขึ้นในจอทีวีพร้อมกับเสียงเพลงออเครสต้าที่รื่นหู ภูมิประเทศที่น่าสวยงามตระการตา น่าออกไปสัมผัสและค้นหาด้วยตนเอง
"ติ่ง ติง ติ๊ง ติ่ง ติ๊ง ติง …"
"1,300 ปีก่อนหน้านี้ ได้เกิดเหตุการณ์ที่เรียกขานกันในภายหลังว่า 'การระเบิดของจุดผกพันมิติ' ทำให้เกิดการหลั่งไหลของมานาเข้าสู่โลกอย่างมหาศาล และสิ่งที่ตามมาไม่ใช่มีเพียงแค่นั้น บรรดาเหล่ามอนสเตอร์ต่างๆ ปีศาจ ออร์ค เอลฟ์ คนแคระ ยักษ์ ฯลฯ ได้ตบเท้ากันเข้ามายังโลกแห่งนี้ พร้อมทั้งนำพาดินแดนบางส่วนของตนเองตามมาอีกด้วย โลกเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งมหาศาล ดันเจี้ยนมากมายที่เกิดขึ้นฉับพลัน สงครามแย่งชิงดินแดน เรียกได้ว่าเป็นกลียุคที่สุดแสน..."
"ข้าม!" แจ็กพูด
"ห๊ะ?... ว่าไงนะครับคุณแจ็ก" ไกด์ถามอย่างไม่เชื่อหู
"เรื่องพวกนั้นผมไม่สนใจครับ ข้ามได้เลย"
"...."
"เอ่อ… ถ้ายังไงผมจะขอสรุปใจความสำคัญให้คุณแจ็กฟังอย่างรวบรัดละกันครับ" ไกด์เลื่อนภาพคลิปวิดีโอไปอย่างเร็ว
"ฟืบ~ ฟืบ~ ฟืบ~"
"ตรงนี้สำคัญมากครับ… เอ่อ การโต้กลับของเผ่ามนุษย์ เริ่มต้นมาจากกลุ่มผู้กล้าทั้ง 7 คน ที่... "
"ข้าม!" แจ็กพูดอีกครั้ง และก้มหน้าก้มตากินข้าวกล่องต่อไป
"...."
"ง่ำๆๆ อึกๆๆ ฮ้าาา! อิ่มจังตังค์อยู่ครบ เอิ๊ก!" แจ็กกินข้าวเกลี้ยงกล่องและซดน้ำอัดลมที่เหลือครึ่งขวดรวดเดียวจนหมด และเรอออกมาคำใหญ่อย่างห้ามไม่อยู่
"อร่อยสุดๆ ความรู้สึกนี่มันเหมือนของจริงเป๊ะๆ เดี๋ยวพอเข้าเกมแล้วจะไปไล่กินของอร่อยให้หมดโลกเลย ฮ่าฮ่าฮ่า"
"พี่ไกด์ครับ ไปสร้างตัวละครเลยดีกว่าครับ ผมอยากเข้าเกมแล้วละ"
"โอเคครับ ถ้างั้นก็..." อยู่ๆก็มีกระจกแบบเต็มตัวค่อยๆ โผล่มาลอยอยู่กลางอากาศ
"รูปร่างหน้าตาของเพลเยอร์จะสามารถปรับเปลี่ยนได้ไม่เกิน 10% ครับ คุณแจ็กแตะที่กระจก แล้วปรับดูตามต้องการได้เลย"
แจ็กมองตัวเองในกระจก แล้วยกมือขึ้นแตะที่บานกระจก
"บิ๊บ" ฟังก์ชั่นปรับแต่งทั้งหมดออกมา เรียงลำดับตั้งแต่ทรงผมจนถึงเท้า สภาพผิว หรือแม้กระทั่งน้ำหนักก็ปรับได้(บวกลบไม่เกินสิบกิโล)
"อืมมม ลบสิวกับขี้แมลงวันออกไปให้หมด เอาให้หน้าใสกิ๊กเลย ผิวเราเหลืองไปหน่อย ปรับให้ขาวขึ้นอีกนิด..."
 …..
15 นาทีผ่านไป
"โอเค เป็นอันเสร็จ! หล่อวัวตายควายล้มแล้วเนี่ย ฮะฮ่าฮ่า"
"พี่ไกด์ครับ ผมอยากเจาะหูน่ะครับ ในนี้ไม่เห็นมีให้เลือกเลย" แจ็กเคยคิดว่าถ้าจบ ม.6 เข้ามหาลัยได้เมื่อไร เขาจะเจาะหูซ้ายเล็กๆสักสองรูทันที
"เรื่องการแต่งกายนอกจากนี้ ต้องแวะไปที่ร้านซาลอนในเมืองครับ มีให้บริการทุกอย่างเลย" ไกด์ตอบ
"อ้อๆ ได้ครับ งั้นเสร็จแล้วครับ เอาเท่านี้แหละ"
"ขอทราบชื่อตัวละครคุณแจ็กครับ จะใช้ว่าอะไรดี?"
"... ชื่อตัวละคร …อืม" แจ็กเอามือกอดอกทำท่าครุ่นคิด
"ใช้เป็นเทพแจ็ก หื้อ!... ไม่ละ แจ็กกี้!… ไม่ๆ แจ็กเกอร์! ...ไม่เอาๆ เอ่อ… เอาเป็น แจ็ก เฉยๆเนี่ยแหละครับ"
"ชื่อ 'แจ็ก' มีซ้ำกับเพลเยอร์ท่านอื่น 98,019 คน คุณยังยืนยันที่จะใช้รึเปล่าครับ?" ไกด์ตอบกลับ
"เฮ่ย! ใครมันชื่อแจ็กนักหนาฟะ ไม่เป็นไรครับ เอาตามนี้เลย เพราะหน้าตาแบบผมน่ะมีคนเดียว(ฮา)"
"โอเคครับคุณแจ็ก คราวนี้เป็นเรื่องของอาชีพในเกม AWO (Another World Online) นะครับ เริ่มแรกทุกคนจะมีสเตตัส… ห้ามขอข้ามนะครับ! ต้องฟังให้จบแล้วเลือกครับ!" ไกด์เห็นแจ็กอ้าปากกำลังจะพูดข้าม เลยเอ็ดเสียงดังเพื่อขัดคอเอาไว้ก่อน แจ็กโดนดุเลยทำปากแจ๊บๆ แล้วล้มตัวเอนหลังลงที่โซฟา
"ขอบคุณครับ ผมเริ่มใหม่นะครับ เริ่มแรกทุกคนจะมีสเตตัสดังนี้ครับ"
หน้าต่างสเตตัสขนาดใหญ่กว่ากระดาษ A4 เล็กน้อย โผล่ขึ้นข้างหน้าเยื้องขวาของแจ็ก
"ติ๊ง!"
ชื่อไอดี: แจ็ก LV.1 เผ่า: มนุษย์
อาชีพ: ไม่มี กิลด์:ไมมี
Strenght (STR) 15 พลังโจมตี, พละกำลัง
Vitality (VIT) 15 พลังป้องกัน, พลังชีวิต
Agility (AGI) 15 ค่าความเร็ว, ปฏิกิริยาการตอบสนอง
Intelligence (INT) 15 พลังโจมตีเวทมนตร์, MP, ฟื้นฟูมานา
KI (คิ) 15 พลังลมปราณ, กำลังภายใน
SENSE (เซนส์) 15 ประสาทสัมผัส จิตสัมผัสต่างๆ
Dexterity (DEX) 15 แม่นยำขึ้น, เชี่ยวชาญยิ่งขึ้น
Health Point (HP) 150 ค่าพลังชีวิต
Mana Point (MP) 150 ค่าพลังเวท, มานา
"อย่างที่เห็นในหน้าต่าง ทุกคนจะมีสเตตัสเท่ากันอย่างละ 15 หน่วย Hp 150 Mp 150 และเมื่อเลเวลอัพ จะได้แต้มอัพทั้งหมด 5 หน่วย ค่าสเตตัสจะถูกเพิ่มขึ้นเฉลี่ยแบบอัตโนมัติตามแต่ละอาชีพนั้นๆ ส่วนเรื่องอาชีพพื้นฐานมีดังนี้ครับ
"ติ๊ง!"
นักรบ (Warrior)
จอมเวท (Mage)
นักบวช (Priest)
โจร (Thief)
นักธนู (Archer)
นักสู้ (Fighter)
อัศวิน (Knight)
"และเมื่อเพลเยอร์เลเวลถึง 40 และมีสกิลจากอาชีพพื้นฐานถึง 10 สกิล ถือว่าเงื่อนไขครบถ้วน เพลเยอร์จะได้รับคลาสเชนจ์ ด้วยพรพิเศษ "Special One" จากทางระบบครับ"
"ยังไงนะครับสเปเชี่ยลวันคืออะไร?" แจ็กถามไปที่ไกด์ จากนั้นรายละเอียดก็ขึ้นแวบมาอยู่ตรงหน้าเขา
"ติ๊ง!"
{Special One}
ทางระบบจะมอบอาชีพอัตลักษณ์ให้กับเพลเยอร์โดยคำนวณจากบันทึกการเล่นเกม(ทุกการกระทำ), ความทรงจำส่วนลึก, ความใฝ่ฝันส่วนบุคคล รวมไปถึง DNA ของเพลเยอร์ความใฝ่ฝันส่วนบุคคล
"โอ้โฮ! นี่มันน่าสนุกเป็นบ้า อาชีพอัตลักษณ์ ตัวตนเพียงหนึ่งเดียวในโฆษณา หมายความว่ายังงี้นี้เอง ฮ่ะฮ้า ผมจะได้อาชีพอะไรกันน้า" แจ็กตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและถามต่อว่า
"คำนวณจากบันทึกการเล่นเกม ถ้างั้นการเล่นอาชีพพื้นฐานที่จะเลือกตอนนี้ ก็มีส่วนสำคัญมากเช่นกันสินะครับ?"
"ใช่ครับ เพราะสกิลของอาชีพพื้นฐาน 10 สกิล จะคงอยู่ต่อไป แม้หลังจากคลาสเชนจ์ไปแล้ว
คุณแจ็กครับ เดี๋ยวผมจะเปิดคลิปไฮไลท์แต่ละอาชีพให้ได้รับชมนะครับ เป็นตัวช่วยในการตัดสินใจ"
"โอ้ ดีเลยครับ เห็นภาพแล้วมันช่วยได้จริงๆ" แจ็กเดินไปหยิบน้ำอัดลมในตู้เย็นอีกขวดหนึ่งแล้วมานั่งดู
หน้าจอทีวีเปิดพรึ่บขึ้นมาและเริ่มฉายคลิปไฮไลท์อาชีพพื้นฐาน
"อืมม์…...จะเลือกอาชีพอะไรดีหว่า" แจ็กเอาสองมือขึ้นมารองหัวและนอนเอนหลังดูคลิปไฮไลท์อาชีพเบื้องต้นในทีวีที่ฉายวนไปเรื่อยๆ แต่ละอาชีพมีข้อความอธิบายพอสังเขปบอกตรงมุมว่าเก่งด้านไหน สไตล์เป็นยังไง
.....
เวลาผ่านไปอีกประมาณ 10 นาที
"ผมตัดสินใจได้แล้วครับ ว่าจะเลือกอาชีพอะไร ว่าแต่ขอถามรายละเอียดเรื่องสกิลหน่อยครับ ที่เห็นในคลิปเนี่ยเป็นสกิลระดับไหนเหรอ?" เมื่อแจ็กถามจบก็มีหน้าต่างโผล่ขึ้นมาทันที
"ติ๊ง!"
{Skill}
[เพลเยอร์จะได้รับสกิลตามอาชีพที่ตนเองเลือก
สกิลมีทั้งหมด 5 ระดับ D C B A สูงสุดคือ S
เงื่อนไขการได้รับสกิลมีสามข้อคือ
 1. เลเวลอัพทุก 5 เลเวล จะสุ่มได้รับหนึ่งสกิล
 2. เคลียร์เควสเพื่อปลดล็อกสกิลนั้นๆ
 3. สุ่มจากไอเท็มม้วนคัมภีร์สกิล (Skill Scroll) ที่ได้รับมา]
ไกด์ อธิบายต่อว่า
"ในคลิปที่เห็น มีทั้งสกิลทุกระดับคละกันไปเลยครับ"
"โอเคครับ ว่าแต่ผมได้ไอเท็มจากงานโปรโมทฉลองเกมวันนี้น่ะครับ ผมเปิดตอนนี้เลยได้รึเปล่า?"
"เรื่องนั้นต้องขออภัยด้วยครับ คุณแจ็กต้องสร้างตัวละครให้เสร็จก่อนและเข้าเกมเรียบร้อยแล้ว ถึงจะสามารถเปิดกล่องของขวัญได้ครับ"
"ว้า เสียดายจัง แต่ไม่เป็นไรครับ" แจ็กเกาหัวแกรกๆ จากนั้นจู่ๆ เขาก็เอามือชี้ขึ้นไปที่เพดานห้อง
"พี่ไกด์ครับ จากที่ได้ฟังรายละเอียดทั้งหมดนี้ ก่อนที่จะเลือกอาชีพและเข้าเล่นเกม ผมมีคำถามสำคัญจะถามครับ มันสำคัญสำหรับชีวิตผมตอนนี้มากจริงๆ รบกวนพี่ไกด์ช่วยตอบด้วยนะครับ" แจ็กพูดออกไปด้วยเสียงเคร่งขรึมและสีหน้าที่จริงจัง
"ดะ ได้ครับ ถามมาได้เลย" ไกด์ถึงกับสะอึก เพราะตั้งแต่เข้าห้องมา เขาเพิ่งเห็นแจ็กทำสีหน้าเอาจริงขนาดนี้
"..."
"หมู่บ้าน…"
"หมู่บ้านเอลฟ์โซล่าร์โซเลซไปทางไหนครับ?!"


"วิน มัวรออะไรอยู่ล่ะเพื่อน เปิดสุ่มสกิลระดับ S เลยสิ"
วินหยิบไอเท็มม้วนคัมภีร์ออกมา กำเอาไว้ในมือและจ้องมองมันอย่างครุ่นคิด
"...."
"มีอะไรรึเปล่า?" แจ็กถาม
"ดูจากกล่องสีขาวไข่มุกที่เปิดมาทั้งหมด ฉันคิดว่านี่คือรางวัลสูงสุดเลยละ ถ้าได้ของที่รองลง ฉันคงตัดสินใจขายเพื่อเอาเงินโดยที่ไม่ต้องคิดมากขนาดนี้เลย เฮ้อ..." เมื่อพูดจบ วินทิ้งตัวลงไปนอนบนเรือและเหม่อมองไปยังพระจันทร์เต็มดวงสีขาวอมฟ้าที่กำลังส่องสว่างอยู่ด้านบน
แจ็กทิ้งตัวเอนหลังลงนอนบ้าง แล้วพูดว่า
"เออ… นั่นสินะ แต่แรกเลยนายอยากได้เครื่อง VR นี่นา แล้วฉันเป็นคนพูดเองแท้ๆ ว่าถ้าเข้าเกมมาแล้ว เปิดกล่องได้ของดีละก็ พวกเราจะขายเพื่อเอาเงินไปซื้อเครื่อง"
"อืมม์… เพราะถ้าไม่มีเครื่องเล่นเกม สกิลระดับ S ถึงจะเจ๋งแค่ไหน มันก็เปล่าประโยชน์ ทั้งหมดนี่มันก็เป็นแค่ความฝันตื่นหนึ่งเพียงเท่านั้น"
"...."
"แต่เมื่อกี้นายบอกว่า สกิลระดับ S นี่มันโคตรหายากเลยใช่ไหม?" แจ็กเอ่ยถาม
วินชูม้วนคัมภีร์ขึ้นฟ้าทั้งทั้งที่นอนอยู่แล้วพูดว่า
"ใช่ หายากมาก... มันคือสกิลระดับพลิกชีวิต มันคืออำนาจ มันคือพลัง มันคือสิ่งที่จะเปลี่ยนให้คนอ่อนแอที่เอาแต่ก้มหัวงุดๆ ได้เงยหน้าเผชิญความท้าทายของโลกนี้อย่างเต็มภาคภูมิ"
"และสถานการณ์ในเกมตอนนี้ บอกได้เลยว่าลำบากมาก พวกเราอาจต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปเรื่อยๆ จนกว่าพวกเราจะตาย และถ้ายังแก้ความเข้าใจผิดไม่ได้ละก็ ต้องโดนไล่ฆ่า ตายซ้ำตายซากอีกหลายตลบอีกแน่นอน" น้ำเสียงของวินเจือปนไปด้วยความขมขื่นเล็กน้อย
"เพราะยังงั้นพวกเราถึงต้องมีอาวุธดีๆ ต้องมีสกิลระดับเจ๋งๆ … ต้องแข็งแกร่งมากกว่านี้สินะ" แจ็กกล่าว
"ถูกต้อง โลกนี้ก็เหมือนโลกจริงของพวกเรานั่นแหละ
'ความยุติธรรมที่ไร้ซึ่งพลัง มันไม่มีค่าอะไรทั้งนั้น'
"ถ้าเราจะบรรลุเป้าหมายที่ฉันบอกไว้เมื่อสักครู่ พวกเราต้องแข็งแกร่ง ต้องเหนือกว่าคนอื่น ไม่งั้นเสียงของพวกเรา ต่อให้ตะโกนให้ดังลั่นฟ้า ก็จะไม่มีใครได้ยิน"
แจ็กยิ้มชอบใจแล้วหันมาพูดว่า "... พูดมาซะขนาดนี้แล้ว เปิดเลยไหมล่ะ? สกิลระดับ S น่ะ เรื่องที่เหลือช่างแม่ง เดี๋ยวนายก็คิดหาทางออกได้เองล่ะเพื่อน"
"เปิดเลยเหรอ?" วินยิ้มอ่อนตอบ จากนั้นเขาเอื้อมมือออกไปจับเชือกที่มัดม้วนคัมภีร์ ตั้งท่าจะดึง แล้วพูดว่า…
"ฉันว่า…"
"เก็บเอาไว้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวขอฉันเช็คราคาในตลาดประมูลหลังจากนี้ละกัน ระหว่างนี้พวกเราต้องไปเก็บเลเวลให้ถึง 20 เพื่อที่จะใช้ฟังก์ชั่นตลาดประมูลได้"
"...."
"เออๆ โอเค ไอ้นี่ทำตูลุ้นเหนื่อยฟรีอีก เอาที่นายสบายใจแล้วกัน ว่าแต่นายเล่นอาชีพอะไร เลเวลเท่าไร มีสกิลอะไรบ้างแล้ว เอามาดูดิ๊?" แจ็กกล่าวแล้วลุกขึ้นนั่ง
"อ่ะ เอาไปดู" วินเปิดหน้าต่างสเตตัสให้แจ็กดู
วิ้ง~
ชื่อ: วิน Lv.15 อาชีพ: นักสู้ (Figther)
กิลด์: ไม่มี เผ่า: มนุษย์
STR 29
VIT 15
AGI 29
INT 15
KI 57
SENSE 15
DEX 15
HP 350
MP 280
"สกิล: กายาเหล็กขั้นต้น" ระดับ C
คำอธิบาย: ลดดาเมจทุกชนิดที่ได้รับ 20%
ประเภท: PASSIVE (ติดตัวตลอด)
"สกิล: พื้นฐานการต่อสู้" ระดับ D
คำอธิบาย: เพิ่มพลังโจมตีกายภาพ 10%
ประเภท: PASSIVE (ติดตัวตลอด)
"สกิล: สะสมพลังระดับสอง" ระดับ C
คำอธิบาย: สะสมเพื่อเพิ่มพลังโจมตี 15% เมื่อโจมตีจะหายไปทันที ระดับสองสะสมได้ 2 ขั้น ใช้เวลาขั้นละ 5 วินาที
ประเภท: ACTIVE (เปิดใช้งาน)
MP cost: ขั้นละ 50
"สกิล: เสริมกล้ามเนื้อระดับสอง" ระดับ C
คำอธิบาย: เพิ่ม Max HP 200 หน่วย
ประเภท: PASSIVE (ติดตัวตลอด)
"สกิล: กระโดดสูง" ระดับD
คำอธิบาย: กระโดดทะยานได้สูงกว่าปกติ
ประเภท: PASSIVE (ติดตัวตลอด)
"สกิล: เสริมพลังปราณ" ระดับB
คำอธิบาย:เพิ่มพลังลมปราณ (KI) เข้าสู่การโจมตีทุกประเภท
(ยิ่งค่าKI สูง ยิ่งโจมตีแรงขึ้นตามนั้น)
ประเภท: ACTIVE (เปิดใช้งาน)
MP cost: 30
"โอ้ว! ไม่เลวๆ ว่าแต่นายเลเวล 15 แต่ทำไมถึงมี 6 สกิลแล้วล่ะเนี่ย?" แจ็กถาม
"... นั่นเพราะฉันเกมโอเวอร์มาครั้งหนึ่งไง ตอนนั้นเลเวล 25 ช่วงล็อกอินครั้งแรกนั่นแหละ ที่ต่างโลกนี้ถ้าหากเราตาย สกิลที่ติดตัวเราจะไม่หายไป แต่เมื่อเลเวลฉันถึง 20 อีกครั้ง ฉันจะไม่ได้สกิลเพิ่มแล้วนะ ยาวไปได้อีกครั้งตอนที่เลเวล 30 นู้นเลย และส่วนของค่าพลังสเตตัสนั้นจะลดลงตามเลเวล"
"อ้อ งี้นี้เอง ว่าแต่นายเลือกเป็นนักสู้รึเนี่ย เล่นเอาฉันเซอร์ไพรส์เล็กๆ เลยนะ เพราะฉันเคยเห็นนายสู้ก็แค่ตอนช่วยฉันแบ่งเบาภาระจากการโดนสหบาทาพร้อมใจ (รุมกระทืบ) เท่านั้นเอง ไม่คิดเลยว่านายเป็นคนที่ชอบการต่อสู้ขนาดนี้ นึกว่าจะเล่นจอมเวทหรือนักธนูซะอีก" แจ็ก
กล่าวอย่างประหลาดใจ
"อยู่โลกจริงใครเค้าจะชอบเอาหน้าไปรับเท้าคนอื่นแบบนายบ้างฟะ อาทิตย์หนึ่งต้องมีเรื่องไม่ต่ำกว่าสองครั้ง"
"แหม นายก็พูดเกินไป ถึงฉันจะออกหมัดก่อน แต่พวกนั้นเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อนนา โดยเฉพาะไอ้เคนนี่ เป็นลูกพี่ที่แม่งยุลูกน้องให้หาเรื่องแทนตัวเองเก่งมาก ตัวมันเองเอาแต่จะหลอกจีบหญิง บางทีหญิงไม่เล่นด้วย มันก็ยังตามตื้อตามแซวไม่เลิก จนเธอกลัวจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว คนอื่นก็ไม่เห็นมีใครจะยื่นมือเข้าไปช่วย มันก็เลยต้องเป็นฉันไงล่ะวะ" แจ็กพูดไปด้วย ใส่อารมณ์ไปด้วยนิดหน่อย
"ไม่ใช่เพราะสาวคนนั้นน่ารักหรอกเหรอ นายถึงเข้าไปช่วยน่ะ หือ?" วินหยอกถามกลับแบบรู้ทันเพื่อน
"เฮ้ย จะบ้าเรอะ หน้าตาไม่เกี่ยวเลยเว้ย ถึงจะเป็นคนที่ไม่ได้น่ารักมากมาย ถ้าถึงคราวต้องช่วย ก็ต้องช่วยอยู่แล้วสิ แต่แค่สาวๆ ที่ไอ้เคนนี่จีบแต่ละคน ดันน่ารักประหนึ่งนางฟ้าทุกคนเท่านั้นเอง นายอย่าเข้าใจฉันผิดนะเว้ยไอ้วิน"
"เออๆ หยอกเล่นเฟ้ย รู้แล้วละน่าว่านายคือสุภาพบุรุษ ไม่ปล่อยให้ผู้หญิงเดือดร้อนแน่" วินเอามือตบไหล่แจ็ก ปั้บๆ จากนั้นเขาชี้ไปข้างหน้าพร้อมพูดต่อว่า
"เอาล่ะ ถึงพอดีเลย นั่นไง 'ป่ามัลแดร์' "
เมื่อทั้งสองคนขึ้นฝั่ง วินพูดขึ้นว่า "เอาล่ะ เตรียมตัวให้พร้อมนะ มอนสเตอร์ถึงจะดูน่ารักขนาดไหน ก็ยังเป็นมอนสเตอร์วันยังค่ำ บางตัวมันไม่โจมตีเราก่อนก็จริง แต่บางตัวถ้ามันเห็นมนุษย์ปุ๊บ มันจะเข้ามาโจมตีหวังจะฆ่าเราทันทีเลยนะ ดังนั้นนายไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องออมมือ ฆ่ามันตายไป สักพักมันก็เกิดขึ้นมาใหม่อยู่ดี"
"อะ โอ้ว ได้เลย เดี๋ยวนะ ขอวอร์มแป๊บ" แจ็กทำท่ากระกระโดดตบ จากนั้นก็สก็อตจั้๊มพ์ และจากนั้นก็บิดหมุนเอวไปมา เหยียดแข้งเหยียดขา ยืดกล้ามเนื้อ
...ห้านาทีผ่านไป
"มาเลย ฉันพร้อมแล้ว!" แจ็กถือเคียวเกี่ยวข้าวรูปร่างจันทรเสี้ยวไว้ข้างหน้า ทำท่าฟัน ฟึ่บฟั่บ
"... แจ็กดูโน้น"
วินชี้ให้แจ็กดูกระต่ายตัวหนึ่งที่กำลังหันหลังให้พวกเขาอยู่ ตัวมันมีขนสีขาวยาวปุยปกคลุมร่างกายเกือบหมด "มอนตัวนั้นชื่อ 'กระต่ายปุย' อย่าประมาทล่ะ ระวังเขาของมันให้ดี"
แจ็กเดินย่องๆ เนิบๆ เข้าไปหามัน "เขา? กระต่ายมีเขาอยู่ตรงไหนฟะ"
ทันใดนั้นเขาก็ได้รู้คำตอบ กระต่ายหันหน้ามาจ๊ะเอ๋กับแจ็กพอดี ตาของมันเป็นสีแดงเลือดแวววาวท่ามกลางความมืดใต้แสงจันทร์ เขาของมันเป็นสีแดงเถือกยาวประมาณหนึ่งไม้บรรทัด แหลมวิ้งอยู่ตรงกลางหน้าผากของมันพอดี
เมื่อกระต่ายปุยเห็นศัตรู มันไม่รีรออะไรทั้งสิ้น มันร้อง"กี้!" และกระโดดพุ่งเข้าใส่ หวังจะใช้เขาแหลมของมันเสียบที่พุงของแจ็ก และจู่ๆ มีเสียงเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว
ติ๊ง!
[กระต่ายปุย เลเวล 5] โจมตีค่ะ
แจ็กใจหายวาบ โยกเอวหลบไปทางซ้าย พ้นแบบเฉียดฉิว เขาอุทานร้อง เฮ้ย! ออกมาเบาๆ
กระต่ายปุยพุ่งเสียบอีก ครั้งนี้แจ็กโยกเอวหลบไปทางขวา เฮ้ย!
กระต่ายปุยพุ่งเสียบอีก แจ็กก็โยกเอวหลบอีก เฮ้ย!
กระต่ายปุยยังคงพุ่งเสียบต่อไป แจ็กก็โยกเอวหลบอีก เฮ้ย!
"... เฮ้ย!"
"... เฮ้ย!"
"... เฮ้ย!"
สภาพของแจ็กที่โยกเอวหลบกระต่ายปุยอย่างต่อเนื่อง ดูราวกับไส้เดือนโดนน้ำร้อนลวก มันช่างหาความเท่ไม่ได้เอาซะเลย
วินที่ดูอยู่ห่างๆ กำลังเอามือข้างหนึ่งปิดปาก อีกข้างกุมท้อง เขาพยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ แต่สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหว...
"ก๊ากก! ฮะฮะ! ฮ่าฮ่าฮ่า! กั๊กๆๆ! โอ๊ย! ไม่ไหวแล้ว~! ฮาเป็นบ้าเลย ฮ้าาฮ่าฮ่าฮ่า!" วินหัวเราะจนตัวงอแทบจะลงไปดิ้นที่พื้น "ฮ่าฮ่าฮ่า! โอ๊ย~ ขำจนปวดท้อง"
วินพยายามดึงสติ แล้วตะโกนว่า "แจ็ก! กระต่ายปุยมีการโจมตีแค่แพทเทิร์นเดียว นายก็ฟันสวนมันไปเลยเซ่!"
กระต่ายปุยพุ่งเสียบอีกครั้ง "...เฮ้ย! โอะ โอเค!" คราวนี้เมื่อกระต่ายลงถึงพื้น แจ็กตั้งท่าเตรียมสวนการโจมตี
แล้วกระต่ายก็พุ่งเสียบอีกครั้ง!
แจ็กใช้เคียวฟันจากข้างล่างขึ้นข้างบนเป็นแนวเฉียง 45 องศา ตัดสวนกระต่ายที่พุ่งเข้ามาพอดิบพอดี
"ฉัวะ!"
"กี้~!" กระต่ายปุยร้องเสียงเล็กแหลมออกมา และระเบิดเป็นฝุ่นละอองสีรุ้งเล็กๆ ปุ้ง! สลายไปก่อนที่จะตกถึงพื้น
ติ๊ง!
คุณได้สังหาร [กระต่ายปุย เลเวล 5] ได้รับ EXP 120
คุณได้เลเวลอัพ!
"โอ้ เวลอัพเลย! อ๊ะ มีของดรอปด้วย" แจ็กก้มลงไปเก็บ "นี่มันเนื้อกระต่ายกับเขาของมันสินะ"
วินเดินเข้ามาใกล้ เอ่ยปากแซว "เป็นไง พ่อไส้เดือน ฮ่ะฮ่ะ นึกแล้วยังขำอยู่เลย ไม่ได้หัวเราะขนาดนี้มานานแล้วนะเนี่ย อยู่กับนายนี่ไม่มีเบื่อเลยว่ะแจ็ก ฮ่าฮ่า"
"เออ ทำให้นายหัวเราะได้ ฉันก็ยินดี เชอะ! ไอ้บ้า" แจ็กกล่าวอย่างงอนๆ นิดหน่อย แล้วพูดต่อว่า "ก็นี่มันครั้งแรก จู่ๆ เจอแบบนี้ฉันก็ตกใจอ่ะดิ เดี๋ยวคอยดูเหอะ ถ้าชินแล้วจะโชว์เทพให้ดูเอง"
"คอมมานด์ วินโดว์" แจ็กพูดเรียกหน้าต่างออกมา "ติ๊ง!"
"แจ็ก ก่อนอื่นนายไปตั้งค่าเปิดวินโดว์ โดยใช้ท่าทางดีกว่านะ ตอนต่อสู้มันจะได้คล่องตัวขึ้น เชื่อฉัน" วินแนะนำพร้อมทำให้ดู เขากางนิ้วโป้ง นิ้วชี้ นิ้วกลางออกมาแล้วตวัดขึ้นฉึบ วินโดว์ก็โผล่ออกมา
"ติ๊ง!"
"อ้อ โอเคๆ ไปที่ตั้งค่านะ จัดไป…... ได้ละ" แจ็กกดปิดแล้วทดสอบตวัดมือขึ้นเพื่อเปิดบ้าง
"ติ๊ง!" วินโดว์โผล่ออกมาทันที "เจ๋งเป้ง แบบนี้เท่กว่ากันเยอะ"
"แล้วเวลาจะเก็บไอเท็ม ก็กางนิ้วสามนิ้วเหมือนเดิม แล้วใช้นิ้วทั้งสามจิ้มไปที่ไอเท็ม" วินอธิบายเพิ่มเติม
แจ็กลองทำตามดู "โอเค นิ้วสามนิ้ว… จิ้มจึ่กๆ เข้าให้" ไอเท็มทั้งสองชิ้นกลายเป็นแสง พุ่งแวบเข้าตัวของแจ็ก
คุณได้รับ [เนื้อกระต่ายปุย 100 กรัม] 1 ea
คุณได้รับ [เขากระต่ายปุย] 1 ea
"นั่นนายโชคดีนะน่ะ เขากระต่ายปุยดรอปยากพอดู ประมาณ 20 ตัวจะมีดรอปสัก 1 ชิ้น ราคาดีใช้ได้"
จากนั้นทั้งคู่ได้ยินเสียง แซ่กๆ แซ่กๆ ดังจากป่าข้างหลังห่างประมาณ 50 เมตร เลยหันขวับไปมองทันที และพวกเขาก็เห็น เขี้ยวสีขาวขุ่น โค้งแหลมปลายชี้เฉียงขึ้นด้านบน แล้วเจ้าตัวที่ว่าก็เดินออกมาจากพุ่มไม้เรื่อยๆ จนแสงจันทร์ส่องให้เห็นร่างของมันชัดขึ้น
"หมูป่า?" แจ็กกล่าว
หมูป่าที่เห็นมีขนาดอ้วนใหญ่ สูงราวหน้าอกของพวกเขา มันมีขนสีน้ำตาลเตียน ดูแล้วเหมือนหมูป่าในโลกจริงไม่มีผิด แต่ที่ต่างกันก็คือเจ้าตัวนี้ไว้ผมทรงโมฮอว์กสีทอง
และตอนนี้มันก้มหน้าเล็กน้อย ดวงตามองจ้องเขม็งไปยังศัตรูเบื้องหน้า ส่งเสียงขู่พ่นลมออกจากปาก "ครืดๆ ฟู่ๆ" ขาหน้าข้างหนึ่งของมันตะกุยพื้นเบาๆ
"แจ็ก เดี๋ยวเจ้านี่ฉันจัดการเอง" วินพูดขึ้น
"เออ ยกให้ก็ได้ เรื่องหมูๆ ยกให้นายก็แล้วกัน" แจ็กตอบพร้อมถอยฉากหลบไปด้านข้าง
วินหันมายิ้มขำกับแจ็กเล็กน้อย แล้วตวัดมือเปิดวินโดว์ กดสวมใส่ 'อาวุธและชุดเกราะ'
ชุดอาชีพนักสู้ของวิน ด้านบนเป็นเสื้อแขนสั้น ผ้าลินินสีขาวคอกลมกว้าง ส่วนด้านล่างเป็นกางเกงผ้ายืดทรงม้งอินทรสีดำ มีเข็ดขัดเชือกสีแดงสองเส้นผูกไว้ มีขลิบด้านข้างทางยาวเล็กสีแดงเข้ม ส่วนรองเท้าเป็นบู๊ทผ้าสีดำ สูงถึงหน้าแข้ง ขลิบแดงเข้มด้านข้างเช่นเดียวกันและเมื่อเขากดสวมใส่เกราะ
วู้มมมมมม
มีแสงปรากฏออกมาห่อหุ้มตามร่างกายอย่างรวดเร็ว หมุนวนที่มือทั้งสองข้าง จนกลายเป็นถุงมือสนับมือครึ่งนิ้ว ถุงมือนั้นเป็นหนังสีแดงเสริมหุ้มเหล็กที่สันหมัด และจากนั้นแสงก็หมุนวนที่หัวเข่า ข้อศอก หัวไหล่ข้างซ้าย จนมีสนับเกราะเหล็กโผล่ออกมา
"สะสมพลัง" วินเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา แล้วเอากำปั้นสองข้างของตัวเองชนเข้าหากัน เสียงดัง กึง! จากนั้นเขายื่นหมัดซ้ายไปข้างหน้าสูงเหนือระดับหางคิ้ว ในขณะที่เท้าขวายื่นไปข้างหลัง แขนขวาพับเข้าหาลำตัว ปลายหมัดขวาชิดคาง ลำตัวเหยียดตรง ไม่เกร็งปล่อยตัวตามสบาย ให้น้ำหนักอยู่ที่เท้าขวา สายตามองผ่านมือไปยังศัตรูตลอดเวลา
"นะ นั่นมัน การตั้งท่าจดมวย!" (การตั้งการ์ดแบบมวยไทย) แจ็กพูดแบบอึ้งนิดๆ
แล้ววินก็พูดว่า "เข้ามาเลย ฉันพร้อมแล้ว!"
หยั่งกับหมูป่ารอให้เชื้อเชิญอยู่แล้ว เพราะมันส่งเสียงหายใจฮึกเหิมออกมาราวกับกำลังเบิ้ลเครื่องยนต์ดีเซลในร่างกาย
"ฮูม! ฮูม~! ฮูม! ฮูม~! ฮูม! ฮูมมมมมมมม" หมูป่าวิ่งทะยานตรงเข้ามาเต็มกำลัง ระยะห่าง 50 เมตร เหลือแค่ 10 เมตรในชั่วอึดใจ
และเมื่อระยะห่างเหลือเพียง 5 เมตร ก่อนที่หมูป่าจะสะบัดคอเพื่อเอาเขี้ยวแทงศัตรู
วินเล็งจังหวะนี้อยู่แล้ว เขาพุ่งตัวตะแคงขวางเข้าไปแบบสุดแรง สอดตัวแทรกระหว่างเขี้ยวทั้งสองข้าง ใช้หัวไหล่ซ้ายอัดกระแทกเข้ากลางหน้าผากของหมู่ป่าได้อย่างจัง
ตึง~!
เจ้าหมูป่าลอยละลิ่วข้ามหัววิน ตามแรงส่งจากการวิ่งของมันเอง ลอยตกลงพื้นเสียงดัง ตึม!
ถึงกระนั้นมันก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์… มันพยายามยันตัวเองจนลุกขึ้นได้ จากนั้นทำท่าส่ายหัวเบาๆ เพื่อแก้อาการมึน แต่กว่าที่มันจะตั้งหลักได้ มีเสียงของฝีเท้าเข้ามาใกล้มันซะก่อน
ตุบๆๆ
วินก้าวเท้ากระโดดไต่ขึ้นบนตัวหมูป่าอย่างรวดเร็ว เริ่มจากเท้าซ้ายเหยียบตรงโคนขาของหมู่ป่า เท้าขวาก้าวตามขึ้นไปเหยียบหลังคอ มือซ้ายของเขาจับที่หูข้างซ้ายของหมูป่า และมือขวาแบออกเล็กน้อยและชูเหยียดแขนขึ้นฟ้า
"[เสริมพลังปราณ]! ฮ่ะห์!"
วิน 'ทิ้งศอก' เต็มแรงทิ่มลงบนกระดูกสันหลังเหนือไหล่ของหมูป่า
ตูม!
คุณได้โจมตีเข้าจุดตายของศัตรูค่ะ! (Critical Hit)
พื้นด้านล่างสั่นสะเทือน ฝุ่นตลบอบอวลขึ้นเล็กน้อย และภาพที่เห็นคือวินนั่งทับหมูป่าที่นอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่พื้น
ติ๊ง!
คุณได้สังหาร [หมูป่าโมฮอว์ก เลเวล 9]
ได้รับ EXP 300 ค่ะ
แจ็กวิ่งเข้ามาด้วยอาการตื่นเต้น "เฮ้ย! ไอ้วิน นั่นมันมวยไทยใช่ไหมน่ะ?!"
วินยิ้มอ่อนแล้วพูดว่า "ใช่แล้วเพื่อน ท่า 'ฤาษีบดยา' ไงล่ะ"
"แล้วนายไปเรียนมาจากไหนอะ ทำไมฉันไม่รู้เรื่องว่านายเป็นมวยมาก่อนเลย?" แจ็กถามต่อ
วินเงียบทิ้งช่วงนิดหนึ่งแล้วตอบว่า
"เวลาอยู่ที่ต่างโลกนี้ ฉันไม่มีอาการหอบหืดใช่ไหมล่ะ พอถึงช่วงที่เลือกอาชีพ ฉันก็เลยนึกถึงเรื่องสมัยก่อน…"
"...พ่อของฉันเป็นคนสอนน่ะ ตั้งแต่เด็กแล้วตอนที่พวกเรายังอยู่อยุธยา พ่อเห็นฉันเอาแต่อ่านหนังสือ เลยบอกว่าอยากให้ฉันแข็งแรงและมีวิชาติดตัว พวกเราจึงไปฝึกกับครูมวยที่นั่น แต่ตอนนั้นฉันไม่ได้จริงจังอะไรมากมายหรอก ก็ยังเด็กอ่ะนะ แค่ได้อยู่กับพ่อ ได้ใช้เวลาร่วมกันก็มีความสุขแล้ว สมัยเด็กฉันฝึกท่าไม้ตายเล่นกับพ่อเป็นประจำแหละ สนุกมาก แต่พอย้ายมากรุงเทพ พ่อก็ยุ่งแต่ทำงานจนพวกเราไม่มีเวลาฝึกเหมือนแต่ก่อน แล้วสุดท้ายเขาก็จากไป…..." วินเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคื่นอีกครั้ง แล้วพูดต่อว่า
"ฉันยังจำที่พ่อพูดได้เสมอ พ่อสอนเอาไว้ว่า
'วิชามวยไทยเป็นสิ่งที่ทรงเกียรติ และเป็นความภาคภูมิที่สืบทอดต่อกันมาของคนไทยจากรุ่นสู่รุ่น… ขอให้ลูกจดจำสิ่งที่พ่อจะบอกต่อไปนี้ให้ดีนะลูก เราฝึกฝนเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งนั้นเป็นเรื่องจริง แต่ความแข็งแกร่งนั้นไม่ได้เอาไว้ใช้ข่มเหงหรือรังแกผู้อื่น"
'จงใช้มันเพื่อไขว้คว้าเกียรติยศของตนเอง'
"เรื่องเป็นงี้นี้เอง นายถึงไม่เคยใช้มันตอนมีเรื่องชกต่อยเลยสักครั้ง" จากนั้นแจ็กเดินมาใกล้แล้วเอามือแตะไหล่วินแปะๆ เพื่อปลอบเพื่อน
"...นายมีพ่อที่ดีนะ คิดถึงเค้ามากไหม"
"...."
วินยิ้มบางๆ ให้กับแจ็ก แต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับ เพราะเขารู้สึกว่า ถ้าคำพูดของเขาเอ่ยออกมาจากปากละก็ น้ำตาที่คลออยู่ตอนนี้ คงจะไหลตามมาเป็นแน่
เขาก้มเก็บไอเท็มที่พื้น ตรงที่หมูป่าเคยนอนอยู่
คุณได้รับ [หนังหมูป่ายักษ์] 2 ea
คุณได้รับ [เศษผมสีทองหมูป่ายักษ์] 2 ea
"เอาล่ะ พวกเราไปฟาร์มกันต่อเหอะ" วินกล่าว
หลังจากนั้นพวกเขาใช้เวลาพักใหญ่อยู่ในป่ามัลแดร์ พวกเขาช่วยกันล่ามอนสเตอร์หลากหลายประเภทอย่างสนุกสนาน มีทั้งกระต่ายปุยเจ้าเก่า สไลม์สีน้ำเงิน ผึ้งตัวเท่ากำปั้น ขอนไม้ผีสิง พวกเขาออกล่าวนไปวนมาในป่า และในที่สุดแจ็กก็จัดการหมูป่ายักษ์ได้ด้วยตนเอง (แต่เกือบตาย)
...
...…
3 ชั่วโมงผ่านไป ตอนนี้ในเกมเป็นเวลาเที่ยงคืน
ติ๊ง!
คุณได้สังหาร [หมูป่าโมฮอว์ก เลเวล 9] ได้รับ EXP 300
คุณได้เลเวลอัพ!
"โอ้โฮ! แจ็ก ไม่ธรรมดาว่ะ ตัวนี้นายจัดการมันได้ชิลๆ เลยนะนั่น ไม่โดนดาเมจสักนิด"
แจ็กหัวเราะเก็กหล่อ "หึหึ... ต้องขอบคุณสกิลใหม่ที่สุ่มได้ตอนเลเวล 5"
"สกิล: แทงข้างหลัง" ระดับ B
คำอธิบาย: ถ้าคุณเปิดใช้งานสกิลนี้ ขณะที่อยู่ข้างหลังศัตรู
หรือใช้ในขณะที่ศัตรูมองไม่เห็นคุณ
สกิลนี้จะเพิ่มพลังโจมตีให้คุณ 350% (ปกติ 150%)
ประเภท: ACTIVE (เปิดใช้งาน)
MP cost: 50
"วะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันนี่เทพจริงจริ๊ง" จากนั้นเขาโยนเคียวเกี่ยวข้าวในมือขึ้นฟ้าเบาๆ เคียวหมุนควงกลางอากาศ เงาด้านคมสะท้อนต้องกับแสงจันทร์วิบวับๆ แล้วแจ็กจะตวัดมือคว้ารับเคียวมาเก็กทำท่าหล่อต่อ…
 ฉัวะ! นิ้วขาดกระเด็น
"อะเฮื้อ! นิ้วฉานนนนน โอ๊ย~ ไม่น่าเลยตู" แจ็กร้องบ่นโอดครวญ
"ฮ่าฮ่า สมน้ำหน้า อยากทำเป็นเท่ดีนัก"
"โธ่! ฉันอยากลองดูนี่หว่า ถ้าปาเคียวได้ละก็ เจ๋งเลยนะเว้ย!" แจ็กเอามือจับนิ้วแน่น สักพักนิ้วก็กลับมาดังเดิม
"แต่ถ้าอยากจะรับได้คล่องน่ะ สงสัยต้องเลเวลสูงกว่านี้มั้ง" วินบอกแล้วพูดต่อว่า
"เออ เมื่อก่อนตอนสมัยเด็ก นายเซียนเรื่องนี้นี่นา ปาของได้ทุกอย่างเลย ปาได้แม่นมาก นายมันเทพเซียนปา…."
"ไอ้วิน!! อย่าเอ่ยคำคำนั้นออกมา ฉันขอล่ะ" แจ็กพูดน้ำเสียงจริงจัง
"นี่นายยังฝังใจเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอ ไม่เอาน่าเพื่อน..." แต่วินสังเกตว่าแจ็กไม่ขำ เลยพูดต่อว่า "โอเคๆ ฉันขอโทษ ไม่รื้อฟื้น ไม่พูดถึงแล้ว"
จากนั้นจู่ๆ พวกเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้หญิง
"กรี๊ดดดดดดดดดดด!!"
"วิน เสียงมาจากทางโน้น!" แจ็กวิ่งนำวินขึ้นไปบนเนินเขา และมองไปรอบๆ เพื่อหาต้นตอของเสียง
"กรี๊ดดด-!! ใครก็ได้ช่วยด้วย!!"
"ทางนั้น!" พวกเขาวิ่งไปตามแนวเขาอีกนิด และสิ่งที่พบก็คือ
ปาร์ตี้หญิงสาวสี่คนที่กำลังถูกมอนสเตอร์หลากหลายชนิดรุมล้อมเป็นจำนวนมาก
"นั่นมันยัยน้ำกับเพื่อนๆ นี่หว่า โลกกลมจริงแหะ ว่าแต่ทำไมพวกเธอถึงถูกรุมล่ะ? พวกเรายังเจอมอนแบบประปรายเรื่อยๆ เลย" แจ็กหันไปถามวิน
"ตรงจุดนี้ต้องเป็น มอนสเตอร์เฮ้าส์ หรือรังของมันยังไงล่ะ คือขณะที่กำลังฆ่ามอนอยู่ มันจะมีมอนออกมาเรื่อยๆ ถ้าจัดการได้ไม่เร็วพอ ก็จะโดนรุมในที่สุด"
"แต่นั่นมันมอนเลเวลต่ำแค่ประมาณ 20-30 ตัวเองไม่ใช่เรอะพวกเธอมีกันตั้ง 4 คน ทำไมถึงสู้ไม่ได้ล่ะ?"
"..." วินพยายามเพ่งมองเพื่อหาคำตอบ
"นั่นไงล่ะ! สาเหตุที่สู้ไม่ได้ เพราะว่าหนึ่งในนั้นมี 'บอส' อยู่ด้วยน่ะสิ" วินชี้ไปที่บอสและพูดต่อว่า
"และฉันบอกได้เลยว่าอีกไม่ถึง 10 นาที พวกเธอเกมโอเวอร์แน่นอน"


"ติ๊ง!"
คุณได้สังหาร [คิงสไลม์] สำเร็จ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
"ติ๊ง!"
คุณได้รับ [ใบต้นอิกดราซิล]*(ใบชุบชีวิต) 5 ea
คุณได้รับ [การ์ดมอนสเตอร์: คิงสไลม์] 1 ea
คุณได้รับ [มงกุฏคิงสไลม์] 1 ea
"โอ๊ย~ จบซะที เหนื่อยแทบขาดใจ" แนนซี่บ่นเสร็จแล้วก็ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง
"ฉันด้วย ง่วงจนตาจะปิดอยู่แล้ว" มะนาวลงไปนอนบนตักแนนซี่
"เหนื่อยจริงๆ นั่นแหละ ฉันเพิ่งจะเคยเก็บเลเวลมาราธอนแบบนี้เป็นครั้งแรก" วู้ม! น้ำกดวินโดว์เพื่อเก็บโล่กับชุดเกราะอัศวินของเธอใส่ในคลัง
"นี่ พวกเธอ ฉันรู้ว่ามันเหนื่อย แต่พวกเราจะไม่ไปช่วยวินกับแจ็กเก็บไอเท็มดรอปหน่อยเหรอ? กองกระจัดกระจายทั่วไปหมดเลยนะ" เรย์กล่าว และมองไปยังสองหนุ่มซึ่งกำลังก้มเก็บไอเท็มกันอยู่
"โธ่ เรย์ก็ จอมเวทอย่างฉันบอบบางนะเธอ ฉันลุกไม่ไหวแล้ว หิวข้าวไส้กิ่วด้วยเนี่ย" แนนซี่ตอบ
"เฮ้! สาวๆ เดี๋ยวพวกฉันอาสาเก็บไอเท็มให้เองนะ แล้วค่อยเอามาแบ่งกันทีหลังก็ได้!" เสียงแจ็กตะโกนมาบอก
"ว้าว~ ตานั่นเห็นทะเล้นแบบนั้น แต่ก็ใช้ได้นะ ว่าไหมน้ำ?" แนนซี่พูดแล้วหันมองไปทางน้ำ
"จะถามฉันทำไมย่ะ?!"
"แหม ฉันเห็นนะว่า เธอแอบมองแจ็กอยู่บ่อยๆ ตั้งแต่ตอนที่สู้แล้ว"
"บ้าเรอะ! ฉันแค่มองว่าเขาจะตายรึยัง แค่นั้นแหละ ไม่มีอะไรเล้ย" น้ำเถียงด้วยเสียงสูงเล็กน้อย
"นั่นแหละที่เขาเรียกเป็นห่วง" มะนาวแซวบ้าง
"พอๆ เลิกพูดแบบนี้เลยนะ โดยเฉพาะอย่าพูดต่อหน้าหมอนั่นละ เดี๋ยวเขาเข้าใจผิดไปกันใหญ่ เออนี่ ถ้างั้นพวกเราไปตั้งเต็นท์นอน เตรียมข้าวกินกันดีกว่า ฉันขี้เกียจกลับเมืองน่ะ เรย์ แถวนี้มีที่ปลอดภัยไหม?"
"...เข้าไปในป่าทางทิศนี้ไม่ไกล จะมีน้ำตกอยู่นะ ตรงนั้นเหมือนเป็นเซฟโซนมั้ง ไม่มีมอนสเตอร์เข้าไปยุ่มย่ามแถวนั้นเลย" เรย์ตอบ
"เย้! น้ำตก ฉันเหนียวตัวอยากอาบน้ำเต็มทีแล้ว รีบไปกันเถอะ!" แนนซี่รีบลุกทันที และรีบเดินนำทุกคนอย่างไว
"ฉันเดินไปบอกสองคนนั้นก่อน" น้ำเดินไปหาวินกับแจ็ก
"พวกนาย พวกเราตกลงกันว่าจะไม่กลับเมือง เลยจะไปนอนพักที่น้ำตกตรงโน้นน่ะ พวกนายมีเต็นท์พกพากันรึเปล่า?"
แจ็กได้ยินแล้วหันไปมองวินเพื่อหาคำตอบ
"อ้อๆ ฉันมีๆ แล้วเดี๋ยวจะตามไปสมทบนะ" วินตอบ
"โอเค งั้นเดี๋ยวตามมานะ" น้ำพูดจบก็หันหลัง วิ่งตามกลุ่มสาวๆไป
วินกับแจ็กก้มเก็บไอเท็มกันต่ออีกสักพัก แจ็กก็บ่นออกมา
"อ๊าก เมื่อยอ่ะ วินที่ต่างโลกนี้ มันไม่มีวิธีอื่นเร็วกว่านี้รึไง?"
"มีนะ เห็นว่าพวกสัตว์เลี้ยงสามารถช่วยเก็บได้ หรือไม่ก็ว่าจ้างคนโลกนี้ตามมาช่วยเก็บไอเท็ม พวกเขาไม่ช่วยสู้ แต่จะคอยช่วยดูแลจัดการเรื่องจิปาถะให้เราทั้งหมดเลย แต่ฉันว่ามันเปลืองเงินโดยใช่เหตุ แถมเราต้องรับผิดชอบชีวิตพวกเขาอีกด้วย"
"อืมๆ โอเค งั้นรีบเก็บดีกว่า ฉันหิวข้าวจะแย่แล้ว [วิชาตัวเบา!] อะจ๊ากกกก!" แจ็กใช้สกิลวิ่งเก็บไอเท็มดรอปอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่ามีพลาดบ้าง แต่วินก็วิ่งเหยาะๆ ตามไปช่วยเก็บด้วย
...
.....
[น้ำตกแห่งป่ามัลแดร์]
"โอ้ว้าว~! น้ำตกสวยจังเลย น่าลงไปเล่นมากๆ" มะนาวกล่าวอย่างตื่นเต้นดีใจ
ทันใดนั้นแนนซี่ไม่พูดพล่ามทำเพลง กดเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดจอมเวทกลายเป็นชุดว่ายน้ำทูพีซสีขาวน่ารักอย่างรวดเร็วและกระโดดลงน้ำทันที
ตูม! ซ่า~!
"อร๊ายยย น้ำเย็นชื่นใจดีจังเลย~!"
"แนนซี่ รอฉันด้วย" มะนาวรีบเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้น แล้วกระโดดน้ำตามแนนซี่ไป
"แม่พวกนี้ ร่าเริงดีจัง ตะกี้ยังบ่นง่วงนอน หิวข้าวอยู่เลย เรย์ ป่ะ ไปกันบ้าง" น้ำหันไปชวนเรย์
"เธอไปเล่นเถอะ เดี๋ยวฉันจะตั้งเต็นท์กับทำอาหารให้"
"โอเคจ้า ขอบใจนะ" น้ำพูดจบก็วิ่งไปสมทบกับสาวๆ ในน้ำตก และเรย์ก็กดวินโดวส์เอาเต็นท์พกพาสำหรับสี่คนออกมาตั้งในร่มเงาใต้ต้นไม้ พร้อมกดอุปกรณ์ทำอาหารออกมาหลายอย่าง เช่น หม้อใหญ่ มีด เขียง โต๊ะเล็ก และวัตถุดิบอาหารอีกหลายชนิด แล้วเธอก็เริ่มลงมือทำ
....
ขณะที่วินกับแจ็กเก็บไอเท็มเสร็จหมดแล้ว และตอนนี้พวกเขากำลังเดินท่ามกลางป่าโปร่งยามเช้าที่สดใส เพื่อมุ่งหน้าไปหาสาวๆ ที่น้ำตก วินก็เอ่ยถามแจ็กขึ้นมา
"แจ็ก นายเลเวลเท่าไรแล้ว?"
"เดี๋ยวนะ เช็คแป๊บ โอ๊ะ! เลเวล 21 แล้วละ งั้นฉันกดสุ่มสกิลเลยนะ คราวนี้จะได้อะไรหว่า อิอิ ขอเทพๆ แบบระดับ A หรือระดับ S เลยละกัน โอมเพี้ยง!" แจ็กกระตุกเชือกเปิดม้วนคัมภีร์สุ่มสกิลเล่มแรก
แวบ! กลุ๊กๆๆๆๆๆ
"ติ๊ง!"
คุณได้รับสกิล ระดับ C
[สกิล: ผ้าพันแผล]
คำอธิบาย: คุณจะสามารถปฐมพยาบาลเบื้องต้นโดยใช้
ผ้าพันแผลได้อย่างคล่องแคล่ว
ผลลัพธ์: ผ้าพันแผลสามารถช่วยเพิ่มอัตราฟื้นฟู HP ได้เล็กน้อย
และสามารถยับยั้งสถานะ 'เลือดไหล' ได้ 100%
ประเภท: ACTIVE (เปิดใช้งาน)
MP cost: 10
"โอ้ สกิลนี้เป็นระดับ C แต่น่าจะใช้งานได้นะ แจ๋วเลย!" แจ็กโห่ร้องดีใจ "เอาล่ะสกิลต่อไป"
แวบ! กลุ๊กๆๆๆๆ
"ติ๊ง!"
คุณได้รับสกิล ระดับ D
[สกิล: แจกกล้วย]
คำอธิบาย: ยั่วยุศัตรูด้วยการเขวี้ยงเปลือกกล้วยใส่
ทำให้เป้าหมายโกรธและเข้ามาโจมตี
ผลลัพธ์เสริม: หากศัตรูเหยียบเปลือกกล้วย มีโอกาสที่จะล้มลงได้
ประเภท: ACTIVE (เปิดใช้งาน)
MP cost: 10
"...อิหยังวะ?" แจ็กทำหน้างุนงงกับสกิล และพยายามอ่านอีกรอบหนึ่ง
"...แจกกล้วยเนี่ยนะ? อะไรฟะเนี่ย แบบนี้ยังเรียกว่าสกิลได้อีกเรอะ!"
"ก็สกิลมันระดับ D เอง จะเอาอะไรกับมันล่ะ" วินปลอบแจ็กด้วยใบหน้าอมยิ้ม
"เฮ้อ! เซ็งเป็ด! นึกว่าจะได้อะไรเทพๆ ไว้โชว์สาวๆ ให้อึ้งกันสักหน่อย"
"อ้าว ทำไมล่ะ นายลอง 'แจกกล้วย' โชว์ดิ รับรองพวกเธออึ้งแน่ ฮะฮะ"
"ไม่ต้องมาแซวเลย ไอ้วิน… หือ? นายได้ยินเสียงนั่นไหม?"
ซ่า~ ซ่า~
"เสียงอะไรเหรอ?" วินถาม
"อุ๊ยว้าย กรี๊ด~ ซ่า~ ซ่า~ จ๋อมแจ๋ม ซ่า~ซ่า~"
"สาวๆ กำลังเล่นน้ำตกอยู่! ไปแอบดูเร็ว!" แจ็กรีบวิ่งไปแอบอยู่หลังพุ่มไม้ ส่องสาวๆ ที่กำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน "อื้อหื้อ! โอ้โห! อู้หู!แนนซี่ใส่ทูพีซด้วย อัยยะ! แต่ละคนนี่ผิวเนียนกริ๊บ วินมาเร็วๆ! ทำไม
เมื่อกี้ฉันไม่ได้สกิลส่องทางไกล หรืออะไรแบบนี้ฟะ"
วินเดินตามข้างหลัง แล้วตบหัวแจ็กเบาๆ ทีหนึ่ง เผียะ! "ไอ้แจ็ก นายนี่นะ สถานการณ์แบบนี้ พวกเราเดินเข้าไปหาพวกเธอตามปกติ จะไปนั่งดูใกล้ๆก็ยังได้ หรือจะไปกระโดดเล่นน้ำด้วยกันก็ไม่แปลกอะไร แล้วนายจะแอบดูเพื่อ?"
"เออ จริงด้วยว่ะ แหม่ ลืมตัวซะงั้น แหะๆๆ" แจ็กเกาหัวแกรกๆ แก้เขิน "งั้นฉันไปเซอร์ไพรส์พวกเธอบนยอดน้ำตกดีกว่า"
จากนั้นวินก็เดินเข้ามายังบริเวณน้ำตก เดินผ่านกลุ่มสาวๆ ที่กำลังสาดน้ำเล่นกันอย่างสนุกสนาน เมื่อแนนซี่เห็นวินเดินมาเงียบๆ จึงร้องทักเสียงหวานว่า
"วิน~ มาเล่นน้ำกับพวกเราได้นะคะ"
"อ้อ ไม่ล่ะครับ ไว้โอกาสหน้านะ ขอตัวไปพักก่อนดีกว่า" วินหัน
มองสาวๆ แวบหนึ่ง แล้วรีบหันหน้าเดินไปทางที่เรย์ตั้งเต็นท์อยู่
"ไง วิน มาแล้วเหรอ" เรย์กล่าวทักเมื่อเห็นวินเดินเข้ามาใกล้
"...เรย์ เธอทำอาหารเป็นด้วยหรือเนี่ย" วินเดินตรงเข้าไปหาเรย์ที่กำลังเคี่ยวแกงในหม้ออยู่
"แค่สกิลพื้นฐานธรรมดาเอง พวกสกิลงานฝีมือ งานช่าง หรือทำอาหารพวกนี้น่ะ ถ้านายอยากได้ละก็ ไปหาอาจารย์ในเมือง สมัครสมาชิกสมาคม ก็จะได้รับอุปกรณ์พื้นฐานกับสกิลมาแล้ว"
"ที่ฉันชมน่ะ เพราะเธอสนใจในด้านการทำอาหารต่างหากล่ะ" วินทำจมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นแกงในหม้อ "อืมม์… หอมมาก แกงเขียวหวานไก่ยอดมะพร้าวสินะ"
จ๊อก~ โครก~ เสียงท้องของวินร้อง
"...."
เกิดความเขินอายขึ้นเล็กน้อย เมื่อทั้งคู่ต่างได้ยินเสียงท้องของ
วินร้อง โชคดีที่มีสิ่งที่ทำลายความแก้เขินให้วินได้นั่นก็คือ เสียงแปดหลอดของแจ็ก ที่ตอนนี้ยืนเด่นเป็นสง่า เอามือเท้าสะเอวอยู่บนยอดน้ำตกนั่นเอง
"สุภาพสตรีทั้งหลายที่กำลังเล่นน้ำอยู่ข้างล่าง ขอให้สนุกสนานกันให้เต็มที่ ไม่ต้องห่วงว่าจะมีมอนสเตอร์เข้ามาโจมตี เพราะองครักษ์แจ็กมาคอยปกป้องพวกคุณแล้วครับ" แจ็กทำเสียงเก็กหล่อตะโกนดังมาจากข้างบน
"พวกฉันเล่นน้ำกันมาเป็นครึ่งชั่วโมงแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่มดสักตัว คงไม่มีหรอกมั้งมอนสเตอร์น่ะ" น้ำกล่าวแย้งสวนกลับ
แจ็กโดนขัดคอจนเงิบเกือบตกลงมา "ฮึ่ม! ยัยน้ำ… ทำเอาเสียหล่อหมด" แจ็กบ่นอุบอิบ แล้วพูดต่อ
"แต่ในเมื่อฉันมาแล้ว ขอให้สาวๆ โปรดวางใจ เดี๋ยวฉันจะกระโดดลงไปปกป้องพวกเธอเอง" แจ็กถอดเฉพาะเสื้อออก เผยให้เห็นซิกแพคแน่นๆ และหัวนมชมพูของเขา
"แจ็ก! เดี๋ยวก่อน!" มะนาวตะโกน
"นี่ตาบ๊อง อย่ากระโดดลงมานะ" แนนซี่ตะโกนด้วย แต่ดูเหมือนแจ็กจะไม่ได้ยิน
แจ็กก้าวถอยหลังไปตั้งหลัก เหมือนเขาได้ยินเสียงสาวๆ โหวกเหวกอะไรสักอย่าง แต่ช่างมันเหอะ จากนั้นเขาออกวิ่งและกระโดดลงมาจากยอดน้ำตก ฟึ่บ ฟิ้ววววว เขาบิดตัวเกลียว ซัมเมอร์ซอลท์กลางอากาศ ท่าทางราวกับนักกระโดดน้ำมืออาชีพ
"แจ็ก ตาบ้า! ตรงนั้นน่ะมันตื้น มันมีหินอยู่-!" น้ำตะโกนดังลั่น
"ห๊ะ?!"
ตูมซ่า! กร๊อบ! กร๊อบ!" ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะทุกคนได้ยินเสียงกระดูกหักชัดเจน
"เจี๊ยกกกกกกก!! แขนฉานนน!" แจ็กโผล่พ้นน้ำขึ้นมาร้องลั่น
มะนาวรีบวิ่งเข้ามาดู "เฮ้อ เธอนี่น้า ยังดีนะที่คอไม่หัก [ฮีล!]"
วินกับเรย์มองฉากบ้าบอของแจ็กอยู่ห่างๆ แล้วรู้สึกหายอึดอัดขึ้นมาทันที
"อ๊ะ นายหิวใช่ไหม? รอแป๊บหนึ่งนะ จะเสร็จแล้ว" เรย์พูด
"อ้า… เอ่อ… ขอบใจนะ งั้นเดี๋ยวฉันตั้งเต็นท์ก่อนดีกว่า" วินรีบหันหลัง และเดินจ้ำออกมาทันที
วินกดเลือกเต็นท์พกพาจากในคลัง และกดคำสั่งเลือก [ตั้งเต็นท์] มีโฮโลแกรมสีเขียวอ่อนขนาดเท่าเต็นท์ของจริงออกมา แล้ววินก็เลื่อนไปวางตรงที่ว่างใต้ต้นไม้ ถัดจากต้นที่เต็นท์ของพวกสาวๆ ตั้งอยู่ จากนั้นกดคำสั่ง [ตกลง]
ปุ้ง! เต็นท์พกพาปรากฏออกมาตั้งสำเร็จรูปเรียบร้อย ภายนอกเหมือนดูเป็นเต็นท์ที่นอนได้สักสามคนก็แน่นแล้ว แต่ภายในนั้นราวกับเป็นกระโจมผ้าขนาดหนึ่งห้องหอพักเลยทีเดียว มีเตียงนอนสองเตียง และเปลญวนอีกสองที่ถูกแขวนเอาไว้ หีบเก็บของ ตู้เสื้อผ้า โต๊ะและเก้าอี้นั่งกินข้าว แถมมีห้องอาบน้ำในตัวอีกด้วย
วินเดินก้มหัวมุดเข้าไปในเต็นท์ และทิ้งตัวนอนลงที่เปลญวน ตอนนี้เขาเลเวล 26 แล้ว เขาตวัดมือเปิดวินโดวส์ขึ้นมาดู มีข้อความจากระบบเข้ามาว่า
[คุณสามารถใช้งานฟังก์ชั่น 'ตลาดประมูล' ได้แล้วค่ะ]
"เอาล่ะ ไหนมาลองดูสิ ม้วนคัมภีร์สุ่มสกิลระดับ S เค้าขายกันอยู่ที่เท่าไร?"
"เวรกรรม ไม่มีใครขายเลย ...เฮ้อ~ แต่ก็นะ ใครมันจะเอามาขาย ส่วนใหญ่ก็คงเลือกใช้กันเองทั้งนั้น"
"...น้ำยาอมตะ มีคนตั้งขายอยู่ที่ขวดละ 20,000 ทอง ...อือ~ ราคาแบบนี้ก็โอเคอยู่ ถ้าสถานการณ์ชิลๆ ก็คงขายได้ แต่เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินอาจจะคุ้มกว่า"
"เอาไงดีกับม้วนคัมภีร์ระดับ S ลองขายเป็นแบบประมูลดีไหม? หรือจะตั้งขายราคาเต็มไปเลย ถ้าตั้งแพงเกินไปโดยที่ไม่รู้ราคาตลาด จะโดนแจ้งดิสเครดิตรึเปล่าหว่า? จะขายดีไม่ขายดี?...หื้ม! โอ๊ยเครียด!" วินบ่นเสร็จก็ปิดวินโดวส์ ฟุ่บ! เขานอนเอามือขึ้นก่ายหน้าผาก อย่างคิดไม่ตก จนกระทั่งได้ยินเสียงเรย์เรียกจากที่ประตูเต็นท์
"วิน ข้าวเสร็จแล้วนะ หลับยัง? ออกมากินก่อนสิ แล้วค่อยนอน"
วินเดินหน้าเครียดคิ้วชนกัน ออกไปนอกเต็นท์ เขาเห็นเรย์จัดสำรับอาหาร เครื่องดื่มไว้ให้ทุกคนพร้อมทาน และยังจัดเตรียมที่นั่งกินไว้อย่างดีเสร็จสรรพ เรย์จัดเป็นขอนไม้ยาวขนาด 3 เมตร ตั้งล้อมสี่ทิศ โดยมีกองไฟที่มีหม้อใหญ่ต้มเคี่ยวแกงอยู่ตรงกลาง
"...."
วินมองไปที่เรย์ พลางคิดว่า 'เรย์นี่ช่างสมเป็นกุลสตรีจริงๆ ผิดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเป็นสาวเก่ง สาวลุย'
เรย์สังเกตุเห็นวินจ้องมาที่เธอ ตาไม่กระพริบ เลยรู้สึกแปลกๆ จึงพูดขึ้นว่า "นี่นาย! จะมากินไหมเนี่ย?!"
"อ๊ะ… ครับๆ กินครับกิน" วินรีบไปนั่งที่ขอนไม้ พอนั่งปุ๊บ เรย์ก็กดอุ่นอาหารกล่องที่ฝามันเขียนว่า [ข้าวหอมมะลิ 100%] และเมื่อฝากล่องเปิดออก ติ๊ง! ก็ได้ข้าวสวยร้อนกำลังพอดีหอมกรุ่นแล้ว จากนั้นเธอก็ตักแกงเขียวหวานไก่ยอดมะพร้าวราดลงไปบนข้าว แล้วยื่นให้วินพร้อมกับช้อนหนึ่งคัน
วินรับมา กลืนน้ำลายดังเอื๊อก แล้วรีบตักกินทันที ฟู่ๆ… อ้ำ เรย์ก็แอบมองเขากินอยู่
"อื้อหื้อ!!"
"เป็นไง อร่อยใช่ไหม?" เรย์หันขวับมาถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"ร้อน!... ฟู่ๆ ฮ่าห์ ฮ่าห์..."
"...." เรย์อึ้งนิดหน่อยเมื่อเจอแบบนี้ พลันคิดในใจว่า 'ฉันไม่น่าออกตัวแรงเลย'
"ฟู่ๆ… อ้ำ งั่มๆ" วินกินเข้าไปใหม่ กลืนลงคอเรียบร้อยแล้วพูดว่า
"เรย์…"
"อะไรย่ะ" เรย์แหวใส่
"มันอร่อยมาก เพิ่งเคยกินแกงเขียวหวานไก่ยอดมะพร้าวที่อร่อยขนาดนี้"
"...." เธอเพิ่งจะเคยถูกผู้ชายชมในเรื่องอาหารอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก ถึงก่อนหน้านี้เขาจะกวน(ทีน)ก็เถอะ เธอรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า เธอจึงรีบหันหลังให้วินทันที เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอกำลังหน้าแดง
อีกไม่กี่นาทีต่อมา คนที่เหลือก็เดินมาจากน้ำตก มานั่งล้อมวงกินข้าวด้วยกัน
"อื้อ! อร่อยจัง ยิ่งเหนื่อยมาทั้งคืนแบบนี้ ยิ่งอร่อยเข้าไปอีก" มะนาวชม
"อร่อยสุดๆ เลยละเรย์ เธอนี่ทำอาหารเก่งกว่าเชฟที่บ้านฉันอีกนะจะบอกให้ งั่มๆ" แนนซี่ทำตาโต พูดจบก็เคี้ยวแก้มป่องต่อไป
"อื้อหื้อ!" เสียงแจ็กร้อง
"ร้อนใช่ไหม?" เรย์รีบถามทันที
"เธอ...รู้ได้ไงอ่ะ?" แจ็กทำหน้างง
"พวกนายนี่สมเป็นเพื่อนกันจริงจริ๊ง เมื่อกี้วินเล่นมุกนี้ไปแล้วย่ะ" เรย์ตอบยิ้มๆ
แจ็กหันไปมองหน้าวินที่กำลังกินข้าวอยู่ วินทำหน้ายิ้มอ่อนตอบกลับ
"ไอ้วิน ไอ้เพื่อนชั่ว มาแย่งมุกฉันอีก ปกติก็หล่อกว่าอยู่แล้ว จะมาทำตลกกว่าไม่ได้นะเฟ้ย! ให้ฉันเหลือที่ยืนในสังคมบ้าง" แจ็กบ่นปอดแปด แล้วก็โซ้ยข้าวกับแกงเข้าไปคำใหญ่ งั่มๆๆ อึก แล้วพูดต่อว่า
"โห! เรย์ รสชาติแกงนี่มัน อร่อยจนฉันไม่รู้จะบรรยายยังไงเลย!"
"ถ้าไม่รู้จะบรรยายยังไง ก็ไม่ต้องพูด กินเงียบๆ ไปเลยป่ะ" น้ำที่นั่งถัดจากแจ็กแต่คนละขอนไม้ขัดคอขึ้นมา
"ยัยน้ำ… เธอนี่...!" แจ็กทำท่าฮึดฮัดใส่
น้ำตักข้าวยัดใส่ปากแจ็กทันที อ้ำ "ไม่ต้องปากเสียเลย เดี๋ยวกินข้าวไม่อร่อย เอาๆ รีบๆ กินเข้าไป" อ้ำ
"ยัยบ้า… งั่มๆๆ" น้ำไม่ปล่อยให้แจ็กพูด ทยอยป้อนเรื่อยๆ ไม่หยุด "ยัยนี่...." อ้ำ
"งั่มๆๆ… อึก" น้ำจะรีบตักป้อนแจ็กอีกคำ แต่แจ็กจับมือเธอที่ถือช้อนเอาไว้ หมับ
"นี่เธอ ป้อนฉันจนข้าวในกล่องจะหมดอยู่แล้ว เธอกินบ้างสิ อ้าา..." แจ็กจับมือของน้ำ หมุนกลับไปป้อนเข้าปากของเธอเอง น้ำเจอแบบนี้ไม่ทันตั้งตัว อ้ำ เมื่อกินเสร็จคำนั้น น้ำก้มหน้างุดเพื่อแก้เขินแล้วรีบกินข้าวที่เหลือในกล่องอย่างรวดเร็ว งั่มๆๆ
"น้ำ ค่อยๆ กินสิ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก เห็นมั้ยล่ะ เธอหิวขนาดนี้ ยังมาแกล้งป้อนฉันอยู่ได้ ติ๊งต๊องจริงๆ"
น้ำเงยหน้าขึ้นมาอย่างเร็ว จ้องแจ็กเขม็งราวกับจะมีเลเซอร์ออกมาจากดวงตาของเธอ จากนั้นน้ำรีบลุกขึ้นยืนพรวด แจ็กถึงกับสะดุ้งโหยง นึกว่าจะโดนโบกซะแล้ว แต่น้ำกลับเดินก้าวอาดๆ เข้าเต็นท์ไป "อะ อะไรของเธอฟะ ตกใจหมด โกรธอะไรอีกเนี่ย"
สาวๆ และวินที่ดูเหตุการณ์อยู่ ถึงกับส่ายหัวเบาๆ พร้อมกัน
ติ๊ง!
คุณได้รับบัพจากอาหาร [เมนู: แกงเขียวหวานไก่ยอดมะพร้าว]
ผลลัพธ์: คุณจะรู้สึกว่าภายในร่างกายอบอุ่นและสดชื่นมากขึ้น
+ STR 10
+ AGI 10
+ INT 10
+ HP 200
+ MP 200
(บัพนี้จะคงอยู่ 12 ชม. และจะไม่ทับซ้อนกับบัพประเภทอื่น)


ในเกมตอนนี้เป็นช่วงเวลายามเย็น วินและแจ็กเลือกเดินทางออกจากเมืองด้วย 'เรือกอนโดล่า' (เพราะแจ็กบอกว่าอยากนั่งเรือชมวิว) ผู้คนในเมืองแห่งการเริ่มต้นนั้นนิยมใช้เรือเป็นพาหนะหลักในการเดินทาง เนื่องจากตัวเมืองมีคลองผ่านอยู่ทุกแห่งหนและเป็นระเบียบมากกว่าถนนตรอกซอกซอยที่มีมากและซับซ้อน และที่สำคัญนอกจากทุกคนสามารถใช้งานได้ฟรีแล้ว ตัวเรือยังมีระบบพายขนส่งอัตโนมัติ แค่เพียงกดแผนที่เมืองขึ้นมา เลือกสถานที่หรือจุดที่ต้องการจะไปในเมือง แล้วนั่งเอนหลังชิลๆ รอไปถึงจุดหมายตามสบายได้เลย
จ๋อม… ซ่า… ซ่า…
เสียงของน้ำที่ถูกไม้พายเรือตีกระทบเป็นจังหวะจะโคนอย่างนุ่มนวล ประกอบกับตัวเรือมีเพลงไพเราะเคล้าคลอให้ฟังตลอดทาง ช่วยให้จิตใจสงบและผ่อนคลายได้เป็นอย่างดี เรือกอนโดล่าสีดำค่อยๆ แล่นลัดเลาะตามคลองสีมรกตไปอย่างเอื่อยเฉื่อย แหวกสายลมแผ่วเบาที่พัดผ่าน อากาศสดชื่นที่ยิ่งสูดเท่าไร ก็ยิ่งสบายใจเท่านั้น เด็กหนุ่มทั้งคู่นั่งมองพระอาทิตย์ตกดินที่ค่อยๆ ลาลับขอบฟ้าหายไป ท้องฟ้าเฉดสีส้มแปรเปลี่ยนเป็นเฉดสีคราม ดวงไฟตามเสาถนนและร้านรวงต่างๆ เริ่มส่องสว่าง เพื่อต้านทานความมืดมิดที่กำลังคลืบคลานเข้ามา
…ยามเมื่อมองแสงไฟสีส้มอบอุ่นจากเมืองเบื้องล่าง บรรจบตัดกับท้องฟ้าสีครามอันเยียบเย็น และทั้งสองสิ่งนั้นถูกอาบด้วยแสงจันทร์เบาบางนวลผ่องไปด้วยกัน บรรยากาศแบบนี้มันช่าง…
"โรแมนติก" วินกับแจ็กพูดออกมาพร้อมกัน พวกเขาหันหน้าเล็กน้อย และเหลือบสายตามาสบกัน
"พรืด! ฮะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" ทั้งคู่หลุดขำ หัวเราะขึ้นพร้อมกันอย่างสนุกสนาน
"ไอ้บ้าเอ๊ย! เจอบรรยากาศชวนฝันแบบนี้เข้าไป เล่นเอาอยากมีแฟนเร็วๆ แล้วชวนมานั่งเรือเล่นแบบนี้บ้างจังเลย" แจ็กบ่นไปยิ้มไป
"ฮ่ะฮ่ะ เออ… นั่นสินะ" วินพูดจบแล้วเขาก็ทำหน้าเหงาๆ
"ไอ้วิน นายต้องไม่เชื่อแน่ว่า ก่อนเข้าเกม ฉันเจออะไรมา" แจ็กเล่าด้วยความตื่นเต้น
"พี่สาวเอลฟ์ พนักงานต้อนรับสวยๆ คนนั้นน่ะ เขาชอบฉันแน่เลยว่ะ จริงๆ นะเว้ย พวกเรานัดเจอกันในเกมด้วยนะ ไม่สิ พี่เค้าบอกให้ฉันไปหาที่หมู่บ้านเอลฟ์โซล่าร์โซเลซ นายรู้เปล่าว่าอยู่ไหน ไกลไหมวะ?"
"หมู่บ้านเอลฟ์เลยเหรอ? เคยได้ยินแค่ว่ามันเป็นหมู่บ้านลับแล หายากมาก หนทางโหดหินสุดๆ แต่อยู่ตรงไหนฉันไม่รู้เหมือนกัน แต่ที่แน่ๆ ยิ่งกว่าแช่แป้งก็คือ คนที่จะไปถึงได้น่ะ เลเวลต้อง 40+ ไปแล้วล่ะนะ"
แจ็กห่อเหี่ยวในทันใดพลันถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก "เฮ้อ!" แล้วอยู่ๆ เขาก็เหมือนนึกอะไรได้ จึงพูดว่า
"ว่าแต่วิน นายไปทำอะไรมาวะ ค่าหัวหนึ่งล้านเลยนะเว้ย บ้าสุดๆ เลย!"
"...อื้อ ฉันยังไม่อยากเชื่อเลยว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ ตอนนี้ก็ได้แต่เซ็งนี่แหละ"
"เอ้า เล่ามา อย่าลีลา อยากรู้ใจจะขาดแล้ว"
"...เออ โอเค แต่เอาสรุปสั้นๆ ไปก่อนนะ เรื่องทั้งหมดน่ะ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่จะเล่าให้ฟังทั้งหมดตอนนี้เลยคงไม่ได้ เพราะมันยาวมากและอะไรหลายอย่างต้องมีลำดับขั้นตอน แต่เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นในวันเปิดตัวเกมเมื่อสามเดือนที่แล้ว วันที่ฉันล็อกอินเล่นเกมครั้งแรกนั่นแหละ คือวันนั้นฉันได้บัตรฟรีมา 4 ชั่วโมง แต่เกิดเล่นแล้วติดลมจึงใช้ตังค์ในบัญชีทั้งหมดเล่นต่ออีก 8 ชั่วโมง(เวลาในเกมคือสามวัน) มันเกิดเหตุการณ์ต่างๆมากมาย ทั้งเรื่องดีและไม่ดี แต่ฉันพูดได้คำเดียวเลยว่า…"
"มันเป็นช่วงเวลาสามวันที่เข้มข้นที่สุดในชีวิตฉัน" วินพูดพลางเงยหน้ามองขึ้นไปบนปราสาทลอยฟ้า ราวกับกำลังคิดถึงใครสักคนอยู่…
"แจ็ก… นายเชื่อใจฉันใช่ไหม?" วินถามด้วยสีหน้าจริงจัง
"แหงอยู่แล้วสิ เรื่องนั้นไม่เห็นต้องถามเลย เราร่วมหัวจมท้ายกันอยู่แล้ว" แจ็กมองตาวินแล้วตอบด้วยสีหน้าจริงจังเช่นกัน
"โอเค งั้นฉันจะสรุปเรื่องสำคัญและเป้าหมายให้นายรู้เป็นข้อๆ ไว้ก่อน" วินยกกำปั้นขึ้นมาแล้วยกนิ้วเรียงขึ้นตามลำดับ
"ข้อที่หนึ่ง ฉันจะต้องแก้ความเข้าใจผิดในคดีครั้งนี้ให้ได้"
"ข้อที่สอง พวกเราจะไม่ยอมเกมโอเวอร์เด็ดขาด"
"ข้อที่สาม พวกเราจะไม่ฆ่าคนบนโลกนี้ ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามฆ่าเราก็ตามที"
"ข้อที่สี่ พวกเราจะฆ่าเพลเยอร์ทุกคนที่แม่งคิดจะฆ่าเราก่อน"
"เชรดดดด โหดมาก เอางั้นเลยนะเพื่อนตู วินคนเดิมที่แม้กระทั่งโดนยุงกัดยังใช้ปากเป่าไล่ ไม่ยอมตบให้ตาย ไอ้วินคนนั้นที่มีเมตตาแสนดีหายไปไหนวะเนี่ย ฮ่าฮ่าฮ่า" แจ็กเอ่ยปากแซว
"ง่า จะบอกยังไงดี… สงสัยเพราะนี่มันเกมต่างโลกล่ะมั้ง มันเหมือนปลดล็อคอะไรบางอย่างในตัวฉันน่ะ เอาล่ะ ตกลงตามนี้นะแจ็ก จำได้ทุกข้อนะ โดยเฉพาะกับเพลเยอร์ทุกคนที่แหยมเข้ามา 'No mercy' (ไม่มีการปราณี) นะครับเพื่อน!" เมื่อพูดจบ วินยกมือที่กำหมัดขึ้นมายื่นไปทางแจ็ก
แจ็กยิ้มแบบสะใจในอารมณ์ แล้วตอบว่า
"เออ เอาไงเอากัน ลุยเป็นลุยเฟ้ย งานนี้สนุกแน่นอน" แจ็กยกกำปั้นของตนเองมาชนกำปั้นของวิน
"เพราะงี้ถึงรีบชวนให้ไปฟาร์มเวลก่อนใช่มะ?"
"ถูกกกก ตอนนี้พวกเรานี่แหละกากของจริง กากที่แท้ทรู แต่ความหวังที่จะทำให้เก่งไวแบบก้าวกระโดดนั่น พวกเรามีอยู่แล้ว หึหึหึ ได้เวลาลุ้นไอเท็ม เปิดกล่องไข่มุกแล้วเพื่อน" วินกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส
"ฉันรอจะเปิดพร้อมนายอยู่แล้ว งั้นเอาเลยนะ คอมมานด์ วินโดว์" แจ็กเรียกหน้าต่างสีฟ้าใสออกมา
"โอเค เมนู [ไอเท็ม]4! โอ๊ะ! ลืมไปสนิทว่าฉันยังไม่ได้ใช้ม้วนสุ่มคัมภีร์อาชีพที่ได้มาเลย"
"อ้าวเหรอ เอาสิลองสุ่มดูก่อน"
แจ็กดึงม้วนคัมภีร์ออกมาถือ แล้วดึงเชือกที่มัดอยู่ออก จากนั้นกางคัมภีร์เปิดดู
"วูบบบ" มีแสงสีทองส่องออกมาจากคัมภีร์ แล้วแจ็กได้ยินเสียงคล้ายลูกบอลกลมหมุนกลุกๆๆ
"ติ๊ง!"
คุณได้รับสกิลอาชีพโจร ระดับ C
[สกิล: ตาแมว]
คำอธิบาย: คุณจะสามารถมองเห็นในความมืดได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ประเภท: PASSIVE (ติดตัวตลอด)
"เฮ้ย! ไอ้วิน ฉันเห็นทุกอย่างชัดขึ้นเลยว่ะ" แจ็กทำตาโตจ้องมองไปรอบๆ
"เออ เจ๋งแฮะ ถึงสกิลจะแค่ระดับ C แต่ฉันว่ามันต้องเป็นประโยชน์แน่นอน ว่าแต่ตกลงนายเลือกอาชีพพื้นฐานเป็นโจรสินะ เหมาะกับหน้าตาดีนี่หว่า ฮ่ะฮ่ะ" วินพูดแซว
"ไอ้นี่ เดี๋ยวปั้ดถีบตกเรือเลย โธ่! จะบอกให้นะ โจรหล่อๆ อย่างฉันเนี่ย มีผู้เดียวในปฐพีว้อย ฮ่าฮ่า"
"คร้าบๆ พี่ขุนโจรสุดหล่อ มาๆ เปิดลุ้นกล่องกันต่อเหอะ"
"งั้นฉันเปิดก่อนเลยนะ" แจ็กหยิบกล่องออกมา และเมื่อดึงริบบิ้นที่ผูกเป็นโบว์ออก ฝากล่องก็เปิดออกมีประกายดาวเล็กๆ ระยิบระยับสีขาวเคลือบสีรุ้ง พุ่งออกมาเป็นสายแบบเบาๆ กระจายรอบกล่อง จากนั้นก็มีหน้าต่างโผล่ขึ้นมา
"ติ๊ง!"
คุณได้รับไอเท็ม
[เคียวจันทร์เสี้ยว] อาวุธระดับ 5 ดาว
ประเภท: Legendary Weapon
เงื่อนไขการส่วมใส่: อาชีพโจร, นักสู้, นักรบ (ไม่จำกัดเลเวล)
รายละเอียดไอเท็ม: อาวุธในตำนานของ 'เจ้าแห่งปีศาจ' ผู้โกรธแค้นที่ถูกกักขังมาเป็นเวลานานถึง 800 ปี อาวุธชิ้นนี้จะเปิดเผยพลังที่แท้จริงต่อเมื่อผู้ใช้กำลังทุกข์ทรมาน หรือตัวมันได้สัมผัสกับเลือด…
Str + 66 , Agi + 66 , Dex + 66
โบนัสอาวุธ - พลังโจมตีจะเพิ่มขึ้นตามขนาดของผู้ใช้
สกิลไม้ตาย: ไม่เปิดเผย
Limit Break: ไม่เปิดเผย
 "อะ..อาวุธ 5 ดาว ไอ้วิน แบบนี้เจ๋งไปเลย ใช่เปล่าวะ?!"
"เออดิ! ในเมืองแห่งการเริ่มต้นแบบนี้ มีคนที่ครอบครองไอเท็ม 5 ดาว นับหัวได้เลยนะ แถมอาวุธชิ้นนี้ไม่จำกัดเลเวลสวมใส่อีก สุดยอดเลย" ทั้งคู่ยิ้มหน้าบานตื่นเต้นดีใจ
แจ็กชูเคียวในมือ ส่องซ้ายส่องขวาแล้วเกิดสงสัย "ว่าแต่… นี่มันเคียวเกี่ยวข้าวไม่ใช่เหรอ? ทำไมอาวุธในตำนาน มันดูกิ๊กก๊อกแบบนี้ล่ะเนี่ย"
วินจ้องมองดูมันอย่างจริงจัง จากนั้นอมยิ้มแล้วพูดว่า "เอาน่า เดี๋ยวค่อยแวะไปถามข้อมูลที่ร้านขายอาวุธอีกที ตอนนี้ก็ลองใช้ไปก่อน"
"อืมๆ งั้นเปิดอีกกล่องต่อเลยนะ ลุยๆ โอมเพี้ยง!"
"ติ๊ง!"
ลูกบอลจับสัตว์เลี้ยง (ระดับสูง) 1 ea
ประเภท: ใช้ครั้งเดียว
เงื่อนไขการใช้: เพลเยอร์ทุกอาชีพเลเวล 40 ขึ้นไป
คำอธิบาย: ลูกบอลที่เอาไว้ใช้ทำสัญญากับมอนสเตอร์ เพื่อนำมาเป็นสัตว์เลี้ยงคู่ใจ มีโอกาส 70% ที่จะสำเร็จ
*** คำเตือน: ก่อนทำสัญญา กรุณาลดพลังชีวิตของมอนสเตอร์ให้เหลือน้อยกว่า 10%
"จับสัตว์เลี้ยง?! แถมจะใช้ได้ก็นู้น เลเวล 40 แน่ะ" แจ็กบ่นเสียดาย
"นั่นน่ะสิ แต่มันอาจเป็นทีเด็ดของพวกเราในอนาคตก็ได้นา เอาเหอะแจ็ก ยังไงตอนนี้นายได้อาวุธของดีมาใช้ตั้งแต่ต้นเลย ถือว่าคุ้มแล้วละ" วินเอามือตบไหล่แจ็กครั้งหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า
"คราวนี้ถึงคิวของฉันแล้วสินะ" วินเปิดวินโดว์ขึ้นมา แล้วหยิบ
ไอเท็มกล่องของขวัญออกมาถือไว้ในมือทั้งหมด
"ขอให้ได้ของเจ๋งๆ นะเพื่อน เร็วเข้าวิน จัดมาให้ดูหน่อย อาวุธในตำนานอีกก็ได้" แจ็กลุ้นเชียร์เพื่อนสุดตัว
"...."
วินสูดหายใจยาวลึกเข้าเต็มปอดและหายใจออกมาอย่างช้าๆ เขาหลับตาลงทั้งสองข้าง ตั้งสมาธิราวกับว่ากำลังวิงวอนต่ออะไรสักอย่าง
จากนั้นเขาลืมตาโพล่ง กระชากริบบิ้นจากทั้งสองกล่องออกอย่างรวดเร็ว
ฟึ่บ! วูบบบบบ
 "ติ๊ง!"
คุณได้รับ "น้ำยาอมตะ 1 แพ็ค" (มี 5 ขวด)
ประเภท: ใช้ครั้งเดียว
เงื่อนไขการใช้: ไม่จำกัดเลเวลและอาชีพ
คำอธิบาย: โพชั่นที่มีสรรพคุณทำให้ผู้ที่ดื่มมันเข้าไป รู้สึกสดชื่น ชุ่มคอ ดับกระหายได้เป็นอย่างดี และยังมีฤทธิ์ช่วยให้ผู้ที่ดื่มร่างกายอมตะ มีภูมิต้านทานทุกโรคภัย ไม่ติดพิษ ไม่ติดดีบัพทุกชนิด ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่ตาย เป็นระยะเวลา "60 วินาที"
*** คำเตือน:"ห้ามดื่มเกินวันละ 2 ขวด โปรดสังเกตคำเตือนบนฉลากก่อนดื่มทุกครั้ง"
"ผู้ดื่มจะยังคงได้รับดาเมจอยู่เหมือนเดิม แต่จะไม่ตายเท่านั้น"
"ติ๊ง!"
คุณได้รับ [ม้วนคัมภีร์สกิลระดับ S]
ประเภท: ใช้ครั้งเดียว
เงื่อนไขการใช้: ไม่จำกัดเลเวลและอาชีพ
คำอธิบาย: ม้วนคัมภีร์ที่จะช่วยให้คุณได้รับสกิล "ระดับ S" โดยการสุ่มจากสกิลทั้งหมดของอาชีพคุณ
*** คำเตือน: โปรดระมัดระวังในการใช้สกิล และคำนึงถึงผลที่ตามมาให้ถี่ถ้วน
"สะ สะ สะ สกิลระดับ S!!"
วินตกใจในสิ่งที่เห็นจนถึงกับติดอ่าง และหันไปมองหน้าแจ็ก ซึ่งก็กำลังตกใจไม่แพ้กัน จากนั้นทั้งคู่ก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาพร้อมกัน ยกสองมือขึ้นฟ้าตะโกนดังลั่น
"ไช~โย~~!!! สำเร็จแล้ววววววว! ยะฮู้! เยสสสส เย้! เย้! เย้!"
ทั้งลุกขึ้นโห่ร้องดีใจ เต้นเย้วๆ จนเรือโยกเกือบจะคว่ำ….


สวัสดีครับทุกคน ผมแจ็กเอง ตอนนี้อยู่ไหนน่ะเหรอครับ? อยู่ในเกมต่างโลกครับผม ใช่ๆ เกม VRMMORPG แฟนตาซีผจญภัยสดใสร่าเริง ที่ที่คุณจะมีชีวิตใหม่ โลกแห่งความสุขที่กำลังรอพวกคุณอยู่…
"เหอเหอ"
ทำไมผมถึงหัวเราะแบบมีเลศนัยน่ะเหรอครับ? ก็เพราะผมเพิ่งล็อกอินเข้าเกมมาได้ไม่ถึงสองชั่วโมง กำลังเพลิดเพลินใจกับสิ่งอัศจรรย์ที่ได้เห็นเป็นครั้งแรกในชีวิต อารมณ์นี่คือกำลังฟินแท้ๆ เลย แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นกับผม
ผมเดินเข้าไปที่กิลด์นักผจญภัย เดินเลยเข้ามาในส่วนของห้องร้านเหล้า อาหารและเครื่องดื่ม หรือที่เรียกกันว่า "บาร์" นั่นแหละครับ ที่นี่เป็นแหล่งข่าวชั้นดีของเกมแนว RPG เลยละผมจำได้ แต่จู่ๆ ผมกลับโดนบังคับให้เอาหน้าแนบกับเคาน์เตอร์บาร์ ถูกขู่ฆ่าและอยู่ในสภาพโก้งโค้งขยับขัดขืนไม่ได้
อืมๆ ไม่ใช่ว่าโลกจริงไม่เคยโดนแบบนี้หรอกน่ะครับ เอ่อ… ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องโดนจับโก้งโค้งนะ อย่าเพิ่งคิดลึกกันล่ะ แหะแหะ แต่ผมหมายถึงเรื่องโดนเอามีดจ่อคอหอยเนี่ย เพิ่งจะเจอกับตัวเองเป็นครั้งแรก ผมเคยมีเรื่องชกต่อยบ้างเป็นบางครั้ง มันเป็นความคึกคะนองของวัยรุ่นและวัยเด็ก เป็นรสชาติชีวิตอย่างหนึ่งล่ะมั้ง แต่รสชาติชีวิตที่ระทึกใจในครั้งนี้จะเป็นยังไงต่อนั้น ไปเอาใจช่วยผมด้วยกันเถอะ
 ...
"ว่าไง! แกรู้จักมันไหม?!" ลุงบาร์เทนเดอร์ถามออกมาอย่างดุดัน
"...ไม่รู้ครับ! ผมไม่รู้จักคนหน้าตาแบบนี้!" แจ็กตะโกนตอบทั้งที่โดนกดหัวอยู่
"ฮึ! เดี๋ยวก็รู้ว่าแกพูดจริงรึเปล่า" ลุงแสยะยิ้มอีกครั้งแล้วพูดว่า
"เปิดรายชื่อเพื่อนของแกซะ!"
แจ็กสะดุ้งเฮือก พลางคิดในใจ 'ฉิบหายแล้ว แบบนี้ก็ได้เรอะ ถ้าเปิดให้ดูความแตกแน่นอน 100%'
"เร็วๆ ไอ้หนุ่ม อย่าลีลา ยิ่งช้าแกยิ่งมีพิรุธนะเฮ้ย เอางี้สิ ถ้าแกไม่รู้จักมันจริงๆ อยากกินอะไรข้าจะเลี้ยงแกทุกอย่างเลย แต่ถ้าแกโกหกละก็...แกตาย" ลุงบาร์เทนเดอร์พูดขู่ระยะเผาขน จนแจ็กถึงกับได้กลิ่นซิการ์และกลิ่นเหล้าคลุกเคล้ากันลอยออกมาจากปากของลุง
"..."
แจ็กบ่นในใจว่า'แม่งเอ๊ย เพิ่งเข้าเกมเอง ก็จะตายซะแล้วตู สกิลก็ยังไม่มี เลเวลก็เพิ่งจะหนึ่ง จะเอาอะไรไปสู้เนี่ย เออ ช่างเหอะ ยอมก็ได้วะ'
"เร็วๆ เซ่!!"
"คร้าบ ครับๆ เปิดให้ดูเดี๋ยวนี้ละครับ คอมมานด์ วินโดว์"
"..."
"แกก็กดสิวะ นิ่งบื้ออยู่ได้ ข้าจะไปกดได้ไงเล่า นั่นมันวินโดว์ของแก!" ลุงตะโกน
"เอ้า! ก็ผมไม่รู้นี่ครับ ผมเพิ่งเข้าเกมมาเองอ่า" แจ็กเอื้อมมือขึ้นกดอย่างทุลักทุเล เขากดไปที่เมนู [สังคม] [เพื่อน]
"บ๊ะ! นั่นไง แกมีเพื่อนชื่อวิน หึหึหึ เอาเลย นัดมันไปเจอที่หน้าจตุรัสเดี๋ยวนี้ จะได้รู้ว่ามันใช่คนที่ข้าตามหารึเปล่า"
"ไอ้จ้อย แกเตรียมตัวเอาไว้ละ ไปวางกับดักเอาไว้ก่อนเลย" ลุงหันไปสั่งคนข้างๆ ที่ถือใบประกาศจ่อหน้าแจ็กเมื่อสักครู่
"รับทราบครับ ลุงปื๊ด" จ้อยทำท่าตะเบ๊ะให้
"ไอ้นี่ เรียกชื่อในเกมสิวะ ตูชื่อ เปร-โด ว้อย!" ลุงปื๊ดเอามือข้างที่ถือมีดขึ้นมาชี้หน้าโวยใส่ไอ้จ้อย
"โธ่ลุง! ตะกี้ลุงยังเรียกผมไอ้จ้อยอยู่เลย ผมชื่อ โจ-ชัวนะครับ" ไอ้จ้อยเถียงกลับ
จังหวะนั้นเอง จู่ๆ ก็เกิดเสียงระเบิดดังขึ้น
บรึ้ม! บรึ้ม! ฟู่วววววววว
ควันสีเทาหนากระจายไปทั่วบาร์ของกิลด์ คนในร้านทั้งหมดประมาณเกือบ 20 คน อยู่ในอาการแตกตื่นและสำลักควัน
"แค่ก! ฝีมือใคร---!" ลุงปื๊ดยังพูดไม่ทันจบประโยค มีเท้าข้างหนึ่งแหวกควันขึ้นมาจากข้างล่าง เตะเสยปลายคางลุงปื๊ดเข้าให้
 ผัวะ!
"แอ่ก!" ลุงปื๊ดตัวลอย ล้มตึงกระแทกพื้นกลิ่งโคโล่ไปข้างหลัง
"แจ็ก มาทางนี้เร็วเข้า!" หลังจากที่วินเตะลุงปื๊ดเสร็จ เขารีบดึงแจ็กหายหลบเข้าไปกลุ่มควัน
"แค่กๆ ลุงปื๊ด โดนเล่นแล้วใช่มั้ย ตายรึยัง?!" ไอ้จ้อยสำลักควันไปด้วยตะโกนถามไปด้วย
"ฮึ่ม! ถุย! ถ้าข้าตายแล้ว จะตอบแกได้ไหมวะ ไอ้เด็กนั่นมันหลุดไปแล้ว รีบมองหามันเร็ว!" ลุงปื๊ดตะโกนอย่างเดือดดาลพร้อมถ่มเลือดลงที่พื้น
"ทุกคนตั้งท่าพร้อมต่อสู้นะ มันอยู่ในนี้แหละ!" ลุงปื๊ดเรียกค้อนเหล็กยักษ์คู่ใจออกมาถือไว้
จากนั้นเขาได้ยินเสียงฝีเท้าจากทางด้านหลัง มีคนกำลังพุ่งเข้ามาหาเขา "ตุบๆๆ..."
"ฮึ! คิดว่าจะได้ลอบโจมตีข้าง่ายๆเรอะ!" เขากระโดดหมุนตัวกลับหลัง เหวี่ยงค้อนด้วยสองมือทุบลงมาเป็นเส้นตรง
"ย้ากกก! ตาย! [ไจแอนท์ สแมช]!!"
ตูม!!
ลุงปี๊ดใช้สกิลไม้ตายระดับ A โจมตีโดนเป้าหมายอย่างจัง
"เสร็จข้าละว้อย เป็นไงว่ะ แหลกคาพื้นตายเลยไหมล่ะ เยี๊ยกฮ่าฮ่า!"
 แต่เมื่อยกค้อนขึ้น ลุงปื๊ดตกใจที่เห็นไอ้จ้อยนอนดิ้นแด่วๆ คาพื้นอยู่
"เอ้า! ไอ้จ้อย แกลงไปทำอะไรที่พื้น?!"
"อั่ก!" ไอ้จ้อยกระอักเลือดก่อนที่จะตอบ
"...นะ ...นี่ลุงถามจริง หรือจะกวน… ผมกันแน่ คนอุตส่าห์… รีบมาระวังหลัง...ให้... อะเฮื้อ! กรรมของตู~" ไอ้จ้อยกระอักเลือดอีกครั้ง แล้วนอนตายกองอยู่ที่พื้น
"ไอ้จ้อย ข้าขอโทษ รอแป๊บนะ ข้าจะชุบชีวิตให้เดี๋ยวนี้ อ้าวเฮ้ย!
ไอ้ฉิบหาย! ไอเท็มชุบชีวิตดันหมดอีก มีใครมีไอเท็มชุบชีวิตเหลือบ้าง ข้าขอยืมก่อน!"
จากนั้นในร้านเกิดชุลมุนวุ่นวายมากกว่าเดิม เพราะจู่ๆ ก็มีจานและแก้วบินว่อนไปทั่วท่ามกลางกลุ่มควัน
เพล้ง! "โอ๊ย! ใครทำฉัน?!"
ผัวะ! เพล้ง! "ฮึ่ย ข้าไม่ยอมตายง่ายๆหรอกเว้ย!"
ทุกคนในร้านสับสนวุ่นวายเนื่องจากการถูกโจมตีโดยไม่ทราบสาเหตุ และวิ่งชนกันเองมั่วไปหมด ไม่รู้ใครเป็นศัตรูหรือมิตรกันแน่ ต่างคนต่างระดมปลดปล่อยสกิลออกมากันยกใหญ่ เกิดแสงวูบวาบหลากสีขึ้นภายในร้าน
[ซอร์ดบาช!]
[ดับเบิ้ลสตราฟท์!]
[มีดพิษ!]
[ไฟร์บอล!]
"เฮ้ย! ไอ้โง่ตัวไหนใช้เวทไฟในร้านวะ ร้านข้าได้ไหม้หมดพอดี!" ลุงปี๊ดตะโกน
 บรึ่ม! ฟู่ววววว เสียงระเบิดควันตามมาอีกหนึ่งลูก
"เปิดประตูหน้าร้าน แล้วใครมีเวทลม รีบใช้เดี๋ยวนี้เลย!" เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนออกมา
จากนั้นจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนถีบประตู "โครม!"
"เวทลมเหรอ ฉันมีๆ แป๊บหนึ่งนะ!" จอมเวทสาวที่อยู่มุมร้านส่งเสียงบอก
"เอาล่ะนะ! [แอโรว์!]"
ฟิ้วววววว! ฟิ้วววววว! สายลมที่พัดออกมาจากมือจอมเวทสาว ช่วยพัดไล่ควันในห้องออกไปเกือบหมด
เมื่อควันเริ่มจางลง ทุกคนมองซ้ายมองขวา หาตัวการของเรื่องนี้
"ไหนๆ ไอ้เด็กบ้าสองคนนั่น หายไปไหนแล้ววะ!"
"ลุงปื๊ด! นั่นไงๆ มีคนสองคนกำลังวิ่งออกจากกิลด์ พวกมันคนหนึ่งมีรอยสักด้วย!" อัศวินคนหนึ่งชี้ไปทางประตูใหญ่ของกิลด์ ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว เห็นคนใส่ผ้าคลุมมีฮู้ดวิ่งออกไปอย่างลุกลี้ลุกลน และชนคนที่เดินเข้ามา ชนข้าวของกระจัดกระจาย แถมมีคนหนึ่งมีรอยสักที่แขนอีกต่างหาก
"ใช่พวกมันแน่ รีบตามไปเลย!" ทุกคนในบาร์ที่เหลืออยู่ประมาณ 20 คน วิ่งตามออกไปกันหมด ในร้านจึงโล่งไม่เหลือใครเลยสักคนเดียว บางคนตอนแรกไม่ได้สนใจเรื่องค่าหัววินด้วยซ้ำ แค่มานั่งกินข้าวเฉยๆ แต่พอตกอยู่ในสถานการณ์เมื่อสักครู่ ทำให้ทุกคนอยากจะมีส่วนร่วมในการล่าครั้งนี้ซะแล้ว
...เมื่อเสียงจากในร้านเงียบลง หีบเก็บของใหญ่ที่หลังบาร์ ก็เปิดอ้าออกเล็กน้อย มีสายตาสองคู่แอบมองเล็ดลอดจากในหีบ
"ไอ้วิน นายว่าพวกมันไปกันหมดยัง?" แจ็กกระซิบถาม
"เออ ฉันว่าหมดแล้วแหละ รีบเผ่นออกจากร้านก่อนดีกว่า รับนี่ไป ผ้าคลุมมีฮู้ดกับหน้ากาก" วินกดของออกมาจากคลังเก็บของในวินโดว์แล้วส่งให้แจ็ก
ทั้งคู่เปิดหีบออกมา แจ็กรีบใส่ผ้าคลุมสวมหน้ากาก
"ให้ตายสิ นี่นายแอบอยู่ในนี้มาตลอดเลยเหรอ แผนนายเฉียบขาดมากเพื่อน พวกนั้นหลงติดกับทุกคนเลย ฮ่าฮ่า ว่าแต่สองคนที่วิ่งออกไปนั้นเป็นใครอ่ะ?" แจ็กถาม
วินยิ้มดีใจที่แผนสำเร็จด้วยดีแล้วตอบแจ็กว่า "ที่ที่อันตรายที่สุด คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด ฉันมีซื้อระเบิดควันเก็บไว้นานแล้ว กะไว้แล้วว่าวันหนึ่งต้องได้ใช้ ยิ่งเป็นห้องปิดแบบนี้เหมาะมาก ส่วนที่เหลือก็คือจังหวะต้องแม่น ใช้จานกับแก้วในร้านให้เป็นประโยชน์ เท่านี้แผนจิตวิทยาก็ได้ผลชะงัดแล้ว"
"ร้ายกาจ!" แจ็กยกนิ้วโป้งให้เพื่อน
วินทำหน้าเศร้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ฉันขอโทษนะแจ็ก ที่ลากนายเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ด้วย"
"ฉันพอจะรู้อยู่แล้วว่ามันต้องยุ่งวุ่นวาย แต่ก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้เลยจริงๆนะ พอฉันล็อกอินเข้ามา ก็จ๊ะเอ๋กับคนที่จำได้ทันที เลยรีบเผ่นไปด้วย คิดแผนไปด้วย จากที่ฉันคำนวณ ในสถานการณ์ปัจจุบัน ถ้าจะแกร่วรออยู่ข้างนอก กว่าที่ฉันจะหานายเจอ มีหวังได้โดนรุมกระทืบก่อนแน่นอน ฉันจึงคิดแล้วว่าเดี๋ยวนายก็ต้องมาที่กิลด์ เดินเข้ามาที่บาร์เพื่อหาข้อมูล ฉันจึงรีบติดต่อจ้างวานตัวล่อให้คอยซ่อนตัวรออยู่แถวๆ ในกิลด์ จากนั้นก็ปกปิดตัวตนแล้วมาแอบอยู่ในหีบที่บาร์นี้ตั้งแต่ก่อนข่าวจะแพร่กระจาย"
"โอ้~ ฉลาดเป็นกรด สมเป็นนายจริงๆว่ะ" แจ็กกล่าวชื่นชม แต่เห็นวินหงอยอยู่เลยพูดต่อว่า
"ไม่ต้องขอโทษหรอกน่า สนุกดีออก ฉันโอเค เริ่มเกมแบบนี้ก็มันส์ดีนะ" แจ็กตบไหล่ของวินเบาๆ
วินยิ้มให้แจ็กเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ไปเหอะ รีบไปจากที่นี่ก่อน เดี๋ยวเดินไปคุยไปดีกว่า"
"ว่าแต่ เราจะไปไหนกัน?" แจ็กถามขณะที่เดินตามวินออกจากร้าน แล้วเขาเดินผ่านร่างของไอ้จ้อยที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น
"อ้าว สรุปไม่มีใครชุบชีวิตให้เลยเรอะ โธ่~" แจ็กอดที่จะสงสารไอ้จ้อยไม่ได้
"โห ว่าแต่หมอนี่โดนสกิลตูมเดียวไปหวันเลยนะเนี่ย ไม้ตายตาลุงนั่นโหดน่าดูเนอะวิน"
"ได้ยินลุงแกตะโกนว่า 'ไจแอนท์สแมช' นั่นน่าจะเป็นสกิลระดับ A ของอาชีพนักรบ หากพวกเลเวลต่ำกว่า 30 โดนเข้าไปละก็ ดอกเดียวดับอย่างที่เห็นนี่ละ" วินอธิบาย
"สกิลระดับ A ยังโหดซะขนาดนี้! ทุบคนซะแบนเป็นกล้วยปิ้งเลย งี้ถ้าเราเกิดฟลุกสุ่มได้สกิลระดับ S ขึ้นมา ก็โคตรโหดเลยอ่ะดิ"
"โหดแน่นอน โหดแบบไม่ต้องเกรงใจใครเลยล่ะมั้ง แต่เปอร์เซ็นต์ที่จะสุ่มได้มันมาครอบครองก็โหดไม่แพ้กัน... อัตราออกของสกิลระดับ S คือ 0.01%"
"0.01% บ้าไปแล้ว ยังงี้จะมีใครเคยได้ไหมเนี่ย?!"
"ก็ตามเปอร์เซ็นต์นั่นแหละ มีคนได้อยู่นะ แต่น้อยของน้อยมาก ที่เคยได้ข่าวก็คือประมาณ ท็อปเพลเยอร์ห้าคนจากสิบคน พวกนั้นมีสกิลระดับ S กันทั้งนั้น ไม่รู้ว่าไปเจอเควสลับที่ไหน หรือแค่ดวงดีกันแน่ เป็นไปได้ทั้งสองทาง แต่ส่วนใหญ่ทุกคนมีสกิลพื้นฐานระดับ A ติดตัวไว้สัก 1-2 สกิล แค่นี้ก็หรูแล้ว เขาไม่มัวมาไล่เก็บสกิลอาชีพอยู่หรอก พอเลเวลถึง 40 ก็รีบไปสเปเชียลวัน ลุ้นอาชีพของตนเองกันเลย" วินตอบและกล่าวเสริมอีกว่า
"เพราะเกมต่างโลกนี้ ความเก่งของแต่ละคนบางครั้งไม่เหมือนกัน บางคนได้อาวุธ 5 ดาวขึ้นไป ก็เปรี้ยวได้แล้ว บางคนอาวุธถือธรรมดา แต่ใช้สกิลของตนเองคล่องมาก ก็โหดจัดได้เหมือนกัน เปรียบเสมือนเรามีรถแรง แต่เราขับไม่เป็นควบคุมไม่อยู่ แข่งไปก็แพ้อยู่ดีนั่นแหละ ฉะนั้นฝีมือและไหวพริบของตนเองสำคัญสุด"
"อืมม์ ฉันพอมองภาพออกละ ว่าแต่ตกลงนี่เราจะไปไหนกันน่ะ?" แจ็กถาม
"จะไปไหนได้ล่ะ ก็ไปเก็บเลเวลน่ะสิเพื่อน ตอนนี้พวกเราเลเวลยังน้อย สู้รบปรบมือใครไม่ได้หรอก ตอนนี้ห้าโมงเย็นแล้ว ฉันมีที่ฟาร์มเลเวลดีๆอยู่"
ทั้งสองคนก็เดินแหวกผ่านผู้คนที่พลุ่งพล่านในห้องโถงใหญ่ของกิลด์ ออกทางประตูใหญ่อย่างสบายอารมณ์ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


"กี๊~! กี๊~! กรร! กรร! กี๊ซ~! กี๊ซ~!"
สวัสดีครับทุกคน ผมแจ็กเอง เสียงที่ได้ยินตะกี้คือเสียงอะไรน่ะเหรอครับ? อ๋อ นั่นคือเสียงของมอนสเตอร์มากกว่าหนึ่งร้อยตน ที่กำลังร้องขู่หวังจะเอาชีวิตมนุษย์อย่างพวกผมเนี่ยแหละครับ ฟังแล้วให้ความรู้สึกขนหัวลุกดีไม่หยอก และตอนนี้กำแพงไฟลุกไหม้สูงชันที่ขวางกั้นระหว่างพวกเรากับพวกมันก็เริ่มลดต่ำลง จนในที่สุดก็เผยให้เห็นแววตาสีแดงเลือดของเหล่ามอนสเตอร์จนได้ อื้อหื้อ! ดูพวกมันสิครับ กระเหี้ยนกระหือรืออยากจะวิ่งเข้ามาโจมตีพวกมนุษย์เต็มทีแล้ว ...อ๊ะ ว่าไงนะครับ จะถามว่าผมกลัวไหมน่ะเหรอครับ? ....อืมม์ ถ้าอยู่คนเดียวก็อาจหวาดๆ หน่อยล่ะมั้ง แต่ตอนนี้ผมอยู่กับวิน ผมไม่กลัวอะไรทั้งนั้นแหละครับ
...
.....
"[สะสมพลัง]" วู้ม! วินกล่าว
"[ชาร์จ]" วู้ม! เรย์กล่าว
มะนาวตั้งท่าชูคทาออกมาเบื้องหน้า เธอสูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้งและเอ่ยบทร่ายมนตร์ออกมาว่า
"ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์จากเทพแอสคลีเพียส ความรัก เมตตา เยียวยา รักษา โปรดอำนวยพรให้แก่พันธมิตรของข้าด้วยเถิด [ออล เบลซซิ่ง!]" วู้ม! เกิดแสงสีขาวอมฟ้าพุ่งเข้าสู่ร่างกายทุกคน และมะนาวกล่าวต่ออีกว่า
"พวกเธอรับบัพนี้ไปอีกบทหนึ่งนะ [อินครีส อาจิลิตี้]*5" แสงพุ่งเข้าหาแต่ละคนอีกครั้ง
"โอ้ ฉันรู้สึกว่าร่างกายอุ่นขึ้น แถมรู้สึกสดชื่นนิดๆ อีกด้วย" แจ็กกล่าว
วินตวัดนิ้วเปิดดูสเตตัสของตนเอง "อื้อ แจ๋วเลยได้บัพแบบนี้"
มะนาวยิ้มแล้วพูดให้แจ็กฟังว่า "มนตร์บทแรกช่วยเพิ่มค่า STR DEX และ INT ส่วนบทที่สองช่วยเพิ่มค่า AGI"
"ฮ่ะฮ่า โอ้วเย้!" แจ็กพูดทำท่าวอร์มชกลม เตะลม ฟึ่บฟั่บ
"ฉันรู้สึกคึกคักจนอยากออกไปเตะปากมอนสเตอร์เต็มแก่แล้ว หมั่นไส้พวกมันเหลือเกิน ขู่ฮึ่มๆ อยู่ได้"
วินหันมามองหน้ามะนาว ยิ้มบางแล้วพูดว่า "...ขอบใจนะ มะนาว"
"...." มะนาวอึ้งค้างไปกับกับคำขอบใจและรอยยิ้มสุดเท่ของวิน จนน้ำถองเข้าที่เอวถึงได้รู้สึกตัว "...เอาะอ๋อ จ้าๆ เรื่องเล็กน้อยเอง"
"เอาล่ะ พวกเราเปิดก่อนเลยดีกว่า" วินกล่าว
"งั้นฉันเปิดให้เอง" แนนซี่พูด เธอชูคทาขึ้นฟ้าและกางมืออีกข้างไปข้างหน้า มีแสงสีฟ้าเรืองรองออกมาจากตัวเธอเล็กน้อย จากนั้นเธอตะโกนว่า "[บลิซซาร่า!]"
กำแพงไฟด้านหน้าหายไปพร้อมกับผลกระทบจากระเบิดไอความเย็นและแท่งผลึกน้ำแข็ง ตรงเข้าเชือดเฉือนสังหารฝูงมอนสเตอร์ด้านหน้าทั้งหมดในพื้นที่ 15*15 เมตร
ฉัวะๆ! ฉึกๆ! ฉัวะๆ! ฉึกๆ!
"แจ็ก ไปกัน! เรย์ยิงตามหลังมาได้เลย!" วินตะโกนบอกจากนั้นพวกเขาทั้งคู่พุ่งฟ้าวออกไปด้วยสปีดสุดแรง
เรย์ง้างสายธนูเต็มเหนี่ยว แล้วตะโกนบอกว่า
"ปลดปล่อย [แอโรว์ ชาร์จ!]"
ฟู้มมมมมมม!
ลูกธนูคลื่นแสงขนาดใหญ่พุ่งผ่านตรงกลางระหว่างวินกับแจ็กที่กำลังวิ่งอยู่ ฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังจะตรงเข้ามาหาพวกเขา ถูกคลื่นพลังธนูเข้าไปเต็มๆ"บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม!"คลื่นพลังระเบิดยาวทะลุยาวไปได้อีกประมาณ 20 เมตร
วินกับแจ็กวิ่งตามเข้าไปทันที เหลือระยะอีก 30 เมตรก่อนจะถึงตัวของคิงสไลม์
"วิน ฉันไปจัดให้ก่อนเอง [วิชาตัวเบา!]" แจ็กพูดจบก็วิ่งทะยานนำวินเข้าสู่ฝูงมอนสเตอร์อย่างรวดเร็ว เขาใช้เคียวฟัน เฉือน กระซวก แทง ถีบ ผลัก กระโดดข้ามมอนที่ล้ม ตัวเขาเสมือนลูกข่างติดหนามที่พุ่งเข้าไปทำดาเมจพร้อมกับรุดขึ้นหน้าตลอดเวลา
"วินว้อย!! ทางเปิดแล้ว! ลุยเลยพวก!" แจ็กตะโกนบอก
วินที่วิ่งตามหลังมากระโดดเหยียบที่หลังแจ็ก ตึก! เขาพุ่งตัวฟิ้วเข้าหาคิงสไลม์ที่กระโดดดึ๋งๆ รออยู่
วินเงื้อหมัดกลางอากาศแล้วพูดว่า " ปลดปล่อย [สะสมพลัง!]" เขาเหวี่ยงหมัดเต็มแรง ตรงเข้าไปที่คิงสไลม์
จังหวะนั้นเองสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น "ฮูม! ฮูม!" หมูป่าตัวสุดท้ายที่เมื่อสักครู่มองหาเท่าไรก็ไม่เจอ มันแอบอยู่ข้างหลังบอสของมันนั่นเอง มันวิ่งมาเอาเขี้ยวเสยยกคิงสไลม์ไปอีกทางหนึ่ง ทำให้หมัดของวินวืดในที่สุด
"เฮ้ย! อะไรเนี่ย?!"
คิงสไลม์บิดตัวกลับมามองหน้าวิน พร้อมทำตัวเด้งโยกซ้ายโยกขวาดึ๋งดั๋งๆ อยู่บนเขี้ยวยาวของหมูป่า ราวกับมันกำลังเยาะเย้ยสมน้ำหน้าเขาอยู่
วินกัดฟันกรอดพูดว่า "ฮึ่ม! ไอ้บ้าเอ๊ย ฉลาดนักนะแก" แต่เขามีเวลาบ่นไม่มาก เพราะมอนสเตอร์รุมเข้ามาโจมตีทันที
"กรร! กี๊! กี๊! แฮ่!"
"อย่าหวัง! ย๊าก!" วินเตะก้านคอหมาป่าที่กระโดดเข้ามา "ตูม!" และหมุนตัวอัพเปอร์คัทขวาเข้าใส่กระต่ายปุยที่พุ่งเข้ามาหวังเสียบพุงกะทิของเขา "ตึง!"
"วิน เอาไงดี หมูป่าพาคิงสไลม์ไปนู้นแล้ว!" แจ็กตะโกนถาม
"ไอ้บอสบ้านั่น มันกลบจุดอ่อนตัวเองได้สนิทเลย ปกติมันเคลื่อนที่ช้ามาก ยังไงก็หนีพวกเราไม่พ้นแน่ แต่ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันว่ายังไงก็ตามมันไม่ทันแล้วละ… นี่มันเกินกว่าที่ฉันคาดเอาไว้ ขอเวลาฉันคิดแผนสักแป๊บนะ ตอนนี้พวกเรามีแต่ต้องสู้ขาดใจไปก่อน" วินอธิบายอย่างร้อนใจ
เมื่อแผนการณ์เกิดผิดพลาดขึ้นมา ทำให้สถานการณ์เลวร้ายเข้าขั้นวิกฤต สงครามชุลมุลเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับค่า HP ของทุกคนที่เริ่มลดลงทีละนิดๆ จากการโดนมอนสเตอร์รุมตอด
วินสู้ไปด้วย พลางคิดไปด้วย '...บ้าจริง! ขืนเป็นแบบนี้อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมง ทุกคนเกมโอเวอร์กันหมดแน่ สู้น่ะมันสู้ได้อยู่ แต่ถ้าจะให้ชนะ พวกเราจำเป็นต้องมีสกิล AOE เพิ่ม ไม่งั้นศึกนี้ก็คุมเกมไม่ได้สักที เอาไงดีวะเรา หรือจะเสี่ยงเปิดม้วนคัมภีร์สกิลระดับ S… แต่มันก็ไม่ได้การันตีว่าฉันจะได้สกิลอะไร เวรเอ๊ย! ไม่มีหนทางอื่นแล้วรึเนี่ย'
"MP ฉันจะหมดอีกแล้ว ตาย ตายแน่ๆ!" มะนาวบ่นเสียงดัง
"สุดท้ายก็ไม่ไหวรึ บ้าเอ๊ย! ไม่อยากแพ้พวกมันเลย!" เรย์พูดอย่างแค้นใจ
"พวกเราทำดีที่สุดแล้วละ" แนนซี่พูดอย่างปลงตก
"...." น้ำไม่พูดอะไร แต่น้ำตาคลอเบ้าแล้วตอนนี้
"ฮึ่ยย่าห์! นี่แน่ะ! ฮ่ะฮ่า ไม่โดนเว้ย!" แจ็กยังสู้อย่างสนุกสนานและเมามันในอารมณ์อยู่ ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! และจู่ๆ ก็มีเสียงจากระบบดังขึ้นมา
ติ๊ง!
[เคียวจันทร์เสี้ยว] ได้ลิ้มรสเลือดครบ 100 ชีวิต
คุณเคลียร์เงื่อนไขปลุกพลังอาวุธในตำนานสำเร็จแล้ว!
รางวัล:
- ปลดล็อคเข้าสู่รูปลักษณ์ที่สองของอาวุธ 'เคียวคู่'
- ปลดล็อคสกิลท่าไม้ตาย: 'เคียวบูมเมอแรง'
วู้มมมมมม
ทันใดนั้นเคียวในมือของแจ็กเปล่งแสงสีแดงออกมา "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นกับอาวุธของฉัน?!" แจ็กร้องตกใจ
เมื่อแสงสีแดงสิ้นไป เคียวจันทร์เสี้ยวในมือของแจ็กกลายเป็น 'สองเล่ม' ตัวด้ามและใบเคียวปรากฏลวดลายแกะสลักสีเงินแวววาวตัดพื้นสีดำ แจ็กใช้มือซ้ายหยิบเคียวอีกเล่มไปถือ และมองดูพวกมันอย่างอดที่จะทึ่งไม่ได้
"โห เจ๋งสุดๆ ลวดลายมันดูแล้วทั้งเท่ และร้ายกาจมากๆ"
เหล่ามอนสเตอร์ไม่รีรอเช่นเคย กระต่ายสามตัวปุยพุ่งเข้าแทงพร้อมกัน แจ็กเหลือบตาไปเห็น เขาก้มหลบเฉียงไปข้างล่าง จนตัวแทบติดพื้น จากนั้นเคลื่อนตัวหาศัตรู ใช้เคียวในมือทั้งสองข้างตวัดฟัน ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! กระต่ายปุยกระเด็นออกไปนอนแน่นิ่งทันที
"วินนนน! อยู่ๆ ระบบก็บอกว่าเคียวของฉันอัพเกรดขึ้น ตอนนี้มันกลายเป็นสองเล่มแล้วแน่ะ และที่สำคัญเห็นบอกว่ามีท่าไม้ตายประจำอาวุธด้วย!" แจ็กตะโกนบอกวินที่อยู่ห่าง
"หา?! จริงดิ งั้นไหนลองใช้ดูสิ!"
"จัดไป! เอาล่ะนะเจ้าเคียว! ฉันอยากปาแกมานานแล้ว
[เคียวบูมเมอแรง!] ย่าห์!"
แจ็กปาเคียวทั้งสองออกไปตรงเข้าสู่มอนสเตอร์คนละทิศ เคียวจันทร์เสี้ยวเปล่งออร่าสีแดงคมกริบ และหมุนตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เชือดเฉือนทุกสิ่งที่ขวางทางพวกมัน
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
"กร๊าซ กรี๊ซซซ กี๊~~! กี๊~~! เอ๋ง! เอ๋ง! กรี๊ซ! กรี๊ซ!" เสียงมอนสเตอร์ร้องโหยหวนกันระงม และแน่นอนว่าสงครามชุลมุนแบบนี้ การจะที่จะหลบอาวุธที่พุ่งมาจากไหนไม่รู้ เป็นไปแทบไม่ได้ การโจมตีจากสกิลเคียวบูมเมอแรงไม่ได้จบแค่ขาไป เมื่อมันหมุนโค้งไปจนสุดทาง เสร็จแล้วมันก็อ้อมกลับมาอีกครั้ง หมุนตัวเองด้วยความแรงที่ยิ่งกว่าเดิม ราวกับมันอยากรีบกลับไปหาเจ้าของเต็มที มันพุ่งเข้าเชือดเฉือนฝูงมอนสเตอร์อีกหนึ่งรอบ
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
"เอ๋ง! เอ๋ง! กรี๊ซ! กรี๊ซ! กร๊าซ กี๊~~! กี๊~~! กรี๊ซซซ" เหล่ามอนสเตอร์ล้มตายเป็นจำนวนมาก
ขณะที่เคียวกำลังหมุนกลับมา แจ็กพลางคิดในใจว่า 'ตูจะรับมันได้ไหมเนี่ย?' แต่ครั้งนี้เขารู้สึกแตกต่างจากเดิม หยั่งกับเขาสัมผัสได้ตลอดเวลาว่าเคียวทั้งสองของตนเองอยู่ตำแหน่งไหน หมุนไปทางไหน ห่างจากเขาแค่ไหน และตอนนี้เขารู้เลยว่ามันหมุนวนกลับมาหาเขาแล้ว
ฟิ้ว~! ฟั่บๆๆๆ!
แจ็กทำใจกล้ายื่นมือออกไปรับ "ลาก่อนนิ้วของฉัน"
หมับ! เขาคว้าเอาไว้ได้อย่างเหมาะเหม็ง ไม่สิ เขารู้สึกเหมือนกับว่ามันตั้งใจตรงเข้าสู่กำมือของเขาเองมากกว่า
"ฮัดช่าห์! ฮ่าฮ่าฮ่า" แจ็กมองเคียวทั้งคู่ในมือ กระโดดเต้นเย้วๆ หัวเราะชอบใจใหญ่ แล้วพอต่ออีกว่า "วินเห็นเปล่าว้า ท่าไม้ตายฉันโคตรเท่เลยอ่ะ!"
"เออ เท่ๆ แล้วเงื่อนไขสกิลมันเป็นยังไง?!" วินตะโกนถามกลับ
"เอ่อ… เดี๋ยวนะ อืมๆ ระบบบอกว่า ถ้าฉันใช้เคียวสังหารศัตรูได้อีก 20 ตัว ฉันจะใช้ได้อีกครั้งหนึ่ง"
"โอเค งั้นต้องพึ่งนายแล้วละ เล็งพวกตัวเล็กๆ เคลียร์เงื่อนไขให้ครบ แล้วเตรียมจัดไม้ตายอีกรอบหนึ่งนะ!"
"ได้เลย แจ็กจัดให้ [วิชาตัวเบา!]" แจ็กเปิดใช้งานสกิลอีกครั้ง เขาวิ่งทะยานซิกแซกตรงเข้าจัดการมอนสเตอร์ตัวเล็กๆ ก่อนเลย
"พวกเธอ ได้ยินใช่ไหม ตอนนี้พวกเรามีทีเด็ดใหม่แล้ว ฉันว่าพวกเราชนะได้แน่ อึดๆ เข้าไว้!" วินตะโกนบอกทุกคน
"อะ โอ้ว! เอาเลย! สู้ๆ!" แก๊งค์สี่สาวขานรับอย่างมีแรงใจ
"มะนาว! รับไฮโพชั่นรี MP ไป ช่วยหน่อยนะ อย่าให้ใครตายล่ะ!" วินโยนขวดโพชั่นไปให้มะนาว
มะนาวคว้ารับเอาไว้ได้ "ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ปล่อยให้ทุกคนตายแน่!" [ฮีล!] [ฮีล!]
การต่อสู้ยังดำเนินต่อไปอีกสักพัก จนในที่สุดแจ็กก็ตะโกนบอกว่า
"เอาล่ะ ครบ 20 ตัวแล้ว วิน! ให้ฉันเล็งเปิดทางเลยไหม?!"
"แจ็ก เดี๋ยวก่อน!" วินกล่าวห้ามและวิ่งไปหาใกล้ๆ กระซิบใส่หูเพื่อน "ปาเคียวแบบนี้...."
"โอเค ลุยเลยนะ! [วิชาตัวเบา!]" แจ็กวิ่งพุ่งทะยานนำหน้าวินเข้าสู่ดงมอนสเตอร์ พวกเขาโจมตีฝ่าฟันอย่างเมามัน จนในที่สุดก็ถึงระยะปาของเคียว แจ็กเงื้อสองแขนไปข้างหลัง เหวี่ยงปาเคียวออกไปเต็มกำลัง "ย๊าก!!"
เคียวหนึ่งเล่มหมุนเชือดเฉือนมอนสเตอร์และมุ่งอ้อมโค้งไปทางขวา เข้าสู่จุดที่เล็งไว้นั่นก็คือ 'ขาด้านหลังของหมูป่า' ที่แบกคิงสไลม์อยู่
ฟิ้ว~! ฟั่บๆๆๆ!
และเป็นอย่างที่คาด หมูป่าออกวิ่งหลบไปอีกทางหนึ่ง อย่างเต็มกำลัง "ฮูม! ฮูม!" มันคงคิดว่าตัวเองหนีพ้นแล้ว แต่สิ่งที่มันจะตรงไปเจอนั่นก็คือ
'เคียวอีกหนึ่งเล่ม' หมุนอ้อมมาดักรอมันอยู่แล้ว "ฉัวะ!" "อู๊ดดด!" หมูป่าที่ถูกโจมตีที่ขาอย่างกะทันหัน วิ่งเสียหลักล้มเอียงลงที่พื้นเสียงดังโครม
วินกระโดดสูงข้ามหัวมอนสเตอร์โผล่มาทันที "[สะสมพลัง ปลดปล่อย!] [เสริมพลังปราณ!]" เขาหมุนตัวตีลังกาหน้ากลางอากาศ วาดเท้าลงมาจากฟากฟ้า ตอกส้นเข้าที่กระดูกสันหลังของหมู่ป่าเต็มแรง
ตึง! "แอ๊~!" หมูป่ากระอักเลือด และนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่พื้น
คิงสไลม์ที่กระโดดออกจากหมูป่าตั้งแต่มันล้มเสียหลัก กระโดดดึ๋งๆ อยู่ตรงหน้าวิน สายตาของมันจ้องเขม็งมาที่เขา
"คราวนี้แกก็ไม่มีทางหนีแล้วนะ… เข้ามาสิ" วินหงายมือแล้วกระดิกนิ้วเรียก
คิงไสม์กระโดดเด้งเข้าโจมตีทันที หมายจะใช้ร่างของมันทับศัตรู ดึ๋ง! ตึม!
แต่สิ่งที่มันโจมตีโดนมีเพียงแค่พื้นดินที่ว่างเปล่า และเมื่อมันเงยหน้ามอง ก็เห็นวินอยู่เหนือหัวของมัน เงื้อหมัดเตรียมโจมตี
"เอานี่ไปกินซะ…!"
"อึกๆๆ"
"...."
วู้ม! เหมือนคิงสไลม์จะงงที่ทำไมมันไม่โดนโจมตี และที่งงยิ่งว่าก็คือ MP ของมันที่ใกล้จะหมดกลับเริ่มฟื้นคืนกลับมา มันสับสนถึงขั้นกระโดดวนไปมาอยู่กับที่ ดึ๋ง! ดึ๋ง! และเมื่อมันรู้สึกตัว มันเริ่มมองหาศัตรูที่อยู่ตรงหน้าเมื่อสักครู่อีกครั้ง
ราวกับบรรยากาศของโลกนี้ตอบรับความรู้สึกของเด็กหนุ่ม ท้องฟ้าที่เคยกระจ่างใส กลับมีเมฆก้อนใหญ่เข้ามาบดบัง จากพื้นหญ้าและต้นไม้ที่ส่องสว่างด้วยแสงจันทร์ บัดนี้ทั้งหมดนั้นได้ถูกเงามืดเข้าครอบงำ มอนสเตอร์ทั้งหลายต่างหยุดกึกทันทีที่สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป
คิงสไลม์รู้สึกว่าศัตรูของตนเองอยู่ในเงามืดของเมฆก้อนใหญ่ที่พาดผ่านผืนดิน และในไม่ช้ามันก็ได้รู้คำตอบต่อสิ่งที่มันสงสัย...
มีเสียงของมนุษย์คนหนึ่งเปล่งออกมาจากเงามืด เสียงนั้นไม่ได้ดังอะไรมากมาย แต่คิงสไลม์กลับได้ยินชัดทุกถ้อยคำ เป็นน้ำเสียงที่ราบเรียบ เฉยชา แต่แฝงด้วยอารมณ์ที่หนักหน่วงและแข็งแกร่ง เป็นเสียงที่แม้กระทั่งมอนสเตอร์เองยังฟังแล้วรู้สึกขนลุก
"...รู้ไหมว่า จุดอ่อนใหญ่ที่สุดของบอสอย่างแกคืออะไร?"
"....."
"...แกหนีไม่เป็นยังไงล่ะ แกมีแต่จะต้องสู้กับพวกเรา จนกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตายไป และตอนนี้คนที่กำหนดความเป็นความตายนั้น ไม่ใช่แกอีกต่อไปแล้ว" วินเดินอย่างเชื่องช้าเข้าใกล้คิงสไลม์ทีละนิดๆ จนใกล้พอที่มันเห็นดวงตาที่ดุดันและแข็งกร้าวของเขาอย่างชัดเจน แล้วพูดต่อว่า
"สิ่งที่ฉันยัดใส่ปากของแกก็คือ 'ไฮโพชั่นรี MP' อีกสักพักหนึ่งมานาของแกก็จะเต็ม แล้วแกจะต้องชุบชีวิตลูกน้องมาให้พวกฉันฆ่าไปเรื่อยๆ จนกว่าพวกฉันจะพอใจ เข้าใจไหม"
"...."
สไลม์เป็นมอนสเตอร์ที่มีรูปตากลมใสซื่อ และมีรูปปากที่ยิ้มตลอดเวลา ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหน รูปร่างหน้ามันก็ไม่เปลี่ยน แต่ตอนนี้หากใครได้มาเห็นคิงสไลม์ตัวนี้ละก็ จะรู้ทันทีว่าสไลม์หน้าซีดนั้นเป็นอย่างไร
แจ็กสู้กับมอนสเตอร์อยู่ใกล้ที่สุด เลยได้ยินทุกคำที่วินพูด เขาถึงกับอึ้งเล็กน้อย เขาไม่เคยเห็นด้านนี้ของเพื่อนมาก่อนเช่นกัน ถึงเขาจะยังสงสัยอยู่บ้างว่าอะไรที่ทำให้วินต้องทุ่มสุดตัวขนาดนี้ แต่เขารู้ซึ้งทันทีเลยว่าเกมต่างโลกเกมนี้สำคัญกับวินมากขนาดไหน และไม่ว่ายังไงเขาพร้อมจะลุยไปให้สุดทางกับเพื่อนคนนี้เสมอ
วินเขกหัวคิงสไลม์ไปทีหนึ่ง แล้วพูดว่า "เร็วๆเข้า รีบใช้เวทชุบชีวิตได้แล้ว!" จากนั้นเขากระโดดถอยหลังไปยืนอยู่ใกล้ๆ กับแจ็ก
แจ็กยิ้มให้วิน เอามือซ้ายโอบไหล่ มือขวาขยี้หัว แล้วกล่าวชมว่า "แผนของนายนี่มันสุดโต่งจริงๆว่ะ"
"ฮ่ะฮ่ะ ขอบใจ แต่ถ้าไม่มีนาย ก็ทำไม่ได้หรอกเว้ยแผนนี้นะ"
วินตอบแบบยิ้มกลับ
"รังมอนสเตอร์ กับ คิงสไลม์ เออ นี่สินะแหล่งฟาร์มเลเวลของจริง พอดีเลย ฉันกำลังมันส์มือกับเคียวคู่ใหม่สุดๆ ใช้แล้วสนุกเป็นบ้า"
วู้มมมมมมมม คิงสไลม์ร่ายเวท[ซิง]สำเร็จ เกิดแสงสีเขียวเรืองบนตัวมอนสเตอร์ที่ล้มอยู่บนพื้น จากนั้นพวกมันครึ่งหนึ่งก็ลุกกลับขึ้นมามีชีวิตใหม่
สาวๆ ที่ยังคงสู้กับมอนสเตอร์อยู่ ตกใจและงุนงง "เอ๊ะ? อะไร? ยังไง? สรุปว่าฆ่ามันไม่สำเร็จเหรอ?"
วินหันหลังไปตะโกนบอกสาวๆ "พวกเธอ! เดี๋ยวฉันกับแจ็กจะไปรวมกลุ่มด้วย จากที่ฉันคำนวณฉันเชื่อว่าตอนนี้พวกเราสู้มันไปได้เรื่อยๆแน่นอน เพราะสกิล AOE มีพอแล้ว ไม่ต้องห่วงอะไร พวกเธอแค่โจมตีมอนสเตอร์ต่อไป พวกเราจะฟาร์มเก็บเลเวลกันยาวๆ ฟาร์มยันเช้าไปเลย!"
"ห๊ะ!"
"ไงนะ?!"
"ยันเช้าเลยเรอะ?!"
"พวกฉันเหนื่อยกันจนจะหมดแรงอยู่แล้วน้าม่ายยยยยยยย!"
....
4 ชั่วโมงผ่านไป เวลาเช้าตรู่ 6.00 น. ขณะที่พระอาทิตย์ของวันใหม่กำลังจะโผล่ขึ้นจากขอบฟ้า
"ติ๊ง!"
---------------------------
คุณได้สังหาร [คิงสไลม์] สำเร็จ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
---------------------------