ตอนที่ 42 ขยับแข้งขยับขา
“ของขวัญวันเกิดของเธอพร้อมแล้วนะ” กู่ฉิงซานชิงเปลี่ยนเรื่อง
“อ๊า! ฉันต้องการของขวัญ! นายจะเอามาให้ฉันเมื่อไหร่? ฉันอดใจไม่ไหวที่จะได้เห็นมันแล้ว!” ซูเซี่ยเอ๋อที่กำลังเสียใจเรื่องพลั้งปากไป พอได้ยินคำกล่าวของอีกฝ่ายก็กลับมาสดใสอีกครั้ง
“พอจะมีเวลาช่วงเย็นไหม”
“มีสิ ถึงจะบอกว่านักศึกษาที่ถูกส่งตัวมาล่วงหน้าจะต้องทำความคุ้นเคยกับมหาวิทยาลัยและอาจารย์ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ทุกๆ วันฉันว่าง!”
“โอเค ฉันจะไปหาเธอในช่วงเย็น”
“อยากให้ถึงเวลาเร็วๆ จัง ถ้าอย่างนั้นฉันจะรอนายนะ”
กล่าวจบ ซูเซี่ยเอ๋อก็รู้สึกว่าประโยคเมื่อครู่มันดูจะไม่ค่อยสงวนตัวสักเท่าไหร่ หน้าของเธอเริ่มแดงด้วยความเขินอาย ก่อนที่อุปกรณ์สื่อสารจะถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว
กู่ฉิงซานยิ้มอย่างเงียบๆ แต่เขายังคงไม่ปิดอุปกรณ์สื่อสาร เนื่องจากสังเกตเห็นถึงอะไรบางอย่าง
“เทพธิดากงเจิ้ง?”
“เป็นฉันเอง ฉันได้สังเกตเห็นการสนทนาของคุณ เลยมาบอกว่าการทดสอบโมเดลเพลิงนางฟ้าได้เสร็จสมบูรณ์แล้วส่วนการทดสอบรอบสองกำลังอยู่ในขั้นตอนดำเนินการ”
“ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น แต่คุณไม่สมควรจะได้ยินเรื่องส่วนตัวของฉันหรือเปล่า?”
“โปรดวางใจ เทพธิดากงเจิ้งจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับสิทธิใดๆ ของมนุษย์ เรื่องการตกหลุมรักใครบางคนก็เช่นกัน”
“เฮ้ย ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้น ที่ฉันต้องการจะบอกก็คืออย่ามาแอบฟัง!”
“ตามความประสงค์ส่วนบุคคลของพลเมืองกู่ฉิงซาน เรื่องการติดต่อกับซูเซี่ยเอ๋อจะถูกเก็บเป็นความลับ และการตรวจสอบความปลอดภัยจะถูกลบออก”
 “…ฉันว่าตอนนี้เรากลับเข้าประเด็นกันดีกว่า จริงสิ ฉันต้องการเพลิงนางฟ้า”
“การทดสอบรอบสองยังคงไม่เสร็จสิ้น คุณต้องการมอบเพลิงนางฟ้าเป็นของขวัญแก่ซูเซี่ยเอ๋อเลยหรือไม่”
“อ่า คุณวางใจได้ ฉันได้ลองทดสอบมันในหลายรูปแบบแล้ว ดังนั้นจึงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”
ในชีวิตก่อนหน้า ฉันทดสอบมันมาแล้วตลอดทั้งชีวิต...กู่ฉิงซานคิดในใจ
“เพลิงนางฟ้ากำลังถูกจัดเตรียม”
“ซูเซี่ยเอ๋อเข้าสู่รายชื่อสำคัญที่ต้องได้รับการปกป้องจากรัฐบาลกลาง”
“อีกสามชั่วโมงหลังจากนี้ เพลิงนางฟ้าจะจัดเตรียมเสร็จสิ้น”
“เยี่ยมไปเลย ขอบคุณมาก”
กู่ฉิงซานไม่ได้ตัดการเชื่อมต่อ
ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อเร็วๆ นี้ กู่ฉิงซานถึงไม่จำเป็นต้องยื่นเรื่องร้องขอใดๆ เลย แต่เขากลับสามารถเชื่อมต่อกับเทพธิดากงเจิ้งได้ตลอดเวลา
มันเป็นไปไหมว่าเพราะฉันกลายมาเป็นคนของประธานาธิบดี ดังนั้นเทพธิดาจึงให้ความสนใจเป็นพิเศษ กู่ฉิงซานครุ่นคิดอย่างเงียบๆ
ในชีวิตก่อนหน้า เขาออกจากรัฐบาลกลางไปตั้งแต่ช่วงแรกๆ มุ่งหน้าไปยังจักรวรรดิฟูซี และไม่เคยติดต่อใดๆ กับเทพธิดากงเจิ้ง ดังนั้นเขาจึงไม่คุ้นเคยกับกลไกการทำงานของเธอ
กู่ฉิงซานเข้าไปอาบน้ำ ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกจากห้องไป
ช่วงเช้าเป็นเวลาอิสระ เขาสามารถใช้ประโยชน์จากช่วงเวลานี้ฝึกฝนเทคนิคได้
กู่ฉิงซานสอบถามแผนกต้อนรับของโรงแรม และได้รับข้อมูลอย่างรวดเร็วว่า แถวๆ นี้มีสปอร์ตคลับที่มีหอยิงธนูอยู่
การยิงธนูเป็นกีฬาอันทรงเกียรติ ในยุคสงครามเย็น อาวุธเกือบทั้งหมดได้กลายมาเป็นกีฬาอันสง่างามแล้วในตอนนี้
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ค่าใช้จ่ายย่อมไม่ถูกอย่างแน่นอน
กู่ฉิงซานพลันนึกขึ้นได้ว่า เขาควรจะดูว่ามีคะแนนเครดิตเท่าไหร่
ท่านประธานาธิบดีได้ให้การทุนสนับสนุนเขาในการศึกษา แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักพอ ถึงต้องไปยื่นมือขอความช่วยเหลือจากใคร
กู่ฉิงซานหยิบสมองควอนตัมส่วนตัวขึ้นมา และเปิดหน้าต่างสถานะส่วนบุคคลของเขา
“หืม มีอยู่ตั้งหนึ่งหมื่นเก้าพันสองร้อยแต้มเครดิต ดีจริงๆ ที่ฉันรู้จักประหยัด หวังว่ามันคงจะเพียงพอที่จะจ่ายค่าใช้บริการนะ”
ทั้งหมดนี้เป็นเงินของเขาที่ได้มาจากการทำงาน และตั้งใจที่จะเก็บมันเอาไว้สำหรับจ่ายค่าเทอมในปีแรกของมหาวิทยาลัย
ตอนนี้ค่าเทอมของเขาได้รับการสนับสนุนแล้ว ดังนั้นสถานภาพการเงินของกู่ฉิงซานจึงดีขึ้นเล็กน้อย
สายตาของกู่ฉิงซานกวาดผ่านหน้าจอสมองควอนตัม ทันใดนั้นมันก็พลันหยุดกึกลง
“แต้มบุญส่วนบุคคล 799873957281439 แต้ม”
กู่ฉิงซานงง จิตใต้สำนึกของเขาสั่งให้กดรีเฟรชไปโดยไม่รู้ตัว
ทว่าเส้นแสงบนสมองควอนตัมกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ
“สมองควอนตัมอันนี้ก็ใช้งานมาตั้งเจ็ดถึงแปดปีแล้วล่ะนะ สุดท้ายมันก็เกิดปัญหาขึ้นจนได้”
เขาถอนหายใจอย่างเงียบๆ
ในตอนที่เขาสร้างเกราะรบให้แก่ซูเซี่ยเอ๋อ เขามีแต้มบุญอยู่แค่เพียงสองพันแต้มเท่านั้น และหลังจากทำการร้องขอการสนับสนุนจากเทพธิดากงเจิ้ง มันก็แทบจะไม่หลงเหลืออยู่อีกเลย
ดังนั้นตัวเลขที่ดูมั่วซั่วนี้ อาจเกิดขึ้นได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือเกิดปัญหาบางอย่างขึ้นกับสมองควอนตัม
ค่าใช้จ่ายในการเปลี่ยนสมองควอนตัมส่วนบุคคลจำเป็นที่จะต้องใช้จ่ายแต้มเครดิตที่สูงมาก นี่จะทำให้เขากระเป๋าแห้งอย่างรวดเร็ว
แบบนี้ไม่ดีแน่ คนเราต้องกินต้องใช้ ฉันคงต้องรีบหางานทำโดยเร็วที่สุด เพื่อให้สามารถช่วยเหลือตัวเองได้
กู่ฉิงซานเดินออกจากโรงแรมและขึ้นรถขนส่งไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
กู่ฉิงซานลงจากรถขนส่งที่เบียดเสียดไปด้วยผู้โดยสาร และหยุดยืนอยู่บนถนน
“เมืองหลวงนี่มันต่างออกไปจริงๆ ผู้คนก็มากมาย”
กู่ฉิงซานปาดเหงื่อบนหน้าผากของเขา และหันไปมองรอบๆ ก่อนจะเห็นป้ายโฆษณาของสปอร์ตคลับ
สปอร์ตคลับ ‘นักษัตร’
กู่ฉิงซานก้าวเข้าไป ทันใดนั้นพนักงานหญิงหลายคนก็ออกมาต้อนรับ
“สวัสดียามเช้าค่ะคุณสุภาพบุรุษ ไม่ทราบว่ามีบัตรสมาชิกไหมคะ?” อีกฝ่ายทักทายอย่างสุภาพ
“ไม่มีหรอก ฉันพึ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก” กู่ฉิงซานบอกไปตามความจริง
พนักงานต้อนรับหญิงถอยฉากออกไป พร้อมกับผู้หญิงที่ดูจะเป็นผู้จัดการเดินสวนเข้ามา
สายตาของเธอกวาดมองเขาอย่างสงบ และทัศนคติของเธอก็เผยถึงความเย็นชา
กู่ฉิงซานสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้น กางเกงสีดำทรงหลวม ดูเรียบง่ายสะอาดตา แต่ตามมุมและชายผ้าดูจะเก่าและธรรมดามาก แถมยังหิ้วกระเป๋าแปลกๆ มาอีก
เพื่อที่จะปกปิดเรื่องธนูเย่หยูและถุงสัมภาระ ดังนั้นกู่ฉิงซานจึงหิ้วกระเป๋าใส่ธนูยาวมาด้วย
ผู้จัดการหญิงออกมาต้อนรับคนอยู่ทุกวี่วัน เพียงสาดสายตาดูก็รู้ว่าคนตรงหน้าเธอเป็นเพียงนักเรียนที่ยากจน
“พื้นที่ใช้งานฟรีจะอยู่ทางด้านขวา และในชั้นใต้ดินสอง”
ผู้จัดการหญิงเบนสายตาออกไป เหลียวหลังกลับ และเอ่ยน้ำเสียงห้วน
“แล้วหอยิงธนูล่ะครับ อยู่ตรงไหน?” กู่ฉิงซานถาม
“หอยิงธนู?”
ผู้จัดการหญิงฉีกยิ้มอย่างฉับพลัน ที่แท้กลับกลายเป็นว่าเจ้าหนุ่มนี่พยายามปีนป่ายขึ้นไปอยู่กับพวกชนชั้นสูง โดยการเลียนแบบการกระทำของพวกเขา
ยิงธนู เป็นกีฬาที่ได้ได้รับความนิยมของชนชั้นสูง
 ชุดคันธนูดีสภาพดูดีหน่อยก็ต้องจ่ายออกนับหมื่นเครดิต และหากคุณต้องการที่จะใช้คันธนูอย่างดีที่มีไว้ใช้ส่วนตัว อย่างน้อยก็ต้องจ่ายออกถึงห้าแสนแต้มเครดิต
มันเป็นจำนวนเงินที่คนทั่วไปไม่อาจจะซื้อธนูอย่างดีได้
แม้ว่าคุณเลือกที่จะเช่าธนูจากหอธนูก็ตาม แต่ขั้นต่ำคือต้องเช่าสามเดือน และมันมีค่าใช้จ่ายตามมาอีกมากมาย
หอธนูเป็นสถานที่สำหรับชนชั้นสูงและผู้มีฐานะร่ำรวย มีไว้ใช้เวลาว่างของพวกเขา
“ขออภัยนะคะคุณสุภาพบุรุษ ไม่ทราบว่าคุณมีธนูเป็นของตัวเองหรือยัง ถ้ายังไม่มี ทางเรามีขายนะคะ” ผู้จัดการหญิงกล่าวเสียงเบาราวกระซิบ
เธอเชื่อว่าประโยคนี้จะสามารถขจัดความหลงผิดของอีกฝ่าย
“เอ่อ ฉันมีธนูอยู่แล้ว แค่ต้องการหาสถานที่ฝึกฝนมันเท่านั้น” กู่ฉิงซานพยักหน้า
ผู้จัดการหญิงหรี่ตาลง
เธอกวาดตามองชายหนุ่มหัวจรดเท้าอีกครั้ง
ใช่แล้ว เสื้อผ้าราคาถูก รองเท้าผ้าใบที่ดูจะใช้งานมาหลายปี แถมยังเป็นแบรนด์ที่ไม่เคยได้เห็นได้ยินมาก่อนอีกด้วย
ของเก่าที่ใช้มาเป็นเวลานานจนเห็นได้สะดุดตา แถมยังหน้าด้านโกหกไร้ยางอาย และหมายจะพยายามจะเอื้อมสัมผัสกับหอธนูอีก
ก็แค่พวกที่อยากปีนป่ายขึ้นมาเป็นชนชั้นสูงสินะ?
ผู้จัดการหญิงแอบเย้ยหยันอย่างลับๆ และชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง “หอธนูอยู่ในพื้นที่ส่วนหลังของคลับ และต้องผ่านไปอีกสองห้อง ให้ฉันนำทางคุณไปที่นั่นจะดีกว่าไหม?”
“กรุณาด้วย”
ผู้จัดการหญิงเดินนำกู่ฉิงซานไปยังพื้นที่ส่วนหลัง แต่ก็ยังเหลียวกลับมาส่งสายตา
พนักงานต้อนรับหญิงหลายคนที่เห็นสายตานั้นต่างหัวเราะด้วยความขบขันบนใบหน้า
เมื่อทั้งสองออกจากห้องพวกเธอก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา
“อีกคนแล้วสิ”
“ฉันคิดว่าเดี๋ยวเขาคงจะถูกไล่ออกในไม่ช้า”
“แน่นอนอยู่แล้ว เด็กน้อยยากจนที่น่าสงสาร คงจะไม่รู้หรอกว่าการจะเข้าสู่หอธนูจำเป็นต้องมีสถานะบางอย่าง มิฉะนั้นประตูจะไม่มีทางเปิดออก”
“ฉันล่ะอยากเห็นท่าทีอับอายของเขาที่ติดแหง่กอยู่หน้าประตู และไม่สามารถเข้าไปได้เลยจริงๆ”
“คอยดูเถอะ สักพักเขาก็จะถูกยามรักษาความปลอดภัยลากตัวออกมาในไม่ช้า”
“หรือว่าพอเขาออกมาแล้วพวกเราจะพูดออกไปว่าคราวหน้าเชิญมาใหม่ดีไหม?”
“คิๆ เป็นความคิดที่ดี”
 ...
ผู้จัดการหญิงพากู่ฉิงซานผ่านบริเวณพื้นที่จัดวางเครื่องมือว่ายน้ำ และในที่สุดก็มาหยุดอยู่เบื้องหน้าประตูอัตโนมัติ
เธอก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย่างเงียบๆ และเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “มาถึงแล้ว เชิญคุณเข้าไปได้เลย”
“ตกลง” กู่ฉิงซานเดินไปที่ประตู
ทว่ามันยังคงปิดอยู่
กู่ฉิงซานพยายามผลักประตู แต่ก็พบว่ามันถูกล็อค
เขาหันไปมองผู้จัดการเป็นเชิงคำถาม
ผู้จัดการหญิงเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่แยแส “หากคุณต้องการเข้าสู่หอธนู จำเป็นต้องใช้ข้อมูลส่วนบุคคลจากสมองควอนตัมในการยืนยัน หากคุณมีคุณสมบัติตรงตามข้อกำหนดประตูก็จะเปิดออก”
กู่ฉิงซานกล่าวด้วยความกังวล “แต่สมองควอนตัมของฉันดูมันจะมีปัญหาเล็กน้อย ถ้าอย่างนั้นเอาไว้วันหลังแล้วกัน ลืมมันไปเถอะ”
ผู้จัดการหญิงยิ้มอย่างเงียบๆและเอ่ย “มันจะเป็นการดีกว่าถ้าได้ทดลองดูนะคะ บางทีคุณอาจจะผ่านการตรวจสอบก็ได้?”
เธอยกมือขึ้น และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคนก็เดินตรงเข้ามา
กู่ฉิงซานเห็นดังนั้น ก็ตระหนักได้ว่าแท้จริงแล้วเขากำลังถูกเข้าใจผิด
ภายใต้สถานการณ์ปกติ จะไม่มีการยืนยันข้อมูลส่วนบุคคล หากไม่ใช่ผู้ลี้ภัย นักโทษหลบหนี หรือผู้ที่มีบางอย่างในร่างกายผิดปกติ
เขาส่ายหัวและจำใจยกสมองควอนตัมส่วนบุคคลขึ้นมาแล้วเปิดการเชื่อมต่อแบบไร้สายเพื่อทำการตรวจสอบ
‘ติ๊ง!’
“ยืนยัน ผ่านการตรวจสอบ”
“ยินดีต้อนรับ ‘ใต้เท้าผู้ทรงเกียรติ’ การมาถึงของท่านนับว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับคลับนักษัตร”
เสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้น ทว่าน้ำเสียงของมันกลับฟังดูนอบน้อมถ่อมตน และเต็มไปด้วยความเคารพ
นี่คือเสียงที่ได้รับการตั้งค่าไว้ล่วงหน้า หากผู้คนที่มีฐานะแตกต่างกันเดินทางมาที่นี่ ระบบตอบรับจะตอบโต้แตกต่างกันออกไป
ประตูหอธนูเปิดออก
“ใต้เท้าผู้ทรงเกียรติ?”
ผู้จัดการหญิงตกตะลึง และทั้งร่างสั่นสะท้านราวกับกลายเป็นตัวโง่งม
คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่ตัวเธอย่อมรู้ดีว่าคำนี้มันหมายถึงอะไร
มีแค่เพียงตัวตนระดับผู้นำ หรือจ้าวมณฑลทั้งเก้าเท่านั้นที่จะถูกเรียกว่า ‘ใต้เท้าผู้ทรงเกียรติ’
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนดูจะหลักแหลมไม่เบา เพียงแค่เห็นท่าทีของผู้จัดการหญิง ทั้งหมดก็ถอยฉากกลับไปอย่างเงียบๆ
ในหอธนู มีพนักงานสองคนวิ่งโร่เข้ามาทักทายกู่ฉิงซาน ทั้งสองโค้งคำนับชนิดหัวทำมุมเก้าสิบองศาและกล่าว “ยินดีต้อนรับการมาถึงของท่าน เชิญตามพวกเรามา”
กู่ฉิงซานกล่าว “ตกลง”
ไม่คิดเลยว่าจริงๆ แล้วสปอร์ตคลับในเมืองหลวงจะมีบริการดีแบบนี้ น่าประทับใจจริงๆ
เขาถอนหายใจอย่างลับๆ
กู่ฉิงซานเดินเข้าไปในหอธนู ก่อนจะเหลียวหลังกลับไปทางนอกประตูและกล่าวอย่างสุภาพ “ขอบคุณที่นำทางนะ”
“ย่ะ...ยินดีเป็นอย่างยิ่ง” ผู้จัดการหญิงที่อยู่อยู่นอกประตูกล่าวแบบติดอ่าง
กู่ฉิงซานยิ้มและเดินตามพนักงานที่ดูขยันขันแข็งสองคนไป
ประตูอัตโนมัติค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ
ผู้จัดการหญิงยังคงยืนนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น จ้องมองฉากเบื้องหน้าด้วยสายตาเลื่อนลอย
………………..………………..


ตอนที่ 49 พักหายใจ
“ฉันนึกว่าจะตายแล้วซะอีก แต่สุดท้ายก็รอดแล้ว!”
“ฮ่า! แล้วเมื่อกี้ใครกันที่บอกว่าไม่รอดแน่แล้วน่ะ!”
“สหายเต๋าผู้นี้ พวกเราขอขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง”
เหล่าผู้ฝึกยุทธต่างหันมามองเขาด้วยสายตาสำนึกคุณ ส่วนคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ายื่นกำปั้นประกบกับฝ่ามืออีกข้างของตน
กู่ฉิงซานประสานมือเหมือนกับอีกฝ่าย ก่อนจะกล่าวอย่างจริงใจ “ด้วยความแข็งแกร่งระดับต่ำอย่างฉัน คงสามารถทำได้แค่เพียงใช้ออกด้วยค่ายกล ส่วนในเรื่องการต่อสู้ คงต้องพึ่งพวกพาพวกคุณแล้วล่ะหลังจากนี้”
เขาได้เห็นกับตาแล้ว ว่ากลุ่มคนเหล่านี้มีพื้นฐานวรยุทธอยู่ในระดับก่อตั้ง
ท่ามกลางสถานการณ์อันตรายที่เผ่ามารรายล้อมจากทั่วทุกด้านของเหล่าผู้ฝึกยุทธ กู่ฉิงซานย่อมคิด วิเคราะห์มาเป็นอย่างดีแล้ว ว่าหากเขาใช้ออกด้วยค่ายกล เหล่าผู้ฝึกยุทธย่อมต้องกระโจนลงมาให้เขาช่วยเหลือ
นั่นเพราะความชั่วร้ายในจิตใจมนุษย์ เขาเข้าใจถึงมันดีอย่างลึกซึ้ง หากไม่ใช้ออกด้วยค่ายกล คนพวกนี้ย่อมไม่มีทางเหลียวแลต่อให้กู่ฉิงซานต้องตาย
คำกล่าวที่ดูจริงจังของกู่ฉิงซาน ที่แม้จะเป็นถึงปรมาจารย์ค่ายกลแต่ก็ยังคิดพึ่งพาพวกเขา มันดึงดูดให้หัวใจของผู้มีพื้นฐานวรยุทธขั้นก่อตั้งอดไม่ได้ที่จะรู้สึกภูมิใจ
บางคนกล่าวขึ้นมาว่า “ก็อาจจะเป็นเช่นนั้น ฉันกับคนอื่นๆ กำลังตามหานายพลกงซุนอยู่ ตราบใดที่คุณอยู่กับเราและยังสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ นายกลกงซุนก็จะมาช่วยพวกเราในไม่ช้า”
อีกคนหนึ่งกล่าวขึ้นอย่างอารมณ์เสีย “แต่พวกเราไม่ระวังเองแหละ เลยถูกพวกเผ่ามารพบตัวซะก่อน”
กู่ฉิงซานถอนหายใจอย่างเงียบๆ และไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
แม้จะมีบางคนไม่พูดคุยกับกู่ฉิงซาน แต่กู่ฉิงซานก็เลือกที่จะไปคุยกับพวกเขา จะได้ทำตัวให้กลมกลืนกับทุกคน
หากในกรณีปกติ ผู้ฝึกยุทธระดับก่อตั้ง ย่อมที่จะไม่ใส่ใจปราณปรับแต่งธรรมดาๆ คนหนึ่งอย่างแน่นอน
ทว่ากู่ฉิงซานได้พิสูจน์แล้วว่ามีความสามารถมากพอที่จะร่วมต่อสู้กับพวกเขาซึ่งอยู่ในระดับก่อตั้ง เขาได้ออกหน้าช่วยคนเหล่านั้นในสถานการณ์ระหว่างความเป็นความตาย โดยการลวงว่าตนเองนั้นเป็นปรมาจารย์ค่ายกลที่แข็งแกร่ง
ในสนามรบ ปรมาจารย์ค่ายกล นับว่าเป็นการดำรงอยู่ที่หายากและได้รับความนิยม ทุกคนมักจะอ้าแขนรับเขาอย่างยินดี
ดังนั้นเหล่าผู้ฝึกยุทธจึงเลือกที่จะยืนปกป้องเขาอยู่ด้านหน้า ไม่ยอมให้กำลังเสริมที่มีค่าดั่งปืนใหญ่อย่างกู่ฉิงซานออกไปอยู่ในแนวหน้าของทีม
หากเปลี่ยนช่วงเวลา เป็นอยู่ในสถานการณ์อื่น เกรงว่าเหล่าระดับก่อตั้งพวกนี้ เพียงสะบัดมือครั้งเดียวเขาก็ตกตายแล้ว
ขณะที่หลายคนกำลังเริ่มควบคุมลมหายใจ ผู้ฝึกยุทธคนที่เป็นหัวหน้าได้เอ่ยถามออกมา “ช่างเป็นค่ายกลที่ยอดเยี่ยม มันจะสนับสนุนต่อไปเช่นนี้ได้อีกนานแค่ไหน”
ทันทีที่เขาเอ่ยคนอื่นๆ ก็เงียบ
กู่ฉิงซานคิดว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะได้รู้จักกับอีกฝ่ายมากยิ่งขึ้น
ชายคนนี้ดูจะมีอายุราวยี่สิบปี แววตาดูไม่แยแส บนตัวสวมเกราะสีฟ้าอ่อนถือพัดหยกในมือ ร่างกายของเขายังคงสะอาดสะอ้านแม้จะพึ่งผ่านพ้นการต่อสู้อันดุเดือดกับเผ่ามารมาก็ตาม
ส่วนใหญ่แล้วผู้ที่มีพลังวิญาณธาตุไฟและพลังวิญญาณธาตุลมจึงจะเลือกใช้พัดเป็นอาวุธ ทว่าผู้ฝึกยุทธพลังวิญญาณธาตุน้ำที่ใช้พัดเป็นอาวุธนี่นับว่าหาได้ยากยิ่ง
เกราะสีฟ้าอ่อนสาดประกายเย็นยะเยือกของน้ำแข็งและรอบกายเขาก็ปรากฏการณ์ก่อตัวของชั้นหมอกน้ำแข็งจางๆ
นี่เป็นชุดเกราะน้ำแข็งที่ดีจริงๆ เพียงแค่ชุดเกราะนี้ชุดเดียว อย่างต่ำก็มีมูลค่าถึงหนึ่งแสนศิลาวิญญาณ!
ตัวตนเช่นนี้บางทีอาจจะเป็นลูกศิษย์สายตรงของนิกายใหญ่ นิกายใดนิกายหนึ่งก็เป็นได้
กู่ฉิงซานลอบประเมินอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ และเอ่ยปากตอบกลับไป “ค่ายกลนี้ยังคงอยู่ได้อีกครึ่งชั่วโมง”
ในจิตใจของอีกฝ่ายเผยให้เห็นถึงความผ่อนคลายลงหลายส่วน
ครึ่งชั่วโมง นี่นับว่าเพียงพอที่จะฟื้นฟูพลังวิญญาณและพละกำลังร่างกายได้ส่วนหนึ่ง อย่างน้อยความเหนื่อยล้าก็คงจะบรรเทาลงได้อย่างมาก
สีหน้าของชายคนนั้นผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยสั่ง “ทุกคนรีบปรับลมหายใจ และฟื้นฟูพลังวิญญาณซะ หลังจากนี้อีกครึ่งชั่วโมง พวกเราจะเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง”
เขาล้วงเข้าไปในถุงสัมภาระก่อนจะหยิบเม็ดยาฟื้นฟูพลังวิญญาณขึ้นมาแล้วแจกจ่ายให้กับคนของเขา แน่นอนว่าเมื่ออยู่ต่อหน้ากู่ฉิงซาน ชายคนนั้นก็มอบเม็ดยาให้เขาด้วยอย่างไม่ลังเล
กู่ฉิงซานรับเม็ดยามาก่อนจะยื่นไปใกล้จมูกและสูดดมมันเบาๆ กลิ่นอันอ่อนโยนที่โชยมา ทำให้หัวใจของกู่ฉิงซานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“เม็ดยารักษาราคาแพงเช่นนี้ เอามาใช้กับระดับปราณปรับแต่งมันจะเสียของเอานะ” เขากล่าว
“นั่นไม่นับว่าเป็นปัญหา ภายใต้สถานการณ์สุ่มเสี่ยงเช่นนี้ สมควรฟื้นฟูพลังวิญญาณให้พร้อมที่สุดจะดีกว่า”
“ถ้างั้นก็ขอรับน้ำใจในครั้งนี้เอาไว้แล้วกัน” กู่ฉิงซานผงกหัวเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ และรับมันมา
นี่คือเม็ดยาปราณกระเรียนแดงชั้นดี เพียงหนึ่งเม็ดของมันบางทีอาจมีมูลค่าถึงพันทอง ไม่สิ อาจจะมากยิ่งกว่านั้นเสียอีก!
นี่เป็นเม็ดยารักษาที่หาได้ยากยิ่ง มันสามารถช่วยเติมเต็มพลังวิญญาณที่สูญเสียไป และรักษาอาการบาดเจ็บได้อย่างรวดเร็ว และไม่มีผลกระทบเชิงลบใดๆ ต่อร่างกาย มันจึงเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ฝึกยุทธ
ได้รับเม็ดยารักษาเช่นนี้ ก็กล่าวได้ว่าเพียงพอแล้วที่จะช่วยให้รอดชีวิตไปได้ในการต่อสู้ทั่วๆไป
การที่สามารถแบ่งปันเม็ดยาเช่นนี้ให้กับผู้คนได้ แสดงให้เห็นว่าคนคนนี้คงมีจิตใจดีไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นภูมิหลัง หรือที่มา ย่อมต้องไม่ธรรมดา
ชายคนนี้อายุมากกว่ากู่ฉิงซานแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทว่าคำพูดคำจาและการกระทำของเขานั้นช่างกระชับและเป็นระเบียบ มีเพียงดวงตาของเขาที่ค่อนข้างเฉยเมยไร้ซึ่งความรู้สึก ทำให้มันเป็นส่วนเดียวที่แปลกแยกออกไปเล็กน้อย
ชายคนนี้สังเกตเห็นว่ากู่ฉิงซานกำลังเฝ้าสังเกตเขาอยู่จึงประสานกำปั้นทั้งสองก่อนกล่าวแนะนำตนเอง “ผู้น้อยเหลิงเทียนสิง ศิษย์สายตรงแห่งนิกายเหยากวางขอขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ และขออภัยที่ยังไม่ได้แนะนำตัว”
นิกายเหยากวาง?
เป็นเช่นนี้เอง กู่ฉิงซานลอบคิดในใจ
นั่นคือนิกายอันยิ่งใหญ่ของผู้ฝึกยุทธอมตะ ที่สืบทอดต่อกันมานับร้อยนับพันปี และเป็นนิกายใหญ่ที่รู้จักกันดีในโลกของผู้ฝึกตน
อย่างไรก็ตามในโลกที่ผ่านมาของกู่ฉิงซาน ตัวตนที่โดดเด่นดังเช่นชายคนนี้กลับไปเคยปรากฏตัวหรือถูกกล่าวถึงมาก่อน เกรงเขาคงได้ตกตายลงในที่แห่งนี้
ทว่าไม่ต้องกล่าวถึงชายคนนี้เลย แม้กระทั่งกู่ฉิงซานเองก็ยังไม่อาจรับประกันได้ว่าตนเองจะรอดไปจากโลกที่ถูกทำลายใบนี้ได้หรือไม่
กู่ฉิงซานถอนหายใจและกล่าว “ผู้น้อยกู่ฉิงซาน”
เหลิงเทียนสิงยื่นหมัดไปวางลงบนอกอีกฝ่ายและกล่าว “โชคดีจริงๆ ที่พวกเราได้พบกัน”
ทั้งสองไม่ใช่พวกพูดจาเยิ่นเย้อเกินความจำเป็น แนะนำตัวกันเสร็จก็แยกย้ายกันไป
ในไม่ช้า ทุกคนก็หลับตาลงและเข้าสู่สมาธิ
กู่ฉิงซานล้วงเข้าไปในถุงสัมภาระของตนก่อนจะหยิบเทคนิคปราณปรับแต่งทางทหารขึ้นมาและหันหลังไปอีกทางหนึ่ง
ในหน้าต่างระบบเทพสงคราม เขาจ้องมองไปยังแต้มพลังวิญญาณ
“เรียนรู้ปราณปรับแต่งทางทหารขอบเขตที่เจ็ด...เซินถัง ต้องการแต้มพลังวิญญาณหกแต้ม ต้องการที่จะ...”
“เรียนรู้” กู่ฉิงซานเอ่ยในใจ
“เริ่มกระบวนการเรียนรู้ แต้มพลังวิญญาณปัจจุบัน ยี่สิบเอ็ดส่วนเจ็ด”
หลังจากเสร็จสิ่งกระบวนการทั้งหมด กู่ฉิงซานก็โยนเม็ดยาปราณกระเรียนแดงเข้าไปในปาก ตามมาด้วยเลือดมอนสเตอร์งู ที่มีปริมาณเยอะกว่าปากของเขาถึงสามเท่า และกลืนลงไป
หากไม่ใช้เวลาในปัจจุบันทะลวงด่านต่อไป มีโอกาสเป็นไปได้สูงว่าฉันจะตายลง หรือพูดอีกอย่างว่าไม่ใช่ฉันเพียงคนเดียวก็ได้
ในมุมมองของกู่ฉิงซานเขาทำได้เพียงต้องหวังพึ่งผลลัพธ์ของเม็ดยาปราณกระเรียนแดง ควบคู่ไปกับเลือดงูที่ช่วยเร่งฟื้นฟูพลังวิญญาณจะได้ส่งผลต่อการทะลวงด่านขั้นเจ็ด
เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ในค่ายกล พลังวิญญาณเกิดความผันผวนขึ้นเล็กน้อย มันแพร่กระจายตัวอย่างช้าๆ เฉกเช่นหินก้อนเล็กๆ ที่ถูกโยนลงไปในแอ่งน้ำ กระจายตัวออกไปราวกับคลื่นไมโครเวฟ
กู่ฉิงซานใช้แต้มพลังวิญญาณเพื่อยกระดับขอบเขตของตน ส่งผลให้เขาได้รับพลังวิญญาณหลั่งไหล่เข้ามาสู่ร่างกายอย่างรวดเร็วดั่งสายน้ำ
การเปลี่ยนแปลงอันเล็กน้อยนี้ ยังส่งผลกระทบต่อบริเวณโดยรอบอีกด้วย
แก่นแท้ของจิตวิญญาณฟ้าดินพลันเกิดการเปลี่ยนแปลง ทุกคนก็ลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ
สีหน้าของเหลิงเทียนสิงผ่อนคลายลงเล็กน้อย และกล่าว “ขอแสดงความยินดีกับสหายเต๋าผู้นี้ด้วย”
กู่ฉิงซานยิ้มและส่ายหัว “ไม่หรอก มันก็เป็นเพียงแค่ขอบเขตปราณปรับแต่งขั้นเจ็ดเท่านั้นเอง และอันที่จริงเป็นฉันต่างหากที่ต้องขอบใจเรื่องเม็ดยาของคุณ”
“คุณสมควรได้รับ เนื่องเพราะคุณเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้”
“คุณสมควรได้รับมันจริงๆ”
ทุกคนแสดงความยินดีแก่เขา
ทันใดนั้นขวัญกำลังใจของทั้งหมดก็ทะยานขึ้นกว่าสามส่วน ผู้ฝึกยุทธต่างหันมามองกันและกันด้วยความสุข
ทุกครั้งที่ผู้ฝึกยุทธสามารถทะลวงได้หนึ่งชั้นขอบเขต แก่นแท้จิตวิญญาณระหว่างฟ้าดินจะวิ่งเข้าไปในร่างกายเพื่อเติมเต็มพลังวิญญาณของผู้ฝึกยุทธจนกระทั่งเอ่อล้นในตันเถียน
เม็ดยารักษาแม้จะเป็นของดี แต่มันก็ยังเชื่องช้าเกินไป จะนำมาเทียบกับพลังฟ้าดินได้อย่างไร?
กู่ฉิงซานที่สามารถทะลวงขอบเขตใหม่ได้ ทำให้พลังวิญญาณที่สูญเสียไปกับการจัดตั้งค่ายกลเริ่มหวนคืน
และเมื่อเขาขึ้นมาถึงขอบเขตปราณปรับแต่งขั้นเจ็ด แม้พลังวิญญาณก่อนหน้าจะหลงเหลืออยู่เพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์ แต่มันก็ได้ฟื้นคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว
สำหรับปรมาจารย์ค่ายกลแล้ว การที่สามารถฟื้นฟูพลังวิญญาณจนกลับมาได้เต็มนั่นหมายความว่าอะไร?
มันหมายความว่ากู่ฉิงซานจะสามารถใช้ออกด้วยค่ายกลดั่งเช่นในก่อนหน้านี้อีกครั้ง บางทีอาจจะถึงสองครั้ง เนื่องเพราะลิมิตพลังวิญญาณของเขาย่อมเพิ่มสูงขึ้นอย่างมากตามด่านที่พึ่งทะลวงไป
และในหัวใจของเหล่าผู้ฝึกยุทธต่างก็รู้ดีซึ้งถึงถึงประสิทธิภาพอันยอดเยี่ยมของค่ายกลของกู่ฉิงซาน พวเขาได้ประจักษ์มันด้วยตาตนเองมาแล้ว
เพียงค่ายกลเดียวกลับสามารถช่วยชีวิตพวกเขา และลบร่องรอย จนพวกเผ่ามารหลายพันตัวหาไม่เจอจนหัวร้อนไปตามๆกัน
ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงรู้สึกราวกับว่าอายุขัยของพวกเขาเพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่ง
ทว่าทั้งหมดไม่รู้หรอก จริงๆแล้วที่กู่ฉิงซานกล่าวไปน่ะขี้โม้ทั้งเพ เขาไม่ใช่ปรมาจารย์ค่ายกล!
“ถ้าเช่นนั้น” เหลิงเทียนสิงลุกขึ้น “พวกเราควรเก็บพลังไว้ส่วนหนึ่งเพื่อวิ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มันจะมีถ้ำอยู่แห่งหนึ่งที่เป็นสถานที่หลบซ่อนตัวที่ได้ถูกจัดเตรียมโดยนายพลกงซุน มันถูกติดตั้งไว้ด้วยค่ายกลป้องกันต่อเนื่องและสามารถพักผ่อนได้”
“เยี่ยม!”
“สมกับเป็นรองนายพลเหลิงที่มากประสบการณ์ ทำตามที่เขาบอกกันเถอะส่วนฉันไม่ขัดข้อง”
“รับทราบ”
ทุกคนกล่าวเป็นเสียงเดียว
หลังจากที่แอบดูแผนภาพ และเห็นว่าทิศทางที่อีกฝ่ายกล่าวเป็นทิศทางเดียวกันกับที่เขาต้องไป กู่ฉิงซานก็วางแผนภาพลง
ณ จุดนี้เผ่ามารได้กระจายตัวออกไปแล้วกว่าเจ็ดในสิบส่วน เหลือเพียงแค่เผ่ามารบางตนเท่านั้นที่ยังไม่เต็มใจจะจากไป ได้แต่นั่งแทะเล็มซากของเพื่อนๆ อยู่กับที่
เหลิงเทียนสิงเริ่มชี้ไปที่คนต่างๆ เพื่อเตรียมมอบหมายงาน “วูจิน หม่าหลิว นายสองนำเดินนำหน้า หวังเฉิง ลั่วเสี่ยว นายสองคนรับผิดชอบด้านข้าง”
แล้วเขาก็หันมามองกู่ฉิงซานอีกครั้งและกล่าว “คุณเป็นปรมาจารย์ค่ายกล ดังนั้นคุณควรอยู่ตำแหน่งกลางที่มีการป้องกันแน่นหนาที่สุด มีปัญหาไหม?”
กู่ฉิงซานกล่าวอย่างไม่ลังเล “ไม่มีปัญหา”
การต้องฝ่าฟันเผ่ามารนับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะทิศทางไหนก็ย่อมเต็มไปด้วยอันตราย แต่หากเขาได้อยู่ตรงกลางมันก็จะปลอดภัยกว่ามาก
ค่ายกลของกู่ฉิงซานนั้นทรงพลังเกินไป ทำให้เผ่ามารทุกชนิดไม่อาจหาตำแหน่งของพวกเขาทุกคนได้ สิ่งนี้นับได้ว่าสามารถช่วยชีวิตพวกเขาได้อย่างแท้จริงในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้
ผู้ฝึกดาบที่มีชื่อว่าหวังเฉิงเอ่ยถาม “รองนายพลเหลิง แล้วคุณล่ะ?”
เหลิงเทียนสิงเผยสีหน้าเย็นเยียบ “ฉันจะรับผิดชอบแนวหลัง และคอยช่วยสาดส่องทุกคน”
ตำแหน่งแนวหลัง นับว่าเป็นตำแหน่งที่อันตรายที่สุด ทว่าเหลิงเทียนสิงกลับเก็บตำแหน่งนี้ไว้กับตนเอง
ทุกคนล้วนลอบชื่นชมเขา
เหลิงเทียนสิงจัดตำแหน่งทีม ก่อนจะประกบกำปั้นลงบนฝ่ามืออีกข้างของเขา “ถ้าฉันสามารถรอดออกไปจากภยันตรายในครั้งนี้ได้ ฉันขอเชิญเหล่าพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายในที่แห่งนี้ไปยังนิกายเหยากวางในฐานะแขกอย่างเป็นทางการ!”
………………..………………..


ตอนที่ 44 ปล้น
 ฮุ่ยเฉาจ้องมายังกู่ฉิงซานและเอ่ย “ฉันยังไม่ทันจะได้เริ่มเดิมพันเลย นายก็คิดจะเอาเงินของฉันไปแล้วเหรอ?”
 กู่ฉิงซาน “ลองคิดดูนะ ฝั่งนายมีคนตั้งมากมาย ถ้านายแพ้แล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น แล้วฉันจะเอาเงินจากนายได้อย่างไร?”
 “ส่วนถ้าฉันแพ้...” กู่ฉิงซานชี้ลงบนหน้าอกตนเอง “เอาเป็นว่าฉันจะไม่โผล่มาให้นายเห็นหน้าอีกเลยดีไหม”
 ฮุ่ยเฉาลังเลเล็กน้อย แต่ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา
 “ดูเหมือนนายจะรักเงินมากสินะ ฉันเสียใจจริงๆ ที่สำหรับนายแล้วเงินมันมีค่ามากกว่าธนู” กู่ฉิงซานส่ายหัวและเตรียมที่จะจากไป
 “ช้าก่อน!”
 ฮุ่ยเฉาเอื้อมมือมาขวางกู่ฉิงซาน ในหัวใจเริ่มที่จะโกรธเกรี้ยว
 นั่นเพราะเขาไม่ตั้งใจที่จะนำเงินออกมาแต่แรกอยู่แล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะรู้ทันความคิดของตนเสียก่อน และใช้คำพูดดักทางเขา ให้เลือกแค่ว่า ถ้าจะเล่นก็เอาเงินมาก่อน หรือถ้าไม่ให้ก็ไม่เล่น เท่านั้น
 บัดซบ ฉันจะไม่ปล่อยเจ้าเด็กเหลือขอนี่ไปแน่
 ความโกรธปะทุขึ้นในจิตใจของฮุ่ยเฉา สีหน้าของเขาทะมึนลง “ไม่มีปัญหา แต่ฉันก็มีเงื่อนไขเหมือนกัน”
 “เงื่อนไขอะไร?”
 ฮุ่ยเฉากล่าว “มือเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับนักธนู ถ้านายแพ้ ฉันขอมือข้างหนึ่งของนาย”
 เขากล่าวเสริมต่อว่า “แต่ถ้านายไม่กล้า ก็ทิ้งธนูนั่นไว้ แล้วมาคลานลอดใต้หว่างขาฉันหนีไปซะ!”
 กู่ฉิงซานตอบโต้อย่างสงบ “เงื่อนไขนี้มันมากเกินไป แต่ถ้าเพิ่มเงินเดิมพันฉันก็โอเค”
 ฮุ่ยเฉาหยิบการ์ดออกมา และโยนมันออกไป “นี่คือเครดิตการ์ดของฉัน นายนำมันไปโอนเข้าบัญชีได้เลยสองแสน”
 สายตาของเขาจับจ้องไปยังกู่ฉิงซาน “ธนูเล่มนั้นหนึ่งแสนและมือข้างหนึ่งอีกหนึ่งแสน”
 “น้อมรับด้วยความยินดี”
 กู่ฉิงซานรับการ์ดจากอีกฝ่าย ก่อนจะปัดผ่านสมองควอนตัมส่วนบุคคลของเขา และโอนสองแสนแต้มเครดิตเข้าไป
 “ยอดเยี่ยม ไหนลองบอกมาสิว่าจะเดิมพันกันอย่างไร”
 กู่ฉิงซานส่งการ์ดคืนให้กับอีกฝ่ายอย่างอารมณ์ดี
 ในช่วงที่เขาอยู่ในโรงเรียนมัธยม กู่ฉิงซานต้องใช้ชีวิตอย่างประหยัด แต่ตอนนี้เขากลับมีเงินอยู่ในบัญชีถึงสองแสนแต้มเครดิต ซึ่งนี่มันเพียงพอให้เขาอยู่ได้ไปอีกนาน
 ฮุ่ยเฉาเผยรอยยิ้มอันไร้พิษภัย แตกต่างจากประโยคที่เขากล่าวออกมา “ฉันคิดออกแล้ว ดูจากในตอนที่รับการ์ดไป นายถนัดขวาสินะ ถ้าอย่างงั้นมือข้างหนึ่งของนายที่ใช้เดิมพัน ฉันขอเป็นมือขวาก็แล้วกัน”
 ฮุ่ยเฉา “มีเวลายิงคนละหนึ่งนาที จะกี่ครั้งก็ได้ พอครบกำหนดเวลา มาเปรียบเทียบคะแนนกัน ใครได้คะแนนมากกว่าก็ชนะ”
 ระหว่างกล่าว ฮุ่ยเฉาก็ดีดนิ้วจนเกิดเสียงดัง ‘เป๊าะ’
 ในตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบสปอร์ตคลับก็เดินเบียดออกมาจากฝูงชน
 “ฮุ่ยเฉา ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง” ชายวัยกลางคนเอ่ย
จู่ๆ หนึ่งในฝูงชนที่ยืนอยู่ข้างๆก็อุทานออกมา “นั่นมันผู้ชนะการแข่งขันยิงธนูชิงแชมป์โลกสามสมัยซ้อน...วูเฉิง!”
“โอ้พระเจ้า เจ้าหนุ่มนั่นน่าสงสารจริงๆ”
“ใช่ๆ แถมเขายังพนันมือข้างหนึ่งกับฮุ่ยเฉาอีกด้วยนะ แค่คิดถึงผลที่ตามมาก็น่ากลัวแล้ว”
“โถ...ยังหนุ่มอยู่แท้ๆ น่าเสียดาย”
 ตรงกันข้ามกับฝูงชน กลุ่มของฮุ่ยเฉาที่ยืนอยู่เบื้องหลังกลับพากันหัวเราะออกมา บางคนถึงขั้นปรบมือฉลองชัยล่วงหน้า
 “ฮ่าฮ่า เจ้าเด็กท่าทางหยิ่งยโสคนนี้มันใครกัน ทำไมฉันถึงไม่คุ้นหน้ามันเลย”
 “คอยดูเถอะพอถึงช่วงที่จะถูกตัดมือ ความหยิ่งยโสอาจจะหายไปหมดเหลือแค่เพียงความหวาดกลัว”
 “นี่มันชักจะน่าตื่นเต้นซะแล้ว!”
 “ฉันจะรอดูสีหน้าของเขาตอนที่พ่ายแพ้ ฮ่าฮ่า”
 หลังจากนั้นไม่นาน กู่ฉิงซานกับวูเฉิงต่างก็ไปยืนประจำตำแหน่งบนช่องฝึกยิงพิเศษ
 “เริ่มได้!” เสียงตะโกนของโค้ชดังขึ้น
 วูเฉิงคว้าจับลูกศรด้วยความคุ้นเคย และแนบมันลงบนคันธนูอย่างใจเย็น ก่อนจะเล็งและผละมือออกไป
 ‘ฟุ่บ!’
 ลูกศรพุ่งตรงไปอย่างมั่นคง และเจาะลงตรงกลางเป้าหมาย
 เสียงโห่ร้องดังกระหึ่ม
 “สิบคะแนน!”
 “สมกับที่เป็นแชมป์สามสมัย!”
 “สุดยอด!”
 แม้กระทั่งใบหน้าของฮุ่ยเฉาก็ยังผุดรอยยิ้มขึ้นมา
 ฝูงชนหันไปมองอีกด้านหนึ่ง
 ทางฝั่งกู่ฉิงซาน เขาได้ยิงออกไปแล้วถึงสามดอก ทว่าแต่ละดอกกลับเบี่ยงจากเป้าตรงกลางออกไป และปักลงบนวงเป้าธนูที่อยู่ด้านนอกสุด จัดเรียงกันอย่างสวยงามเป็นรูปครึ่งวงรี
 กลุ่มวัยรุ่นถึงกับหัวเราะเสียงดัง
 “หนึ่งแต้ม”
 “เขายิงได้แค่หนึ่งแต้ม”
 “นี่มันไม่ใช่แล้วมั้ง ยิงตั้งสามดอก แต่ทุกดอกกลับได้แค่อย่างละหนึ่งแต้ม”
“ฮ่าฮ่า ดูท่าเจ้าเด็กนั่นคงหมดหวังเรื่องรักษามือตัวเองเอาไว้ซะแล้ว”
กู่ฉิงซานไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากฝีปากเราะร้ายของฝูงชนเลย ที่เขาทำก็แค่ยกลูกศรขึ้นและยิงมันออกไป
ส่วนอีกด้านหนึ่ง วูเฉิงเล็งอยู่นาน และในที่สุดก็ยิงศรดอกที่สองออกไป
 และครั้งนี้เขาก็ยิงเข้าตรงใจกลางเป้า!
สิบคะแนนอีกแล้ว!
เสียงเชียร์ดังขึ้นอีกระลอก
ใบหน้าของวูเฉิงเปื้อนด้วยรอยยิ้ม ธนูในมือคล้อยต่ำลง และหันหัวไปทางด้านข้าง
เขาจับจ้องตรงไปยังอีกฝ่าย และเห็นแค่เพียงเจ้าเด็กเหลือขอที่ทำไม้ทำมือยิงธนูออกไปอย่างขอไปที ขณะนี้บนเป้าธนูของมันมีลูกศรปักอยู่ถึงเจ็ดดอกแล้ว
อย่างไรก็ตาม ทั้งเจ็ดดอกนั้นล้วนแต่อยู่วงนอกสุด ห่างไกลจากใจกลางเป้า และมีค่าแค่หนึ่งคะแนน
วูเฉิงส่ายหัว ยิ้มเย้ยหยัน
รีบยิงออกไปแล้วมันจะได้ประโยชน์อะไร?
สุดท้ายศรเจ็ดดอกมันก็เทียบไม่ได้เลยกับศรเพียงดอกเดียวที่ตัววูเฉิงยิงออกไป
เขาดึงศรดอกที่สามแนบกับคันธนู ยกขึ้นเล็งอีกครั้ง
การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป
ล่วงเลยไปแล้วสิบห้าวินาที
เสียงเชียร์ค่อยๆ เบาลง ตามมาด้วยเสียงที่สับสนค่อยๆ ดังขึ้น และดังขึ้นเรื่อยๆ มันดังยิ่งกว่าตอนวูเฉิงยิงได้คะแนนเต็มสิบเสียอีก
วูเฉิงยิงศรออกไปอีกดอก ทว่าคราวนี้เขาได้รับผลกระทบจากเสียงที่กำลังสับสนของผู้คนโดยรอบ ทำให้สมาธิเขาแปรปรวน และยิงลงบนจุดที่ได้แค่แปดคะแนนเท่านั้น
เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปมองรอบๆ และอยากจะเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรกันแน่
วินาทีต่อมา ธนูในมือของวูเฉิงก็ร่วงตกลงกับพื้น ทั้งร่างนิ่งค้างที่ในท่วงท่าเดิมราวกับท่อนไม้
เห็นแค่เพียงลูกศรของอีกฝ่าย พุ่งวูบไหวเป็นเส้นตรงอย่างไม่หยุดยั้ง แต่ละดอกปักลงตามแนววงกลมด้านนอกสุดของเป้าหมาย เรียงกันเป็นแนวรูปวงกลมอย่างงดงาม
ตามมาด้วยแถวที่สอง ลูกศรค่อยๆ ตีวงแคบเข้ามาเรื่อยๆ จากวงกลมใหญ่ขยับลงมาเป็นวงกลมเล็ก และขยับเข้าไปใกล้เป้าตรงกลางมากขึ้นทุกที
และแล้วปรากฏทิวแถวอันเป็นระเบียบแถวที่สอง ที่ถูกร้อยเรียงโดยลูกศร!
ตามมาด้วยแถวที่สาม ยิ่งขยับใกล้เข้าไปตรงใจกลางเป้า
การยิงอย่างมุทะลุดุเดือดนี้ ใช้เวลาไปแค่เพียงสิบห้าวินาทีเท่านั้น
ภายในสิบห้าวินาที ตะกร้าลูกศรห้าตะกร้าที่วางไว้ข้างๆ ถูกยิงออกไปทั้งหมดโดยเขา
“มันจบแล้ว” กู่ฉิงซานกล่าว
เบื้องหน้าเขา ตรงเป้าซ้อมยิงถูกเติมเต็มไปด้วยลูกศร ร้อยเรียงกันเป็นวงกลมตามเส้นขาวสลับแดงที่ค่อยๆ แคบลง แคบลง...ตีวงแคบมาจนถึงจุดศูนย์กลางบนเป้ายิงของกู่ฉิงซานไม่มีที่ว่างหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย
แม้กระทั่งตรงกลางเป้ายิงที่เป็นวงเล็กๆสีแดง ก็ยังแออัดไปด้วยลูกศร ไม่มีแม้กระทั่งช่องว่างหลงเหลือ
กลับกัน ทางฝั่งวูเฉิง บนเป้ายิงของเขามีเพียงศรห้าดอกปักอยู่เท่านั้น
วูเฉิงรู้ดีว่าต่อให้เขามุ่งมั่นพยายามอย่างหนักแค่ไหน แต่ภายในเวลาแค่หนึ่งนาที เขาก็ไม่มีทางทำแบบเดียวกันกับกู่ฉิงซานได้
กู่ฉิงซานเก็บธนู และหันหลังเตรียมเดินจากไป
เมื่อเดินผ่านฮุ่ยเฉา กู่ฉิงซานก็หยุดฝีเท้าและเอ่ย “ขอบใจสำหรับค่าขนมนะ”
ฮุ่ยเฉาวางมือลงบนไหล่อีกฝ่ายทันที พร้อมกล่าวเสียงกระซิบ “มัน...ยัง...ไม่...จบ”
“โอ๊ะ คราวนี้นายมีอะไรอีกล่ะ?”
กู่ฉิงซานปัดมืออีกฝ่ายออกจากไหล่
“ทิ้งธนูนั่นไว้ แล้วไปซะ” ฮุ่ยเฉากล่าว
“ดูเหมือนว่านี่มันจะไม่อยู่ในสัญญาเดิมพันของพวกเรานะ”
“ถ้าอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ ทิ้งธนูไว้ แล้ว...ไป...ซะ”
“ดูเหมือนว่านายจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับธนูคันนี้สินะ แต่เสียใจด้วย ฉันจะไม่มอบมันให้นายเด็ดขาด”
“ดี ดีมาก นายเลือกเองนะ” ฮุ่ยเฉาผงกหัว ประกายในดวงตาของเขาพลันเปลี่ยนไป “ในเมืองหลวงแห่งนี้ไม่มีใครเลยแม้แต่คนเดียวที่กล้าปฏิเสธฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันจะย้ำเตือนนายเอง ว่าชีวิตของนายมันเล็กจ้อยขนาดไหน”
ชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกน “ฮุ่ยเฉา ในเมื่อมันไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ถ้าอย่างงั้นพวกเราก็มาทำให้มันรู้ซึ้งถึงความโหดร้ายของโลกใบนี้กันเถอะ”
คนอื่นๆ กล่าว “ฉันพึ่งไปเช็กข้อมูลของหอธนูมา สกุลของเจ้าหมอนี่คือกู่ มันไม่ได้เป็นคนของเก้าตระกูลใหญ่ ถ้าจะจัดการมันละก็ไม่มีปัญหา!”
ฮุ่ยเฉาหันหลังและกล่าวสั่ง “ไปตามคนที่รับผิดชอบที่เกี่ยวข้องกับหอธนูมา”
ไม่นานนักผู้จัดการของหอธนูก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับพนักงานหลายคน
พวกเขาวิ่งมาตลอดทาง แต่ผู้จัดการก็ยังกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ฮุ่ยเฉา มีเรื่องอะไรหรือ”
ฮุ่ยเฉายกมือขึ้นลูบคาง ส่วนอีกข้างชี้ไปยังกู่ฉิงซานและกล่าว “ธนูของฉันหายไป และพอตามหาก็พบว่ามันอยู่ในมือของชายคนนี้”
“ใช่แล้ว เจ้าเด็กนั่นมันเป็นคนขโมย”
“เรียกตำรวจแล้วจับมันยัดเข้าตาราง!”
“แต่ก่อนอื่น มันจะต้องคืนธนูของฮุ่ยเฉามาก่อน”
หนึ่งในฝูงชนต่างพากันตะโกนออกมาเสียงดัง
ผู้จัดการมองไปยังกู่ฉิงซานและกล่าวด้วยความลังเลเล็กน้อย “ท่านสุภาพบุรุษผู้นี้ ได้โปรดคืนธนูให้แก่ฮุ่ยเฉาด้วย”
กู่ฉิงซานหันไปมองอีกฝ่ายและกล่าวอย่างจริงจัง “นี่มันธนูของฉัน ฉันนำมันมาเอง ถ้าไม่เชื่อก็ไปดูกล้องวงจรปิดของสปอร์ตคลับสิ ฉันไม่ได้เดินเฉียดเข้าไปใกล้พวกเขาด้วยซ้ำ”
 สีหน้าของผู้จัดการดูจะอึดอัดเล็กน้อย เขาหันไปมองฮุ่ยเฉา
ฮุ่ยเฉา “เอ๋แย่จัง แต่ฉันได้ยินมาว่ากล้องวงจรปิดพึ่งเสียไป ใช่หรือเปล่า?”
ผู้จัดการตบหน้าผากตน และรีบเออออตามทันที “จริงด้วย! กล้องวงจรปิดของเราเสีย ท่านสุภาพบุรุษผู้นี้ ได้โปรดส่งธนูคืนแก่ฮุ่ยเฉาด้วย มิฉะนั้นพวกเราคงต้องแจ้งตำรวจ”
………………..………………..


ตอนที่ 46 พบเจอกันอีกครั้ง
นี่เป็นถึงลูกคนรองของตระกูลหวง หนึ่งในเก้าตระกูลใหญ่ที่มีอิทธิพลหยั่งรากลึกอยู่ในเมืองหลวง ไม่ว่าใครก็ตามหากคิดจะกระทำการใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลหวง พวกเขาจะต้องเผื่อความเกรงใจเอาไว้สามส่วน
วัยรุ่นในกลุ่มเริ่มที่จะคลั่ง บางคนหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาและเริ่มโทรตามสมาชิกตระกูล ขณะที่บางคนชี้หน้ากู่ฉิงซานแล้วก่นด่า “เจ้าคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แกกล้าตบฮุ่ยเฉา แกน่ะจบสิ้นแล้วไม่มีใครช่วยแกได้แน่นอน!”
กู่ฉิงซานกล่าวอย่างช้าๆ สบายๆ “นายน้อยรองของตระกูลหวงบังเอิญเกิดความขัดแย้งกับคนในหอธนู ทั้งสองฝ่ายก็แค่เกิดการปะทะกันเล็กๆ น้อยๆ นี่นับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่”
ประโยคนี้แม้จะไม่เหมือนเป๊ะๆ แต่มันก็เป็นคำที่ฮุ่ยเฉากล่าวเมื่อไม่ถึงสิบนาทีก่อน และเวลานี้กู่ฉิงซานก็เอ่ยคืนมันกลับไป
ตำรวจหลายคนมองไปยังธนูในมือของกู่ฉิงซาน ก่อนจะสลับหันไปมองเฉาฝ่านหลายคนที่ถูกแขวนอยู่บนผนัง มองดูก็รู้แล้วว่าพวกเขาไม่ควรหุนหันพลันแล่น ตำรวจจึงค่อยๆ ล่าถอยออกไปและหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาติดต่อขอกำลังเสริมอย่างเงียบๆ
“ไป! ไปตามใครมาก็ได้เร็วเข้า! จะใช้เงินมากแค่ไหนก็ได้ แต่ฉันต้องการให้มันตาย!” ฮุ่ยเฉาที่นอนกองอยู่บนพื้นตะโกน
“ดูเหมือนว่าฉันคงต้องรออีกหน่อย” กู่ฉิงซานดูจะไม่แยแสสถานการณ์โดยรอบเลยแม้แต่น้อย เขาเดินกลับไปยังช่องยิงธนูและเริ่มทำการฝึกฝนต่อไป
เจ้าพวกนี้ ถ้าไม่ถูกทุบตีจนกลัวหัวหดพวกมันคงไม่คิดจะยอมแพ้ ถ้ากู่ฉิงซานไม่ทำให้ทุกอย่างจบลงในวันนี้ หากสบโอกาสพวกมันย่อมลอบกัดเป็นครั้งที่สองแน่
สำหรับเรื่องนี้ ทั้งวันพวกมันคงไม่หยุดหากยังไม่รู้ซึ้งถึงความหวาดกลัว
ในตอนนั้นเอง ประตูหน้าทางเข้าหอธนูก็เปิดออก
พร้อมกับเสียงของหญิงสาวดังลอยตามมา
“เอ๋? หอธนูทำไมถึงมีคนมากมายยืนบื้อใบ้อยู่กันล่ะเนี่ย ไม่คิดจะไปฝึกยิงธนูกันหรือ?”
เจ้าของคำกล่าวเป็นหญิงสาวหน้าตางดงาม ผู้ครอบครองผมสีแดงเพลิงเดินเข้ามาในหอธนู
เบื้องหลังหญิงสาว ถูกตามประกบด้วยบอดี้การ์ดสองคนในชุดสูท พร้อมกับป้ายบนหน้าอกที่มีตราสัญลักษณ์ของรัฐบาลกลางติดอยู่
ชายชราที่ยืนอยู่เคียงข้างกับหญิงสาวเอ่ยอย่างอ่อนโยน “พวกเขาคงไม่คิดว่าท่านจะปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันน่ะสิ เมื่อพบเจอกับรูปโฉมอันงดงามทั้งหมดก็เลยตะลึงนิ่งค้างไป”
ชายชรายิ้มและมองไปยังฝูงชน แต่เมื่อเขาเห็นนายน้อยรองของตระกูลหวงที่นอนกองอยู่บนพื้น ใบหน้าอาบไปด้วยเลือด และพยายามที่จะลุกขึ้นอยู่นาน ชายชราก็เผยอปากด้วยความตกตะลึง ขนหลังลุกชี้ชัน
บอดี้การ์ดหลายคนรีบวิ่งตรงไปช่วยพยุงฮุ่ยเฉา
หนึ่งในนั้นยื่นมือของไปวางลงบนใบหน้าของฮุ่ยเฉา
และเลือดก็พลันหยุดไหลในทันที ใบหน้าปูดบวมของเขายุบลง และกลับมาเป็นดังเดิมเหมือนเช่นในยามปกติ
หลังจากฮุ่ยเฉาฟื้นตัว สายตาของเขาก็จับจ้องไปยังหญิงงามเบื้องหน้า ทันใดนั้นความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดก็ถูกโยนทิ้งไว้เบื้องหลัง
เขากล่าวเสียงแผ่ว “ตาแก่คัง ผู้หญิงคนนี้คือ...?”
ชายชรายิ้มให้เขา ก่อนจะเหลือบมองไปยังฝูงชนโดยรอบ แล้วมาหยุดสายตาลงตรงสาวผมแดง “องค์หญิงแห่งข้า ขออนุญาตแนะนำให้ท่านได้รู้จักกับหนึ่งในเก้าตระกูลใหญ่ ตระกูลหว...”
“ว้าว! ลูกศรพวกนั้นเป็นฝีมือใครกันน่ะ!!”
แอนนาละเลยอีกฝ่ายโดยสมบูรณ์ เธออุทานออกมาด้วยความประหลาดใจและมองไปยังผนังตรงสุดมุมห้องด้วยความกระตือรือร้น
มีคนห้าคนถูกแขวนอยู่บนผนัง ขณะที่บางคนก็ร้องครวญครางออกมาเป็นครั้งคราว
ตอนแรกชายชรามัวแต่สนใจฮุ่ยเฉา เมื่อเขาหันไปเห็นคนหลายคนถูกลูกศรแขวนอยู่บนผนัง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นที่นี่? ท่านทูตจากต่างประเทศอุตส่าห์ให้ความสำคัญกับเมืองหลวงจนถ่อมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง แต่กลับต้องพบกับฉากต่อสู้กันในที่สาธารณะ
แถมยังมีตำรวจอยู่ข้างในอีก?
เป็นถึงตำรวจประจำเมืองหลวงแต่กลับไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ได้!
นี่มันข้อผิดพลาด! เป็นข้อผิดพลาดทางการทูตครั้งใหญ่!
ความโกรธในจิตใจของชายชรากำลังจะปะทุ เขาอ้าปากเตรียมที่จะเอ่ยออกไป ทว่าในตอนนั้นเอง
“เป็นเทคนิคที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ฉันอยากจะทำได้แบบนี้บ้างจัง ใครเป็นคนยิงอย่างนั้นเหรอ?” แอนนาหันกลับมาและเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น
คำกล่าวของชายชราพลันจุกแน่นอยู่ในลำคอ มิกล้าเปล่งออกมา
ผู้คนโดยรอบที่อยู่ในฉากนี้ เมื่อเจอตรรกะดังกล่าว พลันรู้สึกราวกับตนกำลังพิการทางสมอง
เพียงแค่มองด้วยตาตัวเองก็พอจะบอกได้ ว่าการต่อสู้ ณ จุดนี้เกือบจะถึงระดับความเป็นความตาย
ทว่าองค์หญิงกลับเอ่ยออกมาว่ามันน่าสนใจ และอยากลองยิงธนูแขวนคนบนผนังบ้าง?
เคยมีข่าวลือในพระราชวัง ใจความว่า องค์หญิงมักจะมีความชอบความส่วนตัวแปลกๆ และทำอะไรตามใจตนเอง จนคนมากมายไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีกับเรื่องดังกล่าว และเวลานี้ทุกคนในห้องก็ได้พบเจอกับมันด้วยตาตัวเองแล้ว
เจ้าเด็กนักธนูนั่น บอกตรงๆ ว่าไม่รู้เจ้าตัวกำลังโชคดีหรือโชคร้ายอยู่กันแน่
ตบฮุ่ยเฉาอย่างน้อยในเวลานี้เขาก็ยังปลอดภัยดี แต่ถ้าหากเจ้าเด็กนั่นเผลอไปล่วงเกินองค์หญิงแห่งจักรวรรดิโอลันก้า แอนนา เมดิซี แล้วละก็...
สายตานับไม่ถ้วนจ้องมองไปกู่ฉิงซาน
เมื่อเห็นการเล่นละครเสแสร้งของแอนนา มุมปากของกู่ฉิงซานก็กระตุกเล็กน้อย
แน่นอน เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะมาปรากฏตัวขึ้นที่นี่
จริงอยู่ที่เขาไม่กลัวเธอ แต่ก็ยังไม่ไว้ใจเธอเช่นกัน
แอนนาก้าวฉับๆ ตรงไปยังช่องยิงธนู ก่อนจะหยุดอยู่เบื้องหน้ากู่ฉิงซานและเอ่ยปากชื่นชม
“คุณใช่คนที่ยิงคนไปแขวนบนผนังหรือเปล่า?”
พอคำกล่าวนี้หลุดออกไป ผู้คนที่มุงดูต่างพากันยกมือขึ้นปาดเหงื่อ
“เป็นฉันเอง”
กู่ฉิงซานกัดฟันและเอ่ยตอบ
ท่าทีของแอนนาดูจะเปลี่ยนไป เธอโค้งคำนับลงน้อยๆ และกล่าวอย่างจริงจัง “ฉันห่างหายจากกีฬาของชนชั้นสูงมานาน และดูเหมือนว่าคุณจะมีฝีมือในการยิงธนูอันยอดเยี่ยม กรุณาช่วยสอนยิงธนูให้ฉันได้หรือไม่ ถือซะว่าเป็นการทำเพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศ”
นี่เป็นวิธีการพูดของพวกชนชั้นสูง หรือจะเรียกว่าเป็นการบังคับทางอ้อมก็ได้
กู่ฉิงซานหันหลังกลับและต้องการจะหนีไป ทว่าเขาก็ถูกหยุดเอาไว้เสียก่อน
เป็นแอนนา ที่ยื่นมือมาจับมือของเขาอย่างไม่ทันระวังตัว
กู่ฉิงซานไม่ต้องการให้เรื่องราวมันเลยเถิดมากเกินไป เขาเพียงแค่ต้องการที่จะใช้ชีวิตมหาลัยอย่างเงียบๆ จนกว่าจะถึงวันสิ้นโลกเท่านั้น
ทว่าอัญมณีแห่งจักรวรรดิกลับมายืนอยู่เบื้องหน้าเขา ยืนอยู่ต่อหน้าผู้ชมในหอธนูที่ร่ำรวยและมีชื่อเสียง แถมยังมีบอดี้การ์ดของรัฐบาลกลางและเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองที่ถึงแม้จะมองไม่เห็นว่าอยู่ที่นี่ แต่พวกเขาต้องกำลังเฝ้ามองเหตุการณ์นี้อยู่อย่างแน่นอนอีก
หากต้องเผชิญหน้าตัวต่อตัวกับแอนนาหรือท่านประธานาธิบดี กู่ฉิงซานจะรู้สึกเฉยเมยมากๆ แต่หากต้องเผชิญหน้ากับสองคนที่กล่าวมาเมื่อครู่ท่ามกลางสายตาของทุกผู้คน มันก็จะต่างออกไป
อย่าลืมนะว่า แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่มีใครกล้าเรียก แอนนา ด้วยชื่อห้วนๆ เลยสักครั้ง
กู่ฉิงซานถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปทางช่องยิงธนู “คำร้องขอของท่าน นับว่าเป็นเกียรติยิ่งสำหรับกระหม่อม”
“ยอดเยี่ยม!” แอนนาขยิบตาอย่างซุกซน และโบกมือเล็กของเธอขึ้นไปในอากาศ “เคลียร์พื้นที่!”
บอดดี้การ์ดของรัฐบาลกลางที่ยืนนิ่งมาโดยตลอดพลันกระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว และเชิญฝูงชนออกไปจากหอธนูอย่างสุภาพ
หากคุณสังเกตอย่างใกล้ชิด คุณจะพบว่าบอดี้การ์ดเหล่านี้ดูเหมือนจะเตรียมการในเรื่องนี้มาเป็นอย่างดี นี่มันทำให้กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสิ้นหวัง
ไม่ว่าจะไปที่ใด องค์หญิงแห่งจักรวรรดิต้องเคลียร์ทุกพื้นที่ทุกครั้ง แม้กระทั่งเข้าห้องน้ำ ทุกคนก็ต้องออกมาให้หมด และห้ามทักท้วงใดๆ
แต่แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าบ่นอยู่แล้ว
เนื่องเพราะตัวตนที่อยู่เบื้องหลังเธอ ราชาแห่งจักรวรรดิโอลันก้า เป็นตัวตนที่ไม่อาจล่วงเกินไป
นอกจากนี้ยังมีข่าวลืออีกด้วยว่า องค์หญิงเป็นหนึ่งในเฉาฟ่านที่น่าหวาดกลัวที่สุด
นั่นก็เพราะธาตุไฟจากธาตุทั้งห้าของเธอ ได้ทะลวงสู่ขั้นที่สี่ ‘แยกหยาง’ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ธาตุไฟจะเริ่มจากขอบเขตแรก “ผลาญ” หลังจากฝึกฝนมันจนถึงขั้นสูงก็จะได้รับการเลื่อนระดับเป็น ‘เพลิงคำรณ’
และ ‘ลาวา’ ในขอบเขตที่สาม ทุกๆ การพัฒนาในแต่ละขอบเขตจะสร้างเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง
หากก้าวขึ้นมาถึงขอบเขตที่สี่ ‘แยกหยาง’ ก็นับได้ว่าเหนือล้ำไปกว่ายอดฝีมือเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ทั่วโลกไปแล้ว
จึงกล่าวได้ว่าต่อให้เธอไม่ได้มีสถานะเป็นองค์หญิง แต่ด้วยความแข็งแกร่งที่แท้จริงของแอนนาเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะเพลิดเพลินไปกับเกียรติยศและชื่อเสียงระดับสูงสุด
ผู้หญิงที่มีสถานะโดดเด่นทางโลก แถมยังมีความแข็งแกร่งที่แสนจะทรงพลัง หากใครก็ตามได้รับการยอมรับจากเธอ ผลประโยชน์ที่จะตามมาก็คงมหาศาลอย่างแท้จริง
ฮุ่ยเฉาไม่ยอมเสียเวลาใดๆ เขาเดินไปยังทั้งสองและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “หากได้รับใช้องค์หญิง กระหม่อมจะรู้สึกเป็นเกียรติยิ่ง”
แอนนาชี้ไปที่ผนัง ในจุดที่บอดี้การ์ดหลายคนกำลังช่วยกันดึงเหล่าผู้เคราะห์ร้ายลงมา
เธอเอ่ย “คุณสามารถทำแบบนั้นได้ไหม?”
“ไม่ แต่กระหม่อมเป็นนายน้อยรองแห่งตระกูลหวง กระหม่อมรู้จักพื้นที่ในเมืองหลวงเป็นอย่างดีรับประกันว่า...”
ดวงตาอันงดงามของแอนนาเหลือบมองอีกฝ่ายและกล่าวขัดอย่างไร้เดียงสา “ทำไม่ได้หรอกหรือ แล้วคุณมายืนบื้ออะไรอยู่ตรงนี้”
ฮุ่ยเฉาชะงัก
“ฉันไม่อยากมามัวเสียเวลากับหุ่นไล่กา” แอนนากล่าว “ใครก็ได้ มาจัดการที!”
คำกล่าวนี้เป็นเหมือนกับค้อนหนัก ที่ทุบทำลายศักดิ์ศรีของฮุ่ยเฉา
ฮุ่ยเฉาถูกควงแขนซ้ายขวา ก่อนจะยกเขาขึ้นทั้งๆ อย่างนั้นและโดนอุ้มออกไป
ทว่าก่อนจะจากไป สายตาของฮุ่ยเฉาจ้องมองกู่ฉิงซานด้วยความอาฆาต
แต่กู่ฉิงซานก็ทำเป็นไม่สนใจ
ความเกลียดชังของชายผู้นี้ ไว้เดี๋ยวเขาค่อยไปจัดการทีหลังด้วยมือตัวเองก็ได้
กู่ฉิงซานเดินไปหาแอนนาและลดเสียงของเขาลง “คุณกำลังจะทำอะไร? อย่าบอกฉันนะว่านี่ไม่มีอะไรแอบแฝง”
แอนนารับรู้ได้ถึงความหดหู่ใจของอีกฝ่ายจึงกล่าวด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย “ฉันก็แค่อยากจะดื่มวังเทียนจูอีก”
เพียงไม่กี่คำ มันก็ทำไมอารมณ์ไม่ดีทั้งหมดของกู่ฉิงซานกระจายหายไป
“คุณ...อ่า เอาเถอะอย่างน้อยก็ครั้งต่อไปก็ช่วยบอกฉันก่อนนะ ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้แบบในตอนนี้เลย” กู่ฉิงซานส่ายหัว
เมื่อสิ่งต่างๆ ถูกเปิดเผยแล้ว ความคับข้องใจบนใบหน้าของแอนนาก็หายไป และถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มแย้มสดใสราวดอกไม้ที่เบ่งบาน ก่อนที่เธอจะเอื้อมไปหยิบธนูโค้งที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา
เธอเอ่ย “สอนฉันยิงธนูก่อนเป็นอย่างแรก ส่วนเรื่องอื่นไว้คุยกันในภายหลัง”
กู่ฉิงซานกำลังจะเอ่ยตอบ แต่ทันใดนั้นเอง เส้นแสงสว่างวาบก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า พร้อมกับตัวอักษรสีปรากฏตามออกมา
“การไหลของห้วงเวลายังคงปั่นป่วน และนั่นหมายถึงช่วงเวลาที่กำหนดได้มาถึงแล้ว”
“ผู้เล่นจะต้องเข้าสู่ต่างโลกภายในห้านาที มิฉะนั้น มิติและห้วงเวลาจะเกิดการเปลี่ยนแปลงไปอย่างถาวร”
“คำเตือน : หากผู้เล่นไม่ยอมเข้าสู่ระบบ เขาจะสูญเสียความสามารถในการเข้าสู่ต่างโลกไปโดยสิ้นเชิง”
กู่ฉิงซานตกตะลึงราวกับถูกสายฟ้าฟาด ทั้งร่างของเขานิ่งค้างราวกับกลายเป็นตัวโง่งม
สิ่งนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร
นี่มิใช่ครั้งแรกที่เขาได้เข้าไปในมิติและห้วงเวลาอันเชี่ยวกราก แต่หากสถานการณ์แบบนี้ในโลกจริงกลับเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก
หรือว่ามันจะเป็นเพราะฉันได้เข้าไปในมิติแปลกๆอย่างนั้นหรือ
ท่ามกลางมิติและห้วงเวลาอันเชี่ยวกรากมีฉากแปลกๆ มากมาย บางสิ่งในนั้นอาจจะส่งผลต่อผู้เล่นในเกมได้ แต่การที่สามารถรบกวนกระแสห้วงเวลาในโลกจริงได้อย่างสมบูรณ์ กู่ฉิงซานไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน
เป็นไปได้ไหมว่าพื้นที่แปลกๆ นั่นก็เป็นหนึ่งในฉากพิเศษที่ถูกบันทึกเอาไว้ในประวัติศาสตร์?
หรือจะเป็นร่างหนึ่งถูกตอกยึดไว้กับเสายักษ์สีบรอนซ์ที่ฉันละเลยไปในตอนนั้น!
ทว่ามันสายเกินไปแล้วที่จะเก็บมาคิดอีกครั้ง กู่ฉิงซานดึงแอนนาไปที่มุมหนึ่งก่อนจะกระซิบกล่าวว่า “ฉันต้องการให้คุณช่วย”
แอนนามองดูเขาด้วยความสงสัย “พูดมาฉันฟังอยู่”
“คือ...ฉัน...”
กู่ฉิงซานไม่รู้จะอธิบายออกไปอย่างไรดี
นี่นับว่าเป็นสถานการณ์เร่งด่วน เหลือเวลาอีกเพียงแค่ห้านาทีแต่เขาจะต้องออกจากสายตาของทุกผู้คนโดยเร็วที่สุด ทว่าภายในคลับกลับถูกล้อมไปด้วยบอดี้การ์ดเพื่อปกป้องความปลอดภัยขององค์หญิงแอนนา
เขาต้องการที่จะออกไปจากที่นี่เพียงลำพัง และหากไม่ได้รับอนุญาตจากแอนนา แน่นอนว่าบอดี้การ์ดจะต้องหยุดเขา
แต่แน่นอนว่าเมื่อเวลาหมดลง กู่ฉิงซานจะเลือกข้ามไปยังต่างโลกอย่างไม่ลังเล
แม้ว่าบอดี้การ์ดและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ที่คอยเฝ้าดูจะเห็นเขาและอาจเกิดความวุ่นวายตามมาในภายหลังก็ตาม
จริงอยู่ที่กู่ฉิงซานไม่ได้หวาดกลัวเรื่องพวกนี้ แต่มันจะลำบากมากหลังจากนั้น แผนที่วางไว้ทั้งหมดของเขาก็จะได้รับผลกระทบ
แอนนาเห็นว่าเขายังไม่ยอมเอ่ยอะไรออกมาก็ลอบมองอีกฝ่าย
ดวงตาของชายหนุ่มเปล่งประกายสีอำพัน ขนตายาวเรียว และทุกครั้งที่ชายหนุ่มยิงธนู มันก็จะกระพือเบาๆ อย่างอ่อนโยน ขณะที่อำพันคู่นั้นจะหรี่ลงเล็กน้อยดูแฝงไปด้วยความมุ่งมั่น
ในเวลาที่เขาผสมค็อกเทลก็เหมือนกัน ดวงตาของเขามันราวกับเต็มไปด้วยม่านหมอก ราวกับกำลังจ้องมองไปยังโลกอื่น
ทั้งๆ ที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงลำลองสีดำ และรองเท้าผ้าใบแท้ๆ
ทว่าในชุดที่แสนจะธรรมดาชุดนั้น กลับเดินออกไปจากบาร์ด้วยความกล้าหาญ และเพียงลมหายใจเดียวกลับสามารถเข่นฆ่านักสู้ไปได้ถึงหลายคน นี่ยังไม่รวมเกราะรบขับเคลื่อนอีก
บางคนยังต้องพึ่งพาเสื้อผ้าเพื่อยกระดับตนให้เสมอเหมือนมังกร ทว่าชายคนนี้กลับไม่จำเป็นเลย
เขาราวกับสามารถขึ้นเป็นกษัตริย์ได้ด้วยตนเอง
ไร้ซึ่งความเมตตาในยามล่าสังหาร แต่เมื่อยามที่ออกอากาศในทีวีกลับยืนตรงดูว่าง่าย แถมตอนนั้นเขาก็ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
วอนฟอร์ดกล่าวว่าชายคนนี้ค่อนข้างจะคาดเดาได้ยาก แต่ฉันรู้หรอกน่า อันที่จริงเขาเพียงแค่อาย และรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเวลาออกหน้ากล้องต่างหาก
และในช่วงเวลานี้ ที่เขายืนอยู่เบื้องหน้าเธอแถมยังเหมือนมีเรื่องอะไรบางอย่างที่ยากจะเอ่ย มันทำให้เธอต้องจ้องมองอย่างสนใจ
แอนนาดูจะอารมณ์ดีมาก มุมปากของเธอยกสูงขึ้นเล็กน้อย
เธอไขว้สองมือไว้เบื้องหลัง โน้มตัวลงไปใกล้เขาแล้วเอ่ยเสียงกระซิบ “มีเรื่องอะไรหรือ ถึงพูดออกมาได้ยากลำบากขนาดนั้น อย่าบอกนะว่าคุณกำลังจะสารภาพรักฉัน...ใช่ไหม?”
………………..………………..


ตอนที่ 45 บู๊แม่ง
กู่ฉิงซานกล่าว “จะถูกหรือจะผิดไม่ใช่ให้คนอื่นตัดสิน คุณควรจะเรียกคนที่ทำงานในสายนี้โดยตรงอย่างตำรวจจะดีกว่านะ”
ผู้จัดการยิ้ม “นั่นเป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากจะทำเลย”
เขาหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาและรายงานเรื่องแก่ตำรวจ
 หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ตำรวจหลายคนก็เดินเข้ามาในหอธนู
และเมื่อมาถึง อย่างแรกที่พวกเขาทำคือกล่าวทักทายฮุ่ยเฉา จากนั้นก็หันไปเอ่ยกับกู่ฉิงซาน
“คุณถูกต้องสงสัยว่าขโมยของ โปรดมากับพวกเราด้วย” เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าวออกมาตรงๆ
กู่ฉิงซานมองไปยังตำรวจและกล่าว “นี่พวกคุณเป็นตำรวจจริงๆ เหรอ แล้วไหนล่ะหลักฐาน?”
“พวกเรานี่แหละหลักฐาน!”
“รีบจับมันเลยครับ”
“เจ้าบ้า มาเสียใจตอนนี้มันก็สายไปแล้ว ไปนั่งสำนึกถึงการกระทำของตัวเองในคุกเถอะ”
กลุ่มวัยรุ่นตะโกน
สายตาเย็นชาของกู่ฉิงซานกวาดผ่านไปยังพวกเขา
และในวินาทีที่สายตากวาดผ่าน กลุ่มวัยรุ่นก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน จู่ๆ หัวใจของพวกเขาก็กระตุกวูบ และพร้อมใจกันหุบปากลงอย่างช่วยไม่ได้
เจ้าเด็กเหลือขอคนนี้ มันจะต้องไม่ใช่คนดีแน่ๆ นี่คือสิ่งที่พวกเขาคิดออกมาในเวลาเดียวกัน
ส่วนทำตรวจก็จำเป็นต้องหยิบปืนขึ้นมาอย่างจนใจ
“นายจะเอาอย่างนี้ใช่ไหม ต้องการธนูของฉันจนถึงกับใช้วิธีแบบนี้?” กู่ฉิงซานมองฮุ่ยเฉาพร้อมเอ่ยถาม
 ฮุ่ยเฉายิ้มจนเห็นฟันยาวๆ และกล่าวด้วยสีหน้าเย้ยหยัน “นายมันหัวขโมย นั่นมันธนูของฉัน”
ตำรวจเดินตรงเข้ามาพร้อมกล่าว “ตามขั้นตอนแล้วคุณยังเป็นเพียงผู้ต้องสงสัย หลังจากที่ฉันตรวจสอบข้อมูลส่วนบุคคลของคุณแล้ว คุณจึงจะสามารถเรียกทนายได้”
กู่ฉิงซานสบสายตากับอีกฝ่าย ก่อนจะหยิบสมองควอนตัมออกมาและส่งมันให้เขา
ในหัวใจของเจ้าหน้าที่ตำรวจพลันกระตุกวูบ เขารู้สึกราวกับว่ากำลังถูกสัตว์ยักษ์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์จับจ้องมาที่ตน
ร่างของเขาสั่นสะท้าน ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือไปหยิบเครื่องสแกนออกจากเอว แล้วกวาดสมองควอนตัมผ่านอย่างเร่งรีบ
‘ติ๊ง!’
“ข้อมูลส่วนบุคคลถูกป้อนเข้า”
“ไม่มีสิทธิ์ดำเนินการ การเข้าถึงถูกปฏิเสธ”
พอเห็นดังนั้น สีหน้าของตำรวจคนดังกล่าวก็พลันเคร่งขรึม เขาหยิบสมองควอนตัมขึ้นมาและส่งชุดข้อความบางอย่างออกไป
เวลานี้ สีหน้าผ่อนคลายของเจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่นๆ สลายหายไปในอากาศเช่นกัน
“หัวหน้าจาง ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะมีสถานะอะไรบางอย่าง คงต้องใช้อำนาจสิทธิ์ที่สูงกว่าตำรวจคนอื่นๆ ของคุณมาสแกนด้วยตัวเองแล้วล่ะ” ตำรวจเอ่ย
“ฉันกำลังไป”
หัวหน้าจางเดินเข้ามา ก่อนที่จะรับสมองควอนตัมของกู่ฉิงซานกวาดผ่านเครื่องสแกน
‘ติ๊ง!’
“ข้อมูลส่วนบุคคลถูกป้อนเข้า”
“ไม่มีสิทธิ์ดำเนินการ การเข้าถึงถูกปฏิเสธ”
ตำรวจหลายคนหันมามองหน้ากันและกัน ในหัวใจของพวกเขาค่อยๆ ทะมึนลงอย่างช้าๆ
ตอนแรกพวกเขาก็คิดแค่ว่าเป็นการกลั่นแกล้งกันธรรมดาๆ ทว่าตอนนี้ดูเหมือนว่ามันกำลังจะเป็นเรื่องราวบาดหมางระหว่างชนชั้นสูงเสียแล้ว
สถานการณ์แบบนี้ ชักจะไม่ดีแล้ว พวกเขายังไม่อยากจะพบกับความตายอันโหดร้ายนะ!
โดยไม่ทันรู้ตัว สีหน้าของตำรวจก็เผยให้เห็นถึงความเคารพมากขึ้นหลายส่วน
ตำรวจคนหนึ่งเค้นรอยยิ้มออกมาและกล่าวกับกู่ฉิงซาน “น่าจะเกิดอะไรบางอย่างผิดพลาด กรุณารอสักครู่”
จากนั้นตำรวจหลายคนก็หันมองไปยังหนึ่งในฝูงชนเพื่อขอความช่วยเหลือ
“นี่พวกแก เรื่องเล็กๆ น้อยแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ หรือว่าจะต้องให้ฉันออกหน้าด้วยตัวเอง?” หนึ่งในวัยรุ่นที่ยืนอยู่เบื้องหลังของฮุ่ยเฉาเดินออกมาพร้อมกล่าวด้วยความเกียจคร้าน
เขาเป็นลูกชายของผู้บังคับการกองกำกับการตำรวจประจำเมืองหลวง เมื่อเดินมายังเบื้องหน้า เขาก็เข้าสู่ระบบของตำรวจ และตำแหน่ง ‘ผู้ช่วยผู้บังคับการ’ ก็ปรากฏขึ้นมา
ถูกต้อง จริงๆ แล้วตำรวจพวกนี้ก็เป็นเหมือนกับคนของเขา
เขาหยิบเครื่องสแกนออกจากกระเป๋าจากนั้นก็กวาดผ่านสมองควอนตัมส่วนบุคคลของกู่ฉิงซาน
‘‘ติ๊ง!’’
เสียงเครื่องสแกนเริ่มทำงาน และข้อมูลก็กะพริบขึ้นบนหน้าจอ
“ฮ่า! สถานะของแกมันก็เท่านั้นเอง เมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจสิทธิ์ที่สูงกว่าอย่างฉันทุกอย่างก็จบ” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ
ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงจากเครื่องสแกนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
มันเป็นเสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์
“มีการร้องขอเข้าดำเนินการอยู่บ่อยครั้งในช่วงเวลาสั้นๆ ทำการยกระดับการป้องกัน”
“ไม่มีสิทธิ์ดำเนินการ การเข้าถึงถูกปฏิเสธ”
ทุกคนต่างพากันตกตะลึง และเริ่มหันมามองกู่ฉิงซานด้วยสายตาแปลกๆ
สุดท้ายแล้วเบื้องหลังของคนคนนี้มันคืออะไรกัน ทำไมถึงไม่มีใครสามารถตรวจสอบได้แม้กระทั่งข้อมูลของเขา?
“ฉันจำได้แล้ว! เมื่อวานนี้ที่ท่านประธานาธิบดีกล่าวสุนทรพจน์ ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ที่นั่นด้วย” ตำรวจคนหนึ่งกระซิบ
“จริงด้วย เขาเป็นลูกบุญธรรมของท่านประธานาธิบดี”
“นอกจากนี้ท่านประธานาธิบดียังกล่าวว่าจะสนับสนุนเขาให้เข้าเรียนมหาลัยอีกด้วย”
ความหวาดกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคนส่วนมากก็คือ การไม่รู้ถึงที่มาและรายละเอียดของฝ่ายตรงข้าม ทว่าตอนนี้พวกเขาได้รู้ถึงสถานะของกู่ฉิงซานแล้วหัวใจของพวกเขาก็ค่อยๆ สงบลง
มันกลับกลายเป็นว่าเจ้าหมอนี่ไม่ได้มาจากสถานที่ลึกลับอะไร ก็แค่เจ้าเด็กกำพร้ายืนอยู่ด้านหลังท่านประธานาธิบดีเท่านั้นเอง
ท่านประธานาธิบดีน่ะเป็นคนมีเมตตา ไม่ว่าจะเป็นนโยบายต่างประเทศ นโยบายทางทหาร หรือนโยบายภายในประเทศ เขาก็มักจะสนับสนุนอย่างค่อยเป็นค่อยไปและอ่อนโยน อย่างเช่นการอุปถัมภ์เด็กกำพร้า ก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงมีชื่อเสียงเป็นอย่างมากในบรรดาผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งที่เป็นที่นิยม
แม้กระทั่งวัยรุ่นสายตาตาบอดที่มาจากเก้าตระกูลใหญ่ก็ยังรู้ว่านี่มันเป็นเพียงแค่ปัญหาเล็กน้อยเท่านั้น
ฮุ่ยเฉาฉีกยิ้มทันทีและกล่าว “เอาล่ะ ใครก็ได้มาจับตัวเจ้าเด็กกำพร้านี่ไปที”
หลายคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงมุมห้องและไม่เคยทำตัวโดดเด่นใดๆ ก้าวเดินเข้ามา สายตาของทั้งหมดล็อกเป้ามายังกู่ฉิงซาน
“ฮุ่ยเฉา แบบนี้มันจะดีหรือ” บนใบหน้าของชายคนหนึ่งดูจะไม่ผ่อนคลายเหมือนฮุ่ยเฉา เขากระซิบบอก
“ฉันรู้ถึงขีดจำกัดดี” ฮุ่ยเฉากล่าว “เรื่องราวทั้งหมดก็จะประมาณว่า ลูกบุญธรรมของประธานาธิบดีได้เข้ามาในสปอร์ตคลับ และบังเอิญเกิดความขัดแย้งขึ้นกับคนในที่นี้ ทั้งสองฝ่ายเลยเกิดการทะเลาะต่อสู้กัน นี่มันนับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
“ดูก็รู้ว่าเจ้ากำพร้านี่คงเป็นแค่ตัวช่วยเพิ่มคะแนนเสียงของท่านประธานาธิบดี มันไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น”
ฮุ่ยเฉากล่าวจบ วัยรุ่นที่อยู่รอบๆ หันมามองหน้ากัน ฉันมองเธอ เธอมองฉัน ก่อนจะเรียกคืนความผ่อนคลายกลับมาได้ และพากันหัวเราะออกมา
สถานที่ที่มีวัยรุ่นมารวมตัวกัน การเกิดการทะเลาะ นี่มันเรื่องปกติ
ท่านประธานาธิบดีที่ต้องวุ่นทำงานอยู่หน้าโต๊ะตลอดเวลา ย่อมไม่มีทางมาสนใจจัดการเรื่องธรรมดาเช่นนี้
“มาช่วยฉันจัดการมัน” ฮุ่ยเฉาชี้ไปที่กู่ฉิงซานและกล่าวต่อ “ฉันอยากจะประทับฝ่าเท้าลงบนใบหน้าหยิ่งยโสของมัน และให้มันได้รู้ซึ้งว่าโลกใบนี้ใครเป็นนายใครเป็นบ่าว!”
“จัดการได้!”
หลายคนที่ยืนนิ่งมาโดยตลอด ค่อยๆ เดินตรงมาจากมุมมืด กลิ่นอายของพวกเขามุ่งตรงไปยังกู่ฉิงซาน
“พวกกี๊กี๊ของแกน่าสนใจดีนี่ บางคนเป็นถึงเฉาฟ่านแท้ๆ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกชนชั้นสูง กลับเป็นได้แค่เพียงทาสรับใช้” กู่ฉิงซานยิ้ม
กี๊กี๊หรือลูกน้องหลายคนเมื่อได้ยินคำนี้ สีหน้าของพวกเขาก็พลันแปรเปลี่ยนไป
“ไอ้เด็กเหลือขอ จะมากเกินไปแล้ว!”
หนึ่งในนั้นกล่าว พร้อมกับแสงสีดำที่ปรากฏขึ้นในมือ และพุ่งปราดตรงมายังกู่ฉิงซาน
“พลังวิญญาณธาตุมืด? เก็บมันกลับไปเถอะ ไม่อย่างนั้นคุณจะเสียใจ”
กู่ฉิงซานกล่าวจบก็ยกธนูขึ้นและยิงมันออกไป
การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วจนเกิดภาพติดตา กว่าทุกคนจะทันมองเห็นท่วงท่าของเขา ลูกศรหลายดอกก็หายวับไปแล้ว
ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่า
ทุกคนยังไม่ทันจะรู้ว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น พริบตาเดียวลูกน้องของฮุ่ยเฉาทั้งหมดก็กระเด็นลอยออกไป
ฝูงชนเหลียวหลังกลับไปมอง และฉากที่เห็นก็ทำให้พวกเขาต้องสูดหายใจเย็นเยียบ
เฉาฟ่านกว่าห้าคน มีสองคนที่อยู่ในสภาพเท้าชี้ฟ้า ทั้งหมดถูกอัดกระเด็นไปติดอยู่ตรงผนังสีขาวราวหิมะที่อยู่ไกลไปสุดมุมห้อง!
ลูกศรแทงลึกลงบนไหล่ของพวกเขา เจาะทะลุเข้าไปในผนังขาวนวล
เลือดสีแดงสดค่อยๆ ไหลซึมลงมาจากบนผนังอย่างช้าๆ ฉากนี้ดูราวกับถ้วยน้ำแข็งใสกำลังถูกย้อมด้วยน้ำหวานสีแดง...
หนึ่งในเฉาฟ่านที่ถูกตรึงติดกำแพงยกแขนข้างที่ไม่ถูกศรปักอยู่ขึ้นมา
ทันใดนั้นเปลวไฟก็ปะทุออกมาจากมือของเขา
ขณะที่เฉาฟ่านธาตุไฟกำลังจะเคลื่อนไหว เสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากฝั่งตรงข้ามเสียก่อน
“ถ้าคุณคิดว่าตัวเองเร็ว จะลองดูก็ได้นะ แต่ฉันมั่นใจว่าฉันเร็วกว่า”
กู่ฉิงซานเอ่ยอย่างสงบ
ลูกศรยังคงอยู่ในมือของเขาไม่ได้ถูกยิงออกไป ทว่าแรงกดดันทั่วร่างกลับถูกส่งออกไปแล้ว
จิตสังหารอันเย็นเยียบไหลผ่านร่างกายและพุ่งเป้าไปยังเจ้าของเปลวไฟที่ติดอยู่บนผนัง
สำหรับพลังวิญญาณธาตุมืดของพวกกี๊กี๊ตัวแรกน่ะ กู่ฉิงซานไม่สนใจหรอก แต่หากเป็นเฉาฟ่านธาตุไฟมันจะแตกต่างกันออกไป
พลังทำลายล้างของธาตุไฟจากธาตุทั้งห้านับว่าทรงพลังมาก ดังนั้นหากอีกฝ่ายกล้ายิงมันใส่เขา ต่อให้ต้องปลิดชีวิตอีกฝ่ายกู่ฉิงซานจะไม่ลังเลเลย
เจ้าของธาตุไฟนั้นเป็นทหารผ่านศึกที่มีประสบการณ์ต่อสู้มามากมาย เขาสามารถรู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าอันรุนแรง และจากสายตาอันไม่แยแสของอีกฝ่าย ก็พอจะบอกได้ว่าตนได้เผลอไปเตะแผ่นเหล็กเข้าเสียแล้ว
ธาตุไฟจากธาตุทั้งห้าของเขาพึ่งจะฝึกฝนจนก้าวขึ้นมาอยู่ในระดับสอง ‘เพลิงคำรณ’ เมื่อเร็วๆ นี้ แน่นอนแม้ว่าพลังทำลายล้างของมันจะทรงพลัง แต่มันก็ไม่สามารถใช้งานได้อย่างอิสระ แถมยังใช้เวลาพอสมควรในการสะสมพลังวิญญาณอีกด้วย
ทว่าลูกศรของอีกฝ่ายกลับรวดเร็วเกินไป รวดเร็วชนิดที่ว่าไม่อาจจะทันตอบสนองได้
หากคราวนี้อีกฝ่ายไม่ได้เล็งมาที่ไหล่ แต่เป็นหนึ่งในอวัยวะสำคัญแล้วละก็...
เขาถอนหายใจอย่างหมดหวัง และลดมือลงอย่างช่วยไม่ได้
ผู้ชมโดยรอบเงียบเป็นเป่าสาก
ฝ่าเท้าของกู่ฉิงซานก้าวออก ก้าว ก้าวตรงไปยังฮุ่ยเฉา
“นายเป็นคนของเก้าตระกูลหรือเปล่า?” เขาถาม
ฮุ่ยเฉายืดอกแล้วกำลังจะเอ่ยว่า “ฉันเป็นคนจากคฤหาสน์ในเมืองหลวง ตระกูลหวง...”
‘เผี๊ยะ!’
ฝ่ามือของกู่ฉิงซานสะบัดออกไป และร่างของฮุ่ยเฉาก็ลอยไปตามทิศทางดังกล่าวจนสุดสายตา
กู่ฉิงซานยังคงไม่หยุด เขาก้าวเดินตามอีกฝ่ายไปเรื่อยๆ ก่อนจะกระชากคอเสื้อขึ้นมาแล้วจ้องตาอีกฝ่าย
“แกกล้าตีฉัน แกตายแน่! ฉันคือนายน้อยคนรองของตระกูลหวง! ” ฮุ่ยเฉาที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด ก่นด่าออกมา ฉากนี้มองดูราวกับวิญญาณชั่วร้ายกำลังกรีดร้อง
“ตาย!? แกที่อยู่ในสภาพใกล้ตายราวกับกำลังถูกมดรุมทึ้ง ยังจะกล้ามาพูดแบบนี้กับฉัน?”
กู่ฉิงซานส่ายหัวและเอ่ยอย่างไม่เฉยเมย
ผู้คนโดยรอบต่างจ้องมองฉากตรงหน้าอย่างโง่งม
………………..………………..


ตอนที่ 47 ตราสัญลักษณ์แห่งความตาย
“ไม่ใช่แบบนั้น ตอนนี้ฉันต้องรีบออกไปจากที่นี่ทันที แต่ฉันไม่สามารถให้ใครรู้หรือตามตัวได้” กู่ฉิงซานพูดออกมาตรงๆ
แอนนากอดอก ก่อนที่จะสังเกตอีกฝ่ายอย่างจริงจัง
ดูเหมือนจะไม่ได้โกหก
“มันเป็นเรื่องเร่งด่วนมากหรือเปล่า?” แอนนาค่อยๆ หยุดล้อเล่นอย่างช้าๆ และถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ไฟลนก้นเลยล่ะ” กู่ฉิงซานกล่าว
“เช่นนั้นตามฉันมา” แอนนาคิดเพียงเสี้ยววินาทีและตัดสินใจจากไปทันที
ชายหนุ่มคนนี้ให้ความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมบางอย่างแก่เธอ และมันเป็นความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายออกมาได้
ครั้งแรกที่พบเจอกัน เขาได้ผสมค็อกเทลที่น่าพึงใจเป็นพิเศษให้เธอดื่ม
และในการต่อสู้ที่ตามมา เขาสามารถแสดงให้เห็นถึงศักยภาพระดับเอส
นอกจากนี้เขายังเกี่ยวข้องกับความลับของรัฐบาลกลางและความจริงที่อยู่เบื้องหลังการซ้อมระดมพลทางทหารของรัฐบาลกลางอีกด้วย
สำหรับในเรื่องของธุรกิจและเรื่องส่วนตัว แอนนายินดีอย่างยิ่งที่จะช่วยเหลืออีกฝ่าย
ทั้งสองกระซิบกระซาบบางอย่างกัน แต่ไม่รู้เลยว่าฉากนี้กำลังตกเป็นเป้าสายตาของบอดี้การ์ด ที่กำลังมองทั้งสองด้วยความตกตะลึง
เมื่อวานนี้องค์หญิงแอนนาถึงกับเทไวน์ทั้งแก้วใส่ใบหน้าของลูกชายวุฒิสมาชิกเพียงเพราะเขาต้องการจะจุมพิตลงบนมือของเธอ
ทว่าวันนี้ องค์กลับอนุญาตให้ชายหนุ่มผู้นี้ถึงเนื้อถึงตัว ไม่เพียงจับมือเขาโดยตรงแต่ยังกระซิบกระซาบกันอย่างใกล้ชิดอีกด้วย
องค์หญิงมิได้แสดงสีหน้าไม่พอใจใดๆ แต่กลับเผยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นแทน
ผู้คนต่างพากันคาดเดาไปต่างๆ นานา ขณะที่องค์หญิงเดินไปยังกระจกหน้าต่างบานใหญ่และก้มลงมองสมองควอนตัมส่วนบุคคลของเธอ
ไม่นานนัก ก็พลันเกิดเสียงคำรามของเครื่องจักรจากจุดที่ไกลออกไป
ในช่วงเวลาสั้นๆ เสียงคำรามดังกล่าวก็ค่อยๆ กังวานขึ้นอย่างรวดเร็ว
ไม่กี่วินาทีต่อมา รถเหินเวหาที่เต็มไปด้วยลวดลายเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ก็หยุดอยู่กลางอากาศเบื้องหน้า พร้อมกับส่งเสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังกึกก้อง
รถเหินเวหาปรับองศาเล็กน้อย ก่อนจะเปิดประตูให้องค์หญิง
“พร้อมที่จะซิ่งหรือยัง” องค์หญิงแอนนาเหลียวหลังกลับ
กู่ฉิงซานมองดูรถเหินเวหาและพยักหน้าเล็กน้อย
นี่คือรถเหินเวหาความเร็วสูง ‘สะเก็ดเพลิง’ เป็นรถเหินเวหาที่เร็วที่สุดในโลก ผลิตมาเพียงห้าคันเท่านั้น
ในฐานะที่มันเป็นถึงรถประจำตัวขององค์หญิงแห่งจักรวรรดิโอลันก้า เธอจึงต้องนำมันไปทุกที่ที่เธอไป
แอนนาทาบมือลงบนกระจกหน้าต่างขนาดใหญ่
กระจกหน้าต่างละลายลงอย่างรวดเร็ว มันไหลย้อยราวกับหยดน้ำ
“ไปกันเถอะ” แอนนาหมุนตัวกลับ
“ตกลง” กู่ฉิงซานก้มลงมองดูเวลา
ยังเหลือเวลาอีกสองนาที
เขากระโดดขึ้นไปบนรถเหินเวหาด้วยกันพร้อมกับแอนนา
“องค์หญิง! องค์หญิง! นั่นท่านกำลังจะไปไหน” ชายชราตื่นตระหนกและเอ่ยถามอย่างร้อนรน
กลุ่มบอดี้การ์ดต่างก็หันมาสบตากันด้วยสีหน้างงงวยเช่นกัน
พวกเขาไม่เคยพบเจอกับตัวตนสำคัญที่จำเป็นจะต้องป้องกันที่เอาแต่ใจเช่นนี้มาก่อนเลย ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจเกี่ยวกับมารยาททางการทูตแม้แต่น้อย
“ฉันกำลังจะไปไหน? โอ้ใช่ๆ ฉันกำลังจะไปฝึกยิงธนูกับโค้ชส่วนตัวของฉันไง ไว้จะกลับมาก่อนช่วงเวลาอาหารค่ำนะ”
“อ้อจริงสิ โปรดบอกท่านพ่อของฉันให้จ่ายค่ากระจกบานนี้ด้วยนะ ขอบคุณ”
กล่าวจบแอนนาก็ปิดประตู
ทันใดนั้นสะเก็ดเพลิงก็สตาร์ทเครื่อง ตามมาด้วยเสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์ พริบตาเดียวมันก็พุ่งไปยังอากาศที่ไกลออกไปกลายเป็นเพียงจุดสีดำเล็กๆ บนท้องฟ้า
ชายชราหันหลังกลับและตะโกนใส่ฝูงชน “พวกคุณมัวมองอะไรกันอยู่! รีบสะกดรอยตำแหน่งขององค์หญิงเร็วเข้า ในกรณีที่มีบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอ นั่นหมายถึงจุดเริ่มต้นของสงครามระหว่างสองประเทศนะ!”
บอดี้การ์ดทั้งหลายพลันได้สติราวกับตื่นจากห้วงฝัน และบริเวณโดยรอบก็ตกอยู่ในความวุ่นวาย
บนรถเหินเวหา
กู่ฉิงซานก้มลงมองดูเวลาที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า
ยังมีเวลาเหลืออีกหนึ่งนาทีสามสิบวินาที
เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังแอนนาและเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมัวแต่ใจจดใจจ่ออยู่กับการขับเคลื่อนรถเหินเวหาเพื่อหลีกเลี่ยงการจราจรบนเมืองหลวงที่แสนจะวุ่นวาย
บริเวณที่นั่งคนขับมีขวดไวน์เรียงรายอยู่หนึ่งแถว
ใต้ชั้นวางไวน์มีกล่องยาวที่บรรจุอาวุธเย็นเอาไว้เป็นจำนวนมากอยู่ภายใน
เคียว มีดปลายแหลม ค้อนดาวตก มีดสั้น ทวน ขวาน แส้ หอกสามง่าม ทุกอย่างดูดีมากไม่เหมือนกับมีไว้เพียงแค่เป็นของประดับเลย
มือของกู่ฉิงซานขยุกขยิกออกไปโดยไม่รู้ตัว
“คุณสะสมอาวุธเย็นพวกนี้เอาไว้อย่างนั้นเหรอ”
“ใช่ ก็แค่งานอดิเรกเล็กน้อย”
“แล้วทำไมถึงไม่มีดาบ”
“ดาบ? อาก็มันดูไม่ละเอียดอ่อนแถมยังเจ้าเล่ห์”
กู่ฉิงซานถึงกับพูดไม่ออก
ทำไมพวกผู้หญิงถึงได้อคติกับดาบจัง?
กู่ฉิงซานแอบเศร้าเล็กน้อย
เขาไม่เคยได้สัมผัสมันอีกเลยนับตั้งแต่ดาบสุดท้ายที่แทงเข้าไปในขั้วหัวใจของจอมมาร
แน่นอน ว่าในตลาดบางแห่งก็ยังพอมีอาวุธเย็นขายอยู่ แต่เกรดของมันมีไว้ตั้งโชว์เท่านั้น ใช้กวัดแกว่งแบบจริงจังได้เพียงสองครั้งคงพัง หากคุณต้องการใช้มันเฉือนศัตรู เกรงว่าจะเป็นศัตรูที่เฉือนมันเสียมากกว่า
เวลานี้กู่ฉิงซานใฝ่ฝันเหลือเกินว่าเขาต้องการดาบจริง...ดาบที่แท้จริง
หลังจากผ่านไปสี่สิบวินาที
สะเก็ดเพลิงก็หยุดลงบนหน้าผาในเขตชานเมืองของเมืองหลวง
กู่ฉิงซานกล่าวเสียงอ่อน “ครั้งนี้ต้องขอบคุณ คุณมากนะ”
“ขอบคุณมากอะไรนั่นฉันไม่อยากฟัง ฉันต้องการจะดื่มวังเทียนจูอีกครั้ง” ขณะกล่าว แอนนาอดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปากของเธอ
เธอไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ว่าการกระทำเมื่อครู่ มีแรงดึงดูดต่อมวลสิ่งมีชีวิตมากมายขนาดไหน
กู่ฉิงซานยิ้มและส่ายหัว “ไม่มีปัญหา ถ้าฉันกลับมาคราวหน้า ไม่ต้องรอให้คุณเอ่ยถาม แต่ฉันจะเป็นคนขอให้คุณดื่มมันเอง”
“เอ๋? ที่พูดนี่หมายความว่าอย่างไร”
แอนนารู้สึกถึงลางร้ายบางอย่างในคำพูดของอีกฝ่าย สายตาของเธอย้ายจากหน้าจอไปตกลงบนร่างของกู่ฉิงซาน
“ถ้าหากฉันสามารถรอดกลับมาได้ ฉันจะบอกความลับนั้นแก่คุณ และจะชวนคุณไปดื่มด้วยกัน” กู่ฉิงซานกล่าว
อีกยี่สิบวินาที
กู่ฉิงซานเตรียมพร้อมแล้ว
เขาไม่รังเกียจที่จะให้แอนนาได้เห็นความลับของเขา
ตั้งแต่ที่ได้พบกันครั้งแรก กู่ฉิงซานก็ตัดสินใจแล้วว่าชะตากรรมอันน่าสังเวชของแอนนาในชีวิตก่อนหน้าของเขาจะต้องหายไป
นับถอยหลังอีกสิบวินาที
“ฉันไปก่อนนะ” กู่ฉิงซานกล่าว
แอนนาตระหนักได้ถึงบางสิ่ง จู่ๆ เธอก็เอื้อมสองมือพาดผ่านผมสีแดงเพลิงไปยังหลังศีรษะ ก่อนที่จะดึงสายสีดำเส้นบางๆ ออกมา
สายเส้นบางๆ ร้อยเรียงต่อกันเชื่อมต่อกับเครื่องประดับที่ดูเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครออกมาจากคอระหงของเธอ
เธอสวมจี้ลงบนคอของกู่ฉิงซานและกล่าวอย่างจริงจังว่า “ห้ามตายเด็ดขาด”
กู่ฉิงซานเผยให้เห็นถึงความไม่คาดคิดในแววตาของเขา
เขาต้องการที่จะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่แสงสว่างวาบดันปรากฏขึ้นมาเสียก่อน
กู่ฉิงซานหายวับไปต่อหน้าแอนนา
หลังจากนั้นไม่นาน
เงาหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากระยะไกล ก่อนที่จะมาหยุดอยู่ตรงรถเหินเวหา
เงานั้นลุกขึ้นยืนและกลายเป็นผู้ชายผมยาวสวมแว่นสีดำ
“ฝ่าบาท นี่เป็นการมาเยี่ยมเยียนอย่างเป็นทางการ หากท่านจากไปอย่างกะทันหัน มันจะก่อให้เกิดความวุ่นวายตามมามากมาย”
วอนฟอร์ดแบมือออกและกล่าวอย่างช่วยไม่ได้
แอนนายังคงนั่งนิ่งอยู่ในที่นั่งคนขับ และไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
วอนฟอร์ดมองไปยังองค์หญิงในเวลานี้ด้วยสีหน้าแปลกๆ
เมื่อใดก็ตามที่เขาพยายามจะโน้มน้าวหรือแนะนำองค์หญิง ทั้งสองจะต้องมีปากเสียงกันตลอด
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ในวันนี้?
เมื่อมองดูองค์หญิงเผยแววตาอ้างว้าง เขาก็รู้สึกราวกับสมองของตัวเองถูกทุบตี
วอนฟอร์ดครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงช้าๆ “ฝ่าบาท เรื่องหลบหนีออกมาน่ะมันเป็นเพียงเล็กๆน้อยๆ ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจหรอก...ท่านเป็นอะไรไหม?”
แอนนาก้มหัวลงและไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย
จนกระทั่งวอนฟอร์ดทนต่อไปไม่ไหว เตรียมที่จะเรียกทีมแพทย์เข้ามา องค์หญิงก็เอ่ยปากของเธอ
“ฟอร์ด”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
“คุณเคยสูญเสียคนสำคัญในชีวิตไปหรือเปล่า?”
“เคยพ่ะย่ะค่ะ แต่นั่นมันเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว”
“วันนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ฉันรู้สึกกลัวจริงๆ ว่าฉันจะไม่ได้เจอใครบางคนอีกแล้ว”
เกิดอะไรขึ้นกับองค์หญิง? เหตุใดจึงเอ่ยคำพูดแปลกๆ เช่นนี้ออกมา?
วอนฟอร์ดเริ่มจะเกิดความกังวลขึ้น เขาอดไม่ได้ที่จะสังเกตองค์หญิงอย่างรอบคอบเพื่อต้องการหาเบาะแสบางอย่าง
ทันใดนั้นเอง
“ฝ่าบาท สัญญาชีวิต...ตัวตายตัวแทนของท่านล่ะ!” วอนฟอร์ดร้องเสียงหลง
แอนนากลับไม่เอ่ยตอบ
วอนฟอร์ดรู้สึกเพียงเหงื่อเย็นเยียบผุดขึ้นมาตามกระดูกสันหลังของเขา
เข้าล้มลงกับพื้นและกล่าวด้วยความเจ็บปวด “มันจบแล้ว”
องค์หญิงแอนนามองไปยังจุดที่ห่างไกลออกไปและกล่าวราวเสียงกระซิบ “ไม่หรอก มันต้องไม่เป็นอะไร”
ประโยคเมื่อครู่ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเอ่ยให้ตัวเธอเองหรือว่ากู่ฉิงซานกันแน่
ประกายแสงห่อหุ้มอยู่รอบกายของกู่ฉิงซาน นำพาเขามุ่งผ่านกระแสความว่างเปล่าอันเชี่ยวกรากอย่างต่อเนื่อง
กู่ฉิงซานลูบจี้ที่ห้อยคอของเขา รสอารมณ์อันหลากหลายหลั่งไหลเข้ามาในจิตใจ
บนจี้มีรูปแกะสลักที่มีชายชราคนหนึ่งกำลังถือเคียวด้ามยาววางพาดลงบนคอของเขา ขณะที่กำลังนั่งอยู่บนหิน
นี่คือสัญญาแห่งชีวิตเป็นตราสัญลักษณ์ของยมทูต
บุคคลที่สวมใส่เจ้าสิ่งนี้ ยามเมื่อความตายได้มาถึง เขาจะสามารถยืดอายุขัยของเขาที่กำลังจะตายออกไปได้
มันเป็นพลังปริศนาที่ฝืนลิขิตสวรรค์ แต่แน่นอนว่าพลังนี้ย่อมต้องจ่ายค่าตอบแทน
ยมทูตจะรับเอาอายุขัยครึ่งหนึ่งของผู้ที่ครอบครองมันเป็นสิ่งตอบแทน นั่นก็คือแอนนา
ยมทูตไม่เคยทำธุรกิจใดที่จะทำให้ตนเองขาดทุน
กู่ฉิงซานกำจี้ในมือแน่น
วัตถุอันแปลกประหลาดนี้อยู่มาตั้งแต่เมื่อหนึ่งหมื่นปีที่ผ่านมา กล่าวได้ว่าเป็นวัตถุในตำนาน
ไม่น่าเชื่อว่ามันจะตกอยู่ในมือของแอนนา
และไม่น่าเชื่อยิ่งกว่าที่แอนนาเลือกที่จะถอดมันออกและสวมลงบนคอของเขาด้วยตัวเอง
ผู้หญิงคนนี้ จงใจสร้างปัญหาให้เขาจริงๆ แบบนี้มันก็เหมือนกับบังคับว่าไม่ให้เขาตายน่ะสิ
หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นเธอก็จะตาย
กู่ฉิงซานยิ้มอย่างขมขื่น ก่อนที่สายตาของเขาจะกลับมามั่นคง
ในชีวิตก่อนหน้านี้เขาเป็นหนี้ชีวิตแอนนา ถึงแม้ว่าในที่สุดจะตัวเขาจะก้าวขึ้นสู่นักดาบนิรันดร์แล้วก็ตาม แต่ทว่าอีก กลิ่นหอมได้จางหาย แผ่นหยกได้แตกสลายลง อีกฝ่ายได้ชิงตายไปเสียก่อน ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้ตอบแทนเธอ
และในโลกใบนี้มันจะไม่เป็นเช่นนั้น!
เบื้องหน้าของกู่ฉิงซานปรากฏปลายอุโมงค์ที่เปล่งประกายแสงเจิดจ้าขึ้นอย่างช้าๆ
และเขาก็ถูกส่งหายเข้าไป
………………..………………..


ตอนที่ 48 ลวงว่าตนเป็นปรมาจารย์ค่ายกล
หมอกสีเทาดำปกคลุมทั่วทั้งโลก
ประกายเพลิงร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าราวกับสายฝน
ท่ามกลางความว่างเปล่าที่เปิดออก ร่างของกู่ฉิงซานที่ถูกห่อหุ้มด้วยชั้นพลังบางเบาก็หลุดออกมา
ภายใต้ท้องฟ้า จู่ๆ ก็ปรากฏเสียงคำรามของการต่อสู้ มันได้ดึงดูดความสนใจของกู่ฉิงซาน
ห่างออกไปราวร้อยจั่ง ปรากฏเผ่ามารมากมายกำลังปีนป่ายขึ้นไปบนยอดเขา
และบนยอด ปรากฏกลุ่มผู้ฝึกยุทธหลายคนกำลังยืนหันหลังชนกัน ทั้งหมดพยายามต่อสู้อย่างสุดฝีมือกับเผ่ามารที่หมายจะฆ่าพวกเขา
ไม่นานนักผู้ฝึกยุทธคนหนึ่งก็ถูกดึงออกจากกลุ่ม เขากรีดร้องสุดเสียงก่อนที่จะถูกสวาปามกลายเป็นอาหารโดยสมบูรณ์
“น้องเล็ก ไม่!”
หนึ่งในผู้ฝึกยุทธกรีดร้องออกมาด้วยความโศกเศร้า เขาพุ่งออกไปจากตำแหน่งป้องกัน และทำการสังหารเผ่ามารที่กำลังฉีกกระชากพี่น้องของเขาอย่างบ้าคลั่ง
อย่างไรก็ตาม แม้จะสังหารไปเท่าใดก็ดูจะไร้ค่า เลือดของเผ่ามารตัวแล้วตัวเล่าที่หลั่งรินยิ่งทำให้พวกมันคลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเดิม ความเร็วในการปีนป่ายขึ้นไปบนยอดเขาก็ยิ่งทวีความรวดเร็วขึ้น
หลังจากทำการสังหารเผ่ามารไปได้เพียงไม่กี่ลมหายใจ ผู้ฝึกยุทธที่ออกจากแนวป้องกันก็ถูกฆ่าโดยเผ่ามาร ก่อนจะถูกจับแยกเป็นส่วนๆ และแย่งกันกิน
เวลานี้ผู้ฝึกยุทธเผ่ามนุษย์หลงเหลืออยู่แค่เพียงราวเจ็ดคนเท่านั้น พวกเขาราวกับเปลวไฟบนเทียนไขที่อยู่ท่ามกลางสายลมกรรโชก จะดับลงเมื่อไหร่ก็ขึ้นอยู่กับเวลา
กู่ฉิงซานมองไปยังกลุ่มคนเหล่านั้นและเอ่ยพึมพำ “ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นทหารที่นายพลกงซุนกล่าวถึงก่อนที่ฉันจะถูกส่งมา พวกเขายังไม่ตาย แถมดูจะมีฝีมือไม่น้อยเลยด้วย”
กู่ฉิงซานไม่ต้องการจะเฝ้าดูอีกต่อไป เขาขับเคลื่อนพลังวิญญาณในร่างกาย ก่อนที่จะปรากฏเยื่อโปร่งแสงห่อหุ้มรอบตัวเขา และกระโดดลงไปยังจุดหนึ่งในทิศทางดังกล่าว
สถานที่ที่เขาเลือกซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจากเนินเขามากนัก มอนสเตอร์ส่วนใหญ่ถูกดึงดูดโดยเหล่าผู้ฝึกยุทธที่อยู่บนยอดเขา ดังนั้นตรงจุดนี้จึงค่อนข้างปลอดภัย
เท้าของกู่ฉิงซานเหยียบย่ำลงบนดินแข็ง ก่อนที่จะเก็บพลังวิญญาณกลับคืน และปิดกั้นลมหายใจอย่างสงบ
เผ่ามารสามารถตรวจจับการเคลื่อนไหวของพลังวิญญาณและความผันผวนของลมหายใจได้ ดังนั้นเขาจะต้องระมัดระวังตัวให้มากเข้าไว้
ทว่าในตอนนั้นเอง กลิ่นเหม็นรุนแรงพัดโชยมาพร้อมกับสายลมอันร้อนระอุ ปะทะเข้ากับร่างของกู่ฉิงซาน แม้มันจะไม่สัมผัสโดนตัวเขา แต่กลับสามารถกระแทกเขาจนต้องถอยไปหลายก้าว
‘เปรี้ยง!’
บังเกิดเสียงดังลั่นจากเบื้องหลัง
ปากขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเขี้ยวงับลงบนพื้นดิน ก่อนจะกระชากกลับไป
กู่ฉิงซานเหลียวหลังกลับ หัวใจของเขาหม่นลงเล็กน้อย
มอนสเตอร์ชิฝูหรือเขมือบปฏิกูลคลานตรงเข้ามายังทิศทางของเขา สภาพของมันราวกับภูเขาซากศพที่เต็มไปด้วยเนื้อเน่ากำลังเคลื่อนที่อย่างช้าๆ
กลิ่นเหม็นอันรุนแรง สาดกระจายไปทั่ว
เจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้จะกินทุกสิ่งอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งศพเน่าๆ ทำให้ร่างกายของมันสั่งสมไปด้วยกลิ่นแปลกๆ
โดยปกติแม้กระทั่งเผ่ามารตนอื่นๆ ก็ยังเลือกที่จะหลีกเลี่ยงมอนสเตอร์ตัวนี้ เนื่องเพราะกลิ่นตัวของมันเหม็นเกินจะทน
มอนสเตอร์ชิฝูเมื่อรับรู้ว่าตนกัดไม่โดนเหยื่อ มันก็พ่นเมือกเหลวออกมาด้วยความโกรธ ด้วยหวังว่าเมือกจะตรึงเหยื่อให้ติดอยู่ตรงจุดนั้น
เมือกนี้ไม่เพียงแต่จะเหนียวจนดิ้นหลุดได้ยาก แต่มันยังกัดกร่อนเลือดเนื้ออีกด้วย หากไม่มีอะไรป้องกันล่ะก็ เมื่อสัมผัสถึงตัว เนื้อหนังก็คงจะสลายหายไปในอากาศ
มอนสเตอร์ชิฝูตัวนี้มีกลิ่นแรงมากกว่าปกติ มากยิ่งกว่ามารชิฝูตัวอื่นๆ เกรงว่าบางทีมันอาจจะทะลวงขึ้นมาอยู่ในขอบเขตก่อตั้งแล้วก็เป็นได้
นั่นหมายความว่าน้ำลายของมันอาจจะมีฤทธิ์ถึงขั้นกัดกร่อนได้แม้กระทั่งกระดูก
สำหรับมารชิฝู กู่ฉิงซานได้ต่อสู้กับพวกมันมาเยอะแล้ว เขารู้จักเล่ห์เหลี่ยมของมันดี ทั้งร่างของเขากระโจนถอยฉากออกมา
บนเนินเขาที่ผู้ฝึกยุทธหลายคนรวมตัวกันอยู่ บางคนได้เผยให้เห็นถึงสีหน้าคาดไม่ถึง
อันที่จริง เมื่อกู่ฉิงซานปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่แห่งนี้ พวกเขาก็สามารถรับรู้ได้ในทันที
ทว่าเมื่อพวกเขาเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นเพียงแค่ผู้ฝึกยุทธระดับปราณปรับแต่ง ประกายแห่งความหวังที่ถูกจุดขึ้นในจิตใจก็มอดดับลงอีกครั้ง
ผู้ฝึกยุทธสิ้นหวังและคิดว่าเจ้าเด็กเหลือขอนี่คงตายลงในไม่กี่ลมหายใจ ทว่าสุดท้ายแล้วกลับกลายเป็นผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิด
กู่ฉิงซานเป็นเพียงปราณปรับแต่ง ซึ่งแตกต่างจากมารชิฝูถึงหนึ่งขอบเขตใหญ่ มารชิฝูมันคงไม่คาดคิดว่าด้วยสถานการณ์ตรงหน้า ศัตรูจะสามารถหลบหนีจากคมเขี้ยวของตนได้ กล่าวได้ว่าประสิทธิภาพของอีกฝ่ายใช้ได้ทีเดียว
มารชิฝูเมื่อเห็นว่าเหยื่อหลบหนีมันได้อีกครั้ง ปากของมันก็อ้ากว้างทะลักล้นไปด้วยปราณและเตรียมโหยหวนออกมา
เมื่อมันใช้ออกด้วยกระบวนท่านี้สำเร็จ เสียงของมันจะดึงดูดเผ่ามารจำนวนมากมาที่นี่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ด้วยพื้นฐานวรยุทธของกู่ฉิงซาน หากเขาถูกรุมล้อมโดยเผ่ามาร นั่นหมายถึงชีวิตได้จบสิ้นลงแล้ว
เมื่อใกล้ถึงสถานการณ์วิกฤต ทันใดนั้นเอง จู่ๆ มารชิฝูก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างตกลงในปากของมัน
แม้ร่างของมันจะมีหัว แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยรู้จักคิดสักเท่าใดนัก
ด้วยสัญชาตญาณของมัน ปากที่อ้ากว้างพลันหุบลงโดยอัตโนมัติและเคี้ยวบางสิ่งที่อยู่ในปากของตน
‘หงับ หงับ’...รู้สึกแปลกจัง นี่ไม่ใช่อาหารทั่วไปที่กินอยู่ทุกวันนี่นา แต่ดูเหมือนว่ามันจะสามารถกินได้นะ
อ่า...ยิ่งกินก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความหอมหวาน ยิ่งเคี้ยวมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกอร่อยมากขึ้นเท่านั้น
มารชิฝูหยุดนิ่ง นอนเคี้ยวอาหารอย่างสงบ
อย่างไรก็ตาม แท้จริงแล้วเจ้าสิ่งนี้มันคืออะไรกันแน่?
มารชิฝูค่อยๆ เหยียดมือที่เต็มไปด้วยกรงเล็บแหลมคมขึ้นมาอย่างช้าๆ แล้วล้วงเข้าไปในปาก มันอยากรู้ว่าตนกำลังกินอะไรอยู่กันแน่
มันต้องการที่จะเห็นและจดจำสิ่งนี้เอาไว้ เผื่อเมื่อพบเจอกับเหยื่อชนิดนี้อีกครั้งในภายหลัง มันจะได้ทำการออกล่าด้วยตัวเอง
กู่ฉิงซานหมอบต่ำลงกับพื้นอย่างเงียบๆ และค่อยๆ คลานออกไปจากแนวสายตาของมารชิฝู
เมื่อครู่เขาโยนเนื้อและกระดูกของมอนสเตอร์งูออกไปใส่ปากของมัน
สำหรับมอนสเตอร์ชิฝู ยามที่มันหิวโหยแม้กระทั่งก้อนหินก็ยังถูกกลืนกินเป็นอาหาร ดังนั้นไม่ต้องกล่าวถึงมารอสูรหายากอย่างมอนสเตอร์งูที่เนื้อหนังและกระดูกของมันช่วยเสริมสร้างพลังงาน ย่อมต้องอร่อยกว่าก้อนหินและซากศพเน่าๆ อย่างแน่นอน
เขาซ่อนตัวอยู่ในกองก้อนหินขนาดใหญ่และหันไปมองรอบๆ อย่างระมัดระวัง
เผ่ามารที่อยู่ใกล้เคียงมีไม่มากนัก และส่วนใหญ่ในบริเวณก็กำลังวิ่งไปทางเนินเขา
การต่อสู้บนเนินทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
ผู้ฝึกยุทธราวเจ็ดคนถูกล้อมกรอบไปด้วยชั้นแนวโจมตีของเผ่ามารที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ ดูเหมือนพวกมันจะไม่คิดอนุญาตให้อีกฝ่ายล่าถอย!
ผู้ฝึกยุทธไม่เพียงต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดท่ามกลางเผ่ามาร แต่ยังต้องกระตุ้นพลังวิญญาณอย่างเต็มกำลังเพื่อที่จะได้รับรู้ถึงความผันผวนของพลังวิญญาณที่อยู่ห่างไกลออกไปอีกด้วย นั่นก็เพราะพวกเขายังไม่อยากสิ้นหวัง...หากสัมผัสได้ถึงความผันผวน นั่นจะหมายความว่ามีกำลังเสริมมาช่วยเหลือพวกเขา!
หลังจากที่เฝ้ามองอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของกู่ฉิงซานก็ดูจะหนักใจมากขึ้นเรื่อยๆ
“คนพวกนี้อย่างน้อยก็อยู่ในขอบเขตก่อตั้งและขอบเขตแก่นทองคำ”
กล่าวได้ว่า หากเผชิญหน้ากันตรงๆ ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกยุทธหรือเผ่ามารทุกหนแห่งที่อยู่ไกลออกไปเขาก็ไม่สามารถจัดการมันได้
“พื้นฐานวรยุทธของฉันยังต่ำเกินไป มีหลายกลยุทธ์ที่ไม่สามารถนำออกมาใช้ได้ในเวลานี้ ถ้างั้นคงเหลือแค่เพียง...”
ระหว่างที่กู่ฉิงซานกำลังครุ่นคิด เผ่ามารราวห้าตัวที่กระจายอยู่รอบๆก็พบตัวเขาแล้ว
พวกมันคำรามลั่น ก่อนจะพุ่งร่างทั้งร่างไปยังทิศทางดังกล่าว เบียดเสียดกัน ผลักดันกันไป ขัดขวางพวกเดียวกันเอง เพื่อหมายจะสวาปามเลือดเนื้อสดๆ นี้เป็นตัวแรก
กู่ฉิงซานไม่แม้แต่จะหันไปมองเผ่ามารที่อยู่ในขั้นก่อตั้งเหล่านี้ เขาคว้าหยิบดิสก์ค่ายกลขึ้นมา ถือไว้ในมือข้างหนึ่งและถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าไป ทันใดนั้นดิสก์ค่ายกลก็ถูกใช้ออกอย่างรวดเร็ว
สองมือประสาน ปากเผยอตะโกนออกไป “รีบมาหลบที่นี่เร็วเข้า!”
อีกด้านหนึ่ง ทางฝั่งผู้ฝึกยุทธหลายคนที่กำลังต่อสู้ อีกคนหนึ่งได้ตกตายลงกลายเป็นศพ ทว่าก็ถูกกัดแทะโดยเผ่ามารจนไม่เหลือชิ้นดี สถานการณ์สถานการณ์ดูจะล่อแหลมมากขึ้นเรื่อยๆ
ทว่าเมื่อพวกเขาได้ยินคำของกู่ฉิงซานเลยหันไปมอง และพบว่าเจ้าของเสียงกำลังถือดิสก์ค่ายกลอยู่ ร่างของทั้งหมดก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน สีหน้าเผยให้เห็นถึงความสุข
“ดิสก์ค่ายกล!”
“เขาเป็นปรมาจารย์ค่ายกล! ปรมาจารย์ค่ายกลล่ะ!”
“ยอดเยี่ยม พวกเรารอดแล้ว!”
ปรมาจารย์ค่ายกลนับว่าการดำรงอยู่ของตัวตนอันแสนหายาก และแต่ละคนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นสมบัติของนิกาย เอ...ว่าแต่ทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวขึ้นที่นี่คนเดียวล่ะ?
ทว่าพวกเขาไม่มีเวลามามัวคิดเกี่ยวกับสิ่งนี้
เมื่อพวกเขาเห็นประกายแสงแห่งความหวังในการเอาชีวิตรอด จิตวิญญาณก็พลันกลับมาสดใส ทั้งหมดรวมพลังโจมตีไปในทิศทางเดียวเพื่อผลักดันเผ่ามารให้ถอยร่นออกไป
ภายใต้กระบวนการดังกล่าว พวกเขาก็ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้กู่ฉิงซานมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ อย่างช้าๆ
ผู้ฝึกยุทธคนหนึ่งหันไปหาสหายของเขาอีกสองคนละกล่าวสั่งว่า “ชายคนนี้เป็นแค่เพียงขอบเขตปราณปรับแต่ง ปกป้องเขาเร็ว”
“รับทราบ!”
นี่คือปรมาจารย์ค่ายกล ความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่จะซื้อชีวิตพวกเขาได้!
หัวหน้าของกลุ่มผู้ฝึกยุทธสะบัดพัดหยกในมือ ก่อนจะใช้ออกด้วยเทคนิคมนตราอันทรงพลัง
ภายใต้เทคนิคมนตราของเขา เผ่ามารจำนวนหนึ่งพลันถูกเปลี่ยนเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง ส่วนเผ่ามารที่แข็งแกร่ง แม้จะไม่ถึงขั้นถูกแช่แข็งแบบตัวอื่นๆ แต่ฝีเท้าของพวกมันก็ชะลอลง
ผู้ฝึกดาบและผู้ใช้กระบี่พุ่งเข้าคอมโบสนับสนุนกระบวนท่านี้ทันที ประกายอันแหลมคมของอาวุธทั้งสองกะพริบไหว เก็บเกี่ยวชีวิตของเหล่ามารอย่างรวดเร็ว
ด้วยเทคนิคมนตราที่กินวงกว้างนี้ ส่งผลให้เผ่ามารโดยรอบไม่เชื่องช้าก็หยุดนิ่ง เลยพลอยทำให้ผู้ใช้กระบี่และผู้ฝึกดาบกลายเป็นดูรวดเร็วยิ่งขึ้นราวกับสายฟ้าฟาด เพียงไม่กี่ลมหายใจพวกเขาก็พุ่งมาถึงตัวของกู่ฉิงซานและคว้าร่างอีกฝ่ายเอาไว้ จากนั้นก็เข่นฆ่าเผ่ามารหลายตัวที่ตรงเข้ามาจะฆ่ากู่ฉิงซานในตอนแรกลงจนหมดโดยสมบูรณ์
กู่ฉิงซานกวาดสายตาไปยังคนทั้งสอง ก่อนจะหยุดลงที่ผู้ฝึกดาบ สายตาเลื่อนลงจับจ้องอาวุธของอีกฝ่ายอย่างไม่อาจละสายตาไปได้อีก
นั่นมันดาบ!
กู่ฉิงซานจ้องมองดาบยาวในมือของนักดาบ ห้านิ้วในมือของเขาอดไม่ได้ที่จะขยับขยุกขยิกไปมา
นับตั้งแต่ที่จุติใหม่อีกครั้ง กู่ฉิงซานไม่แม้แต่จะสามารถคิดถึงกระบวนท่าเทคนิคดาบได้เลย ราวกับว่าเทคนิคดาบทั้งหมดที่เขาเคยเรียนมา ถูกระบบจงใจปิดผนึกเอาไว้
แต่เขารู้สึกว่าตนสามารถตระหนักได้รางๆ ว่าแท้จริงแล้วที่ระบบทำเช่นนี้ก็เพื่อลดความเสี่ยงและหลีกเลี่ยงปัญหาร้ายแรงอันน่าหวาดหวั่นบางอย่างในยามเขาถูกส่งข้ามมิติและห้วงเวลามา
กู่ฉิงซานยังสามารถจดจำได้รางๆ ถึงวลีที่ระบบเอ่ยออกมาหลังจากที่เขาสามารถจุติใหม่ได้สำเร็จ ใจความว่า “การลักลอบข้ามมิติประสบความสำเร็จ”
แต่ตอนนี้เขาได้จุติใหม่สำเร็จแล้ว แต่ผนึกอันแสนจะลึกลับในร่างกายกลับยังไม่ถูกเปิดออก
สัญชาตญาณอันลึกล้ำและไร้ที่สิ้นสุดบอกกับกู่ฉิงซานว่า เขาต้องการดาบ!
เหมือนกับในอดีตเมื่อหลายปีที่ผ่านมา ที่เขาได้ใช้ดาบล่าสังหารเผ่ามารลงนับไม่ถ้วน!
ผู้ฝึกดาบที่อยู่ในขอบเขตก่อตั้งขั้นสูงสุดสังเกตเห็นสายตาร้อนแรงของกู่ฉิงซาน เขาก็เผยถึงความฉงนขึ้นในแววตา
ไม่! ไม่ ไม่ ยังไม่ใช่ตอนนี้!
กู่งฉิงซานระงับแรงกระตุ้นในจิตใจ ก่อนจะหันหัวไปยังคนที่ดูจะเป็นหัวหน้า
‘นั่นคงจะเป็นธาตุน้ำจากธาตุทั้งห้าที่อยู่ในขอบเขตที่สองขั้นสูงสินะ หากไม่ใช่เพราะคนนี้แล้วล่ะก็ พวกเขาทั้งหมดก็คงจะตายไปนานแล้ว’
กู่ฉิงซานแอบประเมินอีกฝ่ายอย่างลับๆ ก่อนจะหันหัวไปอีกทาง สายตาตกลงบนอีกสองผู้ฝึกยุทธที่เหลืออยู่
ผู้ฝึกยุทธทั้งสองประจำตำแหน่งเบื้องหน้าของหัวหน้า และโจมตีออกด้วยเท้าและหมัดอันทรงพลัง แต่ละครั้งรุนแรงถึงขั้นสามารถส่งเผ่ามารตัวใหญ่ลอยกระเด็นออกไปได้
นี่คือหวูเต๋า ที่สามารถผสานแก่นแท้ของปราณและเลือดเข้าด้วยกัน ทำให้สามารถใช้ออกทุกอย่างในตัวเป็นอาวุธได้
หากไม่มีอะไรผิดพลาด ทั้งสองก็น่าจะเป็นหวูเต๋าขอบเขตยอดปรมาจารย์นักสู้ขั้นสูงสุด และเกือบที่จะก้าวขึ้นไปถึงขอบเขตบรรพชนนักสู้แล้ว
เบื้องหลังเหล่าผู้ฝึกยุทธ ปรากฏภาพเผ่ามารกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าวิ่งเบียดเสียดกันลงจากภูเขาจนสุดสายตา
เวลาได้ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว หลายคนก็เริ่มวิ่งตรงไปยืนล้อมรอบกู่ฉิงซานและปกป้องเขา
ผู้ฝึกยุทธที่ถือพัดหยกหันมาเอ่ยถามอย่างร้อนรน “นี่คือค่ายกลอะไร? ใช้เวลาจัดตั้งนานไหม? ต้องให้พวกฉันประจำตำแหน่งไหนบ้าง?”
หลายคนส่งสายตามายังเขา
การจัดตั้งค่ายกลมันจำเป็นต้องใช้เวลา ในกรณีที่กู่ฉิงซานใช้เวลานานมากเกินไป นานเกินกว่าที่ทุกคนจะต้านทานเหล่ามารได้ไหว ค่ายกลก็จะไม่สมบูรณ์ และแบบนั้นมันไม่ใช่เรื่องตลก!
กู่ฉิงซานได้ยินคำถามก็ส่ายหัวและกล่าว “จัดตั้งได้ทันที”
เขาวางฝ่ามือลงบนดิสก์ค่ายกล ก่อนจะประสานสองมือเข้าด้วยกัน
กงซุนซีเตรียมดิสก์ค่ายกลให้แก่เขา มันเป็นดิสก์ค่ายกลที่ซ้อนค่ายกลอันลึกล้ำหลายอันรวมไว้ด้วยกัน
กงซุนซีสอนเทคนิคพิเศษต่างๆ ของดิสก์ค่ายกลให้แก่กู่ฉิงซาง ‘ทุกครั้งที่เริ่มใช้ค่ายกล กู่ฉิงซานจะต้องกระตุ้นพลังวิญญาณเพื่อจับคู่กับค่ายกลที่ต้องการใช้ออกแบบเฉพาะเจาะจง หลังจากนั้นก็จะสามารถใช้งานมันได้เลยในทันที’
เดิมปรมาจารย์ค่ายกลจะต้องทำการผนึกจัดตั้งค่ายกลเสียก่อน แต่ดูเหมือนว่าสำหรับกู่ฉิงซานจะไม่จำเป็น ทำให้ตัวเขาในตอนนี้ดูราวกับเป็นเสมือนดั่งปรมาจารย์ค่ายกลชื่อดัง!
มีเพียงสุดยอดปรมาจารย์ค่ายกลผู้ยิ่งใหญ่อย่างกงซุนซีเท่านั้นที่จะสามารถสร้างค่ายกลซ้อนๆ กันในดิสก์ค่ายกลได้ มันเป็นเคล็ดลับเฉพาะตัวของเขา กู่ฉิงซานยอมรับเลยว่าตอนนี้ตัวเขาดูเหมือนกับกำลังแอบอ้างเป็นบุคคลอื่นอย่างไรอย่างนั้นเลย
ข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียวก็คือ ค่ายกลที่อยู่ในดิสก์ค่ายกลนี้ เมื่อถูกใช้ออกไปแล้ว มันก็จะสลายไป
เวลานี้สถานการณ์กำลังตกอยู่ในขั้นวิกฤติ ผู้ฝึกยุทธหลายคนเป็นก็เพียงคนแปลกหน้า หากกู่ฉิงซานไม่ใช้ออกด้วยค่ายกลให้เห็นว่าตนเองเป็นปรมาจารย์ค่ายกลแล้วล่ะก็ อีกฝ่ายไม่มีทางยื่นมือมาช่วยเขาอย่างแน่นอน
“น้ำ ลม หมอก พื้นดิน ท้องฟ้า เชื่อมสวรรค์ ซ่อนเร้น!”
กู่ฉิงซานกระตุ้นพลังวิญญาณของตน บนดิสก์ค่ายกลก็พลันทะลักล้นออกมาด้วยทะเลดวงดาวระยิบระยับ ก่อนที่ดวงดาวสี่ดวงจะพลันเปล่งประกายและสว่างวาบ
เปิดใช้งานค่ายกล!
ค่ายกลซ่อนเร้นที่แข็งแกร่งที่สุดถูกกระตุ้นโดยพลังวิญญาณของกู่ฉิงซาน และพริบตาเดียวมันก็ดูดกลืนพลังวิญญาณของเขาไปกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์
ทะเลดวงดาวเข้าปกคลุมเหนือหัวเขาและเหล่าผู้ฝึกยุทธ และในช่วงพริบตาเดียว ทั้งกู่ฉิงซานและผู้ฝึกยุทธทั้งหมดก็หายวับไปท่ามกลางวงล้อมเผ่ามารนับไม่ถ้วน
เมื่อไม่พบเป้าหมาย เผ่ามารนับไม่ถ้วนก็กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ไม่นานพวกมันก็กระโจนใส่กันเอง และฉีกทึ้งอีกฝ่าย กัดกระชากและกลืนกินด้วยความหิวโหย
มารยักษ์ที่แสนน่าหวาดหวั่นไม่อาจทนหัวร้อนอารมณ์เสียได้อีกต่อไป มันกระโจนเข้าร่วมวงโดยเอื้อมมือออกไปคว้าจับเผ่ามารหลายตัวที่กำลังชุลมุนกันอยู่แล้วยัดเข้าปาก ก่อนจะเคี้ยวกรุบกรับ แล้วลากร่างอันใหญ่โตของมันเดินห่างออกไป
การกระทำของพวกกู่ฉิงซาน นับว่าได้ทำลายความภาคภูมิของเหล่ามารโดยตรง!
หลังจากนั้นไม่นานเผ่ามารกว่าครึ่งก็กระจายตัว แยกย้ายกันไปอย่างช้าๆ
ในค่ายกลซ่อนเร้น ผู้ฝึกยุทธทั้งหมดนอนแผ่ลงกับพื้น และอ้าปากพะงาบๆ เพื่อเรียกอากาศเข้าปอด
พวกเขาทั้งหมดถึงขีดจำกัดแล้ว
………………..………………..


ตอนที่ 50 ดุร้าย
พอเหลิงเทียนสิงกล่าวเช่นนั้นต่อหน้าทุกคน ในหัวใจของเหล่าผู้ฝึกตนก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นเล็กน้อย
นิกายเหยากวางได้รับการสืบทอดกันมาอย่างยาวนานนับร้อยนับพันปี และแขกอย่างเป็นทางการของพวกเขาจะได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี อย่างน้อยก็ดียิ่งกว่าผู้อาวุโสทั่วไปของนิกายอยู่ถึงสามส่วน
เหล่าผู้ฝึกยุทธสบตากันด้วยความตื่นเต้น และสาบานกับตัวเองว่าจะต้องรอดชีวิตกลับไปให้ได้
ภายในค่ายกล บรรยากาศทั้งหมดได้เปลี่ยนไป
‘เหลิงเทียนสิงผู้นี้รู้จักแม้กระทั่งวิธีปลุกใจคน ยอดเยี่ยมจริงๆ’ กู่ฉิงซานแอบพยักหน้าอย่างลับๆ
ดูเหมือนว่าชายหนุ่มผู้นี้จะไม่ใช่เพียงตัวตนระดับสูงธรรมดาๆ ในนิกาย เพราะเพียงแค่เอ่ยออกมาไม่กี่คำ เขาก็กลับสามารถกระตุ้นจิตต่อสู้ของผู้คนให้ฮึกเหิมได้
หากคุณต้องตกอยู่ท่ามกลางเผ่ามารที่กำลังปีนป่ายขึ้นมาบนยอดเขา โดยที่พวกคุณไร้ซึ่งจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้และความยึดมั่นอันแรงกล้าในจิตใจแล้วล่ะก็ หัวใจของคุณก็จะตกลงสู่ความสิ้นหวังในไม่ช้า และทุกคนก็จะจบสิ้น
หากในกรณีของเหลิงเทียนสิง มันกลับต่างออกไป
เหลิงเทียนสิงกล่าวปิดท้าย “ทุกคนเตรียมตัว พวกเราจะออกเดินทางในเวลาที่ค่ายกลได้หายไป”
ไม่มีใครคัดค้าน ทุกคนลุกขึ้นยืน
กู่ฉิงซานก็ลุกขึ้นเช่นกัน แต่เขาก็ไม่วายแอบสอดส่องสายตาไปยังทุกผู้คนอย่างลับๆ
วูจินกับหม่าหลิวยืนอยู่ตำแหน่งเบื้องหน้าของทีม ร่างของพวกเขาสูงใหญ่กำยำ ปราณและเลือดสูบฉีดไปทั่ว
หวังเฉิงผู้มีอาวุธประจำกายเป็นดาบยาวรับผิดชอบทางด้านซ้าย ส่วนทางขวาเป็นลั่วเสี่ยวที่กำลังพาดกระบี่ยาวไว้บนไหล่
สำหรับเหลิงเทียนสิง ในมือถือเพียงพัดหยกอาวุธประจำกายของเขาเท่านั้น สีหน้าของเขายังคงเย็นชาและเงียบขรึม เขายืนอยู่อย่างสงบเบื้องหลังฝูงชน
กู่ฉิงซานหรี่ตาลง หันไปมองข้างหลัง และกวาดไปมาทั้งสี่ทิศ ในหัวใจของเขาเต้นครึกโครมราวกล่องดนตรี
สองหวูเต๋ายอดปรมาจารย์นักสู้ หนึ่งผู้ฝึกดาบ หนึ่งผู้ใช้กระบี่ และสุดท้ายหนึ่งผู้ครอบครองธาตุทั้งห้า
ควบคู่ไปกับ ‘ปรมาจารย์ค่ายกล’ ทำให้ทีมนี้ดูไม่เลวเลยทีเดียว
ระหว่างที่กู่ฉิงซานกำลังครุ่นคิด เหล่าผู้ฝึกยุทธก็กำลังเตรียมการขั้นสุดท้ายอย่างเงียบๆ
ในที่สุดรัศมีของค่ายกลก็เปล่งประกายล่องลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ส่งสัญญาณบ่งบอกว่ามันกำลังจะพังทลายลง ระยิบระยับไปมาก่อนที่จะสลายหายไปอย่างเงียบๆ
วูจินกล่าว “งั้นฉันขอล่วงหน้าไปก่อนนะ!”
“ไปเถอะ พวกเราจะไล่ตามนายไปทีหลัง” เหลิงเทียนสิงตบบ่าอีกฝ่ายและให้กำลังใจเขา
วูจินคำรามก้อง กล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างพลันขยายตัวขึ้นทีละส่วน ทีละส่วน ปราณและเลือดเริ่มสูบฉีด ถูกระบายออกมาทางลมหายใจ พ่นออกมาเป็นเมฆขาวทางจมูก
เสียงคำรามของเขาค่อยๆ เบาลงอย่างช้าๆ ไหล่ที่ตั้งตรงค่อยๆ โก่งลงมาในแนวราบ ก่อนที่หนามแหลมตรงเกราะบนไหล่จะเล็งออกไปยังนอกค่ายกล
“วิสัยภูผา!”
สิ้นเสียง วูจินก็พุ่งพรวดออกจากค่ายกลอย่างดุดัน เพียงลมหายใจเดียว ทั้งคนทั้งเกราะหนามแหลมก็ทะยานออกไปไกลหลายสิบเมตร
เผ่ามารที่ขวางทางไม่ถูกอัดจนกระเด็นลอยออกไปก็ถูกแทงโดยหนามแหลมบนไหล่ของเขา
เผ่ามารที่ถูกแทงแขวนอยู่กับหนามแหลมถูกฝ่ามือของวูจินกระชากคอ ก่อนจะโยนทิ้งออกไปอย่างไม่ไยดี
หลังจากผ่านไปอีกหลายสิบเมตร แรงกดดันของ ‘วิสัยภูผา’ ก็เริ่มถดถอยลงและหยุดลงในที่สุด พอตั้งหลักได้วูจินก็ยกสองหมัดใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยปราณและเลือดลมโจมตีออกไปอย่างบ้าคลั่ง
“เอาชุดหมัดต่อเนื่องของฉันไปชิมซะ! คิดจะฆ่าฉันก็ดาหน้าเข้ามาเลย!”
เผ่ามารยังไม่ทันจะได้เตรียมตัวสำหรับการโจมตีอย่างฉับพลันอันคาดไม่ถึงนี้ ส่งผลให้ใบหน้ามารหลายตัวถูกทุบตี ไม่ก็บดกระแทกลงไปกองกับพื้น
หนึ่งลมหายใจ สองลมหายใจ สิบลมหายใจ
‘ฟู่ ฟู่ ฟู่’
‘ซู้ด’
วูจินอ้าปากของเขาก่อนจะพ่นเมฆสีขาวกลุ่มหนึ่งออกมา และร่างกายของเขาก็หยุดเคลื่อนไหว
ภายใต้การระเบิดพลังอย่างเต็มกำลัง ทำให้เขาตกอยู่ในสภาวะเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย
“สหาย ฉันมาแล้ว!”
หม่าหลิวเข้ามาแทนตำแหน่งของเขา ก่อนที่ทั้งร่างจะขยายจนใหญ่ยักษ์ สองมือที่หนาราวแผ่นเหล็กกวาดเผ่ามารที่ขวางทางให้กระเด็นออกไป
ณ เวลานี้หวังเฉิงก็ดึงดาบยาวออกมา ส่วนลั่วเสี่ยวก็ชักกระบี่หนัก ก่อนที่ทั้งสองจะกระโจนออกมาพร้อมกัน
สองประกายคมกล้าซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ สะบั้นตัดเผ่ามารจนบนอากาศทะลักล้นไปด้วยหมอกเลือด ส่วนทางด้านหม่าหลิวเพียงแค่เขาใช้ร่างกายเปล่าๆ กระแทกกับเผ่ามาร ตัวมันก็ถึงกับระเบิดออกเป็นหลายส่วน
กู่ฉิงซานไม่ลังเลเลยที่จะวิ่งติดตามพวกเขาพร้อมร่วมผสมโรง ในมือยังคงถือดิสก์ค่ายกลไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “จิตวิญญาณแห่งโลกา โปรดจงรับฟังคำสั่งของข้า จงแยก!”
บังเกิดคลื่นสั่นสะเทือนบนพื้นดิน ก่อนจะปรากฏรอยแตกระแหงและแยกออก กลืนกินเผ่ามารที่ไม่ทันตั้งตัวร่วงหล่นหายลึกลงไปใต้พิภพ
ดวงตาที่เย็นชาของเหลิงเทียนสิงเผยให้เห็นถึงความประหลาดใจ
แม้ว่าปรมาจารย์ค่ายกลผู้นี้จะมีพื้นฐานวรยุทธที่ไม่สูงส่ง ทว่ากลับสามารถจัดตั้งค่ายกลได้ถูกจังหวะ แถมยังเหมาะกับสถานการณ์อีกด้วย นี่แสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวมีความเข้าใจต่อค่ายกลอย่างลึกซึ้ง
นับว่าเป็นผู้ช่วยที่ดีจริงๆ
“โอกาสนี้ล่ะ!”
เหลิงเทียนสิงชูพัดในมือขึ้น เขาไม่ลังเลแม้เพียงเล็กน้อยที่จะกระโจนเข้าร่วมต่อสู้
“ใบมีดน้ำแข็งสะบั้น!”
เส้นแสงสีขาวบางๆ ที่แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบถูกส่งพุ่งออกไปยังชั้นอากาศอย่างดุดัน พริบตาเดียวมันก็ปรากฏขึ้นในแนวหน้าของทีม ก่อนจะเคลื่อนผ่านเผ่ามารนับไม่ถ้วนและสะบั้นหัวของพวกมันลงไปกลิ้งบนพื้นดินอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้นพื้นที่ที่แออัดไปด้วยเผ่ามารเบื้องหน้าก็พลันเปิดออก แรงกดดันของหลายคนในแนวหน้าก็ลดลงกว่าหลายส่วน
อย่างไรก็ตามดูสมาชิกในทีมของพวกเขาจะเริ่มเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย กู่ฉิงซานจึงโยนดิสก์ค่ายกลออกไปยังเบื้องหน้าพร้อมกับวาดมือเป็นสัญลักษณ์ที่ดูแปลกตา
“ลม ไฟ สายฟ้า น้ำ สวรรค์และโลก...รวบรวมวิญญาณ!”
ประกายแสงอันน่าหลงใหลเชื่อมโยงเข้าด้วยกันและครอบคลุมกลุ่มของเขาทั้งหกคน
“น่ะ...นี่มัน! ค่ายกลรวบรวมวิญญาณ!” เหลิงเทียนสิงเอ่ยเสียงหลง
ผู้ฝึกยุทธระดับก่อตั้งหลายคน คนแล้วคนเล่านิ่งตะลึงงัน แต่ไม่นานพวกเขาก็ได้สติกลับมาและตระหนักได้ถึงพลังวิญญาณในร่างกายกำลังค่อยๆ ฟื้นฟูอย่างช้าๆ
วูจินหัวเราะร่า “ฮ่าฮ่า ปรมาจารย์ค่ายกลนี่สุดยอดไปเลย! ถ้าหากพวกเรามีชีวิตรอดกลับไปได้ ฉันจะขอคำนับนายในฐานะพี่น้องร่วมสาบาน!”
ส่วนทางด้านหวังเฉิง เขาดูจะเป็นนักดาบที่เลือดเย็นไม่น้อย ดูได้จากเลือดสีดำคล้ำที่หยดย้อยและท่วมทะลักอยู่บนใบดาบ เขารีบสะบัดเลือดที่ติดอยู่ออกและตะโกนเรียกทุกคน “เร็วเข้า! รีบกลับไปประจำตำแหน่ง”
ตามหลักสามัญสำนึก เมื่อเกิดการจัดเรียงค่ายกลขึ้น หากผู้จัดวางค่ายกลเกิดเคลื่อนไหวหลุดออกจากตำแหน่งประสิทธิภาพของค่ายกลก็จะลดลง
ทั้งหมดต่างเหลือบมองกู่ฉิงซานพลางขบคิด ‘เป็นแค่เพียงปราณปรับแต่งแท้ๆ แต่กลับสามารถวางค่ายกลรวบรวมวิญญาณขนาดเล็กไว้รอบตัวได้นี่มัน...’
กู่ฉิงซานนับว่าประสบความสำเร็จในการเขย่าขวัญจิตใจฝูงชนโดยแท้
ไม่มีใครกล้าดูถูกเขาอีกต่อไป
ค่ายกลนี้เป็นหนึ่งใน ‘หกศิล’ ที่เรียนรู้ได้ยากเย็นที่สุด!
ยากเย็นยิ่งกว่าการเรียนรู้เทคนิคทำนายดวงชะตาเสียอีก
หากคุณคิดชำนาญค่ายกลและเทคนิคทำนายดวงชะตาไปด้วย มันก็เปรียบดั่งน้ำตกที่คิดไหลทวนขึ้นไปบนท้องฟ้า
โดยทั่วไปแล้วในบรรดาผู้ฝึกยุทธหนึ่งร้อยคนที่หลักแหลมและมีพรสวรรค์ จะมีเพียงแค่ห้าถึงหกคนเท่านั้นที่จะสามารถไปถึงแก่นทองคำขั้นสูงได้
ทว่าหากเทียบกับผู้ฝึกยุทธหนึ่งร้อยคนที่หลักแหลมและมีพรสวรรค์ คงมีแค่คนเดียวเท่านั้นที่สามารถสร้างค่ายกลหรือเทคนิคทำนายดวงชะตาได้ หรือบางทีอาจจะไม่มีเลย
นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่กงซุนซีได้รับการประเมินเอาไว้สูงยิ่งในประวัติศาสตร์
“ยอดเยี่ยม”
เหลิงเทียนสิงเอ่ยยกย่อง มือซ้ายของเขาจีบคล้ายกำลังใช้ออกด้วยวิชาลับ ส่วนมือขวาโบกสะบัดพัดออกไป ปลดปล่อยเทคนิคมนตราอย่างเต็มกำลัง
“ใบมีดน้ำแข็งปล้นวิญญาณ!”
ชั้นอากาศพลันบิดเบี้ยวเล็กน้อย และวงแหวนน้ำแข็งรูปจันเสี้ยวนับไม่ถ้วนก็ถูกยิงเหนือขึ้นไปในอากาศ ทุกเส้นทางที่มันตัดผ่านแขนขาของเผ่ามารจะถูกสะบั้นออกเป็นหลายสิบส่วน!
หลายคนมุ่งหน้าไปตลอดเส้นทาง และในไม่ช้าพวกเขาก็บุกฝ่ามาได้ครึ่งทางแล้ว
“อีกไม่ไกลแล้ว!”
เหลิงเทียนสิงหันมองร่างของสองผู้ฝึกยุทธที่อยู่ในสภาพเหนื่อยล้า หอบหายใจดังหนักหน่วง
ทุกคนช่างมีจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งจริงๆ
กู่ฉิงซานเงยหน้าขึ้นและหันไปมองรอบๆ ก่อนที่จะกล่าวเตือนอย่างฉับพลันว่า “อันตราย! หวังเฉิง! ลั่วเสี่ยว! พวกคุณอยู่ไกลเกินไปแล้ว!”
ผู้ฝึกยุทธดาบและผู้ใช้กระบี่ทะลวงลึกเข้าไปเข่นฆ่าเผ่ามาร และค่อยๆห่างไกลออกไปจากตำแหน่งของทีม
พวกเขาอยู่ไกลเกินกว่าอาณาเขตที่สามารถใช้ออกด้วยค่ายกลของกู่ฉิงซาน
หวังเฉิงได้ยินเสียงเตือน เขาก็หันกลับไปมองด้วยสายตาลังเล แม้เขาจะยกย่องกู่ฉิงซานในฐานะปรมาจารย์ค่ายกล แต่ก็ไม่คิดจะฟังคำสั่งอีกฝ่าย ทว่าในตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงอันดุดันของเหลิงเทียนสิงตะโกนขึ้น “กลับมา เร็วเข้า!”
ในหัวใจของหวังเฉิงเต้นครึกโครม เขาเอี้ยวตัวกลับและรีบวิ่งกลับมาทันที
อย่างไรก็ตาม มันก็สายไปเสียแล้ว
จู่ๆมือยักษ์ขนาดใหญ่พลันผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ก่อนจะใช้นิ้วทั้งห้าของมันคว้าตัวหวังเฉิงและบดบี้เขาจนกลายเป็นลูกชิ้นเนื้อฉ่ำเลือด!
สุดท้ายผู้ฝึกดาบอันคมกล้าก็ถูกสังหารลง และจากไปทั้งๆ แบบนั้น
ดาบยาวของเขาที่เดิมฉ่ำไปด้วยเลือดมาร บัดนี้กลับท่วมท้นไปด้วยเลือดของเจ้าของโดยสมบูรณ์ แม้จะไม่ถูกบดบี้ แต่ก็ถูกแรงปะทะจนกระเด้งลอยส่ายไปมาอยู่ในอากาศ ก่อนจะค่อยๆ ร่วงลงไปยังทะเลดงมารอันไร้ที่สิ้นสุด
‘ไม่นะ!’ กู่ฉิงซานเห็นดังนั้นก็เริ่มกระตุ้นพลังวิญญาณในร่างกายทั้งหมดและแพร่กระจายไปในอากาศ ก่อนจะใช้มันคว้าจับดาบยาวของหวังเฉิงกลับมา
อีกด้านหนึ่ง ผู้ใช้กระบี่ลั่วเสี่ยวก็หันหลังและวิ่งปราดกลับมา ทว่าเขาต้นขาของเขากลับถูกโอบกอดโดยสุนัขมารที่มีความสูงเพียงครึ่งร่างของเขาจนล้มลงกับพื้น
เกือบที่จะในเวลาเดียวกันเสียงกรีดร้องของลั่วเสี่ยวยังไม่ทันได้เปล่งออกมา หัวของเขาก็ถูกสุนัขมารเขมือบไปเสียก่อน
สุนัขมารดูจะหวาดระแวงเผ่ามารตนอื่นๆ ทันทีที่ได้อาหาร มันก็งับหัวของลั่วเสี่ยวไว้ในปากและวิ่งหนีไปทันที
ส่วนเผ่ามารตนอื่นๆ พวกมันรุมทึ้งเบียดเสียดแก่งแย่งกัดกินร่างของลั่วเสี่ยวอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อได้สัมผัสถึงกลิ่นอายของเลือด เผ่ามารต่างก็กรีดร้องด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง
เผ่ามารเริ่มมาสมทบมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ
ทันทีที่สองผู้ฝึกยุทธตายลง แรงกดดันของผู้คนที่เหลืออยู่ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้นไม่นานทั้งร่างของหม่าหลิวและวูจินก็อาบไปด้วยเลือด แม้จะยังไม่ตกตายแต่ก็ไม่อยู่ในสภาพสมบูรณ์อีกต่อไป
ในหัวใจของกู่ฉิงซานรู้สึกจุกแน่น เขาเอ่ยถาม “อีกไกลแค่ไหน?”
เหลิงเทียนสิงกล่าวอย่างลังเล “กำลังจะไปถึงแล้วในไม่ช้า อีกเพียงไม่กี่ลมหายใจ คุณคิดว่าไง พวกเราควรวิ่งทะลวงพวกมันไปเลยไหม?”
กู่ฉิงซานมองไปยังอีกสองร่างของผู้ฝึกยุทธและกล่าวว่า “ไม่ดีแน่ สถานการณ์ในตอนนี้มีเผ่ามารอยู่มากเกินไป มันต้องรู้อยู่แล้วแน่ๆ ว่าพวกเราจะไปไหน ถึงได้เตรียมตัวมาพร้อมแบบนี้”
เขาพลิกดิสก์ค่ายกลขึ้นและตะโกนก้อง “น้ำ ลม หมอก ผืนดิน ค่ายกลฟ้าดินเชื่อมสวรรค์!”
ค่ายกลนี้สามารถใช้ได้เพียงสองครั้งเท่านั้น หลังจากช่วงเวลานี้ไป เขาจะไม่มีวิธีใดที่จะหลบซ่อนเผ่ามารอีก
ดิสก์ค่ายกลเปล่งประกายสว่างไสว และกระตุ้นแก่นแท้จิตวิญญาณฟ้าดินในโลกแห่งความว่างเปล่า
น้ำ ลม หมอก และผืนดิน สี่แก่นแท้จิตวิญญาณได้รับการจัดเรียงในทิศทางเฉพาะเจาะจงและกลายเป็นข่ายอาคมทันที
พร้อมกับเสียงตะโกนของเหล่าผู้ฝึกยุทธที่อยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมพลันอันตรธานหายไปจากเบื้องหน้าของเผ่ามาร
………………..………………..


ปี 2015 ณ โรงแรมสี่ดาวในเขตมณฑลซานซี ประเทศจีน
 "หลินเอ๋อร์ ตื่นสิลูก อย่าทิ้งแม่ไป ฮือๆๆ"
 "หลินเอ๋อร์...ลูกพ่อ" เสียงของชายวัยกลางคนซึ่งมีรูปร่างสูงโปร่งทั้งยังไว้เคราแพะ น่าจะเป็นคนมีฐานะ ช่อลดางุนงงกับภาพที่ได้เห็น ที่นี่ที่ไหน แล้วคนพวกนี้เป็นใคร
 ดวงตาเล็กตี่มองสำรวจไปทั่วห้อง กลิ่นอายโบราณๆ การแต่งกายของคนกลุ่มนี้ดูคุ้นๆ อา...ใช่ เหมือนภาพยนตร์จีนกำลังภายใน เมื่อเบนสายตากลับมายังจุดเดิมก็พบเด็กสาวอายุราวสิบหกสิบเจ็ด นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้คล้ายหลับ เครื่องหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก แต่กลับซีดเซียวเหมือนคนป่วย ข้างเตียงมีหญิงสาววัยสามสิบปีเศษ ทว่าใบหน้าอวบอิ่มที่งดงามของหญิงคนนั้นกลับนองไปด้วยน้ำตา สองมือเกาะกุมมือเล็กขาวซีดข้างหนึ่งไว้แน่น
 ชายคนนั้นยืนอยู่ข้างๆ มือข้างหนึ่งบีบไหล่เธอที่สั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้น แม้จะไม่มีน้ำตาแต่เธอคิดว่าเขาก็คงเสียใจไม่แพ้กัน ดูได้จากใบหน้าหมองคล้ำซึ่งเต็มไปด้วยความเศร้า ข้างเตียงยังมีเด็กสาวหน้าตาน่ารัก แต่ยังเทียบกับเด็กสาวที่นอนอยู่ไม่ได้ ทั้งสองคนน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน ยังมีหญิงชราร่างอวบอ้วนอีกคนนั่งร้องไห้พร้อมกับมองร่างที่นอนอยู่บนเตียงไม่วางตา ขณะเดียวกันก็พร่ำเรียกคุณหนูๆ บรรยากาศชวนให้หดหู่ใจยิ่งนัก
 เวลา 06.00 น.
 ติ๊ดๆๆ
เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือที่ปลุกกระปุกตั้งฉ่ายให้ตื่นจากฝัน ช่อลดาลืมตามองเพดานพลางครุ่นคิดเกี่ยวกับความฝันนั้นซ้ำไปซ้ำมาด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะตัดสินใจลุกไปอาบน้ำ
 วันนี้เธอมีโปรแกรมจะไปเที่ยวชมพระราชวังต้องห้าม และปิดท้ายด้วยสวนสัตว์ที่เธอชื่นชอบ ไม่สิ...เรียกว่าคลั่งไคล้น่าจะถูก ว่างเมื่อไรเธอเป็นต้องไปทุกครั้ง จะว่าเป็น 'ทาสรักสัตว์โลก' ก็คงได้
 แต่สัตว์ที่ช่อลดาชอบมากที่สุดกลับเป็นสัตว์ในตำนานที่ไม่มีตัวตนอยู่บนโลก นั่นก็คือ 'มังกร' เธอถึงกับสักรูปมังกรเสียจนเต็มแผ่นหลัง แน่นอนว่าแม่ของเธอไม่รู้และไม่มีวันที่เธอจะบอกแม่ด้วย ไม่อย่างนั้นงานนี้มีหวังโดนบ่นเป็นสิบปีแน่ๆ เพราะแม่เธอเกลียดคนที่มีรอยสักเป็นที่สุด
 ขณะที่อาบน้ำอยู่นั้นหญิงสาวเผลอเหยียบสบู่ที่บังเอิญตกลงบนพื้นจนหงายหลัง ศีรษะฟาดผนังห้องน้ำอย่างจังเสียงดังโป๊กก่อนที่เธอจะหมดสติแน่นิ่งไป กว่าจะมีคนมาพบก็เป็นเวลาบ่ายโมงวันถัดมา
 เมื่อเลยเวลาเช็คเอาต์ผู้จัดการพร้อมด้วยแม่บ้านจึงถือวิสาสะใช้คีย์การ์ดสำรองเปิดประตูห้องเข้ามา ก่อนจะผงะเมื่อพบร่างไร้วิญญาณของช่อลดาอยู่ในสภาพกึ่งนั่งกึ่งนอน ศีรษะพิงผนังห้องน้ำ เนื้อตัวขาวซีดเพราะเสียเลือดมากจากแผลด้านหลังศีรษะ ซ้ำยังโดนน้ำเป็นเวลานานหลายชั่วโมง ช่างน่าอนาถนัก ยังดีที่น้ำจากฝักบัวช่วยชำระคราบเลือดจนแทบไม่เหลือภาพความสยดสยองแก่สายตาผู้พบเห็น นอกจากภาพอุจาดตาในสภาพเปลือยล่อนจ้อนเท่านั้น!
 "ท่านยมใจร้าย ฉันเพิ่งจะยี่สิบเจ็ดเองนะ แฟนก็ยังไม่มี เป็ดปักกิ่ง หมูหัน หูฉลามน้ำแดง หมั่นโถว ซาลาเปา ขนมจีบ ก็ยังไม่ได้กิน ที่สำคัญนะ ทำไมต้องตายอุจาดอย่างนั้นด้วย!"
 "ยมบาลร่างสูงใหญ่หน้าตาดุดันที่มารับวิญญาณช่อลดาส่ายหน้าระอา ไม่ได้สนใจคำตัดพ้อต่อว่าของเธอเลยแม้แต่น้อย เปิดบัญชีไล่หารายชื่อเท่าไรก็หาไม่เจอ
 "โอ๊ะ! เจ้ายังไม่ถึงที่ตายนี่นา" ยมบาลโพล่งออกมาอย่างลืมตัว ครั้นเห็นช่อลดาถลึงตาใส่จึงเอ่ย "เอาน่า มันก็ต้องมีพลาดกันบ้าง เจ้าไม่ต้องห่วง แม้เจ้าจะใช้ร่างเดิมไม่ได้แล้ว แต่ข้าจะหาร่างใหม่ที่ดีกว่าและไฉไลกว่าให้เจ้าแล้วกัน โดยที่เจ้าไม่ต้องเสียเวลาไปเกิดใหม่"
 ยมบาลรวบรัดตัดตอน ไม่เปิดโอกาสให้เจ้าทุกข์คัดค้าน วิญญาณช่อลดาถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น สมองว่างเปล่าคิดอะไรไม่ออก จนกระทั่ง…
 "เอาละ ข้าหาร่างใหม่ให้เจ้าได้แล้ว มานี่สิ" ช่อลดากัดฟันเดินมายืนข้างๆ ยมบาลผู้สะเพร่า เขม้นมองกระจกแปดเหลี่ยมบานใหญ่ตรงหน้าซึ่งยมบาลบอกว่าเป็นกระจกส่องภพ ไว้ใช้ตรวจดูพฤติกรรมของมนุษย์ และยังใช้ติดต่อสื่อสารระหว่างเทพเซียนอื่นๆ
 "นั่น...นั่นเด็กสาวที่เราฝันเห็นนี่..." เธออุทาน ดวงตาเบิกโตด้วยความตกใจและประหลาดใจในคราวเดียวกัน
 "เจ้าพร้อมหรือยัง" ยมบาลถาม
 "พร้อมอะไร" ช่อลดาย้อนถามเพราะไม่เข้าใจในคำพูดที่ยมบาลต้องการจะสื่อ ยังไม่ทันรู้คำตอบเธอก็ถูกผลักเข้าไปในกระจกเสียแล้ว
 "อ๊ะ วะ...ว้าย! พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วยยย" ช่อลดาตกใจร้องเสียงหลง พร้อมกับร่างที่ถูกดูดอย่างแรง
 "อย่าได้ห่วง เจ้าจะรู้และทำได้เหมือนเจ้าของร่างเดิมทุกประการ เพียงแต่จิตใจเป็นของเจ้า และข้าให้พรเจ้าอีกหนึ่งข้อ นั่นคือเมื่ออยู่ที่นั่นครบสี่สิบห้าวัน เจ้าจะสามารถเข้าใจภาษาสัตว์และพูดคุยกับพวกมันได้ ถือเป็นพรไถ่โทษจากข้า" สิ้นเสียงทรงอำนาจของยมบาลช่อลดาก็หมดสติไป
 ยามซื่อ[1] เรือนหยกฟ้าคฤหาสน์สกุลชิง ฤดูใบไมผลิ[2]
 "หลินเอ๋อร์ หลินเอ๋อร์" เสียงเรียกที่อ่อนโยนแฝงด้วยความเศร้าสร้อย ปลุกช่อลดาที่อยู่ในร่างของสาวน้อยวัยสิบหกให้ค่อยๆ ลืมตาตื่น เธอหันไปทางเสียงเรียกด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย ก่อนจะตะลึงตาค้างเมื่อเห็นใบหน้าของพวกเขาชัดเจน เพราะเป็นใบหน้าของคนที่เธอเห็นในฝันและในกระจกส่องภพของยมบาลนั่นเอง
 "ท่านพี่ หลินเอ๋อร์ฟื้นแล้ว ฮือๆๆ" ชิงฮูหยินหันไปกล่าวกับชิงหยวนผู้เป็นสามี ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
 "อาฝู รีบไปตามหมอมาเร็ว อย่าได้ชักช้า" ชิงหยวนสั่งพ่อบ้านใหญ่ด้วยน้ำเสียงที่เจือความร้อนรน เมื่อเห็นว่าบุตรีทำหน้าตาบิดเบี้ยวราวกับเจ็บปวดหนักหนา
 "ขอรับนายท่าน บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้" อาฝูหรือฝูเฉียนซึ่งเป็นพ่อบ้านใหญ่พาร่างผอมบางคล้ายสตรีทว่าแข็งแรงรีบรุดออกไปทันที
 ชิงหยวนหันกลับมามองบุตรีที่เอนหลังพิงหัวเตียง โดยมีฮูหยินของตนอยู่ใกล้ๆ พลางถอนใจอย่างโล่งอก
 "คุณหนูป่วยคราวนี้นานกว่าทุกครั้งเลยนะเจ้าคะ" แม่นมฝูเอ่ยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
ชิงฮูหยินผินหน้ามามองแม่นมร่างอวบอ้วนของบุตรี ยิ้มพลางพยักหน้าขึ้นลงอย่างเห็นด้วย แม้น้ำตาของนางจะหยุดไหลแล้ว แต่ยังคงมีคราบน้ำตาอยู่บนแก้มขาวผ่อง
 "ฉัน...เอ่อ...ข้าต้องขออภัยท่านพ่อท่านแม่ที่ทำให้เป็นห่วง" ช่อลดาในร่างชิงหลินพูดตะกุกตะกักขัดเขินด้วยไม่คุ้นชิน แม้น้ำเสียงจะแหบแห้ง แต่กลับมีความตื่นเต้นซุกซนซ่อนอยู่ในดวงตากลมโตสีน้ำตาลเปลือกไม้
'อา...ไม่เลว ได้เป็นคุณหนูด้วย แถมพ่อก็หล่อ แม่หรือก็ยังสวยยังสาวอยู่เลย มีลูกตอนอายุเท่าไรกัน ไม่แปลกที่เด็กคนนี้จะน่ารักขนาดนี้'
 "ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว รู้หรือไม่ แม่เจ้าแทบไม่ได้หลับได้นอนเพราะเป็นห่วงเจ้า จนพ่อเกรงว่าจะล้มป่วยไปอีกคน" ชิงหยวนลูบศีรษะบุตรีอย่างรักใคร่ เดิมทีเขาคิดว่านางคงไม่รอดแล้ว เพราะนางหาใช่เพียงเจ็บป่วยทางกายอย่างเดียวไม่ แต่ยังเจ็บป่วยทางใจอีกด้วย ซึ่งสาเหตุก็มาจากคู่หมายบังคับให้นางขอถอนหมั้น หาใช่เรื่องอื่นใดไม่
 "ท่านแม่..." ร่างบางโผเข้ากอดร่างอวบอิ่มตรงหน้าพลางน้ำตาคลอเพราะสัมผัสได้ถึงความรักความห่วงใย ทำให้เธอคิดถึงแม่ของตนขึ้นมา
'แม่จ๋า ดาคิดถึงแม่จังเลยค่ะ ป่านนี้แม่จะเป็นอย่างไรบ้าง' เมื่อคิดมาถึงตรงนี้น้ำตาก็พลันไหลออกมาจนไหล่ของอีกฝ่ายเปียกชุ่ม
 เมื่อบ่าวรับใช้ในจวนรู้ข่าว ต่างก็รีบเร่งมาดูด้วยความรู้สึกยินดีระคนผิดหวัง ยินดีกับนายท่านและฮูหยินผู้เปี่ยมด้วยเมตตาและคุณธรรม ที่ไม่ต้องโศกเศร้าเสียใจหากคุณหนูมีอันเป็นไป ขณะเดียวกันก็ผิดหวังที่ต้องทนกับความร้ายกาจของคุณหนูผู้นี้ต่อไปโดยไม่รู้ชะตากรรม
 ช่อลดาในร่างชิงหลินไล่สายตามองบรรดาบ่าวไพร่ราวๆ ยี่สิบคนที่ยืนก้มหน้ามองพื้นอยู่นอกห้อง แต่บางคราวก็เหลือบมองเธอเป็นระยะๆ ครั้นพอสบตาเธอก็รีบหลบ เห็นแล้วก็พลันเจ็บปวดใจอย่างไรไม่รู้ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจึงอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว "ขอบใจทุกคนที่ห่วงใยข้า ข้าสบายดีแล้ว กลับไปทำงานต่อเถิด"
 ขอบใจเช่นนั้นหรือ นางมารน้อยผู้นี้กล่าวขอบใจบ่าวไพร่? บ่าวไพร่ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองนางอย่างพร้อมเพรียง สีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน สีหน้าของพวกเขาที่เผลอแสดงออกทำให้ช่อลดาสะท้านในอก เธอพอเดาออกว่าคนพวกนี้คิดอะไร แต่ก็เลือกที่จะเฉยเสีย
 "ไปๆ แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว" เมื่อเห็นทุกคนยังยืนนิ่ง แม่นมฝูจึงโบกมือไล่อีกครั้ง ด้วยเกรงว่าคุณหนูจะไม่พอใจแล้วทำโทษพวกเขาอีก
 "ขอรับ / เจ้าค่ะ"
 เพียงครู่เดียวด้านนอกเรือนหยกฟ้าก็กลับมาว่างเปล่าอีกครา หญิงสาวจึงหันมากล่าวกับแม่นมฝู "ข้าหิวยิ่งนัก ช่วยหาอะไรมาให้ข้าหน่อยเถิด"
 "ได้เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปทำให้เดี๋ยวนี้ เสี่ยวอี้ เสี่ยวสุ่ย เจ้าสองคนตามข้ามา" แม่นมฝูหรือฝูเหลียน ภรรยาของฝูเฉียน รับคำสั่งคุณหนูด้วยความยินดี แล้วหันมาเรียกสาวใช้ร่างบอบบางที่นั่งถัดออกมาให้ไปกับนางด้วย ปล่อยให้เจ้านายทั้งสามมีเวลาสนทนากันเป็นการส่วนตัว
[1] ยามซื่อ คือช่วงเวลาตั้งแต่ 09.00 น. - 10.59 น.
[2] ฤดูใบไม้ผลิ ตั้งแต่เดือนมีนาคม - พฤษภาคม


ล่วงเข้าวันที่สิบห้าชิงหลินยังคงติดตามบิดาไปคอกสัตว์เช่นเคย แม้ต้องตื่นแต่เช้ามืดและกลับดึกดื่นทุกวัน นางก็ไม่เคยบ่น กลับรู้สึกสนุก ด้วยมีสิงสาราสัตว์มากมายให้นางได้ชื่นชม แต่วันนี้แตกต่างเพราะนางขอขี่ม้าเองแทนการนั่งรถม้าซึ่งชิงหยวนก็ตามใจนาง
 "นายท่าน ม้าเตรียมพร้อมแล้วขอรับ" พ่อบ้านฝูพาร่างผอมบางเข้ามารายงานด้วยท่าทางนอบน้อม โดยมีบุรุษร่างสูงใหญ่กำยำ หน้าตาคมเข้มตามเข้ามาด้วย
 ร่างสูงใหญ่ชำเลืองมองนายหญิงและคุณหนูที่นั่งขนาบข้างนายท่าน ก่อนจะเลิกคิ้วมองใบหน้าจิ้มลิ้มด้วยความสงสัย เหตุใดนางจึงแต่งกายเยี่ยงบุรุษ ด้วยเพิ่งกลับมาถึงเมื่อวานนี้ยามค่ำจากการเป็นตัวแทนนายท่านไปติดต่อค้าขายสัตว์ยังต่างแคว้นเพราะคุณหนูล้มป่วย ทำให้เฟิ่งอิงมิได้รับรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้าแต่อย่างใด
 ฝ่ายชิงหลินเองก็เลิกคิ้วมองบุรุษที่ยืนนิ่งข้างๆ พ่อบ้านชราด้วยความสนใจ จากความทรงจำ เขาคือเฟิ่งอิง มีวรยุทธ์สูงส่งเทียบเท่าองครักษ์หลวง เป็นคนสนิทคอยคุ้มกันชิงหยวน รับใช้สกุลชิงมาเกือบสิบปี รูปร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิท เรือนกายกำยำ หน้าตาคมเข้มดุดันและเย็นชา ที่เอวมีดาบยาวเหน็บอยู่ สายตาระแวดระวังภัยจนไร้ช่องโหว่ บุรุษหน้าตายผู้ไม่ยินดียินร้ายในทุกสิ่ง โดยรวมก็ถือว่าหล่อแบบเถื่อนๆ นางสรุปในใจ
 เฟิ่งอิงที่จับสายตาคู่หนึ่งได้ว่ากำลังมองตนอยู่ ยิ่งได้รู้ว่าเป็นผู้ใด ก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ ด้วยนับแต่เริ่มติดตามนายท่านด้วยวัยยี่สิบปี ยามนั้นนางยังเป็นเพียงดรุณีน้อยวัยหกขวบเท่านั้น ใบหน้าจิ้มลิ้มคล้ายตุ๊กตา ผิวขาวผ่องราวหิมะ บริสุทธิ์และไร้เดียงสา ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปจากดรุณีน้อยไร้เดียงสากลับแปรเปลี่ยนเป็นดรุณีแรกรุ่นผู้งดงาม ทว่าแสนเย่อหยิ่ง ถือตัว เอาแต่ใจ ทั้งยังโปรดปรานการทรมานสัตว์และบ่าวไพร่ ช่างเป็นคุณหนูที่ร้ายกาจยิ่งนัก
 "ไปกันเถอะเฟิ่งอิง ท่านพ่อรีบตามมานะเจ้าคะ" เมื่อเห็นบิดาไม่รีบร้อน ชิงหลินจึงเดินไปคว้าแขนเฟิ่งอิงที่ยืนนิ่งอยู่ข้างพ่อบ้านฝู กึ่งจูงกึ่งลากออกมา เพราะร่างใหญ่มีอาการขัดขืนกลายๆ ท่ามกลางความตกใจของทุกคนโดยเฉพาะเฟิ่งอิง ด้วยรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ไม่ค่อยชอบชิงหลินนัก และชิงหลินเองก็มักจะมองเขาเหมือนตัวอะไรสักอย่าง แต่มีหรือที่นางจะสนใจ
 'ข้าจะเปลี่ยนความอคติที่เจ้ามีต่อร่างนี้ให้ได้ คอยดู!'
 "คุณหนู" เมื่อเฟิ่งอิงตั้งสติได้จึงหยุดเดินและส่งเสียงเรียก ใบหน้าเรียบนิ่งค่อนไปทางเย็นชา ความประหลาดใจและความสงสัยฉายชัดในดวงตาคมดุคู่นั้น นางเกลียดข้ามากไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดนางจึงทำเช่นนี้เล่า
 "หือ? อะไรหรือ" ชิงหลินปล่อยมือ หมุนร่างบอบบางกลับมาเผชิญหน้ากับบุรุษร่างสูงใหญ่ แล้วส่งยิ้มให้
 เฟิ่งอิงที่ตอนแรกคิดจะตำหนิกลับเปลี่ยนใจ "ไม่มีอันใดขอรับ"
 เมื่อได้ฟังคำตอบ นางก็เอียงคอมองเขา "ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปเถิด" พูดจบก็คว้าข้อมือเขาอีกครั้ง เพียงแต่ครานี้เฟิ่งอิงยอมโดยดี ไม่คิดจะขัดขืน จนนางยังนึกแปลกใจว่าเหตุใดเขาจึงไม่พูดปฏิเสธ หรือจะเป็นเพราะความใสซื่อจากดวงตาคู่นั้นของนาง?
 ความคิดสะดุดลงเมื่อร่างบางหยุดเดินกะทันหัน ทำให้เขาหยุดตามแทบไม่ทัน เมื่อเงยหน้าขึ้นจึงได้ทราบสาเหตุ แม่ทัพมู่หลิ่งเหวิน? เฟิ่งอิงขมวดคิ้วเมื่อรับรู้ถึงแรงบีบที่ข้อมือจากมือเล็กนุ่มนิ่ม คาดเดาไปว่านางคงตกใจมากทีเดียว เฟิ่งอิ่งลอบถอนใจ สบตากับบุรุษที่จ้องอยู่ก่อนแล้วด้วยสีหน้าเรียบเฉยและเย็นชา กระนั้นยังทันเห็นแววตาคมที่ดำสนิทวูบไหว แม้เพียงครู่เดียวก็กลับมาเย็นชาเช่นเดิม
 ฝ่ายชิงหลินยืนตัวแข็งทื่อ ตากลมโตเบิกกว้าง ความคิดแวบแรกคือ...หล่อ ต่อมาก็...หล่อจริงๆ ให้ดิ้นตาย ไม่เคยเห็นใครหล่อถูกใจแบบนี้มาก่อน คิ้ว ตา จมูก ปาก โอ้!...เลือดกำเดาจะไหล
 มู่หลิ่งเหวิน บุรุษร่างสูงอยู่ในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีขาว คลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มราคาแพง ปักลายเมฆาเคลื่อนคล้อย ดูหรูหรา ยิ่งเสริมให้สง่างามขึ้นสองส่วน ผมดำถูกเกล้าสูงเก็บเรียบร้อย บ่งบอกถึงนิสัยมีระเบียบวินัย รูปงามดั่งเทพเซียนบนสวรรค์ สามารถสะกดหญิงสาวให้หลงใหลในคราแรกที่พบและอ่อนระทวยเมื่อสบนัยน์ตาคมกล้าคู่นี้
 เขาสูงพอๆ กับเฟิ่งอิงแต่ร่างไม่หนาเท่า ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องมองสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็น 'คู่หมาย' เขม็ง ประหลาดใจกับกิริยาของนางยามนี้ สายตาของนางเหมือนเห็นคนแปลกหน้าที่ไม่เคยพานพบกันมาก่อน ไหนจะชุดบุรุษสีดำที่ไร้ลวดลายอีกเล่า นางคิดจะทำอะไร หรือสติเลอะเลือนไปแล้ว
 "ไม่ช้า...ข้าคงได้เป็นอิสระ?" ร่างสูงเอ่ยขึ้นลอยๆ เหยียดยิ้มที่มุมปาก สองมือกอดอก หลุบตามองมือเล็กที่ยังจับแขนบุรุษอื่นต่อหน้าเขาไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย ก็ให้นึกดูแคลน นางช่างไม่สำรวมกิริยาและไร้ยางอายยิ่งนัก
 "เอ่อ...ท่านแม่ทัพ" จางมู่หลงเอ่ยได้เพียงเท่านั้นด้วยจนคำพูด สกุลจางติดตามรับใช้สกุลมู่มาหลายชั่วอายุคน ภารกิจหลักคือคุ้มครองทายาทสกุลมู่ และจางมู่หลงยังเป็นถึงรองแม่ทัพภายใต้การนำทัพของแม่ทัพหนุ่มผู้นี้อีกด้วย บุรุษหน้าหวานคล้ายสตรีแต่กลับมีรูปร่างสูงใหญ่ องอาจ โผงผาง ตรงไปตรงมา แถมยังค่อนข้างใจร้อน ช่างเป็นความขัดแย้งที่ลงตัวอย่างไม่น่าให้อภัย
 "คุณหนู ท่านปล่อยมือก่อนดีหรือไม่" เฟิ่งอิงก้มลงกระซิบข้างหู การกระทำที่ใกล้ชิดเกินงามนี้ทำให้คิ้วเข้มหนาของแม่ทัพหนุ่มกระตุก จงใจหรือ
 "อ๊ะ...อา..." ชิงหลินสะดุ้งจึงรีบปล่อยมือทันที แต่ยังคงจ้องมองบุรุษรูปงามตรงหน้าไม่วางตา เมื่อสบตาคมทรงเสน่ห์ชวนหลงใหลกลับทำให้นางรู้สึกโมโห เพราะมันไม่ใช่สายตาเอ็นดูหรือรักใคร่ แต่เป็นสายตาที่ฉายชัดถึงความเย้ยหยัน ดูแคลน และรังเกียจอย่างโจ่งแจ้ง
 'เจ้าช่างน่าสงสารเสียจริง' รองแม่ทัพคิดพลางลอบถอนใจ
 "คารวะแม่ทัพมู่ รองแม่ทัพจาง" เฟิ่งอิงประสานมือทำความเคารพบุรุษทั้งสอง
 จางมู่หลงพยักหน้ารับการทักทายนั้นแล้วถามขึ้นแทนแม่ทัพของตน ซึ่งบัดนี้กำลังทำสงครามทางสายตากับคุณหนูชิงอย่างไม่มีใครคิดจะยอมแพ้ "เอ่อ...ท่านลุงชิงอยู่หรือไม่"
 เฟิ่งอิงขยับตัวเตรียมจะตอบ
 "เจ้า...ไม่คิดจะทักทายคู่หมายของเจ้าหน่อยหรือ" แม่ทัพหนุ่มแทรกขึ้น โดยเน้นคำว่า 'คู่หมายของเจ้า' กับสตรีตรงหน้า พร้อมทั้งส่งสายตาตำหนิอย่างชัดเจน
 "คู่หมายผู้ต่ำต้อยคาราวะท่านแม่ทัพ...เจ้าค่ะ" ใบหน้าจิ้มลิ้มเชิดขึ้นทันทีอย่างเย่อหยิ่งและไว้ตัว หลังจากค้อมกายทักทายร่างสูงอย่างเสียไม่ได้
 คู่หมายผู้ต่ำต้อย? คาราวะท่านแม่ทัพ? ไม่ใช่หลินเอ๋อร์คาราวะพี่เหวิน? นางเป็นอะไร สติเลอะเลือนไปแล้ว? จางมู่หลงอึ้งด้วยความประหลาดใจ เขาติดตามท่านแม่ทัพมานานหลายปีจึงพอทราบว่า สตรีนางนี้ผูกใจรักทั้งหมดไว้ที่ท่านแม่ทัพ ถึงขนาดวางอุบายใช้ยาปลุกกำหนัดเพื่อเร่งรัดการแต่งงาน ทว่าท่านแม่ทัพรู้หมดสิ้น ซ้ำยังนำเรื่องนี้มาบังคับให้ยกเลิกการเป็นคู่หมาย ด้วยไม่ปรารถนาฮูหยินที่ร้ายกาจเช่นนาง แต่นางกลับล้มป่วยเสียก่อน และวันนี้ท่านแม่ทัพก็มาเยี่ยมนางตามคำสั่งของนายท่านกับฮูหยิน และมาบีบให้นางบอกกล่าวยกเลิกการเป็นคู่หมายนี้เสีย
 เฟิ่งอิงยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างหลังนาง แม้จะแปลกใจ แต่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง มีเพียงคิ้วหนาที่เลิกขึ้นมองด้านหลังของนางอย่างพิจารณาและใคร่รู้ว่านางจะทำสิ่งใด
 "ท่านคงมาพบท่านพ่อ?" นางไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของคนรอบตัว ก่อนจะหันไปเรียกบ่าวรับใช้ชายที่ทำงานอยู่บริเวณนั้น "นำทางแม่ทัพมู่ไปพบท่านพ่อ"
 "เชิญเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ" นางผายมือให้อย่างมีจริต ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้ซึ่งรอยยิ้ม ผิดไปจากทุกคราวที่ได้พบ นางมองตอบอีกฝ่ายอย่างไม่คิดจะหลบ
 'เชอะ...ถ้าคิดว่าจะง้อเหมือนเมื่อก่อนละก็ ฝันไปเถิด นี่ชิงหลินคนใหม่ หาใช่ชิงหลินคนเดิมไม่'
 ร่างสูงยืนกอดอกด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แต่ภายในใจกำลังเดือดปุดๆ ด้วยโทสะ นางไล่ข้าหรือ ช่างขวัญกล้า น่าตายนัก! ดวงตาคมทรงเสน่ห์สีรัตติกาลทอประกายวาวโรจน์และดุดัน จนชิงหลินต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเสียเอง
 "อ้าว หลานชาย มาแต่เช้าเช่นนี้มีอันใดหรือ" เสียงทักทายอย่างสนิทสนมของประมุขสกุลชิงทำให้สามบุรุษ หนึ่งสตรี และหนึ่งบ่าวรับใช้หันไปมองแทบจะพร้อมกัน ก่อนที่บ่าวชายจะขอตัวเมื่อเห็นว่าตนไร้ประโยชน์แล้ว
 "หลิ่งเหวินคารวะท่านลุงหยวน"
 ชิงหยวนชื่นชมกับท่วงท่าที่งามสง่าและความอ่อนน้อมถ่อมตนไม่ถือยศถือตำแหน่งของแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกลแห่งกองทัพแคว้นฉี ซึ่งเป็นบุตรชายคนโตของสหาย มู่หลิ่งฟู่ อดีตแม่ทัพใหญ่ที่ฮ่องเต้ไว้วางพระทัยจนได้รับจวนพระราชทานผู้นี้ยิ่งนัก แต่น่าเสียดาย...ที่แม่ทัพหนุ่มไม่ได้มีใจเสน่หาต่อบุตรีของตน ทว่าด้วยความสงสารบุตรีจึงไม่ได้เอ่ยปากยกเลิก ปล่อยให้เวลาล่วงมาจนถึงบัดนี้
 "ข้ายินยอมกระโดดลงกองเพลิงแห่งรักเจ้าค่ะท่านพ่อ" เพราะถ้อยคำหนักแน่นและดื้อรั้นของนางนั่นอย่างไร ทำให้เขาไม่กล้าเอ่ยปากเตือน ต้องมานั่งเจ็บปวดใจทุกคราวยามที่นึกถึง ด้วยนางเป็นบุตรีที่ตนรักและถนอมดั่งแก้วตาดวงใจ
 "ตามสบายเถิดหลานชาย ไปคุยกันข้างในดีหรือไม่" ผู้อาวุโสกล่าวอย่างสนิทสนมด้วยคุ้นเคยมานาน และรู้ดีว่าแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่บุรุษเจ้ายศเจ้าอย่าง โดยมีบุตรียืนทำหน้างอง้ำอยู่ข้างๆ
 "เดี๋ยวเจ้าค่ะท่านพ่อ" เสียงใสกังวานทำให้บุรุษทั้งสี่ที่กำลังจะก้าวเท้าชะงักกึก หันมามองราวกับนัดหมายกัน และก็เป็นชิงหยวนที่เอ่ยขึ้น
 "มีอันใดหรือ หลินเอ๋อร์"
 "ท่านพ่อมีแขก เช่นนั้นวันนี้ให้ลูกไปกับเฟิ่งอิงได้หรือไม่เจ้าคะ" พูดจบก็รู้สึกอึดอัดใจกับสายตาของบุรุษทั้งสี่ โดยเฉพาะสายตาคมกริบคู่นั้นที่มองราวกับจะอ่านความคิดของนางได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
 เป็นอีกคราที่แม่ทัพหนุ่มต้องพยายามอดกลั้นโทสะ ซึ่งนางเป็นผู้สร้างอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด นับแต่จับมือถือแขนบุรุษอื่น ประชดประชันด้วยถ้อยคำห่างเหิน เอ่ยไล่ด้วยไม่อยากสนทนากับตน ซ้ำยามนี้ยังทำกิริยาดั่งกุลสตรีไร้การอบรม นางช่าง...!
 "ท่านลุง หากไม่เป็นการรบกวน ข้าขอไปเยี่ยมชมคอกสัตว์อันยิ่งใหญ่ของท่านด้วยได้หรือไม่"
 ครานี้ชิงหลินเป็นฝ่ายเม้มปากแน่นพร้อมกับถลึงตาใส่เขา 'หน้าด้าน! เอ่ยปากไล่แล้วยังจะตื๊ออีก'
 พอเห็นนางถลึงตาใส่ มู่หลิ่งเหวินกลับไม่ใส่ใจ ทั้งยังเลิกคิ้วและปรายตามองอีกฝ่ายอย่างท้าทาย เล่นเอาชิงหลินหมั่นไส้อยากจะกระโดดข่วนหน้าหล่อเหลานั้นให้เละ
 "ฮ่าๆๆ จะเป็นการรบกวนได้อย่างไร เจ้าคงนำม้ามา?" ผู้อาวุโสหัวเราะชอบใจ ก่อนจะถามในท้ายประโยค ทำเป็นไม่เห็นอาการฮึ่มๆ ใส่กันของสองหนุ่มสาว
 "ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินหันไปตอบอย่างสุภาพ
 "แต่ท่านพ่อข้าคิดว่าท่านแม่ทัพคงพูดเอาใจท่านไปอย่างนั้นเอง ความจริงท่านคงมีธุระที่ต้องไปทำใช่หรือไม่"
 แม่ทัพหนุ่มสบตากลมโตของนางแล้วให้รู้สึกคันยุบยิบบริเวณอกซ้าย คล้ายมีมดนับพันนับหมื่นไต่อยู่ เขาหรี่ตามองนางอย่างพิจารณาเป็นคราแรก
 ใบหน้าจิ้มลิ้มเล็กเพียงฝ่ามือ ริมฝีปากเล็กอวบอิ่มชมพูระเรื่อน่าสัมผัส โดยเฉพาะดวงตากลมโตสีน้ำตาลเปลือกไม้ ยามนี้คล้ายพยัคฆ์ตัวน้อยที่หัดข่มขวัญศัตรู ขณะที่ผิวของนางขาวราวหิมะในฤดูเหมันต์ แต่ไม่ขาวซีดเช่นกาลก่อน รูปร่างบอบบางสมส่วนน่าทะนุถนอม แต่กลับแฝงความเย้ายวนอย่างเป็นธรรมชาติ ยามลมพัดก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นของบุปผาใด ไม่ฉุนจนอยากจะอาเจียนเช่นที่ผ่านมา
 แม่ทัพหนุ่มสูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าเต็มปอด ใจเต้นแรงจนอดแปลกใจไม่ได้ นี่ข้าเป็นอันใด
 "หลินเอ๋อร์ อย่าเสียมารยาท" ชิงหยวนตำหนิบุตรีอย่างไม่จริงจังนัก
 "ขออภัยเจ้าค่ะ" นางกล่าวขอโทษบิดาเสียงอ่อย
 "หลินเอ๋อร์ เจ้าน้อยใจใช่หรือไม่ จึงได้เรียกพี่ห่างเหินเช่นนี้" น้ำเสียงคล้ายตัดพ้อฟังรื่นหู สร้างความประหลาดใจให้ผู้อยู่ในเหตุการณ์ยิ่งนัก แต่ไม่ใช่กับชิงหลิน
 ตากลมโตมองเขาอย่างหวาดระแวง ด้วยไม่เข้าใจว่าเขาจะมาไม้ไหน 'เฮอะ! เสแสร้งชัดๆ'
 "ท่านพ่อ รีบไปกันเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะสาย" ชิงหลินสะบัดหน้าเมินคำพูดของเขา เข้าไปกอดแขนออดอ้อนบิดาเสียงอ่อนเสียงหวาน ทั้งยังแอบทำปากเบ้ใส่เขาโดยที่บิดาไม่ทันสังเกต
 'มารดานางเถิด!' มู่หลิ่งเหวินสบถในใจพลางขบกรามแน่น ด้วยไม่รู้ว่าจะจัดการสตรีจอมยั่วโทสะผู้นี้อย่างไรจึงจะสาสม น่าตายนัก! แม่ทัพหนุ่มพยายามข่มโทสะที่พลุ่งพล่านจวนเจียนจะระเบิดอย่างสุดฤทธิ์
 'ฮึ! สมน้ำหน้า เป็นอย่างไรล่ะ รู้หรือยังว่าเวลาโดนเมินนั้นเป็นอย่างไร' ชิงหลินยิ้มพอใจที่สุดท้ายสงครามประสาทครานี้ดูเหมือนนางจะเป็นฝ่ายชนะ