ดาวเหนือจำได้ว่าตัวเองกำลังรอเพื่อนๆ ในร้านแมคโดนัลแห่งหนึ่งที่เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำ บนโต๊ะควรมีชุดอาหารเช้าวางอยู่ตรงหน้า ภายในร้านเมื่อได้ลองกวาดตามองไปรอบหนึ่ง โต๊ะอื่นๆ ก็พอมีลูกค้าคนอื่นให้เห็นอยู่บ้าง เหตุผลก็คงเป็นเพราะยังเช้าอยู่มาก ร้านเพิ่งเปิดได้ไม่นาน แต่มันก็ไม่ควร…
เงียบเหมือนอยู่ในป่าช้าแบบนี้ไหม!
จริงอยู่ที่เวลาในตอนนี้ค่อนข้างเช้าถึงขั้นห้างสรรพสินค้ายังไม่เปิดให้บริการ ร้านอาหารหรือร้านกาแฟจึงแทบกลายเป็นสถานที่ฆ่าเวลายอดนิยมสำหรับวัยรุ่นคิดหาที่สถิต ระหว่างรอเพื่อนๆ มารวมตัวกันให้ครบ บรรยากาศภายในร้านค่อนข้างให้ความรู้สึกเงียบเหงาไปบ้าง มันก็ไม่ถือเป็นเรื่องปกติตรงไหน
ทว่าสถานการณ์ที่ดาวเหนือเผชิญอยู่ สมองต่อให้พยายามคิดหาเหตุและผลมาอธิบายสักกี่ร้อยกี่พันข้อ เขาก็ยังยืนยันคำเดิม ว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังเผชิญมันแปลกพิลึกขั้นสุด อะไรคือนั่งไถมือถือไปพลาง กินชุดอาหารเช้าไปพลาง รู้ตัวอีกทีก็มาโผล่อยู่ที่อื่นเสียแล้ว นอกจากนี้โต๊ะอื่นๆ ไม่ว่าจะกวาดตามองเป็นสิบยี่สิบรอบ เขาก็พบเพียงความว่างเปล่า
เหตุการณ์แปลกประหลาดที่ดาวเหนือมีโชคได้มาเป็นพยานรู้เห็นโดยไม่ทันตั้งตัว เล่นทำเอาเขาสติหลุดถึงขั้นนั่งตัวแข็งอยู่บนเก้าอี้แข็งนานหลายนาที ภาพทิวทัศน์ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม นั่นคือลูกค้าและพนักงานหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย อาหารเช้าของเขาเองก็หายไปด้วยเช่นกัน
นี่เขาเจอเรื่องบ้าอะไรอยู่กันแน่เนี่ย!
ถ้าดาวเหนือยังมีโทรศัพท์มือถืออยู่ สิ่งแรกที่เขาคิดจะทำก็คงเป็นการโพสต์ถามความเห็นจากเพื่อนๆ ชาวเน็ตอย่างแน่นอน น่าเสียดายที่ต่อให้เขาอยากจะร้องขอคำตอบจากคนอื่นมากแค่ไหน ของที่แทบเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายมนุษย์ทุกวันนี้กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว
ในสถานการณ์แปลกประหลาดเหมือนหลุดเข้ามาอยู่อีกมิติหนึ่ง ตนเป็นที่เพิ่งแห่งตน ดาวเหนือสูดอากาศหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อตั้งสติ แล้วเริ่มสอดส่องสายตาสำรวจของที่อยู่ตรงหน้าก่อนเป็นอันดับแรก เดิมมันควรเป็นชุดอาหารเช้าแสนอร่อยที่เขาเพิ่งกินไปได้ครึ่งเดียว ส่วนในตอนนี้ได้มีกระดาษแผ่นหนึ่งที่น่าจะเป็นตั๋วเข้าชมงานอะไรบางอย่าง ร่มยาวแบบใสเหมือนกับของญี่ปุ่น เสื้อกันฝนสีฟ้า และกล้องถ่ายรูปดิจิตอลสีดำเทา
ความสนใจของดาวเหนือจดจ่ออยู่กับสิ่งของบนโต๊ะได้ไม่นาน เสียงสายฝนที่อยู่ๆ ก็ตกลงมาได้ดึงดูดความสนใจเขาไปเสียหมด ตาตวัดมองไปทางบานกระจกขนาดใหญ่ที่สามารถมองทะลุดูทิวทัศน์ด้านนอกได้ พบว่าสิ่งที่เห็นไม่ได้เป็นตึกสูงใหญ่ภายในตัวเมือง แต่เป็น...
สถานที่แปลกประหลาดแห่งหนึ่ง!
กำแพงปูด้วยวอลล์เปเปอร์สีอ่อนช่วยทำให้ภาพถ่ายใส่กรอบสีดำดูเด่นสะดุดตาตั้งอยู่กลางสายฝนสีเงิน พื้นมีน้ำใสกระจ่างสูงประมาณหัวเข่าผู้ใหญ่ พอลองก้มหน้าลงต่ำ มองทะลุผ่านผิวน้ำก็จะเห็นพื้นหินอ่อนถูกขัดจนขึ้นเงา สะท้อนภาพวาดบนกำแพงและท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยเมฆฝนอย่างเลือนราง
ดาวเหนือรั้งสายตากลับมามองสภาพแวดล้อมภายในร้านที่ตัวเองนั่งอยู่อีกที พบว่าสถานที่แห่งนี้ดูจากการตกแต่งน่าจะเป็นร้านกาแฟชื่อดังแห่งหนึ่ง บนโต๊ะที่ดูสวยงามบางโต๊ะยังมีกาแฟติดโลโก้สีเขียวบนแก้วพลาสติกให้เห็นอยู่เลยด้วยซ้ำ
ในตอนนี้ดาวเหนือเริ่มไม่แน่ใจแล้ว ว่าตัวเองควรนึกสงสัยเรื่องไหนก่อน ระหว่าง 'เขามาอยู่ที่ร้านกาแฟได้อย่างไร' กับ 'เขาหลุดเข้ามาอยู่ในมิติลับเหรอ' แต่พอนึกถามตัวเองในใจไปรอบหนึ่ง ดาวเหนือรู้สึกว่าสองคำถามนี้ก็ไม่ค่อยแตกต่างกันเท่าไหร่นัก เขาจึงเลิกคิดในเรื่องที่ไม่รู้คำตอบ ก้มหน้าลงมองโต๊ะที่มีของต่างๆ วางอยู่อีกรอบแทน
ในครั้งนี้ดาวเหนือสังเกตเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งซ่อนอยู่ใต้กล้องถ่ายรูป เขาหยิบมันขึ้นมาและคลี่เปิดอ่านแบบผ่านตา พอจับใจความได้ว่าเป็นวิธีการใช้กล้องถ่ายรูปป้องกันตัวจาก 'พวกมัน' ที่ไม่ได้บอกว่ามีหน้าต่างเป็นเช่นไร คำอธิบายที่กล่าวถึงก็บอกแค่ว่า 'เจอเมื่อไหร่เดี๋ยวก็รู้ได้ในทันที' และข้ามไปเอ่ยถึง 'หิ่งห้อย' ต่อเลย
เนื้อหาในกระดาษที่ยิ่งได้อ่านก็ยิ่งรู้สึกเหมือนเป็นไอเดียความคิดของนักเขียนคนหนึ่งลืมทิ้งไว้ในร้านกาแฟ ดาวเหนือเลือกพับกระดาษแผ่นนั้นกลับเป็นสี่เหลี่ยม และเก็บใส่กระเป๋ากางเกงไว้ก่อน มือก็เอื้อมไปคว้าเอาตั๋วเข้างานที่ไม่ได้ให้ความสนใจแต่แรกมายกขึ้นสูงอยู่ในระดับสายตา
"เป็นบัตรเข้าชมนิทรรศการภาพถ่ายหรือเปล่านะ" ดาวเหนือพึมพำแผ่วเบาพลางพินิจตั๋วทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าในมือ ด้านหน้าเป็นภาพท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยประกายแสงดาวตกดูงามตา ชื่อนิทรรศการพิมพ์ด้วยอักษรสีขาวจัดอาร์ตให้ดูสวยสะดุดตา วันที่จัดงานเป็นวันนี้เวลาคือช่วงสี่โมงเย็น พอลองพลิกไปดูด้านหลังก็ไม่พบอะไรเป็นพิเศษแล้ว
จริงอยู่ที่ดาวเหนือไม่ค่อยเจียดเงินซื้อตั๋วเข้าชมงานศิลปะพวกนี้มาก่อน นั่นเป็นเพราะเขาไม่ค่อยมีความสนใจด้านนี้เท่าไหร่
ถ้าให้เลือกระหว่างเสียเงินดูหนังกับภาพศิลปะ เขาคงเลือกเข้าไปนั่งดูภาพยนตร์ดีๆ สักเรื่องนานนับชั่วโมงแบบไม่ต้องคิดเลย แต่ต่อให้ไม่เคยเห็นตั๋วของจริงมาก่อน เขาค่อนข้างมั่นใจว่าบนตั๋วเข้าชมงาน มันก็ควรมีข้อมูลอื่นๆ ปรากฏให้เห็นมากกว่าตั๋วที่ตัวเองถืออยู่ในมือแน่นอน
สงสัยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
สภาพเขาในตอนนี้ยังสามารถประคองสติ คิดวิเคราะห์สิ่งของรอบตัวและสภาพแวดล้อมได้อย่างเยือกเย็นก็ดีเท่าไหร่แล้ว เรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างข้อมูลบนตั๋วเข้าชมงานควรมีอะไรบ้าง มันไม่ใช่สิ่งจำเป็นที่ควรเร่งหาคำตอบให้พบเดี๋ยวนั้นเลยเสียหน่อย
สิ่งที่เขาควรทำให้มากสุดในตอนนี้ก็คือพาตัวเองกลับสู่สถานที่ปกติโดยไวที่สุดต่างหาก ขืนนั่งพิจารณาของบนโต๊ะแต่ละชิ้นแบบเหงาๆ ในร้านกาแฟที่ดูสวยแต่บรรยากาศกดดันนานกว่านี้อีกหนึ่งนาที สติของเขาก็อาจถูกบรรยากาศบดขยี้เละไม่เหลือชิ้นดีก็เป็นได้
เขาควรขยับตัวทำอะไรสักอย่างได้แล้ว
ดาวเหนือบอกกับตัวเองในใจพลางลุกขึ้นยืน พบว่ามีต่างหูนาฬิกาทรายสีเงินหล่นตกบนพื้นพร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่ง เขารีบเก็บของสองชิ้นนั้นมาถือไว้ในมือ เปิดอ่านกระดาษแผ่นน้อยด้วยความสงสัย ตากวาดอ่านไปแค่ประโยคเดียวถึงกับเบิกกว้าง ปากหลุดอุทานเสียงดัง
"อะไรวะเนี่ย!"
ตอนแรกก็แค่เผชิญกับบรรยากาศที่ให้ความรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาอยู่ในมิติลึกลับ ถัดมาก็เป็นข้อความแปลกๆ ที่เหมือนเป็นไอเดียของนักเขียนมากกว่าคำเตือน ปิดท้ายด้วยต่างหูนาฬิกาทราย ที่เขียนบนกระดาษแผ่นน้อยไว้ตัวใหญ่ๆ ว่า 'นี่คือตัวแทนชีวิตของคุณ' โผล่ออกมาอีก
หากพบของสิ่งนี้พร้อมข้อความประหลาดในสถานการณ์ปกติ ดาวเหนือมั่นใจว่าตัวเองคงมองเรื่องเหล่านี้เป็นการแกล้งกันเล่นระหว่างกลุ่มเพื่อนไปนานแล้ว แต่เมื่อได้เผชิญกับสภาพแวดล้อมผิดแปลกไปจากปกติ เขาไม่อาจมองข้ามคำเตือนบนกระดาษแผ่นน้อยนี้ไปได้เลย
[จงเก็บรักษาของสิ่งนี้ไว้ให้ดี]
นั่นเป็นข้อความแรกที่เขียนอยู่บนแผ่นกระดาษ พอดาวเหนือได้ลองอ่านข้อความที่เหลือบนกระดาษแผ่นน้อยต่อจนจบ สมองเขาก็ได้ความรู้เกี่ยวกับนาฬิกาทรายมาประดับเพิ่มอีกหลายเรื่อง เช่น ต่างหูนาฬิกาทรายคือ 'พาสปอร์ต' และทรายคือ 'อายุวีซ่า' ที่ต้องคอยหามาเติม ห้ามให้ทรายไหลลงไปด้านล่างหมด ห้ามทำตัวนาฬิกาทรายแตก ไม่อย่างนั้นชีวิตของผู้เป็นเจ้าของก็จะดับสิ้น
สรุปแล้วต่างหูนาฬิกาทรายหรือพาสปอร์ต มันก็เปรียบเสมือนเป็นหัวใจดวงที่สองของผู้เป็นเจ้าของนั่นแหละ ห้ามปล่อยให้ของชิ้นนี้ได้รับความเสียหายเด็ดขาด แต่จะเป็นจริงหรือว่าเป็นเท็จ ในสถานการณ์แปลกประหลาดที่แทบไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร สิ่งที่มีความเกี่ยวข้องกับชีวิตก็อย่าได้คิดไปลองดีมันเลย
ดาวเหนือก็เลือกที่จะเชื่อคำเตือนบนกระดาษปริศนาแผ่นนี้ไปก่อน เขาสวมต่างหูนาฬิกาทรายติดกับติ่งหูข้างซ้ายที่แค่วางทาบ ไม่ทันได้ลงมือทำอะไรไปมากกว่านั้น ต่างหูที่ดูไม่ออกในตอนแรกว่าเป็นแบบเจาะหรือว่าหนีบ อยู่ๆ สิ่งนั้นก็ยึดติดกับร่างกายเขาได้อย่างมหัศจรรย์
"มีอะไรอีกก็มาเลย"
โบราณว่าไว้ว่า 'เห็นผีอย่าทัก' ไม่อย่างนั้นสิ่งลี้ลับอาจจะโผล่มาทักทายเราจริง แล้วในกรณีของเขาที่เข้าข่ายอาจจะมีอะไรสักอย่างโผล่มาสร้างความประหลาดใจให้ได้ทุกเมื่อ ดาวเหนือก็ไม่ควรปากเสียไปเอ่ยท้าทายสิ่งที่ตามองไม่เห็น เกิดมีเรื่องแปลกๆ หรือตัวอันตรายโผล่มาจ๊ะเอ๋กันจริง เขาได้ซวยแน่
ครั้นนึกถึงคำเตือนของคนโบราณ ดาวเหนือเหลือบตามองไปรอบตัวด้วยความหวาดระแวง หัวใจเต้นตึกตักแทบหลุดออกจากอก แต่พอได้เห็นภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาไม่มีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น บรรยากาศในร้านกาแฟยังคงให้ความรู้สึกคล้ายโลกทั้งใบถูกมนุษย์ต่างดวงตัวม่วงดีดนิ้วทีเดียว ผู้คนเกินกว่าครึ่งโลกสลายกลายเป็นฝุ่นในชั่วพริบตาเดียว
อาการหวาดผวาภายในใจค่อยๆ สลายไปแล้วถูกแทนด้วยความเยือกเย็นเช่นเดิม ตาหลุบลงต่ำมองข้าวของบนโต๊ะที่เขายังไม่ได้แตะต้องได้เพียงแค่ไม่กี่นาที สมองดันนึกไปถึง 'พวกมัน' ที่ตัวเองได้อ่านเจอในกระดาษใต้กล้องถ่ายรูปเข้าเสียก่อน
ความรู้สึกที่ว่า 'ควรมีอะไรป้องกันตัวจากพวกมัน' ผุดขึ้นกลางใจ ร่างกายก็เคลื่อนไหวไปก่อนที่สมองจะทันได้สั่งการ กล้องตัวน้อยที่แผ่บรรยากาศลึกลับอย่างบอกไม่ถูกก็ได้มาอยู่ในมือเขาแค่เสี้ยววินาทีเดียว สิ่งที่เคยเป็นของแข็งและสามารถใช้มือสัมผัสได้ อยู่ๆ มันก็กลายเป็นลำแสงสีฟ้าและพุ่งตรงเข้าใส่ต่างหูนาฬิกาทรายเพียงอึดใจเดียว
 เหตุการณ์แปลกประหลาดชวนมึนงงสับสนเพิ่งผ่านพ้นไปในหนึ่งวินาทีแรก อีกหนึ่งวินาทีถัดมาก็ได้มีเหตุการณ์แปลกประหลาดเกิดขึ้นกับเขาอีกแล้ว!
คราวนี้มาในรูปแบบเหมือนมีใครสักคนหวังดี อยากให้เขาทำความเข้าใจกับสถานการณ์ของตัวเองโดยไวที่สุด กระดาษขนาดต่างๆ อัดแน่นไปด้วยตัวอักษรภาษาไทยสวยงามจึงไม่มีปรากฏให้เห็นอีกแล้ว แต่เอาข้อมูลต่างๆ ที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนพากันอัดใส่สมองโดยตรง เขาถึงได้รู้ว่าพาสปอร์ตไม่เพียงแต่จะเป็นชีวิตของผู้ครอบครอง ของสิ่งนี้ยังสามารถทำหน้าที่คล้ายกับ 'ช่องเก็บของ' ในเกมได้อีกด้วย แล้วเหตุการณ์ประหลาดๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นกับเขาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน มันก็เป็นการแสดงตัวอย่างให้เจ้าของได้เข้าใจวิธีการใช้งานนั่นเอง
ในโลกของเกมออนไลน์ก็มีการแสดงตัวอย่างให้ผู้เล่นใหม่ได้เข้าใจระบบการใช้งานเบื้องต้นอยู่เหมือนกัน ดาวเหนือถึงได้ไม่รู้สึกตกใจต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอีกแล้ว เขาพยายามทำใจเปิดรับสถานการณ์ที่ให้ความรู้สึกคล้ายหลุดเข้ามาในเกมออนไลน์
สมองนึกทบทวนข้อมูลใหม่ที่เพิ่งได้รับถึงวิธีเก็บและเรียกใช้ของจนเข้าใจแล้ว ดาวเหนือแบมือออกพลางกำหนดจิตเปิดใช้งานช่องเก็บของหรือ 'อัลบั้ม' พบว่าช่องสี่เหลี่ยมใสๆ เรียงต่อกันเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า
ในช่องแรกสุดปรากฏภาพถ่ายโพลารอยด์เป็นรูปกล้องถ่ายรูป ตรงพื้นที่สีขาวๆ ใต้รูปมีรายละเอียดกล้องถ่ายรูปเขียนไว้คร่าวๆ ให้รู้ว่าสามารถใช้มันต่อสู้กับพวกมันได้ นอกนั้นก็เป็นข้อมูลที่เขาอ่านผ่านตาแค่บรรทัดแรก ก็ลงความเห็นว่า 'ไม่สำคัญ' ทันที แล้วไม่ได้ให้ความสนใจความเป็นมาของกล้องถ่ายรูปอีก เขากำมือเพื่อปิดอัลบั้มพลางคว้าเอาเสื้อกันฝนกับร่มที่วางบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ จากนั้นก็ลองเริ่มเดินสำรวจไปรอบๆ ร้านกาแฟขนาดเล็ก
"มีใครอยู่ไหมครับ!"
ดวงตาต่อให้เห็นว่าสถานที่แห่งนี้ไม่มีมนุษย์คนอื่นหลบซ่อนตัวอยู่ก็ตาม ดาวเหนือก็ไม่คิดละทิ้งความคิดว่าฝ่ายนั้นมีความสามารถในการซ่อนตัวเก่งเป็นที่หนึ่ง อาศัยตามองสำรวจแบบผ่านๆ เพียงแค่รอบสองรอบ ความเป็นไปได้ที่เขามองข้ามมีสูงมาก ดาวเหนือถึงได้ลองตะโกนถามแล้วเงี่ยหูฟังรอเสียงตอบรับอยู่ครู่หนึ่ง
เขาก็ยังได้ยินแค่เสียงสายฝน
 ความเป็นไปได้ที่จะมีมนุษย์คนอื่นหลบซ่อนตัวในร้านกาแฟ ดาวเหนือคงต้องตัดทิ้งไปก่อนชั่วคราว ตอนนี้เขาควรลองสำรวจสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ปรากฏอยู่ในร้านกาแฟดูก่อน หากเขาตั้งใจสำรวจดูให้ดี โอกาสพบข้อมูลอื่นที่เป็นประโยชน์ก็มีสูงมาก ดาวเหนือถึงได้ลองเดินสำรวจดูทุกโต๊ะ
สิ่งของที่วางทิ้งไว้ส่วนใหญ่จะเป็นกาแฟกับขนมอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่มีร่องรอยที่แสดงให้เห็นว่าเคยมีมนุษย์คนใดเคยแตะต้องของพวกนี้มาก่อน ราวกับเป็นของประกอบฉากที่ช่วยบอกให้รู้ว่า 'ที่นี่คือร้านกาแฟ' เท่านั้นเอง ดาวเหนือถึงได้ไม่สนใจพวกของประกอบฉากอีก เขาหันมาสนใจสิ่งที่มนุษย์ทุกคนต้องพกติดตัวกันอย่างโทรศัพท์มือถือแทน
บนโต๊ะกลมอยู่ห่างจากเขาไปประมาณหนึ่งถึงสองเมตร พบว่ามีโทรศัพท์ราคาแพงเครื่องหนึ่งวางข้างแก้วกาแฟในตำแหน่งที่สามารถเห็นได้อย่างชัดเจน พอเขาลองกดเปิดหน้าจอมือถือขึ้นดูแบบไม่คาดหวัง เพราะคนส่วนใหญ่น่าจะทำการล็อกหน้าจอไว้เพื่อความปลอดภัย
สิ่งแรกที่เขาควรเจอคือปัญหาการใส่รหัสเพื่อปลดล็อกการใช้งาน คาดไม่ถึงว่าเมื่อเขาได้ลองกดปุ่มด้านข้างของโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้ว ภาพแรกที่ปรากฏสู่คลองสายตาก็คือโปสเตอร์ 'นิทรรศการแมงกะพรุนดวงดาว' กล่าวถึงเวลาเปิดงานคือช่วงสี่โมงเย็น
ครั้นได้เห็นภาพโปสเตอร์ตกแต่งให้ดูคล้ายกับท้องฟ้ายามค่ำคืนและแมงกะพรุนตัวน้อยใหญ่แหวกว่ายอยู่ในอากาศ ดาวเหนือฉุกคิดไปถึงตั๋วนิทรรศการภาพถ่ายที่เคยเห็นก่อนหน้านี้ขึ้นมาทันที เขาย้อนกลับไปที่นั่งของตัวเองแล้วกวาดตามองหาตั๋วแค่ไม่กี่วินาที
พบว่าตั๋วนิทรรศการได้หายไปแล้ว!
ตอนดาวเหนือเก็บของบนโต๊ะเข้าตัว เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ทำการแตะต้องตั๋วนิทรรศการใบนั้นเลย ในอัลบั้มที่เขาเพิ่งค้นพบเข้าด้วยความบังเอิญ นอกจากกล้องถ่ายรูปที่เขาสามารถใช้ป้องกันตัวได้แล้ว ของสิ่งอื่นก็ไม่ได้ถูกเก็บรักษาเอาไว้ในรูปแบบภาพโพลารอยด์อีกเลย
"หรือจะตกอยู่ใต้โต๊ะ"
ภายในใจดาวเหนือจู่ๆ ก็รู้สึกว่าควรรีบหาตั๋วนิทรรศการใบนั้นให้พบโดยไวที่สุด เขาถึงได้เลือกยุติการสำรวจร้านกาแฟไปก่อน สายตาสอดส่องไปรอบๆ นานหลายที ไม่ว่าจะเป็นบนโต๊ะที่กวาดตามองไปเป็นสิบรอบ ใต้โต๊ะที่ลองมุดเข้าหาไม่ต่ำกว่าห้าครั้ง หรือจะเป็นบนเก้าอี้ที่ลองเอามือไปลูบๆ คลำๆ ดูจนแทบจดจำโครงสร้างของมันได้ขึ้นใจ
เขาก็ยังหาไม่พบ!
ปกติดาวเหนือก็เป็นคนประเภทหาของอะไรไม่ค่อยจะเจออยู่แล้ว พอตกอยู่ในสถานการณ์แปลกประหลาด เขาก็ยิ่งสับสนว่าตัวเองหาตั๋วใบนั้นไม่พบเอง หรือว่ามีใครบางคนจงใจนำตั๋วใบนั้นออกจากฉาก เนื่องจากของสิ่งนั้นได้ทำหน้าที่ของมันลุล่วงแล้ว
ดาวเหนือยืนนิ่ง ในใจรู้สึกสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้ไม่นาน สายตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาในร้านกาแฟเข้าเสียก่อน ตอนแรกเขาก็คิดมองผ่านไปเลย พลันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเห็นสิ่งเกี่ยวข้องกับเวลามาถึงสองครั้งแล้ว เขาถึงได้หยุดสายตาที่นาฬิกา มองเวลาที่เข็มสั้นกับเข็มยาวชี้บอกเวลาสิบโมงเช้า
"เป็นไปไม่ได้!"
ช่วงเวลาตอนที่เขามาถึงร้านก็ประมาณสิบโมงกว่าแล้ว นี่ยังไม่รวมเวลาที่เขาไปสั่งชุดอาหารเช้าและนั่งกินอีกประมาณสองถึงสามนาทีอีก เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเวลาควรเป็นสิบโมงกว่า เข็มสั้นกับเข็มยาวไม่มีทางพากันชี้บอกเวลาสิบโมงตรงเหมือนอย่างที่เห็นอยู่ตรงหน้าเด็ดขาด
"หรือนาฬิกาจะตาย..."
ในเมื่อสมองรับรู้ได้ว่าเวลาที่เห็นในร้านกาแฟไม่ถูกต้อง วิธีตรวจสอบก็แสนง่ายดาย เอาโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาตรวจสอบเวลาปัจจุบันก็ได้แล้ว น่าเสียดายที่ของสิ่งนั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นเดียวกับตั๋วนิทรรศการ ส่วนโทรศัพท์มือถือที่เขาค้นพบในร้านอาหาร เวลาที่ปรากฏอยู่บนจอก็เป็นสิบโมงตรงเช่นเดียวกับนาฬิกาติดผนัง เล่นทำเอาดาวเหนือเริ่มนึกสับสนเรื่องเวลาขึ้นมาเสียแล้ว
[อีกสิบนาทีร้านกาแฟฤดูฝนจะปิดให้บริการแล้ว นักท่องเที่ยวท่านใดที่ยังไม่ได้สวมเสื้อกันฝน กรุณารีบเตรียมตัวให้พร้อมก่อนหมดเวลา]
ความเงียบพลันถูกทำลายด้วยเสียงประกาศตามสายที่ไม่อาจระบุได้ว่าเป็นชายหรือว่าหญิง ดาวเหนือสะดุ้งตัวโหยงพลางหันซ้ายหันขวา มองไปรอบตัวก็พบว่าที่แห่งนี้ยังคงมีแค่เขายืนอยู่ตามลำพัง สภาพแวดล้อมภายในร้านก็ยังคงให้บรรยากาศอบอุ่น กาแฟแบบเย็นหรือแบบร้อนๆ แผ่ไอขาวเบาบาง ขนมเค้กที่มีรูปลักษณ์สวยงามบนจานก็ยังส่งกลิ่นหอมหวานยั่วน้ำลาย
 [เหลือเวลาอีกเก้าวินาที โปรดรีบเตรียมตัว]
ในสายตาเขาตอนนี้ต่อให้เห็นร้านกาแฟดูมีบรรยากาศอบอุ่น เหมาะเข้ามานั่งจิบกาแฟสักแก้วเพื่อฆ่าเวลามากแค่ไหน เสียงตามเสียงที่ค่อยๆ นับถอยหลังก็คอยกดดันเขาให้รีบตัดสินใจทำอะไรสักอย่างโดยไวที่สุด ดาวเหนือเลือกสวมเสื้อกันฝนตามคำเตือนก่อนเป็นอันดับแรก
[เหลือเวลาอีกแปดวินาที]
ดาวเหนือตัดสินใจใช้เวลาแปดวินาทีที่เหลืออยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เดินวนสำรวจภายในร้านกาแฟดูอีกสักรอบสองรอบ คาดหวังว่าตัวเองอาจจะพบเบาะแสที่ช่วยทำให้เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันเพิ่มได้บ้าง น่าเศร้าที่โชคชะตากลั่นแกล้ง เขาก็ไม่พบอะไรเลย ร้านกาแฟได้เวลาปิดให้บริการ สายฝนที่ตกอยู่แต่ข้างนอกก็ตกข้างในด้วย!


บทที่ 1: อดีตของเคน
หน้า 1: หมู่บ้านเล็กๆ ภาพ: หมู่บ้านที่เงียบสงบ มีเด็กๆ เล่นกันในทุ่งหญ้า
เล่า: "เมื่อครั้งยังเด็ก เคนเป็นเด็กชายที่ทุกคนในหมู่บ้านต่างชื่นชม…"
---
หน้า 2: เคนในวัยเด็ก ภาพ: เคนยิ้มแย้ม ขณะที่เพื่อนๆ ชมเชยเขา
เพื่อน 1: "เคน! เก่งที่สุด!"
เพื่อน 2: "โตขึ้นต้องเป็นฮีโร่แน่!"
---
หน้า 3: การฝึกซ้อม ภาพ: เคนฝึกซ้อมการต่อสู้ด้วยดาบไม้ในสวนหลังบ้าน
แม่: "เคน! อย่าทำให้ตัวเองอันตราย!"
เคน: "ต้องฝึกให้แข็งแกร่ง เพื่อปกป้องทุกคน!"
---
หน้า 4: การเรียนรู้จากอาจารย์ ภาพ: เคนพบอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงในหมู่บ้าน
อาจารย์: "เคน! เจ้าคือคนที่มีพรสวรรค์ แต่จงระวังพลังมืดในใจ"
เคน: "ครับอาจารย์!"
---
หน้า 5: การค้นหาพลัง ภาพ: เคนพยายามใช้พลัง จนเกิดแสงสีดำพุ่งออกมา
เคน: "เกิดอะไรขึ้น? นี่มันไม่ใช่พลังที่ต้องการ!"
---
หน้า 6: ความกดดัน ภาพ: คนในหมู่บ้านเริ่มมองเคนด้วยความหวาดกลัว
ชาวบ้าน: "เคน… เขาเป็นภัย!"
---
หน้า 7: ความโดดเดี่ยว ภาพ: เคนยืนอยู่คนเดียวในสวน ขณะที่เพื่อนๆ หลีกเลี่ยงเขา
เคน: "ทำไมทุกคนถึงไม่รักอีกต่อไป?"
---
หน้า 8: การตัดสินใจ ภาพ: เคนยืนที่หน้าต่าง มองออกไปนอกบ้าน
เคน: "หากใช้พลังนี้เพื่อปกป้องคนที่รัก มันจะไม่มีค่าเสียหายใช่ไหม?"
---
หน้า 9: อาจารย์ที่ไม่ทิ้งเขา ภาพ: อาจารย์ยืนอยู่ข้างเคน
อาจารย์: "อย่าท้อถอย เคน พลังที่เจ้ามีนั้นสามารถใช้เพื่อช่วยเหลือได้"
---
หน้า 10: แม่ที่เป็นกำลังใจ ภาพ: เคนกอดแม่อย่างอบอุ่น
แม่: "ลูกคือความหวังของเรา เชื่อในตัวลูกเสมอ"
---
หน้า 11: ความหวังสลาย ภาพ: ชาวบ้านเตรียมอาวุธ เตรียมบุกบ้านเคน
ชาวบ้าน: "คืนนี้เราต้องกำจัดเคน!"
---
หน้า 12: การโจมตี ภาพ: ชาวบ้านบุกเข้ามาในบ้าน เคนยืนขวาง
เคน: "หยุด! นี่มันไม่ถูกต้อง!"
---
หน้า 13: ความสูญเสีย ภาพ: เคนเห็นแม่ถูกโจมตี และอาจารย์พยายามช่วย
เคน: "แม่! อาจารย์!"
---
หน้า 14: ความโกรธ ภาพ: เคนปล่อยพลังมืดออกมา
เคน: "ทำไมถึงทำแบบนี้!"
---
หน้า 15: การเริ่มต้นใหม่ ภาพ: เคนหันหลังให้กับหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปสู่การผจญภัยใหม่
ข้อความ: "การเดินทางของเคนเริ่มต้นขึ้น เขาจะใช้พลังเพื่อสร้างอนาคตที่ดีขึ้น..."
บทที่ 2: การเดินทางสู่อนาคต
หน้า 1: บรรยากาศที่เงียบสงัด ภาพ: หมู่บ้านที่เคยเต็มไปด้วยชีวิต ตอนนี้ดูเงียบเหงา
เล่า: "หลังจากที่เคนสูญเสียทุกสิ่ง เขาตัดสินใจออกจากหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด…"
---
หน้า 2: เคนในบ้าน ภาพ: เคนยืนอยู่ในบ้านที่ว่างเปล่า มองดูของใช้เก่าๆ
เคน: "นี่คือที่ที่เคยอบอุ่น แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นความทรงจำที่เจ็บปวด…"
---
หน้า 3: การตัดสินใจ ภาพ: เคนยืนมองออกไปที่ขอบฟ้า
เคน: "ต้องไปจากที่นี่… ต้องหาทางควบคุมพลังที่ได้รับ!"
---
หน้า 4: การออกเดินทาง ภาพ: เคนเก็บของในกระเป๋าและเดินออกจากบ้าน
เคน: "ไม่มีอะไรที่ต้องอยู่ที่นี่อีกแล้ว…"
---
หน้า 5: ทางเดินที่เงียบเหงา ภาพ: เคนเดินไปตามเส้นทางที่ทอดยาว อากาศเย็นลง
เคน: "ที่ไหนสักแห่ง… ฉันจะหาสถานที่ที่สามารถเริ่มต้นใหม่ได้"
---
หน้า 6: ความคิดถึง ภาพ: เคนหยุดพักที่ต้นไม้ใหญ่ ทบทวนความทรงจำ
เคน: "แม่… อาจารย์… พลังนี้จะใช้เพื่อสร้างสิ่งดีๆ ให้กับโลก"
---
หน้า 7: การพบกับผู้แปลกหน้า ภาพ: เคนพบกับผู้เดินทางอีกคนที่นั่งอยู่ข้างทาง
ผู้แปลกหน้า: "เด็กหนุ่ม ทำไมถึงเดินคนเดียว?"
เคน: "กำลังหาทางควบคุมพลังของตัวเอง…"
---
หน้า 8: คำแนะนำ ภาพ: ผู้แปลกหน้ามองเคนด้วยความสนใจ
ผู้แปลกหน้า: "พลังที่เจ้าได้รับไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่ต้องเข้าใจมันให้ดี"
---
หน้า 9: ความมุ่งมั่น ภาพ: เคนตัดสินใจเดินต่อไปด้วยความมุ่งมั่น
เคน: "จะไม่ให้พลังนี้ทำลายอีกต่อไป!"
---
หน้า 10: แสงสว่างที่ปลายทาง ภาพ: เคนเดินเข้าไปในป่าที่เต็มไปด้วยแสงแดด
เคน: "นี่คือการเริ่มต้นใหม่… ต้องหาทางควบคุมพลังให้ได้!"
---
หน้า 11: การเดินทางเริ่มต้น ภาพ: เคนเดินต่อไปด้วยความมั่นใจ ใจเต็มไปด้วยความหวัง
เล่า: "การเดินทางของเคนยังไม่สิ้นสุด แต่เขากำลังมุ่งหน้าไปสู่อนาคตใหม่…"
---
หน้า 12: การเผชิญหน้ากับความจริง ภาพ: เคนเผชิญหน้ากับการทดสอบที่รออยู่ข้างหน้า
เคน: "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่ยอมแพ้!"
---
หน้า 13: การค้นหาตัวตน ภาพ: เคนยืนอยู่ที่ริมแม่น้ำ มองไปที่น้ำที่ไหล
เคน: "พลังของฉันจะต้องมีความหมาย…"
---
หน้า 14: การเปลี่ยนแปลง ภาพ: เคนเดินเข้าสู่ป่า ใจเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เคน: "จะต้องใช้พลังนี้เพื่อสร้างอนาคตที่ดีกว่า!"
---
หน้า 15: จุดเริ่มต้นใหม่ ภาพ: เคนเดินออกไปจากกรอบของภาพเก่าๆ สู่การผจญภัยใหม่
ข้อความ: "เคนจะต้องเผชิญหน้ากับอนาคต และค้นหาตัวตนที่แท้จริงของเขา..."
บทที่ 3: การเปลี่ยนแปลงสู่ความมืด
หน้า 1: เคนเดินในป่า ภาพ: เคนเดินในป่าทึบ เสียงดังก้องและลมพัดแรง
เล่า: "เคนเดินลึกเข้าไปในป่า ความมืดมิดค่อยๆ คลืบคลานเข้ามา…"
---
หน้า 2: เสียงแปลกๆ ภาพ: เคนหยุดและตั้งใจฟัง
เสียงกระซิบ: "กลับไปซะ… ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเจ้า…"
เคน: "ออกมาซะ! ฉันไม่กลัว!"
---
หน้า 3: การปรากฏตัวของปีศาจ ภาพ: ปีศาจปรากฏขึ้นในหมอกหนา ร่างใหญ่และมีแสงตาสีแดงเปล่ง
ปีศาจ: "เจ้าคือเด็กน้อยที่กล้าหาญ แต่พลังที่เจ้ามีนั้นจะทำให้เจ้าหลงทาง…"
---
หน้า 4: การท้าทาย ภาพ: เคนยืนมั่น สะบัดดาบไม้ในมือ
เคน: "จะไม่มีใครทำให้ฉันกลัว! ฉันจะปกป้องทุกคน!"
---
หน้า 5: การโจมตีเริ่มต้น ภาพ: ปีศาจพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เคนหลบได้ทัน
ปีศาจ: "เลี่ยงไปเท่าไหร่ก็ไม่พ้น!"
---
หน้า 6: การปะทะกัน ภาพ: ปีศาจใช้กรงเล็บโจมตี เคนใช้ดาบไม้ฟันสวน
เคน: "อึก! นี่มันแรงเกินไป!"
---
หน้า 7: การปลดปล่อยพลังมืด ภาพ: เคนรู้สึกถึงพลังมืดในตัว เริ่มเปล่งแสงสีดำ
เคน: "ฉันต้องใช้พลังนี้ให้เต็มที่… ถึงแม้ว่ามันจะเปลี่ยนฉัน!"
---
หน้า 8: การเปลี่ยนแปลง ภาพ: เคนถูกพลังมืดครอบงำ ร่างกายเริ่มเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน
ปีศาจ: "ใช่แล้ว! เปิดรับความมืด! ปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริง!"
---
หน้า 9: พลังใหม่เกิดขึ้น ภาพ: เคนพุ่งเข้าหาปีศาจด้วยพลังใหม่ที่เต็มไปด้วยความมืด
เคน: "ฉันจะไม่มีวันหยุด! ความมืดจะช่วยให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น!"
---
หน้า 10: การต่อสู้ที่ดุเดือด ภาพ: เคนและปีศาจแลกหมัดกันอย่างดุเดือด โดยมีพลังมืดพุ่งออกมารอบตัว
เคน: "ไปให้พ้น! ฉันจะไม่ปล่อยให้เจ้าอยู่ที่นี่!"
---
หน้า 11: ปีศาจตกใจ ภาพ: ปีศาจเห็นพลังของเคนที่ทวีความรุนแรง
ปีศาจ: "นี่มัน… เจ้าจะสูญเสียตัวตนมนุษย์!"
---
หน้า 12: เคนยืนหยัด ภาพ: เคนยืนอยู่กลางสนามรบ ร่างกายเต็มไปด้วยพลังมืด
เคน: "ความเป็นมนุษย์ไม่สำคัญ… ฉันจะใช้พลังนี้เพื่อปกป้อง!"
---
หน้า 13: การโจมตีครั้งสุดท้าย ภาพ: เคนรวมพลังมืดที่ยิ่งใหญ่แล้วปล่อยออกไป
เคน: "พลังนี้จะทำให้ฉันแข็งแกร่งกว่าเดิม!"
---
หน้า 14: ปีศาจพ่ายแพ้ ภาพ: พลังของเคนพุ่งไปที่ปีศาจอย่างรุนแรง จนปีศาจล้มลง
ปีศาจ: "ไม่! นี่มันไม่จริง!"
---
หน้า 15: การเปลี่ยนแปลงที่ไม่สามารถย้อนกลับ ภาพ: เคนยืนอยู่ท่ามกลางความมืด ร่างกายที่เปลี่ยนไป
เล่า: "เคนได้ตัดสินใจที่จะปล่อยวางความเป็นมนุษย์ของเขา เพื่อแสวงหาพลังที่แท้จริง…"
บทที่ 4: การกลับคืนสู่ความมืด
หน้า 1: เคนในรูปลักษณ์ใหม่ ภาพ: เคนยืนอยู่ในป่า ร่างกายเปลี่ยนไปเป็นปีศาจ มีกรงเล็บและปีกมืด
เล่า: "เคนไม่ได้เป็นมนุษย์อีกต่อไป เขาคือราชาปีศาจผู้มีพลังมหาศาล…"
---
หน้า 2: ความทรงจำที่หายไป ภาพ: เคนยืนอยู่คนเดียวในป่า มองไปที่ตัวเองในน้ำ
เคน: "ความทรงจำ… ทำไมฉันไม่รู้สึกถึงความเป็นมนุษย์อีกต่อไป?"
---
หน้า 3: ความเจ็บปวดจากการเปลี่ยนแปลง ภาพ: เคนกุมหัวตัวเอง รู้สึกถึงความว่างเปล่า
เคน: "ฉันเคยมีชีวิตที่ดี… แต่ตอนนี้อะไรหายไปหมด?"
---
หน้า 4: การค้นหาตนเอง ภาพ: เคนเดินไปในป่า มองหาสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเป็นมนุษย์
เคน: "ความเป็นมนุษย์… มันคืออะไร? ฉันต้องค้นหาความหมายใหม่!"
---
หน้า 5: การปรากฏตัวของราชาปีศาจ ภาพ: ราชาปีศาจมาปรากฏตัวต่อหน้าเคน ร่างสูงใหญ่และทรงพลัง
ราชาปีศาจ: "เจ้าคือราชาปีศาจที่ฉันรอคอย! ใช้พลังของเจ้าเพื่อควบคุมโลก!"
---
หน้า 6: ความดึงดูดพลัง ภาพ: เคนรู้สึกถึงพลังที่เรียกร้องให้เขาทำตาม
เคน: "พลังนี้… มันทำให้ฉันรู้สึกเข้มแข็ง แต่ทำไมมันถึงรู้สึกผิด?"
---
หน้า 7: ความท้าทายจากอดีต ภาพ: เคนเห็นภาพแม่และอาจารย์ในความทรงจำ
เคน: "ฉันต้องเลือก… ระหว่างพลังหรือความเป็นมนุษย์"
---
หน้า 8: การลบล้างความเป็นมนุษย์ ภาพ: เคนเผชิญหน้ากับราชาปีศาจ
ราชาปีศาจ: "ลบความเป็นมนุษย์ของเจ้า และรับพลังอันยิ่งใหญ่!"
---
หน้า 9: การตัดสินใจ ภาพ: เคนยืนหยัด ไม่รู้จะเลือกทางไหน
เคน: "ถ้าฉันต้องสูญเสียทุกอย่างเพื่อพลังนี้… ฉันจะทำ!"
---
หน้า 10: การปลดปล่อยพลัง ภาพ: เคนปลดปล่อยพลังมืดออกมาอย่างเต็มที่
เคน: "ให้พลังนี้เป็นของฉัน!"
---
หน้า 11: ความมืดเข้าครอบงำ ภาพ: เคนถูกพลังมืดกลืนกินจนแทบไม่เหลือความเป็นมนุษย์
เคน: "ฉัน… เป็นปีศาจ… และจะไม่มีทางกลับไป!"
---
หน้า 12: การยอมรับตัวตนใหม่ ภาพ: เคนยืนอยู่ท่ามกลางความมืด รู้สึกถึงพลังที่ไหลเข้ามาในร่างกาย
เคน: "ฉันคือราชาปีศาจ… และจะทำทุกอย่างเพื่อให้โลกนี้กลัว!"
---
หน้า 13: การเริ่มต้นใหม่ ภาพ: เคนยิ้มเย็นชา รู้สึกถึงความมั่นใจในพลังที่มี
เคน: "ความเป็นมนุษย์ได้หายไป แต่ตอนนี้ฉันมีพลังที่จะเปลี่ยนโลก!"
---
หน้า 14: การเผชิญหน้าครั้งใหม่ ภาพ: เคนยืนอยู่บนยอดเขา มองไปยังโลกเบื้องล่าง
เล่า: "เขาได้กลายเป็นราชาปีศาจ ผู้ที่พร้อมจะควบคุมและทำลายทุกสิ่ง…"
---
หน้า 15: ก้าวแรกสู่การพิชิต ภาพ: เคนยืนในลมพายุ มองไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น
เล่า: "การเดินทางของเคนเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง… สู่ความมืดและอำนาจที่ไม่มีที่สิ้นสุด…"
บทที่ 5: การก้าวข้ามขีดจำกัด
หน้า 1: เคนในฐานะราชาปีศาจ ภาพ: เคนยืนอยู่ในที่มืดมิด ร่างสูงใหญ่และน่าเกรงขาม
เล่า: "เคนได้กลายเป็นราชาปีศาจ ผู้มีพลังอันยิ่งใหญ่ แต่ความกระหายในการทำลายทุกสิ่งยังไม่สิ้นสุด…"
---
หน้า 2: ความคิดที่เปลี่ยนไป ภาพ: เคนมองไปที่ฉากความโกลาหลของการต่อสู้
เคน: "โลกนี้เต็มไปด้วยความอ่อนแอ… ฉันจะทำลายมันและสร้างโลกใหม่!"
---
หน้า 3: การเผชิญหน้ากับราชาปีศาจ ภาพ: เคนยืนอยู่ต่อหน้าราชาปีศาจเก่า ร่างที่เคยแข็งแกร่ง
ราชาปีศาจ: "เจ้าคิดว่าพลังนี้จะทำให้เจ้าชนะได้หรือ?"
---
หน้า 4: การต่อสู้ครั้งสุดท้าย ภาพ: เคนและราชาปีศาจสู้กันอย่างดุเดือด พลังมืดปะทุออกมา
เคน: "นี่คือจุดจบของเจ้าที่ไม่สามารถควบคุมพลัง!"
---
หน้า 5: การทำลายราชาปีศาจ ภาพ: เคนใช้พลังทั้งหมดของเขาในการโจมตีราชาปีศาจ
เคน: "ไปให้พ้น! ความมืดนี้จะทำให้เจ้าสิ้นสุด!"
---
หน้า 6: ความพ่ายแพ้ ภาพ: ราชาปีศาจถูกโจมตีจนล้มลง ร่างกายแตกสลาย
ราชาปีศาจ: "ไม่! นี่มันเป็นไปไม่ได้!"
---
หน้า 7: การดูดซับพลัง ภาพ: เคนดูดซับพลังของราชาปีศาจเข้าไปในตัวเขา
เคน: "ฉันจะใช้พลังนี้เพื่อเป็นอมตะ!"
---
หน้า 8: การเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ ภาพ: เคนรู้สึกถึงพลังใหม่ที่ไหลเวียนในร่างกาย สลับสีดวงตาเป็นสีแดงสด
เล่า: "พลังใหม่ที่เขาได้รับทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างมหาศาล…"
---
หน้า 9: ร่างกายใหม่ ภาพ: เคนมีร่างกายมนุษย์ แต่ดวงตาสีแดงและผมสีดำยาว
เคน: "ตอนนี้ฉันมีทั้งพลังและรูปลักษณ์ที่สมบูรณ์!"
---
หน้า 10: ความสามารถใหม่ ภาพ: เคนทดลองพลังใหม่ สร้างคลื่นพลังมืด
เคน: "รู้ทุกสิ่งในโลก… นี่คือพลังที่ไม่มีใครสามารถหยุดได้!"
---
หน้า 11: การค้นหาความรู้ ภาพ: เคนใช้พลังในการดึงความรู้จากทั่วทุกมุมโลก
เคน: "ทุกสิ่งที่ฉันต้องการรู้… จะอยู่ในมือฉัน!"
---
หน้า 12: การวางแผนอนาคต ภาพ: เคนมองไปยังเมืองที่อยู่ด้านล่างด้วยแววตาที่เยือกเย็น
เคน: "ฉันจะสร้างโลกใหม่จากซากของโลกเก่า!"
---
หน้า 13: เริ่มต้นการทำลายล้าง ภาพ: เคนยืนอยู่บนยอดเขา ร่างกายเปล่งพลัง
เคน: "การทำลายเริ่มต้นขึ้น… โลกจะต้องรู้จักข้าทุกคน!"
---
หน้า 14: การประกาศสงคราม ภาพ: เคนแสดงพลังออกมา สร้างความกลัวให้กับมนุษย์
เคน: "ทุกคนจะต้องยอมรับข้าเป็นเจ้าเหนือเจ้า!"
---
หน้า 15: การก้าวเข้าสู่ความมืด ภาพ: เคนยืนอยู่กลางความมืด มองไปยังโลกด้วยความมุ่งมั่น
เล่า: "การเดินทางของเคนได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง… เขาจะเป็นผู้ครอบครองโลกที่เขาได้สร้างขึ้นเอง…
บทที่ 6: การกลับมาของอาจารย์
หน้า 1: ความมืดที่อยู่ในใจ ภาพ: เคนยืนอยู่ในความมืด มองไปยังความโกลาหลที่เกิดขึ้น
เล่า: "แม้เคนจะกลายเป็นราชาปีศาจ แต่ความรู้สึกภายในยังคงเต็มไปด้วยความขัดแย้ง…"
---
หน้า 2: การปรากฏตัวของอาจารย์ ภาพ: อาจารย์ที่เคนเคยรักปรากฏขึ้นในแสงสว่าง
อาจารย์: "เจ้า… ต้องฟังข้า!"
---
หน้า 3: การตั้งสติ ภาพ: เคนหันไปมองอาจารย์ด้วยความตกใจ
เคน: "ท่าน… ท่านไม่ใช่คนตายหรือ?"
---
หน้า 4: การเตือนสติ ภาพ: อาจารย์ยิ้มให้เคนด้วยความห่วงใย
อาจารย์: "เจ้า must ตั้งสติ! พลังที่เจ้ามีอาจทำให้เจ้าหลงทางได้!"
---
หน้า 5: ความขัดแย้งในใจ ภาพ: เคนยืนอยู่ในความสับสน
เคน: "แต่พลังนี้ทำให้ฉันแข็งแกร่ง… ทำไมต้องยอมแพ้?"
---
หน้า 6: การแสดงความห่วงใย ภาพ: อาจารย์ยื่นมือออกไปหาเคน
อาจารย์: "เจ้าไม่จำเป็นต้องสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง เพื่อที่จะเป็นคนที่แข็งแกร่ง!"
---
หน้า 7: การทบทวนอดีต ภาพ: เคนมองย้อนกลับไปยังความทรงจำที่มีความสุข
เคน: "ฉัน… เคยมีชีวิตที่ดี ก่อนจะเลือกเส้นทางนี้"
---
หน้า 8: อาจารย์แนะนำ ภาพ: อาจารย์ยืนมั่นใจ สื่อสารกับเคน
อาจารย์: "ใช้พลังนั้นเพื่อปกป้อง ไม่ใช่เพื่อทำลาย… เจ้าสามารถเป็นราชาได้โดยไม่ต้องทำลายทุกสิ่ง!"
---
หน้า 9: การค้นหาความสมดุล ภาพ: เคนเริ่มตั้งสติและคิดอย่างลึกซึ้ง
เคน: "ถ้าฉันใช้พลังนี้เพื่อสร้างโลกใหม่… มันจะเป็นไปได้หรือ?"
---
หน้า 10: การตัดสินใจ ภาพ: เคนยืนอยู่ในความมืด รู้สึกถึงความหวัง
เคน: "ฉันจะลอง… ฉันจะควบคุมพลังนี้ให้ดี!"
---
หน้า 11: การเปลี่ยนแปลงในใจ ภาพ: เคนเริ่มรู้สึกถึงพลังที่ไหลผ่านอย่างมีจุดหมาย
อาจารย์: "จงฟังเสียงภายในของเจ้า… มันจะนำทางไปยังความถูกต้อง"
---
หน้า 12: การรับพลังใหม่ ภาพ: เคนยอมรับพลังใหม่ที่มีความรับผิดชอบ
เคน: "ฉันจะใช้พลังนี้เพื่อปกป้อง และไม่ให้มันกลืนกินฉัน!"
---
หน้า 13: การก้าวไปข้างหน้า ภาพ: เคนยิ้มให้กับอาจารย์ที่มองด้วยความภาคภูมิใจ
เคน: "ฉันพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่!"
---
หน้า 14: อาจารย์หายไป ภาพ: อาจารย์เริ่มจางหายไป พร้อมกับรอยยิ้ม
อาจารย์: "จำไว้… ความเป็นมนุษย์ของเจ้าเป็นสิ่งที่มีค่า"
---
หน้า 15: การเริ่มต้นใหม่ ภาพ: เคนยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่าง มองไปยังอนาคต
เล่า: "เคนได้ตัดสินใจที่จะใช้พลังเพื่อสร้างอนาคตใหม่ โดยไม่สูญเสียตัวตนที่แท้จริง…
บทที่ 7: การเผชิญหน้ากับเทพ
หน้า 1: เคนรู้สึกถึงพลังที่เข้ามา ภาพ: เคนยืนอยู่บนยอดเขา รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในอากาศ
เล่า: "ขณะที่เคนเตรียมตัวเริ่มต้นใหม่ ความสงบถูกทำลายด้วยพลังอันมหาศาล…"
---
หน้า 2: การปรากฏตัวของเทพ ภาพ: เทพผู้ยิ่งใหญ่ลงมาจากฟ้า รัศมีแสงสว่างรอบตัว
เทพ: "เคน! เจ้าเป็นภัยอันตรายต่อโลกใบนี้!"
---
หน้า 3: ความท้าทาย ภาพ: เคนยืนมั่น สู้กับพลังของเทพ
เคน: "ทำไมท่านถึงมาเพื่อต่อสู้กับข้า? ข้าต้องการสร้างโลกใหม่!"
---
หน้า 4: การประกาศสงคราม ภาพ: เทพยิ้มเยาะเย้ย
เทพ: "ความมืดในใจเจ้าจะต้องถูกทำลาย! ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าอยู่ต่อ!"
---
หน้า 5: การเริ่มต้นการต่อสู้ ภาพ: เคนพุ่งเข้าไปสู้กับเทพ พลังมืดระเบิดออกมา
เคน: "ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาหยุดข้า!"
---
หน้า 6: การต่อสู้ที่ดุเดือด ภาพ: เคนและเทพต่อสู้กันอย่างดุเดือด พลังชนกันเสียงดังก้อง
เทพ: "พลังของเจ้าหมายถึงการทำลาย! ข้าจะหยุดเจ้า!"
---
หน้า 7: เคนใช้พลัง ภาพ: เคนปลดปล่อยพลังมืดทั้งหมดออกมา
เคน: "นี่คือพลังที่ข้าได้รับ! ข้าจะไม่ถอย!"
---
หน้า 8: เทพตอบโต้ ภาพ: เทพใช้พลังแสงโจมตีเคน
เทพ: "แสงสว่างจะต้องชนะความมืด!"
---
หน้า 9: การต่อสู้ที่เข้มข้น ภาพ: เคนหลบและตอบโต้กลับด้วยพลังมืด
เคน: "พลังของข้าไม่ใช่ความมืดเพียงอย่างเดียว!"
---
หน้า 10: การตัดสินใจ ภาพ: เคนเริ่มรู้สึกถึงความขัดแย้งในใจ
เคน: "ถ้าข้าชนะ… โลกจะต้องเปลี่ยนไป!"
---
หน้า 11: พลังที่หลุดลอย ภาพ: เคนเสียสมดุล ทำให้พลังมืดเริ่มหลุดลอย
เทพ: "นี่แหละคือจุดอ่อนของเจ้า! ข้าจะใช้มันให้เป็นประโยชน์!"
---
หน้า 12: การปรับตัว ภาพ: เคนพยายามตั้งสติให้กลับมา
เคน: "ข้าต้องไม่ให้ความมืดครอบงำ!"
---
หน้า 13: การรวมพลัง ภาพ: เคนรวบรวมพลังใหม่จากภายใน
เคน: "ฉันจะต่อสู้เพื่อสร้างอนาคต!"
---
หน้า 14: การโจมตีครั้งสุดท้าย ภาพ: เคนใช้พลังอย่างเต็มที่ในการโจมตีเทพ
เคน: "ไปให้พ้น! ข้าจะไม่แพ้อีกแล้ว!"
---
หน้า 15: การเผชิญหน้าสุดท้าย ภาพ: เคนและเทพอยู่ในท่าต่อสู้พร้อมกัน รอการตัดสิน
เล่า: "การต่อสู้ครั้งนี้จะตัดสินชะตากรรมของโลก… และของเคนเอง…"


ชีวิตเหมือนละคร
 มีเด็กผูหญิคนหนึ่งเกิดมาไม่ตัดสินใจอะไรเองได้แต่เธอไม่เคยน้อยใจโชคชะตาเธอยิ้มเธอหัวเราะสนุกสนานแต่เวลาที่เธออยู่คนเดียวเธอต้องมานอนร้องไห้แทบทุกวันเมื่อเธอเริ่่มเติบโตเป็นสาวเธอเห็นเพื่อนๆซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆำปเที่ยวในมี่ต่างๆแต่เธอไม่เคยไปไม่เคยรู้ว่าโลกภายนอกมันเป็นอย่างไรวันๆเธอไปโรงเรียนแล้วกลับบ้านจนเธอเกิดความคิดแปลกๆเพียงเพราะเธออยากไปดูโลกตอนกลางคืนบ้าง เธอคิดว่าถ้าเธอ
แต่งงานออกไปจะทำให้ชีวิตเธอเป็นอิสระ
จนทำให้เธอเจอกับผู้ายคนนึงและได้อยุ่กินกันฉันท์ผัวเมีย
เธอคิดว่าสามของเธอจะรักเธอคนเดียวจากการให้คำมั่นสัญญาเธอไม่เคิดหรือระแวงว่าสามีจะนอกใจเพราะเธอปรนนิบัติสามีทุกอย่าง
สามีบอกว่าขอเวลาที่ยวสักพักพอเบื่อจะเลิกเที่ยวเองจนเธอท้องก้อมีเื่องที่ไม่เคยคิดเกิดขึ้น
"เขานอกใจเธอ"เธอร้องไห้แทบเป็นสายเลือดเธอหวนกัไปคิดว่าถึแม้เมื่อก่อนพ่อแม่ไม่เคยให้อิสระแต่เขาก้อไม่เคยทำให้เธอเสียใจ
สุดท้ายแล้วเธอก้อให้อภัยเขาเขาสัญญาว่าจะไม่ให้เกอดขึ้นอีกเธอกลายเป็นคอารมณ์ร้ายขี้หึงขี้ระแวงแต่มันก้อเกิดขึ้นอีกจนได้มันหลายครั้งจนทำให้เธอเหนื่อยที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้สงสารแต่ลูกที่ต้องมาเจอและนับรู้เรื่องอะไรแบบนี้
เธอเลยคิดว่าอยากทำอะไรก้อทำจนเธอหันมากินเหล้าเพื่อดับปันหามีเพืีอนฝูงมากมาย
จนสามีจองเธอเริ่มแปลกใจว่าเมียของตนทำไมไม่โทรตามไม่หึงไม่หวง
หลังจากนั้นเธอก้อไม่สนใจเขาจนทำให้สามีคิดว่าเธอมีคนอื่น
แต่ความจริงแล้วเธอแค่อยากเมาให้หลับให้ลืมไม่ต้องคิดมากแต่เธอไม่เคยทิ้้งลูกของเธอเลย
ทุกวันนี้เธอกลับมีชีวิตที่ไร้อิสระไม่มีแม้แต่เพื่อน
ไม่มีแม้แต่คำว่าความสุขจากการที่เธอตัดสินใจผิดครั้งนั้น
 นี่คือเรื่องจริงจากผู้หญิงคนหนึ่งมันอาจมองว่าเป็นเรื่องตลกแต่ชีวิตจริงของเธอมันมีมากกว่านั้น
บางทีชีวิตคนเราอาจไม่เหมือนกันขอให้เป็นคนดี
ไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนก้อน่าจะพอ
)ฝากไว้ให้คิด)
 ___-----___________________
คนมีฝันThe end เตือนใจเด็กวัยเรียนติดตามตอนต่อไป


ชีวิตเหมือนละคร
 มีเด็กผูหญิคนหนึ่งเกิดมาไม่ตัดสินใจอะไรเองได้แต่เธอไม่เคยน้อยใจโชคชะตาเธอยิ้มเธอหัวเราะสนุกสนานแต่เวลาที่เธออยู่คนเดียวเธอต้องมานอนร้องไห้แทบทุกวันเมื่อเธอเริ่่มเติบโตเป็นสาวเธอเห็นเพื่อนๆซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆำปเที่ยวในมี่ต่างๆแต่เธอไม่เคยไปไม่เคยรู้ว่าโลกภายนอกมันเป็นอย่างไรวันๆเธอไปโรงเรียนแล้วกลับบ้านจนเธอเกิดความคิดแปลกๆเพียงเพราะเธออยากไปดูโลกตอนกลางคืนบ้าง เธอคิดว่าถ้าเธอ
แต่งงานออกไปจะทำให้ชีวิตเธอเป็นอิสระ
จนทำให้เธอเจอกับผู้ายคนนึงและได้อยุ่กินกันฉันท์ผัวเมีย
เธอคิดว่าสามของเธอจะรักเธอคนเดียวจากการให้คำมั่นสัญญาเธอไม่เคิดหรือระแวงว่าสามีจะนอกใจเพราะเธอปรนนิบัติสามีทุกอย่าง
สามีบอกว่าขอเวลาที่ยวสักพักพอเบื่อจะเลิกเที่ยวเองจนเธอท้องก้อมีเื่องที่ไม่เคยคิดเกิดขึ้น
"เขานอกใจเธอ"เธอร้องไห้แทบเป็นสายเลือดเธอหวนกัไปคิดว่าถึแม้เมื่อก่อนพ่อแม่ไม่เคยให้อิสระแต่เขาก้อไม่เคยทำให้เธอเสียใจ
สุดท้ายแล้วเธอก้อให้อภัยเขาเขาสัญญาว่าจะไม่ให้เกอดขึ้นอีกเธอกลายเป็นคอารมณ์ร้ายขี้หึงขี้ระแวงแต่มันก้อเกิดขึ้นอีกจนได้มันหลายครั้งจนทำให้เธอเหนื่อยที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้สงสารแต่ลูกที่ต้องมาเจอและนับรู้เรื่องอะไรแบบนี้
เธอเลยคิดว่าอยากทำอะไรก้อทำจนเธอหันมากินเหล้าเพื่อดับปันหามีเพืีอนฝูงมากมาย
จนสามีจองเธอเริ่มแปลกใจว่าเมียของตนทำไมไม่โทรตามไม่หึงไม่หวง
หลังจากนั้นเธอก้อไม่สนใจเขาจนทำให้สามีคิดว่าเธอมีคนอื่น
แต่ความจริงแล้วเธอแค่อยากเมาให้หลับให้ลืมไม่ต้องคิดมากแต่เธอไม่เคยทิ้้งลูกของเธอเลย
ทุกวันนี้เธอกลับมีชีวิตที่ไร้อิสระไม่มีแม้แต่เพื่อน
ไม่มีแม้แต่คำว่าความสุขจากการที่เธอตัดสินใจผิดครั้งนั้น
 นี่คือเรื่องจริงจากผู้หญิงคนหนึ่งมันอาจมองว่าเป็นเรื่องตลกแต่ชีวิตจริงของเธอมันมีมากกว่านั้น
บางทีชีวิตคนเราอาจไม่เหมือนกันขอให้เป็นคนดี
ไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนก้อน่าจะพอ
)ฝากไว้ให้คิด)
 ___-----___________________
คนมีฝันThe end


ในดินแดนที่เต็มไปด้วยป่าไม้มีชายคนหนึ่งกำลังต่อสู้กับ....
สัตว์ประหลาดแมงมุม 8 ขาอยู่....
ชายคนนั้นมีลักษณะผมยาวสีดำดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า..
ใส่ชุดสีดำตัดขาวในมือถือดาบ 2 เล่มอยู่....
เขานั้นมีชื่อว่า[ต้าเฉียว]
ตัวละคร[ต้าเฉียว]
เพศชาย
ระดับพลังขั้นที่ 6 จุดสูงสุด
อายุ 17
ส่วนสูง 175
น้ำหนัก68
[ผู้มาจากต่างโลก]
[ต้าเฉียว]กำลังต่อสู้อยู่กับแมงมุม 8 ขา
ระดับของแมงมุม 8 ขานั้นคือระดับที่ 5
ถึงจะเป็นระดับที่ 5 แต่[ต้าเฉียว]เขาไม่สามารถต่อสู้....
จับแมงมุม 8 ขาได้เลย...เพราะว่าแมงมุม 8 ขาได้เลี่ยง...
พรรคพวกของมันมาเพิ่มอีก 150 ตัว...
ถึง
[ต้าเฉียว]จะมีระดับพลังเหนือกว่าพวกมันก็ตามแต่...
ก็ไม่สามารถเอาชนะพวกมันที่มีมากกว่า 150 ตัวได้...
[ต้าเฉียว]ได้เห็นแมงมุม 8 ขาเรียบพวกมาเพื่อต่อสู้กับเขา...
เขาพลันคิดในใจขึ้นมาว่า
[ซวยละมันเรียกพวกมาเพิ่มซะงั้นคราวนี้ข้าจะรอดไหมเนี่ย]
[ถึงข้าจะอยู่ที่นี่มามากกว่า 10 ปีแล้วก็ตามแต่....]
[ถ้าเรียกพวกมาเพิ่มขนาดนี้ข้าก็สู้ไม่ได้เลยน่ะสิ]
[ข้าต้องมีให้ไว้เลยไม่งั้นฆ่าตายแน่]
จากนั้น
เขาได้ทุ่มสุดกำลังเพื่อฝ่าวงล้อมแมงมุม 8 ขาที่มากกว่า 150 ตัว...มาได้อย่างชิวเฉียด....
[ต้าเฉียว]นั้นได้เห็นแม่น้ำแห่งนึง....ที่อยู่ห่างจากเขาไปไม่ไกล
เขาเลยเดินไปที่แม่น้ำแห่งนั้นอย่างรวดเร็วเพื่อดื่มน้ำ....
จากนั้น
เขาก็ได้เดินไปตามเส้นทางที่แม่น้ำแห่งนั้นไหลไป...
เขาเดินไปไม่ไกลมากก็ได้เจอถ้ำแห่งหนึ่งที่สงบเงียบ....
ถ้ำแห่งนั้นมีลักษณะทางเข้าเป็นวงรีและมีแท่นหินไว้นั่ง...
เพื่อพักผ่อน....[ต้าเฉียว]ได้คิดในใจขึ้นมาว่า
[ถ้ำแห่งนี้เคยมีผู้ฝึกตนผ่านทางมาและทำมันไว้จริงนะ][ทำ
แท่นหินเอาไว้นั่ง]
จากนั้น
[ต้าเฉียว]ก็เข้าไปในถ้ำแห่งนั้นถ้ำแห่งนั้นนั้นไม่ได้ลึกมาก
แค่เดินไปไม่กี่ 10 ก้าวก็ถึงแท่นที่เอาไว้นั่งแล้ว....
ดังนั้น
[ต้าเฉียว]พลันนั่งลงที่แท่นหินนั้นแต่หากรู้ไม่ว่า....
แท่นหินที่เขานั่งนั้น....เป็นตัวบอกรหัสลับบางอย่าง....
ในเวลาเดียวกัน
ก็มีชายชุดดำโผล่มาที่หน้าถ้ำแล้วพูดขึ้นมาว่า
[เหยื่อติดกับดักแล้วสินะ]
[ต้าเฉียว]ได้ยินดังนั้นพลันงงงวยเป็นเวลา 1
พอ[ต้าเฉียว]กำลังจะพูดจากนั้นชายชุดดำก็ได้พูดขัดขึ้นมาว่า
[ได้เวลาตายของเจ้าแล้วเทพดาบนิรันดร]
จากนั้น
ชายชุดดำก็ได้ปลดปล่อยพลังของเขาทั้งหมดออกมา
เพื่อระเบิดตรวจตายตรงหน้าถ้ำนั้นเขานั้นได้คิดว่า
ถ้าเขาระเบิดตัวตายแล้ว[ต้าเฉียว]ก็จะตายตามเขาไปด้วย
อย่างแน่นอน
แต่
ถ้าว่า[ต้าเฉียว]ยังไม่ตายเพราะว่าเขาได้ใช้วิค่ายคนที่เขาซ่อนไว้เพื่อให้เขาวาร์ปออกมาจากทำอย่างรวดเร็ว
ไม่กี่
วินาทีก่อนพอใช้ในชุดดำระเบิดตัวตาย
ทำก็ได้ถล่มลงมาอย่างรวดเร็วเพราะมีค่ายอาคมที่สามารถ
เร่งเวลาการถล่มของถ้ำได้
จากนั้น
[ต้าเฉียว]ก็ได้หยิบค่ายกลออกมาจากแขนเสื้อของเขา
แล้ววาร์ปออกมาจากถ้ำอย่างรวดเร็ว
[ต้าเฉียว]พลันคิดในใจขึ้นมาว่า
[ชายชุดดำนี้เป็นใครทำไมถึงจะมาฆ่าฉันด้วยนะ]
[แล้วนับตามนิรันดรที่เขาพูดถึงนั้นเป็นใครกันแน่]
[ที่ทำให้ชายชุดดำที่ระเบิดตัวตายนั้นยอมทำแบบนี้ได้เลย...]


หลังจากที่่[ต้าเฉียว]รอดจากแรงระเบิดของ
ชายชุดดำมาได้
เขานั้นก็ได้เดินไปหาที่สงบเสงี่ยมเพื่อฟื้นฟู
อาการบาดเจ็บที่ได้รับจากแรงระเบิดของชายชุดดำ
เขานั้นได้รับบาดเจ็บนิดหน่อยเท่านั้น
หลังจากที่เขากำลังนั่งสมาธิและฟื้นฟูได้ไม่นาน
เวลาก็ล่วงเลยมาถึงกลางดึกแล้ว....
ก็ได้มีสัตว์ประหลาดหมาป่าทั้งหมด 5 ตัว
ได้เดินล้อม[ต้าเฉียว]...
[ต้าเฉียว]ก็สัมผัสได้ว่ามีหมาป่ามาเดินล้อมรอบตัวเขา
หมาป่าทั้ง 5 ตัวนั้นมีระดับพลังอยู่ที่ขั้นที่ 5 ขั้นกลางเท่านั้นเอง
แต่[ต้าเฉียว]ก็ไม่สามารถประมาทได้เพราะมันมีจำนวนเยอะกว่าเขา....
จากนั้น
ดาบทั้งสองเล่มนั้นได้โผล่มาจากอากาศที่ว่างเปล่าแล้ว
เข้าโจมตีหมาป่าทั้ง 5 ตัวนั้นในทันที...
ในขณะเดียวกัน
หมาป่าทั้ง 5 ตัวนั้นพลันสัมผัสได้ว่า....
มีอันตรายถึงชีวิตกำลังคุกคามพวกมันพวกมันทุกตัวพลัน
พลันใช้สกิลกรงเล็บฉีกกระชากพร้อมกันเพื่อ
ทำลายดาบทั้งสองเล่มนั้น...
แต่ทว่า
สกิลกรงเล็บนั้นฉีกกระชากดันไม่สามารถสร้างความเสียหาย
ให้กราบกราบทั้งสองเล่มได้เลย...
หมาป่าทั้ง 5ตัวเห็นอย่างนั่นพลันตัวสั่น...
และไม่สามารถก้าวขาได้...
จากนั้น
ดาบทั้งสองเล่มได้ใช้กระบวนท่าพายุข้าง...
ได้กวาดล้างสัตว์ประหลาดหมาป่าไปอย่างรวดเร็ว....
[ต้าเฉียว]เห็นอย่างนั้นก็รู้สึกสบายใจขึ้น...
จากนั้นเขาก็ได้นั่งบ่มเพาะจนถึงเช้าอีกวันหนึ่ง
ในเวลาต่อมา
เขาก็ได้ออกเดินทางอีกครั้งเพื่อไปตามหาสมบัติพิเศษ
ที่มีชื่อว่านาฬิกาแห่งรุ่งอรุณ
ความสามารถพิเศษของนาฬิกาแห่งโลกอรุณ
[สามารถย้อนเวลาหรือเร่งเวลาสิ่งของได้]
เขานั้นต้องการซ่อมแซมอาวุธวิญญาณของเขา...
อาวุธวิญญาณนั้นก็คือที่ปิดตาแห่งโชคชะตา
มันได้รับความเสียหายเนื่องจาก...
การต่อสู้กับราชาปีศาจแห่งความโกลาหลระดับต่ำ
ย้อนกลับไปเมื่อ 9 เดือนที่แล้ว...
ณที่สนามรบแห่งโชคชะตา...
ได้มีราชาปีศาจระดับต่ำโผล่มายังสนามรบ
ขนาดนั้นเองผู้ฝึกตนมากมายได้เห็นราชาปีศาจระดับต่ำโผล่มา พลันแตกตื่น
เพราะว่า
ราชาปีศาจระดับต่ำสามารถฆ่าผู้ฝึกตน
ระดับ 6 ได้ถึง 100 คนในทีเดียว...
ต่อให้มีผู้ฝึกตนระดับ 7 ก็ยากที่จะเอาชนะราชาปีศาจระดับต่ำเช่นเดียวกัน...
ดังนั้น
ราชาปีศาจเป็นเหมือนฝันร้ายของผู้ฝึกตนมาโดยตลอด...
100,000 ปี
ในขณะนั้น
[ต้าเฉียว]ที่เป็นผู้ฝึกตนระดับ 6 ขั้นกลางแต่สามารถต่อสู้
กลับราชาปีศาจระดับต่ำได้แบบสูสีนั้นช่างมหัศจรรย์
ในสายตาผู้ฝึกตนคนอื่นๆ...
[ต้าเฉียว]ได้เข้าปะทะกับราชาปีศาจระดับต่ำ
เป็นเวลากว่าครึ่งเดือน....
และตัวช่วยสำคัญที่ทำให้[ต้าเฉียว]สามารถฆ่า
ราชาปีศาจระดับต่ำใต้เป็นเพราะ....
ว่า
ผ้าปิดตาแห่งโชคชะตาที่เขาได้สวมใส่อยู่นั่นเอง
ผ้าปิดตาแห่งโชคชะตาช่วยเสริมโชคดีให้กับเขาในการต่อสู้
มันเลยเป็นส่วนช่วยสำคัญในการที่ทำให้เขาเอาชนะราชาปีศาจได้
ดังนั้น
เขาเลยจะตามหานาฬิกาแห่งรุ่งอรุณนั่นเอง
เขานั้นก็ได้ตามหามันมาเป็นเวลากว่า 9 เดือนแล้ว
แต่ก็ยังไม่พบเบาะแต่ที่จะนำพาไปหานาฬิกาแห่งรุ่งอรุณเลย
ดังนั้น
ทางเดียวที่เขาจะสามารถตามหานาฬิกาแห่งรุ่งอรุณได้
นั่นก็คือไปที่สุสานแห่งทวยเทพ...
เคยมีคนพูดถึงสุสานแห่งทวยเทพว่า...
เป็นสุสานที่อันตรายมากๆในโลกแห่งนี้เพราะว่า...
มันมีวิญญาณชั่วร้ายมากมายอยู่ในนั้นและมี...
ราชาปีศาจระดับกลางถึงระดับสูงมากมายอยู่ในนั้น...
แต่ถึง
ความอันตรายนั้นก็กลายเป็นเรื่องเล็กน้อยเพราะมีสมบัติล้ำค่ามากมายอยู่ในนั้นที่ไม่สามารถประเมินได้
บางชิ้นก็สามารถบิดเบือนความเป็นจริงได้เช่นเดียวกัน
ดังนั้น
ในทุกๆ 10 ปีจะมีผู้คนยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อเข้าไปในนั้น
เพื่อหาสมบัติวิเศษบางสิ่งเพิ่มมาต่อสู้กับสัตว์ประหลาดที่แนวหน้าแห่งสนามรบโชคชะตา...
แต่ก็มีแค่
ผู้คนเพียงหยิบมือเท่านั้นที่มีชีวิตรอดออกมาได้...
พอส่วนมากจะตายในตู้ปลาแห่งทวยเทพอยากรวดเร็ว....
จากนั้น
[ต้าเฉียว]ก็ได้ออกเดินทางไปที่สุสานแห่งทวยเทพ...
เพื่อตามหานาฬิกาทรายแห่งรุ่งอรุณ...
เขาเดินทางไปเพียงแค่ 500 เมตร ข่าวก็ได้เจอ....
กับมังกร...!!!
คำอธิบาย
ในโลกแห่งโชคชะตานำพานั้น
จะมีสนามรบแห่งโชคชะตาอยู่มันคือแนวหน้าแห่งมนุษยชาติได้กล้าต่อสู้กับปีศาจและสัตว์ประหลาดจากต่างมิติและทวยเทพที่ทรยศต่อโลกแห่งโชคชะตาใครก็ตามที่มีอายุเกิน 15 ปีต้องเข้าสู่สนามรบแห่งโชคชะตาโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
ต่อให้จะมีระดับพลังเท่าใดก็ตามก็ต้องเข้าร่วมเท่านั้น
พวกเขาจะต้องเข้าร่วมเป็นเวลาทั้งหมด 5 ปีหลังจาก 5 ปี
พวกเขาจะสามารถหลุดพ้นมาจากสนามรบแห่งโชคชะตาได้
และ[ต้าเฉียว]คืนหนึ่งในนั้นที่สามารถหลุดพ้นมาจากสนามรบ
แห่งโชคชะตาได้....


ไม่รู้ว่าผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด ไม่รู้ว่าข้าสังหารศัตรูไปแล้วเท่าไหร่ มิติส่วนตัวของข้าเต็มไปด้วยชิ้นส่วนและวัตถุดิบมากมาย ข้าท่องเที่ยวไปตามดาวเคราะห์ที่อยู่เเถวสุดเขตจักรวาล เพื่อตรวจตราเหล่าศัตรูที่แฝงตัวเข้ามา เมื่อพบเจอก็เจรจา แต่ศัตรูทุกตนไม่เคยคุยดีด้วย เอะอะก็สังหาร เอะอะก็กะจะฆ่าฟันกันให้ตายไปข้าง
 จนกระทั่งเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ข้ายังคงทำหน้าที่ของตนเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม้ว่าจะสูญเสียดาวเคราะห์ไปบ้าง แต่ศัตรูก็ไม่อาจหนีรอดไปได้
 แต่เพราะเเข็งแกร่งเกินไป หรือความดื้อรั้นของตนเอง ข้าไม่อาจร่วมมือกับเหล่าเทพเจ้าที่หยิ่งทรนงในอำนาจและศักดิ์ศรีได้ ข้าไม่อาจอยู่ร่วมกับพวกมันที่เห็นสิ่งมีชีวิตอื่นเป็นเพียงมดปลวกผักปลา พวกมันโยนสิ่งมีชีวิตทิ้งขว้างให้เผชิญกับความทุกข์ตรมเจ็บปวดเพื่อให้ตนได้มาซึ่งของแลกเปลี่ยนบางอย่าง
 เทพเจ้าต้องการความแข็งแกร่ง ต้องการสถาปนาให้ตนเป็นจ้าวจักรวาล เหล่าเทพชั้นสูงมากมายเข้าหาข้า เพื่อขอวัตถุดิบจากปีศาจสุดเขตจักรวาล ข้าเองก็เคยให้พวกมันไปนิดหน่อย แต่ผลที่เกิดกลับกลายเป็นว่าพวกมันนำไปทดลองกับมนุษย์ นำไปเข่นฆ่ากันเองเพื่อให้ได้มาซึ่งบัลลังก์
 หลังจากนั้นข้าก็ไม่เคยให้สิ่งใดพวกมันอีก หลายครั้งก็เก็บสมบัติของเหล่าทวยเทพที่ตายตกหรือทำหายโดยไม่ยอมคืนเพราะอยากแก้เผ็ดที่นำวัตถุดิบจากปีศาจสุดเขตจักรวาลไปสร้างความเดือดร้อน
 ท้ายที่สุดพวกมันก็คว่ำบาตรข้าต่างๆนานา พวกมันป่าวประกาศกับเหล่าสาวกว่าข้าคือทรราช ข้าคือจอมมารบ้าง ข้าศือเทพชั่วร้ายบ้าง สั่งให้เหล่าสาวกกำจัดข้าเมื่อพบเห็น และไม่ยอมให้ข้าใช้บริการดาวเคราะห์ต่างๆที่อยู่ภายใต้อำนาจของพวกมัน
 เพราะพวกเทพหัวxวยนั่นรู้ดีว่าข้ามีพันธสัญญาสัจจะประทับกาย ทำให้ไม่สามารถทำร้ายเทพเจ้าได้ จึงเหิมเกริมองอาจบูลี่ข้า เพียงเเต่ข้าตบหน้าพวกมันก็ทำให้ร่างกายเจ็บปวดเกินบรรยาย จึงไม่อาจดัดนิสัยเทพโสโครกได้
 วันเวลาผ่านไปพวกมันก็เล่นใหญ่กระทั่งยกทัพมารุกรานข้า แต่เพราะพันธสัญญาบัดซบข้าจึงต้องหลีกหลบพวกมัน ข้ายังคงทำหน้าที่ต่อไปแม้จะได้ชื่อว่าเป็นทรราช
 จักรวาลนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก สุดเขตจักรวาลเองก็ห้อมล้อมดาวเคราะห์ต่างๆเป็นวงกลม การที่จะออกไปด้านนอกเขตจักรวาลได้นั้นต้องมีร่างกายและพลังที่เเข็งเเกร่งมากพอที่จะต้านทานเเรงบีบอัดและเเรงดึงกระชากมหาศาลที่สลับไปมาตลอดเวลาได้
 ข้าเคยเห็นเทพอวดดีหลายตนทรนงองอาจพุ่งเข้าไปสุดเขตจักรวาล พวกมันล้วนถูกอัดและฉีกกระชากจนไม่มีชิ้นดี แม้กระทั่งอาวุดกับชุดเกราะก็ถูกทำให้กลายเป็นฝุ่นผง จากนั้นก็เขียนบันทึกเล่าขานว่าสุดเขตจักรวาลเป็นจุดสิ้นสุดของจักรวาลนี้ ไม่มีตัวตนใดสามารถต้านทานอำนาจของพระเจ้าได้
 ข้าอ่านแล้วยังรู้สึกตลกเลย พวกมันบ้าหรือเปล่า เขียนในสิ่งที่ตัวเองไม่เห็นแล้วก็คิดเออเองว่าเป็นอำนาจเหนือจินตภาพ
 ข้าก็อยากจะบอกว่าเป็นเพราะพสกมันกระจอกเลยไม่สามารถผ่านห้วงกั้นได้ ซึ่งเมื่อผ่านเจ้าไปก็จะพบกับเขตว่างที่ไร้พลังบีบอัด เขตนี้เต็มไปด้วยพลังมหาศาลสามารถดูดซับได้ไม่จำกัด และก็มีพวกปีศาจสุดเขตจักรวาลเต็มไปหมด
 หากจะถามว่าข้ารู้ได้อย่างไร ข้าก็ขอถามกลับว่าเพราะอะไรพวกเทพขี้บูลี่ถึงหาข้าไม่เจอแม้มันจะค้นทั่วจักรวาล คำตอบนั้นง่ายแสนง่าย ก็เป็นเพราะข้าออกไปออกเขตแล้วอย่างไร
 ข้ากะจะเจรจากับปีศาจพวกนั้น แต่เมื่อพวกมันเห็นข้าก็ไล่สังหารไม่หยุดหย่อน ท้ายแล้วเมื่อคุยไม่รู้เรื่องข้าก็ไล่ฆ่าจนพวกมันไม่เข้ามายุ่ง ข้าได้สร้างอาณาเขตให้ตนโดยไม่รู้ตัว ซึ่งนานเท่านานก็ไม่มีปีศาจตัวไหนกล้าเข้าใกล้ เมื่อคิดว่าจักรวาลนี้คงปลอดภัยอีกพักใหญ่ข้าก็กะว่าจะไปเจรจากับเหล่าเทพเจ้า
 แต่อนิจจังเมื่อข้ามเข้ามาก็เห็นเหล่าเทพต้อนรับด้วยกองทัพติดอาวุธเต็มศักดา แล้วก็ลงเอยด้วยการเจรจาไม่รู้เรื่อง
ข้าจึงเหนื่อยและเบื่อกับความคิดง่อยๆไร้สาระของเหล่าเทพเจ้า
 "นี่พวกเจ้ากะจะไม่ยอมพูดจากันดีๆเลยหรือไร" ข้าเอ่ยถามพวกมันออกไป
 "ทรราชเข่นเจ้าไม่จำเป็นต้องเจรจา" เสียงของแม่ทัพเทพเจ้าตอบกลับมา พวกมันกระชับอาวุธและร่ายมนตราเสริมพลังให้กับสัตว์เทพพร้อมรบเต็มรูปแบบ
 "พวกเจ้าไม่กลัวปีศาจสุดเขตจักรวาลรึ" ข้าเอ่ยออกไปอีกครั้ง
 "เฮอะ ทำไมพวกข้าต้องกลัวด้วย ปีศาจสุดเขตจักรวาลอะไรนั่นไม่มีอีกแล้ว เเกยังคงไม่รู้อะไร ว่าร้อยกว่าปีที่เเกไปมุดรูอยู่ที่ไหนสักแห่ง จักรวาลนี้สงบสุขเเล้ว เป็นเพราะเทพโครนอสและเทพซุสที่ยิ่งใหญ่คอยปกป้องไว้" เทพเเม่ทัพตนหนึ่งเอ่ย สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิเต็มอก
 "อ้อเหรอ"
 "หึ แกรู้ไหมว่าตอนที่แกหายหัว เทพโครนอสกับเทพซุสยกกองทัพเข้าปราบปรศาจสุดเขตจักรวาลครั้งแล้วครั้งเล่า จนตอนนี้จักรวาลสงบสุขเเล้ว พวกเราไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเจ้าอีกเเล้ว เพราะงั้นมันถึงเวลาที่พวกเราต้องกำจัดเจ้า" เสียงของเเม่ทัพเทพเอ่ยอีก ข้าหรี่ตาลง
 "ปีศาจสุดเจตจักรวาลรึ ข้ามั่นใจนะว่าไม่มีตัวใดหลุดเข้ามาได้ อืม หาือมีตัวที่ซ่อนจากสัมผัสข้าได้ เอาเถอะ ยังไงก็ช่างทสรุปคือพวกเข้าต้องการกำจัดข้าทิ้งว่างั้น" เสียงของข้าเอื้อนเอ่ยออกไป เหล่าเทพเจ้าต่างกระชับอาวุธในมือเเน่น
 "ตั้งค่ายกลปราบมหาเทพมารทรราช ใช้พลังให้เต็มที่ ข้าเชื่อว่าด้วยพลังของเทพหมื่นตนจะต้องเอาชนะทรราชตนนี้ได้" เสียงของแม่ทัพเทพเจ้าเอ่ย พวกมันต่างตั้งค่ายกลที่คิดว่าดีที่สุด
 ค่ายกลนี้สำหรับข้ามันก็แค่ของเด็กเล่น ต่อให้พวกมันทุ่มพลังเทพมากกว่าหมื่นตนก็ไม่อาจจะจัดการปีศาจสุดเขตได้แม้แต่ตัวเดียว นับประสาอะไรจะเอามาจัดการข้า เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วนเเล้วข้าเองก็เบื่อเช่นกัน ทำหน้าที่ยาวนานจนไม่รู้จะทำไปอีกเพื่ออะไร ตอนที่อยู่นอกจักรวาลข้าเองก็นึกว่าจะสามารถหลุดพ้นจากพันธะสัญญาได้ แต่โชคไม่เข้าข้าง พันธะยังคงอยู่ และมันก็เป็นตัวการที่ทำให้ข้าไม่สามารถออกไปไกลจากเขตจักรวาลได้มากนัก ข้าเคยพยายามทุ่มพลังจนเดิมพันด้วยชีวิต แต่มันก็หยุดกึกไม่ไปไหนต่อ ท้ายแล้วก็ทำภารกิจเเสนเบื่อต่อไปจนถึงตอนนี้
 เมื่อข้ารู้ว่าจักรวาลนี้ไม่ใช่ที่ของข้า ข้าจึงขี้เกียจอยู่ทำหน้าที่ต่อ ข้ากระชับดาบที่เสียบข้างเอวไว้เเน่น ตั้งท่าโจมตี เหล่าเทพชะงัก แต่ไม่นานก็หัวเราะเยาะ
 "ฮ่าๆ แกก็รู้ว่าด้วยพันธะสัญญาทำให้แกไม่สามารถทำอะไรพวกจ้าได้ ไม่งั้นร่างแกจะระบิดจนตาย" เสียงของเทพเจ้าตนหนึ่งบอก คัวข้าเเสยะยิ้ม
 "อา ในเมื่อพวกเจ้าต้องการกำจัดข้าอยู่แล้ว ข้าก็จะทำให้สมหวังเลยละกัน เฮ้อ ที่ข้ายอมทำลายตัวเองก็เพราะเบื่อพวกเทพเจ้าเฮงซวยอย่างพวกเจ้าที่ทำxวยอะไรไม่ได้ก็มาใส่ร้ายข้าว่าเป็นตัวทำลายความสงบ ไอ้พวกโลกสวย ที่ไม่เคยสู้กับปีศาจสุดเขตจักรวาล แล้วมาพาลว่าข้าสำออย วันๆเอาแต่จัดการปีศาจอ่อนแอ เหอะ เพราะข้าติดสัจสาบานประทับกาย ทำให้ไม่สามารถลงมือทำร้ายพวกเทพเชี่ยอย่างพวกเข้าได้ ไม่อย่างนั้นมันคงไม่ปล่อยปากดีอยู่เช่นนี้หรอก ใจจริงก็อยากตบให้เลือดกบปากเรียงเป็นรายๆ แต่สัจสาบานประทับกายมันไม่ยอมให้ทำ
สุดท้ายก็เป็นตัวข้าที่โดนบูลี่จนโดดเดี่ยว ซึ่งก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร พอนานๆเข้าข้าก็เบื่อ ตอนนี้ข้าเลยตัดสินใจทำลายตัวเองเสีย" ข้ากล่าวออกไป สีหน้าเหล่าเทพเจ้าต่างแสดงความยินดีออกมา
 "แหม แค่พูดแปบเดียวก็ดีใจใหญ่เชียวนะ หวังแย่งสมบัติของข้าล่ะสิ แต่คนอย่างข้าคงไม่ตายไปเปล่าๆหรอก ไอ้พวกหัวxวย" ข้ากล่าวออกไป จากนั้นก็สะบัดดาบ
 "สะบั้นภพ" คำกล่าวสั้นๆ เทพที่ยิ้มดีใจต่างถูกคลื่นคมดาบตัดสะบั้นจนขาดกระจาย
 "ยังไม่หมด อัก เก็บแม่งให้หมด" ข้าสะบัดคลื่นมิติเก็บเกี่ยวสมบัติของเหล่าทวยเทพ เก็บแม้กระทั่งร่างไร้วิญญาณของพวกมัน ข้าอาจเดิมพันกับมิติส่วนตัว หวังว่าจะไม่ระเบิดปลดปล่อยของข้างในออกมาให้เทพโลภมากที่อยู่นอกรัศมีดาบได้เก็บเกี่ยว แต่หากไม่เป็นดังที่คิดก็ไม่ได้ติดใจอะไร อย่างไรเสียของสะสมของข้าคงทำให้จักรวาลวั่นวายไปพักใหญ่แน่
 เพราะผิดสัญญาร่างข้าจึงสลายเป็นเถ้าธุลี
 เทพที่คอยดูอยู่ต่างรอลุ้นหวังเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อะไร ทันใดนั้นความบรรลัยก็บังเกิด เมื่อปีศาจสุดเขตจักรวาลบุกเข้ามา มันเป็นแค่ปีศาจง่อยๆ ตัวเดียวแต่ดันไม่มีเทพตนไหนจัดการได้ และเเล้วความฉิบหายก็เกิดไปทั่วทั้งจักรวาล
...…


' ผมจะพูดอย่างไรดี ตอนนี้ความคิดของผมมันทั้งสับสนและดีใจไปหมด มันไม่ใช่ฝันเหรอทำไมผมยังไม่ตาย ทำไมผมถึงตัวเล็กลง แล้วก็... ' ผมคิดกับตัวเองพร้อมทั้งหันไปมองที่เตียงด้านข้างของผม ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่ข้างๆผม
ผมคิดกับตัวเองอยู่สักพักว่าคนที่นอนอยู่ด้านข้างผมเป็นใคร แต่ก็ได้มีความทรงจำบ้างส่วนก็ไหลเข้ามาในหัวผม มันคือความทรงจำตั้งแต่ที่ผมได้เกิดใหม่จนถึงปัจจุบัน นั้นจึงทำให้ผมได้รู้ว่าในชีวิตนี้ผมไม่มีน้องสาวเหมือนกับชีวิตที่แล้วของผมแต่ก็จะมีความทรงจำใหม่ของพี่ชายฝาแฝดของผมเท่านั้นที่ได้เพิ่มขึ้นมาแต่ที่เหลือยังเหมือนเดิม
ผมจึงได้รู้ว่าคนที่นอนด้านข้างของผมคือพี่ชายฝาแฝดของผม และนั่นก็ทำให้ผมได้รู้ชื่อพี่ชายฝาแฝดของผม และได้รู้อีกว่าชื่อผมก็ได้เปลี่ยนไปด้วยเหมือนกัน พี่ชายฝาแฝดผมชื่อ พัชรภาคย์ พิทักษ์วงศ์ ชื่อเล่นว่า ภาค ตัวผมในชีวิตนี้เรียก ภาค ว่า เฮียภาค
ส่วนผมชื่อจริงผมเปลี่ยนไปเป็น ภาคพัชระ พิทักษ์วงศ์ ส่วนชื่อเล่นผมยังคงเหมือนเดิมคือ กาย ส่วนใหญ่เฮียภาคจะชอบเรียกผมว่า น้องกาย
' หรือว่าที่พรที่เราขอไปจะเป็นจริงแล้ว อย่างนี้มันก็โคตรสุดยอดไปเลยนี้หว่า งั้นที่นอนอยู่ด้านข้างก็พี่ชายฝาแฝดอ่ะดิ 'ผมคิดอยู่ในใจด้วยความรู้สึกที่มันอธิบายไม่ถูกมันทั้งมีความสุข มันทั้งอยากร้องให้และอื่นๆอีกมากมายผสมกันไปหมด
เรื่องมันเกิดในตอนวันเกิดปีที่ 29 ของผม ผมจำได้ว่าวันนั้น เพื่อนในกลุ่มที่มหาลัย จัดงานวันเกิดให้กับผมที่ผับแห่งหนึ่ง ที่ดังที่สุดในตัวจังหวัด วันนั้นผมน่าจะดื่มเหล้าไปไม่มาก เพราะไม่งั้นผมคงจำเรื่องราวที่เกิดไม่ได้
ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณเที่ยงคืน ที่พวกเพื่อนผมและผม กลับออกมาจากผับแห่งนั้น เนื่องจากในกลุ่มผมมีเพื่อนผู้หญิง 4 คน และเพื่องผู้ชายอีก2 คน พวกมันแต่และคนก็ต่างก็แต่งงานมีสามีหรือภริยากันหมดแล้วบ้างคนก็มีลูกด้วยแล้ว พวกผมจึงตัดสินใจว่าจะกลับกันตอนเที่ยงคืน และแยกย้ายกันไป
หลังจากที่พวกผมไปส่งเพื่อนผู้หญิงคนสุดท้ายไปให้กับสามีของเธอเสร็จแล้วนั้นผมและเพื่อนที่เป็นผู้ชายอีกสองคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านกันที่หน้าผับนั้นเลย
ก่อนกลับบ้านผมแวะเซเว่นซื้อขนมและข้าวกล่องเอาไว้เวฟกินพรุ่งนี้เพราะผมว่าขี้เกียดร้างจาน
" เวฟด้วยไหมคะ " พี่พนักงานงานผู้หญิงที่เป็นคนคิดเงินให้กับผมถามผม ผมส่ายหัวพร้องทั้งพูดตอบกับไป
" ไม่ครับ " ผมตอบกับไปพร้อมกับหยิบเอา กระเป๋าตังค์ขึ้นมา และรอพนักงานบอกจำนวนเงินเพื่อที่จะได้จ่ายเงินไว้ขึ้นเพราะมีพี่ผู้ชายต่อหลังผมคนหนึ่ง
" ทั้งหมด 245 บาทค่ะ รับมา 300 บาทนะคะ " พี่พนักงานงานพูดพร้อมทอนเงินให้ผมมา 55 บาทตอนที่ผม หันหน้าไปกำลังจะออกนั้น ก็มีผู้ชายสองคนใส่หมวกกันน็อคปิดบังใบหน้าพร้อมถืออาวุธปืนและมีดเดินเข้ามา
คนที่ถือปืนหันกระบอกปืนมาทางผม และเหนียวไกลกระสุนวิ่งเข้ามาที่หัวใจผม ในตอนที่ผมกำลังจะตายผมคิดในใจว่า
' นี้เรากำลังจะตายแล้วเหรอ เรายังไม่ได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำเลย แต่งงานก็ยังไม่ได้แต่ง แฟนเราก็ยังไม่มี มีอีกตั้งหลายสิ่งหลายอย่างที่เรายังไม่ได้ทำเลย รู้งี้หน้าจะมีแฟนไปตั้งนานแล้ว รู้งี้... รู้งี้... รู้งี้... '
ในขณะที่เปลือกตาผมกำลังจะปิด และความร้อนได้เริ่มออกไปจากตัวผมมากขึ้นเรื่อยๆ และความเย็นเริ่มเข้ามาแทนที่ในตัวผม ผมก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบ้างอย่างดึงผมอย่างแรง จากด้านหลัง จากนั้นเปลือกตาผมก็ปิดสนิท และหัวใจผมก็หยุดเต้นไปพร้อมกัน
ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งผมก็พบว่าผมอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ มันเป็นห้องสี่เหลี่ยมสีขาวดำสลับกันไป มีบัลลังก์ที่คล้ายกับที่ผู้พิพากษาใช้และมีคนสามคนนั่งอยู่
เอ่อจะเรียกว่าคนก็ไม่ได้เพราะว่าข้างหลังของทั้งสามนั้นมีปีกสีดำ และมีเขาสีดำอยู่บนหัว จากที่เห็นผมว่าหน้าจะเป็นยมทูตมากกว่า ผมเดินไปที่หน้าบัลลังก์ที่ยมทูตสามนั่งอยู่
" เจ้ามนุษย์ เจ้าชื่อว่าอะไร " ยมทูตที่นั่งอยู่ตรงกลางถามผมเมื่อผมเดินไปอยู่หน้าบัลลังก์ ซึ่งห่างออกมาประมาณสามเมตร
" ภาคย์ชรัฐ พิทักษ์วงศ์ ครับ " ผมตอบออกไปพร้อมทั้งกลมน่าลง ผมไม่รู้จะทำไงต่อไปจนกระทั่ง ยมทูตที่อยู่ทางขวามือพูดขึ้น
" เจ้ารู้ไหมทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี้ " เมื่อยมทูตที่อยู่ทางขวามือพูดจบผมก็มองไปยังยมทูตทั้งสาม และตอบออกไปพร้อมทั้งมองไปที่ทั้งสามอย่างกลัวๆอยู่อย่างนั้น
" เพราะผมตายแล้วใช่ไหมครับ " ผมตอบออกไปด้วยสีหน้าเศร้า เพราะผมยังไม่พร้อมที่จะยอมรับความจริง ทั้งเรื่องความฝันที่อยากจะไปเที่ยวรอบโลก ไหนจะยังไม่มีแฟนอีกแต่งงานก็ยังไม่ได้แต่งตายไปคงเสียชาติเกิดแน่นอน เพื่อนคนอื่นแต่งงานมีลูกมีเมียกันหมดแล้ว
" ถูกแต่นั้นก็ส่วนหนึ่ง ที่เจ้ามาที่นี้ได้ก็เพราะว่ามีเรื่องผิดพลาดบางประการที่เจ้าจะต้องรับรู้ไว้ " คราวนี้เป็นยมทูตที่นั่งอยู่ทางซ้ายเป็นคนพูดบ้าง
' ถูกส่วนหนึ่งและก็มีเรื่องผิดพลาดมันคืออะไรกัน ' ผมคิดในใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปและรอฟังต่อไปว่าเรื่องมันจะเป็นอย่างไรต่อ
" เรื่องมันก็ไม่มีอะไรมากแค่ ยมทูตฝึกหัดเอาดวงวิญญาณมาผิดก็เท่านั้น ความจริงคนที่ควรตายควรจะเป็นมนุษย์ที่ยื่นอยู่ข้างหลังเจ้า " ครั้งนี้เป็นยมทูตทางขวาเป็นคนพูดขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่แสดงความเห็นใจ
" ท่านจะบอกว่ายมทูตฝึกหัดเอาดวงวิญญาณมาผิดดวงงั้นเหรอครับ " โอ้พระเจ้ามำไมมันต้องเกิดเรื่องซวยๆ แบบนี้กับเราด้วยว่ะแล้วทีนี้จะเอาอย่างไรหล่ะเนี่ย ถ้าไม่ชดใช้ไม่ยอมนะบอกก่อนถึงเป็นยมทูตก็ยมทูตเหอะ
" ถ้าไม่ชดใช้แล้วเจ้าที่เป็นแค่วิญญาณมนุษย์จะทำอะไรพวกข้าได้ที่เป็นถึงยมทูตชั้นสูง " ตานี้เป็นยมทูตทางซ้ายพูดอีกครั้ง อ่านใจกันได้ด้วย ไม่มีความเป็นส่วนตัวเลย เกือบซวยดีนะที่ไม่ได้ด่าอะไรในใจ ไม่งั้นคงซวยแน่ๆ
" เข้าเรื่องกันเถอะ ที่ข้าให้เจ้ามาที่นี้ก็เพื่อที่เป็นจะชดใช้ให้กับเจ้า เพื่อเป็นการขอโทษที่เอาดวงวิญญาณมาผิด " ยมทูตตรงกลางพูดขึ้นและยมทูตทั้งหมดก็มองมาที่ผมพร้อมกัน
" แล้วพวกท่านจะชดใช้ให้ผมอย่างไรครับ "
" พวกข้าตัดสินใจแล้วว่าจะให้เจ้าขอพรอะไรก็ได้ 5 ข้อ แต่ไม่สามารถขอให้คนตายฟื้นคืนชีพได้ "
" จะขออะไรก็ได้เหรอครับ " ผมถามออกไปด้วยเสียงสั่นเครือ มันดีมากแค่โดนเอาวิญญาณออกมาผิดคนก็ได้ขอพร 5 ข้อมันไม่มีอะไรที่จะคุ้มกว่านี้อีกแล้ว
" ใช่จะขออะไรก็รีบขอซะก่อนที่พวกข้าจะเปลี่ยนใจไปไม่ให้เสียเหรอกนี้ " ยมทูตที่อยู่ทางซ้ายพูดพร้องทั้งเร่งให้ผมรีบขอพร
" เอาหล่ะเจ้าจะขออะไรก็รีบๆพูดมา " ยมทูตที่อยู่ตรงกลางพูดผมจึงทำการขอพรทันที
" พรข้อ 1 ผมขอให้ผมย้อนเวลากลับไปตอนวันเกิดปีที่16 ของผมได้ไหมครับ "
" ได้ตกลงไม่มีปัญหา " ยมทูตตรงกลางเป็นคนพูดออกมาก่อนที่ยมทูตทางซ้ายและขวาจะมองผมพร้องทั้งเร่งให้ผมขอพรที่เหลืออยู่ไว้ๆ
' สำเร็จที่นี่ก็พรข้อต่อไป ' ผมมีแผนแล้วว่าจะขออะไรกับพรอีก 4 ข้อ ที่เหลือ
" พรข้อที่ 2 ผมขอให้ผมมีฝาแฝดไข่ใบเดียวกัน แต่ตอนเกิดให้แฝดผมออกก่อนนะผมอยากเป็นน้อง " ก็คนมันอยากเป็นน้องนิ เคยเป็นพี่แล้วมันต้องมีความรับผิดชอบเยอะ
" ได้ตามที่เจ้าขอ " ยมทูตทางซ้ายพูดบ้าง
" พรข้อที่ 3 ผมขอให้ผมและฝาแฝดมีรูปร่างหน้าตาที่สมบูรณ์แบบ ทั้งยังไม่ป่วยเป็นโรคอะไรทั้งนั้นตลอดชีวิตใหม่นี้ ฉลาด ผิวขาว สูง 187 ซม. หุ่นนายแบบ เมื่ออายุ 18 ปี " ก็ทำไงได้คนมันไม่ได้เกิดมาหน้าตาดีนิ
" ได้ตามที่เจ้าขอ เจ้าจะมีรูปร่างหน้าตาตามที่เจ้าต้องการ และพวกเจ้าจะไม่มีวันป่วย พวกเจ้าจะค่อยๆเริ่งเปลี่ยนแปลงเมื่อตอนอายุ 16 ปี " ยมทูตฝั่งขวาพูดพร้อมทั้งรอยยิ้มที่เหมือนมองเห็นขยะ
" พรข้อที่ 4 ผมขอพลังของฝาแฝด ไม่ว่าจะเข้าเรียน ไปไหนหรือทำอะไรก็อยู่ด้วยกันตลอด ไม่แยกจากกัน " ที่นี่ฝาแฝดเป็นอะไรหรือว่าอยากบอกอะไรที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้ก็จะได้คุยกันได้แบบที่คนอื่นไม่มีทางรู้แน่นอนไม่ว่าจะอยู่ห่างกันแค่ไหน
" ได้ตามที่เจ้าขอ " ยมทูตทางขวาพูดพร้อมทั้งมองผมอย่างจนใจ
" พรข้อที่ 5 ผมขอ ระบบ ระบบแบบในหนังสื่อนิยายที่ผมชอบอ่าน " นี่แหละคือสิ่งที่จำเป็นที่สุด ที่นี่ก็มีสูตรโกงกับเขาบ้าง
" ตกลง ข้าจะให้สุดยอดระบบสุ่มแห่วจักรวาลให้แก่เจ้า " ยมทูตตรงกลางทำหน้าครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนจะตอบตกลง
" ทีนี่ก็หมดเรื่องของเจ้าแล้วเช่นนั้นจงเดินเข้าไปยังประตูที่อยู่ด้านหลังเจ้าซะแล้วเจ้าจะได้ในสิ่งที่เจ้าขอ "


ในคืนหนึ่ง ขณะที่เขากำลังนอนหลับอยู่ในห้องของตัวเอง จู่ๆ ก็เกิดแสงสว่างจ้าและเขาก็ถูกอัญเชิญไปยังโลกที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์และเวทมนตร์ เขาตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่แปลกตาโดยที่ไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับวิธีที่เขามาที่นี่ ในมือของเขามีเมนูปรากฏขึ้นพร้อมกับคำสั่งให้เลือกสกิลต่างๆ จากโลกนี้ โดยไม่มีคำอธิบายใดๆ เขาจึงตัดสินใจเลือกสกิลทั้งหมดที่มีให้ โดยไม่สนใจผลลัพธ์และคำเตือนใดๆ จากระบบ เพราะในใจเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและความหวังที่อยากจะเปลี่ยนแปลงโลกนี้
ทันใดนั้น ระบบเริ่มปรับสกิลให้เขา โดยเพิ่มสกิลโดดเดี่ยวและสกิลไร้ประโยชน์เข้ามา ซึ่งทำให้เลเวลของเขาขึ้นยากขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้คิดมากนัก เพราะรู้ตัวดีว่ามีสกิล "ทาส" ที่สามารถใช้กับสิ่งมีชีวิตใดๆ ก็ได้ ที่สำคัญที่สุดคือเขายังไม่ได้มีทาสในตอนนี้ และสกิลนี้สามารถใช้ได้กับทุกสิ่งที่มีชีวิต ไม่ว่าจะเป็นมังกรหรือสัตว์ประหลาดอื่นๆ เขาเริ่มตั้งใจว่าจะใช้สกิลนี้ในการสร้างความได้เปรียบในโลกนี้
ระหว่างการเดินทาง เขาได้พบกับ ไอริส มังกรสาวที่แปลงร่างเป็นมนุษย์ เธอเป็นมังกรที่มีพลังมหาศาลและสวยงาม โดยเธอขอให้เขาตั้งชื่อให้ เขาคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะตั้งชื่อให้เธอว่า ไอริส เพราะชื่อของเธอแฝงไปด้วยความสง่างามและพลังที่ไม่สามารถมองข้ามได้ ไอริสได้แสดงความสามารถในการแปลงร่างเป็นมังกรและพลังที่สามารถใช้ได้ทั้งในร่างมนุษย์และมังกร ซึ่งสร้างความประทับใจให้เขามาก
ทั้งสองเดินทางไปทั่วโลกแฟนตาซีแห่งนี้ ด้วยความสัมพันธ์ที่เริ่มแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ ขณะเดียวกันก็ต้องเผชิญกับมอนสเตอร์ที่ยากลำบาก และสู้กับศัตรูที่เก่งกาจ ซึ่งทำให้พวกเขาต้องเรียนรู้และช่วยเหลือกันในการต่อสู้มากขึ้น เขาใช้สกิลที่ได้เลือกมาอย่างเต็มที่ เช่น Sword Mastery ที่ช่วยเพิ่มความสามารถในการต่อสู้ และ Fireball ที่ใช้ในการโจมตีจากระยะไกล ขณะที่ไอริสใช้ Flame Breath และพลังมังกรในการทำลายศัตรู ทั้งคู่ได้ช่วยกันฝ่าฟันอุปสรรคที่เข้ามาอย่างไม่ย่อท้อ
จนกระทั่งพวกเขามาถึงปราสาทของจอมมารที่มีพลังอำนาจสูงที่สุดในโลกนี้ ที่นี่พวกเขาต้องต่อสู้กับกองทัพมอนสเตอร์และจอมมารที่เป็นศัตรูที่แข็งแกร่ง การต่อสู้ครั้งนี้ยาวนานและดุเดือด พวกเขาต้องใช้ทุกทักษะที่มีในการเอาชนะศัตรู ท่ามกลางการต่อสู้อย่างหนักหน่วง เขาเริ่มรู้สึกถึงความสำคัญของไอริสและความสัมพันธ์ของพวกเขามากขึ้น ไอริสใช้พลังมังกรในการทำลายศัตรูจำนวนมาก ขณะที่เขาโจมตีด้วยการใช้สกิลต่างๆ ที่เลือกมา ทั้งสองช่วยกันจนสุดท้ายสามารถเอาชนะจอมมารได้สำเร็จ
แต่หลังจากการต่อสู้สิ้นสุดลง จอมมารก็เผยความจริงให้ทั้งคู่ได้รู้ว่า เธอไม่เคยอยากเป็นจอมมารเลย แต่ถูกระบบของโลกนี้บังคับให้กลายเป็นจอมมาร เมื่อเธอพ่ายแพ้ครั้งแรก ระบบของโลกนี้ได้เลือกให้เธอกลายเป็นจอมมารและต้องรับภารกิจในการทำลายโลก แม้ว่าเธอจะมีพลังอำนาจมากมาย แต่ในใจเธอกลับเต็มไปด้วยความเศร้าและการต่อสู้กับชะตากรรมที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้
"ทำไมท่านถึงทำแบบนี้?" เขาถามด้วยความสงสัยและเคารพในความจริงที่ถูกเผยออกมา
"เพราะโลกนี้ไม่ให้ทางเลือก... ฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องอาณาจักรของตัวเอง แม้ว่าผลลัพธ์จะไม่ดีเลยก็ตาม..." จอมมารตอบเสียงแหบแห้งและเต็มไปด้วยความเสียใจ
หลังจากที่จอมมารหายไปในแสง เธอทิ้งไว้เพียงความเศร้าและคำถามในใจของเขา เขาเริ่มสงสัยในความจริงของโลกนี้ว่าโลกนี้มีแค่ทางเลือกเดียวหรือไม่ แต่เขาก็ยืนยันที่จะไม่ยอมแพ้
ระหว่างการเดินทางกลับ ไอริสเริ่มเปิดเผยความลับของตัวเองกับเขา ว่าความจริงแล้ว ไอริสเป็นผู้ชายที่แปลงร่างเป็นมังกรสาวเพื่อซ่อนตัวตนและปกป้องความสัมพันธ์ของพวกเขา เพราะเขากลัวว่าจะถูกมองในแง่ลบหรือถูกเข้าใจผิด เขาจึงไม่เคยบอกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อน แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าไม่มีอะไรที่จะปิดบังกันอีก
"ท่านคือผู้ชาย?" เขาถามด้วยความตกใจ แต่ไม่นานก็เริ่มยิ้มให้ไอริส
"ใช่... ขอโทษที่ไม่บอก... ข้าแค่ไม่อยากให้ท่านรู้สึกแปลกๆ" ไอริสยิ้มอย่างอ่อนโยน
เขายิ้มกลับไป "ไม่เป็นไรหรอก... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันก็ยังไว้ใจและรักท่านเหมือนเดิม"
ทั้งสองยิ้มให้กันและเดินเคียงข้างกันไปข้างหน้า โดยไม่ต้องพูดอะไรมากมาย พวกเขาเริ่มเข้าใจและยอมรับซึ่งกันและกันอย่างเต็มใจ ความสัมพันธ์ของพวกเขายิ่งมั่นคงมากขึ้น ทั้งสองสัญญากันว่าจะเป็นแฟนกันตลอดไป และจะเผชิญกับทุกการผจญภัยในโลกแฟนตาซีนี้ไปด้วยกัน ไม่ว่าจะเจออะไรที่ท้าทายแค่ไหนก็ตาม


"ในโลกที่เต็มไปด้วยไฟสงครามตั้งแต่ยุคปฐมกาล
โลกใบนี้มนุษย์ไม่เคยก้าวผ่านความขัดแย้ง
แม้ยุคสมัยจะเปลี่ยนผัน แต่การนองเลือดยังคงเดิม
ไฟสงครามนั้นแผดเขาทุกสิ่งจนไร้ซึ่งชีวิตที่เปี่ยมสุข
ถึงอย่างนั้น
ในกองเถ้าธุลี ยังมีความหวัง แม้เพียงน้อยนิด
ความหวังแห่งสันติสุข ความหวังที่มีชีวิต
ความหวังนั้นมีชื่อว่า . . . "
บทที่หนึ่ง
 " วรรณ ราม "
 ในสนามรบที่เกือบว่างเปล่า มีเพียงร่างไร้ลมหายใจนอนเรียงรายบนกองทะเลสาบเลือด เงาสะท้อนจากกระจกสีแดงเข้มเผยให้เห็นเหล่าใบหน้าของร่างเหล่านั้น มีเพียงความเจ็บปวดทรมานเหลือไว้ในวาระสุดท้ายของคนเหล่านั้น ไม่มีศักดิ์ศรี ไม่มีเกียรติยศใดบนใบหน้าเหล่านัน สุดท้ายนักรบที่ยิ่งใหญ่หรือทหารไร้นามไม่ต่างกันเมื่อพวกเขาตาย ผู้ที่ยืนอยู่ท่ามกลางร่างเหล่านั้นปล่อยดาบของเขาจากมือที่ชุ่มโลหิต ความเงียบสนิทถูกทำลายด้วยเสียงโลหะกระทบพื้น เขาคุกเข่าทั้งสองลงแล้วปลดเกราะที่ปิดบังใบหน้า ความละอาย ปรากฎอยู่บนใบหน้านั้น และนั่นคือรางวัลของผู้ชนะ
ฝนเริ่มพรำลงมา ท้องฟ้าเปล่งเสียงคำราม เขาหวังให้สายอัศนีผ่าลงมาใส่ร่างที่อัปยศของเขา
" เจ้ายังไม่ตายรึ "  เสียงหนึ่งพูดขึ้น
ราวกับดวงจิตของเขาล่อลวงดวงตา เขาแทบไม่เชื่อภาพที่เห็นตรงหน้า ใบหน้าที่งดงามราวกับภาพวาดเทพธิดา พัสตราภรณ์สีขาวของเธอผู้นั่นเด่นชัดท่ามกลางฝนที่โปรยปราย
สายตาของเขาพร่ามัวลงขณะที่เธอผู้นั่นเดินใกล้เข้ามา ใบหน้าที่งดงามนั้นค่อยๆจางหายไปพร้อมสติของเขา
--- --- ---
ชายผู้นั้นหมดสติไปต่อหน้าของเธอ เธอรีบประคองตัวเขาไว้ ในอ้มกอดเธอนั้นสัมผัสถึงไออุ่นจากร่างกายที่ค่อยๆจางหายไป
ท่ามกลางสนามรบที่ตอนนี้เป็นลานกว้างที่มีแต่ศพ มีเพียงหนึ่งชีวิตที่เหลือรอด
ผู้งดงามราวเทพธิดานั้นมองดูร่างของชายในอ้อมกอด เธอตัดสินใจแบกเขาไว้บนหลัง คราบเลือดบนตัวเขาใหลลงบนผ้าคลุมสีขาว ท้องฟ้ายังคงกู่ร้อง เธอพยามเดินพร้อมความหนักบนหลังพาร่างนี้ไปยังที่พักพิง ด้วยความหวังว่าเขาจะต้องรอดชีวิต
ผ่านร่างที่ไร้ลมหายใจที่นอนอยู่บนพื้นสีแดงนับไม่ถ้วน ผ่านสนามรบที่รกร้าง ผ่านทุ่งหญ้าและป่าไม้ เธอรับรู้ถึงไออุ่นที่ค่อยๆจางหายไปบนแผ่นหลัง แม้ว่าจะเหน็ดหนื่อยแต่เธอยังคงเร่งฝีเท้า เธอผ่านหนทางที่คดเคี้ยวในป่าทึบ เมื่อเธอเผชิญกับต้นไม้ใหญ่และไปยังบ้านเล็กๆที่อยู่ในโพรงต้นไม้นั้นเธอแทบจะหมดแรง
--- --- ---
เสียงนกร้อง เขาลืมตาตื่นขึ้นในสถานที่ไม่คุ้นเคย ห้องที่เล็กและเต็มไปด้วยสิ่งของมากมาย หนังสือตำราวางกระจัดกระจายอยู่ทุกมุมของห้อง หน้าต่างเพียงบานเดียวที่เปิดอยู่มีนกตัวหนึ่งกำลังอาบแสงแดดที่ส่องเข้ามา ภายใต้ผ้าห่มขนแกะเขาเห็นร่างกายตัวเองที่เปลือยเปล่า มีเพียงผ้าพันแผลพริเวณข้อมือและสะโพก เขานอนอยู่บนม้านั่งที่ปูฟูก เขาพยายามขยับตัวลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดทำให้เขาล้มลงที่ฟูกนั่นอีกครั้ง
เสียงฝีเท้าดังมาจากข้างบน เขาได้กลิ่นหอมของดอกไม้
เสียงเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆและหยุดที่หน้าประตูห้อง เมื่อประตูเปิดออก เขาเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยจากที่ไหนสักแห่ง และเขาก็นึกขึ้นได้ เธอคือสิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นในสนามรบ นางฟ้า
" เจ้า... อย่าพึ่งขยับตัว " เธอผู้งดงามพูดด้วยน้ำเสียงที่งดงามยิ่งกว่าใบหน้า
" ท่านเป็นใคร " เขาถาม พยายามประคองตัวเองในท่านั่ง
เธอขยับเข้ามาใกล้เขาและช่วยประคอง ตัวเธอหอมดั่งดอกไม้และมีผิวพรรณนุ่มนวลราวปุยนุ่น หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเมื่อได้มองใบหน้าที่งดงามนั้นอย่างใกล้ชิด
ดวงตาที่งดงามราวกับหิมะแรกของเหมันตฤดู ริมฝีบางที่บอบบางราวกับกลีบดอกกุหลาบ จมูกโค้งงดงาม ผมสีขาวสะท้อนแสงราวไข่มุก เขาสัมผัสถึงลมหายใจของเธอบนหน้าอก
" ข้าชื่อว่า วรรณ ราม "
" ท่าน เป็นเทพธิดาหรือ "
เธอหยุดและหันมามองที่เขา เธอยิ้มและหัวเราะ ทำให้ใบหน้าของเธองดงามยิ่งกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า
" เจ้าชื่ออะไร "
" ข้ามีชื่อว่า เอรันเดล "
เมื่อเขาสามารถนั่งพิงหลังได้แล้วเธอก็เดินไปนั่งที่พื้นตรงข้ามเขา
" เอรันเดล ขอโทษที่ทำเจ้าให้ผิดหวัง แต่ข้าไม่ใช่เทพธิดา "
นางกางแขนออกทั้งสองข้างให้เขาเห็นเรือนร่างที่สวมชุดนอนธรรมดาเพียงเท่านั้น
" แล้วชุดของท่านในวันนั้น "
" ข้าซักตากไว้ข้างนอก "
" ท่านคือผู้ที่งดงามที่สุดที่ค้าเคยพบ ข้าคิดว่าท่านคือเทพธิดา "
วรรณหัวเราะอีกครั้งและมองเขาอย่างเอ็นดู
" ข้าว่าเจ้ายังต้องนอนพักอีกเยอะ "
--- --- ---
ศิลปิน : ve. t. marlonpuff r.
เขียน : ธนาธิป ฤ.
เรียบเรียง : เดนาริอัน


"บางครั้งคนเราก็หายตัวไปโดยไม่ทราบสาเหตุ ไม่ว่าจะเป็นเพราะการตัดสินใจที่ไม่คาดคิด ความผิดพลาด หรือเหตุการณ์ที่ไม่สามารถควบคุมได้ การหายไปเช่นนี้ไม่เพียงแต่ทิ้งความว่างเปล่าให้กับผู้ที่ยังอยู่ แต่ยังสร้างความเศร้าโศกและคำถามมากมายที่ไม่มีคำตอบ ในโลกที่เต็มไปด้วยความลึกลับและสิ่งที่เราไม่สามารถเห็นได้ บางครั้งเราก็อาจค้นพบว่า ความจริงที่ซ่อนอยู่ในเงามืดนั้นใกล้ชิดกับเรามากกว่าที่คิด ซึ่งหนึ่งในนั้นก็เกิดขึ้นกับตัวผมเอง"
ครอบครัวของผมกับครอบครัวยูมะสนิทกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ครอบครัวยูมะมีลูกสองคน คนโตชื่อยูมะ ซากายะ ส่วนคนเล็กคือเพื่อนสนิทของผม ยูมะ อิซาโตะ พวกเราสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ผ่านทุกช่วงเวลาในชีวิตไปด้วยกัน...แต่เมื่อสามปีก่อน พี่ชายของอิซาโตะกลับหายตัวไปอย่างลึกลับ ทำให้ทั้งครอบครัวเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน ผมเองก็สัมผัสได้ถึงความเศร้าที่แผ่กระจายออกมาจากบ้านหลังนั้น
แม้เวลาจะผ่านไปนานกว่าสามปีแล้ว แต่ผมก็คิดว่าความเจ็บปวดในใจของพวกเขาน่าจะบรรเทาลงบ้างแล้ว ทว่า...เมื่อปีที่แล้ว อิซาโตะก็หายตัวไปโดยไม่มีใครคาดคิด
ผมยังจำวันนั้นได้ดี มันเป็นเย็นวันอังคาร เกือบหกโมงเย็น หลังจากพวกเราวิ่งแข่งกันเสร็จ
"คาซูกิ วันนี้นายก็วิ่งไวเหมือนเดิมเลยน่ะ!" อิซาโตะพูดพร้อมหัวเราะ "นี่ขนาดฉันเล่นกีฬาทุกวัน นายยังเกือบตามฉันทันเลย"
"ผมก็ออกกำลังกายเหมือนกัน ไม่ใช่นอนเฉย ๆ แล้วจะเก่งขึ้นสักหน่อย" ผมยิ้มตอบ
หลังจากนั้น อิซาโตะบอกว่าจะไปเก็บของในห้องชมรม ก่อนไปเขากล่าวว่า "คาซูกิ วันนี้นายกลับไปก่อนเลยนะ พอดีฉันจะไปห้องชมรมก่อน" ผมพยักหน้าตอบรับ แต่ตอนที่สบตาเขาครั้งสุดท้าย ผมกลับรู้สึกถึงความแปลกประหลาดในแววตาของเขา ราวกับว่าเขาซ่อนบางสิ่งไว้...บางสิ่งที่ไม่มีใครเข้าใจได้
เมื่อผมถึงบ้านผมก็อาบน้ำและมากินข้าวกับพ่อแม่ขณะที่กินข้าวก็เกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นแม่ของอิซาโตะได้โทรมาหาผมแล้วถามว่า"วันนี้อิซาโตะได้ไปบ้านลูกหรือเปล่า" ผมเลยตอบไปว่า"ไม่ได้มานะครับวันนี้ อิซาโตะแยกทางกับผมตั้งแต่ที่โรงเรียนแล้ว"แม่ของอีซาโตะได้ยินดังนั้นจึงตกใจและกังวลว่าลูกตนเองได้หายไปไหนจนกระทั่งวันถัดมาเขาก็ยังไม่กลับบ้าน
และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เห็นเขา
ครอบครัวของอิซาโตะพยายามตามหาเขามาตลอดปีนี้ ผมเองก็ร่วมตามหาด้วย ทว่าร่องรอยทุกอย่างก็เลือนหายไปพร้อมกับเวลาที่ผ่านไป หลายคนยอมรับว่าเขาน่าจะเสียชีวิตแล้ว มีเพียงผมเท่านั้นที่ยังคงเชื่อมั่นว่าเขายังอยู่ที่ไหนสักแห่ง
"ขณะที่ผมนั่งอยู่ในห้องเรียน เพื่อนคนหนึ่งถามผมในช่วงพักเที่ยง "นายคิดว่าเขาจะกลับมาไหม?"
"ไม่รู้สิ...แต่ผมหวังว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่" ผมตอบ
ในใจของผมยังคงจดจำทุกถ้อยคำสุดท้ายที่เขากล่าวลาในวันนั้น และผมจะไม่มีวันลืมแววตานั้น แววตาที่ซ่อนบางสิ่งไว้ และผมจะไม่หยุดค้นหาความจริง ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับสิ่งใดก็ตาม
แต่ที่น่าเสียใจยิ่งกว่าคือครอบครัวของอิซาโตะที่ต้องเสียทั้งพี่ชายและน้องชายไปผมคิดไม่ถึงเลยว่าครอบครัวเขาจะอยู่กันต่อยังไงเนื่องจากครอบครัวเขาสูญเสียไปมาก
วันนี้...เป็นวันครบรอบหนึ่งปีเต็มที่อิซาโตะ เพื่อนสนิทของผมหายตัวไป พ่อแม่ผมชวนผมไปที่หลุมฝังศพของเขา แต่ผมยังไม่อาจยอมรับได้ว่าเขาจากไปแล้ว ความจริงก็คือ เราไม่เคยพบร่างของเขาแม้แต่ในโลงศพนั้นเองยังว่างเปล่า แต่สิ่งที่ทุกคนทำราวกับว่าเขายังคงอยู่ในโรงศพแห่งนั้นทั้ง ๆ ที่โรงศพแห่งนั้นมันว่างเปล่า
"เราควรไปเคารพเขา" แม่ผมกล่าว "เขาคงจะมีความสุขถ้าเห็นเราไป"
"ทำไมผมต้องไปด้วย อิซาโตะเขาไม่ได้อยู่ในโรงด้วยซ้ำ" ผมตอบ
"แต่อย่างน้อยเราก็ควรไปแสดงความเสียใจกับพ่อแม่ของเขานะ" แม่บอก
ผมหงุดหงิดพร้อมปิดประตูเสียงดังและเดินออกจากบ้านไปโรงเรียน เพราะในใจผมยังไม่คิดว่าเขานั้นได้ตายไป
ดังนั้น ผมจึงตัดสินใจที่จะทำตามรอยวันนั้นอีกครั้ง ตั้งแต่เช้าจรดเย็น ผมทำทุกอย่างเหมือนเดิมทุกประการ เหมือนวันสุดท้ายที่ผมได้พบกับเขา ผมออกจากบ้านเวลาเดิม กินข้าวในช่วงเวลาเดิม นั่งอยู่ในห้องเรียนจนเพื่อนร่วมชั้นเริ่มมองด้วยสายตาแปลก ๆ
"พวกแกคิดว่าคาซูกิมันเสียสติหรือเปล่าวะ" เสียงเพื่อนดังขึ้น
ผมทำหูทวนลมและไม่ได้สนใจอะไร เพราะหลายคนคงคิดว่าผมเริ่มเสียสติแล้ว เพราะผมทำเหมือนว่ามีเขาอยู่ข้าง ๆ ซื้อข้าวสองจาน ซื้อน้ำสองขวด ทำให้ทุกอย่างเหมือนเดิม…เหมือนวันนั้น
แต่จนแล้วจนรอด ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย จนกระทั่งตอนเย็น ผมออกไปวิ่งเหมือนเดิม แต่คราวนี้มีสิ่งหนึ่งที่แตกต่างออกไป...หลังจากวิ่งเสร็จ ผมเดินตรงไปยังห้องเก็บของที่อิซาโตะบอกว่าจะเข้าไปในวันสุดท้าย ผมไม่เคยคิดจะเข้าไปที่นั่นมาก่อน...แต่วันนี้ ผมตัดสินใจจะเปิดประตูห้องนั้นและก้าวเข้าไป
---
เมื่อผมเปิดประตูเข้าไปในห้องเก็บของ ความเงียบสงัดและกลิ่นอับชื้นของห้องยิ่งทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังย้อนกลับไปในวันเก่า ๆ ที่เคยอยู่กับอิซาโตะ ภายในห้องนั้น ทุกอย่างดูเหมือนเดิม ล็อกเกอร์เรียงรายอยู่ตรงหน้า แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ลอดผ่านหน้าต่างเล็ก ๆ ทำให้ฝุ่นละอองลอยอยู่ในอากาศอย่างเงียบสงบ
"นี่คือห้องที่นายเคยบอกว่าจะไปเก็บของใช่ไหม?" ผมพูดกับตัวเอง ราวกับว่ามีเขาอยู่เคียงข้าง
"จำได้ไหม เราเคยมาที่นี่บ่อย ๆ" เสียงในใจของผมแว่วขึ้นมา
ผมไม่ใช่คนที่คลุกคลีกับชมรมกีฬาเท่าไรนัก เพราะเป็นคนที่ชอบทำกิจกรรมในห้องของตัวเอง ออกกำลังกายบ้าง เล่นเกมบ้าง เรียกได้ว่าผมเป็นโอตาคุคนหนึ่งที่สนุกกับการทำอะไรคนเดียว ตรงข้ามกับอิซาโตะ เขาเข้าสังคมเก่ง มีทักษะด้านกีฬา และมีความมั่นใจที่ผมไม่มี แม้ว่าเราจะต่างกัน แต่สิ่งเหล่านี้กลับทำให้เราสนิทกันมากขึ้น เพราะเรามีอะไรหลาย ๆ อย่างที่คล้ายกัน ทั้งการเล่นเกม ความชอบในกีฬา และการพูดคุยเรื่องอาหารหรือสถานที่ท่องเที่ยว
ผมก้าวไปยังล็อกเกอร์ที่เคยเป็นของเขา แม้ว่าตอนนี้มันจะไม่ใช่ของเขาแล้ว แต่มันก็ยังคงทำให้ผมนึกถึงวันสุดท้ายที่เราได้เจอกัน ตอนที่เขาบอกว่าจะไปเก็บของในห้องนี้ แววตาที่แปลกประหลาดของเขาทำให้ผมยังจดจำมาถึงวันนี้ ผมสัมผัสล็อกเกอร์นั้นอย่างเบามือ ราวกับหวังว่าจะค้นพบอะไรบางอย่างที่อิซาโตะทิ้งไว้ในความทรงจำของผม
ในขณะที่ผมยืนอยู่ในห้องเก็บชมรม ผมก็รู้ตัวว่าตอนนี้มันเริ่มดึกแล้วผมจึงรีบเก็บของและจะเดินทางกลับบ้านในขณะที่ผมกำลังจะเดินกลับไปยังประตู ผมรู้สึกเหมือนตัวเองตกลงไปยังที่ไหนสักแห่งที่สูงมาก ราวกับว่าผมถูกดึงลงไปในความว่างเปล่า ผมพยายามยื้อยุดความรู้สึกที่ท่วมท้น แต่ไม่ทันไร ความมืดก็กดทับผมจนสลบไป
ในขณะที่สติของผมเริ่มเลือนหาย เสียงรอบตัวกลับมีแต่เสียงจี่จากหลอดไฟ บางสิ่งที่ผมไม่เข้าใจเริ่มหมุนวนในความคิด และผมรู้สึกเหมือนว่ายังมีบางอย่างรออยู่ในความมืดนั้น


เรื่องนี้เป็นเรื่องราวที่แต่งขึ้นตามจินตนาการของผู้เขียน ไม่ได้พาดพิงถึงบุคคลใดหรือสถานที่ใดที่หนึ่ง ตัวละครและสถานที่คือสิ่งที่ถูกสมมติขึ้นเท่านั้น
ณ ป่ากลางหุบเขาแห่งหนึ่ง มีจิ้งจอกติดกับดักอยู่ มันพยายามดิ้นรนจะออกจากกับดักนั้น แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ มันเลยทำได้แค่นั่งร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด จนมันเริ่มอ่อนแรงลง มันรู้สึกสิ้นหวัง ที่ตัวมันทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว นอกจากรอความตายที่กำลังจะมาเยือนในอีกไม่ช้า
ในขณะเดียวกันก็มีผู้ชายคนหนึ่งที่ได้ยินเสียงร้องของมันเข้า จึงเดินตามเสียงของมันมา แล้วเดินเข้ามาใกล้มัน มันจึงพยายามฮึดดิ้นขึ้นมาเพื่อที่จะหนีออกจากตรงนั้น แต่เพราะตัวถูกกับดักหนีบอยู่จึงทำให้ออกไปไหนไม่ได้ ชายคนนั้นโยนผ้ามาปิดตามัน เพื่อทำให้มันสงบลง พยายามอยู่ครู่หนึ่ง ก็เอามันออกมาจากกับดักได้ แต่เพราะแผลจากกับดักค่อนข้างหนัก จึงทำให้มันอ่อนแรงจนยืนเองก็ยังทำไม่ได้ หากปล่อยมันเข้าป่าไป มันอาจจะตาย ไม่เพราะพิษของบาดแผล ก็อาจถูกนักล่าตัวอื่นกินแทน ชายผู้นั้นจึงเอาผ้าห่อตัวมันเพื่อเพิ่มความอบอุ่นแล้วอุ้มกลับบ้าน
หลังจากนั้นเขาก็ทำการรักษาอย่างทุลักทุเล เนื่องจากเจ้าจิ้งจอกไม่ค่อยให้ความร่วมมือ เลยทำเอาเหนื่อยไม่ใช่น้อย แต่ถึงอย่างนั้น หลังรักษาเสร็จ ได้กินอาหารและน้ำเข้าไป ท่าทีมันก็เริ่มดูสงบลง ค่อยๆลดความระแวง และยอมให้ความร่วมมือในเวลาต่อๆ มา หลังเปลี่ยนผ้าพันแผลมาแล้วหลายรอบ ก็ดูเหมือนมันจะหายดีแล้ว เขาจึงปล่อยมันกลับเข้าป่า พอมันถูกปล่อยตัว มันก็วิ่งออกไปทันที แล้วหันกลับมาเหมือนกับจะขอบคุณ ทำให้เขายิ้มออกมาอย่างมีความสุข
หลังจากผ่านไปหลายเดือน เขาก็ต้องรู้สึกแปลกใจ ที่จู่ๆ ก็มีกระต่ายมาวางอยู่ข้างบ้าน เขาหยิบขึ้นมาพลางมองดูรอบๆ ก็เห็นเจ้าจิ้งจอกยืนอยู่ ทำให้เขารู้ได้ในทันทีว่ามันคือของขวัญจากเจ้าจิ้งจอก เขายิ้มและโบกมือให้ ด้วยเอ็นดูในความน่ารักของมัน แล้วมันก็วิ่งกลับเข้าป่าไป
ในวันถัดๆ มา มันก็คาบกระต่ายป่าบ้าง นกบ้าง บางวันก็ไก่ป่า มาวางไว้ที่ข้างบ้านบ่อยๆ จนเขาไม่ต้องขัดสนเรื่องของกินอีกเลย และบางวันเขาก็ทำอาหารให้มันกินด้วย
จิ้งจอกนั้นรู้ว่าเขานั้นช่วยมัน มันจึงอยากตอบแทน เมื่อมันหาเหยื่อเก่งแล้ว มันจึงคอยนำมาแบ่งให้เค้าอยู่บ่อยๆ แต่สองสามวันมานี้ เหยื่อที่มันล่ามาให้เขานั้น ไม่ถูกเก็บไป มันยังคงอยู่ที่เดิม จิ้งจอกเอียงคอไปมา เดินดูรอบๆ บ้านมองหาชายคนนั้น แต่ก็ไม่เห็นเลย
มันพยายามหาทางเข้าไปในบ้าน จนสุดท้ายก็เข้าไปได้จากทางหน้าต่าง มันเดินหาอยู่ครู่นึง ก็เจอเขานอนสลบอยู่บนพื้น แต่ตัวยังอุ่นอยู่ มันจึงพยายามปลุกเขา เอาจมูกดันก็แล้ว เอาเท้าสะกิดก็แล้ว เขาก็ไม่ตื่น มันไม่รู้จะทำยังไงได้แต่เดินรอบตัวเขา ส่งเสียงครางหงิงหงิง ด้วยความเป็นห่วง มันเริ่มร้อนใจมากขึ้นทุกที มันจึงเริ่มเห่าเพื่อปลุกเขา และหอนเพราะกลัวเขาจะตาย จนมีเพื่อนบ้านได้ยินเข้า
เพื่อนบ้านถือวิสาสะ เดินเข้ามาสำรวจในบ้านด้วยความสงสัย เพราะเขาไม่เคยเห็นบ้านนี้เลี้ยงหมา แต่พอมาถึงก็เห็นหมาจิ้งจอกยืนอยู่ ต่างคนก็ต่างตกใจ แต่เขาก็ตั้งสติได้ เมื่อเห็นเพื่อนบ้านล้มอยู่จึงพาเขาออกไปส่งโรงพยาบาล ส่วนจิ้งจอกที่ตกใจก็รีบวิ่งหนีออกมาเหมือนกัน
หลายวันแล้ว ที่เจ้าจิ้งจอกมาป้วนเปี้ยนอยู่รอบบ้านของชายคนนั้น มันคอยมาดูว่าเมื่อไหร่ชายคนนั้นจะกลับมา แล้วในที่สุด มันก็เห็นมนุษย์สองคน เดินเข้ามาที่บ้าน และมันก็จำชายคนนั้นได้ มันจึงวิ่งมาวนรอบตัวเขาและกระดิกหางใส่ ก่อนกระโจนใส่ตัวเขาด้วยความดีใจ ทั้งเขาและเพื่อนบ้านแปลกใจอย่างยิ่ง ที่จู่ๆ เจ้าจิ้งจอกก็กระโดดใส่ แถมยังกระดิกหางให้ด้วย
เพื่อนบ้านเล่าให้เขาฟังว่า เพราะเขาได้ยินเสียงเจ้าจิ้งจอกตัวนี้เห่า เพื่อนบ้านเลยมาเจอเขาได้ทันเวลา เขาจึงยิ้มออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ ที่เจ้าจิ้งจอกน้อยได้ช่วยชีวิตของเขาเอาไว้ แต่เหมือนเจ้าจิ้งจอกจะพึ่งนึกขึ้นได้ ว่ามันจะต้องระวังตัวจากมนุษย์ มันเลยถอยออกมาจากเขา แต่ก็ยังยืนส่ายห่างอยู่ห่างๆ เขาและเพื่อนบ้านที่เห็นอย่างนั้นก็เลยหัวเราะกันยกใหญ่ เอ็นดูในความไร้เดียงสาของมัน สงสัยมันจะลืมตัว เพื่อนบ้านได้กล่าวเอาไว้ ชายคนนั้นจึงนั่งลงและยื่นมือให้มันช้าๆ มันก็ค่อยๆเข้าหาแบบลังเล แต่ทันทีที่มือของเขาแตะบนหัวของมัน มันก็เหมือนจะรู้สึกสบายใจ จึงยอมให้ขอลูบหัวและจับตัว
ชายผู้นั้นมีสมาชิกครอบครัวเพิ่มแล้ว เพราะตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา นอกจากเจ้าจิ้งจอกจะหาเหยื่อมาให้แล้ว มันก็มักจะมานอนพักที่บ้านของเขาด้วย ส่วนตัวเขาเองก็มักจะนำเหยื่อที่มันคาบมา ไปทำอาหารและนำมาแบ่งกันกิน ในวันไหนที่เขาจะต้องออกไปทำงาน เจ้าจิ้งจอกก็มักจะมาเฝ้าบ้านให้ หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิตเจ้าจิ้งจอก
เจ้าจิ้งจอกมีความสุขมากที่ได้อยู่กับเขา และเขาเองก็รู้สึกขอบคุณมันเช่นกัน ที่มาเติมเต็มความอบอุ่นให้กับเขา หลังจากเจ้าจิ้งจอกจากไปตามอายุขัยของมันแล้ว เขาก็ไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวเท่าไหร่นัก แม้จะมีบ้างที่คิดถึงมันเป็นบางครั้งบางคราว แต่เขาก็ไม่เหงาเลยแม้แต่น้อย เพราะว่าเจ้าจิ้งจอกได้ทิ้งลูกไว้เป็นเพื่อนเขา ตั้ง 2 ตัว และเขาก็ได้อยู่อย่างมีความสุขหนึ่งคนกับอีก 2 ตัว ต่อไป
จบบริบูรณ์...


WWW.89MBET.COM
สล็อต PG เข้าเล่นเกมสล็อตออนไลน์ที่เข้าเล่นได้เงินจริง ที่สามารถทำรายได้ให้ท่านนั้นอย่างมากมาย เข้าเล่นได้ด้วยความสนุกสนาน
สล็อต PG เข้าเล่นเกมสล็อตออนไลน์ที่เข้าเล่นได้เงินจริง ที่สามารถทำรายได้ให้ท่านนั้นอย่างมากมาย เข้าเล่นได้ด้วยความสนุกสนาน
เว็บสล็อต pg แหล่งรวมเกมพนันออนไลน์ที่มาแรงทุกช่วงเวลา และยังเป็นการเดิมพันที่สนุกสนาน เพลิดเพลินอย่างที่สุด สามารถทำเงินให้กับนักพนันได้จริง เกมสล็อตออนไลน์แตกง่ายอย่าง สล็อต PG เว็บตรง  มีหลากหลายรูปแบบของการเดิมพัน นักพนันสามารถเข้าเล่นได้ตลอด ทางเว็บไซต์ได้เปิดทำการตลอด 24 ชั่วโมง ให้นักพนันเลือกสรรเกมที่ต้องการ เข้าสู่การเดิมพันได้อย่างเต็มที่ไม่มีการจำกัดเวลาใดๆ ทั้งสิ้น เข้าออกได้อย่างสะดวกสบายให้อิสระกับนักพนันทุกท่านอย่างทั่วถึง เดิมพันเกมออนไลน์ที่ตอบโจทย์ที่สุด
เกมสล็อตออนไลน์จากเว็บสล็อต PG เว็บตรง ของเรานั้นก็ยังมีอัตราการจ่ายเงินรางวัลหลายช่องทาง ทั้งตัวคูณ ฟรีสปริน เส้นการแบ่งจ่ายโบนัสพิเศษต่างๆ เงินรางวัลก้อนโต้ ที่นักพนันสามารถลุ้นรับได้อย่างง่ายๆ ทำให้นักพนันต่างติดใจกับเงินรางวัล pg slot  กันอย่างถ้วนหน้าอีกทั้งเกมสล็อตออนไลน์นั้น เป็นเกมที่มีสีสันการเดิมพันที่โดดเด่นรูปแบบกราฟฟิกมีความสวยงาม และยังช่วยสร้างอรรถรสในการเดิมพันให้กับนักพนันได้เป็นอย่างดี เสียงสีแสงชัดเจนสะกดจิตสะกดใจนักพนัน ให้หลงใหลกับการเดิมพันได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว
(H2) ที่สุดแห่งเว็บเกมสล็อตออนไลน์ที่เล่นสนุก เพลิดเพลินทุกการเดิมพัน
เกมสล็อตออนไลน์ สล็อตเว็บตรง ที่มาพร้อมกับการทำเงินทางออนไลน์ในปัจจุบันนี้ ได้มีรูปแบบการทำเงินอย่างมากมาย อย่างการทำเงินด้วยการเดิมพัน เกมทางออนไลน์เว็บไซต์สล็อตออนไลน์ของเราที่สามารถทำการกอบโกยเงินได้อย่างมากมาย เพียงเลือกเกมที่นักพนันสนใจ หรือเกมที่นักพนันรู้สึกชื่นชอบ ซึ่งนักพนันสามารถที่จะเข้าทดลองก่อนได้ เลือกเกมได้อย่างมากมาย เป็นการเตรียมความพร้อม ก่อนที่นักพนันจะเข้าเดิมพันจริง เพื่อสามารถทำเงินได้ง่ายขึ้น เว็บสล็อตตรง เป็นอีกหนึ่งช่องทางสำหรับการสร้างรายได้เสริมที่มั่นคงแถมยังมีรูปแบบของการทำเงินออนไลน์ การเล่นเกมพนันออนไลน์โดยที่ผู้คน ที่ได้เข้ามาใช้การพนันออนไลน์ ด้วยการเข้าสู่เว็บไซต์ pg slot เว็บตรง ของเรานั้น ถือว่ามีความเข้าใจ กล้าตัดสินใจที่จะเข้ามาใช้เกมพนันออนไลน์ต่างๆ สู่การทำเงินนั่นเอง
(H3) เว็บสล็อตออนไลน์แนะนำค่ายเกมน่าเล่น และนิยมมากในตอนนี้ และคุ้มค่าแก่การเข้าเล่น
สล็อต pg เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ไม่มีขั้นต่ำ สล็อตออนไลน์ของเรานั้นมีการบริการเกมเดิมพันครบไว้ทั้งหมด และที่น่าเข้าเล่นมากที่สุดในตอนนี้ คงไม่พ้นของประเภทเกม คาสิโน และเกมสล็อตออนไลน์ โดยเราจะแนะนำให้ท่านรู้จัก และดูรายละเอียดคร่าวๆ ก่อนเข้าเล่นเกมของเราทั้งหมดได้ดังต่อไปนี้ เข้าเช็คดูกันเพิ่มเติมได้เลย
เกม pg เกมสล็อตออนไลน์ทำเงิน นำเกมจากมากมายหลายแหล่ง ที่สำคัญก็คือนำมาจากผู้สร้าง และผู้ผลิตเกมต่างๆ มาโดยตรงไม่มีการไปตัดเกมมาจากเอเย่นต์ ทำให้ผู้เล่นได้เข้าเล่นเกม แบบของแท้ได้ทั้งหมดเลย กว่า 30 ค่ายที่ทางเราได้ deal มาให้ทุกคนได้เข้ามาปั่นมันๆ ได้ทุกเวลา
เข้าสมัครสมาชิกเว็บสล็อตออนไลน์ของเราเพื่อการทำเงินออนไลน์ กอบโกยเงินรางวัลได้อย่างมากมาย
การเข้าเลือกเกมพนันออนไลน์เพื่อเข้าสมัครสมาชิกกับ pg slot เว็บตรง อันดับ 1 สู่การทำเงินมากมายได้จากที่บ้านแบบ ไม่ต้องออกไปไหนให้เสียเวลา ใช้ความสามารถ ในการเล่นเกมพนันออนไลน์ล้วนๆ ที่ไม่ต้องมีความกังวลต่อลูกค้าหรือคนอื่นๆ นั่นเอง โดยเกมพนันออนไลน์ pg slot เว็บตรง 100 สู่การบริการทุกอย่างนั้น ได้มีอยู่ที่เว็บไซต์พนันออนไลน์ทั้งหมดแล้ว โดยที่สามารถเข้ามาด้วยใจ ที่ต้องการทำเงินผ่านทางออนไลน์ ด้วยเกมพนันสู่ออนไลน์เท่านั้นเอง ทำให้นักพนันสามารถเข้าถึงการทำเงินได้ตลอดเวลาที่ต้องการ และยังเป็นช่องทางง่ายต่อการรับเงิน ผ่านทางออนไลน์แบบไม่ต้องใช้อุปกรณ์ต่างๆ ให้เกิดความยุ่งยากเลย เพียงแค่ทำการคลิกเพียงครั้งเดียวเท่านั้น นักพนันสามารถเข้าทำรายการสมัครสมาชิก สล็อต pg เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ 2023 ฟรี ผ่านหน้าเว็บไซต์หรือช่องทางนี้ได้อย่างง่ายๆ ไม่มีค่าธรรมเนียมใดๆ ทั้งสิ้น
เว็บเดิมพันเกมสล็อตออนไลน์ที่มีรูปแบบการทำเงินที่ทันสมัย ช่องทางการเดิมพันสะดวกทำกำไรได้ทุกเวลา
ช่องทางการเข้าเล่นเว็บ pg สล็อต ที่สามารถทำเงินได้มากมาย หลากหลายช่องทางเลยทีเดียว แต่นั่นขึ้นอยู่กับว่านักพนันจะเลือกใช้ช่องทางไหน และเลือกเอาหนทางไหนที่สะดวก และเป็นไปได้ดังใจที่เราคิดจริงๆ และหนึ่งในช่องทางที่ถือว่ากำลังได้รับความนิยมเป็นที่พูดถึงของผู้คนมากมายที่เมื่อได้เข้าไปทำเงินแล้วนั้นสามารถทำได้ง่าย และทำได้จริงอย่างที่ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อน สล็อต pg เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ เปิดบริการมาอย่างยาวนานและที่เมื่อก่อนนั้นการพนัน จะมาในรูปแบบของบ่อนพนันภาคพื้นทั่วๆ ไป ที่จะว่าไปแล้วนั้นยากมาก ที่จะเข้าไปทำเงินสร้างรายได้ จากการเล่นเกม พีจีสล็อต ทำได้เพียงแค่เข้าไปหาความสุข สร้างความสนุกสนานในเกมพนันออนไลน์กับเว็บ เข้าเกมสล็อต pg ของเราที่เข้าไปเดิมพันเท่านั้น เป็นการเดิมพันที่มีความยุ่งยากพอสมควร เนื่องจากนักพนันต้องหาเวลาที่สะดวก และมีเวลาเป็นอย่างมากในการที่ต้องเดินทางไปเดิมพัน พีจี ค่ายเกมสล็อต ตามสถานที่ต่างๆ ที่ทั้งเสียเวลาและเสียค่าใช้จ่ายอย่างมากมาย


ท้องฟ้ายามค่ำคืน หมู่ดวงดาวส่องแสงระยิบระยับเป็นจุดเล็กๆ ดวงจันทร์ส่องแสงสีขาวนวลอย่างสวยงามพร้อมกับสายลมเย็นๆที่คอยพัดผ่าน
ฉากด้านหน้าเริ่มเคลื่อนที่ลงมามองเห็นเงามนุษย์หลายคนวิ่งตามบางสิ่งอย่างขะมักเขม้น
กระทั่งปรากฏบุคคลหนึ่งกำลังนั่งแกว่งเท้าไปมาอย่างสบายใจ ตัวมันสวมชุดสูทสีดำและสวมหน้ากากสีเทามีลวดลายแปลกๆ
บุคคลดังกล่าวยกมือขวาขึ้นพร้อมนำนิ้วชี้และนิ้วโป้งผสานงานกันจนมีรูปร่างคล้ายแว่นตามันนำมือข้างดังกล่าวเข้าใกล้นัยน์ตาพร้อมกับหลับตาข้างซ้ายลงและเล็งมองบางสิ่งที่อยู่ในระยะไกล
ภายในการมองเห็นดังกล่าวจะพบสัตว์ประหลาดตัวใหญ่สีดำเมื่อใครได้เห็นพลันต้องขนลุกและรู้สึกขยะแขยงทั้งสิ้น มันมีฟันที่แหลมคม มีรูปร่างที่ไม่สมมาตร มีน้ำเหลืองไหลออกมาจากตัวและเมื่อสังเกตดีๆบริเวณต้นคอจะพบสัญลักษณ์รูปกะโหลกสีขาวหนึ่งชิ้น
"หื้ม...วิญญาณคำสาประดับหนึ่ง"
"เห้อ! เสียเวลานอนชะมัด!"
เมื่อสบถเสร็จมันล้วงหยิบบางสิ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อแต่ไม่นานก็หยุดการกระทำดังกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและกล่าว
"กลับไปนอนดีกว่า..."
"คนเยอะขนาดนี้ยังไงก็ล่าสำเร็จอยู่แล้วไหนจะเป็นวิญญาณคำสาประดับหนึ่งอีก ถ้าไม่สำเร็จก็ให้มันรู้ไป"
ไม่นานหลังจากนั้นบุคคลสวมสูท สวมหน้ากากก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
และในเวลาเดียวกันสัตว์ประหลาดน่าขยะแขยงก็หัวหลุดออกจากบ่าโดยไม่รู้ตัว  โลหิตสีดำเหนี่ยวกระชูดพุงขึ้นในอากาศ ไม่กี่นาทีต่อมาร่างสัตว์ประหลาดก็ค่อยๆสลายหายไปกับสายลมในยามค่ำคืน
.
.
.
ท้องฟ้าที่ยังคงมืดครึ้ม ยังคงไม่ปรากฏแสงตะวันสีส้มเหลือง หยดน้ำค้างบนใบไม้ต้นหญ้ากำลังไหลรินลงสู่พื้น ผู้คนมากมายหลากหลายอายุกำลังออกกำลังกายในช่วงเช้าตรู่ในสวนสาธารณะ
สวนสาธารณะดังกล่าวมีบ่อน้ำพุขนาดใหญ่อยู่ใจกลาง อ้อมล้อมด้วยดอกไม้นานาชนิดและด่านทิศตะวันออกที่มีแสงตะวันอร่ามปรากฏมีแม่น้ำสายยาวไหลผ่านมอบบรรยากาศสงบให้แก่ผู้คน
พบชายชราผมหงอกขาวอายุราว50ปี กำลังยืนยืดเส้นยืดสาย ขณะที่กำลังทำกิจกรรมของตนอยู่นั้นชายชรามองเห็นบุคคลหนึ่งที่คุ้นเคยมันจึงโบกมือทักทายอย่างเป็นมิตร
เมื่อบุคคลดังกล่าวเริ่มวิ่งเข้ามาใกล้ชายชรายิ้มแย้มและพูด
"ยังฟิตเหมือนทุกเช้าเลยนะพ่อหนุ่ม...ใครได้เธอเป็นแฟนคงโดนเธอจัดหนักทุกคืนแน่ๆ"
ปรากฏชายหนุ่มอายุราว20ปี ใบหน้าหล่อเหลายากจะหาใครเทียบเคียง นัยน์ตาสีฟ้า ผมสีดำสนิท จมูกโด่งเป็นสัน ร่างกายใหญ่โต กล้ามเนื้อแน่นทุกสัดส่วน ไหล่กว้าง ผิวขาว สูง1.88เมตร
"คุณทรานซ์ก็พูดเกินไป...ถ้าผมจะจัดหนักใครสักคนละก็ทุกคืนมันคงไม่พอผมจะจัดตั้งแต่ดึกๆยันเช้าเลยละครับ"
ชายหนุ่มหนึ่งชีวิต ชายชราหนึ่งชีวิตทั้งสองต่างหัวเราะอย่างมีความสุข พูดคุยอย่างสนิทสนม
ผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครทราบ ท้องฟ้าเริ่มปรากฏแสงตะวันผู้คนมากมายต่างหยุดทำกิจกรรมออกกำลังกายทุกคนต่างหันมองแสงสีส้มเหลืองอร่ามที่กำลังปรากฏขึ้น
แสงตะวันอร่ามสาดส่องสะท้อนกับแม่น้ำสายยาวที่คอยหล่อเลี้ยงชีวิตชาวเมืองทิงเก็น
.
.
.
บ้านหนึ่งหลังที่มีขนาดใหญ่โต มีทั้งหมด4ชั้น ภายในบ้านถูกตกแต่งด้วยของหรูหรามากมายและมีโคมไฟขนาดใหญ่ถูกห้อยติดตกแต่งอยู่ใจกลางห้องนั่งเล่นอยากสวยงาม
ชั้นที่3 พบห้องนอนขนาดใหญ่ มีทั้งตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องเขียน โคมไฟ ชั้นหนังสือและห้องน้ำภายในห้องนอน
ขณะนั้นได้ยินเสียงใครสักคนหมุนเกลี้ยวฝักบัวกระทั่งพบชายหนุ่มผมสีดำสนิทกำลังยืนหลับตาและเงยหน้าขึ้นปล่อยให้น้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัวไหลผ่านสู่ร่างกายชำระเหงื่อไคลหลังออกกำลังกายเมื่อช่วงเช้าตรู่
"วันนี้ไปเที่ยวหอนางโลมคงดีไม่น้อย"
"เออ...เกือบลืมไปซะสนิทวันนี้เรามีนัดออกล่าสมบัติที่เกาะลึกลับกับทีช"
"ช่างเถอะใครสน หนีนัดแม่งเลยละกัน"
"เพื่อนก็เพื่อนสิวะ ผู้หญิงต้องมาก่อน!"
หนึ่งชั่วโมงต่อมาหลังจากแต่งตัวเสร็จชายหนุ่มพร้อมจะก้าวเท้าเปิดประตูออกจากบ้านทันใดนั้นมีใครบางคนมายืนรอด้านหน้าประตู
"เห้อ! มาตามถึงบ้านเลยเหรอฟะ" หมุนกลอนเปิดประตูพร้อมกับฉีกยิ้มแห้ง "ไงวะกำลังออกไปหาพอดีเลย"
ปรากฏชายหนุ่มอายุราว20ปี ใบหน้าหล่อคมเข้ม นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน ผมสีน้ำตาลอ่อน ผิวแทนนิดๆ ร่างกายสมสวน สูง1.85เมตร
"อรุณสวัสดิ์! แต่งตัวหล่อดีนิ" เว้นวรรคเล็กน้อย "นี้หรือการแต่งตัวออกไปล่าสมบัติ?"
"ใช่แล้วละ เขาเรียกว่าแฟชั่นออกล่าสมบัติแบบใหม่น่ะ นายคงไม่ได้ยินข่าวลือสินะเพราะนายอยู่แต่ในทะเล"
ทีชมองหัวจรดเท้า "ไปหอไปหอนางโลมสิไม่ว่า"
"คนเราน่ะต้องเสพความสุขบางสิ ไม่ใช่เอาจริงเอาจังกับงานอย่างเดียว...นายน่ะก็หัดเอาฉันเป็นเยี่ยงอย่างซะทีช"
"ฉันไม่ได้รวยเหมือนนายซะหน่อย..."
.
.
.
ฝูงนกมากมายกำลังบินไปกับสายลมในท้องทะเลพวกมันกางปีกสีขาวบินอย่างพร้อมเพรียงกัน
ไม่นานก็มีชายหนุ่มผมสีดำสนิท นัยน์ตาสีฟ้าเดินออกมาจากห้องกัปตัน มันยืนมองทิวทัศน์น้ำทะเลพร้อมกับเงยหน้ามองเสียงสายลมปะทะกับเสากระโดงเรือจากนั้นกระดกเบียร์ดื่มไปพลางๆ
"เกาะลึกลับ? มันจะเป็นเกาะแบบไหนกันนะถ้ามันมีสมบัติจริงๆเราจะเอาสมบัติไปทำอะไรดีละ?"
"เพราะปกติเราก็รวยอยู่แล้ว ไม่ค่อยต้องการพวกมันสักเท่าไหร่...สิ่งที่ต้องการน่ะมีเพียงสิ่งเดียว!"
ในขณะที่เดวี่กำลังจะกล่าวบางสิ่งเสียงกัปตันเรือลำนี้อย่างทีชก็ดังขึ้น
"ไพ่ทรชน!"
เดวี่เหลือบมองและพูด "แสนรู้จังเลยนะ"
"ฉันไม่ใช่หมาเว้ย!" ทีชมองเห็นบางสิ่งในระยะไกล "ทุกคนเตรียมตัว!"
เสียงเหล่าลูกเรือดังกระหึ่มอย่างเเข็งเเรงแต่ละคนต่างพากันฮึกเหิมพร้อมจะต่อสู้กับภัยอันตรายที่จะเข้ามาเยือน
ไม่นานเรือลำขนาดใหญ่ที่มีกัปตันนามว่าทีชก็หยุดลง
"ฉันขอรออยู่ที่เรือก็แล้วกัน..."
"จะไม่ลงไปสำรวจจริงๆงั้นเหรอ?" ทีชถามเพื่อความแน่ใจ
เดวี่พลางจุดไฟแช็กสูบบุหรี่ "ขอให้โชคดี" พร้อมกับเดินเข้าไปในห้องกัปตัน
...
บนเกาะลึกลับ ที่มีแต่เสียงน้ำทะเลซัดเข้าชายฝั่งและความเงียบสงบที่เต็มไปด้วยความขนลุก
"ทีชฉันว่ามันเงียบสงบเกินไป"
"ใช่ โดยปกติแล้วเกาะลึกลับจะมีวิญญาณคำสาปเต็มไปหมด"
"แต่เกาะนี้กับเงียบสงบจนผิดปกติ!"
สัญญาณนักผจญภัยกระตุ้นทีชผู้ที่เป็นกัปตัน มันเชื้อเชิญให้ชายหนุ่มเข้ามาสำรวจ
ทีชไม่รอช้าสั่งรองกัปตันอย่างเอ็นโซ่และเหล่าลูกเรือฝีมือดีเดินตามทันที
...
เดวี่สูบบุหรี่อย่างไม่รีบร้อนพลางปล่อยควันสีขาวออกมาและมองภาพจอที่ฉายอยู่ด้านหน้า
"แปลกมากหรือเรียกว่าแปลกเกินไปเลยก็ว่าได้" พลางครุ่นคิด "หรือนี้จะเป็นเกาะลึกลับแบบใหม่ที่ยังไม่ถูกคนพบในหน้าประวัติศาสตร์?"
เปล่งภาษาโบราณ "เจมิไนท์!"
หลังจากสิ้นสุดเสียงมีอีกหนึ่งบุคคลปรากฏขึ้นยืนอยู่ด้านข้าง ทุกสัดส่วนของบุคคลดังกล่าวเหมือนกับเดวี่ทุกประการ ต่อมาร่างแยกเดวี่พลันหายไปอย่างไรร่องรอย
...
ไม่นานร่างแยกเดวี่พลันปรากฏขึ้นยืนอยู่ทางด้านข้างเอ็นโซ่
"เดวี่!" เอ็นโซ่โพลงขึ้นด้วยความตกใจ!
"นี้ไม่ใช่ตัวจริงเป็นแค่ร่างแยกน่ะ" ทีชตอบให้รองกัปตันอย่างเอ็นโซ่หายตกใจ
เอ็นโซ่เป็นชายหนุ่มอายุราว22ปี ผมสีทองผูกผ้าโผกหัวสีแดง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน ใบหน้าหล่อเหลา ร่างกายสมส่วน สูง1.91เมตร
ทีชพูดกับตัวเอง "หมอนั้นคงรู้สึกเหมือนกันสินะว่าเกาะลึกลับแห่งนี้มันแปลกเกินไป"
ทีชกล่าวกับเหล่าลูกเรือ "ทุกคนจงระวังตัวให้ดี!"
เมื่อได้ยินเสียงกัปตันเตือนอีกครั้งพวกมันต่างระมัดระวังตัวมากขึ้นอีกระดับ
...
ผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครทราบ ทีชและเหล่าลูกเรือเดินลึกเข้ามาใจกลางเกาะในระหว่างทางที่เดินเข้ามาพวกมันทุกคนต่างพากันงุนงงกับเหตุการณ์ที่เจอวันนี้ทั้งสิ้น บ้างคิดว่านี้คือเกาะลึกลับจริงๆหรือ บ้างคิดว่าเกาะแห่งนี้จะมีสมบัติเหลือหรือไม่
ร่างแยกเดวี่กล่าว "ฉันว่าเรากลับกันก่อนดีกว่า รอให้พลังพร้อมกว่านี้ค่อยมาใหม่ก็ไม่สาย"
"หมายความว่ายังไง?" ลูกเรือถามด้วยความสงสัย
"เหมือนที่เดวี่บอกไปเมื่อครู่พวกเราจะกลับกันเลย...เพราะเกาะลึกลับแห่งนี้มีเจ้าของที่ยิ่งใหญ่คอยปกครอง!"
เหล่าลูกเรือต่างเผยท่าที่สงสัย "ทำตามที่กัปตันพูดเถอะน้า ถึงเรือเมื่อไหร่ฉันคนนี้จะอธิบายให้ฟัง"
...
ใช้เวลาไม่นานเหล่านักล่าสมบัติก็มาถึงชายฝั่งและรอเรือก็แล่นเข้ามารับกลับขึ้นเรือ แต่แล้วกับมีบางสิ่งผิดปกติเรือลำขนาดใหญ่หายไปต่อหน้าต่อตาของทุกคนที่ยืนอยู่ชายฝั่ง
"ทุกคนเตรียมตัวพร้อมรบ!" ทีชพูดกระตุ้นลูกน้อง
เสียงความฮึกเหิมเหล่าลูกเรือดังลั่นชายฝั่งทะเล!
จากนั้นไม่นานวิญญาณสีดำน่าขยะแขยง มีดวงตาหนึ่งข้าง ไม่มีเท้า ปรากฏขึ้นหลายสิบตัวพวกมันต่างกีดร้องโหยหวนหวังจะเอาชีวิตผู้บุกรุกเกาะ
เหล่าวิญญาณและเหล่าลูกเรือต่างพวยพุ่งโจมตีกันและกัน
"ส่วนมากเป็นวิญญาณคำสาปไม่เกินระดับสอง ยังไงเราก็ชนะแน่"
"อย่าประมาทไปเอ็นโซ่"
...
"พวกกัปตันละ" ลูกเรือคนหนึ่งโพลงถามลูกเรืออีกคน
"ไม่ต้องเป็นห่วงไป ทีชและคนอื่นๆยังอยู่บนเกาะมีแค่พวกเราเท่านั้นที่ถูกแยกออกมา" เดวี่กระดกเบียร์อย่างสบายใจ "เอาละๆ พวกนายทุกคนพร้อมจะล่าวิญญาณกันหรือยัง?"
"พวกเราพร้อมอยู่แล้วเพื่อนกัปตันลุยกันเลย" เสียงลูกเรือยังคงฮึกเหิมอย่างแข็งแรง


( … )
" นี่ เรย์ มานาเธอเหลือพอจะใช้บัพอยู่อีกกี่ครั้ง "
( เรย์… )
" น่าจะประมาณ 1 ครั้งต่อบัพ 1 อัน "
( … )
" โอเค เดี๋ยวเค้าจะเข้าไปปิดดาเมจบอสเอง ที่เหลือฝากเธอด้วยนะ "
( เรย์… )
" วางใจได้เลย "
[ เปิดใช้งานสกิลปัดเป่าคำสาป 9 ชั้น ]
[ เปิดใช้งานสกิลภูติคุ้มกาย ]
[ เปิดใช้งานสกิลทวยเทพสถิตกาย ]
[ เปิดใช้งานสกิลธงรบราชาศึก ]
[ เปิดใช้งานสกิลมานารวมศูนย์ ]
( ... )
[ คำสาปทุกประเภทจะไม่มีผลกับท่านเป็นเวลา 5 วินาที / 9 ครั้ง ]
[ พลังป้องกันทั้งหมดของท่าน + 50 และมีโอกาส 5% ในการสะท้อนดาเมจกลับไปใส่เป้าหมาย 5% + พลังโจมตี ]
[ ทุกๆ การใช้สกิลของท่าน + พลังโจมตี 5% ซ้อนทับกันได้ 10 ชั้น ]
[ พลังโจมตีทั้งหมดของท่าน + 100% ]
[ มานาของท่านจะไม่ลดลงเป็นเวลา 5 วินาที ]
" หมดเวลาเล่นสนุกกันแล้ว ราชาผีมนต์ดำ "
[ เปิดใช้งานสกิลดาบเดียวหวนคืนสู่ดวงดาว ]
ดาบคาตานะที่เฉือนอากาศราวกับสายฟ้าฟาด ราชาผีมนต์ดำยังไม่ทันได้ตั้งตัว ถูกดาบคมฟันเข้าไปกลางลำตัวอย่างแม่นยำ
ร่างกายมหึมาของมันสั่นสะท้านเล็กน้อยก่อนจะนิ่งสนิท เพียงเสี้ยววินาที รอยแยกมิติปรากฏขึ้น ลากยาวจากด้านบนลงมาถึงด้านล่าง
เหมือนกับมีเส้นคมๆ กรีดผ่านเนื้อหนังและกระดูก ร่างกายของราชาผีมนต์ดำถูกแยกออกเป็นสองท่อน อย่างช้าๆ และสลายหายไป
ความเงียบสงัดปกคลุมพื้นที่ เหลือไว้เพียงร่องรอยของการต่อสู้ การสลายเป็นของราชาผีมนต์ดำเป็นเครื่องยืนยันถึงชัยชนะในครั้งนี้
( ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น เรย์ฮันนา, รินเมอร์ฟี้ ที่ได้ทำการสังหาร ราชาผีมนต์ดำ เป็นกลุ่มแรก )
[ สิทธิ์ในการสลักข้อความบนแผ่นหินจัดอันดับ ราชาผีมนต์ดำ x1 ]
[ ฉายา ผู้ชำระล้างมนต์ดำ x1 ]
[ ไม้เท้านักปราชญ์ x1 ]
[ เสื้อคลุมชำระล้าง x1 ]
[ แหวนแห่งปราชญ์ x1 ]
[ มงกุฎชำระล้าง x1 ]
( … )
" ราชาผีมนต์ดำ ก็แอบตึงมือเหมือนกันนะเนี่ย แต่ก็คุ้มค่ากันกับไอเทมที่ได้มาอยู่ ถือว่าโอเค "
( เรย์… )
" เหนื่อยแย่เลยนะ ริน "
" ขอบคุณนะ ที่มาช่วยเค้าหาไอเทม "
( ริน… )
" ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง "
" อย่างน้อยมันก็เป็นความทรงจำดีๆ ที่เราได้อยู่ด้วยกัน "
( เรย์… )
" อื้อ ขอบคุณนะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง "
" ช่วงเวลาที่เค้าได้อยู่กับเธอมันเป็นช่วงเวลาที่เค้ามีความสุขที่สุดเลย "
น้ำตาของเรย์ค่อยๆ ไหลอาบแก้มช้าๆ เหมือนปลดปล่อยความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในใจมาหลายเดือน
เรย์พยายามเก็บมันไว้ พยายามอย่างสุดชีวิต แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว มันมากเกินไป ความรู้สึกที่แหลกสลาย เหมือนโลกทั้งใบกำลังพังครืนลงตรงหน้า
เรย์รู้สึกเหมือนสูญเสียอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก สำคัญจนหาคำพูดมาบรรยายไม่ถูก เจ็บปวดจนหายใจแทบไม่ออก
เรย์ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะอ่อนแอขนาดนี้มาก่อนเลย
" ขอโทษนะริน เค้าขอโทษ "
รินเดินเข้ามาใกล้ๆ เรย์อย่างช้าๆ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเข้าใจ
รินค่อยๆ ยื่นมือออกไป ลูบหัวเรย์เบาๆ เหมือนกับการปลอบโยนที่ไม่ต้องใช้คำพูด สัมผัสของเขานุ่มนวลและอบอุ่น เหมือนกับการส่งผ่านความเข้าใจและความรู้สึกที่มีให้
เรย์ที่กำลังสะอื้น ร้องไห้ ก็ค่อยๆ หยุดลง ราวกับว่าสัมผัสของรินเป็นการเยียวยาสำหรับหัวใจที่กำลังเหนื่อยล้า ความรู้สึกของการได้รับการสนับสนุนแบบไม่มีเงื่อนไข ทำให้เรย์รู้สึกปลอดภัย
เหมือนกับว่าทุกอย่างรอบตัวถูกห่อหุ้มด้วยความรักที่ไม่มีข้อแม้ แม้แต่การสัมผัสที่แผ่วเบาก็ยังเต็มไปด้วยความหมายที่ยากจะลืมเลือน
( ริน… )
" อื้อ เค้าเข้าใจเธอนะเรย์ "
" เค้าก็ต้องขอบคุณเธอมากเลย เธอคือความสุขของในทุกๆ วัน ตลอดเวลาที่ผ่านมา "
" เค้าเคารพในการตัดสินใจของเธอนะ "
" ไม่ร้องนะครับ คนเก่งของเค้า "
เรย์ก้าวเข้าไปหาริน ยืนนิ่งๆ ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าของริน รินยิ้มให้เขา แต่รอยยิ้มนั้นดูเหมือนจะจางหายไป เมื่อเขาเห็นแววตาของริน
เรย์เพียงแค่ก้าวเข้าไปกอดรินแน่น รินตกใจเล็กน้อย แต่ก็เอื้อมมือไปโอบกอดเรย์ตอบ
เรย์กอดรินแน่นขึ้น รู้สึกถึงความอบอุ่นของร่างกายของริน ความคิดถึงที่พวกเขากำลังจะห่างไกลกัน เขาเป็นห่วงความรู้สึกของริน กับการตัดสินใจของเขาในครั้งนี้
รินรู้ว่าการตัดสินใจของเรย์นั้นถูกต้อง แต่เขาก็อดที่จะรู้สึกเศร้าไม่ได้ หวังเพียงให้เรย์อยู่ในความทรงจำของเขาไปตลอด
( ริน… )
" เค้าจะรอเธออยู่ตรงนี้ "
" สู้ๆ นะ คนเก่งของเค้า "
" อย่าลังเลกับการตัดสินใจของตัวเธอเอง "
" ขอให้เธอโชคดี "
" เอาไว้สักวันเราค่อยมาเจอกันใหม่นะ "
( เรย์… )
" อื้อ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริงๆ นะ ริน "
" เค้ารักเธอนะ "
" เอาไว้เรามาเจอกันใหม่อีกครั้ง "
[ ท่านต้องการที่จะออกจากระบบหรือไม่ / ใช่ ]
" ใช่ "
( ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น เรย์ฮันนา ที่สำเร็จเควสลับ ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ - เพียงผู้เดียว ความสำเร็จของท่านจะถูกจารึกเอาไว้เพื่อเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ตลาดกาล )
( ริน… )
[ เปิดใช้งานสิทธิ์ในการสลักข้อความบนแผ่นหินจัดอันดับ ราชาผีมนต์ดำ ]
" สายลมพัดพา กาลเวลาหวนคืน ธาราบรรจบ พบเจอกันใหม่ "
[ ยืนยันการสลักข้อความ ยืนยัน / ยกเลิก ]
" ยืนยัน "
ร่างของเรย์ค่อยๆโปร่งแสง เหมือนภาพลวงตาที่กำลังจะจางหายไป แม้ร่างกายของเธอจะกำลังสลายไป แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกลับสดใส และอ่อนโยน
ดวงตาของเธอส่องประกายด้วยความรัก ความสุข แม้จะกำลังจากไป แต่เธอก็ยังคงมองมาที่รินด้วยสายตาที่อ่อนโยนที่สุด
( เรย์… )
" เค้าเลิกร้องไห้แล้วนะ "
และแล้ว ร่างของเรย์ก็สลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่า และความเงียบสงัด ทิ้งไว้เพียงความทรงจำ
[ ตัวละคร เรย์ฮันนา ออฟไลน์ ]
( ริน… )
" หึ ยัยบ๊อง เธอก็ยังคงเป็นเธอ "
" ลึกๆ แล้ว เธอก็ร้องไห้อยู่นั้นแหละ "
[ ท่านต้องการที่จะออกจากระบบหรือไม่ / ใช่ ]
" ใช่ "
[ ตัวละคร รินเมอร์ฟี้ ออฟไลน์ ]
…
( ข่าวสาร คอมมูนิตี้ รายงานประจำวัน ล่าสุด )
[ ! การอำลาวงการของสองผู้เล่นระดับแนวหน้า เรย์ฮันนาและรินเมอร์ฟี้ ]
( … )
" น่าเสียดาย แต่ฉันก็เคารพการตัดสินใจของพวกเขานะ พวกเขาเองก็ต้องออกไปใช้ชีวิตในแบบของพวกเขาบ้าง จะให้เล่นเกมส์ไปตลอดก็ไม่ได้ "
" ฉันก็คิดจะอำลาวงการเหมือนพวกเขานะ ช่วงนี้ก็ไม่ค่อยจะมีเวลาเข้ามาเล่นด้วยสิ "
" ระดับแรงค์กิ้งช่วงนี้ปั่นปวนแน่ๆ สองผู้เล่นในหัวตารางอันดับหายไป "
" พวกแกนะ รอดูชื่อของฉันได้เลย ท๊อปสิบอันดับต้องมีชื่อฉัน "
" เห้อ เจอพวกขี้โม้อีกแล้ว รีบขึ้นมานะ ฉันรอตบแกลงไปอีกรอบอยู่ "
…
เวอร์ชวลเรียลลิตี้ฟูลไดร์ หรือ VRF เทคโนโลยีเสมือนจริงที่เปลี่ยนโลกไปตลอดกาล การก้าวกระโดดครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
เทคโนโลยี VRF ไม่ใช่แค่การสร้างภาพเสมือนจริงธรรมดา แต่เป็นการสร้างโลกเสมือนจริงที่สมบูรณ์แบบ ที่ผู้ใช้งานสามารถสัมผัส ได้กลิ่น ได้ยิน และรู้สึกได้เหมือนจริง
เทคโนโลยี VRF ไม่ได้แค่เปลี่ยนวงการเกม แต่มันเปลี่ยนทุกอย่าง ในโรงพยาบาลแพทย์ใช้ VRF ฝึกฝนการผ่าตัด จำลองสถานการณ์ฉุกเฉิน และให้คำปรึกษาผู้ป่วยได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น
นักวิทยาศาสตร์ใช้ VRF สำรวจอวกาศ ศึกษาโครงสร้างโมเลกุล และทำการวิจัยที่ไม่เคยทำได้มาก่อน
นักกีฬาใช้ VRF ฝึกฝนทักษะ วิเคราะห์กลยุทธ์ และเพิ่มประสิทธิภาพการเล่น แม้แต่การสื่อสารก็เปลี่ยนไป การประชุมทางไกล การทัศนศึกษาเสมือนจริง ทุกอย่างดูสมจริงและน่าตื่นเต้นกว่าเดิม
แต่สิ่งที่ VRF มีอิทธิพลมากที่สุดก็คือเกมออนไลน์ เกมที่เคยจำกัดอยู่แค่หน้าจอแสดงผล กลายมาเป็นโลกที่คุณสามารถเข้าไปมีชีวิตอยู่ได้
เราสามารถเป็นใครก็ได้ ทำอะไรก็ได้ และพบเจอผู้คนจากทั่วทุกมุมโลกในโลกเสมือนจริงนี้ เกมออนไลน์กลายเป็นสังคมเสมือนจริง ที่ผู้คนใช้เวลาอยู่ด้วยกัน สร้างมิตรภาพ และสร้างความทรงจำร่วมกัน
แต่ในโลกเสมือนจริงที่สมบูรณ์แบบ ก็มีด้านมืดเช่นกัน บางคนติดอยู่ในโลก VRF จนลืมโลกความเป็นจริง
บางคนใช้ VRF ทำในสิ่งที่ทำไม่ได้ในโลกจริง ความเหลื่อมล้ำทางเทคโนโลยี ก็เป็นปัญหาใหญ่ เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าถึง VRF ได้
…
ลมหนาวแรกของธันวาฯ พัดผ่านมา แสงแดดอุ่นๆ ลอดช่องหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน เสียนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือได้ดังขึ้น บนเตียงนุ่มๆ เหมือนจะมีอะไรขยับเล็กน้อย
มือที่หนักอึ้ง เหมือนมีน้ำหนักเป็นกิโล คว้าหาโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างๆ เสียงนาฬิกาปลุกก็ยังคงดังไม่หยุด
จนรินต้องลุกขึ้นมาจัดการ เขาขยี้ตา เบลอๆ มองเห็นแสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ก็เพียงพอที่จะช่วยให้สมองเริ่มทำงานได้บ้าง
มือของรินยังคงค่อยๆ เลื่อนไปบนโต๊ะข้างเตียง สัมผัสได้ถึงความเย็นของวัสดุ จนกระทั่งนิ้วสัมผัสกับโทรศัพท์ที่เย็นเฉียบ เหมือนน้ำแข็ง
ปุ่มนาฬิกาปลุกก็ถูกปิด ความเงียบได้เข้ามาแทนที่ แต่ความง่วงของเขาก็ยังคงอยู่ สมองยังไม่ค่อยสั่งการร่างกายได้ดีนัก
แต่ก็ดีกว่าตอนที่เสียงนาฬิกาปลุกดังกระหน่ำ อย่างน้อยตอนนี้ก็สงบลงแล้ว
( ริน… )
" แปดโมงเช้าแล้วหรอเนี่ย "
" รีบลุกไปอาบน้ำดีกว่า ถ้าไปสายคราวนี้โดนสวดยับแน่ๆ "
รินลุกขึ้นจากเตียงนุ่มๆ ผ้าห่มปลิวไหวตามแรงดึงเบาๆ วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ วันพักผ่อนที่เขาเฝ้ารอคอยมาทั้งอาทิตย์
รินเดินไปเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำอุ่นๆ สบาย ปล่อยให้สายน้ำชำระล้างความง่วงซึมออกไป
หลังจากอาบน้ำเสร็จ รินก็แต่งตัวด้วยเสื้อยืดแขนยาวสีขาว กางเกงยีนส์สีดำ และรองเท้าบาสเก็ตบอลสีดำ เป็นชุดที่ใส่สบาย เหมาะกับการออกไปเที่ยวในช่วงแรกเริ่มของฤดูหนาว
จากนั้น รินก็เริ่มเก็บของเขา กุญแจรถยนต์ คีย์การ์ดห้อง กระเป๋าเป้ใบโปรดของเขาถูกหยิบขึ้นมา เขาหยิบหนังสือเล่มโปรด โทรศัพท์มือถือ และกระเป๋าสตางค์ใส่ลงไป
ตรวจสอบอีกครั้งว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
( ริน… )
" ปิดอะไรเรียบร้อยหมดแล้ว "
" เท่านี้ก็ไม่น่าจะลืมอะไรแล้วนะ "
" เริ่มออกเดินทางเลยดีกว่า "
ก่อนที่รินจะก้าวขึ้นรถ เขาก็ไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปหาเพื่อนของเขาก่อน เพื่อให้เพื่อนของเขารู้ว่า เขากำลังจะออกเดินทางไปยังที่หมาย ตามที่ได้ตกลงกันเอาไว้
รินค่อยๆ ขับรถออกไปอย่างช้าๆ ชมวิวระหว่างทาง เปิดเพลงฟังเบาๆ ปล่อยให้เสียงเพลงคลอเคลียไปกับจังหวะการจราจรที่ค่อยๆ ไหลไป
แม้จะใช้เวลาเดินทางนานกว่าปกติ เพราะการจราจรที่ติดขัดเล็กน้อย แต่เขาก็รู้สึกมีความสุข เพราะการเดินทางของเขามาถึงที่หมายได้อย่างปลอดภัย
[ แชท ]
( ริน… )
" ถึงแล้วนะ กำลังจะขึ้นไปหา "
( … )
" โอเค ว่าแต่แกกินข้าวมายัง "
" แวะไปหาอะไรกินที่ชั้นสามเป็นเพื่อนหน่อย "
( ริน… )
" ได้สิ ยังไม่ได้กินอะไรมาเลยเหมือนกัน "
" งั้นเจอกันชั้นสามนะ "
( … )
" จัดไป ตามนั้น "
หลังจากรินปิดประตูรถ เขาได้เดินไปยังลิฟต์ เมื่อเขาใกล้จะถึงบริเวณหน้าประตูลิฟต์ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่ง ก้มหน้าจ้องโทรศัพท์มือถืออยู่ เดินตรงเข้ามาชนกับเขาเต็มๆ
( ริน… )
" ขอโทษครับ คุณเป็นอะไรไหมครับ "
รินมองดูเธอ สาวสวยคนนี้แต่งตัวเรียบร้อย แต่ดูเหมือนจะรีบร้อน ผมยาวสีดำเข้มปลิวไปตามแรงลม ที่พัดมาจากทางประตูลิฟต์ ใบหน้าเล็กๆ ดวงตาโต ความน่ารักของเธอที่เห็นได้เด่นชัด
( … )
" ไม่เป็นอะไรค่ะ "
" ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษคุณ "
" ขอโทษด้วยนะคะ ที่ฉันเดินไม่ดูทางเลย "
( ริน… )
" อ่อ ไม่เป็นไรครับ "
" คราวหลังก็เดินระวังๆ ด้วยนะครับ "
( … )
" ค่ะ คราวหลังฉันจะระวังให้มากกว่านี้ "
จากนั้นเธอก็มายืนรอลิฟต์ ห่างจากรินเล็กน้อย สายตาของเธอยังคงจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์มือถือ เหมือนมีเรื่องสำคัญอะไรบางอย่าง ที่เธอกำลังรออยู่
เมื่อลิฟต์มาถึง ทั้งคู่ต่างก็เข้าไป ความเงียบปกคลุมภายในห้องแคบๆ ได้ยินแค่เสียงแผ่วเบาของเครื่องจักรที่ทำงานอยู่ และเสียงหายใจของพวกเขาเท่านั้น
( ริน… )
" คุณจะขึ้นไปชั้นไหนหรอครับ เดี๋ยวผมกดให้ "
( … )
" ชั้น 5 ค่ะ ขอบคุณนะคะ "
( ริน… )
" ครับ ไม่เป็นไร "
รินมองผู้หญิงคนนั้น เธอดูเหมือนจะใจลอย มือยังคงกุมโทรศัพท์มือถือ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ โดยที่เธอไม่รู้สึกตัวเลยว่า รินกำลังมองเธออยู่
ไม่นานเสียงลิฟต์ได้ดังขึ้น ประตูลิฟต์ค่อยๆ เปิดออกที่ชั้นสาม รินเดินออกมาโดยไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องของเธออีก
สายตาของรินก็เหลือบมองซ้ายมองขวา หาเพื่อนของเขาที่ได้มารอเขาอยู่ชั้นนี้ก่อนหน้าแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นเพื่อนของเขา
ระหว่างที่รินกำลังมองหาเพื่อน ประตูลิฟต์ก็ค่อยๆ ปิดลง และเคลื่อนที่ขึ้นไปยังชั้นถัดไป
[ แชท ]
( ริน… )
" ถึงแล้วนะ นาโนแกอยู่ไหน "
( นาโน… )
" อยู่ที่โซนอาหาร กำลังเดินออกไปหา "
" รออยู่ตรงนั้นแหละ "
( ริน… )
" โอเค "
ไม่นาน รินก็ได้สังเกตเห็นนาโน ที่กำลังเดินเข้ามาหาเขา พร้อมทั้งโบกมือให้ อยู่ไม่ไกล
( นาโน… )
" ริน ทางนี้ๆ เพื่อน "
" หิวข้าวจะแย่แล้ว ไปหาอะไรกินกัน "
( ริน… )
" แล้วทำไมไม่หาอะไรกินไปก่อน จะรอทำไม "
( นาโน… )
" ก็กินพร้อมมันอร่อยกว่านี่นา "
( ริน… )
" จริงๆเลยนะ แกน่ะ "
" งั้นนำทางไปเลย ฉันก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน "
( นาโน… )
" จัดไปเพื่อน "
" เขาว่ากันว่าก๋วยเตี๋ยวต้มยำเนื้อตุ๋นที่นี่ อร่อยมาก แถมสั่งเครื่องเคียงเพิ่มอีกได้ด้วยนะ "
( ริน… )
" น่าสนใจ งั้นกินอันนี้แหละ "
" งานก็ใกล้จะเริ่มแล้ว "
( นาโน… )
" โอเค "
ทั้งคู่ได้เดินฝ่ากลุ่มคนพลุกพล่านเข้าไปในโซนอาหาร เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้ว เสียงเพลงจากร้านค้าต่างๆ และกลิ่นหอมยั่วๆ จากร้านอาหารต่างๆ โอบล้อมพวกเขาไว้
หลังจากที่ทั้งคู่เดินกันมาสักพัก พวกเขาก็เจอเข้ากับร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อตุ๋นที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของโซนอาหาร ดูสะอาดตา มีโต๊ะและเก้าอี้เรียงราย
ควันร้อนๆ ลอยฟุ้งออกมาพร้อมกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋น ชวนให้น้ำลายสอ ลูกค้าบางส่วนนั่งรับประทานอยู่ บางส่วนก็กำลังนั่งรอ บรรยากาศคึกคัก เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา
รินกับนาโน ทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในร้าน เลือกที่จะนั่งโต๊ะบริเวณริมหน้าต่าง มองเห็นถึงวิวภายนอก ก่อนที่จะเรียกพนักงานมาสั่งอาหาร
( นาโน… )
" ผมเอา ก๋วยเตี๋ยวเนื้อตุ๋นพิเศษเพิ่มเอ็น หนึ่งที่ ครับ "
( ริน… )
" ผมเอาแบบเดียวกันกับเขาเลยครับ "
( … )
" โอเคค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ "
ระหว่างรอ ทั้งคู่ก็คุยกันเรื่องของงานเปิดตัวที่กำลังจะจัดขึ้นในวันนี้ และวางแผนกันเอาไว้ก่อน ว่าพวกเขาจะไปเดินดูอะไรบ้าง
( นาโน… )
" นี่ ริน ฉันได้ยินข่าวมาว่า Empire Fallen Ex ที่กำลังจะเปิดตัวครั้งนี้ ถูกพัฒนามาจาก Ex Fallen ที่แกเคยเล่นมาก่อนด้วยแหละ "
( ริน… )
" ฉันก็พอรู้มาบ้าง แต่ที่น่าสนใจคือระบบทั้งหมดของเกมส์นี้ถูกสร้างด้วย AI นี่แหละ "
" ระบบที่จะดำเนินการได้ในตัวของมันเอง และไม่มีใครสามารถเข้าไปแทรกแซงระบบได้ "
" มันจะออกมาคุ้มค่ากับการรอคอยไหม นี่สิ "
( นาโน… )
" จะคุ้มค่ากับการรอไหม วันนี้พวกเราก็จะได้รู้กันแล้ว อีกแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง "
" แต่ฉันก็อิจฉาแกนะ ที่มีเคยเล่น Ex Fallen มาแล้ว แถมแกยังเป็นอดีตผู้เล่นแนวหน้าของเกมส์อีก ต่างจากฉันลิบลับ "
( ริน… )
" ก็ไม่แน่หรอก ระบบอาจจะเปลี่ยนใหม่หมดเลยก็ได้ เรายังแน่ใจไม่ได้ว่าทุกอย่างจะเหมือนเดิม อย่างมากก็แค่คล้ายแหละ "
" อีกอย่างฉันเลิกเล่นมานานมากแล้ว ฝีมือคงไม่เหมือนเมื่อก่อนหรอก "
( นาโน… )
" ได้ยินแบบนี้ก็โล่งใจขึ้นมาหน่อย นึกว่าฉันจะมาสู้กับสัตว์ประหลาดอย่างแก "
( ริน… )
" แกก็โอเวอร์เกินไป เหนือฟ้ายังมีฟ้า "
( นาโน… )
" งั้น ถ้างานเริ่ม พวกเราไปลองเทสเล่นจริงกันเลยไหม ถือว่าเป็นการวอมก่อนเกมส์เปิดเซิร์ฟเวอร์ "
( ริน… )
" ดูเหมือนว่าจะมีคนเลือดร้อนแล้วนะ "
" เอาตามนั้นก็ได้ ฉันไม่ได้ซีเรียสอยู่แล้ว "
( นาโน… )
" ตอนนี้ก็ไม่ใช่ฉันคนเดียวหรอก ที่เลือดร้อน "
" แกว่างั้นไหม ริน "
( ริน… )
" ไม่รู้ๆ "