บอสกระต่ายในชั้นที่สิบมองเห็นฝูงอสูรหลายพันตัวออกจากประตูดันเจี้ยนบริเวณหน้าหอคอยก็ยิ้มเยาะ มันโบกมือเบาๆแล้วส่งภาพเหล่านั้นไปทั่วทั้งโลก อีกไม่นานผืนแผ่นดินจะอาบย้อมไปด้วยเลือด มันจะยืนมองใบหน้าสิ้นหวังของพวกมนุษย์และกลืนกินโลกใบนี้
ตั้งแต่จำความได้ สัตว์อสูรทุกตัวในหอคอยจะถูกควบคุมด้วยเสียงเสียงหนึ่ง และเสียงเหล่านั้นพูดอยู่เสมอว่าให้ฆ่ามนุษย์ทิ้งแล้วพวกเขาจะเป็นอิสระ แต่ถ้าควบคุมความสิ้นหวังของมนุษย์ได้มากเท่าไหร่ ผลตอบแทนก็ยิ่งสูงตามไปด้วย
คนในหอคอยได้แต่ยืนมองโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้ เมื่อบอสกระต่ายสร้างอาณาเขตแรงกดดันเอาไว้ ทำให้พวกเขาได้แต่ยืนรอเฉยๆ ใบหน้าของแต่ละคนหดหู่อย่างมาก บางคนเชื่อไปแล้วว่าเกอเหล่านั้นไม่สามารถต้านทานได้ โดยเฉพาะจำนวนที่ต่างกันเกินไป
แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ขอบคุณ ที่เกอเหล่านั้นออกมาสู้
"แกว๊กกกกก"เสียงคำรามลั่นบนท้องฟ้า ด้านบนเป็นนกอินทรีทองสะบัดปีกปะทะเข้ากับสัตว์อสูรตรงกลาง จากนั้นสัตว์อสูรบางตัวขยับเข้าใกล้เพื่อปกป้องบางอย่าง
"ฝากด้วยนะครับ"เยว่ชิงตะโกนบอกกับเกาเทียนเย่ก่อนจะมุ่งตรงไปด้านหน้า มีราชาย่อมมีแม่ทัพคู่กายที่คอยปกป้อง
"ไม่ต้องห่วง เกอทุกคนอยู่ในอาณาเขตคลื่นเสียงของฉัน มันใจว่าเอาชนะได้ค่อยออกไปปะทะ สู้ไม่ได้ให้ถอยกลับมา"
"ครับ"พวกเขาอยู่ในร่างสัตว์อสูร ยืนอยู่รอบๆ เกาเทียนเย่ที่ขยายร่างใหญ่ยักษ์เป็นเต่าภูเขาลาวา เท้าข้างหนึ่งกระแทกลงพื้นก่อนจะกางอาณาเขต เต่ายักษ์อ้าปากก่อนจะมีลูกไฟสีแดงออกมาสองลูกจากนั้นก็พุ่งทะยานไปด้านหน้า
ตู้มมมมมม เกาเทียนเย่ที่ยกระดับจิตวิญญาณมาจนถึงระดับE สามารถปล่อยลูกไฟออกมาได้สองลูก เนื่องจากไม่เคยลองมาก่อนก็จัดครั้งแรกจนเต็มแรง แน่นอนว่าพื้นดินหายไปจนเป็นทางลากยาวและมันกินพื้นที่ป่าไปเล็กน้อย
เต่ายักษ์ยกขาหน้าชี้ไปที่รอยแยกสองทางก่อนจะเอียงคอหันมามองสมาชิกน้อยใหญ่แล้วถาม
"ฉันต้องจ่ายค่าซ่อมไหม พอดีไม่มีเงิน"เกาเทียนเย่รู้สึกแย่เล็กน้อย ก่อนจะยืนนิ่งๆ กลางอาณาเขตอย่างเดียว ต่อไปนี่ฉันเกาเทียนเย่คนนี้มีหน้าที่สั่งอย่างเดียว โจมตีไม่ได้แล้ว
"...."คนของกิลด์หมื่นดาบอีกสิบชีวิตต่างก็กระโดดไปด้านหลัง พวกเขาต่างยกมือกุมหน้าอก ไม่แปลกใจที่นายท่านของพวกเขาให้ยกหินจิตวิญญาณให้เกาเทียนเย่ไป
"เป็นไปไม่ได้"นอกจากเสียงของบอสกระต่ายจะดัง ยังมีเสียงของครอบครัวบางครอบครัวที่ตัดขาดจากเกอเหล่านี้ไป พวกเขาเลือกจะทำลายข้าวของและกล่าวโทษหลงจือหยางที่วางแผนเอาไว้ โดยไม่ได้โทษตัวเองเลยแม้แต่น้อยที่ละเลยความรู้สึกของเกอเหล่านี้ไป
"ไม่จริง"น้ำเสียงในหอคอยที่หลายคนพูดออกมาพร้อมกันอย่างยอมรับไม่ได้ บางตระกูลไล่เกอออกไปเพราะไร้ประโยชน์ที่จะดูแล ส่วนบางคนก็ยอมรับไม่ได้ ที่หลังจากนี้เกอจะมีสถานะเท่าเทียม โดยเฉพาะความคิดจากสตรี
พวกเขาเป็นที่หนึ่งมาโดยตลอด ผู้ชายหลายคนจับจองพวกเขาไว้ แต่ต่อไปนี้มันจะไม่เหมือนเดิม หนึ่งในนั้นคือคนทั้งโลกยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างหลงจือหยางและเกอนั่น
ทางฝากฝั่งจิวอิง เยว่ชิงก็กำชับคนที่มีอาวุธประเภทเครื่องดนตรีคอยส่งเสียงปลอบประโลมจิตใจ คนสนิทของหลงจือหยางคืนหนึ่งในนั้น พวกเขามีกันสามคนที่มีจิตวิญญาณอาวุธประเภทเครื่องดนตรี
เสียงดนตรีดังปลอบประโลมจิตใจถูกส่งไปที่จิวอิง เจ้าตัวหันไปมองก่อนจะเห็นชายชุดดำปิดบังใบหน้าสามคนก็ก้มหัวขอบคุณ จากนั้นทุกคนก็เห็นภาพสีขาวดำทรงกลมหมุนวนขนาดใหญ่ มันแยกออกเป็นปลาสองตัวสีขาวดำ
"กลืนวิญญาณหยิน"ละอองสีดำพวยพุ่งออกจากลำตัว สัตว์อสูรที่วิ่งเข้ามาระเหยไปกับอากาศ พวกมันกรีดร้องเสียงดังบางส่วนวิ่งหนีกลับไปที่เดิมเพื่อจะเข้าไปในดันเจี้ยน
"หืม เลื่อนระดับ"จิวอิงเป็นคนเดียวที่ยังไม่สามารถขึ้นระดับEได้ พอเลื่อนระดับสำเร็จ อาณาเขตพลังหยินก็พวยพุ่งออกไปมากขึ้น
เยว่ชิงหันกลับไปมองก่อนจะถอนหายใจทิ้งเฮือกใหญ่ หวังว่าเด็กน้อยที่น่ารักของเขาจะควบคุมตัวเองได้
"มะ...ไม่จริง จิตวิญญาณนั่น"ชายวัยกลางคนทรุดเข่าลง หากจิวอิงได้เห็นคงบอกได้ทันทีว่านี่คือบิดาที่ขับไล่จนเขากลายเป็นเด็กกำพร้า ผู้คนในบริเวณนั้นรู้ว่าเขาเป็นตัวต้องสาปไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนก็มีแต่คนขว้างปาสิ่งของใส่
"คุณพี่"ภรรยาคนใหม่เข้าประคอง
"หุบปาก ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันคงไม่ไล่ลูกฉันออกไป"สุดท้ายหลายครอบครัวก็จบลงแบบนี้ โดยโทษไปที่สังคมรอบข้างที่เลือกปฏิบัติมาตั้งแต่แรก จนลืมโทษตัวเองที่เลือกจะขับไล่ลูกแท้ๆของตัวเองจากบรรทัดฐานของสังคม
"แกรู้อยู่แล้ว แต่ไม่คิดจะบอกพวกผู้อาวุโสร้อยสามเสาหลักเลยรึยังไง"
"แหม่ๆ พูดง่ายไปมั้งลุงก็เห็นๆ กันอยู่ ว่าคนที่ถูกเรียกว่าผู้อาวุโส หยิ่งในพลังตัวเองขนาดไหน คิดจริงๆ เหรอว่าจะรับฟัง"โจวกวางรุ่ยยิ้มเยาะ ขนาดเขาตอนแรกยังคิดว่าหลงจือหยางมันบ้าเลย ยอมรับฝีมือก็ตอนที่เห็นจิวอิงแสดงฝีมือนั่นแหละ
อีกอย่างของดีแบบนี้...ใครจะบอก
"โฮกกกกก"สิงโตผู้เป็นราชาของดันเจี้ยนรับรู้ถึงคลื่นพลังจิตสังหารที่ตรงมา ในสายตาของมันปรากฏมนุษย์ผู้หนึ่งที่มีหูและหางสีขาวโผล่ ในฐานะราชาแห่งสรรพสัตว์มันไม่ยินยอมการดูหมิ่น มนุษย์ต้องยำเกรงต่อมัน ไม่ใช่ท้าทาย
"โอ้โห้ ตัวใหญ่แหะ"เยว่ชิงไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงแต่เขากำลังสั่นอยู่ โชคดีที่มีระบบกรอกหูว่าทำเพื่อหลงจือหยาง ไม่งั้นเขาอาจจะหันหลังกลับไปฟ้องจิวอิงให้มาช่วย
[อย่ากังวลโฮสต์ เนื่องจากระบบได้อัพเกรดสำเร็จ สามารถใช้ร่างเทพอสูรจิ้งจอกเก้าหางได้เพิ่มอีกสองนาที เป็นห้านาที กวาดมันโลด เพื่อผู้ชายท่องไว้]
เยว่ชิงฮึบสู้ก่อนจะแปลงร่างเป็นจิ้งจอกสีขาวสูงหนึ่งเมตร เมื่อปรากฏหางที่สองลำตัวก็ขยายเป็นสองเมตร
"ขอให้ปลอดภัย"หลงจือหยางพูดขึ้น ฝ่ามือกำแน่นชื้นไปด้วยเหงื่อ ยิ่งเห็นภาพในหน้าจอว่าจิ้งจอกน้อยขยายร่างถึงเก้าเมตร สูงกว่าราชาดันเจี้ยนก็ยิ่งใจเต้นระรัวมากขึ้น
"โฮกกกกกกก"เสียงคำรามลั่นจากเหล่าเกอที่อยู่ในสนามรบเงยหน้าขึ้นคำรามเสียงดังข่มขวัญคู่ต่อสู้เมื่อพลังเทพอสูรกระจายโดยรอบสนามรบ
ในขณะที่สัตว์อสูรในดันเจี้ยนพวกมันก็ส่งเสียงคำรามกลับมาเมื่อราชาของพวกมันกำลังท้าทายตัวตนเทพอสูร
ภาพเบื้องหน้ากำลังทำให้คนทั้งโลกใจสั่นสะท้าน พวกเขาหวาดกลัวต่อกองกำลังที่ถือกำเนิดใหม่ บางครอบครัวที่เป็นเกอทั้งหมดได้แต่กอดกันทั้งน้ำตา ในที่สุดพวกเขาก็มีวันนี้
วันที่ไม่ต้องก้มหน้าเวลาเดิน ไม่ต้องทนฟังเสียงกระทบกระเทียบ พวกเขาต่างอวยพรให้เกอเหล่านั้นมีชัย เสียงตะโกนโห่ร้องดังไปทั่วทั้งโลกและภาพเหล่านี้ทำให้บอสกระต่ายขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
มันต้องสิ้นหวัง ไม่ใช่มีความหวังกัน มนุษย์โลกแม่งป่วย....
"กรึ่งเทพอสูร พวกมันต้องการให้เราตายทั้งหมด น่าเสียดายแทนพวกมันจริงๆ เพราะพวกเรามีเยว่ชิง ไม่งั้นก็ไม่มีใครสามารถเอาชนะได้"หลงจือหยางพูดขึ้นหลังจากที่เขาเจอเยว่ชิงก็เริ่มศึกษาเหล่าสัตว์อสูร จนรู้ได้ว่าระดับความสูงของร่างกายสามารถกะระดับได้ อย่างบอสกระต่ายอาจจะอยู่ระดับAหรือS
ถึงแม้จะอยู่ระดับเดียวกัน แต่มนุษย์ยังเสียเปรียบในเรื่องของกำลังพล เชิงพื้นที่และสภาพอากาศของสนามรบอยู่ดี
"นายมองออก"โจวกวางรุ่ยยกมือเกาหัว สหายเขามองออกแต่ตัวเขามองไม่ออกสักอย่าง
"ใช่ สิงโตตัวนั้นสูงราวๆ แปดเมตรน่าจะอยู่ระดับราชาหรือจักรพรรดิ เทียบเท่ากึ่งเทพอสูร ในขณะที่ตอนนี้เยว่ชิงอยู่ในระดับศักดิ์สิทธิ์หรือเทพอสูร"หลงจือหยางพูดเสียงดังเพื่อให้คนในเงามืดได้รู้ว่าจิ้งจอกน้อยของเขาไม่สามารถกำจัดได้ง่ายอย่างที่คิด อาจจะช่วงหนึ่งที่พวกเขาไม่เคลื่อนไหว แต่ไม่ใช่ตลอดไป
ในเมื่อครอบครัวเขายังคิดจะกำจัดเขาที่อยู่ในตารางอันดับหนึ่งของบุคคลที่ทรงพลังที่สุดในโลกได้ กับเยว่ชิงที่มีเงื่อนไขในการใช้พลังนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทางเดียวที่จะหลุดพ้น พวกมันต้องตายหรือไม่ก็พวกเขาที่ต้องแข็งแกร่งมากที่สุดในโลกนี้แทน
"ตู้มมม"เยว่ชิงยกเท้ากระทืบลงไป ราชาสิงโตกระโดดถอยไปด้านหลัง มันคำรามสั่งการให้แม่ทัพของมันโจมตีเยว่ชิงก่อน สิงโตอีกสามตัวกระโดดขึ้นกางกรงเล็บและกระโจนเข้าหาจิ้งจอกตรงหน้า
เยว่ชิงหมุนหางทั้งเก้าก่อนจะแทงผ่านลำตัวของพวกมัน ส่วนหางที่เหลือกวาดแทงสัตว์อสูรตัวอื่นๆ ที่ถอยออกไปแต่ยังอยู่ในรัศมีที่หางของเยว่ชิงยังยืดไปได้
"มีดีแค่นี้"เยว่ชิงเอ่ยกับราชาสิงโตก่อนจะสะบัดปลายหางโยนศพสิงโตตัวอื่นๆ ลงพื้นตรงเท้าของราชาสิงโต
"กรรซ์ โอหังนักมนุษย์ ข้าต่างหากคือราชา แน่จริงก็เข้ามา"ราชาสิงโตพูดอย่างท้าทาย มันคอยสอดส่องรอบๆ วางแผนการล่าอย่างแยบยล มันไม่ยอมตกเป็นรองมนุษย์แน่
"ไม่ได้ หลงจือหยางบอกว่าห้ามบาดเจ็บ แกนั่นแหละที่เข้ามา"เยว่ชิงนั่งลงกับพื้น หรี่ตามองอย่างจับพิรุธ สิงโตตัวนี้กำลังวางแผน ถ้าเขาเข้าไปก่อนเขาอาจจะได้รับบาดเจ็บ เพราะแบบนั้นรอให้มันเข้ามาแล้วเอาหางฟาดจะดีกว่า
"แกสิเข้ามา"สิงโตถลึงตาใส่ มนุษย์มันไม่โง่สิงโตจะแย่เอาได้
"ไม่"เยว่ชิงยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง จิ้งจอกสีขาวส่ายหน้าโบกหางทั้งเก้าไล่ฟาดสัตว์อสูรตัวอื่นๆ จากนั้นก็ฟังเสียงแจ้งเตือนpointดังขึ้นต่อเนื่อง
"....."นี่คือความเงียบจากผู้คนทั้งโลก โดยมีหลงจือหยางยืนกุมขมับเอาไว้ เด็กน้อยของเขาซื่อตรงมากๆ ....น่ารักจริงๆ
[โฮสต์เอาหางฟาดมันจากนั้นก็กัดคอ สัตว์อสูรตัวอื่นๆ เป็นคะแนนนะ] ระบบจะปล่อยผลประโยชน์เหล่านี้ไปได้ยังไง
"โอ้ จะเข้าไปก่อนก็ได้"เยว่ชิงยืนขึ้น สิงโตค่อยๆ ย่อตัวอย่างระวัง หางแรกของเยว่ชิงฟาดเข้าที่กลางลำตัวแต่สิงโตกระโดดหลบพ้น หางที่สอง สาม สี่เลยฟาดลงรัวๆ
ถึงแม้สิงโตจะว่องไวขนาดไหน แต่ก็ไม่สามารถสู้ได้กับหางทั้งเก้าที่มีจำนวนเยอะ สุดท้ายก็พลาดเมื่อหนึ่งหางฟาดเข้าที่หลังเต็มๆ จนมันกระอักเลือดออกมา เยว่ชิงใช้หางพันร่างของมันเอาไว้แล้วกระทืบเท้าปลิดชีพ ร่างของสิงโตแหลกไม่มีชิ้นดี
{ขอแสดงความยินดีกับผู้พิชิตดันเจี้ยนไร้ระดับได้สำเร็จ กำลังประมวลผล}
{ผู้ที่สังหารบอสของดันเจี้ยนจะได้รับต่างหูหนึ่งคู่ ต่างหูแต่ละข้างสามารถสื่อถึงกันได้ โดนเคลื่อนย้ายร่างกายจากอีกคนไปที่อีกคน เป็นการเคลื่อนย้ายไปหาคู่ของตัวเองยามที่ตกอยู่ในอันตราย ไอเทมประเภทคู่}
{ผู้ที่เข้าร่วมสงครามดันเจี้ยนไร้ระดับ ทุกคนจะได้รับกำไลขอมือแบบสุ่มฟื้นฟูจิตวิญญาณหรือรักษาอาการบาดเจ็บ}
{หลังการพิชิตบอสชั้นที่สิบลงได้ ทุกท่านสามารถตรวจค่าสถานะความแข็งแกร่งได้จากระดับ และการถือกำเนิดดันเจี้ยนทั่วทุกมุมโลก ในดันเจี้ยนจะซ่อนไอเทมระดับต่างๆ เอาไว้}
เสียงประกาศดังขึ้นพร้อมการหายไปของดันเจี้ยน เกอนับร้อยคนโห่ร้องอย่างดีใจ พวกเขาได้รับบาดเจ็บแต่ไม่มีใครตาย ต้องขอบคุณเกาเทียนเย่ที่ให้สัตว์อสูรประเภทปีก ลากคนเจ็บมากองรวมกันในอาณาเขต
แถมยังได้รับไอเทมระดับAไว้ในครอบครองคนละหนึ่งชิ้น เกาเทียนเย่คืนร่างก่อนจะมองกำไลสีขาวแบบฟื้นฟูจิตวิญญาณก่อนจะร้องเยสในใจ
หากมีเจ้านี้ด้วยระดับนี้ เขาสามารถยิงลูกไฟเพิ่มมาได้อีกหนึ่ง ส่วนทางฝั่งจิวอิงเป็นกำไลสีเขียวรักษาอาการบาดเจ็บ เจ้าตัวโอนเอนเพราะร่างกายสูญเสียพลังงานไปมาก เยว่ชิงที่รีบวิ่งมาก็นอนลงปล่อยให้จิวอิงนอนทับตัว
จิ้งจอกน้อยคืนสภาพเหลือสองหางก็แบอุ้งเท้าปรากฎต่างหูรูปหยดน้ำสองอัน เป็นไอเทมระดับSชิ้นแรกของโลก จากนั้นก็นอนหลับไป
เกาเทียนเย่ที่เดินมาหาก็ส่ายหัว มองหน้าจอที่หลงจือหยางติดต่อกับเยว่ชิงเอาไว้ก่อนจะเอ่ย
"ทางฝั่งนี้ชนะแล้ว ผมจะดูแลคนเหล่านี้ให้เอง"เพราะนอกจากยิงลูกไฟไปสองลูก เกาเทียนเย่ก็ชี้นิ้วสั่งอย่างเดียว เพราะงั้นไม่เหนื่อย มีเวลาเก็บซากเพื่อนร่วมทีมที่นอนสลบได้
"ขอบคุณ"หลงจือหยางเอ่ยเบาๆ ใบหน้าผ่อนคลายประดับไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นจิ้งจอกน้อยปลอดภัย ก่อนจะปิดการสื่อสารแล้วยกมือขึ้น ชายในชุดดำหลายสิบชีวิตก็ยืนด้านหน้า
"ไปกัน ฉันต้องรีบกลับไปทำอาหารให้จิ้งจอกน้อยอีก"นั่นคือคำสั่งของหลงจือหยาง พวกเขาแทบกระอักเลือด ถ้ามีคนทำลายอาณาเขตบอสกระต่ายได้ ทำไมไม่ทำ
แน่นอนว่าหลงจือหยางต้องตอบว่า เปิดทางให้กับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเกอน้อย จบสงครามนี้ไปเยว่ชิงจะกลายเป็นเกอเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถยืนเคียงคู่กับหลงจือหยางได้
เสียงที่ได้ยินจะมีเพียงคำว่าเหมาะสมและคู่ควร นอกจากจะเพิ่มความมั่นใจให้กับจิ้งจอกน้อย ยังสามารถลดเสียงดูถูกดูแคลนของคนอื่นได้อีก ไม่ว่าทางไหนคนที่ได้ประโยชน์ก็คือหลงจือหยาง
เด็กน้อยมั่นใจ เขาก็พาเด็กน้อยไปเที่ยวได้ กำไรเห็นๆ


"แยกกันออกไป"หลงจือหยางตะโกนเสียงดัง ก่อนจะพุ่งทะยานตัวออกไปทิศทางเดียวกับเยว่ชิง พริบตาเดียวก้อนน้ำแข็งขนาดเท่าภูเขาลูกหนึ่งที่ลอยอยู่บนฟ้าถล่มลงมาเบื้องล่างทันที
ตู้มมมม!!! เศษน้ำแข็งแตกกระจายเป็นวงกว้าง เยว่ชิงกระโดดไปตามกิ่งไม้ตวัดเล็บฆ่าเหยื่อเป็นช่วงเวลาเดียวที่หลงจือหยางเหยียบบนดาบลอยเข้ามาใกล้ ตวัดดาบฟันกลางลำตัวขององครักษ์เอลฟ์ เสียงคำรามกรีดร้องจนหิมะที่เคยอยู่บนพื้นฟุ้งกระจายบดบังวิสัยทัศน์
บอสเอลฟ์เลือกจะโจมตีหลงจือหยางเป็นคนแรก เยว่ชิงตวัดปลายหางโอบรอบเอวอีกฝ่ายก่อนจะกระโจนหลบอย่างรวดเร็ว จิวอิงวิ่งเข้ามาเสริม ปลากลืนวิญญาณสีขาวลอยข้างลำตัวกระโดดเข้ามาขวางอย่างรวดเร็ว
ตึง!!! เอลฟ์หนุ่มชนเข้ากับเกาะป้องกันของจิวอิง ดวงตาสีฟ้าสวยกลายเป็นสีแดงกล่ำ ไม่นานหิมะที่ลอยกระจายกลับเข้ามาควบแน่นกลายเป็นหอกหลายพันเล่มกระจายขึ้นด้านบน ก่อนจะพุ่งตรงมาที่พวกเขา
"มนุษย์ พวกแกต้องตาย"เอลฟ์คำรามลั่น ทหารเอลฟ์หลายร้อยตนวิ่งตรงมา เยว่ชิงขมวดคิ้วปลายหางวางคนรักลง ร่างกายขยายใหญ่โตสูงเก้าเมตร หางทั้งเก้าพุ่งจู่โจมกวาดทหารเอลฟ์อย่างรวดเร็ว
"วู้วววว!"เยว่ชิงเงยหน้าอ้าปากส่งเสียงคำราม ก่อนจะมีเสียงจากหลากหลายฝั่งคำรามตอบ เสียงของสัตว์อสูรหลายสิบตัวตะโกนโต้ตอบเสียงดังกังวาน
"พี่จัดการกับบอสเอง เยว่ชิงไปจัดการตัวอื่นๆเถอะ"เยว่ชิงหันหน้าไปมองคนรักอย่างไม่เข้าใจ เห็นๆอยู่ว่าจิตวิญญาณหมื่นดาบของหลงจือหยางเทียบเท่ากับพลังธนูอีกฝ่าย แถมพื้นที่ตรงนี้ทางฝั่งเอลฟ์ได้เปรียบกว่ามาก แต่สุดท้ายเยว่ชิงก็พยักหน้าแล้วหันไปอีกฝั่ง
สายตาที่มุ่งมั่นของหลงจือหยางทำให้เยว่ชิงถอย ในขณะที่หลงจือหยางรู้ดีว่าเขากับเอลฟ์ตรงหน้ามีความเท่าเทียมกันในเรื่องพลัง แต่เขาก็ไม่กลัวหลงจือหยางตวัดดาบชี้หน้าเอลฟ์หนุ่มทันที
"ประลองหนึ่งต่อหนึ่ง ผู้แพ้ต้องตาย"ดาบอื่นๆของหลงจือหยางรวมเป็นดาบเล่มเดียว
"คิคิคิ กล้าท้าทาย ข้าก็กล้ายอมรับแล้วอย่าเสียใจที่เลือก"เอลฟ์หนุ่มดีดนิ้วหนึ่งครั้งปรากฏโดมน้ำแข็งขึ้นครอบคลุมระหว่างมันและหลงจือหยางเอาไว้
"พี่ต้องปลอดภัย"เยว่ชิงได้แต่ปลอบใจตัวเองและเชื่อมั่นในตัวหลงจือหยาง ว่าบุรุษผู้นี้ย่อมไม่แพ้เจ้าเอลฟ์นั่นแน่
ภายในโดมน้ำแข็ง
หลงจือหยางพุ่งทะยานเข้าใกล้ก่อนจะตวัดดาบไปแนวลำคอของอีกฝ่าย เสียงปะทะกันระหว่างดาบและธนูดังขึ้น ต่างฝ่ายต่างถอยคนละหลายก้าว เอลฟ์หนุ่มดึงสายธนูก่อนจะปล่อยธนูออกมาหลายร้อยดอก
เคร้ง! หลงจือหยางตวัดดาบปัดป้อง ก่อนจะพุ่งทะยานไปด้านหน้า
ตึง!!!ฝ่าเท้าขนาดใหญ่กระทืบเอลฟ์นับร้อยที่พยายามใช้ธนูโจมตี เยว่ชิงจิ๊ปากอย่างรำคาญเมื่อลูกธนูทิ่มขนสีขาวสะอาดของเขาโชคดีที่หนังหนาไม่งั้นคงทะลุจนพรุน
ตึง ตึง ตึง หางของจิ้งจอกกระหน่ำฟาดรัวๆจนในที่สุดเอลฟ์ทั้งหมดก็ตายลง จากนั้นเยว่ชิงก็หมุนตัวไปยังโดมน้ำแข็ง ด้านนอกยังพอมองเห็นข้างในได้รางๆ คนรักของเขามีรอยที่ข้างแก้มจนเลือดไหล
"อ๊ะงื้อ"เยว่ชิงร้องครางอย่างขัดใจ คนรักของเขามีรอยแผล แถมเลือดไหลด้วย เจ้าตัวได้แต่ยกเท้าปิดดวงตาแล้วเปิดออกเป็นระยะ
[โฮสต์ทำถูกแล้วที่ยืนรอเฉยๆตราบใดที่หลงจือหยางไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต] ระบบเอ่ยปลอบในฐานะผู้มีชีวิตอยู่มาอย่างยาวนาน เขาสามารถบอกได้ว่าที่หลงจือหยางตัดสินใจดวลหนึ่งต่อหนึ่ง คือลดการระวังว่าบอสเอลฟ์จะโจมตีเยว่ชิง ถึงจะเก่งขนาดไหนก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บ
"แต่หลงจือหยางเจ็บ"จิ้งจอกน้อยก้มหน้าร่างนี้เหลืออีกแค่นาทีกว่าๆเท่านั้น หากครบห้านาทีเยว่ชิงก็จะเหลือสองหางตามเดิม
[โฮสต์ถ้าคุณเจอคู่ต่อสู่ที่เท่าเทียมกับตัวเอง แล้วมั่นใจว่าคนรักของคุณต้องบาดเจ็บจากสงครามแน่ๆ โฮสต์คุณจะดวลหนึ่งต่อหนึ่งหรือดึงคนรักไปเจ็บด้วย]
"งั้นพี่หยางก็รู้แต่แรกว่าจะเจ็บตัว"เยว่ชิงว่าด้วยน้ำเสียงหงอยๆหูลู่แนบลง
[อย่าดูถูกสัญชาตญาณของอีกฝ่าย หลงจือหยางมองออกว่าการใช้ร่างนี้ของโฮสต์ต้องมีเงื่อนไข เขาถึงไม่ให้โอสต์เข้าร่วมแล้วเลือกดวลหนึ่งต่อหนึ่งกับอีกฝ่าย]
"อั๊ก"หลงจือหยางกระอักเลือดเมื่อคันธนูทิ่มเข้าที่หน้าท้อง ฝ่ามือหนาของหลงจือหยางจับคันธนูอีกฝ่ายไว้แล้วตวัดดาบตัดลำคออย่างรวดเร็ว ก่อนจะถอนหายใจทิ้ง ถ้าไม่เอาตัวเข้าแลกจิตวิญญาณคงอ่อนแรงและสุดท้ายก็พ่ายแพ้ ถ้าเป็นแบบนั้นเจ้าตัวน้อยคงร้องไห้แน่นอน
คลึก คลืน..... โดมน้ำแข็งค่อยๆร่วงลงมา เอลฟ์ตัวอื่นๆที่ต่อสู้พัวพันก็สลายหายไป ตามด้วยเสียงเก่าแก่ดังขึ้น
{ เคลียร์ดันเจี้ยนเอลฟ์น้ำแข็งระดับA สินสงครามจะคำนวณจากผลงาน }
{บอสเอลฟ์ถูกสังหาร ท่านได้รับดาบน้ำแข็งระดับA ธนูน้ำแข็งระดับA ลูกแก้วน้ำแข็งระดับA}
{สินสงครามที่ได้รับ ไอเทมระดับDแบบสุ่มหนึ่งชิ้นต่อคน หินวิญญาณคนละหนึ่งพัน}
"พี่ครับ"เยว่ชิงกลับคืนร่างมนุษย์วิ่งตรงไปรับคนรักของตัวเอง ฝ่ามือน้อยๆจับใบหน้าหลงจือหยาง ดวงตาคู่สวยเอ่ยคลอไปด้วยหยาดน้ำ หลงจือหยางคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ยื่นฝ่ามือเกลี่ยน้ำตาให้อย่างเบามือ
"อย่าร้อง พี่ไม่เป็นอะไร"ใบหน้าหล่อซีดลงอย่างชัดเจน เยว่ชิงกอดอีกฝ่ายแล้วฝังหน้าลงที่หน้าอก หลงจือหยางกัดริมฝีปากก่อนจะแนบใบหน้าลงบนหัวไหล่อีกฝ่าย ริมฝีปากเคลื่อนเข้าหาลำคอขาวแล้วกดจูบเบาๆ
"เด็กดี อย่าร้อง"น้ำอุ่นๆสัมผัสที่หน้าอกผ่านเนื้อผ้า หลงจือหยางยกมือลูบศีรษะคนน้อง คนอื่นๆวิ่งเข้ามาก่อนจะหยุดนิ่งมองเหตุการณ์ตรงหน้า เสวียนอวี้เป็นคนแรกที่ก้าวมาถึงหลงจือหยางก่อนจะจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด
"เจ็บจะตายยังจะมาอี๋อ๋อกันอีก สตรีคนไหนมีพลังเยียวยาหรือรักษาบ้างไหมครับ"ก่อนจะมีหญิงสาวคนหนึ่งยกมือขึ้น หลงจือหยางค่อยๆถอนตัวออกจากเยว่ชิงแล้วก้มมองหน้าท้องตัวเองที่เลือดค่อยๆหยุดไหล แผลบนหน้าค่อยๆหายไป
"คิดยังไง"เสวียนอวี้เอ่ยถามถึงสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า หลงจือหยางเห็นด้วย สตรีบางคนมีประโยชน์และเหมาะกับพวกเขา แล้วถ้าหากเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก เยว่ชิงจะได้เบาใจ
"เห็นด้วย ประกาศรับสตรีที่มีความสามารถด้านการรักษา ตรวจสอบเบื้องหลังของแต่ละคนด้วย"หลงจือหยางยกมือปัดบอกเสวียนอวี้ ก่อนจะดึงเยว่ชิงตาแดงจมูกแดงเข้ามาฝังในอกอีกรอบ เจ้าตัวน้อยไม่อิดออดกอดรัดเอวสอบแล้วงอแงเบาๆ
"แล้ว พวกเรา"โอลิเวียชี้เข้าหาตัวเอง เพราะรู้ดีว่าจิตวิญญาณตัวเองไม่ใช่สายรักษา
"กิลด์หมื่นดาบขอประชุมก่อนครับ ไม่ต้องห่วงฝีมือที่แสดงออกมา คนของผมน่าจะได้เห็นแล้วละครับ"หลงจือหยางพูด ก่อนจะเดินนำคนอื่นๆออกจากดันเจี้ยน
"พยายามรวบรวมไอเทมประเภทรักษาได้น่าจะดีที่สุด"หลงจือหยางคิ้วขมวดก่อนจะหันไปหาเสวียนอวี้แล้วบอกจุดประสงค์
เสวียนอวี้มองหลงจือหยางแล้วปลายตามองเยว่ชิงก่อนจะพยักหน้า ไม่อยากบาดเจ็บจนเด็กน้อยร้องไห้แต่ก็ไม่อยากใกล้ชิดสตรีจนเด็กน้อยลำบากใจ หายใจเข้าหายใจออกก็มีแต่จิ้งจอกน้อยจริงๆ
"อืม จะบอกคนอื่นๆให้แล้วกัน"
"ออกมาแล้ว"
"พวกเขาออกมาแล้ว"
นักข่าวกรูกันเข้าไปอย่างรวดเร็ว โชคดีที่คนในกิลด์หมื่นดาบหลายคนมารอรับคนอื่นๆจึงช่วยเป็นกำแพงมนุษย์
"ท่านหลงจือหยางครับ บอกถึงสถานการณ์ด้านในหน่อยครับ"
"ท่านหลงจือหยางคะ การร่วมมือครั้งแรกดีไหมคะ ตอนนี้ทางร้อยสามเสาหลักประกาศเอกฉันท์การร่วมมือแล้วนะคะ"
"ท่านหลงจือหยางบอกความรู้สึกได้ไหมคะ"
"มาครับๆมาสัมภาษณ์ผมดีกว่า หลงจือหยางปะทะบอสแบบหนึ่งต่อหนึ่งนะครับ ให้บอสผมไปพักดีกว่า"เสวียนอวี้รับหน้าให้อย่างดี หลงจือหยางพยักหน้าก่อนจะพาเยว่ชิงเดินไปที่รถ
"ดูท่าจะรีบไม่น้อย"หลงจือหยางหัวเสียนิดๆที่ทางร้อยสามเสาหลักไม่รอผลรายงานจากทางเขาแต่กลับลงมติกันเรียบร้อย ถ้าเยว่ชิงไม่ร้องไห้ตอนเขาบาดเจ็บและดีใจตอนเลือดหยุดไหล เขาคงมองว่าสตรีมีไปก็อาจจะนำปัญหามาให้
เพราะเยว่ชิง เขาจะยอมรับสตรีพวกนั้นเข้ามาแล้วกัน เมื่อไหร่ก็ตามมีไอเทมประเภทรักษา หลงจือหยางอาจจะไม่ร่วมกลุ่มกับสตรีอีก ส่วนสตรีคนอื่นๆที่เข้าร่วมกิลด์ก็เข้าร่วมทีมอื่นๆในกิลด์แทน
"เด็กดีมองหน้าพี่หน่อยครับ บอกพี่สิว่าเป็นอะไร"หลงจือหยางใจไม่ดีเมื่อเด็กน้อยก้มมองแต่มือตัวเองไม่พูดไม่จา
"ผมกลัว พี่มีเลือด"เยว่ชิงเงยหน้ามองอีกฝ่ายแล้วเบะปาก หลงจือหยางก้มลงไปจูบริมฝีปากเบาๆ
"ชู่ว ไม่ร้องนะครับ กลับบ้านไปอาบน้ำนอนกันดีกว่า"เยว่ชิงพยักหน้า ยกมือปิดแก้มร้อนๆของตัวเอง หลงจือหยางคลี่ยิ้มเมื่อเด็กน้อยไม่เศร้าอีกต่อไป เจ้าตัวหมุนพวงมาลัยพารถแล่นไปที่คอนโด
คนทั้งคู่แยกย้ายกันไปอาบน้ำคนละห้อง หลงจือหยางยืนสงบใต้สายน้ำ ในหัวฉายภาพเด็กน้อยร้องไห้ซ้ำๆก่อนที่ฝ่ามือจะทุบผนังเสียงดัง ไม่ว่ายังไงเขาจ้องแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น มากพอที่จะสร้างแต่รอยยิ้มให้กับเยว่ชิง
"ต่อไปก็ตระกูลหลง ไม่ว่าสิ่งไหนหรือใครก็ตาม ไม่มีสิทธิ์ทำเด็กน้อยร้องไห้"
เยว่ชิงนั่งถอนหายใจทิ้งกวักน้ำเล่นไปพรางๆศีรษะทุยพาดไปกับขอบอ่าง
"ทำยังไงถึงจะเก่งขึ้นเหรอระบบ"เยว่ชิงเอ่ยถาม รู้ดีว่าหลงจือหยางรักเขามากแต่เขาก็รักหลงจือหยางมากเช่นกัน หากครั้งนี้เจ้าเอลฟ์นั่นไม่ตาย หลงจือหยางบาดเจ็บและเขาใช้เวลาไปจนครบจะเกิดอะไรขึ้น
[Point สามารถใช้ได้แทนหินวิญญาณ จากนั้นก็เข้ามิติยกระดับรับทัณฑ์สวรรค์ เจ็บปวดขนาดนั้นโฮสต์มั่นใจเหรอ]
"ผมมั่นใจ ถ้าหลงจือหยางเจ็บได้เพื่อให้ผมปลอดภัย ผมก็ยอมเจ็บเพื่อสักวันผมจะปกป้องเขาได้อย่างที่เขาทำ"
[ได้ งั้นก็เอาภารกิจรับpointไปทำ]
ทางที่พวกเขาเลือก ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว


หลงจือหยางลืมตาขึ้นในช่วงเช้า ดวงตาคู่คมสว่างวาบไม่มีวี่แววของความง่วงงุนหลังตื่นนอนเลยสักนิดเดียว สายตาตวัดมองคนในอ้อมแขนก้มริมฝีปากลงต่ำจุมพิตหน้าผากอีกฝ่ายรับแสงอรุณ
เยว่ชิงครางอื้อในลำคอแล้วถดตัวเข้าหา เนื้อตัวเปลือยเปล่าสัมผัสกัน หลงจือหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฝ่ามือลูบไล้หัวไหล่ขาวนวลเนียน จากนั้นก็ปัดปอยผมเล็กๆ ด้านข้าง มองคนงามที่นอนหลับอย่างเพลินตา
โดยเฉพาะริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงที่เผลออ้าออก หลงจือหยางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ใช้นิ้วโป้งลูบแล้วกดเบาๆ เพียงพริบตาเรียวลิ้นสีชมพูตวัดปลายนิ้ว ดวงตาหลงจือหยางดำมืดยิ่งขึ้น ใช้นิ้วชี้จ่อไปที่ริมฝีปาก ไม่นานเยว่ชิงที่นอนหลับอยู่ก็ตวัดเลียแล้วดูดเข้าโพรงปากอย่างคนกระหายน้ำ
หลงจือหยางมองนิ้วชี้ตัวเองที่หายไปด้านในโพรงปาก รับรู้ถึงแรงดูดราวกับอีกฝ่ายกระหายน้ำ หลงจือหยางขยับนิ้วชี้แล้วเขี่ยภายในโพรงปากอีกฝ่ายเบาๆ
เยว่ชิงที่ถูกรบกวนเวลานอนก็ครางอื้อออกมา เปลือกตาขาวนวลราวกับเปลือกไข่ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคลอไปด้วยหยาดน้ำ เจ้าตัวเบิกตาโพรงเมื่อเห็นนิ้วอีกฝ่ายอยู่ในโพรงปากของตัวเอง เรียกง่ายๆว่าคาตาและคาปาก
"อ่า"เยว่ชิงรีบคายนิ้วอีกฝ่ายแล้วก็ยกผ้าห่มคลุมหัว ค่อยๆ ขยับร่างกายถอยห่างจากคนข้างๆ จากตอนแรกที่คิดว่าการมองหน้าอีกฝ่ายจะทำให้เขินอาย กลายเป็นว่าเมื่อหัวผลุบเข้าใต้ผ้าห่มก็ดันเจอสิ่งที่น่ากลัวที่รบกวนการนอนของเขาตั้งตรงชี้หน้าอยู่ เขินอายกว่าเดิมแถมยังมีภาพเมื่อคืนผุดขึ้นในหัวอีก
เจ้าตัวเลยตัดสินใจเอาหัวออกจากผ้าห่มแล้วยิ้มแหย่ให้อีกฝ่ายแทน หลงจือหยางยกนิ้วชี้เปื้อนน้ำลายขึ้นราวกับถามหาความยุติธรรมที่มันถูกเยว่ชิงกระทำชำเราอย่างโหดร้าย
คนร้ายที่ถูกจับได้คาหนังคาเขาได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างจำยอม จะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะมันคาปากจริงๆ ถึงแม้จะสงสัยว่าทำไมมันมาอยู่ในปากก็ตาม
"ไหน บอกพี่มาสิครับ ว่าจะรับผิดชอบพี่ยังไง"หลงจือหยางตีหน้านิ่ง หรี่ตามองคนน้องที่มีใบหน้าสลด เจ้าตัวน้อยอ้าๆ หุบๆ ริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา
"งะ...งั้นน้องจะทำความสะอาดนิ้วให้"เยว่ชิงเอ่ยขึ้นด้วยความมุ่งมั่นเชิดใบหน้าขึ้นเผยให้เห็นถึงความน่าเชื่อถือในคำพูด หลงจือหยางคลี่ยิ้มเหี้ยมเกียม เจ้าตัวน้อยเลยหดคอกลับไปที่เดิม
...อะไรกัน แค่นิ้วเปื้อนน้ำลาย จะฆ่าแกงกันเลยเหรอ ใจร้ายเกินไปแล้ว
"แค่นั้นเหรอครับ"หลงจือหยางหลี่ตา มองคนตัวเล็กงุ่มง่ามเลิ่กลั่กอย่างนึกขำ แต่ต้องเก็กขรึมไว้
"งั้นทำความสะอาดทั้งมือ"เยว่ชิงละล่ำละลั่กตอบด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม หลงจือหยางมองคนตรงหน้าด้วยหัวใจที่อ่อนยวบ ก่อนจะบอกถึงความปรารถนาที่ซุกซ่อนอยู่ภายในใจ
"เสียใจจัง นึกว่าจะทำความสะอาดให้ทั้งตัวเสียอีก"เยว่ชิงตาโตลุกขึ้นนั่งแต่ไม่ลืมที่จะคว้าผ้าห่มขึ้นคลุมหน้าอก ฝ่ามือกำแน่นก่อนจะทุบคนช่างแกล้งไปสองสามที มองหลงจือหยางหัวเราะร่าอย่างมีความสุขก็ยิ่งหมั่นไส้
หลงจือหยางที่ถูกกระทำ นึกว่ากำปั้นกลายเป็นอุ้งเท้านุ่มๆ น่ารักที่ข่วนเบาๆ คว้าข้อมือแล้วกดจูบบนกำปั้น จนเปื้อนไปด้วยน้ำลายไม่ต่างกันกับนิ้วชี้ตัวเอง ไม่ได้ทำเพื่อเอาคืน แต่ทำเพื่อต่อรอง
"แย่จัง พี่ทำมือเราเปื้อน ถ้ายังไงพี่ทำความสะอาดให้นะ ทำทั้งตัว ขัดทุกซอกทุกมุม"ว่าจบก็ยักคิ้วให้หนึ่งที เยว่ชิงเม้มริมฝีปากอย่างหาทางลงไม่ได้ เลยเชิดหน้าหอบผ้าห่มพันรอบตัวแล้วหนี
"น้องอาบเองได้"ว่าแล้วก็หอบตัวเองเข้าห้องน้ำ ทิ้งคนเปลือยเปล่าบนเตียงกว้าง เยว่ชิงได้ยินเสียงหัวเราะไล่ตามหลังก็โมโห เพราะไม่รู้ว่าจะจัดการกับอีกฝ่ายยังไงดี
...ถ้าเป็นตอนเด็กคงกระทืบเท้าแล้วนั่งกอดหัวเข่าน้ำตาปริ่ม
หลงจือหยางดึงผ้าเช็ดตัวพันรอบเอว ยืนพิงประตูห้องน้ำ ฟังเสียงน้ำกระทบพื้น ในหัวก็จินตนาการถึงร่างเปลือยเปล่าน่าสัมผัสถูกชโลมด้วยหยาดน้ำทั่วทั้งตัว
"ให้พี่ถูหลังให้ไหมครับ"หลงจืออย่างเคาะประตูแล้วเอ่ย
"คนลามก"เยว่ชิงตะโกนตอบ ยกมือแปะแก้มที่เห่อร้อนของตัวเองแล้วขยับปากบ่นมุบมิบ
"เฮ้อ หวังดีแท้ๆ คนงามก็ใจร้าย"หลงจือหยางแสร้งน้อยใจก่อนจะหมุนตัวไปทำอาหารเช้าให้อีกฝ่าย เจ้าตัวกดเลือกวัตถุดิบประเภทหอยและไข่มากเป็นพิเศษ จากนั้นก็รอ
ในช่วงที่รอของมาส่งก็ทำอาหารสองสามอย่างเพื่อตอบแทนเจ้าตัวน้อยแล้วก็ปลอบใจเล็กๆ ที่ก่อกวนอีกฝ่ายในตอนเช้า
เยว่ชิงที่นั่งแช่น้ำหลายนาทีพอออกมาก็เห็นอาหารเรียงรายไข่ต้มไข่ลวกเมนูหอยจนละลานตา หลงจือหยางอยู่ในภาพผ้าพันเอวหนึ่งตัวส่งยิ้มกรุ้มกริ่ม เยว่ชิงก้มหน้าลงถลึงตาใส่ปลายเท้าของอีกฝ่าย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเราต้องมีพัฒนาการ
เยว่ชิงเงยหน้าอย่างมุ่งมั่น หลงจือหยางเลิกคิ้วสงสัย ไม่นานก็ได้รับคำตอบ เมื่อเจ้าตัวน้อยถลึงตาใส่ตรงๆจากนั้นก็เชิดหน้าอย่างถือดี แน่นอนว่านี่คือแรงยุจากระบบ
"โอ้ เดี๋ยวนี้มีพัฒนาการ"หลงจือหยางก้าวเท้ายาวๆตะคลุบหมับคว้าเอวอีกฝ่ายให้แนบชิดลำตัว
"อ๊าาาา"เยว่ชิงหวีดร้องก่อนที่เสียงจะถูกปิดและดูดซับด้วยริมฝีปากอีกฝ่าย จากนั้นก็เผลอไผลตอบรับด้วยความพึงพอใจเมื่อรสจูบเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและเรียกร้อง
"อืม อ่า"หลงจือหยางถอนริมฝีปากออกเส้นสายน้ำลายสีขาวไหลยืดดูอีโรติก เจ้าตัวใช้นิ้วโป้งปาดริมฝีปากตัวเอง ก้มหน้าจูบหน้าผากอีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยชวนไปกินข้าว
หลังทานข้าวเช้าเสร็จหลงจือหยางก็ไปอาบน้ำ ทิ้งเยว่ชิงให้นั่งดูหนังเนื่องจากวันนี้ทั้งคู่ตั้งใจจะใช้เวลาว่างคลุกอยู่ด้วยกันทั้งวัน เนื่องจากพรุ่งนี้มีประชุมกับกิลด์อื่นๆเรื่องดันเจี้ยน
หลงจือหยางถือผ้าเช็ดผมขยี้บนหัวเบาๆมองรายชื่อคนที่โทรเข้ามาก่อนจะถอนหายใจ ดูท่าน่าจะเป็นอีกวันที่เขาไม่ว่าง เบอร์โทรตระกูลหลงเด่นหรา เจ้าตัวเลยโทรกลับไป
"ได้ ผมจะเข้าไปช่วงเย็น"หลงจือหยางกดวางสายอย่างหัวเสีย ก่อนจะมองเจ้าตัวน้อยที่นอนตีขาอย่างสบายใจบนโซฟา ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหนสุดท้ายเยว่ชิงก็ต้องเจอคนพวกนั้นอยู่ดี สู้ให้ตอนนี้เด็กน้อยรับมือคนพวกนี้ ก็คงดีในอนาคตอันใกล้
หลงจือหยางเป็นวีรบุรุษที่ทุกฝ่ายจับตามอง เขาไม่สามารถทำลายตระกูลหลงด้วยมือตัวเอง ไม่สามารถให้ตระกูลหลงล่มสลายได้ ไม่งั้นจะมีข้อกังขาต่างๆนานาตามมาติดๆ
เพื่อหลีกเลี่ยงคำครหาที่อาจจะติดตัวเยว่ชิงไปด้วย หลงจือหยางจึงเลือกใช้วิธีแบบละมุนละม่อม ค่อยๆตักเตือนผ่านตัวบุคคล อย่างเช่นคนตายด้วยอุบัติเหตุหรือบาดเจ็บสาหัสด้วยอุบัติเหตุ
เจ้าตัวต่อสายไปยังคนของตัวเองที่ชุบเลี้ยงลับๆในมุมมืด มีเพียงกลุ่มคนที่อุปการะที่รู้ถึงกลุ่มนี้ โดยเฉพาะเพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่ม ที่เป็นหัวหน้าหน่วยสังหาร ฝีมือทัดเทียมได้กับเสวียนอวี้
"เตรียมคนไว้ ถ้าทางนั้นตุกติก ในดันเจี้ยนที่ตระกูลหลงดูแล ทำให้มันเป็นอุบัติเหตุซะ"น้ำเสียงเฉียบขาดไม่แย่แสทำให้คนปลายสายพยักหน้ารับเงียบๆเมื่อไม่ได้ตอบอะไรกลับไปหลงจือหยางก็วางสายแล้วถอนหายใจ
"เจ้านี่จะกลับมาพูดได้อีกไหมเนี่ย"ถ้าเทียบชีวิตทางฝั่งเกอว่าจิวอิงย้ำแย่แล้ว เพื่อนอีกคนของหลงจือหยางคนนี้คงหนักหนาสาหัสมากกว่า
หลงจือหยางทิ้งความสนใจต่อคนอื่นทิ้งไปแล้วหันไปที่เยว่ชิง เจ้าตัวน้อยเงยหน้าขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์แปรปรวนของหลงจือหยางจึงนั่งกอดอีกฝ่ายนิ่งๆ
"วันนี้ไปกินข้าวที่บ้านพี่นะครับ จำไว้นะเด็กดี"หลงจือหยางยกมือลูบเส้นผมอีกฝ่าย
"..."เยว่ชิงเงยหน้าขึ้นแล้วเอียงคออย่างสงสัย
"ไม่ต้องเกรงใจใครทั้งนั้น ตราบใดที่พี่อยู่ด้วย คนพวกนั้นไม่แตะต้องน้องแน่นอน"หลงจือหยางพูดด้วยความมั่นใจ เยว่ชิงรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ขยายไปทั้งหัวใจและตงิดใจกับครอบครัวของคนรัก
ช่วงเย็นมาถึงอย่างรวดเร็ว เยว่ชิงในชุดสุภาพเหมาะสมกับตัวเองยืนหมุนไปมาหน้ากระจก หลงจือหยางพยักหน้าอย่างพึงพอใจต่อตัวของคนรัก ก่อนจะพากันขึ้นรถหรูตรงไปยังบ้านของตระกูลหลง
พื้นที่ตั้งของบ้านตระกูลหลง ตั้งในพื้นที่ภูเขาสองลูกราวๆเนื้อที่ราวๆสามพันไร่ ตั้งแต่ประตูทางเข้าที่โอ่อ่าดูดีไปจนถึงทัศนียภาพด้านข้างที่สวยงามขัดกับภายในที่เน่าเฟะ หลงจือหยางจดจำความชอบของเยว่ชิงเอาไว้ในใจ รอสักวันที่เขาจะสร้างมันขึ้นมาให้คนตัวเล็กเองกับมือ
หลงจือหยางจอดรถในที่ส่วนตัวก่อนจะจับมือเยว่ชิงให้เดินเข้าไปในตัวบ้าน เจ้าตัวน้อยมองความโอ่อ่าอย่างนึกทึ่ง แค่ประตูบ้านก็เป็นเงินมหาศาลแล้ว
"มาแล้วรึ เข้ามาสิจ๊ะ"ฟางเลี่ยงหรูยิ้มกว้าง เยว่ชิงหันไปขอความเห็นจากหลงจือหยาง เมื่อเห็นอีกคนพยักหน้าเจ้าตัวน้อยก็เดินเข้าไปด้านใน
เมื่อเข้ามาถึงด้านในเยว่ชิงถึงกลับผงะเมื่อมีคนหลายสิบคนที่นั่งรออยู่ เยว่ชิงใจเต้นตุบๆต่อมๆราวกับตัวเองเป็นเหยื่อตัวน้อยที่กำลังโดยสายตานักล่าจ้องมองมา
หลงจือหยางกอบกุมมือของเยว่ชิงแล้วบีบเบาๆขยับเลื่อนเก้าอี้ให้คนตัวเล็กนั่งข้างๆก่อนที่เจ้าตัวจะนั่งลงเคียงข้างกัน
"ปู่คิดถึงแกมากจริงๆ ดีใจที่ได้เจอนะหลานสะใภ้"เยว่ชิงตะลึงก่อนจะฉีกยิ้มกว้างตามฉบับนางแบบแล้วตอบอย่างมีมารยาท
"ขอบคุณครับ"หลงเจี่ยนเจี๋ยพยักหน้าอย่างพึงพอใจราวกับคนแก่ที่ดูอบอุ่น แต่ระบบกลับส่งคำเตือนถึงตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่จะดึงเยว่ชิงให้เข้าฝั่งตนเพื่อใช้บีบบังคับหลงจือหยางไม่ให้กระด่างกระเดื่องต่อตระกูล
เยว่ชิงได้แต่ขมวดคิ้ว นี่ครอบครัวนะไม่ใช่สงครามที่จะมีมีดไว้เสียบด้านหลังได้ตลอดเวลา ส่วนระบบนะเหรอ
[นี่ไม่ใช่ครอบครัวเลยโฮสต์ ที่นี่คือดงอสรพิษ ก่อนที่มันจะกัดเรา เราต้องลงมือทุบตีมันก่อน]
"  ภารกิจที่ 21
อวยคนรักของตัวเองต่อหน้าตระกูลของเขา อวดความรักหวานแหววให้พวกเขากระอักเลือดตาย บอกให้โลกรู้ว่าคนในครอบครัวไม่รักเขาไม่เป็นไร เพราะเราจะเป็นคนรักที่สมบูรณ์แบบให้เอง
รางวัลภารกิจ:คลอเลคชั่นที่สองในแบบคอสเพลย์สุดลิมิเต็ดอิดิชั่น "
จากตอนแรกที่จะไม่ทำเพราะมันน่าอายที่จะคุยโวว่ารักหลงจือหยางมากมายขนาดไหนต่อหน้าเจ้าตัว ครั้งก่อนที่เขาคุยไปในห้องประชุมนั้นไม่มีหลงจือหยางนี่น่า
แต่พอระบบเอาของมาหลอกล่อเท่านั้นแหละ เพื่อหลงจือหยาง เยว่ชิงจะสู้กับอสรพิษให้เอง
หลงจือหยางได้แต่นั่งมองตาปริบๆไม่รู้ในหัวน้อยๆคิดอะไรอยู่ สายตาถึงได้มุ่งมั่นขนาดนี้
"ไม่ต้องห่วงครับคุณปู่หลง ผมจะเอาสินสอดมาขอพี่หยางเอง"ว่าแล้วก็ฉีกยิ้มกว้าง
"พรวด แค่กๆ"ใครหวงเรื่องนั้นกัน ไอ้เด็กบ้า


"คือ...ฉันอยากรู้ว่าท่านหลงจือหยางวันๆทำอะไรบ้างคะ"หญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ท้ายๆเกาแก้มแล้วเอ่ยขึ้นมา เยว่ชิงตาเป็นประกายวาววับ ในที่สุดเขาก็จะได้บรรยายว่าหลงจือหยางดีที่สุดในโลกขนาดไหน
"อะแฮ่ม"เยว่ชิงกระแอมในลำคออย่างมีจริตนางแบบในการตอบคำถามนักข่าว
"คืองี้นะ..."เยว่ชิงค่อยๆนึกทั้งเช้าจรดค่ำ เหล่าสตรีแรกๆก็ดีใจที่จะได้รู้ว่าวันๆหนึ่ง บุรุษแบบหลงจือหยางอะไรบ้าง จนกระทั่งผ่านไปราวๆสิบนาทีเยว่ชิงก็ยังเล่าถึงความเลิศเลอของหลงจือหยางไม่จบ
แต่ละคนมีใบหน้าที่กระอักกระอวนเต็มทน โดยเฉพาะเกอ อะไรทำให้พวกเขามาถึงจุดนี้ ราวกับนั่งฟังบรรยายชีวประวัติบุคคลที่กอบกู้โลก ในทุกๆประโยคจะแฝงไปด้วย หล่อที่สุด ดีที่สุด อ่อนโยนสุดๆ น่ารักสุดๆ
คนในห้องไม่เว้นแม้แต่บุรุษคนอื่นๆที่เข้าประชุม สายตาราวๆสามสิบคู่พุ่งตรงไปที่คนถาม อีกฝ่ายก็ยิ้มเจื่อนๆน้ำตาปริ่ม
ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะคลั่งรักหลงจือหยางขนาดนี้กัน เธอรู้สึกผิดมากที่ถามออกไป ส่วนคนอื่นๆโดยเฉพาะคนในกิลด์หมื่นดาบก็ไม่กล้าทักท้วงสุดท้ายก็ฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ
ขนาดเสวียนอวี้ที่ว่าสนิทกับหลงจือหยาง ยังมีสีหน้าราวกับกลืนของขมไปด้วย เข้าใจได้ว่าหลงจือหยางมันสุดยอด แต่จะอวยทุกประโยคก็ดูจะเกินไป
แต่ให้อภัย...เพราะคงจะดีกว่าฟังหลงจือหยางมันอวยจิ้งจอกน้อยของมัน
"นอกจากจะทำอาหารอร่อยแล้ว พี่หยางอะนะ...."
" ภารกิจที่ 16 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:50point "
เยว่ชิงกะพริบตาปริบๆอย่างมึนงง เมื่อภารกิจจบลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีเสียงคนเปิดประตูเข้ามา หลงจือหยางโบกโทรศัพท์ในมือก่อนจะเอ่ย
"ด้านหลังหอคอยมีดันเจี้ยนขนาดใหญ่ปรากฏ ทางนั้นเลยโยนให้เราไปจัดการแล้วก็ร่วมมือกับสตรีเพื่อนำข้อมูลเรื่องการร่วมมือไปส่งให้อีกฝั่ง จากนั้นก็คงมีการลงมติอีกรอบ"
ถึงจะหงุดหงิดแต่หลงจือหยางก็ยังให้ความร่วมมือ ใบหน้าเรียบเฉยคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นจิ้งจอกน้อยเอียงคออย่างสงสัย ดวงตาคู่สวยยังคงเปร่งประกาย นั่นหมายความว่าเด็กน้อยของเขาไม่โดนใครรังแก แม้สีหน้าคนอื่นจะกระอักกระอวนแปลกๆก็ตาม
"ไปครับ พวกนายก็พาเด็กๆเหล่านี้ไปด้วยแล้วกัน เชิญพวกคุณด้วย"หลงจือหยางที่เดินเข้ามาใกล้เยว่ชิงก็ยื่นมือให้อีกฝ่ายจับ ก่อนจะเชิญคนอื่นๆในห้องไปที่ด้านหลังหอคอย
เยว่ชิงยิ้มตาหยี่ยื่นมือไปกุมมืออีกฝ่ายก่อนจะพูดเจื้อยแจ่วอย่างมีความสุข
"มือพี่หยางนุ่มมากไม่สากเลย แถมหอมด้วยนะ"ว่าแล้วก็ยกขึ้นมาดม หลงจือหยางยิ้มมุมปากถึงจะไม่รู้ว่าทำไมเด็กน้อยดูอารมณ์ดีขนาดนี้ก็ตาม แต่คงต้องขอบคุณที่มีสิ่งกระตุ้นทำให้จิ้งจอกน้อยมีความกล้ามากขึ้น
คนที่อื่นๆที่ตามมาด้านหลังได้แต่กรอกตามองบน ยกเว้นเหล่าสตรีที่แทบจะยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมากัดด้วยความริษยา จากตอนแรกที่ฟังชีวประวัติหลงจือหยางยังแทบจะทนต่อไฟในใจที่กำลังลุกไหม้ไม่ได้ ยิ่งมาเห็นการกระทำซึ่งๆหน้าก็อยากกระอักเลือดออกมา ชอกช้ำระกำใจเหลือขนาด
ในเมื่อไม่สามารถลงกับเจ้าตัวได้ เลยหันไปถลึงตาใส่คนที่เอ่ยถาม
"..."ฉันทำผิดไปแล้วสินะ หญิงสาวปาดน้ำตาทิพย์ปอยๆ ก็แค่อยากรู้นี่น่า ไม่คิดอีกฝ่ายจะเล่นใหญ่กว่าแค่นั้นเอง
"ไหนบอกพี่มาสิว่ามีใครรังแกเรารึเปล่า"เมื่อขึ้นบนรถหลงจือหยางก็เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง เยว่ชิงตาโตส่ายหน้าหวือก่อนจะพูดอย่างมีความสุข
"พวกเขาแค่ถามว่าวันๆหนึ่งพี่หยางทำอะไรบ้าง"
"แล้ววันๆพี่ทำอะไรบ้าง"หลงจือหยางถาม ก่อนที่เด็กน้อยจะพูดคุยแบบเดียวกับที่คุยในห้องประชุม
หลงจือหยางคลี่ยิ้มอย่างอ่อนใจ พอจะเข้าใจเรื่องที่คนอื่นๆกระอักกระอวนแล้วละ แต่อีกด้านก็แสนจะภูมิใจที่คนรักของเขาน่ารักมากขนาดนี้
เมื่อรถหรูหลายสิบคันวิ่งตรงมายังหอคอย สำนักข่าวหลายสำนักที่รอทำข่าวต่างกุลีกุจอรีบเข้ามาในพื้นที่ หลังจากจบเรื่องสงครามในหอคอยไปพวกเขาไม่มีสิทธิ์ไปสัมภาษณ์กับกิลด์อื่นๆเนื่องจากร้อยสามเสาหลักจะเป็นผู้แถลงการณ์ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน
ทางร้อยสามเสาหลักที่อยากจะรวบรวมข้อมูลและกระตุ้นการร่วมกลุ่มระหว่าง บุรุษ เกอและสตรี ทางนั้นเลยใช้พื้นที่สื่อในการกระจายข่าว แน่นอนว่าบางสำนักต้องมีการแอบแฝง เนื่องจากภายใต้การบริหารของพวกเขาบางส่วนขึ้นตรงต่อตระกูลดัง ที่บางคนหันไปเอาดีด้านการแสดง เดินแบบและนักร้อง
คนของกิลด์หมื่นดาบรีบกระชับพื้นที่เพื่อกันสื่อ พวกเขายืนปักหลักเป็นแนวยาวอย่างรู้ความ หลงจือหยางกุมมือเยว่ชิงก่อนจะเดินนำไปด้านในโดยไม่สนใจที่จะพูดคุย เพราะรู้ดีว่าเวลามีสำภาษณ์ นอกจากเขากับเยว่ชิงอาจจะยื่นไมค์ให้กับสตรีคนอื่นๆให้ยืนข้างๆเขา แล้วบางตระกูลจะไปจ้างกองทัพน้ำเพื่อปั่น
ถึงหลงจือหยางจะไม่อยู่นิ่งแต่ตระกูลหลงนิ่งแน่นอน และอาจจะให้สัมภาษณ์ที่คลุมเครือออกไป เพราะแบบนั้นหลบเลี่ยงดีที่สุด ส่วนคนรับหน้าก็เป็นเสวียนอวี้อย่างเคย
"ท่านหลงจือหยาง ขอทราบความรู้สึกที่ได้ร่วมมือทั้งเกอและสตรีหน่อยครับ"
"ท่านหลงจือหยางมั่นใจว่าจะพิชิตดันเจี้ยนขนาดใหญ่ไปพร้อมกับเกอและสตรีแค่ไหนคะ"
"คนรักของท่านหลงจือหยางมีความพร้อมทางด้านนี้ยังไงบ้างเรื่องการเปิดตัวคบกัน"
เสวียนอวี้คิ้วกระตุก ก่อนจะยกมือขึ้นห้าม นักข่าวต่างเงียบเสียงลง
"ค่อยๆถามครับผมฟังไม่รู้เรื่อง เริ่มจากสำนักนั้นก่อนเลยครับ"เสวียนอวี้พุ่งตรงไปยังสำนักข่าวต่างประเทศที่ไม่อยู่ในการควบคุมของตระกูลใด
"ทางเราขอทราบถึงแผนการในการร่วมมือกันทั้งสามฝ่ายครับ เพราะนี้คือครั้งแรกที่บุรุษ เกอและสตรีได้เข้าต่อสู้ร่วมกัน"
"เรื่องนี้ยังไม่สามารถบอกได้นะครับว่าผลจะเป็นยังไง รอจนกว่าเราจะจัดการดันเจี้ยนนี้จบดีกว่าครับ"เสวียนอวี้คลี่ยิ้มออกมา เมื่อตอบคำถามไปแล้วอย่างพอใจเจ้าตัวก็โบกมือลา โดยไม่สนเสียงทักท้วงจากด้านหลัง
"เฮ้อ น่าเบื่อจริงๆ"เสวียนอวี้เดินเข้ามาพร้อมทั้งคนอื่นๆหลงจือหยางพยักหน้าก่อนจะยื่นมือแตะบาเรียแล้วเดินหายเข้าไป
เยว่ชิงมองภาพเบื้องหน้าอย่างตะลึง พื้นที่คล้ายถ้ำเดินเข้าไปลึกมากทีเดียวก่อนจะเจอประตูอีกหนึ่งบานคล้ายในหอคอย เมื่อเปิดประตูเข้าไปเสียงเก่าแก่ทรงพลังก็เอ่ยขึ้นพร้อมคลื่นพลังบางอย่างที่กดดันลงมา
{ ยินดีต้อนรับสู่ดันเจี้ยน สินสงครามขึ้นอยู่กับผลงาน ประตูจะเปิดก็ต่อเมื่อเคลียร์บอสในดันเจี้ยนได้เท่านั้น แต่ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่สามารถออกไปได้ ยกเว้นกลุ่มคนที่เข้ามาใหม่ }
{ดันเจี้ยนระดับA เอลฟ์น้ำแข็ง}
บนพื้นหญ้าสีเขียวเริ่มมีหิมะตกลงมา พื้นด้านรอบกลายเป็นสีขาวอย่างรวดเร็วเมื่อหิมะตกหนักมากขึ้นเรื่อยๆ ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ตั้งตงมีรอยกรีดราวกับเล็บสัตว์ขนาดใหญ่ที่กำลังพุ่งตรงมา เสียงหวีดหวิวของสายลมดังระงมจนสัญชาตญาณของสัตว์ตื่นขึ้น
"ระวัง"เสียงของเกอทั้งหลายแทบจะตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน เยว่ชิงเปลี่ยนร่างกลายเป็นจิ้งจอกสองข้างยืนด้านหน้าเพื่อบังให้คนอื่นๆ หลงจือหยางขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจที่เยว่ชิงเอาตัวเองไปบังให้คนอื่น
เจ้าตัวตวัดดาบนับหมื่นขึ้นฟ้าก่อนจะโจมตีเข้าไปในพื้นที่ป่าใหญ่
"คิคิคิ มนุษย์น่าโง่ในที่สุดเราก็เจอกัน"เอลฟ์หนุ่มใบหน้างดงามสมเผ่าพันธุ์ ยกคันธนูขึ้นก่อนลูกธนูน้ำแข็งจะถูกปล่อยออกมาและแตกกระจายนับหมื่น จนเสียงเคร้งดังไปทั่วบริเวณ ดาบของหลงจือหยางถูกหักเหจนปักบนหิมะ ในขณะที่ลูกธนูแตกกระจาย
"ดูท่าจะยากเอาเรื่อง"เมื่อพูดจบเกาเทียนเย่พ่นลูกไฟออกไปหนึ่งลูก เสียงตู้ม!ดังสนั่นต้นไม้หลายต้นหักโค่นและถูกเผาไหม้ บางส่วนละลายหิมะจนเป็นแอ่ง เอลฟ์หลายตัวกระโดดหลบอย่างว่องไว
ทางด้านในเริ่มต่อสู้โดยมีหลงจือหยางยืนสั่งการเพื่อจัดระเบียบ ยิ่งรอบคอบก็ยิ่งมีข้อผิดพลาดน้อยและสามารถตรวจดูได้ว่าสตรีคนไหนเหมาะจะเข้าร่วมชั่วคราว ถ้าเลี่ยงเรื่องนี้ไม่ได้ก็ต้องเอาตัวเลือกที่ดีที่สุดออกมา ไม่ใช่แข็งแกร่งที่สุดแต่สร้างปัญหาน้อยที่สุดต่างหาก
ห้องประชุมร้อยสามเสาหลัก
"ไหนตอนแรกจะรอผลการร่วมมือจากกิลด์หมื่นดาบก่อน"หวังเค่อซวนขมวดคิ้วเมื่อคนอื่นๆอยากจะลงมติเสียเดียวนี้
"เพราะมันเป็นผลดีต่อทุกฝ่าย อยากแรกกิลด์อื่นๆจะเปิดใจให้กับเกอมากยิ่งขึ้นหากมีการร่วมมือกัน"แน่นอนว่าคนพูดย่อมได้ประโยชน์เล็กๆน้อยๆบ้าง ถ้าร่วมมือกับกิลด์ใหญ่ ไอเทมและสินสงครามก็จะดีตามไปด้วย
"ถึงแม้เราจะรอร่วมลงมติกับกิลด์อื่นๆแต่จะมั่นใจได้ยังไงว่ากิลด์หมื่นดาบและตำหนักเทพอสูรยกมือเห็นด้วยในเรื่องนี้ มันยังส่งผลกระจายวงกว้าง เรื่องของความไม่เชื่อมั่นที่จะร่วมมือกับสตรี"หลายคนที่เคยพิพาทกับเกอไม่ใช่แค่ว่ากล่าวด่าทอ แต่บางทีมันคือการเหยียดหยาม
"อันนี้เห็นด้วย อย่างที่รู้ว่าคนในกลิด์หมื่นดาบแทบจะถอดแบบนิสัยกันมาทุกคน มันยากที่จะให้อีกฝ่ายยอมรับถึงการร่วมมือ กับเกอไม่เท่าไหร่เพราะหลงจือหยางมีแฟนเป็นเกอ ในขณะที่หลงจือหยางรำคาญผู้หญิง"คนพูดรู้สึกฉุนเฉียวเล็กๆ ลูกสาวเขายังโดนอีกฝ่ายปฏิเสธแบบไม่ไว้หน้า เป็นที่ขบขันแก่คนอื่นไปหลายวัน
"ประชาชนทั่วไปเขาให้หลงจือหยางมีอิทธิพลพอๆกับเรา ถ้าการลงมติแล้วพวกเขาไม่เห็นด้วยจะเกิดอะไรขึ้น เหล่าเกอเองคงไม่อยากร่วมมือกับคนอื่นมากนัก เพราะมีแค่กิลด์หมื่นดาบที่ให้โอกาสพวกเขา"
"ถ้าหลงจือหยางเห็นด้วยพวกเขาก็แค่ทำตามคำสั่ง อาจจะไม่ดีเท่าไหร่แต่อย่างน้อยก็มั่นใจว่าพวกเขาจะเข้าร่วม"
"ถ้าทำแบบนั้นจะแน่ใจได้ยังไงว่าหลงจือหยางจะไม่อาละวาด"
"หลงจือหยางไม่มีทางหักหน้าโดยตรงถ้าเรื่องนี้ได้กระจายข่าวออกไป"
"งั้นลงมติกันเลยแล้วกัน จากนั้นก็ส่งเรื่องให้นักข่าวไป"ทุกคนโหวตลงมติอย่างรวดเร็ว ผลการเห็นด้วยกับการร่วมมือเกินกว่าเก้าสิบคน ซึ่งเป็นมติเอกฉันท์
เพียงพริบตาข่าวการร่วมมือระหว่างบุรุษ เกอและสตรีก็กระจายออกไป


"ไม่ใช่ว่ายังไม่ชัดเจนในเรื่องนี้รึไง"หลงจือหยางตื่นขึ้นมารับโทรศัพท์ด้วยความหัวเสีย ทั้งๆ ที่วันนี้เขาควรนอนอยู่บนเตียงกับจิ้งจอกน้อยของเขาทั้งวัน ดันมีเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องวิ่งเข้ามาหาถึงที่
"ยังไงก็สู้เสียงพวกนั้นไม่ได้ นายควรยอมรับความจริงที่ว่าพวกเขาอยากสานสัมพันธ์กับเกอเหล่านี้ และที่สำคัญเพื่อให้ลูกหลานตัวเองมาเป็นเมียคนที่สอง สาม สี่ของนายไง"เสวียนอวี้ที่ใช้ชีวิตอยู่ที่กิลด์มากกว่าบ้าน ก็โทรรายงานเรื่องนี้ให้หัวกิลด์รับทราบ
ถึงคนอย่างหลงจือหยางจะปฏิเสธไม่มาก็คงไม่มีใครว่า แต่มันจะดูน่าเกลียดเกินไปเมื่อหนึ่งในนั้นมีศักดิ์เป็นเจ้าหญิง อดีตองค์หญิง ลูกหลานตระกูลใหญ่ในหลายๆ ประเทศ
"จิ๊ ฉันจะเข้าไปอีกหนึ่งชั่วโมง ถ้ารอไม่ได้ก็ให้กลับไปก่อน ฉันต้องการให้ทางร้อยสามเสาหลักยืนยันในเรื่องนี้"
เยว่ชิงลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของหลงจือหยาง เจ้าตัวลุกนั่งขยี้ขี้ตาแล้วมองอีกฝ่ายตาปริบๆ หลงจือหยางที่เห็นจิ้งจอกน้อยตื่นขึ้นมาก็ถอนหายใจข่มอารมณ์ร้ายๆ ของตัวเองลงไป
"บอกให้รอก่อนแล้วกัน ส่วนนายก็โทรไปสอบถามทางนั้น"เสวียนอวี้ตอบกลับว่าได้หลงจือหยางก็วางสาย ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้คนที่นั่งบนเตียง
"ไปอาบน้ำครับคนเก่ง หรือว่าจะอาบพร้อมพี่"เยว่ชิงตาโตเมื่อได้ยินข้อเสนอของหลงจือหยาง คนมี่นั่งเมาขี้ตาก็สร่างทันที เจ้าตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะส่งยิ้มให้อีกฝ่าย
"ผมอาบเองได้ครับ รอแปบเดียว"ว่าจบก็ซอยเท้าเข้าห้องน้ำ หลงจือหยางส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะตรงไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้า
หลงจือหยางทำข้าวผัดง่ายๆ เมื่อเยว่ชิงออกมาจากห้องน้ำก็ลงมือกินข้าวก่อนที่หลงจือหยางจะเข้าไปอาบน้ำ ส่วนเยว่ชิงก็เปลี่ยนชุดที่เหมาะจะออกไปด้านนอก
"หวงจริงๆ" หลงจือหยางในชุดปกติแบบทุกวัน โอบวงแขนรัดเอวบางเข้าหาลำตัว กดริมฝีปากเข้าที่ขมับก่อนจะลงไปที่หัวไหล่ขาวๆ แล้ววางคางไว้บนหัวไหล่แบบนั้น
เยว่ชิงใบหน้าร้อนผ่าวมองคนงอแงในกระจก ก่อนจะสำรวจร่างกายตัวเองที่อยู่ในชุดเสื้อแขนยาวเปิดไหล่แบบพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขาสั้นเหนือหัวเข่า ไม่เห็นโป๊ตรงไหน
"ไปครับ"หลงจือหยางถอนตัวออกอย่างเสียดาย มือกุมมือของเยว่ชิงให้เดินไปที่รถ พอขึ้นรถเสร็จหลงจือหยางก็เอามือของเยว่ชิงไปกุมอีกครั้ง ฝ่ามือร้อนผ่าวของคนทั้งคู่ส่งผ่านความอบอุ่นไปจนถึงหัวใจของกันและกัน
เยว่ชิงมองรถหรูหลายคันในลานจอดรถ ก่อนจะเห็นกลุ่มสตรีหลายคนที่เดินเข้าออกดวงตากลมโตเลยหันไปมองคนข้าง หลงจือหยางยิ้มแบบเหนื่อยใจก่อนจะรั้งศีรษะของเยว่ชิงให้เข้าใกล้มากขึ้น
"พวกเธอมากันเอง พี่ไม่ได้เชิญพวกเธอมา"หลงจือหยางประกบจูบคนตัวเล็กเมื่อเห็นอีกฝ่ายบึนปากอย่างขัดใจ ความน่ารักเล็กๆ ที่ไม่สามารถมองข้ามและหักห้ามใจได้ หลงจือหยางเลยกลายเป็นคนช่างรังแกจิ้งจอกน้อยทุกครั้งที่มีโอกาส
"อื้อ"เยว่ชิงครางอื้อในลำคอเมื่อเรียวลิ้นของหลงจือหยางไล่ต้อนหยอกล้อจนหมดหนทางหนี ได้แต่ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความต้องการของอีกฝ่าย หลงจือหยางไม่ทำให้ผิดหวังเจ้าตัวขบเม้มริมฝีปากของเยว่ชิงอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยนหลอกล่อให้เยว่ชิงตอบสนองต่อสิ่งที่เรียกร้อง
เมื่อได้ตามความต้องการเจ้าตัวก็พึงพอใจ จนปล่อยให้เยว่ชิงมีพื้นที่สำหรับกอบโกยอากาศเข้าปอด คนตัวเล็กตวัดสายตาดุๆ ข่มขู่คนที่รังแกตนอย่างหนักหน่วง แทนที่หลงจือหยางจะสลดลง กลายเป็นว่าเจ้าตัวเอ่ยเย้าแหย่ให้จิ้งจอกน้อยพองขนแล้วตะกุยอุ้งเท้าสีชมพูใส่
"จูบเมื่อกี้ชอบไหมครับ"เยว่ชิงได้แต่ตะโกนอยู่ภายในใจถึงคนช่างแกล้ง ก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูรถแล้วไปยืนข้างๆ เม้มริมฝีปากบวมเจ่อของตัวเองแน่น แล้วถลึงตาใส่หลงจือหยางที่ยังถูกบดบังด้วยกระจกรถ
หลงจือหยางหัวเราะลั่น เมื่อไหร่จิ้งจอกน้อยของเขาจะกล้าถลึงตาใส่ตรงๆ สักที ถึงจะแอบทำยังไงเขาก็เห็น
"ไปครับเด็กดี ถ้าไม่ชอบจูบเมื่อกี้ คืนนี้พี่จะจูบจบกว่าเราจะชอบเลยเป็นไง"หลงจือหยางโอบเอวคนข้างๆ
"ฮึ่ม ไม่ใช่สักหน่อย"เยว่ชิงยู่ปากเล็กๆแล้วเดินตามแรงดึงของอีกฝ่าย
"เชิญที่ห้องประชุมดีกว่านะครับ"เสวียนอวี้ผายมือเชิญสาวๆไปยังห้องประชุมของกิลด์ แต่ละคนเก็บความรู้สึกขุ่นมัวไว้ในใจก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างไม่ขัดขืน รู้ดีว่าดื้อรั้นต่อไปก็ไร้ประโยชน์ แถมอาจจะทำให้ไม่สามารถเข้าร่วมพิชิตดันเจี้ยนกับหลงจือหยางได้
เสวียนอวี้ผายมือให้กับสตรีหลายสิบคนนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งซ้ายมือ ก่อนที่คนในกิลด์ตัวเองและตำหนักเทพอสูรอย่างละสิบคนจะทยอยเดินเข้ามาและนั่งในฝั่งขวา
เสวียนอวี้เดินออกไปสักพักก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ตัวใหม่ ตั้งอยู่ใกล้กับต่ำแหน่งของหัวหน้ากิลด์ เกอหลายคนเห็นแบบนั้นก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างสบายใจ อย่างน้อยหลงจือหยางคนนั้นก็แสดงออกชัดเจนว่าเทพอสูรของพวกเขามีน้ำหนักในใจขนาดไหน
ในอีกฝากหนึ่งก็ร้อนรุ่มไปทั้งหัวใจ ตั้งแต่รถของหลงจือหยางได้เข้ามา ตั้งแต่ตอนนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็ปรากฏในสายตาพวกเธอตลอด ได้แต่เก็บความรู้สึกไว้ลึกๆไม่เปิดเผยให้ใครได้เห็น
เสียงฝีเท้าที่เข้ามาในห้องทำให้ทุกสายตาหันไปมองคนที่มาใหม่ หลงจือหยางโอบประคองคนรักให้นั่งเก้าอี้สั่งใหม่ข้างๆเก้าอี้ของตัวเองก่อนจะนั่งลงและไม่อ้อมค้อมในเรื่องนี้
"ผมจะไม่พูดมากในเรื่องนี้แต่ขอถามถึงเหตุผลที่เลือกกิลด์ของผมทั้งๆที่มีตัวเลือกอีกมากมาย โดยเฉพาะเจ้าหญิงนะครับ"จูลี่เจ้าหญิงจากประเทศบีพยักหน้าก่อนจะเอ่ยถึงเหตุผล
"ฉันเป็นเจ้าหญิงก็จริงแต่พวกเขาไม่ได้ให้อิสระฉันในด้านนี้ ทั้งๆที่จิตวิญญาณของฉันสามารถช่วยร่วมรบและต่อสู้ได้ ถ้าพูดถึงตัวเลือกย่อมต้องเป็นที่นี่ที่แรก ฉันสามารถหาเหตุผลเพื่อให้พวกเขายอมรับในสิ่งที่ฉันต้องการ"
"หากในกลุ่มมีท่านหลงจือหยางเป็นหลักประกันด้วยแล้ว ฉันก็ยิ่งมีเหตุผลที่ดีมากยิ่งขึ้น พวกเขาแค่กลัวฉันจะบาดเจ็บแต่ถ้ามีคนที่ทรงพลังที่สุดอย่างคุณปกป้องพวกเขาย่อมอนุญาต"จูลี่ไม่ได้พูดเหตุผลออกไปทั้งหมด ตราบใดที่มีโอกาสได้ใกล้ชิด ไม่แน่ความงดงามและฐานะของเธออาจจะทำให้หลงจือหยางได้มองตำแหน่งภรรยาใหม่อีกครั้ง
"ขอโทษนะครับเจ้าหญิงจูลี่ นอกจากเยว่ชิงผมจะไม่ปกป้องใครทั้งนั้นแม้แต่ลูกน้องในกิลด์ก็ตาม"คนในกิลด์หมื่นดาบพยักหน้าเสริมอย่างพร้อมเพรียงกัน นี่ไม่ใช่แค่คำพูดแต่หลงจือหยางทำแบบนั้นจริงๆ มีลูกน้องหลายคนหวิดตายกว่าจะฝ่าฝันอุปสรรคกันมาได้ขนาดนี้
"นะ...นี่"จู่ลี่พูดไม่ออก ก่อนจะก้มหน้าลงอย่าใช้ความคิด
"แล้วท่านหญิงโอลิเวียละครับ"
"เหตุผลก็คล้ายๆองค์หญิงจูลี่ค่ะ พวกเขาประคบประหงมเราจนเกินไป ถ้าหากวันไหนที่ดันเจี้ยนแตกออกมาพร้อมกัน คนที่อยู่บนหอคอยงาช้างอย่างเราๆต่อให้จิตวิญญาณทรงพลังแค่ไหน แต่หากไม่ฝึกซ้อมเลยก็คงเอาตัวรอดยาก"
เพื่อบรรลุเป้าหมาย สตรีคนอื่นๆเลยเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง หลงจือหยางมองเงียบๆก่อนจะต่อสายไปหาผู้เฒ่าหวังเค่อซวนเพื่อพูดคุยในเรื่องนี้
"พี่คุยธุระแป๊บนะครับ คุยกับเกาเทียนเย่และจิวอิงเรื่องร้านไก่ทอดไปก่อน"อันที่จริงหลงจือหยางไม่อยากปล่อยเด็กน้อยของตัวเองให้เผชิญหน้ากับอสรพิษสักเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยคนของเขาควรฝึกฝนการรับมือผู้หญิงสองหน้าเหล่านี้
และที่สำคัญหลงจือหยางได้ส่งสายตาให้กับเกอคนอื่น ว่าดูแลจิ้งจอกน้อยของเขาให้ดีๆ ถือโอกาสนี้สั่งสอนเด็กน้อยให้เรียนรู้เรื่องนิสัยใจคอคนอื่นให้มากยิ่งขึ้น
ถึงพวกเธอจะน่ารำคาญไปหน่อย แต่ก็ถือว่ามีประโยชน์มากพอที่จะช่วยขัดเกลาจิ้งจอกน้อยของเขาเพื่อเตรียมรับมือกับมารยาของคนในตระกูลหลง
ลับหลังหลงจือหยางไปไม่นาน เจ้าหญิงจูลี่ก็คลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตรออกมา แน่นอนว่าถ้าเยว่ชิงคนเดิมคงดูไม่ออกแต่นี่คือเยว่ชิงพ่วงด้วยระบบที่กำลังนินทาว่าร้ายและกล่าวสั่งสอนเยว่ชิงเป็นระยะ
" ภารกิจที่ 16
เรียนรู้ที่จะใช้คำพูดสุภาพปราบปรามความคิดอหังการ์ของผู้อื่น โดยเฉพาะคนที่คิดแย่งสามีของเรา โปรดใช้ถ้อยคำที่สุภาพสยบพวกเขา
รางวัลภารกิจ:50point  "
[แสดงให้เขารู้ไปเลยโฮสต์ ว่าหลงจือหยางเป็นของใคร ถ้าเอาแต่ก้มหน้าหลบซ่อนตัวเอง หลงจือหยางจะรู้สึกไม่ดีเอาได้]เพราะแรงกระตุ้นจากระบบเยว่ชิงจึงฮึดขึ้นสู้สุดใจ
"จูลี่อิจฉาคุณเยว่ชิงจริงๆเลยนะคะ ที่ได้เป็นคนรักของท่านหลงจือหยาง"จูลี่เอียงคออย่างน่ารักแล้วเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ
[จำไว้นะโฮสต์ไม่ว่าเขาจะแซะอะไร เราต้องขอบคุณแล้วขิงกลับไป จะถือว่าผ่านนี่คือผู้ดีที่แสนสุภาพอ่อนโยน]
"ขอบคุณนะครับ ขนาดผมยังอิจฉาตัวเองเลยที่ตื่นมามีคนทำอาหารให้กินทุกวัน"ว่าแล้วเยว่ชิงก็ยิ้มตาหยี่สู้กลับ มีเสียงระบบบอกว่าผ่านเยว่ชิงก็มีความสุข เป็นการขิงที่โปรยอาหารหมาแต่เช้า
"แหม่น่าอิจฉาจริงๆเลยนะคะ ไม่รู้ว่าวันหนึ่งฉันจะได้ชิมอาหารฝีมือท่านหลงจือหยางบ้างรึเปล่า"โอลิเวียยกมือปิดปากอย่างอายๆ
[เรียนรู้ที่จะพูดกึ่งฟ้อง บอกไปครับว่าจะบอกหลงจือหยางให้ทำกับข้าวให้ทาน ผู้ชายของเรามีแค่เราไม่มีคนอื่น เพราะงั้นฟ้องได้]
"ไม่ยากเลยครับเดี๋ยวผมบอกพี่หยางให้ได้ว่าคุณโอลิเวียอยากกินกับข้าวฝีมือพี่เขา"
"ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ ช่วงนี้ฉันควบคุมอาหารอยู่"โอลิเวียขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวเองด้วยความขัดใจ เห็นหน้าโง่ๆไม่คิดว่าจะถูกย้อนได้อย่างเจ็บแสบ ขืนหลงจือหยางรู้เข้าคงมองว่าเธอล้ำเส้น ดีไม่ดีหลงจือหยางอาจจะรังเกียจเธอไปเลย
เด็กตรงหน้ามันเป็นปีศาจชัดๆ
เกอคนอื่นๆ"...."เรายังจำเป็นอยู่ไหม


ทุกย่างก้าวของคนทั้งคู่ต่างเป็นที่จับตามอง เยว่ชิงเผยรอยยิ้มน้อยๆเมื่อเดินเข้าไปด้านในช่วงเวลาที่เดินผ่านสตรีทั้งหลายที่ทำให้สัญชาตญาณระวังตัวของเขาถูกกระตุ้น เยว่ชิงก็ปลายตามองเล็กน้อย ใช้วงแขนตัวเองโอบเอวสอบของหลงจือหยาง
คนพี่ยกยิ้มมุมปากเมื่อรับรู้ไดัว่าจิ้งจอกน้อยกำลังพองขนใช้ข่มขู่คู่ต่อสู้ มืออีกข้างยกขึ้นใช้ปลายนิ้วชี้เขี่ยจมูกโด่งๆของเยว่ชิง จนเจ้าตัวย่นหน้าหนี สายตาจ้องไปที่นิ้วชี้ก่อนจะย้ายสายตาไปจ้องมองหลงจือหยาง คนพี่เพียงยิ้มมุมปากอย่างขบขัน
"ไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆนะ"เยว่ชิงกะพริบตาปริบๆ หลงจือหยางถอนหายใจทิ้งเฮือกใหญ่ มือที่เคยโอบเอวยกมาวางบนศีรษะ เด็กน้อยของเขาใสซื่อมากเกินไป แสดงพิรุธจนคนดูออกแถมเลิกลั่กอย่างไม่เก็บอาการ
แต่ก็ไม่แปลก ข้อมูลส่วนตัวของเยว่ชิงที่หามาได้ เด็กน้อยไม่มีเพื่อน ไม่เข้าสังคม อยู่ตัวคนเดียวมาหลายปี เพราะแบบนั้นเลยมีนิสัยคิดอะไรก็แสดงออกมาหมด เมื่อไม่เข้าสังคมก็สวมหน้ากากไม่เป็นและอาจจะไม่รู้ว่าใครเข้าหาแบบประสงค์ดีหรือร้าย
"พี่รู้ หิวรึยัง"น้ำเสียงนุ่มทุ้มทรงเสน่ห์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงที่ชวนให้ใครหลายๆคนใจสั่น เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่หลงจือหยางใช้น้ำเสียงอ่อนโยน
และมันยิ่งสุมไฟริษยามากขึ้นไปทุกที เพียงแค่คิดว่าตัวเองเป็นคนได้ฟังน้ำเสียงแบบนั้นในทุกๆวันจะมีคนอิจฉามากมายขนาดไหน สุดท้ายไม่ว่าใครก็อยากเป็นที่อิจฉาของคนอื่นๆ
"หิวนิดหน่อยครับ"คนตัวเล็กยกมือลูบท้องตัวเองก่อนจะเดินตามแรงมือของหลงจือหยางไปยังโต๊ะส่วนกลางที่มีของกินวางเรียงราย
เยว่ชิงมองจนตาแวววาว เจ้าตัวยกของที่อยากกินสองสามอย่างแต่สายตาจ้องไปที่อื่นๆ ถ้าเอามามากก็เกรงใจ แต่ก็อยากกินเหมือนกัน แถมเพิ่งเข้ามาในงานแบบนี้เป็นครั้งแรกก็ยังเกร็งๆอยู่ดี
"ไปนั่งโต๊ะก่อนเดี๋ยวพี่ตามไป"หลงจือหยางมองเด็กน้อยตาละห้อยก่อนจะอ่อนใจ ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป คนรักกันไม่ควรยัดเยียดเพื่อให้อีกฝ่ายสมบูรณ์แบบในสิ่งที่เราต้องการ แต่มันคือการประคับประคองให้สมบูรณ์แบบ ในแบบที่เขาอยากจะเป็น
เยว่ชิงมองตามสายตาหลงจือหยางก่อนจะเห็นโจวกว่างรุ่ยโบกไม้โบกมือ เยว่ชิงก็เดินเข้าไปหาก่อนจะนั่งลงข้างๆจิวอิงที่กำลังนั่งแทะปีกไก่ทอดอยู่แถมยังมีกระดูกไก่อีกกองใหญ่
"อยากกินอะไรก็หยิบเอาเลยนะ ถ้าไม่อยากเดินก็เรียกพนักงาน"เสวียนอวี้เอ่ยออกมา ก่อนจะกวักมือเรียกพนักงานแล้วหยิบจากไก่ทอดวางลงตรงหน้าจิวอิง
เยว่ชิงถอนหายใจยกมือลูบหัวคนน้อง ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาจิวอิงผ่านความลำบากอะไรมามากขนาดไหน ถึงขนาดมีความสุขมากๆเพียงแค่ได้กินไก่ทอด
"จิวอิงชอบกินไก่ทอดสินะ พี่จะซื้อร้านไก่ทอดไปไว้ที่สำนักงาน"จิวอิงที่กินอยู่ชะงักก่อนที่สายตาจะเปลี่ยนเป็นเลื่อมใสศรัทธา เสวียนอวี้ที่นั่งข้างๆได้แต่ตาปริบๆที่ยกจานไก่ทอดเป็นสิบๆจานนี่ เทียบไม่ติดกับซื้อร้านเลยสินะ
เจ้าตัวยกมือคลึงขมับ สร้างคะแนนมาตั้งนานดันแพ้กระจุยให้กับคนที่มาใหม่และนั่งไม่ถึงหนึ่งนาที
"ขอบคุณนะครับ แต่ว่ามันจะดีเหรอ"จิวอิงตาปริบๆมองสมาชิกคนอื่นๆก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อยแทบจะถอดแบบเยว่ชิงมาเลย
"ใครมันจะกล้ามีปัญหากับเด็กน้อยของเรากัน"ฟาหยางเอ่ยขึ้นอย่างมุ่งมั่น คนอื่นๆก็พยักหน้า แค่ร้านไก่ทอดไม่เป็นปัญหา
"บ้านพี่เปิดร้านอาหารนะ อยากกินเมื่อไหร่ก็บอก"
"เห็นไหมว่ามีคนรักจิวอิงมากขนาดไหน ภูมิใจในตัวเองเหมือนที่พี่คนอื่นๆภูมิใจหน่อย"เกาเทียนเย่ที่วางจานเป็ดย่างลงก็ยกมือวางทาบทับศีรษะของน้องเล็กประจำกลุ่ม
"ไม่มีปัญหา อยากได้อะไรเพิ่มก็บอก"หลงจือหยางพูดขึ้นจากทางด้านหลัง ดันรถเข็ญอาหารที่มีอาหารและขนมเรียงราย ทุกๆรายการเป็นสิ่งที่เยว่ชิงมองด้วยสายตาวาววับ
"พรวด แค่กๆ ฉันต้องตาฝาดแน่ๆ"คุณชายจ้าวถึงกับไอออกมา เมื่อเห็นคุณชายที่ดูเข้าถึงยากอย่างหลงจือหยางกลายมาเป็นผู้บริการให้กับคนรักตัวเองแบบนี้
"แล้วอยากตาบอดไหมล่ะ"หลงจือหยางข่มขู่เสียงเหี้ยม คุณชายโจวตบบ่าคุณชายจ้าวแปะๆอย่างให้กำลังใจ จนกระทั่งได้เห็นว่าคนข้างๆกำลังทำหน้าระรื่น คุณชายจ้าวก็ลุกขึ้นยืนใช้มือเกี่ยวเนคไทให้คลายจากลำคอ
"ดูเหมือนคุณชายโจวอยากเจ็บตัว"
"แหม่ๆ คุณชายจ้าวก็เหมือนกัน"คนทั้งคู่กอดคอกันออกไปด้านนอก โดยมีเกอหลายคนมองตามอย่างสงสัย
"จะไม่เป็นอะไรเหรอครับ"เยว่ชิงมองคนที่นั่งลงข้างๆก่อนจะถาม หลงจือหยางจ้องไปที่จานสปาเก็ตตี้ใช้ส้อมม้วนมันเป็นก้อนแล้ววางลงที่ช้อนอย่างสวยงาม
"ปล่อยพวกนั้นไปเถอะ อ้าปาก"หลงจือหยางเท้าคางยื่นช้อนไปตรงหน้า สายตามองตามริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงสวยเม้มแน่น หลงจือหยางเลิกคิ้วหนึ่งข้าง เยว่ชิงยกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน
"มะ...มันน่าอาย"เยว่ชิงพองลมจนแก้มป่อง
"งี้เอง"หลงจือหยางพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะเอ่ย
"เลือกมาครับหนึ่งคำหรือหนึ่งจูบ"หลงจือหยางยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ยิ่งเห็นคนตัวเล็กแสดงอาการน่ารักๆออกมาก็ยิ่งอยากแกล้ง
เพล้ง!!! เสียงของแก้วน้ำที่ตกลงบนพื้นแตกกระจาย หลงจือหยางขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะมองไปยังโต๊ะตระกูลหลงที่มีฟางเซียนยืนอยู่ ใต้เท้ามีเศษแก้วแตกกระตาย ดวงตาคู่งามเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส ส่งสายตามายังหลงจือหยางราวกับอ้อนวอน
เยว่ชิงขมวดคิ้วแน่น ต่อให้อยู่ไกลขนาดไหนแต่สำหรับผู้ที่มีจิตวิญญาณระดับสูง สัมผัสทั้งห้าก็เพิ่มการรับรู้มากขึ้น มันจึงไม่แปลกที่ใครหลายๆคนถ้าตั้งใจฟัง จะได้ยินที่หลงจือหยางพูด
หลงจือหยางถอนหายใจทิ้งอย่างเบื่อหน่าย แสดงออกขนาดนี้ทำไมยังไม่หยุดพยายามทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ เยว่ชิงยกมือจับมือของหลงจือหยางก่อนจะอ้าปากงับช้อน
หลงจือหยางอารมณ์ดีมากขึ้น วางช้อนลงกับจานและยกปลายนิ้วเช็ดคราบครีมสีขาวที่มุมปากก่อนจะตวัดลิ้นเลีย
ปุ้ง!!! หัวใจของเยว่ชิงทำงานหนัก ยกมือสองข้างปิดตาตัวเองและใช้ทฤษฎีเมื่อเราไม่เห็นเขา เขาก็จะไม่เห็นเรา หลงจือหยางเพียงปล่อยให้คนตัวเล็กสงบอารมณ์แล้วใช้สายตากดดันไปที่คนอื่นๆโดยเฉพาะคนต้นเรื่อง
เมื่อโดนสายตาดุดัน ฟางเซียนก็ได้แต่สะอึก สัมผัสถึงฝ่ามือของฟางเลี่ยงหรูตบหลังมือเบาๆ ตราบใดที่มารดาของหลงจือหยางยืนข้างเธอ เธอก็ยังมีความหวังเพราะคนที่มีพละกำลังและทรงอิทธิพลมักจะมีเมียหลายคน
ถึงจะไม่ใช่ที่หนึ่ง ก็ยังมีอีกหลายคนที่อยากจะได้เป็นคนอุ่นเตียงให้กับหลงจือหยาง ฟางเซียนมั่นใจในความคิดตัวเอง
แต่น่าเสียดายที่หลงจือหยางรังเกียจครอบครัวตัวเองแบบไหน เขาจะไม่มีวันเป็นคนแบบนั้น
คนรักต้องมาจากความรักไม่ใช่ผลประโยชน์ ยกย่องคนรักให้เป็นเมียเดียว ลูกหลานแต่ละคนไม่ใช่เครื่องมือแต่คือครอบครัวที่เขาต้องดูแลและเอาใจใส่
"อะแฮ่ม ขอให้ตาแก่คนนี้ได้พูดหน่อยนะ"หวังเค่อซวนเดินไปหยุดที่ด้านหน้าก่อนจะกระแอมไอ ทุกคนทั้งด้านในและด้านนอกของโดมต่างหยุดนิ่งแล้วฟัง
"ทางสมาพันธ์ร้อยสามเสาหลักประชุมเรื่องราวที่ผ่านมา สรุปคร่าวๆเรื่องแรก จะมีตารางผู้ทรงพลังที่สุดของเกอเช่นเดียวกับของบุรุษและสตรี ไม่เพียงแค่นั้นยังมีเรื่องของดันเจี้ยนที่จะเกิดขึ้นในอนาคต"
"ทางฝั่งกิลด์จะได้เลือกจัดการแต่ละเขตที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพื้นที่ของตระกูล เพื่อลดการเสียชีวิตทางสมาพันธ์ขอความร่วมมือแบบผสม บุรุษ สตรีและเกอในทีมเดียวกัน"
"เรื่องนี้แค่คร่าวๆเท่านั้น อีกสามวันจะเรียกประชุมเพื่อหารือแนวทางเรื่องนี้อีกที"หวังเค่อซวนพูดจบก็เดินกลับไปที่โต๊ะตระกูลหวัง
ผ่านไปราวๆหนึ่งชั่วโมงเศษหลงจือหยางก็พาเยว่ชิงกลับห้อง ไม่ได้สนใจที่จะพูดคุยกับทางครอบครัวแต่แย่างใด ผู้เฒ่าตระกูลหลงเพียงกระทืบเท้าอย่างขัดใจ ไม่มีใครสามารถก้าวเท้าเข้าใกล้ได้สักคน
เมื่อเข้าใกล้อาณาเขตที่หลงจือหยางหมายตาไว้ พวกเขาก็เหมือนถูกดาบจี้ที่ลำคอ จนสุดท้ายก็ได้แต่มองตามหลังอีกฝ่ายไป
"นอนกับพี่ครับ ฝึกให้ชิน"เยว่ชิงที่อาบน้ำเสร็จก็อยู่ในชุดนอนลายการ์ตูนแมวเหมียวได้แต่อ้าปากค้างเมื่อร่างกายลอยหวือจากพื้นก่อนจะถูกวางลงบนเตียงนอนในห้องใหญ่
"แต่ว่า"หลงจือหยางยกนิ้วชี้ทาบทับริมฝีปากแล้วส่งเสียงจุ๊ๆออกมา
"เราเป็นคนขี้อาย เพราะแบบนั้นเลยต้องฝึกไว้แต่เนิ่นๆ จะได้เคยชินไวๆไงครับ หรือว่าเยว่ชิงไม่อยากนอนข้างๆพี่"หลงจือหยางพูดด้วยน้ำเสียงสลด
"ไม่ใช่ครับ นอน!ผมจะนอน!"เยว่ชิงชะงักหลังจากโพล่งปากออกไปอย่างรวดเร็ว เจ้าตัวยกมือปิดปากอย่างอายๆ
หลงจือหยางยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มตัวกักขังคนตัวเล็กให้อยู่ในอ้อมกอด ใช้ปลายจมูกกดข้างแก้มนวลเนียนทั้งสองข้างแล้วเอ่ยปากชม
"เก่งมากครับเด็กดี"เก่งมากที่หลอกล่อจิ้งจอกน้อยขึ้นเตียงได้สำเร็จ แต่ขั้นต่อไปต้องใจเย็นๆกว่านี้
หลงจือหยางนอนลงบนเตียงกว้างแล้วตบมือแปะลงบนเตียง เยว่ชิงค่อยๆเขยิบไปอีกด้านราวกับเด็กทำความผิดก่อนจะล้มตัวนอนหันหน้าไปอีกทาง
"เขยิบมานี่ครับเด็กดี นอนตรงนั้นเดี๋ยวตกเตียง"หลงจือหยางตบแปะๆหนึ่งครั้งเยว่ชิงก็เขยิบนิดหนึ่ง จากนั้นก็มีเสียงตบเตียงแปะๆและแรงขยับของอีกคน จนในที่สุดเยว่ชิงก็ถูกหลงจือหยางกอดรัด
"อ๊ะ...พี่ครับ"เยว่ชิงหันศีรษะมองคนพี่ที่ซุกใบหน้าที่ด้านหลังลำคอ
"หืม พี่ง่วงครับ นอนนะ"หลงจือหยางเอ่ยบอก เยว่ชิงก็หยุดนิ่ง จากที่คิดว่าตัวเองจะเขินจนนอนไม่หลับ กลายเป็นว่ากลิ่นหอมๆจากตัวหลงจือหยาง เป็นยานอนหลับได้อย่างดี
คนพี่ที่ส่วนกลางชูชันทักทายก็ได้แต่เสยผมอย่างหงุดหงิด ดูท่าจะคิดผิดที่ให้เด็กน้อยนอนเตียงเดียวกัน ได้แอบกินเต้าหูมันก็ดีแต่ก็ทรมานไม่น้อย
หลงจือหยางเดินเข้าห้องน้ำระบายความรู้สึกออกมาในยามค่ำคืน ก่อนจะเดินออกมาแล้วกดโทรศัพท์ ถ่ายภาพคนรักที่นอนหลับตาพริ้มบนเตียงในอ้อมกอดของตัวเอง แล้วโพสต์ลงที่ช่องทางส่วนตัว
แน่นอนว่าหลงจือหยางหอบหมอนไปนอนอีกฝากฝั่งแล้วตวัดเรียวแขนโอบรัดเอวบางแนบลำตัว เยว่ชิงใช้ใบหน้าถูไถไปตามอกกว้างแล้วสูดดมกลิ่นหอมเข้าปอดลึกๆ
กลายเป็นหลงจือหยางที่ไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ เช่นเดียวกับ....
เป็นเหตุให้ผู้คนนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายและมันก็กระฮึ่มทั้งคืน หลงจือหยางคนนั้น ผู้ชายที่ไม่เคยเคลื่อนไหวใดๆทางอินเทอร์เน็ตหลายสิบปี ถ้าจะติดตามหลงจือหยางไปติดตามคุณชายจ้าวดีกว่า
เรื่องของคุณชายจ้าวมีนิดเดียวแต่เรื่องเพื่อนมีเป็นสิบ จนมีคำกล่าวที่ว่า บางครั้งป้าข้างบ้านก็มาในรูปแบบเพื่อนสนิทเช่นกัน


ดวงตากลมโตกะพริบปริบๆ เอนร่างกายพิงไปกับพนักโซฟาตวัดเรียวขาไขว้กันอวดเรียวขายาว ใบหน้างดงามถูกแต่งแต้มไปด้วยสีสันที่ยกระดับความงามไปอีกระดับ เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนถูกเซ็ทขึ้นเปิดเผยหน้าผากเกลี้ยงเกลา
หลงจือหยางนั่งกุมมือบนโซฟากว้างสายตาคู่คมกดดันตากล้องเป็นระยะ คนในห้องที่ไม่เกี่ยวข้องค่อยๆ ทยอยถอยห่าง เมื่อรับรู้ถึงแรงกดดันความหึงหวงจากผู้ชายที่เฟอร์เฟคที่สุดในโลก
เยว่ชิงคลี่ยิ้มแล้วเอียงคอขยับร่างกายให้เห็นแผ่นหลังที่มีเชือกสีดำมัดไขว้กันไว้เผยแผ่นหลังขาวเนียนน่าสัมผัส ด้านหน้าเป็นเสื้อสีขาวเกาะอกเป็นรูปหัวใจปกปิดหน้าอกและหัวนมในขณะที่ตรงปลายของหัวใจปกปิดสะดือเอาไว้
ชุดยูนิเซ็กซ์ที่ไม่แสดงชัดเจนว่าเหมาะกับเพศหญิงหรือชาย ถูกจัดเรียงอย่างว่องไวราวกับว่าหากช้าไปเพียงก้าวเดียวคออาจจะขาดได้
ทางฝั่งเยว่ชิงเองก็เรียนรู้การวางท่าทางต่างๆ อย่างรวดเร็ว แต่ละชุดเป็นไปด้วยความพึงพอใจของทางเจ้าของแบรนด์เองและนายแบบกิตติมศักดิ์รวมทั้งคนที่มากับนายแบบกิตติมศักดิ์ด้วย
เหตุผลที่มาอยู่ตรงนี้นะเหรอ....
ต้องย้อนไปตอนที่ระบบเอ่ยบอกว่าคะแนนของภารกิจสามารถใช้แทนหินวิญญาณได้ อีกทั้งช่วยร่นระยะเวลาการฝึกจิตวิญญาณอีกด้วย
ทางระบบเลยแจกแจงภารกิจโครมเดียวหลายอย่าง เรียกได้ว่าหัวหมุนเลยทีเดียว โดยเฉพาะภารกิจต่อเนื่องนับคะแนนตามค่าความฟินของหลงจือหยาง
" ภารกิจที่ 17
ถ่ายแบบชุดยูนิเซกส์ เสริมภาพลักษณ์ดูดีทุกการเคลื่อนไหว
รางวัลภารกิจ:30point "
" ภารกิจที่ 18
สร้างรากฐานแฟนคลับผู้ภักดี ตั้งแต่ครั้งแรกของการเผยแพร่รูปภาพ
รางวัลภารกิจ:30point "
" ภารกิจที่ 19
สร้างแรงกระเพื่อมต่อวงการนายแบบ ยอดขายชุดที่สวมใส่ทุกชุดยอดสั่งซื้อพุ่งเกิดยอดที่กำหนด
รางวัลภารกิจ:40point "
" ภารกิจที่ 20 ภารกิจระดับเพชรแบบต่อเนื่อง
ค่าความฟินต่อการแสดงความรัก ความชื่นชอบวัดระดับจากความพอใจของหลงจือหยาง
ข้อกำหนด:100ค่าความฟิน=1point
รางวัลภารกิจ:ไม่มี "
"ขอบคุณมากเลยนะครับ"เยว่ชิงยิ้มรับเมื่อเจ้าของแบรนด์เดินเข้ามาขอบคุณ ริมฝีปากจิ้มลิ้มอ้าออกเตรียมพูดคุยกับอีกฝ่าย แต่กลับมีวงแขนตวัดรัดรอบเอวแผ่นหลังเนียนนุ่มสัมผัสถึงแผ่นอกแน่นหนาผ่านเนื้อผ้าบางๆ คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นในขณะที่หลงจือหยางโน้มใบหน้าเข้าใกล้
"พี่หยาง ปล่อยก่อนครับ"เยว่ชิงอมลมจนแก้มพอง แก้มขาวเริ่มซับสีระเรื่อจากความเขิน ยิ่งเห็นสายตาล้อเลียนจากคนอื่นๆ เจ้าตัวก็แทบอยากจะเอาใบหน้ามุดเข้าไปที่อกของหลงจือหยาง
"เสร็จแล้วงั้นสิ"หลงจือหยางถามเสียงเข้ม ตวัดเสื้อคลุมตัวยาวคลุมจิ้งจอกน้อยแล้วห่อเป็นเกี้ยว เยว่ชิงยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เมื่ออีกฝ่ายหวงอย่างชัดเจนแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ห้ามปราม หลงจือหยางของเขาดีที่สุด
"ครับ เรียบร้อยแล้ว ขอบคุณท่านหลงจือหยางที่ยอมให้ท่านเยว่ชิงมาถ่ายแบบ"หลงจือหยางพยักหน้า ในขณะที่เยว่ชิงมุ่ยปากอย่างขัดใจ
"บอกแล้วไงครับไม่ต้องเรียกท่านหรอก แค่เยว่ชิงก็พอครับ"หลงจือหยางมองจิ้งจอกน้อยแก้มพองคล้ายปักเป้าก็อดใจไม่ไหว อ้าปากงับแก้มนิ่มๆ ไปหนึ่งที
เยว่ชิงยกมือกุมแก้มด้วยความน้อยใจ ก่อนจะหันมาถลึงตาใส่ท่อนขาของหลงจือหยาง คนใจร้ายกัดแก้มกันได้ลงคอ
"หึ งั้นกลับก่อนแล้วกัน"หลงจือหยางหัวเราะในลำคอ มองคนตาดุถลึงตาใส่หัวเข่าของเขาอย่างเอ็นดู จากนั้นก็บอกลาเจ้าของแบรนด์และอุ้มเกี้ยวกลับบ้าน
"โกรธพี่เหรอครับ หืม"เมื่อขึ้นมานั่งบนรถ หลงจือหยางไม่รอช้าที่จะพูดคุยกับจิ้งจอกน้อยที่กอดอกเชิดหน้าอย่างงอนๆ
"พี่ให้กัดคืน กัดตรงนี้เลย"ว่าแล้วก็ปลดกระดุมเสื้อแล้วรั้งผ่านหน้าอกหนาชี้นิ้วไปที่หน้าอกแน่นๆ ของตัวเอง เยว่ชิงตาโตใบหน้าร้อนวูบวาบก่อนจะละล่ำละลักตอบ
"มะ...ไม่ได้โกรธสักหน่อย ปิดเลยนะคนลามก"เยว่ชิงสะบัดเสียงใส่แล้วยกมือขึ้นปิดหน้า แต่นิ้วมือไม่รักดีดันแหวกตรงดวงตากลมโตที่มองอย่างตั้งอกตั้งใจ หลงจือหยางมองภาพตรงหน้าก่อนจะขำออกมา
"ฮ่าๆ เอาไว้คืนนี้พี่จะถอดให้นอนดูทั้งคืนเลยดีไหม จะได้ชิน"เจ้าตัวตวัดเลียริมฝีปาก ล่อลวงขึ้นเตียงจนได้นอนเตียงเดียวกันแล้ว ต่อไปก็ชักชวนนอนแบบเนื้อแนบเนื้อ แหม่...ฉลาดจริงๆ
"มะ...ไม่"เยว่ชิงกระซิบเสียงสั่นพร่า แค่คิดว่าได้นอนกอดท่อนบนที่เปลือยเปล่าของอีกฝ่าย เลือดกำเดาก็แทบพุ่งออกมา โชคดีแล้วที่เขาได้คอลเลคชั่นนั่นมาครอบครอง ถือเป็นเกาะป้องกันเลือดกำเดาได้อย่างดี
"หืม น้ำเสียงไม่หนักแน่น น้องจะได้ชินไงครับไม่ดีเหรอ"หลงจือหยางเอียงคอถามเจ้าตัวน้อยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มอ่อนโยน
"จริงนะ"เยว่ชิงกะพริบตาปริบๆดวงตาลอกแลกอย่างชัดเจน การนอนแบบนั้นอาจจะส่งผลต่อค่าความฟินด้วยก็ได้
"จริงสิครับ พี่เคยหลอกเราด้วยรึไง"ถ้าไม่นับเรื่องล่อลวงสารพัดอย่าง หลงจือหยางก็คือคนบริสุทธิ์ทั้งร่างกายและจิตใจ ไม่เชื่อถามจิ้งจอกน้อยได้เลยว่าเขาเป็นบุรุษที่แสนดีขนาดไหน
"ก็ได้"เมื่อเจ้าตัวน้อยตอบอ้อมแอ้ม หลงจือหยางก็คลี่ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ฝ่ามือวางบนกลุ่มผมนุ่มนิ่มแล้วขยี้เบาๆ
"เด็กดี"
ช่วงกลางดึกเยว่ชิงนอนคลุมโปงด้วยใจเต้นระทึกกระสับกระส่ายภายใต้ผ้าห่มหนา จากนั้นก็ผงกหัวขึ้นมองไปที่ประตูห้องน้ำอย่างใจจดใจจ่อ จากนั้นก็ผลุบหัวหายกลับเข้าไปอีกครั้ง
เสียงสายน้ำที่เคยตกกระทบพื้นเงียบลงไป เยว่ชิงตัวน้อยก็กอดผ้าห่มแน่น เสียงเปิดประตูห้องน้ำในวันนี้ช่างสร้างความระทึกขวัญจนใจดวงน้อยเต้นตึกตัก
เตียงนอนที่อ่อนยวบลงข้างๆทำเอาเยว่ชิงลุ่นระทึกก่อนจะรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายนอนราบลงบนเตียง เยว่ชิงค่อยๆเอาร่างกายที่พันด้วยผ้าห่มไปแตะโดนหลงจือหยางเบาๆแล้วกลิ้งหนี
เสี้ยววินาที ร่างกายของเยว่ชิงก็ถูกทับด้วยร่างกำยำ ขาทั้งสองข้างของหลงจือหยางขนาบข้างเอวบาง เยว่ชิงมุมปากกระตุก แหย่เล่นแค่นี้อีกฝ่ายจะทับเขาให้ตายเลยเหรอ ใจร้ายไปแล้ว
"เด็กดื้อต้องโดนอะไรน๊า"หลงจือหยางโน้มกระซิบเพียงสั่นพร่า เยว่ชิงกลืนน้ำลายดังอึกเมื่อฝ่ามือของหลงจือหยางกระตุกผ้าห่มออก เจ้าตัวน้อยสิ้นฤทธิ์ดวงตากลมโตกะพริบตาถี่ๆอย่างออดอ้อน
"มะ..ไม่โดน น้องไม่ได้ดื้อ"เยว่ชิงมองภาพท่อนบนแบบกระชั้นชิดก่อนที่สติจะล่องลอย จนหลงจือหยางต้องใช้สองมือประกบข้างแก้มแล้วก้มหน้าจูบหน้าผากเรียกสติ
"หืม แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอครับ"เยว่ชิงได้สติก็หลับตาปี๋ แล้วขยับใบหน้าไปจุ๊บริมฝีปากของหลงจือหยาง ฝ่ามือน้อยๆที่เคยกำแน่นอย่างประหม่า ใช้นิ้วชี้จิ้มกันอย่างเขินๆ
"ยกโทษให้น้องนะ น้องไม่ได้ดื้อ"หลงจือหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เจ้าตัวเสยผมไปด้านหลังก่อนจะกลับไปนั่งบนเตียงดีๆ ฝ่ามือหนาลูบใบหน้าตัวเองแล้วขบกรามแน่นอย่างระงับอารมณ์
"กลายเป็นพี่ที่ไม่ไหว ไม่ไหวจริงๆเด็กดี"หลงจือหยางหันไปสบตากับดวงตากลมโตสั่นไหว เยว่ชิงค่อยๆลุกขึ้นนั่ง ฝ่ามือสองข้างประคองแก้มหลงจือหยางเอาไว้
"คะ...แค่ภายนอกก็ได้นี่ครับ"ประโยคแผ่วเบาที่ออกจากริมฝีปากจิ้มลิ้มมันกลับดังจนน่าใจหายในหูของหลงจือหยาง
"ขอบคุณครับ"หลงจือหยางโอบประคองคนน้องให้นอนราบไปกับเตียง ฝ่ามือเชยคางอีกฝ่ายให้เงยหน้ารับริมฝีปากที่ประกบกัน หลงจือหยางสอดแทรกเรียวลิ้นกระหวัดรัดเรียวลิ้นเล็กจนได้ยินเสียงครางฮือในลำคอ
"อ๊ะ"หลงจือหยางทาบหน้าผากตัวเองแนบไปกับหน้าผากของเยว่ชิง มองดวงตาของจิ้งจอกน้อยว่ามีความพร้อมมากขนาดไหนหากเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ไหวเขาจะได้หยุด เมื่อเห็นแววตาประหม่าเล็กๆหลงจือหยางจึงเลือกที่จะทำต่อ
ฝ่ามือทั้งสองข้างค่อยๆปลดชุดนอนของอีกฝ่ายออก เอวที่เคยคิดว่ามันเล็กนิดเดียว ยามนี้ที่ฝ่ามือเขากอบกุมมันดันดูเล็กเกินไปเสียจริงๆแต่กลับเหมาะสมกับจิ้งจอกน้อยราวกับถูกสร้างสรรค์มา
ฝ่ามือลูบไล้ตามเรียวขาเสลาเรียบเนียน จากนั้นก็ไต่ละดับเข้าใกล้กึ่งกลางลำตัว เยว่ชิงสะดุ้งเฮือกเป็นระยะ ฝ่ามือน้อยๆกุมตัวตนที่มันตื่นตัวเบาๆด้วยใบหน้าแดงซ่าน
"เด็กดี เปิดให้พี่ดู นะครับ"เยว่ชิงพยักหน้าแล้วเอามือออก เปิดเผยส่วนลับที่แสนน่ารักนุ่มนิ่มฉบับเกอ หลงจือหยางถอดกางเกงตัวเอง แนบตัวตนของตัวเองให้เข้ากับของเด็กน้อย
"อื้อ"เยว่ชิงสะดุ้งอีกครั้งเมื่อฝ่ามือร้อนๆของหลงจือหยางแนบลงมาพร้อมกับตัวตนที่ใหญ่ จนเยว่ชิงเบิกตากว้าง
"ไม่ต้องกลัว ถ้าน้องยังไม่พร้อมพี่จะไม่ทำ"หลงจือหยางก้มหน้าดูดดึงหน้าอกของเยว่ชิงเบาๆใช้เรียวลิ้นหยอกล้อ ใช้ฟันขบกัดเย่อเบาๆสร้างความเสียวให้กับคนตัวเล็ก
"อ๊ะ อื้อ"เยว่ชิงอ้าปากครวญครางเมื่อถูกเล่นงานทั้งบนและล่าง ฝ่ามือหนึ่งข้างขยุ้มหัวไหล่หนาของหลงจือหยาง อีกข้างหนึ่งขยุ้มผมหนาระบายความรู้สึกออกมาเป็นระยะ
"อีกนิดเด็กดี"หลงจือหยางกระแทกสะโพกสวนมือของตัวเอง มองใบหน้าเยว่ชิงที่ขบเม้มริมฝีปากแน่น ผิวที่เคยขาวของอีกฝ่ายแดงระเรื่อน่าโลมเลียไปทั่วทั้งตัว
"อื้อ พี่"เยว่ชิงหวีดร้องออกมาก่อนที่ร่างกายจะกระตุกระรัวเมื่อปลดปล่อยออกมาจนเลอะหน้าท้อง ไม่นานเสียงคำรามต่ำราวกับสัตว์ป่าก็ดังออกมาจากคอของหลงจือหยาง เจ้าตัวรูดรั้งตัวตนของตัวเองท่ามกลางสายตาของเยว่ชิงที่มองอย่างใคร่รู้
เป็นเหตุให้ตัวตนที่ปลดปล่อยไปหนึ่งครั้ง ตื่นขึ้นมาชี้หน้าเยว่ชิงที่นอนอยู่อีกรอบ
"ทะ...ทำไม"หลงจือหยางคลี่ยิ้มอย่างอ่อนใจ ใครให้อีกฝ่ายจ้องตาไม่กะพริบกัน ไม่แปลกหรอกที่มันจะแสดงถึงความน่าเกรงขามออกมา
"ไปอาบน้ำกันครับ"หลงจือหยางไม่ฟังเสียงโวยวายรอบคนตัวเล็กอุ้มในท่าเจ้าหญิงก่อนจะวางลงที่อ่างอาบน้ำตามด้วยตัวเองที่ตามลงไป ดูท่าคืนนี้น่าจะอีกรอบก่อนจะได้นอน


ภายในหอประชุมลดความวุ่นวายตรงช่วงกลางของแถวที่นั่ง เนื่องจากมีการแทรกเก้าอี้และปรับเปลี่ยนพื้นที่นั่ง ตรงกลางสุดยังคงเป็นหนึ่งร้อยสามเสาหลักและอาจารย์ระดับสูงของมหาลัย ตามด้วยลำดับกิลด์และตระกูล แต่ครานี้มีอีกหนึ่งกิลด์ที่โผล่ออกมา แม้จะเป็นกิลด์ลูกของกิลด์อันดับหนึ่งก็ตาม
พื้นที่นั่งของกิลด์ตำหนักเทพอสูรได้ถูกจัดวางเคียงข้างกิลด์หมื่นดาบ มีเทียบเชิญการประชุมทั้งสิบห้าคนเช่นเดียวกับสิบกิลด์ติดอันดับโลกตั้งแต่หนึ่งถึงสิบ ส่วนระดับต่ำกว่านั้นผู้เข้าร่วมจะลดลงไปเรื่อยๆ และจบอยู่ที่สามคนต่อกิลด์หรือต่อตระกูล
เกาเทียนเย่ในฐานะผู้ดูแลกิลด์ตำหนักเทพอสูรเลยดึงตัวคนเก่งๆ สิบสองคนให้ร่วมประชุมครั้งนี้ แถมยังมาตั้งแต่เช้าเพื่อตรวจเช็คความเรียบร้อย ซึ่งทางฝั่งกิลด์หมื่นดาบก็เป็นเสวียนอวี้ที่ลงมาดูแล
ไม่นานหัวหน้ากิลด์ของพวกเขาก็เดินทางมาถึง หลงจือหยางกุมมือเยว่ชิงเดินมาถึงบริเวณที่นั่ง ก่อนจะเอ่ยทักทายกันตามปกติหลงจือหยางก็แค่พยักหน้าเสวียนอวี้ก็เข้าใจ ส่วนเยว่ชิงเอ่ยทักทายทุกคนก็ยืนลูบหัวจิวอิงที่ทุกวันนี้ไม่ผอมแห้งเหมือนเดิม
"ดีจริงๆ ต่อไปนี้จิวอิงของพี่จะได้จับเต็มไม้เต็มมือ"จิวอิงยิ้มอย่างสดใส คงต้องขอบคุณไก่ทอดที่กินได้ไม่อั้นแถมยังเอากลับบ้านไปให้สองแฝดอีก เรียกได้ว่าสามพี่น้องไม่แท้มีกินอิ่มทุกวัน ไม่ต้องพึ่งพาข้าวต้มกับผัดผักอีกต่อไป
"ขอบคุณครับ ถ้าไม่มีพี่ ผมก็คงไม่มีวันนี้"เยว่ชิงลูบหัวคนน้องเบาๆ ก่อนจะพาไปนั่งที่เก้าอี้แล้วพูดคุย หลงจือหยางไม่ได้เอ่ยแทรกแต่อย่างใดกลับเดินตามคนรักต้อยๆ เมื่ออีกฝ่ายนั่งลงเขาก็เลือกนั่งเก้าอี้ข้างๆ กอบกุมมือเยว่ชิงไว้ตลอดโดยไม่ปล่อย
ถึงมือข้างนั้นก็ลูบหัวจิวอิงไปแต่มือข้างนี้เขาไม่ปล่อยหรอก คนเป็นแฟนก็ต้องได้มากกว่าสิ จริงไหม?
"ให้มันน้อยๆ หน่อย"เสวียนอวี้กระแทกศอกใส่หลงจือหยาง หยุดทำหน้าเหมือนเยว่ชิงคุยกับชู้สักที เด็กจิวอิงนั่นก็ของเขาแล้วจะหึงทำพระแสงอะไร
"แกจะไปเข้าใจอะไร ไม่มีสถานะอะไรสักหน่อย"พูดจบก็เหยียดหยามไปหนึ่ง เสวียนอวี้คิ้วกระตุก ก็เข้าใจได้นะว่านิสัยแท้จริงของหลงจือหยางไม่ใช่บุรุษที่แสนดีอย่างที่คนอื่นเข้าใจ ออกจะเป็นตัวร้ายเจ้าแผนการเลยก็ว่าได้ แต่นี่ก็เพื่อนไหมล่ะ จำเป็นต้องหยามขนาดนี้เลย
"เหอะ คอยดูตอนมีลูกแล้วกัน ฉันจะมีให้มากกว่าแก"เสวียนอวี้กล่าวอย่างไม่ยอมแพ้ เขาขุนเจ้าเด็กจิวอิงจนร่างกายสมบูรณ์เพื่อรอวันข้างหน้าเชียวนะ คอยดูเถอะ ฮึ่ม!
"เหอะ แกมีเท่าไหร่ฉันจะมีคูณสองเลยคอยดู"หลงจือหยางตอบกลับอย่างมั่นใจ ถ้ามันมีสิบเขาก็จะมียี่สิบ
"จะบอกให้นะเรื่องความแข็งแกร่งฉันไม่แพ้แกหรอกโว้ย"เสวียนอวี้ตบปุๆที่หน้าอกตัวเอง หลงจือหยางร้องเหอะก่อนจะเอ่ยออกมาบ้าง
"เหอะ คนที่เฟอร์เฟคที่สุดในโลกอย่างฉันไม่ได้มีดีแค่ที่เอวหรอกนะ"เยว่ชิงและจิวอิงหยุดชะงัก อะไรคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้สองหนุ่มมาถึงตรงนี้กัน
เกาเทียนเย่และสมาชิกเกอทั้งสิบสองคนได้แต่กรอกตามองบนแล้วแบะปาก งานแต่งยังไม่ได้จัดก็คิดจะแข่งกันปั้มลูก หอยังไม่ได้เข้าก็ขิงกันใหญ่โต ทำไมพวกเขาต้องมาอยู่ท่ามกลางผู้ชายขี้ขิงที่ยังไม่ได้เมียเป็นตัวเป็นตนกันนะ
ทั้งสิบสองคนส่งสายตาเห็นใจให้กันและกัน ความเฟอร์เฟคของห้าหนุ่มที่เคยคาดคิดมันพังทลายลง ยกเว้นคนหนึ่งที่พวกเขาไม่ค่อยได้เจอ หนึ่งในห้าคนที่เป็นคนสำคัญของหลงจือหยาง เป็นเพื่อนที่หลงจือหยางอุปการะคนแรก และมีข่าวลือว่าครอบครัวเก่าของเพื่อนคนนี้
พบเจอหายนะไม่มีที่สิ้นสุด ว่ากันว่าอาวุธอีกฝ่ายเกี่ยวกับคำสาป
ผู้คนทยอยเข้าหอประชุมมากขึ้น แน่นอนว่าดาวเด่นของวันยังคงเป็นหลงจือหยางที่ได้รับการทักทายและพูดคุยด้วยมากที่สุด จนเยว่ชิงได้รู้จักคนอื่นๆ มากขึ้น อันเนื่องมาจากหลงจือหยางจะแนะนำเยว่ชิงกับคนอื่นๆ และแนะนำคนอื่นๆ ให้กับเยว่ชิง
โดยจะแบ่งพวกเขาตามลักษณะคำพูดของหลงจือหยาง จะแบ่งออกเป็นสองแบบหลักๆ คือคนแบบนี้คบได้ คนแบบนี้ควรหลีกเลี่ยง
แถมระยะหลังๆ ก็เป็นสตรีหลายคนที่ตามตระกูลมาเข้าร่วมได้เข้ามาทักทาย ขอบคุณตั้งแต่ช่วงสงครามที่หลงจือหยางปกป้อง แน่นอนว่าเยว่ชิงก็หวงนิดๆ หลงจือหยางปกป้องทุกคนดันมีแต่สตรีที่ขอบคุณเก่ง
ซึ่งเยว่ชิงก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องยึดติดกับคนรักเขาขนาดนั้น ขนาดเยว่ชิงรักมาตั้งแปดปียังได้แต่มองห่างๆ แค่นั้นก็มีความสุข ไม่ดิ้นรนเข้าไปในชีวิตอีกฝ่ายเพราะกลัวจะรำคาญ ถ้าไม่มีระบบละก็ เยว่ชิงจะหยุดรักหลงจือหยางให้ได้เลย
คิดว่าน่าจะทำได้ละนะ....
บนโต๊ะตัวยาวเต็มไปด้วยของกินจากการสั่งของหลงจือหยาง แน่นอนว่าเป็นแบบเดิมที่เกอหลายคนถูกสตรีแย่งงานตรงส่วนนี้ไป เยว่ชิงจะต้องคอยมองสตรีที่สับเปลี่ยนกันมา
เขายังนั่งอยู่ข้างๆหลงจือหยางนะ เห็นกันบ้างรึเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นเยว่ชิงก็ไม่มีท่าทีหึงหวงออกนอกหน้าแต่อย่างใด ในเมื่อคนรักของเขามีเขาแค่คนเดียว อีกฝ่ายจิตใจหนักแน่นเสียขนาดนั้น นอกจากเยว่ชิงจะเชื่อมั่นในตัวคนรักแล้ว เขายังเชื่อใจอีกฝ่ายด้วย
"อ้าปาก"หลงจือหยางจิ้มเอ็นหมูทอดก่อนจะบอกกับเยว่ชิงที่นั่งหน้านิ่ง ในฐานะคนรักที่อยู่ด้วยกันย่อมสัมผัสได้ว่าจิ้งจอกน้อยอารมณ์ไม่ดี
"เร็วเข้าเด็กดี เห็นนั่นไหม เขาจะกินพี่แล้ว"หลงจือหยางกระซิบแล้วชี้ไปที่เจ้าหญิงจากหลากหลายประเทศที่มองมา เยว่ชิงอ้าปากกว้างก่อนจะงับแล้วเคี้ยว
"คนเจ้าเล่ห์"เยว่ชิงชะงักเมื่อตัวเองตกหลุมพรางอีกฝ่าย คนอย่างหลงจือหยางนะเหรอจะสนสายตาสตรีที่จะจับตัวเองกิน
"ถ้าเป็นเมื่อก่อนพี่คงเมินเฉยไม่สนใจใคร แต่ตอนนี้พี่มีเธอก็อยากอวดแค่นั้นเอง"หลงจือหยางยักไหล่ ใครให้แฟนเขาน่ารักเล่าแบบนี้ก็อดใจไม่ไหวนะสิ อยากประกาศให้โลกรู้จริงๆ  ถึงแม้จะรู้กันทั้งโลกแล้วก็ตาม ว่าจิ้งจอกน้อยของเขาน่ารักที่สุดในโลก
"ฮึ่ย"เยว่ชิงสะบัดหน้าหนี หลบใบหน้าร้อนๆของตัวเองแต่หารู้ไม่ ใบหูของตัวเองแสดงอาการออกไปจนหมด
เมื่อครบองค์ประชุม ทางร้อยสามเสาหลักก็เริ่มบรรยายและแบ่งแยกหน้าที่จากหลากหลายฝ่ายทันที โดยมีการควบคุมจากทางร้อยสามเสาหลักเป็นผู้ดูแล เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดใดๆ
"กิลด์อันดับหนึ่งในประเทศตัวเองจะรับผิดชอบพื้นที่เมืองหลวง ในส่วนของเมืองอื่นๆก็ให้กิลด์ลำดับถัดไปคอยดูแล ยกเว้นประเทศเอสที่มีทั้งกิลด์อันดับหนึ่งและสองของโลก เพราะงั้นพื้นที่หอคอยทั้งหมดจะตกเป็นของกิลด์หมื่นดาบเป็นผู้ดูแล"
ผู้ประกาศผายมือไปยังหลงจือหยางที่นั่งกอดอกนิ่ง แน่นอนว่าทุกสายตาก็ต้องตามมา ในพื้นที่หอคอยนับว่ามีขนาดกว้างกว่าทุกประเทศ โอกาสเกิดดันเจี้ยนก็มากตามซึ่งมันรวมถึงผลประโยชน์ด้วย
"พื้นที่หอคอยนี้ยังรวมถึงพื้นที่ป่ารอบด้านที่ติดเขตกับประเทศอื่นๆเพราะเป็นกิลด์ใหญ่และมีกิลด์รองอย่างกิลด์ตำหนักเทพอสูร"เยว่ชิงพยักหน้ารับหลังจากอีกฝ่ายมองมา ตราบใดที่มีสัตว์อสูรประเภทตรวจจับคลื่นไฟฟ้าได้ก็ไม่ใช่ปัญหาที่จะครอบคลุมพื้นที่เพื่อแจ้งเตือนในที่เกิดเหตุ
เพราะทุกครั้งที่เกิดดันเจี้ยนจะต้องมีการผันผวนของมิติและบรรยากาศ ซึ่งส่งผลต่อขั้วแม่เหล็กไฟฟ้าของภาคพื้นดินและภาคอากาศทำให้มีความแปรปรวนในช่วงหนึ่ง
"ทางร้อยสามเสาหลัก ต้องการพัฒนาศักยภาพของแต่ละคน จึงขอความร่วมมือทั้งสามกลุ่มให้เกิดการประสานงานให้ได้มากที่สุด โดยทุกตระกูลที่อยู่ภายใต้การปกครองพื้นที่ต่างๆใต้คำสั่งกิลด์ จะถูกควบรวมเข้าช่วยเหลือซึ่งกันและกันชั่วคราว"
สิ้นประโยคนี้แน่นอนว่าบางตระกูลรู้สึกไม่เห็นด้วยทันที พวกเขาต้องการครอบครองอย่างน้อยดันเจี้ยนครึ่งหนึงที่ปรากฏโดยที่ผลประโยชน์ตกอยู่ที่ตระกูลของเขา มากกว่าฝั่งกิลด์
"ยกเว้นกลุ่มคนที่เข้าร่วมกิลด์นอกประเทศตัวเอง ในทางผลประโยชน์ที่จะได้รับ ภายในดันเจี้ยนจะมีการประมวลผลให้ซึ่งแน่นอนว่ายุติธรรมดี"
"และไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดการฆ่ากันเพื่อชิงไอเทม เนื่องจากไอเทมในดันเจี้ยนเป็นแบบผูกมัด ถ้าตายไปไอเทมทุกชิ้นก็หายไปด้วย"
"เพราะงั้นทางร้อยสามเสาหลักจึงไม่อยากให้กิลด์ใดกิลด์หนึ่งหรือตระกูลใดตระกูลหนึ่งครอบครองพื้นที่ทั้งหมดโดยไม่เหลือให้คนอื่นได้ลุ้นไอเทม"
"ทางเราจะยกเว้นกรณีเดียวคือดันเจี้ยนผิดปกติที่จะถูกส่งต่อไปยังผู้ที่แข็งแกร่งให้เข้าเคลียร์พื้นที่"
"เรามาเริ่มประชุมอย่างเป็นทางการกันครับ ตอนนี้เรามาเริ่มเสนอว่าข้อความที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้มีใครไม่เห็นด้วย"
เยว่ชิงและเกอที่เพิ่งมีโอกาสเข้าร่วมถึงกับหัวร้อนหลังจากที่เริ่มมีการถกเถียงกัน ส่วนแรกที่โดนทึ้งก่อนคือกิลด์หมื่นดาบ เพราะพื้นที่มีขนาดใหญ่และอยู่ใกล้หอคอยมากที่สุด ซึ่งมันมีโอกาสมากที่จะเกิดดันเจี้ยนทุกวัน
ตามด้วยผลประโยชน์ของแต่ละตระกูลที่ต่อรอง โดยการรวมเป็นประเทศ วันนี้ทีมนี้ดูแลถ้ามีดันเจี้ยนก็โชคดีไปแล้ววนกันไปเรื่อยๆสิบทีมก็วนสิบวันแล้วเริ่มใหม่
ทางร้อยสามเสาหลักที่ต้องการความร่วมมือก็พยายามพูดคุยเรื่องความช่วยเหลือเบื้องต้นและพัฒนา เพราะไม่รู้ว่าบอสในชั้นที่ยี่สิบมันจะเล่นแง่อะไรอีก
"หยุดก่อน งั้นผมขอให้หัวหน้ากิลด์ตำหนักเทพอสูรเสนอแนวทางแล้วกันว่าจะเลือกแบบไหน"เยว่ชิงขมวดคิ้วเมื่อหัวหน้ากิลด์อัศวินสีชาดเอ่ยขึ้นมา ทางร้อยสามเสาหลักเองก็จนปัญญาจนหัวจะล้านเลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลยให้เยว่ชิงตัดสินใจ ในฐานะผู้มาใหม่
[ประลองครับโฮสต์ ใครกำปั้นใหญ่กว่าก็ชนะ]ระบบต้องเอ่ยบอกเพื่อช่วยเหลือ เพราะที่เยว่ชิงขมวดคิ้วไม่ใช่อีกฝ่ายกำลังคิดแต่กำลังอึนและมึนอยู่
"งั้นก็ประลองครับ ตัดสินกันด้วยกำลัง เพราะยังไงในดันเจี้ยนก็อันตราย ถ้าเป็นแบบนั้นไม่สู้คัดคนเก่งอย่างเดียวจะดีกว่าอัตราการรอดชีวิตก็สูง ยกเว้นจะสนใจไอเทมมากกว่าชีวิตตัวเอง"
ทางร้อยสามเสาหลักยกมือเห็นด้วยกับวิธีการนี้ทั้งหมด พวกเขาไม่ได้คิดถึงการประลองเพราะการประชุมครั้งนี้พวกเขาแค่ขอความร่วมมือเท่านั้น
"งั้นก็ตามนี้ ใครก็ตามที่อยากครอบครองพื้นที่หอคอยทั้งหมดก็ส่งคนมาสู้กับกิลด์หมื่นดาบ ฉันจะเป็นคู่ต่อสู้ให้เอง"เมื่อหลงจือหยางพูดขึ้น ไหนเลยจะมีคนกล้าประลองกับอีกฝ่าย จบเรื่องราวนี้ได้อย่างสวยงาม
ส่วนใครที่ยังไม่พอใจก็ไปประลองกันเอง โดยมีหนึ่งในร้อยสามเสาหลักให้การยืนยัน


"อื้อ"เยว่ชิงครางในลำคอ ร่างกายยืดคลายความเมื่อย เปลือกตาค่อยๆ กระพือเปิดเผยดวงตาสีน้ำตาลแวววาวไปด้วยความสดใสรับวันใหม่ แขนขาเหยียดยาวตวัดรัดร่างหลงจือหยางเข้ามากอด นอกจากแขนกับขาที่ก่ายบนลำตัวของหลงจือหยางก็ยังมีใบหน้าที่ซุกซบหน้าอกอีกฝ่าย
เยว่ชิงกดริมฝีปากบนหน้าอกของคนรักจากนั้นก็ใช้ใบหน้าถูไถไปมาอย่างขี้เกียจ หลงจือหยางมองคนช่างยั่วในยามเช้าเพราะร่างกายที่แนบชิดกันรวมทั้งความร้อนผ่าวบริเวณที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มกดจูบลงที่กลางอก มันทำให้ส่วนล่างที่ตั้งตรงตามปกติยามเช้า ได้ยืดยาวและขยายใหญ่กว่าปกติ
เยว่ชิงก้มหน้าลงต่ำกะพริบตาปริบๆ เมื่อบางส่วนดุนดันหน้าท้องของเขา เยว่ชิงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ใจหนึ่งอยากจะสัมผัสสานต่อเรื่องราวครั้งก่อนที่ดันเลือดกำเดาไหลและอีกใจก็อยากรู้อยากลอง
เยว่ชิงเงยหน้ามองคนพี่ เห็นหลงจือหยางสบสายตาแถมดวงตาคนรักที่มันเต็มไปด้วยความกระหาย ลูกกระเดือกขยับเขยื้อนขึ้นลง
"พี่ขอ ได้ไหม"หลงจือหยางพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเยว่ชิงพยักหน้าเผยอริมฝีปากรอคอยใบหน้าหล่อเหลาที่ขยับเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบอย่างแนบชิด
หลงจือหยางชักนำให้คนน้องคล้อยตาม เยว่ชิงไม่ได้ขัดขืนแถมให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ฝ่ามือร้อนผ่าวของหลงจือหยางสอดแทรกเนื้อผ้าสัมผัสถึงความเนียนนุ่มของผิวหนังค่อยๆ ปลดเสื้อผ้าออกจากร่างกายจนร่างกายของเยว่ชิงเปลือยเปล่าขาวโพลน
"อื้อ"หยาดน้ำสีใสค่อยๆ ไหลหยดเปื้อนปลายนิ้วของหลงจือหยางที่เกลี่ยริมฝีปากนุ่ม หลงจือหยางมองภาพตรงหน้าด้วยความกระหาย สอดนิ้วเรียวของตัวเองเข้าไปในโพรงปาก
เยว่ชิงราวกับถูกมอมเมา อ้าปากรับอย่างเต็มใจดูดเลียราวกับของหวาน หลงจือหยางรับรู้ถึงแรงดูดจนช่วงกึ่งกลางลำตัวของเขามันปวดหนึบอยากจะเข้าไปแทนที่นิ้ว เป็นสิ่งที่เยว่ชิงดูดกลืนราวกับของอร่อย
"อยากลองชิมมันไหม"หลงจือหยางพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล่อปนล่อลวงอยู่ในที ยกร่างคนน้องให้ลุกนั่งกับเตียง ในขณะที่หลงจือหยางถอดกางเกงออกจากตัว จนตัวตนแข็งขืนชี้ที่หน้าของเยว่ชิง
เจ้าตัวอ้าปากค้างดวงตากลมโตจ้องมองโดยไม่กะพริบตา หลงจือหยางยกมือสัมผัสแผ่วเบาบริเวณท้ายทอยจนเยว่ชิงสะดุ้ง
"ลองแตะมันดู มันเป็นของเธอ"เยว่ชิงยื่นมืออย่างกล้าๆ กลัวๆก่อนจะสัมผัสมัน และเป็นช่วงเวลาเดียวกับมันที่ผงกหัวทักทายพร้อมเสียงครางต่ำของหลงจือหยางที่ยามนี้ขบกรามแน่นอย่างระงับอารมณ์ ไม่ให้ตัวเองแสดงความเป็นสัตว์ป่าฉีกทึ้งร่างกายคนน้องแล้วสมสู่อย่างเอาแต่ใจ
เยว่ชิงที่ได้ยินเสียงหัวใจดวงน้อยก็ลิงโลดอย่างดีใจ ฝ่ามือทั้งสองข้างรูดขึ้นลงจนส่วนปลายมีน้ำปริ่ม เยว่ชิงสูดดมเข้าปอดก่อนจะได้กลิ่นแปลกใหม่ลอยเข้าจมูก ไม่ใช่กลิ่นที่ไม่ดีแต่มันดีมาถึงขนาดที่เขาอยากกลืนกินมันไปเสียเดียวนี้
เยว่ชิงถูกกระตุ้นสัญชาตญาณจนหูสีขาวและหางสีขาวโผล่ออกมา หลงจือหยางมองอย่างตะลึงยกมือนวดใบหูสีขาวอย่างเพลินมือก้มหน้าลงมองภาพที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มที่อ้าออกครอบงำตัวตนของเขาเข้าไป
"อ่า"หลงจือหยางกระตุกบั้นท้ายกระแทกสวนเข้าไป มองภาพยั่วยวนของจิ้งจอกขาวอย่างอดกลั้น ไม่ให้ตัวเองจับอีกฝ่ายแล้วกระแทกรัวเร็วเพราะกลัวคนน้องจะผวาที่รุนแรงตั้งแต่ครั้งแรก
"อ๊อก"เยว่ชิงตาโตยามที่จุกในลำคอ ฝ่ามือแนบกระชับท่อนขาอีกฝ่ายแล้วตีเบาๆ หลงจือหยางนัยน์ตาดำมืดคว้าศีรษะคนน้องให้เคลื่อนไหวรับจังหวะสอดรับกับการกระทำของเขาแต่ก็เบาแรงลงไปหลายส่วน
เยว่ชิงเป็นถึงจิ้งจอกไฉนเลยจะยอมแพ้ต่อกลกาม ยินยอมร่วมมือดูดกลืนน้ำหยางบริสุทธิ์เพื่อเพิ่มบำเพ็ญตบะและพละกำลัง หลงจือหยางกระแทกบั้นท้ายฟังเสียงสำลักและมองใบหน้าสุขสมของจิ้งจอกก่อนจะปลดปล่อยออกมา
เยว่ชิงรีบดูดกลืนน้ำหยางลงท้องเลียทุกหยาดหยดราวกับเสียดาย ดวงตากลมโตช้อนขึ้นอย่างออดอ้อน หลงจือหยางใช้นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากก่อนจะประกบจูบผลักคนรักให้นอนราบไปกับที่นอน
"อ๊า พี่"หลงจือหยางกอบกุมตัวตนของคนน้องที่มันผงกหัวท้าทาย ใช้ปลายนิ้วปิดรูรักที่คอยพ่นน้ำก่อนจะก้มใบหน้าลงใช้ปลายลิ้นแทรกเข้าไปในรูจีบสีสวย
"ฮึก อื้อ"เยว่ชิงกำผ้าปูที่นอนแน่น ยกสะโพกให้คนรักปรนเปรออย่างถนัดถนี่ หลงจือหยางสอดนิ้วเรียวขยับยายช่องทาง มองคนน้องที่น้ำตาคลอครางเสียงสั่นในลำคอ กึ่งกลางลำตัวของเขามันพร้อมรบอีกครั้งถึงแม้จะถูกรีดพิษไปแล้วครั้งหนึ่ง
"ให้พี่เข้าไปไหมคนดี"หลงจือหยางยื่นหน้าผากประกบหน้าผากคนงาม เยว่ชิงมองใบหน้าที่อดทนอดกลั้นของหลงจือหยางก็พยักหน้า
"ช่วยน้อง อื้อ เอาเข้ามา"น้ำเสียงอ่อนหวานกระซิบเชิญชวน หลงจือหยางถอนนิ้วออกก่อนจะดันตัวตนแทรกเข้าไป ส่วนปลายของหลงจือหยางค่อยๆ ถูกดูดกลืนเข้าไปในรูจีบ
หลงจือหยางขบเม้มริมฝีปากแน่น ค่อยๆขยับเมื่อคนตัวเล็กดูทรมานปนสุขสม ก่อนจะโถมแรงกายรัวเร็วขึ้นเมื่อคนน้องรองรับได้จนหมด
"อ่า เด็กดี"หลงจือหยางกดจูบที่ลำคอไล่ลงมาที่หน้าอกก่อนจะอ้าปากดูดดึงจุกสีสวย ใช้ฟันขบแล้วดึงเย่อมันเบาๆมองร่างกายคนน้องที่สะดุ้งเฮือกติดตาม
"อ๊ะ อ๊า"เยว่ชิงโอบแขนรอบลำคอ อ้าปากกัดเข้าหัวไหล่อีกฝ่าย สะโพกน้อยๆก็เด้งสวนอย่างชำนาญจนเจ้าตัวได้แต่กรีดร้องในใจ เยว่ชิงไม่รู้เลยว่าลึกๆแล้วตัวเองจะมีความต้องการทางด้านร่างกายขนาดนี้
"จะเสร็จ อื้อ"เยว่ชิงร่างกายกระตุกเมื่อถึงจุดสุดยอดครั้งแรก ด้านหลังขมิบถี่รัวจนคนพี่รัวเอวตอกกระแทกอย่างบ้าคลั่งก่อนจะคำรามออกมา ส่วนเยว่ชิงก็เสร็จสมอีกรอบในเวลาที่ไม่ห่างกับครั้งแรกเท่าไหร่
เจ้าตัวเอาหมอนมาปิดหน้าหลบหนีดวงตาวาววับของหลงจือหยาง คนพี่หัวเราะในลำคออุ้มคนรักท่าเจ้าหญิงก่อนจะวางลงในอ่างอาบน้ำเปิดน้ำอุ่นเพื่อทำความสะอาดร่างกายของพวกเขา
"รักนะครับ"หลงจือหยางที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังก่อนจะเอ่ยบอกรักแล้วแนบริมฝีปากกับขมับบาง เยว่ชิงหลับตาพริ้มอย่างเหนื่อยล้าราวกับออกกำลังกายยาวนานจนไม่ได้หยุดพัก
"อื้อ"เยว่ชิงตอบรับในลำคอก่อนจะหลับตาพริ้มลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ
หลงจือหยางมองคนรักที่หลับคอพับคออ่อนก่อนจะลุกขึ้นยืนอุ้มคนรักแนบอกใช้ผ้าเช็ดไปตามลำตัว มองร่องรอยสีกุหลาบตามเนื้อตัวอย่างพอใจ ที่รอยเหล่านี้ปรากฏบนร่างกายคนรักด้วยฝีมือของเขาเอง
หลงจือหยางวางคนรักพิงโซฟาหนานุ่มก่อนจะเดินไปเอาเสื้อผ้าตัวนุ่มๆมาสวมใส่ให้คนรักก่อนจะวางบนเตียงกว้าง จากนั้นก็จัดการตัวเองก่อนจะตามคนรักขึ้นเตียง
เยว่ชิงลืมตาตื่นอีกครั้งในช่วงสาย ใบหน้าของตัวเองแนบชิดกับหน้าอกกว้าง ช่วงเอวของเขาถูกทับด้วยลำแขนแกร่งของคนรักที่เลื่อนสถานะเป็นสามีหมาดๆ เยว่ชิงยิ้มออกมาอย่างมีความสุขพวงแก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าว
เยว่ชิงเงยหน้ามองหลงจือหยางที่หลับสนิทก่อนจะยืดลำคอตัวเองกดริมฝีปากเข้าที่ปลายคาง จากนั้นก็ซุกหน้าที่หน้าอกอีกฝ่าย
หลงจือหยางปรือตาเมื่อรับรู้ถึงการขยับร่างกายของเยว่ชิง หลังมือของเขาวางทาบไปที่หน้าผากมนสวย เพื่อวัดอุณหภูมิเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเป็นไข้ เมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิปกติก็เบาใจ
"จะลักหลับพี่เหรอ"หลงจือหยางจูบหน้าผากคนรักก่อนเอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่ให้คนตัวเล็กเขินอายมากยิ่งขึ้น
"ไม่ใช่สักหน่อย"เยว่ชิงยู่ปากเมื่อโดนใส่ร้าย เจ้าตัวส่ายหัวพัลวันอย่างไม่ยอมรับในข้อกล่าวหา
"จริงเหรอครับ เมีย"หลงจือหยางเอ่ยอีกครั้งและเน้นย้ำสถานะใหม่ เยว่ชิงอ้าปากกว้างก่อนจะก้มหน้าลงมุดเข้าที่อกหลงจือหยางอีกครั้ง
...เมียเลยนะ คนรักของเขาเรียกเขาว่าเมียเลยละ
เยว่ชิงมีความสุขมากจนอยากแบ่งปันเรื่องราวเหล่านี้ให้กับระบบ ก่อนจะถูกระบบตีกลับมาว่าตอนที่มีอะไรกันหลงจือหยางมอบค่าความฟินให้หลักล้านเชียวละ เป็นเหตุให้จิ้งจอกอายม้วน ไม่สงเสียงอื้ออึงใดๆ
...ระบบร้ายกาจมาก รับมือยากจริงๆ
"เรียกสามีหน่อยครับ อยากได้ยิน"หลงจือหยางกระชับอ้อมกอด เมื่อเห็นคนตัวเล็กเขินจนสติหลุดลอยไปไกล
เยว่ชิงอ้าปากพะงาบๆเมื่อหลงจือหยางขอให้เขาเรียกอีกฝ่ายว่าสามี พอเจ้าตัวเงยหน้าขึ้นก็เห็นสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวังของอีกฝ่ายก็ตกหลุมพรางในความหล่อและออร่าสามี สุดท้ายก็เอ่ยออกมา
"สะ...สามี อื้อ"หลงจือหยางได้ยินเสียงอีกฝ่ายเรียกว่าสามีก็อดใจไม่ไหว ก้มหน้าประกบจูบอีกฝ่ายสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนชื้นกวาดต้อนลิ้นเล็กๆให้เกี่ยวกวัดดูดดึงจนลิ้นชาก่อนจะปล่อย
เยว่ชิงเม้มริมฝีปากตัวเองเบาๆมองคนฉวยโอกาสอย่างโมโห เขาเกือบตายเลยนะ เกือบหายใจไม่ออกเสียแล้ว แถมริมฝีปากยังชาอีกด้วย หึ่ย...คนใจร้าย
"ขอโทษครับ พี่อดใจไม่ไหวจริงๆ ไปกินข้าวกัน"หลงจือหยางขอโทษคนน้อง มองคนงามนั่งหน้าตูมบนเตียงก็ยกมืออีกฝ่ายขึ้นมาจูบหลังมืออย่างปลอบประโลม จากนั้นก็เบนความสนใจไปที่อาหาร
หลงจือหยางอุ้มคนรักแนบอกในท่าหันหน้าเข้าหากัน เยว่ชิงยกมือกอดคออีกฝ่ายช่วงขาก็เกี่ยวเอวคนรักกันร่วง
หลงจือหยางวางคนรักบนเก้าอี้อย่างเบามือ ก่อนจะสวมชุดผ้ากันเปื้อนแล้วมองคนรักว่าอยากจะกินอะไรเป็นพิเศษ
"ถ้าคิดไม่ได้ ก็กินพี่รองท้องไปก่อน เพราะพี่อร่อยมากเนอะ"หลงจือหยางยักคิ้วให้เยว่ชิง เจ้าจิ้งจอกน้อยขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวเอง หลังจากที่เราได้กัน หลงจือหยางก็อ่อยไม่พักเลยจริงๆ
"น้องเอาต้มจืดไข่เจียวแล้วก็ต้มกระดูกหมู"เยว่ชิงเมินคำเชิญชวนอีกฝ่าย จิ้งจอกอย่างเขาต้องล่อลวงคนอื่น ไม่ใช่โดนคนอื่นล่อลวงแบบนี้
หลงจือหยางพยักหน้าแม้จะติดตรงที่เสียดายเล็กน้อยที่คนน้องไม่ชวนเขาขึ้นเตียงอีกรอบ


หลงจือหยางตักกับข้าวใส่จานคนน้องอย่างเอาอกเอาใจ เยว่ชิงเองก็เคอะเขินทุกครั้งที่สบตากับดวงตาแพรวพราวระยิบระยับราวกับมีดวงดาวนับล้านดวงเช่นนั้น เจ้าตัวทำได้เพียงบ่นมุบมิบเบาๆ ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ มือก็ตักข้าวเข้าปากอย่างมีความสุข
หลงจือหยางกินอิ่มก็นั่งท้าวคางมองจิ้งจอกน้อยกินข้าวอย่างมีความสุขจนหัวใจของเขารู้สึกอิ่มไปด้วย จากความสุขแรกที่ได้เป็นแฟนกันจนถึงตอนนี้ที่เลื่อนสถานะขึ้นมา หลงจือหยางเริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเองคลั่งรักคนน้องขนาดไหน ตราบใดที่อีกฝ่ายมีความสุขหลงจือหยางก็มีความสุข
เยว่ชิงกะพริบตาปริบๆ แก้มที่อมข้าวอยู่ก็เคี้ยวมุบมิบราวกับแฮมเตอร์ตัวน้อยที่ซุกของกลางไว้ในแก้ม พอโดนจับได้ก็รีบกลืนลงคอทำลายหลักฐาน
ระบบที่อยู่อีกฝากฝั่งก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนคะแนนความฟินขึ้นรัวๆ พอเห็นว่าเยว่ชิงกินข้าวอยู่กับหลงจือหยางราวกับคนเมายานั่งมองอย่างหลงใหลก็เข้าใจ ตอนนี้ในสายตาอีกฝ่ายคงติดฟิลเตอร์ความงามให้เยว่ชิงเรียบร้อยแล้ว
มื้อเช้าจบลงอย่างงดงาม ท่ามกลางความกระอักกระอวนของเยว่ชิงที่รู้สึกราวกับถูกเปลื้องผ้าร่างกายเปลือยเปล่า ท่ามกลางสายตาของหลงจือหยางที่จับจ้องตลอดเวลา
"จะมองน้องอีกนานไหมครับ"เยว่ชิงเอ่ยถามแล้วถลึงตาใส่ตรงๆ ไปหนึ่งที หลงจือหยางที่สวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียวนั่งบนโซฟาก็ตบที่ตักของตัวเอง มองทุกย่างก้าวด้วยความหลงใหล
เยว่ชิงอิดออดเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปอย่างว่าง่าย หลงจือหยางเลยรวบคนงามนั่งทับตักแบบหันหน้าเข้าหากัน
"คงมองตลอดจนกว่าจะหมดรัก"หลงจือหยางกดจูบริมฝีปากจิ้มลิ้ม กลีบปากขยี้กันเบาๆ ก่อนที่เรียวลิ้นซุกซนจะสอดแทรกเข้าไปไล่ต้อนลิ้นเล็กๆ คนทั้งคู่ส่งเสียงครางออกจากลำคอด้วยความพึงพอใจ
"และนั่น มันหมายถึงตลอดชีวิตของพี่"หลังจากถอนริมฝีปากคนพี่ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เอ่ยกระเซ้าไปหนึ่งที เยว่ชิงใบหน้าแดงกล่ำขบเม้มริมฝีปากแน่น ก้มหน้าซุกซบอกกว้าง ได้ยินเสียงของหลงจือหยางหัวเราะแผ่วเบา เยว่ชิงก็กัดหน้าอกไปหนึ่งทีเป็นการเอาคืนจนหลงจือหยางสะดุ้ง
"คิดว่าแก้แค้นพี่ได้คนเดียว"น้ำเสียงหลงจือหยางเต็มไปด้วยความท้าทาย อีกทั้งยังรับรู้ได้ว่าเยว่ชิงกัดหน้าอกแน่นๆ ของเขาเพราะต้องการแก้แค้น
"หึ"เยว่ชิงเองก็เชิดหน้าท้าทาย ก่อนจะร้องอ๊ะออกมาเมื่อฝ่ามือของหลงจือหยางตะปบเข้าที่ก้อนนุ่มนิ่มของเขาแล้วบีบแรงๆ อีกด้วย
"อย่า"เยว่ชิงพูดเสียงแผ่วเบาเมื่อคนพี่ลงมือหนักเรื่อยๆ ซุกซบใบหน้าร้อนผ่าวเบ้าตาแดงระเรื่อที่ถูกโจมตี ส่วนกึ่งกลางร่างกายของเยว่ชิงดุนดันหน้าท้องของหลงจือหยางจนคนพี่หอบหายใจหนักหน่วงมากขึ้น
เยว่ชิงเงยหน้าขึ้นมองหลงจือหยางที่ขบกรามแน่นเพื่อสกัดกลั้นความปรารถนาเพราะเมื่อคืนเขาก็รังแกเด็กน้อยไปรอบหนึ่งแล้ว
"พี่ครับ"เยว่ชิงรับรู้ถึงความกังวลก็ยื่นริมฝีปากจูบปลายครางได้ยินเสียงครางแผ่วออกมาจากริมฝีปากหนาของหลงจือหยาง
"ไม่จำเป็นต้องอดทนเลยครับ น้องเป็นของพี่"เยว่ชิงขยับสะโพกถูไถตัวตนที่มันเคยนอนหลับสนิทให้ลุกขึ้นมาชูคอขึ้นมาอย่างท้าทาย
หลงจือหยางดันสะโพกคนน้องให้สูงขึ้นถลกกางเกงตังเองลงปลดปล่อยตัวตนให้ออกมาอีกครั้ง เยว่ชิงกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อช่องทางด้านหลังของเขามันกำลังต้องการครอบครองตัวตนขนาดใหญ่นี้ ประกาศศักดาว่ามันคือของของใครและประกาศให้คนอื่นรู้ว่ามันคือของเขาเท่านั้น
หลงจือหยางปลดกางเกงของเยว่ชิงออกใช้นิ้วเบิกทางเพื่อลดความเจ็บในยามที่สอดแทรกตัวตนของเขาเข้าไป
"พะ...พี่ อื้อ"เยว่ชิงขาสั่นระริกขยับตอบโต้เรียวนิ้วที่กดกระแทกจุดเสียงจนเนื้อตัวสั่นระริก จนได้ยินเสียงเฉอะแฉะน่าอาย เจ้าตัวเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อนิ้วเรียวถูกดึงออก ช่องทางด้านหลังอ้าออกราวกับกระหายต้องการสิ่งที่ใหญ่กว่าเข้ามาเติบเต็ม
หลงจือหยางจับตัวตนของตัวเองให้ตรงก่อนจะโอบประคองคนน้องให้ค่อยๆนั่งทับ ไม่นานร่างกายคนทั้งคู่ก็เชื่อมต่อกัน เยว่ชิงเป็นฝ่ายขย่มป้อนรสรักให้หลงจือหยาง แม้ช่วงแรกจะเก้ๆกังๆไปบ้าง แต่พอจับจุดได้ก็สอดประสานกันได้อย่างดี
"อ๊า"เยว่ชิงวางฝ่ามือกุมไหล่ของหลงจือหยางก่อนจะจิกปลายนิ้วลง ระบายความเสียวที่ได้รับ หลงจือหยางไม่น้อยหน้าดูดหน้าอกเยว่ชิงจนตอนนี้ทั้งตัวเต็มไปด้วยร่องรอยสีกุหลาบ
แต่เดิมก็มีอยู่แล้วหลงจือหยางก็อยากจะทำใหม่ ตอกย้ำถึงความแข็งแกร่งของเขาที่สามารถมอบบทรักให้คนน้องได้ตลอดเวลา
หลงจือหยางจับสะโพกแน่นก่อนจะกระแทกสวนขึ้นด้านบน มองคนน้องร่างกายโยกคลอนไปมา ก่อนที่ทั้งคู่จะพ่นน้ำรักออกมาพร้อมๆกัน
"เด็กดี"หลงจือหยางมองคนน้องที่ฟุบเข้าที่หน้าอก ร่างกายของคนสองคนหอบหายใจรุนแรงไม่แพ้กัน หลงจือหยางไล้ปลายนิ้วไปตามร่างกายของเยว่ชิง
"นอนพักไหม"เยว่ชิงพยักหน้า หลงจือหยางค่อยๆอุ้มคนน้องเข้าไปอาบน้ำชำระหยาดเหงื่อที่คลุมร่างกายพวกเขาทั้งคู่ในตอนนี้
"ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่"ภายในห้องประชุมแห่งหนึ่งบริเวณใต้ดินในโรงงานร้าง ชายหลายสิบคนสวมหน้ากากสีดำปิดบังใบหน้า มีเพียงดวงตาส่องประกายที่หลายๆคนมองเห็น
บนโต๊ะตัวยาวมีเพียงแผงหน้าจอสี่เหลี่ยมคล้ายของในหอคอยประจำเก้าอี้แต่ละตัว ผู้คนที่ปรากฏในจอสี่เหลี่ยมมีเพียงภาพตัวบุคคลเป็นสีดำ พวกเขาไม่รู้ได้เลยว่าใครเป็นใคร แต่พวกเขามีจุดประสงค์เดียว
ขึ้นเป็นใหญ่! ใครขวางต้องฆ่า!
"ยังไม่แน่ชัดในเรื่องนี้ แต่ดูเหมือนมันมีเงื่อนไข"ลำดับหมายเลขสามเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันหลายวินาทีที่แต่ละคนจึงได้ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา ดูเหมือนสิ่งที่อีกฝ่ายพูดจะเป็นความจริง แต่นั่นก็ยังไม่สามารถการันตีได้ว่ามันคือเรื่องจริงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์หรืออีกฝ่ายตบตา
"อย่าลืมว่าชายคนนั้นมันแสดงเก่งขนาดไหน"ลำดับหมายเลขแปดเอ่ยขึ้นอย่างเคียดแค้น ใบหน้าที่แท้จริงกำลังบิดเบี้ยวเต็มทน ฝ่ามือที่กอบกุมแก้วเหล้าชั้นดีแตกละเอียดคามือ
"เราไม่สามารถลงรายละเอียดได้ในช่วงนี้"ชายที่นั่งตำแหน่งที่หนึ่งเอ่ยขึ้น เขาไม่รีบร้อนที่จะลงมือ ตราบใดที่ข้อมูลไม่แน่ชัด หากเสี่ยงไปฝั่งของเขากองกำลังที่เตรียมไว้จะเสียหายเอาได้
ไว้ตอนที่พวกเขาพร้อมสุดๆจะลงมือก็ไม่สาย
"งั้นเรื่องดันเจี้ยนละ"ชายในหมายเลขสิบสามเอ่ยขึ้นหลังจากที่พวกเขาแต่ละคนปิดปากเงียบ
"สร้างของเลียนแบบแล้วเปลี่ยนเอามา ถ้าเอาจากกิลด์ไม่ได้ก็เอาจากตระกูลเล็กๆแทน ถ้ามันระแคะระคายก็สร้างความปั่นป่วนให้พวกมันระแวงกันเอง"
"ตาแก่นั่นต้องการความร่วมมือ เราก็แค่สร้างสถานการณ์ให้พวกมันฆ่ากันเอง"ชายที่อยู่ลำดับที่หนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ หากพวกนั้นฆ่ากันตายได้ก็คงดี
ทั้งหมดต่างปิดการประชุมครั้งนี้ลงโดยที่ตัดสินใจยังไม่เคลื่อนไหวอะไรมากมาย
"อ่านหนังสืออยู่เหรอ ดีๆขยันดี"ตาเฒ่าหวังเค่อซวนเอ่ยทักทายลูกเขยที่นั่งอ่านหนังสือในห้องสมุด อีกคนส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้ก่อนจะยกมือดันแว่นกลับเข้าที่
"ครับคุณพ่อ พอดีพรุ่งนี้ผมต้องสอนนักเรียนปีห้านะครับ เลยต้องเตรียมตัวมากนิดนึง"หวังเค่อซวนพยักหน้าอย่างพึงพอใจในความขยันของลูกเขย ไม่นานเด็กชายตัวเล็กๆก็วิ่งเข้ามาสวมกอดที่ขาของหวังเซียวหมิงคนพ่อ
หวังเซียวหมิงเป็นบุรุษที่เกิดในครอบครัวที่แตกแยกก่อนจะแต่งเข้าตระกูลหวัง เจ้าตัวเป็นคนอบอุ่นอ่อนโยน มีสัมพันธไมตรีที่ดีต่อคนรอบข้าง ซึ่งเป็นที่พึงพอใจของหวังเค่อซวนอย่างมาก
"คุณพ่อ คุณอาบ่นอีกแล้ว"เด็กชายตัวน้อยเอ่ยฟ้อง ไม่นานคนเป็นอาและลูกชายคนเล็กของหวังเค่อซวนจะก้าวตามมา
"เป็นเด็กผู้ชายเสียเปล่า ขี้ฟ้องจริง"อีกฝ่ายตวัดสายตาโฉบเชี่ยวมองหลานชายก่อนจะถลึงตาใส่พี่เขยที่แสนจะขี้ขลาดของตัวเอง
"ไปดันเจี้ยนกับกิลด์อื่นอีกแล้วเหรอ พ่อบอกกี่ครั้ง ครั้งนี้แกยังบาดเจ็บมาอีก"หวังเค่อซวนมองมือที่พันผ้าพันแผลจนอยากจะวิ่งไปทุบตีอีกฝ่าย
"บอกๆ บอกอยู่ได้เคยถามผมบ้างไหมว่าอยากอยู่อย่างสงบ ในขณะที่คนอื่นมีหน้ามีตา พ่อจะให้คนที่บ้านซุกตัวหัวหดทำไม หรือเพราะแม่ตายพวกเราถึงไม่มีทางเลือกด้วยตัวเอง"
"หุบปากซะหวังจีเว่ย"ตาเฒ่าหวังเค่อซวนรู้สึกไม่พอใจอย่างมากที่ลูกชายขัดคำสั่ง ในเมื่อตระกูลหวังประกาศชัดเจนว่าไม่ต้องการอำนาจ เพราะถ้ามีมันจะนำความวุ่นวายมาให้
"เหอะ คนที่อยู่ในโอวาทของพ่อน่าจะมีแต่พี่เขยขี้ขลาดของผมนั่นแหละ"อีกฝ่ายว่าอย่างไม่หยี่ละก็แค่คนห่วยๆที่ประลองกำลังยังแพ้เขา ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวหูหนวกตาบอดก็คงไม่มีทางแต่งเข้ามาเป็นเขยตระกูลหวัง
"จำไว้นะ สักวันผมจะยิ่งใหญ่กว่าใครๆ"อีกฝ่ายสะบัดหน้าหนีก่อนจะออกจากห้อง ไม่นานก็มีข้อความปริศนาส่งมา
ไอเทมที่ต้องการ มีแน่นอนข้อแลกเปลี่ยน...
"เหอะ ใครอยากจะจมปรักอยู่แบบนี้กัน"อีกฝ่ายขับรถออกจากบ้านทันที
"คุณพ่อไม่เป็นอะไรนะครับ"หวังเซียวหมิงประคองพ่อตาให้นั่งลงก่อนจะเดินไปชงชาที่มุมห้องแล้วยื่นให้อีกฝ่าย
"ช่างเถอะ พ่อควรชินมากกว่า"หวังเค่อซวนถอนหายใจทิ้งเฮือกใหญ่ เพราะความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจจึงได้หลับลงอย่างง่ายดาย เด็กน้อยของบ้านเตรียมพูดขึ้นคนเป็นพ่อก็จุ๊ปากเบาๆ
ไม่นานหวังเจียวมี่ก็เดินเข้ามา ใบหน้างดงามอ่อนหวานส่งรอยยิ้มให้คนเป็นสามี หวังเซียวหมิงอ้าแขนกว้างมองภรรยาที่น่ารักโถมร่างกายสวมกอด
"น้องฉันหาเรื่องคุณอีกแล้ว ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม"หวังเจียวมี่เองก็เหนื่อยใจไม่แพ้กัน น้องชายคนเล็กของบ้านทุกวันนี้แทบจะอยู่ไม่ติดบ้าน ไม่สนิทใจกับใคร ทำตามความต้องการตัวเองทุกอย่าง แม้กระทั่งท้าประลองกับสามีเธอเพื่อเยาะเย้ย
"คนบางคนไม่มีเหตุผลในสิ่งที่จะทำ ตราบใดที่เป็นความต้องการของเขา"หวังเซียวหมิงเอ่ยปลอบใจภรรยา
"งั้นพาพ่อไปนอนดีกว่านะคะ ขืนนอนแบบนี้คงปวดหลังแย่"คนทั้งคู่ช่วยกันประคองผู้เฒ่าหวังไปนอนก่อนจะกลับไปพลอดรักกันที่ห้อง ท่ามกลางสายตาลูกชายลูกสาวถึงสามคน


"ไม่ต้องห่วงครับคุณปู่หลง ผมจะเอาสินสอดมาขอพี่หยางเอง"ว่าแล้วก็ฉีกยิ้มกว้าง
"พรวด แค่กๆ"ใครหวงเรื่องนั้นกัน ไอ้เด็กบ้า
เสียงไอของทุกคนสงบลงก็หันมามองที่ต้นเหตุที่เลิกลั่กไปหยุดเมื่อสายตาไปเห็นคนรักของตัวเองส่งสายตากรุ่มกริ่มมาให้ ภารกิจก็คือต้องอวยคนรักต่อหน้าคนรักที่จ้องมองมาราวกับเปลื้องผ้าออกจนหมด จนเยว่ชิงขนแขนลุกพรึบพรับ
"เอาไว้ก่อน ไม่ต้องรีบร้อนไป มาๆกินข้าวกัน"เพื่อให้หลุดจากบรรยากาศกระอักกระอวน ผู้เฒ่าหลงจึงโบกมือให้คนตักข้าวใส่จาน เยว่ชิงมองความหรูหราเว่อวังที่ชาตินี้ไม่แม้แต่จะคิดว่าจะได้สัมผัส
ต้องขอบคุณคนรักของเขาจริงๆ....ว่าแล้วก็หันไปส่งสายตาขอบอกของใจให้กับหลงจือหยาง
ถ้าหลงจือหยางรับรู้คงจะส่ายหน้าแล้วยกมือขยี้หัวของเยว่ชิงจากนั้นก็ตอบไปว่า คนพวกนั้นต่างหากที่ทำไม่ใช่พี่
"อันนี้อร่อย"เยว่ชิงตาโตอย่างพอใจเมื่อกินคำแรกก็คิดว่าตัวเองกำลังกินอาหารบนสวรรค์ ผู้เฒ่าหลงส่งสายตาให้กับฟางเลี่ยงหรู นางพยักหน้าก่อนจะอ้าปาก
"พี่หยางกินๆ"เยว่ชิงตักอาหารใส่จานหลงจือหยาง จากนั้นก็เอียงคอมองฟางเลี่ยงหรูที่อ้าปากค้างราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง
"คุณแม่ก็อยากกินสินะครับ ผมตักให้"ฟางเลี่ยงหรูส่งสายตากลับไปที่ผู้เฒ่าหลง ก่อนจะตอบกลับเยว่ชิง
"ใช่จ๊ะ"อันที่จริงคือไม่ แค่อยากจะบอกว่าถ้ามันอร่อยก็กลับมากินที่นี่พร้อมหลงจือหยางบ่อยๆ เพื่อดึงอีกฝ่ายให้กลมกลืนไปกับคนในตระกูลจะได้ชักนำหลงจือหยางให้กลับเข้าที่เข้าทาง
เยว่ชิงยิ้มตาหยี่อย่างมีความสุข ตักอาหารวางบนจานของฟางเลี่ยงหรูเสร็จก็หันไปเอาใจหลงจือหยางต่อทันที คิดว่าไม่รู้รึไงว่าคิดอะไรกัน ถ้าไม่มีระบบก็คงไม่รู้นั่นแหละ แต่เพราะมีระบบเยว่ชิงจึงฉลาดมาก
"โอ้ อันนี้ด้วยครับ"เยว่ชิงตักกับข้าวอีกสองสามอย่างให้อีกฝ่าย ก่อนที่หลงจือหยางจะทำแบบเดียวกัน คนทั้งคู่ทำอย่างลื่นไหลไม่มีความเคอะเขิน ราวกับสิ่งที่แสดงออกมาเป็นเรื่องราวปกติที่ทำจนคุ้นชิน
คนอื่นๆได้แต่ตาโตมองภาพและบรรยากาศตรงหน้าราวกับไม่เชื่อในสายตาตัวเอง พวกเขาเคยคิดว่าตัวเองรู้จักหลงจือหยางมากที่สุด ก็ใครใช้ให้อีกฝ่ายเกิดในตระกูลหลงกัน
ตั้งแต่เด็กหลงจือหยางถูกเลี้ยงดูและรับการอบรมสั่งสอนตั้งแต่รู้ความ ใช้ชีวิตราวกับหุ่นยนต์ตัวหนึ่งที่ตั้งโปรแกรมเอาไว้ ชีวิตวัยเด็กก็โรยด้วยกรีบกุหลาบเพราะมันถูกโปรยทางไปด้วยชื่อเสียงตระกูล
ทุกสิ่งที่หลงจือหยางทำ ล้วนมาจากคำสั่ง ไม่ว่าจะเรื่องเรียน กีฬา ความสามารถแม้กระทั่งเพื่อน จนหลงจือหยางแข็งข้อกับตระกูลเพราะเพราะเพื่อนคนหนึ่ง จากนั้นก็เริ่มตีตัวออกห่างโดยใช้ชีวิตไปกับดันเจี้ยนในช่วงอายุสิบห้าปี
พวกเขาเคยเชื่อมั่นว่าสุดท้ายหลงจือหยางย่อมไม่แตกต่าง เพราะทุกคนในตระกูลไม่ว่าใครก็ต่างอยากได้ลาภยศและการสรรเสริญ แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับผิดพลาดไปหมด
หลงจือหยางสร้างชื่อเสียงและลาภยศขึ้นมาด้วยตัวเอง ใช้ความสามารถสร้างกิลด์ขึ้นมาพร้อมทั้งรวบรวมคนที่มีฝีมือเข้าด้วยกัน ซึ่งเด็กที่หลงจือหยางช่วยก็เป็นกลุ่มคนที่คนอื่นมองว่าไม่มีประโยชน์ ไม่ว่าจะสายดนตรีหรือแม้กระทั้งของจิปาถะ
มื้ออาหารจบลงด้วยความกระอักกระอวน พวกเขารู้สึกเหมือนถูกยัดอาหารหมาตลอดเวลา แม้กระทั่งสตรีคนอื่นๆที่นั่งร่วมโต๊ะก็ได้แต่ปลงตกเมื่อสองคนรักผลัดกันตักอาหารใส่จานของกันและกัน ใครบ้างที่จะไม่อิจฉาริษยาที่เห็นหลงจือหยางเอาใจเกอน้อยขนาดไหน
ในขณะที่พวกเขาไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้เลยสักครั้งถึงจะอยู่ในฐานะภรรยาแต่ก็เป็นได้แค่ดอกไม้ประดับเสริมบารมีเท่านั้น
ผู้เฒ่าหลงกระแอมไอก่อนจะพาคนอื่นๆไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น เยว่ชิงทรุดนั่งลงข้างๆหลงจือหยางสอดฝ่ามือรับกับมืออีกฝ่าย รอคอยการสนทนาถัดไป ซึ่งมั่นใจได้เลยว่าจะต้องเข้าเรื่องราวที่ต้องการจริงๆ
"ถ้าชอบก็มาอยู่ที่นี่ด้วยกัน ไหนๆก็เป็นหลานสะใภ้ฉันแล้ว"เยว่ชิงได้ยินคำถามตามที่คาดเอาไว้ก็ไม่ได้ตกใจแต่อย่างใด ยังคงทำภารกิจของตัวเองต่อไป
"ผมแล้วแต่พี่หยางครับ เขาอยู่ที่ไหนผมก็อยู่ที่นั่น"จากนั้นเมื่อได้รับคำถามเกี่ยวกับการอยู่กับหลงจือหยางมา
เจ้าตัวก็บรรยายสรรพคุณของการมีหลงจือหยางในชีวิตราวกับคนขายประกันที่กำลังทำยอดแข่งขันเพื่อโบนัสปลายปี ไม่เพียงแต่อวยประโยชน์ของหลงจือหยาง แต่ยังโอ้อวดราวกับว่า...ก็ไม่มีหลงจือหยางเป็นของตัวเอง ไม่คงเข้าใจหรอก
"นอกจากพี่หยางจะทำอาหารอร่อยๆให้ผมกินทุกเช้าแล้ว เขายัง....."คนที่อยู่ในห้องราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง นี่พวกเขากำลังฟังเรื่องอะไรอยู่ คนไร้หัวใจอย่างหลงจือหยางนะเหรอจะทำอาหารให้คนอื่นทาน
พอมองไปเห็นสายตาวิบวับเปร่งประกายของเยว่ชิงก็พูดไม่ออก ได้แต่จำใจยอมรับว่าที่อีกฝ่ายพูดมาเป็นความจริง เพราะขนาดชื่อของคนที่ถูกพูดคุยในสนทนายังนั่งเรียบเฉยไม่มีอาการใดๆหลุดออกมา
"แถมพี่หยางของผมยังใจดีอีกด้วยนะครับ คราวก่อน...."คนในตระกูลหลงราวกับพบเจอกับอาหารหมาชามโต มองอีกฝ่ายยืดอกโอ้อวดถึงความดีงามก็ได้แต่ถอนหายใจทิ้ง คนเป็นพ่อแม่แท้ๆยังไม่เคยรู้อะไรเลยด้วยซ้ำ ดูท่าเกอน้อยคงมีความสำคัญกับหลงจือหยางมากที่สุด
เพราะแบบนั้น การเคลื่อนไหวของพวกเขาจะต้องรัดกุม สิ่งไหนควรแตะต้องและสิ่งไหนที่ไม่ควรแตะต้อง ไม่งั้นจะกลายเป็นการกระตุ้นความโกรธเกลียดของหลงจือหยางทันที
และหากเกอน้อยเป็นอะไรขึ้นมา คงไม่ใช่แค่กิลด์หมื่นดาบที่จะพุ่งเป้ามาที่ตระกูลหลง ยังมีเกอที่สามารถกลายร่างเป็นสัตว์อสูรที่พร้อมโจมตีพวกเขาอีกด้วย
เพราะในปัจจุบันคนที่หนุนหลังคนทั้งคู่ มีแต่ยอดฝีมือทั้งนั้น และถ้าหากแลกกัน ตระกูลหลงอาจจะเจ็บหนักจนล่มสลายไป แถมหลงจือหยางจะไม่ถูกประชาชนตราหน้าตัดสิ้น แต่จะเป็นตระกูลหลงที่ถูกสังคมตราหน้าแทน
คนในตระกูลหลงแลกเปลี่ยนสายตากัน ทุกๆการเคลื่อนไหวอยู่ในสายตาของหลงจือหยางทั้งหมด เขาหันความสนใจไปที่เด็กน้อยของเขา บางทีการอวยเขามากๆขนาดนี้อาจจะกลายเป็นผลดีก็ได้
ผ่านไปสักระยะผู้เฒ่าหลงก็หน้าดำหน้าแดงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก่อนจะโบกมือให้หลงจือหยางกลับไป เมื่อแผ่นหลังของคนทั้งคู่พ้นออกจากประตู ผู้เฒ่าของบ้านก็ส่งเสียงฮึมฮำในลำคออย่างไม่พอใจ
"ดี ดีจริงๆลูกรักของแกมั่นช่างเลือกคนรักได้ดีจริงๆ"หลงจือฮ่าวก้มหน้าลงเช่นเดียวกับฟางเลี่ยงหรู
"แล้วเราจะทำยังไงกันต่อดีครับ"หนึ่งในผู้อาวุโสเอ่ยถามเพราะตอนนี้พวกเขายังไม่แน่ใจว่าจะเดินไปทิศทางไหนต่อดี เพราะดูเหมือนการเข้าทางเกอน้อยนั่นอาจจะไม่มีประโยชน์แถมยังทำให้หลงจือหยางเพ่งเล็งพวกเขาเป็นพิเศษ
ไม่ใช่ว่าตอนนี้พวกเขาจะขยับตัวไปทางไหน อีกฝ่ายก็เตรียมจับจ้องพวกเขาแล้วรึ
"จะไปทำอะไรได้"ผู้เฒ่าตระกูลหลงโมโห หากรู้แบบนี้เขาคงไม่เชิญมา
"ไม่เห็นเรอะ ไอ้เด็กเกอนั้นเทพจะบูชาเจ้าหลงจือหยางราวกับเทพเจ้าอยู่แล้ว ถ้าหลงจือหยางมันบอกว่าจระเข้คือกิ่งก่าเจ้าเด็กเกอนั่นคงจะเชื่อสุดใจ ดีไม่ดีจะจับมาให้หลงจือหยางเชยชมอีกด้วย"
"เหอะ ความรักมันมีอะไรดี สิ่งที่สั่งสมบารมีคือเงินทองและอิทธิพลเท่านั้นแหละ"หลงเจียนเจี๋ยพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
คนอื่นๆได้แต่มองตามหลังโดยไม่รู้ว่าสถานการณ์นี้พวกเขาควรจะทำอะไรเป็นลำดับถัดไป
"คนเก่ง ขอบคุณนะครับ"เมื่อขึ้นมาบนรถหลงจือหยางก็ตอบแทนคนน่ารักด้วยจุมพิตที่อ่อนโยน เยว่ชิงไม่ปฏิเสธอีกทั้งยังตอบสนองก่อนหลงจือหยางจะรู้สึกได้ถึงแรงโถมที่เข้ามา
เจ้าตัวมองคนหลับสนิทในอ้อมกอด ก่อนจะเอนเบาะรถแล้วจัดท่าคนรักให้นอนอย่างสบาย จากนั้นก็ถอดเสื้อคลุมออกเพื่อคลุมร่างกายให้อีกฝ่าย
หลงจือหยางมองเด็กน้อยที่หลับสนิทหลัง นิ้วมือของเขาเคาะไปกับพวงมาลัยมองเด็กน้อยด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะนึกย้อนไปตอนที่เด็กน้อยยืดอกปกป้องเขาอย่างชัดเจนจนมันสลักเข้าไปที่หัวใจ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เหตุการณ์ในครั้งนี้เขาคงลืมไม่ลง
"การที่มีเด็กน้อยเป็นคนรักนี่ มันดีจริงๆ"หลงจือหยางลูบศีรษะคนตัวเล็กก่อนจะขับรถออกจากรั้วตระกูลหลงแล้วเดินทางกลับที่พัก
เยว่ชิงลืมตาขึ้นอีกครั้งช่วงกลางดึกก่อนจะได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ
" ภารกิจที่ 21 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:คอลเลคชั่นที่สองในแบบคอสเพลย์สุดลิมิเต็ดอิดิชั่น  "
[โฮสต์ทำได้ดีมากจริงๆ ไม่เพียงแต่จะทำให้หลงจือหยางภูมิใจแต่ยังทำให้คนในเงามืดคืบคลานได้ช้าหลง]เยว่ชิงขมวดคิ้วเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ถอยแต่ชะลอตัว
[อย่าห่วงเลยโฮสต์ อย่าลืมว่ายังมีระบบอยู่]เยว่ชิงตาโตวาววับอย่างพอใจ ระบบของเขายอดเยี่ยมที่สุด
สายตาคู่สวยกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะเห็นคนรักนอนหลับอยู่ข้างๆศีรษะของเขาหนุนแขนอีกฝ่าย เยว่ชิงยิ้มออกมาท่ามกลางความมืด ฝ่ามือลูบใบหน้าคมสันของอีกฝ่าย มือน้อยๆวางทาบแก้มคนรักอย่างเบามือ
"จะลักหลับพี่เหรอ หืม"เมื่อหลงจือหยางลืมตาขึ้นมาเยว่ชิงก็สะดุ้งหดฝ่ามือตัวเองทันทีแต่ยังช้ากว่าหลงจือหยางที่ถึงมือเข้าไปใกล้ริมฝีปากแล้วจูบปลายนิ้วเบาๆ ราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน เยว่ชิงรู้สึกร้อนวูบวาบตั้งแต่ปลายนิ้วขึ้นมาที่ใบหน้า
"น้องเปล่า"เยว่ชิงส่ายหน้าแล้วเลือกที่จะซ่อนใบหน้าของตัวเองกับอกแกร่งของอีกฝ่าย ถึงแม้จะอยู่ท่ามกลางความมืดแต่เยว่ชิงก็ยังสัมผัสได้ว่าสายตานั้นร้อนแรงขนาดไหน


"พะ...พี่"เยว่ชิงพูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิวสั่นพร่าเรียกหลงจือหยางเมื่อได้รับสายตาที่ร้อนแรงจ้องมองมา คนพี่กลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอปลายลิ้นตวัดเลียริมฝีปากหนา ใช้มือประคองใบหน้าเด็กน้อยขึ้นรับจูบ
หลงจือหยางค่อยๆกดริมฝีปากอีกฝ่ายใช้ปลายลิ้นเลียให้เด็กน้อยเผยอริมฝีปาก ก่อนจะสอดลิ้นพัวพันดูดดึงน้ำหวานจนเยว่ชิงครางอือเมื่อลิ้นเริ่มชา
"เด็กดี มันต้องการเธอ"หลงจือหยางขยับสะโพกจนขาของเยว่ชิงแนบไปกับส่วนกลาง ตัวตนของหลงจือหยางชูชันท้าทายจนพองขยายตัว เยว่ชิงเบิกตากว้างนัยน์ตาสั่นระริก
"งื้อ"เยว่ชิงก้มหน้างุดหลบสายตาของอีกฝ่าย หลงจือหยางยิ้มแย้มออกมาเมื่อเด็กน้อยไม่ได้ปฏิเสธ ฝ่ามือหนากอบกุมมือบางให้สอดเข้ากางเกง เยว่ชิงชะงักเล็กน้อยเมื่อฝ่ามือของตัวเองแตะต้องบางสิ่งจนมันพองตัวขยายใหญ่
"ซี๊ด"เสียงครางเบาๆของหลงจือหยางที่แหงนใบหน้าขึ้นหลับตาพริ้ม เยว่ชิงมองด้วยความหลงใหล จากตอนแรกที่ชะงักไปเล็กน้อยก็กลายเป็นการเคลื่อนไหวที่ลื่นไหลมากขึ้น
หลงจือหยางสัมผัสได้ว่าเด็กน้อยของเขายินยอมพร้อมใจและอยากรู้อยากเห็นแถมยังมีความกระตือรือร้นมากอีกด้วย ไม่รอช้าฝ่ามือทั้งสองข้างของหลงจือหยางคว้าหมับที่เอวบางยกร่างกายคนน้องให้นั่งทับท่อนขา
"อ๊ะ"เยว่ชิงตกใจจนปล่อยมือ พอได้สติกลับคืนมาเจ้าตัวก็หลับตาปี๋ เขินอายเกินกว่าจะมองหน้าอีกฝ่าย
"เด็กดี ควักมันออกมาเร็วเข้า มันต้องการเธอเจียนจะบ้าอยู่แล้ว"ฝ่ามือหลงจือหยางบีบต้นขาเยว่ชิงอย่างยั่วยวน ใช้น้ำเสียงสั่นพร่าตัวเองหลอกล่อเด็กน้อยที่ละนิด
เยว่ชิงขยับมือไปตามที่หลงจือหยางต้องการ เจ้าตัวถอดกางเกงออกโดยที่หลงจือหยางยกสะโพกให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ไม่นานส่วนนั้นก็ดีดผึงออกมา
"มันเป็นของเธอ"หลงจือหยางลูบศีรษะคนน้อง ใบหน้าหล่อเหลาเหม่อมองภาพสุดอิโรติก เพราะระยะห่างระหว่างตัวตนของเขากับริมฝีปากจิ้มลิ้มของเยว่ชิง เพียงแต่ว่าเด็กน้อยคงไม่กล้าทำแน่
เยว่ชิงก็กล้าๆกลัวๆจนมือของหลงจือหยางนำพามือของเยว่ชิงกอบกุมตัวตนแล้วรูดขึ้นลงเบาๆ
"อ่า เยว่ชิง"เสียงครางต่ำของหลงจือหยางทำเอาเจ้าจิ้งจอกน้อยเสียววูบที่หน้าท้อง เหม่อมองคนหล่อแล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อหลงจือหยางสบตาก็เห็นประกายแวววาวบางอย่าง จนเยว่ชิงรู้สึกเสียวสันหลังวาบ
"อมให้พี่ได้ไหมคะคนเก่ง"หลงจือหยางยิ้มมุมปาก ลองเด็กน้อยเจอคะขาเข้าไป มั่นใจได้เลยว่าเด็กน้อยต้องยอมเขาแล้วล่ะ
"เฮือก"ตุยเย่คืออะไร ในที่สุดเยว่ชิงก็ได้รู้
"เยว่ชิง!"หลงจือหยางตะโกนเสียงดังลั่นเมื่อเจ้าตัวน้อยหงายหลังกำเดาไหลออกมา เจ้าตัวประคองคนงามให้นั่งพิงหัวเตียง ส่วนตัวเองก็ต้องจับส่วนนั้นยัดเข้ากางเกงแบบลวกๆ
จากนั้นก็ลงมือปฐมพยาบาลเบื้องต้นรวมทั้งใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดมือให้เยว่ชิงอย่างอ่อนโยน ส่วนเยว่ชิงก็ร้อบวูบวาบไปทั้งตัวยิ่งคนพี่เช็ดๆถูๆมือทั้งสองข้างที่มันเพิ่งจับส่วนนั้นไป
 และที่สำคัญเมื่อคนพี่นั่งคล่อมตัวอยู่ก็เห็นส่วนนั้นมันดุนดันกางเกงอยู่เล็กน้อย จะบอกว่ารู้สึกผิดก็คงใช่ หากเขาจิตใจแข็งแกร่งมากกว่านี้เชื่อเถอะ...
"ผม"เจ้าตัวอ้าปากเตรียมอธิบายและขอแก้ตัว
"ชู่ววว พี่จัดการเองได้"หลงจือหยางยกนิ้วชี้ทาบทับริมฝีปากเยว่ชิงก่อนจะส่งยิ้มให้ มันปวดเจียนจะระเบิดหากยังอยู่ตรงนี้ไม่แคล้วลงมือรังแกเด็กน้อยเป็นแน่
หลงจือหยางยืนขึ้นก่อนจะเข้าห้องน้ำ ส่วนเยว่ชิงก็เอาน้ำแข็งประคบหน้าที่เห่อร้อน ราวๆครึ่งชั่วโมงหลงจือหยางก็ออกมาจากห้องน้ำในสภาพผ้าพันเอวผืนเดียว
"นอนได้แล้วครับ พรุ่งนี้เราต้องไปประชุม"หลงจือหยางประคองเยว่ชิงให้นอนหนุนแขนตัวเองก่อนจะโอบกอดร่างกายอีกฝ่ายใต้ผ้าห่มหนา ส่งความอบอุ่นให้กันและกันตลอดคืน
หลังจากเมื่อคืนหลุดพ้นจากหลงจือหยางเวอร์ชั่นจอมวายร้ายได้ก็เอาเหนื่อยแทบแย่ เพื่อเป็นการปลอบใจตัวเองที่โดนล่อลวงเมื่อคืนทำให้เจ้าจิ้งจอกน้อยรีบตื่นแต่เช้าเพื่อเข้าห้องน้ำ ซึ่งนี่คือตีสามกว่าๆ
เจ้าหัวใจดวงน้อยเต้นตุ๊บๆต่อมๆก่อนจะเปิดไฟสว่างจากนั้นก็นั่งบนฝาชักโครก ไม่นานหนังสือก็ปรากฏ
ใช่แล้ว...มันคือคอลเลคชั่นที่สอง รูปหลงจือหยางแบบคอสเพลย์สุดว้าวนั่นเอง
ครั้งนี้เยว่ชิงจะไม่ยอมพลาดเหมือนครั้งก่อน คราวนี้จึงได้หยิบทิชชู่เข้ามาด้วย จากนั้นก็เปิดหน้าแรก เยว่ชิงมองภาพเบื้องหน้าอย่างร้อนแรงเมื่อคนรักตัวเองถูกเชือกรัดขึงไปกับเตียงด้วยร่างกายเปลือยเปล่าแม้จะแค่ส่วนบนก็ตาม ประเด็นคือ...มันคอสเพลย์ตรงไหน นี่มัน18+ชัดๆ
"เฮือก ดาเมจรุนแรงจริงๆ"เจ้าตัวยกมือกุมจมูกตัวเองปลอบใจให้มีสติอย่าพึ่งหลุดลอย แค่คิดว่าตัวเองกำลังแปลงร่างเป็นนางจิ้งจอกแสนยั่ว ในมือถือเชือกสีแดงจับหลงจือหยางขึงพืดบนเตียง แค่คิด....
"อ๊ากกกก"เจ้าตัวยกมือปิดใบหน้าเห่อร้อนของตัวเอง ก่อนจะเปิดหน้าถัดไป เยว่ชิงใช้เวลาดูภาพเหล่านั้นไปกว่าสามสิบนาที ก่อนจะนั่งสติหลุดนึกภาพตัวเองตอนลงมือใช้ปากให้อีกฝ่าย
เยว่ชิงลองอ้าปากกว้างๆของตัวเองอย่างสงสัย ว่าส่วนนั้นของหลงจือหยางจะเข้าไปหมดรึเปล่า
ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำอย่างระโหยโรยแรง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกใหญ่เมื่อคนหล่อนั่งพิงหัวเตียงจ้องเขม็งตรงมา
เยว่ชิงที่เพิ่งทำเรื่องไม่ดีมาก็มีชนักติดหลัง แผนหลังชื้นไปด้วยเหงื่อก่อนจะยิ้มแห้ง ส่วนหลงจือหยางก็เป็นห่วงเพราะเมื่อคืนเยว่ชิงเองก็เลือดกำเดาไหลแถมยังเข้าห้องน้ำนานอีก
จนในที่สุดก็ตัดสินใจเดินไปเปิดตู้เย็นเอาน้ำเกลือแร่มาให้อีกฝ่าย
"ดื่มน้ำเกลือแร่หน่อยนะ พี่เห็นเราเข้าไปนาน"เมื่อได้ยินหลงจือหยางพูดเจ้าตัวก็เป่าปากอย่างโล่งอก จากนั้นก็เดินไปนั่งบนเตียงแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่มแล้วก็หมุดผ้าห่มขึ้นไปนอนต่อ
หลงจือหยางโอบแขนกระชับเอวอีกฝ่ายก่อนจะฝังใบหน้าตัวเองที่ซอกคอหอมๆของคนน้องแล้วหลับตาลง วันนี้ช่วงเช้าพวกเขายังต้องมีเรื่องให้ปวดหัวในที่ประชุมอีกมาก
ช่วงเช้าหลงจือหยางก็ทำหน้าที่แฟนที่ดี ลุกขึ้นจากที่นอนก็หอมแก้มนุ่มๆ จากนั้นก็ลงมือทำอาหารให้สมกับที่เด็กน้อยอวยนักอวยหนา พอคิดถึงเหตุการณ์นั้นที่ไร อดไม่ได้ที่จะภาคภูมิใจ
เพราะหากเป็นคนอื่น คงคาดหวังให้เขาเป็นผู้นำตระกูลหลง มันไม่ใช่แค่บุรุษที่ถูกคาดหวังยังมีสตรีที่ทางครอบครัวคาดหวังให้มีคู่ครองที่เหมาะสมทั้งพลังและฐานะ
สุดท้ายถ้าเขาไม่เจอกับเยว่ชิง คงตัดสินใจเป็นโสดไปชั่วชีวิต ถึงจะแปลกใจที่ตัวเองรักเด็กน้อยเร็วเกินไปก็ตาม แต่ก็ขอบคุณทุกอย่างบนโลกที่ส่งเด็กน้อยมาให้เขา
เยว่ชิงตื่นขึ้นมาก็อาบน้ำทำกิจวัตรประจำวัน จากนั้นก็เดินไปทางด้านหลังหลงจือหยาง ใช้ฝ่ามือแปะแผ่นหลังเปลือยใต้ผ้ากันเปื้อน แตะแล้วถอย แตะแล้วถอยเป็นระยะ
หลงจือหยางหันไปมองก่อนจะยืนนิ่งๆให้อีกฝ่ายแตะเล่นก่อนจะรวบมือทั้งสองข้างแล้วดึงมาไว้ด้านหน้า เป็นเหตุให้เยว่ชิงยืนกอดหลงจือหยางแบบนั้น
"เลิกเขินครับ ต่อไปนี้อยากทำอะไรหรืออยากได้อะไรก็ลงมือทำได้เลย พี่อนุญาต"เยว่ชิงอมลมจนแก้มพอง รู้ได้ไงว่าเขาไม่กล้ากอด
"พี่พูดแล้วนะ"
"ครับ"เมื่อได้ยินเสียงยืนยันสุดหนักแน่น เจ้าตัวก็จุ๊บไปทั่วแผ่นหลังของหลงจือหยาง
"หรืออยากจะพลิกผ้าห่ม"ว่าด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์
"ม่ายยย"เยว่ชิงแหวใส่ทันควัน จนหลงจือหยางหัวเราะออกมา มองเจ้าตัวน้อยถอยหลังชิดกำแพง
"ไปกินข้าวครับ ไม่งั้นพี่จะกินเราแทน"หลงจือหยางขู่แกมหวังลึกๆว่าเจ้าตัวน้อยก็อยากถูกกินเหมือนกัน
"คนลามก"เยว่ชิงว่าก่อนจะเดินตรงไปยังห้องกินข้าว
หลังรถหรูเคลื่อนตัวจอดในที่ให้จอด เยว่ชิงก็ก้าวเท้าลงจากรถ ดวงตาคู่สวยมองมหาลัยหลังจากจบศึกสงคราม หากเป็นเมื่อก่อนเขาและเกอคนอื่นๆคงแยกย้ายกันไปจัดเตรียมพื้นที่ทำความสะอาด เตรียมน้ำอาหารและของที่ต้องใช้ในการประชุม
แต่ตอนนี้มันคือเรื่องราวบทใหม่ เขาและเกออีกนับร้อยได้มีส่วนร่วมในการประชุม เยว่ชิงรู้ตัวดีที่มีทุกวันนี้คงต้องขอบคุณระบบ ถึงแม้จะมีข้อกังขาอยู่บ้างว่าทำไมระบบที่ดีๆแบบนี้ถึงให้เขาเป็นโฮสต์และคอยดูแลอยู่ตลอดเวลา
"ไปกันครับ"หลงจือหยางจับมือคนน้องที่ยืนเหม่อลอยให้เดินเข้าที่ประชุม ตั้งแต่คนทั้งคู่ลงจากรถทุกสายตาก็พุ่งเป้ามาหาทันที
"เหมาะกันมากจริงๆ"เมื่อคนทั้งคู่ยืนเคียงข้างกัน ในขณะที่หลงจือหยางออลแบล็คทั้งตัว ตั้งแต่คอลงไป เสื้อแบบไปกับลำตัวจนเห็นหน้าท้องเป็นลอนสวยงามน่าซบ จนคนอื่นๆได้แต่กลืนน้ำลายเงียบๆ สมกับเป็นผู้ชายที่เฟอร์เฟคที่สุดในโลกจริงๆ ส่วนเยว่ชิงก็อยู่ในชุดสีขาวทั้งตัวเช่นกัน
"นั่นเยว่ชิงจริงๆเหรอ แต่ก่อนไม่ได้สังเกตเลย"ตามด้วยเสียงคนในระดับชั้นปีเดียวกันหรืออาจจะเป็นห้องเดียวกันพูดขึ้น แน่นอนว่าแต่ละคนย่อมเห็นด้วยกับคำพูดนี้ อีกฝ่ายแต่ก่อนไม่ได้มีบรรยากาศน่าเข้าใกล้สักเท่าไหร่ ใส่เสื้อตัวใหญ่ก้มหน้าก้มตาสวมแว่นอีกต่างหาก
"เสียดายเนอะ ที่ไม่ได้สนิทกับอีกฝ่าย"แต่ประโยคนี้เยว่ชิงมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะต้องเป็นเพื่อนร่วมคลาสของเขาแน่นอน ถ้าไม่ใช่ว่าตอนนี้เขาได้ยืนอยู่ข้างๆหลงจือหยาง เขาจะได้ยินคำพูดแบบนี้ไหม
"จริง"และมีอีกหลายเสียงยืนยันด้วยความเสียดาย
เยว่ชิงรู้สึกกระอักกระอวนเล็กน้อยเพราะพื้นที่ตรงนี้มันคือมหาลัย พื้นที่ที่คนอย่างเขาเคยหลบซ่อนสายตาไว้ใต้กรอบแว่น ไม่มีความสามารถโดดเด่นทางด้านใดๆ แต่เพราะมีมือของหลงจือหยางคอยกุมอยู่ มันทำให้เจ้าตัวรู้สึกดีขึ้นมา
"อย่ากังวล พี่อยู่ตรงนี้"หลงจือหยางยิ้มให้กับเยว่ชิง ให้อีกฝ่ายมีความมั่นใจมากพอที่จะยืดอกออกมา ไม่ใช่เพราะเยว่ชิงที่ไม่ให้ใครคบหาแต่เป็นคนอื่นที่คิดเข้าหาในช่วงเวลาที่มีประโยชน์
หากมีใครสักคนอยากทำความรู้จักกับเด็กน้อยจริงๆคงสนิทได้ไม่ยาก ก็จิ้งจอกน้อยของเขาน่ารักขนาดนี้