ผมทั้งเจ็บก้น เจ็บกระดองใจ ทั้งมีข้อสงสัยที่ไม่ได้รับคำตอบ แต่ด้วยความไม่อยากถูกปรามาศโดยคนหน้าสวย ผมตัดสินใจเรียกเวสต์มาปรึกษาเรื่องการเข้าร่วมประชุมที่ว่าอย่างรวดเร็ว
"มันคือการประชุมของภาคีดวงดาวนับแสนจากดาราจักรนับหมื่นทั่วจักรวาลที่มีวิวัฒนาการในระดับที่มีอัลฟ่าและเทคโนโลยีข้ามจักรวาลขอรับ ด้วยผลงานที่ผ่านๆมาของท่านไนท์ทำให้ดาวเฟลม่าของเราได้รับยอมรับเป็นหนึ่งในสมาชิกชั้นสูงของวงแหวนแรก มีสิทธิเสนอมติ ออกความเห็น คัดค้านและโหวตเลือกในทุกเรื่อง"
ให้ฟังอีกกี่ครั้งก็ไม่น่าเชื่อว่าท่านไนท์ที่นั่งดูดาว นอนเล่นกับผมมาตลอดจะมีผลงานระดับจักรวาลกับเขาด้วย ถึงกับได้อยู่วงแหวนเดียวกับอาเบลคนนั้น ต้องนับว่าท่านไนท์ไม่ธรรมดาเลยสินะ
แต่ครั้งนี้ประธานถึงกับออกปากให้ผมไปนั่งเงียบๆเลยทีเดียว ท่าจะไม่ชอบหน้าผมจริงๆ
"ไปงานประชุมผมควรจะทำอะไรบ้างน่ะ เวสต์"
"จุดประสงค์ของงานพบปะส่วนใหญ่คือการหาพันธมิตรจากดาราจักรอื่นๆ เจรจาตกลงการค้า ขอความร่วมมือในด้านใดด้านหนึ่ง หรือสอดส่องดูความเคลื่อนไหวของศัตรู ท่านนิกอยากไปด้วยเป้าหมายใดเป็นหลักล่ะขอรับ"
ผมเอียงคอคิดหนัก อย่างผมจะให้ไปเจรจา หรือสอดส่องศัตรูก็คงไม่ไหวล่ะมั้ง
"งั้นเราเป็นพันธมิตรกับใครบ้างเรอะตอนนี้"
"ถ้าต่างดาราจักรก็มีอยู่แค่หนึ่งเดียวคือ สหพันธ์ดวงดาว ABELL ขอรับ"
แหงงั้นล่ะ ผมแอบตกใจกับพันธมิตรอันน้อยนิดของท่านไนท์ ไหนท่านว่าท่านเป็นที่นิยมไม่ใช่เรอะ?
"แล้วดาวโฌฌอนล่ะ?"
"ท่านไนท์รู้จักชาร์เลส ชาร์ลเป็นการส่วนตัว ไม่ได้ทำผ่านการเจรจาทางการทูต จึงไม่มีการทำสัญญาพันธมิตรอย่างเป็นลายลักษณ์ขอรับ"
ทำไมล่ะ? ท่านไนท์ก็สนิทกับพี่ใหญ่มากไม่ใช่เรอะ หรือว่าพี่ใหญ่ไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าพวกเขาสนิทกัน?
"ถ้าท่านนิกต้องการหาพันธมิตรเพิ่ม การประชุมนี้ก็ถือเป็นโอกาสที่ดี ข้าน้อยจะจดรายชื่ออัลฟ่าและดวงดาวที่น่าสนใจไว้ให้ท่านพิจารณาเลือกอีกทีหนึ่ง..."
เวสต์ยังพูดไม่ทันจบ...
ตูม!!
ประตูห้องก็ถูกทลายเข้ามาโดยผู้บุกรุกที่มีหน้าตามอมแมม ตากระจ่างใส เขากวาดตาเข้ามาในห้องและหยุดที่ผม ก่อนจะถลาเข้ามากอดเอวผมไว้แน่น
"มู? เป็นอะไรมา"
ตัวสั่นงกๆ ท่าทางดูน่าสงสารมาก จนผมต้องตบหลังปลอบประโลมคนที่ตัวใหญ่กว่า
"ไปไหนแล้ว เจ้าโอเมก้านี่" เสียงอีสต์นั่นเอง เขาถลาตามเข้ามาในห้องแล้วหยุดพักหอบพลางปาดเหงื่อที่ชุ่มโชก "หนีมานี่เอง อ๊ะ ท่านนิก"
'โอ้ว เช้านี้ก็ยังน่ารักเหมือนเเดิมเลย'
เสียงในหัวเขาดูเริงร่าขึ้นมาทันที ผมกรอกตาแล้วเอ่ยถาม
"นายทำอะไร วิ่งตามจับมูทำไม" ผมเห็นท่าทางหวาดกลัวของมูและคิดว่าเขากำลังถูกรังแก สัญชาตญาณการปกป้องก็ทำงานทันที โอเมก้าจะถูกรังแกในสายตาผมไม่ได้เด็ดขาด
"เอ่อ" อีสต์อ้ำอึ้งเกาหัวพลางเหลือบมองไปที่เวสต์ เบต้าอันดับหนึ่งจึงยืนขึ้นก้าวออกมา
"ข้าน้อยฝากให้อีสต์ช่วยอบรมโอเมก้าจากดาวออลเรียให้เหมาะสมกับท่านเอง ท่านนิก"
"อบรมอะไร"
"ก็เรื่องทั่วๆไปขอรับ ท่านนิก มารยาทบนโต๊ะอาหาร การแต่งตัว การทำความเคารพ แต่พอข้าน้อยจะให้อาบน้ำ มันก็วิ่งหนีออกมาเลย"
พออีสต์อธิบายจบ ผมก็เพิ่งสังเกตเห็นว่า มูถูกจับแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเนื้อดี ทำให้เขาดูไม่เหมือนทาสอีกแล้ว ท่าทางเหมือนสุภาพบุรุษขี้อาย ดูเงอะงะอย่างน่าเอ็นดู แต่เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยตอนนี้ทำให้เขาเหมือนสุภาพบุรุษที่กำลังโดนปล้นทรัพย์มากกว่า
ขณะกำลังพิเคราะห์ผลความพยายามของอีสต์ สายตาผมก็ไปสะดุดเข้ากับรอยจางๆที่โผล่พ้นออกมาจากแขนเสื้อ เมื่อจับแขนมูขึ้นมาพลิกดูก็พบว่ามันเป็นรอยแผลเป็นที่บาดลึก เป็นเส้นๆตามแนวหลังลำตัวและแขนขา
"รอยแผลนี่คืออะไร"
อีสต์หน้าซีดเผือด กลืนน้ำลายแล้วรีบตอบ "นี่รอยเดิมขอรับ...ท่านนิก"
"รอยเดิม? ผมหรี่ตา ดูยังไงก็รอยเฆี่ยนตีแน่นอน แถมจำนวนก็ไม่ใช่น้อยๆ มีทั้งเก่าและใหม่ คนละช่วงเวลา ไม่ใช่แผลที่เกิดในวันสองวันแน่
"ตั้งแต่เมื่อไร"
อีสต์รีบหันไปขอความช่วยเหลือจากเวสต์อีกครั้ง
ผมหันไปสบตาเวสต์ที่สงบนิ่ง
"รอยพวกนี้มีก่อนที่เราจะซื้อมันมา และเกิดช่วงที่อยู่ในคุกขอรับ"
เวสต์ตอบตรงๆด้วยความสงบ ไม่ปัดความรับผิดชอบ ทั้งยืนรอรับผิดถ้าผมคิดจะลงโทษ แต่ในเมื่อมันเป็นกฎมาก่อนหน้านี้จะให้ผมลงโทษพวกเขาที่ทำตามกฎก็ไม่ถูกเสียทีเดียว
"งั้นต่อจากนี้ไปผมขอสั่งยกเลิกกฎเฆี่ยนตีโอเมก้า"
อีสต์เผยสีหน้าตกใจเมื่อผมพูดจบ ส่วนเวสต์ยังคงนิ่ง ผมไม่ชอบสีหน้าที่เหมือนเดาได้ล่วงหน้าเลยว่าผมจะทำอะไร
"ทำไม? หรือว่าผมไม่สามารถทำได้เรอะ?"
"ท่านสามารถทำได้ เพียงแต่..."
ผมจ้องหน้าเวสต์ เตรียมรับฟังข้ออ้างใดๆก็แล้วแต่ที่เขาอยากจะยกมาอ้าง
"มันจะมีประโยชน์อะไรในการทำแบบนั้นหรือท่านนิก?"
ผมหูฝาดไปหรือเปล่านะ...เวสต์หมายความว่า การเฆี่ยนตีมีประโยชน์กว่าอย่างนั้นเรอะ?
"ถ้าหากท่านไม่พอใจรอยแผลของเขา ท่านในฐานะอัลฟ่าก็สามารถลบมันออกได้ทันที ทำให้เสมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นเลยก็ได้ ท่านจะแก้ความทรงจำที่ไม่ดีออกไป ให้เขาลืมความเจ็บปวดที่ผ่านมาก็ทำได้"
ผมอึ้งกับคำตอบของเวสต์ และก็ตกตะลึง นี่คือพลังของอัลฟ่า พลังที่เปลี่ยนได้ทุกอย่างบนดวงดาว แต่พลังนั้นกลับไม่ได้มีไว้เพื่อช่วย หรือแก้ไข กลับมีไว้เพื่อกลบเกลื่อนปิดบังสิ่งที่เคยเกิดขึ้นอย่างนั้นเรอะ!
"เหมือนกับว่าถ้าผมตัดแขนตัดขาพวกนายไป ผมพอใจจะต่อเข้าไปเมื่อไรก็ได้สินะ"
ผมถามด้วยเสียงเย็นชาเป็นครั้งแรก แต่เวสต์ก็ไม่สะทกสะท้าน เขาอธิบายอย่างราบเรียบต่อไปเหมือนอ่านหนังสือให้ผมฟัง
"นั่นก็ขึ้นอยู่กับความพอใจของท่านอย่างแท้จริง ท่านนิก ส่วนเรื่องการเฆี่ยนตี ที่ข้าน้อยบอกว่าไม่มีความจำเป็นก็เพราะว่า โอเมก้าไม่อาจขัดคำสั่งเบต้าได้อยู่แล้ว และในการตั้งโปรแกรมของเบต้าก็ไม่มีการตั้งกฎให้เฆี่ยนตีโอเมก้าได้ เบต้าไม่อาจทำร้ายคนอื่นได้ด้วยอารมณ์ ตราบเท่าที่พลังของตราประทับไม่ได้อ่อนลง จะไม่มีใครสามารถทำตามใจชอบได้ และตอนนี้พลังของตราประทับก็ไม่ได้อ่อนลงถึงขั้นนั้น..."
คำตอบนี้ยิ่งทำให้ผมตกตะลึง เพราะมันแปลว่าคนคนเดียวบนดาวที่ทำร้ายคนอื่นตามใจชอบได้ เฆี่ยนตีผู้อื่นตามอารมณ์ได้...
"อัลฟ่างั้นเรอะ?"
เวสต์มองนิ่งๆไม่พูดอะไรอีก คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว เวสต์ถึงบอกว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะยกเลิกการเฆี่ยนตี เพราะอย่างไรคนที่จะลงมือได้ก็มีแค่คนเดียว
งั้นแสดงว่า รอยแผลพวกนี้คงเกิดก่อนที่มูจะมาที่ดาวนี้ เป็นอัลฟ่าของดาวดวงอื่นเป็นคนทำ...เพราะท่านไนท์ไม่มีวันทำแบบนี้หรอก ขณะอยู่กับผม ท่านยังไม่เคยแม้แต่จะตบยุงสักตัว
ผมได้ข้อสรุปแล้วว่ามันต้องเป็นอัลฟ่าของดาวอื่นแน่นอนที่อยากทำร้ายมูอย่างไม่มีเหตุผล เพียงเพื่อสนองความสนุกสนานของตัวเอง
เวสต์ไม่ตอบอะไรเพิ่มเติม เขานิ่งเงียบ จนผมเอะใจบางอย่าง ดูเหมือนว่าการเป็นอัลฟ่าจะช่วยให้ผมพอจะฉลาดขึ้นมาบ้าง
"นายหาตัวโอเมก้าที่หายากแบบนี้มาเพื่ออะไรเรอะ เวสต์?"
สีหน้าของเวสต์ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย "นี่เป็นคำสั่งของท่านไนท์ ท่านได้ยินเรื่องของโอเมก้า ขณะที่เดินทางไปเยือนดาวเพื่อนบ้าน"
"และท่านไนท์พามูกลับมาเพราะอะไร? ในเมื่อนายบอกเองว่าท่านไนท์ก็ไม่เคยคิดจะเอามูมาใช้ดำรงเผ่าพันธ์ุ"
"จริงๆแล้วการศึกษาคุณสมบัติ และการสร้างรหัสพันธุกรรมของเผ่าพันธ์ุโบราณ ไม่ใช่เหตุผลของท่านไนท์ แต่เป็นเหตุผลของคนอื่นขอรับ ท่านไนท์จึงเก็บโอเมก้าตัวนี้ไว้เพื่อเป็นของบรรณาการ สำหรับคนคนนั้น"
"ใครกั..."
ผมยังถามไม่ทันจบคำ ก็บรรลุได้ด้วยตัวเอง
คนที่เพิ่งจะสะบัดเส้นผมสีเงินกลับดาวไป....
เวสต์พยักหน้า
"จักรพรรดิอาเบลรุ่นแรกได้ทำลายดาวออลเรียไป เรื่องต่างๆในอดีตก็น่าจะจบไปแล้ว แต่ใครๆก็รู้ว่าอาเบลแทบทุกรุ่น มีความแค้นฝังลึกต่อเรื่องราวของแม็กซิมัสมาก ตอนนี้ก็ยังออกตามล่าตั้งค่าหัวประชากรดาวออลเรียที่เหลือรอด หรือทรยศดาวแม่ของตัวเองอพยพไปมีชีวิตใหม่...ข้าน้อยคิดว่าท่านไนท์ก็แค่เผื่อเอาไว้กรณีที่ไม่อาจร่วมมือกับจักรพรรดิอาเบลได้"
"ร่วมมืออะไร?" ไม่ใช่ว่าเพื่อจีบคนหน้าสวยนั่นหรอกเรอะ?
"เรื่องนี้ท่านไนท์ไม่ได้บอกข้าน้อยไว้"
ผมถอนใจ ผมอยู่กับท่านไนท์มาตลอด แต่กลับยังมีหลายเรื่องของท่านที่ผมไม่รู้เลย ขอบเขตการรับรู้และสติปัญญาที่จำกัดของโอเมก้าทำให้ผมไม่อาจเข้าใจความคิดอ่านของท่านไนท์ในตอนนั้นได้
ท่านไนท์กำลังทำบางอย่างที่ผมยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร เขาไม่ได้บอกผมเพราะผมโง่เกินกว่าจะเข้าใจได้ แต่ตอนนี้ผมสามารถเข้าใจได้แล้ว และสิ่งที่ผมไม่ชอบมากที่สุดก็คือ การที่มีคนมาทำอะไรลับหลังผม โดยไม่คิดจะบอกอะไรผม
"เวสต์"
"ขอรับ"
"ต่อจากนี้ห้ามนายทำอะไรโดยพลการโดยไม่บอกผมก่อนเด็ดขาด นายต้องแจ้งแก่ผมทุกเรื่อ ทั้งเรื่องที่ไนท์สั่งนายไว้ก่อนหน้านี้ ทั้งเรื่องที่นายจะตัดสินใจทำ ขอให้บอกผมเสมอ เข้าใจมั้ย"
เวสต์มีสีหน้าเรียบเฉย เขาหลุบตาลงแล้วเอ่ยอย่างชัดเจน
"ข้าน้อยต้องขอปฏิเสธความหวังดีของท่านขอรับ"
"อะไรนะ?" ผมตะลึงงันหันกลับมามองเวสต์อย่างไม่อยากเชื่อว่าเขาจะปฏิเสธตรงๆแบบนี้
มหาดเล็กผู้ใกล้ชิดกับอัลฟ่าที่สุดโค้งศีรษะลงต่ำคล้ายจะรับโทษ แล้วกล่าวอย่างนุ่มนวล
"ข้าน้อยจะทำเพื่อสิ่งที่ดีที่สุดต่อดาวเฟลม่า นี่คือคำปฏิญาณที่นอร์ทเวสต์ให้ไว้กับองค์ราชาทุกๆรุ่น เมื่อครั้งเข้ารับตำแหน่งนี้ และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป"
เวสต์จ้องมา เมื่อผมมองเข้าไปในดวงตาเขา ผมก็เห็นภาพในอดีตของผู้ที่ยืนอยู่บนบัลลังก์กับข้ารับใช้ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า
ท่านไนท์...
"นายได้รับสิทธินั้น นอร์ทเวสต์" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุดที่ผมเคยได้ยิน
"จากนี้ไปจงเป็นคนที่เจ้าอยากเป็น และจงทำในสิ่งที่เจ้าเห็นว่าดีที่สุด เจ้าจะห้ามข้าก็ได้ จะขวางข้าก็ได้ แต่เพียงแค่จุดมุ่งหมายของเราคือสิ่งเดียวกัน เพื่อดาวเฟลม่า และเจ้าจะเป็นคนของข้าเสมอ"
"รับบัญชา"
ท่านไนท์แตะด้ามคถาประจำตำแหน่งลงบนบ่าของชายหนุ่มที่คุกเข่าให้เขาและแต่งตั้งเวสต์ให้รับตำแหน่งต่อจากรุ่นก่อนที่ชราภาพ ด้วยคำสั่งนี้ นี่คือสิ่งที่เวสต์ยึดถือมาตลอด
ผมกะพริบตาถี่ๆกลับมาสู่ช่วงเวลาปัจจุบัน คนที่คุกเข่าอยู่ยังไม่ยอมไปไหน แต่ก็ไม่ยอมตกลงด้วยเช่นกัน
"งั้นถ้านายเห็นว่าการบอกผมไม่เป็นผลดี...นายก็จะไม่บอกผมงั้นสินะ"
เวสต์ประสานมือไว้ข้างหน้าและก้มศีรษะต่ำ
"ขออภัยท่านเป็นอย่างสูง แต่นี่คือหน้าที่ของมหาดเล็ก หากท่านไม่พอใจก็ขอให้โปรดลงโทษข้าน้อยอย่างที่ท่านเห็นสมควรเถิดขอรับ"
ผมรู้สึกเหมือนใบหน้าด้านชา ไม่รู้ว่าควรจะกล่าวสิ่งใด รู้เพียงแต่ว่ามีความรู้สึกบางอย่าง มันคือความโกรธงั้นเรอะ เหมือนครั้งที่อาเบลทำลายโอเมก้าต่อหน้าผม ความรู้สึกที่ผมไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนค่อยๆปะทุในหัวผม โอเมก้าไม่เคยมีสิทธิที่จะโกรธไม่ว่าจะถูกกระทำแค่ไหนก็ตาม แต่ตอนนี้ผมกำลังโกรธอย่างไม่มีสาเหตุอะไรเลย
ผมอยากจะกระชากคอเสื้อคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าขึ้นมาบอกให้หยุดการเอ่ยคำพูดไร้สาระพวกนี้เสียที แล้วรับฟังผมบ้าง
"งั้นนายบอกผมมา สิ่งที่ดีที่สุดตอนนี้คืออะไร ของบรรณาการงั้นเรอะ"
เวสต์ส่ายหน้า
"เรื่องของบรรณาการไม่จำเป็นแล้วในตอนนี้ ข้าน้อยจึงฝากไว้ให้อีสต์อบรมไปก่อน"
ว่าจบเวสต์ก็ยิงสัญญาณทางสายตาให้อีสต์พามูออกไป
สีหน้าอีสต์ไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้เป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่อาจต่อต้านเวสต์ที่มีตำแหน่งสูงกว่าตนได้ เขาแอบประท้วงในใจ คร่ำครวญถึงชะตาเลวร้ายของตัวเองที่ต้องมาดูแลโอเมก้าที่มีปัญหาตัวนี้ เพราะถ้าทำรุนแรงก็โดนท่านนิกหมายหัว จะถนุถนอมเจ้านี่มันก็ไม่เชื่อง ยิ่งถ้าหนีไปได้ เวสต์ก็จะมาเอาเรื่องเขาอีก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ลากมูจากไปทั้งน้ำตา ขณะที่มูทำตาละห้อยมองกลับมาหาผม
"ท่านนิก..." เวสต์เอ่ยเรียกสติผมให้กลับมาที่เขา
"สิ่งที่สำคัญและจำเป็นที่สุดตอนนี้คือ ท่านต้องใช้พลังของอัลฟ่าให้ได้เร็วที่สุด เพราะฉะนั้นต่อให้ท่านไม่อยากเรียน ข้าน้อยก็จะบังคับให้ท่านเรียน ต่อให้ท่านหมดแรงล้มลง ข้าน้อยก็จะปลุกท่านขึ้นมาเรียน และถ้าท่านไม่พอใจกับวิธีการของข้าน้อย ท่านก็สามารถลงโทษข้าน้อยได้ หลังจากที่ท่านใช้พลังได้แล้ว ท่านนิก ท่านเข้าใจหรือไม่?"
ผมไม่เคยชอบถ้อยคำของเวสต์ ทุกคำพูดของเขามันแสลงหูผม ผมโกรธ ผมนึกรังเกียจวิธีการพูดเช่นนี้ แต่ว่าสติปัญญาระดับอัลฟ่ากลับอนุญาตให้ผมสามารถเข้าใจได้ว่า เหตุใดเวสต์จึงเอ่ยแบบนี้
มันคือการเตรียมใจของผู้ติดตามที่ภักดีอย่างที่สุด...
ผมอยากจะโกรธเขาแต่ผมก็ทำไม่ได้ ผมอยากจะไล่เขาออกจากตำแหน่ง แต่ถ้าทำแบบนั้น รอบตัวผมจะเหลือใครให้ใช้สอยกันล่ะ
ผมถอนหายใจยาวอย่างยอมรับในโชคชะตา แบบนี้ผมคงต้องอดทนไปก่อนจนกว่าผมจะเป็นอัลฟ่าที่แข็งแกร่ง
เพราะตอนนี้ผมขาดเบต้าเจ้ากี้เจ้าการคนนี้ไม่ได้เลยจริงๆ


วันรุ่งขึ้นมาถึงแล้ว และมันก็ทำให้ผมได้ตระหนักว่าจักรพรรดิอาเบลมีคุณสมบัติหนึ่งที่ไม่ได้ระบุให้ไว้ฐานข้อมูล นั่นคือเขาเป็นคนที่แปรปรวนอย่างมาก
เพราะแทนที่เขาจะมาในอีกสองวันข้างหน้าอย่างที่แจ้งไว้ในข้อความ...
เขากลับเลือกมา...วันนี้
"ดาว Abell นี่เวลาเดินเร็วกว่าเราสองวันหรือเปล่า?" ผมหันไปถามเวสต์ด้วยสีหน้าสดชื่นที่สุดเท่าที่ทำได้
แต่เวสต์กำลังทำสีหน้าเยือกเย็นที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นเขาทำตอบกลับมา
"ไม่ขอรับ ในข้อความนั้นแจ้งเวลากลางของภาคีที่วัดด้วยนาฬิกาอะตอม* ไม่เกี่ยวกับว่าดาวใครเวลาเดินเร็วเท่าไรหรอกขอรับ"
"งั้นก็แปลว่า..."
"องค์จักรพรรดิคงจะเปลี่ยนใจกะทันหัน" เวสต์ตอบผมด้วยเสียงเหมือนหมดแรง และผมก็อยากจะหมดแรงตามไปด้วย
"แล้วแบบนี้จะให้ผมทำยังไง" ที่นัดกันว่าจะค่อยๆเตรียมให้ผมรับมือกับการมาเยือนของจักรพรรดิในวันนี้ จากภาคปฏิบัติได้เปลี่ยนเป็นสนามจริงแล้ว
ผมค้นพบว่าหน้าที่อย่างหนึ่งของอัลฟ่าที่สำคัญไม่แพ้การสร้างดวงดาวก็คือการต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองด้วยความอดทน เพราะถ้าเกิดไปกระตุ้นต่อมอารมณ์ใครเข้า ดาวที่สร้างมาด้วยความยากลำบากก็อาจจะกลายเป็นเศษฝุ่นได้ในพริบตา
ยิ่งดาวเฟลม่ามีความลับสามเรื่องที่ผมต้องปิดบังจักรพรรดิอาเบลผู้เป็นประธานภาคีเอาไว้ ผมก็ยิ่งเสียวสันหลังว่าบตลอดเวลา
หนึ่งคือเรื่องที่ผมไม่ใช่ท่านไนท์ที่กำเนิดใหม่
สองคือเรื่องที่ผมเป็นโอเมก้ามาก่อน และท่านไนท์ฝ่าฝืนข้อห้ามยกพลังให้ผม
และสามคือเรื่องการปล่อยให้ตราประทับอ่อนพลังลงโดยไม่ประทับตราใหม่
สามเรื่องนี้ถ้าถามว่าเป็นความผิดร้ายแรงมั้ย? เวสต์บอกว่าไม่มีใครบอกได้ เพราะไม่เคยมีใครทำมาก่อน บทลงโทษควรเป็นอะไรคือสิ่งที่ผู้มีอำนาจในแต่ละยุคสมัยเป็นคนตัดสิน
แต่ลักษณะที่คล้ายคลึงกับการยกเลิกตราประทับนั้นเคยเกิดขึ้นมาแล้ว และบทโทษในยุคนั้นก็รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมา เช่นในตำนานอิงประวัติศาสตร์ แม็กซิมัสกับดวงดาวที่หายไปนั่นเอง
ด้วยเหตุนี้ผมจึงไม่อาจคาดเดาได้เลยภาคีและอัลฟ่าคนอื่นๆจะมีปฏิกิริยายังไงกับความลับทั้งสามเรื่อง แต่ที่แน่ๆไม่น่าจะเป็นการสรรเสริญหรอก เพราะงั้นผมว่าผมเก็บมันไว้เงียบๆแค่ในดาวของเราคงจะดีกว่าร้อยล้านเปอร์เซนต์
เวลานับถอยหลังการเปิดสะพานข้ามดาราจากดาว Abell343 กำลังจะเข้าใกล้เลขศูนย์ไปทุกที ผมเริ่มวิตกจริตหนักขึ้น หันไปมองที่พึ่งเดียวที่ยืนเป็นเสาอยู่ข้างๆด้วยความหวัง
"นายพอจะมีคำแนะนำแบบสั้นๆมั้ย"
"…" เวสต์ใช้สามวินาทีที่มีค่าไตร่ตรองสิ่งที่เขาจำเป็นต้องบอกผมที่สุดออกมา
"ท่านนิก ท่านไม่จำเป็นต้องเป็นท่านไนท์ เพราะทุกคนรู้ว่าท่านกำเนิดใหม่ ไม่จำเป็นต้องเหมือนเดิม แต่ขอให้ระลึกไว้ว่าท่านคืออัลฟ่า แค่นี้ก็พอแล้ว"
ผมรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แม้บรรยากาศรอบตัวจะไม่ค่อยเอื้อเท่าไร สัญญาณเตือนการมาเยือนของจักรพรรดิอาเบลก็ยังสาดแสงสีแดงจ้าไปทั่วอย่างน่ากลัว
"ว่าแต่เวสต์...นายไม่ได้เปลี่ยนสีไฟสัญญาณเตือนภัยเป็นสีชมพูตามคำสั่งท่านไนท์เรอะ?"
"…"
เวสต์ทำหน้าเป็นขีดเหมือนกำลังระลึกกลับไปในวันนั้นที่ได้รับคำสั่งนี้
"หากจักรพรรดิอาเบลมาเห็นข้าน้อยเกรงว่าอาจไม่ใช่เรื่องดี...จึงไม่ได้ทำตามคำสั่งของท่านไนท์ขอรับ ข้าน้อยยินดีน้อมรับโทษทัณฑ์"
ไม่เป็นไร ผมยกโทษให้ เพราะผมก็ไม่อยากเห็นแสงสีชมพูเป็นแสงสุดท้ายของชีวิตเหมือนกัน
ครืน
สะพานข้ามดาราขนาดใหญ่เชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์แล้ว ไม่มีเสียงประกาศแนะนำ แต่ออร่าเข้มข้นที่แผ่ออกมารอบๆก็ทำให้ผมแน่ใจว่าเป็นเขา...จักรพรรดิอาเบลคนนั้นมาถึงแล้ว
ผมลุ้นด้วยใจระทึก กระเพาะเต้นตุ๊บๆ ส่วนหัวใจเหมือนถูกแช่แข็งไปแล้ว ข่าวลือของอัลฟ่าคนนี้ทำเอาผมรู้สึกร้อนๆหนาวๆตลอดเวลาที่รอคอย
ขบวนเสด็จนำหน้ายาวเหยียด มีทั้งหน่วยองครักษ์ติดอาวุธ ทั้งข้ารับใช้ทั้งเบต้าโอเมก้า ทั้งผู้ติดตามที่แบกของขวัญมาเป็นคันรถ หลากหลายมากมายจนผมตาลาย แต่ก็ยังไม่พบเจ้าของออร่าน่าสะพรึงกลัวสักที
ผมพยายามมองเข้าไปในนั้น หาคนที่ดูน่าเกรงขามพอจะเป็นมหาจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่คนนั้นได้...แต่ก็ยังไม่พบ
จนกระทั่งฝนตกลงมา...
ฝน? ผมแปลกใจ ก็ตั้งแต่ที่ผมเป็นอัลฟ่ามา ผมยังไม่เคยเห็นสายฝนเลย แล้ววันนี้โดยที่ผมไม่ได้สั่ง น้ำเย็นฉ่ำจากฟากฟ้ากลับตกลงมาโดยไม่มีแม้แต่เมฆ
น้ำฝนเข้าตา และเพียงแค่ผมกะพริบตาถี่ๆ ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือนไป ขบวนต้อนรับ เสียงเพลงประจำดวงดาว แสงสีทั้งหมดดับสูญไปสิ้น ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่ ณ สถานที่ใหม่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ก็คล้ายกับเคยรู้จักผ่านความทรงจำของท่านไนท์
"หวา" ปลายเท้าผมยืนอยู่บนวงน้ำที่แผ่ออกไปเป็นระลอก ไกลออกไปไม่มีที่สิ้นสุด
ทำไมผมไม่จมลงไปนะ ทั้งๆที่นิ้วเท้ารู้สึกได้ว่ากำลังเหยียบอยู่บนผิวน้ำจริงๆ เหมือนกับผมกำลังเดินบนพื้นที่มีน้ำขังอยู่ เพียงแค่สัมผัสของพื้นแข็งๆข้างล่างนั้นไม่มีอยู่เท่านั้นเอง
เมื่อเงยหน้าขึ้นไป เพดานคือท้องฟ้าที่มองทะลุถึงดวงดาวมากมาย ไม่มีเมฆมาบดบังทัศนียภาพแม้แต่น้อย และรู้สึกเหมือนใกล้แค่เอื้อมมือถึง
สัญชาตญาณบอกผมทันทีว่าที่นี่คือ สิ่งที่เรียกว่า 'มิติเอกเทศ' ช่องว่างของมิติในกาล-อวกาศที่มีแต่อัลฟ่าเท่านั้นที่เข้ามาได้ และผมก็ขอเดาเลยว่านี่คือมิติเอกเทศของ...จักรพรรดิอาเบล
"ไนท์"
เสียงก้องกังวานไพเราะเรียกขานนามหนึ่ง
ผมหันกลับไปข้างหลัง เห็นคนคนหนึ่งกำลังเยื้องย่างเข้ามาอย่างช้าๆ ข้อเท้าขาวยกขึ้นแตะวงน้ำสร้างคลื่นเล็กๆออกไปเป็นระลอกตามจังหวะก้าวเดินของเขา
แสงเรืองรองของหมู่ดาวตกกระทบผิวเนียนที่ยื่นพ้นออกมาจากชุดเกราะสานสีเงินหรูหรา ผ้าคลุมสีขาวทับอยู่บนไหล่บาง แม้จะมองไกลๆก็รู้ได้ว่าวัสดุที่ทอเป็นผ้าผืนนั้นเล่อค่าแค่ไหน มันดูนุ่มนวลเหมือนรังไหมที่ห่อหุ้มทุกสิ่งอย่างอ่อนโยน
สายโซ่ตามข้อพับลั่นกริ๊งๆตามการเคลื่อนไหวของเขา ชายผ้าแพรด้านในถักด้วยเส้นด้ายที่สานลวดลายเป็นใยแมงมุมอันซับซ้อน ห้อยไว้ด้วยคริสตัลหยดน้ำที่แวบวับด้วยประกายสีแดงราวหลอมจากหยดเลือด
ดวงตาสว่างใสสีแดงสดดั่งทับทิมงามพิลาศจ้องตรงมาทำให้ผมแทบลืมหายใจ
อ่า ผมบรรลุ 'สเป็ก' ของท่านไนท์ในวินาทีนั้นเลย ถ้าเป็นคนคนนี้คงไม่แปลกที่จะทำให้ท่านไนท์หลงใหลถึงกับต้องตามไปจีบทุกเช้าค่ำ และมันก็ทำให้ผมรู้สึกว่าข่าวลือต่างๆคงเป็นเรื่องที่เกินความเป็นจริงไปมาก เพราะเขาคนนี้ไม่มีทางเกลือกกลั้วกับสิ่งเลวร้ายใดๆได้ เป็นผืนน้ำที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง กระจ่างเหมือนกระจกและโปร่งใสดั่งผิวน้ำที่มองเห็นถึงก้นบึง
เขาจับชายผ้าที่ละกับผิวน้ำขึ้น เขย่งปลายเท้ากระโดดข้ามเหมือนผีเสื้อร่ายรำกลางทุ่งผกาสร ท่วงท่าสง่างามและเป็นธรรมชาติ เขาหยุดตรงหน้าผมที่อ้าปากค้าง สองมือของเขากางออก และเข้ามาสวมกอดผมไว้อย่างแนบแน่น
เหวอ!!
ผมตกใจจนหน้าซีด จะถอยหนีก็ไม่ทัน จะผลักออกก็ไม่กล้า ผมควรทำยังไงดี ทะทำไมจักรพรรดิอาเบลถึงได้...ผมงงไปหมดแล้ว
ก็ไหนชาร์ลบอกว่า ท่านไนท์เป็นคนเริ่มจีบตบมือข้างเดียวไม่ใช่เรอะ แล้วนี่คืออะไร ตกลงใครจีบใครนะ หรือนี่คืออาเบลที่กำเนิดใหม่เหมือนกันก็เลยยังเมาๆกระแสจักรวาลอยู่
พอเห็นผมยืนบื้อใบ้อยู่นานสองนาน อาเบลก็ถอยออกไป เขายืนนิ่งพิจารณาผมอยู่ครู่หนึ่งด้วยดวงตาสีแดงสด แล้วกระตุกยิ้มที่มุมปาก ทำให้ใบหน้าดั่งรูปสลักของเขายิ่งโดดเด่นขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ทำให้โลกนี้สวยงามอย่างหาอื่นใดเปรียบไม่ได้
"ดูท่าเรื่องที่เจ้ากำเนิดใหม่จะเป็นจริงสินะ ไนท์?"
อาเบลเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไพเราะ แล้วฉับพลันบรรยากาศก็เปลี่ยนไป จากรอยยิ้มที่ทำให้โลกอิ่มเอมด้วยความรัก กลายเป็นยิ้มที่ดูแคลนสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ใต้ฝ่าเท้า เขาใช้สายตาคมกริบนั่นมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของผมอย่างพินิจพิเคราะห์จนผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสินค้าที่กำลังถูกเลือกซื้อ
สายตานี้มันอะไร เมื่อถูกมองแบบนี้แล้วผมอยากจะกลับไปมุดในกรงเหลือเกิน ผมถอยทัพตอนนี้เลยได้มั้ยนะ
อาเบลหยุดสายตาไว้ที่ใบหน้าของผม แล้วแสยะยิ้มบางๆเย้ยหยัน
"ทำไมถึงสร้างกายหยาบที่อ่อนแอแบบนี้ล่ะไนท์ แค่เราแตะ...ร่างนี้ก็คงสลายเป็นเศษฝุ่นแล้วล่ะมั้ง"
อุ๊ก งั้นเมื่อกี้นี้คือผมเพิ่งไปเยือนปากนรกมางั้นเรอะ ผมไม่รู้ตัวเลยสักนิด นี่เป็นพลังทำลายล้างจากต่างมิติที่เวสต์เคยเกริ่นไว้หรือเปล่า ผมชักผวาอยากวิ่งไปหลบหลังป้อมปราการนอร์ทเวสต์เสียแล้ว
แต่ไม่ได้นะ นิก! ตอนนี้นายคือท่านไนท์นะ ถ้าหนีไปตอนนี้อาเบลจะต้องสงสัยความลับของท่านไนท์แน่ๆ เพราะงั้นผมจะหนีไม่ได้ ต้องมั่นใจเข้าไว้ อย่างที่ชาร์ลว่า ยืดอกพกความมั่นหน้าไว้ นายต้องเป็นอัลฟ่าให้สมกับที่ไนท์วางใจ...ผมปลุกใจตัวเองสุดชีวิต
 "เฮอะ ปั้นหน้าตาออกมาก็ไม่ได้เรื่อง แกน่ะมีรสนิยมดีกว่านี้ไม่ใช่หรือ ทำไมทำหน้าตาโหลๆที่ไม่ได้ความแบบนี้ออกมาล่ะ ธาตุไฟเข้าแทรกหรือไง?"
แต่ละคำยิ่งเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ จากสรรพนาม 'เจ้า' ลดขั้นลงเป็น 'แก' ไม่มีความไพเราะเหลือในน้ำเสียงแล้ว
ยืดอกเข้าไว้นิก ใจเย็นๆ นายทำได้...ผมปลอบใจตัวเองที่ฝ่อแฝบลงเรื่อยๆ พยายามทำใจให้บริสุทธิ์ดุจผิวน้ำที่ผมยืนอยู่
แต่แค่กะพริบตา ตัวผมก็ลอยคว้างอยู่กลางอากาศทันที! และทั้งตัวผมก็หมุนๆๆตีลังกาหลายตลบจนนับไม่ถ้วน รู้สึกมือเท้าลำตัวเหมือนจะแยกออกจากกันให้ได้ แต่แล้วตัวผมก็ตกลงมาหน้าคว่ำกับพื้นดังพลั่ก หยดน้ำใต้ร่างกระเซ็นไปรอบทิศ
ผมอ้าปากนอนพะงาบๆ มองท้องฟ้าที่ยังไม่หยุดหมุนติ้วๆตรงหน้า แล้วรู้สึกคลื่นเหียนปวดมวนท้องจนแทบอ้วกออกมา
"เฮอะ"
หนุ่มหน้าสวยชะโงกหน้าเข้ามาในลานสายตา แล้วเบ้ปากอย่างหงุดหงิด
"แค่การใช้พลังประคองตัวเองในอวกาศแกก็ยังทำไม่ได้เลยงั้นเรอะ พลังพื้นฐานของอัลฟ่าน่ะนะ นี่แกมีอดีตเป็นเจ้าบ้านั่นได้ยังไงกัน" จักรพรรดิอาเบลวิจารณ์ต่ออย่างเผ็ดร้อน สีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน
ที่แท้อาเบลก็แค่อยากจะทดสอบพลังของผมนี่เอง เคราะห์ดีเหลือเกินที่เขาเลือกทดสอบอะไรที่มันพื้นๆ ไม่อย่างนั้นถ้าเขาจับผมไปโยนลงหลุมดำ หรือใช้ผมเป็นเป้ายิงปืนข้ามจักรวาล ผมว่าก่อนที่เขาจะรู้ว่าผมไม่ผ่านการทดสอบ อิกไนท์คนใหม่คงได้ไปกำเนิดใหม่ที่จักรวาลอื่นแล้วล่ะ
ผมจำได้ว่าท่านไนท์เคยสอนให้แบ่งอัลฟ่าออกเป็นสองประเภท พวก 'ซาดิสถ์' กับ พวก 'นุ่มนิ่ม' จะได้เข้าหาถูกวิธี และสร้างเพื่อนให้ถูกกลุ่ม มิฉะนั้นอาจมีจุดจบที่แตกต่างกันไปได้ งั้นนี่แปลว่าท่านเลือกจักรพรรดิโรคจิตคนนี้เรอะ ท่านไนท์ ถ้าท่านไม่ได้นิยมความซาดิสถ์ ท่านก็คงชื่นชอบหน้าตาของเขาสินะ ท่านพกความกล้าไปเบอร์ไหนถึงคิดจะจีบคนพรรค์นี้ได้กัน
"เฮอะ นอกจากหน้าตาจะใช้ไม่ได้แล้ว ร่างกายก็อ่อนแอ แถมยังใช้พลังไม่ได้อีก นี่แกยังกล้านับตัวเองเป็นอัลฟ่าในวงแหวนแรกของภาคีได้อีกหรือ?"
อาเบลถอนหายใจเสียงดัง
"ข้อดีอย่างเดียวของแกคือ แกมันไม่น่ารำคาญแบบไนท์คนก่อน"
ว่าจบผนังและเพดานดวงดาวก็ฉีกขาดออก มิติเอกเทศปิดตัวลงแล้ว ผมกลับมายืนที่เดิม เบื้องหน้าขบวนต้อนรับที่เพิ่งมาถึงครบ ผมมองนาฬิกาที่นับถอยหลังก็พบว่ามันเพิ่งนับถึงศูนย์ เวลาเพิ่งผ่านไปแค่วินาทีเดียวเท่านั้นเอง แต่การสนทนาของผมและจักรพรรดิอาเบลก็จบลงแล้ว
"การประชุมครั้งหน้า แกไม่จำเป็นต้องมาแล้วล่ะ"
สายตาเย็นชากลายเป็นความเบื่อหน่าย คำพูดดูแคลนกลายเป็นความไม่แยแส
ผมยืนอึ้ง มองดูจักรพรรดิอาเบลหันหลังกลับเหมือนหมดธุระของเขาแล้ว เขาวางมือบนอากาศแล้วสะพานข้ามดาราก็ปรากฎขึ้นอีกครั้ง เขาหมดความสนใจอย่างรวดเร็ว เหมือนผมเป็นแค่ดาวเคราะห์น้อยที่เสร้จสิ้นกระบวนการวิเคราะห์แล้วก็ไร้ประโยชน์
เบต้าผู้ติดตามดูไม่ประหลาดใจอะไร แต่เหล่าโอเมก้าที่ขนของบรรณาการมาเต็มคันรถกลับทำหน้าเลิ่กลั่กงุนงงว่าควรทำอะไรต่อไปดี
"ชักช้า..."
พลันร่างของโอเมก้าพวกนั้นก็สลายไป มันถูกทำลายจากคำบัญชาของผู้ที่ปั้นพวกมันขึ้นมา เหลือเพียงของบรรณาการเต็มคันรถวางเรียงรายในลานกว้าง
"ของพวกนั้นเรายกให้ ถือเสียว่าหมดหนี้ค้างกันในอดีตแล้วกัน อิกไนท์"
แต่คำพูดพวกนี้ไม่ได้เข้าไปในโสตประสาทของผมเลย ผมมองพื้นที่ว่างเปล่าที่เคยมีคนยืนอยู่ตรงนั้น คนที่มีความคิดเรียบง่ายไร้พิษสง คนเหล่านั้น โอเมก้าเหล่านั้น...
จงกล้าหาญ นิก...
จงเป็นอัลฟ่าที่แตกต่าง...
ดวงตาของผมลุกวาว คำพูดของท่านไนท์ ผมไม่เคยลืม ผมกัดฟัน กำมือแน่น เป็นครั้งแรกที่ผมสัมผัสได้ นี่คือความโกรธ นี่คือความรู้สึกโกรธเกรี้ยว! ที่ช่วยให้ผมกลั้นน้ำตาไว้ข้างในได้
ผมสูดลมหายใจเตรียมพร้อมกับแรงปะทะที่สามารถเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ แล้วเอื้อมมือคว้าไหล่อีกฝ่ายไว้
หมับ
จักรพรรดิอาเบลชะงัก เขาหันขวับมาด้วยดวงตาอำมหิต บรรยากาศรอบตัวลั่นเสียงเปรี้ยะๆติดๆกัน ราวกับคลื่นบางอย่างกำลังเดินทางข้ามอากาศที่เป็นตัวกลางไปทำลายล้างเป้าหมายข้างหน้าให้เป็นผุยผง
ผมกลืนน้ำลาย รู้สึกอยากจะเปลี่ยนใจร้องว่า มือมันขยับไปเองเหลือเกิน แต่ไม่ได้!! นี่คือสิ่งที่ผมต้องทำ! เพื่อดาวของผม เพื่อท่านไนท์ และเพื่อระบายความรู้สึกโกรธเกรี้ยวข้างในนี้ออกมา!! เพื่อคนพวกนั้นที่ไม่อาจส่งเสียงของตัวเองออกมาได้ ตอนนี้มีแต่ผมคนเดียวที่ทำได้ ผมต้องประกาศศักดาของดาวเฟลม่า ไม่ให้ใครบังอาจมาดูถูกดูแคลนน้ำพักน้ำแรงของท่านไนท์ และไม่ยกโทษให้ใครก็ตามที่ทำร้ายพวกเขา ทำร้ายตัวตนดั้งเดิมของผม!
ผมกัดริมฝีปากตัวเองแล้วเอ่ยออกไปอย่างดุดันที่สุด
"อาเบล นายมาเหยียบดาวของผม คิดว่าจะกลับไปโดยที่ผมไม่อนุญาตได้เรอะครับ"
เจ้าของชื่อหรี่ตาและเลิกคิ้วในจังหวะเดียวกัน คล้ายทั้งประหลาดใจและอยากลองเชิงเช่นกัน อาเบลเชิดหน้าขึ้น ขยับมุมปากเพียงเล็กน้อย
"แล้วแกมีปัญหา?"
โห้ โดนสวนกลับแบบนี้ แล้วผมจะตอบว่าอะไรได้ ใจผมนี่แทบวิ่งหนีไปสุดขอบดาราจักรแล้ว แต่กลับต้องกลั้นใจบังคับมุมปากตัวเองให้เหยียดยิ้มบ้าง
"อาเบลต่างหากที่ดูมีปัญหากับผม...หรือว่ากำลังเสียใจเรอะครับที่ผมไม่เหมือนไนท์คนก่อน?"
ทับทิมในดวงตาเหมือนจะจ้องผมให้มอดไหม้ดั่งยืนอยู่บนผิวดวงอาทิตย์ ผมคลายมือที่บังอาจจับบ่าเบื้องสูงไว้ออกช้าๆ แต่ยังคงพยายามวางท่วงท่าทรงอำนาจไว้ กดเสียงต่ำและเอ่ยอย่างปากกล้าต่อ
"ส่วนเรื่องการประชุม ถ้าผมพอใจจะไปผมก็จะไป ถ้าไม่...ต่อให้เป็นเทียบเชิญจากนาย ผมก็ไม่คิดจะทำตาม เข้าใจตรงกันนะครับ ท่านจักรพรรดิอาเบล"
"…"
ผมกำลังเหยียบเข้าไปในเขตแดนของคนตายมากขึ้นเรื่อยๆ ผมเดาอนาคตตัวเองไม่ออกแล้ว ภายหลังวันนี้ผมคงจะได้ฉายาว่า ราชาดาวเฟลม่ารุ่นที่อายุสั้นที่สุดก็ได้ แต่คิดในแง่ดีอย่างน้อยผมก็ยังมีฉายาล่ะหน่า
"หึ"
!!
ผมหัวใจแทบหยุดเต้น ไม่ใช่เพราะอาเบลออกคำสั่งยิงถล่มดาวเฟลม่า แต่เป็นเพราะว่าจักรพรรดิอาเบลคนนั้นกำลังหัวเราะ แถมหัวเราะหึหึเสียงดังจนชวนให้ขนลุก ผมหวังว่าประธานภาคีคนนี้จะไม่ได้มีฉายาว่า หัวเราะเสร็จสังหารสิ้นดาราจักรหรอกใช่มั้ย!?
"นี่แกโกรธด้วยเรอะ? เห็นใจพวกทาสเหมือนเดิมเลยนะ ไนท์" เขาว่าแล้วแสยะยิ้มมุมปาก
หมับ
ก่อนจะยื่นมือมือเรียวมาบีบคางผม จับให้เชิดขึ้นจนผมรู้สึกว่าหัวถุยๆใกล้จะหลุดจากบ่าแล้ว
"ถ้าแกอวดดีนักก็มาให้ได้ล่ะ การประชุมจัดขึ้นที่เดิม แกได้รับคำเชิญจากเราแล้ว ถ้าแกทำพูดดีแล้วคิดว่าจะปฏิเสธไม่มาได้ล่ะก็..."
พูดจบเขาก็ขว้างผมทิ้ง ขอย้ำคำว่าขว้าง เพราะกริยามันตรงตัวมากจริงๆ แล้วผมก็ลอยละล่อง หรือควรใช้คำว่า 'ปลิว' ไปกระทบ ไม่สิ 'กระแทก' กับผนังดังอั่ก แล้วร่วงแหมะลงไปกองกับพื้นเหมือนซากแมลงวัน
"อย่าให้เราบอกเลยว่าแกจะเจอกับอะไร...แกกับดาวของแก..."
อาเบลมองเหยียดๆเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเรียกสะพานข้ามดาราขึ้นมาใหม่ก่อนจะหันมามองผมที่ยังลุกไม่ขึ้น
"เราหวังว่าแกจะมานะอิกไนท์"
แล้วอาเบลก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำแผ่วเบา
"และก็ช่วยสงบปากสงบคำในโต๊ะประชุมให้ดีด้วยล่ะ ถ้าแกกล้าพูดอะไรงี่เง่าออกไป เราจะไม่ให้แม้แต่ธุลีของดาวเฟลม่ามีที่ฝังในอวกาศ จำไว้ซะ"
พูดจบก็เชิดคางสะบัดชายผ้าคลุมขึ้นสะพานข้ามดาราไปพร้อมเสียงกริ๊งๆของสายโซ่บนเกราะเงิน ทิ้งผมให้มองตามด้วยปากอ้าค้าง
ฟะ 'แฟนเก่า' ท่านมาขู่จะบึมบ้านท่านเอาซึ่งๆหน้าเลยล่ะท่านไนท์
หวังว่าท่านคงไม่ได้มีประวัติแอบหลายใจหรอกนะ ไม่งั้นผมว่าดาวเราคงไม่รอดไปง่ายๆแน่นอน
นาฬิกาอะตอม* : คือเครื่องมือวัดเวลาที่มีความเที่ยงตรงมากที่สุด โดย 1 วินาที จะมีค่าเท่ากับช่วงเวลาที่ธาตุ Cesium-133 รับ และปลดปล่อยพลังงานในการเปลี่ยนระดับสถานะครบ 9,192,631,770 รอบ" และในหนึ่งล้านปี เวลาของนาฬิกาอะตอมจะมีความคลาดเคลื่อนเพียง 1 วินาที


เขาคือเบต้าอันดับสองของดาวเฟลม่า
นามนั้นคือเซาส์อีส ชื่อมาจากทิศ เหมือนชื่อเต็มของเจ้าอันดับหนึ่งว่า นอร์ทเวสต์
แม้ว่าจะเป็นเบต้าเหมือนกัน ระดับต่างกันแค่เลขหน่วยตัวเดียว แต่หน้าที่ของพวกเขากลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ปัญหาความสัมพันธ์ต่างดาวและความสงบสุขของประชาชน คือหน้าที่ของเวสต์เบต้าอันดับหนึ่งที่ครบสมบูรณ์ไปเสียทุกอย่าง เป็นผู้ดูแลมานมนาน ส่งต่อภารกิจนี้จากรุ่นสู่รุ่น
ส่วนตัวเขาเบต้าอันดับสอง กลับมีหน้าที่อันกระจิดริดคือดูแลทุกข์สุข ความสะดวกสบาย สุขภาพจิตและสวัสดิการของเจ้าหน้าที่ทั้งในนอกศูนย์บัญชาการ
พูดง่ายๆก็คือนอร์ทเวสต์คือคนปกครองฝ่ายทหารและพลเรือน ส่วนเซาท์อีสคือตำแหน่งของผู้ดูแลฝ่ายในก็ว่าได้
เป็นอำนาจที่แตกต่างอย่างชัดเจน คนหนึ่งดูแลทั้งการทหารประชาชน และใกล้ชิดองค์ราชาอยู่เสมอ ส่วนอีกคนมีหน้าที่ดูแลลงโทษข้าราชการให้อยู่ในกฎระเบียบเท่านั้น ไม่ได้มีอำนาจอะไรอยู่ในมือเลย องค์ราชาก็แทบไม่เคยสนใจเขา
ที่เบต้าทั้งสองสายไม่เคยมีปัญหากันมาก่อนก็เพราะว่า พลังของตราประทับที่สะกดให้พวกเขาปราศจากความริษยา ให้ทำงานตามหน้าที่อย่างเต็มความสามารถเพื่อดาวเฟลม่าเพียงอย่างเดียว
บรรพบุรุษถูกฝังความคิดมาเช่นนั้น และจะดำรงอยู่แบบนี้เรื่อยไป อันดับสอง ไม่เคยต้องอิจฉาอันดับหนึ่ง เพราะในสมองของพวกเราไม่มีคำคำนี้
จนกระทั่งเมื่อตราประทับอ่อนแอลง ความคิดใหม่ที่พวกเขาไม่เคยมีมาก่อนก็ย่างกรายเข้ามาสู่จิตใจของเบต้าอันดับสอง และประชาชนดาวเฟลม่าทุกๆคน
…
'สาวงาม สาวงาม เหล้าดีแท้ แค่นี้ก็สบายเหลือเกินแล้ว เย้ยย ท่านนิก'
"หืม?"
เสียงความคิดที่ตกใจพาให้ผมที่กำลังเดินดุ่มๆในทางมืดๆตกใจไปด้วย
"นั่นใครน่ะ?" ผมเอ่ยถามขณะตั้งใจสัมผัสดูว่าใกล้ๆนี้มีใครอยู่บ้าง และผมก็พบว่ามีคนอยู่สี่คนใกล้ๆ เป็นระดับเบต้าธรรมดาทั่วไป กับอีกคนที่ออร่าดูมีความพิเศษกว่าหน่อย แต่ไม่เท่ากับเวสต์
'ไม่ใช่ ข้าไม่ใช่อีสต์ ว้าก ทำไงดี'
"สวัสดีอีสต์" เจ้าตัวตอบมาให้เองแบบนี้ ผมก็เลยทักกลับไปอย่างงงๆ ส่วนหนึ่งเพราะแปลกใจที่ไม่เคยรู้จักเบต้าชื่อนี้มาก่อน
'ละเละเทะขนาดนี้ พวกเจ้ารีบออกไปเร็วท่านนิกมาตรวจงาน'
เปล่า ผมไม่ได้มาตรวจงาน ผมตอบในใจด้วยความเคยชินเวลาอยู่กับไนท์ แต่แล้วก็นึกได้ว่าอีสต์ที่เป็นเบต้าคงไม่ได้ยิน
เบต้าสองสามคน รีบถอยไปตามคำสั่ง เหลือแค่คนชื่ออีสต์ที่ยังยืนอยู่ที่เดิม ผมเดินเลี้ยวหัวมุมมืดเข้าไปแล้วก็พบกับเขา
เซาท์อีสต์ เบต้าอันดับสองที่ผมไม่เคยเจอมาก่อน
"ข้าน้อยขอทำความเคารพท่านนิก อัลฟ่ารุ่นที่47 แห่งดาวเฟลม่า ขอจงทรงพระเจริญหมื่นๆปี"
ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังก้มหัวติดพื้น เอ่ยถ้อยคำด้วยเสียงฉะฉานอย่างไม่น่าเชื่อว่าเสียงความคิดที่ดูบ้าๆบอๆเมื่อกี้จะเป็นของเขา แต่แถวนี้ก็ไม่มีใครแล้ว เพราะงั้นมันก็เป็นของเขาน่ะแหละ
"ขอบคุณ ลุกขึ้นได้แล้ว ตามสบายเถอะ" ผมรีบบอก เนื่องจากไม่ชินกับการที่มีคนทำความเคารพแบบนี้เท่าไร เวสต์คุกเข่าว่าหนักแล้ว หมอบกราบก็ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ท่านไนท์ยังไม่เคยให้ผมทำอะไรแบบนั้นเลย
เบต้าอันดับสองดูลังเลเล็กน้อยที่จะทำตาม แต่สุดท้ายเขาก็ยอมลุกเงยหน้าขึ้น
ผมและตาสีม่วงเปล่งปลั่ง เครื่องแบบผ้าเนื้อดียับยู่ยี่บางจุด กระดุมคอบนหลุดลุ่ยออกเผยลำคอยาวไปถึงแผ่นอก เหมือนเมื่อครู่เขาอยู่ระหว่างการทำสิ่งไม่เหมาะสมในเวลาราชการ แต่ทรงผมกลับเซตเป็นทรงตั้งตรงเป๊ะไม่กระทบกระเทือนเลยแม้แต่น้อย และจากสีหน้าก็ดูเหมือนจะไม่ได้รู้สึกผิดอะไรด้วย
ถ้าเทียบกับเวสต์ที่เนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าแต่มีแผลเป็นบนหน้า กับชายหนุ่มหน้าสำอางที่ดูผิดระเบียบไปทั้งตัวแบบนี้ทำให้พวกเขาดูเป็นความตรงกันข้ามกันสุดขั้วเลยจริงๆ
'น่ารักจัง'
หา? ผมชะงักความคิดที่จะหักเงินเดือนเขาไว้ชั่วคราว แล้วเงี่ยหูฟังดีๆ
'น่ารักอะไรแบบนี้'
อีสต์เงยหน้ามองผมด้วยสีหน้าเคลิ้บเคลิ้ม ดูเหมือนว่าเขากำลังชื่นชมร่างอัลฟ่าใหม่ของผมอยู่ ความคิดของเขาล่องลอยออกไปอย่างกู่ไม่กลับแล้ว
'กอดไว้ก็น่าจะอุ่น ถ้าเข้าไปซบก็น่าจะนุ่ม ขอยืมมานอนหนุนซักคืนได้รึเปล่านะ'
"…"
บางทีผมอาจจะไม่ใช่แค่หักเงินเดือนเขานะ ผมไล่เขาออกข้อหาลวนลามอัลฟ่าทางความคิดได้มั้ย
อีสต์ฟุ้งซ่านอยู่หลายวินาทีถึงค่อยสะดุ้งรู้สึกตัวว่าไม่ได้ทำการต้อนรับอย่างสมควร
"ท่านนิก มีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้ขอรับ"
"แล้วนั่นนายทำอะไรอยู่น่ะ"
"ก็...พักผ่อนน่ะขอรับ" อีสต์ตอบพลางหัวเราะแห้งๆ เหงื่อแตกเต็มหลัง
'ข้ามาพักผ่อนจริงๆ ไม่ได้โกหก พักกับสาวๆสวยๆ ในมุมมืด อุ๊บ'
ผมหรี่ตาอ่านเข้าไปในใจ แล้วเห็นรอยแยกข้างใน ตราประทับของอีสต์เองก็อ่อนลงแล้ว เช่นเดียวกับคนอื่น และด้วยตำแหน่งเกี่ยวข้องกับฝ่ายในของอีสต์จึงเป็นตำแหน่งที่มีคนมาติดสินบนมากที่สุดในทุกๆเรื่อง
แสดงว่าที่เวสต์หัวเสียอาจเป็นเพราะแบบนี้ก็ได้ ผู้คนที่ตราประทับอ่อนลงเริ่มติดสินบนเพื่อประโยชน์ของตัวเอง อีสต์เองก็รับสินบนอย่างสบายใจ เพราะเขาคือคนกำหนดกฏเกณฑ์ของฝ่ายในโดยที่เวสต์ไม่อาจยุ่งเกี่ยว ทั้งการติดสินบนก็ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนด้วย การจะไม่มีบทลงโทษก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
อีสต์คงรู้สึกถึงอำนาจที่ตัวเองไม่เคยมีมาก่อน ผมเข้าใจที่มาที่ไปได้อย่างรวดเร็ว แต่ในเมื่อนี่คือทางที่ผมเลือก ผมก็ยังไม่อยากไปควบคุมบังคับอะไรตอนนี้ ผมยังอยากรอดูว่าวิถีชีวิตของพวกเขาจะเปลี่ยนไปเช่นไร อาจเลวร้ายอย่างที่เวสต์บอก หรืออาจจะไม่ใช่
'ทะท่านนิกจ้องข้าขนาดนี้ หรือว่าท่านนิกจะชอบข้าเข้าซะแล้ว?'
อีสต์ยืนบิดตัวไปมา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับตัวเอง ทำเอาผมเริ่มเพลียกับการอ่านใจเขาละ
"แล้วไม่ทราบว่าท่านนิกมาที่นี่ทำไมหรือขอรับ? มีอะไรให้ข้าน้อยช่วยขอรับ"
"ไม่มีอะไร ผมแค่มาดู"
"ดูคุก? ท่านนิกหานักโทษคนไหนอยู่หรือขอรับ"
"...ก็เปล่าหรอก แค่ผ่านมา"
เหอ? อีสต์ทำหน้างง แต่เขาก็รู้กาลเทศะโดยไม่ถามอะไรยุ่มย่าม และเลือกที่จะทำหน้าที่ไกด์นำทางให้ผมด้วยใจพร้อมบริการสุดๆ ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องดี เพราะผมเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากมาที่นี่ในวันนี้
อาจเพราะอีกไม่นานจะเป็นวันรับศึกสำคัญแล้ว ผมจึงอยากมาเห็นที่นี่เป็นครั้งสุดท้าย
ห้องพักแห่งแรกของผม
ในวันเริ่มต้นศักราชของอัลฟ่ารุ่นที่ 46 ราชาอิกไนท์ขึ้นเถลิงบัลลังค์อำนาจ ตัวแทนจากดาวต่างๆทั่วดาราจักรต่างมาพร้อมกับของขวัญล้ำค่าที่มอบแด่อัลฟ่าคนใหม่ อันประกอบด้วยแร่ล้ำค่า อาวุธพิศดาร ตำราเก่าแก่ และบางครั้งก็คือเหล่าทาสหายาก
ทาสโอเมก้าร่างเล็กๆนั่งอยู่บนพื้น มันไม่จำเป็นต้องถูกล่ามโซ่ ไม่จำเป็นต้องเฆี่ยนตี แววตาของมันเลื่อนลอย ความคิดกระจัดกระจายเหมือนหมอกเมฆ
โอเมก้าพันธ์ุพิเศษที่สร้างขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์อันแสนธรรมดา บทบาทของธรรมชาติที่พวกมันต้องแบกรับ
วันหนึ่ง ดาวดวง ณ ขอบดาราจักรได้ค้นพบว่าตัวเองไม่มีทรัพยากรใดๆที่ล้ำค่าพอจะไปทำการค้ากับดาวดวงอื่นได้เลย นอกจากขายประชากรของตัวเองแลกกับกำไรมหาศาล
พวกเขาทำการเพาะพันธ์ุโอเมก้าพันธ์ุพิเศษขึ้นมา ตัดต่อพันธุกรรมให้โดดเด่น สร้างคุณสมบัติให้ทนทาน พร้อมด้วยคุณสมบัติอื่นๆที่ส่งเสริมหน้าที่ของมัน เพื่อส่งทั้งเป็นของขวัญที่อัลฟ่าดาวอื่นๆชอบใจ และส่งขายเป็นสินค้า เพราะลูกที่ออกมาจากโอเมก้าพันธ์ุนี้ จะไม่ใช่เผ่าพันธ์ุของมัน แต่ขึ้นกับเผ่าของอีกฝ่ายทำให้เหมาะจะนำมาดำรงเผ่าพันธ์ุ และสามารถส่งเป็นของขวัญให้ใครก็ได้ ส่วนภายนอกจะดัดแปลงให้มีลักษณะแบบใดก็แล้วแต่ความชอบ
"น่ารักจนรังแกไม่ลงเลยนะ นิก"
ผมไม่เคยเข้าใจว่าทำไมท่านไนท์ถึงพูดแบบนี้ แต่พอคิดดูอีกทีมันก็ชัดเจนมากทีเดียว
เพราะผมคือโอเมก้าพันธ์ุพิเศษ เป็นของขวัญเพื่อช่วงเวลาพิเศษของอัลฟ่า
…
"อันนี้เป็นคุกด้านในสุดแล้วนะครับ ท่านนิก"
ผมมองพิจารณาคุกตรงหน้าอยู่นาน จนอีสต์เริ่มเหงื่อตก เขาเริ่มคิดหวาดระแวงว่า 'ท่านนิกมาดูคุกเพื่ออะไรกันนะ และหวังว่าคุกนี้จะไม่ใช่สำหรับเบต้าที่ทำผิด อู้งาน โดดเวรใช่มั้ยนะ?'
"หรือรับสินบน?" ผมเอ่ยต่อ ทำเอาอีสต์หน้าซีด อ้าปากพะงาบๆแต่ไม่มีเสียงลอดออกมา
เวสต์เริ่มเปลี่ยนไป...
อีสต์ก็เริ่มเปลี่ยนไป...
เบต้าทุกคนกำลังเริ่มเปลี่ยนไป ในท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาจะเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น หรือจะกลายเป็นสิ่งอื่นใด ก็ไม่ใช่สิ่งที่อัลฟ่าจะคาดเดาได้อีกแล้ว
เหมือนตัวผมเอง ท่านไนท์ก็คงไม่รู้เช่นกันว่าผมจะกำเนิดขึ้นมาใหม่ในรูปแบบไหน จะยังเชื่อฟังคำของท่านอยู่อีกมั้ย
"จงเป็นอัลฟ่าที่แตกต่าง นิก ทำได้ใช่มั้ย"
ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นอะไร รู้เพียงแต่ว่า...
ผมแปลงเป็นร่างโอเมก้าและก้าวเข้าไปในที่อยู่เดิม คุกที่ท่านสร้างให้ผม...เพื่อปกป้องผมที่ไม่มีความคิดจะปกป้องตัวเอง
พวกเราไม่ได้ไร้ความรู้สึก
เราเจ็บปวดเป็น ตลอดมาเราแค่ทนกับความเจ็บปวดโดยไม่อาจต่อต้านเท่านั้นเอง
ในเวลานี้ ผมคิดถึงชีวิตเดิมๆที่มีท่านไนท์อยู่ข้างๆเหลือเกิน
…
"ทะท่านนิก ทำอะไรน่ะขอรับบบ" อีสต์กระโดดเหยงถอยไปเกือบสิบเมตรทันที
เมื่อร่างเล็กๆ ที่สูงเพียงห้าฟุตได้ปรากฎขึ้นในซี่กรง โอเมก้าราคาแพงลิบที่ใครๆก็อยากได้ไว้ครอบครอง การคงอยู่ของมันเหมือนมีอำนาจทำลายล้างสติสัมปัชญญะของเบต้าทุกคน
'ใจเย็นไว้' ผมได้ยินเสียงอีสต์ปลอบตัวเอง 'ถ้าข้าพุ่งเข้าใส่ท่านนิกตอนนี้ นอกจากจะไม่ได้ผุดได้เกิดใต้ดวงดาวแล้ว เวสต์จะตามไปซ้ำไม่ให้แม้แต่อนุภาคหลงเหลือแน่นอน'
อีสต์กำลังนึกดีใจที่ระหว่างเขากับตัวผมมีลูกกรงกั้นอยู่
'ตะแต่ว่าแววตาเศร้าสร้อย เชิญชวนให้อยากกระโดดเข้าไปปลอบโยน แล้วกดท่านนิกไว้กับพื้น... เอ้ย ไม่ใช่แล้ว โธ่ ท่านนิกจะเล่นแผลงๆอะไรก็ไม่ควรแกล้งกันแบบนี้นะ เดี๋ยว อัลฟ่าอ่านความคิดเบต้าได้นี่หน้า อ้ากก ข้าตายแน่'
แรกๆผมก็ไม่ค่อยชินกับการกระทำฉับพลัน และความคิดที่จู่ๆก็โพล่งออกมาของอีสต์เท่าไร แต่หลังๆก็เริ่มรู้สึกว่าสนุกมากทีเดียว อีสต์เหมือนเป็นความบันเทิงอย่างหนึ่งที่ขาวสะอาด นี่ผมคิดแบบนี้กับอีสต์จะผิดมั้ย
ผมถอนหายใจแล้วเหลือบมองอีสต์ที่เกาะกำแพงไว้ราวกับคนกำลังจมน้ำ ผมเคยอยู่ในร่างนี้ตอนสั่งการกับเวสต์ เวสต์ก็ยังพูดคุยกับผมได้ค่อนข้างปกติ แต่อีสต์ดูไม่เป็นผู้เป็นคนเท่าไร แปลว่าการตอบสนองต่อฟีโรโมนของโอเมก้าพันธ์ุนี้ขึ้นกับเบต้าแต่ละคน แต่ละระดับล่ะมั้ง
หรือเป็นเพราะว่าเวสต์ถือเป็นระดับท็อป ไอคิวสูงปี้ด ความสามารถในการควบคุมและสั่งการคนอื่นก็ดีเยี่ยม เป็นสายบัญชาการของแท้ การควบคุมตัวเองเลยสูงกว่าอีสต์ และคงจะรวมผลของตราประทับที่อ่อนพลังลงด้วย อีสต์ตอนนี้จึงดูย่ำแย่มาก
แต่อย่างไรผมก็ไม่ค่อยหวั่นอยู่แล้ว เพราะผมคืออัลฟ่าแล้วนะ ใครเข้ามายุ่มย่ามสุ่มสี่สุ่มห้า ได้ถูกฝังใต้ดวงดาวแน่นอน
"%^&0W$-# ? "
ผมได้ยินเสียงที่แตกต่างออกไป เป็นภาษาที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ผมเข้าใจได้ว่ามันเป็นความเจ็บปวด...นักโทษหรือ? คุกนี้ร้างไปสักพักแล้วไม่ใช่เรอะ? ตั้งแต่ที่ท่านไนท์พาผมออกไป แล้วนั่นคือเสียงของใคร
"นั่นใครในกรงแยกเรอะ อีสต์"
ผมสัมผัสได้ว่ามีสิ่งชีวิตหนึ่งอยู่ในกรงที่ลึกเข้าไป เมื่อเดินตามเข้าไปก็เห็นรูปลักษณ์ของมันชัดเจนขึ้น มันดูมีเอกลักษณ์โดดเด่นเตะตายิ่งกว่าสิ่งมีชีวิตไหนที่ผมเคยเห็นมาก่อน
สิ่งที่ถูกล่ามและกำลังถูกเฆี่ยนตีนั้นมีรูปร่างสูงใหญ่ เส้นผมสีทองหมองๆกระจัดกระจายไร้ระเบียบปิดบังผิวสีกาแฟและดวงตาสีเปลือกไม้ของมันไว้บางส่วน มันไม่ได้ใส่เสื้อผ้า และยืนหลังโก่งๆอยู่ในกรง มีเพียงเสียงคำรามลอดไรฟันออกมาเป็นบางครั้ง ทั้งหมดส่งเสริมให้มันดูเป็นพวกไร้อารยธรรมจากดาวล้าหลังชัดเจนขึ้น
มันเป็นโอเมก้า ผมบอกได้ทันทีเพราะมันกำลังยืนโง่ๆให้ถูกทำร้าย ผมสัมผัสพลังชีวิตที่อ่อนแรงได้ รวมทั้งกระแสความคิดของมันที่เป็นเส้นตรงเด๊ะ ตอนนี้มันคิดเพียงแต่เจ็บปวด หิว อยากนอนเท่านั้น แต่กลับไม่มีความคิดจะสู้เอาตัวรอดเลย แม้แต่สัญชาตญาณอันเป็นอาวุธที่สำคัญที่สุดของโอเมก้า ก็ยังมีข้อบกพร่องอีกหรือ
ไม่ใช่สิ ไม่ได้บกพร่องหรอก โอเมก้าไม่ได้รับอนุญาตแม้แต่จะทำการบกพร่องด้วยตนเอง แต่มันถูกสร้างมาเป็นแบบนี้ต่างหาก ถูกสร้างมาให้บกพร่อง
"นายกำลังทำอะไรกับมัน?"
อีสต์หน้าซีด ในใจเขานึกถึงช่วงเวลาก่อนหน้านี้ที่เวสต์ เบต้าที่เขาเหม็นขี้หน้าย้ำหนักหนาแล้วว่านักโทษห้ามเอาไว้ที่นี่ให้ย้ายไปนอกเมืองทั้งหมด เขาไม่เข้าใจว่าทำไม และเห็นว่ามันลำบากลำบนที่จะขนนักโทษไปทั้งหมด ดังนั้นเขาจึงยังเก็บบางส่วนไว้ ค่อยๆย้ายไปแบบไม่รีบร้อน และใช้เวลาในราชการเสพสุขบ้าง
แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไม
อีสต์ด่าทอเวสต์ในใจ ที่ไม่ยอมบอกมาตรงๆว่าวันดีคืนดี ท่านนิกจะแว่บมาเดินเล่นแถวนี้ และดูเหมือนว่าจะไม่พอใจ...มากๆด้วย
'อ่า เดี๋ยวนะ ท่านนิกรู้ความคิดทุกคนนี่หน่า อ่า ชีวิตข้าคงไม่เหลือแล้ว ตำแหน่งก็คงรักษาไว้ไม่ได้ ลาก่อนพ่อแม่พี่น้อง'
อีสต์เริ่มคร่ำครวญ พยายามคิดอย่างหนักว่าจะเอาตัวรอดจากวันนี้ไปได้ยังไง
'แถมเวสต์ก็จะบึมข้าอีกที่ทำงานผิดพลาด แต่ช้าก่อนถ้าเวสต์จะบึมข้า ก็มีแต่ท่านนิกที่ช่วยได้ไม่ใช่เรอะ อือ ท่านนิกยกโทษให้ด้วย'
อืมๆ จริงๆผมออกจะชอบอีสต์นะ ความคิดความอ่านชัดเจนดี ไม่ซับซ้อนจนอ่านยากแบบเวสต์
"ผมยกโทษให้ แต่บอกมาให้ชัดๆซิว่านี่ทำอะไรกันอยู่"
อีสต์กลืนน้ำลายแล้วรีบตอบทันที
"มันเป็นนักโทษต่างดาวขอรับ ถูกขายทอดตลาดมา เราเชื่อกันว่ามันเป็นทหารเลวของดาวไร้อารยธรรมที่สูญสิ้นไปแล้ว มีไม่มากที่เหลือรอด แต่เวสต์และท่านรุ่นก่อนบอกให้เราจับมันมาวิเคราะห์เพราะมันมีบางสิ่งที่แตกต่าง ซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์ต่อเราได้ โดยเฉพาะพละกำลังของมัน ที่แตกต่างจากโอเมก้าของดาวเราอย่างเห็นได้ชัด ท่านรุ่นก่อนเองก็ต้องการรู้ว่า จะต้องใช้รหัสพันธุกรรมอย่างไรจึงจะสามารถสร้างโอเมก้าที่ทรงพลังเช่นมันออกมาได้ขอรับ"
แปลว่ามันถูกเอามาเพื่อทดลอง? เพื่อเลียนแบบพันธุกรรมเลยต้องมาขังมันไว้ในนี้หรือ
ท่านไนท์...
"แล้วดาวไร้อารยธรรมที่สูญสิ้นนี่หมายถึงอะไร"
"เอ่อ จากแหล่งซื้อขาย พ่อค้าที่นั่นอ้างว่ามันเป็นประชากรของระบบดาวที่ล่มไปแล้ว..."
"ซึ่งพวกเขาคาดว่าเป็นดาว?"
ผมคาดคั้นต่อ ส่วนอีสต์ก็ทำหน้าเหวอ เขาไม่ได้จะโกหกผม อีสต์แค่ไม่ได้สนใจแต่แรกเขาเลยลืมไปแล้ว พอถูกผมกดดันหนักๆ เขาก็พยายามนึกสุดชีวิต และนึกออกในที่สุด
"เป็นดาวออลเรียขอรับ"
ดาวออลเรีย...
ผมเดาไม่ผิดจริงๆ ท่านไนท์สนใจดาวดวงนั้น และประวัติศาสตร์ช่วงนั้นมานานแล้ว ระบบดวงดาวที่พังทลาย ประชาชนบางส่วนที่ทรยศราชาแล้วรอดชีวิต พวกเขาถูกรับตัวไปเป็นประชากรขั้นสองของดาวดวงอื่น ไปออกลูกออกหลานที่นั่น ทว่าก็ไร้ค่ายิ่งกว่าโอเมก้าของดาวนั้นๆ บางส่วนคงออกเร่ร่อนอย่างไร้ที่ให้กลับ ไร้ดาวบ้านเกิด และมาจบด้วยการเป็นทาสเช่นเดิม
เพราะอย่างนี้เวสต์ถึงสนใจหนังสือเรื่องแม็กซิมัสที่ผมถือมาสินะ แต่กลับไม่บอกว่ามีนักโทษคนนี้อยู่ แปลว่าตั้งใจจะตรวจสอบเองก่อน หรือไม่ก็ไม่อยากให้ผมรู้ เวสต์สามารถเก็บความลับจากผมได้ แปลว่าตอนอยู่ต่อหน้าผม เจ้านั่นต้องไม่คิดถึงเรื่องนี้เลยสินะ ใช้ช่องโหว่ว่าผมไม่ถามก็ไม่บอกสินะ ลูกเล่นเยอะจริงๆ
ผมคาดโทษเวสต์ไว้ก่อน แล้วก้าวเข้าไปในกรง พิจารณาดูมันใกล้ๆ
คำบรรยายจากหนังสือที่ว่าแม็กซิมัสมีผิวสีทอง คงจะหมายถึงเฉพาะอัลฟ่ากับเบต้าที่ใกล้ชิดล่ะมั้ง เพราะโอเมก้าตัวนี้มีผิวสีเข้มเหมือนกาแฟกำลังไหม้ มีสิ่งที่คล้ายในตำราแค่เส้นผมและดวงตาสีทองที่หม่นหมองเท่านั้นเอง
แต่พอเห็นแววตาเหม่อลอยเช่นนี้ ผมก็เจ็บแปล๊บในใจโดยไม่มีสาเหตุ
"ปลดโซ่ออก..."
"ทะท่านนิกจะทำอะไรขอรับ"
"ปลดโซ่ออก!"
"ท่านนิก มันเป็นโอเมก้าทหาร และยังไม่มีตราประทับควบคุมด้วยนะขอรับ"
ผมไม่รอให้อีสต์ทำแต่พุ่งเข้าไปในกรงแล้วสั่งให้โซ่ทั้งหมดสลายไป ร่างสูงใหญ่ที่เป็นอิสระจึงกระโจนเข้าใส่เป้าหมายที่เข้ามายืนในกรงเดียวกับมัน
อีสต์อยู่ห่างเกินไปจะเข้ามาได้ทัน ในใจเขาคิดแต่ว่าเวสต์จะต้องฆ่าเขาแน่ ถ้าผมมีแผลแม้เท่าขี้ผง
"ท่านนิก!"
เบต้าอันดับหนึ่งโผล่มาจากที่ไหนไม่รู้ เขาซัดพลังจิตกระแทกร่างยักษ์ออกไปจากผม มันกระเด็นไปกระแทกผนังด้านหลังดังผลั่ก แล้วครูดลงไปกองกับพื้นทิ้งรอยเลือดไว้บนผนังเป็นทางยาว
ไซโคไคเนซิส นี่มันสะดวกสบายขนาดนี้เลยเรอะ นี่คือเหตุผลที่เขาตามจับท่านไนท์ที่หนีไปไหนมาไหนได้ทันสินะ
"ท่านนิกโปรดถอยไปก่อน มันอันตราย"
เขายืนตระหง่านระหว่างผมและโอเมก้าตัวเขื่อง สีหน้าเคร่งเครียดเหมือนเพ่งสมาธิเพื่อบังคับพลังจิตอยู่ เขาสูดลมหายใจเข้าอีกครั้งตั้งท่าเหมือนจะลงมือซ้ำให้มันดับดิ้น
"เดี๋ยว เวสต์ มันไม่ได้จะทำอะไรผม" ผมร้อนใจรีบห้ามทัพ เพราะเมื่อกี้เข้าใจสิ่งที่มันต้องการจะสื่อแล้ว ถึงมันจะพูดคนละภาษากับผมแต่สายตาเช่นนี้ ผมเองก็เคยทำให้ท่านไนท์เห็นบ่อยๆ
"มันก็แค่...หิวข้าว"
โครก
แล้วดูเหมือนผมก็หิวด้วยเหมือนกัน


ผมตื่นเช้ามาอย่างสดใส แต่การตื่นมาเจอใครบางคนข้างๆเป็นเรื่องที่ไม่ชินเอาเสียเลย
ผมไม่มีเพื่อนร่วมห้องมานานแล้ว ปกติเวลาอยู่กับท่านไนท์ เขาก็จะเฝ้าผมจนผมคล้อยหลับไป และตอนที่ตื่นมา เขาก็จะหายไปไหนไม่รู้ ผมจึงไม่เคยตื่นมาเจอใครข้างๆมาก่อน
มูนอนอย่างเรียบร้อย มันยังคงหลับปุ๋ย จริงๆโอเมก้าไม่จำเป็นต้องนอนเยอะ แต่เราแค่ไม่มีสัญชาตญาณในการทำอะไรอย่างอื่น นอกจากทำงาน กินและนอน ทำให้กิจกรรมมันค่อนข้างมีให้เลือกจำกัด ถ้าไม่ถูกเรียกไปใช้งาน ก็จะนอนนานๆ หรือกินไปเรื่อยๆ
ผมคิดจะปลุกมู แต่คิดอีกที ผมชอบที่จะตื่นขึ้นมาเองมากกว่าถูกเรียกเหมือนกัน ผมเลยปล่อยให้มูนอนต่อไป แล้วก็ลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปทำงาน
งานที่ผมค้างเอาไว้...
ทางเดินทอดยาวออกไปสู่ห้องโถงเดิม ผมสัมผัสก้อนความคิดที่ซับซ้อนได้ในนั้น
อ่า เป็นเวสต์สินะ ยังคงตื่นเช้ากว่าผมตลอด เขามาเพื่อช่วยเตรียมความพร้อมผมก่อนไปพบจักรพรรดิอาเบล
"อรุณสวัสดิ์ เวสต์"
"…"
อุ๊ก ผมอุตสาห์คิดตั้งนานว่าจะทักทายนายว่าอะไรดีหลังจากเรื่องเมื่อวาน นายกลับเมินเฉยทำเป็นไม่ได้ยินซะงั้นเรอะ
"ข้าน้อยเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว เชิญท่านที่โต๊ะเสวย"
เขาพูดจบก็เดินนำไปทันที ให้ผมยืนเกาหัวอย่างงุนงง มายังไงวันนี้ถึงได้พูดคำราชาศัพท์กับผมล่ะ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินตามไปต้อยๆ ไม่งั้นผมจะหลงทาง
"เมนูเช้านี่เป็นอะไรน่ะ เวสต์"
"…"
นี่เป็นเพราะผมให้อิสระมากเกินไปจนนายคิดจะไม่ตอบก็ทำเฉยใส่ผมได้แล้วเรอะ หือ? เริ่มจะกำแหงท้าทายอำนาจของอัลฟ่าแล้วใช่มั้ย
ขณะผมกำลังคิดว่าจะพูดกับเขาเรื่องอะไรดี หรือว่าจะทดลองออกคำสั่งเพี้ยนๆให้เขาทำตามดี เสียงสดใสก็แทรกเข้ามา
 "ท่านนิกก"
เป็นอีสต์นั่นเอง ผมรู้โดยที่ไม่ต้องหันไปเลย
"เป็นยังไงบ้างขอรับบ ท่านนิก สำเร็จด้วยดีหรือไม่?" ท่าทางเขากระตือรือร้นมากจนแทบกระโดดโลดเต้น
นี่นายวิ่งมาเพื่อถามเรื่องนี้เรอะ ว่างมากเลยสินะ ผมเหล่มองอีสต์ที่กำลังยืนหอบฮั่ก แล้วยักไหล่
"ก็ดีนะ"
"ก็ดี?" อีสต์ขมวดคิ้วกับคำตอบของผม วินาทีต่อมาก็เผยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ
"แสดงว่ามันคงแย่มากสินะ ท่านนิก ไม่เป็นไร ครั้งหน้าท่านก็เลือกใหม่ก็ได้ เจ้าโอเมก้ามันไม่ค่อยรู้งานหรอก อย่างน้อยๆเรื่องสำคัญแบบนี้ ท่านน่าจะเลือกแบบ...ระดับเบต้าอะไรแบบนี้ อะแฮ่มๆ"
อะไรแย่มาก? ผมก็บอกว่าดีอยู่นี่ไง มันจะแย่ได้ยังไง อยู่กับมูแสนจะสบาย ไม่ได้นอนเต็มอิ่มกับใครมานานแล้ว
เมื่อผมชักสีหน้าไม่เห็นด้วย อีสต์ก็เหมือนจะเดาได้ว่าผมไม่พอใจ จึงรีบแก้ตัวทันที
"อ่า ก็เรื่องแบบนี้ ถ้าพูดแค่ว่าก็ดี มันมักจะแปลว่าเข้ากันไม่ค่อยได้น่ะ ท่านนิก แล้วเมื่อคืนมันมีอะไรเกิดขึ้นบ้างล่ะขอรับ"
"มันจะต้องเกิดอะไรขึ้นงั้นเรอะ?" จะต้องมีแสงวิ้งวับ คลื่นลมมรสุมอะไรเกิดขึ้นในกระบวนการนั้นหรือไร
อีสต์ยิ้มเหมือนรู้ทันว่าผมแค่นอนหลับไปเฉยๆ ยังไม่ได้ทดลองเริ่มกระบวนการที่ว่าเลยซักนิด
"อะแฮ่ม ท่านนิก เรื่องนี้สำคัญมาก เป็นสิ่งที่ชี้เป็นชี้ตายอนาคตของดวงดาวเลยนะครับ เพราะงั้น ถ้าท่านยังไม่มั่นใจ ท่านสนใจข้าน้อยแทนมั้ยล่ะขอรับบ"
ถึงกับเสนอตัวมาตรงๆ ทำเอาผมกะพริบตาปริบๆ กับความใจกล้าของอีสต์
"ข้าน้อยน่ะ นอกจากจะหน้าตาดี ว่าง่าย เรี่ยวแรงกำลังพอดี กล้ามเนื้อฟิตเปรี้ยะ ผิวสัมผัสก็นุ่มลื่นดูแลด้วยโลชั่นอย่างดี อาบน้ำอบสมุนไพรวันละสามครั้ง เพื่องานสำคัญเช่นนี้ข้าน้อยยินดีเสียสละเพื่อบ้านเมืองอย่างเต็มที่นะขอรับท่านนิก" อีสต์ว่าพลางโฆษณาตัวเองเสร็จสรรพ พร้อมยิ้มประจบอย่างนอบน้อมมาให้
แล้วไอ้ความคิดที่ว่า 'จะได้กอดท่านนิกทั้งคืนแล้ว อิจฉาไปซะเจ้าคนปากหนัก' คืออะไร หือ? ไม่เห็นมีเรื่องบ้านเมืองในหัวนายเลยสักนิด
"เท่าที่ฟังๆดู...คุณสมบัติของนายก็ดูไม่ได้ต่างจากเวสต์หรือเบต้าทั่วๆไปนะ เพราะฉะนั้น..." ผมพยายามปฏิเสธอย่างละมุนละม่อม ประโยคนี้แปลว่าจะเบต้าคนไหนก็เหมือนๆกัน ผมจะเลือกมูที่แตกต่างก็ไม่ผิดนี่หน่า แต่ทันทีที่ผมพูดจบ อีสต์ก็อ้าปากพะงาบมือไม้สั่น สีหน้าเหมือนคนใจสลาย
"ทะท่านนิก ท่านจะเลือกเวสต์งั้นเรอะ?"
หา?
 "ถะถึงคุณสมบัติข้าน้อยจะสู้ไม่ได้ แต่ข้าน้อยมีความจริงใจนะขอรับ" อีสต์เริ่มน้ำตาปริ่ม สองตาแดงก่ำ ขณะที่ในใจเหมือนคนแบกความแค้นไว้พันปีกำลังกัดผ้าเช็ดหน้าอย่างรุนแรง
"พูดเรื่องอะไรของนายน่ะ? เมื่อกี้ผมแค่เปรียบเทียบนะ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น"
"ข้าน้อยจะไม่ยอมแพ้แค่นี้หรอก" ยังไม่ทันที่ผมจะได้อธิบายจบ อีสต์ก็ตะเบ่งเสียงก้องแล้วหันหลังวิ่งหนีไปในทางเก่า ในหัวมีแต่เสียงคำสาปแช่งใครคนหนึ่งดังก้องไปหมด
เอ่อ...แต่ละคนพอตราประทับเริ่มหมดฤทธิ์ก็เริ่ม...ศัพท์วัยรุ่นเขาใช้คำว่าอะไรนะ อีโมแตก? อืมนั่นแหละ เริ่มอีโมแตกกันทีละนิดทีละหน่อย จนผมเริ่มปวดหัวแล้ว
ผมหันกลับมาก็เจอเวสต์ที่ยังคงยืนนิ่งรออย่างมีมารยาท ไม่แม้แต่จะแทรกบทสนทนาไร้สาระของผมกับอีสต์
เลย อ่า แต่เวสต์ก็เป็นคนที่ถูกพาดพิงนี่หน่า แปลว่าเขาก็ได้ยินทั้งหมดที่อีสต์เพ้อเจ้อไปเอง
"เมื่อกี้ผมแค่เปรียบเทียบให้อีสต์เข้าใจน่ะ นายก็อย่าคิดมากเลยนะ" ผมเลือกบอกตรงๆเพื่อที่จะได้ไม่เกิดความเข้าใจผิดไปอีกคนหนึ่ง
"…"
เอ่อ ทำไมวันนี้เวสต์ถึงดูเย็นชากว่าทุกวันนะ หรือผมคิดไปเอง
"เชิญทางนี้ขอรับ"
เวสต์เปิดเข้าประตูที่สุดปลายระเบียง ห้องที่เต็มไปด้วยเอกสาร ภายในเรียบง่ายเพียงแค่หนึ่งโต๊ะเก้าอี้และโซฟายาว
"เชิญนั่งขอรับ" เบต้าอันดับหนึ่งผายมือไปที่โซฟานุ่มที่มีโต๊ะรับแขกเล็กๆวางไว้ด้วยสำรับอาหารหอมกรุ่น เป็นขนมปังกับสตูเนื้อ ทานคู่กับซุปเห็ดควันลอยฉุย
"ข้าน้อยต้องขออภัยที่ต้องให้ท่านมารับประทานอาหารในห้องคับแคบอันนี้ แต่ข้าน้อยเกรงว่าเราจะไม่มีเวลามากพอ..."
"นี่คือห้องทำงานของนายเรอะ?"
"ขอรับ"
เวสต์รับคำแล้วเลื่อนเอกสารกองโตมาให้
"รายละเอียดพื้นฐานของจักรพรรดิอาเบลและสหพันธ์ดาว ABELLทั้งหมดอยู่ในนี้..."
ผมเงยหน้ามองกองกระดาษบันทึกทั้งเก่าและใหม่ แล้วคิดว่าไม่มีวิธีย่อยเอกสารพวกนี้แล้วยิงเข้ามาในเซลล์สมองผมเลยเรอะ
"มีขอรับ" เวสต์ตอบประหนึ่งอ่านใจผมได้อีกแล้ว "แต่นี่เป็นรูปแบบการบันทึกข้อความแบบเก่า เพื่อป้องกันการถูกจารกรรมข้อมูล ท่านไนท์เลือกใช้วิธีนี้เพราะข้อมูลในตำราไม่สามารถจารกรรมได้โดยง่ายเหมือนข้อมูลในระบบ"
กลัวมีใครมารู้ข้อมูลของจักรพรรดิอาเบลสินะถึงได้พยายามปกป้องเอาไว้
"ไม่ใช่กลัวคนอื่นจะมารู้ข้อมูลนี้หรอกขอรับ แต่เป็นจักรพรรดิอาเบลเองจะสืบมาเจอข้อมูลของตัวเองในระบบแล้วทำลายทิ้งต่างหากขอรับ"
ผมพยักหน้า..ท่านไนท์รอบคอบขนาดนี้ จักรพรรดิอาเบลคงไม่ใช่ทำลายแค่เอกสารใช่มั้ย แต่เป็นทำลายทิ้งทั้งดาวอะไรแบบนั้นหรือเปล่า?
ผมเอื้อมไปคว้าเอกสารมาชุดหนึ่ง ลองเปิดดูคร่าวๆเพื่อสำรวจแขกผู้มีเกียรติคนนี้ ก็พบว่าเพียงแค่หน้าแรกที่เป็นสารบัญก็ทำให้ผมสั่นพั่บๆได้แล้ว
บทที่หนึ่งว่าด้วยการกำเนิดของดวงดาว Abell001 และดาวบริวาร 342 ดวง
ดาวเหมืองแร่ Abell290 แหล่งแร่กัมมันตรังสี และโลหะที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาล
ดาวหลัก Abell343
การสร้างฐานทัพแห่งแรก และฐานบัญชาการบนดาวบริวาร 210 ดวง
เครือข่ายพันธมิตร และความสัมพันธ์ทางการทูตในภาคี
ความสามารถและพลังสตริงของจักรพรรดิอาเบลแต่ละรุ่น
เทคโนโลยี และอาวุธในคลังของจักรพรรดิ
…
และอีกเยิ่นยาว ผมรีบเปิดผ่านหน้าสารบัญแล้วยิ้มปลอบใจตัวเองหนึ่งยก
นี่สินะคุณสมบัติของประธานภาคี เขาเป็นสัตว์ประหลาดชัดๆเลยจักรพรรดิอาเบลคนนี้
ยิ่งพลิกไปดูรายละเอียดในหน้าถัดๆไปผมก็ยิ่งเครียดจนปวดกระเพาะจี้ดๆ ไม่แปลกใจเลยถ้าจักรพรรดิอาเบลจะอยากทำลายคนที่ครอบครองข้อมูลพวกนี้เอาไว้ แต่มันยิ่งทำให้สงสัยว่าคนแบบเขาจะมาทำอะไรกับดาวเล็กๆสุดขอบจักรวาลของผมกัน และท่านไนท์ไปรู้จักคนคนนี้ได้ยังไง แถมยังเที่ยวไปโมเมเอาเองว่าเป็นแฟนอีก!! ท่านไม่กลัวพวกเราจะกลายเป็นเศษธุลีในอวกาศเรอะ?
ผมส่งคำถามนี้ให้มหาดเล็กผู้รอบรู้ เวสต์ครุ่นคิดครู่หนึ่งก็กรองสมมุติฐานที่ดีที่สุดออกมาให้ผมจากสมมุติฐานนับร้อยพันในหัวเขา
"นานมาแล้วขอรับ พวกเขาเคยร่วมมือกันจัดการกับ 'สิ่งมีชีวิตไร้นิยาม' ที่เร่ร่อนในอวกาศ คอยบุกทำลายดวงดาวที่ไม่มีอัลฟ่าปกป้อง หลังจากนั้นท่านไนท์ก็เข้าร่วมเป็นหนึ่งในสมาชิกชั้นสูงของภาคี พวกเขาถึงเริ่มสนิทกัน ทั้งหมดนี้คือตามที่ข้าน้อยได้ยินมา"
"สิ่งมีชีวิตไร้นิยาม?" ทำไมถึงมีแต่เรื่องที่ผมไม่รู้เรื่องโผล่ออกมาเรื่อยๆเลยล่ะ ทำเอาผมรู้สึกโง่ขึ้นทุกวินาทีที่คุยกับสารานุกรมเคลื่อนที่ตรงหน้า
"ตรงตามคำเรียกเลยขอรับ ท่านนิก มันเป็นตัวประหลาดที่ปรากฎขึ้นโดยไม่มีใครรู้ที่มาที่ไป จู่ๆก็เข้ากลืนกินดาวและโจมตีอัลฟ่าที่เข้าใกล้ มันทำร้ายอัลฟ่าไปหลายคน จนภาคีต้องรวมกำลังไปปราบเพื่อยุติภัยคุกคาม"
"แล้วท่านไนท์เป็นฮีโร่ในการปราบมันงั้นเรอะ" ผมเริ่มตื่นเต้น ท่านไนท์นี่สุดยอดอย่างที่ผมคิดไว้เลย เขาไม่ใช่แค่อัลฟ่าที่เก่งกาจของผม แต่เป็นฮีโร่ของจักรวาลด้วยงั้นเรอะ
 แต่เวสต์กลับส่ายหน้า "ท่านไนท์แพ้มันกลับมานอนซมที่ดาวเฟลม่าตั้งแต่ช่วงแรกๆเลย ท่านนิก"
อ้าว ทำเอาผมแทบทรุด
"แต่เพราะท่านแพ้ครั้งนั้น ท่านไนท์เลยรู้จุดอ่อนของมัน ทำให้พอภาคีออกล่ามันครั้งถัดไปก็สามารถทำลายมันได้สำเร็จ จักรพรรดิอาเบลเป็นคนลงดาบประหารมันในครั้งนั้น ช่วยจักรวาลไว้ได้ จากนั้นเขาจึงได้รับโหวตเป็นผู้นำภาคีคนปัจจุบันต่อไป"
อุ๊ก แบบนี้เรียกว่าท่านไนท์โดนแย่งบทบาทไปเต็มๆเลยสิ
"ท่านไนท์ไม่เจ็บใจแย่เรอะ"
"เรื่องนั้นข้าน้อยก็ไม่แน่ใจเท่าไร แต่ข้าน้อยก็ไม่เห็นท่านไนท์จะสนใจอะไรในตอนนั้นเลย เหมือนท่านตั้งใจให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว" เวสต์เอ่ยด้วยสีหน้าไตร่ตรอง
หรือว่าท่านไนท์ตั้งใจยกความดีความชอบทั้งหมดให้กับจักรพรรดิคนนั้นแทน? อืม ทำไมผมเริ่มรู้สึกว่าโลกเป็นชมพูจางๆล่ะ หรือความสัมพันธ์ของคนนั้นเริ่มต้นขึ้นช่วงนี้กันนะ
"เวสต์ แล้วท่านไนท์เคยต่อสู้กับอัลฟ่าคนอื่นหรือเปล่า"
เวสต์ประมวลข้อมูลในหัว คลื่นความคิดอันซับซ้อนของเขาเหมือนเส้นไหมนับร้อยพันถักทอเป็นใยแมงมุม ส่งเสียงซ่าๆตลอดเวลา ทำให้ผมเดาได้ว่าเขากำลังเรียบเรียงข้อมูลที่จะบอกผมอยู่ อาจจะกำลังหาคำอธิบายง่ายๆมาอธิบายอัลฟ่าโง่ๆอย่างผมอยู่ล่ะมั้ง
"ท่านไนท์เคยปะทะกับอัลฟ่าดาวอื่นมาก่อนขอรับ ในอดีตมีอัลฟ่ากำเนิดขึ้นในดาราจักรเดียวกับเรา ในระยะทางที่ไม่ไกลเกินไป ทำให้เกิดความขัดแย้งกัน พวกเขาสู้กันในอวกาศที่พวกเราประชาชนไม่อาจเข้าถึง เรารู้แค่ข่าวชัยชนะของท่านไนท์ หลังจากนั้นท่านเองก็ไม่ได้ไปปกครองดาวดวงนั้น แต่ปล่อยให้ดวงดาวเลือกอัลฟ่าคนใหม่เอง"
"ดวงดาวเป็นผู้เลือกอัลฟ่า?"
"ขอรับ ถ้าพูดให้ถูกต้องตามตำนานคือองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นผู้เลือก ท่านมอบเส้นด้ายแห่งโชคชะตาให้คนคนหนึ่งบนดาวที่มีความเหมาะสมจะเป็นอัลฟ่า ส่วนคุณสมบัติใดนั้น ข้าน้อยเองก็คงตอบไม่ได้"
พระเจ้า...ตัวตนที่ลึกลับและสูงส่ง กับสัตว์ประหลาดที่ไร้คำนิยาม...
ผมเหม่อลอย ไม่ทันรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกจ้องมอง จนเสียงของเวสต์ดังขึ้นข้างๆ
"ท่านนิก ไม่ใช่ว่าท่านควรจะละทิ้งรูปลักษณ์นี้ไปได้แล้วหรือขอรับ?"
เวสต์เอ่ยถามเรียบๆ แต่แววตาเขาเหมือนกำลังตำหนิผมอยู่ ผมจึงเพิ่งนึกได้ว่าตั้งแต่ตื่นนอนมาผมก็อยู่ในร่างโอเมก้ามาตลอดเลย เพราะมันไม่มีผมกระทบอะไรกับมูที่เป็นโอเมก้าเหมือนผม มิน่าอีสต์ถึงได้ดูมือไม้สั่นตอนพูดกับผมเมื่อครู่
ผมเข้าใจสิ่งที่เขาจะสื่อแล้ว แต่ผมก็ส่ายหน้า
ร่างโอเมก้าทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยและสงบในภาวะที่ตึงเครียด แม้ตอนนี้ผมจะเป็นอัลฟ่าแล้ว สามารถปั้นตัวเองให้เป็นอย่างไรก็ได้ จะเสกร่างกายที่สมส่วนสูงใหญ่ หรือมีคุณสมบัติพิเศษมากมายก็ได้ แต่ร่างเล็กๆนี้ มีความหมายมากกว่านั้น
'นิกเป็นแบบนี้ดีที่สุดแล้ว'
เสียงอ่อนโยนนี้คอยปลอบโยนเสมอเวลาที่ผมคิดว่าตัวผมนั้นไม่ดีพอ ผมจึงเป็นโอเมก้าที่ไม่ได้ถูกดัดแปรงอะไรเลย เพราะท่านไนท์พอใจที่ผมเป็นอย่างที่ผมกำเนิดมา
"ผมอยู่ในร่างนี้ สบายดี แต่นายไม่ชอบงั้นเรอะ?"
ผมเอ่ยถามเวสต์ตรงๆ
"…"
ความคิดเวสต์เป็นคลื่นขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะราบเรียบเป็นหน้าขนมปังทาเนยเหมือนเดิม ทำไมคำถามง่ายๆของผม นายต้องทำเป็นเมินด้วยล่ะ? ผมหรี่ตาไม่พอใจ กำลังคิดจะบุกเข้าไปจับหัวเวสต์มาเขย่า เบต้าปากหนักก็เอ่ยออกมาในที่สุด
"ร่างของท่านไม่เกี่ยวว่าข้าน้อยชอบหรือไม่ ร่างของท่านคือสิ่งที่ท่านเองเป็นผู้เลือกและสถานการณ์ที่เหมาะสม แต่ไม่ว่าท่านจะเป็นแบบใด ท่านก็คืออัลฟ่าของพวกเรา คืออัลฟ่าของดาวเฟลม่าไม่เปลี่ยนแปลง"
ตอบได้ทั้งชัดเจนและคลุมเครือในเวลาเดียวกัน นี่ถ้าผมเป็นโอเมก้าอยู่คงงงงวยไปแล้ว แต่ตอนนี้ผมเดาได้ว่าเบต้าอันดับหนึ่งจงใจพูดให้คลุมเครือด้วยเจตนาอื่นมากกว่า
"ทำไมนายต้องตอบอะไรให้ซับซ้อนด้วย ตอนที่ผมถามอีสต์ เขายังตอบง่ายๆเลยว่าชอบ..."
อันที่จริงก็ไม่เชิงถามตรงๆหรอก แต่แค่แปลจากความคิดของอีสต์เมื่อวาน ผมว่าอีสต์น่ะไม่ได้รังเกียจอะไรร่างโอเมก้าของผมเลย เห็นมั้ยมีแต่นายนั่นแหละที่มีปัญหา
"อีสต์ตอบว่าอย่างนั้นหรือ..." นัยตาสีฟ้าเรียวคมยิ่งหรี่เล็กลง ทำให้แผลเป็นโก่งโค้งขึ้นตามรูปมนของคิ้ว เหมือนเขากำลังคาดโทษอีสต์ไว้ในใจ ผมจึงรีบเอ่ยเสริม
"อีสต์ไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก เขาแค่บอกว่าชอบผมเท่านั้นเอง ผมดีใจนะ" ดีใจที่เขาไม่รังเกียจร่างโอเมก้าของผม ซึ่งผมก็แปลเข้าข้างตัวเองว่า เขาไม่รังเกียจที่ผมเคยเป็นโอเมก้ามาก่อน เหมือนเบต้าบางกลุ่มที่ต่อต้าน
"…"
เวสต์ไม่ออกความเห็นอะไรอีก เขาถอนหายใจ
"ท่านนิก แล้วเมื่อคืนนี้เป็นอย่างไรบ้างขอรับ..."
ผมแทบสำลัก เพราะไม่คิดว่าเขาจะย้อนถามเรื่องนั้นด้วยเลยไม่ทันตั้งตัว ได้แต่อ้อมแอ้มตอบเบาๆ
"ก็ไม่คืบหน้าเท่าไร แต่เดี๋ยวผมก็หาทางได้เองน่ะแหละ"
ผมตอบด้วยเหงื่อเย็นๆไหลเต็มหลัง จะไปหาทางอะไรกันล่ะ ผมไม่รู้หรอกว่ามันต้องทำอะไรยังไงบ้าง ผมต้องรอนานแค่ไหนสัญชาตญาณอัลฟ่าของผมมันถึงจะตื่นขึ้นมาล่ะ
"ถ้าหากว่า..." เวสต์เอ่ยช้าๆ เหมือนกำลังย้ำให้ผมเข้าใจ "ท่านคิดว่าโอเมก้าตนนั้นไม่เหมาะสมที่จะดำรงเผ่าพันธ์ุเมื่อไร ก็ขอให้ท่านบอกลักษณะที่ต้องการมา เป็นคำจำกัดความสั้นๆสักสองสามข้อก็ได้ขอรับ เช่นรูปร่าง สีผิว ตา ความสูง แล้วในฐานะของมหาดเล็ก ข้าน้อยจะจัดหาลักษณะที่ท่านต้องการมาให้ขอรับ หรือถ้าท่านต้องการเลือกเองก็ขอให้รับสั่งมา ข้าน้อยจะให้ทุกคนออกมาเตรียมต้อนรับท่านที่ห้องโถงกลางพระราชวัง"
ผมตาเบิกกว้าง ถึงกับจัดหาให้ได้เลย หรือเรียกมาให้เลือกก็ได้ ท่าทางเขาคงอยากให้ผมเลือกตัวเลือกที่ดีกว่าทาสแรงงานต่างด้าวที่ใสซื่อมากเลยสินะ แต่ผมไม่มีสเป็กหรอก ผมแค่ชอบที่มูมีความคิดเรียบง่าย อยู่ด้วยแล้วสบายใจเท่านั้นเอง
ผมเหล่มองมหาดเล็กที่พยายามจะรีดคำตอบจากผม แล้วคิดอะไรดีๆได้
"งั้นถ้าผมเลือกนายล่ะ?"
"…"
ความคิดของเวสต์ถึงกับขาวโพลนไปชั่วขณะหนึ่งเลย สีหน้าดูอึ้งทึ่งไปอย่างน่าดูชมจริงๆ ผมหัวเราะในใจ แต่พลันสีหน้าเขากลับกลายเป็นจริงจัง จ้องผมเขม็ง จนผมหายใจสะดุด
"ถ้าท่านพูดเช่นนี้ ข้าน้อยก็ยินดีรับบัญชา"
พอถูกตอบตกลงกลับมาแบบนี้ ผมกลับไปไม่เป็นเลย จะให้บอกว่าไม่ใช่ ผมแค่แหย่นายเล่นกับคนที่ทำหน้าจริงจังขนาดนี้ ผมก็พูดไม่ออก
แต่เวสต์ก็เหมือนจะรู้ทัน เขาหลุบตาลง แล้วเอ่ยอย่างเสียงกดต่ำ
"ท่านนิก ท่านไม่ควรจะล้อเล่น การเลือกคืนแรกของอัลฟ่าถือเป็นเรื่องสำคัญ หากท่านต้องการเพียงเล่นๆ ก็ให้ไปบอกอีสต์เถอะขอรับ"
สายตาที่จ้องมามีแววตำหนิรุนแรง จนผมกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ทั้งรู้สึกผิด แต่ก็ทั้งมีความผิดหวังบางอย่างเล็กๆ
ผมตระหนักได้ว่า 'สิ่งนั้น' ไม่มีอยู่ในเวลาที่เวสต์พูดถึงการดำรงเผ่าพันธ์ุ บางสิ่งขาดหายไปในกระบวนการที่ว่า สิ่งนั่นที่ผมเองก็ไม่รู้ว่ากำลังมองหาอะไร เพียงแต่ตอนนี้มันไม่มีอยู่ และการได้รู้ว่ามันไม่มีอยู่ ก็ทำให้จิตใจของผมหดหู่ลงหลายส่วนอย่างไม่มีสาเหตุ
ยิ่งพอผมมองอีกที ที่ตรงนี้ก็มีเพียงความสงบนิ่งของเบต้าผู้ยอดเยี่ยม ก็ยิ่งเหมือนมีน้ำเย็นสายหนึ่งสาดเข้าใส่หน้า
"หากท่านไม่มีข้อสงสัยอะไรในวันนี้ เรื่องการต้อนรับจักรพรรดิอาเบลไว้ข้าน้อยจะลงรายละเอียดในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกันขอรับ ข้าน้อยไม่รบกวนท่านแล้ว เชิญท่านพักผ่อนตามอัธยาศัย"
เวสต์ก้าวออกจากห้องไปทิ้งให้ผมอยู่กับความสงสัยเหมือนเป็นเฟอร์นิเจอร์ตัวหนึ่ง
มันคือความโกรธเรอะ? หรือคือความหงุดหงิด ไม่สบอารมณ์? มันคล้ายจะมีบางอย่างแตกต่างออกไป บางอย่างที่ผมบอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันคืออะไร
ความรู้สึกเป็นเรื่องที่แปลกใหม่สำหรับผม ยิ่งความรู้สึกของคนอื่น ผมก็ยิ่งไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
เดิมทีด้วยพลังของการตีตรา เบต้าไม่เคยโกรธอัลฟ่าได้ โอเมก้าเองก็ไม่เคยโกรธเบต้าและอัลฟ่าเช่นกัน พวกเราหรือพวกเขาไม่สามารถโกรธ หรือไม่พอใจผู้ที่มีระดับสูงกว่าได้ นั่นคือกฎที่ไม่อาจละเมิด
แต่ตอนนี้เมื่อตราประทับอ่อนลง ผมจึงไม่อาจรู้ได้เลยว่าจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง ตอนนี้เวสต์โกรธอยู่หรือเปล่า แท้จริงแล้วเวสต์รู้สึกอย่างไร ผมก็ไม่รู้เลย หรือนี่คือเหตุผลที่ผมรู้สึกว่าบางสิ่งหายไป
ผมถึงบอกว่าการอ่านความคิดมูน่ะสบายใจและทำให้ผมนอนหลับฝันดีกว่าเยอะเลย เพราะมูบอกความต้องการของตัวเองออกมาตรงๆ ไม่ซับซ้อนซ่อนเงื่อนชวนให้งุนงงแบบเบต้าบางคนที่ทำให้ผมหนักใจทุกครั้งที่เผชิญหน้า


ไม่ว่าเมื่อไรการคุยกับเวสต์ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับผม โดยเฉพาะเวลาที่ยืนเผชิญหน้ากันสองต่อสองแบบนี้ยิ่งต้องเรียกว่างานช้าง แตกต่างจากเวลาเล่นหัวตบมุขกับอีสต์เป็นระยะทางหลายล้านปีแสงเลย
ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทั้งที่พวกเขาก็เป็นเบต้าที่หัวดื้อเหมือนๆกัน หรืออาจเป็นเพราะว่าเวสต์ดูมีความรู้ ท่าทางภูมิฐานกว่า หรือเป็นจากบรรยากาศกดดันที่เขาแผ่ออกมาอย่างต่อเนื่อง
ไม่สิ มันมีอะไรมากกว่านั้น สิ่งที่ผมอธิบายไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่ถูกเวสต์จ้องมอง ผมเหมือนมีความกลัวบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใน...ลึกๆ
ยิ่งเป็นอัลฟ่านานเท่าไรและยิ่งระลึกถึงช่วงเวลาที่ผมเป็นโอเมก้าที่อยู่ข้างๆท่านไนท์ได้มากขึ้น ความรู้สึกนี้ก็เหมือนยิ่งชัดขึ้นเรื่อยๆ
ในตอนนั้นเวสต์จะแวะเข้ามาบ่อยครั้ง เพื่อพูดคุยเรื่องงานปกครองต่างๆกับราชา และหลายครั้งที่ผมต้องถูกสายตาเย็นชาคู่นี้เหลือบมอง ผมไม่ได้ถือสา ผมเข้าใจถึงระเบียบธรรมเนียมการปฏิบัติต่อชนชั้นต่างๆดี แต่ผมก็ไม่ได้ลืม ร่างกายนี้ก็ไม่ได้ลืมเช่นกัน นี่อาจเป็นเหตุผลที่ผมไม่ได้รู้สึกสบายใจนักที่ต้องอยู่กับเวสต์
"ตกลงว่านายมีอะไรจะบอกผมงั้นเรอะ" ผมเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อนด้วยการเอ่ยถาม เพราะเจ้าคนท่ามากที่บอกว่ามีเรื่องด่วนจะบอก พออีสต์กับมูออกไปแล้วกลับเงียบงันเป็นคนใบ้ไปเสียอย่างนั้น
นายต้องการอะไรกันแน่ ฮึ?
"ท่านนิก" ในที่สุดมหาดเล็กผู้เคร่งขรึมก็ยอมเปิดปากแล้ว ผมดีใจจนอยากโห่ร้อง
ผมถามไปเป็นนาทีแล้ว นี่นายเพิ่งจะเรียบเรียงคำพูดจบเรอะ?
"ท่านนิก ภาคี สั่งกักบริเวณท่านภายในเขตดวงดาว ห้ามท่านเดินทาง หรือใช้สะพานข้ามดาราออกไปไกลกว่าเขตนี้เป็นอันขาด"
กักบริเวณ? ผมตะลึง นี่มันทำได้ด้วยหรือ? ผมก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งนะ ทำไมพวกเขาทำกับผมแบบนี้
"พวกเขาชี้แจงเหตุผลมาว่าท่านอยู่กับผู้บุกรุกในตอนนั้นด้วย เป็นผู้ต้องสงสัยที่อาจร่วมมือกับมัน"
อะไรนะ?
"สั่งกักบริเวณเป็นโทษขั้นต่ำ จนกว่าจะมีการสอบสวนที่ชัดเจน ข้าน้อยขอให้ท่านใจเย็นๆ นิ่งเฉยรอดูท่าทีของภาคีไปก่อน"
"ทำไมพวกเขาต้องทำขนาดนี้ด้วย" ไม่สิ ต้องถามว่าจักรพรรดิแปรปรวนคนนั้นคิดอะไรอยู่ต่างหาก เพราะนี่ต้องเป็นความคิดของเขาแน่นอน
"ข้าน้อยคิดว่ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงในอดีตของท่านไนท์ ทำให้หลายฝ่ายคิดว่าเขาอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับผู้บุกรุกที่ไล่ล่าอัลฟ่าในครั้งนี้..."
ล่าอัลฟ่า? คำคำนี้อีกแล้ว
"นายรู้มั้ยว่าอัลฟ่าล่าอัลฟ่าหมายถึงอะไร"
ชาร์ลและอาเบลไม่อธิบาย ผมไม่กล้าถามอาเบลอยู่แล้ว ส่วนชาร์ลก็ยังไม่มีโอกาสได้คุย จึงหวังมาถามเอาจากสุดยอดเบต้าของดาวเฟลม่า
"เรื่องนี้ข้าน้อยคงทำให้ท่านผิดหวัง เพราะข้าน้อยเข้ามารับตำแหน่งต่อจากนอร์ทเวสต์รุ่นก่อนในช่วงที่เรื่องทั้งหมดจบไปแล้ว และท่านไนท์ก็ไม่เคยพูดถึงมันอีกเลย"
เวสต์รับใช้ท่านไนท์มาร่วมหลายสิบปี ในขณะที่อัลฟ่ามีอายุขัยได้ไม่จำกัด จึงไม่แปลกที่เวสต์จะไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด
"เท่าที่ข้าน้อยได้ยินมาจากรายงานของดาวอื่นๆที่มีการบันทึกไว้ พวกเขาบอกว่า ตอนนั้นภาคียังมีขนาดเล็กๆ และมีอำนาจไม่ถึงครึ่งของตอนนี้ หลายๆดาราจักรยังไม่สงบ มีสงครามภายในปะทุบ่อยครั้ง โดยเฉพาะสหพันธ์ดาว ABELL ที่ตอนนั้นกำลังสู้กันเพื่อเลือกตำแหน่งจักรพรรดิสูงสุด
ในตอนนั้นอิกไนท์ คลอร์ว ฉายานักล่าดวงดาว เป็นอัลฟ่าตัวปัญหาที่ทำภาคีปวดหัว รุ่นก่อนเล่าให้ข้าน้อยฟังว่า ดาวเฟลม่าไม่มีกองทัพส่วนตัว หรือเทคโนโลยีล้ำสมัย แต่พวกภาคีกลับไม่สามารถทำอะไรพวกเราได้ เพราะดาวของเราไม่ปรากฎในแผนที่จักรวาล ท่านไนท์สามารถเปิดสะพานข้ามดาราที่ใหญ่พอที่จะเดินทางไปทั้งดวงดาว"
โอ้ นั่นอลังการมาก ท่านไนท์
"แล้วมันเกิดอะไรขึ้นทำไมมันถึงเป็นอย่างทุกวันนี้ได้ล่ะ"
"ท่านไนท์สยบอัลฟ่าไปมากกว่าสิบดวงดาว และชาเลส ชาร์ล แห่งดาวโฌฌอน คืออัลฟ่าคนสุดท้ายที่อิกไนท์ คลอร์วไปเยือน"
ผมกลืนน้ำลาย พี่ใหญ่เองก็เคยสู้กับท่านไนท์มาก่อน เขาเคยถูกล่าด้วยหรือเปล่านะ
"ไม่มีใครรู้ว่าวันนั้นคือการต่อสู้ที่ดุเดือด หรือการเจรจาที่ได้ผล เพราะหลังจากวันนั้น อิกไนท์ คลอร์วก็ยอมมอบตัว และเข้าพบผู้นำภาคีพร้อมกับชาร์ล"
นี่ยิ่งน่าตกใจ พี่ใหญ่ใช้อะไรล่อเรอะ? หนังสือตำนานแม็กซิมัส?
"ภาคีตกลงเจรจาสงบศึก ท่านไนท์เปิดเผยความลับบางอย่างให้กลุ่มวงแหวนอัลลัสรู้ จากนั้นท่านก็ได้รับการอภัยโทษ ออกประกาศอย่างเป็นทางการว่าอัลฟ่าที่หลงผิดคนนี้ได้กลับตัวกลับใจแล้ว หันมาทำคุณประโยชน์ให้ภาคี และเข้าเป็นส่วนหนึ่งของวงแหวนแรกอัลลัส
ท่านไนท์เป็นสมาชิกด้วยกรณีพิเศษ สัญญาจะเปิดเผยตำแหน่งดาวเฟลม่า และปฏิบัติตามกฎของภาคี ดาวของพวกเราจึงเป็นที่รู้จักตั้งแต่นั้นมา แม้ว่าจะมีสมาชิกอีกหลายคนไม่เห็นด้วยก็ตามที่ท่านไนท์ได้รับอภัยโทษง่ายเกินไปก็ตาม"
"ท่านไนท์คงแลกเปลี่ยนความลับอะไรบางอย่างไป" เหตุผลที่อัลฟ่าคนอื่นๆยอมเจรจาด้วย ส่วนคนที่ไม่เห็นด้วยก็คือคนที่ไม่ได้รับโอกาสให้เข้าถึงความลับนั้น
"ข้าน้อยเองก็เชื่อว่ามันเป็นความลับการใช้พลังของอัลฟ่าที่เหนือการเข้าใจของระดับอื่น ข้าน้อยเดาว่า มันคือเงื่อนไขของ 'มิติเอกเทศ' ที่อัลฟ่าทุกคนต้องการรู้"
'มิติเอกเทศ' เป็นพลังแขนงหนึ่งในการใช้ขั้นสูง เหมือนกับการสร้างดวงดาว แต่เป็นการสร้างมิติขึ้นซ้อนมิติอีกทีหนึ่ง ในพื้นที่ของจักรวาล มันเป็นเรื่องยากเพราะจักรวาลแม้ดูว่างเปล่า แต่จริงๆแล้วที่พื้นที่เหล่านั้น มีสสารมืดจับจองอยู่ ผู้ที่จะแทรกมิติของตัวเองเข้าไปได้ก็คือคนที่ควบคุมสสารมืดในพื้นที่นั้นๆให้กลายเป็นพลังในมิติเอกเทศของตัวเองได้นั่นเอง
พลังที่ทำให้ท่านไนท์เหนือกว่าอัลฟ่าคนอื่นๆ ทำให้เขาสามารถล่าอัลฟ่าคนอื่นได้อย่างไร้ผู้ต้านทาน และถูกคนอื่นๆเหม็นหน้าไปทั่วจักรวาล พอสบโอกาสก็ไม่ลังเลเลยที่จะโหวตผมออกจากวงแหวนทันทีที่หมดประโยชน์
"ภายหลังท่านไนท์เข้าไปเกี่ยวข้องกับสงครามแย่งชิงตำแหน่งจักรพรรดิอาเบลด้วย และหลายคนเชื่อว่าที่ท่านไนท์นั่งอยู่ในวงแหวนวงในได้ทั้งที่ไม่ได้มีกองกำลังอะไร ก็เพราะว่าเป็นคนช่วยหนุนหลังจักรพรรดิอาเบลคนปัจจุบันที่ตอนนั้นเป็นอัลฟ่าอันดับสี่ที่กำลังจะแพ้ ให้กลับมาชนะศึกคัดเลือกจักรพรรดิด้วย"
ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมจักรพรรดิอาเบลจึงต้องเดินทางมาทักทายถึงดาวเฟลม่าขนาดนี้ แต่หลังๆเขาเริ่มไม่เห็นหัวท่านแล้วนะ เหยียดมองแต่ละทีเหมือนผมเป็นวัชพืชเลย
"รวมทั้งในสงครามกำจัดสัตว์ประหลาดที่ออกมาล่าอัลฟ่าเป็นครั้งแรก หรือ 'เทเนบริส แคนนิส' (หมาล่าเนื้อจากความมืด) ตามคำเรียกขานของภาคี จักรพรรดิอาเบลก็ปราบมันได้จากความช่วยเหลือของท่านไนท์"
โอ้ว อันนี้เหมือนเคยได้ยินมาแล้วสรุปว่า สิ่งมีชีวิตไร้นิยาม ตัวกินอัลฟ่า เทเนบริส แคนนิส และเจ้าหน้าดำนั่นคือสิ่งเดียวกันสินะ
"ส่วนในครั้งนี้พอมีสัตว์ประหลาดแบบเดิมกลับมาอาระวาดอีก หลายฝ่ายจึงสงสัยท่านไนท์ว่าเกี่ยวข้อง จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าบริสุทธิ์"
พอจักรพรรดิแปรปรวนคนนั้นเลิกถือหางผม ทุกคนก็พร้อมจะโหวต หรือใส่ความกันทันทีเลยสินะ...ภาคีนี่น่ากลัวกันจริงๆ ผมว่าผมลาออกไปดีกว่า ก่อนจะถูกแทงข้างหลัง
"แล้วท่านไนท์ล่าอัลฟ่าเพราะอะไรเรอะ?"
เวสต์ส่ายหน้าอีกครั้ง
"ข้าน้อยไม่ทราบ ไม่มีเบต้าคนใดรู้ หรือเข้าใจในเรื่องนี้"
คำตอบนี้ทำให้ผมนิ่งงัน ความคิดของอัลฟ่า...เบต้าย่อมไม่อาจเข้าใจได้ งั้นคนเดียวที่ตอบได้ก็คือ...
ชาร์เลส ชาร์ล
 ผมรู้สึกเหลือเชื่อมากๆที่พี่ใหญ่ คือคนหยุดท่านไนท์ ทั้งๆที่ดูเป็นคนที่ถูกท่านไนท์ทำให้หัวหมุนอยู่ตลอดเวลา พี่ใหญ่ทำได้ยังไงนะ? ผมเก็บความสงสัยไว้ ครั้งหน้าคงต้องลองตะล่อมถามจากพี่ใหญ่ว่าเขาใช้ท่าไม้ตายอะไรในศึกครั้งนั้น
พอพูดถึงคนรู้จักของท่านไนท์แล้ว ผมก็นึกถึงอีกคนหนึ่ง
"แล้วเวสต์ นายรู้จักเวอร์ชูวหรือเปล่า?"
"กลุ่มสันติภาพ? ท่านนิกสนใจจะเป็นพันธมิตรกับพวกเขาเรอะขอรับ?" มหาดเล็กฉายสีหน้ากังวลอย่างชัดเจนเมื่อผมเอ่ยถึงชื่อนี้
ผมรีบโบกมือปฏิเสธ แล้วให้เหตุผลว่า เวอร์ชูวคนนั้นมาทักทายผม ดูคล้ายคนสนิทสนมของท่านไนท์อีกคนหนึ่ง แต่เวสต์กลับส่ายหน้า
"เท่าที่ข้าน้อยทราบมา ท่านไนท์เกลียดกลุ่มสันติภาพมากนะครับ"
"หา จริงเรอะ? ทำไมล่ะ" เขาดูเป็นคนดีอยู่นะ...หรือมีผมที่คิดไปเองคนเดียว
"ท่านไนท์ไม่ได้อธิบายไว้ครับว่าทำไม แต่คนคนนั้นเคยมาที่นี่ ชื่อเขามีอยู่ในรายชื่อแขกกิติมาศักดิ์ของงานหลวงเมื่อหกสิบกว่าปีก่อน"
"เขามาทำไมเรอะ?"
เวสต์เงียบไป ความคิดเขาวุ่นวายจนผมปวดหัวแทน แต่ในที่สุดเขาก็ตอบออกมาสั้นๆ
"มาร่วมแสดงความยินดีกับการขึ้นเป็นอัลฟ่าฝึกหัดของท่านไนท์ เวอร์ชูวนำของขวัญมามอบให้ ข้าน้อยเห็นเขาแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว หลังจากนั้นก็ไม่ได้พบเห็นอีกเลย จึงไม่คิดว่ามีการติดต่อกับท่านไนท์ขอรับ"
แต่ท่าทางเวอร์ชูวเหมือนรู้จักท่านไนท์ดีกว่าชาร์ลหรืออาเบลอีกนะ เขากล้าเข้ามาทดสอบผมโดยทำเป็นไม่รู้จักท่านไนท์เพื่อดูปฏิกิริยาของผม แตกต่างจากพี่ใหญ่หรือจักรพรรดิแปรปรวนที่แน่ใจว่าผมคือไนท์กำเนิดใหม่ในทันที
เอาเถอะ...ผมปลงตกละ ไม่ว่าเวอร์ชูวจะเป็นใครก็ช่าง ตอนนี้ผมหวังแค่ว่าไม่ใช่ศัตรูก็พอ เพราะแค่เจอกับตัวประหลาดนั่นผมก็เต็มกลืนแล้ว
มันคืออะไรกันแน่? คำถามที่แม้แต่ภาคียังตอบไม่ได้ แล้วทำไม เทเนบริส แคนนิส ถึงได้เรียกหา...คนที่ผมรู้จัก?
"เวสต์ นายคิดว่าเป็นไปได้มั้ยที่...สิ่งมีชีวิตไร้นิยาม...จะรู้จักท่านไนท์"
มหาดเล็กชะงัก
"ทำไมท่านถึงกล่าวเช่นนั้นขอรับ"
"ก็…" บอกดีมั้ยนะ ผมลังเลชั่วครู่ แต่ผมก็ไม่ได้หูฝาดไปคนเดียว เวอร์ชูวเองก็ได้ยินเหมือนผมนะ เพราะงั้นถามเวสต์ที่ใกล้ชิดท่านไนท์ที่สุดอาจจะได้คำตอบก็ได้
"ผมได้ยินตัวประหลาดนั่นเรียกผมว่าไนท์ หลายครั้งเลยด้วย มันถามผมด้วยว่าไนท์อยู่ไหน..."
"นั่นเป็นไปไม่ได้หรอกขอรับ!!" เวสต์ตอบเสียงดังอย่างผิดปกติ เขาเอ่ยปฏิเสธ แต่ใบหน้าเขาซีดเผือดไปแล้ว
"มีอะไรหรือเปล่าเวสต์ ทำไมต้องทำหน้าน่ากลัวแบบนั้นด้วยล่ะ"
"ไม่ขอรับ ข้าน้อยสบายดี" เวสต์ตอบพลางหลุบตาลงยืนสงบนิ่ง
ฉับพลันในวินาทีนั้นผมกลับรู้ถึงบางอย่างได้ทันที แม้จะอ่านได้เพียงความยุ่งเหยิงในหัวของมหาดเล็กมากความสามารถ แต่ผมกลับแน่ใจว่า
"เวสต์ นาย…โกหกผมอยู่ใช่มั้ย"
เวสต์กลายเป็นฝ่ายตะลึง ไม่ใช่แค่ตกใจที่ถูกจับได้ แต่ตัวเขากำลังต่างหากที่ตกใจกับตัวเองยิ่งกว่า
ตราประทับอ่อนลงเรื่อยๆแล้ว แม้แต่เขา เบต้าที่คิดว่าตัวเองภักดีที่สุดยังสามารถโกหกอัลฟ่าต่อหน้าต่อตาได้ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"ขอประทานอภัยท่านนิก ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจ แต่ข้าน้อยไม่อาจบอกท่านถึงเรื่องที่ไม่มีหลักฐานยืนยันได้ ขอเวลาให้ข้าน้อยไปหาข้อพิสูจน์ก่อนเถอะขอรับ"
เวสต์เข้าใจผมผิด และนั่นก็ทำให้ผมเริ่มโกรธแล้ว
"เมื่อกี้ผมน่ะไม่ได้สนใจเรื่องที่นายจะไม่บอก แต่ผมแค่ถามนายว่าเป็นอะไร ถ้านายไม่สบาย ก็บอกว่าไม่สบายสิ ทำไมต้องโกหกว่าสบายดีด้วยล่ะ?"
"…"
มหาดเล็กเหมือนลืมมารยาทหน้าที่ไปแล้ว เพราะเขากำลังอ้าปากหุบปากเหมือนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี ดวงตาสีฟ้าก็เบิกกว้างราวกับไม่คาดคิดว่าผมจะพูดแบบนี้ออกไป
ผมลุกขึ้นยืนไม่อยากสนทนากับคนตรงหน้าแล้ว ในเมื่อเขาไม่อยากพูดกับผม ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดกับเขาแล้วเหมือนกัน ผมตั้งใจจะเปิดสะพานข้ามดาราแวะไปหาชาร์ล แต่เวสต์ดูเหมือนจะรู้ทัน เขารีบก้าวมายืนขวางไว้
"ท่านนิก ท่านออกไปไหนไม่ได้"
"ภาคีจะขวางผมได้ก็ลองดู แต่นายเองก็จะขวางผมด้วยงั้นเรอะ?" ผมจ้องตอบ กดดันให้เวสต์ล่าถอย แต่เขากลับไม่ยอม
"ยังไงข้าน้อยก็ให้ท่านไปไม่ได้"
"แล้วนายจะทำยังไงล่ะ?"
ผมท้าทายกลับ อยากรู้นักว่าหลังจากโกหกผมแล้วเขายังจะทำอะไรได้อีก
"วันนั้น..." เวสต์เอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าผม ดวงตาสีฟ้าแข็งกร้าวกำลังยืนยันว่าทุกคำพูดของเขาต่อจากนี้คือความจริง
"วันก่อนหน้าที่ท่านไนท์จะยกพลังให้กับอัลฟ่าคนถัดไป วันนั้นท่านก็เดินทางไปพบชาร์เลส ชาร์ล ..."
สีหน้าเขาแสดงความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ระบายออกไปที่ไหนไม่ได้ จึงเริ่มทำให้ผมหวั่นเกรง
"นายคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกัน?"
เวสต์ส่ายหน้า "ข้าน้อยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้นในวันนั้น ถ้าข้าน้อยรู้...ข้าน้อยจะไม่ให้ท่านไนท์ไป และวันนี้ข้าน้อยก็จะไม่ปล่อยให้ท่านไป..."
แล้วเวสต์คุกเข่าลงฉับพลัน
"ไม่ว่าจะต้องวิงวอนขอร้อง หรือว่า...จะต้องทำวิธีใดก็ตาม..."
พอสบตาสีฟ้านั้นเข้า ผมก็สั่นสะท้าน เหมือนกับว่าเวสต์...เบต้าที่ไม่เคยออกคำสั่งกับผม กำลังอ้อนวอนและข่มขู่ในเวลาเดียวกัน ผมไม่อาจเดาได้ว่า วิธีอื่นที่เขาหมายถึงคืออะไร ถ้ามันเป็นการลาออกจากหน้าที่ ผมคงลำบากมิใช่น้อย
ผมจึงทิ้งตัวนั่งลงในที่สุด
"ก็ได้ เวสต์ งั้นวันนี้ผมจะพักก่อน"
ชายหนุ่มยันตัวขึ้นอย่างสงบ แล้วโค้งตัวขอลา
"ข้าน้อยจะเชิญท่านชาร์เลสมาให้ท่านพรุ่งนี้ ขอให้วันนี้ท่านพักผ่อนตามอัธยาศัยขอรับ ท่านนิก"
ขณะที่เขากำลังเดินออกไป ผมแอบเห็นว่าเขากุมกำไลข้อมือของตัวเองแน่น กำไลเรียบๆสีขาวมุกวงนั้น ทำไมถึงได้สะกิดใจผมนักนะก็ไม่รู้เหมือนกัน
แต่เพียงพริบตาที่เห็นมันผมก็บอกได้เลยว่า มันต้องเป็นของสำคัญของเวสต์แน่นอน


ไนท์...
อยู่ที่ไหน...
อ่า ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน
คนรู้จักของท่านทุกคนก็คิดถึงท่านอยู่นะ แม้แต่ตัวประหลาดที่ออกล่าอัลฟ่า ยังเรียกหาแต่ท่านเลย...
มันมีทุกพลังของอัลฟ่า จริงๆคือมันใช้พลังอัลฟ่าเก่งกว่าผมอีก นั่นยิ่งทำให้ผมอดสงสัยไม่ได้ว่านี่ผมควรจะเป็นอัลฟ่าจริงๆหรือ?
 ทำไมท่านถึงอยากให้ผมเป็นอัลฟ่า? ทำไมท่านต้องจากไปด้วย?
กลับมาตอบผมก่อนได้มั้ย ท่านไนท์...
…
ผมลืมตาขึ้น
รอบตัวมืดเหลือเกิน มืดจนไม่รู้แล้วว่าตัวเองลืมตาขึ้นมาแล้วหรือยัง
"สว่าง"
ผมเอ่ยแค่นี้ ทั้งห้องก็สว่างดังกลางวัน ที่นี่เป็นห้องนอนประจำของผมเอง ผมจำมันได้ดี แต่ที่ผมจำไม่ได้ก็คือตัวเองกลับมาเหยียบที่ห้องนี้ตอนไหน คุ้นๆแค่ว่ามีคนเหวี่ยงผมผ่านสะพานข้ามดารามาเท่านั้นเอง หรือจักรพรรดิอาเบลใจดีขนาดส่งผมตรงถึงเตียงนอนเลยเรอะ ไม่หรอก ผมไม่เชื่อ ถ้าผมตื่นมากลางดงหนาม หรือปากปล่องภูเขาไฟนั่นค่อยน่าเชื่อหน่อย
หืม?
มีลมหายใจร้อนรดอยู่ข้างๆ ผมตกใจรีบหันไปดูก็พบคนตัวใหญ่นอนซุกอยู่ข้างๆด้วยใบหน้าเคลิ้มฝัน หลับตาพริ้มสนิท ผิวสีเข้มเหมือนช็อกโกแลตอันโดดเด่นของเขาทำให้ผมไม่มีทางลืมได้
"อ้าว มู มายังไงน่ะ?"
เจ้าของชื่อผงกหัวขึ้นมาทันที ดวงตาใสกระจ่างเบิกกว้างมีเงาสะท้อนของผมในนั้นเพียงอย่างเดียว
"เช้าแล้วล่ะ ลุกได้แล้ว" ผมบอก พลางชี้ไปที่ประตูห้อง สีหน้ามูเศร้าหมองลงเหมือนประหนึ่งดวงดาวของมันได้ดับสลายไปอีกครั้ง อ่า พอเห็นแบบนี้แล้วผมจะใจสลายไปด้วย
โอ๋นะโอ๋ แต่ตัวใหญ่ๆแบบนี้มาอ้อนมันไม่น่ารักเลยนะ มู
ผมลูบหัวถุยๆของมู เส้นผมสีทองอ่อนนุ่มของเขาลู่ไปตามฝ่ามือของผม
นิ่มชะมัด เข้าใจแล้วว่าทำไมท่านไนท์ถึงชอบกอดผม แค่กอดอะไรนิ่มๆก็หลับสบายได้อีกตื่นแล้วล่ะ
เห็นแก่ที่ทำตัวดี และขนนิ่มดี ให้นอนต่ออีกสักพักก็ได้...
ขณะผมกำลังเคลิ้มๆ ก็มีความคิดเส้นตรงหนึ่งทิ่มเข้ามาในหัว
'อือ ทำยังไงดีๆ เจ้าบ้าเวสต์ฆ่าข้าแน่ อ่า จริงด้วย ท่านนิกกลับมาแล้วนี่หน่า ให้ท่านนิกเป็นโล่ดีกว่า'
หืม? เสียงนี้มัน...ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูโครมครามเข้ามา
"ท่านนิกขอรับบ"
อีสต์วิ่งไปสะอื้นไป เข้ามาเกาะขาผมแล้วเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ
"ข้าน้อยทำมูหายไปแล้ว แต่มันไม่ใช่ความผิดข้าน้อยนะ เจ้านั่นมันไม่เชื่องกับข้าน้อยเลย ข้าน้อยพยายามจะไม่ใช้กำลังกับมันเลยนะท่านนิก ท่านต้องช่วยตามหามันนะ ไม่อย่างนั้นมันต้องอดอยากหิวโหยแน่เลยท่านนิก"
"…"
ผมชี้ไปที่ก้อนข้างๆตัวผม สีหน้าอีสต์พลันว่างเปล่า และอีกอึดใจถัดมา เขาก็โพล่งออกมาเสียงดังลั่นอย่างไม่พอใจ
"ท่านนิก!! ถ้าแอบเอามากกก็บอกข้าน้อยก่อนสิขอรับ ให้ข้าน้อยวิ่งหาตั้งนานสองนาน"
อะไรนะ ใครเอาอะไรมากก? ผมไม่ใช่แม่ไก่นะ
'ข้าเองก็อยากจะกกท่านนิก ไม่สิ ไม่ใช่ ข้าหมายถึงให้ท่านนิกกกก็ได้ เจ้ามูถอยออกไปซะ!'
เอิ่ม ผมทำหน้าเพลียใส่อีสต์ มากงมากกอะไรของนาย ถามผมซักคำหรือยังก่อนคิดอะไรแบบนี้น่ะ
พอเห็นสีหน้าเย็นชาของผม อีสต์ก็สะดุดโหยง เหมือนจะรู้ตัวแล้วว่าตัวเองถูกอ่านใจ
"ขอโทษด้วยขอรับ ท่านนิก ขะข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจ"
อีสต์ลนลานจนสะดุดอากาศขมำเข้าทับผมและมู
ถัดจากการรับสินบน และคิดลวนลามอัลฟ่า นายเลื่อนขั้นไปเป็นการเล่นปาหี่แล้วเรอะ แต่ความสามารถในการเล่นละครของนายมันห่วยมาก อีสต์ ท่าล้มอย่างเชื่องช้าของนายมันห่วยจนทนดูไม่ได้เลย
ผมเขยิบตัวออกแล้วผลักมูไปรองอีสต์แทน ทำให้อีสต์ล้มกระแทกแผ่นอกมูเข้าจังๆ
"มู" ผมเรียก โอเมก้าตัวยักษ์ก็กระดิกหูรอรับคำสั่ง
"กกคนคนนั้นไว้"
มูเอียงคอทำสีหน้าเหมือนไม่อยาก แต่เมื่อขัดคำสั่งผมไม่ได้ มูก็ตรงเข้าล็อคคอ และล้มทับอีสต์เอาไว้ ดูเหมือนมูจะเข้าใจอย่างตรงไปตรงมาว่ากกหมายถึงให้นอนทับ...
"อ้ากก ยกโทษให้ข้าน้อยด้วยท่านนิก"
อีสต์วิงวอนร้องขอชีวิต พยายามดิ้นหนีแต่มูที่ตัวใหญ่ย่อมมีกว่าเรี่ยวแรงเยอะกว่า การกระทำของเขาจึงไร้ประโยชน์
ไม่ใช่ว่านายอยากโดนกกหรอกเรอะ งั้นก็อยู่ตรงนั้นไปน่ะแหละ คิดแต่ละอย่างทำเอาผมปวดหัวมากพอแล้ว
ผมเริ่มรู้สึกว่ามูเป็นท่าไม้ตายที่ไม่เลวเลย เหมาะจะเป็นบอดี้การ์ดข้างกายผมมาก มีพละกำลังเหลือเชื่อ ซ้ำยังเชื่องไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่มันก็ทำให้ผมตระหนักได้ว่าความแข็งแกร่งของประชาชนดาวออลเรียไม่ธรรมดาจริงๆ นี่แค่ระดับโอเมก้า ผมไม่อยากนึกถึงราชาแม็กซิมัสเลยว่าจะเป็นอย่างไร
"ข้าน้อยยอมแล้วท่านนิก ข้าน้อยยอมให้ท่านกกกี่ครั้งก็ได้ แต่บอกให้เจ้านี่ปล่อยข้าน้อยไปเถอะขอรับบ"
ผมกรอกตา...อีสต์ นายจะกกจะอะไรกับใครก็อย่าเอาผมไปเกี่ยวด้วย ไม่งั้นนายก็โดนกกไปซะ!
ขณะที่ผมกำลังคิดจะสั่งให้มูลงโทษคนคิดผล่อยๆ ประตูห้องก็เปิดผ่างออก
เป็นเวสต์ มหาดเล็กหน้าตึงผู้มาพร้อมความเยือกเย็น ที่กำลังจะถูกทดสอบจากฉากเหตุการณ์ตรงหน้า
อ่า ช่างเป็นจังหวะที่ไม่ดีสุดๆเลย
"…"
"…"
บรรยากาศความเงียบวังเวงจึงถูกทิ้งไว้ระหว่างกลาง มูที่ไม่เข้าใจบรรยากาศก็หันศีรษะมองซ้ายขวาอย่างงุนงง ว่าทำไมทุกคนจึงเล่นจ้องหน้ากัน
เป็นครั้งแรกที่ทั้งผมและอีสต์คิดสิ่งเดียวกัน
ว่าฉิบหายแล้ว
แต่ต่างกันที่ผมเลอะเลือนหาคำแก้ตัวไม่ได้ ส่วนอีสต์ที่มีลิ้นเป็นงูก็ชิงเอ่ยขึ้นมาก่อน
"ท่านนิกแค่นึกคึกอยากกกข้าหลังจากหายป่วยน่ะ จ้าก ข้าน้อยขอโทษท่านนิก ข้าน้อยหมายถึงมูมันอยากกอดข้า ว้าก"
มูที่อยากกอดอีสต์ได้ลงมือล็อคคอเล็กๆของเบต้าปากผล่อยด้วยมัดกล้ามแข็งแกร่ง อีสต์ดิ้นพะงาบๆ ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปที่เพื่อนร่วมงานทันที
น่าเสียดายที่เวสต์ทำเป็นมองไม่เห็น หรือตั้งใจจะเมินตั้งแต่แรกอยู่แล้วก็ไม่ทราบได้ ดวงตาสีน้ำเงินฟ้าจ้องมาที่ผมอย่างไม่สนใจสิ่งอื่น
"ท่านนิก ข้าน้อยมีเรื่องจะเรียนให้ท่านทราบ"
สีหน้าเวสต์ดูจริงจังจนทุกคนในห้องรู้สึกยำเกรงไม่กล้าเล่นมุขสุ่มสี่สุ่มห้าออกไปอีก กระทั่งมูที่ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวกับบรรยากาศรอบตัวยังต้องวางตัวสงบเสงี่ยมทันที
"ด่วน...ขนาดนั้นเลยเรอะ?" ผมถามเมื่อหาเสียงตัวเองเจอ
"ท่านได้รู้เร็วที่สุดย่อมมีประโยชน์ที่สุด" เวสต์ย้ำ
ผมจึงหันไปทางอีสต์
"งั้นรบกวนนายพามูไปพักหน่อยสิ อีสต์"
สีหน้าอีสต์สยองขวัญมาก ส่วนมูทำหน้าเศร้าอีกครั้ง ผมตีไหล่มันพลางว่า
"กอดอีสต์แก้เหงาไปก่อนนะ แล้วเสร็จธุระแล้วผมจะไปเล่นด้วย"
มูพยักหน้าอย่างจำใจ ส่วนอีสต์ก็วิ่งหนีไปซะแล้ว


ท่านไนท์เคยบอกผมว่า...ในการประชุมมีขาประจำหลากหลายแบบ ซึ่งเราในฐานะหนึ่งในอัลฟ่าแนวหน้าต้องทำความรู้จักและรับมือให้ถูกต้องไม่งั้นเราอาจถูกแทงข้างหลังจนสิ้นชีพไม่รู้ตัวได้
ขาประจำกลุ่มใหญ่มีดังนี้
สายละครชีวิต : หัวหลักในการเรียกร้องขอความร่วมมือ ตั้งหัวข้ออภิปรายฟุ่มเฟือย สายนี้จะไม่พางานไปไหนถ้าขาดอีกสายหนึ่งสนับสนุน
สายทำงานเป็น : เป็นกลุ่มที่ถ้ามีน้อยกว่า 20% เมื่อไรการประชุมจะล่มไม่เป็นท่า
สายคัดค้าน : ใครมีความคิดสร้างสรรค์อะไรนอกลู่นอกทางขึ้นมา จักต้องเจอมารคอหอยจำพวกนี้เสมอ
สายอนุรักษ์นิยม : ผู้ยืนกรานในการอยู่กับที่ ไม่ต้องพัฒนาไปไหน บางเวลาจะกลายเป็นพวกสายคัดค้าน ผู้ที่คิดทำอะไรผิดธรรมเนียมประเพณีเข็ดขยาด
สายบริจาคจิตอาสา หรือชื่อเพราะๆว่าสายสันติภาพ : งานหลักของพวกเขาคือการเสียสละเพื่อส่วนรวม ขออาสาสมัครออกไปช่วยเหลือดาวที่อยู่ในโซนสงคราม และตั้งกองอาสาต้านแนวอุกกาบาต เป็นต้น
และสายที่ท่านไนท์ยกให้เป็นสายที่น่ารังเกียจที่สุด และมีเยอะที่สุดในจำนวนที่ไม่ทราบแน่นอน ก็คือ สายแอ๊บ...
ท่านไนท์นิยามง่ายๆว่าเป็นกลุ่มแสวงหาผลประโยชน์ที่แอบสวมหน้ากากเกาะไปกับกลุ่มต่างๆ ตามแต่ละช่วงเวลา วันไหนสายใดให้ผลประโยชน์ได้มากก็เกาะโหวตไปกับเขา บางเวลาถ้าเสียผลประโยชน์ก็จะกลายร่างเป็นสายคัดค้านหรืออนุรักษ์นิยมขึ้นมาทันทีด้วยใบหน้าที่แข็งแกร่งกว่าแกนดาว
ที่เจอได้บ่อยคือ สายแอ๊บสันติภาพ และสายแอ๊บละครชีวิต เพราะเป็นสองสายที่อ้างคุณความดีและความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นมาเรียกร้องเอาประโยชน์ได้ง่ายๆ
ส่วนพวกสายเล็กสายน้อยอื่นๆที่เป็นไม้ประดับก็เช่น
สายวิจัย สายขุดแร่ สายนักสะสมของหายาก : พวกนี้อยู่เครือๆเดียวกัน เน้นวิชาการเป็นหลัก ใครจะตีกันไม่ใช่เรื่องของพวกเขา เจรจาตกลงอะไรด้วยไม่ยาก เพราะมีสิ่งที่ต้องการชัดเจน
สายประจำ ในที่นี้มีความหมายตรงตัวว่า สาย เป็นประจำ และมักเป็นพวกเดียวกับสายหลับใน สายมาเพื่อกินฟรี สายขาดเสมอ หรือสายอินดี้ ซึ่งแปลว่าข้าจะทำอะไรก็เรื่องของข้าอย่ายุ่ง เป็นต้น
"แล้วไนท์ล่ะ เป็นสายไหน"
เมื่อผมถามกลับไปแบบนั้น ผมจำได้ว่ารอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าท่านไนท์กลายเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่หาดูได้ยาก เรียกให้เส้นผมของผมลุกชัน เขาลูบคางตัวเองเหมือนระลึกความหลัง
"อืม ผมน่ะเรอะ คงเป็น...สายเอาแต่ใจ หรือเปล่านะ?"
วันนั้นผมไม่เข้าใจว่าท่านไนท์หมายถึงอะไร แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว...เมื่อย่างก้าวแรกเข้ามาสู่งานประชุมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจักรวาล
การประชุมภาคีจัดขึ้นที่สถานีอวกาศเซทราเรียส ที่ลอยอยู่อยู่ในพื้นที่ว่างเปล่าระหว่างซุปเปอร์คลัสเตอร์*สองแห่ง หากมองออกไปนอกหน้าต่างจะพบว่ารอบตัวในรัศมีกว่าร้อยล้านปีแสง ไม่มีเทหวัตถุใดๆ ลอยอยู่เลย เพราะถูกแรงดึงดูดของสองซุปเปอร์คลัสเตอร์ดึงไปหมด เหลือแค่สถานีอวกาศนี้ที่มีระบบต้านแรงดึงดูดลอยเคว้งคว้างอยู่ตามลำพัง
พวกเราเดินทางไปด้วยสะพานข้ามดาราตามพิกัดที่ระบุในเทียบเชิญ เพราะสถานีจะเคลื่อนไปรอบๆพื้นที่ว่างตรงบริเวณใดก็ได้ในรัศมีร้อยล้านปีแสงที่ว่า
เมื่อเข้าไปถึงโซนรับรองสมาชิก กลางโถงห้องมีแผนผังสามมิติของสถานีอวกาศพร้อมคำอธิบายพื้นที่ใช้สอยต่างๆให้ผู้มาใหม่อย่างผมฟัง ผมสำรวจแผนผังอย่างสนใจ และเพียงแค่เห็นจุดเล็กๆแทนสิ่งมีชีวิต ผมก็ตะลึงงันกับขนาดใหญ่โตของมัน ทั้งยังเพียบพร้อม ด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกเท่าที่จะนึกออก และอาวุธป้องกันตัวครบครันดั่งยานรบ
สถานีเป็นของส่วนกลางสำหรับสมาชิกทุกคนก็จริง แต่พวกที่ไม่ได้ออกทุน ลงแรงสร้างหรือ ไม่เก๋าจริงก็อย่าไปทำกร่างมากจะปลอดภัยกว่า เพราะถ้าไปสะดุดเท้าของเหล่าคนใหญ่คนโตบนนั้นเข้า จะลำบากมิใช่น้อย
เมื่อถึงเวลาตามกำหนดในบัตรเชิญ ทุกคนก็ตรงเข้าห้องจัดประชุม
ผมเงยหน้ามองโต๊ะประชุมที่กึ่งกลางโถง โต๊ะไม่ได้วางอยู่บนพื้นเหมือนแถวดาวเฟลม่า แต่ทุกคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ตามแนววงแหวนสามอันที่พาดซ้อนกัน ทแยงซ้ายอัน ทแยงขวาอัน ส่วนที่เหลือไกลออกไปจะเป็นที่นั่งตามวงแหวนขนาดใหญ่รอบนอก วงแหวนทั้งหมดวนรอบใจกลางทรงกระบอกโปร่งแสงที่ทำหน้าที่เป็นตัวฉายข้อมูล
ผมคลำทางหาชื่อ อิกไนท์บนโต๊ะแล้วรู้สึกโชคดีที่อยู่ในวงแหวนแนวราบ ไม่งั้นถ้าต้องนั่งกลับหัวกลับหางร่วมประชุมผมคงเวียนหัวแย่ ผมไม่รู้ว่าคนที่อยู่บนวงแหวนแนวทแยงมองภาพตรงกลางเป็นยังไง ขอแค่ไม่อ้วกลงมาเป็นใช้ได้
มองดูเผินๆแล้วทุกสิ่งในการประชุมดูลงตัว ที่นั่งก็นุ่มสบายไม่เวียนหัว อาหารก็มีบริการให้พร้อม แต่กลับมีเรื่องที่น่ากลัวอย่างหนึ่งที่ผมเพิ่งรู้สึกตัว ก็คือ คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของวงแหวนเดียวกับผม
จักรพรรดิอาเบล...
ผมกลืนน้ำลายเอื๊อก ประธานโต๊ะประชุมกำลังใช้ดวงตางามๆสีทับทิมมองข้ามมาอย่างไม่สบอารมณ์ อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ จนผมต้องรีบนั่งยืดหลังตรง สงบจิตสงบใจ และเริ่มภาวนาด้วยคาถาคุ้มครองแปดทิศที่อีสต์แอบส่งให้ผมก่อนออกมา แม้มันจะดูงมงายแต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรยึดเหนี่ยวจิตใจเลยล่ะนะ
ม่านสีออโรร่าโรยตัวลงมา อย่างน้อยทรงกระบอกโปร่งใสนี่ก็พอจะทำหน้าที่เป็นม่านบังตาให้ผมได้ ผมไม่เห็นอาเบล ขอแค่ไม่เห็นก็สบายใจไปกว่าครึ่ง อาเบลเองก็เลิกจ้องผมแล้วหันไปสนใจรายงานตรงหน้าเช่นกัน
นาฬิกาอะตอมที่บอกเวลาอย่างเที่ยงตรง บอกว่าการประชุมเริ่มแล้ว...
เลขาประจำการประชุมยืนขึ้นรายงานหัวข้อทั้งหมดที่จะอภิปราย และสมาชิกในวงแหวนวงในก็เริ่มแสดงความคิดเห็นต่อหัวข้อนั้นๆ แต่ส่วนใหญ่เป็นหัวข้อเรื่องที่ผมฟังไม่รู้เรื่องเลย จำนวนประชากรที่เหมาะสม กฎเกณฑ์ที่จะขอความร่วมมือจากสมาชิก ขอบเขตความช่วยเหลือ จำนวนกองทัพในครอบครอง อาณาเขตของอัลฟ่าแต่ละดาวที่ห้ามบุกรุกกัน ข้อตกลงการแบ่งปันดาวทรัพยากร และอีกหลายๆเรื่อง...
พอฟังไปได้สักพัก ผมก็เริ่มเข้าใจท่านไนท์มากขึ้น...ว่าสายเอาแต่ใจที่ท่านพูดถึงนี่แปลว่าเป็นสายอินดี้ที่มาสายประจำ กินฟรี และหลับในสินะครับ หลายคนเริ่มย้ายไปสายเดียวกับท่านแล้วล่ะ ผมรู้สึกว่าความรู้สึกนับถือท่านไนท์ของผมแอบสั่นคลอนไปเล็กน้อย
เล็กน้อยจริงๆนะ
"เอาล่ะ ข้าว่าเราคุยไร้สาระมาพักหนึ่งแล้วนะ ทำไมถึงไม่เข้าเรื่องที่สำคัญที่สุดก่อนล่ะ?"
อัลฟ่าต่างดาวหน้าตาเหมือนหมาป่าเอ่ยขึ้นเนิ่บๆ เห็นได้ชัดว่าความอดทนของเขาที่น่าจะมีน้อยนิดอยู่เดิมได้หมดลงแล้ว
"ข่าวที่ว่าท่านรวบรวมกองทัพคุกคามดาวทรัพยากรของดาราจักรข้างเคียงอย่างนั้นเรอะ?" อัลฟ่าหน้าตาเหมือนกล่องประดับด้วยหนวดและเคราดกครึ้มถามกลับ
"เหลวไหล ใครๆก็รู้ว่าข่าวนี้ไม่เป็นความจริง ข้าเตรียมกองทัพไว้ด้วยเหตุผลเดียว ที่พวกท่านทั้งหลายก็รู้ดีอยู่แล้ว..." ชาวหมาป่าโต้กลับอย่างขุ่นเคือง
อะไรอ่ะ ผมไม่เห็นรู้เลย แต่เพราะทุกคนทำหน้าเคร่งเครียด ผมจึงรู้ได้ทันทีเลยว่ามีแต่ผมที่ตกข่าว ทั่วทั้งห้องประชุมเงียบกริบราวกับถ้อยคำนี้เป็นคำต้องห้ามเหมือนชื่อจักรพรรดิอาเบลบนดาวเฟลม่า
"ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยขออนุญาตรายงานข่าวล่าสุดของเรื่องนี้ให้ท่านทั้งหลายฟัง ข่าวของสิ่งมีชีวิตไร้นิยาม หรือที่หลายๆท่านเรียกว่า 'เทเนบริส แคนนิส' สัตว์ประหลาดที่ล่าดวงดาวเมื่อหลายเดือนก่อน และความเสียหายที่พวกมันก่อขึ้น..."
เลขาประจำการประชุมเอ่ยขึ้นเมื่อความสนใจของสมาชิกมุ่งไปที่เรื่องนี้ ผมรีบเงี่ยหูตั้งใจฟังเป็นครั้งแรก ดีใจที่มีคนคิดจะอธิบายให้เป็นเรื่องเป็นราวสักที
ชื่อและภาพสามมิติของดวงดาวสี่ดวงฉายขึ้นบนหน้าจอ พร้อมพิกัดยาวเหยียด
"นี่คือรายชื่อดวงดาวที่ถูกบุกรุก และได้รับความเสียหาย..."
[ดาวออร์ค, ดาวฟอร์นาส ; ดาราจักรโคมา]
[ดาวเวลเว็ท, ดาวยูเนส ; ดาราจักรซอมบรีโร]
นี่มันหมายความว่า ตอนนี้มีตัวประหลาดอะไรไม่รู้ออกเดินทางไล่กินดาว และฆ่าอัลฟ่าประจำดาวอยู่งั้นเรอะ?
เพราะอัลฟ่าก็คือหัวใจของดวงดาว
"รวมทั้งหมด มีอัลฟ่าและดาวสี่ดวงตกเป็นเหยื่อ ทั้งหมดยังไม่ได้เป็นสมาชิกของภาคี และอยู่ไกลออกไปในดาราจักรล้าหลังขอรับ" เลขาสรุป
"งั้นก็ไม่แปลกที่พวกมันจะโดนเล่นงาน และไม่สามารถขอความช่วยเหลือได้ แล้วสัตว์ประหลาดนั่นไปไหนแล้วล่ะ" อัลฟ่าหน้ากล่องประดับหนวดถามต่อ
ภาพดาวทั้งสี่เคลื่อนออก ปรากฎเส้นเชื่อมต่อแสดงทิศทางการเคลื่อนที่ของมัน แต่ปลายทั้งสองด้านกลับหายไป ราวกับว่าจู่ๆมันก็ปรากฎขึ้นกลางจักรวาลโดยไม่มีที่มา และตอนนี้ก็ไม่มีใครรู้ที่ไปในอวกาศของมันแล้ว
"เส้นทางเดินทางของมันสะเปะสะปะ เราแกะรอยมาได้เท่านี้ ก่อนที่มันจะหายเข้ากลีบเมฆไปอีกครั้งขอรับ"
ที่ประชุมเริ่มมีเสียงพูดคุยดังขึ้น หลายฝ่ายต่างแสดงมุมมองของตัวเองต่อเรื่องนี้ ภาพรวมคือการถกเถียงกันว่า สิ่งประหลาดนั่นจะเป็นภัยคุกคามต่อสมาชิกมากแค่ไหน และภาคีควรจะจัดการกับมันอย่างไร ต้องจัดทัพไปตามล่า ต้องวางกำลังช่วยเหลือสมาชิกที่อ่อนแอ หรือว่า ยังไม่จำเป็นต้องทำอะไร...แค่รอดูท่าทีของสิ่งประหลาดนั้นไปก่อน
เกินครึ่งเห็นด้วยกับข้อหลัง เพราะตอนนี้ยังไม่มีใครให้คำตอบได้ว่า มันคืออะไร มีจุดประสงค์อะไร การลงทุนลงแรงไปก่อนอาจได้ผลที่ไม่คุ้ม หลายดาวจึงเลือกเตรียมกองทัพป้องกันตัวเองไว้ยามฉุกเฉินแทน
เริ่มไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นแล้ว หนังตาผมเริ่มคล้อยต่ำ แต่แล้วเมื่อหัวข้อนี้ใกล้ผ่านไป ก็มีเสียงเกริ่นดังขึ้นอีกหัวโต๊ะ
"พูดถึงการล่าอัลฟ่า...คงมีแค่คนเดียวกระมั้งที่บอกพวกเราได้ว่าเหตุผลและวิธีการนั้นคืออะไร?"
เป็นอัลฟ่าหน้าตาเหมือนขนมพุดดิ้งเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่น้ำเสียงกลับดึงความสนใจของทุกคนได้ รวมทั้งผมที่กำลังหลับในด้วยเช่นกัน ผมหันไปพินิจพิจารณาความน่ากินของเขาได้ครู่เดียว แต่แล้วพอเขาพูดจบ ทุกสายตากลับหันมามอง...
เอ๋ มองผมงั้นเรอะ?
ผมตื่นตกใจ ทั้งๆที่ตั้งใจจะทำตัวเป็นสายหลับในเนียนๆแบบท่านไนท์ แต่กลับตกเป็นจุดสนใจแบบนี้ ใครมันจะไปกล้าหลับได้
แล้วทำไมพวกเขาต้องสนใจผมด้วยล่ะ เกิดอะไรขึ้น ผมทันฟังแค่ประโยคเดียวเท่านั้นเอง
ล่าอัลฟ่า??
"ได้ยินมาว่าอิกไนท์เพิ่งชำระชีวิตใหม่ใช่มั้ยนะ" เสียงชาร์ลเอ่ยขึ้น ทำให้ผมสังเกตเห็นเขาเป็นครั้งแรก เขานั่งอยู่ในวงแหวนแนวราบเช่นกัน กำลังทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เหมือนไม่รู้จักผม ไม่มีการทักทายอะไรทั้งนั้น นี่เป็นเพราะว่าเราไม่ได้เป็นพันธมิตรกันด้วยลายลักษณ์อักษรหรือเปล่า
เสียงซุบซิบดังระงม ใครบางคนเปรยขึ้นมาอีก
"ในเวลาแบบนี้ อิกไนท์คิดยังไงถึงได้ละทิ้งตัวตนของตัวเองไปกัน"
ทุกสายตาหันมามองผมอีกครั้ง กดดันให้ผมตอบ แต่เล่นถามแบบนี้จะให้ผมไปตามท่านไนท์มาตอบยังไงล่ะ ถามเองก็ตอบเองไปสิจะมองผมทำไม
"พวกท่านไม่รู้หรือว่ามันเป็นวิธีหลบหนีข้อกล่าวหาที่แยบยลแค่ไหน" ชายหน้าตาเหมือนปลาหมึกบนดาวเฟลม่าพูดจีบปากจีบคอขึ้นมา พลางชี้ปลายหนวดข้างหนึ่งมาที่ผม
"หรือไม่ก็เป็นการตัดความเกี่ยวข้องกับกลุ่มสัตว์ประหลาดที่กำลังอาระวาดอยู่?"
"หรือว่าเป็นข้อต่อรองของใครบางคน?"
หลายคนเหลือบมองไปที่หัวโต๊ะ ที่นั่งของจักรพรรดิรูปงามผู้เป็นประธาน
หืม? ยังไงนะ เรื่องนี่เกี่ยวอะไรกับอัลฟ่าแปรปรวนคนนั้นด้วยเรอะ?
"อิกไนท์ไม่มีข้อกล่าวหาอะไรทั้งนั้น กฎหมายตราขึ้นหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น ส่วนเหตุผลคงต้องไปงัดจากหัวกลวงๆของมันเอง ป่วยการจะมาคาดเดา..."
อาเบลเอ่ยเรียบๆอย่างชัดเจนและไร้ความรู้สึก
"นั่นสินะ เขาคงนับว่ามีคุณประโยชน์ต่อจักรวาลของเรามากในฐานะอัลฟ่าที่ทำให้ทั้งจักรวาลรู้ว่าอัลฟ่าก็สามารถอยู่เหนืออัลฟ่าได้" เจ้าปลาหมึกยังคงทับถมเรื่องที่ผมไม่รู้เรื่องต่อไป
บรรยากาศกดดันขึ้นจนผมจุกในลำคอ คนพวกนี้พูดเรื่องอะไรกันน่ะ?
"แต่ว่านะท่านอาเบล ไม่ใช่ว่าท่านยืนยันแล้วหรือว่าสามารถกำจัดสิ่งมีชีวิตไร้นิยามไปเมื่อหลายปีก่อนแล้ว เหตุใดมันจึงยังโผล่มาอาระวาดได้อีกครั้งล่ะ"
ทั้งวาจาและสายตาที่เจ้าปลาหมึกนั่นใช้มองอาเบลดูยังไงก็ไม่บริสุทธิ์เลย ผมขอเตือนไว้นะว่านายอย่ามองแต่รูปลักษณ์ภายนอกแล้วเผลอหลงใหลเชียว เพราะนายกำลังหาเรื่องทำตัวเองตาบอด
แต่อาเบลไม่ไยดี เขาตอบอย่างเยือกเย็นเช่นเดิม
"เรากำจัดมันได้ แต่เรายังไขปริศนาที่มาของมันไม่ได้ การที่เราพบมันเพียงตัวเดียวเมื่อตอนนั้น ไม่ได้แปลว่ามันมีแค่ตัวเดียว"
"และการที่เราได้ยินว่ามันถูกกำจัด ก็อาจจะไม่ได้แปลว่ามันสาบสูญไป มันอาจแค่ถูกจองจำไว้ที่ไหนสักแห่ง? หรือจริงๆแล้วมันเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นด้วยการทดลองนอกรีตบางอย่าง ?" เจ้าปลาหมึกตั้งคำถามที่ชวนให้ทั้งโต๊ะประชุมเริ่มซุบซิบความเห็นของตัวเองกันดังๆ
"ท่านประธาน ข้าตัวแทนดาราจักรทั้งปวงขอบังอาจกล่าวด้วยความหวังดีว่า ท่านกับเพื่อนๆของท่านคงไม่ได้กำลังทดลองวิจัยอะไรไร้ความรับผิดชอบแล้วปล่อยให้สมาชิกคนอื่นๆตกเป็นผู้รับเคราะห์อยู่กระมัง?"
"…"
แม้ผมจะไม่ใช่พวกเดียวกับอาเบล ยังอดรู้สึกเหม็นหน้าเจ้าปลาหมึกปากบอนนี่ไม่ได้เลย เห็นชัดเลยว่ามันตั้งใจตั้งคำถามกับอำนาจของอาเบล แถมพูดไปยิ้มเยาะไปแบบนี้มันน่าเอารองเท้าฟาดปากนัก แต่เดี๋ยวนี้ผมกลายเป็นคนนิยมความรุนแรงไปตั้งแต่เมื่อไร หรือว่าสาเหตุที่จักรพรรดิอาเบลซาดิสถ์ก็เพราะว่าต้องคอยฟาดฟันกับพวกปากเหม็นนี้ทุกวันนะ
อืม ตรงจุดนี้ ผมเริ่มเห็นใจอาเบลขึ้นมาบ้างแล้ว
พอหลายฝ่ายเริ่มถามเรื่องที่ไม่มีข้อเท็จจริงกันมากๆเข้า ผมก็นึกว่าจักรพรรดิอารมณ์แปรปรวนคนนี้จะโกรธจนกระทืบเท้า แต่อาเบลกลับเพียงกระตุกยิ้มมุมปาก
"มีความจำเป็นอะไรที่เราต้องเสียเวลาทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นล่ะ? ในเมื่อตอนนี้แค่สิ่งที่เรามีในกำมือก็เป่าดาราจักรท่านให้สาบสูญไปได้อยู่แล้ว"
อูว ผมร้องได้คำเดียวว่า แร๊ง ทำเอาชายหน้าเหี่ยวคนนั้นซีดไปเลย แต่ผมนี่อยากจะปรบมือให้ดังๆ พวกนายควรจะหัดสงบปากสงบคำแบบผมบ้าง ดาวของพวกนายจะได้อยู่ร่วมกับพวกเราไปนานๆ
"แล้วเรื่องของอิกไนท์ที่กำเนิดใหม่...กับตำแหน่งที่เหมาะสม"
อาเบลแค่นเสียงเฮอะอย่างรำคาญ เหลือบมองมาที่ผมด้วยหางตา
"นี่เป็นหัวข้อที่ไร้สาระ จะให้มันไปนั่งตรงไหนก็ตามสะดวก ยังไงมันก็ไร้ประโยชน์เหมือนเดิมน่ะแหละ"
คราวนี้แรงแบบจุกไปเลย นายชังน้ำหน้าท่านไนท์ขนาดนั้นเลยหรอ
ส่วนคนที่รอคำอนุมัติจากประธานหัวโต๊ะมานาน เมื่อสบโอกาสก็เริ่มลงมีดสับผมทันที
"งั้นการประชุมครั้งนี้ เราจะเริ่มจากการพิจารณาความเหมาะสมของตัวแทนที่มีสิทธินั่งในวงแหวนอัลลัส ขอให้แต่ละดาราจักร เสนอชื่อตัวแทนที่เหมาะสมของตนด้วย"
ผมเพิ่งเข้าใจว่าวงแหวนแต่ละอันมีชื่อเรียกเฉพาะ และถือเป็นการแบ่งเกรดของอัลฟ่าแต่ละคนไปในตัวด้วย
แน่นอนว่าที่นั่งในวงแหวนแนวราบคือที่นั่งระดับวีไอพี เป็นอัลฟ่าระดับบิ๊กบอสของแต่ละดาราจักร คนที่นั่งวงนี้นอกจากจะได้ยลความงามของประธานภาคีในระดับสายตาแล้ว จะมีสิทธิพิเศษในการออกเสียงก่อน และเสนอหัวข้ออภิปรายได้ ส่วนวงแหวนรอบนอก และวงแหวนแนวทแยงคือที่นั่งของอัลฟ่าไม้ประดับ เป็นดาวเล็กดาวน้อยที่กำลังพัฒนา เหล่าอัลฟ่าหน้าใหม่ที่เพิ่งได้รับสิทธิให้มาร่วมฟังการประชุม เป็นต้น พวกเขาจะมีสิทธิโหวตแค่บางหัวข้อเท่านั้น
ผมก็เพิ่งรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ต้องแย่งชิงกันขนาดนี้ เดิมทีผมคิดว่าพวกเขาแค่อยากได้ที่นั่งแนวราบกัน จะได้ไม่ต้องเวียนหัวเวลามองท่านประธานพูด
หลังจากทำการโหวตเพียงรอบสั้นๆ ดาราจักรอื่นล้วนเลือกคนเดิม เพราะในช่วงนี้มีแต่ดาวอิกไนท์นี่แหละที่มีการเปลี่ยนถ่ายอำนาจ ทำให้แรงสนับสนุนเดิมหายเกลี้ยง เห็นชัดเลยว่าหัวข้อนี้จงใจเลือกขึ้นมาเพื่อเขี่ยผมออกจากวงโคจร!
ขอโทษด้วยท่านไนท์ ผมไม่น่าบากหน้ามาให้ตำแหน่งท่านหลุดไปเลย แต่ผมไม่ได้เสียดายเท่าไร ออกจะดีใจด้วยซ้ำที่ไม่ต้องทนนั่งจ้องหน้าท่านประธานใกล้ๆ ผมไปนั่งนอกวงดูอุกกาบาตชนกันในการประชุม ย่อมบันเทิงกว่าไหนๆ
พอจบการละเล่นย้ายเก้าอี้ดนตรี ทุกคนก็เริ่มกลับมาถกปัญหาเดิม ถึงวิธีที่มีประสิทธิภาพดีที่สุดในการกำจัดสัตว์ประหลาดที่กำลังอาระวาดอยู่
"ทำไมถึงไม่ยิง 'เอซิสอาย' ใส่ที่ที่มันกบดานอยู่เลยล่ะ"
"โฮ่ นี่ถ้ามันแวะผ่านไปแถวดาวเจ้า ก็ให้เรายิงได้เลยใช่มั้ย"
ประธานเอ่ยเป็นคำขู่กลายๆ จนคนที่คิดเสนอความคิดยิงกราดแมลงสาบอวกาศเงียบกริบไปในบันดล
"ตั้งกองทัพของพวกเรา ไปบดขยี้มัน"
"น่าสนใจไม่เลว ว่าแต่ท่านคิดจะส่งทหารของท่านเข้าร่วมในกองทัพเท่าไรหรือ?"
ชาร์ลลูบผมสีส้มของตัวเองพลางถามลองเชิง แต่ก็ไม่มีใครตอบ
พวกเขารู้ดีอยู่แล้วว่าการตั้งกองทัพเป็นเรื่องยุ่งยาก และมีปัญหาไม่สิ้นสุด แต่ละดาวควรส่งมาเท่าไร ใครจะเป็นคนนำทัพหลัก ใครสนับสนุน รายละเอียดปลีกย่อยเหล่านั้นล้วนยากจะแบ่งกันลงตัว ไม่มีใครอยากลดทอนพลังอำนาจของตัวเองด้วยการส่งกองทัพมาเป็นของส่วนกลางหรอก
หลังทุ่มเถียงกันนาน ก็ยังไม่มีคำตอบเป็นเอกฉันท์ และดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับผมหรือท่านไนท์แล้วล่ะ
งั้นผมขอย้ายสายละกันนะ...ยังไงก็อยู่นอกวงและไม่เป็นที่สนใจอยู่แล้ว ย้ายไปสายไหนดี ขอลองสมัครเข้าสายหลับเสมอก่อนแล้วกัน
ราตรีสวัสดิ์ครับ


หลังจากผมลองทำตัวเป็นสายหลับเสมออยู่สองชั่วโมง ก็มีสายสันติภาพคนหนึ่งสะกิดปลุกผม พร้อมส่งกล่องรับบริจาคที่เวียนไปในวงแหวนรอบนอกมาให้
หน้ากล่องเขียนไว้ว่า ร่วมต้านแนวดาวเคราะห์น้อยที่ดาราจักรเอ็นเน็ต
มันคืออะไรที่ไหนหว่า? แต่เวสต์ไม่เห็นให้เงินผมมาเลยสักเหรียญ ผมจึงไม่รู้จะเอาอะไรบริจาคเหมือนกัน
"ท่านเพิ่งกำเนิดใหม่สินะ งั้นไม่เป็นไรท่านอาจจะยังไม่สะดวก ไว้คราวหน้าก็ได้ แต่ท่าน...น้ำลายเปื้อนหมดแล้วนะ"
ชายสายสันติภาพในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยผ้าพันคอสีดำเอ่ยขึ้น ผมสั้นแสกข้างเรียบร้อยดูเป็นผู้เป็นคนแตกต่างจากผู้ร่วมประชุมคนอื่นๆ
แถมนอกจากจะพูดอย่างไพเราะแล้วยังกล่าวเตือนด้วยความหวังดีสมกับเป็นสายสันติภาพจริงๆ ผมเหลือบมองป้ายชื่อที่สลักบนแผ่นโลหะสีเงินตรงหน้าอกเขาระหว่างทำความสะอาดตัวเอง
'เวอร์ชูว แนวร่วมปีกสันติภาพไรโซเรีย'
เขายื่นก้อนบางอย่างให้ ผมรับมาคลี่ออกก็เห็นว่ามันเป็นผ้าพันคอ...อีกผืนหนึ่ง
 "อากาศหนาวนะครับ จะนอนต้องระวัง"
เขาให้ผ้าพันคอผมงั้นเรอะ? ทั้งๆที่เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน?
"เหนื่อยหน่อยนะครับที่ต้องถูกโหวตออกตั้งแต่ครั้งแรกเช่นนี้ ยังไงครั้งหน้าก็ขอให้โชคดีกว่านี้นะครับ"
เห็นอกเห็นใจผมด้วย ช่างเป็นคนดีเหลือเกิน แต่ผมไม่ทันกล่าวขอบคุณ เขาก็เดินวนไปทางอื่นเสียก่อนแล้ว ทำให้ผมต้องสัญญากับตัวเองว่าครั้งหน้าผมจะเตรียมเงินมาบริจาคบ้าง ไม่ว่าดาราจักรเอ็นเน็ตมันจะอยู่ขอบไหนของจักรวาลก็ตาม
หลังจัดการตัวเองเสร็จก็ว่าจะนอนต่ออีกสักยกเพราะวงแหวนด้านในยังหาข้อตกลงกันไม่ได้เลย แต่ถ้านอนแล้วน้ำลายหยดใส่ผ้าพันคอผืนนี้ผมคงรู้สึกผิดแย่ ดังนั้นผมจึงตกลงใจเปลี่ยนสายอีกครั้ง จากสายหลับเสมอ เป็นสายโดดเสมอ...
การประชุมดูท่าจะไม่เลิกง่ายๆ เพราะคนด้านในยังตีกันไม่เลิก คนด้านนอกถ้าไม่กิน ไม่หาว ก็เดินรับบริจาค งั้นผมก็ขอแว่บสักพักแล้วกันนะ
ผมเดินออกมาเลี้ยวเข้าห้องน้ำตามธรรมเนียมก่อนจะชิ่งไปเดินสำรวจรอบๆบริเวณอันกว้างใหญ่ของสถานีอวกาศเซทราเรียส
ทางเดินกว้างขวางและตีโค้งเป็นวงกลมตามรูปทรงของสถานีอวกาศ ก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมที่ไม่คุ้นตา เสารูปหยดน้ำ และลวดลายริ้วคลื่นของมหาสมุทร น่าจะเป็นที่นิยมของดวงดาวสักดวงหนึ่งที่ออกงบประมาณการสร้างมากที่สุดล่ะมั้ง ผมเดินไปวิเคราะห์ไปเล่นๆ จนไปสุดที่ระเบียงด้านนอก ซึ่งเป็นพื้นหินใสสะท้อนภาพเนบิวล่าที่อยู่ห่างออกไปไกลกว่าร้อยยี่สิบล้านปีแสง แม้ใครจะว่างามไม่เท่าชมดูท่านประธาน แต่ว่าบรรยากาศน่ะชวนให้สงบใจกว่ากันอย่างเทียบไม่ได้เลยล่ะ
แล้วฝีเท้าผมก็หยุดชะงักเมื่อเห็นว่ามีคนอื่นอยู่...หรือว่านั่นก็สายโดดเสมอเหมือนกันเรอะ? ยินดีเหลือเกินได้เจอเพื่อนร่วมสายด้วย
แต่คนที่ยืนรอผมอยู่ ไม่ใช่แค่คนเดียว เป็นกลุ่มคนที่รูปร่างเล็กๆราวกับเด็กๆ ผิวขาวราวหิมะ ดวงตากลมโตสุกใสเหมือนทารก ผมรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลจากคนตรงหน้า ได้กลิ่นหอมชวนลุ่มหลง เป็นกลิ่นที่อัลฟ่าทุกคนอยากกระโจนเข้าใส่ รู้ทั้งรู้ว่าเป็นดอกไม้ที่มีพิษร้ายก็ห้ามตัวเองไม่ได้ มือไม้ผมสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกของอีสต์ตอนที่เจอผมใช้ร่างโอเมก้าชนิดพิเศษตอนนั้นผมเข้าใจแล้ว
ข้างหลังนั่นมีคนนอนหลับอยู่ด้วย ไม่ใช่แค่นอนธรรมดา แต่กำลังโอบกอดกันอยู่...
ผมตกใจจนขวัญกระเจิง ระลึกได้ว่าตรงนี้มันกลางแจ้งขนาดนี้ยังลงมือกันได้ แสดงว่านอกจากสายโดดเสมอ ก็มีสายทำเรื่องบัดสีระหว่างประชุมด้วยเรอะเนี่ย ผมเหลือเชื่อจริงๆ
แต่ที่ผมแน่ใจคือพวกนี้คือโอเมก้าชนิดพิเศษ ที่สร้างขึ้นมาเพื่อตอบสนองต่อความต้องการของสิ่งมีชีวิตที่ระดับสูงกว่า แต่ทำไมถึงมีโอเมก้ามาอยู่ที่นี่ล่ะ? ที่ที่ควรมีแต่อัลฟ่า และคนติดตามเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา โอเมก้าพวกนี้คืออะไรกัน อัลฟ่าดาวไหนแอบพกมาเพื่อหาความเริงรมย์หรือไร
แถมโอเมก้าบางคนก็นอนนิ่งสนิท ใบหน้าเล็กๆพวกนั้นไม่มีสีเลือดแล้ว พวกมันตายแล้ว...ถูกทรมานจนตาย? หรือขาดอาหาร? ขาดอาการหายใจ? ถูกใช้งานเกินกว่าที่จะรับไหว? ผมไม่รู้ แต่ผมพูดอะไรไม่ออกแล้ว รู้สึกแต่ปลายมือปลายเท้านั้นเย็นเฉียบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหลัง ผมหันไปก็พบว่าตัวเองถูกล้อมด้วยโอเมก้าตัวเล็กๆ ที่ดูนุ่มนิ่ม ดวงตาสว่างสีเดียวกันหมดราวกับถูกผลิตขึ้นมาจากพิมพ์เดียวกัน พวกมันกำลังจ้องมาที่ผมอย่างคาดหวังว่าจะได้ทำหน้าที่
ผมสูดหายใจลึกๆ พยายามสู้กับตัวเองเต็มความสามารถแล้วกัดฟันผลักพวกมันออกไป ก่อนจะออกวิ่งไปให้ไกลที่สุด... ผมไม่รู้หรอกว่ามันจะทำอะไรผมได้บ้าง เหมือนกับที่ไม่รู้ว่าผมจะทำอะไรร่างเล็กๆของพวกมันได้บ้าง แต่ที่แน่ๆผมไม่รู้สึกอยากไปเข้าร่วมสายทำเรื่องบัดสีระหว่างงานประชุมแน่นอน
เคราะห์ดีที่พวกมันไม่ได้ตามมาเหมือนหมาล่าเนื้อ ผมจึงหยุดพัก พิงศีรษะที่เสากลมข้างทางพักหายใจ รู้สึกขอบคุณที่สัญชาตญาณอัลฟ่าของผมมันห่วยแตกทำให้ผมฝืนที่จะไม่กระโดดเข้าไปหาพวกมันได้
โอเมก้าพวกนั้น...ผมอ่านสีหน้าพวกมันไม่ออกเลย มันกำลังคิดอะไรอยู่? เจ็บปวดหรือไม่? ผมไม่รู้เลย...ตัวพวกมันเองก็คงไม่มีโอกาสรับรู้ได้เช่นกัน
ความรู้สึกเสียดแทงที่กลางอกพอจะทุเลาลงไปบ้างเมื่อผมถอนหายใจแรงๆ และสะบัดศีรษะไล่ภาพเมื่อครู่ออกไป ผมต้องระลึกไว้ว่าผมสามารถช่วยเหลือได้เพียงประชากรของดาวเฟลม่า การแทรกแซงการแบ่งลำดับของดาวดวงอื่นเป็นเรื่องผิดกฎมหันต์
ผมทำได้ดีที่สุดแค่เพียง...ไม่ทำร้ายพวกมัน
ตุบ
เสียงฝีเท้าดังที่ปลายระเบียงด้านหลังผม ร่างหนึ่งยืนอยู่บนราวระเบียง ร่างกายสมส่วนดูเบาไร้น้ำหนักพร้อมจะหลุดลอยออกไปนอกอวกาศทุกเมื่อ แถมไม่มีอุปกรณ์ความปลอดภัยยึดเหนี่ยวไว้เลยด้วย ถ้าลมสุริยะพัดมากะทันหัน เขาคงลอยละลิ่วหายไปในอวกาศ
ผมไม่แน่ใจว่าควรจะร้องเตือนหรือเปล่า เพราะนี่อาจจะเป็นสายนิยมกีฬาอันตรายระหว่างการประชุมก็ได้ แต่ละคนช่างมีความสร้างสรรค์หาอะไรมาฆ่าเวลาระหว่างการประชุมได้เก่งจริงๆ แต่เล่นกีฬาอันนี้ก็เข้าท่ากว่ากิจกรรมบัดสีเมื่อครู่ละกัน ผมขอโหวตให้กีฬาผาดโผดชนะเลิศ
ผมไม่รู้ว่าคนประหลาดคนนี้กำลังมองไปที่ไหน เพราะเขาใส่หน้ากากสีดำที่ไม่มีเครื่องหน้าใดๆเลย หรือจริงๆแล้วนั่นคือใบหน้าของเขากันแน่ ผมก็สุดจะรู้ได้ แต่มันทั้งดึงดูดและน่ากลัว ไม่รู้ว่าคือเผ่าพันธ์ุไหนในจักรวาล หรืออาจเป็นแฟชั่นของดาวสักดวงก็ได้
ตุบ เปรี้ยะ
ทันทีที่คนคนนั้นก้าวลงมาจากขอบระเบียง เพียงแค่เหยียบลงมาที่พื้น รอยร้าวก็ปริแตกจากปลายเท้าดั่งแขนงรากไม้เจาะทะลุผิวดิน และแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆอย่างรวดเร็ว
ผมเริ่มสงสัยว่าร่างสมส่วนของชายคนนี้ซ่อนรูปได้เก่งกาจแค่ไหน น้ำหนักจริงๆของเขาคือเท่าไร ถึงขนาดทำให้พื้นราคาแพงของภาคีเกิดรอยร้าวได้ในพริบตาแบบนี้...
พื้นใสสีส้มอ่อนค่อยๆผุกร่อน จากที่สะท้อนภาพเนบิวล่าที่สวยงาม กลับกลายเป็นสีดำอันมืดมิด
"เอ่อ..."
ผมว่ามันแปลกๆแล้วนะ และในเมื่อท่าทางเป้าหมายของคนคนนั้นคือการเดินมาทางผม ผมก็ไม่คิดว่าควรจะอยู่รอ ถ้าเกิดภาคีมาคิดค่าเสียหายของสถานีอวกาศกับผมในฐานะผู้รู้เห็นคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไร
อ่า แค่ออกมาเดินเล่นผมก็เจอแต่เรื่องแปลกๆหลายเรื่องแล้ว ผมว่าผมกลับไปอยู่สายหลับในท่าจะดีกว่านะ
ขณะที่ผมเตรียมชิ่งกลับห้องประชุม เสียงเรียกจากด้านหลังก็กระซิบแผ่วเบาราวภูตพรายเรียกหา
"ไนท์.."
และก็ทำให้ผมขาแข็งก้าวไม่ออกในฉับพลัน
เขาเรียกชื่อท่านไนท์? เขาเรียกผมเป็นท่านไนท์อยู่งั้นเรอะ?
ผมหันกลับไปข้าๆ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยเหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่าแอบกินขนม
"นายรู้จักไนท์...ไม่ๆ ผมหมายถึงเรารู้จักกันงั้นเรอะ?"
"…"
มันเงียบงันและเดินเข้ามาทีละก้าวๆ โดยที่ผมไม่อาจถอยหนีเพราะความสงสัยฉุดรั้งเอาไว้ แม้ว่าจะรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ไม่ถูกต้อง
ทำไมกัน...เพียงแค่เสียงเรียกนี้กลับทำให้ผมตัวสั่นได้...ทั้งๆที่อาเบลทั้งชาร์ลเองก็รู้จักท่านไนท์ แต่ทั้งหมดที่ผมรู้สึกก็เพียงแค่กลัวความแตกเท่านั้นบวกกับหวั่นเกรงบ้างนิดหน่อย ไม่เหมือนในตอนนี้
คนคนนี้...ใครกัน อัลฟ่าของดาวไหน คนรู้จักของท่านไนท์? เขาเกี่ยวข้องกับท่านไนท์ยังไง
"นายเป็นใครน่ะ ขอโทษด้วยแต่ผมจำนายไม่ได้"
ผมพยายามเริ่มบทสนทนาที่เข้าท่า แต่มันกลับไม่ตอบสนองสักคำหนึ่ง เพียงแค่มายืนอยู่ตรงหน้าผมแล้วยื่นมือออกมาช้าๆ ปลายนิ้วเรียวที่ซีดเซียวกำลังจะแตะใบหน้าของผม
นี่ผมควรจะทำยังไง? มันอาจเป็นการทักทายประจำดาวสักดวงหรือเปล่า ผมอยากถอยหนี ปัดมือนั่นออกแม้มันจะเป็นการเสียมารยาท สัญชาตญาณร้องบอกตลอดเวลาว่าสิ่งนี้...อันตราย มันกรีดร้องให้ผมหนี แต่ผมก็ไม่สามารถทำได้ เพราะมันก็เหมือนเวลาเจอกับจักรพรรดิอาเบล หรือความไม่แน่นอนอะไรสักอย่าง ที่ต่อให้ลึกๆในใจผมอยากหนีมากขนาดไหน ผมก็ต้องยืนหยัดอยู่ตรงนั้นในฐานะท่านไนท์ ต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่างในฐานะอัลฟ่า
ห้ามหนีแม้จะหวาดกลัวเพียงใดก็ตาม นี่คือสิ่งที่ผมบอกกับตัวเองเสมอ ยามเมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ฉับ
ผมสะดุ้งโหยงเมื่อมือข้างนั้นกระเด็นตกลงบนพื้น สลายเป็นเศษฝุ่น มนุษย์หน้ากากถอยไปเล็กน้อย มันก้มมองมือที่หายไปด้วยความเฉยเมย
"อย่าปล่อยตัวเองให้ตกเป็นเหยื่อ ไม่ใช่คำคมของนายหรอกเรอะอิกไนท์"
ผมผละจากความงุนงงแล้วเงยหน้ามองคนที่มาขวาง
เขาคือสายสันติภาพคนนั้น เวอร์ชูว ปีกอะไรสักอย่าง บุรุษที่เดินรับบริจาคด้วยรอยยิ้มเทพบุตร และแม้แต่ตอนที่ตัดมือคนอื่นกระเด็นไป เขาก็ยังยิ้มด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา พร้อมกับโยนกล่องบริจาคใส่มนุษย์หน้าดำคนนั้น
กล่องที่มีเศษเงินอยู่ สั่นกรุ๊งกริ๊งคลี่ตัวออกกลายเป็นเส้นไหมโลหะที่แข็งแกร่งเข้าล็อคตัวมันไว้แน่นหนา
"ที่นี่มีอัลฟ่ามารวมกันหนาแน่น คงจะดึงดูดความสนใจของมันไม่น้อย"
เขาเอ่ยพลางหันมายิ้มให้ผมอย่างอบอุ่น
"มันถึงได้ออกล่า..."
ล่า..?
"นายหมายถึง?"
ล่าอัลฟ่า? หรือว่ามันคือ...
"เจ้านี่คือสัตว์ประหลาดที่คนอื่นๆพูดถึงงั้นเรอะ!"
"ยังมีตัวอะไรในจักรวาลนี้ที่ล่าอัลฟ่าได้อีกล่ะ แถมกล้ามาโผล่ในที่ที่จำนวนอัลฟ่าต่อตารางนิ้วหนาแน่นที่สุดด้วย"
บุรุษสันติภาพตอบให้คำตอบผมด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี แต่ผมกำลังตกตะลึง! ภาคีปล่อยให้ตัวอันตรายพรรค์นี้มาเดินเล่นอยู่ในสถานที่ประชุมง่ายๆได้ยังไงกัน
แล้วถ้าเมื่อกี้ผมปล่อยให้มันแตะใบหน้าผม ผมคงจะแหลกสลายไปเลยสินะ พลังที่กลืนกินอัลฟ่า และกลืนกินดวงดาว น่ากลัวขนาดไหนผมไม่กล้าคาดเดาเองเลย
ครืนนน
แล้วร่างมันก็เปลี่ยนแปลงไป จากร่างสูงสีดำทั้งตัวย่อหดลงมาเหลือแค่สี่ฟุต ผิวสีขาวกระจ่าง ดวงตากลมโตที่ใสสว่าง ใบหูยาวและเส้นผมสีขาวยาวละพื้น รวมทั้งขนบางๆตามตัวที่เป็นสีขาวบริสุทธิ์
ผมอ้าปากค้างไปอีกครั้งเมื่อมันเลียนแบบร่างโอเมก้าของผม แทบจะเหมือนทุกกระเบียดนิ้ว ทั้งตำหนิของสีผิว ร่องรอยที่ควรมีแต่ผมและไม่กี่คนที่รู้
เป็นไปได้ยังไงกัน?
"มีคุณสมบัติในการเปลี่ยนรูปร่างตัวเองได้เหมือนอัลฟ่าเลย มันกินอัลฟ่าไปกี่คนแล้วนะ"
เวอร์ชูวเอ่ยเหมือนชมดูละคร แล้วหัวเราะ
"เมื่อกี้ที่ผมผ่านมา เห็นอัลฟ่าเป็นซากอยู่สองสามคนนะ มันคงแปลงเป็นโอเมก้าพันธุ์พิเศษเพื่อหลอกล่ออัลฟ่าที่ขาดการควบคุมตัวเอง มิน่าถึงได้มีหลายคนพลาดท่าเสียทีให้กับมัน แต่มุขนี้ใช้ไม่ได้ผลกับผมหรอก"
สายโซ่รัดแน่นขึ้น แต่มันยังยืนนิ่งอยู่ ดวงตากรอกกลิ้งไปมาอย่างไม่ทุกข์ร้อน โซ่ที่ล็อครอบตัวมันไว้เริ่มผุกร่อนสลายไปในอากาศช้าๆ เหมือนถูกน้ำกรดรุนแรงราดใส่
มันจะหลุดออกมาแล้ว!!
ผมว่าเราควรจะหนีได้แล้วนะ ล่อมันเข้าไปในห้องประชุมให้เลิกทะเลาะกันได้แล้ว ตัวปัญหาที่พวกนายถกเถียงกันอยู่น่ะ มาเดินเล่นอยู่ตรงนี้แล้วนะ พวก!!
"ไนท์..."
ผมสะท้านอีกครั้ง ผมไม่ได้หูฝาด มันเอ่ยชื่อท่านไนท์จริงๆ
"นายรู้จักมันงั้นเรอะ?" เวอร์ชูวเองก็ไม่ได้หูฝาด
"ไม่ ผมไม่รู้จัก" ผมรีบปฏิเสธความเกี่ยวข้องอย่างไม่ต้องคิด แต่นายสันติภาพก็แค่ยิ้มบางให้
"แต่ดูมันรู้จักนายนะ ไนท์"
ผมส่ายหน้าเอาเป็นเอาตาย ใครจะไปรู้จักมักจี่กับสัตว์ประหลาดที่กินดาวทั้งดวง การมีความเกี่ยวข้องกับมันคงไม่ใช่เรื่องดี ต่อให้ผมไม่ค่อยฉลาดแต่เรื่องแค่นี้ผมก็คิดได้หน่า
"อืม ถ้างั้นนี่งั้นก็แปลได้อย่างเดียวว่า..." เวอร์ชูวจิ้มหน้าผากผมเบาๆ
"นายไม่ใช่ไนท์สินะ"
ผมสะดุ้งเฮือก รีบปัดข้อกล่าวหานี้ทันที
"พูดอะไรของนายน่ะ ผมคืออิกไนท์ที่กำเนิดใหม่นะ"
"ผมเชื่อว่าต่อให้ไนท์กำเนิดใหม่ก็คงไม่มีวันลืมผมหรอก แต่นายน่ะไม่มีแม้แต่ความคุ้นเคยกับผมเลย แสดงว่านายคงไม่รู้จักผมสินะ แต่กลับกันกับผมที่รู้จักอิกไนท์ดี"
ทะท่านไนท์ ไหนท่านบอกว่าท่านเป็นคนไม่ป๊อบปูล่าไม่ใช่หรอ นี่ผมเดินไปสามก้าวก็เจอคนรู้จักท่านมาเรียงๆกันเลยนะ ท่านไปสร้างบัญชีแค้นกับใครไว้ก็ช่วยเตือนผมก่อนบ้างนะ ผมจะได้หาวิธีเอาตัวรอดไว้เผื่อ
ผมพยายามหาข้อแก้ตัวกับเวอร์ชูว แต่ดูจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย เขาดูมั่นใจกับข้อสันนิษฐานของตัวเองมาก มากจนคำแก้ตัวน้ำขุ่นๆของผมนั้นไร้ประโยชน์
"เจ้านั่นทำเรื่องเพี้ยนๆอีกแล้วสินะ แต่ยังไงสำหรับผมมันก็ไม่เปลี่ยนอะไรหรอก"
เปรี้ยะ เปรี้ยง
สายโซ่แหลกสลายไปหมดแล้ว
ผมก็สงสัยและอยากฟังนายพูดต่อนะ แต่ตอนนี้ผมต้องเผ่นแล้วล่ะ...
เวอร์ชูวเหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ เขาแหงนหน้ามองหมู่ดาวข้างบนอย่างใจเย็น
"มาแล้วล่ะ"
แสงระยิบระยับวูบวาบเพียงพริบตาเดียว อาเบล ชาร์ล และอัลฟ่าคนอื่นๆ ก็ปรากฎตัวขึ้นเหนือระเบียงกว้าง เข้าล้อมสัตว์ประหลาดตัวน้อยไว้ ดูเหมือนการประชุมจะจบแล้ว ไม่รู้ว่าเวอร์ชูวเป็นคนเรียกมา หรือมีสัญญาณเตือนภัยบางอย่างที่ร้องเตือนพวกเขาให้ออกมาจัดการกับผู้บุกรุก
สายตาอาเบลมองมาที่ผมอย่างไม่พอใจชัดเจน ส่วนชาร์ลดูประหลาดใจ
นักล่าอัลฟ่าในร่างโอเมก้าตัวจ้อยยังคงสงบนิ่ง มันไม่สนใจคนมากมายที่ล้อมมันไว้ แต่มองตรงมาหาผม
เป็นสายตาที่คล้ายกับเวอร์ชูว
ดวงตาสีดำใต้หน้ากากคู่นั้นจ้องตรงมาเพื่อมองหาบางสิ่ง...แต่ก็ไม่พบ
"ไนท์...อยู่ที่ไหน...?"