ขัตติยะรู้สึกปวดหัวมากเป็นพิเศษ ปวดหัวเหมือนจะระเบิด ไม่สามารถคิดอะไรได้นอกจากนอนกุมขมับอยู่บนเตียงแข็ง
เตียงแข็ง?
เขาจำไม่เห็นได้ว่าตัวเองเคยซื้อเตียงแข็งมาด้วย เตียงที่บ้านเขานุ่มแบบนอนแล้วจมหายไปทั้งตัวได้ด้วยซ้ำ
งั้นนี้เตียงใครกัน?
ขัตติยะพยายามคิด แต่ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว
เนื่องจากว่านอนอยู่บนเตียงอยู่แล้ว เขาปล่อยความระวังตัวลงชั่วคราว การปวดหัวมากขนาดนี้เขาคิดอย่างมีสติไม่ได้นัก นอกจากการบังคับตัวเองให้หลับเพื่อไม่ให้รู้สึกเจ็บปวดอีก
ไม่รู้ว่าขัตติยะหลับไปนานแค่ไหน เมื่อเขารู้สึกตัวอีกครั้งอาการปวดหัวที่น่ารำคาญก็หายไป แต่กลับมีความสับสนยิ่งกว่าอาการปวดหัวของเขาเสียอีก
ขัตติยะยังไม่ลืมตาแต่ยกมือขึ้นลูบหน้าเพื่อบรรเทาอาการสับสนของตัวเอง นึกถึงความทรงจำสุดท้ายก่อนที่เขาจะหลับไปด้วยความปวดหัว
เขาจำได้ว่าตอนไปเที่ยวในฟาร์มกับพี่สาวแล้วออกมาเดินย่อยอาหารในตอนกลางคืนก็ถูกใครไม่รู้เอาบางอย่างแทงทะลุอกแล้วตรึงไว้กับต้นไม้ ก่อนที่จะหันไปดูหน้าคนร้าย สติก็ดับวูบไป
รู้สึกตัวอีกครั้งก็อยู่บนเตียงแข็งแล้วมีอาการปวดหัวมากจนแทบเสียสติ จึงบังคับตัวเองให้หลับไป...
เอ่อ...
ไม่ใช่ว่าเขาตายไปแล้ว?
หรือถูกช่วยไว้ทันแล้วพามาโรงพยาบาลนะ?
ขัตติยะลืมตาขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ห้องที่ค่อนข้างมืด มันดูไม่ใช่ห้องนอน เพราะทั้งหมดดูสะอาดและโล่งเกินไป ที่ขวามือของเขามีสายน้ำเกลือและเสาเหล็กอยู่ มองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นจันทร์เต็มดวงเด่นชัดแล้วก็รู้ได้ในทันที
เขาอยู่ในโรงพยาบาล
เป็นห้องส่วนตัวเสียด้วย แต่ดันไม่มีใครอยู่เฝ้า
ขัตติยะตรวจร่างกายอย่างใจเย็น ที่หน้าอกไม่มีแผลแม้แต่น้อย ซึ่งแปลกมาก แต่ที่หัวกลับมาผ้าพันแผลที่แน่นหนา อาการปวดหัวอย่างหนักคงเป็นเพราะบาดแผลที่หัว
แต่เขาจำได้ว่าก่อนหมดสติไปจริงๆ เขาถูกแทงที่หน้าอกนี่นา
ขัตติยะไม่ได้รีบลุกขึ้นนั่ง เขายังคงนอนอยู่ หายใจเข้าลึกๆ แล้วลองนึกลำดับเหตุการณ์อีกครั้ง ในคราวนี้มีความทรงจำอื่นแทรกซ้อนเข้ามาในความทรงจำของเขาด้วย
เป็นความทรงจำที่เขาล้มหัวกระแทกอะไรบางอย่างแล้วหมดสติไป
แต่เขามั่นใจว่านั่นไม่ใช่ความทรงจำของเขาแน่นอน
ถึงจะซุ่มซ่ามยังไงก็ไม่มีทางล้มหงายหลังแบบไม่ระวังอย่างนั้นเด็ดขาด
งั้น...ความทรงจำของใคร?
มีความทรงจำบางอย่างที่ไม่ใช่ของเขาปะปนกันซึ่งขัตติยะแยกแยะมันทั้งหมดไม่ได้ เมื่อสมองถูกใช้จนถึงขีดจำกัดกับความทรงจำที่ไม่สมเหตุสมผล ก็มีกรอบสี่เหลี่ยมคล้ายหน้าจอในเกมออนไลน์สมัยใหม่แต่สีทองแสบตาปรากฏขึ้นตรงหน้า
[ทำการเชื่อมต่อเสร็จสิ้น]
[ดาวน์โหลดข้อมูลของโฮสต์เสร็จสิ้น]
[ตรวจสอบความเสถียรของระบบเสร็จสิ้น]
[ระบบอยู่ในสถานะพร้อมใช้งาน]
[โฮสต์ 'ขัตติยะ' จะเปิดใช้งานระบบหรือไม่]
[YES] หรือ [OK]
"..."
ขัตติยะมองหน้าจอเหล่านั้นอย่างมึนงง...
นี่คงไม่ใช่อะไรที่คล้ายๆ กับระบบผู้ติดตัวแบบในนิยายยอดนิยมในสมัยนี้หรอกใช่ไหม?
แล้วปุ่มให้เลือกนี่มันอะไรกันครับ
สิทธิ์ให้เลือกผมอยู่ตรงไหน ถามหน่อยสิ
ถึงจะยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรเท่าไหร่ หรือต่อให้คิดจนหัวแตกก็ไม่ได้ข้อสรุปที่ต้องการ เขาจึงจำใจกดสักปุ่มเพื่อให้ระบบที่น่าสงสัยนี้ทำงาน
[ระบบเปิดการทำงาน]
[เปิดฟังก์ชันตัวช่วยอัจฉริยะแก่โฮสต์ 'ขัตติยะ' กรุณาตั้งชื่อผู้ช่วย]
"...ให้ตั้งชื่อผู้ช่วยแต่รูปร่างผู้ช่วยเป็นยังไงก็ไม่เห็นเลยเนี่ยนะ" ขัตติยะคิดว่ามันแปลกๆ ถ้าเป็นไปตามสไตล์นิยายออนไลน์ที่เคยอ่านมามันก็ต้องมีรูปร่างให้ดูก่อนหรือเปล่า
แต่นี่ให้เริ่มตั้งชื่อก่อนรูปร่างเนี่ยนะ
หรือมันจะกำหนดรูปร่างตามชื่อที่เราตั้ง?
ก็เห็นว่าเป็นผู้ช่วยอัจฉริยะก็คงใช่แหละเนอะ?
ขัตติยะใช้เวลาคิดอยู่นานเรื่องชื่อของผู้ช่วย เพราะเขาไม่เคยมีสัตว์เลี้ยงหรือพยายามจะตั้งชื่อให้กับสิ่งมีชีวิตหรือสิ่งของมาก่อนเลย
การตั้งชื่อดีๆ มีความหมายทำไมยากจังวะ
[กรุณาตั้งชื่อผู้ช่วย]
"อย่าเร่งสิ!"
เห็นหน้าจอระบบปรากฏขึ้นอีกครั้งเพื่อเร่งรัด ขัตติยะถึงกับเผลอพูดตอบโต้ไปอย่างไม่รู้ตัว
ก่อนจะคิดได้ว่าระบบคงตอบโต้กับเขาไม่ได้
การเร่งรีบเกินไปก็ทำให้ตัวเองทำอะไรโง่ๆ เหมือนกันนะ
ขัตติยะลุกขึ้นนั่งหายใจเข้าออกอยู่พักใหญ่ก่อนจะพูดชื่อออกมาชื่อหนึ่ง แล้วรอดูสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างตั้งใจ
"ชื่อว่า 'แฟร์' แล้วกัน"
หน้าจอของระบบหายไปช่วงเวลาหนึ่งก่อนจะปรากฏขึ้นอีกครั้งโดยมีมุมซ้ายบนที่เขียนคำว่า 'แฟร์' อย่างเรียบง่าย
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปกว่านั้น
[ผู้ช่วย 'แฟร์' กำลังทำงาน]
[ขอแสดงความเคารพต่อโฮสต์ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับใช้]
[วิธีเรียกใช้งานผู้ช่วย เรียกชื่อไม่ว่าจะด้วยเสียงหรือในใจ ผู้ช่วยจะตอบสนองต่อคำพูดของคุณ และปรากฏในรูปแบบของหน้าต่างข้อความเท่านั้น]
ขัตติยะนั่งเงียบไปนานเพื่อรอให้หน้าต่างระบบที่คล้ายเกมออนไลน์นี่แสดงรายละเอียดมากกว่านี้ แต่ก็มีเพียงสามหน้าจอนี้ปรากฏค้างอยู่อย่างนั้น ราวกับกำลังรอให้เขาเรียกใช้
ขัตติยะมองไปรอบๆ ห้องพยาบาลที่เรียบง่ายครั้งหนึ่ง เขาได้ยินเสียงเดินผ่านไปมาที่หน้าประตู อาจจะเป็นพยาบาลที่กำลังเดินตรวจ และเสียงนั้นก็ผ่านห้องของเขาไปด้วยจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว
เขาหันไปมองหน้าจอระบบอีกครั้งแล้วถอนหายใจ
"ถ้านี่เหมือนเกม แฟร์ก็คือ AI ผู้ช่วยที่ให้คำแนะนำการใช้ระบบเบื้องต้นใช่ไหม?"
[ใช่แล้วโฮสต์]
"งั้นระบบนี้ชื่ออะไร?"
[ระบบ■■■]
"???"
ทำไมเป็นพื้นถมดำแบบนั้นกันล่ะ
ไม่มีชื่อ? หรือไม่ให้อ่าน?
[โฮสต์ยังไม่สิทธิ์ในการอ่านชื่อของระบบ]
[เนื่องจากเพิ่งเปิดใช้งานระบบ จึงมีเพียงสิทธิ์เบื้องต้นที่ใช้งานได้]
"สิทธิ์เบื้องต้นมีอะไรบ้าง?"
[หน้าต่างสเตตัส] [หน้าต่างสกิล] [หน้าต่างภารกิจ] [หน้าต่างช่องเก็บของ]
[เนื่องจากโฮสต์เป็นผู้ถือกุญแจแห่งพันธสัญญา จึงได้รับหน้าต่างระบบแห่งพันธสัญญา]
[หน้าต่างภารกิจแห่งพันธสัญญา] [หน้าต่างแผนที่ระบุตำแหน่งดันเจี้ยน]
ขัตติยะลูบคางของตัวเองไปมาอย่างครุ่นคิด มีหน้าต่างละคำบรรยายเพียงเล็กน้อยไม่มีอะไรเลย และไม่ได้ช่วยให้เขาเข้าใจอะไรเลยเช่นกัน เขาถอนหายใจอีกครั้งแล้วถาม
"แฟร์ ที่นี่คือที่ไหน?"
[โรงพยาบาล]
"ฉันรู้ แต่หมายถึง 'โลก' ใบนี้ต่างหาก ดูเหมือนจะไม่ใช่โลกที่ฉันเคยอยู่"
ขัตติยะหันออกไปมองนอกหน้าต่าง ถึงสถาปัตยกรรมภายนอกจะเหมือนกันแต่ก็ดูเจริญรุ่งเรืองกว่าที่ควรเป็น
ถึงเขาจะไม่ใช่คนที่ฉลาดอะไรแต่เขายังมีสติและยังได้ด้วยเหตุผล แม้ว่าร่างกายนี้จะอ่อนแรงจนเคลื่อนไหวได้อย่างยากลำบาก แต่ก็ยังรับรู้ได้ว่าเป็น 'เสมือน' ร่างกายของเขา
เพียงแต่อายุไม่ใช่
มันดูอ่อนเยาว์กว่าความเป็นจริงอยู่หลายปี
เขาเห็นความแตกต่างได้โอยอาศัยแสงจันทร์ และอาการบาดเจ็บที่ผิดที่ผิดทาง
เขาไม่น่าจะอยู่ในโลกเดิมแล้ว หรืออาจสรุปได้ว่าเขาตายไปแล้วและมาอยู่ในอีกร่างหนึ่งที่มีร่างกายคล้ายกับเขา ซึ่งมันเป็นข้อสรุปที่น่าตกใจ แต่ขัตติยะไม่ได้แปลกใจกับมันนัก
ที่เขาอยากรู้คือ 'โลกนี้' มันอะไรกัน
มีระบบ มีดันเจี้ยน และมีกุญแจแห่งพันธสัญญา...
ทำไมรู้สึกคุ้นๆ นะ
[นี่คือโลกที่คุณอาศัยอยู่อย่างแท้จริง]
"อะไรนะ?" ขัตติยะจ้องหน้าจอระบบที่ตอบคำถามเขาก่อนหน้านี้อย่างไม่พอใจ "หมายความว่ายังไง จะบอกว่าโลกก่อนหน้านี้ที่ผมอยู่เป็นของปลอมเหรอ"
[โฮสต์ยังไม่สิทธิ์เข้าถึงข้อมูล]
"ชิ!"
ขัตติยะเดาะลิ้นอย่างขัดใจ
"ถ้างั้นอธิบายวิธีใช้หน้าต่างที่เป็นสิทธิ์เบื้องต้นที"
ในเมื่อระบบไม่สามารถให้ข้อมูลแก่เขาได้เขาก็ต้องเก็บรายละเอียดปลีกย่อยเอง จากสภาพแวดล้อม จากรูปแบบระบบ จากสิ่งต่างๆ ที่ดูคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยในความคิดของเขา
[หน้าต่างสเตตัส เมื่อโฮสต์พูดหรือคิดว่า 'สเตตัส' ก็จะปรากฏขึ้น แสดงข้อมูลของโฮสต์ออกมาในรูปแบบของตัวเลข หน้าต่างอื่นๆ ก็มีวิธีเรียกใช้แบบเดียวกัน โฮสต์สามารถถามได้เมื่อมีข้อสงสัยต่างๆ เพิ่มเติม]
"สเตตัส"
หน้าจอสีน้ำเงินปรากฎขึ้นมาตรงหน้าเขาทันที
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)
ระดับ – 2
พลังชีวิต – 156/200
พลังเวท – 65/65
พลังกาย – 10
ความคล่องตัว – 5
ความทนทาน – 2
ความแม่นยำ – 4
สติปัญญา – 14
โชค – 5
คะแนนโบนัส - 5
ติดสถานะผิดปกติ 'อ่อนแรง' (3:05:47)
ชื่อขัตติยะเหมือนกัน แต่ที่ (19) ตามหลังนั่นคืออายุของร่างกายนี้หรือเปล่า
เด็กกว่าเดิมหลายปีจริงๆ ด้วย
"แฟร์ ตรงตัวเลขนับถอยหลังติดสถานะผิดปกติอ่อนแรงคือถ้ามันเป็นศูนย์ ฉันจะกลับมาแข็งแรงดีใช่ไหม?" ขัตติยะถามขณะชี้ไปที่ตัวเลขที่นับถอยหลังวินาทีต่อวินาที
[ใช่]
ระบบตอบกลับทันที
"แล้วคะแนนโบนัสคืออะไร?"
ค่าสถานะอื่นๆ เขายังพอเข้าใจได้ ไม่มีพลังป้องกันที่เฉพาะหรือพลังโจมตีที่เฉพาะ อาจจะขึ้นอยู่กับอาวุธที่ถือหรือเครื่องป้องกันที่ใส่อยู่ จึงไม่นับรวม
แต่ว่ามาอยู่ในร่างใหม่ก็เลเวลสองเลย นี่เรียกว่าดีหรือไม่ดีกันเนี่ย
แล้วไอ้หน้าต่างค่าสถานะที่ดูคุ้นๆ นี่มันอะไรกันเนี่ย
[คะแนนโบนัสคือคะแนนที่สามารถเอาไปเพิ่มในค่าสถานะ]
"เหมือนเกมจริงๆ แล้วตรงอาชีพนี่ยังไง 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' แถมยังระดับ EX อีกเนี่ยนะ มันมีสกิลอะไรบ้างละเนี่ย"
ขัตติยะมีความสงสัยเป็นอย่างยิ่งจึงเรียกหน้าต่างสกิลออกมา และเมื่อเขาเห็นรายชื่อสกิลที่ยาวเป็นพรืดมากกว่าร้อยรายการก็เกิดเวียนหัวตาลาย
มันคือสกิลที่ผสมกันจากทุกอาชีพที่เป็นไปได้
มีตั้งแต่สกิลระดับ D ถึง S เลยทีเดียว
แต่เป็นสกิลเลเวล 1 ทั้งหมดเช่นกัน
อะไรกันครับเนี่ย!?
[แฟร์ขอแนะนำ โฮสต์ลองกลับไปที่อาชีพแล้วกดเลือกสักอาชีพในนั้นดูก่อน]
ระบบหน้าจอสีทองตัดกับหน้าจอข้อความสเตตัสและสกิลปรากฏแทรกขึ้นมาตรงหน้า ก่อนจะหายไปเมื่อเขาอ่านจบ ขัตติยะกะพริบตาปริบๆ แล้วลองทำตาม
เมื่อเขาจิ้มไปที่อาชีพก็มีตัวเลือกอาชีพขึ้นมามากมายให้เขาเลือก
ขัตติยะนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง
ปรากฏว่า 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' ช่างตรงตามตัวอักษร
"แฟร์ ถ้าเลือกอาชีพแล้วจะมีผลเป็นยังไง แล้วสามารถเปลี่ยนได้หรือเปล่าถ้าเกิดไม่ชอบอาชีพที่เลือก"
ขัตติยะหันไปอีกด้านหนึ่งเพื่อให้หน้าจอสีทองปรากฎออกห่างจากหน้าต่างสเตตัสและหน้าต่างสกิลที่เขาเปิดค้างไว้
[อาชีพของโฮสต์คือ 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)' ดังนั้นไม่ว่าโฮสต์จะเลือกอาชีพอะไรก็สามารถเปลี่ยนได้ตลอดเวลา โฮสต์สามารถเลือกอ่านรายละเอียดของแต่ละอาชีพด้วยกันกดสองครั้ง]
"แบบนี้สินะ" ขัตติยะทำตามโดยกดที่อาชีพดั้งเดิมของเขา
[อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)]
[คำอธิบาย – สามารถใช้สกิลของอาชีพทั้งหมดที่ถูกบันทึกไว้ในพันธสัญญาได้ตามต้องการ แต่เพราะไม่ใช่สายอาชีพโดยตรง แม้จะใช้งานบ่อยจนชำนาญก็ไม่สามารถเพิ่มเลเวลของสกิลใดๆ ได้ แต่หากเลือกเปลี่ยนอาชีพแล้วจะสามารถเพิ่มเลเวลสกิลได้
หมายเหตุ – เมื่อเลือกเปลี่ยนอาชีพจะมีคูลดาวน์ 24 ชั่วโมง ถึงจะเปลี่ยนได้อีกครั้ง แต่สามารถเปลี่ยนกลับสู่อาชีพ 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' ได้ตลอดเวลาโดยไม่มีคูลดาวน์]
นี่มัน...
สุดยอดไปเลยไม่ใช่เหรอเนี่ย!
ดูเหมือนว่าการมาต่างโลกของเขาจะโกงตั้งแต่เปิดเลย
ขัตติยะไม่ได้คิดติดใจสงสัยเรื่องที่ตัวเองมาอยู่ต่างโลกหรือว่าโลกนี้เป็นโลกที่แท้จริงของเขาก็ตาม
เขาให้ความสนใจกับระบบที่เหมือนเกมออนไลน์ตรงหน้ามากกว่า
เขาเปิดอ่านรายละเอียดต่างๆ ที่มีอยู่ในอาชีพทั้งหมดอย่างมีชีวิตชีวา ลืมความเหนื่อยล้าไปสิ้น
ความฝันในวัยเด็กของขัตติยะคือการได้ออกไปต่อสู้ผจญภัยเหมือนในเกมหรือการ์ตูนต่างๆ มากมาย ขนาดเป็นคนดูยังรู้สึกลุ้นระทึกขนาดนั้น ถ้าได้มาลงมือด้วยตัวเองมันจะต้องตื่นเต้นยิ่งกว่าแน่นอน
การมีพลังพิเศษแบบซุปเปอร์ฮีโร่นี่แหละสุดยอด!
แต่พออ่านรายละเอียดอาชีพไปเรื่อยๆ ใบหน้าที่เคยสดใสมีชีวิตชีวาของขัตติยะก็เริ่มเปลี่ยนไป มือที่กดอ่านแต่ละอาชีพสั่นระริก
เหมือน...
มันจะเหมือนเกินไปแล้ว...
เพื่อความมั่นใจขัตติยะเปิดหน้าต่างของระบบทุกแบบขึ้นมาแล้วอ่านดูอย่างคร่าวๆ คราวนี้ไม่ใช่แค่มือสั่น แม้แต่เสียงของเขาก็สั่นด้วย
"แฟร์... บอกฉันหน่อยสิว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง"
[ทั้งหมดเป็นความจริงโฮสต์]
"..."
ขัตติยะยกมือกุมอกแล้วล้มลงกับเตียงด้วยสีหน้าเหมือนคนอยากจะตายอีกรอบ
"ให้ตายเถอะ นี่ฉันมาอยู่ในโลกของนิยายที่พี่สาวเขียนเหรอวะเนี่ย"
นิยายที่ถูกบังคับอ่านหลายรอบเรื่องนั้น
เขาได้กลายมาเป็นตัวละครในโลกในนี้แล้วงั้นเหรอ!
แถมตัวละครที่ชื่อ 'ขัตติยะ' นี่มันใครวะครับ!?
ที่เขาอ่านมามันไม่มีตัวละครชื่อนี้อยู่ในนิยายของพี่สาวไม่ใช่เหรอ
ฉันเป็นใครเนี่ย!
เล่นบทอะไรบนโลกใบนี้!!?


ขัตติยะไม่ได้สนใจระบบแล้ว เขากำลังนอนเหม่อมองเพดาน ในมือกุญแจสีทองสวยงาม ซึ่งเขาสังเกตเห็นว่ามันกลายเป็นสร้อยห้อยคอของเขาอยู่ พร้อมกับสำรวจความทรงจำที่สับสนของตัวเองอย่างจริงจัง
มันมีความทรงจำที่ปะปนมาไม่ใช่ของเขาอยู่มากมาย
แต่มันก็มีส่วนคล้ายความทรงจำเดิมตอนอายุสิบเก้าปีอยู่หลายส่วน
ที่แตกต่างก็คือการปรากฎ 'เกจ' ขึ้นทั่วโลกเมื่อสามปีก่อน ภายในเกจก็คือ 'ดันเจี้ยน' และชีวิตประจำวันของ 'ขัตติยะ' ก็เปลี่ยนไป
จากเด็กหนุ่มที่ฐานะทางบ้านปานกลางตั้งใจเรียนมัธยมเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยตามที่พ่อแม่คาดหวังก็ได้กลายเป็นชายหนุ่มลูกชายเศรษฐีหน้าใหม่จากการขายที่ดินในเวลาเพียงสามปี
เพราะมีอยู่เจ็ดประเทศที่ไม่มีการปรากฏขึ้นของสิ่งที่เรียกว่า 'เกจ'
พวกเขาเรียกประเทศเหล่านั้นว่า 'เซฟโซน'
ไม่ต้องกลัวว่าจะมีเกจเกิดขึ้นแล้วมีมอนเตอร์หลุดออกมา และมอนเตอร์เหล่านั้นจะไม่มีทางหลุดเข้าไปในเขตเซฟโซนได้
ในระยะแรกของการปรากฏขึ้นของเกจ หลายประเทศต้องพบกับวิกฤต แต่สถานการณ์สามารถแก้ไขได้ด้วยการ 'ตื่นขึ้น' ของมนุษย์บางส่วน
พวกเขาเหล่านั้นถูกเรียกว่า 'ฮันเตอร์'
ใช่ มันก็เหมือนนิยายทั่วไปที่เมื่อมีดันเจี้ยนปรากฎขึ้นบนโลก พวกเขาก็ต้องมีฮันเตอร์ มีผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งมากพอที่จะป้องกันตัวเองและคนอื่นจากมอนสเตอร์ที่หลุดออกมาจากเกจ หรือกำจัดมอนสเตอร์ที่อยู่ในดันเจี้ยนก่อนที่มันจะหลุดออกมา
มีการแบ่งระดับความเก่งกาจของฮันเตอร์ผ่านระบบต่างๆ ที่เหมือนเกมออนไลน์ทั่วไป เก็บเลเวล เก็บไอเทมหรือแม้กระทั่งสร้างสมาคมที่เกี่ยวกับฮันเตอร์
โลกจะเปลี่ยนแปลงไปเมื่อเกจและฮันเตอร์ปรากฏขึ้น กลายเป็นเรื่องราวการต่อสู้ที่ลุ้นระทึกและสุ่มเสี่ยงว่าโลกจะถึงครายพินาศหรือไม่
แต่มันมีสิ่งที่แตกต่างเพราะในเรื่องราวนี้มี 'เซฟโซน' ยังไงล่ะ
ความเข้าใจของพวกเขาในปีแรกเกี่ยวกับเซฟโซนนั้นไม่มี แต่ด้วยการสื่อสารที่รวดเร็วของยุคสมัยทำให้การรับรู้ของพวกเขาเกี่ยวกับสภาพพื้นที่ต่างๆ นั้นใช้เวลาไม่นาน
ทำให้รู้ถึงการมีอยู่ของประเทศที่ไม่มีเกจปรากฏขึ้นเลย
ทั้งการประเมินเกจและดันเจี้ยนที่ทำอย่างรวดเร็ว เหล่าฮันเตอร์ที่ปรากฏตัวขึ้นเรื่อยๆ ถึงจะช่วยลดความเสียหายจากมอนสเตอร์ แต่สถานที่เหล่านั้นก็ไม่ได้ปลอดภัย
ประเทศที่พวกเขาสำรวจและวิเคราะห์จนมั่นใจแล้วว่าปลอดภัยก็คือเจ็ดประเทศเซฟโซนหลังจากผ่านไปหนึ่งปี
ในประเทศเหล่านั้นจะไม่มีการเกิดขึ้นของเกจและไม่มีฮันเตอร์เกิดขึ้นจริงๆ
ราคาที่ดินในประเทศเหล่านั้นเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม บนโลกแห่งนี้เซฟโซนที่ว่านั่น ไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยอย่างแท้จริง
บนพื้นที่เซฟโซน จะมีสถานการณ์หนึ่งที่เรียกว่า 'กุญแจแห่งพันธสัญญา' เกิดขึ้น
เป็นกุญแจที่มีรูปลักษณ์สวยงามแปลกตา คนที่ไม่รู้หรือสงสัยจะหยิบมันขึ้นมา และเมื่อใครสัมผัสก็เท่ากับรับการทำสัญญา พวกเขาจะมีได้รับพลังและระบบที่สามารถทำให้พวกเขามีลักษณะเหมือนกับฮันเตอร์ได้
ผู้ถือกุญแจแห่งพันธสัญญาถูกเรียกว่า 'แอ็กนัส'
ข้อแตกต่างของทั้งสองอย่างคือ ฮันเตอร์จะใช้พลังได้ทั้งนอกดันเจี้ยนและภายในดันเจียน ส่วนแอ็กนัสจะสามารถใช้พลังได้เฉพาะภายในดันเจี้ยนเท่านั้น
และดันเจี้ยนพิเศษที่เหมาะกับแอ็กนัสก็อยู่ในพื้นที่เซฟโซน
มันถูกเรียกว่า 'ดันเจี้ยนล็อก'
ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ ผู้ถือกุญแจแห่งพันธสัญญาหรือแอ็กนัสทั้งหมดจะถูกดึงเอาไปภายในดันเจี้ยนล็อกเมื่อมันถึงจุดที่พลังเวทภายในดันเจี้ยนถึงขีดจำกัด
สิ่งที่แอ็กนัสต้องทำคืออยู่ภายในดันเจี้ยนจนถึงเวลาที่กำหนดหรือวิ่งไปยังทางออกของดันเจี้ยน ไม่จำเป็นต้องปะทะกับมอนสเตอร์หรือสังหารบอสดันเจี้ยน
แต่ขึ้นชื่อว่าดันเจี้ยนจะไม่มีมอนสเตอร์ได้อย่างไร
แอ็กนัสสามารถใช้พลังได้ภายในดันเจี้ยนซึ่งสามารถเพิ่มระดับได้เหมือนฮันเตอร์ทั่วไป มอนสเตอร์ภายในดันเจี้ยนล็อกก็มีค่า หากสังหารแล้วก็สามารถนำออกไปเพื่อขายได้เช่นกัน และคุณภาพของมันก็สูงมาก
ฮันเตอร์ทั่วไปไม่มีสิทธิ์เข้าดันเจี้ยนล็อก
แม้ว่าจะเป็นฮันเตอร์ที่จับกุญแจโดยบังเอิญก็ตาม พวกเขาจะต้องเลือกว่าจะเป็นฮันเตอร์หรือจะเป็นแอ็กนัส
ระบบของฮันเตอร์กับแอ็กนัสแยกจากกันโดยสมบูรณ์
ไม่สามารถมีทั้งสองระบบในคนเดียวได้
"..."
ขัตติยะเหลือบมองไปด้านข้างเห็นหน้าจอสีทองที่มีจุดสามจุดเช่นกันส่งมาให้เขาราวกับกำลังรอฟังคำสั่ง
ตัวเขาเองมีระบบกุญแจแห่งพันธสัญญา แต่ในขณะเดียวกันก็มีระบบอีกตัวหนึ่งที่สามารถอยู่ร่วมกันได้ในร่างของเขาโดยไม่ต้องเลือก
งั้นแสดงว่าระบบอีกหนึ่งที่อยู่กับเขาก็ไม่ใช่ระบบฮันเตอร์
แต่ที่ทำให้เขามานอนปลงตกเหมือนคนป่วยจริงๆ อยู่ตอนนี้ก็คือระบบกุญแจแห่งพันธสัญญาเจ้าปัญหานั่นแหละ
ถ้าไม่ใช่ว่าเขาอ่านนิยายเกี่ยวกับมันมาก่อนก็คิดว่าแอ็กนัสไม่ต่างอะไรกับฮันเตอร์เมื่ออยู่ในดันเจี้ยน แต่มันมีความแตกต่างอยู่มากมายทีเดียว
คุณไม่สามารถเพิ่มระดับพลังหรือใช้ทักษะที่ได้จากระบบกุญแจแห่งพันธสัญญาได้จนกว่าจะได้เข้าดันเจี้ยน
หมายความว่าจะไม่สามารถฝึกฝนความชำนาญหรือเพิ่มระดับได้ในโลกภายนอก
นี่เป็นข้อเสียเปรียบที่ยิ่งใหญ่ของแอ็กนัส
ผู้ที่ปกป้องไม่ให้ดันเจี้ยนล็อกแตกที่แท้จริงก็คือตัวกุญแจแห่งพันธสัญญา แต่กุญแจจะเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อกไม่ได้ถ้าไม่มีแอ็กนัส
ตัวกุญแจจะมีหน้าที่ดูดซับพลังเวทที่ล้นออกมาของดันเจี้ยน แล้วส่งส่วนหนึ่งไปมอบให้กับแอ็กนัส ทำให้พวกเขาพัฒนาพลังได้รวดเร็วกว่าฮันเตอร์ทั่วไปเมื่ออยู่ในดันเจี้ยนล็อก
นี่ก็เป็นข้อดีที่ยิ่งใหญ่ของแอ็กนัสในเวลาเดียวกัน
ถ้าแอ็กนัสอยู่ได้ครบกำหนดหรือออกมาได้สำเร็จ จะมีความแข็งแกร่งได้รวดเร็วมากกว่าฮันเตอร์สามเท่า
แต่ถ้าพวกเขาตาย กุญแจก็จะถูกดีดออกมาจากดันเจี้ยนล็อกแล้วหาแอ็กนัสคนใหม่
ข้อเสียอีกอย่างของกุญแจแห่งพันธสัญญาคือแอ็กนัสคนใหม่จะต้องเริ่มต้นใหม่ด้วยเช่นกัน ไม่สามารถรับช่วงต่อพลังใดๆ จากเจ้าของคนก่อนได้
แต่มันก็เป็นไปตามชื่อ
แอ็กนัส ในภาษาละตินมันแปลว่าลูกแกะ
ใช่แล้ว แอ็กนัสก็คือเหล่าลูกแกะที่เข้าไปเป็นเหยื่อบูชายัญในดันเจี้ยนยังไงล่ะ
ขอแค่กุญแจสามารถเข้าไปดูดซับพลังเวทภายในดันเจี้ยนได้ก็พอแล้ว แต่ถ้าแอ็กนัสเก่งกาจด้วยก็สามารถรับทรัพยากรออกมาจากดันเจี้ยนล็อกได้ ก็ถือเป็นผลประโยชน์แก่แอ็กนัสเอง
แต่ส่วนใหญ่แล้วไม่รอดน่ะสิ
ในเซฟโซนแต่ละประเทศจะมีดันเจี้ยนล็อกอยู่หลายสิบแห่ง และกุญแจนับหมื่นที่กระจัดกระจายภายในประเทศเหล่านั้น
ในภายหลังที่รู้ว่าเซฟโซนมีดันเจี้ยนล็อกพวกเขาได้ประกาศเตือนผู้คน ห้ามเก็บกุญแจที่อยู่บนพื้นโดยเด็ดขาด เพื่อลดจำนวนผู้ที่เข้าไปเสียชีวิตภายในดันเจี้ยนล็อก
แต่นี่ไม่ใช่วิธีที่ดีในการปกป้องเซฟโซน
ถ้าในพื้นที่เซฟโซนไม่เหลือดันเจี้ยนล็อกอยู่แล้ว มันก็จะไม่ใช้เซฟโซนอีกต่อไป
มันจะกลายเป็นเหมือนพื้นที่อื่นๆ ที่มีเกจปรากฏขึ้นมา
แล้วดันเจี้ยนล็อกที่แตกไปอยู่ไหน?
แน่นอน มันก็ต้องไปโผล่ที่ประเทศอื่นที่ไม่ใช่เซฟโซนยังไงล่ะ
ดันเจี้ยนล็อกที่อยู่ในพื้นที่เซฟโซนทั้งหลายมีวัดมาแล้วว่าอยู่ในระดับ B ขึ้นไปทั้งหมด เมื่อมันปรากฏขึ้น มันจะเป็นหายนะ เพราะมันถึงจุดที่ดันเจี้ยนจะระเบิด และมอนสเตอร์จะหลุดออกจากเกจสู่โลกของเรา
ความสำคัญของเซฟโซนและดันเจี้ยนล็อกก็มีเพิ่มมากขึ้น
มีการจัดการหลายรูปแบบเพื่อรักษาดันเจี้ยนล็อกและพยายามเสริมความแข็งแกร่งให้กับแอ็กนัสด้วยเช่นกัน
แต่แอ็กนัสเข้าดันเจี้ยนปกติได้ยาก
เมื่อเข้าดันเจี้ยนปกติ กุญแจแห่งพันธสัญญาจะยกระดับดันเจี้ยนแห่งนั้นขึ้นสามระดับ ในทันที
เช่นดันเจี้ยนระดับ F เลื่อนขึ้นเป็น C
ระดับของดันเจี้ยนจะไม่ลดลงจนกว่าจะสังหารบอสประจำดันเจี้ยนได้สำเร็จ และดันเจี้ยนจะปิดตัวเองไปเลยไม่ปรากฏขึ้นอีก
ปกติแล้วดันเจี้ยนภายนอกแบ่งออกเป็นดันเจี้ยนเปิด กับดันเจี้ยนปิด
ดันเจี้ยนเปิดคือดันเจี้ยนที่เมื่อเคลียร์แล้วยังสามารถกลับมาเคลียร์ซ้ำได้ในเวลาต่อมา
ดันเจี้ยนปิดคือดันเจี้ยนที่เมื่อเคลียร์แล้วก็จะปิดตัวเองหลังจากที่บอสดันเจี้ยนตายไปแล้วระยะหนึ่ง และไม่สามารถเข้าได้อีก
ถ้าแอ็กนัสเข้าดันเจี้ยนปิดก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าเข้าดันเจี้ยนเปิดนี่สิปัญหา
ไม่สิ มันเป็นปัญหาตั้งแต่เข้าดันเจี้ยนแล้วล่ะนะ
เพราะอย่างนั้นถึงได้มีการจัดตั้งกลุ่มขึ้นภายในเซฟโซนที่ได้รับการสนับสนุนจากนักลงทุนและรัฐบาลทั้งในและต่างประเทศ เพื่อรักษาความเป็นเซฟโซนเอาไว้
แต่มันก็ช้าไป เมื่อเวลาเพียงสามปีก็ทำให้เซฟโซนแตกไปสองแห่งแล้ว
ในปัจจุบันเหลือเซฟโซนอยู่ห้าแห่ง
ประเทศไทยที่ 'ขัตติยะ' อยู่ในปัจจุบันก็เป็นหนึ่งในห้าเซฟโซน
นั่นเป็นเหตุผลที่ว่า 'ขัตติยะ' กลายเป็นลูกเศรษฐีหลังจากขายที่ดินภายในสามปี
ส่วนเหตุที่ได้มาเป็นแอ็กนัสนี่ก็ไม่แน่ใจ เขามีความทรงจำที่คลุมเครืออย่างมาก ไม่สามารถจับประเด็นสำคัญได้เลย
แต่ที่แน่ๆ 'ขัตติยะ' คนนี้ต้องเคยเข้าดันเจี้ยนล็อกมาแล้วครั้งหนึ่ง
ไม่อย่างนั้นเลเวลของเขาจะไม่ใช่สองแต่เป็นหนึ่ง
เฮ้อ...
ถ้าจะย้ายมาที่โลกทั้งทีก็ให้เขาเป็นฮันเตอร์ดีกว่าเป็นแอ็กนัสไม่ได้เหรอ ถึงแม้ว่าอาชีพของเขาจะโกงเข้าขั้นแต่แอ็กนัสก็อันตรายอยู่ดี
ยิ่งคิดปวดหัว
ที่ปวดหัวที่สุดตอนนี้คือ 'ขัตติยะ' ร่างนี้ต่างหาก
มันมีความเป็นตัวเขามากเกินไปจนไม่รู้สึกแปลกแยกเลย สรุปว่าเขาเป็นขัตติยะคนไหนหรือโลกไหนกันแน่เนี่ย
เอาล่ะ เลิกคิดดีกว่า
ไม่ว่าจะคนไหนก็คือ 'ขัตติยะ'
ในฐานะคนต่างโลกหรืออะไรก็ตามแต่ที่มาอยู่ในนิยายเรื่องนี้ก็ต้องมีภารกิจอยู่ใช่ไหมล่ะ และต้องเอาชีวิตรอดในโลกบ้าๆ แบบนี้ด้วย
ซึ่งสิ่งแรกก็คือยอมรับตัวเองและโลกทั้งใบที่เปลี่ยนไป
ต้องขอบคุณนิยายของพี่สาวที่บังคับอ่านนั่นที่ทำให้เขาจำรายละเอียดได้มากมาย การเอาชีวิตรอดในโลกใบนี้คงไม่ยากนัก
"แต่มันก็แปลกที่นิยายนั่นไม่มีตัวเอก"
ขัตติยะพึมพำออกมา นิยายที่พี่สาวเขียนไม่มีชื่อ และไม่มีแม้กระทั่งตัวเอก
ฟังไม่ผิดหรอก มันไม่มีแม้กระทั่งตัวเอก!
มันเรียกว่านิยายไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่พี่สาวของเขายืนยันว่ามันคือนิยาย
มันคือการเล่าเรื่องแบบมุมมองบุรุษที่สามที่จะโฟกัสที่บุคคลที่แข็งแกร่งในแต่ละพื้นที่ ทั้งฮันเตอร์ทั้งแอ็กนัส ผ่านอุปสรรคต่างๆ มีทั้งผ่านไปได้และล้มเหลวจนจบชีวิต
ถึงจะเป็นบุคคลพิเศษแต่ก็มีล้มเหลว
ถึงจะเป็นคนแข็งแกร่งแต่ก็มีล้มเหลว
ถึงจะมีพรรคพวกมากมายแต่ก็มีล้มเหลว
เพราะต้องสู้เอาชีวิตรอดไปเรื่อยๆ จนเหนื่อยล้าสิ้นแรง มันเลยมีแค่ปลายทางที่มีแต่ความล้มเหลวหรือเปล่านะ
หนทางแห่งชัยชนะอยู่ที่ไหนก็ยังไม่มีใครพบคำตอบ
แม้แต่นักอ่านอย่างเขาเองก็ตาม
เขาคิดว่ามันเป็นนิยายที่แย่มากด้วย
และที่แย่กว่านั้นคือเขาไม่ได้อ่านนิยายของพี่สาวจนจบเนี่ยสิ!
ไม่ใช่ว่าไม่อยากอ่าน เพราะเขาถูกบังคับให้อ่านตั้งแต่ต้น แต่นิยายเรื่องนั้นมีได้มีตอนจบเขียนเอาไว้ เนื้อเรื่องมันถูกตัดขาดถึงแค่ตอนที่ดันเจี้ยนล็อกสุดท้ายถูกปลดปล่อยและเข้าสู่คำที่นักอ่านหลายคนค้างคาที่สุด
'โปรดติดตามตอนต่อไป'
โคตรแย่!
ถึงไม่ใช่นักอ่านและไม่ได้ชอบนิยายขนาดนั้นก็ยังรู้สึกติดใจสงสัย แต่เขาก็ไม่เคยได้ตอนต่อไปสักทีเพราะพี่สาวบอกว่ากำลังยุ่งอยู่
ซึ่งไม่รู้ว่ายุ่งเรื่องอะไร และเขาไม่กล้าถาม
...อ่า
จะว่าไปแล้วเขามาที่โลกแห่งนี้แล้ว พี่สาวที่อยู่ในอีกโลกหนึ่งจะเป็นยังไงกันนะ
พวกเขามีกันสองคนพี่น้องเสียด้วยสิ
จะรู้ว่าเขาตายไปแล้วหรือยังนะ?
แต่อย่างพี่สาวก็คงรู้และหาตัวฆาตกรได้แน่
เธอคงอยู่ได้อย่างดีโดยที่ไม่มีเขาเป็นภาระอีกแล้วรึเปล่านะ?
คิดถึงจังครับ...
ขัตติยะรู้สึกแน่นหน้าอกเล็กน้อยเมื่อคิดว่าจะต้องทิ้งพี่สาวจากอีกโลกหนึ่งไว้คนเดียว แต่สถานการณ์ฝั่งของเขาทางนี้ก็ไม่ได้ดีนัก เวลาเศร้าก็ผ่านไปสองวินาทีก็เปลี่ยนอารมณ์
ดันเจี้ยนล็อกครั้งต่อไปจะเกิดเมื่อไหร่เนี่ยสิ
ในเมื่อเป็นแอ็กนัสที่ฝึกฝนไม่ได้ก็ต้องเตรียมตัวก่อนใช่ไหม หลังจากฟื้นตัวแล้วก็เอาเงินออกไปซื้อของเลยดีกว่า มีหลายอย่างที่เขาจำได้เกี่ยวกับนิยายไร้ชื่อนี่
สิ่งสำคัญที่สุดคือการสำรวจตัวเอง
แต่ข้อมูลเขาก็เยอะมาก ถึงอย่างนั้นก็โชคดีมีระบบผู้ช่วยอยู่
"แฟร์" ขัตติยะเรียกหาผู้ช่วยของเขา
[กำลังรอคำสั่งอยู่โฮสต์]
"ในฐานะผู้ช่วยนอกจากแนะนำการใช้งานแล้วยังสามารถจัดระเบียบข้อมูลในระบบให้ฉันได้ไหม"
[สามารถทำได้ ถ้าโฮสต์อนุญาต]
"ดี งั้นมาดูกันว่าอาชีพที่มีนี่มีเฉพาะแอ็กนัสใช่ไหม?"
[กำลังตรวจสอบ... ใช่โฮสต์ ถ้าโฮสต์อยากได้อาชีพของฮันเตอร์ด้วยต้องออกนอกประเทศไปเพื่อรับประแสพลังอย่างเหมาะสม]
"เรื่องอาชีพของพวกฮันเตอร์น่ะช่างเถอะ มันเยอะกว่าแอ็กนัสซะอีก แค่นี้สกิลก็ล้นจนไม่รู้จะใช้ยังไงแล้วล่ะ" ขัตติยะหัวเราะอย่างฝืดๆ "แล้วทักษะที่เกี่ยวกับอาชีพจริงของฉันล่ะ"
[กำลังตรวจสอบ... สกิลที่เป็นของอาชีพ 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' มีทั้งหมด 5 สกิล]
"ถ้างั้นก็เปิด..."
ทันใดนั้นประตูห้องของเขาก็เปิดออก หญิงสาวที่มาพร้อมกับอุปกรณ์มากมายเดินมาที่เตียงของขัตติยะแล้วพูดขึ้น
"ขออนุญาติวัดไข้ค่ะ"


ขัตติยะกดเปิดสกิลพร้อมกันทั้งสี่เพื่ออ่านคำอธิบายรวดเดียว
[สกิล แกะหรือหมาป่า (S)
ประเภท – ติดตัว (ไม่สามารถเพิ่มระดับได้)
รายละเอียด – สกิลนี้จะทำให้มนุษย์ ฮันเตอร์และแอ็กนัสมองคุณว่าอ่อนแอ โดยไม่สนว่าระดับคุณจะเท่าไหร่ ในขณะเดียวกันมอสเตอร์ที่ระดับสูงกว่าจะมองคุณอย่างเท่าเทียม และไม่เริ่มโจมตีก่อน
หมายเหตุ – ใช้ไม่ได้กับบอสดันเจี้ยนและมอนสเตอร์ที่ระดับต่ำกว่า]
[สกิล ไม่ต้องเรียกเดี๋ยวไปเอง (A)
ประเภท – เรียกใช้ (ระดับ 1)
รายละเอียด – สามารถเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อกที่มีระดับพลังเวทสูงที่สุดในพื้นที่ของคุณได้ก่อที่จะถูกดันเจี้ยนล็อกเรียกหาตามพันธสัญญา เมื่อเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อกแล้วการออกจากดันเจี้ยนเป็นไปตามเงื่อนไขดันเจี้ยนนั้นๆ
คูลดาวน์ – 24 ชั่วโมง]
[สกิล โอ้~ เพื่อนรัก! (S)
ประเภท – ติดตัว, เรียกใช้ (ระดับ 1)
รายละเอียด – แอ็กนัสที่ถูกใช้สกิลนี้จะเข้ามาอยู่ในลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' ช่วยเพิ่มความสัมพันธ์ที่ดีให้กับคุณและแอ็กนัส เมื่อเรียกใช้งานขณะต่อสู้ทั้งคุณและ 'เพื่อน' จะได้รับบัฟเพิ่มการโจมตี 1% ต่อจำนวน 'เพื่อน' ที่อยู่ในพื้นที่เดียวกัน เป็นเวลา 30 นาที
คูลดาวน์ – 1 ชั่วโมง]
[สกิล เจ็บแค้นเคืองโกรธ (S)
ประเภท – เรียกใช้ (ระดับ 1)
รายละเอียด – เมื่อสูญเสียแอ็กนัสในลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' จะสามารถใช้สกิลนี้ได้ คุณจะได้รับพลังเวททั้งหมดที่สะสมอยู่ในตัวแอ็กนัสมาเพิ่มให้กับตนเองชั่วคราวเป็นเวลา 60 นาที หากสามารถล้างแค้นผู้ที่ทำร้ายแอ็กนัสจนตายในลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' ได้ จะได้รับรางวัลสองเท่าจากปกติ
คูลดาวน์ – 6 ชั่วโมง]
"โอ้ ดูเป็นสกิลที่ดีเลยนะ เหมาะสำหรับเล่นเป็นทีม" ขัตติยะอ่านรายละเอียดด้วยความสนใจ
โดยเฉพาะสกิลแกะหรือหมาป่า
มันจะมีประโยชน์มากเมื่อเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อกที่ยังไงระดับก็สูงกว่าเขามากอยู่แล้ว เมื่อมีสกิลนี้ก็ไม่ต้องห่วงเรื่องเก็บระดับหรือสำรวจดันเจี้ยน
น่าเสียดายที่แอ็กนัสไม่มีอาชีพสายการผลิต
แม้จะได้ซากมอนสเตอร์หรือแร่ออกมาก็เอาไปทำอะไรเองไม่ได้ ต้องส่งขายออกไปให้กับสถานที่รับซื้อต่างๆ ซึ่งราคาก็ค่อนข้างดีอยู่
ในขณะเดียวกันการนำเข้าอาวุธที่ผลิตจากฮันเตอร์ก็แพงเอาการ
แต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องซื้อ เพราะมันจำเป็นต่อความอยู่รอด
เรื่องนั้นไว้ก่อน ยังต้องตรวจสอบเกี่ยวกับตัวเองอีกหลายอย่าง
ขัตติยะปิดหน้าจอสกิล นอกจากรายชื่อสกิลที่ยาวเหยียดแล้วก็ยังมีแบ่งประเภทเป็นติดตัวกับเรียกใช้ด้วย ค่อนข้างสะดวกทีเดียว
"ถ้าฉันเปลี่ยนอาชีพเพื่อใช้สกิลเฉพาะอาชีพ สกิลที่เกี่ยวกับอาชีพ EX ของฉันจะสามารถใช้งานได้ด้วยไหม แฟร์" เขาถามในเรื่องที่สงสัยก่อน
สกิลพวกนี้มีประโยชน์ แต่ถ้ามันใช้ประโยชน์ไม่ได้ตอนเปลี่ยนอาชีพก็ลำบากเอาการ
[ตอบโฮสต์ ใช้งานได้แม้จะเปลี่ยนไปอาชีพอื่นชั่วคราว]
[โฮสต์สามารถคิดว่าอาชีพ 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' (EX) เป็นอาชีพหลัก และอาชีพที่เปลี่ยนที่เหลือเป็นอาชีพรองได้ แต่เมื่อโฮสต์ใช้อาชีพรอง สกิลของอาชีพหลักจะไม่สามารถเพิ่มระดับได้]
"อย่างนั้นเอง ก็สมเหตุสมผลดี"
และผู้ช่วยก็มีประโยชน์มากในกรณีอย่างนี้
ขัตติยะมองอาชีพของแอ็กนัสอีกครั้ง
ความแตกต่างของอาชีพฮันเตอร์กับแอ็กนัสไม่มากนัก จากข้อมูลที่อ่านมาจากในนิยาย แอ็กนัสแค่ไม่มีสายการผลิตเป็นของตัวเองเท่านั้น
แต่อาชีพที่เป็นสายโจมตีและสนับสนุนยังมีอยู่
"อืม... ต้องมาเลือกอาชีพรองที่จะเอาไว้หลอกศัสตราก่อนสินะ มีแนะนำไหมแฟร์?"
[ด้วยอาชีพ EX ของโฮสต์ อาชีพรองที่จะเลือกก็ไม่ควรอยู่ในระดับต่ำ]
"ก็จริง ยังเหลือพื้นที่สำหรับพัฒนาในอนาคตอยู่ด้วย" ขัตติยะพยักหน้า เขาไม่คิดว่าตัวเองจะกลายเป็นลูกแกะที่ถูกสังเวยในดันเจี้ยนอยู่แล้ว
มีทั้งอาชีพโกงและระบบผู้ช่วยขนาดนี้ ถ้าเขายังตายอีกก็กากเกินไปแล้ว
[แฟร์ขอแนะนำอาชีพรองระดับ S~A ที่เหมาะสมกับค่าสถานะของโฮสต์]
ลิสต์รายชื่ออาชีพที่เหมาะสม
- นักรบคลั่งโลหิต (A)
- พาลาดินศักดิ์สิทธิ์ (A)
- มือสังหารเงา (A)
- เนโครแมนเซอร์ (S)
- นักบุญ (S)
- นักอัญเชิญวีรชน (S)
"...คิดว่ามันเหมาะกับค่าสถานะของฉันจริงเหรอ?"
ขัตติยะมองรายชื่ออาชีพแล้วขมวดคิ้ว ถ้าไม่ใช่สายโจมตีเลือดสาดก็เป็นพวกสนับสนุนเรียกพวกมารุมเลยสินะ
ขัตติยะตัดตัวเลือกสองอย่างทิ้งไปอย่างรวดเร็ว
เนโครแมนเซอร์กับนักอัญเชิญวีรชน
จุดเด่นมันชัดเจนเกินไป อีกอย่างมันขัดกับสกิลของอาชีพหลักเขาด้วย
จริงอยู่ว่าการต่อสู้คนเดียวอาจจะดีกว่าในเรื่องการเอาชีวิตรอด แต่สกิลที่ได้มากับอาชีพหลักของเขาก็เมินเฉยไม่ได้
เขารู้สึกว่ามันมีเหตุผลที่ให้สกิลเหล่านี้มา
เหมือนชื่อสกิลที่ตั้งใจทำให้ปวดหัวเวลาเรียกใช้นั่นแหละ
แต่ไม่ได้แปลว่าถ้าเขาจะไม่ใช้มันในอนาคต เพราะเขาสามารถเปลี่ยนอาชีพรองได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว และสกิลอาชีพยังคงอยู่อย่างครบถ้วน
แค่ต้องการอาชีพหลอกตาคนอื่นเฉยๆ ถ้าอย่างนั้น...
"มองลองดูพาลาดินศักดิ์สิทธิ์หน่อยสิ"
[อาชีพ พาลาดินศักดิ์สิทธิ์ (A)
รายละเอียด – อัศวินถูกเลือกโดยเทพเจ้า ได้รับทักษะศักดิ์สิทธิ์
อาวุธ – ดาบสองมือ/หอก/ดาบมือเดียว/โล่ (เลือกได้)
สกิล – ชำนาญอาวุธขั้นสูง (1), กางเขนศักดิ์สิทธิ์ (1), เคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ (1), รักษาเบื้องต้น (1), เกราะแห่งศรัทธา (1), เสียสละตนเอง (1), การพิพากษา (1), โล่สะท้อนการโจมตี (1), ด้านทานความกลัวขั้นสูง (1), ด้านทานคำสาปขั้นกลาง (1), ต้านทานพิษขั้นกลาง (1), ต้านทานเวทมนต์ขั้นต้น (1)]
ขัตติดยะนั่งไล่อ่านสกิลทั้งหมดของพาลาดินศักดิ์สิทธิ์จนจบแล้วก็เลือกอ่านของอาชีพนักบุญเป็นอย่างต่อไปในทันที
[อาชีพ นักบุญ (S)
รายละเอียด – ผู้ถูกเลือกโดยเทพเจ้า ใช้ได้เฉพาะพลังศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น
อาวุธ – ไม่ระบุ
สกิล – รักษาขั้นสูง (1), รักษาทั้งพื้นที่ (1), เกราะศักดิ์สิทธิ์ (1), เพิ่มพลังโจมตีขั้นสูง (1), เพิ่มพลังป้องกันขั้นสูง (1), เพิ่มความเร็วขั้นสูง (1), เพิ่มฟื้นฟูพลังเวทขั้นสูง (1), เคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ (1), แสงศักดิ์สิทธิ์ (1), การพิพากษา (1), คำอวยพร (1), ต้านทานคำสาปขั้นสูง (1), ต้านทานพิษขั้นสูง (1), ต้านทานมนต์ดำขั้นสูง (1), ต้านทานเวทมนต์ขั้นกลาง (1), ล้างพิษขั้นกลาง (1), ต้านทานความกลัวขั้นกลาง (1), ภูมิคุ้มกันสภาพอากาศ (1)]
"นักบุญเป็นประเภทสนับสนุนเลยสินะ... แต่ดูๆ ไปมันก็ไม่เชิงสนับสนุนซะทีเดียว ถ้าใช้ดีๆ ก็ไม่ต่างจากพาลาดินศักดิ์สิทธิ์เลยนี่นา แค่ไม่มีสกิลที่ส่งเสริมอาวุธเท่านั้นเอง"
ไม่ระบุอาวุธแสดงว่าจะใช้อาวุธอะไรก็ได้
ตามสามัญสำนึกก็ต้องเป็นพวกคทาหรือหนังสือที่เพิ่มพลังเวท แต่ขัตติยะไม่คิดจะอยู่แนวหลัง
ในเมื่อมาต่างโลกแถมยังเป็นโลกที่ไปต่อสู้กับมอนสเตอร์ได้ เขาก็ต้องออกไปสู้น่ะสิ!
โลกที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมันน่าเบื่อเกินไป เขาต้องการความตื่นเต้น!
"ฉันเลือกอะไรดีระหว่างนักบุญกับพาลาดินศักดิ์สิทธิ์"
[แฟร์ขอแนะนำ ในช่วงต้นเลือกนักบุญดีกว่า]
"ทำไม?"
[ด้วยสกิลอาชีพหลัก โฮสต์สามารถอยู่ในดันเจี้ยนล็อกได้นานขึ้น สามารถฝึกสกิลและเพิ่มระดับได้ ตราบใดที่โฮสต์ไม่โจมตีก่อน]
"อ่า... นั่นสินะ ฉันลืมไปได้ยังไงว่าดันเจี้ยนล็อกมันไม่ปกติ ถ้าเรามีบัฟช่วยในเลเวลที่ถูกพอ ต่อให้เป็นสกิลระดับต่ำก็สามารถจัดการกับมอนสเตอร์ได้ งั้นเลือกเป็นนักบุญไว้ตบตาเพื่อนก็แล้วกัน"
ขัตติยะตัดสินใจแล้ว ยังไงสกิลอาชีพ 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' มันทำให้คนอื่นๆ มองเขาอ่อนแออย่างเป็นธรรมชาติอยู่แล้ว เป็นนักบุญที่อยู่แนวหลังคอยสนับสนุนก็ไม่เลว
แต่ในเวลาที่คนอื่นไม่รู้ฉันคือยอดฝีมือผู้ซ่อนเร้น ฮ่าๆ
อู้ย~ แค่คิดถึงอนาคตตอนเปิดตัวเท่ๆ ด้วยสถานะแอ็กนัสที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว...
รู้สึกว่าตัวเองต้องโคตรหล่อแน่เลย!
[โฮสต์บนโลกมีคำว่าทุกล้วนมีความงามในแบบของตัวเอง ต่อให้โฮสต์จะคิดฉากเปิดตัวได้ดีแค่ไหน ถ้าคนอื่นรู้สึกไม่หล่อก็คือไม่หล่อ]
"..."
ทำไมระบบขัดอารมณ์คนช่างฝัน เจตนาใช่ไหม?
หรือนี่ตั้งใจจะบอกเขาว่าเขามันไม่หล่ออย่าได้หลงตัวเอง?
แต่เขาก็หล่อนะ ร่างกายขัตติยะไม่ว่าจะช่วงเวลาไหนคือคนหน้าตาดี ไม่ใช่มุกตลกหรือแค่หลงตัวเอง แต่เพราะเขาเป็นคนหนึ่งที่ถูกผู้หญิงสารภาพรักตั้งแต่วันเรียนเยอะมาก และยังถูกของเบอร์ ขออีเมล ขอไลน์ ทุกวิถีทางเพื่อติดต่อขอให้ได้พูดคุยด้วย
ขัตติยะไม่ได้ให้การติดต่อหรือพยายามจะยอมรับผู้หญิงคนไหนสักคนเพื่อตัดความรำคาญ เขาให้ความใส่ใจกับความรู้สึกมาก
ทุกครั้งจะตอบพวกเธอไปว่าเขายังไม่พร้อมมีคนรัก
เขาสารภาพอย่างตรงไปตรงมาว่าให้ความสำคัญกับครอบครัวมากกว่า ถ้าการคบกันแล้วมันทำให้ลำบากใจเพราะว่าเขาถือคนรักเป็นที่หนึ่งไม่ได้ อย่าคบกันดีกว่า
ในครอบครัวที่เหลืออยู่มีแค่พี่สาวคนเดียว และเธอก็ยังไม่มีใครดูแล
เขาทำไม่ได้ที่จะหันไปสนใจคนอื่นมากกว่าแล้วปล่อยให้พี่สาวต้องโดดเดี่ยว
เธอเลี้ยงเขามาด้วยตัวคนเดียวตั้งแต่เขาอายุห้าขวบ
ดังนั้นขัตติยะจึงกลายเป็นหนุ่มหล่อเหลาที่โสดสนิทมาจนถึงทุกวันนี้ไงล่ะ
เออ จะว่าไปขัตติยะของโลกนี้ก็โสดมาจนถึงสิบเก้าปีเหมือนกันนี่นา เขาไม่คิดว่าเหตุผลที่โสดจะเกี่ยวกับเรื่องครอบครัว...
ขัตติยะนั่งนึก แล้วก็มองเพดานอย่างรู้สึกแย่...
รู้เหตุผลละ
เพราะเพื่อนสนิทดุจพี่น้องอย่างคุณศัสตรานั่นเอง!
ฮ่าๆ
ขำไม่ออกเท่าไหร่
ใครจะไปคิดว่าการที่เพื่อนผู้ชายสนิทกันมากก็ถูกผู้หญิงคนอื่นมองว่าพวกเราเป็นแฟนกันซะได้
พวกเราแค่เพื่อนกัน!
หยุดจินตนาการของพวกเธอเดี๋ยวนี้!!
โสดสนิททั้งคู่มาสิบเก้าปีด้วยกัน และศัสตราก็ไม่คิดจะมีแฟนและเหนื่อยจะแก้ข่าวที่แก้เท่าไหร่ก็ไม่ค่อยเชื่อ เลยปล่อยไปจนเป็นเหตุ
โอ้ย ปวดหัว
เลิกเป็นเพื่อนกันตอนนี้ทันไหม?
"คิดอย่างอื่นดีกว่า... จริงสิแฟร์ เหมือนจะมีหน้าต่างอื่นที่มากับระบบกุญแจแห่งพันธสัญญาด้วยใช่ไหม ที่เป็นแผนที่ระบุตำแหน่งดันเจี้ยนน่ะ"
[โฮสต์สามารถเรียกดูได้โดยระบุว่า 'แผนที่' จะเรียกด้วยเสียงหรือเรียกในใจก็ได้]
"แผนที่"
หน้าจอแสดงแผนที่คล้ายๆ สองมิติที่มีปักหมุดอยู่หลายแห่ง แต่สีของหมุดแตกต่างกันออกไป
มีสีเขียว สีเหลือง สีส้มและสีแดง
เมื่อลองกดไปที่หมุดมันจะขึ้นว่าดันเจี้ยนล็อก ตามด้วยชุดตัวเลขนับถอยหลัง ซึ่งเป็นการรับชั่วโมง นาทีและวินาที
สีเขียวคือมีเวลาเยอะ นั่นคือดันเจี้ยนที่ยังไม่ต้องการคนเข้า
สีเหลืองคือมีเวลาประมาณหนึ่ง ยังไม่ต้องการคนเข้า
สีส้มคือเหลือเวลาอีกไม่ถึงร้อยชั่วโมง อีกไม่กี่วันก็จะเรียกแอ็กนัสแล้ว
และสีแดง... คือเหลือเวลาอีกไม่ถึงสิบชั่วโมงก่อนที่จะถูกเรียกซ้ำ
อีกไม่ถึงสิบชั่วโมง...
มันไม่เร็วเกินไปเหรอเนี่ย
เขาเพิ่งเข้าโรงพยาบาลไปวันสองวันเองนะ จะเริ่มอีกแล้วงั้นเหรอ!?
ไม่มีเวลาให้เตรียมตัวเลยสินะ
ขัตติยะเดาะลิ้นอย่างขัดใจ แต่ระบบได้สนับสนุนอย่างใจเย็น
[โฮสต์มีสกิลอาชีพหลักอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องกังวล ต่อให้ไม่มีอาวุธ โฮสต์สามารถเดินในดันเจี้ยนได้อย่างไร้รอยขีดข่วน]
"ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้น มันอยู่ที่ตอนฉันเข้าไปกับคนอื่นต่างหาก ด้วยสกิลอาชีพนี้จะไม่มีใครสังเกตเห็นได้ยังไงกัน ฉันยังไม่พร้อม... อ่ะ! จริงสิ มันยังมีวิธีอยู่นี่นา"
ขัตติยะเปิดอ่านสกิลของอาชีพ 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' ดูอีกครั้งแล้วยิ้มแสยะอย่างชั่วร้าย
[สกิล ไม่ต้องเรียกเดี๋ยวไปเอง]
ถ้าเป็นสกิลอันนี้ล่ะก็เขาสามารถเขาไปในดันเจี้ยนได้ก่อนเวลาเรียกตัว และสามารถอยู่ในนั้นได้นานพอที่จะยืดอายุการถูกเรียกเข้าดันเจี้ยนออกไปได้
แล้วยังเป็นโอกาสดีที่จะเข้าไปลองสกิลที่มีมากมายในดันเจี้ยนอีกด้วย
"แฟร์ คืนนี้เราไปสัมผัสดันเจี้ยนล็อกกันไหม?"
ขัตติยะพูดอย่างอารมณ์ดี
[ตามแต่โฮสต์จะประสงค์]
หมายความว่าโฮสต์อยากจะทำอะไรก็ตามสบาย ระบบมีหน้าที่แค่สนับสนุนโฮสต์ให้ดีที่สุดเท่านั้น
ไม่ใช่แค่เพื่อตัวโฮสต์เอง ไม่ใช่แค่เพื่อตัวระบบเอง
แต่เพื่อโลกใบนี้...
ช่วยเปลี่ยนมันทีโฮสต์ แทนคนก่อนที่เปลี่ยนมันไม่ได้มาอย่างยาวนาน


หลังอาหารกลางวัน ขัตติยะได้นอนพักผ่อนในตอนบ่ายอย่างเต็มที่ เพราะคืนนี้เขาเตรียมพร้อมที่จะเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อกอย่างเป็นทางการครั้งแรก
หมายถึงครั้งแรกที่เข้ามาในโลกนี้นะ
ส่วนดันเจี้ยนจะเป็นยังไงบ้างขัตติยะก็ไม่ได้รู้รายละเอียดมากนัก
บนโลกใบนี้มีดันเจี้ยนอยู่มากกว่าหมื่นแห่ง และในนิยายที่พี่สาวเขียนก็ไม่ได้ระบุเกี่ยวกับดันเจี้ยนหรือมอนสเตอร์อย่างละเอียดทุกตัว มันมีแค่เฉพาะตัวที่สู้ด้วยยาก และทำให้อาชีพอะไรบ้างแพ้ทาง
ดังนั้นนี่ก็เหมือนกับการไปทัศนศึกษาสวนสัตว์ ที่ไม่ใช่แค่ตัวอักษรแต่เป็นตัวจริง ทั้งภาพและเสียงมันจะต้องทำให้ระทึกได้มากกว่าการเป็นผู้อ่านแน่ๆ
ตื่นเต้นนิดหน่อย
ขัตติยะเตรียมของจำเป็นใส่กระเป๋าสะพาย อาวุธที่พอจะหาได้แบบพอถูไถก็ไม้เบสบอล ถึงไม่คิดว่าอาวุธนี้จะเอาชนะมอนสเตอร์ได้ แต่มีอะไรป้องกันตัวสักหน่อยถึงจะอุ่นใจ
เมื่อพร้อมแล้วเขาก็ใช้สกิลทันที
[สกิล ไม่ต้องเรียกเดี๋ยวไปเอง ทำงาน]
[คุณเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อก – ป่าสิงโตโลหิต]
[เงื่อนไขออกจากดันเจี้ยน
1. อยู่ในดันเจี้ยนครบ 180 ชั่วโมง
2. มองหาถ้ำซึ่งเป็นทางออกของดันเจี้ยน]
[ขอให้แอ็กนัสโชคดี]
"...อุ๊บ!"
อา... อารมณ์ตอนเข้ามานี่เวียนหัวอยู่เหมือนกัน
ความรู้สึกเหมือนขึ้นรถไฟเหาะ ขัตติยะเลยเมินข้อความจากระบบชั่วคราว
คราวหน้าถ้าจะเข้ามาในดันเจี้ยนควรพกยาอมหรือถุงเตรียมไว้ดีกว่า
หลังจากหายเวียนหัวก็มาอ่านข้อความ เงื่อนไขมีให้เลือกแค่สองอย่างจริงๆ อย่างที่คาดไว้ แต่เวลาที่อยู่ในดันเจี้ยนนั่นออกจะมากเกินไปหน่อยหรือเปล่า
อยู่ขนาดนั้นมันครึ่งปีเลยนะเว้ย!
ขัตติยะเหลือกตาใส่หน้าจอระบบอย่างหงุดหงิด ไม่น่าแปลกใจที่ไม่มีใครสามารถอยู่ในดันเจี้ยนได้จนครบเงื่อนไข
[ที่เงื่อนไขของเวลาสูงอย่างนี้ก็เพราะว่ามีแอ็กนัสเข้ามาในดันเจี้ยนล็อกคนเดียว ถ้ามีกุญแจแห่งพันธสัญญาอยู่หลายดอกเวลาที่อยู่ให้ครบน่าจะลดลง]
ระบบอธิบานก่อนที่ขัตติยะจะพาลโกรธไปมากกว่านี้
ขัตติยะใจเย็นลงแล้วถอนหายใจ ยอมรับคำอธิบายของระบบได้
ถึงยังไงเขาก็ไม่เคยเข้ามากับคนอื่นมาก่อน ถึงจะมีความทรงจำเลือนลางของขัตติยะคนเดิมก็ตาม แต่นั่นก็ไม่ชัดเจน มันเป็นการหนีตายเอาชีวิตรอด และหัวกระแทกปิดท้าย ความทรงจำที่เห็นอาจไม่แน่นอน
"แต่ที่นี่ขัตติยะไม่เคยมาแน่ และไม่มีอยู่ในบทนิยายซะด้วยสิ" ขัตติยะหันไปมองรอบๆ มันเป็นป่า แต่ไม่ใช่ป่าสีเขียว
มันเป็นป่าสีแดง
เป็นสีแดงที่มีหลายระดับ แต่มองยังไงก็ไม่สบายตา โชคดีที่พื้นดินยังคงเป็นสีดินน้ำตาลและมีต้นหญ้าเล็กๆ เป็นสีเขียวบ้าง
แน่นอน ป่าแบบนี้ก็เหมาะกับมอนสเตอร์สิงโตโลหิต
ขัตติยะเหลือมองไปยังพุ่มไม้ที่หนึ่งซึ่งสั่นไหวอย่างผิดธรรมชาติ มีสิ่งมีชีวิตอยู่ตรงนั้นและจับจ้องมาที่เขา
มันคือสิงโตตัวใหญ่กว่าสิงโตพวกไปสองเท่า ขนบนร่างกายเป็นสีแดงเข้ม ดวงตาสีเหลืองทองจับจ้องเขาอย่างไม่แน่ใจ เขี้ยวสีขาวแสยะออกเล็กน้อย และมันไม่ได้มีแค่ตัวเดียว
มีอยู่หลายตัวที่จับจ้องมาที่เขา
แต่ไม่มีตัวไหนเริ่มโจมตี
[สกิล แกะหรือหมาป่า กำลังทำงาน]
มอนสเตอร์พวกนี้มีระดับสูงกว่าเขาแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ที่ไม่โจมตีก็ต้องขอบคุณสกิลที่มี
ไม่มีมอนสเตอร์ตัวไหนโจมตีก่อน แค่จ้องมองเขาเท่านั้น
ขัตติยะถอนหายใจพลางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ท้องฟ้ายังเป็นสีฟ้าสว่าง ราวกับเขาเข้ามาอยู่ในโลกใบใหม่ ทั้งที่เขาเข้ามาที่นี่ตอนกลางคืน แต่ในดันเจี้ยนล็อกกลับเป็นกลางวัน
"ทางออกเป็นถ้ำสินะ งั้นไปหาทางออกก่อนแล้วกัน" ขัตติยะเริ่มออกเดิน ขณะเดียวกันก็เปลี่ยนอาชีพที่เขาคิดว่าจะเพิ่มระดับ
[คุณเปลี่ยนอาชีพชั่วคราว]
[คุณได้รับอาชีพนักบุญ]
[คุณเลเวลอัพ]
"???"
เอ๊ะ? เลเวลอัพกันอย่างนี้เลยเหรอ
ทำไมมันขึ้นเร็วจัง เขายังอยู่ในดันเจี้ยนล็อกไม่ถึงสิบนาทีเลยนะ
ถึงแม้ว่าสำหรับแอ็กนัสแค่อยู่ในดันเจี้ยนก็ได้รับการเพิ่มพลังเวทและสามารถเพิ่มเลเวลได้เลยก็จริง แต่นี่มันไม่เร็วเกินไปเหรอ
"ระดับมันขึ้นง่ายผิดปกติหรือยังไงเนี่ย หรือกุญแจของฉันมันโลภมาก?" เขาหยิบกุญแจออกมาจากเสื้อ มันดูแวววาวพราวแสงอย่างมาก
สีทองดูเงางามระยิบระยับ
แลดูมีความสุขนะ
[กุญแจแห่งพันธสัญญาดูดพลังเวทด้วยความเร็วปกติ ตามระดับกุญแจสีทอง]
"อ่า... ใช่ กุญแจสีทอง"
เขาลืมเรื่องสีของกุญแจแห่งพันธสัญญาไปเสียสนิท
กุญแจแห่งพันธสัญญาแบ่งระดับด้วยเช่นกัน เหมือนกับฮันเตอร์ที่แบ่งระดับ
แต่กุญแจแห่งพันธสัญญาง่ายกว่าของฮันเตอร์มากและสังเกตได้ง่าย เพราะสีของกุญแจได้แบ่งระดับของแอ็กนัสไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
แอ็กนัสมีแค่สามระดับเท่านั้น คือระดับทองแดง ระดับเงิน และระดับทอง
เรียงจากต่ำไปสูง ระดับการพัฒนาของแอ็กนัสก็เช่นกัน
อาชีพก็แบ่งตามระดับกุญแจด้วย เมื่อกุญแจมีระดับสูง โอกาสที่จะได้อาชีพดีๆ ก็มีมากขึ้น
เขามีอาชีพระดับ EX อยู่แล้วเลยไม่ได้ไปกังวลส่วนนั้นและลืมมันไป
โชคยังดีที่ไม่ได้ไปบอกเรื่องอาชีพออกไปนะเนี่ย
ก่อนมาที่นี่ขัตติยะได้อัพค่าสถานะของตัวเองไว้แล้ว เพราะเขาตั้งใจจะเล่นสายบู๊ตั้งแต่แรก ตอนนี้เลเวลอัพอีกครั้งก็ต้องมาเพิ่มค่าสถานะอีก
ทุกครั้งที่เลเวลอัพจะได้โบนัสคะแนน 5 คะแนน เขาก็ใช้ทั้งหมดเลย
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – นักบุญ (S) (ชั่วคราว)
ระดับ – 3
พลังชีวิต – 285/285
พลังเวท – 72/72
พลังกาย – 12 > 14
ความคล่องตัว – 7 > 8
ความทนทาน – 3 > 5
ความแม่นยำ – 4
สติปัญญา – 14
โชค – 5
คะแนนโบนัส – 0
ขัตติยะเพิ่มความทนทานให้กับร่างกายด้วย เขาไม่อยากให้เกิดเหตุล้มหัวฟาดขวดเหล้าแต่หัวเขาแตกอีก อย่างน้อยถ้าจะแตกก็ต้องเป็นขวดเหล้าส่วนหัวเขาแค่เจ็บพอแล้ว
[โฮสต์หวงแหนร่างกายน่าดู]
"อ่า... สำหรับคนที่เคยตายมาก่อนแล้วได้มีชีวิตอีกครั้งมันก็น่าหวงแหนไม่ใช่เหรอ แถมโลกในตอนนี้ฉันก็ชอบอยู่นะ"
[แต่การเข้ามาในดันเจี้ยนล็อกและอยากจะต่อสู้กับมอนสเตอร์ก็ดูเสี่ยงภัยไม่ใช่เหรอ?]
ผู้ช่วยระบบมีความสงสัยเกี่ยวกับขัตติตะ ถึงจะรักชีวิตแต่ก็ชอบผจญภัย ช่างย้อนแย้งอะไรอย่างนี้
"อืม ไม่จำเป็นต้องเข้าใจก็ได้แฟร์ มนุษย์อย่างเรามีความย้อนแย้งในตัวเองมากมาย คิดเสียว่าเป็นความพอใจส่วนตัวของแต่ละคนก็แล้วกัน"
[แล้วโฮสต์พอใจโลกใบนี้หรือเปล่า?]
"ถามจริงจังไหม? ถ้าให้ตอบตามจริงก็คือไม่รู้ เพราะเพิ่งมาอยู่ในโลกนี้ได้แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง ถึงจะเคยอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับโลกนี้มาแล้วก็เถอะ แต่ว่า... คนอ่านกับการสัมผัสของจริงมันก็เป็นเรื่องที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง"
เหมือนกับตัวอักษรที่ไม่อาจบรรยายได้จนเห็นภาพ จึงต้องมีการวาดเพื่อส่งเสริมคำบรรยายเหล่านั้น แต่นิยายไม่ใช่ทุกเรื่องจะให้ภาพประกอบได้
ดังนั้นคนอ่านจึงไม่อาจเข้าใจจินตนาการทั้งหมดในนิยาย
และถึงจะมีภาพประกอบ มันก็ยังแตกต่างไปกับการได้เห็นของจริงอยู่ดี
ขัตติยะไม่ใช่นักอ่านตัวยง ไม่ใช่คนที่มีจินตนาการที่ดีเกี่ยวกับภาพลักษณ์ของมอนสเตอร์ในนิยายสักเท่าไหร่ แล้วยังหลุดเข้ามาในโลกนิยายเสียอีก ยิ่งปวดหัว
แต่ขณะเดียวกันมันก็เป็นความรู้สึกลิงโลด ตื่นเต้นและกระหายใคร่รู้
สิ่งที่คิดไม่ถึงจะเกิดขึ้น สิ่งที่ไม่เคยเห็นก็จะได้เห็น สิ่งที่ไม่ชอบเขาหลีกเลี่ยงมันได้
"ส่วนโลกจะเป็นแบบที่ฉันชอบหรือเปล่า... ก็คงต้องดูกันต่อไปในอนาคตนั้นแหละ" ขัตติยะยิ้มออกมาอย่างคาดหวังและรอคอย
[ถ้าโลกไม่ได้เป็นอย่างที่โฮสต์คาดหวังล่ะ?]
"ก็แค่ต้องเปลี่ยนมัน ถ้าฉันคนเดียวเปลี่ยนไม่ได้ ก็ให้คนหลายๆ คนช่วยกันเปลี่ยน โลกไม่ได้เปลี่ยนไปเพราะแค่คนเพียงคนเดียวได้อยู่แล้วนะแฟร์"
[รับทราบโฮสต์]
ขัตติยะไม่รู้ว่าระบบรับทราบไปแบบไหน แต่เขาก็ไม่ได้สนใจนัก
เดินออกมาได้สักระยะหนึ่งโดยสังเกตว่าเหล่าสิงโตโลหิตไม่ได้ตามมาเขาก็ถอนหายใจ และร่างสกิลของนักบุญใส่ตัวเอง
[เพิ่มพลังโจมตีขั้นสูง +20% เป็นเวลา 5 นาที]
[เพิ่มพลังป้องกันขั้นสูง +20% เป็นเวลา 5 นาที]
[เพิ่มฟื้นฟูพลังเวทขั้นสูง +25% เป็นเวลา 10 นาที]
เมื่อร่ายสกิลใส่ตัวเองขัตติยะก็สังเกตความเปลี่ยนแปลง เขาไม่ได้ดูที่หน้าต่างสเตตัสแต่สำรวจความรู้สึกและทดลองเคลื่อนไหวร่างกายเพื่อรับรู้ความแตกต่างด้วยตัวเองทั้งหมด
เขารู้สึกตัวเบาและมีกำลังมากกว่าปกติ ทั้งยังรู้สึกสดชื่นไม่เหนื่อยแม้จะออกแรงวิ่งหรือกระโดดไปบนต้นไม้เหล่านั้นอย่างรวดเร็ว
นี่คือผลของสกิลขั้นสูงระดับ 1
โคตรเจ๋ง!
เสียก็แต่มันกินพลังเวทมากเกินไป ใช้แค่สามสกิลเท่านั้นพลังเวทก็หมดแล้ว
แต่ในเวลาสิบนาทีที่มีผลการฟื้นฟูพลังเวททำให้เขาพอจะร่ายเวทต่อได้หลังจากหมดห้านาทีแล้ว
การเพิ่มระดับสกิลคือการใช้บ่อยๆ จนคุ้นเคย ขัตติยะที่คิดจะอยู่ในนี้หลายตัวชั่วโมงก็ใช้สกิลเหล่านั้นต่อเนื่องไปเรื่อยๆ และมองหาถ้ำที่เป็นทางออกจากดันเจี้ยนล็อกด้วย
ในที่สุดเขาก็เจอถ้ำที่เป็นทางออก
แต่ก่อนหน้านั้นเขาเจอถ้ำอีกแห่งด้วยเหมือนกัน
ลึกไปภายในถ้ำถูกล็อกด้วยประตูสำริดอย่างแน่นหนา ไม่สามารถผ่านได้ และเมื่อเขาสัมผัสประดูก็มีข้อความแจ้งเตือนขึ้น
[คุณไม่ได้รับสิทธิ์ให้เปิดประตูบอสดันเจี้ยน]
นี่ทำให้ขัตติยะค่อนข้างประหลาดใจ
ตอนอ่านนิยายที่ฉากที่มีแอ็กนัสเขาไม่เคยเจอบอสดันเจี้ยนเลยเหมือนกัน เขาคิดว่าบอสอาจถูกกักขังไว้ มันเป็นแค่การคาดเดาในฐานะคนอ่าน
แต่ไม่คิดว่าจะถูกขังไว้จริงๆ
มิน่าล่ะถึงไม่มีเงื่อนไขการฆ่าบอสดันเจี้ยนเพื่อออกจากดันเจี้ยนล็อก
"สิทธิ์ในการเข้าถึงบอสดันเจี้ยนคืออะไร รู้ไหมแฟร์" ขัตติยะถามอย่างไม่คาดหวัง แต่ระบบกลับให้คำตอบที่เหนือความคาดหมายออกมา
[ทำภารกิจของระบบ]
"หืม? จริงสิ มีหน้าต่างภารกิจด้วยนี่นา" ขัตติยะเพิ่งนึกขึ้นได้
เพราะว่าอาชีพและสกิลค่อนข้างเยอะ และเวลาที่จำกัดทำให้เขาละเลยหน้าต่างส่วนอื่นๆ ไปหมด ยังจำได้ว่ามีช่องเก็บของด้วย
"..." ขัตติยะหันไปมองกระเป๋าสะพานที่ด้านหลัง
แล้วเขาจะแบกมันมาให้เหนื่อยทำไมนะ?
คิดได้แล้วก็เปิดช่องเก็บของ ซึ่งเป็นช่องสี่เหลี่ยมยี่สิบห้าช่อง เขาโยนกระเป๋าเข้าไปแบบไม่คิด ช่องที่หนึ่งเป็นรูปกระเป๋า แต่ช่องที่สองขึ้นเป็นไม้เบสบอล
"อ้าว ไม้เบสบอลอยู่ในกระเป๋าไม่ใช่เหรอ ทำไมแยกช่องกันล่ะ"
[ไม้เบสบอลถือเป็นอาวุธได้นะโฮสต์ ระบบจึงแยกมันเป็น 1 ช่อง]
"แต่ในกระเป๋ามันมีสิ่งของอยู่ในแยกออกเหรอ"
[ไม่แยก]
"ถ้างั้นใส่กระเป๋าไปหลายใบโดยที่ข้างในมีน้ำอาหารเสื้อผ้าก็ไม่แยกเลยสินะ"
[ไม่แยก แต่กระเป๋าก็ใช้ 1 ช่องเช่นกัน ไม่สามารถทับซ้อนได้ ในขณะที่ถ้าวัตถุดิบอย่างเช่นขวดน้ำก็สามารถใส่ได้ 50 ขวดต่อ 1 ช่อง]
"เข้าใจล่ะ พวกของสวมใส่และอาวุธจะใช้หนึ่งช่อง ในขณะที่วัตถุดิบจะใส่ได้ห้าสิบชิ้นต่อหนึ่งช่อง แต่ช่องที่ใส่ของได้ของฉันมีแค่ยี่สิบห้าช่อง ถ้าใส่อะไรไปบ้างก็ต้องคิดให้ดีสิเนี่ย"
[ช่องสามารถเพิ่มได้ทุกสิบเลเวลต่อหนึ่งช่อง]
"ฟังแล้วมีกำลังใจดีนะ แต่สิบเลเวลก็ไม่ง่ายเหมือนกันนะเนี่ย"
[คุณเลเวลอัพ]
"..."
ก็ได้ สิบเลเวลมันก็ไม่ยากขนาดนั้นถ้าอยู่ในดันเจี้ยนล็อกนานๆ
นี่เป็นการเลเวลอัพครั้งที่หกของขัตติยะแล้ว ตอนนี้เขาเลเวลแปดพอดี ทั้งที่อยู่ภายในดันเจี้ยนนี้เพียงแค่สี่ชั่วโมงเท่านั้น
"มาดูภารกิจกัน จำได้ว่ามีสองหน้าจอภารกิจใช่ไหม"
[ใช่ ภารกิจแห่งพันธสัญญา และภารกิจของระบบที่มีแฟร์เป็นผู้ช่วย]
"หมายความว่าฉันจะมีภารกิจสองระบบซ้อนเลยสินะ เป็นเรื่องดีหรือไม่ดีเนี่ย?"
[ขึ้นอยู่กับคุณ]
ขัตติยะมองหน้าจอระบบสีทองเงียบๆ แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
เขาเปิดดูหน้าจอภารกิจของระบบแฟร์ก่อน ซึ่งชื่อภารกิจและรายละเอียดทำให้เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง
[ภารกิจ ■■■]
[มีชีวิตรอดจนเลเวล 50 ให้ได้
รางวัล - สิทธิ์ระดับ 9 ในระบบ]
"สิทธิ์ระดับ 9 คืออะไร" ขัตติยะขมวดคิ้ว
แต่จำนวนตัวเลขมากไม่ได้หมายความว่ามีสิทธิ์มาก นี่อาจจะเป็นสิทธิ์ขั้นต่ำที่สุดเลยก็ได้
ว่าแต่ไอ้ระบบนี่มันจำกัดสิทธิ์ไว้ตั้งเก้าระดับเลยเรอะ!


"ถึงการมีชีวิตรอดจนเลเวล 50 จะไม่ยาก แต่มันก็ใช้เวลานานอยู่ ยิ่งเลเวลสูงขึ้นการอยู่ในดันเจี้ยนล็อกก็ต้องนานขึ้นเพื่อให้ได้อัพสักเลเวล เอาเถอะ! มันก็ไม่ใช่เรื่องที่รีบร้อนได้อยู่แล้ว"
ขัตติยะตัดสินใจที่จะปล่อยภารกิจของระบบนี้ไปก่อน เพราะกว่าจะทำตามเงื่อนไขได้สำเร็จก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่
แน่นอนว่าเขาคงไม่แค่เข้าดันเจี้ยนล็อกมาเพื่ออยู่เฉยๆ อยู่แล้ว
"แล้วภารกิจของแอ็กนัสเป็นยังไงนะ..."
[ภารกิจแห่งพันธสัญญา – กุญแจสีทอง (ขั้น 9)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 5 นาที (สำเร็จ)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 10 นาที (สำเร็จ)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 20 นาที (สำเร็จ)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 40 นาที (สำเร็จ)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 80 นาที (สำเร็จ)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 160 นาที (สำเร็จ)
- สังหารสิ่งมีชีวิตในดันเจี้ยนล็อก (0/1)]
"...เอ่อ"
ทำไมภารกิจมันเยอะจัง
แต่ในเวลาเดียวกันภารกิจก็ง่ายมากสำหรับเขา เหลือแค่ภารกิจสุดท้าย
[ถ้าทำภารกิจของกุญแจสีทองขั้น 9 ครบ โฮสต์จะเลื่อนระดับกุญแจเป็นขั้น 8 และรับภารกิจต่อไป]
แฟร์อธิบายให้ขัตติยะฟัง ถึงแม้จะคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะรู้เรื่องระบบของกุญแจแห่งพันธสัญญาอยู่แล้วก็ตาม
แต่ความเป็นจริงนั้นโหดร้าย ขัตติยะไม่รู้เรื่องภารกิจของกุญแจแห่งพันธสัญญามากนัก
นอกจากรู้ว่าแอ็กนัสมีภารกิจ แต่มันไม่ได้ถูกเปิดเผยให้รู้แบบตรงไปตรงมา
แถมกุญแจแห่งพันธสัญญาก็ยังมีแบ่งขั้นอีก
คุณพระ!
ขัตติยะมีใบหน้าบิดเบี้ยว ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้หันหน้าไปทางหน้าจอสีทองอย่างไม่มั่นใจ
"นี่อย่าบอกนะว่าถ้าขั้นของกุญแจไม่เพิ่มขึ้นจะอัพเลเวลต่อไปด้วยไม่ได้น่ะ!"
ถ้านี่เป็นเกมออนไลน์มันก็คือภารกิจเพิ่มระดับขั้น ถ้าไม่เพิ่มก็ไม่สามารถอัพเลเวลต่อไปได้ ซึ่งนั่นเป็นหายนะเลยนะ
[ใช่แล้วโฮสต์ ถ้าขั้นกุญแจไม่เพิ่มขึ้นก็จะไม่สามารถเพิ่มเป็นเลเวล 11 ได้]
"ดันตันแค่เลเวลสิบอีก!"
เลเวลน้อยเกินไปแล้ว คิดว่าแอ็กนัสใช้ชีวิตอยู่ในดันเจี้ยนระดับไหนกันฮะ!!
ระบบก็พยายามจะอธิบายก่อนที่ขัตติยะจะสติแตก
[เงื่อนไขยากเพราะเป็นกุญแจสีทอง]
"จะบอกว่าถ้าเป็นกุญแจสีทองแดงหรือสีเงินจะง่ายกว่านี้ใช่ไหม"
[ถูกต้อง]
"..."
[พลังที่มากขึ้นก็ต้องแลกมากับความยากลำบากที่มากขึ้นเป็นธรรมดา อีกอย่างถึงจะเพิ่มเลเวลไม่ได้ถ้ายังไม่เลื่อนขั้น แต่พลังเวทที่สะสมไว้ก็ไม่ได้หายไปไหน จนกว่ากุญแจจะไร้เจ้าของ]
"อ่า... เรื่องนั้นฉันรู้" ขัตติยะถอนหายใจแรงๆ
กุญแจที่ไร้เจ้าของก็ไม่มีอะไรนอกจากระบบ ส่วนพลังเวทก็แตกออกกระจายไปทั่วโลก ส่วนทำให้โลกเปลี่ยนไปยังไงขัตติยะก็ไม่แน่ใจ
แต่มันก็ไม่ได้เพิ่มจำนวนฮันเตอร์ล่ะนะ
เกณฑ์การเป็นฮันเตอร์คือได้รับการคัดเลือกจากหอคอยอะไรสักอย่าง
เรื่องนั้นช่างเถอะ ยังไงแอ็กนัสกับฮันเตอร์ก็ไม่ค่อยได้เผชิญหน้ากันสักเท่าไหร่อยู่แล้ว ถ้าอีกฝ่ายไม่เขามาวุ่นวายในเซฟโซนนะ
[คุณเลเวลอัพ]
"จ้าๆ" ขัตติยะเห็นประโยคนี้บ่อยจนชินแล้ว
ขัตติยะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูจากกระเป๋ากางเกง ตอนนี้ใกล้จะเช้าแล้ว เขาอยู่ในดันเจี้ยนล็อกมาถึงเจ็ดชั่วโมงกว่า
"ตีห้าแล้ว กลับไปก่อนดีกว่าแฮะ เผื่อแม่แอบมาเปิดประตูห้อง"
ขัตติยะเก็บสมาร์ทโฟนเข้ากระเป๋ากางเกงอีกครั้ง คิดว่าตัวเองล็อกประตูไว้แล้ว แต่ประตูทุกห้องมีมาสเตอร์คีย์อยู่ที่แม่ สามารถเปิดเข้าห้องเขาโดยไม่อนุญาตได้ตลอดเวลาเลย
ถ้าเปิดมาไม่เจอใครอยู่ที่นั่นอาจจะโทรแจ้งตำรวจ
น่าจะวุ่นวาย รีบกลับดีกว่า
ขัตติยะใช้ร่ายสกิลของนักบุญเพิ่มความเร็วแล้วกลับไปที่ทางออก ทางออกก็เป็นรอยแยกมิติที่มีสีขุ่นมัว เขายกมือแตะแล้วก็ได้รับแจ้งจากระบบ
[คุณออกจากดันเจี้ยนล็อก]
แสงสว่างวาบขึ้น
แล้วเขาก็กลับมาอยู่ที่ห้องนอนของตัวเอง
เข้าจากดันเจี้ยนที่ไหนเมื่อออกมาก็อยู่ที่นั่นสินะ
แล้วที่เขาออกมาแล้วล้มหัวฟาดขวดเหล้า ตอนนั้นเขาอยู่ที่ไหนวะ
คิดไม่ออก นึกไม่ออก ความจริงเป็นปริศนา... แต่เขาจะยังไม่สนใจตอนนี้ เขาควรไปอาบน้ำแต่งตัว
หลังผ่านดันเจี้ยนมาก็เหมือนไปลุยป่า ทั้งเศษฝุ่นหรืออะไรก็ตามติดมามากมาย รวมไปถึงสกิลสาบของมอนสเตอร์ด้วย
ถึงจะไม่ได้เข้าไปคลุกคลีกับมอนสเตอร์เหล่านั้น แต่อาบน้ำล้างตัวให้เรียบร้อยดีกว่า เผื่อมีใครจับผิดได้
โดยเฉพาะศัสตราที่ดูจะยังมีข้อสงสัย
ขัตติยะเปลี่ยนอาชีพกลับเป็น 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' แล้ว ยังไงหน้าต่างของผู้ถือกุญแจแห่งพันธสัญญาก็มีแต่เจ้าตัวที่มองเห็นได้ ต่อให้เขาโกหกไปใครจะรู้ว่าไม่จริง?
อ้อใช่ แอ็กนัสใช้สกิลนอกดันเจี้ยนไม่ได้นี่นะ แต่เหมือนจะมีข้อยกเว้นอย่างพวกสกิลติดตัวหรือสกิลที่ไม่ใช่ประเภทโจมตี
นั่นเลยทำให้แอ็กนัสแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป
แต่ก็ยังอ่อนแอเมื่อเทียบกับฮันเตอร์ที่ใช้สกิลได้ทุกที่บนโลก
การเข้าไปในดันเจี้ยนครั้งนี้ก็คุ้มค่ากับการอยู่มานาน และทำให้รู้อะไรเพิ่มเติมจากที่ไม่รู้ และเข้าใจอย่างแท้จริงว่าต่อให้เป็นนักอ่านที่อ่านนิยายเรื่องเดิมเป็นสิบรอบก็ไม่ได้เข้าใจทุกสิ่งในโลกของนิยาย
ต้องมาอยู่ด้วยตัวเองเท่านั้นถึงจะเข้าใจความจริง
แต่มีเรื่องไม่รู้บ้างก็ดีเหมือนกัน ขัตติยะคิดว่าการที่รู้ไปหมดทุกเรื่องมันทำให้เรื่องราวที่จะเดินไปข้างหน้าดูน่าเบื่อ ง่ายดายและหมดความสนใจ
แต่ไม่รู้อะไรเลยก็เป็นปัญหาด้วยล่ะนะ
โอ้ ดูเหมือนจะมีหลายอย่างให้ต้องทำที่โลกนี้มากมายแล้วล่ะ
ขัตติยะมีเรียนตอนสิบโมง แต่ศัสตรามีเรียนเช้า เลยมารับเขาแต่เช้าแล้วทิ้งให้ขัตติยะนั่งเบื่อหน่ายอยู่คนเดียวในร้านกาแฟ
มีเวลาอีกตั้งสองชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเรียน
ขัตติยะเปิดโซเชียลเพื่อดูข่าวความเคลื่อนไหวของแอ็กนัสในประเทศ และเจอกับโฆษณารับสมัครแอ็กนัสมากมายเต็มไปหมด
เหมือนเห็นโฆษณาขายประกันไม่มีผิด
แต่ก็ไม่แปลกอะไร คนที่เป็นแอ็กนัสมีความเสี่ยง บริษัทประกันไม่มีทางรับทำประกันเกี่ยวกับแอ็กนัสแน่ เพราะเมื่อแอ็กนัสตายในดันเจี้ยนจะไม่มีศพเหลือกลับมา
แต่ถ้าเป็นแอ็กนัสที่เข้าร่วมกับกลุ่มนายทุน ไม่ว่าจะออกมาได้หรือไม่ก็ยังได้รับเงินในจำนวนมากอยู่ดี
เป็นหนทางรวยที่ง่ายแต่ก็ความเสี่ยงสูง
ถ้าไม่อับจนหนทางจริงๆ คงไม่มีใครคิดจะหยิบกุญแจแห่งพันธสัญญาด้วยความสมัครใจหรอก
จะว่าไปแล้ว... ศัสตรานี่หยิบกุญแจขึ้นในสถานการณ์ไหนกันนะ?
ในความทรงจำของขัตติยะ เหมือนว่าศัสตราจะไม่ได้ตั้งใจหยิบกุญแจ แต่กุญแจดันตกอยู่บนเตียงของเขาก็เลยกลายเป็นแอ็กนัสด้วยประการฉะนี้
เป็นไอ้หนุ่มดวงซวยนั่นเอง
แต่ก็รอดจากดันเจี้ยนล็อกมาได้ถึงสามครั้งก็ไม่ธรรมดาเลย บางทีศัสตราก็น่าจะได้กุญแจสีทองเหมือนกัน แต่ไม่ได้เปิดเผยเรื่องอาชีพและอะไรเกี่ยวกับแอ็กนัสมากนัก
เหมือนกับว่าเขาไม่อยากให้ขัตติยะเป็นห่วงเลยไม่พูด
แต่ตอนนี้กลายเป็นแอ็กนัสด้วยกันแล้ว ก็คงจะต้องคุยกันให้รู้เรื่องสักหน่อยก่อนมีการเรียกตัวเข้าดันเจี้ยนล็อกในครั้งต่อไป
จริงสิ แอ็กนัสส่วนใหญ่เข้าร่วมกลุ่มนายทุนไปแล้ว แล้วจะยังมีแอ็กนัสที่ไหนจะมาเป็นเพื่อนกับเขาได้เนี่ย นอกจากศัสตรา
ด้วยสกิล โอ้~ เพื่อนรัก ถ้าจำนวนเพื่อนไม่มากก็ไม่มีประโยชน์
ควรจะต้องหาทางรับแอ็กนัสเป็นของตัวเอง
แต่ติดปัญหางบประมาณ...
ถึงตอนนี้ขัตติยะจะรวย แต่ก็ไม่ได้รวยล้นเหลือขนาดจ้างแอ็กนัสมาตายทิ้งขว้าง เขาต้องการแอ็กนัสที่มีประโยชน์และต้องตั้งใจมีชีวิตรอดด้วย
มันอาจจะมี... แอ็กนัสที่บังเอิญแบบศัสตราอยู่ก็ได้และไม่ได้เข้าร่วมกันกลุ่มนายทุน
เรื่องนี้ติดไว้ก่อน เพราะเขายังคิดวิธีไม่ออก
ต่อไปก็เรื่องอาวุธ
เพราะภารกิจของกุญแจแห่งพันธสัญญาคือการฆ่ามอนสเตอร์หนึ่งตัว เขาก็จำเป็นที่จะต้องมีอาวุธที่สามารถจัดการกับมอนสเตอร์ในระดับ B ขึ้นไปได้ด้วย
ซึ่งเห็นราคาแล้วขัตติยะก็อยากจะร้องไห้
โคตรแพง
อาวุธเกรดสูงๆ แพงพอๆ กับราคาที่ดินในเซฟโซนเลยด้วยซ้ำ
ขัตติยะเลยมองหาอาวุธที่คุณภาพต่ำลงมาในราคาที่ซื้อไหว แม้ว่ามันจะอยู่แค่เกรด D ก็ตาม แต่ก็ไม่ได้แพงขูดเลือดขูดเนื้อ
เขาซื้อดาบยาวกับมีดสั้นมาอย่างละเล่มทางออนไลน์
ซึ่งของจะมีฮันเตอร์ดิลิเวอรี่มาส่ง คิดว่าพรุ่งนี้ก็คงมาส่งถึงบ้านแล้ว
เวลายังคงเหลือ ขัตติยะจึงเปิดดูข่าวฮันเตอร์ของต่างประเทศบ้าง ซึ่งมีการถ่ายทอดสดการล่ามอนสเตอร์ที่สุดออกมาจากเกจด้วย เห็นพวกฮันเตอร์ต่อสู้กันอย่างเอาจริงเอาจัง ขัตติยะก็ยิ้ม
อยากไปสู้แบบนั้นบ้างจังเลยนะ
เติมเต็มความฝันวัยเยาว์ สู้และเป็นผู้กล้าอะไรอย่างนี้น่ะ
แต่ดันเป็นแอ็กนัส...
เอาเถอะ แค่ได้สู้ก็คงพอแล้วล่ะมั้ง ขัตติยะคิดก่อนจะปิดการถ่ายทอดสดแล้วเตรียมขึ้นไปเรียน
มหาวิทยาลัยค่อนข้างโหวงเหวง นักศึกษาจำนวนน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
ถึงมันจะไม่ได้อธิบายไว้อย่างละเอียดแต่ขัตติยะก็รู้เหตุผล
เพราะว่าโลกเปลี่ยน สภาพเศรษฐกิจก็เปลี่ยนไป มันเป็นเรื่องธรรมดามาก เหมือนกับที่ดินในเซฟโซนที่มีราคามากกว่าทองคำ
ความเสียหายที่เกิดขึ้นจากมอนสเตอร์หลุดออกจากเกทที่ประเทศอื่นทำให้ความต้องการแรงงานมีเป็นจำนวนมาก
ถึงจะมีฮันเตอร์สายการผลิตอยู่แต่พวกเขาไม่ได้มหัศจรรย์ขนาดนั้นหรอก
ยังคงต้องการคนควบคุมและเครื่องจักรอยู่
เงินที่ได้รับจากการจ้างงานเหล่านี้สูงมากเช่นกัน โรงงานผลิตอีกหลายแห่งก็ด้วย คนที่ฐานะทางบ้านไม่ดีก็จะออกจากเซฟโซนเพื่อไปทำงานเหล่านั้นในพื้นที่เสี่ยงอันตราย
ส่วนสภาพในเซพโซนก็คือเมืองที่เหมือนยูโทเปีย
เศรษฐกิจที่ดี ผู้คนใช้ชีวิตอย่างปลอดภัย และคนที่อยู่ที่นี่ก็มีฐานะร่ำรวยกันทั้งนั้น
พวกเขาใช้เงินเพื่อเปลี่ยนเซฟโซนให้เป็นสถานที่ที่ราวกับสวรรค์ที่อำนวยความสะดวกได้ทุกสิ่งและสวยงามน่าอยู่
ลูกหลานของครอบครัวที่ร่ำรวยอยู่ที่นี่ จะเรียนหรือไม่ก็ได้ จะเอาแต่เที่ยวเล่นก็ได้ อยากออกไปหาความสนุกก็ได้ ไม่ต้องออกไปเสี่ยงชีวิตเผชิญอันตรายต่างๆ หากไม่ต้องการ
แต่กฎหมายก็เคร่งคัดเช่นกัน
เพราะต่างเป็นลูกหลานผู้มีอิทธิพล พวกเขาจึงจำเป็นต้องรักษากฎระเบียบและความปลอดภัย ไม่ให้ขั้วอำนาจต่างๆ ทะเลาะกันเอง
ถึงจะแค่บนพื้นผิวก็ตาม
ยังไงมันก็ต้องมีคนโลภที่อยากครอบครองเซฟโซนไว้แต่เพียงผู้เดียวอยู่แล้ว ลับหลังทำอะไรไปบ้างก็ไม่รู้
ครอบครัวของขัตติยะไม่ใช่ชนชั้นสูงแต่แรกแต่เป็นผู้อยู่อาศัยเดิมที่ขายที่ดินจนมีฐานะขึ้นมา อย่างเขาก็ไปหาเรื่องใครก็ยาก เพราะว่าไร้เส้นสายและไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของสังคมชั้นสูง
ไม่เหมือนศัสตราที่อยู่ในวงนั้นมาก่อน
นี่ถือเป็นโชคดีด้วยหรือเปล่านะ ขัตติยะคิดว่ามีเพื่อนดีก็เป็นลาภอันประเสริฐ
พนมมือสาธุในใจ
ส่วนขัตติยะคนเดิมที่มาเรียนมหาวิทยาลัยก็เพื่อนจะได้เรียบจบออกไปทำงานในบริษัทที่อยู่ในเซฟโซน หรือไม่ก็บริษัทในเครือของครอบครัวศัสตรา
สุดท้ายก็ต้องมาเสี่ยงชีวิตเป็นแอ็กนัสอยู่ดี
ที่จริงก็มีชาวไทยที่ยังอยู่ในประเทศอีกมากไม่ได้ออกไปแม้ว่าจะฐานะไม่ดี นั่นคือคนชรา คนพิการและเด็กเล็ก
วัยรุ่นที่อายุสิบแปดปีก็เริ่มออกทำงานได้แล้ว รายได้ดีกว่ามาเอาใบปริญญาของมหาวิทยาลัยไปสมัครงานเสียอีก วัยรุ่นบางคนก็ออกไปเป็นฮันเตอร์ด้วยซ้ำ
คิดว่าคงเบื่อการเรียน
และคงคิดว่าการเป็นฮันเตอร์ไม่ต้องเรียนรู้?
น่าจะเรียกว่ากลับกันเลย การเป็นฮันเตอร์คือการเรียนรู้ เพียงแต่เป็นการเรียนรู้ภาคปฏิบัติไม่ใช่ทฤษฎี และค่าใช้จ่ายก็คือชีวิตและสุขภาพที่เอาไปและประสบการณ์ความรู้ต่างหาก
ถ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วก็คงไม่อยากเสี่ยงหรอก...
ขัตติยะที่วิญญาณภายในเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ยังชอบความตื่นเต้นและการต่อสู้ เขาก็พูดไม่ได้ว่าผู้ใหญ่ทุกคนจะอยากอยู่ในที่ปลอดภัยแหละนะ
แต่ตอนนี้ร่างกายยังเด็กอยู่
ถ้าจะทำตัวบ้าระห่ำสักหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอกเนอะ?


"แปลกจริงๆ เลยนะ" ศัสตราพูดขึ้นขณะที่นั่งกินไก่ทอดอยู่ในร้านฟาสต์ฟู้ด ขัตติยะที่นั่งอยู่ตรงข้ามเงยหน้าขึ้นจากสมาร์ทโฟนของตัวเองแล้วถาม
"อะไรแปลกครับคุณดาบ"
'ดาบ' เป็นชื่อเล่นของศัสตรา เหมือนที่ขัตติยะมีชื่อเล่นว่า 'ติน'
"นายเพิ่งเป็นแอ็กนัสเลยไม่รู้ความถี่ของการเรียกของดันเจี้ยนล็อคสินะ" ศัสตราพูดก่อนจะจิ้มไก่ทอดเขี่ยซอสเล่น "ปกติแล้ว ดันเจี้ยนล็อกจะเรียกแอ็กนัสทุกสี่ห้าวัน หรืออย่างนานที่สุดก็สิบวัน แต่นี่ผ่านมาสิบหน้าวันแล้วก็ไม่เห็นจะมีการเรียกหาเลย นายไม่คิดว่ามันแปลกเหรอติน?"
"เออ... แปลกจริงด้วย" ขัตติยะเออออก่อนจะหัวเราะแห้งในใจ
ที่ไม่มีการเรียกเลยต้นเหตุก็อยู่ตรงหน้าศัสตรานี่แหละ
ขัตติยะเข้าออกดันเจี้ยนล็อกทุกคืน ถึงเลเวลจะเต็มแล้วแต่ก็ยังสามารถเพิ่มระดับทักษะได้อยู่ เขาก็เลยไปเพิ่มทักษะหลายอาชีพทีเดียว
เขาเลือกดันเจี้ยนที่เวลาเหลือน้อยที่สุดแล้วเข้าไปอยู่ในนั้นก่อนจะกลับมานอนตอนเช้าเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้า เพราะสกิลติดตัวทั้งหลาย
แต่ดูเหมือนการเข้าไปบ่อยเกินไปแม้จะแค่คนเดียวจะยืดเวลาการเรียกออกไปด้วย พวกแอ็กนัสคนอื่นที่เคยผ่านดันเจี้ยนล็อกมาก่อนหรือพวกนายทุนต้องสังเกตเห็นเรื่องนี้แล้วแน่ๆ
และคงกำลังหาสาเหตุอยู่ในทางลับกันวุ่นวาย
การที่ศัสตราเอามาพูดถึงแสดงว่าเป็นเรื่องที่น่าวิตกในวงชนชั้นสูง หรืออาจกลัวว่าเซฟโซนจะหายไปสินะ
ขัตติยะปรับตัวเข้ากับโลกนี้แล้ว จึงเข้าใจเบื้องหลังนิดหน่อยและรู้สึกว่าศัสตราเป็นคนเชื่อถือได้แค่ไหน เขายังให้คำแนะนำเกี่ยวกับแอ็กนัสมือใหม่มากมายด้วยประสบการณ์ของตัวเอง เพราะกลัวว่าขัตติยะจะไปตายในดันเจี้ยน
รักเพื่อนอะไรอย่างนี้ นายคือเพื่อนที่ดีมากศัสตรา!
"ถ้าเกิดไม่มีการเรียกของดันเจี้ยนล็อกเลย บางทีประเทศไทยตอนนี้ก็คงไม่ใช่เซฟโซนแล้ว" ศัสตราพูดอย่างจริงจัง นี่เป็นปัญหาใหญ่เกี่ยวกับเศรษฐกิจในประเทศ
ถ้าไม่ใช่เซฟโซนแล้วมูลค่าที่ดินก็จะตกลงไปมากทีเดียว
ตอนนี้เซฟโซนเหลือแค่ห้าประเทศเองนะ
"นายคิดมากไปแล้ว ตราบใดที่ยังมีกุญแจอยู่ดันเจี้ยนล็อกก็ยังมีอยู่นั่นแหละ" ขัตติยะพูดแล้วดื่มน้ำอัดลมพลางกัดหลอดไปด้วยอย่างนิสัยเสีย
เป็นนิสัยเสียที่ทั้งขัตติยะเดิมและขัตติยะผู้ใหญ่แก้ไม่ได้
ไม่รู้ทำไมชอบกัดหลอด
"มันก็จริง แต่การไม่ถูกเรียกเลยมันก็น่าวิตกนะ"
"โดนเรียกก็น่าวิตกเหมือนกัน"
"จริงด้วย แต่โอกาสรอดก็สูงขึ้นนี่นา ก็นายเป็นนักบุญ"
"นักบุญก็ตายได้ครับคุณดาบ" ขัตติยะมองค้อน อาชีพที่ดีไม่ได้การันตีว่าจะรอดตายนะ อย่าแสดงความประมาทสิ "แล้วนายได้เตรียมตัวพร้อมสำหรับการเข้าดันเจี้ยนล็อกไว้แล้วรึยัง?"
"ฉันเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว นายห่วงตัวเองดีกว่า แต่บอกตามตรงฉันเพิ่งรู้ว่าแอ็กนัสมีภารกิจด้วย" ศัสตราถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย
"พวกฮันเตอร์ก็มีนี่ แต่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นภารกิจเฉพาะเมื่อเข้าดันเจี้ยน ไม่ใช่เฉพาะบุคคลเหมือนกับเรา"
"นั่นแหละที่แย่ แค่เอาชีวิตรอดก็ลำบากพออยู่แล้ว ยังจะมีภารกิจอีก"
"กุญแจสีทองก็ลำบากหน่อยนะ"
"นายก็กุญแจสีทอง!"
"แต่ฉันมีโล่"
"..."
ศัสตราถลึงตาใส่อย่างหมั่นไส้
ใช่สิ อาชีพนักบุญมีสกิลโล่ป้องกันการโจมตี ในขณะที่อาชีพปรามาจารย์ดาบของเขาที่มีแต่สกิลโจมตีกับเคลื่อนไหวเร็ว!
ทำไมไม่มีพวกสกิลป้องกันบ้างนะ!
ศัสตราเป็นแอ็กนัสที่เลื่อนระดับขั้นตามปกติ ดังนั้นสกิลทั้งหมดของสายอาชีพจะไม่แสดงให้เขาเห็นทั้งหมด แต่จะปลดล็อกเป็นขั้นบันไดเหมือนกับขั้นของกุญแจ
ขัตติยะนั้นเป็นแกะแหกคอก สกิลทุกอย่างเปิดออกหมดให้เขาเห็น ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาในการเรียกใช้สกิลเลยสักนิดเดียว
แค่ต้องเลื่อนขั้นกุญแจเพื่อให้ได้อัพเลเวลเฉยๆ
"เดี๋ยวเร็วๆ นี้ก็คงมีเรียกนั่นแหละ ใจเย็นๆ และรอก็พอ" ขัตติยะก็คิดว่าสมควรแก่เวลาที่เขาจะเลิกเข้าดันเจี้ยนแล้ว ถึงจะยังอยากแอบเข้าไปอีกแต่มันก็สร้างผลกระทบทางอ้อมล่ะนะ
"ไม่รู้ว่าจะเรียกเมื่อไหร่ ถ้าเรียกตอนกำลังอาบน้ำอยู่ฉันคงอายตาย" ศัสตราผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเห็นแอ็กนัสถูกเรียกมาในสภาพเปลือยเปล่าและมีฟองสบู่ติดตัวยังจดจำได้ถึงตอนนี้
มันทำให้เขาระแวงมากจนใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวเร็วขึ้นทุกวัน
กลัวถูกเรียกกะทันหันนี่แหละ
"ก็เตรียมเสื้อผ้าใส่ช่องเก็บของไว้ซะสิ แอ็กนัสทุกคนมีช่องเก็บของนี่นา แถมใช้ได้ไม่จำกัดเฉพาะในดันเจี้ยนด้วย นายไม่รู้รึไง" ขัตตุยะกัดหลอดพูด
เพื่อนเขาก็ดูไม่น่าโง่ ข้อมูลแอ็กนัสก็น่าจะมีในมือมากมาย ทำไมแค่นี้ไม่รู้
"ฉันรู้ แต่ช่องเก็บของที่แอ็กนัสมีมันมีแค่สิบช่องเองนะ ใส่ของพร่ำเพรื่อได้ที่ไหน"
"ใส่ๆ ไปเถอะ ถึงจะแค่สิบช่องก็มีประโยชน์ เหลือไว้แค่ช่องสองช่องก็พอแล้ว"
"ไม่ได้ ฉันต้องคิดให้รอบคอบ ทุกช่องต้องใช้ให้คุ้มค่า"
"จ้าๆ เอาตามที่นายสบายใจเลย" ขัตติยะหัวเราะ
นิสัยเสียของศัสตราคือคิดรอบคอบเกินไปนี่แหละ บางทีเรื่องมันก็อาจจะไม่ได้ต้องคิดเยอะขนาดนั้นก็ได้
แต่เรื่องช่องของแอ็กนัสที่ต่างกันมากนี่ยังไงกันนะ
หรือเพราะเขามีสองระบบ?
[เพราะมีแฟร์อยู่ด้วยช่องเก็บของของโฮสต์จึงมากขึ้นกว่าแอ็กนัสปกติ]
กรอบสีทองตอบสิ่งที่ขัตติยะคิด เขายิ้มเล็กน้อยแล้วพยักหน้าเบาๆ
ต้องขอบใจสินะ
มันทำให้เขาสะดวกสบายขึ้นเยอะเลย
"ว่าแต่ภารกิจของเราเหมือนกันแต่นายเคยเข้าไปในดันเจี้ยนล็อกครั้งเดียว อยู่ในนั้นไม่ถึงยี่สิบนาทีด้วยซ้ำ ระดับเองก็น้อยกว่าฉันแน่ๆ แล้วภารกิจสุดท้ายจะไหวเหรอ"
ศัสตราถามด้วยความเป็นห่วง
ภารกิจของกุญแจสีทองเหมือนกัน หรือจะพูดให้ถูกคือภารกิจของกุญแจแห่งพันธสัญญาขั้นเก้าเหมือนกันทั้งหมด ที่ต่างกันคือขีดจำกัดเลเวล
กุญแจสีทองแดงจะเพิ่มได้ถึงยี่สิบเลเวลถึงจะตันขั้นเก้า
กุญแจสีเงินจะเพิ่มได้ถึงสิบห้าเลเวลถึงจะตันขั้นเก้า
กุญแจสีทองจะเพิ่มได้ถึงสิบเลเวลถึงจะตันขั้นเก้า
ยังมีอีกอย่างที่แตกต่างคือจำนวนขั้นสุดท้ายที่ไปถึงได้ของกุญแจแต่ละสีอีกด้วย
โอกาสพัฒนาได้ดีที่สุดยังไงก็ต้องเป็นกุญแจสีทอง แต่ระดับความยากก็สูงมากตามไปด้วย
ให้แอ็กนัสเลเวลสิบไปฆ่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยนล็อกระดับ B ขึ้นไปนี่แทบจะบอกให้ไปตายเลยนะ
ความต่างของระดับก็ส่วนหนึ่งด้วย ถ้าไม่สามัคคีร่วมมือกันฆ่าแต่ละตัวก็คงยาก
แต่แอ็กนัสไม่เคยมีความสามัคคี
เพื่อที่จะเอาชีวิตรอดพวกเขาทิ้งคนอื่นได้อย่างหน้าตาเฉย อีกทั้งมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนล็อกก็ไม่ได้มีตัวเดียว
คนที่ผ่านภารกิจทั้งหมดของขั้นเก้าด้วยกุญแจสีทองคือยอดคน
ในประเทศอื่นที่เป็นเซฟโซนก็มีปรากฏขึ้นเช่นกัน
แต่ประเทศไทยยังไม่มี
เป็นเซฟโซนที่ร่อแร่ที่สุดในห้าเซฟโซนทั้งหมดเลยก็ว่าได้
แต่ถึงอย่างนั้นที่ดินก็ยังมีราคาสูง ตราบใดที่ยังมีแอ็กนัสเข้าดันเจี้ยนล็อกก็ไม่เป็นอะไร ไม่จำเป็นต้องมีคนเก่งก็ได้ เพราะนักลงทุนบางกลุ่มไม่คิดว่าแอ็กนัสที่แข็งแกร่งมีความจำเป็น
ถึงจะเก่งในดันเจี้ยนแต่ออกมาข้างนอกก็ไม่ต่างจากคนปกติ ใช้สกิลไม่ได้
แค่ร่างกายแข็งแรงขึ้นจากการเพิ่มเลเวลไม่ได้ช่วยอะไรนัก
ขัตติยะมองต่างออกไปในหัวข้อนี้เพราะเขาคือคนที่เคยอ่านนิยายมา แอ็กนัสที่แข็งแกร่งจำเป็นอย่างมาก
เหมือนกองทัพต้องมีผู้นำ การจะทำให้เซฟโซนอยู่ได้นานก็คือการสร้างแอ็กนัสที่แข็งแกร่งพอจะต่อสู้ในเซฟโซนได้ และสามารถทำกำไรจากดันเจี้ยนล็อกได้ด้วย
แต่นั่นแหละ ปัญหามันอยู่ที่ความสามารถและต้นทุน
ทุกคนที่เป็นแอ็กนัสไม่ใช่ว่าจะมีความสามารถหรือเก่งกาจได้ทันที
ทุกครั้งที่มีแอ็กนัสใหม่ พวกเขาจะเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่
แม้ว่าจะเป็นกุญแจสืบทอดจากแอ็กนัสที่เก่งกาจมากก็ตาม
นี่ก็เป็นเหตุให้นักลงทุนไม่ได้ให้การพัฒนาแอ็กนัสมากนัก
ขัตติยะและศัสตราเป็นเพื่อนกันและฐานะทางบ้านของทั้งคู่คือร่ำรวย ไม่จำเป็นต้องไปร่วมกลุ่มกับคนอื่น พวกเขาจึงไม่ได้ติดต่อบริษัทที่รับสมัครแอ็กนัสเพื่อรับเงินตอนเข้าดันเจี้ยน
พวกเขาจับคู่เพื่อเอาชีวิตรอดกันเองสองคน ไม่ได้คิดถึงการรวบรวมคนเพื่อช่วยเหลือเลย ศัสตราก็เป็นห่วงเพราะนักบุญไม่มีสกิลที่โจมตีได้ และกลัวระบบเล่นตุกติก
ใครจะรู้ว่าระบบจะนับนักบุญที่สนับสนุนกลุ่มเป็นส่วนหนึ่งของการฆ่ามอนสเตอร์ด้วยรึเปล่า ถ้าไม่นับขัตติยะก็ลำบากที่สุดเลยนะ
"หายห่วง ถึงฉันจะเป็นนักบุญแต่อาวุธก็ไม่ได้จำกัด ดังนั้นฉันถือดาบไปแทงมอนสเตอร์ได้แน่นอน ช่วยสู้ได้เหมือนกันนะ"
"...ความคิดของนายนั่นแหละที่ฉันห่วง"
ใครจะบ้าเอานักบุญไปช่วยสู้แนวหน้าถือดาบแทงมอนเตอร์กัน!
กลับไปคิดใหม่เดี๋ยวนี้!!
"ก็ฉันอยากสู้อ่ะ" ขัตติยะเบ้ปาก
"อยู่แนวหลังไปครับคุณติน" ศัสตราคัดค้านเสียงแข็ง
"โธ่เอ้ย ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างนี้ฉันไม่น่าเป็นนักบุญเลย" ขัตติยะฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดอาลัย ตอนพูดไม่ทันคิดถึงนิสัยของศัสตรา ตอนนี้เป็นไงล่ะ
ถูกจับไปอยู่แนวหลังเสียได้
ฮึ! คิดว่าห้ามได้เหรอ เดี๋ยวตอนศัสตราเผลอเขาก็จะวิ่งเข้าไปร่วมสู้ด้วย ถึงตอนนั้นห้ามก็ไม่ทันแล้ว
"ห้ามแอบเข้าไปสู้ตอนผมเผลอด้วยนะครับคุณขัตติยะ!"
"คุณเป็นพยาธิในท้องผมเหรอครับคุณศัสตรา!"
แม้แต่เรื่องที่เขาปิดหน้าคิดด้วยการฟุมลงกับโต๊ะศัสตรายังรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ นี่มันเรื่องที่โคตรแย่เลย
มีเพื่อนที่สนิทกันมากเป็นอย่างนี้กันหมดไหม
"ว่าแต่เย็นนี้ว่างไหมดาบ?" ขัตติยะเงยหน้าขึ้นถามเพื่อน
"นายจะไปไหน?"
"ฉันสั่งของไว้น่ะ แต่ว่าจะไปรับเองนายขับไปส่งหน่อย"
ทุกวันนี้ขัตติยะขี้เกียจขับรถเองแล้ว มีคนขับรถให้แสนสะดวกอย่างศัสตราก็ใช้ให้เป็นประโยชน์ซะเลย
ซึ่งศัสตราก็ไม่เคยปฏิเสธคำขอของเพื่อนคนนี้ด้วยเหมือนกัน
"ได้สิ แล้วเดี๋ยวไปส่งนายที่บ้านเลย"
สี่วันต่อมา
ขัตติยะเรียกศัสตรามาที่บ้านของเขาในตอนเย็น วันนี้พวกเขาไม่มีเรียนและหยุดอยู่บ้านกันทั้งคู่ อยู่ๆ ก็ถูกเรียกออกมาศัสตราก็คิดว่าเกิดเรื่อง
แต่พอมาเจอหน้ากันจริงๆ กลับเห็นชายหนุ่มผมสีเงินหน้าตาดีนอนเกาพุงรอเขาอยู่
ใช่แล้ว ไอ้คนหล่อเกาพุงนั่นคือขัตติยะเอง
ถึงสภาพจะไม่เหมือนเพิ่งตื่น แต่งตัวเรียบร้อยพอควร แต่มันดูน่าเกลียดในสายตาของศัสตรามาก
อยากจะหยิบไม้แขวนเสื้อออกมาตี
"นายเรียกฉันออกมาทำไม" ศัสตราถามก่อนจะเอาเท้าเขี่ยขัตติยะที่นอนเต็มโซฟาคนเดียว ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาอีกตัวด้านข้าง
"ก็เรียกมาเตรียมพร้อมก่อนไง"
"เตรียมพร้อม? เตรียมอะไร?"
"โอ้~ เพื่อนรัก! นายไม่รู้เหรอว่าต้องเตรียมอะไร!"
[ใช้งานสกิล โอ้~ เพื่อนรัก แอ็กนัส 'ศัสตรา' อยู่ในลิสต์เพื่อนของคุณ]
"พูดอะไรน่าขนลุก" ศัสตราทำหน้าขยะแขยงขยับตัวออกห่างขัตติยะไปไกล "มีอะไรจะพูดก็รีบพูด อย่ามาทำตัวแบบนี้ ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกคุกคาม"
"...ทำไมพูดคำว่าเพื่อนรักกลายเป็นคุกคามไปได้ครับคุณดาบ!"
"เพราะนายเป็นคนพูดไง"
"..."
นี่เขาเป็นคนยังไงในสายตาเพื่อนกันเนี่ยฮะ?
ขัตติยะอยากจะทุบตีเพื่อนตรงหน้าจริงๆ แต่ที่รู้สึกอยากตีให้ตายคือชื่อสกิลและเงื่อนไขการใช้งานต่างหาก
ทำให้เขาดูเหมือนกำลังคุกคามเพื่อนเลยเนี่ย!?
"นายเตรียมของสำหรับการเข้าดันเจี้ยนมาพร้อมรึยัง?" ขัตติยะเข้าเรื่องจริงจัง
"พร้อมแล้วล่ะ ทุกอย่างอยู่ในช่องเก็บของแล้ว" ศัสตราตอบ
"งั้นนายเอานี่ไปด้วย"
"มันคืออะไร?"
ศัสตรามองกล่องใส่เครื่องประดับขนาดเล็กในมือของขัตติยะ เป็นกล่องปริศนาที่น่าหวาดระแวงอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะขัตติยะที่ทำตัวผีเข้าในวันนี้
"มันคือเครื่องประดับเสริมพลังที่ฉันสั่งทำน่ะ สามารถใส่สกิลลงไปข้างในได้แล้วเรียกใช้ได้หนึ่งครั้ง ฉันใส่สกิลโล่ลงไป มันจะได้ช่วยปกป้องนาย" ขัตติยะเปิดฝากล่อง ข้างในเป็นต่างหูที่มีเพชรสีเหลืองอำพันขนาดเล็กอยู่คู่หนึ่ง
"นายคิดยังไงให้ต่างหู"
"คิดว่ามันจะติดตัวหล่นหายยาก ทำไมอะ? แปลกเหรอ?"
"ฉันไม่ได้เจาะหู นายเห็นไหม!" ศัสตราชี้หูตัวเอง
ก่อนจะให้ก็คิดสักนิดว่าคนรับจะใส่ได้ไหม
"ไม่เป็นไร ฉันมีเครื่องเจาะหู" ขัตติยะยิ้มระรื่น
"...นายเตรียมการมาล่วงหน้าแล้วสินะ!"
"ก็ถึงบอกให้นายเตรียมพร้อมก่อนไงล่ะครับคุณศัสตรา"
ศัสตราไม่รอดมือของขัตติยะ ถูกจับเจาะหูอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกปวดหน่วงๆ ที่หูและไม่คุ้นเคย แต่ก็ไม่ได้ถอดออกเพราะเป็นของที่เพื่อนให้
หลังจากรู้สึกเริ่มชินเล็กน้อยแล้ว ศัสตรากำลังจะเอ่ยปากถามขัตติยะ แต่ทันใดนั้นหน้าจอของระบบสีน้ำเงินก็ปรากฎขึ้นตรงหน้าทั้งสองคน
[ดันเจี้ยนล็อกกำลังเรียกหาพันธสัญญา]
[จะเริ่มวาร์ปใน 5 วินาที]
แล้วตัวเลขก็นับถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ศัสตราจะทันได้พูดขัตติยะก็ยกมือแตะริมฝีปากตัวเองให้เขาเงียบไว้ แล้วจากนั้นก็วาร์ปหายไปเงียบๆ
คุณแม่ทับทิมที่กำลังจะออกไปงานเลี้ยงข้างนอกมองดูห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า
"อ้าว ตินกับดาบไปไหนแล้วเนี่ย หรือขึ้นห้องกันไปแล้ว?"
ถึงจะสงสัยแต่ก็ไม่ได้ไปสืบเสาะหาตัวพวกเขา เพราะเธอก็กำลังรีบ จึงตะโกนขึ้นไปทางบันไดขึ้นชั้นสองเพื่อบอกว่าแม่ไปก่อนนะ
แล้วบ้านก็ว่างเปล่าไร้ผู้คน


หลังจากวัดอุณหภูมิ ความดันโลหิตและชีพจรการเต้นของหัวใจเรียบร้อยแล้ว ร่างกายอยู่ในสภาพปกติอย่างสมบูรณ์พยาบาลก็จดบันทึกแล้วออกไป
ช่างเป็นพยาบาลที่เย็นชาเสียนี่กระไร
ขัตติยะถอนหายใจออกเมื่อประตูปิดลง หันไปทางหน้าต่างที่สว่างพอควรแล้ว เพราะผ้าม่านในห้องส่วนตัวนี้ไม่ได้ปิดเอาไว้
เหมือนตั้งใจให้แสงแดดรบกวนคนป่วยจนต้องตื่นเลยนะ
ถ้าอย่างนั้นก็จะมีคนมารบกวนเขาอย่างตั้งใจอีกอย่างแน่นอน
ขัตติยะคิดว่าเรื่องระบบเก็บไว้ก่อนดีกว่า เขาต้องรับมือกับคนที่กำลังจะมาหลังจากนี้
ครอบครัวและเพื่อนของร่างกายนี้
เหมือนจะมีทั้งพ่อและแม่ ตัวเขาเป็นลูกคนเดียว
และเพื่อนสนิทอีกหนึ่งคน ชื่อ...
"ว่าไงคุณขัตติยะ ฟื้นสักทีนะนาย" เสียงที่มาพร้อมกับเสียงเปิดประตู ชายหนุ่มตัวสูงที่ดูรุ่นนาวคราวเดียวกันเดินเข้ามาพร้อมกับถุงอาหารและกระเป๋าสะพายหนึ่งใบ
"อรุณสวัสดิ์ ศัสตรา มาเช้าจังนะ"
'ศัสตรา' เพื่อนสนิทของขัตติยะในโลกนี้ สนิทจนแทบจะเหมือนพี่น้องกันอยู่แล้ว
ขัตติยะมองดูเขาอย่างจริงจัง ศัสตราเป็นผู้ที่ตัวสูงและผิวขาวสุขภาพดี เขาใส่เสื้อที่ค่อนข้างพอดีตัวทำให้มองเห็นรูปร่างที่มีกล้ามเนื้อของเขาได้ง่าย ใบหน้าดูหล่อเหลา คิ้วเข้ม และดวงตาสีดำสนิท ผมของเขาไม่ใช่สีดำธรรมชาติอีกต่อไปแต่เป็นสีทอง
ผมสีทองที่เกิดจากการเป็นแอ็กนัส
แอ็กนัสจะแยกแยะออกได้ง่ายจากคนทั่วไปเพราะมันจะเปลี่ยนสีผมของผู้ถือกุญแจ ถึงแม้จะพยายามย้อมสีกลับก็ปกปิดไว้ได้ไม่นาน
ราวกับว่ามันเป็นสีผมของเขาโดยกำเนิด
แอ็กนัสสามารถแยกแยะได้เพียงแค่มองก็ว่าได้ พวกเขาจะมีผมสีทองคำหรือผมสีเงินวาวเท่านั้น ราวกับเทวทูตหรืออะไรสักอย่าง
แต่ส่วนใหญ่มักเป็นสีทอง
ตอนนี้เองที่ขัตติยะเพิ่งนึกได้ สีผมของเขาเป็นสีอะไรหว่า?
ถึงสีผมจะไม่ได้มีนัยน์สำคัญ แต่ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากได้ผมสีทองคำมากกว่าสีเงิน เขาไม่อยากมีผมที่ดูเหมือนผมหงอก
"หน้าป่วยๆ ของนายตอนนี้ดูเข้ากับสีผมขาวๆ ของนายดีนะ เหมือนคนแก่ใกล้ลงโลงไม่มีผิดเลย" ศัสตราสังเกตเห็นสีหน้าแปลกๆ ของขัตติยะก็คาดเดาสิ่งที่เขาคิด ซึ่งมันช่วยได้มาก
ผมสีเงินจริงด้วย
โคตรแย่!
"ถ้าจะมาเพื่อถากถางกันก็กลับไปเลย แต่ทิ้งอาหารกับเสื้อผ้าไว้ให้ฉัน" ขัตติยะพูดอย่างไม่พอใจแล้วจิกตามองเพื่อนตามความเคยชินของร่างเดิม
แน่นอน มันก็เป็นความเคยชินของเขาด้วย
"ไม่เอาน่า ฉันแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง" ศัสตราหัวเราะก่อนจะเลื่อนโต๊ะเก้าอี้และหยิบของในถุงออกมาจัดเรียง "นายไม่รู้หรอกว่าทำให้คนอื่นเขาวุ่นวายกันขนาดไหน ถือว่าโชคดีที่เข้าดันเจี้ยนล็อกครั้งแรกแล้วรอดมาได้นะ แต่กลับโชคร้ายสะดุดล้อมหัวโขกขวดเหล้าแตก"
"โดนขวดเหล้าแตกสินะ มิน่าถึงได้เจ็บหัว"
"ไม่ ฉันหมายถึงหัวนายแตกแต่ขวดเหล้ายังปกติดีน่ะ"
"..."
นี่ขวดเหล้ายังแข็งกว่าหัวของเขาอีกเหรอเนี่ย
ขวดเหล้านั่นทำจากอะไรกันแน่ฮะ
"ฉันไม่คิดว่าพลังป้องกันในตอนที่เป็นแอ็กนัสของนายจะต่ำขนาดนั้น จริงสิ จะว่าไปก็ยังไม่ได้ถามอาชีพของนายเลยนี่นา ตอนเข้าดันเจี้ยนล็อกก็มัวแต่วิ่งไปทางออก นายได้อาชีพอะไร?"
"ยังไม่ได้ดูเลยด้วยซ้ำ" ขัตติยะตัดสินใจจะโกหก
เขาต้องคิดให้ดีก่อนว่าเขาจะแสดงให้คนอื่นเห็นว่าเขาเป็นอาชีพอะไร
นี่เรียกว่าการเก็บซ่อนไพ่เด็ดไว้ในมือ
จิตใจมนุษย์ซับซ้อนและเข้าใจยาก ยิ่งเขาเพิ่งมาที่โลกแห่งนี้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนด้วยแล้ว ไม่มีทางบอกสิ่งที่เป็นอยู่ของเขาทั้งหมดให้กับคนอื่นอย่างแน่นอน
แม้ว่าเจ้าของร่างเดิมจะไว้ใจ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไว้ใจด้วย
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่เชื่อใจในอนาคต
พูดสั้นๆ คือ รอดูท่าทีไปก่อน
"ถ้ายังไม่ได้ดูก็ไม่เป็นไร ออกจากโรงพยาบาลก่อนก็ได้ วันนี้กลับบ้านได้แล้ว หรือว่านายจะไปพักที่ห้องฉันล่ะ?" ศัสตราเอ่ยชวนแบบไม่คาดหวัง
"กลับบ้าน คอนโดมิเนียมที่นายอยู่มันไกลกว่าบ้านฉันอีก"
ขัตติยะไม่เข้าใจเจตนาของศัสตรา แต่กลับบ้านก่อนดีกว่า
จากความทรงจำของเขาบ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่เป็นบ้านเดี่ยวสองชั้นห่างจากโรงพยาบาลไม่ไกล ส่วนคอมโดนมิเนียมของศัสตราห่างออกไปอีกเกือบสิบกิโลเมตร
แล้วนี่คือประเทศที่มีคนอยู่อาศัยเพิ่มขึ้นกว่าเมื่อก่อนถึงสามเท่า
ต่อให้อยู่ต่างจังหวัดแต่ความแออัดก็มีทุกที่
เขาไม่ชอบรถติด
ช่วงสิบนาฬิกา หมอได้มาตรวจอาการของขัตติยะ พร้อมกับจัดยาที่จำเป็นไว้ให้แล้ว และยังไม่ลืมแนวใบนัดฉีดยากันบาดทะยักมาให้ด้วย
อ้อ ตอนลงทะเบียนคนไข้ยังไม่ได้ระบุว่าเป็นแอ็กนัสสินะ
เพราะถ้ารู้ว่าเป็นแอ็กนัส พวกเขาคงไม่ต้องเปลืองยา
คนที่ไปรับยาและจ่ายค่ารักษาทั้งหมดคือศัสตรา ส่วนขัตติยะเปลี่ยนชุดที่เขาเตรียมมาให้อยู่ในห้องผู้ป่วย และนั่งกินขนมเล่นในระหว่างรอ
จนกระทั่งกลับถึงบ้านขัตติยะและศัสตราไม่ได้พูดอะไรที่เกี่ยวกับแอ็กนัสเลย นอกจากพูดเรื่องทั่วไป อย่างเรื่องการเรียนที่เขาต้องหยุดเพราะหัวแตก หรือเรื่องตลกผ่อนคลายอื่นๆ
ขัตติยะมีความทรงจำอยู่แล้วก็สามารถตอบได้ คณะที่เขาเรียนไม่ใช่วิชาที่เคร่งเครียดกดดัน และเขาเคยผ่านมันมาแล้วครั้งหนึ่งจึงสามารถวางใจได้
ไม่เหมือนศัสตราที่เรียนนิติศาสตร์
แต่ถึงอย่างนั้นศัสตราก็ไม่ได้ดูเครียดเครียดกับมันเหมือนกัน
คนฉลาดนี่มันน่าอิจฉาจริงๆ ขัตติยะเบ้ปาก
เอ่อ... ในชีวิตก่อนเขามีเพื่อนแบบนี้หรือเปล่านะ...
เหมือนจะไม่?
รู้สึกแปลกใหม่กับการมีเพื่อนแบบนี้จริงๆ
"แล้วพรุ่งนี้เจอกันที่มหาวิทยาลัยนะ หรือจะให้ฉันมารับ?" ศัสตราส่งขัตติยะถึงบ้านแล้ว ขัตติยะถอดสายเข็มขัดนิรภัยแล้วตอบด้วยความเคยชินตามร่างเดิม
"นายมารับแล้วกัน ฉันขี้เกียจขับ"
"ได้" ศัสตราพยักหน้าอย่างขบขัน "ก็รู้อยู่หรอกว่านายเป็นแบบนี้ไม่น่าถามเลย"
"นั่นสิ รู้อยู่แล้วยังจะถามอีก แล้วเจอกันเพื่อน" ขัตติยะโบกมือลาด้วยรอยยิ้ม ศัสตราก็ส่ายหน้าไปมาอย่างช่วยไม่ได้แล้วขับรถออกไป
เมื่อเห็นว่าเขาไปแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ขัตติยะรู้สึกได้ลางๆ ว่าศัสตราเหมือนจะสัมผัสได้ว่าขัตติยะคนนี้เปลี่ยนไป แต่เขาไม่พบพิรุธ
พูดให้ถูกคือมันไม่มีพิรุธอะไรนอกจากขัตติยะดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
ช่องว่างของเวลาที่แตกต่างก็ทำให้บุคลิกและบรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างช่วยไม่ได้ แต่ขัตติยะทั้งสองไม่ได้ขัดแย้งกัน ต่อให้พยายามหาจุดเปลี่ยนก็คงยากที่จะเจอ
ยกเว้นอ่านใจได้
"แฟร์"
[กำลังรอคำสั่งโฮสต์]
"แอ็กนัสคงไม่มีสกิลอ่านใจได้หรอกใช่ไหม?"
[ไม่มีในรายการ]
"ค่อยยังชั่วหน่อย"
[แต่มีรายการที่ใกล้เคียง สกิลจับเท็จ]
"..."
มันก็เป็นสกิลที่ดี
แต่ศัสตราคงไม่มีสกิลนี้หรอกใช่ไหม?
[โฮสต์มีสกิลปกปิด เมื่อถูกใช้สกิลจับเท็จจะมีการแจ้งเตือน ยกเว้นว่าสกิลจับเท็จของอีกฝ่ายเลเวลสูงกว่า]
มาทำให้รู้สึกไม่ไว้วางใจมากกว่าเดิมอีกนะแฟร์
ขัตติยะถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปในบ้าน ที่บ้านของเขามีแค่แม่ที่รอต้อนรับอยู่คนเดียว
"กลับมาแล้วครับแม่" ขัตติยะทักทายหญิงสาวที่ดูไม่ได้แก่เลยสักนิดแม้จะเข้าสู่วัยสี่สิบปีแล้วก็ตาม
"เป็นยังไงบ้างลูก แม่ไม่ได้ไปเฝ้าเลยแต่ศัสตราบอกว่าแค่ล้มเฉยๆ ไหน มีแผลตรงไหนบ้าง" หญิงสาวลุกขึ้นมาสำรวจร่างกายของขัตติยะ
ขัตติยะให้เธอสำรวจจนพอใจ แน่นอนว่าร่างกายของเขาปกติดีทุกอย่าง
หน้าจอสีน้ำเงินปรากฎขึ้นมาตรงหน้าเขา
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)
ระดับ – 2
พลังชีวิต – 200/200
พลังเวท – 65/65
พลังกาย – 10
ความคล่องตัว – 5
ความทนทาน – 2
ความแม่นยำ – 4
สติปัญญา – 14
โชค – 5
คะแนนโบนัส - 5
ไม่มีสถานะผิดปกติแล้ว และพลังชีวิตก็เต็มด้วย
แม่ไม่มีทางหาบาดแผลจากเขาเจอแน่นอน
"ดูเหมือนจะแค่เป็นลมแล้วศัสตรารับไว้ทันนะ โชคดีที่ไม่เจ็บมากนะลูก" คุณแม่ทับทิม ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ดูเหมือนเธอจะยังไม่รู้ว่าลูกชายได้เปลี่ยนสถานะจากคนธรรมดาไปเป็นแอ็กนัสแล้ว
ถ้ารู้คงเป็นลมมากกว่าจะยืนคุยกันอย่างนี้
"พ่อไปไหนเหรอครับ?" เขาถาม เขาเห็นหน้าของแม่ทับทิมแล้ว ซึ่งทั้งชื่อและใบหน้าเหมือนกับที่อยู่ในความทรงจำของโลกนี้และภาพถ่ายจากชาติที่แล้ว
งั้นพ่อก็คงเหมือนกันสินะ
ทั้งคู่ยังมีชีวิตอยู่ดี ไม่ได้จากไปตั้งแต่ตอนเขาอายุห้าขวบ
"พ่อก็ออกไปทำงานน่ะสิ ถึงเราจะรวยด้วยการขายที่ดินแต่จะนั่งกินนอนกินก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ แล้วพ่อเขาก็อยู่บ้านเฉยๆ ไม่ได้ด้วย" แม่ทับทิมยิ้มแล้วลูบหน้าขัตติยะ "คงยังเหนื่อยอยู่ ไปนอนพักก่อนแล้วกัน เดี๋ยวเที่ยงแม่จะทำกับข้าวให้กิน"
"อยากกินต้มยำกุ้งแม่น้ำ"
"คนเพิ่งหายป่วยกินแค่แกงจืดเต้าหู้พอแล้ว"
"..."
ทำไมคนป่วยถึงเลือกของกินไม่ได้
นี่มันไม่ยุติธรรม
ขัตติยะเบ้ปากแต่ก็ไม่ได้เถียง ไม่ว่าจะเป็นอะไรเขาก็กินได้ทั้งหมดนั่นแหละ ไม่ได้เรื่องมากขนาดนั้น
บ้านที่อยู่เป็นบ้านเดี่ยวสองชั้น เขามีห้องส่วนตัวของตัวเองอยู่ที่ชั้นสอง ห้องในสุดทางขวา ซึ่งไม่ใช่ห้องใหญ่อะไรนัก และการตกแต่งก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าหนังสือเรียนและอุปกรณ์กีฬา และเตียงขนาดใหญ่ที่ไม่เหมือนไว้นอนคนเดียว
แต่มันก็ดี ขัตติยะหงายหลังลงเตียงอย่างไม่ระวัง ก่อนจะเรียกใช้งานระบบในใจ
'แฟร์ มาดูข้อมูลสกิลของอาชีพ EX กันเถอะ'
[ค้นหาสกิล]
[สกิลของอาชีพ 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' มีทั้งหมด 5 สกิล]
[สกิล แกะหรือหมาป่า (S)]
[สกิล ไม่ต้องเรียกเดี๋ยวไปเอง (A)]
[สกิล โอ้~ เพื่อนรัก! (S)]
[สกิล เจ็บแค้นเคืองโกรธ (S)]
[สกิล ■■■ (EX)]
"เดี๋ยวๆ ทำไมชื่อสกิลมันแปลกๆ อย่างนั้น"
ขัตติยะขยี้ตามองชื่อสกิลที่เหมือนตั้งใจเอามาแกล้งกัน
ไม่สิ มันตั้งใจแกล้งตั้งแต่ชื่ออาชีพแล้วเปล่าวะ
แล้วสกิลสุดท้ายก็มาเป็นปริศนาอีกละ ยังไม่มีสิทธิ์ใช้ว่างั้น?
[ชื่อสกิลเป็นไปตามนี้อย่างแท้จริง อาจเป็นเพราะโฮสต์มีอาชีพที่พิเศษเลยได้ชื่อสกิลที่พิเศษ]
"นั่นไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลยนะแฟร์" ขัตติยะเหลือบตามองจอสีทองอย่างขุ่นเคือง
เขายอมมีชื่ออาชีพปกติแบบคืนอื่นดีกว่าที่จะมีอะไรพิเศษแบบนี้นะ
[แต่สกิลพวกนี้ก็ระดับสูงทั้งนั้น โฮสต์แทบไม่ต้องอัพเลเวลสกิลเลย]
"เห~ จริงงั้นเหรอ"
ขัตติยะลองกดไปที่สกิลหนึ่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น
[สกิล ■■■ (EX)
ประเภท : ????
รายละเอียด : ????????????]
"..."
[…]
[แล้วโฮสต์จะไปกดที่สกิลที่อ่านไม่ได้ทำไมกัน]
ระบบรู้สึกว่าต้องประเมินระดับสติปัญญาของโฮสต์ใหม่อีกครั้ง ตอนแรกก็เหมือนจะฉลาดดี ตอนนี้กลายเป็นว่ายิ่งอยู่นานยิ่งปัญญาถดถอย
ขัตติยะที่ไม่รู้ว่าผู้ระบบประเมินใหม่ยิ้มแห้งก่อนจะกดเลือกสกิลใหม่อย่างช่วยไม่ได้
"ก็แหม~ มันเป็นความอยากรู้อยากเห็น เผื่อว่าไม่มีชื่อสกิลก็ยังมีคำอธิบายให้อ่านบ้างไงล่ะ แต่ก็น่าผิดหวัง..."
คิดว่าจะยังมีรายละเอียดให้ได้รู้บ้างว่ามันใช้ยังไง แต่ทั้งหมดเป็นเครื่องหมายคำถาม
งั้นคงไม่ต้องคาดหวังกับสกิลนี้สินะ
เราไปดูสกิลอื่นกันต่อดีกว่า


เมื่อเงื่อนไขของศัสตราครบกุญแจแห่งพันธสัญญาก็เลื่อนขั้น เลเวลของเขาเพิ่มขึ้นเป็นสิบสองในทันที รั้งท้ายเพื่อน แต่เขายังคิดว่าตัวเองเหนือกว่าขัตติยะอยู่
พอดูเงื่อนไขการเลื่อนขั้นกุญแจอีกครั้ง ศัสตราและเซเรียก็ตัดสินใจที่จะเกาะติดขัตติยะอย่างแน่วแน่น
แล้วก็เตรียมนัดเจอกันที่นอกดันเจี้ยนด้วย
พอออกมาแล้วขัตติยะและศัสตราก็มาปรากฎที่บ้าน แม่ทับทิมที่เพิ่งกลับมาเห็นในจังหวะที่นั่งสองคนเพิ่งกลับมาก็ยกมือปิดปากด้วยความตกใจ
ในใจศัสตราคิดว่าแย่แล้ว แต่ขัตติยะยังนิ่งเฉย
"กลับมาแล้วเหรอครับแม่?"
"กลับมาแล้วจ๊ะ นี่ไปดันเจี้ยนล็อกมาเหรอลูก"
"ใช่แล้วครับ นี่ก็เพิ่งกลับมา... แต่แม่กลับเร็วจัง?"
"เร็วอะไรกัน ปกติก็เวลานี้แหละ กลับบ้านมานอนดึกก็ไม่ดีต่อความงามนะ"
"งั้นแม่ขึ้นไปพักผ่อนนะครับ ส่วนผมจะไปส่งศัสตราหน่อย"
"จ้าๆ เดินทางกลับดีๆ นะลูกดาบ"
"คะ... ครับคุณน้า ราตรีสวัสดิ์ครับ" ศัสตราบอกลาอย่างมึนงง คุณแม่ทับทิมก็เดินขึ้นไปห้องด้านบนโดยไม่ได้เป็นห่วงอะไรนัก
ศัสตราหันมามองขัตติยะด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยคำถาม
"ทำไมแม่ของนายถึงดูใจเย็นขนาดนั้น รู้เรื่องที่นายเป็นแอ็กนัสแล้วเหรอ?" เห็นตอนแรกทำปิดปากเงียบไม่ให้ส่งเสียงก็นึกว่ายังปิดบังครอบครัว แต่ทำไมกลายเป็นเรื่องปกติของบ้านนี้ไปได้กัน
โคตรแปลกเลยนะเนี่ย
"นายรู้จักฉันมานานไม่รู้เหรอว่าครอบครัวฉันนิสัยยังไง?" ขัตติยะเลิกคิ้ว ขนาดเขาที่เพิ่งมาอยู่โลกนี้ยังไม่ถึงเดือนยังรู้จักพวกเขาเป็นอย่างดี
พวกเขาเป็นพ่อแม่ที่เข้าใจลูกและค่อนข้างที่จะตามใจทีเดียว
ไม่ว่าขัตติยะคนเดิมอยากจะทำอะไรหรืออยากเรียนอะไรก็จะได้ทำโดยไม่ห้ามปราม แต่มีคำเตือนและการสั่งสอนมอบให้อยู่บ้าง ไม่ได้ปล่อยปละละเลย
พวกเขารู้ว่าขัตติยะมีความอยากรู้อยากเห็นมาก และเตรียมใจเผื่อไว้แล้วสำหรับวันหนึ่งที่ลูกชายคนเดียวจะกลายเป็นแอ็กนัสหรือออกไปเป็นฮันเตอร์ ถึงจะเป็นห่วงก็ไม่ได้โวยวาย แต่พูดคุยกันรู้เรื่องโดยที่จะไม่มีความค้างคาใจในภายหลัง
สิ่งที่พ่อแม่บอกเขาตอนที่รู้เรื่องนี้ก็คือ 'คนอื่นน่าช่างหัวมัน ลูกรอดก็พอแล้ว'
ไม่ได้สอนให้ต้องเป็นคนดี ช่วยเหลือคนอื่นหรือเสียสละตัวเอง แค่มีชีวิตรอดเท่านั้น
ในดันเจี้ยนไม่ได้มีสังคม ไม่ได้มีกฎหมาย
แข็งแกร่งอยู่รอด อ่อนแอก็ตาย
อย่าไปคาดหวังกับใคร อย่าเชื่อใจใครง่ายๆ
แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องรู้จักปรับตัวด้วย ไม่มีมิตรแท้หรือศัตรูที่ถาวรที่แท้จริงบนโลกนี้
ช่างเป็นคำสอนที่คุ้นเคย เหมือนได้ยินจากพี่สาวที่โลกเดิมเลย
นั่นทำให้เขารู้สึกสนิทสนมกับครอบครัวมากแม้ว่าจะไม่เคยมีสิ่งที่เรียกว่าพ่อแม่มานานหลายสิบปีแล้วก็ตาม
มีทั้งความรักและความเชื่อมั่นในตัวลูกชายอย่างเต็มที่
"ฉันรู้เรื่องครอบครัวนาย แต่ไม่คิดว่าจะยอมรับกันง่ายขนาดนี้ ขนาดพ่อแม่ของฉันยังบ่นตั้งแต่หลายวันยังไม่ยอมหยุดจนทุกวันนี้เลย" ศัสตราขวดขมับเมื่อนึกถึงครอบครัวตัวเอง
"พวกเขาก็เป็นห่วงนายไง ลูกชายทั้งคน"
"แต่ห่วงเกินไป อย่างฉันจะตายง่ายๆ ได้ยังไงกัน"
"...ฮ่าๆ นั่นสินะ"
ขัตติยะจะไม่พูดเรื่องนี้แล้วกัน
ศัสตราไม่ได้มีความโดดเด่นในนิยายที่พี่สาวของเขาเขียน ดังนั้นอาจจะหมายความว่าวันหนึ่งเขาจะต้องตายในดันเจี้ยนล็อกอย่างแน่นอน
แต่เมื่อขัตติยะมาอยู่ที่นี่เส้นทางของศัสตราจะไม่ใช่ทางตันอีกต่อไป
เพื่อนสนิทคนแรกบนโลกนี้ของเขาไม่ปล่อยให้ตายง่ายๆ หรอก
"ตอนนี้เพิ่มเพื่อนกับเซเรียแล้ว อีกสองวันเธอจะเดินทางมาที่คอนโดมิเนียมของฉัน นายก็ต้องไปด้วยนะ" ศัสตราเปิดสมาร์ทโฟนดูเมื่อมีการแจ้งเตือนขึ้นมาพร้อมกับการตั้งกลุ่มเพื่อนที่ชื่อกลุ่มน่าหัวเราะอย่างยิ่ง
'วิหารมหาเทพแอ็กนัส'
ทำซะอย่างกับกลุ่มคลั่งศาสนาเลยนะ
แต่เขาก็ชอบมัน
ดูกาวดี
"วันนัดเดี๋ยวฉันขับรถไปคอนโดมิเนียมของนายเองนะดาบ แล้วก็พรุ่งนี้ช่วยติดต่อคนซื้อซากศพมอนสเตอร์และแก่นพลังเวทด้วยสิ ถึงมันจะไม่เน่าเสียเมื่ออยู่ในช่องเก็บของแต่มันก็เปลืองเนื้อที่น่ะ"
"ไม่มีปัญหา ทางฉันมีเส้นสายเกี่ยวกับการซื้อขายซากมอนสเตอร์อยู่ รวมถึงอาวุธด้วย"
"ดีเลย ฉันต้องการดาบใหม่เหมือนกัน ที่นายยืมไปมันใกล้พังแล้ว ส่วนของนายก็พังแล้ว" ขัตติยะหัวเราะเยาะดาบของเพื่อนที่คุณภาพต่ำกว่าของเขา
ศัสตรากัดฟันกรอด
"ดาบของฉันน่ะของดีกว่านายเยอะ! แต่มันพังเพราะไม่ได้เคลือบอาวุธไว้ต่างหาก แล้วดาบที่ยืมนายนั่นฉันจะชดใช้ให้ เพราะงั้นเลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้วครับคุณขัตติยะ!"
"จ้าๆ หยุดแล้วครับ ขอบคุณที่เลี้ยงนะครับคุณศัสตรา"
เมื่อเพื่อนจะชดใช้ดาบเล่มใหม่ให้เขาขัตติยะก็ยิ้มอย่างเบิกบาน เพราะเงินทุนของอีกฝ่ายหนากว่าและเส้นสายก็มากกว่า เขาอาจจะได้อาวุธที่ดีกว่าเดิมจากการซื้อผ่านศัสตราก็ได้
ศัสตรากลับบ้านไปแล้ว ส่วนขัตติยะก็กลับห้องไปเปลี่ยนชุด
ถึงแม้แม่ทับทิมจะไม่ได้ทักเรื่องรอยเลือด แต่เขาก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายกังวลใจมากเกินไปอยู่ดี
เขารู้ว่าตอนคุยกันก่อนหน้านี้สายตาของแม่ทับทิมกวาดมองจนทั่วตัวของเขาแล้ว แต่ร่างกายไม่มีบาดแผลอะไรให้เห็นเพราะเขาใช้สกิลรักษาแล้ว ดังนั้นเธอจึงขึ้นไปพักผ่อนอย่างสบายใจได้
"เอาล่ะ ตอนนี้ก็มาดูสเตตัสดีกว่าว่าจะเอาไปลงอะไรดี" ขัตติยะเปิดหน้าสเตตัสขึ้นดูแล้วครุ่นคิดไปด้วย "วันนี้ได้ทดสอบแล้วพาลาดินศักดิ์สิทธิ์ก็ถือว่าเป็นสายต่อสู้ที่ดีมาก แต่ถ้าจะให้โจมตีแรงกว่านี้ก็ต้องใช้ออร่าดาบสินะ"
เขาเห็นศัสตราใช้สกิลออร่าดาบแล้ว
มันก็เหมือนกับสกิลเคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ แต่มันเพิ่มพลังโจมตีให้กับอาวุธไม่ได้ไม่ได้เพิ่มพลังป้องกันให้ ดังนั้นใช้สกิลเคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ควบคู่กับออร่าดาบจะได้ผลลัพธ์ที่ดี
อนาคตเขาจะไปบู๊แนวหน้า เพราะงั้นก็ลงอะไรที่มันส่งเสริมสายโจมตีแล้วกัน
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)
ระดับ – 17
พลังชีวิต –2130/2130
พลังเวท – 514/514
พลังกาย – 31
ความคล่องตัว – 25
ความทนทาน – 15
ความแม่นยำ – 19
สติปัญญา – 25
โชค – 13
คะแนนโบนัส – 0
ดูแล้วถึกขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย
แต่คิดว่าถ้าค่าทนทานน้อยไปหน่อยคราวหน้าเขาล้มหัวฟาดก้อนหินจะหัวแตกอีกไหม
เรื่องหัวแตกจะเป็นเรื่องฝังใจขัตติยะน่าดู
เป็นปมยิ่งกว่าถูกแทงข้างหลังตายที่โลกเดิมซะอีก
"มีรางวัลที่ได้ตอนเลื่อนขั้นกุญแจไหมแฟร์" ขัตติยะถามระบบผู้ช่วยของเขา
เห็นคนอื่นได้สกิลเพิ่ม เขาก็อยากจะรู้ว่าอาชีพของเขามันมีรึเปล่า
ถึงจะไม่ได้คาดหวังสกิลแต่อย่างน้อยก็ต้องมีรางวัลใช่ไหม?
[ไม่มีรางวัลให้โฮสต์]
"ระบบแย่"
[หมายถึงระบบกุญแจแห่งพันธสัญญาสินะ แฟร์ทำงานดีเสมอมา]
"ครับๆ แฟร์ของเราเก่งที่สุด"
[โฮสต์ไม่อาจหวังสกิลได้ เพราะอาชีพของโฮสต์คือจุดสูงสุดแล้ว ระบบของกุญแจแห่งพันธสัญญาจึงไม่สามารถมอบอะไรให้ได้]
"อ้อ เป็นอย่างนั้นเอง" ขัตติยะพยักหน้าเข้าใจ
สกิลของเขามีเยอะมากจริงๆ ถ้ามีเพิ่มเข้ามาอีกก็ต้องอ่านกันปวดหัว ทั้งวิธีใช้งาน ทั้งระยะเวลาใช้งาน ทั้งคูลดาวน์ ต้องคำนวณวุ่นวายไปหมด
มีสกิลเยอะก็ใช่ว่าจะดีเสมอไปหรอกนะ การใช้ให้เกิดประโยชน์ต่างหากถึงจะดี
"ส่วนสกิลที่เลื่อนขึ้นเป็นระดับสามก็ความชำนาญมีดสั้นสินะ"
[ชำนาญมีดสั้นขั้นสูง
ประเภท – ติดตัว (ระดับ 3)
รายละเอียด – เพิ่มพลังโจมตีให้อาวุธประเภทมีดสั้น +50% เพิ่มความเร็ว 15%]
"สกิลขั้นสูงเนี่ยดีจังนะ ไม่ต้องไปเริ่มต้นก็ให้ค่าโจมตีตั้งขนาดนี้"
[ความต่างของระดับชั้นสูง กลางและต่ำ คือพลังโจมตี ความเร็ว ความแม่นยำ พลังกายที่ใช้ แม้จะไม่ได้ระบุเป็นตัวเลขที่ชัดเจน แต่มันก็มีความเกี่ยวข้องกัน โฮสต์ที่ได้รับสกิลระดับสูงเลยจึงไม่รู้ถึงความแตกต่างนี้]
"งั้นเหรอ? หรือฉันควรจะไปเริ่มที่ระดับต่ำก่อนดี..."
[แฟร์ไม่แนะนำ เมื่อได้รับความชำนาญขั้นสูงแล้ว การไปใช้ระดับต่ำกว่ามันจะเพิ่มระดับจนเต็มให้เอง ไม่มีประโยชน์สำหรับโฮสต์]
"อ้อ... งั้นก็ใช้พวกสกิลสูงๆ ไปเลยสิเนอะ"
[บางสกิลมีแค่ระดับต่ำแต่มีประโยชน์ โฮสต์ต้องหาเวลาตรวจสอบให้หมด]
"จ้าๆ ฉันเลือกไว้บ้างแล้วล่ะว่าจะเอาอาชีพอะไรบ้าง... แต่มีดสั้นก็คล่องมือดี งั้นตอนไปเลือกอาวุธก็เอามีดสั้นมาด้วยดีกว่า แต่ฉันควรเลือกอาวุธหลายๆ ประเภทไว้ดีรึเปล่านะ ไหนๆ ก็ได้ชำนาญอาวุธขั้นสูงมาแล้ว"
[เลือกชำนาญอย่างใดอย่างหนึ่งจะพัฒนาได้เร็วกว่า]
แฟร์ช่วยแนะนำ อาชีพส่วนใหญ่แล้วก็มุ่งเน้นไปที่ทางใดทางหนึ่งเหมือนกัน การที่จะเก่งกาจรอบด้านสามารถทำได้ก็จริง แต่มันก็ต้องใช้เวลามากมาย
ขัตติยะไม่มีเวลามากขนาดนั้น
เขาเองก็รู้ดี เพราะเขาเข้ามาในช่วงห้าปีก่อนที่เซฟโซนสุดท้ายจะแตกออก ซึ่งระยะเวลาถือว่านานมาก แต่มันไม่นานพอที่จะทำให้ขัตติยะพัฒนาขุมพลัง
การพัฒนาพลังและอำนาจ ไม่ใช่การสร้างมันได้เพียงแค่มีผู้คน สิ่งที่สำคัญคือแผนการ ความสามัคคี ความภักดี
และที่ขาดไม่ได้คือเงินตรา...
ตอนนี้เขามีแต่เงิน เพื่อนก็มีแค่ศัสตรากับเซเรีย ที่เหลือยังไม่มีอะไรเลย
"แล้วก็ช่วงนี้คงไม่ได้เข้าไปในดันเจี้ยนไหนสักพัก ถ้าเข้าไปแล้วยืดเวลาไปดันเจี้ยนล็อกออกไปจะมีปัญหาเหมือนกันอีก แต่ครั้งนี้โชคดีที่เจอเซเรียนะ"
[แอ็กนัสกุญแจสีทองคนนั้นพิเศษหรือ?]
"พิเศษสิ เธอคือคนหนึ่งที่เป็นอำนาจสำคัญในเซฟโซนประเทศไทยในอนาคตเลยนะ แต่นั่นมันก็หลังจากนี้หนึ่งปี ซึ่งระดับของเธอก็พัฒนาไปจนถึงสี่สิบกว่าแล้ว ในช่วงหนึ่งปีนั่นไม่รู้ว่าผ่านความยากลำบากอะไรไปบ้างนะ"
เซเรียมีชื่อเสียงเป็นมือสังหารแห่งความมืดที่มีใบหน้ายิ้มแย้มสดใส นอกจากเป็นแอ็กนัสเธอยังรับงานเกี่ยวกับการปิดดันเจี้ยนด้วย
ดันเจี้ยนระดับต่ำสุดที่ในอนาคตมันจะไม่มีประโยชน์อะไรกับฮันเตอร์ที่แข็งแกร่งขึ้น ส่วนฮันเตอร์ที่ถูกปลุกพลังก็มีแต่ระดับสูงขึ้น ดังนั้นการปิดดันเจี้ยนที่ไม่จำเป็นเพื่อเรียกคืนพื้นที่สงบจึงได้มีการว่าจ้างแอ็กนัสเข้าดันเจี้ยนด้วย
ฮันเตอร์ระดับสูงทั้งหลายจะปิดดันเจี้ยนโดยมีแอ็กนัสเข้าร่วม จะต้องปกป้องแอ็กนัสด้วย เพราะถ้าแอ็กนัสตายในดันเจี้ยน แม้จะฆ่าบอสดันเจี้ยนได้แล้วก็ไม่สามารถปิดดันเจี้ยนได้ และระดับดันเจี้ยนก็จะไม่ลดลง มีแต่จะสูงขึ้นถ้ามีแอ็กนัสเข้าไปอีก
ดังนั้นแอ็กนัสที่จะเข้าไปด้วยก็ต้องมีฝีมือเช่นกัน
ขัตติยะนั่งเท้าคางแล้วมองที่ผนังห้องสีขาวอย่างเหม่อลอย บางทีมันคงถึงเวลาที่เขาจะต้องกำหนดเป้าหมายของตัวเองแล้วรึเปล่านะ
เพราะได้ลองปรับตัวให้เข้ากับสังคมปัจจุบันแล้ว ปรับตัวให้เข้ากับดันเจี้ยนล็อกต่างๆ แล้ว เรื่องความคุ้นเคยก็ไม่ต้องไปพูดถึง เพราะเขามีความทรงจำของขัตติยะเดิมอยู่
ส่วนการต่อสู้... หลังจากได้ใช้อาวุธฆ่ามอนสเตอร์ไปแล้วก็ไม่ได้มีความรู้สึกผิดปกติอะไร
หรือเพราะมอนสเตอร์เป็นแมลงเขาเลยไม่ได้รู้สึกแย่เกี่ยวกับการฆ่ามากนัก
มันเหมือนกับตอนฆ่ายุงอะไรแบบนั้น?
แต่สิ่งที่ขัตติยะได้สัมผัสจริงๆ ในการเข้าดันเจี้ยนครั้งนี้การความเจ็บปวดที่ได้รับและความหวาดกลัวต่อมอนสเตอร์เป็นครั้งแรกเมื่อถูกคุกคามจริงๆ
ถึงมันจะจางหายไปอย่างรวดเร็วก็ตาม
เพราะเขาฆ่ามันกลับได้
แล้วถ้าฆ่าไม่ได้ล่ะ? ขัตติยะขมวดคิ้ว
แน่นอนว่าขัตติยะก็กลัวความตายเหมือนกัน ถึงจะเคยตายมาแล้วแต่การตายไปโดยที่มีเรื่องค้างคาใจมากมายมันไม่ยุติธรรม
งั้นชีวิตนี้ก็ใช้เพื่ออยู่อย่างไม่ค้างคาใจก็แล้วกัน
เป้าหมายแรกสุดก็คือแข็งแกร่งขึ้น
แข็งแกร่งจนกว่าสกิลแกะหรือหมาป่าไม่จำเป็นอีกต่อไป!


[เอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ของสกิล 'แกะหรือหมาป่า' ถูกเปิดใช้งาน!]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' ทำงานแล้ว]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' จะทำให้คุณมีค่าสถานะเท่ากับผู้ที่โจมตีคุณก่อนเป็นเวลา 5 นาที เมื่อคุณฆ่าผู้ที่โจมตีคุณได้ หรือคุณโจมตีมอนสเตอร์ตัวอื่นจากเผ่าเดียวกันจะเพิ่มเวลาให้เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' 2 วินาทีต่อ 1 ตัว]
[เมื่อเอฟเฟกต์ 'เอคโค่' ทำงานอยู่ จะหักค่าประสบการณ์ที่จะได้รับจากการฆ่ามอสเตอร์ครึ่งหนึ่งทุกตัว]
หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นอธิบายเอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่นั้น ขัตติยะกวาดตาอ่านมันอย่างรวดเร็วแล้วหัวเราะออกมาทั้งที่เลือดยังเต็มปาก
'มีเอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ด้วย ทำไมไม่บอกกันล่ะแฟร์'
[เพราะมันซ่อนอยู่ แฟร์เลยไม่เห็น]
"..."
ตอบแบบนี้ก็ได้เหรอ
แต่ช่างเถอะ เอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่นี่เป็นของดี เขาจะไม่ปล่อยให้มันเสียเปล่า
ขัตติยะดันก้ามแมงป่องออกไปอย่างสบายๆ ก่อนจะตรวจสอบสเตตัสของตัวเองเพื่อดูว่ามีอะไรเพิ่มขึ้นมาบ้างจากเอฟเฟกต์เอคโค่
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)
ระดับ – 10 (+60) (ชั่วคราว)
พลังชีวิต – 24664/25580 (ชั่วคราว)
พลังเวท – 450/570 (ชั่วคราว)
พลังกาย – 21 (+100) (ชั่วคราว)
ความคล่องตัว – 15 (+40) (ชั่วคราว)
ความทนทาน – 10 (+100) (ชั่วคราว)
ความแม่นยำ – 10 (+55) (ชั่วคราว)
สติปัญญา – 24 (+5) (ชั่วคราว)
โชค – 11
คะแนนโบนัส – 0
เห็นสถานะแล้วขัตติยะเกือบขยี้ตาตัวเองเพื่อมองใหม่
เพิ่มขึ้นไปตั้งหกสิบเลเวล!
มอนสเตอร์แมงป่องยักษ์เลเวลเจ็ดสิบเลยงั้นเรอะ!
แล้วเลือกที่ลดนั่นก็มากกว่าเลือดเดิมที่เขามีด้วย หมายความว่าต่อให้เป็นเขาที่เลเวลสิบแล้ว เสริมพลังเต็มที่แล้วก็ยังรับการโจมตีไม่ไหวงั้นสินะ
ต้องขอบคุณเอฟเฟกต์เอคโค่
"ติน!" เสียงของศัสตราเรียกเขาแต่ไม่ได้เข้ามาใกล้ เพราะยังตกตะลึงกับชายหนุ่มผมสีเงินที่ดันก้ามแมงป่องยักษ์ออกไปอย่างง่ายดายราวกับกล่องกระดาษเปล่า
เป็นไปได้ยังไง!?
"ไว้เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ ตอนนี้เรามีเรื่องต้องทำก่อน" ขัตติยะหันไปทางแมงป่องยักษ์แล้วกวาดตามองอย่างชั่วร้าย
พวกมันรู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรงจากตัวขัตติยะจนเผลอถอยหลัง ชูหางขึ้นสูงพร้อมต่อสู้อย่างจริงจัง แค่มนุษย์คนหนึ่งพวกมันตั้งหลายตัวคงสู้ได้
แต่น่าเสียดายที่พวกมันเล่นผิดคน
"พวกแกน่ะ โชคร้ายจริงๆ" ขัตติยะดึงดาบยาวออกมาจากช่องเก็บของ แล้วหันไปยิ้มให้เพื่อนสนิทที่ยังคงนิ่งอึ้ง "เรามาฆ่าพวกนี้กันเถอะ จะได้จบภารกิจแบบสบายๆ กัน"
"จะทำได้เหรอ?" ศัสตราถามอย่างงุนงง แต่ก็หยิบดาบขึ้นมาพร้อมสู้
ถึงจะไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้นัก แต่ขัตติยะที่ดูแข็งแกร่งผิดปกติมีความมั่นใจมาก และเขาในฐานะเพื่อนสนิทก็เชื่อใจเขามากเช่นกัน
ถ้าเพื่อนบอกว่าสู้ก็สู้!
จะรอดหรือตายวัดกันไปเลย!!
"แน่นอนว่าทำได้ จะทำให้ดูและจเหลือไว้ให้นายด้วย" ขัตติยะหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
'เปลี่ยนอาชีพเป็นพาลาดินศักดิ์สิทธิ์'
[คุณเปลี่ยนอาชีพชั่วคราว]
[คุณได้รับอาชีพเป็นพาลาดินศักดิ์สิทธิ์]
บัฟจากนักบุญยังคงอยู่ ซึ่งไม่ได้บวกลงไปในค่าสเตตัส แต่ขัตติยะยังรู้สึกได้ การต่อสู้ครั้งนี้ความได้เปรียบมันก็ชัดเจนแล้ว
ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้ฝึกใช้ทักษะดาบเสียที
แต่ก่อนหน้านั้น...
[เปิดใช้สกิลเคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์]
[อาวุธของคุณจะเพิ่มความทนทาน 30% ต้านทานการกัดกร่อนและคำสาป 100% เป็นเวลา 5 นาที]
ไม่รู้ว่าทักษะดาบที่เคยเรียนมาจากโลกเดิมมันจะเป็นยังไงเมื่อเอามาใช้ในโลกนี้กันนะ
ขัตติยะตั้งท่าดาบ เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว โจมตีเข้าที่ข้อต่อของแมงป่องอย่างแม่นยำ ตัดก้ามข้างหนึ่งที่กระแทกเขาติดกำแพงทิ้งไปอย่างรวดเร็ว
ดาบที่สองตัดอีกก้าม หางแมงป่องที่ชูข่มขู่มาก่อนก็พุ่งมาที่เขา ขัตติยะยกดาบขึ้นกันเพียงเล็กน้อยก็เบี่ยงมันออกไปแล้วใช้จังหวะนั้นตัดหางมันทิ้งเสียเลย
ดาบของขัตติยะคมกริบและแม่นยำ ฟันออกไปเพียงสามครั้งก็ตัดอาวุธคู่ต่อสู้ทิ้งทั้งหมด เหลือแค่ตัวเปล่าให้ฆ่า ซึ่งเขาก็ไม่ลังเลที่จะผ่ามันออกเป็นสองท่อนแม้ว่าร่างกายมันจะแข็งมากก็ตาม
เพราะเขาเองก็มีความทนทานพอกันยังไงล่ะ
[เพิ่มระดับ ชำนาญดาบขั้นสูง 1 > 2]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เพิ่ม 2 วินาที]
ขัตติยะมองเวลสองวินาทีที่เพิ่มขึ้นมาแล้วอยากถอนหายใจ เพิ่มมาแค่นี้แค่ฟันดาบครั้งเดียวก็หมดแล้ว มันจะใช้คุ้มเหรอเนี่ย
แต่เขาไม่มีเวลาให้คิดนานนัก เมื่อเขาโจมตีมอนสเตอร์มันจะไม่มองเขาเป็นมิตรอีกต่อไป และทุกตัวต่างโจมตีมาที่ขัตติยะ เพราะเขาในเวลานี้อันตรายที่สุด
ศัสตราไม่ได้ปล่อยให้เพื่อสู้เพียงลำพัง เขาเขาไปรับการโจมตีจากหางพิษด้วยดาบ แต่พิษของแมงป่องยักษ์มีฤทธิ์กัดกร่อน อาวุธของเขาถึงเสื่อมสภาพลงอย่างรวดเร็ว
"บ้าเอ้ย ขนาดอาวุธระดับสูงก็ยังเอาพิษของแมงป่องนี้ไม่อยู่เหรอ!" ศัสตรากัดฟันแล้วใช้ออร่าดาบเคลือบดาบของตัวเองไว้ ทำให้การกัดกร่อนลดลงไปมาก
"อาวุธมันจะดีหรือไม่ดีก็อยู่ที่ผู้ใช้ด้วยน้า~" ขัตติยะยังมีเวลาหันมาหยอกล้อเพื่อน แมงป่องเหล่านั้นโจมตีเขาไม่โดนเลยและเขาก็ได้ตัดหางมันไปหลายตัวแล้วด้วย "ใช้ให้ยืมดาบแล้วกัน"
ขัตติยะโยนดาบที่เคลือบพลังศักดิ์สิทธิ์ไปให้ดาบจัดก้ามแมงป่องขาดไปข้างหนึ่งอย่างง่ายดาย ศัสตราทิ้งดาบในมือของตัวเองทันทีและจับดาบของขัตติยะขึ้นฟาดฟัน
ตัวดาบแข็งแรงทนทานกว่าดาบของเขาจริงๆ
ข้อเสียของมันคือส่องแสงเงางามแสบตามากเลย
"นายขัดดาบตัวเองทุกวันรึไงวะติน สว่างเกินไปแล้ว!" เขาอดไม่ได้ที่จะบ่น
"มันเคลือบสกิลต่างหากล่ะเฟ้ย!"
คิดได้ยังไงดาบส่องแสงเงางามคือขัดดาบทุกวัน
อีกอย่างหน้าอย่างเขาดูเหมือนคนที่ชอบขัดดาบไหม?
ศัสตราหัวเราะในลำคอ ก่อนจะใช้สกิลออร่าดาบของเขากับดาบของขัตติยะ สกิลทั้งสองไม่ได้ขัดแย้งกัน ทำให้ความสามารถในการโจมตีเพิ่มมากขึ้นไปอีกขั้น
แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้ศัสตราเอาชนะมอนสเตอร์ได้ด้วยตัวเอง
"หรือฉันต้องใช้สกิลช่วยเพิ่มนะ" ขัตติยะมองดูสกิลของพาลาดินศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมีสกิลโจมตีอยู่จำนวนหนึ่ง
"ระวังหลัง!" เสียงของหญิงสาวที่ฟังดูห้าวดังขึ้นจากด้านหลังของขัตติยะ แมงป่องยักษ์ที่แอยซ่อนตัวในความมืดที่โคมไฟส่องไม่ถึง
หางแมงป่องพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ขัตติยะที่ได้ยินเสียงเตือนก่อนหยิบเอามีดสั้นออกมาแล้วตัดมันขาดอย่างรวดเร็ว
"กางเขนศักดิ์สิทธิ์!"
[เปิดใช้งานสกิลกางเขนศักดิ์]
มีดสั้นถูกสะบัดเป็นรูปกางเขนสีเงินแล้วพุ่งเข้ากระแทกตัวของแมงป่องยักษ์ตัวนั้นอย่างเต็มที่ ที่หลังของมันมีรอยไหม้ลึกรูปกางเขน
[เพิ่มระดับ ชำนาญมีดสั้นขั้นสูง 1 > 2]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เพิ่ม 2 วินาที]
ขัตติยะไม่ได้สนใจศพแต่หันไปทางต้นเสียงที่แจ้งเตือนเขา ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วบอกอีกฝ่าย
"คุณเป็นใครน่ะ ออกมาเถอะ ทางนี้คงไม่มีอันตรายนอกจากตัวที่ดาบสู้อยู่หรอก"
"นายไม่คิดจะมาช่วยฉันสินะ!" ศัสตราหันมาเขม่นขณะรับมือกับแมงป่องยักษ์เพียงลำพัง "จะไม่ไหวแล้วนะเว้ย!"
"ให้ฉันช่วยเอง!" คนที่หลบซ่อนอยู่พุ่งตัวเข้าไปช่วยศัสตรา เธอไม่ได้เผชิญหน้ากับขัตติยะโดยตรงเพราะคิดว่าเขาอันตรายเกินไป
คนที่สามารถฆ่าแมงป่องยักษ์ได้ด้วยตัวคนเดียวจะไม่อันตรายได้ยังไง
ขัตติยะเลิกคิ้วสูงแล้วไหวไหล่ หันไปเก็บซากมอนสเตอร์ที่ตายด้วยฝีมือเขาเข้าสู่ช่องเก็บของ
ซากศพของแมงป่องยักษ์จัดเป็นวัตถุดิบ แต่แก่นพลังเวทภายในนั้นแยกออกจากศพ เมื่อนำมันเข้าช่องเก็บของโดยที่ยังไม่ผ่าแก่นพลังเวทออกมันก็จะแยกให้เองอัตโนมัติ
เป็นการอำนวยความสะดวกให้กับแอ็กนัสดีนะ
เขาหันกลับไปมองทางศัสตราและหญิงสาวลึกลับที่ใส่ชุดคลุมสีดำสนิททั้งตัว การต่อสู้ดูเข้าขากันได้ดี คนหนึ่งจู่โจมด้านหน้าอีกคนคอยก่อกวน
เพราะเหลือก้ามเพียงข้ามเพียงทำให้แมงป่องยักษ์เสียเปรียบ แต่มันก็กัดฟันสู้สุดชีวิต ขัตติยะได้ยินเสียงเดินของสิ่งมีชีวิตมาแต่ไกล เขาเหลือมองดูระยะเวลาเอฟเฟกต์เอโคที่เหลืออยู่
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เหลือเวลา 2:54 นาที]
ยังถือว่าเหลืออยู่มาก
ทางศัสตราไม่ได้ดูน่าเป็นห่วงแล้ว และยังมีต่างหูที่ใส่เวทโล่เข้าไป น่าจะไม่ได้รับอันตรายร้ายแรง ขัตติยะจึงล่วงหน้าไปหาแมงป่องยักษ์อีกฝูงที่กำลังมา
เมื่อไม่อยู่ในระยะสายตาเพื่อนและขัตติยะก็อยู่ในที่มืด แต่เขาก็ยังมองเห็นได้ในระดับหนึ่ง และมองเห็นเงาร่างของแมงป่องยักษ์เหล่านั้น พวกมันเห็นเขาก็รีบชูหางขึ้นข่มขู่ และพร้อมจะโจมตีใส่เช่นกัน
ด้วยเอฟเฟกต์เอคโค่ที่กำลังทำงานอยู่ เลเวลของขัตติยะอยู่ที่ 70
ซึ่งเท่ากับหรือสูงกว่าแมงป่องยักษ์ในถ้ำแห่งนี้แล้ว ผลของสกิลแกะหรือหมาป่าจึงไม่ทำงานใช่ไหม?
เป็นเอฟเฟกต์ที่มีทั้งข้อดีและข้อเสียจริงๆ
ขัตติยะคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังพร้อมกับเข้าโจมตีแมงป่องอย่างรวดเร็ว มีดสั้นได้เคลือบด้วยแสงสีเงินเงาส่องสว่างวูบวาบในความมืด ทำให้สัตว์ใต้ดินอย่างแมงป่องชะงักไปชั่วครู่
แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้ขัตตะยะฆ่ามันได้แล้ว
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เพิ่ม 2 วินาที]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เพิ่ม 2 วินาที]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เพิ่ม 2 วินาที]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เพิ่ม 2 วินาที]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เพิ่ม 2 วินาที]
...
ขัตติยะไม่รู้ว่ายิ่งฆ่ามาไกลแค่ไหนและฆ่าไปเท่าไหร่ กว่าจะรู้ตัวก็เป็นตอนที่ระบบแจ้งเตือนหมดเวลา
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' หยุดการทำงาน]
[บัฟทั้งหมดหายไป]
[ระบบกำลังคำนวณค่าประสบการณ์ของคุณ]
"อ่า... หมดเอฟเฟกต์ซะทีนะ" เขาสู้เหมือนคนบ้าพลังและไม่กลัวตาย ถ้าไม่ใช่เพราะได้รับสเตตัสของมอนสเตอร์ด้วยเอฟเฟกต์เอคโค่คงไม่ได้ไล่ฆ่าอย่างเมามันขนาดนี้
แต่พอเอฟเฟกต์หมดลงร่างกายก็กลับมาอ่อนแออีกครั้งและเลือดของเขาก็เหลือเพียง 50 เท่านั้น แค่สะกิดเบาๆ เขาก็น่าจะตายทันที
"เปลี่ยนอาชีพกลับไปอาชีพหลักก่อนแล้วกัน"
[ยกเลิกอาชีพพาลาดินศักดิ์สิทธิ์]
"รักษาขั้นสูง"
[เปิดใช้งานสกิลรักษาขั้นสูง]
พลังชีวิตที่ร่อแร่ก็กลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง รวมทั้งความเหนื่อยล้าที่มีก็ลดหายไปครึ่ง พลังเวทของเขายังเหลืออยู่อีกมากจึงสามารถใส่บัพให้ตัวเองได้อีกครั้ง
[เพิ่มความเร็วขั้นสูง +22% เป็นเวลา 6 นาที]
[เพิ่มฟื้นฟูพลังเวทขั้นสูง +27% เป็นเวลา 10 นาที]
เขารีบกลับไปตรงทางที่พวกศัสตราอยู่ด้วยความเป็นห่วง เพราะว่าเสียงการต่อสู้ได้เงียบไปแล้ว แต่ด้วยความเชื่อใจเขาก็ไม่คิดว่าศัสตราจะแพ้ให้กัยมอนเตอร์
เมื่อมาถึงก็เห็นชายหนุ่มและหญิงสาวนอนราบกับพื้นหายใจหอบหนัก มีซากศพแมงป่องยักษ์ที่สภาพยับเยินเป็นผ้าขี้ริ้วดูไม่ได้อยู่ใกล้ๆ
"ดูไม่จืดเลยนะพวกนาย" ขัตติยะยิ้มให้พวกเขาอย่างขบขัน ศัสตราและหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองคนพูดที่อยู่ในสภาพเรียบร้อยเป็นที่สุด จะมีก็แต่คราบเลือดเล็กน้อยบนเสื้อเท่านั้น
ซึ่งเลือดนี่ก็มาจากตอนที่โดนโจมตีครั้งแรกนั่นเอง
หลังจากนั้นเขาก็แทบจะไม่ได้รับความเสียหายใดๆ จากแมงป่องยักษ์เลย
"สภาพนายมันดูดีเกินไปแล้วต่างหาก นายเป็นแอ็กนัสแน่นะ?" ศัสตราพูดอย่างสงสัย จากที่เห็นเหมือนว่าจะระบบเดียวกันก็จริง แต่แอ็กนัสมันแข็งแกร่งได้ขนาดนี้เชียวเหรอ
แล้วยังมีสกิลแปลกๆ อย่างมอนสเตอร์ที่ระดับสูงกว่าจะไม่โจมตีก่อนอีก
"ฉันก็เป็นแอ็กนัสนี่แหละ แค่แปลกนิดหน่อย 'รักษาขั้นสูง'"
[เป็นใช้งานสกิลรักษาขั้นสูง]
การรักษาถูกมอบให้กับทั้งศัสตราและหญิงสาวปริศนา ไม่รู้ว่าโดนโจมตีด้วยหรือเปล่าแต่รักษาไว้ก่อนดีกว่า
"ฮ่า... ค่อยดีขึ้นหน่อย" ศัสตราลุกขึ้นนั่งในทันที
สกิลรักษาขั้นสูงไม่ได้แค่เพิ่มพลังชีวิตรักษาบาดแผล แต่ยังบรรเทาอาการเหนื่อยล้าหรือการติดพิษได้ด้วย นี่เป็นสกิลของผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งมาก
"ขอบคุณ" หญิงสาวคนนั้นเอ่ย ก่อนจะถอดฮู้ดออกเผยให้เห็นผมสีทองสั้น ใบหน้าเป็นลูกครึ่งอังกฤษ ดวงตาของเธอเป็นสีเขียวอ่อนที่หายากกลมโต ใบหน้าเรียวสวยและอ่อนเยาว์
"หืม!?" ทั้งขัตติยะและศัสตราอุทานพร้อมกันเมื่อเห็นใบหน้าเต็มของหญิงสาว
"อะไรคะ มองทำไมกัน?" เธอหันมาทำหน้าบึ้งใส่พวกเขา
"เปล่าๆ ก็แค่แปลกใจที่ลูกสาวคนเล็กของบริษัทเทวพันธ์ก็มาเป็นแอ็กนัสกับเขาด้วยน่ะสิ" ศัสตราพูดออกมาอย่างประหลาดใจ แต่ความประหลาดใจของขัตติยะต่างกับศัสตรา
เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอตัวละครที่รู้จักในนิยายของพี่สาว!
แอ็กนัสกุญแจสีทองที่มีชื่อเสียงในอีกหนึ่งปีข้างหน้า
อาชีพมือสังหารแห่งความมืดระดับ S
เซเรีย เทวพันธ์!


"อย่าทำหน้าเหมือนฉันเป็นคนแปลกๆ สิ" ขัตติยะทนสายตามองของทั้งสองคนไม่ไหว "เอาเป็นว่าตอนนี้กลุ่มนี่ยังไงนะ?"
"ก็คงมีพวกเราสามคนก่อน" ศัสตราพูดขึ้น
"ก็คงมีแค่พวกเราสามคนก่อนนั่นแหละค่ะ" เซเรียยืนยัน "ยังไงเรื่องของพี่ตินยังต้องเก็บเป็นความลับชั่วคราวอยู่แล้ว การจัดกลุ่มเราก็ตั้งลับๆ ไปด้วยเลยเป็นไง?"
"ก็ไม่เลวนะ สร้างขุมอำนาจลับๆ เนี่ย" ศัสตราพยักหน้าเห็นด้วย
"เรื่องรวบรวมแอ็กนัสก็ให้พี่ตินทำเนอะ" เซเรียหันไปทางขัตติยะ
"ทำไมเป็นฉันล่ะ?"
"ก็พี่เป็นคนเรื่องมากเกี่ยวกับนิสัยแอ็กนัสนี่นา"
"...อ้อ"
ทำตัวเองสินะเนี่ย
"ส่วนเรื่องบริหารจัดการกลุ่มฉันกับเซเรียจะจัดการเอง เรื่องเงินทุนก็ด้วย" ศัสตราเตรียมเรื่องเงินทุนไว้แล้ว และเซเรียก็ได้ระบุยอดเงินไว้เรียบร้อย
"ทางนี้มีทุนให้สามสิบล้านบาทค่ะ เป็นเงินส่วนตัวของฉันเอง"
"ของฉันมีห้าสิบล้านบาท เงินส่วนตัวเหมือนกัน"
"อย่างกับอวดรวยกันอยู่เลย ทางนี้ไม่มีน่ะสิ เอาซากศพมอนสเตอร์กับแก่นพลังเวทไปเป็นต้นทุนแทนได้ไหมล่ะ" เงินทุนส่วนตัวของขัตติยะมีไม่ถึงสิบล้านบาทด้วยซ้ำ
ไม่กล้าเอามาร่วมลงทุนเลย
"อ้าว พี่ตินยังไม่ขายเหรอ ว่าแต่พี่มีเท่าไหร่?"
"ถ้าร่างมอนสเตอร์ก็สามสิบตัว แก่นพลังเวทระดับ A สามสิบเอ็ดอัน"
"..." ศัสตราเงียบ
"..." เซเรียเงียบ
"พี่ตินคะ"
"ครับ?"
"ถ้าพี่ขายทั้งหมดนั่นเงินทุนของพี่คนเดียวก็มากกว่าของพวกเรารวมกันอีกนะ" เซเรียลองคำนวนคร่าวๆ เกี่ยวกับราคาตลาดที่รับซื้อซากมอนสเตอร์ระดับ A และแก่นพลังเวทระดับ A
แค่แก่นพลังเวทระดับก็สองล้านบาทแล้ว
ซากมอนสเตอร์ถึงจะราคาต่ำกว่าเพราะส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้สภาพที่สมบูรณ์เท่าไหร่แต่มอนเตอร์ระดับ A แต่ยังไงก็ตัวละไม่ต่ำกว่าแปดแสนบาท
"อ้อ ขายได้ขนาดนั้นเชียวเหรอ" ขัตติยะไม่รู้เรื่องราคาซื้อขาย เพราะตั้งแต่แรกก็คิดว่าจะเอามันให้ศัสตราไปขายอยู่ดี "ถ้ายังไงฝากนายเอาไปขายทีนะดาบ"
"ฉันก็คิดไว้แล้วว่านายต้องโยนเรื่องนี้มาให้" ศัสตราโครงศีรษะไปมา
"ถ้าเรื่องซื้อขายให้ฉันทำดีกว่า เรื่องบัญชีภายในของพวกเราด้วย" เซเรียเสนอตัวเอง ขัตติยะไม่ขัดข้อง ศัสตราก็ไม่มีปัญหา
"ได้สิ"
"ฝากด้วยนะ"
"ดีใจที่พวกพี่เชื่อใจฉันนะคะ" เซเรียที่ได้รับความไว้วางใจจากทั้งสองคนรู้สึกดีใจอย่างมาก "เท่านี้เราก็เป็นกลุ่มเดียวกันแล้วเนอะ?"
"ก็เป็นอยู่แล้วสิ ไม่ได้เกี่ยวกับเงินหรืออะไรหรอก แต่มาเอาชีวิตรอดไปด้วยกันเถอะเซเรีย แบบ... โอ้~ เพื่อนรัก" ขัตติยะยิ้มอย่างสดใส ถึงแม้คนพูดจะไม่ได้คิดอะไร แต่คนฟังกลับรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก
มีคนเรียกเธอว่าเพื่อนอย่างวางใจเป็นครั้งแรก
"อื้ม!" เธอตอบกลับอย่างสดใสเช่นกัน
[ใช้งานสกิล โอ้~ เพื่อนรัก แอ็กนัส 'เซเรีย' อยู่ในลิสต์เพื่อนของคุณ]
"ฉันว่านายอย่าไปพูดไอ้คำว่า 'โอ้~ เพื่อนรัก' ใส่ใครไปทั่วจะดีกว่านะ ฉันขนลุก" ศัสตรายังคงสยองกับคำนี้
ถึงจะไม่ได้รู้สึกแน่เพราะคำพูด แต่คำพูดออกจากปากขัตติยะแล้วรู้สึกไม่ดีเลย
ราวกับมีอะไรแอบแฝงในคำพูดนั่น
"ฉันจะพูด จะกลอกหูนายจนกว่าจะชินเลย..."
"ไม่ต้อง! อยากพูดตอนไหนก็พูดไปเถอะ แต่อย่ามากลอกหูฉัน!!"
ถ้าให้พูดกลอกหู ด้วยนิสัยของขัตติยะจะพูดคำนั้นไปหลายเดือนแน่
เป็นพวกพูดจริงทำจริง
และทำจริงจังในเรื่องไร้สาระเก่งด้วย
"ถ้าเซเรียรับผิดชอบบัญชี งั้นทางนี้ก็รับผิดชอบเรื่องอาวุธและอุปกรณ์ของแอ็กนัสเอง" ศัสตราเสนอหน้าที่ตัวเอง
ธุรกิจของเขามีการติดต่อกับฮันเตอร์สายการผลิตอยู่บ้าง สามารถสั่งทำได้
"ถ้าอย่างนั้นก็ต่างคนต่างมีงานแล้วสินะ" เซเรียปรบมือให้กับความลงตัวนี้
ฝ่ายการเงิน ฝ่ายจัดซื้อและฝ่ายบุคคลพร้อมแล้ว
สวมบทรองหัวหน้าซ้าย รองหัวหน้าขวา และหัวหน้ากลุ่ม
"ว่าแต่เราจะจัดตั้งกลุ่มชื่ออะไร?" ขัตติยะเท้าคางถาม "อย่าบอกนะว่าจะใช้ชื่อวิหารมหาเทพแอ็กนัสน่ะ"
"พี่ตินอย่าแซว!" เซเรียพูดอย่างเก้อเขิน
ชื่อกลุ่มนั่นเธอตั้งเล่นเอาขำๆ
แต่ไม่คิดว่าชื่อกลุ่มเราจะชื่อนั้นจริงๆ หรอกนะ พูดไปก็อายเขา
"ตอนนี้นายเป็นหัวหน้าก็คิดชื่อซะสิ" ศัสตราโยนหน้าที่ให้เพื่อน ขัตติยะเบ้ปากทันที
"นี่มันหน้าที่ของหัวหน้าเหรอ?"
"หัวหน้าคือผู้นำ ชื่อกลุ่มก็ต้องหัวหน้าคิด ถูกต้องแล้วนี่"
"ตรรกะอะไรของคุณครับคุณดาบ"
คนเป็นหัวหน้าไม่จำเป็นต้องเป็นคนคิดชื่อเสมอไปนะ เพราะบางทีมันก็คิดไม่ออก
แต่ดูจากสีหน้าของศัสตราและเซเรียที่จ้องเขามา ก็บอกอย่างชัดเจนว่าให้เขาเป็นคนตั้ง แถมยังคาดหวังว่าจะได้ชื่อดีๆ ด้วยนะนั่น
คิดว่าเขาเก่งเรื่องตั้งชื่อหรือไงกัน
ขัตติยะกลืนน้ำลายรู้สึกใช้สมองมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพื่อตั้งชื่อกลุ่ม
"มิวแทนท์"
อยู่ๆ ขัตติยะก็คิดถึงชื่อนี้ขึ้นมา พร้อมกับหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยิ้มให้เขาอย่างใจดีแต่พฤติกรรมกำลังจะก่อความวุ่นวาย
พี่สาวครับ จะหลอกหลอนข้ามโลกก็ไม่ควรจะมาตอนกำลังตั้งชื่อสิ
"ชื่อนี้แปลว่าอะไรคะ?" เซเรียถาม
"การกลายพันธุ์ หรือผ่าเหล่าก็ไม่แน่ใจ แต่นึกขึ้นมาได้เฉยๆ"
"มันก็ฟังดูเหมาะกับนายที่เป็นหัวหน้าดีนะ" ศัสตรารู้สึกว่าชื่อนี้น่าจะเหมาะกับกลุ่มเราที่สุด โดยเฉพาะคนที่ถูกยัดตำแหน่งหัวหน้าให้
เป็นแอ็กนัสที่ผ่าเหล่าผ่ากอที่สุดเลย
"งั้นก็เอาชื่อกลุ่มตามนี้ เปลี่ยนชื่อในไลน์กลุ่มด้วย"
จากวิหารมหาเทพแอ็กนัสก็กลายเป็น 'วิหารมิวแทนท์'
ยังหนีจากคำว่าวิหารไม่พ้นจริงๆ
ขัตติยะและศัสตราอ่านชื่อกลุ่มอย่างขบขัน
"เรื่องอาวุธคงต้องใช้เวลาอีกสี่ห้าวันถึงจะได้" ศัสตราพูดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ตอนนี้พวกเขาต้องเตรียมรับมือกับการเรียกของดันเจี้ยนล็อกครั้งต่อไปที่จะมาถึง
"การขายซากมอนสเตอร์และแก่นพลังเวทใช้เวลาไม่นานค่ะ วันเดียวก็พอ ถึงตอนนั้นพี่ดาบก็มาเบิกเงินที่ฉันได้เลย"
"พี่กลัวว่าครั้งต่อไปที่เรียกอาจจะกระชั้นชิดน่ะสิ ถ้าเกิดเป็นเหมือนเมื่อก่อนที่สามสี่วันเรียกครั้งหนึ่งแบบนั้นก็ไม่ทันการ" งานยังต้องใช้เวลา
แต่ข้อเสียของแอ็กนัสอีกอย่างคือไม่รู้ว่าดันเจี้ยนล็อกจะเรียกเมื่อไหร่
ถ้าอาวุธยังมาไม่พร้อมต่อสู้ แล้วเกิดเหตุลอบโจมตีอีก ศัสตราไม่คิดว่าตัวเองจะรับมือมอนสเตอร์ได้ด้วยตัวเปล่าเลย มีแต่ความตายเท่านั้นที่รออยู่
"ถ้าเรื่องดันเจี้ยนก็ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่ได้เรียกเร็วๆ นี้อยู่แล้ว" ขัตติยะพูดขัดความกังวลของทั้งสองคน
"นายรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?"
"อ้าว ฉันยังไม่เคยบอกนายเหรอว่าสัมผัสได้ว่าดันเจี้ยนล็อกใกล้จะมาเมื่อไหร่?"
"ไม่เคยบอกเลยครับไอ้คุณขัตติยะ!"
ถ้าเคยบอกจะมานั่งกลุ้มใจกันอย่างนี้เหรอ!
"อ้าวเหรอ นึกว่ารู้แล้ว ก็แบบพลังเวทมันรุนแรงมากจนใกล้ล้นดันเจี้ยนมันก็เรียกเราไง สำหรับพวกนักเวทหรือพวกพลังเวทสูงๆ ก็ประเมินได้แล้ว" ขัตติยะพูดเรื่องจริง
ถ้ามีฮันเตอร์ระดับสูงเข้ามาในเซฟโซนพวกเขาจะรู้ได้ถึงน้ำหนักของพลังเวทที่หนาแน่น ยิ่งหนักมากเท่าไหร่แปลว่าเวลาเรียกของดันเจี้ยนล็อกใกล้เข้ามาทุกที
ที่แอ็กนัสไม่เคยสัมผัสได้เพราะได้รับการคุ้มครองจากกุญแจ ด้วยความที่แอ็กนัสอ่อนแอจึงไม่อาจทนต่อพลังเวทที่กดดันขนาดใหญ่ได้ พวกเขาเลยไม่รับรู้มาก่อนจนกว่าพลังเวทจะอยู่ในระดับที่เสถียรพอ
ซึ่งเซเรียที่เป็นตัวเด่นในเซฟโซนประเทศไทยก็รับรู้ได้ในช่วงที่เลเวลถึงระดับสี่สิบแล้ว
สำหรับมนุษย์ทั่วไป พลังเวทไม่มีผลกระทบอะไร เพราะมันไม่ได้เข้าไปในร่างพวกเขาอย่างแน่นอน
คนธรรมดาในเซฟโซนจะไม่มีวันกลายเป็นสิ่งพิเศษได้จนกว่าจะหยิบกุญแจหรือออกจากเซฟโซนไปที่หอคอย
มันเรียกว่าการจำกัดสิทธิ์
บนโลกนี้ถึงฮันเตอร์จะดูเหมือนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร และแอ็กนัสอยู่ต่ำสุดในห่วงโซ่นี้ แต่ที่จริงแล้วคนธรรมดาต่างหากที่เป็นเหยื่อที่ต่ำต้อยที่สุดในกลุ่ม
เพราะพวกเขาไม่มีพลัง และเพิ่มพลังไม่ได้
ต่อให้ฉลาดก็ไม่อาจเพิ่มความฉลาดได้อย่างแอ็กนัสหรือฮันเตอร์
แต่มนุษย์ในตอนนี้ยังไม่ได้ตระหนักถึงมัน
ไม่อย่างนั้นแอ็กนัสคงไม่มองว่าเป็นเหยื่อบูชายันเพื่อความอยู่รอดของมนุษย์ส่วนใหญ่หรอก
แต่ขัตติยะไม่ได้มีพลังสัมผัสพลังเวทแข็งแกร่งของดันเจี้ยนล็อกได้ เขาแค่มีระบบผู้ช่วยอย่างแฟร์ทำให้สามารถดูได้ว่าดันเจี้ยนไหนเหลือเวลาเท่าไหร่ก่อนจะเรียก
"อ้อ นึกออกแล้ว เมื่อสองวันก่อนที่นายเรียกไปหานั่น เพราะนายสัมผัสได้ว่าดันเจี้ยนล็อกกำลังจะเรียกสินะติน นักบุญเป็นพวกที่มีพลังเวทสูง?" ศัสตรานึกไปถึงวันที่ถูกเรียกวันนั้น
ตอนแรกเขาคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ แต่เจ้าตัวดันพูดออกมาว่ารู้
แล้วทำไมไม่บอกแต่แรก!
"นักบุญถ้าพลังไม่สูงก็ไม่สามารถบัฟเยอะได้น่ะสิ"
"ก็จริง..."
"เดี๋ยวนะคะ ถ้าอย่างนั้นเราก็สามารถรู้ได้ว่าดันเจี้ยนล็อกใกล้จะมาเมื่อไหร่แน่ๆ ใช่ไหมพี่ติน" เซเรียถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ
"ใช่ สามารถบอกล่วงหน้าได้หนึ่งวันเลย"
"งั้นก็ดีเลยค่ะ ถ้าเป็นอย่างนี้เราก็ได้เปรียบมาก"
เซเรียพิจารณาแล้ว กลุ่มแอ็กนัสของพวกเขาไปรอดแน่ ถ้าใช้เรื่องนี้เป็นจุดขาย พร้อมด้วยเงินทุนของกลุ่มตอนนี้ก็สามารถพัฒนาไปได้ไกลแน่
การผ่านกุญแจแห่งพันธสัญญาขั้นที่ 8 ก็แค่เรื่องของเวลา
"แล้วครั้งต่อไปจะมาอีกครั้งเมื่อไหร่?" ศัสตราถาม อย่างน้อยได้เวลาคร่าวๆ ก็ยังดี
"น่าจะสักเจ็ดแปดวัน" ขัตติยะตอบ
ตอนแรกเขาคิดว่าจะไม่แอบเข้าดันเจี้ยนล็อกไปเพื่อไม่ให้มีพิรุธ แต่กลุ่มต้องการเวลาสำหรับเตรียมการ เลยจะแอบเข้าไปยืดเวลาให้สักหน่อย
ถือโอกาสไปเก็บสะสมเวลาด้วยเลย
"ถ้ามีเวลาเจ็ดแปดวันงั้นก็พอสำหรับเตรียมการ ตอนนี้ใช้คอนโดมิเนียมของฉันเป็นฐานก่อนแล้วกัน คิดว่ายังไงบ้างติน เซเรีย?" ศัสตราถามความเห็น
ยังไงก็จับกลุ่มกันแล้ว เวลาเข้าดันเจี้ยนก็ไปด้วยกันออกที่เดียวกันไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ
"ฉันอยู่ใกล้ๆ ยังไงก็ได้" ขัตติยะไหวไหล่
"ฉันอยู่คนละภาคน่ะสิคะ แต่ก็ไม่มีปัญหาเรื่องย้ายมาใกล้ๆ หรอก" เซเรียก็ไม่ขัดข้อง
เธออายุสิบแปดยังเป็นวัยรุ่นที่ต้องเรียนอยู่ แต่เพราะเป็นแอ็กนัสเธอก็เลยไม่ได้ไปโรงเรียนอีก เรื่องการย้ายที่อยู่ก็ไม่มีปัญหา คนส่วนใหญ่ในบ้านคงดีใจมากกว่าถ้าเธอออกมาห่างจากพวกเขา
คนแย่งมรดกจะได้น้อยลง
แต่ก็ไม่นานหรอก ถ้ามีพี่ตินและพี่ดาบอยู่ด้วย เรื่องของอำนาจในประเทศนี้ก็ไม่ไกลเกินเอื้อมเลย
เป็นแอ็กนัสที่มีอำนาจก็ต่อรองในประเทศก็ไม่เลว
"ถ้าเธอไม่ถือสา เมื่อจัดการเรื่องที่บ้านเสร็จแล้วก็ย้ายมาที่นี่เลย มันมีสามห้องนอน ห้องหนึ่งให้ตินอยู่แล้ว" ศัสตราเสนอพื้นที่ว่างของคอมโดมิเนียมให้
ความจริงห้องว่านั่นเอาไว้รับแขก ส่วนห้องของขัตติยะเป็นห้องประจำไปแล้ว ของใช้มีพร้อมแบบสามารถเข้าอยู่ได้ทันที
ก็เหมือนกับศัสตรา ถ้าไปบ้านของขัตติยะก็สามารถอยู่ได้เลยเพราะมีของใช้เหมือนกัน
เป็นเพื่อนที่เหมือนพี่น้อง มันก็จะจัดการง่ายหน่อย
"ว่าจะมาเช่าห้องอยู่น่ะ ไม่อยากรบกวน" เซเรียส่ายหน้าปฏิเสธความหวังดี
"ห้องเช่าที่นี่ก็ราคาแพงอยู่เหมือนกันนะ ถึงเราจะมีเงินทุนรวมกันมากกว่าร้อยล้านบาทก็เถอะ แต่ประหยัดไว้หน่อยก็ดี เผื่อว่าในอนาคตขยายกลุ่มเราคงต้องเลือกซื้อบ้านสักหลัง" ขัตติยะเสนอความคิดเห็น
ถ้ามองในระยะยาวกลุ่มเราไม่ได้มีกันแค่สามคน แต่จำนวนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าห้องของศัสตราจะกว้าง แต่ก็ไม่เพียงพอต่อการอยู่รวมกันของแอ็กนัส
ไหนจะแยกเพศชายหญิงอีก ซึ่งเป็นเรื่องละเอียดอ่อน
ถึงสังคมในโลกใบนี้จะไม่แบ่งแยกชายหญิงขนาดนั้นแล้วก็ตาม แต่ขัตติยะที่ถูกเลี้ยงดูโดยพี่สาวจึงมีความระมัดระวังกับผู้หญิงอยู่มาก
"มองหาเป็นตึกสำนักงานไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ ถ้าเป็นบ้านอาจจะไม่พอเหมือนกัน" ศัสตราก็คิดว่าห้องเขามันแคบไปสำหรับการขยายตัวของกลุ่มในอนาคต
เขาไม่คิดว่าคนที่จะเข้ามาอยู่บ้านจะมีแค่ห้าหรือสิบคนหรอกนะ
"เป็นตึกสำนักงานมันก็เด่นไปหน่อย ฉันอยากได้แบบที่ห่างไกลผู้คนพอควร"
"ทำไมล่ะ" ศัสตราเลิกคิ้วอย่างสงสัยและยังไม่คาดหวังกับคำตอบ
"ต้องไม่ลืมว่าแอ็กนัสป้องกันตัวเองด้วยสกิลไม่ได้เหมือนในดันเจี้ยนนะ ถ้าเกิดว่าเจอตัวง่ายๆ ข้อมูลเราก็หลุดออกไปง่ายน่ะสิ อีกอย่าง... เรากำลังแอบสร้างกลุ่มกันอย่างลับๆ ก็ทำให้มันดูลึกลับมากๆ ไปเลยเป็นไง"
"...ฉันก็คิดแล้วว่าเหตุผลนายมันไม่ค่อยจริงจัง"
เพราะขัตติยะติดเล่น แต่เหตุผลของเขาก็ดีพอที่จะรับฟัง
ใช่ แอ็กนัสไม่เหมือนฮันเตอร์ที่ใช้พลังนอกดันเจี้ยนได้ พวกเราใช้ได้แค่สกิลประเภทติดตัวเท่านั้น หรือไม่ก็สกิลที่ทำร้ายใครไม่ได้ เลยป้องกันตัวเองไม่ได้มากนัก พวกเขาควรระมัดระวังมากกว่านี้
โดยเฉพาะกับแอ็กนัสอย่างขัตติยะที่พิเศษอย่างมาก
"ถ้าอย่างนั้นฉันจะลองหาพื้นที่ดูนะคะ พอดีว่าในตระกูลเทวพันธ์มีที่ติดบางส่วนเหลืออยู่ ถ้าเอามาสร้างบ้านของพวกเราก็น่าจะได้" เซเรียเสนอ แต่ศัสตราไม่เห็นด้วย
"แบบนั้นตระกูลเทวพันธ์จะเจอตัวเราง่าย ทางเธอเองก็คงไม่อยากจะให้ทางนั้นรู้ตัวตนใช่ไหม เรื่องนี้คิดว่าให้ตินจัดการดีกว่า"
"ฮะ? ฉันเหรอ?" ขัตติยะชี้นิ้วใส่หน้าตัวเอง
"ก็นายเป็นหัวหน้า"
"...ตอนนี้ฉันชักไม่อยากเป็นหัวหน้าแล้วนะ"
คำว่าเป็นหัวหน้าเหมือนเป็นข้ออ้างในการโยนภาระมาให้ยังไงไม่รู้
แต่เรื่องนี้ก็ไม่เป็นปัญหากับขัตติยะจริงๆ นั่นแหละ
เพราะเขาเป็นลุกชายของเศรษฐีที่รอยมาจากการขายที่ดิน แน่นอนว่าเรื่องการติดต่อซื้อขายที่ดินในประเทศก็มีเส้นสายอยู่แล้ว
ที่เหลือก็แค่คิดว่าจะอยู่ส่วนไหนของประเทศเท่านั้นแหละ