              ซื้อที่ทำไร่
  เถียนเถียนกับชิงชิง มาถึงจวนท่านผู้ว่าก็ได้รับการต้อนรับอย่างดี
"มีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้ขอรับคุณหนูหลี่"เสมียนเอ่ยทักผู้มาเยือนอย่างสุภาพ
"ข้ามาซื้อที่ดินเปล่าเจ้าค่ะท่านลุง"
"คุณหนูจะเอาเท่าไหร่แล้วเป็นที่ใหนหรือขอรับ"
"ข้าขอดูก่อนนะเจ้าคะ มีของต่างอำเภอหรือไม่เจ้าคะ"
"มีขอรับรอซักครู่"
ผ่านไป 2 เค่อ
"นี่ขอรับคุณหนู เมืองเฉาหมิง 3 แปลง"
"แปลงละเท่าไหร่เจ้าคะท่านลุง"
"แปลงแรก 6000 ตำลึงทอง แปลงต่อมา 10000 ตำลึงทองและแปลงสุดท้าย 20000 ตำลึงทอง ขอรับคุณหนู"
"ข้าเอาทั้งหมดเจ้าค่ะ มีเมืองกุ้ยถัง ด้วย 4 แปลงนี่ แปลงละเท่าไหร่เจ้าคะ"
"5000 ตำลึงทอง 8000 ตำลึงทองและ 15000 ตำลึงทอง ขอรับคุณหนู"
"ข้าเอาพวกนี้ด้วยเจ้าค่ะ"
โดยรวมแล้ววันนี้ เถียนเถียนใช้เงินำไป 38,800 ตำลึงทอง
"ท่านลุงให้คนพาข้าไปดูที่แต่ละแห่งได้หรือไม่เจ้าคะ"
"ได้ซิ แต่เจ้าจะไปได้อย่างไรเจ้ายังไม่ออกเรือนเลยนะ"
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นเจ้าค่ะ ข้าจะปลอมเป็นบุรุษไปเจ้าค่ะ"
"อ้อ...เช่นนั้นก็แล้วไปแล้วเจ้าจะไปเมื่อไหร่ล่ะ "
"หลังจากพิธีปักปิ่นของข้าเสร็จเจ้าค่ะท่านลุง"
เมื่อนัดแนะกันเสร็จแล้ว หญิงสาวก็ชวนชิงชิงกับจวน
"พี่ใหญ่ท่านกลับมาแล้ว"เถียนเถียนเห็นพี่ชายยืนอยู่หน้าจวนก็โผเข้าเข้ากอดทันที
"เป็นอย่างไรบ้างเถียนเถียน สบายดีรึสบายดีรึไม่"
"ความจริงก็ไม่ค่อยสบายเลยเจ้าค่ะ สองแม่ลูกนั่นคอยกลั่นแกล้งข้าอยู่เรื่อย"ฟ้องอย่างแง่งอน
"หึ!! งั้นรึ ชิงชิง เจ้าไปตามนังถิงถิงมาพบข้า"
"เจ้าค่ะคุณชาย"ชิงชิงทำความเคารพคุณชายใหญ่ก่อนออกไป
ครู่ใหญ่บ่าวชายในจวนก็ลากถิงถิงมาโยนไว้ต่อหน้าคุณชายใหญ่
"ไง นังน้องนอกคอก ไม่ใช่ซิ เจ้าลูกนังแพศยา นังโคมเขียว ที่พ่อข้าไม่ต้องการมากกว่านะ"
"พี่ใหญ่ มันจะมากเกินไปแล้วนะ"
"เกินไปงั้นรึ แล้วแม่เจ้าที่วางยาพ่อข้าจนมีเจ้าขึ้นมา ทำให้แม่ข้าต้องตาย มันเกินไปหรือไม่ หนำซ้ำเจ้ายังวางยาน้องสาวข้าจนเกือบตายด้วยซ้ำ เพื่อให้ตัวเองกลายเป็นคุณหนูใหญ่"
"นางก็ไม่ได้ตายซะหน่อย"
"ใครว่าว่านางไม่ตาย นางตายแล้วต่างหาก"
เถียนเถียน เจ้าพูดอะไร"ผู้เป็นพี่ชายถามงงๆ
"เถียนเถียนตายไปแล้วเจ้าค่ะพี่ใหญ่ แต่ข้าคือดวงวิญญาณที่มาอาศัยอยู่เจ้าค่ะ"
"มันเป็นไปไม่ได้หรอกน้องพี่อย่า พูดเลย"ชายหนุ่มขำน้องสสว
"เฮ้อ!!!!ข้ารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่มีนก็เป็นไปแล้วเจ้าค่ะ ข้ามาจากอนาคต นับจากนี้เป็น พันๆปีเลยเจ้าค่ะ"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้ามันเป็นบ้าไปแล้ว เถียนเถียน เจ้าไม่คู่ควรกับตำแหน่งคุณหนูใหญ่เลยแม้แต่นิดเดียว"ถิงถิงหัวเราะลั่น
"หึ!!!"แค่นเสียงหยันๆ ก่อนปลดปล่อย ปราณขั้น10 ออกมา ทำให้ถิงถิงกระอักเลือด
"ไม่.....จริง.....เจ้าฝึกยุทธ์ไม่ได้นี่
"งานนี้ข้าคงต้องขอบคุณท่านเทพผู้เฒ่าผู้นั้นนอกจาจะ ถอนพิษให้ข้าแล้วยังช่วยให้ข้าฝึกยุทธ์ได้แบบก้าวกระโดดอีกด้วย"เฉลยยิ้มๆก่อนจะนั่งลงจิบชา
"เป็นความจริงใช่มั้ย"
"เจ้าค่ะเป็นความจริงและข้าก็ได้แก้แค้นให้เถียยเถียนไปบ้างแล้วเจ้าค่ะ"


     รับอุปการะเด็กกำพร้า
    เมื่อเดินทางออกมาจากโรงเตี๊ยม คืนนี้พวกเราจะค้างคืนกลางป่า
   " ทุกคนคืนนี้พวกเราต้องค้างคืนกลางป่า เดินทางในตอนกลางคืนมันอันตราย"
    ยามเซิน(15.00-16.59)
    บรรดาสาวๆพากันออกสำรวจป่าหาวัตถุดิบในการผลิตสินค้า
    เถียนเถียนเดินมาสักพักก็เจอดง เฉาเหม่ย(สตอเบอรี่)จึงรีบเรียกทุกคนมาช่วยกันเก็บ
    " มันคืออะไรเจ้าคะ" ถิงถิงถาม
    " นั่นสิเจ้าคะคุณหนู" ชิงชิงสงสัย
     " เฉาเหม่ย(สตอเบอรี่) มันกินได้นะ" ว่าพลางเด็ดชิมให้ดูต่อหน้า
     เมื่อลิ้นสัมผัสรสชาติ หวานอมเปรี้ยว ก็ยิ้มหวานเคลิ้บเคลิ้มไปกับรสชาติอันคุ้นเคย
     เมื่อทุกคนเห็นดังนั้นต่างพากันเด็ดมาลิ้มลองทันใด
    " หืมมม.....หวาน เปรี้ยว ลงตัวสุดๆ" เหม่ยฮวา
    " อร่อยมากก" ถิงถิงน้ำตาซึม
    " ต้องเอาไปปลูก" ชิงชิงเพ้อ
    " แน่นอน" เถียนเถียนเอ่ยขึ้น
    จากนั้นทุกคนก็ขุดต้นเฉาเหม่ยเข้าไปปลูกในมิติของเถียนเถียนทันที
     บริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ มีเด็กชายคนหนึ่งแอบมองทุกคนอยู่อย่างเงียบๆและแอบตามไปห่างๆหมายจะไปขโมยอาหาร โดยไม่รู้ว่าถูกจับได้ตั้งนานแล้วแต่ทุกคนก็ไม่ใส่ใจ เมื่อไม่ได้ทำอันใดผิดก็ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว
    ด้าน องค์รัชทายาท
    หลังจากรู้ว่านางในดวงใจออกเดินทางไปท่องเที่ยวก็รีบสะสางงานทั้งหมดแล้วรีบออกเดินทางทันที
    เท้าที่กำลังจะก้าวออกจากตำหนักต้องหยุดชะงัก
    " คุณหนูไป๋ขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ" ฉีกงกงเข้ามากราบทูล
     " ไปบอกนางว่าเปิ่นหวางไม่ว่าง" สั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา
     พอสั่งความเสร็จก็เดินออกไปขึ้นรถม้า แต่ก็ไม่วายโดนดักรอ
     " ถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ" ไป๋จิ่วอิง ยอบกายน้อยๆชม้อยชม้ายชายตามององค์รัชทายาท แต่องค์รัชทายาทไม่สนใจขึ้นรถม้าไป
   " เอ่อ...องค์รัชทายาทจะเสด็จไปใหนหรือเพคะ ขอหม่อมฉันไปด้วยได้หรือไม่" เอ่ยอย่างมีความหวัง
     " เจ้าเป็นสตรี จะรอนแรมไปกับเปิ่นหวางได้เยี่ยงไร" เอ่ยตอบน้ำเสียงเย็นชา
     " แต่ จางหลิ่งหยู ทำไมนางจึงเดินทางไปกับพระองค์ได้เพคะ"
     " เปิ่นหวางจะให้ใครไปกับเปิ่นหวางแล้วเจ้ามายุ่งอันใด" องค์รัชทายาทเริ่มไม่พอใจ
    " ในเมื่อนางไปกับพระองค์ได้หม่อมฉันก็ต้องไปได้เพคะ" เถียงข้างๆคูๆ
     " คุณหนูไป๋ ท่านจะไปกับองค์ชายในฐานะใดรึ" จางหลิ่งหยูถามไป๋จิ่วอิง
      ไป๋จิ่วอิงมององค์ชายเล็กน้อยก่อนจะตอบ
   " ข้าจะไปกับพระองค์ในฐานะใดแล้วมันเกี่ยวอันใดกับเจ้า"
    " เกี่ยวซิ เพราะข้าไปในฐานะน้องสาว แล้วเจ้าเล่าไปในฐานะใดรึ" จางหลิ่งหยูเหยียดยิ้มเยาะเย้ย' หึ สตรีเช่นเจ้าข้าไม่ยอมให้พี่ชายที่แสนดีของข้า เป็นสามีเจ้าเด็ดขาด' จางหลิ่งหยูคิดในใจอย่างขบขัน
    ไป๋จิ่วอิง ตอบอย่างมั่นใจ
     " ฐานะ ว่าที่พระชายาอย่างไรเล่า"
    " บังอาจ!!!! เปิ่นหวางไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะชั่วช้าถึงเพียงนี้ หวังให้เปิ่นหวางรับรักเจ้าต่อหน้าชาวบ้านงั้นรึ ฝันไปเถอะ ตำแหน่งฮองเฮาในอนาคตของเปิ่นหวางไม่มีวันที่จะเป็นเจ้า" องค์รัชทายาทตวาด ไป๋จิ่วอิง
    " องค์รัชทายาท ไยท่านจึงกล่าวเช่นนี้ ข้ารักท่านถึงเพียงนี้ไยไม่เห็นใจข้าบ้าง ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวท่านนอกจากข้า" ไป๋จิ่วอิงไม่ยอมแพ้
    เมื่อไป๋จิ่วอิงพูดออกไปชาวบ้านต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปทั่ว
    " ตายแล้วองค์รัชทายาทไล่ขนาดนี้ยังหน้าด้านขู่พระองค์อีก" ชาวบ้าน 1
    " นั่นสิ คนเช่นนี้หากได้เป็นฮองเฮาแผ่นดินคงลุกเป็นไฟ" ชาวบ้าน 2
     องค์รัชทายาทเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็โกรธมาก
     " สตรีเช่นเจ้าเปิ่นหวางไม่กินให้เสาะท้องหรอกนะ" องค์รัชทายาทเอ่ยหยันๆ
    " ก็ลองดูซิเพคะถ้าพระองค์ ไม่เลือกหม่อมฉัน หม่อมฉันจะจัดการอย่างไรกับคนที่พระองค์เลือก ก็รอดูได้เลย"
    " ทหาร!!!!! ตบปากนางฐานกำเริบเสิบสานไม่ให้เกียรติเปิ่นหวาง"
    " พะย่ะค่ะ"
    เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ
    เมื่อไป๋จิ่วอิงที่โดนตบเลือดกลบปาก แต่ไม่วายส่งสายตาอาฆาตมาให้
    " ทำไมโกรธหรือ เจ้าจะใช้อำนาจของพ่อเจ้ามาข่มขู่เปิ่นหวางละซิ หึ!!! คิดว่าพ่อเจ้าจะช่วยเจ้าหรือไม่เล่า ไป๋จิ่วอิง" องค์รัชทายาทกล่าวเสียงเหี้ยม เนื่องด้วยรู้มาว่าไป๋หลิวไท่ บิดาของนางนั้นเป็นคนยุติธรรมพอสมควร
    ไป๋จิ่วอิงสะท้านในอก เมื่อนึกถึงบิดา ที่ไม่เคยสนใจไยดีมารดา เพราะบิดานั้นรักกับฮูหยินรองอยู่ก่อนที่จะมาแต่งกับมารดาของตน แต่นางถูกฮูหยินรองกับลูกๆกลั่นแกล้งมาโดยตลอด แต่บิดาก็ไม่เคยให้ความเป็นธรรมกับตนและมารดา แม้แต่ครั้งเดียว
    เมื่อองค์รัชทายาทกล่าวจบก็ขึ้นรถม้าจากไปปล่อยให้ไป๋จิ่วอิงนั่งอยู่ตรงนั้น
     ตัดมาที่เถียนเถียน
      ทุกคนวางแผนแปรรูปเฉาเหม่ยที่ได้มา
     " ชิงชิง ตัดขั้วออกล้างน้ำเอาฝุ่นผงออกให้สะอาด อย่าแช่น้ำนานนะรีบเอาขึ้นจากน้ำให้สะเด็ดน้ำนะ" เถียนเถียนเริ่มสั่งงานทันที
      " ข้าเล่าเจ้าคะ" ถิงถิงรีบถามทันที
     " เจ้าไปหาหม้อใบใหญ่ๆมา ไปตามพี่ใหญ่มาหาข้าด้วย" เถียนเถียนสั่ง
     " เจ้าค่ะ" ถิงถิงรีบวิ่งออกไปอย่างร่าเริง
    เถียนเถียนส่ายหน้ายิ้มๆ
    คุนหมิงหลังจากพวกเถียนเถียนไปหาเก็บผลไม้ป่ากันก็พาพวกทหารไปล่าสัตว์ก็ได้หมูป่ามาเป็นอาหารเย็นก็สั่งให้ชำแหละหมูเตรียมย่างทันที
   เสียงเรียกเขามาแต่ไกลทำให้เขาหันกลับไปมอง
    " พี่ใหญ่เจ้าคะ" ถิงถิงเรียกมาแต่ไกล" พี่สาวให้มาตามเจ้าค่ะ"
    " เบาๆหน่อย คุณสมบัติของกุลสตรีหายไปไหนหมด" คุนหมิงดุเบาๆ
     " ก็ข้ามีความสุขนี่เจ้าคะ" ถิงถิงทำปากยื่นงอนๆ
     " เฮ้อ!!!! ชั่งเถอะ" คุนหมิงเอ่ยเสียงหน่าย" ทำตัวเป็นลิงเป็นค่างแบบนี้จะมีชายใดมาสู่ขอเจ้าล่ะทีนี้"
    " เฮอะ!!!! ไม่มีก็ชั่งซิเจ้าคะ" ถิงถิงแค่นเสียง" รีบไปเถอะเจ้าค่ะ พี่สาวรออยู่" พูดพลางดันหลังคนเป็นพี่ไปหาพี่สาว
    เมื่อพี่ชายไปแล้วถิงถิงจึงไปเอาหม้อไปให้พี่สาว
    ฝ่ายคุนหมิง เมื่อมาถึงก็โดนน้องสาวใช้งานตั้งแต่ ก่อไฟ ยันไปตักน้ำมาให้ เมื่อถิงถิงเอาหม้อมาให้นางก็ให้คุนหมิงเทน้ำใส่หม้อตั้งไฟทันที เมื่อน้ำเดือดก็ใส่เฉาเหม่ยต้มจนเนื้อเฉาเหม่ยเปื่อยยุ่ยก็กวนไปเรื่อยๆค่อยๆใส่น้ำตาลไปที่ละน้อย เมื่อกวนเสร็จก็เก็บใส่ไหใบเล็กๆเก็บไว้ในมิติ
   ด้านเด็กชายผู้เฝ้าแอบมองความเป็นไปของทุกคนอยู่อย่างเงียบๆ เมื่อทุกคนเข้านอนหมดแล้ว ก็ค่อยๆย่องออกมาตรงไปค้นตามหม้อตามไหหาเศษอาหารทันใด
    ด้านองครักษ์เงา เมื่อเห็นเป้าหมายเดินเข้ามาในจุดที่ต้องการแล้วก็ไปปิดล้อมเอาไว้ทุกด้าน ก่อนที่ทุกคนจะแสดงตัว
    " เจ้าเป็นใคร" คุนหมิงถามเสียงเย็น
    เด็กชายสะดุ้ง ตัวสั่นหวาดกลัว
   " ว่าอย่างไรเล่า" เสียงหวงหลงกล่าวออกมาก่อนจะปรากฏตัวตรงหน้าเด็กชาย
    เมื่อเด็กชายเห็นดังนั้นก็ตกใจกล่าวออกไปอย่างหวาดกลัว
    " ข้ากลัวแล้ว ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าแค่ต้องการอาหารไปให้น้องๆของข้ากินเท่านั้น"
   " แล้วน้องๆของเจ้าเล่า" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเบาๆ
   " อยู่ในป่าท้ายหมู่บ้านขอรับ" เด็กน้อยร้องไห้สะอึกสะอื้น
    " งั้นไปหาน้องๆของเจ้ากัน" เถียนเถียนพูดกับเด็กน้อยพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้
    " หยุดร้องไห้ได้แล้ว ลูกผู้ชายเขาไม่ร้องไห้ ให้ใครเห็นง่ายๆหรอกนะ" คุนหมิงปลอบ
    ทุกคนตัดสินใจไปที่บ้านของเด็กน้อย เมื่อไปถึงทุกคนต้องน้ำตาซึม
    บ้านหรือ!!!!!
    ' กระท่อมโสโครกนี่พวกเขาอยู่กันได้อย่างไร' ในใจของทุกคนต่างคิดเช่นเดียวกัน
    ภายในกระท่อมเมื่อได้ยินเสียงจากด้านนอกก็ค่อยๆแง้มประตูออกดูอย่างหวาดๆ
    " ทุกคนพี่กลับมาแล้ว" เด็กชายเรียกน้องๆ
     เมื่อคนในกระท่อมออกมาทุกคนต้องตกตะลึง  เพราะพวกเขาผอมมาก
     " พี่ใหญ่ ได้อาหารมาหรือไม่เจ้าคะ" น้องเล็กเป็นคนเอ่ยถาม
     คนเป็นพี่ส่ายหน้า
     " พวกเจ้าหิวมากหรือไม่" เถียนเถียนเอ่ยถามเด็กๆ
     " หิวขอรับ พี่สาว" น้องคนที่2 เอ่ยถาม
  " รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวก็ได้กินกันแล้ว" เหมยฮวาปลอบเด็กๆ
   ส่วนถิงถิงกับชิงชิง นั้นไปเตรียมอาหารให้เด็กๆกินทำอาหารไปก็ร้องไห้กันไป เพราะสงสารเด็กๆ
    ผ่านไป 2 เค่อข้าวต้มหมูก็เสร็จ ทั้ง 2 คนรีบตักให้เด็กๆกินก่อนกำชับให้ระวังร้อน
    เมื่อได้กินอาหารทุกคนก็ดีใจจนน้ำตาไหลพวกเขาไม่ได้กินอะไรมาเกือบ สัปดาห์แล้ว
    " อร่อยมั้ยเด็กๆ" ถิงถิงถามเด็กๆนางคอยดูแลเด็กๆคอยเติมข้าวต้มให้
     " อร่อยขอรับ/เจ้าค่ะพี่สาว"
      " อร่อยก็กินเยอะๆนะ" ถิงถิงเอ็นดูเด็กๆ
     เถียนเถียนที่เห็นเด็กๆกินข้าวกันอิ่มแล้ว ก็ถามเด็กชายผู้เป็นพี่
    " ทำไม พวกเจ้าไม่มีอาหารล่ะ ในเมื่อในป่ามีแต่ของกินทั้งนั้นเลยนะ"
    " ข้าไม่รู้ว่าสิ่งใหนกินได้สิ่งกินไม่ได้ขอรับ" เด็กชายตอบเสียงเศร้าๆ
   " แล้วพ่อแม่ของพวกเจ้าล่ะ"
   " พวกท่านเสียหมดแล้วขอรับ"
    " แล้วพวกเจ้าไม่มี ญาติพี่น้องที่ใหนอีกหรือ" คุนหมิงถาม
     " ยังมีท่านปู่ท่านย่าขอรับ"
     " แล้วทำไมพวกเจ้าไม่ไปอยู่กับเขาล่ะ"
     " พวกเขาไล่พวกข้าออกจากตระกูลขอรับ เพราะท่านพ่อแต่งกับท่านแม่ที่เป็นแค่ชาวบ้านจนๆ ไม่ร่ำรวยเท่าสตรีที่ต้องการให้ท่านพ่อแต่งงานด้วยขอรับ"
    " จริงซิ พวกข้าลืมถามชื่อพวกเจ้าไปเสียสนิท" คุนหมิงเอ่ยขึ้น
    " ข้า จางหย่งชุนขอรับ เป็นพี่ใหญ่ขอรับ"
    " ข้าจางหย่งหมิงขอรับ เป็นพี่รองขอรับ"
     " ข้าจางหย่งฉีขอรับ เป็นพี่คนที่ 3 ขอรับ"
     " ข้าจางเหม่ยเหมยเจ้าค่ะเป็นน้องเล็กเจ้าค่ะ"
   " แล้วพวกเจ้าอายุเท่าไหร่รึ" ชิงชิงถาม
   " ข้า 13 หนาว ขอรับ" จางหย่งชุนตอบ
   " ข้า 11 หนาว ขอรับ" จางหย่งหมิงตอบ
    " ข้า 8 หนาว ขอรับ" จางหย่งฉีตอบ
     " ข้า 5 หนาว เจ้าค่ะ" จางเหม่ยเหมยตอบ
    " เอาล่ะไปนอนพักผ่อนกันเสียพรุ่งนี้ข้าจะพวกเจ้าไปเก็บผลไม้ป่ากัน ข้าจะสอนให้พวกเจ้าเรียนรู้เรื่องสมุนไพรด้วย" เถียนเถียนบอกกับเด็กๆ
    " ขอรับ/เจ้าค่ะ"เด็กๆพูดพร้อมกัน
    เมื่อเด็กๆไปนอนแล้ว คุนหมิงถามน้องสาวทันที
    " เจ้าจะพาพวกเขาไปด้วยหรือเถียนเถียน"
    " ใช่เจ้าค่ะ ข้าจะสอนพวกเขาทำการค้า ส่วนคนใหนอยากรับราชการข้าก็จะส่งเสริมเจ้าค่ะ" คนเป็นน้องตอบยิ้มๆ
    " ดียิ่ง เจ้าค่ะพี่สาว ข้ากับชิงชิงก็จะช่วยดูแลพวกเขาด้วยเจ้าค่ะ" ถิงถิงสนับสนุนพี่สาว
    " ใช่เจ้าค่ะคุณหนู ข้าก็จะช่วยคุณหนูสอนพวกเขาด้วยเจ้าค่ะ" ชิงชิงเต็มใจช่วยพวกเขาพี่น้อง
    ฝ่ายองค์รัชทายาท ก็เร่งเดินทางมาจนถึงจุดที่นางในดวงอยู่แล้ว แต่แปลกใจเมื่อเห็นทหารอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น
   " ทุกคนไปใหนกันหมด" องค์รัชทายาทถามเสียงเย็น
     ทหารมองตากันไปมา
     " แล้วท่านเป็นใคร ทำไมเราต้องตอบด้วย" ทหารไม่ยอมตอบกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ไม่ประสงค์ดีต่อนายของตน
   " หลี่คุนหมิงอยู่ที่ใด ไปตามเขามาพบข้าเดี๋ยวนี้" องค์รัชทายาทสั่งเสียงเรียบ
  " เจ้า....." ยังไม่ทันได้โต้ตอบก็มีมือของเพื่อนทหารเอื้อมมาปิดปากเสียก่อน
  " ขอประทานอภัยพะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท" ทหารนายหนึ่งจำองค์รัชทายาทได้ก็รีบปิดปากเพื่อนแล้วเอ่ยปากขออภัยโทษทันที
   ทุกคนตกใจ
   " เจ้าว่าอย่างไรนะ" เพื่อนที่โดนปิดปากถามเสียงสั่นๆ
   " ก็นี่ องค์รัชทายาทจ้าวหนานกง สหายของคุณชายอย่างไรเล่า"
  เมื่อได้ฟังทหารคนนั้นคุกเข่าลงทันใด
   " ขออภัย พะย่ะค่ะองค์รัชทายาท" เอ่ยขออภัยเสียงสั่นๆ
   " เหตุใดเจ้าไม่บอกข้าว่าหลี่คุนหมิงอยู่ที่ใด"
    " กระหม่อมกลัวว่าพระองค์จะเป็นคนร้ายมาทำร้ายคุณชายกับคุณหนูพะย่ะค่ะ"
    " ดียิ่ง เจ้าทำงานได้ดี" องค์รัชทายาทกล่าวชม" ลุกขึ้นเถอะข้าไม่โกรธเจ้าหรอก"
   " ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ"
   เมื่อจางหลิ่งหยูอยู่ภายในรถม้ามานานมากแล้วก็ตัดสินใจลงจากรถม้าเข้ามาถามองค์รัชทายาท
   " พี่ชาย เมื่อไหร่ข้าจะได้พบว่าที่พี่สะใภ้เล่าเจ้าคะ"
   " รอซักประเดี๋ยวเถิด"
   เมื่อสอบถามได้ความเป็นที่เรียบร้อย ทุกคนก็เก็บของตามไปทันที
    ด้านหลี่คุนหมิงเห็นขบวนรถม้าก็แปลกใจ เมื่อเห็นรถม้าคุ้นตาขับเข้ามายังชายป่าท้ายหมู่บ้าน
    องค์รัชทายาทลงมาจากรถม้าก็เดินตรงมาหาสหายรักทันทีพร้อมมองไปรอบๆหานางในดวงใจ
    " ถวายพระพรองค์รัชทายาทพะย่ะค่ะ"
   " ว่าที่พระชายาเปิ่นหวางเล่า คุนหมิง" องค์รัชทายาทเอ่ยถามสหายรักทันที
   ฝ่ายสหายรักก็คิ้วกระตุกทันควัน 'นี่ วางน้องสาวของเขาไว้ในตำแหน่งว่าที่พระชายาเชียวหรือ ไม่ได้การคืนนี้ต้องไปนอนใกล้ๆน้องสาวแล้ว' คุนหมิงคิดในใจอย่างเพลียๆกับสหายหน้ามึน
   " น้องสาวกระหม่อมนอนแล้วพะย่ะค่ะ เอาไว้พรุ่งนี้องค์รัชทายาทค่อยพบนางได้หรือไม่" คุนหมิงต่อรอง
    " เอาอย่างไรก็เอาเถิดเจ้าค่ะ" จางหลิ่งหยูเอ่ยขัดทั้ง 2 ขึ้น
    " หืมม.....หยูเอ๋อเจ้าก็มาด้วยหรือ"
    " เจ้าค่ะ ข้าจะมาดูหน้าว่าที่พี่สะใภ้เจ้าค่ะ" คำตอบของจางหลิ่งหยูทำเอาคุนหมิงใบหน้ามืดครึ้มลงทันควัน


       ไปเยือนโรงประมูล
เมื่อทุกคนออกจากถ้ำก็เป็น ยามซวี(19.00-20.59)แล้ว
ถิงถิง ชิงชิง กับพวกเด็กๆเดินวนไปมา เพราะเป็นห่วงทุกคน คอยอุ่นอาหารเอาไว้เพื่อว่า เมื่อทุกคนกลับมาแล้วจะหิว
" เมื่อไหร่พวกพี่ๆจะกลับมาเจ้าคะ"จางเหม่ยเหมยถามขึ้น
" พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน" ถิงถิงตอบเด็กน้อย
" เฮ้อ!!!! เอาล่ะ เรามาอุ่นอาหารไว้รอพวกเขากันดีกว่า พวกเขากลับมาจะได้กินกันเลย" ชิงชิงถอนหายใจ
" ก็ดีเหมือนกัน" ถิงถิงเห็นด้วย
ใช้เวลาสักพักอาหารก็อุ่นเสร็จ ทุกคนก็กลับมาพอดี
" พวกพี่ๆ ไปเที่ยวทำไมไม่ชวนพวกเราไปด้วยล่ะเจ้าคะ" จางเหม่ยเหมย งอนอมแก้มพองลมอย่างน่ารัก
" โอ๋ๆ ....ไม่งอนนะเด็กดีพวกพี่ไม่ได้ไปเที่ยว แต่ไปทำงานน่ะ จึงไม่ได้ชวนเจ้าไปด้วย" เถียนเถียนรีบง้อเจ้าเด็กน้อยน่ารักทันที" คราวหน้าพี่จะชวนเจ้าดีหรือไม่"
" สัญญานะเจ้าคะ พี่สาว" เด็กหญิงทวงสัญญาทันที
" ได้จ้ะ ใหนมีอะไรกินบ้าง พี่สาวหิวแล้ว"
" พวกพี่ๆทำอาหารเอาไว้แล้วเจ้าค่ะ แต่พวกพี่ๆ ไม่กลับมาเสียที พี่ๆก็เลยเอาไปอุ่นอยู่เจ้าค่ะ" เด็กหญิงอธิบาย
แต่เมื่อเด็กหญิงหันไปเห็นชายหญิงที่มากับพวกพี่ๆก็ถามพี่ๆทันที
" ใครหรือเจ้าคะพี่สาว" เด็กหญิงถาม
" อ้อ นี่คือพี่ หวงเฟย กับพี่เฟยหวง พวกเขาจะเดินทางไปกับพวกเราน่ะ" เถียนเถียนตอบ
" ใช่จ้ะ พี่ 2 คนจะไปเที่ยวกับเหม่ยเหมยด้วย ไม่รู้ว่าเหม่ยเหมยจะยอมให้พวกพี่ 2 คนไปด้วยหรือเปล่าน้า" หวงเฟยพูดคุยทำความรู้จักกับเด็กน้อยน่ารักตรงหน้า
" ดีเจ้าค่ะ เหม่ยเหมย จะได้มีพี่สาวพี่ชายเพิ่มเจ้าค่ะ เย้ เย้ เย้" เหม่ยเหมยกระโดดโลดเต้น ด้วยความดีใจ
เฟยหวงมองเด็กน้อยด้วยความเอ็นดูเด็กน้อยด้วยรอยยิ้มละไม
หลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อยก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน
ยามเหม่า(05.00-06.59)
ทุกคนลุกขึ้นมาทำกิจวัตรของตนเองก่อนจะเร่งออกเดินทางไปให้ถึงเมืองถัดไป
7 วันต่อมา ทุกคนเดินทางมาถึงเมือง เฉาหมิง
ชาวบ้านที่เห็นรถม้าหรูหราขับเข้ามาในเมืองก็มองอย่างสนอกสนใจ
รถม้าไปหยุดอยู่หน้าโรงเตี๊ยม ทุกคนได้เห็นหญิงสาวนางหนึ่งลงมาจากรถม้าทุกคนตกตะลึงกับความงามของนาง
เหล่าบุรุษมองนางอย่างเคลิ้มเคลิ้บเคลิ้มหลงใหล
บรรดาสตรีต่างริษยาพวกนาง
องครักษ์นำป้ายห้องมาส่งให้องค์รัชทายาท
เมื่อได้รับป้ายห้องจึงพากันเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม เมื่อมาถึงโถงด้านในของโรงเตี๊ยม ก็มีชายผู้ไม่รู้จักรักตัวกลัวตายมาขวางหน้าพร้อมจ้องมอง เถียนเถียนด้วยสายตาหยาบโลน
" ส่งแม่นางคนงามผู้นี้มาให้บิดาเจ้าเสียแล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ชายหนุ่มผู้โชคร้ายเอ่ยขึ้นมา
" ไสหัวไปก่อนที่เจ้าจะไม่มีเงาหัว" องค์รัชทายาทกัดฟันพูด
" บังอาจ!!!! เจ้ากล้าดียังไง ถึงได้มาพูดจาโอหังกับคุณชาย" บ่าวข้างกายของชายผู้โชคร้ายตวาดขึ้น
" ใช่ ใช่....ก็แค่สตรีนางเดียว แบ่งๆกันเชยชมจะเป็นอันใดไป" ชายผู้โชคร้ายเอ่ยขึ้น
คำพูดของชายตรงหน้าทำให้องค์รัชทายาทกริ้วหนัก
" จับมันไว้ มัดมันตากแดดเอาไว้" องค์รัชทายาทสั่งองครักษ์เสียงเข้ม
" พะย่ะค่ะ"
ทหารกรู่เข้ามาจับชายผู้โชคร้ายทั้งสามไปจัดการ
" ปล่อยข้านะ เจ้าคนชั้นต่ำ ปล่อยบิดาผู้นี้เดี๋ยวนี้" ชายหนุ่มยังตะโกนไม่เลิก
" ข้าพึ่งรู้ว่าเจ้าเป็น ฮ่องเต้นะ" องค์รัชทายาทแค่นเสียงดูแคลน
ทุกคนที่ได้ยินถึงกับงงงวย แต่ก็มีคนผู้หนึ่งตะโกนขึ้นมาว่า
" เดี๋ยวนะ คนกลุ่มนั้นขานรับชายผู้นี้ว่า ' พะย่ะค่ะ' หรือว่า...."
ว่าแล้วคนผู้นั้นก็คุกเข่าลง
" เจ้าเป็นอันใด เฒ่าหม่า" เพื่อนที่มาด้วยกับถามด้วยความตกใจ แต่เฒ่าหม่าหาได้สนใจเพื่อนไม่ แต่หันไปถามทหารที่บริเวณนั้นแทน
" หลานชาย ชายหนุ่มผู้นั้นเป็นใครหรือ"
ทหารหันมามองชายชราเล็กน้อยก่อนตอบ
" เรียนท่านผู้เฒ่า นี่คือ องค์รัชทายาท จ้าวหนานกง ขอรับ"
ทุกคนที่ได้ยินถึงกับคุกเข่าลง
" เจ้าช่างบังอาจนักกล้าแอบอ้างเป็นองค์รัชทายาทเชียวหรือ" ชายหนุ่มผู้โชคร้ายแค่นเสียง" ถ้าเจ้าเป็นองค์รัชทายาท ข้าก็เป็นฮ่องเต้แล้ว เหอะ!!!"
องค์รัชทายาทเหยียดยิ้มเย้ยหยัน
" ไปสืบมา"
" พะย่ะค่ะ"
องค์รัชทายาทเดินเข้าไปหาเถียนเถียน ก่อนจะสั่งชิงชิง
" ชิงชิง พาคุณหนูเจ้าไปอาบน้ำ แล้วเอาชุดนี้ไปเผาทิ้งซะ"
" ทำไมพระองค์ต้องเอาชุดของหม่อมฉันไปเผาด้วยเพคะ"เถียนเถียนไม่สบอารมณ์
" ก็เพราะว่ามันมองเห็นดูร่างกายเจ้าอย่างไรเล่า" องค์รัชทายาทรับสั่งแบบหัวเสียสุดๆ
ทุกคนที่ได้ยินถึงกับอ้าปากค้างถึงขนาดเอาชุดไปเผานี่มันออกจะเกินไปหน่อย มั๊ย
" เหอะ!!!! เจ้าจะเผาชุดทำไมเจ้าหนุ่ม ควักลูกตาคนมองไม่ดีกว่าหรือ" ชายชราผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น
" เป็นความคิดที่ดี" องค์รัชทายาทเห็นด้วยพลางปรายตามองชายผู้โชคร้าย
ผ่านไป 1 ชั่วยาม ทหารองครักษ์ก็กลับมา
" ทูลองค์รัชทายาท ชายผู้นี้เป็นหลายชายคหบดีเหลียน พะย่ะค่ะ"
จากคำบอกเล่าขององครักษ์ชายผู้นี้ชื่อ เหลียนอี้ซิง เป็นหลานปู่ของเหลียนห่าวหราน ที่รักและตามใจหลานชายแบบสุดๆ แม้หลานสาวอย่างเหลียนชิงเหยียน จะคอยปรามผู้เป็นปู่ แต่ก็หาฟังไม่ แม้ว่านางจะบอกว่าเหลียนอี้ซิง จะนำพาตระกูลล่มสลายก็ไม่ยอมฟัง
เมื่อฟังองครักษ์รายงานจบก็สั่งให้ไปเชิญคหบดีเหลียนมาเข้าเฝ้าและให้ไปเชิญท่านเจ้าเมืองมาด้วย
1 ชั่วยามผ่านไป
คหบดีเหลียนเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยม เมื่อเห็นสภาพหลานรักก็ตวาดขึ้น
" ไอ้ลูกสุนัขตัวใหน มันบังอาจทำร้ายหลานชายข้า"
" ท่านปู่ ท่านปู่ ช่วยข้าด้วยพวกมันจะฆ่าข้า" เหลียนอี้ซิงฟ้องผู้เป็นปู่
" ไม่ต้องห่วง ไม่ว่ามันจะเป็นใครปู่จะเอาเลือดของมันมาล้างเท้าเจ้าให้ได้"
ทุกคนได้ฟังที่คหบดีเหลียนพูดก็ได้แต่สมเพชตระกูลเหลียน
เหลียนชิงเหยียน เดินเข้ามาพร้อมกับเหลียนเยียนเจี๋ย ผู้เป็นน้องสาวได้ยินเข้าพอดี
" เจี๋ยเอ๋อร์ ไปตามท่านพ่อมาบอกว่าต้องแยกบ้านเป็นการด่วน หายนะของตระกูลเหลียนกำลังบังเกิด บอกคนอื่นๆที่อยู่ฝ่ายเราให้เตรียมตัว"
" เจ้าค่ะ พี่สาว" เหลียนเยียนเจี๋ยรับคำ
ฝ่ายท่านเจ้าเมืองมาทันได้ยินคำพูดของคหบดีเหลียนพอดีก็ได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ
" เหลียนห่าวหราน จะพูดจะจาอะไรก็ระวังปากเจ้าบ้าง" เฉินต้าตง เจ้าเมือง เฉาหมิงตำหนิคหบดีเหลียน
" ท่านจะมาตำหนิข้าได้อย่างไร ท่านดูสภาพหลานชายข้าแล้วเยี่ยงนี้จะให้ข้าระวังคำพูดคำจางั้นหรือ" คหบดีเหลียนขึ้นเสียงใส่ท่านเจ้าเมือง
" แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับความผิดของมัน" ท่านเจ้าเมืองตะคอกคหบดีเหลียน
" นี่ท่านเข้าข้างคนต่างถิ่นมากกว่าคนบ้านเดียวกันรึ" คหบดีเหลียนโยนความผิดให้กลุ่มคนเดินทาง
" พอซะทีเถอะท่านพ่อข้าต้องการแยกบ้านกับท่านตอนนี้เดี๋ยวนี้" เหลียนหยางจงเอ่ยขัดขึ้นมา เขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว
" เจ้ากล้าดียังไงมาแยกบ้าน เจ้าลูกอกตัญญู" คหบดีเหลียนตะคอกลูกชาย
" ที่พวกข้าต้องการแยกบ้านก็เพราะไม่ต้องการให้ตระกูลเหลียนพินาศไปกับคนชั่วช้าอย่างพวกท่านสองปู่หลาน" เหลียนชิงเหยียนเอ่ยขึ้น
" หุบปากนะนังเด็กปีศาจ!!!!" คหบดีเหลียนตวาดหลานสาวด้วยความโกรธ" เรื่องนี้เจ้ามาสอดปากได้หรือ"
" คนที่ต้องหุบปาก คือท่าน ท่านพ่อ" เหลียนหยางจงเอ่ยเสียงเข้ม" ท่านเอาแต่เข้าข้างเหลียนอี้ซิงจนไม่สนถูกผิด ล่วงเกินองค์รัชทายาทและว่าที่พระชายา อย่างไม่เกรงกฎหมายบ้านเมือง ท่านก็ต้องไปตายกับมันแค่สองคนอย่าลากเอาคนที่ไม่เกี่ยวข้องไปตายด้วย"
ทุกคนได้ยินที่เหลียนหยางจงพูดก็พยักหน้า
" ใช่ ใช่ คหบดีเหลียน ท่านถือหางหลานชายจนไม่สนถูกผิด หลานชายท่านฉุดคร่าลูกหลานชาวบ้านไปย่ำยี ท่านก็หาว่าพวกนางให้ท่าเรียกร้องตำแหน่งฮูหยินเอก ใครเขาจะอยากได้เศษสวะอย่างหลานชายท่านไปทำพันธุ์รึ"ชาวบ้านผู้หนึ่งพูด
" หึ! องค์รัชทายาทงั้นรึ เจ้าคิดว่าองค์รัชทายาทที่ใหนจะเดินดุ่มๆมาให้พวกเจ้าได้เห็นงั้นรึ" คหบดีเหลียนไม่เชื่อ
องค์รัชทายาทยิ้มเย็น
ท่านเจ้าเมืองเหลือบมององค์รัชทายาทเล็กน้อย ' เจ้าหลานหน้าตายเอ๊ย' ท่านเจ้าเมืองที่รู้เรื่องทั้งหมดจากองครักษ์ของหลานชายเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะถอนหายใจกับความเย็นชาของหลานชาย ก่อนจะหันไปมองว่าที่หลานสะใภ้
' เฮ้อ!!!! งดงามปานนี้มิน่าเล่า เหลียนอี้ซิงถึงอยากได้'
" นั่นสิ ท่านปู่แอบอ้างเป็นองค์รัชทายาทแบบนี้พวกเจ้าได้ถูกประหาร 7 ชั่วโคตรแน่" เหลียนอี้ซิงข่มขู่
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ใครหน้าไหนก็ไม่สามารถประหารตระกูลจ้าวได้หรอกนะ" องค์รัชทายาทหัวเราะเยาะเหลียนอี้ซิง
" นั่นสิ พะย่ะค่ะ แม้แต่กระหม่อมซึ่งเป็นพี่ชายเฉินฮองเฮาก็ยังไม่สามารถทำได้" ท่านเจ้าเมืองเสริม" ทำได้แค่ดุนิดหน่อยเวลาทำผิดไม่อาจลงไม้ลงมือได้"
" ท่านเจ้าเมืองมันเกี่ยวกับฮองเฮาตรงไหนกัน" คหบดีเหลียนยังไม่ยอมแพ้
" เกี่ยวสิ เขาผู้นี้คือองค์รัชทายาท จ้าวหนานกง พระโอรสองค์โตของเฉินฮองเฮาไงล่ะ" ท่านเจ้าเมืองยิ้มเยาะคหบดีเหลียน
" ไม่จริง!!!! " เหลียนอี้ซิงตวาดลั่น
" จริง" ลุกขึ้นยืนพร้อมยกป้ายทองในมือขึ้นมา
ทุกคนที่ได้เห็นป้ายทองก็คุกเข่าลง
" ถวายพระพร องค์รัชทายาทขอจงทรงพระเจริญ หมื่นปี ๆ "
" ลุกขึ้น"
" ขอบพระทัย พะย่ะค่ะ/ เพคะ"
หลังจากนั้นก็มีคำสั่งประหารคหบดีเหลียนและเหลียนอี้ซิง ละเว้นตระกูลเหลียนคนอื่นๆ อีก 7 วัน เป็นวันประหาร ส่วนทรัพย์สิน องค์รัชทายาทสั่งให้แบ่งให้ตระกูลเหลียนคนอื่นๆเท่าๆกันและให้นำเงินไปให้ผู้ที่ถูก เหลียนอี้ซิง ข่มขืน จำนวน 100 ตำลึงทอง ชาวบ้านต่างแซ่ซ้องสรรเสริญ องค์รัชทายาท เรื่องนี้เป็นที่กล่าวขานกันในโรงน้ำชาและงานเลี้ยงต่างๆ
7 วันต่อมา ยามอู(11.00-12.59)
ลานประหาร
เหลียนห่าวหรานอยู่บนลานประหารดวงตาเลื่อนลอยไม่พูดไม่จา ขณะที่เหลียนอี้ซิง เอาแต่ตะโกนโวยวายหาความยุติธรรม ชาวบ้านได้แต่สมเพช
เพชรฆาตเงื้อดาบขึ้นฟันคอ สองปู่หลานขาดกระเด็น ดวงตาทั้งสองเบิกโพลง
ยามเซิน(15.00-16.59)
เถียนเถียนชวนสาวๆไปเยือนโรงประมูล เพื่อเอาโสมไปประมูล เมื่อตกลงกันได้ จึงพากันไปเยือนโรงประมูล
โรงประมูล ชิงห่าว
5 สาวเดินมาหยุดอยู่หน้าป้ายโรงประมูล ผู้ดูแลเห็นทั้ง 5 สาวก็เข้ามาถาม
 " คุณหนูไม่ทราบว่ามีอันใดให้โรงประมูล ชิงห่าว รับใช้ขอรับ"
" พวกข้ามีของมาประมูล ไม่ทราบว่าจะไปประเมินได้ที่ใด" เถียนเถียนเอ่ยอย่างมีมารยาทกับผู้ดูแล
" เดี๋ยวข้าจะตามผู้ประเมินมาให้ ขอเชิญแม่นางไปรอในห้องได้เลยขอรับ
" ขอบคุณเจ้าค่ะ" เอ่ยขอบคุณด้วยรอยยิ้ม
"อาเฉียน พาทุกท่านไปรอในห้องรับรอง"
" ขอรับ" อาเฉียนรีบพาทุกคนไปรอในห้อง" เชิญ ขอรับ"
ทุกคนเดินตาม อาเฉียนไป แต่ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา โดยไม่มีใครคาดคิด หยกพกของ ชิงชิงและชายหนุ่มคนดังกล่าวก็ดึงดูดเข้าหากันไม่สามารถดึงออกจากกันได้
วิ้งงง!!!!
" โอ๊ะ...../ อ๊ะ...." ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมามองตากัน
หลินซีห่าวเห็นหยกเชื่อมติดกันก็สงสัยจึงเอ่ยถาม ชิงชิง
" แม่นาง ไม่ทราบว่าแม่นางได้หยกนี้มาได้อย่างไร"
" เอ่อออ.....มันทำไมหรือเจ้าคะ" ชิงชิงอึกอักไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร
" ได้โปรดเถิดแม่นาง หยกชิ้นนี้สำคัญกับตระกูลหลินมาก"
" สำคัญ" ชิงชิงสงสัย
" มันเป็นหยกของพี่สาวฝาแฝดของข้าเองขอรับ"
" แล้วนางอยู่ที่ใดหรือเจ้าคะ" ชิงชิงถาม
" นางถูกขโมยออกไปจากจวนตอนอายุได้ 6 หนาว" ซีห่าวตอบเสียงเศร้า
" เอ่อ แล้วท่านจะให้ข้าเชื่อท่านได้อย่างไร" ชิงชิงยังไม่เชื่อ
" ข้าขอใช้ชื่อเสียงตระกูลหลินเป็นประกันได้เลยว่าข้าพูดความจริงทุกประการ"
" ข้าเชื่อท่าน" ชิงชิงกล่าว" ข้าจะเล่าให้ท่านฟังว่าหยกชิ้นนี้มาอยู่กับข้าได้อย่างไร"
หลังจากนั้นชิงชิงก็เล่าให้ซีห่าวฟังทุกอย่าง ซึ่งเขาก็มั่นใจว่าเป็นพี่สาวฝาแฝดของเขาแน่นอน
" ท่านคือพี่สาวฝาแฝดของข้าแน่ๆ เพราะเพราะหยกของพวกเรามันคือหยกมิติพวกเราหยดเลือดทำพันธะสัญญาเอาไว้ตอน 5 หนาว ก่อนท่านจะถูกลักพาตัวไป" ซีห่าวอธิบาย
" เจ้าจะเอาอย่างไรชิงชิง เจ้าจะกลับไปหาครอบครัวก็ได้นะ" เถียนเถียนเอ่ยบอกชิงชิง
" ไม่เจ้าค่ะ ฮูหยินเลี้ยงชิงชิงมา ชิงชิงจะอยู่ดูแลคุณหนูเจ้าค่ะ" ชิงชิงยืนยัน
 " พี่ใหญ่ท่านจะไม่กลับไปหาท่านพ่อท่านแม่ก่อนหรือ" ซีห่าวเอ่ยถามพี่สาว
" ขอข้าตั้งหลักสักระยะก่อนเถอะนะ ข้าตั้งตัวไม่ทันจริงๆ" ชิงชิงขอเวลา
" เอางั้นก็ได้ แต่ข้าจะส่งข่าวไปบอกท่านพ่อท่านแม่นะ พวกท่านต้องดีใจมากแน่ๆ" ซีห่าวบอกชิงชิง
" เอาเถอะพวกเจ้าจะเอายังไงก็เอาเถอะ เมื่อไหร่ผู้ประเมินจะมาเสียที" เหม่ยฮวาเอ่ยขัดพวกเขา
" เอ๋.....พวกท่านเอาอะไรมาประมูลหรือขอรับ" ซีห่าวถาม
" ข้านำเห็ดหลินจือแดงและโสมร้อยปีมาประมูล" เถียนเถียนเอ่ยตอบ
หลินซีห่าวได้แต่อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
สักพักผู้ประเมินเดินเข้ามาก็ได้เห็นซีห่าวนั่งนิ่งเป็นรูปปั้น จึงเดินไปสะกิด
" คุณชายใหญ่ขอรับคุณชายใหญ่" สะกิดก็แล้วเขย่าก็แล้ว ชายชราจึงสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนจะตะโกนใส่หูซีห่าว
" คุณชายใหญ่ขอรับบบบ"
เฮือก!!!!
ซีห่าวสะดุ้งตกใจ
" ท่านลุงเจียงข้าตกใจหมดขอรับ" ซีห่าวพูดกับผู้อาวุโสเจียงก่อนจะหันไปขอดูเห็ดหลินจือและโสมของพวกนาง
เมื่อพวกนางเอาออกมาสองหนุ่มต่างวัยก็เบิกตาโพลง
เพราะมันเยอะมาก!!!!!
เถียนเถียนเอา เห็ดหลินจือ 30 ดอก โสมร้อยปี 6 ต้น
เหม่ยฮวา เห็ดหลินจือ 32 ดอก โสมร้อยปี 4 ต้น
ถิงถิง เห็ดหลินจือ 20 ดอก โสมร้อยปี 5 ต้น
ชิงชิง เห็ดหลินจือ 35 ดอก โสมร้อยปี 7 ต้น
เมื่อนับรวมๆแล้วเห็ดหลินจือ มี 117 ดอก โสมร้อยปี 22 ต้น ผู้อาวุโสเจียงสั่งให้คนไปปล่อยข่าวเรื่องโสมร้อยปี 22 ต้น กับเห็ดหลินจือวิญญาณ 117 ดอก ให้ทั่ว
3 วันต่อมา
วันประมูล เถียนเถียนพาทุกคนมาด้วยเมื่อสาวๆปรากฏตัวบรรดาชายหนุ่มจ้องตาเป็นมัน ทำให้องค์รัชทายาทและหลี่คุนหมิงไม่พอใจเดินเข้าไปขนาบข้างคนของตนเองทันที
หลายคนที่รู้ว่าสตรีเหล่านี้เป็นใครก็รีบก้มหน้าหลบสายตาอำมหิตของทั้งสอง ไม่มีใครมองไม่ออกว่าคุนหมิงคิดเช่นใดกับสาวใช้ข้างกายน้องสาว
สองสาวได้แต่งุนงงว่าสองหนุ่มเป็นอะไร
บรรดาสตรีที่ยังมิได้ออกเรือนทั้งหลายมององค์รัชทายาทด้วยแววตาหยาดเยิ้มและมองเถียนเถียนด้วยแววตาริษยา
ทุกคนเดินเข้าไปในโรงประมูล หลินซีห่าวเชิญทุกคนขึ้นไปยังห้องพิเศษ ทุกคนได้แต่สงสัยว่าพวกเขาเป็นใครถึงขนาดที่คุณชายหลินซีห่าวออกมาต้อนรับด้วยตนเอง
เมื่อได้เวลาการประมูลจึงเริ่มขึ้น
หญิงสาวแต่งกายเย้ายวนเดินขึ้นมาบนเวที
" คารวะท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน วันนี้ข้าน้อย เสี่ยวอี๋รับหน้าที่ดำเนินการในการประมูลวันนี้ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ข้าน้อยขอเริ่มการประมูลด้วยอาวุธวิญญาณก่อนเจ้าค่ะ"
อาวุธวิญญาณถูกนำขึ้นมาบนเวที เมื่อเปิดผ้าออกก็พบกับกระบี่วิญญาณ
" กระบี่วิญญาน ระดับ 9 เริ่มประมูลที่ 10000 ตำลึงทอง"
" ข้าให้ 15000 ตำลึงทอง"
" ข้าให้ 20000 ตำลึงทอง"
" 25000 ตำลึงทอง"
" 30000 ตำลึงทอง"
กระบี่วิญญาณราคาประมูลทะยานขึ้นไปเรื่อยๆจนถึง 600000 ตำลึงทอง การประมูลดำเนินการมาเรื่อยๆจนมาถึงโสมร้อยปีโดยจะเริ่มทีละหัว
" เอาล่ะเจ้าค่ะมาถึงการประมูลหลักของวันนี้นั่นก็คือโสมร้อยปีแล้วเห็ดหลินจือวิญญาณ เริ่มที่โสมร้อยปีหัวที่ 1 เริ่มที่ 1000 ตำลึงทอง เริ่มได้เจ้าค่ะ"
" ข้าให้2000 ตำลึงทอง" ผู้ประมูลคือหมอหลวงมาเพื่อประมูลเอาสมุนไพรไปปรุงโอสถบำรุงพระวรกายฮ่องเต้และฮองเฮา
" ข้าให้ 3000 ตำลึงทอง" เจ้าสำนักเทพโอสถ
" 4000 ตำลึงทอง" หมอหลวง
" 5000 ตำลึงทอง" เจ้าสำนักเทพโอสถ
โสมร้อยปีหัวแรกได้มา 10000 ตำลึงทองหัวที่ 2 20000 ตำลึงทอง
จนถึงหัวสุดท้าย ได้ 30 ล้านตำลึงทอง
" ต่อไปเป็นเห็ดหลินจือวิญญาณนะเจ้าคะ"
ดอกแรกได้มาเนอะๆ 30000 ตำลึงทอง จนถึงดอกสุดท้าย 25 ล้านตำลึงทอง
โดยรวมแล้ววันนี้ทุกคนได้เงินกันไปไม่น้อยของเถียนเถียน
โสมร้อยปี 6 ต้น ได้ไป 7.5 ล้านตำลึงทองเห็ดหลินจือ 30 ดอก 6.25 ล้านตำลึงทอง
เหม่ยฮวา ถิงถิง และชิงชิงก็ได้ไม่ต่างกันมาก
ซีห่าวเตรียมแหวนมิติไว้ 4 วง แต่ละวงจะมีเงินจากการประมูลอยู่ในนั้นและซีห่าวไม่หักค่าประมูลสักตำลึงเดียว โดยให้เหตุผลว่าเป็นของขวัญพบหน้าสำหรับน้องสาวคนใหม่
สาวๆได้ยินก็กล่าวขอบคุณ
เมื่อออกมาจากโรงประมูลเถียนเถียนจึงชวนทุกคนไปหาอะไรกินเพื่อเป็นการฉลอง
" เมื่อเดินเข้ามาในเหลาอาหารเสี่ยวเอ้อร์รีบมาต้อนรับ
" ห้องส่วนตัวหรือโต๊ะริมระเบียงดีขอรับทุกท่าน"
" โต๊ะริมระเบียง" องค์รัชทายาทเป็นผู้ตอบ
เมื่อมาถึงโต๊ะองค์รัชทายาทก็เป็นคนสั่งอาหารให้เพื่อเอาใจเถียนเถียน หลังจากอาหารมาตั้งโต๊ะแล้ว องค์รัชทายาทคอยคีบโน่นคีบนี่ให้เถียนเถียน จนคนอื่นๆได้แต่หมั่นไส้
แต่แล้วก็มีสตรีนางหนึ่งเดินเข้ามา
" ไม่ทราบว่าคุณชายจะรังเกียจมั๊ย ถ้าข้าน้อยจะขอร่วมโต๊ะด้วย" พูดพลางมองหน้าองค์รัชทายาทด้วยแววตาหยาดเยิ้ม และถือวิสาสะนั่งลงข้างองค์รัชทายาท
ทุกคนได้แต่อึ้ง


              เจอของดี
    วันนี้ทุกคนต้องออกเดินทางไปเมืองต่อไป หยางเพ่ยเพ่ย ก็ได้มาส่งนางด้วย
    " เถียนเถียน เจ้าต้องส่งข่าวบอกข้าบ้างนะ ว่าเจ้าไปเมืองไหน เผื่อว่าข้าจะได้ตามเจ้าไปด้วย" หยางเพ่ยเพ่ยบอกสหายคนใหม่                                                                                " ตามมาให้ได้จริงๆเถอะ" เถียนเถียน
     สองสาวยิ้มให้กัน
    ทุกคนเดินทางออกจากเมืองมาได้ 1000 ลี้ ก็พบเข้ากับป่าขนาดใหญ่ ทุกคนหันหน้ามามองตากัน คุนหมิงสั่งให้ทหารไปหาดอกไม้มาให้ชิงชิง
   " พวกเจ้าไปหาดอกไม้มาให้ชิงชิง ให้ได้มากที่สุดดอกอะไรที่มีกลิ่นหอมๆเอามาให้หมด"
   " ขอรับ" ทหารขานทหารขานรับพร้อมกัน
   พวกทหารเดินออกไป องค์รัชทายาทก็เข้ามาถาม
    " คุนหมิงเจ้าสั่งให้หยุดขบวนทำไมหรือ"
     " ข้าให้ทหารไปเก็บดอกไม้มาให้ชิงชิงทำน้ำหอมให้เถียนเถียนน่ะ" คุนหมิงตอบ
    องค์รัชทายาทพยักหน้าเข้าใจ
     " พวกเจ้าไปช่วยทหารเก็บดอกไม้มาให้ได้มากๆ หน่อย เอาที่มีกลิ่นหอมๆนะ" องค์รัชทายาทสั่งองครักษ์ไปช่วยทหารในปกครองของคุนหมิง
    " พวกเขาไปไหนกันหรือขอรับ" จางหย่งฉีถามคุนหมิง
    " ทุกคนไปเก็บดอกไม้มาให้พี่สาวชิงชิงเขาทำน้ำหอมน่ะ" คุนหมิงตอบ
    พวกเด็กๆเข้าไปช่วยทหารตั้งกระโจมหลังจากนั้นจางเหม่ยเหมยก็เข้าไปอ้อนให้เถียนเถียนสอนเย็บผ้า
     " พี่สาวคนงามเจ้าขา สอนเหมยเอ๋อเย็บผ้าบ้างได้หรือไม่เจ้าคะ" เด็กน้อยทำตาปริบๆ ออดอ้อนอย่างน่ารัก
    ทั้ง 5 สาวมองหน้ากันภายในใจนั้นคิดเช่นเดียวกัน
     ' ทำไมถึงอ้อนได้น่ารักอย่างนี้นะ'
    " เอาซิ เหมยเอ๋อ อยากเรียนอะไรก่อนดีล่ะ" เถียนเถียนถาม
    " เหมยเอ๋อ อยากเรียนตัดชุดเจ้าค่ะ เหมยเอ๋ออยากตัดชุดให้พี่ๆใส่เจ้าค่ะ" เด็กน้อยตอบฉะฉาน
     องค์รัชทายาทมองดูเถียนเถียนพูดคุยกับเด็กน้อยก็ยิ้มพลางนึกว่าถ้าเป็นลูกๆของนางและพระองค์จะเป็นอย่างไร
    " เฮ้อ!!!! นายหญิงคงจะหนีบุรุษผู้นี้ไม่พ้นแล้วล่ะ" หวงหลงคิดอย่างขำๆก่อนจะเดินไปนั่งอยู่ข้างๆเถียนเถียน
     องค์รัชทายาทมองหวงหลงด้วยแววตาไม่พอใจ
    หวงหลงเองก็รับรู้ความคิดขององค์รัชทายาทก็ยักคิ้วให้ด้วยแววตาเยาะเย้ยเล็กๆ
    เหล่าองครักษ์ได้แต่กรอกตามองบนกับการเปิดศึกของทั้ง 2 คน
    ยามอู่(11.00-12.59)
    สาวๆช่วยกันทำอาหารกลางวันโดยมีองค์รัชทายาทคอยป่วนเถียนเถียนคอยหยิบโน่นจับนี่อยู่ข้างๆ ตลอด ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป จนสาวๆทั้ง 4 กรอกตามองบนด้วยความอ่อนอกอ่อนใจในความหน้าด้านขององค์รัชทายาท
    เหล่าทหารและองครักษ์ทั้งหลาย กลั้นหัวเราะกันเต็มที่
     " องค์รัชทายาทใช้วิธี หน้าด้านตอแหล จริงๆด้วย" องครักษ์เงาคนหนึ่งพูดขึ้น
     พอทุกคนได้ฟังก็พูดขึ้นพร้อมกัน
      " เออ จริง"
      " หวังว่า พระชายาของพระองค์จะเป็นนางเพียงคนเดียวนะ" องครักษ์คนหนึ่งพูดขึ้น
     ทางด้านทหารที่ไปเก็บดอกไม้ก็ไปเจอถ้ำขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง แต่ไม่มีใครสามารถเข้าไปได้
    " ไปรายงาน องค์รัชทายาทกับรองแม่ทัพกันก่อน" ทหารคนหนึ่งชวนเพื่อน
     " ได้ ถ้างั้นแบ่งคนเฝ้าถ้ำซัก 5-6 คนก็พอ"
       เมื่อตกลงกันเรียบร้อยก็รีบดำเนินการทันที
     ผ่านไป 1 ชั่วยาม ทหารก็มาถึงที่พัก ก่อนจะรีบเข้าไปรายงาน
     องค์รัชทายาทและหลี่คุนหมิงกำลังนั่งเดินหมากกันอยู่ ทั้ง 2 กำลังดูเชิงกันอยู่สักพักก็มีองครักษ์เข้ามารายงาน
    " ทหารที่ไปเก็บดอกไม้มาขอเข้าเฝ้าพะย่ะค่ะ"
    " ให้เข้ามา" องค์รัชทายาทอนุญาต
     " ถวายพระพรองค์รัชทายาทพะย่ะค่ะ" ทหารรีบทำความเคารพ
     " มีอะไร"
    " ทูลองค์รัชทายาท พวกกระหม่อมเจอถ้ำพะย่ะค่ะ"
    " แล้วไง"
    " พวกกระหม่อมไม่มีใครสามารถเข้าไปได้พะย่ะค่ะ"
    " หืมม....." องค์รัชทายาทแปลกพระทัย" น่าสนใจ"
    องค์รัชทายาทตัดสินใจที่จะไปดูถ้ำเมื่อคนอื่นๆรู้ก็ขอตามไปด้วย
     ทางด้าน หวงหลงสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างจึงชวนเถียนเถียนไปดู
     " นายหญิงขอรับ ข้าจับสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่คุ้นเคยขอรับ"
      " พลังอะไรหรือ" เถียนเถียนถาม
     " ยังไม่แน่ใจขอรับ ไปดูกันเถอะขอรับ" ว่าแล้วก็จูงมือนายหญิงของตนไปทันที
     เดินมาได้สักพักก็พบเข้ากับกลุ่มขององค์รัชทายาท
     " เถียนเอ๋อ เจ้าจะไปที่ใดรึ" องค์รัชทายาทถาม
    " เอ่อ.....ถวาย...."
     " ไม่ต้องมากพิธีกับพี่" องค์รัชทายาทพูดอย่างอ่อนโยน แววตามีแววหวาน
     " เอ่อ.....": เถียนเถียนพูดอะไรไม่ออก
     " องค์รัชทายาทจะเสด็จไปที่ใดหรือพะย่ะค่ะ" หวงหลงถาม
     องค์รัชทายาทเหลือบมองเล็กน้อย
      " เถียนเอ๋อ เจ้าจะไปดูถ้ำที่ทหารเจอใช่หรือไม่ ถ้าใช่ก็ไปกับพี่" องค์รัชทายาทเห็นโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดนางในดวงใจจึงรีบไขว่คว้าโอกาสทันที
    หวงหลงที่เห็นองค์รัชทายาทไม่ตอบคำถามตนเอง แต่หันไปถามนายหญิงของตนแทน จึงกรอกตามองบน
     " รีบไปกันเถิดขอรับช้ามากแล้ว" หวงหลงขัดคอองค์รัชทายาทด้วยความหมั่นไส้
     องค์รัชทายาทปรายตามองหวงหลงอย่างเย็นชา ก่อนจะเอื้อมมือไปจับจูงเถียนเถียนออกเดินต่อไปยังถ้ำ
     1 ชั่วยาม ผ่านไป
      ทุกคนเดินมาถึงถ้ำที่มีปัญหา
     ฝ่ายทหารที่เฝ้าถ้ำเมื่อเห็นทุกคนมากันแล้วก็รีบเข้ามาทำความเคารพ
     " ถวายพระพรองค์รัชทายาท" ทหารทุกนายทำความเคารพ องค์รัชทายาท
     " ลุกขึ้น"
     " ขอบพระทัยพะย่ะค่ะเพราะ"
     " เหตุใดถ้ำนี้พวกเจ้าจึงเข้าไปไม่ได้"
      " พวกข้าก็ไม่ทราบพะย่ะค่ะ"
     เมื่อได้คำตอบแล้วเถียนเถียนขอลองเข้าไปในถ้ำ แต่องค์รัช ทายาทไม่ยอมเพราะกลัวนางจะมีอันตราย
      " ถ้าหม่อมฉันไม่เข้าแล้วใครจะเข้าเพคะ" เถียนเถียนเถียงองค์รัชทายาท
     " พี่กลัวว่าเจ้าจะมีอันตรายนะเถียนเอ๋อ" องค์รัชทายาทกล่าวเสียงดุ
      " ถ้าเช่นนั้น พระองค์ก็เข้าไปกับหม่อมฉันด้วยซิเพคะ" เถียนเถียนมององค์รัชทายาทอย่างท้าทาย
      องค์รัชทายาท เมื่อโดนมองอย่างท้าทายก็อึ้ง!!!! ก่อนจะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อคิดว่าจะได้อยู่กับนางในดวงใจนานอีกนิด แต่ก็ต้องตัดใจ เมื่อข้างในนั้นไม่รู้ว่าจะมีอันตรายอันใดอยู่บ้าง
    " ไม่ได้!!!!" องค์รัชทายาทปฏิเสธ
     " เฮอะ.....ไม่ง้อหรอก" เถียนเถียนพูดจบก็ก้าวเท้าเข้าไปในถ้ำทันที
     เมื่อทุกคนเห็นหญิงสาวก้าวเข้าไปในถ้ำได้ก็ตกตะลึง
     เมื่อตั้งสติได้องค์รัชทายาทรีบวิ่งตามเข้าไปทันที
      หวงหลงได้แต่กรอกตามองบน ก่อนจะเดินตามทั้ง 2 คนเข้าไปในถ้ำ
     ด้าน เถียนเถียน เมื่อเดินเข้ามาในถ้ำก็บ่นองค์รัชทายาท
     " อีตาองค์รัชทายาท บ้าเอ๊ย กลัวตายล่ะ"
     " ไอ้คนบ้าเอ๊ย แกอายุ 18 แต่ฉัน 30 แล้วนะเว้ยไม่ใช่เด็ก 3 ขวบ นะเว๊ย"
     " โว้ย ไอ้งี่เง่ารัชทายาทเอ้ย"
     " ว๊ายย..." หญิงสาวตกใจเมื่อมีมือมาจับต้นแขน ก่อนจะวาดมือไปตบ
       ฝ่ายองค์รัชทายาท เมื่อตามมาทันได้ยิน เถียนเถียนด่าตนก็อมยิ้มขบขัน จึงเอื้อมมือไปจับต้นแขนหญิงสาวเอาไว้
    " ว๊ายย..."
    เมื่อหญิงสาวหันกลับมาก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นรอย 5 นิ้ว บนใบหน้าขององค์รัชทายาท
     " เอ่อ....หม่อมฉันขออภัยเพคะ"
      หวงหลงมาทันฉากตบพอดีก็ยกยิ้ม
     " มิเป็นไรเถียนเอ๋อ เจ้าตบพี่ เพราะเจ้ารักพี่ใช่หรือไม่"
     เมื่อได้ฟังจบ เถียนเถียนกับหวงหลงกรอกตามองบนทันใด
     ' มั่นหน้ามาก ' เถียนเถียนเอ่ยในใจ
     ภายในถ้ำลึก
     " ผู้ใดเข้ามาในถ้ำของข้า" เสียงคำรามของมังกรตนหนึ่งก่อนจะแผ่ไอเย็นออกมาจนน้ำแข็งเต็มถ้ำ
      ด้านกลุ่มขององค์รัชทายาท
       เมื่อสัมผัสกับอากาศหนาวเย็นฉับพลันก็รีบเข้าไปสวมกอดนางในดวงใจให้คลายความหนาวเย็น
    เถียนเถียนที่โดนกอดถึงกับอึ้งไม่คาดคิดว่าจะโดนกอด
    " เฮ้ย! " หวงหลงตกตะลึง
     ด้านคุนหมิงที่ตามมาสมทบ เมื่อรู้เรื่องจากทหารก็รีบเข้าถ้ำไปตามน้องสาวทันทีก็มาเจอฉากเด็ด จึงได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่อย่างเงียบๆ
     ฝ่ายมังกรตนนั้นได้เลื้อยออกมาจนมาเจอกับกลุ่มเถียนเถียน
     " พวกเจ้าทำอะไร บัดสีที่สุด" มังกรตวาดพร้อมพ่นไฟออกมา
      " เฮ้ย! " ทุกคนตกใจกับเปลวเพลิง ก่อนจะหลบไปกันคนละทาง
       องค์รัชทายาทดึงเถียนเถียนหลบมากับพระองค์
     " เถียนเอ๋อ เจ้าหลบออกไปก่อนเดี๋ยวพี่จะจัดการเจ้ามังกรตนนี้เอง"
     " เฮอะ!!!! อวดดีนักนะเจ้ามนุษย์" มังกรไฟพูดด้วยความสมเพช
      " หึ วันนี้ข้าจะย่างสดเจ้า โทษฐานทำว่าที่ชายาของข้าตกใจ" องค์รัชทายาทเอ่ยอาฆาต ก่อนจะทะยานเพื่อเข้าไปสู้กับมังกรไฟ
     มังกรไฟเห็นดังนั้นก็พ่นไฟออกมาก่อนจะตวัดหางฟาดองค์รัชทายาทกระเด็นไปกระแทกผนังถ้ำ
      องค์รัชทายาทลุกขึ้นทะยานเข้าไปหาอีกรอบ แต่รอบนี้ตั้งใจจะไปที่หางแทน                                                                                มังกรไฟเมื่อเห็นดังนั้นก็พ่นไฟเข้าใส่องค์รัชทายาทพร้อมฟาดหางใส่
    องค์รัชทายาทเมื่อมังกรพ่นไฟมาก็คอยระวังหางของมัน เมื่อหางฟาดมาจึงเอามีดสั้นปาไปปักเอาไว้ก่อนจะเอาคมกระบี่กรีดฝ่ามือแล้วสลัดเลือดไปโดนตางหน้าผากของมัน องค์รัชทายาทเปลี่ยนใจทำพันธะสัญญากับมังกรไฟ
    พลันวงแหวนพันธะสัญญาก็ปรากฏ ก่อนจะหายไปใน 5 ลมหายใจ
     " นายท่าน" เสียงมังกรไฟเอ่ยเรียกในร่างมนุษย์
     "เจ้าเป็นใคร แล้วมังกรตนนั้นอยู่ที่ใด" องค์รัชทายาทถาม
      " ข้าคือมังกรตนนั้นขอรับ"
       " เจ้าทำพันธะสัญญากับข้าเยี่ยงนี้ แล้วเจ้าจะไปอยู่ที่ใดเล่า"
       " ในมิติจิตของนายท่านขอรับ"
         " ข้ามีมิติจิตด้วยหรือ"
        " มีขอรับ แต่นายท่านเปิดเองไม่ได้ท่านต้องให้นายหญิงสอนขอรับ"
      " หืมม...นางมีมิติจิตด้วยหรือ"
      " มีขอรับ"
       " อืมม...เดี๋ยวข้าจะไปหานาง" พูดพลางเหลียวหาเถียนเถียนไปด้วย
     " ว่าที่ชายาข้าไปไหน"
     " นายหญิงคงกำลังสู้กับมังกรเหมันต์อยู่ขอรับ"
      " ว่าอย่างไรนะ"
       " เอ่อ.....ใจเย็นๆขอรับนายท่าน มันเป็นบททดสอบขอรับ"
        " บททดสอบรึ"
         " จริงซิ เจ้าชื่ออะไรรึ"
          ' อะไรกันนี่พึ่งจะมาถามชื่อเนี่ยนะ' มังกรไฟคิดในใจ
      " ข้าชื่อ เฟยหวง ขอรับ"
      ตัดมาที่เถียนเถียน
       เมื่อองค์รัชทายาทออกไปสู้กับมังกรไฟ เพื่อปกป้องเธอแล้ว ผ่านไปราวๆ 1 เค่อ ก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่เริ่มเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะหลบไปได้อย่างหวุดหวิด เมื่อมังกรเหมันต์ พ่นหอกน้ำแข็งโจมตี
     เมื่อหลบออกมาพ้นแล้วหญิงสาวใช้ธาตุไฟเข้าต้านรับหอกน้ำแข็งก่อนจะหายตัวไปอยู่ด้านหลังของมังกรเหมันต์ แต่มังกรเหมันต์รู้ตัวก่อนจึงตวัดหางฟาดหญิงสาวไปเต็มๆ
     เถียนเถียนที่ถูกมังกรเหมันต์เอาหางฟาดจนจุกก็เกิดถูกใจ ตัดสินใจทำพันธะสัญญากับมันทันที คราวนี้มังกรเหมันต์ใช้ทั้งหอกน้ำแข็งและหางฟาด
     แต่เถียนเถียนก็หายตัวไปบนหัวของมันพร้อมกรีดเลือดหยดลงบนหัวของมัน เมื่อมังกรเหมันต์ถูกทำพันธะสัญญาก็สงบนิ่ง
     " คารวะนายหญิง" น้ำเสียงไพเราะเอ่ยทำความเคารพ
     " เจ้าเป็นใคร แล้วมังกรเหมันต์ตนนั้น หายไปไหนเล่า" เถียนเถียนสงสัย
    " ข้าน้อยคือมังกรเหมันต์ตนนั้นเจ้าค่ะ"
     สักพักองค์รัชทายาทและเฟยหวงก็เดินเข้ามา
      องค์รัชทายาทเข้าไปจับตัวนางหมุนไปหมุนมาหาบาดแผล ก่อนจะตีเนียนกอดเอาไว้
     ด้านทหารหน้าถ้ำ
      เมื่อปราการหน้าถ้ำหายไปทหารทุกนายจึงพากันเข้าไปในถ้ำ ด้วยความเป็นห่วงทุกคน
      ด้านคุนหมิง
      เมื่อเสียงการต่อสู้จบลงก็รีบมาดูน้องสาวตน
       แต่เมื่อมาถึง ภาพที่เห็นทำเอาขมับปวดตุ๊บๆ เพราะเจ้าสหายหน้าตายตรงหน้ากอดน้องสาวตนอยู่
      ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าสหายหน้าตายส่งสายตาห้ามเอาไว้ เขาคงจะเข้าไปช่วยน้องสาวตนแล้ว แต่เมื่อได้เห็นฝีมือน้องสาวก็อึ้ง เพราะแม้แต่ตนก็ยังเทียบไม่ได้
   เถียนเถียนที่ถูกกอดอยู่นั้นพยายามดิ้นรนให้องค์รัชทายาทปล่อย
    " ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ"
     " อย่าดื้อซิ พี่กำลังปลอบใจเจ้าอยู่นะ" พูดพลางเอามือกดศีรษะนางให้แนบกับอกกว้าง
      " หม่อมฉันไม่ได้กลัวเพคะ" พูดพลางดิ้นอีกครั้ง
       " งั้นเจ้าก็ปลอบใจพี่ เพราะพี่กลัวมากเลย"
        " อะแฮ่มม.....ปล่อยน้องสาวข้าได้แล้วเจ้าสหายหน้ามึน" คุนหมิงเอ่ยเสียงเย็น
     องค์รัชทายาทยังคงทำไม่รู้ไม่ชี้
     " นี่.....จ้าวหนานกง เจ้าทำแบบนี้น้องสาวข้าเสื่อมเสียนะ"
       องค์รัชทายาทเมื่อได้ยินดังนั้นก็จำยอมคลายอ้อมกอดออกอย่างเสียดาย เมื่อคิดถึงความเหมาะสม และความถูกต้องแล้วนางยังไม่ได้อภิเษกกับพระองค์ ดังนั้นนางจะเสื่อมเสียมิได้
    แต่ใครจะรู้เมื่อทหารทุกนายได้มองไปที่ เฟยหวงและหวงเฟย อย่างตกตะลึงเพราะนอกจากจะ สง่างาม น่าเกรงขามแล้วยังงดงามราวกับไม่ใช่มนุษย์
     ต้องกราบขออภัยที่เกิดความผิดพลาดบางประการมา ณ ที่นี้
     ปัญหาเกิดจากโทรศัพท์มือถือของไรท์ มันรวนค่ะยังไม่มีตังค์ซื้อใหม่
     ปัญหาคือ เราไม่ได้เผยแพร่แต่มันเผยแพร่เอง โดยไม่ได้ตั้งใจค่ะ ไรท์เซ็ง


 ได้พบกับครอบครัวอีกครั้ง
ยามห้าย(21.00-22.59)
ทุกคนเข้านอนกันหมดแล้วเพราะความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางกว่าจะมาถึงเมืองเฉาหมิงได้ค่อนข้างจะนาน เพราะเอาแต่จอดแวะค้นหาดอกไม้กับสมุนไพรในป่าทุกป่า
ห้อง เถียนเถียน
เถียนเถียนนอนหลับไปสักพักก็ได้ยินเสียงเรียกตนก็ลืมตาขึ้น แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เจอเข้ากับแม่และน้องชาย
" ม๊า.....อากวาน" เฉินซีเหยา ตกใจที่ได้พบแม่กับน้อง
" อาเหยาลูกแม่ เป็นยังไงบ้างลูก ลูกสบายดีใช่มั๊ยลูก" ม๊า เข้ามาลูบหน้าลูบตาของตน
เฉินซีเหยา น้ำตาไหลรินเป็นสาย
" ม๊าหนูคิดถึงม๊า คิดถึงอากวาน"
" เจ้ไม่ต้องห่วงม๊านะ ผมจะดูแลม๊าแทนเจ้เอง"4 เฉินซีกวานเอ่ยบอกกับพี่สาวด้วยความหนักแน่น
" อากวาน แกต้องดูแลทุกคนแทนเจ้นะอากวาน" เฉินซีเหยาสั่งเสียน้องชาย
" ครับเจ้ เจ้ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้วนะ ผมดูแลบริษัทและทุกๆอย่างแทนเจ้แล้ว แต่เจ้ต้องสัญญากับผมนะครับว่าเจ้จะมีความสุขไม่ทุกข์ เพราะเรื่องนี้อีก" คนเป็นน้องเอ่ยบอกพี่สาว
" คนที่ตามฆ่าหนูเขาได้ชดใช้กรรมของเขาแล้วนะลูก" เฉินเหลียนฮวาบอกกับลูกสาว
" ค่ะ ต่อไปนี้หนูจะมีความสุขไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหนูจะกับมันด้วยรอยยิ้มค่ะ" เธอบอกให้ทั้ง 2 คนสบายใจ
ทั้ง 2 คนก็ยิ้มให้ คนเป็นแม่วางมือลงบนหัวของลูกสาวอย่างอ่อนโยน
" ป๊าเป็นยังไงบ้างคะม๊า" เฉินซีเหยาถามคนเป็นแม่
" ป๊า เราเขาก็ทำงานหนักเหมือนเดิมนั่นแหละลูก" คนเป็นแม่เอ่ยยิ้มๆ
" ม๊าก็คงจะช่วยงานป๊าอีกเหมือนเดิมละสิ ใช่ม๊า" เฉินซีเหยาเหย้าผู้เป็นแม่
" แน่ล่ะเจ้ ป๊าละไม่ยอมให้ม๊าห่างตัวเลยล่ะ" เฉินซีกวานเอ่ยยิ้มๆ
" เฮ้อ!!!! อยากเจอป๊าจัง"
มุมหนึ่งมีชายวัยกลางคนยืนมองทั้ง 3 คนคุยกันอยู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา
" อาเหยา... ลูกป๊า!!!!!"
เฉินซีเหยาหันไปมอง
" ป๊า!!!! " เฉินซีเหยาตกตะลึง
" ลูกป๊า ป๊าคิดถึงหนูมากนะลูก" เฉินต้าเว่ยเข้ามากอดลูกสาวที่ถูกความตายมาพรากจาก เอาไว้แน่น ก่อนที่ภรรยาและลูกชายจะเข้ามากอดด้วย
ทั้งหมดนั่งคุยกันว่าเป็นอย่างไรบ้างทำอะไรอยู่ส่วนใหญ่ทุกคนขอให้เธอเล่าให้ฟังว่าเธอเป็นอย่างไรบ้างทำอะไรอยู่ โดยเธอบอกว่าจะทำสินค้าออกขาย ทั้งหมดคุยกันอยู่นาน
ทางด้านเลขาส่วนตัวของเฉินซีเหยาเข้านอนไปได้สักพักก็ได้ไปปรากฏตัวอยู่ในที่แห่งหนึ่ง มีหมอกบางๆรายล้อมตัวเอาไว้
" ที่นี่ ที่ไหน "ชายหนุ่มงงงัน" นี่มันไม่ใช่ห้องฉันนี่"
" จางหมิ่น" เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหลัง เมื่อหันกลับไปดูก็ต้องน้ำตาคลอ
" นาย" เสียงเข้มทุ้มสั่นเครือก่อนจะวิ่งเข้าไปทรุดตัวลงไปกอดช่วงเอวของเธอ
" ฮือ ฮึก ฮือ...นายยังไม่ตายใช่มั๊ยครับนาย" ร้องไห้สะอึกสะอื้น
" ฉันตายไปแล้ว" หญิงสาวบอกเลขาชายใจสาวของตน" เธอช่วยไปเอาพินัยกรรมที่ฉันซ่อนไว้ในกรอบรูปที่ห้องทำงานไปให้พ่อฉันหน่อยนะ"
" ครับนาย พวกเราคิดถึงนายนะครับ" ชายหนุ่มบอกหญิงสาวผู้เป็นเจ้านายที่เป็นที่รักของลูกน้องทุกคน
" วันเปิดพินัยกรรมพวกเธอทุกคนต้องมาฟังด้วยนะ" หญิงสาวสั่งเสียเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเลือนหายไป
" นายครับนาย" ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นมาในเวลา 04.59 น. เมื่อทบทวนความฝันเขาก็รีบลุกอาบน้ำแต่งตัวไปที่บริษัททันที เพื่อไปเอาพินัยกรรมให้เจ้านายอันเป็นที่รัก
06.50 น.
หยางจางหมิ่นเปิดประตูเข้าไปดูกรอบรูปและแกะมันออกทันที ก่อนจะพบกับซองขนาดพอๆกับกระดาษเอ 4
" อะไร หรือจะเป็นพินัยกรรมจริงๆ เปิดดูก่อนดีกว่า"
และเมื่อเปิดออกดูก็พบว่าเป็นพินัยกรรมจริงๆ
" แกเข้ามาทำอะไรในนี้ จางหมิ่น" เสียงเลขาของเฉินซีกวานถาม
" แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ" หยางจางหมิ่นถามเพื่อน
" นานแล้ว แล้วนี่แกทำอะไร"
" นายให้ฉันมาเอาพินัยกรรมไปให้คุณต้าเว่ย"
" นายตายไปแล้วจะมาสั่งอะไรมึงล่ะไอ้เวร" เพื่อนสนิทดุอีกฝ่าย
" ก็เข้าฝันไงล่ะไอ้โง่" ตะคอกเพื่อน" แล้วก็ดูนี่ซะนี่ลายมือนาย" พูดจบก็ส่งเอกสารให้เพื่อนดู
" เป็นไปไม่ได้" คนเป็นเพื่อนขนลุกซู่
" รีบไปหาคุณต้าเว่ยกันดีกว่า" ว่าพลางดึงเอกสารในมือเพื่อนมาถือไว้
ห้องทำงาน เฉินต้าเว่ย
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
" เชิญ" เสียงราบเรียบเอ่ยอนุญาต
ทั้ง 2 คน เดินเข้ามาในห้อง แล้วล็อคประตู
" มีอะไร"
" คือ...แฮ่มม นายให้ผมเอาพินัยกรรมมาให้คุณท่านครับ" พูดพลางเลื่อนเอกสารให้
" นายใคร!!!! ลูกสาวฉันใช่มั๊ย" เฉินต้าเว่ยลุกพรวดพราดขึ้นด้วยความตกใจ
" คุณท่านรู้ได้ยังไงครับ" จางหมิ่นสงสัย
" เมื่อคืนลูกสาวฉันมาเข้าฝันฉันน่ะสิ" ต้าเว่ยอธิบาย
ฝ่าย ปีเตอร์ เจียง เลขาของเฉินซีกวานต้องขนลุกซู่เป็นรอบที่ 2 ของวัน
" ฮู้ย!!!! ขนลุกอะ!!!! ไม่ต้องมาเข้าฝันผมก็ได้นะครับนาย" ปีเตอร์ เจียงยกมือไหว้ไปรอบๆ
" หึ หึ หึ ระวังคืนนี้นายอาจจะไปเข้าฝันแกก็ได้นะ ปีเตอร์" จางหมิ่นขู่เพื่อน
" ไอ้บ้า!!!! กูยิ่งกลัวผีอยู่"
" กูไม่เห็นกลัวเลย ในฝันกูยังได้กอดนายด้วยนะ รู้สึกอบอุ่นไม่เปลี่ยน" จางหมิ่นน้ำตาคลอ เมื่อพูดถึงเจ้านายอันเป็นที่รัก
วันเปิดพินัยกรรม
เฉินซีเหยายกทุกอย่างให้น้องชายและแบ่งให้หยางจางหมิ่นและปีเตอร์ เจียงไปคนละ 25 ล้านเหรียญฮ่องกง และบางส่วนให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
" เอ่อ.....นี่มันไม่เยอะไปหรอครับ คุณท่าน" หยางจางหมิ่นถามนายท่าน
" เฮ้อ!!!! เธอก็รับมันไปเถอะน่า เค้าให้เธอเป็นโบนัสน่ะ" เฉินต้าเว่ยพูด
ที่มุมห้องมีร่างโปร่งแสงยืนฟังอยู่ นั่นก็คือ เฉินซีเหยา นั่นเอง
" ฉันหวังว่าทุกคนจะมีความสุขกับชีวิตนะ" พูดจบก็เลือนหายไป
ยามเฉิน(07.00-08.59)
ชิงชิงเมื่อเห็นว่าคุณหนูตื่นสายผิดปกติจึงเข้าไปเรียก
" คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู"
" ชิงชิงเหรอ" ตอบสาวใช้เสียงงัวเงีย" ยามไหนแล้ว"
" ยามเฉินแล้วเจ้าค่ะ" ชิงชิงตอบ
" หืมมม.....นี่ข้าหลับหรือซ้อมตายเนี่ย" พึมพำเสียงแผ่ว
" คุณหนูไม่พูดแบบนี้นะเจ้าคะ" ชิงชิงดุ
" ไปเจ้าค่ะไปอาบน้ำได้แล้วเจ้าค่ะคุณหนู เราจะออกเดินทางกันแล้วเจ้าค่ะ"
เถียนเถียนลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ส่วนข้าวของ ของตนนั้นอยู่ในมิติทั้งหมด
ทุกคนออกเดินทางในยามซื่อ(09.00-10.59)


   ห้างสรรพสินค้าและเคมีภัณฑ์
เมื่อได้ดอกไม้มา ชิงชิง ก็เริ่มสอนทุกคนทำน้ำหอมทันที ซึ่งเถียนเถียนก็เข้ามาเรียนด้วย เพื่อเป็นความรู้
ชิงชิงใช้หม้อกลั่นขนาดกลางในการกลั่นน้ำหอม กลั่นเสร็จ ชิงชิงนำไปใส่ขวดกระเบื้องเคลือบขนาดเล็กเอาไว้ ชิงชิงแบ่งให้ทุกคน กลิ่นละ 1 ขวด เมื่อทุกคนลองดมก็ชอบในความหอม
"อืมม์...หอมมากเลย ชิงชิง"เถียนเถียนพูดขึ้น
"นั่นสิ หอมมาก เจ้าเก่งมากชิงชิง"เหม่ยฮวากล่าวชม
"เจ้าน่าจะทำขายนะ ชิงชิง"ถิงถิงยุให้ชิงชิงทำขาย
"บ่าวไม่ได้คิดถึงขั้นนั้นหรอกเจ้าค่ะ"ชิงชิงพูดขึ้น
"ไม่คิดก็คิดซะ"เถียนเถียนพูดขึ้น"เจ้าทำเถอะชิงชิงข้าจะหุ้นด้วย"
"ข้าด้วย"เหม่ยฮวาสนับสนุน
"ข้าก็ด้วย"ถิงถิงช่วยพูดอีกแรง
"เออ.....บ่าวจะเอาไปคิดดูเจ้าค่ะ"ชิงชิงแบ่งรับแบ่งสู้
"ดี"ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกัน
ชิงชิงดีใจที่ทุกคนปรารถนาดีต่อตน แม้แต่ถิงถิงเมื่อแรกนางไม่ชอบใจเท่าไหร่แต่เมื่อมีพฤติกรรมที่ดีขึ้นนางก็จะให้โอกาส
ยามห้าย(21.00-22.59)
ทุกคนเข้าห้องอาบน้ำเข้านอน วันนี้หวงหลงเข้าไปนอนในมิติพร้อมกับเถียนเถียน
เมื่อเถียนเถียนเข้าไปในมิติก็ตกตะลึง
โอ้วว้าว สวรรค์!!!!! นี่มันห้างสรรพสินค้า
แต่เมื่อหันไปอีกด้านก็ยิ้มกว้าง
เยสส!!!! ร้านเคมีภัณฑ์
โอ้วว เงิน เงิน เงิน
เมื่อเดินเข้ามาในห้างก็พบกับสินค้าในโลกก่อนทุกอย่าง มีแม้กระทั่งอาวุธจำพวก ปืน ธนู
เมื่อเดินมาแผนกชุดชั้นในสตรี
ห้างสรรพสินค้าและเคมีภัณฑ์
เมื่อได้ดอกไม้มา ชิงชิง ก็เริ่มสอนทุกคนทำน้ำหอมทันที ซึ่งเถียนเถียนก็เข้ามาเรียนด้วย เพื่อเป็นความรู้
ชิงชิงใช้หม้อกลั่นขนาดกลางในการกลั่นน้ำหอม กลั่นเสร็จ ชิงชิงนำไปใส่ขวดกระเบื้องเคลือบขนาดเล็กเอาไว้ ชิงชิงแบ่งให้ทุกคน กลิ่นละ 1 ขวด เมื่อทุกคนลองดมก็ชอบในความหอม
"อืมม์...หอมมากเลย ชิงชิง"เถียนเถียนพูดขึ้น
"นั่นสิ หอมมาก เจ้าเก่งมากชิงชิง"เหม่ยฮวากล่าวชม
"เจ้าน่าจะทำขายนะ ชิงชิง"ถิงถิงยุให้ชิงชิงทำขาย
"บ่าวไม่ได้คิดถึงขั้นนั้นหรอกเจ้าค่ะ"ชิงชิงพูดขึ้น
"ไม่คิดก็คิดซะ"เถียนเถียนพูดขึ้น"เจ้าทำเถอะชิงชิงข้าจะหุ้นด้วย"
"ข้าด้วย"เหม่ยฮวาสนับสนุน
"ข้าก็ด้วย"ถิงถิงช่วยพูดอีกแรง
"เออ.....บ่าวจะเอาไปคิดดูเจ้าค่ะ"ชิงชิงแบ่งรับแบ่งสู้
"ดี"ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกัน
ชิงชิงดีใจที่ทุกคนปรารถนาดีต่อตน แม้แต่ถิงถิงเมื่อแรกนางไม่ชอบใจเท่าไหร่แต่เมื่อมีพฤติกรรมที่ดีขึ้นนางก็จะให้โอกาส
ยามห้าย (21.00-22.59)
ทุกคนเข้าห้องอาบน้ำเข้านอน วันนี้หวงหลงเข้าไปนอนในมิติพร้อมกับเถียนเถียน
เมื่อเถียนเถียนเข้าไปในมิติก็ตกตะลึง
โอ้วว้าว สวรรค์!!!!! นี่มันห้างสรรพสินค้า
แต่เมื่อหันไปอีกด้านก็ยิ้มกว้าง
เยสส!!!! ร้านเคมีภัณฑ์
โอ้วว เงิน เงิน เงิน
เมื่อเดินเข้ามาในห้างก็พบกับสินค้าในโลกก่อนทุกอย่าง มีแม้กระทั่งอาวุธจำพวก ปืน ธนู
เมื่อเดินมาแผนกชุดชั้นในสตรียิ่งุถูกใจรีบหยิบไป 2-3 ชุด ก่อนจะไปหยิบผ้าอนามัยมา 2-3 ห่อ
เดินมาดูแผนกเครื่องสำอางก็รีบหยิบเอาพวก แป้ง ลิปสติก ชุดเซ็ทเครื่องสำอางมาจำนวนหนึ่งก็รีบออกจากมิติ ออกมานอนพักผ่อน
ส่วนร้านเคมีภัณฑ์นั้นเถียนเถียนตั้งใจเอาไว้ว่าจะสำรวจในวันพรุ่งนี้
ปลายยามเหม่า (05.00-06.59)
ทุกคนก็ตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวันของตนเอง ก่อนจะกระจายตัวออกไปเก็บดอกไม้มาให้ชิงชิงทำน้ำหอม และนำต้นพันธุ์มาให้ชิงชิงนำไปปลูก เพื่อเก็บไว้ขยายพันธุ์
ชิงชิงนำต้นพันธุ์ที่พวกทหารที่ตามมาคุ้มครองเก็บมาให้เข้าไว้ในแหวนมิติ
เมื่อเก็บดอกไม้จนหมดป่าทั้งหมดก็ออกเดินทางต่อทันที ไม่ว่าผ่านไปกี่ป่า ทุกคนก็เก็บดอกไม้หอมๆมาเก็บไว้ทำน้ำหอม บางครั้งก็เจอสมุนไพรดีๆ
เถียนเถียนยังไม่มีเวลาเข้าไปดูร้านเคมีภัณฑ์เลย
ชาวบ้านก็พากันสงสัยว่าพวกเขาเอาดอกไม้ไปทำอะไร
เมื่อมาถึงป่าแห่งหนึ่ง เถียนเถียนก็เจอสมุนไพรหลายอย่างวันนี้ก็เช่นกัน
"ชิงชิง เราไปหาสมุนไพรกัน"เถียนเถียนชวชิงชิงไปหาสมุนไพร
"เจ้าค่ะคุณหนู"ชิงชิงพูด"เราชวนถิงถิงไปด้วยนะเจ้าคะ"
"อืมม์...งั้นข้าจะไปชวนเหม่ยฮวานะ"เถียนเถียนตกลง
ทั้งคณะเดินเข้าไปในป่าทุกคนตั้งใจจะเดินเข้าไปในป่าชั้นใน เดินมาสักพัก เถียนเถียนก็หันไปเจอต้นไม้ผุๆ ก็รีบเดินเข้าไปดูก็พบเข้ากับเห็ดหลินจือแดงจึงชวนทุกคนมาช่วยกันเก็บ เก็บตอนี้เสร็จหันไปอีกด้านก็เจอ 2 ท่อน ที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นจึงรีบเดินไปเก็บ
เดินเข้าไปอีกก็เจอดงโสม จึงลองขุดขึ้นมาดู เมื่อหัวโสมพ้นดินก็ตกตะลึง
"หัวใหญ่มาก!!!! ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นโสมร้อยปีก็เป็นได้นะเจ้าคะ" ถิงถิงได้สติก่อนใครเอ่ยขึ้น
"ของข้าก็พอๆกับของคุณหนูเลย"ชิงชิงถึงกับอึ้ง
"....."เหม่ยฮวาถึงกับพูดไม่ออกเมื่อของตนได้พ้นดินขึ้นมาแล้ว
เพราะว่ามัน!!!!!!
หัวใหญ่กว่าเพื่อนเล็กน้อย
ฝั่งถิงถิงก็เช่นกัน
"หัวพอๆกันเลย"เถียนเถียนรำพึง"รีบขุดเถอะ"
"อืมม์"ทุกคนพูดพร้อมกัน
ทั้ง 4 คนเก็บสมุนไพรจนหมดแล้วจึงนั่งพักกินอาหารกลางวัน
"เถียนเถียน เจ้าจะทำอย่างไรกับสมุนไพรพวกนี้หรือ" เหม่ยฮวาเอ่ยถาม
เถียนเถียนยิ้มน้อยๆก่อนจะถามกลับไปว่า
"พวกเจ้ารู้จักโรงประมูลหรือไม่เล่า"
" โรงประมูล!!!!!" ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ
"ใช่! ข้าจะเก็บไว้ก่อน ค่อยนำไปประมูล กับโรงประมูล"เถียนเถียนอธิบาย
"อ๋อ....ข้าเข้าใจแล้ว"ถิงถิงพูดขึ้น"พี่สาวท่านไม่ต้องการเอาไปขายให้กับร้านขายยาเพราะว่ามันได้น้อยกว่าการนำไปประมูลใช่หรือไม่"
"ถูกต้อง"เถียนเถียนชมถิงถิงที่เข้าใจทะลุปรุโปร่ง
"การที่เราเอาเข้าไปร่วมประมูล เราย่อมต้องได้เยอะกว่าร้านขายยา เราอาจจะได้มากว่าพันตำลึงทอง เป็นไปได้" ชิงชิงเสริม"ใช่หรือไม่เจ้าคะคุณหนู"
"ใช่! ชิงชิงเจ้ารอบรู้นัก เจ้าเป็นสาวใช้แน่หรือ" เถียนเถียนถาม
" เอ่อ...บ่าวก็ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ ตอนฮูหยินพบบ่าว บ่าวก็จำอะไรไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ"ชิงชิงตอบ
"จำไม่ได้งั้นหรือ"เถียนเถียนครุ่นคิดก่อนจะถามต่อไป"ชิงชิง ตอนท่านแม่เจอเจ้า เจ้ามีสิ่งใดติดตัวมาด้วยหรือไม่"
"มีเจ้าค่ะ"ชิงชิงตอบ
"อะไรหรือ"เหม่ยฮวาถาม
"เป็นป้ายหยกอะไรสักอย่างเจ้าค่ะ"
"เอามาให้ข้าดูหน่อย"เถียนเถียนขอดูป้ายหยกของชิงชิง
"เจ้าค่ะ"ชิงชิงส่งป้ายหยกให้เถียนเถียนดู
"หืมมม....หลินหรือ"เถียนเถียนเจออักษรที่สลักอยู่บนป้ายหยก"เจ้าใช้แซ่หลินหรือ ชิงชิง"
"เจ้าค่ะ ฮูหยิน ท่านให้ชิงชิงใช้แซ่ตามป้ายหยกเจ้าค่ะ"ชิงชิงอธิบาย
"ถ้าเจ้าจำอะไรได้ก็ควรไปหาญาติพี่น้องของเจ้านะ ชิงชิง หากเจ้าอยากรับใช้ข้าต่อ ข้าก็ไม่ห้าม"
" เจ้าค่ะคุณหนู ชิงชิงจะไปเยี่ยมพวกเขาบ้างเท่านั้นเจ้าค่ะ"
"เอ่อ....ข้าว่าเรากลับกันก่อนดีมั้ย ก่อนที่มันจะมืด"ถิงถิงบอกทุกคน
"จริงด้วย คุยกันเพลินไปเลย" เหม่ยฮวาพูดขึ้น
"อืมม์ งั้นก็กลับกันเถอะ"เถียนเถียนรีบชวนทุกคนกลับ
ยามซวี (19.00-20.59)
เถียนเถียนเข้ามิติเพื่อมาดูร้านเคมีภัณฑ์ว่ามีอะไรบ้าง เดินดูสักพักก็หยิบอุปกรณ์ทำสบู่ แชมพู ยาสีฟัน ออกมาพร้อมกับเตาแก๊สขนาดเล็กมุ่งหน้าสู่บ้านหลังน้อยในมิติ เตรียมทำสบู่ก่อนเป็นอันดับแรก เถียนเถียนทำสบู่ออกมาจำนวนมากทั้งสบู่ก้อน สบู่เหลว เถียนเถียนใส่น้ำหอมที่ชิงชิงทำผสมลงไปในสบู่ด้วย กลิ่นที่ได้จึงหอมฟุ้ง กระจายไปทั่ว ก่อนจะทำแชมพูและยาสีฟัน ตามลำดับจนเสร็จก่อนจะออกไปนอนในห้องนอกมิติ
ยามเหม่า (05.00-06.59)
เถียนเถียนลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว โดยมีชิงชิงคอยดูแลเสื้อผ้าให้รอคุณหนูอายน้ำเสร็จ สักพักชิงชิงก็ได้กลิ่นหอมๆ ลอยออกมาจากห้องอาบน้ำ
"หืมมม...กลิ่นอะไรหอมเหมือนน้ำหอมของข้าเลย แต่ข้าทำให้คุณหนูไว้แตะแต้มตามร่างกายเท่านั้นนี่นา"ชิงชิงรำพึงพลางเดินเข้าไปในส่วนห้องอาบน้ำก่อนจะตกตะลึง
มันมีฟองอยู่เต็มอ่างอาบน้ำของคุณหนูของตน
"คุณหนู!!!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ"ชิงชิงสนใจฟองที่เต็มอ่างไปหมด
" แล้วนี่ทำไมกลิ่นมันเหมือน กลิ่นน้ำหอมที่บ่าวทำมากเลยนะเจ้าคะ" ชิงชิงถาม
"ก็กลิ่นน้ำหอมของเจ้าไงชิงชิง ข้าทำสบู่ไว้อาบน้ำ ข้าก็เลยลองเอาน้ำหอมของเจ้ามาผสมดู ห๊อม หอม" เถียนเถียนอธิบาย
"มันทำแบบนี้ได้ด้วยหรือเจ้าคะ"ชิงชิงแปลกใจ
"ได้สิ"เถียนเถียนตอบ"อ้อ...เจ้าช่วยทำน้ำหอมให้ข้าเพิ่มด้วยนะชิงชิง ข้าว่าจะทำสบู่ขาย"
"เจ้าค่ะคุณหนู"ชิงชิงตาเป็นประกาย
"เดี๋ยวข้าจะเอาให้เจ้ากับทุกคนเอาไปทดลองใช้กันก่อนนะ บอกทุกคนให้ข้าด้วยว่าข้ามีอะไรใหม่ๆมาให้ลอง"
"เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้"ชิงชิงรีบไปบอกทุกคน
ยามเฉิน (07.00-08.59)
ทุกคนมารอเถียนเถียนอยู่ด้านล่างของโรงเตี๊ยม
"ชิงชิง เถียนเอ๋อ นางบอกหรือไม่ว่านางจะเอาอะไรมาให้เราลอง"คุนหมิงถามชิงชิง
" เดี๋ยวทุกคนก็รู้เจ้าค่ะ" ชิงชิงตอบยิ้มๆ
ผ่านไป 1 เค่อ เถียนเถียนก็ลงมาจากห้อง ทุกคนได้กลิ่นหอมลอยมาก่อนเถียนเถียนจะมาปรากฏกายอยู่หน้าห้องโถงของโรงเตี๊ยม
ทุกคนที่ได้กลิ่นก็เคลิบเคลื้มไปกับกลิ่นหอมนั้น
" กลิ่นอะไรหอมจัง" แขกที่มาพักในโรงเตี๊ยมที่นั่งกินอาหารอยู่ด้านล่างได้กลิ่นต่างตามหาว่ากลิ่นหอมๆนี้ลอยมาจากที่ใด
เถียนเถียนเมื่อได้เจอปฏิกิริยาของทุกๆคนก็ยิ้มด้วยความพึงพอใจ
" เอาละ เจ้าค่ะข้ามีสินค้าใหม่ๆมาเสนอให้ทุกท่านลองใช้เจ้าค่ะ"เถียนเถียนเรียกร้องความสนใจจากทุกคนในโรงเตี๊ยมได้เป็นอย่างดี
" อะไรหรือเถียนเอ๋อ" คุนหมิงถามน้องสาว
เถียนเถียนไม่ตอบเอาแต่ยิ้มแล้วยื่นมือไปแตะแหวนมิติเอา สบู่ แชมพู ออกมาวางไว้บนโต๊ะจำนวนมาก
"อะไรหรือแม่นาง กลิ่นหอมเหมือนกลิ่นที่ตัวเจ้าเลย"ชายวัยฉกรรจ์คนหนึ่งเอ่ยถาม
นี่เรียกว่าสบู่เจ้าค่ะ"เถียนเถียนผายมือไปยังสบู่ก่อนจะผายมือไปยังอีกฟากโต๊ะ"นี่เรียกว่าแชมพูเจ้าค่ะ"
"สบู่ แชมพู คืออะไรงั้นหรือแม่หนู"หญิงชราถามเถียนเถียน
"สบู่ใช้ทำความสะอาดผิวหน้าและผิวกายให้สะอาดปราศจากสิ่งสกปรกเจ้าค่ะ ส่วนแชมพูทำความสะอาดเส้นผมให้สะอาดและบำรุงเส้นผมให้แข็งแรงเจ้าค่ะ"
"เจ้าเอามาขายหรือแม่หนู"หญิงชราคนเดิมถาม
"วันนี้ข้าเอามาแจกให้ทุกคนลองใช้ก่อนเจ้าค่ะ ท่านยาย" เถียนเถียนอธิบาย
"แจกหรือแม่หนู ดี ดี ถ้าข้าใช้แล้วมีกลิ่นหอมเหมือนเจ้าข้าจะมาซื้อของเจ้าแน่นอนแม่หนู ฮ่า ฮ่า ฮ่า" หญิงชราหัวเราะชอบใจ
เถียนเถียนแจกสบู่กับแชมพูกันไปคนละชุดหลังจากทุกคนได้ชุดสบู่กับแชมพูแล้วก็รีบนำไปลองใช้ ซึ่งไม่นานก็มีคำสั่งซื้อจำนวนมาก จึงชวนทุกคนมาทำสบู่กับแชมพูเอาไว้ขาย โดยเถียนเถียนขายเป็นชุด แต่ละชุดประกอบด้วยไหแชมพู+ สบู่ก้อน
ชุดเล็ก ชุดละ 5 ตำลึงทอง (ขายเป็นไห) แชมพู 1 ไห + สบู่ 12 ก้อน
ชุดกลาง ชุดละ 10 ตำลึงทอง แชมพู 1 ไห+สบู่ 12 ก้อน
ชุดใหญ่ ชุดละ 15 ตำลึงทอง แชมพู 1 ไห +สบู่ 12 ก้อน
ซึ่งชุดใหญ่ขายดีที่สุดเพราะทุกบ้านมีคนเยอะจึงสั่งชุดใหญ่ไว้ให้คนที่บ้านใช้บรรดาขุนนางก็มาซื้อไปให้ฮูหยินที่จวนใช้ โดยรวมแล้วเถียนเถียนฟันเงินไป 15,000 ตำลึงทอง เมื่อเอามาแบ่งกันก็ได้ไปคนละ 3,750 ตำลึงทอง ซึ่งทุกคนก็ชอบ โดยให้เงินพวกทหารที่ไปช่วยเก็บดอกไม้มาให้คนละ 5 ตำลึงทอง จ่ายทหารไปรวม 150 ตำลึงทอง ซึ่งเถียนเถียนขอเป็นคนจ่ายพวกเขาเอง ซึ่งเถียนเถียนก็จะเหลือเงิน 3,600 ตำลึงทอง ซึ่งก็ยังได้กำไรอยู่
ซึ่งบ้านขนาดเล็ก มีคนอยู่ 2-3 คนก็พากันซื้อชุดเล็กบ้าง ชุดกลางบ้าง ซึ่งฟันกำไรเนาะๆกว่าจะออกจากเมืองได้ ทุกคนก็ได้เงินไปหลายพันตำลึงทอง ซึ่งทุกคนก็สนุกมาก เถียนเถียน ตัดสินใจแล้วว่าจะตั้งโรงงานทำสบู่ แชมพู และยาสีฟัน ที่เมืองเฉาหมิงทันทีที่ไปถึง เถียนเถียน ก็รีบออกแบบโรงงานทันที เมื่อไปดูที่แล้วก่อนตัดสินใจ ว่าจะทำอย่างไรต่อไป
ก่อนออกจากเมืองเถียนเถียนก็ซื้อร้านค้ามาเพื่อวางสินค้าของตนในอนาคตก่อนจะออกแบบการจัดวางในร้านอย่างเรียบร้อย ซึ่งชิงชิงกับเหม่ยฮวาก็ไม่พลาดที่จะร่วมหุ้นด้วยทันที
เมื่อทุกอย่างลงตัวเถียนเถียนก็คิดถึงครอบครัวเก่าขึ้นมา
" ม๊า ป๊า อากวาน กับทุกๆคนจะเป็นยังไงบ้างนะ"เฉินซีเหยาพึมพำเสียงแผ่วหญิงสาวเหม่อมองท้องฟ้าสักพักจึงตัดสินใจเข้านอน
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
ยิ่งุถูใจรีบหยิบไป 2-3 ชุด ก่อนจะไปหยิบผ้าอนามัยมา 2-3 ห่อ
เดินมาดูแผนกเครื่องสำอางก็รีบหยิบเอาพวก แป้ง ลิปสติก ชุดเซ็ทเครื่องสำอางมาจำนวนหนึ่งก็รีบออกจากมิติ ออกมานอนพักผ่อน
ส่วนร้านเคมีภัณฑ์นั้นเถียนเถียนตั้งใจเอาไว้ว่าจะสำรวจในวันพรุ่งนี้
ปลายยามเหม่า(05.00-06.59)
ทุกคนก็ตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวันของตนเอง ก่อนจะกระจายตัวออกไปเก็บดอกไม้มาให้ชิงชิงทำน้ำหอม และนำต้นพันธุ์มาให้ชิงชิงนำไปปลูก เพื่อเก็บไว้ขยายพันธุ์
ชิงชิงนำต้นพันธุ์ที่พวกทหารที่ตามมาคุ้มครองเก็บมาให้เข้าไว้ในแหวนมิติ
เมื่อเก็บดอกไม้จนหมดป่าทั้งหมดก็ออกเดินทางต่อทันที ไม่ว่าผ่านไปกี่ป่า ทุกคนก็เก็บดอกไม้หอมๆมาเก็บไว้ทำน้ำหอม บางครั้งก็เจอสมุนไพรดีๆ
เถียนเถียนยังไม่มีเวลาเข้าไปดูร้านเคมีภัณฑ์เลย
ชาวบ้านก็พากันสงสัยว่าพวกเขาเอาดอกไม้ไปทำอะไร
เมื่อมาถึงป่าแห่งหนึ่ง เถียนเถียนก็เจอสมุนไพรหลายอย่างวันนี้ก็เช่นกัน
"ชิงชิง เราไปหาสมุนไพรกัน"เถียนเถียนชวชิงชิงไปหาสมุนไพร
"เจ้าค่ะคุณหนู"ชิงชิงพูด"เราชวนถิงถิงไปด้วยนะเจ้าคะ"
"อืมม์...งั้นข้าจะไปชวนเหม่ยฮวานะ"เถียนเถียนตกลง
ทั้งคณะเดินเข้าไปในป่าทุกคนตั้งใจจะเดินเข้าไปในป่าชั้นใน เดินมาสักพัก เถียนเถียนก็หันไปเจอต้นไม้ผุๆ ก็รีบเดินเข้าไปดูก็พบเข้ากับเห็ดหลินจือแดงจึงชวนทุกคนมาช่วยกันเก็บ เก็บตอนี้เสร็จหันไปอีกด้านก็เจอ 2 ท่อน ที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นจึงรีบเดินไปเก็บ
เดินเข้าไปอีกก็เจอดงโสม จึงลองขุดขึ้นมาดู เมื่อหัวโสมพ้นดินก็ตกตะลึง
"หัวใหญ่มาก!!!! ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นโสมร้อยปีก็เป็นได้นะเจ้าคะ" ถิงถิงได้สติก่อนใครเอ่ยขึ้น
"ของข้าก็พอๆกับของคุณหนูเลย"ชิงชิงถึงกับอึ้ง
"....."เหม่ยฮวาถึงกับพูดไม่ออกเมื่อของตนได้พ้นดินขึ้นมาแล้ว
เพราะว่ามัน!!!!!!
หัวใหญ่กว่าเพื่อนเล็กน้อย
ฝั่งถิงถิงก็เช่นกัน
"หัวพอๆกันเลย"เถียนเถียนรำพึง"รีบขุดเถอะ"
"อืมม์"ทุกคนพูดพร้อมกัน
ทั้ง 4 คนเก็บสมุนไพรจนหมดแล้วจึงนั่งพักกินอาหารกลางวัน
"เถียนเถียน เจ้าจะทำอย่างไรกับสมุนไพรพวกนี้หรือ" เหม่ยฮวาเอ่ยถาม
เถียนเถียนยิ้มน้อยๆก่อนจะถามกลับไปว่า
"พวกเจ้ารู้จักโรงประมูลหรือไม่เล่า"
" โรงประมูล!!!!!" ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ
"ใช่! ข้าจะเก็บไว้ก่อน ค่อยนำไปประมูล กับโรงประมูล"เถียนเถียนอธิบาย
"อ๋อ....ข้าเข้าใจแล้ว"ถิงถิงพูดขึ้น"พี่สาวท่านไม่ต้องการเอาไปขายให้กับร้านขายยาเพราะว่ามันได้น้อยกว่าการนำไปประมูลใช่หรือไม่"
"ถูกต้อง"เถียนเถียนชมถิงถิงที่เข้าใจทะลุปรุโปร่ง
"การที่เราเอาเข้าไปร่วมประมูล เราย่อมต้องได้เยอะกว่าร้านขายยา เราอาจจะได้มากว่าพันตำลึงทอง เป็นไปได้" ชิงชิงเสริม"ใช่หรือไม่เจ้าคะคุณหนู"
"ใช่! ชิงชิงเจ้ารอบรู้นัก เจ้าเป็นสาวใช้แน่หรือ" เถียนเถียนถาม
" เอ่อ...บ่าวก็ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ ตอนฮูหยินพบบ่าว บ่าวก็จำอะไรไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ"ชิงชิงตอบ
"จำไม่ได้งั้นหรือ"เถียนเถียนครุ่นคิดก่อนจะถามต่อไป"ชิงชิง ตอนท่านแม่เจอเจ้า เจ้ามีสิ่งใดติดตัวมาด้วยหรือไม่"
"มีเจ้าค่ะ"ชิงชิงตอบ
"อะไรหรือ"เหม่ยฮวาถาม
"เป็นป้ายหยกอะไรสักอย่างเจ้าค่ะ"
"เอามาให้ข้าดูหน่อย"เถียนเถียนขอดูป้ายหยกของชิงชิง
"เจ้าค่ะ"ชิงชิงส่งป้ายหยกให้เถียนเถียนดู
"หืมมม....หลินหรือ"เถียนเถียนเจออักษรที่สลักอยู่บนป้ายหยก"เจ้าใช้แซ่หลินหรือ ชิงชิง"
"เจ้าค่ะ ฮูหยิน ท่านให้ชิงชิงใช้แซ่ตามป้ายหยกเจ้าค่ะ"ชิงชิงอธิบาย
"ถ้าเจ้าจำอะไรได้ก็ควรไปหาญาติพี่น้องของเจ้านะ ชิงชิง หากเจ้าอยากรับใช้ข้าต่อ ข้าก็ไม่ห้าม"
" เจ้าค่ะคุณหนู ชิงชิงจะไปเยี่ยมพวกเขาบ้างเท่านั้นเจ้าค่ะ"
"เอ่อ....ข้าว่าเรากลับกันก่อนดีมั้ย ก่อนที่มันจะมืด"ถิงถิงบอกทุกคน
"จริงด้วย คุยกันเพลินไปเลย" เหม่ยฮวาพูดขึ้น
"อืมม์ งั้นก็กลับกันเถอะ"เถียนเถียนรีบชวนทุกคนกลับ
ยามซวี(19.00-20.59)
เถียนเถียนเข้ามิติเพื่อมาดูร้านเคมีภัณฑ์ว่ามีอะไรบ้าง เดินดูสักพักก็หยิบอุปกรณ์ทำสบู่ แชมพู ยาสีฟัน ออกมาพร้อมกับเตาแก๊สขนาดเล็กมุ่งหน้าสู่บ้านหลังน้อยในมิติ เตรียมทำสบู่ก่อนเป็นอันดับแรก เถียนเถียนทำสบู่ออกมาจำนวนมากทั้งสบู่ก้อน สบู่เหลว เถียนเถียนใส่น้ำหอมที่ชิงชิงทำผสมลงไปในสบู่ด้วย กลิ่นที่ได้จึงหอมฟุ้ง กระจายไปทั่ว ก่อนจะทำแชมพูและยาสีฟัน ตามลำดับจนเสร็จก่อนจะออกไปนอนในห้องนอกมิติ
ยามเหม่า(05.00-06.59)
เถียนเถียนลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว โดยมีชิงชิงคอยดูแลเสื้อผ้าให้รอคุณหนูอายน้ำเสร็จ สักพักชิงชิงก็ได้กลิ่นหอมๆ ลอยออกมาจากห้องอาบน้ำ
"หืมมม...กลิ่นอะไรหอมเหมือนน้ำหอมของข้าเลย แต่ข้าทำให้คุณหนูไว้แตะแต้มตามร่างกายเท่านั้นนี่นา"ชิงชิงรำพึงพลางเดินเข้าไปในส่วนห้องอาบน้ำก่อนจะตกตะลึง
มันมีฟองอยู่เต็มอ่างอาบน้ำของคุณหนูของตน
"คุณหนู!!!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ"ชิงชิงสนใจฟองที่เต็มอ่างไปหมด
" แล้วนี่ทำไมกลิ่นมันเหมือน กลิ่นน้ำหอมที่บ่าวทำมากเลยนะเจ้าคะ" ชิงชิงถาม
"ก็กลิ่นน้ำหอมของเจ้าไงชิงชิง ข้าทำสบู่ไว้อาบน้ำ ข้าก็เลยลองเอาน้ำหอมของเจ้ามาผสมดู ห๊อม หอม" เถียนเถียนอธิบาย
"มันทำแบบนี้ได้ด้วยหรือเจ้าคะ"ชิงชิงแปลกใจ
"ได้สิ"เถียนเถียนตอบ"อ้อ...เจ้าช่วยทำน้ำหอมให้ข้าเพิ่มด้วยนะชิงชิง ข้าว่าจะทำสบู่ขาย"
"เจ้าค่ะคุณหนู"ชิงชิงตาเป็นประกาย
"เดี๋ยวข้าจะเอาให้เจ้ากับทุกคนเอาไปทดลองใช้กันก่อนนะ บอกทุกคนให้ข้าด้วยว่าข้ามีอะไรใหม่ๆมาให้ลอง"
"เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้"ชิงชิงรีบไปบอกทุกคน
ยามเฉิน(07.00-08.59)
ทุกคนมารอเถียนเถียนอยู่ด้านล่างของโรงเตี๊ยม
"ชิงชิง เถียนเอ๋อ นางบอกหรือไม่ว่านางจะเอาอะไรมาให้เราลอง"คุนหมิงถามชิงชิง
" เดี๋ยวทุกคนก็รู้เจ้าค่ะ" ชิงชิงตอบยิ้มๆ
ผ่านไป 1 เค่อ เถียนเถียนก็ลงมาจากห้อง ทุกคนได้กลิ่นหอมลอยมาก่อนเถียนเถียนจะมาปรากฏกายอยู่หน้าห้องโถงของโรงเตี๊ยม
ทุกคนที่ได้กลิ่นก็เคลิบเคลื้มไปกับกลิ่นหอมนั้น
" กลิ่นอะไรหอมจัง" แขกที่มาพักในโรงเตี๊ยมที่นั่งกินอาหารอยู่ด้านล่างได้กลิ่นต่างตามหาว่ากลิ่นหอมๆนี้ลอยมาจากที่ใด
เถียนเถียนเมื่อได้เจอปฏิกิริยาของทุกๆคนก็ยิ้มด้วยความพึงพอใจ
" เอาละ เจ้าค่ะข้ามีสินค้าใหม่ๆมาเสนอให้ทุกท่านลองใช้เจ้าค่ะ"เถียนเถียนเรียกร้องความสนใจจากทุกคนในโรงเตี๊ยมได้เป็นอย่างดี
" อะไรหรือเถียนเอ๋อ" คุนหมิงถามน้องสาว
เถียนเถียนไม่ตอบเอาแต่ยิ้มแล้วยื่นมือไปแตะแหวนมิติเอา สบู่ แชมพู ออกมาวางไว้บนโต๊ะจำนวนมาก
"อะไรหรือแม่นาง กลิ่นหอมเหมือนกลิ่นที่ตัวเจ้าเลย"ชายวัยฉกรรจ์คนหนึ่งเอ่ยถาม
นี่เรียกว่าสบู่เจ้าค่ะ"เถียนเถียนผายมือไปยังสบู่ก่อนจะผายมือไปยังอีกฟากโต๊ะ"นี่เรียกว่าแชมพูเจ้าค่ะ"
"สบู่ แชมพู คืออะไรงั้นหรือแม่หนู"หญิงชราถามเถียนเถียน
"สบู่ใช้ทำความสะอาดผิวหน้าและผิวกายให้สะอาดปราศจากสิ่งสกปรกเจ้าค่ะ ส่วนแชมพูทำความสะอาดเส้นผมให้สะอาดและบำรุงเส้นผมให้แข็งแรงเจ้าค่ะ"
"เจ้าเอามาขายหรือแม่หนู"หญิงชราคนเดิมถาม
"วันนี้ข้าเอามาแจกให้ทุกคนลองใช้ก่อนเจ้าค่ะ ท่านยาย" เถียนเถียนอธิบาย
"แจกหรือแม่หนู ดี ดี ถ้าข้าใช้แล้วมีกลิ่นหอมเหมือนเจ้าข้าจะมาซื้อของเจ้าแน่นอนแม่หนู ฮ่า ฮ่า ฮ่า" หญิงชราหัวเราะชอบใจ
เถียนเถียนแจกสบู่กับแชมพูกันไปคนละชุดหลังจากทุกคนได้ชุดสบู่กับแชมพูแล้วก็รีบนำไปลองใช้ ซึ่งไม่นานก็มีคำสั่งซื้อจำนวนมาก จึงชวนทุกคนมาทำสบู่กับแชมพูเอาไว้ขาย โดยเถียนเถียนขายเป็นชุด แต่ละชุดประกอบด้วยไหแชมพู+ สบู่ก้อน
ชุดเล็ก ชุดละ 5 ตำลึงทอง(ขายเป็นไห) แชมพู 1 ไห + สบู่ 12 ก้อน
ชุดกลาง ชุดละ 10 ตำลึงทอง แชมพู 1 ไห+สบู่ 12 ก้อน
ชุดใหญ่ ชุดละ 15 ตำลึงทอง แชมพู 1 ไห +สบู่ 12 ก้อน
ซึ่งชุดใหญ่ขายดีที่สุดเพราะทุกบ้านมีคนเยอะจึงสั่งชุดใหญ่ไว้ให้คนที่บ้านใช้บรรดาขุนนางก็มาซื้อไปให้ฮูหยินที่จวนใช้ โดยรวมแล้วเถียนเถียนฟันเงินไป 15,000 ตำลึงทอง เมื่อเอามาแบ่งกันก็ได้ไปคนละ 3,750 ตำลึงทอง ซึ่งทุกคนก็ชอบ โดยให้เงินพวกทหารที่ไปช่วยเก็บดอกไม้มาให้คนละ 5 ตำลึงทอง จ่ายทหารไปรวม 150 ตำลึงทอง ซึ่งเถียนเถียนขอเป็นคนจ่ายพวกเขาเอง ซึ่งเถียนเถียนก็จะเหลือเงิน 3,600 ตำลึงทอง ซึ่งก็ยังได้กำไรอยู่
ซึ่งบ้านขนาดเล็ก มีคนอยู่ 2-3 คนก็พากันซื้อชุดเล็กบ้าง ชุดกลางบ้าง ซึ่งฟันกำไรเนาะๆกว่าจะออกจากเมืองได้ ทุกคนก็ได้เงินไปหลายพันตำลึงทอง ซึ่งทุกคนก็สนุกมาก เถียนเถียน ตัดสินใจแล้วว่าจะตั้งโรงงานทำสบู่ แชมพู และยาสีฟัน ที่เมืองเฉาหมิงทันทีที่ไปถึง เถียนเถียน ก็รีบออกแบบโรงงานทันที เมื่อไปดูที่แล้วก่อนตัดสินใจ ว่าจะทำอย่างไรต่อไป
ก่อนออกจากเมืองเถียนเถียนก็ซื้อร้านค้ามาเพื่อวางสินค้าของตนในอนาคตก่อนจะออกแบบการจัดวางในร้านอย่างเรียบร้อย ซึ่งชิงชิงกับเหม่ยฮวาก็ไม่พลาดที่จะร่วมหุ้นด้วยทันที
เมื่อทุกอย่างลงตัวเถียนเถียนก็คิดถึงครอบครัวเก่าขึ้นมา
" ม๊า ป๊า อากวาน กับทุกๆคนจะเป็นยังไงบ้างนะ"เฉินซีเหยาพึมพำเสียงแผ่วหญิงสาวเหม่อมองท้องฟ้าสักพักจึงตัดสินใจเข้านอน
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸


             หมักสุรา
ยามเหม่า(05.00-06.59)
ทุกคนต่างตื่นขึ้นมาทำหน้าที่ของตนเอง
ถิงถิงและชิงชิงตื่นมาเตรียมวัตถุดิบให้เถียนเถียนทำอาหาร เช้านี้เถียนเถียนทำข้าวต้มหมูสับให้ทุกคนกินเป็นอาหารเช้า
เมื่อทุกคนมากินข้าวสาวๆก็ได้พบองค์รัชทายาท แต่สาวๆไม่รู้จักรัชทายาท
แต่เมื่อคุนหมิงแนะนำให้รู้จักในฐานะเพื่อนสนิท
"คาราวะคุณชาย" สาวๆคารวะจ้าวหนานกง
" ตามสบายเถิด พวกเจ้าทำอะไรกินหรือ" องค์รัชทายาทถามสาวๆ
" ข้าวต้มหมูเจ้าค่ะ"เถียนเถียนตอบ
" ใครเป็นคนทำหรือ" องค์รัชทายาทมองเถียนเถียนแววตาหวานเชื่อม
" เอ่อ....คุณหนูเป็นคนทำเจ้าค่ะ" ชิงชิงตอบ
ชิงชิงกับถิงถิงมองตากัน ก่อนจะจูงกันไปคุยกัน
" เจ้าว่าคุณชายท่านนั้นมองพี่สาวแปลกๆมั๊ยชิงชิง" ถิงถิงถามชิงชิง
" ใช่....แววตามีแววหวาน แบบจ้องจะจับกินอย่างไรก็ไม่รู้" ชิงชิงตอบ
" ข้าว่าเราต้องไปนอนในห้องกับพี่สาวแล้วล่ะ ชิงชิง"
" ทำไมหรือ"ชิงชิงสงสัย
" ก็ป้องกันชื่อเสียงพี่สาวอย่างไรเล่า" ถิงถิงไขข้อสงสัย
เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ทั้ง 2 ก็ไปเรียกเด็กๆมากินข้าว
ด้านองค์รัชทายาท เมื่อเจอเด็กๆก็พบว่ามีแต่เด็กผู้ชาย แม้ว่าจะมีเด็กผู้หญิงอยู่ด้วยก็เถอะ แต่ทำไมทุกคนถึงได้ผอมกันนัก
เด็กๆมากินข้าว สาวๆคอยดูแลเด็กๆ ซึ่งเถียนเถียนก็คอยดูแลเด็กๆด้วยทำให้องค์รัชทายาท อิจฉาพวกเด็กๆที่ที่มีนางในดวงใจของเขาดูแลพวกเขา แต่ไม่มาดูแลเขา
หลังกินข้าวเช้าเสร็จเถียนเถียนพาเด็กๆไปหาของป่า
หลังจากเสร็จจากมื้ออาหารเหล่าองครักษ์เงาได้แต่ถอนหายใจ เพราะองค์รัชทายาทนั่งหน้าบึ้งหน้างอ เพราะอิจฉาเด็กๆที่ ว่าที่พระชายาไปดูแล แต่พวกเขาก็ชื่นชม ว่าที่พระชายาของพวกตนมาก
" ข้าจะเอาคนนี้เท่านั้น พระชายาต้องเป็นคนนี้" องครักษ์เงา 1 พูด
" ใช่!!!! พวกข้าเห็นด้วย"องครักษ์เงาที่เหลือพูดขึ้นพร้อมกัน
ด้านองค์รัชทายาทเมื่อได้ฟังที่มาของเด็กๆก็ให้เศร้าใจนัก แต่ไม่เป็นไรเขาจะพาพวกเขาไปฝึกทหาร ส่วนน้องสาวของพวกเขานั้นเขาจะพาไปทำงานเป็นนางกำนัลในวังของตน เมื่อเถียนเถียนแต่งกับตนแล้ว
ด้านสาวๆพาเด็กๆเข้ามาในป่า เพื่อเรียนรู้ว่าอะไรกินได้อะไรกินไม่ได้ เดินมาไม่นาน จางเหม่ยเหมยก็เห็นต้นไม้ออกลูกเต็มต้นจึงชี้มือให้ทุกคนดู
" นั่นมัน!!!! หมางกั่ว(มะม่วง) มีตั้ง 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 " เถียนเถียนนับต้นหมางกั่ว" 10 ต้น ดีเลยเด็กๆช่วยกันเก็บเร็วเข้า"
" มันกินได้หรือเถียนเอ๋อ" องค์รัชทายาทถาม
" กินได้เจ้าค่ะ หวานอร่อยมากเลยเจ้าค่ะ" เถียนเถียนตอบยิ้มๆ
องค์รัชทายาทได้แต่มองรอยยิ้มของเถียนเถียนอย่างโง่งม
ถิงถิงที่เห็นบุรุษผู้นี้เข้าใกล้พี่สาวก็ไม่พอใจจึงเดินเข้าไปชวนพี่สาว
" พี่สาวไปช่วยเด็กๆเก็บหมางกั่ว กันดีกว่าเจ้าค่ะ"
" อืมม....ไปซิ" เถียนเถียนตกลง
ด้านคุนหมิงกำลังกลั้นเสียงหัวเราะอย่างสุดความสามารถ ที่เห็นสหายโดนถิงถิงขัดขวางพลางคิดว่าตนได้แนวร่วมแกล้ง เจ้าสหายหน้าด้านหน้าทนนี่แล้ว ยิ่งเห็นถิงถิงกับชิงชิงกระซิบกระซาบพลางหัวเราะแล้ว   ' โอ้!!!! ข้าได้แนวร่วมอีก 1 หึ หึ หึ เจ้าเสร็จข้าล่ะเจ้าสหายหน้าตาย ' พลางอมยิ้มอย่างมีชัย
ฝ่ายคนที่โดนหมายหัวยังคงไม่รู้ตัวได้แต่เดินตามเถียนเถียนต้อยๆคอยถามโน่นถามนี่ไม่หยุด จนทุกคนกรอกตามองบนด้วยความหน่ายใจ
" หมางกั่ว ทำอันใดได้บ้างขอรับพี่สาว" จางหย่งชุนถามเถียนเถียน
" ก็ ทำหมางกั่วแผ่น แยม สำหรับหมางกั่วสุกนะ ถ้าเป็นหมางกั่วดิบก็เอาไปดอง เอาไปแช่อิ่มนี่ล่ะ ถ้าจำไม่ผิดนะ" เถียนเถียนไขข้อข้องใจให้เด็กน้อย
องค์รัชทายาทเมื่อเห็นนางในดวงใจพูดกับเด็กชายก็ไม่พอใจ มองเด็กน้อยเขม็ง จนเด็กน้อยขมวดคิ้ว พอเถียนเถียนเดินไปช่วยคนอื่นๆเก็บหมางกั่วแล้วจึงถามคนตัวโตกว่า
" พี่ชายท่านมองข้าเช่นนี้มีอะไรหรือ"
" ข้าไม่ชอบที่มีบุรุษมาคุยกับนาง" องค์รัชทายาทบอกออกไปตรงๆ
เด็กชายขมวดคิ้ว จ้องอย่างสงสัยก่อนถามไปว่า
" พี่ชาย ท่านจิตไม่ปกติ ใช่หรือไม่"
คำถามนี้ทำเอาองครักษ์เงา สะดุ้ง
องค์รัชทายาทเลิกคิ้ว
" เจ้าหมายความว่าอย่างไร"
" ท่านชอบนางใช่หรือไม่" เด็กชายถามกลับ
องค์รัชทายาทอึ้งกับคำถามของเด็กน้อย ก่อนตอบออกไป
" ไม่...." องค์รัชทายาทบอกปัดทำให้คุนหมิงได้ยิน เริ่มไม่พอใจ
" ข้าไม่ได้ชอบนาง.....แต่ข้ารักนาง" องค์รัชทายาทตอบอย่างหนักแน่น
คำตอบขององค์รัชทายาททำให้ทุกคนพอใจในคำตอบ
" แล้วท่านไม่พอใจอันใดข้า หรือท่านคิดว่าข้าจะแย่งชิงนางกับท่าน งั้นหรือ"
"...." ทุกคนเงียบกริบ
" เฮอะ.....บ้าบอ นางอายุมากกว่าข้าและนางมีบุญคุณกับข้าและน้องๆข้าก็ต้องเรียนรู้งานจากนางเพื่อช่วยงานนางซิ" เด็กน้อยแค่นเสียง" ประสาท"
ทุกคนกลั้นเสียงหัวเราะอย่างสุดกลั้น
องค์รัชทายาท อ้าปากค้างกับคำตำหนิของเจ้าเด็กน้อย
" เจ้าหนูนี่ ฝีปากไม่เบา" องครักษ์เงา 1 พูดขึ้น
ทุกคนก็เห็นด้วย
เด็กน้อยเดินไปไกลแล้ว องค์รัชทายาทถึงรู้สึกตัว
" เจ้าเด็กนี่ร้ายไม่เบา" องค์รัชทายาทเอ่ยยิ้มๆ รู้สึกอายตัวเองเหลือทนหึงได้แม้กระทั่งเด็ก
ด้านหวงหลงที่แอบฟังอยู่ ก็พอใจในคำพูดของเด็กน้อย
ตัดมาที่เถียนเถียนกับพวกเด็กๆ เมื่อเก็บหมางกั่วหมดแล้วจึงให้ทหารยกไปเก็บไว้ที่กระท่อม นางจึงชวนเด็กๆเดินต่อไปจนถึงจุดที่พวกนางเก็บเฉาเหม่ยเมื่อวานนี้ก็พบว่าบางลูกนั้นสุกแล้วจึงช่วยกันเก็บ โดยเฉพาะเด็กๆรีบเก็บทันทีที่ได้ลิ้มลองรสชาติของมันว่าเป็นอย่างไร
เมื่อเดินมาจนถึงบริเวณน้ำตกทุกคนพบกับต้นเถาจึ(ลูกท้อ)และต้นเหมย(บ๊วย)เถียนเถียนจึงให้ทุกคนเก็บให้หมดถัดมาอีกราวๆ 3 วา ก็พบกับผูเถาป่า(องุ่นป่า)ทำให้เถียนเถียนนึกอยากทำเหล้าขึ้นมาทันที จึงให้เด็กๆชิมรสชาติ ซึ่งเด็กๆก็ชอบมาก จึงช่วยกันเก็บจนหมด
ซึ่งเถียนเถียนก็แอบขุดเอาต้นอ่อนของแต่ละต้นเข้าไปปลูกในมิติด้วย วันนี้นางให้หวงหลงออกมาช่วยงานโดยให้ไปหาดูว่ามีสิ่งใดที่ช่วยทำเงินให้ได้บ้าง ถึงแม้ว่านางจะมีเงินทองอยู่มากมาย แต่ใช่ว่ามันจะไม่หมด ถ้าเอาแต่ใช้ไม่หาเพิ่มมันก็หมดได้เช่นกัน
ทางด้านจางหลิ่งหยู เมื่อได้พบหน้าและได้เห็นสิ่งที่ว่าที่พี่สะใภ้ทำอยู่ก็ถูกใจมากยิ่งได้ทำความรู้จัก ยิ่งอยากได้
" พี่ชาย ท่านต้องเอานางมาเป็นพี่สะใภ้ข้าให้ได้นะเจ้าคะ" จางหลิ่งหยูเอ่ยกับคนเป็นพี่" และต้องมีนางคนเดียวเท่านั้น"
" แน่นอนอยู่แล้วน้องรัก และเจ้าจะได้อุ้มหลานจากนางเท่านั้น"องค์รัชทายาทให้คำมั่น
" ข้าไปช่วยเด็กๆก่อนนะเจ้าคะ" จางหลิ่งหยูพูดจบก็วิ่งเข้าไปหาเด็กๆทันที
องค์รัชทายาทเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้า
" นี่ข้าตามใจนางมากเกินไปหรือไม่นะ นางถึงได้แก่นแก้วถึงเพียงนี้"
เมื่อเก็บผลไม้หมดพวกเขาก็เดินต่อไปอีกราวๆ 1 ชั่วยาม ก็พบต้นผิงกั่วป่า(แอปเปิ้ลป่า)ทุกคนก็เก็บเอาจนหมด ซึ่งเถียนเถียนก็ไม่พลาดที่จะเก็บเอาต้นอ่อนเข้าไปปลูกในมิติ
จางหลิ่งหยูที่เห็นว่าที่พี่สะใภ้เก็บต้นไม้เข้าไปในมิติโดยบังเอิญ ก็ตกตะลึง แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเข้าไปหาเพื่อช่วยงานว่าที่พี่สะใภ้
" พี่สาว ท่านมีมิติ" จางหลิ่งหยูกระซิบเบาๆ
เถียนเถียนตกใจ
" ไม่ต้องกลัวข้าไม่บอกใครหรอกเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าช่วย"
" อย่างไรหรือ" เถียนเถียนสงสัย
" ก็เวลาพี่สาวจะเก็บของเข้ามิติข้าจะช่วยบังและดูต้นทางให้อย่างไรเล่าเจ้าคะ"
เมื่อได้ยินดังนั้นเถียนเถียน ก็ยิ้มออกมา
" ขอบใจเจ้า"
" มิเป็นไรค่ะ แค่ได้กินอาหารอร่อยๆฝีมือพี่สาว หยูเอ๋อก็พอใจแล้วเจ้าค่ะ" จางหลิ่งหยูส่งยิ้มไร้เดียงสาให้เถียนเถียน
เถียนเถียนเอ็นดูเด็กสาวตรงหน้า
เดินมาอีกนิดทุกคนก็เจอเข้ากับต้นฝ้ายที่มีใยสีขาวๆ ให้เก็บได้แล้วทุกคนจึงช่วยกันเก็บตามที่เถียนเถียนสั่ง
ยามโหยว(17.00-18.59) ทุกคนกลับมาถึงกระท่อม ทุกคนช่วยกันล้างทุกอย่างที่ได้มาให้สะอาด แล้วผึ่งเอาไว้
" พี่ใหญ่เจ้าคะ" เถียนเถียนเอ่ยเรียกพี่ชาย
" ว่าอย่างไรหรือเถียนเถียน"
" ให้ทหารมาช่วยงานน้องซัก 2-3 คน หน่อยซิเจ้าคะ"
เจ้าจักทำอันใดรึ"
" น้องจะหมักสุราเจ้าค่ะ"
" หืมม....หมักสุรา" คุนหมิงสงสัย" แล้วน้องมีเหล้าแล้วหรือ"
" น้องมีครบทุกอย่างแล้วเจ้าค่ะ"
เย็นนั้นเถียนเถียนจะกวนแยมให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไปหมักสุรา
นางชวนทุกคนกวนแยมเฉาเหม่ยก่อน แล้วค่อยกวนอย่างอื่นต่อไปไม่ว่าจะทำอะไรองค์รัชทายาทก็ตามติดนางเป็นเงาตามตัว
" ทุกคนผ่าเฉาเหม่ยออกเป็น 2 ส่วนก่อนนะเจ้าคะ"
ไม่ว่านางจะสั่งให้ทำอะไรทุกคนก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
เมื่อผ่าผลเฉาเหม่ยเสร็จแล้วนางก็ให้ทุกคนทำผูเถาต่อทันที
" ผ่าเอาเมล็ดผูเถาออกมาก่อนนะเจ้าคะ อย่าเอาเมล็ดไปทิ้งนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าจะเอาไปเพาะต่อเจ้าค่ะ"
เมื่อเสร็จจากผูเถา ทุกคนก็หันไปปอกเปลือกผิงกั่วกันต่อหั่นและสับเล็กน้อย
เถียนเถียนสั่งให้กวนผลไม้ทุกอย่างพร้อมกัน เนื่องจากมีหม้ออยู่ถึง 3 ใบ
แม้แต่องค์รัชทายาทก็โดนใช้ให้กวนแยม องครักษ์เงาได้แต่อ้าปากค้างตกตะลึง เมื่อได้เห็นองค์รัชทายาททำตามที่ว่าที่พระชายาสั่งทุกประการ
คุนหมิงเหลือบสายตามองสหายหน้ามึนของตนอย่างขบขัน
' หึ หึ หึ สมน้ำหน้านักโดนน้องสาวข้าแกล้งซะ '
เมื่อกวนเสร็จทุกคนก็ได้ลิ้มลองแยมทั้ง 3 ชนิด
" เถียนเอ๋อ พี่ถูกใจแยมเฉาเหม่ยกับแยมผูเถาของเจ้สนักแล้วยังมีแยมผิงกั่วอีก เจ้าช่างทำได้เลิศรสนัก" องค์รัชทายาทชมออกมาจากใจ มองนางอย่างอ่อนโยน
" อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ อร่อยทุกอย่างเลย" จางหลิ่งหยูเอ่ยชมพร้อมกับกินไปด้วยอย่างเอร็ดอร่อย
" อร่อยมากเลยขอรับ/เจ้าค่ะ" เสียงเด็กๆพูดขึ้นพร้อมกัน
องครักษ์เงาได้แต่กลืนน้ำลายด้วยความอยากกิน แต่ก็ออกไปไม่ได้
หวงหลงที่นั่งกินแยมอยู่ก็รับรู้ว่าพวกเขาอยากกินจึงเอ่ยขึ้น
" ให้พวกเขาออกมากินด้วยดีกว่ามั๊ยขอรับ พี่ชาย"
" หืมม...ใครหรือ" องค์รัชทายาทถาม
" ก็...องครักษ์เงาของท่านอย่างไรเล่า ขอรับ"
องครักษ์เงาสะดุ้ง เมื่อถูกเด็กน้อยจับได้
องค์รัชทายาทอึ้ง
" เฮ้ออ.....ออกมาได้แล้ว" จบคำสั่งองครักษ์เงาจึงออกมาจากเงา
ทุกคนก็มองเด็กชายตัวน้อยอย่างอึ้งๆ ยกเว้นเถียนเถียน
ถิงถิงกับชิงชิงช่วยกันตักแยมให้เหล่าองครักษ์เงาได้ลิ้มลอง
เมื่อทุกคนกินเสร็จแล้วก็ได้เวลาหมักสุรา
เถียนเถียนเอาผลไม้เรียงใส่ไหสลับกับน้ำตาลกรวดให้เต็มแล้วเทเหล้าใส่ไหให้เต็ม ก่อนเอากระดาษปิดปากไหก่อนเอาผ้าปิดปากไห
" พี่สาว ทำไมท่านเอากระดาษปิดปากไห ก่อนปิดด้วยผ้าเล่าเจ้าคะ" ถิงถิงถาม
" ป้องกันน้ำลงไปสัมผัสกับเหล้าในไหอย่างไรเล่า" เถียนเถียนไขข้อสงสัย
" อ๋อ....เป็นเช่นนี้" ถิงถิงเข้าใจ
เมื่อเสร็จงานทุกอย่าง ทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน
ยามเหม่า (05.00-06.59)
ทุกคนตื่นขึ้นมาทำงานกันแต่เช้า เพราะเถียนเถียนจะพาเด็กๆไปขายของ นางเอาแยมผลไม้และผลไม้ที่เหลือไปขาย ทุกคนช่วยกันขนของขึ้นรถม้า เมื่อเรียบร้อยทุกคนก็ออกเดินทาง เมื่อมาถึงประตูเมืองจ่ายค่าผ่านทางเสร็จ
คุนหมิงให้คนไปเช่าแผงขายของในตลาด เมื่อได้แผงแล้วก็ช่วยกันจัดร้านเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หวงหลงก็เป็นคนเรียกลูกค้า
" พ่อ แม่ พี่ ป้า น้า อา ทุกท่านวันนี้พวกเราเอาแยมรสเลิศและผลไม้อร่อยๆมาขาย ขอเชิญพวกท่านมาลิ้มลองก่อนตัดสินใจซื้อได้เลยขอรับ"
ทุกคนที่เห็นเด็กน้อยหน้าตาน่ารัก มาเรียกให้พวกตนลองกินแยม ทุกคนก็เอ็นดูเข้ามาลองชิมปรากฏว่าทุกคนแย่งกันซื้อ ทั้งแยมทั้งผลไม้เพราะมันอร่อยมากไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็ขายหมด
นางจูซือซือ เมื่อได้ยินผู้คนในตลาดพูดกันว่าแยมและผลไม้อร่อยมากก็อยากได้ จึงเดินไปซื้อ แต่ก็ไม่ทัน แต่นางจูซือซือหันไปเห็นจางหย่งชุนอยู่ในกลุ่มที่เอาของมาขายก็โกรธเข้าไปทุบตีด่าทออย่างโกรธจัด
" ไอ้เด็กเหลือขอ แทนที่จะเอาไปให้พวกข้ากินดันเอามาขาย ไอ้เด็ก อกตัญญู"
" ปล่อยข้านะ" จางหย่งชุนตะคอกนางจูซือซือ
" ปล่อยเด็กเดี๋ยวนี้นะ" องค์รัชทายาทสั่งเสียงเย็นเยียบ
" ไม่เกี่ยวกับเจ้าอย่ามาแส่เรื่องของข้า" นางจูซือซือ ด่าโดยไม่ไว้หน้า
" เจ้าเป็นใครเหตุใดต้องตีเด็กด้วย" เถียนเถียนพูดขึ้นมา
" ข้าก็เป็นย่าของมันน่ะซิ" พูดจบก็จะตีเด็กน้อยอีกรอบ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีดาบมาพาดคอ
" เจ้ากล้าดีอย่างไรเอาดาบมาพาดคอข้า"
" ทำไมข้าจะไม่กล้า" องค์รัชทายาทเอ่ยเสียงเย็น
นางจูโกรธจนไม่สนว่าใครจะตำหนิหรือว่าอันใดทั้งนั้น
" หึ หลานชายข้าเป็นถึงนายอำเภอ เจ้ากล้าทำกับข้าเช่นนี้หรือ" นางจูแค่นเสียงเยาะเย้ย
" หึ นายอำเภองั้นรึ" องค์รัชทายาทแค่นเสียง" ไปหาหลานของเจ้ากับข้าตอนนี้"
นางจูโดนทหารมาควบคุมตัวต่อจากองค์รัชทายาท
ฝ่ายนายอำเภอเมื่อมีทหารมาแจ้งว่าย่าของตนโดนจับกำลังจะมาที่ว่าการอำเภอ
ฝ่ายชาวบ้านที่อยากรู้ว่านางจูจะโดนอะไรบ้างก็พากันตามมาเป็นขบวน
เมื่อถึงที่ว่าการทหารสั่งให้นางจูคุกเข่า แต่นางจูไม่ยอมทำตามจึงโดนเตะให้คุกเข่า นางจูโวยวายจะเอาเรื่อง
" เจ้าเป็นทหารประสาอะไรไปฟังคำสั่งใครก็ไม่รู้ ข้าเป็นถึงท่านย่าของนายอำเภอเชียวนะ"
" ท่านย่า" เมื่อได้ฟังผู้เป็นย่าพูดเช่นนั้นก็อึ้ง
" ว่าอย่างไรนายอำเภอเจ้าจะลงโทษย่าของเจ้าหรือไม่" องค์รัชทายาทถาม
" แล้วจะให้ข้าลงโทษนางด้วยข้อหาอะไรเล่า" นายอำเภอโกรธเมื่อได้ฟัง
" ก็ข้อหาทำร้ายร่างกายอย่างไรเล่า" คุนหมิงตอบ
" ท่านย่าของข้าทำร้ายผู้ใด" นายอำเภอถามกลับ
" ก็เด็กคนนี้อย่างไรเล่า" เถียนเถียนจูงเด็กชายออกมา
นายอำเภออึ้ง พูดอะไรไม่ออก
" ย่าไม่ผิดนะ อาหยวน" นางจูพูดหน้าตาย
" เฮอะ  พยานมีมากมายเต็มตลาดเจ้ายังหน้าด้านบอกว่าตนเองไม่ผิดอีกรึนางจู" องค์รัชทายาทเอ่ยด้วยความสมเพช
" ไม่จริง เจ้าอย่าไปเชื่อมัน"
" รีบตัดสินซะ" องค์รัชทายาทเอ่ยอย่างรำคาญ
" เจ้าไม่ต้องมาสอนข้า" นายอำเภอตวาด
" หึ  เจ้าไม่ตัดสินใช่มั๊ย ดี" องค์รัชทายาทพูด" ดีมาก เป็นนายอำเภอแต่ปล่อยให้คนในบ้านมารังแกผู้อื่น เจ้าก็ไม่สมควรเป็นนายอำเภออีกต่อไป"
" เจ้าไม่มีสิทธิ์ อย่าเหิมเกริมให้มันมากนัก" นายอำเภอโมโห
" ได้ คุนหมิงให้คนไปตามท่านเจ้าเมืองมาดูซิว่าเขาจะทำเช่นไร"
" ได้" คุนหมิงไปตามท่านเจ้าเมืองด้วยตนเอง
ผ่านไป 1 ชั่วยาม
ท่านเจ้าเมืองเมื่อรู้ว่าลูกน้องตนทำงามหน้าจึงรีบมาทันที
เมื่อมาถึงท่านเจ้าเมืองรีบทำความเคารพองค์รัชทายาท
" เหอะ    แทนที่ทำความเคารพท่านเจ้าเมืองดันให้ท่านเจ้าเมืองทำความเคารพ ไร้มารยาทจริงๆ"
" บังอาจ" ท่านเจ้าเมืองตวาด" เจ้าพูดเช่นนี้ได้หรือ"
" ท่านเจ้าเมืองก็แค่คนไร้หัวนอนปลายเท้า ท่านจะตวาดหลานชายข้าทำไม"นางจูพูดแทรกขึ้นมา
" หึ เจ้านี่มัน ช่างไร้ยางอายจริงๆนางจู แค่หลานชายเป็นนายอำเภอเจ้าก็กำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ นี่ถ้าเป็นถึงเจ้าเมืองเจ้ามิเหยียบหัวชาวบ้านมากกว่านี้หรือ"
นายอำเภอโกรธที่ผู้เป็นนายตำหนิ แต่ไม่ทันได้พูดอะไร
" คุกเข่าลง" ท่านเจ้าเมืองสั่ง
" ทำไมข้าต้องคุกเข่า" นายอำเภอสงสัย
" เอาล่ะไม่จำเป็นต้องให้คุกเข่าหรอกท่านเจ้าเมือง หลังจากนี้ปลดเขาออกซะ"องค์รัชทายาทสั่งการ
" เจ้าไม่มีสิทธิ์มาปลดหลานชายข้า" นางจูไม่ยินยอม
" หรือเจ้าจะให้บิดาข้ามาปลดเขาออกเองเลยหรือไม่ ข้าไม่รับรองหรอกนะว่าพวกเจ้าจะไม่ถูกขายเป็นทาส" องค์รัชทายาทเอ่ยนิ่งๆ
" นี่เจ้า" นายอำเภอยังกร่างไม่เลิก
" องค์รัชทายาท กระหม่อมต้องขอประทานอภัยที่กระหม่อมสั่งสอนลูกน้องไม่ดีพะย่ะค่ะ"
ทุกคนเมื่อได้ยินก็ตกตะลึงรีบคุกเข่าลงทำความเคารพทันที
นายอำเภอเมื่อำเภอเมื่อได้ยินก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เมื่อได้ยิน
" เชื่อได้อย่างไรว่าเป็นตัวจริง หลอกชาวบ้านชัดๆ" นางจูยังคงไม่เชื่อ
" ทำไมจะไม่ใช่เล่านางจู ข้าหลี่คุนหมิงรองแม่ทัพเป็นพยานได้" คุนหมิงพูดขึ้นมา
" ใช่ ไม่ใช่ว่าข้าจะไม่เคยเข้าเฝ้าองค์รัชทายาทเสียเมื่อไหร่" ท่านเจ้าเมืองเอ่ยขึ้น
" เอาล่ะจูหยวน ต่อไปนี้เจ้าถูกปลดออกจากตำแหน่งนายอำเภอและลูกหลานของพวกเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์สอบเข้าเป็นขุนนางอีกต่อไป" องค์รัชทายาทตัดสินทุกอย่าง
จูหยวนทรุดลงจบกันอนาคตในการรับราชการของตน
ด้านจูฮวน เมื่อรู้ว่าหลานชายโดนปลดจากตำแหน่งเพราะอะไรจึงเดินเข้ามาตบนางจู
" ข้าน่าจะเชื่อ อาโหย่วไม่ควรเอาเจ้าเข้ามาในตระกูลเลยจริงๆ"
เมื่อจูฮวนเห็นจางหย่งชุนก็รู้สึกผิด หันไปมองจูหยวนก็ให้โมโหนัก
จูฮุ่ยเหนียง เมื่อรู้ว่าบุตรชายถูกปลดก็ตกใจชวนสามีมาที่ว่าการทันทีเมื่อมาถึง จูจงหยวนเห็นจางหย่งชุนก็เข้าไปทุบตี แต่ก็โดนทหารเอาดาบพาดคอ
" เพราะเจ้า ไอ้เด็กเหลือขอ" จูจงหยวนยังคงด่าทอเด็กน้อย
" พอได้แล้ว" องค์รัชทายาทตวาด" จางหย่งชุน เจ้าจะว่าอย่างไรถ้าข้าจะสั่งประหารพวกเขา"
" ไม่เกี่ยวอันใดกับพวกเราอยู่แล้วขอรับเพราะพวกเขาตัดขาด พวกเราพี่น้องไปหมดแล้ว" เด็กน้อยเว้นวรรคก่อนจะกล่าวต่อ" ข้ากับพวกเขาคนละแซ่กัน ข้าแซ่จาง แต่พวกเขาแซ่จูขอรับ"
" สมน้ำหน้าบ้านจู กลั่นแกล้งลูกๆของจางโหย่งและจางหย่งเหมยดีนัก" ชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้น
ชื่อที่ชาวบ้านพูดสะดุดหูของจางหลิ่งหยูเป็นอย่างมาก
" ท่านป้า จางหย่งเหมยใช่คนในรูปนี้หรือไม่เจ้าคะ" จางหลิ่งหยูเอารูปให้ชาวบ้านดู
" ใช่ๆ นางนี่แหละ เจ้าเป็นอะไรกับนางหรือ" ชาวบ้านถาม
" นางเป็นน้าของข้าเจ้าค่ะ" พูดจบนางก็ไปหาจางหย่งชุนแล้วเอารูปให้เขาดู
" นี่ใช่ แม่ของเจ้าหรือไม่"
จางหย่งชุนตะลึง
" ชะ...ชะ...ใช่ขอรับ"
เมื่อได้คำตอบจางหลิ่งหยูก็กอดเด็กชายเอาไว้แล้วหันไปหาองค์รัชทายาท
" พี่ชายท่านช่วยส่งคนไปบอกท่านตาได้หรือไม่ว่าข้าเจอท่านน้าแล้ว"
" ได้ซิ"
เมื่อทุกอย่างจบลงเถียนเถียนชวนทุกคนไปดูผ้ามาตัดเสื้อผ้า
เถียนเถียนเลือกผ้าทำกระเป๋า หญิงสาวเลือกซื้อผ้าไปเป็นจำนวนมากจนเถ้าแก่ยิ้มแก้มปริ
" ขอบคุณแม่นางที่อุดหนุนขอรับ"
หลังจากนั้นเถียนเถียนเดินเข้าร้านขายผ้าทุกร้าน ซึ่งทุกร้านก็ขายดีจนเกลี้ยงร้าน
จนมาถึงร้านผ้าร้านสุดท้าย
เถียนเถียนกำลังจะหยิบผ้าไหมเหมันต์ขึ้นมาก็มีมือมาดึงเอาผ้าออกไปจากมือของนาง
" นี่แม่นาง พวกเรากำลังดูผ้าชิ้นนี้อยู่นะ" เถียนเถียนเอ่ยเตือน
" เฮอะ   เป็นบุรุษจะซื้อผ้าไหมเหมันต์ไปตัดชุดได้อย่างไร"
" หืมม....เจ้าเอาอะไรทำตารึแม่นาง" เถียนเถียนขำ" เถ้าแก่ข้าเหมาผ้าในร้านของท่านทั้งหมดรวมทั้งผ้าไหมเหมันต์นี่ด้วย"
" ขอรับ" เถ้าแก่รีบไปจัดการให้
หญิงสาวผู้นั้นโกรธมากแต่เถียนเถียนไม่สนใจนาง
เถียนเถียนเดินดูผ้าในร้านก็หันไปเจอเข้ากับ ม้วนผ้าชนิดหนึ่งเข้า
" นี่มันเคมีกาวทำกระเป๋านี่" เถียนเถียนลูบคลำมันเหมือนมันเป็นสมบัติล้ำค่า
" คุณหนู อย่าไปสนใจผ้าม้วนนั้นเลยขอรับ มันทำอะไรไม่ได้หรอกขอรับ"
" ใครบอกท่านเล่า นี่น่ะของดีเชียวล่ะ" เถียนเถียนพูด" ท่านไปได้มันมาอย่างไรรึเถ้าแก่"
" บุตรชายข้าได้มาจากท่าเรือขอรับ"
" ท่าเรือหรือน่าสนใจ" เถียนเถียนกล่าว
" นี่!!!!!  พวกเจ้าจะคุยกันอีกนานมั๊ย" เสียงเด็กสาวตวาดขึ้นด้วยความโมโห
" เถ้าแก่ข้าต้องการผ้าไหมเหมันต์ไปตัดชุดให้ท่านพ่อท่านแม่ของข้า" เด็กสาวพูด
" อ้อ...ต้องขออภัยแม่นางหยาง พอดีแม่นางหลี่เหมาผ้าในร้านข้าไปหมดแล้วขอรับ"
" ห๊ะ!!!!! แม่นางหลี่ นี่เจ้าเป็นผู้หญิงรึ" หยางเพ่ยเพ่ยอึ้ง
" ข้าถึงได้ถามไงว่าเจ้าใช้อะไรทำตา" เถียนเถียนเอ่ยยิ้มๆ
" แล้วเจ้าเหมาผ้าไปทำบ้าอะไรตั้งเยอะตั้งแยะ" หยางเพ่ยเพ่ยหน้าบึ้งไม่พอใจ"
"ทำกระเป๋า"
" ห๊ะ!!!! กระเป๋า" หยางเพ่ยเพ่ยทำหน้างง" เป็นอย่างไรรึ"
เถียนเถียนเอาแบบให้หยางเพ่ยเพ่ยดู
" โอ้โห!!!!! สวยจัง เจ้าจะทำขายรึ"
" ยังไม่ใช่เร็วๆนี้หรอก ข้าต้องทำให้ได้มากๆก่อน"
" ข้าขอเรียนกับเจ้าได้หรือไม่" หยางเพ่ยเพ่ยตื่นเต้น
" ได้ซ ว่าแต่เจ้าจะตัดเสื้อผ้าให้พ่อกับแม่เจ้าใส่ด้วยตนเองหรือ"
หยางเพ่ยเพ่ยส่ายหน้า
" ข้าตัดไม่เป็นหรอก"
" อืมม....เอาอย่างนี้ซิเดี๋ยวข้าจะสอนให้เจ้าเอง"
" ได้แล้วขอรับคุณหนู ทั้งหมด 3500 ตำลึงทองขอรับ"
เถียนเถียนกำลังจะจ่ายเงิน แต่มีมือหนึ่งส่งเงินให้เถ้าแก่ก่อนนาง นางจึงมองหน้าคนที่มาจ่ายเงินก่อนตน
" องค์รัชทายาทหม่อมฉันจ่ายเองได้เพคะ"
" เปิ่นหวางจะจ่ายให้ว่าที่พระชายาของเปิ่นหวาง ใครจะทำไมรึ" องค์รัชทายาทพูด
" หม่อมฉันเป็นว่าที่พระชายาของพระองค์ตั้งแต่เมื่อไหร่เพคะ" เถียนเถียนพูดด้วยความไม่พอใจ
" เมื่อแรกเจอ" องค์รัชทายาทกล่าวพร้อมมองด้วยแววตากรุ้มกริ่ม
เถียนเถียนโกรธจัด
หยางเพ่ยเพ่ยอ้าปากค้างกับความหน้าด้านขององค์รัชทายาท
" ไหนว่าองค์รัชทายาทเย็นชาไม่สนสตรีอย่างไรเล่านี่มันคืออะไรอ่ะ" หยางเพ่ยเพ่ยพูดขำๆ
ด้านองค์รัชทายาทยังคงตามตอแยเถียนเถียนไม่เลิก
ยามเซิน(15.00-16.59)
เถียนเถียนกลับมาจากตลาดก็สอนให้ทุกคนทำกระเป๋าทันที แบบกระเป๋าก็เอาดีไซน์จากโลกอนาคตมาใช้
ถิงถิงชอบขนาด 9 ชุ่น สูง 7 ชุ่น มีช่องทั้งหมดด้านหน้า 1 ช่อง ด้านหลัง 1 ช่อง ช่องใหญ่ 1 ช่อง ช่องเล็กๆในช่องใหญ่อีก 2 ช่อง ถิงถิงเลือกใช้ผ้าไหมสีดำ
ชิงชิงเอาแบบเดียวกันกับถิงถิงแต่ใช้ผ้าไหมสีแดง
เหม่ยฮวาชอบกระเป๋าใบใหญ่ๆ นางเลือกขนาด 9 ชุ่น สูง 12 ชุ่นกว้าง 4 ชุ่นด้านหน้ามีช่อง 1 ช่อง ด้านหลัง 1 ช่อง ช่องใหญ่ 1 ช่องช่องเล็กๆในช่องใหญ่ 2 ช่อง
ส่วนเถียนเถียนนั้นเลือกแบบมี 2 ช่องแบบมีฝาปิดขนาด 9 ชุ่น สูง 8 ชุ่น กว้าง 4 ชุ่น
การทำกระเป๋าในครั้งนี้แม้แต่จางหลิ่งหยูก็มร่วมเรียนด้วยเช่นกัน โดยเด็กสาวเลือกกระเป๋าขนาดกระทัดรัดน่ารักๆขนาด 8 ชุ่น สูง 6 ชุ่น กว้าง 4 ชุ่น
การทำกระเป๋าในครั้งนี้เถียนเถียนได้เข้าไปดูในห้างสรรพสินค้าในมิติมาจึงได้เจอร้านอุปกรณ์ตัดเย็บทุกชนิด แม้กระทั่งอุปกรณ์ทำกระเป๋าจึงได้สายกระเป๋ามาให้ทุกคนได้ใช้
เถียนเถียนได้อยู่ที่เมืองนี้อีก 1 เดือนเพื่อสอนหยางเพ่ยเพ่ยตัดเย็บเสื้อผ้าซึ่งหยางเพ่ยเพ่ยก็ไม่ทำให้ผิดหวัง นางทำได้ดีและนางยังได้รับกระเป๋าจากเถียนเถียนอีก 3ใบ ซึ่งหยางเพ่ยเพ่ยก็ได้เรียนทำกระเป๋ากับเถียนเถียนด้วยเช่นกัน


          จำหน่ายสินค้า 1
" ใครมันบังอาจ ทำร้ายหลานสาวข้า!!!! "
เสียงตวาดดังก้อง
ชายที่เดินเข้ามา คือ เสนาบดีการ
หานเซี่ยเฉิง
องค์รัชทายาทมองเสนาบดีหาน แล้วยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
หานเฟยฮวา
" ท่านปู่ช่วยข้าด้วย พวกมันจะฆ่าข้า " นางพูดพลางปล่อยน้ำตาให้ไหลริน
เสนาบดีหาน เห็นน้ำตาหลานรัก ก็ให้ปวดใจ
" พูดให้ดีๆ นะใครจะฆ่าเจ้ากัน อย่ากลับดำให้เป็นขาวให้มันมากนัก" เถียนเถียนเอ่ยเตือน
" นั่นสิ เจ้าคะ นั่งกินข้าวกันอยู่ดีๆก็มีคนมาหาเรื่องเสียนี่ " ถิงถิงเบะปากมองบน
" โต๊ะประจำงั้นรึ ไม่ทราบว่าคุณหนูผู้นี้ได้จ่ายเงินซื้อโต๊ะนี้ไว้ กี่พันตำลึงทองรึเจ้าคะ ถึงได้มาไล่พวกข้า" ชิงชิงเอ่ยถาม
ทุกคนได้ฟังก็อมยิ้มกับคำถามของพวกนาง
เสนาบดีหานได้ฟัง ก็หาได้สนใจนางไม่
" พวกเจ้าก็แค่ลุกออกไปมันจะเป็นไรไป"
เถียนเถียนได้ฟัง ถึงกับควันออกหู
' หึตาแก่นี่เกินเยียวยาจริงๆ '
นางจึงหันไปสอนเด็กๆ
" เด็กๆ พวกเจ้าจำชายชราผู้นี้เอาไว้และจงจำไว้ว่า ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง มิเช่นนั้นชีวิตพวกเจ้าจะมีแต่ความชิบหาย "
" ขอรับ/เจ้าค่ะ " เด็กๆตอบรับพร้อมกัน
เสนาบดีหานได้ยินดังนั้นก็โมโห
ทุกคนที่ได้ยินคำสอนที่นางสอนเด็กๆ ก็อมยิ้ม สอนต่อหน้าต่อตา
องค์รัชทายาทยกยิ้มบางๆมองเสนาบดีหานด้วยความสมเพช ทุกครั้งที่ได้ยินผู้คนเล่าลือว่า ท่านเสนาบดีหายให้ท้ายหลานสาวทำผิด แต่ชอบโยนความผิดให้ผู้อื่นไม่เคยมองความผิดของตนเอง เมื่อได้มาเห็นด้วยตา ก็รู้สึกผิดหวังในตัวเสนาบดีหานเป็นอย่างยิ่ง
" จะ .....เจ้า " เสนาบดีหานโกรธจัดจนพูดไม่ออก
องค์รัชทายาทลุกขึ้นเดินเข้ามาพร้อมกับรองแม่ทัพหลี่
" น้องสาวข้ามันทำไมรึ " หลี่คุนหมิงถามเสียงเย็น
เสนาบดีหาน หันไปตามเสียงก็ต้องสะดุ้ง พูดตะกุกตะกัก
" ทะ....ทะ.... ท่านรองแม่ทัพ"
เมื่อองค์รัชทายาทเดินมาสมทบก็ทำให้ เสนาบดีหานสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิมแต่ หานเฟยฮวากลับมององค์รัชทายาทด้วยการแววตาเคลิบเคลิ้ม หลงใหล
" อะ....อะ....องค์รัชทายาท" เสนาบดีหาน หลบสายตาองค์รัชทายาท
องค์รัชทายาทปรายตามอง เสนาบดีหาน เล็กน้อย
หานเฟยฮวาเดินมาดักหน้าองค์รัชทายาท
" ถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ" หานเฟยฮวายอบกายอย่างอ่อนช้อยพลางส่งยิ้มที่คิดว่างดงามที่สุดให้องค์รัชทายาท
องค์รัชทายาท ปรายตามองอย่างเย็นชา ทำให้หานเฟยฮวายิ้มค้าง
เมื่อองค์รัชทายาทก้าวเข้าไปถึงตัวเถียนเถียนก็ฉวยมือข้างที่ถูกตีขึ้นมาดูก็พบว่ามันแดงมากพอสมควร
" ไปตามหมอมา" องค์รัชทายาทสั่งองครักษ์
เพียงเท่านั้นก็มีเงาดำสายหนึ่งพุ่งออกไป
2 เค่อต่อมา องครักษ์ก็พาหมอมา เมื่อหมอมาถึงก็รีบตรวจมือของเถียนเถียนทันที เมื่อตรวจเสร็จก็ทายาให้เถียนเถียน
" ทูลองค์รัชทายาท มือของแม่นางหลี่มีอาการบวมแดง เพราะถูกตีโดนเส้นเอ็นพอดีพะย่ะค่ะ" ท่านหมอกราบทูลองค์รัชทายาท
องค์รัชทายาทปรายตามองหานเฟยฮวาด้วยประกายตาเย็นชา
" ดูเหมือนว่า คุณหนูหานจะเป็นคนชอบความรุนเเรงนะ" องค์รัชทายาทเย้ยหยัน
หานเฟยฮวาเถียงทันควัน
" ไม่ใช่ความผิดของหม่อมฉันนะเพคะ" หานเฟยฮวาปฎิเสธ
ทุกคนได้ยินก็สมเพช แต่ก็มีคนพูดขึ้นมา
" หานเฟยฮวา องค์รัชทายาทไม่ได้ตาบอด ต่อให้เจ้ากลับดำให้เป็นขาวอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์หรอก" ชาวบ้าน 1
" ใช่ๆ ไร้ยางอายจริงๆ" ชาวบ้าน 2
เมื่อมีคนหนึ่งพูดก็มีคนพูดต่อๆกัน
หานเฟยฮวาได้ยินก็อาละวาดด่าทอชาวบ้าน
" หุบปากนะเจ้าพวกชั้นต่ำ!!!!! " หานเฟยฮวาโกรธหน้าแดงกล่ำ " พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรมาดูถูกข้า "
" เหอะ!!!! ทำผิดแต่ไม่ยอมรับผิด ข้าไม่คิดเลยว่า ท่านเสนาบดีหานจะสอนหลานสาวได้ต่ำตมสิ้นดี " องค์รัชทายาทเอ่ยเย้ยหยัน
เสนาบดีหานได้ยินก็คุกเข่าขออภัยโทษ
" องค์รัชทายาท ได้โปรดอภัยโทษให้นางสักครั้งเถิดพะย่ะค่ะ"
องค์รัชทายาทยืนอยู่ตรงหน้าเสนาบดีหานเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา
" ทำร้ายว่าที่พระชายาของข้าแล้วคิดว่าจะรอดไปได้ง่ายๆ งั้นรึ "
หานเฟยฮวาได้ยินดังนั้นก็ไม่ยินยอม
ฮองเฮาไม่มีทางยอมรับนางหรอกเพคะ" หานเฟยฮวายิ้มเยาะเถียนเถียน
" ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะสอดปากมายุ่งกับเรื่องของน้องชายข้า" เสียงเฉินหรงเหมยดังขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามาถึงจุดที่ทุกคนยืนอยู่
หานเฟยฮวาไม่รู้จักเฉินหรงเหมยจึงด่านาง
" หุบปากนะเจ้าไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับเรื่องนี้ อย่าเสนอหน้ามายุ่ง"
เฉินหรงเหมยแค่นหัวเราะ
" นางไม่คู่ควร แต่เจ้าคู่ควรงั้นรึ ตลก!!!! " เฉินหรงเหมยดูถูกหานเฟยฮวา
เสนาบดีหานจำเฉินหรงเหมยได้จึงได้พยายามห้ามปรามหลานสาว แต่หลานสาวก็หาได้สนใจไม่ยังคงเอ่ยวาจาไร้มารยาทกับเฉินหรงเหมย
" หึ.....เจ้าคงจะอยากเป็นพระชายาองค์รัชทายาทจนตัวสั่นอีกคนล่ะสิ" หานเฟยฮวาเชิดหน้าอย่างดูแคลน
เฉินหรงเหมยเห็นดังนั้นก็รู้สึกสมเพช
" ถ้าข้าจะเป็นก็เป็นได้ เพราะข้าแค่แก่เดือนหาได้แก่ปีไม่ แต่เพราะข้าและองค์รัชทายาทมองกันเป็นพี่น้องมาโดยตลอด แล้วข้าเองก็อยากได้น้องสะใภ้ที่น้องชายข้ารักเท่านั้น" เฉินหรงเหมยยิ้มเยาะ
" หน้าไม่อาย!!!! " หานเฟยฮวาโกรธจัด
แต่กระนั้นเฉินหรงเหมยก็ยิ้มแย้มอย่างดูถูกดูแคลน ก่อนจะตอกหน้าหานเฟยฮวาอย่างเจ็บแสบ
" และข้าขอประกาศตรงนี้เอาไว้เลยว่า ข้าไม่มีวันยอมรับคนเช่นเจ้าเข้าร่วมวงวานกับข้าเป็นอันขาด"
" นี่เจ้า..." หานเฟยฮวาโกรธจนพูดไม่ออก
แต่เฉินหรงเหมยหาได้สนใจไม่ แต่หันมาถามคนเป็นน้องชายแทน
" จริงสิ หนานกง พรุ่งนี้พี่จะไปเข้าเฝ้าเสด็จอาฮองเฮา เจ้ามีอะไรฝากพี่ไปหรือไม่"
องค์รัชทายาทยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
" งั้นฝากทูลเสด็จแม่ด้วยว่าไม่ต้องส่งคนมาตามข้า เดี๋ยวข้าจะส่งข่าวไปเอง" องค์รัชทายาทฝากความไปทูลพระมารดา
ฝ่ายเงาที่ถูกส่งมานั้น เมื่อได้ยินก็พลัดตกลงมาจากต้นไม้หน้าโรงเตี๊ยม
ตุ๊บ!!!!
ทุกคนหันไปตามเสียงก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น
องค์รัชทายาทยกยิ้มบางๆ
องครักษ์เงาที่นอนอยู่บนพื้นเมื่อตั้งสติได้ก็รีบเผ่นทันที
เหตุการณ์ในวันนี้จบลงโดยที่หานเฟยฮวาถูกโบย 20 ไม้ และหลังจากนั้นถูกสั่งให้คัดจรรยาสตรี 1000 จบ ในศาลบรรพชาทุกวันตลอด 3 ปี
ส่วนเสนาบดีหานถูกสั่งปลด ซึ่งราชโองการจะถูกส่งมาภายหลัง
จวนตระกูลหาน
เรือน เถาฮวา
หานเฟยฮวาถูกโบยจนหลังแตกนอนซมพิษไข้เอาแต่พร่ำเพ้อ ด่าทอ เถียนเถียน สาวใช้คอยเช็ดตัวลดไข้
บรรดาพี่น้องต่างมารดาต่างสมน้ำหน้า หานเฟยฮวากันถ้วนหน้าพากันจับกลุ่มนินทา หานเฟยฮวากันอย่างเผ็ดร้อน
ศาลากลางสวนดอกเหมย
บรรดาพี่น้อง หานเฟยฮวากำลังจิบชาพูดคุยกันอย่างมีความสุขสักพักมีเด็กสาวสวมชุดเก่าๆปะชุนไปทั้งตัวเดินเข้ามาร่วมโต๊ะทุกคนถอนหายใจมองเด็กสาวด้วยความระอา
" ทำไมเจ้าไม่สวมชุดที่พี่ซื้อให้เจ้า เยว่ซิน" พี่ชายคนโตถาม
เด็กสาวถอนหายใจเฮือก
" ก็ลองข้าเอามาใส่สิเจ้าคะ แม่ใหญ่ที่รักคงได้มายึดหาว่าข้าขโมยของลูกสาวนาง " หานเยว่ซินตอบ
ทุกคนที่ได้ฟังก็เห็นด้วยกับนางเพราะ แม่ของเด็กสาวเป็นคนที่บิดารักฮูหยินใหญ่และลูกๆจึงรังแกนางกับมารดา สำหรับพี่ชายท่านย่าเอาไปเลี้ยงตั้งแต่เล็ก มารดาหานเยว่ซินเป็นลูกสาวคหบดีทางใต้ บิดาหมายมั่นจะแต่งนางเป็นฮูหยินเอก แต่เกาอวี้หลินชิงทูลขอสมรสพระราชทานต่อฮ่องเต้ก่อนจึงทำให้นางได้แต่งเข้ามาเป็นอนุ เพราะบรรดาผู้อาวุโสทั้งหลายไม่ยินยอมให้นางเป็นฮูหยินรอง หลังจากแต่งกับเกาอวี้หลินแล้วก็ไม่เคยเข้าหอกับนางเลย จนนางวางยา หานซีเจ๋อ ผู้เป็นสามีจนให้กำเนิด หานเฟยหยางและหานเฟยฮวา ออกมา
หานซีฮั่น พี่ใหญ่ของน้องๆเป็นพี่ชายแท้ๆแม่เดียวกันกับหานเยว่ซิน
หานเยว่ซินยกชาที่น้องสาวคนเล็กรินให้ดื่มแล้วหยิบขนมที่น้องสาวคนเล็กหยิบใส่จานให้กิน
หานหรงอี้น้องสาวคนเล็กผู้นี้เป็นลูกสาวใช้นางเดียวในจวนตระกูลหานน้องสาวผู้นี้เป็นคนดีคนหนึ่ง น้องสาวผู้นี้คอยแอบช่วย เยว่ซินกับมารดาเสมอมา หานหรงอี้ผู้นี้เป็นผลพ่วงของยาปลุกกำหนัดของเกาอวี้หลิน ที่วางยาหานซีเจ๋อเพื่อหวังจะตั้งครรภ์อีกครั้ง เมื่อมารดาของนางคลอดนางออกมา เกาอวี้หลินก็เข้าไปทำร้ายนางในวันที่สามีไม่อยู่บ้าน แต่หานซีเจ๋อก็วางองครักษ์เงาเอาไว้จึงทำให้พวกนางแม่ลูกรอดตายมาได้
ไม่เพียงหานหรงอี้ที่ช่วยเยว่ซิน เยว่ซินเองก็ช่วยหานหรงอี้ด้วยเช่นกัน พวกนางแอบเอาอาหารไปให้กันเมื่ออีกฝ่ายถูกเกาอวี้หลินหาเรื่องลงโทษ
1 เดือนต่อมา
ข่าวหอรัญจวนกำลังจะเปิดในเร็วๆนี้ ในวันเปิดหอรัญจวนจะมีตัวอย่างสบู่หอมแจกให้ทดลองใช้และมีสบู่หอมขายหลากหลายราคาตั้งแต่ 40 อีแปะต่อก้อน แต่ขายยกชุดจ่ายในราคา 150 อีแปะไปจนถึงก้อนละ 1 ตำลึงเงิน และมีกระเป๋ามาขายด้วย
หานเฟยฮวาเมื่อรู้ว่าในเมืองมีหอรัญจวนมาเปิดใหม่ขายพวกเครื่องประทินผิว ก็ให้โมโหยิ่งนัก เพราะการถูกลงโทษในครั้งนี้ทำให้นางเสียโอกาสที่จะได้ข่มสาวๆในเมือง เฉาหมิง หานเฟยฮวาชอบเป็นที่ 1 นางไม่ต้องการให้ใครมาอยู่เหนือนาง นางจึงให้องครักษ์เงาของท่านตาไปสืบว่าผู้ใดคือเจ้าของ หอรัญจวน
7 วันต่อมา
หานเฟยฮวานั่งฟังสิ่งที่องครักษ์เงารายงาน นางกำมือแน่นด้วยความชิงชัง
' นังเถียนเถียน มันเป็นเจ้าของหอรัญจวนงั้นหรือ'
นางยกยิ้มเย็น
เจ้าส่งคนไปทำลายหอรัญจวนนั่นซะ แล้วจับนังแพศยา หลี่เถียนเถียนไปขายหอนางโลมที่มีคนชอบความรุนแรงซะ "
ทุกคำพูดของนางถูกหวงหลงได้ยินหมดแล้ว
' หึ! คิดจะทำร้าย นายหญิงของข้า ฝันไปเถอะ'
หวงหลงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะหายตัวไป
ก่อนหน้านั้น 3 วัน
เถียนเถียนเรียกหวงหลงให้ออกมาหา
' หวงหลงเจ้าไปจับตาดู หานเฟยฮวาให้ข้าที ข้าว่านางไม่มีทางจบแค่นี้หรอก" เถียนเถียนเอ่ยเสียงเครียด เพราะไม่อยากทำร้ายใครโดยไม่จำเป็น
" ขอรับนายหญิง" หวงหลงคารวะผู้เป็นนายก่อนจะหายตัวไป
เรือนเถาฮวา
ยามห้าย(21.00-22.59)
หานเฟยฮวาสั่งให้สาวใช้คัดจรรยาสตรีแทนตน แต่ตัวนางมานั่งจิบชาครุ่นคิดหาวิธีกำจัดเถียนเถียน เพื่อให้นางได้อภิเษกเป็นพระชายาองค์รัชทายาท นางต้องการเป็นที่ 1
หวงหลงที่อยู่ในเงามืดจับความคิดของนางได้
' ไร้ยางอาย' หวงหลงยิ้มเยาะด้วยความสมเพช
กลับมาปัจจุบัน
หวงหลงรายงานทุกอย่างให้นายหญิงฟังจนหมด
เถียนเถียนยกยิ้มอย่างเย็นชา
' หึ!!!! ก็ลองดูซิ'


         โจรเด็ดบุบผา
หลังจากเกิดเรื่อง หานเฟยฮวาถูกส่งไปหอนางโลมชายแดน ตระกูลหาน ปลดเกาอวี้หลินเป็นอนุ และแต่งตั้ง ถางหยาซินเป็นฮูหยินเอก สาวใช้ผู้นั้นก็แอบเอาสินเดิมของ ถางหยาซิน มาวางไว้ในห้องของนาง โดยที่ไม่มีใครรู้ หลักจากนั้นนางก็หนีไป
หานเฟยหยางเมื่อแม่ถูกปลดและไม่มีเงินจับจ่ายใช้สอยก็เริ่มออกลาย
ใช่!!!!
หานเฟยหยางไม่เคยไปเรียน ทุกครั้งที่ได้เงินมาก็เอาเงินไปเล่นการพนันจนหมด เริ่มคิดจะขโมยเงินในจวน แต่เมื่อไปค้นเรือนของมารดาก็ไม่พบสินเดิมของมารดาเจอแต่หีบเปล่าๆ และยังมีหีบสินเดิมของถางหยาซิน ที่มารดาแอบยักยอกเอามาเป็นของตนเอง เมื่อไม่ได้ก็ไม่รู้ว่าจะไปเอามาจากไหน แต่เมื่อคิดได้ว่าน้องสาวตนมีเครื่องประดับงามๆอยู่เยอะพอสมควรจึงมุ่งหน้าไปเรือน เถาฮวา ของน้องสาว
เรือนเถาฮวา
หานเฟยหยาง เปิดประตูเข้าไปในห้องเปิดหีบค้นจนทั่วก็ไม่เจออะไรจึงนั่งหวั่นวิตก
" แล้วนี่ข้าจะเอาเงินที่ไหนไปใช้หนี้กัน" หานเฟยหยางเอาสองมือขยุ้มหัวเดินไปเดินมาอย่างคิดไม่ตก
หอรัญจวน
นับตั้งแต่สัตว์เทพในตำนานมาปรากฏตัวที่หอรัญจวนก็มีผู้คนเข้ามาเลือกซื้อสินค้าอย่างเนืองแน่นทุกวัน จุดประสงค์คือ เข้ามารับเอาความเป็นสิริมงคลเข้าตัว และสินค้าของทางหอรัญจวนก็ยังใช้ดี บรรดาฮูหยินและคุณหนูจวนต่างๆ ก็มาเลือกซื้อไปใช้ ต่างบอกกันปากต่อปากจนมีคนมาซื้อหากันเป็นจำนวนมาก
แม้แต่ เฉินหรงเหมยก็ยังมาซื้อเพื่อเป็นของฝากให้ท่านอาฮองเฮาของตนด้วย นางต้องการให้ฮองเฮารับรู้ถึงความสามารถของเถียนเถียน ในสายตานาง เถียนเถียน ถือเป็นสตรีมากความสามารถคนหนึ่ง ถ้าได้ขึ้นเป็นฮองเฮาของน้องชายในวันที่ขึ้นเป็นฮ่องเต้ ราษฎร์คงผาสุข เพราะเถียนเถียน สามารถช่วยงานน้องชายได้อย่างรอบด้าน แตกต่างจากสตรีคนอื่นๆที่มีดีแค่แต่งตัวสวยไปวันๆ ปักผ้า ดีดพิณ มันจะทำให้ทหารอิ่มท้องได้อย่างไร
ด้านบนหอรัญจวน
เถียนเถียน กำลังสอนหนังสือให้เด็กๆอยู่ นางสอนให้เด็กๆ นับเลข บวกลบคูณหาร และภาษาอังกฤษ และภาษาไทย ซึ่งเด็กๆก็เรียนรู้เร็วสอนแค่ไม่กี่วันก็จำได้
" อืมม์ ... ลายมือเริ่มเข้าที่มากขึ้นแล้ว ฝึกต่อไปอีกหน่อยก็สวยแล้วจ้ะ "เถียนเถียน เอ่ยชมเด็กๆ
" ขอรับ/เจ้าค่ะ" เด็กๆตอบรับ
ตั้งแต่เด็กๆมาอยู่ด้วย เถียนเถียนก็สอนหนังสือพวกเขามาโดยตลอด แต่เหม่ยเหมยได้เรียนเย็บปักกับถิงถิงและชิงชิงอีกด้วย นางตั้งใจศึกษาเล่าเรียนในสิ่งที่นางควรศึกษา จนตอนนี้นางสามารถตัดชุดให้พี่ๆของนางใส่ได้แล้ว
ยามห้าย (21.00-22.59)
เถียนเถียนกำลังแช่น้ำอยู่ในอ่างน้ำ นางขัดผิวเบาๆ พร้อมหยิบแชมพูมาสระผม
หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วเถียนเถียนก็ออกมาแต่งตัวแล้วเข้ามิติไปใช้ไดร์เป่าผมให้แห้งแล้วออกมานอน
1 ชั่วยาม ต่อมา
องค์รัชทายาท แอบสะเดาะกลอนเข้าห้อง เถียนเถียนและย่องเข้าไปนอนกอดนางเอาไว้พร้อมหอมแก้มเบาๆ
" เถียนเอ๋อ ยอดรักของพี่ " องค์รัชทายาทเอ่ยเสียงอ่อนโยน
บรรดาสัตว์เทพในพันธะสัญญาต่างทำหน้าเหม็นเบื่อ
" เหอะ!!!! นายท่านช่างหน้าหนานัก" เฟยหวงบ่น
" หน้าด้านหน้าทนไม่มีใครเกิน" หวงเฟย กรอกตามองบน
" นายหญิงของข้าเสียหายหมด" หวงหลงหน้ามุ่ย
ห้องพักชิงชิง
ชิงชิงอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วจึงดับตะเกียงเข้านอน
1 ชั่วยาม ต่อมา
หลี่คุนหมิงก็งัดหน้าต่างเข้ามาในห้อง เพื่อนอนกอดสาวใช้ของน้องสาวอย่างที่เคยทำเป็นประจำ
คุนหมิงขึ้นเตียง กอดและสูดดมความหอมจากกายสาวเบาๆ คุนหมิงยกมือลูบไล้ใบหน้าชิงชิงเบาๆ พร้อมกดริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มเบาๆ
บรรดาองครักษ์เงาทั้งหลายต่างกรอกตามองบน องครักษ์เงาตระกูลหลินต่างอ้าปากค้าง
หัวหน้าองครักษ์เงาตระกูลหลินได้สติ
" ไปรายงานคุณชายเร็วเข้า" หัวหน้าองครักษ์เงาตระกูลหลินสั่งอย่างรวดเร็ว
ยามเหม่า(05.00-06.59)
ทั้งองค์รัชทายาทและคุนหมิงต่างก็รีบออกจากห้องของสองสาวไปแต่เช้า ก่อนที่ทั้ง 2 จะตื่นขึ้นมา แล้วมาเล่นงานพวกตน
หลังจากองค์รัชทายาทออกไปจากห้องได้ 3 เค่อ เถียนเถียนก็ตื่นขึ้นมา
3 เค่อต่อมา เถียนเถียนก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ
ห้องชิงชิง
หญิงสาวรีบตื่นไปอาบน้ำแต่งตัวรีบออกมาจัดสำรับรอทุกคน
ยามเฉิน(07.00-08.59)
ทุกคนนั่งทานอาหารอย่างพร้อมหน้า องค์รัชทายาทคอยคีบอาหารให้เถียนเถียน คุนหมิงคอยคีบอาหารให้ชิงชิงคอยเอาใจพวกนาง
ชิงชิงนั้นเมื่อแรกก็ปฎิเสธไม่ยอมร่วมโต๊ะกับเจ้านาย เพราะมันไม่เหมาะสม แต่ก็ถูกคะยั้นคะยอจนยอมนั่งร่วมโต๊ะกับทุกคน ถิงถิงเองก็ต้องนั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขาด้วย
ระหว่างกินข้าว องค์รัชทายาทคอยคีบอาหารให้เถียนเถียนคอยเอาใจทุกอย่างมองด้วยแววตาหวานเชื่อม
คุนหมิงเองก็ไม่ได้แตกต่างจากสหายมากนัก ทั้งสองหนุ่มมองสองสาวตาหวานเชื่อม
ถิงถิงมองสายตาของทั้ง 2 หนุ่มแล้วรู้สึกขนลุก
' หวานจนขนลุก' ถิงถิงคิด
ยามซื่อ(09.00-10.59)
ทุกคนออกเดินทางไปยังเมืองชายแดนเพื่อเปิดกิจการแห่งใหม่
จวนตระกูลหาน
ตั้งแต่ ถังหยาซินขึ้นเป็นฮูหยินเอกเรื่องภายในจวนก็เป็นระเบียบขึ้นมาก หานเฟยหยางเป็นหนี้กว่า 1000 ตำลึงทอง ถังหยาซินช่วยจ่ายหนี้ให้ หานซีเจ๋อได้ตัดหานเฟยหยางออกจากตระกูล ทำให้หานเฟยหยางเปลี่ยนไปใช้แซ่เดิมของมารดา เกาอวี้หลินเองก็ถูกหย่าและถูกไล่ออกจากจวนตระกูลหานทั้งแม่ทั้งลูก หานซีเจ๋อมอบเงินให้ทั้งสองไปคนละ 100 ตำลึงทอง
เกาอวี้หลิน ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นก็สำนึกผิด นางผิดมาตั้งแต่ต้น นางยอมออกมาแต่โดยดี นางไม่สามารถกลับไปบ้านเดิมได้ผู้นำตระกูลตัดขาดนางไม่ให้ความช่วยเหลือ นางทำตัวเองล้วนๆไม่สามารถโทษใครได้ นอกจากตัวนางเอง


           เจอของล้ำค่า
" ไม่ทราบว่าคุณชายจะรังเกียจมั๊ย ถ้าข้าน้อยจะขอร่วมโต๊ะด้วย" พูดพลางมองหน้าองค์รัชทายาทด้วยแววตาหยาดเยิ้มและถือวิสาสะนั่งลงข้างองค์รัชทายาท
ทุกคนได้แต่อึ้ง
องค์รัชทายาทมองอย่างเหนื่อยหน่าย เพราะรู้จักหญิงสาวนางนี้ดี
หญิงสาวผู้มาใหม่มองเถียนเถียนเล็กน้อย
' งดงามแบบนี้ กิริยาสูงส่งแบบนี้ มิน่าเล่าเจ้าหน้าตายถึงได้รักได้หลงนัก ฮึ!!!! เจ้าน้องชายหน้าตายเอ๋ย พี่สาวผู้นี้ขอแกล้งเจ้าหน่อยเถิดและจะได้ทดสอบด้วยว่าหญิงสาวผู้นี้คิดอย่างไรกับน้องชายข้า'
เฉินหรงเหมยคิดในใจ พลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้องค์รัชทายาท ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารให้องค์รัชทายาท
" คุณชายลองทานเป็ดย่างนี่ดูซิเจ้าคะ อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ"
องค์รัชทายาทนั่งนิ่ง จนหญิงสาวหยิกและดึงมือมาเขียนบางอย่างลงไป องค์รัชทายาทจึงยอมคีบมากิน และเขียนบอกกับคนเป็นพี่
' ข้าเป็นฝ่ายตามตื้อนางและข้ากำลังเกี้ยวนางมาเป็นน้องสะใภ้ท่าน'
' แล้วเป็นอย่างไร นางเริ่มหวั่นไหวกับเจ้าแล้วหรือยัง'
' ยัง'
' รีบๆ เข้าพี่ต้องได้คนนี้มาเป็นน้องสะใภ้'
" เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะคุณชาย"
" อืมม์.....ก็อร่อยดี แล้วเมื่อไหร่จะเลิกแกล้งข้าแบบนี้สักที" องค์รัชทายาทเอ่ยขึ้น
" ก็เมื่อไหร่ที่เจ้ายิ้มแย้มกับชาวบ้านชาวช่องเขานั่นแหละ" เฉินหรงเหมยหัวเราะเบาๆ
" เฮ้อ!!!!   เอ่อนี่เฉินหรงเหมยลูกสาวท่านเจ้าเมือง เฉินต้าตง พี่สาวข้าเอง" องค์รัชทายาทบอกกับทุกคนแล้วหันมาบอกกับพี่สาวว่า" นี่คือ หลี่เถียนเถียน ว่าที่พระชายาของข้า"
" เดี๋ยว เดี๋ยว นี่นางรับรักเจ้าแล้วหรือเจ้าน้องชายหน้าตาย" เฉินหรงเหมยเอ่ยขัดขึ้นมา
ทุกคนอมยิ้ม
องค์รัชทายาทเคืองผู้เป็นพี่สาวนักแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
" เอาล่ะ พี่ไม่แกล้งเจ้าแล้วก็ได้ พี่ไปก่อนเดี๋ยวสหายของพี่จะรอนาน" หรงเหมยเอ่ยบอกกับคนเป็นน้องก็หันมาลาทุกคน
" ทุกท่านวันนี้ข้าเฉินหรงเหมยต้องขอลาก่อนวันหน้าค่อยพบกันใหม่" ยอบกายน้อยๆเอ่ยลาอย่างมีมารยาท
" ลาก่อน" ทุกคนเอ่ยลา
หลังจากทานอาหารอิ่มแล้วทุกคนก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องของตน
ด้านเฉินหรงเหมย
เมื่อกลับมาที่โต๊ะที่มีบรรดาสหายรออยู่ก็ถูกสหายถามทันที
" หรงเหมย บุรุษผู้นั้นเป็นใครกัน ช่างหล่อเหลาเหมาะสมกับข้ายิ่งนัก" หวังมู่หลิน
" เจ้าเอาอะไรมาวัดว่าเจ้าคู่ควรรึหวังมู่หลิน" ซูอันฮวาถามด้วยความไม่ชอบใจ
" นั่นน่ะสิ เห็นบุรุษหล่อเหลา หน่อยเป็นไม่ได้เชียวนะ" ถังลี่อิน เห็นด้วย
" นี่พวกเจ้า!!!!!! ทำไมในเมื่อข้างดงามออกปานนี้ บุรุษผู้บุรุษผู้นั้นต้องสนใจข้าสิ...ชิส์ อิจฉาละสิที่ไม่งดงามเหมือนข้า" หวังมู่หลินเชิดหน้ามองทุกคนอย่างรังเกียจ
" เขาเป็นใครรึ หรงเหมย" ซูอันฮวาถาม
" น้องชายข้าเอง" หรงเหมยตอบยิ้มๆ
" งั้นแนะนำให้ข้ารู้จักหน่อยสิ" หวังมู่หลินดวงตาเป็นประกายระยับ
" เสียใจด้วยนะ น้องชายข้ามีคนที่เขารักอยู่แล้ว และเขาก็ยังรังเกียจสตรีแบบเจ้าเป็นที่สุด" หรงเหมยตอบตามตรง
" อย่างข้ามันทำไม" หวังมู่หลิน ถามเสียงขุ่น
" เอาตรงๆเลยแล้วกันนะ" ปรายตามองหวังมู่หลิน เล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ" เจ้าน่ะมันชอบให้ท่าบุรุษไปทั่ว คิดว่าตัวเองสวยซะเต็มประดา พูดง่ายๆก็คือ เจ้าน่ะมัน ร่าน แพศยา ตอแหล ตลบตะแลง ไงล่ะ" หรงเหมยตอบตรงๆ
หวังมู่หลินอ้าปากค้าง เมื่อรู้ว่าสหายมองตนเป็นแบบนี้
" ถ้าไม่เชื่อเจ้าลองถามทุกคนได้เลยว่าทุกคนมองเจ้าเป็นอย่างไร" หรงเหมยตอกย้ำ
หวังมู่หลินหันไปถามสหายอีกคน
" อันฮวา ข้าเป็นแบบนั้นจริงๆหรือ"
" ใช่!!!! นั่นแหละเจ้าล่ะ" ซูอันฮวาตอบ
" อ้อ!!!! แล้วเจ้าก็อย่าได้คิดไปตอแยน้องชายข้าเด็ดขาดไม่งั้นหัวตระกูลหวังขาดสะบั้น ทั้ง 7 ชั่วโคตรแน่" หรงเหมยเอ่ยเตือนสหาย
" พูดอย่างกับว่าน้องชายเจ้าเป็นฮ่องเต้" หวังมู่หลินเอ่ยเยาะหยันเบาๆ
" ถ้าพูดให้ถูกก็ว่าที่ฮ่องเต้รัชกาลต่อไป" หรงเหมยเปิดเผยฐานะของน้องชายให้สหายได้รู้
" ห๊า!!!! ว่าที่ฮ่องเต้" หวังมู่หลิน/ ซูอันฮวา ตกใจ
ผ่านไปครึ่งเค่อ หวังมู่หลินได้สติก่อนใคร
" เป็นองค์รัชทายาทเชียวหรือ" หวังมู่หลินหน้าซีด แต่พลันคิดบางอย่างได้" ฮึ!!!! แต่ถ้าข้าได้เป็นพระชายาเอก ต่อไปข้าก็ต้องได้เป็นฮองเฮา"
แต่หรงเหมยก็ดับฝันทันควัน
" เลิกเพ้อฝันเถอะ น้องชายข้ามีว่าที่พระชายาในดวงใจอยู่แล้ว"
" ไม่จริงน่า" หวังมู่หลินโอดครวญ
" เจ้าเห็นสตรีที่นั่งอยู่ข้างๆน้องชายข้าหรือไม่ นั่นแหละคนที่น้องชายข้ารัก"
" นางเป็นใครหรือ" ซูอันฮวาถาม
" ลูกสาวของแม่ทัพหลี่ หลี่เถียนเถียน" หรงเหมยตอบ
" นางคู่ควรหรืออย่างไร" หวังมู่หลินเอ่ยอย่างสมเพช
" ทำไมหรือ" ซูอันฮวาสงสัย
" นางเป็นสวะไร้พลัง" หวังมู่หลินเอ่ยดูแคลน
" มันจะใช่หรือ ตอนข้าอยู่กับพวกเขาข้าสัมผัสถึงพลังบางอย่างของนางนะมันดู สูงส่ง งามสง่า และทรงอำนาจ" หรงเหมยสัมผัสได้ถึงพลังของเถียนเถียน
" จริงหรือ" ซูอันฮวาสงสัยเพราะหรงเหมยไม่เคยพลาดในการมองคน
" จะเท่าไหร่กันเชียว" หวังมู่หลินวาดฝันถึงตำแหน่งฮองเฮาพลางยกจอกชาขึ้นมาจิบ
" ข้าว่าอย่าลองดีเลยมู่หลิน ขนาดไป๋จิ่วอิงที่ว่างดงามนักงดงามหนาน้องชายข้าก็ยังไม่สนใจเลย ข้าขอเตือนเจ้าด้วยความหวังดี" หรงเหมยเอ่ยเตือนสหาย
" นั่นสิ มู่หลินเกิดองค์รัชทายาทไม่พอพระทัยขึ้นมาตระกูลหวังของเจ้าได้จบแห่แน่" ซูอันฮวาเห็นด้วย
หวังมู่หลินเมื่อถูกสหายเอ่ยเตือนก็เปลี่ยนใจ นางไม่กล้าเอาอนาคตของตระกูลหวัง ไปเสี่ยงเด็ดขาด
นับว่าหวังมู่หลินยังรู้จักรักตัวกลัวตายอยู่บ้าง
โรงเตี๊ยม
หลังจากพากันกลับมาจากเหลาอาหารแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน เพื่อเก็บแรงไว้ไปเดินป่าในวันพรุ่งนี้
แต่ในขณะที่ทุกคนพักผ่อน เถียนเถียน ก็เข้าไปทำเครื่องสำอางในมิติ
เถียนเถียน เดินไปเดินมาอยู่ในร้านเคมีภัณฑ์หาส่วนประกอบที่จะใช้ทำลิปสติกจนครบแล้วก็เริ่มทำทันที
เริ่มจากละลายขี้ผึ้ง บดกลีบดอกกุหลาบสีแดงคั้นกรองเอาแต่น้ำใส่ลงไปในขี้ผึ้งคนให้เข้ากัน ก่อนจะเทใส่ตลับเล็กๆพกพาง่าย ทำออกมาได้ราวๆ 500 ตลับ
เมื่อทำเสร็จก็ออกไปนอน
ยามเหม่า(05.00-06.59)
ทุกคนเตรียมตัวเข้าป่ากันแต่เช้า องค์รัชทายาทสั่งให้คนไปหาซื้อซาลาเปาไปให้มากๆหน่อย เผื่อว่าหาล่าสัตว์ไม่ได้
สาวๆคุยกันว่าจะหาอะไรบ้าง
เมื่อคณะเดินทางพร้อมทุกคนก็เข้าป่ากันทันที
ทุกคนต่างเดินไปกินซาลาเปาไปกันอย่างมีความสุข พอเข้ามาลึกสักหน่อยก็เจอกับดงขมิ้นจำนวนมาก เถียนเถียนขุดเอามาไว้ทำครีมขัดตัว
" พี่สาว มันคืออะไรหรือเจ้าคะ" ถิงถิงสงสัย
" อันนี้เรียกว่าขมิ้น มันใช้เป็นส่วนผสมในเครื่องสำอาง เสริมความงามน่ะ" เถียนเถียนอธิบาย
" พี่สาว จะทำขายจะทำขายใช่หรือไม่เจ้าคะ" ถิงถิงถาม
" ใช่" เถียนเถียนตอบ
หลังจากนั้นก็เกิดมหกรรมเก็บขมิ้น ใช้เวลาไม่นานขมิ้นก็หมด หลังจากนั้นก็เจอ มะกรูด มะขาม และน้ำผึ้ง เถียนเถียน ก็เอาผึ้งเข้าไปเลี้ยงในมิติด้วยในมิตินั้น นอกจากสมุนไพรก็ยังมีดอกไม้นานาชนิดอีกด้วย
ฝั่งบุรุษต่างพากันล่าสัตว์ เพื่อเอามาเป็นเสบียงระหว่างทาง
องค์รัชทายาทได้ หมูป่า 2 ตัว กวาง 1 ตัว
หลี่คุนหมิงได้ วัวกระทิง 1 ตัว(หลงฝูงมา) กระต่ายป่า 2 ตัว
ทหารติดตามได้ไก่ป่ามา รวมกันแล้ว 18 ตัว
เพียงเท่านี้ก็ได้เนื้อไปให้สาวๆทำเนื้อแดดเดียวไว้กินระหว่างทาง
ยามเซิน(15.00-16.59)
ทุกคนกลับออกมาจากป่า
เถียนเถียนขออนุญาตทางโรงเตี๊ยมใช้ลานด้านหลังของโรงเตี๊ยมเป็นสถานที่ชำแหละเนื้อสัตว์ เพื่อทำเนื้อแดดเดียวเอาไว้กินระหว่างทาง
ทางด้านหลงจู๊ที่เห็นวิธีการปรุงรสเนื้อก็สนใจจึงให้คนไปตามเถ้าแก่มาดู
 เมื่อเถ้าแก่มาเห็นวิธีปรุงก็สนใจขอซื้อสูตรกับเถียนเถียนทันที เพราะเถ้าแก่ทำเหลาสุราเล็กๆอยู่
" แม่นาง เจ้าพอจะขายสูตรเนื้อแดดเดียวของเจ้าให้ข้าได้หรือไม่" เถ้าแก่ถาม
" เอ๋...ท่านผู้อาวุโสต้องการซื้อสูตรเนื้อแดดเดียวของข้าหรือเจ้าคะ" เถียนเถียนถามด้วยความแปลกใจ
ชายชราถูกใจเด็กสาวเช่นเถียนเถียนไม่น้อย เมื่อพูดคุยกันจึงตกลงซื้อขายกันได้ในที่สุด
เถียนเถียนขายสูตรให้เถ้าแก่ 1000 ตำลึงทอง และยังขายสุราผลไม้ของตนให้ไปอีก สุราผูเถาและสุราเฉ่าเหมย อย่างละ 500 ไห
เถ้าแก่เมื่อได้ชิมสุราทั้ง 2 ชนิด แล้วก็ขอซื้อทันที ดีที่นางมีอยู่มากจึงได้มาอย่างละ 500 ไห
" ขอบคุณ ท่านผู้อาวุโสเจ้าค่ะ ที่อุดหนุนข้าน้อยเจ้าค่ะ" เถียนเถียนคารวะเถ้าแก่ด้วยความจริงใจ
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าเรียกข้าว่า ท่านปู่หวังเถอะ นังหนู"
" เจ้าค่ะท่านปู่หวัง" เถียนเถียนตอบ
ทางด้านกลุ่มคนที่ชำแหละเนื้อเสร็จก็ช่วยกันหมักเนื้อตามสูตรของเถียนเถียน จนเสร็จซึ่งเถียนเถียนก็ทิ้งไว้ 1 คืน ก่อนจะนำมาตากในตอนเช้า
ยามเฉิน(07.00-08.59)
ทุกคนช่วยกันตากเนื้อที่หมักเอาไว้ เมื่อตากเสร็จถิงถิงกับชิงชิงก็มาช่วยกันดูแลไม่ให้มีแมลงวันมาตอมเนื้อ
ยามเว่ย(13.00-14.59)
ถิงถิงกับชิงชิงช่วยกันกลับเนื้อทุก 1 ชั่วยามจึงแห้งเสมอกัน เนื่องจากแดดค่อนข้างแรงจึงแห้งเร็ว จึงรีบเก็บเนื้อทั้งหมดทันที
ยามโหย่ว(17.00-18.59)
เอาเนื้อแดดเดียว จำนวน 2 จิน มาทอดให้ทุกคนลองชิม เนื้อแดดเดียวทอด ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปถึงด้านนอกสร้างความโกลาหลให้โรงเตี๊ยมเพราะลูกค้าที่เข้ามานั่งทานอาหารได้กลิ่นหอมๆของเนื้อแดดเดียวทอดต่างกลืนน้ำลาย อยากลองกินจึงสั่งมาลองทันที
แต่เสี่ยวเอ้อ ต้องปฎิเสธลูกค้าไป
" ต้องขอโทษลูกค้าทุกท่านด้วยขอรับ อาหารนั้นเป็นของลูกค้าที่ทำกินกันเองขอรับ
ข้าไม่สามารถช่วยพวกท่านได้ ต้องขอโทษด้วยขอรับ" เสี่ยวเอ้อโค้งตัวลงเพื่อขออภัยลูกค้า
เมื่อทุกคนได้ยินก็ต้องเสียดายกันเป็นแถบ
ภายในครัวของโรงเตี๊ยม
2 สาวช่วยกันทำอาหารเสร็จก็เรียกองครักษ์มาเอาอาหารไปแบ่งกัน หลังจากนั้นก็ช่วยกันตั้งโต๊ะ 3 โต๊ะ สำหรับ องค์รัชทายาทและท่านรองแม่ทัพหลี่คุนหมิง และอีกโต๊ะสำหรับคุณหนูและพวกนางกับพวกเด็กๆ
บรรดาลูกค้ามองตามอาหารที่ถูกยกไปยังโต๊ะที่ถูกจับจองเอาไว้ด้วยสายตาละห้อยพลางกลืนน้ำลาย
" กลิ่นจะหอมยั่วยวนไปไหนเนี่ย!!!!"
นี่คือความในใจของทุกคน
เมื่อตั้งโต๊ะเสร็จไม่นานทุกคนก็ออกมาจากห้อง
" หืมม....อาหารพวกนี้พวกเจ้าทำเองหรือ" เถียนเถียนถามยิ้มๆ
" เจ้าค่ะ คุณหนู" ชิงชิงตอบ
เมื่อทุกคนนั่งเรียบร้อยก็ตักข้าวทันที
กินไปสักพักก็มีสตรีกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาที่โต๊ะที่เถียนเถียนและทุกคนกินข้าวอยู่
" นี่พวกเจ้า กล้าดีอย่างไรมานั่งโต๊ะประจำของข้า" สตรีนางหนึ่งเอ่ยเสียงเข้ม
เมื่อนางเห็นพวกเขาไม่สนใจนางแม้แต่น้อยยังคงนั่งกินต่อไป นางจึงปัดมือที่ถือตะเกียบคีบอาหารเตรียมเอาเข้าปากของเถียนเถียนทันที
เพี๊ยะ!!!!
ทุกคนมองเห็นดังนั้นจึงซุบซิบนินทาสตรีผู้นั้น
" นั่นมัน คุณหนู หานเฟยฮวา มิใช่หรือ"
" เฮ้อ!!!! นี่นางมาใช้อำนาจผิดที่เสียแล้ว"
" นั่นสิ โง่งมกว่านางคงไม่มีแล้วล่ะ"
ฯลฯ
หานเฟยฮวาได้ยินดังนั้นก็ตวาดทุกคนที่นินทาตน
" หุบปาก!!!! พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรมาตำหนิข้า ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง"
ทุกคนได้ยินก็โกรธ มองนางอย่างมาตรร้าย
แต่นางไม่สนใจหันมาเล่นงาน เถียนเถียน
ด้านเถียนเถียน เมื่อโดน หานเฟยฮวาตีที่มือที่กำลังคีบอาหารจนตะเกียบหลุดมือก็โกรธ แววตาอำมหิต
" ลุกไปจากที่ของข้าได้แล้ว"
เถียนเถียนลุกขึ้นยืนก่อนจะถีบยอดอก หานเฟยฮวาจนล้มกระเด็น
" ที่ของเจ้างั้นรึ" เถียนเถียนเอ่ยเสียงเย็น
บรรดาสหายของหานเฟยฮวาตกใจ
" นี่เจ้ากล้าดีอย่างไรมาทำร้ายคุณหนูของข้า"
เพี๊ยะ!!!!
เสียงฝ่ามือบางตบปากสาวใช้ผู้นั้นจนเลือดกลบปาก
" อย่ามาปากดีกับข้า" เถียนเถียนเอ่ยเสียงเหี้ยม
สาวใช้อีกคนเห็นดังนั้นก็รีบไปตามนายท่านทันที
สหายที่มาด้วยกันต่างตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
หานเฟยฮวาที่ถูกถีบก็โกรธแค้น
ผ่านไป 4 เค่อ
" ใครมันบังอาจทำร้ายหลานสาวข้า!!!!"