บทที่ 20 ช่วยเฉินอยู่ร์จิ้ง! (3)
"ช่วยกันสิ ช่วยกัน!!" เธอพยายามร้องตะโกนให้คนรอบๆช่วยกันขว้างข้าวของเข้าใส่ ทำให้หญิงคนนั้นหยุดชะงัก ลงมือทำร้ายชายหนุ่มไม่ได้ แต่ผู้คนส่วนใหญ่ล้วนหวาดกลัวต่างพากันวิ่งหนีออกจากโรงอาหารไปจนเกือบหมดแล้ว ที่อยู่ในโรงอาหารตอนนี้มีคนเหลืออยู่แค่ไม่กี่คน แม้จะพยายามช่วยขว้างปาสิ่งของ แต่ก็ไม่มีใครปาแม่นเหมือนซีหลิน
"แก!! อีซีหลิน!! แกคืออีนังชั่วนั่นใช่มั้ย คนที่เข้าโรงแรมกับเขาเมื่อวาน"
หญิงวัยกลางคนกรีดร้อง เธอเปลี่ยนเป้าหมาย ถือมีดพุ่งตรงเข้ามาหาซีหลินด้วยความเกรี้ยวกราด
ซีหลินตกใจมาก พยามหลบหลีก หญิงคนนั้นเหมือนถูกฉีดด้วยโดปามีน เต็มไปด้วยความคั่งแค้นและเรี่ยวแรงมหาศาล ทั้งอาวุธมีดที่อยู่ในมือก็แหลมคมและอันตรายมาก เธอกวัดแกว่งมีดใส่ซีหลินหลายครั้ง โชคดีที่ซีหลินหลบพ้นมันมาได้อย่างเฉียดฉิวครั้งแล้วครั้งเล่า
ซีหลินพยามถอยหนีหลบเลี่ยงไปเรื่อยๆ ผู้หญิงคลั่งก็ตามมาอย่างไม่ลดละ ขณะที่ซีหลินถอยจนไปชนกับเก้าอี้ขาเหล็กตัวหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นก็พุ่งเข้ามา ซีหลินคว้าเก้าอี้ขึ้นมาป้องกันไว้ โชคดีที่นอกจากพื้นนั่งของเก้าอี้จะช่วยกันหญิงคลั่งไม่ให้ถึงตัวซีหลินแล้ว ขาเก้าอี้ยังฟาดไปถูกข้อมือของหญิงคนนั้นได้อย่างเหมาะเจาะ มีดหล่นลงพื้น หญิงคลั่งก้มลงไปจะหยิบมีดขึ้นมาอีกครั้ง ซีหลินใช้จังหวะนั้นเตะมีดออกไปไกลๆแล้วเอาเก้าอี้กดร่างผู้หญิงคนนั้นกับพื้นเอาไว้
"จับเธอได้แล้ว!!! จับได้แล้ว ช่วยด้วย มีดหล่นอยู่ที่พื้น รีบเอามีดไปไกลๆ "
เสียงร้องตะโกนของเธอทำให้คนที่อยู่รอบๆซึ่งยังกล้าๆกลัวๆอยู่รู้ว่าคนร้ายไม่มีอาวุธแล้ว เลยเกิดความกล้า กรูเข้ามาช่วยกันจับกุมผู้หญิงคลั่งคนนั้นได้ในที่สุด
ซีหลินหวาดกลัวจนมือสั่นตัวสั่นไปหมด เห็นคนเอาเชือกมามัดผู้หญิงคลั่งได้อย่างแน่นหนาแล้ว เธอก็ตะโกนบอกให้โทรแจ้งตำรวจและรถฉุกเฉินพร้อมกับวิ่งไปดูอาการของคนเจ็บ
"คุณเป็นยังไงบ้าง นอกจากโดนแทงที่ท้องแล้วคุณถูกแทงที่ไหนอีกหรือเปล่า" เธอร้องถามด้วยความเป็นห่วง พยายามดูว่าเขามีบาดแผลร้ายแรงที่ไหนอีกจะได้ห้ามเลือดได้ถูกจุด
ชายหนุ่มมีสีหน้าเจ็บปวด แล้วส่ายหน้า เหมือนจะบอกว่ามีบาดแผลแห่งเดียว
เมื่อวานที่ค้นข้อมูลการช่วยคนตกน้ำ ซีหลินก็ได้อ่านผ่านตาวิธีช่วยคนได้รับบาดแผลถูกฟันถูกแทงเช่นกัน เธอพยายามทบทวนความรู้เรื่องการปฐมพยาบาลจากที่ได้อ่านมา
หากพบผู้บาดเจ็บเป็นแผลใหญ่ที่ท้อง ให้พยายามป้องกันการช็อกจากการเสียเลือดด้วยการให้เขานอนราบ และยกขาขึ้นสูงเล็กน้อย หาผ้าสะอาดหรือใช้นิ้วปิดปากแผลเอาไว้ให้แน่นพอประมาณ พยายามบีบปากแผลให้ปิดสนิทเพื่อไม่ให้เลือดไหลและป้องกันโอกาสที่จะติดเชื้อเท่าที่ทำได้ พร้อมทั้งสังเกตการหายใจและชีพจร
ซีหลินพยายามทำตามขั้นตอนอย่างระมัดระวัง ช่วยเขาปิดปากแผลเอาไว้ระหว่างรอให้รถพยาบาลมาถึง พร้อมทั้งตรวจชีพจร พยายามชวนคุยให้เขามีสติรู้ตัวเป็นระยะ
เรื่องราววุ่นวายโกลาหลไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จนในที่สุดเจ้าหน้าที่ตำรวจกับหน่วยกู้ภัยก็มาถึง ซีหลินแทบร้องไห้ตอนที่เห็นเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์วิ่งเข้ามาหาคนเจ็บพร้อมอุปกรณ์ช่วยชีวิต
"ช่วยเค้าด้วยค่ะ เขาถูกแทงที่ท้อง" ซีหลินรีบให้ข้อมูล พร้อมถอยออกมาให้เจ้าหน้าที่มืออาชีพเป็นผู้ดำเนินการ แต่ชายหนุ่มที่ได้รับบาดเจ็บดึงมือเธอเอาไว้ สีหน้าของเขาซีดเผือดอ่อนแอ แต่ก็แน่วแน่ต้องการให้เธออยู่ข้างๆมาก
"ไม่เป็นไรนะคะ เจ้าหน้าที่เค้าจะช่วยรักษาอาการให้คุณ จะพาคุณไปโรงพยาบาล คนร้ายโดนจับแล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้วนะคะ" ซีหลินและคนรอบข้างพยายามปลอบใจให้เขาปล่อยมือ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมปล่อย สุดท้ายซีหลินจึงอยู่เป็นเพื่อนเขาจนเจ้าหน้าที่ปฐมพยาบาลเสร็จเรียบร้อยพาเขาขึ้นรถฉุกเฉิน
อาจเป็นเพราะความหวาดกลัวเริ่มจางลงและเหมือนร่างกายของเขาอ่อนเพลียมาก ในที่สุดมือที่แรงที่ชายหนุ่มใช้ยึดกุมข้อมือซีหลินไว้ก็อ่อนลง ซีหลินจึงบิดมือให้หลุดจากการเกาะกุมของเขาได้ก่อนที่เขาจะถูกพาขึ้นรถฉุกเฉิน
ทีแรกซีหลินคิดว่าหากเขาไม่ปล่อยมือ เธอก็ไม่มีทางเลือกจำเป็นต้องไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนเขา แต่ตอนนี้มือที่จับเธออยู่แล้ว ซีหลินเลยคิดว่าไม่จำเป็นต้องไปโรงพยาบาลกับเขาแล้ว เธอจึงฝากฝังเขากับเจ้าหน้าที่ ให้ช่วยดูแลเขาดีๆ จากนั้นก็ถอยห่างออกมาเพื่อไม่รบกวนการทำงาน ระหว่างนั้นเองก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเบียดผ่านเธอขึ้นไปนั่งในรถเกือบชนซีหลินจนหกล้มโชคดีที่เธอเบี่ยงตัวหลบได้ทัน
หญิงสาวคนนั้นเมื่อเข้าไปนั่งในรถแล้วก็เริ่มทำการร้องไห้คร่ำครวญ ซีหลินจับใจความไม่ได้ว่าเธอพูดอะไรเนื่องจากเจ้าหน้าที่ปิดประตูไปเสียก่อน แต่รู้สึกว่าน่าจะเป็นใครสักคนที่เจ้าของร่างรู้จัก รวมทั้งชายหนุ่มผู้บาดเจ็บก็เช่นกัน
เฉินอยู่ร์จิ้ง? เท่าที่เธอนึกออก เหมือนว่าเขาจะเป็นดาราที่ดังมากในโลกนี้
แต่ข้อมูลอื่นๆ เธอยังจำไม่ได้จริงๆ
+++++++++++++++++++++++++


บทที่ 21 ฟังก์ชันใหม่ (2)
มองนาฬิกาแล้วเหลือเวลาอีกราวๆสี่สิบนาทีจะถึงคาบถัดไป ซีหลินตัดสินใจกลับหอพักไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ก่อน
หลี่ซีหลินมีเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวเก็บไว้ในหอพักอยู่จำนวนหนึ่งน่าจะพอใช้ผลัดเปลี่ยนได้ โดยก่อนกลับหอพักซีหลินก็แวะเข้าไปเก็บของที่โรงอาหารก่อน แต่เนื่องจากคุณตำรวจได้กั้นสถานที่เกิดเหตุห้ามคนภายนอกเข้าแล้ว เธอเข้าไปด้วยตัวเองไม่ได้ ทำได้แค่ได้ขอรบกวนให้คุณตำรวจที่เฝ้าอยู่บริเวณทางเข้าช่วยไปหยิบกระเป๋าให้เธอหน่อย ในกระเป๋ามีทั้งอุปกรณ์การเรียน ของมีค่าบางอย่างและกระเป๋าสตางค์ ถึงแม้ส่วนใหญ่เธอจะจ่ายเงินด้วยการโอนเงินผ่านโทรศัพท์มือถือ และโทรศัพท์มือถือก็อยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเกตของเธอ แต่ในกระเป๋าสตางค์นั้นมีพวกบัตรราชการต่างๆ รวมทั้งบัตรนักศึกษาซึ่งจะใช้ในการเปิดเข้าหอพัก หากไม่มีบัตรเธอก็กลับหอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเปื้อนเลือดไม่ได้
เจ้าหน้าที่เข้าใจสถานการณ์ของเธอ และคดีนี้ก็มีหลักฐานพร้อมมูลไม่ได้เคร่งเครียดมากมาย ประกอบกับมีนักศึกษาจำนวนมากมาขอร้องให้เขาช่วยหยิบกระเป๋าออกมาให้เหมือนกัน ตอนนี้หัวหน้าได้สั่งให้เจ้าหน้าที่ รวบรวมทรัพย์สินที่นักศึกษาทิ้งเอาไว้ในโรงอาหาร ที่น่าจะไม่เกี่ยวข้องกับคดีมาวางไว้นอกสถานที่เกิดเหตุเพื่ออำนวยความสะดวกให้นักศึกษาแล้ว
เจ้าหน้าที่ตอบตกลง แล้วเดินเข้าไปหยิบกระเป๋าที่เธอบรรยายลักษณะไว้ออกมาให้ มันไม่ใช่ของแพงอะไร เป็นกระเป๋าผ้าที่ได้แถมมาจากร้านค้าที่ซีหลินซื้อเสื้อผ้าออนไลน์ให้ตัวเองกับพี่ชายเมื่อวาน ซีหลินตรวจดูเล็กน้อยว่าไม่ผิดใบ พบว่าเป็นกระเป๋าของตัวเองจริง และสิ่งของภายในยังปลอดภัยดี ก็กล่าวขอบคุณคุณตำรวจแล้วเดินออกจากโรงอาหารมา
ระหว่างที่เดินกลับหอพัก อยากรู้ว่าภารกิจช่วยคุณตำรวจอู๋จากความเสียใจเสร็จสิ้นแล้วหรือเปล่า เธอจึงเปิดหน้าจอระบบขึ้นมา
แต่เมื่อเปิดระบบแล้วก็พบว่าหน้าจอมีความเปลี่ยนแปลง
จุดบนสุดตรงกลางคือรูปถ่ายหน้าตรงของเธอ ซึ่งเป็นภาพสมัยอายุสิบห้าถ่ายบัตรประชาชนเหมือนเมื่อก่อน ส่วนที่อยู่ด้านล่างของรูปจะเป็นเมนูบาร์ แต่ก่อนจะมีแท็บปรากฏอยู่สองแท็บ เป็นแท็บไฟล์ข้อมูลที่เธอใช้ดูข้อมูลของบุคคลต่างๆ และแท็บภารกิจพิเศษ แต่วันนี้ในเมนูบาร์มีแท็บปรากฏเพิ่มมาอีกหนึ่ง รวมเป็นสามแท็บ
 -----------------------------------------------
 ไฟล์ข้อมูล ภารกิจพิเศษ ตัวช่วยจากระบบ
 -----------------------------------------------
พอกดแท็บตัวช่วยจากระบบก็เกิดหน้าต่างใหม่ ในนั้นมีตารางข้อมูลอยู่หนึ่งแถวเขียนว่า
ทักษะโชคดีพ้นภัยพาล ระยะเวลาทำงาน 100/100 วัน
"มีฟังก์ชันใหม่ด้วยเหรอเพกาซัส" ซีหลินร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น
"แสดงว่าต่อไปถ้าฉันได้รับทักษะหรือตัวช่วยอะไรจากเธอ ในอนาคต มันก็จะถูกบันทึกไว้ในแท็บนี้ใช่ไหม"
"ใช่" ระบบเอ่ยตอบอย่างราบเรียบ
"ดีเลย อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่าทักษะนี้จะหมดอายุเมื่อไหร่"
ซีหลินกดปิดหน้าต่าง แล้วกดเปิดดูหน้าต่างภารกิจพิเศษคร่าวๆ พบว่ามีข้อมูลภารกิจ ช่วยชีวิตเฉินอยู่ร์จิ้ง เพิ่มขึ้นมา จากแต่ก่อนมีแค่ภารกิจช่วยชีวิตเด็กหญิง
ซึ่งเธอได้ทำภารกิจทั้งสองสำเร็จไปแล้ว รายละเอียดที่แจ้งในหน้าต่างนี้ก็เป็นข้อความคล้ายๆกัน พบว่าไม่มีอะไรเพิ่มเติมเธอก็กดออกจากหน้านั้น มาเปิดหน้าไฟล์ข้อมูล ตามความตั้งใจเริ่มต้น ที่อยากรู้ว่าภารกิจช่วยคุณตำรวจอู๋สำเร็จหรือเปล่า
เมื่อเปิดหน้าไฟล์ข้อมูลแล้วก็พบว่ารูปภาพไอคอนของแต่ละไฟล์เปลี่ยนไปอีกครั้ง ยังดีว่ารูปของคุณตำรวจอู๋อยู่แถวบน บางทีอาจจะเพราะเขาเป็นคนกลุ่มท้ายๆที่ซีหลินพึ่งเจอ
ซีหลินกดเปิดไฟล์ข้อมูลของเขา แล้วก็มีกล่องข้อความจากระบบแจ้งขึ้นมา
ไม่สามารถเปิดไฟล์ข้อมูลได้
ท่านเหลือสิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูล 0 สิทธิ
"อ้าว ทำไมเปิดไม่ได้ล่ะ ไม่ใช่ว่าไฟล์ของคุณตำรวจฉันเปิดไปแล้วตั้งแต่เมื่อวานเหรอ?"


บทที่ 21 ฟังก์ชันใหม่ (3)
"ไฟล์ที่โฮสต์เปิดเมื่อวานถูกลบออกจากระบบแล้ว ไฟล์ที่ปรากฏขึ้นตอนนี้คือไฟล์ใหม่ ต้องใช้สิทธิและคะแนนเปิดใหม่อีกครั้ง"
"อ๋อ"
ก็คงเป็นอย่างนั้นล่ะนะ วันนี้เธอก็เจอคนเยอะแยะจริงๆ ไฟล์ของคนอื่นๆก็เลยโดนโหลดมาทับไฟล์เมื่อวานไปจนหมด
ซีหลินไม่ได้โต้เถียงอะไร เธอเลือกกดดูไฟล์ข้อมูลของตัวเองซึ่งจะแสดงคะแนนที่เธอมีไว้ด้วย ถ้าคะแนนเพิ่มก็แสดงว่าภารกิจสำเร็จ
ชื่อ หลี่ซีหลิน คะแนน 4,298
Level 0 4,298 / 10,000
สิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูลวันนี้ 0 ไฟล์ คะแนนฟรีที่เหลือ 0
ผลึกพิเศษ
 : ผลึกแห่งความโชคดี 0.18 ผลึก
ประวัติ
"หายไปสามพันคะแนนเพื่อแลกการสุ่มตัวช่วยพิเศษ และก็ได้เพิ่มมาเก้าสิบแปดคะแนน ภารกิจของคุณตำรวจน่าจะสำเร็จสินะ"
"เอ๊ะ ทำไมตรงนี้มีข้อความเพิ่มขึ้นมา ?"
ผลึกพิเศษ
 : ผลึกแห่งความโชคดี 0.18 ผลึก
"นี่คืออะไรเหรอเพกาซัส?
คือตัวช่วยของระบบที่ฉันสุ่มได้เหรอ แต่ทำไมชื่อไม่เหมือนกันล่ะ อันนั้นเขียนว่าโชคดีพ้นภัยพาล อันนี้ เป็นผลึกพิเศษ…ผลึกแห่งความโชคดี "
"เมื่อโฮสต์สุ่มได้ทักษะโชคดีพ้นภัยพาลซึ่งเป็นทักษะที่เกี่ยวเนื่องกับทักษะเดิมที่โฮสต์มีอยู่คือทักษะความโชคดี ระบบจะได้รับอำนาจในการเชื่อมต่อเข้ากับทักษะพิเศษประจำตัวประเภทนี้ของโฮสต์ และสามารถนำพลังงานส่วนเกินจากทักษะนั้นมาควบแน่นเป็นผลึกได้"
"ควบแน่นเป็นผลึก?" ซีหลินทวนคำพูดของระบบด้วยความมึนงง "ความโชคดีควบแน่นได้ด้วยเหรอ?"
"หากใช้เทคนิคที่เหมาะสม พลังงานเมื่อเข้มข้นถึงระดับหนึ่งก็สามารถควบแน่นเป็นของแข็งได้"
"ควบแน่นเป็นผลึกแล้วมีประโยชน์อะไรเหรอ? เดี๋ยวนะ ก่อนอื่น เอาพลังความโชคดีมาควบแน่นเป็นผลึก แล้วความโชคดีของฉันจะเป็นยังไง ไม่ใช่ว่าจากนี้ฉันก็จะโชคร้ายตลอดปีตลอดชาตินะ"
"พลังงานที่ระบบนำมาควบแน่น เป็นพลังส่วนเกินที่ไม่สามารถใช้งานได้ ไม่กระทบกับความโชคดีตามปกติของโฮสต์แต่อย่างใด"
แล้วระบบก็ยกตัวอย่างง่ายๆเช่นการต้มน้ำ สมมุติว่าพลังงานที่ใช้ต้มน้ำให้เดือด คือ100 หน่วย แต่เมื่อเปิดแก๊สก็จะมีพลังงานรั่วไหลออกมาสู่อากาศภายนอก ทำให้ต้องใช้พลังงานจริงๆไป120 หน่วย ยี่สิบหน่วยที่เกินมานั้นคือส่วนที่รั่วไหลออกมาสู่อากาศ ไม่สามารถใช้ประโยชน์อะไรได้ พลังงานส่วนนี้นี่เองที่ถูกระบบดึงมาควบแน่นเป็นผลึก
"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง แต่เทคโนโลยีของเธอนี่สุดยอดจริงๆ สามารถดึงพลังแห่งความโชคดีมาใช้งานได้ด้วย" ซีหลินอุทานด้วยความตื่นเต้น
แต่คิดดีๆ ระบบที่สามารถส่งวิญญาณคนจากอีกโลกไปอีกโลก สามารถดูข้อมูลความเสียใจของผู้คนได้ ทั้งๆที่เป็นเรื่องในอนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ ก็น่าจะไม่ใช่เทคโนโลยีไก่กาละนะ
"แล้วผลึกแห่งความโชคดีนี่สามารถเอาไปทำอะไรได้เหรอเพกาซัส"
"สามารถใช้ประโยชน์ได้มากมาย
หนึ่ง โฮสต์สามารถนำผลึกพิเศษ ออกมาใช้เพิ่มค่าทักษะให้ตัวเองได้โดยตรง เช่นผลึกแห่งความโชคดีหนึ่งผลึก จะเพิ่มความโชคดีให้โฮสต์ได้ในชั่วระยะเวลาหนึ่ง ส่วนระยะเวลาและปริมาณความโชคดีที่เพิ่มขึ้น จะขึ้นกับสถานการณ์และตัวแปรที่เกิดขึ้นกับโฮสต์และจักรวาลขณะนั้น ไม่สามารถระบุตัวเลขได้อย่างแน่ชัด"
"เหมือนกินยาเพิ่มพลังอะไรแบบนี้ใช่ไหม ถ้าตอนนั้นสถานการณ์ปกติ ร่างกายไม่มีปัญหาอะไร กินยาเพิ่มพลังไปก็ได้ผลเต็มประสิทธิภาพ แต่ถ้าร่างกายบาดเจ็บ หรือมีปัญหาไม่สามารถดูดซับยาได้เต็มที่ หรือมีปัจจัยภายนอกทำให้ ยาออกฤทธิ์ไม่ดี ฤทธิ์ของยาที่แสดงผลออกมาก็ลดลงอะไรแบบนี้"
"จะพูดแบบนั้นก็ได้"
ซีหลินครุ่นคิด พยายามทำความเข้าใจกับข้อมูลที่ได้มา ผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็เอ่ยถามขึ้นมาอีก
"แล้วประโยชน์ข้อสองล่ะ เมื่อกี้บอกว่าข้อหนึ่ง สามารถนำผลึกออกมาใช้ได้โดยตรง แสดงว่าต้องมีข้อสองใช่หรือเปล่า"
"ข้อสอง โฮสต์สามารถใช้ผลึกพิเศษมาแลกซื้อสิ่งของในร้านค้าระบบได้ สามารถใช้ผลึกพิเศษแลกคะแนนได้ โดยอัตราส่วนจะขึ้นกับอัตราแลกเปลี่ยนในขณะนั้น"
"แลกคะแนนได้ด้วยเหรอ โอ้โห นี่มันจะดีเกินไปหรือเปล่า แต่เดี๋ยวนะ ขึ้นกับอัตราแลกเปลี่ยน? ผลึกพิเศษกับคะแนนจากระบบนี่มีอัตราแลกเปลี่ยนอะไรด้วยเหรอ ทำเหมือนแลกเงินตราต่างประเทศเลย"
"เนื่องจากสถานการณ์ในโลกและจักรวาลมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา สิ่งหนึ่งกระทบถึงสิ่งหนึ่ง มูลค่าของคะแนนจากระบบ หรือผลึกพิเศษจึงมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา"
"อ๋อ ดูซับซ้อนดีจัง เธอคงปวดหัวน่าดูเลยเนอะเพกาซัส ต้องคำนวณอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมด" ซีหลินปล่อยเรื่องที่ดูยุ่งยากซับซ้อนพวกนั้นไป เธอหันมาเอ่ยถามถึงสิ่งที่สงสัยต่อ
"0.18 ผลึก นี่หมายความว่ายังควบแน่นได้ไม่เต็มผลึกใช่หรือเปล่า ฉันสามารถเอาผลึกออกมาแลกคะแนนได้เลยมั้ย ว่าแต่ว่า 0.18 ผลึก ในอัตราแลกเปลี่ยนตอนนี้จะได้คะแนนจากระบบเท่าไหร่เหรอ"
"0.18 ผลึก ตามอัตราแลกเปลี่ยนปัจจุบัน สามารถแลกคะแนนจากระบบได้ สองพันสี่ร้อยคะแนน"
"ว้าว นั่นมันเยอะมากเลยนะ ฉันขอแลกเลยได้หรือเปล่า"
"ฟังชันการแลกเปลี่ยนผลึก จะใช้งานได้เมื่อเปิดร้านค้าของระบบเสียก่อน และโฮสต์จะนำผลึกออกมาใช้งานได้เมื่อมีผลึกเป็นจำนวนเต็มผลึกเท่านั้น"
"อ๋อ แสดงว่าตอนนี้ยังใช้งานไม่ได้สินะ"
"ใช่"
ซีหลินถอนหายใจด้วยความเสียดาย อยู่เลเวลศูนย์นี่ทำอะไรก็ไม่สะดวกเลยจริงๆ
-----------------------------------------------


บทที่ 20 ช่วยเฉินอยู่ร์จิ้ง! (2)
"หา!! ช่วยชีวิตอะไร เฉินอยู่ร์จิ้งคือใคร"
 ซีหลินร้องถามด้วยความตกใจ เธอลุกขึ้นยืนพยายามกวาดตามองสถานการณ์ แล้วก็เห็นว่ากลางโรงอาหาร มีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งถือมีดทำอาหารปลายแหลมขนาดใหญ่ กวัดแกว่งมีดไปมาด้วยท่าทางน่ากลัว ตรงหน้าเธอเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่เหมือนจะถูกมีดแทง ทรุดกองอยู่บนพื้น คนที่อยู่รอบๆต่างกรีดร้องและวิ่งหนี ทำให้บริเวณรอบๆนี้โล่งขึ้นเรื่อยๆ
"ฉันจะช่วยยังไง ผู้หญิงคนนั้นมีมีด มีอาวุธ!!" ซีหลินร้องออกมาด้วยความร้อนใจ ภาพเหตุการณ์มันคล้ายคลึงกับตอนที่คนในครอบครัวของเธอถูกฆ่าตายเลย พวกเราไม่มีอาวุธ ต่อสู้ปกป้องตัวเองไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้คนชั่วฆ่าพวกเราได้ตามอำเภอใจ มันทำให้เจ็บปวดและเคียดแค้นใจเหลือเกิน
เห็นชายหนุ่มที่ถูกแทงมีเลือดไหลออกจากหน้าท้อง พยายามกระเสือกกระสนถอยหนีหาทางเอาชีวิตรอด ซีหลินก็อยากเข้าไปช่วย แต่เธอก็ไม่รู้จะช่วยยังไงดี ในเมื่อตัวเองไม่มีอาวุธ ไม่มีอุปกรณ์ป้องกันตัว หรือแม้แต่ความแข็งแรงของร่างกายเธอก็ไม่มี!
"ฉันเคยส่งข้อความไปหาเธอตั้งเป็นพันๆครั้งแล้วว่าห้ามเธอเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหน ทำไมไม่ฟังที่ฉันพูด!!"
"ทั้งๆที่เจอหน้าฉันเมื่อไหร่ ก็พูดกับฉันยิ้มให้ฉันทุกวัน นั่นมันหมายความว่าเธอรักฉันตอบเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"
"พวกเรากำลังจะแต่งงานกันแท้ๆ ฉันซื้อชุดเจ้าสาวมาแล้ว เธอก็ยังชมว่าสวยดี"
"แล้วรูปหลุดที่เปิดห้อง เข้าโรงแรมกับผู้หญิงเมื่อวานคืออะไร เธอนอกใจฉันใช่ไหม!!"
หญิงวัยกลางคนกรีดร้องพร่ำเพ้อเหมือนคนคลุ้มคลั่ง
"เพกาซัสขอร้องล่ะ นายพอจะช่วยอะไรได้บ้างหรือเปล่า"
 ซีหลินไม่รู้จะทำยังไง เธอยืนเฉยๆปล่อยให้คนถูกฆ่าตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้ แต่จะให้เธอเข้าไปช่วยเธอก็ไม่รู้จะช่วยยังไง
"เนื่องจากสถานการณ์ฉุกเฉิน อนุญาตให้ใช้สามพันคะแนนเพื่อสุ่มตัวช่วยพิเศษ"
------------------------------------------
ใช้3000คะแนนเพื่อสุ่มตัวช่วยพิเศษ
 ตกลง ยกเลิก
-----------------------------------------
 หน้าจอเปิดขึ้นมาเองอัตโนมัติ ซีหลินไม่มีเวลาเสียดายสามพันคะแนน หรือสงสัยว่าการสุ่มนี้คืออะไร ถ้ามันมีโอกาสช่วยชีวิตคนได้เธอก็ยินดีทำทั้งหมด เธอกดตกลงทันที จากนั้นด้านหน้าก็เกิดวงล้อเสี่ยงโชคหลากสีปรากฏขึ้นมา ในแต่ละช่องของวงล้อมีข้อความหลายอย่างมีสีสันแตกต่างกัน ไม่ทันที่ซีหลินจะได้อ่าน วงล้อก็หมุนวนอย่างรวดเร็ว
 "ทักษะต่อสู้ ทักษะป้องกันตัว ทักษะอะไรก็ได้ที่มีประโยชน์!!" เธอพยายามอธิษฐานขอร้องอยู่ในใจ พริบตาต่อมาวงล้อก็หยุดหมุน เข็มชี้ไปที่ช่องสีทองช่องหนึ่ง
"ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับทักษะโชคดีพ้นภัยพาล"
"มันคืออะไร มันจะทำให้ฉันช่วยชีวิตผู้ชายคนนั้นได้ใช่ไหม" ซีหลินร้องถามด้วยความร้อนใจ เหตุการณ์ตรงหน้าเธอตอนนี้หญิงวัยกลางคนกำลังย่างสามขุมเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่ได้รับบาดเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ
"ทักษะโชคดีพ้นภัยพาล จะเพิ่มความโชคดีให้โฮสต์ในกรณีเกิดอันตรายต่อร่างกายหรือชีวิต ทำให้ไม่ว่าจะพบเจอเรื่องอันตรายร้ายแรงแค่ไหนก็จะสามารถหลบรอดภัยนั้นได้ด้วยความโชคดี ทักษะมีอายุการใช้งานหนึ่งร้อยวัน"
"จริงนะ เธอไม่ได้โกหกฉันใช่หรือเปล่า" ซีหลินถามกล้าๆกลัวๆ พยายามมองหาอาวุธไปรอบตัว
"ระบบไม่สามารถโกหกได้"
ตอนที่ซีหลินพยายามรวบรวมความกล้า หญิงวัยกลางคนก็จับมีดด้วยสองมือเงื้อขึ้นเหนือศีรษะ ตั้งใจจะแทงเข้าไปในร่างของชายหนุ่มด้วยเจตนาจะเอาชีวิต
ซีหลินตัดสินใจเด็ดขาด ละทิ้งความหวาดกลัว เธอขว้างขวดน้ำที่กลิ้งอยู่บนโต๊ะโยนใส่ร่างของหญิงคนนั้นสุดแรง เป็นความโชคดีมากที่ขวดน้ำกระแทกโดนหัวไหล่ของเธอทำให้มีดเบี่ยงทิศทาง พร้อมกับชายหนุ่มเอี้ยวตัวหลบได้ทัน มีดจึงตัดผ่านเสื้อของเขาเท่านั้น ซีหลินคว้าถ้วยชามที่อยู่ใกล้ตัวทุ่มใส่หญิงคนนั้นอีกหลายครั้ง


บทที่ 20 ช่วยเฉินอยู่ร์จิ้ง! (1)
หลังจากที่ซีหลินพูดที่หน้าห้องเมื่อเช้า ทั้งคาบเรียนต่อมาก็ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องรังแกเธออีกเลย แม้จะแอบมีซุบซิบนินทาหรือส่งสายตาเกลียดชังมาให้บ้าง แต่พวกเขาก็ไม่กล้าทำอย่างเอิกเกริกนัก พอซีหลินหันมองก็รีบหลบหน้าหลบตาด้วยความหวาดกลัว ทำให้การเรียนในช่วงเช้าของเธอเป็นไปด้วยความสงบ
และโชคดีที่อาจารย์ผู้สอนวิชานี้ไม่ได้มีอคติโกรธแค้นอะไรเธอเหมือนคนอื่น ทั้งยังมีจิตวิญญาณความเป็นครูและยุติธรรมพอสมควร อาจารย์เองก็รู้ว่าเกิดอะไรเกิดขึ้นก่อนที่จะเริ่มเรียน เมื่อเข้ามาในห้องแล้วก็เลยทำการอบรมสั่งสอนนักศึกษาในชั้นนั้นไปยกหนึ่ง ว่าให้ระมัดระวังความประพฤติ การด่าว่ารังแกคนอื่นมันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง
แล้วหันมาทางซีหลิน พร้อมเอ่ยสั่งสอนเธอเล็กน้อยว่าอย่าโดดเรียนอีก หากที่บ้านมีปัญหาอะไรก็ให้มาปรึกษากับมหาวิทยาลัย ทางมหาวิทยาลัยย่อมมีหนทางช่วยเหลือ จากนั้นก็ทำการสอนตามปกติ
เนื่องจากหลี่ซีหลินโดดเรียนมาสองอาทิตย์กว่าๆ ทำให้พลาดเนื้อหาไปเยอะพอสมควร ส่วนซีหลินเอง ในโลกก่อนก็ไม่ได้เรียนคณะนี้ นี่เป็นความรู้ใหม่ที่เธอพึ่งได้เรียน จึงต้องใช้สมาธิและความพยายามเป็นอย่างสูงเพื่อตามบทเรียนเหล่านี้ให้ทัน
ยังดีว่าวิชานี้มีวิดีโอโพสต์ให้นักศึกษาที่ลงทะเบียนไว้มาเรียนย้อนหลังได้ด้วย ซีหลินก็เลยวางแผนว่าจะกลับไปดูวิดีโอย้อนหลังอีกที
ถึงเธอเองจะไม่ได้มีความต้องการอยากเป็นนักแสดง เรียนจบคณะนี้ไปก็ไม่ใช่ที่เธอคิดจะทำเป็นอาชีพ แต่นี่เป็นความฝันของหลี่ซีหลินผู้เป็นเจ้าของร่าง ซีหลินที่ยืมร่างคนอื่นใช้ก็ต้องทำตามเป้าหมายของเขาให้ดีที่สุด พอเจ้าของร่างกลับมาก็ยังได้เห็นว่าชีวิตของเธอไม่ได้วุ่นวายเละเทะเกินไปนัก อย่างน้อยก็ยังเรียนอยู่ในคณะที่ตั้งใจ เป็นชีวิตแบบที่เธอวางแผนไว้แต่เดิม
เมื่อหมดคาบแล้ว ซีหลินก็รีบเก็บของแล้ววิ่งออกจากตึกเรียนมา ภารกิจจากระบบที่เธอจะทำวันนี้เกิดขึ้นที่หน้าโรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัย เกิดเหตุเวลา 12.55 น.
เธอตั้งใจจะรีบกินอาหารเที่ยงให้เสร็จก่อน จากนั้นก็ไปดักรอเจอคุณตำรวจอู๋ แก้ไขความเสียใจของเขาให้เสร็จ แล้วก็จะได้ไปเรียนวิชาต่อไปได้เลย วันนี้เธอมีเรียนทั้งคาบเช้าคาบบ่าย วิชาต่อไปเป็นของอาจารย์ซุนถง ตัวละครในนิยายที่ได้นางเอกเยว่ซินใช้ความทรงจำจากอนาคตมาช่วยเหลือไว้ อาจารย์ซุนถงจึงกลายเป็นผู้สนับสนุนฝ่ายนางเอก คอยลำเอียงเข้าข้างนางเอกเยว่ซินตลอดเวลา และเด็กที่ถูกเธอเพ่งเล็งเกลียดชังเป็นพิเศษย่อมเป็นหลี่ซีหลิน นางร้ายประจำเล่มคนนี้
อาหารที่มหาวิทยาลัยราคาไม่แพงมาก กับข้าวสองอย่างน้ำแกงหนึ่งถ้วย น้ำดื่มหนึ่งขวด ซีหลินใช้เงินไปประมาณสิบห้าเหรียญ ถ้าค่าใช้จ่ายประมาณนี้ ค่าอาหารค่าเดินทาง และของใช้ส่วนตัวต่างๆ
หากไม่มีเรื่องต้องใช้เงินฉุกเฉินเข้ามา ด้วยเงินในบัญชีที่มี ถ้าประหยัดหน่อยเธอน่าจะพออยู่ได้สองถึงสามเดือนเลยทีเดียว ซึ่งน่าจะพอยืดเวลาให้เธอได้ระหว่างที่กำลังหางานพิเศษทำหาเงินมาเพิ่มเติม
ตอนที่ซีหลินกำลังวางแผนว่าจะทำอะไรต่อไปบ้าง ก็เกิดเสียงถาดอาหาร เสียงถ้วยจานตกพื้นระเนระนาด ตามด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของผู้คน โต๊ะเก้าอี้ล้มคว่ำ คนในโรงอาหารกรีดร้องแล้ววิ่งหนีไปคนละทิศละทาง ซีหลินตกใจรีบหันไปมอง ระบบก็ส่งเสียงขึ้นมา
ติ๊ง! ภารกิจพิเศษ
ช่วยชีวิตเฉินอยู่ร์จิ้ง
รางวัล ยาโฉมงามระดับกลาง หนึ่งขวด
++++++++++++++++


ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านนิยายของเรามาจนเราเขียนจบเล่ม1 นะคะ
ตอนนี้นิยายของเรา เรื่องความเสียใจแก้ไขด้วยระบบ เล่ม 1 วางขายในรูปแบบ EBOOK แล้ว
ราคาเล่มละ 218 บาท มีเนื้อหาตั้งแต่บทที่ 1-44 ความยาว 480หน้า
เราวางแผนไว้จะเขียนสองเล่มจบ แต่ดูจากพล๊อตยังไม่แน่ใจ แต่คิดว่าจะไม่เกินสามเล่มค่ะ จะรีบเขียนให้เร็วที่สุด หากวางขายในรูปแบบ EBOOK เมื่อไหร่จะแจ้งให้ทราบต่อไป
หากผู้อ่านท่านใดสนใจสามารถซื้อหนังสือได้ที่ MEB แล้วค้นด้วยชื่อนิยาย ความเสียใจแก้ไขด้วยระบบ ค่ะ


เสียงแก้วตกกระทบพื้นแตกกระจาย เสียงโหวกเวกโวยวายของคนขี้เมา เสียงก่นด่าทอที่หยาบที่สุดเท่าที่จะถูกขุดมาด่าได้ และเสียงร้องสะอื้นที่ทำให้หัวใจแตกสลาย เสียงเหล่านี้เป็นเสียง ปกติ ของบ้านไม้หลังหนึ่งในชุมชนเล็กๆที่อยู่ในต่างจังหวัด ร่างบางของ อัญชัน เดินหลบเศษแก้วบนพื้นอย่างระมัดระวังเลี่ยงเข้าไปยังห้องนอนของตนเองที่เป็นพื้นที่เซฟโซนที่สุดสำหรับเธอแล้ว
 "มึงจะไปไหน!!!นังลูกไม่รักดี!!!กูบอกว่าให้มึงเอาเงินมา!!!" เสียงโวกเวกของชายชราวัยกลางคนตะโกนไล่หลังเธอที่หายลับเข้าไปในห้อง
 "นังสารเลว!!!มึงกล้าเมินกูอย่างนั้นเหรอ!!!" เขาสบถพลางจับขวดแก้วเขวี้ยงใส่ประตูไม้ที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกทำลาย หากประตูบานนี้ไม่ได้ทำขึ้นมาจากไม้สักที่แข็งแรงปานนี้ชีวิตน้อยๆของหญืงสาวคงจะไม่ได้อยู่หายใจเั่งเช่นทุกวันนี้หรอก
 " ก็ไห้ไปแล้วไง!!จะกินอะไรนักหนากันวะ!!!งานการก็ไม่ทำ!!" เสียงของหญิงสาวตะโกนสวนออกมาอย่างเหลืออด เหมือนจะได้ผลเสียงโวกเวกของผู้เป็นพ่อของอัญชันเงียบลงไปเสียที หญิงสาววัย24ปี จึงมีเวลาได้ทำความสะอาดห้องของตนเสียทีหลังจากเหนื่อยจากงานมาทั้งวัน แต่ความสงบสุขของเธอนั้นไม่ได้ยืนยาวเสียเท่าไหร่ เสียงที่เธอจงเกลียดจงชังนั้นก็ดังขึ้นมาอีก
 " ยัยอัญ!!!ออกมานี่หน่อยสิลูก" เสียงที่เคยตวาดเธอกลับอ่อนหวานลงฟังดูพิกลนักแต่ หญิงสาวก็แง้มประตูออกไปตามคำเรียกร้องนั้น
 " เนี้ยะ!!!พี่เขาให้เงินพ่อมา...แกหน่ะดูแลเขาหน่อยสิ" อัญชัญรีบปิดประตูลงกลอน พลางถอยกรูดออกมาอย่างหวาดกลัว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกขายให้กับคนแปลกหน้า มันจึงไม่แปลกที่เธอจะรับมือกับเรื่องแบบนี้ได้ โต๊ะตู้หรืออะไรก็ตามที่สามารถขวางประตูไว้ได้ถูกขนมาปิดไว้ทั้งหมด มือเรียวบางหยิบข้าวของที่จำเป็นยัดใส่กระเป๋าเท่าที่จะยัดได้ และไม่ลืมที่จะแชทหาผู้ช่วยคนสำคัญของเธอไม่นานนักเสียงเคาหน้าต่างก็ดังขึ้นเป็นจังหวะ
 " พี่ฟ้า!!" เธอกระซิบเรียกพลางค่อยๆเดินเข้าไปทางหน้าต่างตรงหัวนอน
 "อย่าเสียงดังไปรีบๆออกมาได้แล้วพี่ฟ้ามันคงดึงความสนใจได้ไม่นานหรอก" เสียงนั้นกระซิบตอบ อัญชันยิ้มกว้างที่ได้ยินเสียงๆนั้น มันคือเสียงของพี่ดาวที่อยู่บ้านไกล้ๆกัน อัญชัรได้ยินเสียงบีบแตรรถตรงหน้าบ้านจองเธอและเสียงเรียกที่เป็นเหมือนแสงสว่างของเธอ หญิงสาวรับรู้ได้ว่าครั้งนี้เธอรอดแล้วแน่เพราะเสียงคนที่เรียกอยู่หน้าบ้านคือเสียงของ นภัทธา ที่เป็นทั้งพี่และเพื่อนของเธอ อัญชันไม่รีรอที่จะรีบใช้จังหวะนี้เปิดหน้าต่างออกและรีบแทรกตัวออกจากห้องที่เคยเป็นเซฟโซนของเธอนั้นออกไปหา หญิงสาวอีกคนหนึ่งที่ยืนรอเธอ
 " อ้าวลุง!!!ไอ้อัญมันอยู่ไหม??" เสียงตะโกนถามของผู้มาเยือนหน้าบ้านร้องเรียกเมื่อเห็นร่างผอมแห้งของชายชราเดินโซเซออกมาจากเงามืด
 " อยู่ๆ...อยู่ในห้องมาเรียกมันทีมันไม่ยอมออกมา" ชายชรากวักมือเรียกหญิงสาวที่คร่อมมอเตอร์ไซค์อยู่หน้าบ้าน ในใจนึกไปว่าให้เพื่อนมันมาเรียกพอเพื่อนมันออกไปค่อยจับตัวมันไว้ส่งให้กับชายฉกรรจ์ที่แอบอยู่หลังเสา...มันเป็นแผนที่เขานึกในหัวแทบจะทันที
 " ฝากบอกมันทีนะวันพรุ่งนี้มีงาน...ไปล่ะ" ไม่ทันที่แผนของเขาจะสำเร็จ ร่างอวบๆของ นภัทธาก็หายไปพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ เขาได้แต่หัวเสียและยอมคืนเงินให้กับชายฉกรรจ์แปลกหน้านั้นพร้อมกับชิมหมัดล่ำๆที่เบ้าตาข้อหาหลอกลวง
 เสียงโวกเวกดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงข้าวของที่แตกกระจายลงบนพื้น เสียงนั้นไม่ได้เบาลงเลยเพราะตอนนี้ อัญชันได้หลบมาอยู่บ้านของเพียงจันทร์ที่ห่างกับบ้านตนเพียงแค่กำแพงกั้น
 "อีหรอบนี้คงกลับบ้านไม่ได้อีกแหงๆ....พี่ว่าเราไปบ้านพี่ฟ้ากันเถอะ" เพียงจันทร์ออกความเห็นพลางคว้ากุญแจรถและเสื้อคลุม
 " น้องก็ว่าแบบนั้นแหล่ะพี่..ดีนะที่เอารถฝากไว้ที่บ้านพี่ไม่งั้นพ่อคงเอารถน้องไปขายแน่ๆ" อัญชันมองรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจที่ถูกจอดแอบไว้ใต้ต้นขนุน
 "ไปกันเถอะ...อีกเดี๋ยวมันคงรู้ว่าเอ็งอยู่บ้านพี่...ถึงมันจะไม่กล้าเข้ามาแต่ใช่ว่ามันจะเลิกระรานเอ็ง" เพียงจันทร์ สตาร์ทรถและพาอัญชันออกจากบ้านของตนไปอีกทางมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านของนภัทธา
 ชุมชนสันแก้ว เป็นชุมชนเล็กๆในชนบทที่แม้จะไม่ได้ใหญ่โตเท่าในเมืองที่ห่างกันไปเกือบ40โล แต่ก็เป็นชุมชนที่บ้านช่องไม่ได้ห่างกันมากนัก จากถนนเมนหลักของชุมชนบ้านของอัญชัญจะอยู่ข้างๆถนน จ้างบ้านของอัญชันจะเป็นซอยเล็กๆที่สุดซอยจะเป็นบ้านของ เพียงจันทร์ และหากวิ่งไปตามถนนเส้นหลักอ้อมไปยังทิศตะวันตกไกลจากบ้านของสองสาวไปอีกเพียงไม่กี่นาทีจะเป็นบ้านของพี่ใหญ่ในกลุ่มนั่นคือบ้านของ นภัทธา
 มอเตอร์ไซค์เวบร้อยคู่กายของเพียงจันทร์ปราดเข้าจอดรถข้างๆทาง สองสาวรีบลงจากรถและหายเข้าไปในใต้ถุนของบ้านหลังเล็กๆซึ่งเป็นที่ที่พวกเธอมากันบ่อยๆ เรัยกได้ว่าเป็นรังลับของพวกเธอก็ว่าได้
 " จะทำไหมล่ะงานหน่ะ!!!เรื่องมากก็อดตายไป!!!" เสียงตวาดแหวดังขึ้นจากภายในห้องๆหนึ่งเป็นเรื่องปกติเวลาที่พวกเธอมาที่บ้านหลังนี้ สำหรับคนอื่นคงคิดว่าไม่ได้ต่างกับบ้านของอัญชันนัก แต่สำหรับอัญชันแล้ว ที่นี่อบอุ่นมากกว่า นภัทธาเป็นได้ทุกอย่างที่เธอควรเป็น ทั้งพี่ ทั้งแม่ และภรรยาที่เข้มงวดกับสามีขี้เมาไม่ต่างตากพ่อของเธอเท่าไหร่ ต่างกันตรงที่ เธอนั้นทรงพลังมากกว่าหญิงสาวแบบเธอกว่ามาก ไม่แปลกที่พี่ใหญ่คนนี้จะเป็นที่พึ่งพาแก่ใครๆ
 " ก็ทำ...ก็เขาชวนไปดื่มนิดๆหน่อยๆเอง"
 "จะทำงานหรือโดนหยุมหัว!!!เลือกเอา!!"
 "ทำงานคร้าบบบบ!!!"
 เสียงดังที่เหมือนทะเลาะกันนั้นเบาลงแต่มีเสียงประตูเปิดออกพร้อมกับร่างเล็กๆของชายหนุ่มที่เป็นสามีของพี่ฟ้าปรากฏตัวขึ้น
 "อ้าว!!!มาหาฟ้าเหรอ...มันตกมันอยู่ในห้องแหน่ะ..." เขาพูดพลางชี้ให้พวกเธอเข้าไปด้านในห้องที่เป็นเหมือนออฟฟิศเล็กๆของนภัทธาพลางมีตุ๊กตาหมีตัวน้อยๆตัวหนึ่งลอยแหวกอากาศมากระทบกับหัวยุ่งๆของเขา
 " ไป...ทำ...งาน" เสียงขู่ฟ่อๆของหญิงสาวกัดฟันพูดเขาได้แต่เดินจึ้นไปบนเรือนและทำงานตามที่ภรรยาอันเป็นที่รักได้สั่งเอาไว้
 "มาแล้วเหรอ...เข้ามากันก่อนสิ" ร่างอวบๆของนภัทธา ปรากฏขึ้นตรงหน้าประตู เธอร้องเรียกน้องๆที่เป็นเหมือนเพื่อนสนิทเข้าไปยังออฟฟิศเล็กๆของตน
 ภายในนั้นเป็นห้องเล็กๆขนาดไม่ใหญ่มากมีเตียงขนาด5ฟุตที่เป็นเตียงไม้อยู่สุดห้อง และโต๊ะทำงานของนภัทธาที่ดูรกเล็กน้อยเพราะเธอกำลังทำงานอยู่
 "พี่ปีงอแงอะไรของมันอีกนั่นหน่ะ" เพียงจันทร์ถามพลางนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ไกล้ๆประตู
 " จะไม่ทำงานหน่ะสิ...พี่ก็ดีลงานกับลูกค้าไว้แล้วด้วย...กลับมาพี่เขยพวกแกก็นั่งก๊กเหล้าเรียบร้อยแล้ว...น่าหยุมหัวมันจริงๆ" หญิงสาววัย30เศษๆถอดถอนหายใจพลางนั่งลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน
 "ชีวิตของพวกเราไม่ได้สวยหรูเหมือนที่คิดเลยเนอะพี่" อัญชันถอนใจบ้างพลางทิ้งกายนั่งข้างๆเพียงจันทร์
 " ใช่...อีพสกที่มันมีชีวิตดีๆเนี้ยะมันทำบุญด้วยอะไรกันนะ" เพียงจันทร์เห็นด้วยย
 " ถ้าน้องไม่มีพี่ฟ้ากับพี่ดาว ปานนี้น้องคงไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลย" อัญชันหลับตา เหนื่อยหน่าย ฉับพลันเสียงเงียบก็เข้ามาเกาะกินทั้งสามคนที่มีชะตาชีวิตไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่นัก
 อัญชัน นั้นถูกแม่ทิ้งไว้อยู่กับพ่อกับปู่ตั้งแต่เกิดมา พ่อของเธอติดเหล้าขนาดหนักมากไม่มีวันไหนที่ไม่เข้าหาแอลกอล์ฮอล์จนสติหลุด เมื่อเธอสิ้นร่มโพธิ์สุดท้ายอย่างปู่ไป เธอก็ต้องใช้ชีวิตไม่ต่างอะไรกับโสเภณีที่ต้องทนทุกข์ทรมาณเพื่อหาเงินเลี้ยงพ่อที่ไม่มีอะไรเลยมีเพียงความกตัญญูเท่านั้นเองที่ค้ำคอเธออยู่
 นภัทธาเองก็ไม่ได้มีพื้นฐานครอบครัวที่ดีเช่นกัน เพียงแต่พ่อแม่เธอยังอยู่ไม่ได้แยกทางกันไปไหนแต่ก็บ้านแตกเพราะพิษสุราของบิดาจึงทำให้เธอต้องจำยอมแต่งงานตั้งแต่เธออายุได้เพียง18ปี
 ส่วนเพียงจันทร์ จะดูดีที่สุดแล้วในกลุ่ม เพราะถึงแม้พ่อแม่จะแยกทางกันและแม่แท้ๆก็ไม่ได้รักเธอเลยแต่เธอก็ยังได้รับความใส่ใจจากปู่กับย่าที่เลี้ยงดูเธอมาและน้องชายต่างมารดาที่รักเธอมาก อีกทั้งแม่เลี้ยงของเธอเองก็ไม่ได้ตั้งแง่รังเกียจเธอเลยสักนิดเดียว มีแต่ตัวเธอที่น้อยใจไปในบางครั้งเท่านั้นเอง
 ชะตาชีวิตของสามสาวไม่ได้ดีเริสหรือสวยหรูนัก ต่างคนต่างกัดฟันดิ้นรนกันพึ่งพาและพึ่งพิงกันเป็นกลัยานมิตรที่ดีต่อกันมายาวนานนับสิบปี แม้สถานะทางสังคมของเธอจะเป็นญาติห่างๆกันแต่สถานะทางใจของเธอคือเพื่อนที่ดีต่อกัน


ไลอาห์ ทำหน้ายุ่งเพราะวันนี้ช่างไม่เป็นดั่งที่หวัง สาวงามที่เขาได้พบเจอและตราตรึงใจ ปฏิเสธที่สวมใส่แมร์รี่เพอร์รี่ให้แก่เขา ส่วนแม่นางแบบขาใหญ่เจ้าปัญหาก็ทำเป็นเล่นตัวจนน่าหงุดหงิด เขาจึงตัดสินใจให้เครื่องเพชรอันล้ำค่าเป็นเพียงตัวโชว์รอบฟินนาเล่แทนโดยไร้นางแบบสวมใส่มัน
 "กับซูซี่ฉันไม่ได้ให้ค่าอะไรนางอยู่แล้ว...แต่กับพนักงานคนนั้นกล้าปฏิเสธฉัน!!! " เขาบ่นกับเอฮาซานเลขาคนสนิทของเขาด้วยอาการมึนเมาหลังจาก ดื่มแอลกอฮอล์สีอำพันไปหลายต่อหลายขวด
 " แต่ก็ยังดีที่เราแก้สถานกานต์ได้นะครับ กลายเป็นว่าเครื่องเพชรสองชุดนี้ มีค่ามากกว่าที่นางแบบระดับโลกจะได้สวมใส่" เอฮาซานออกความเห็น พลางรินบรั่นดีให้กับเจ้านายของตน
 " พรุ่งนี้ยัยนางแบบนั่นต้องมาโวยวายแน่...เอฮาซาน...ผู้หญิงคนนั้นที่ปฏิเสธแมร์รี่เพอร์รี่ของฉันเป็นพนักงานบนเรือนี้...ไปตามตัวมาให้ฉันด่วน!!" ไลอาห์ออกคำสั่ง พลางดระดกน้ำสีอำพันลงลำคอหนาจนหมดแก้ว
 ไม่ทันข้ามคืนตามที่ชายหนุ่มคาดไว้ แม่นางแบบคนงามก็รีบปรี่มาหาเขาถึงในห้องพักทันทีที่งานประมูลจบ เสียงแหวๆของนางหวีดร้องราวกับสัมภเวสีที่ร้องขอส่วนบุญก็มิปาน
 " คุณไลอาห์!!!เรามีเรื่องต้องคุยกันนะคะ!!" เสียงแหวๆนั้นกรีดร้องเต็มไปด้วยโทสะ
 " เรื่องอะไรดีล่ะคุณซูซี่...เรื่องที่คุณปฏิเสธงานของผมหรือเรื่องที่ผมฟ้องร้องคุณกรณีที่คุณผิดสัญญาจ้าง" ชายหนุ่มส่งสายตาเย็นชาราวกับน้ำแข็งไปยังหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นนางแบบระดับโลก
 " ฟ้องร้อง!!!คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะคะคุณไลอาห์!!!ไหนคุณบอกว่าจะให้ซูซี่ใส่แมร์รี่เพอร์รี่ในงานประมูลล่ะคะ!!!คุณต่างหากที่ผิดสัญญา!!" เสียงแหวๆเริ่มอ่อนลงพลางหย่อนกายลงข้างๆชายหนุ่มด้วยท่าทางออดอ้อน
 " ฮึ...คนที่บอกให้ใส่ไม่ใช่เชคอามีนพี่ของผมหรอกหรือ...ผมยังไม่เคยอณุญาติให้คุณแตะต้องมันด้วยซ้ำ...เอฮาซาน...ส่งแขก" เขาพูดอย่างเย็นชาและรู้ดีว่าครั้งหนึ่งซูซี่เคยเป็นคู่รักของเชคอามีนพี่ชายต่างมารดาของเขาที่ตอนนี้ปกครองแคว้นฮาลันที่เป็นเมืองใหญ่ไกล้ๆเหมืองเพชรของเขาอยู่
 " คุณไลอาห์!!!" นางแบบสาวไม่สามารถค้านอะไรได้อีกนอกเสียจากทำท่าทีไม่พอใจและออกจากห้องพักของชายหนุ่มไปทั้งอย่างนั้น
 "เล่นตัวไปเถอะ ไลอาห์ แกจะได้รู้ว่าคนอย่างซูซี่หากอยากครอบครองอะไรแล้วต้องได้เท่านั้น!!!" หญิงสาวคาดคำพูดพลางกระทืบเท้าเดินจากห้องพักสุดหรูระดับวีวีไอพีไปยังห้องพักของตนต่อไป
 วันแรกของการทำงานของสองสาวนั้นวุ่นวายน่าดูชม เพราะลูกค้าของทางร้านนั้นเยอะมากพวกเธอต้องรองรับการบริการในทุกรูปแบบอย่างเต็มที่หากลูกค้าพึงพอใจพวกเธอก็จะได้ทิปหนักๆ เป็นค่าตอบแทนอีก เพียงแค่วันเดียว อัญชันได้ลองนับทิปจากลูกค้าที่เธอได้เพียงไม่กี่ชั่วโมงแล้วได้มามากเท่ากับที่เธอทำงานบนบกในสองเดือนทีเดียว
 "ครั้งแรกในชีวิตเลยนะนี่ที่ได้จับเงินเยอะขนาดนี้แค่เพียงไม่กี่ชั่วโมง....ขอบคุณนะคะพี่ฟ้า" อัญชันแทบจะหุบยิ้มไม่ได้แค่จำนวนเงินเท่านี้ทำให้เธอมีความสุขได้มากขนาดนี้ แต่น่าแปลกที่เวลาเลิกงานก็ผ่านมาจวบจนฟ้าจะมืดอยู่แล้ว เพียงจันทร์ที่น่าจะเลิกงานก่อนเธอยังไม่กลับมาที่ห้องพักเลย โทรไปก็ไม่มีเสียงตอบรับแชทไปก็แค่อ่านแต่ไม่ตอบเธอแต่อย่างใด
 "พี่ดาวไปเถลไถลที่ไหนอีกเนี้ยะ...หรือหนีไปกินข้าวไม่รอน้องเสียแล้วนะ" เมื่อคิดอย่างนั้นอัญชันไม่รีรอที่จะรีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดลำลองและคว้ากระเป๋าสะพายคู่กายไปยังห้องอาหาร
 ถัดจากชั้นล่างของห้องพักของลูกเรือจะเป็นโซนพักผ่อนและห้องอาหารของเรือ ในโซนนี้ถูกประดับประดาไปด้วยสีทองและขาวทำให้ดูหรูหราราวกับพระราชวัง เหล่าไฮโซเซเลปที่มาเที่ยวและพักผ่อนต่างมาชุมนุมกันตรงนี้ในยามที่ทานอาหารเรียบร้อยแล้ว อัญชันเห็นเงาร่างของเพียงจันทร์แวบๆในห้องอาหาร เธอจึงรีบเดินไปหาหญิงสาวจนลืมมองทางไปว่าร่างสูงกำยำร่างหนึ่งกำลังเดินออกจากตัวลิฟท์ข้างหน้าของเธอ ทำให้ร่างบอบบางของอัญชันชนกระแทกเข้ากับร่างสูงกำยำนั้นอย่างจัง จนทำให้เธอเกือบจะล้มทั้งยืน โชคดีที่มือหนาคู่นั้นคว้ากายเธอเอาไว้พอดี
 "ขอโทษค่ะ!!" เธอดิ้นคลุกคลักในอ้อมกอดที่แข็งกร้าวตรงหน้าแต่ดิ้นเท่าไหร่ก็เหมือนกิ้นไม่หลุดเสียที
 " เอ่อ...คุณคะ...ปล่อย...ปล่อยฉันเถอะค่ะ!!" หญิงสาวเริ่มดิ้นรนและหวาดกลัวแต่ทว่าอ้อมกอดที่แข็งกร้าวนั้นกลับนุ่มนวลลง อัญชันที่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนี้ก็หยุดดิ้นไปมา
 ดวงตาเหมือนกวางสาวรับกับขนตาเป็นแพหนา สีน้ำตาล ดวงหน้ามนที่ถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางค์บางเบาทำให้ใบหน้านวลนั้นดูเป็นธรรมชาติเป็นอย่างมากกลิ่นสบู่ที่ผสมกับกลิ่นของกายสาวหอมอบอวนทำให้ใจของเขาเต้นจนแทบจะทะลุจากอกเสียให้ได้ เขาตามหาเธอมาทั้งวันก็คลาดกันจนในที่สุดแต่ทว่าเมื่อเขาไม่ได้ตามหาเธอกลับมาอยู่ตรงหน้าเพียงแค่ปลายจมูก ไลอาห์เผลอกลั้นหายใจไปชั่วคู่เมื่อสบตาคู่งามคู่นั้น
 อัญชันเองก็ตกตะลึงในความหล่อเหลาราวเทพบุตรของชายตรงหน้าเช่นกันดวงตาสีอำพันราวกับดึงดูดให้เธอตกอยู่ในภวังค์ก็มิปาน กล้ามแขนแน่นๆและอบอุ่นของเขาก็น่าโหยหายิ่งนัก ทว่าภาพอันโหดร้ายในอดีตของเธอก็แวบเข้ามาในมโนสำนึก ปฏิกิริยาป้องกันตัวของเธอก็เริ่มทำงาน ร่างบางสั่นเทาไปทั้งสรรพางค์กาย ใบหน้านวลซีดขาวราวกับกระดาษเปล่า อัญชันเริ่มดิ้นรนอีกครั้งแต่เพราะความหวดกลัวคราวนี้เธอจึงออกแรงมากกว่าเดิม
 "ปะ....ปล่อย!!!!" อัญชันกรีดร้องเสียงหลง ปากบางเริ่มออกแรงกัดที่ลำแขนล่ำๆนั้นจนอีกฝ่ายจำต้องปล่อยเธอร่วงหล่นกระแทกพื้น เลือดสีสดไหลอาบลำแขนแกร่งและติดอยู่ตรงริมฝีปากของหญิงสาว ดวงตาที่เคยสุกสกาวไหววูบประหม่าจนเห็นได้ชัด
 " อะ...ออกไป...ไม่...ไม่สิ....ขอโทษค่ะ" ร่างบางเริ่มสั่นกลัวอย่างรุนแรงหญิงสาวล้มลุกคลุกคลานก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากที่ตรงนั้นปล่อยให้ชายหนุ่มยืนมองด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจอยู่ตรงนั้น
 "คุณไลอาห์!!!รีบไปทำแผลเถอะครับ!!!" เอฮาซานได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงสาวและได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น เขา้องก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดหญิงสาวถึงดูหวาดกลัวเจ้านายของเขาจนถึงขนาดนั้น แต่เมื่อเห็นรอยกัดตรงแขนเขาเองก็ใจหายวาบไม่แพ้กันมือหนารีบคว้าผ้าเช็ดหน้าของตนมาพันแผลเอาไว้
 "พันผ้าไว้ก็พอ" ไลอาห์พูดพลางรีบเดินตามหญิงสาวที่กำลังวิ่งแบบสติแตกไปยังพื้นที่ที่เขารู้ว่าตรงนั้นเป็นพื้นที่อันตราย
 อัญชันวิ่งแบบไม่ลืมหูลืมตา ความหวาดกลัวที่เคยลืมเลือนไปแล้วกลับมาตามหลอกหลอนเธออีก กลิ่นอันน่าสะอิดสะเอียนและสายตามากตัณหาของผู้ชาย มันทำให้เธอแทบจะอาเจียนออกมา เธอล้มลงไปไม่รู้ต่อกี่ครั้ง วิ่งชนใครบ้าง โดนอะไรขีดข่วนไปบ้างเธอไม่รู้ตัวเองเลย รู้เสียแต่ว่าเธออยากออกไปจากตรงนี้ ปากก็พร่ำเรียกหา นภัทธาและเพียงจันทร์ราวกับคนบ้า จนไม่รู้เลยว่าด้านหน้าที่เธอกำลังวิ่งไปคือกาบเรือที่เก็บเรือสำรองเอาไว้ อัญชันสะดุดม้วนเชือกจนข้อเท้าบวม ปูด ร่างบางกำลังจะพลัดตกเรืออยู่รอมล่อ ทว่ามือหนาที่เคยกอดเธอไว้เมื่อครู่ก็คว้ากายเธอเอาไว้ได้ทันเวลาพอดี ก่อนที่สติจองเธอจะดับวูบไป อัญชันจำได้ว่าหัวจองเธอกระแทกเข้ากับกาบเรือพอดี
 "คุณ!!!!คุณ!!!!คุณเป็นอะไรหรือเปล่า!!!.....เอฮาซานๆเรียกหมอเร็ว" ไลอาห์ตะโกนเรียกร่างบางที่เกือบจมหายไปในทะเลแล้วหากเขาตามเธอมาช้ากว่านี้แค่นิดเดียว เขาอุ้มร่างบางที่ไร้สตินั้นขึ้นแนบอก มองเห็นรอยเลือดจากหน้าผากที่ถูกกระแทกตอนที่เขาดึงตัวเธอไว้ ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะอุ้มเธอไปยังห้องพยาบาลของเรือ
 ในความฝัน อัญชันมองเห็นภาพเก่าๆที่ติดตาไม่เคยเลือนหายตั้งแต่เธอจำความได้ พ่อของเธอดื่มหนักมากและอาละวาดหนักมาก หลายๆครั้งที่ทุบตีเธอ จนกระทั่งเธอเริ่มเป็นสาวอายุเพียงสิบสี่ปี คืนมหัตภัยร้ายที่หลอกหลอนเธอก็มาเยือน วันนี้เธอมีความสุขมาก เพราะพ่อของเธอทำอาหารสุดอร่อยให้เธอได้กินเป็นครั้งแรก เธอจำรสชาติต้มไก่รสชาติกลมกล่อมนั้นได้ดี แต่มันก็เป็นรสชาติที่ทำไห้เธอเหมือนตกนรกทั้งเป็นเช่นกัน จู่ๆในคืนนั้นพ่อของเธอพาใครก้ไม่รู้มาที่บ้านพวกเขาเริ่มกินดื่มสำราญใจ อัญชันที่ยังเด็กไม่ประสีประสาก็เข้าไปอาบน้ำเพราะรู้สึกร้อนวูบวาบประหลาดๆ มัจจุราชร่างยักษ์ในคราบมนุษย์แอบตามเด็กหญิงไปยังห้องน้ำ เขากระทำการย่ำยีเธอที่กำลังอ่อนแรงในห้องน้ำนั้น มือหนาบีบเค้นทั่วกายเด็กสาวจนเจ็บปวดไปหมด เธอกรีดร้องขอความช่วยเหลือจนเสียงแห้งแหบ โชคยังดีที่คุณปู่อันเป็นที่รักตอนนั้นยังแข็งแรงดีมาช่วยเธอจากวิกฤตนั้นได้ทัน แต่ความหวาดกลัวก็ยังคงเกาะกินลึกเข้าไปในจิตสำนึกของเธอเสียแล้ว


น่านทะเลอันดามันในวันที่คลื่นลมสงบเรือสำราญลำใหญ่ที่สามารถจุผู้โดยสารได้เกือบๆห้าพันคนลอยเอื่อยทอดสมออยู่น่านน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากท่าเรือเท่าไหร่นัก คืนนี้เป็นคืนที่สำคัญของเรือลำนี้ที่ถูกเลือกให้เป็นเวทีประมูลเครื่องเพชรระดับโลกที่นานๆครั้งจะถูกจัดขึ้นมาเสียทีหนึ่ง
 " เจ้านายครับ...แมรี่เพอร์รี่พร้อมแล้วครับ" เสียงทุ้มนุ่มๆของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทกระซิบบอกชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดฮาวายสบายๆที่กำลังยืนมองเรือสำราญที่ลอยเอื่อยๆอยู่กลางมหาสมุทรอันดามัน
 " นางแบบคือใคร " เสียงทุ้มลึกล้ำนั้นถามกลับมือหนาที่ถือแก้วชอตที่บรรจุน้ำอำพันนั้นกระดกแก้วส่งน้ำสีอำพันลงลำคอ
 " มิสซูซี่ ครับ " เขาตอบผู้เป็นนาย
 " เธอไม่เหมาะกับแมร์รี่เพอร์รี่...เปลี่ยนให้เธอสวมอาร์คซอว์แทน" เขาออกคำสั่ง พลางนึกไปถึงเครื่องเพชรชุดสำคัญที่ลูกน้องคนสนิทพูดถึง แมร์รี่เพอร์รี่ เหมาะสำหรับหญิงสาวที่เขาคิดว่ามันเหมาะสมมากกว่า หญิงสาวลอบจัดเช่นซูซี่ไม่เหมาะที่จะสวมของสำคัญเช่นนี้
 " แต่งานนี้...แมร์รี่เพอร์รี่ต้องออกมาอวดโฉมนะครับ" เขาค้าน
 "เอฮาซาน...แมร์รี่เพอร์รี่มีค่ามากกว่าที่นางแบบจะใส่หากไม่มีใครใส่ได้ก็ไม่ต้องใส่ ฉันไม่ได้อยากประมูลมันเสียหน่อย" เขาตอบพลางเดินหนีไปยังหาดทรายสีอ่อนประกายแสงแดดอันงดงามของประเทศไทย
 ไลอาห์ อัลโลฟาร์ นักธุกิจเหมืองเพชรที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย และเจ้าของเครื่องเพชรหลากหลายชุดที่เป็นตำนาน เขามีอายุเพียงสามสิบสี่ปีแต่สามารถประสพความสำเร็จในหน้าที่การงานอย่างมั่นคงทว่า ความสำเร็จในชีวิตคู่กลับ ไม่ได้สมหวังดั่งใจมากนัก เมื่อภรรยาของเขาแต่ละคนที่ผ่านมานั้นไม่ได้ซื่อสัตย์ต่อเขาเลยสักนิดเดียว
 อีกฝากหนึ่งของถนนตรงข้ามชายหาด โรงแรมชื่อดังในจังหวัดเล็กๆที่มั่งคั่งนี้กำลังวุ่นวายอยู่กับการตัดเตรียมความพร้อมสำหรับพนักงานพิเศษที่ได้รับเกียตริให้ไปบริการแขกเหรือบนเรือลำใหญ่ พนักงานกว่าร้อยชีวิตต่างตระเตรียมตัวให้พร้อมกันอย่างตื่นเต้นหลังจากผ่านการอบรมมาแล้วถึงสามเดือน และภานในร้อยกว่าชีวิตนั้นก็มี อัญชันกับเพียงจันทร์รวมอยู่ด้วย เมื่อสามเดือนก่อน หญิงสาวช่วยกันเคลียภาระทุกอย่างที่คาราคาชังออกจนแล้วเสร็จ พ่อเจ้าปัญหาของอัญชัน ำม่ได้ต้องโทษถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาลเพราะไม่มีหลักฐานว่าเขากระทำผิดนอกเสียจากว่าบุกรุกและข่มขู่บุคคลเท่านั้น อาจาร์ยประยูรจึงช่วยกักขังให้แกได้สงบสติเอาไว้ได้แค่เจ็ดวันเท่านั้น นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับการขนของต่างๆในห้องของอัญชันที่มีโต๊ะตู้เตียงเครื่องใช้ต่างๆไปฝากไว้ที่บ้านของเพียงจันทร์ก่อน ก่อนที่จะถึงกำหนดส่งงานของนภัทธา พวกเธอก็ต่างเคลียร์ธุระใดๆจนแล้วสิ้นพอดี
 นภัทธาทำธุรกิจผลิตเครื่องหนังต่างๆแม้ไม่ได้เป็นโรงงานใหญ่โตใดๆ เป็นเพียงร้านเล็กๆที่ทำกันสองคนสามีภรรยาแต่ระดับงานของเธอกลับได้รับงานใหญ่ๆมากมายทั่วทั้งประเทศก็ว่าได้ การเดินทางจากภาคเหนือของไทยไปสู่แดนใต้ไกล้ทะเลนั้นใช้เวลาไม่น้อยแต่สามสาวก็เดินทางถึงที่หมายอย่างปลอดภัย อัญชันกับเพียงจันทร์ แทบจะอ้าปากค้างเมื่อเห็นที่อบรมของตนที่ต้องอยู่กับมันอีกสามเดือนข้างหน้านั่นคือ โรงแรมระดับห้าดาวขึ้นชื่อของจังหวัดเล็กๆที่เป็นพื้นที่เศรฐกิจนี้ ป้าของนภัทธานั้นไม่ใช่ตาสียายสาเหมือนญาติทางฝ่ายแม่ แต่กลับเป็นหนึ่งนักธุรกิจในเครือธุรกิจกับต่างประเทศ ป้าของเธอทำโรงแรมหลายแห่งมากร้านอาหารก็มากเช่นกัน
 "ป้าของพี่จะยกร้านที่แคนาดาให้ทำไมพี่ถึงไม่รับล่ะ...ป่านนี้พี่คงรวยเละไปแล้วแน่ๆ" อัญชันถามใขข้อสงสัยเมื้อเธอได้ยินป้าของนภัทธาบ่นเรื่องร้านอาหารในแคนาดาให้ตนฟัง
 " ต่างบ้านต่างเมืองไม่พอต่างภาษาอีก...แกก็เห็น...เอาไว้พี่เบื่อๆค่อยรับก็ได้กะอีแค่ร้านอาหาร...ใจพี่อยากได้ร้านกาแฟที่เชียงใหม่มากกว่านะบรรยากาศดีทำเลดีไกล้บ้านเราด้วย" เธอให้เหตุผลแต่เพียงจันทร์กลับรู้ดีทีเดียวว่าเหตุผลจริงๆของนภัทธาคือสามีของเธอกลัวการเดินทางด้วยเครื่องบินเสียมากกว่าเลยไม่อยากไป
 "หนูอัญ...หนูดาว...ตื่นเต้นไหมลูก...เอ้านี่พาสปอร์ต...เอาติดตัวไว้ดีๆนะ" หญิงชราหน้าตาใจดีเดินมาหาสองสาวที่กำลังช่วยกันแต่งตัวอยู่
 "ตื่นเต้นค่ะ...เป็นครั้งแรกที่พวกหนูได้ออกนอกประเทศได้ขึ้นเรือลำหรูๆได้ทำงานอีก...ขอบคุณคุณป้านะคะที่ให้โอกาศพวกหนู" เพียงจันทร์ไหว้ขอบคุณ
 "เอาล่ะค่ะทุกท่านต่อไปนี้เราจะขึ้นเรือเพื่อไปเตรียมงานสำหรับคืนนี้กันแล้วนะคะ พี่จะขอทวน ขั้นตอนอีกครั้งก่อนที่ทุกคนจะขึ้นเรือ อันดับแรก ให้ทุกคนลงทะเบียนขึ้นเรือที่ท่าเรือและที่เลาท์ของเรือให้เรียบร้อยก่อนนะคะ และลำดับต่อไปให้ทุกคนนำสัมภาระของตนเองไปไว้ตามที่เราจัดไว้ให้เรียบร้อยและกลับมาประจำจุดบริการต่างๆตามที่ได้อบรมไว้ค่ะ ในแต่ละจุดจะทีหัวหน้างานคอยกำกับจ่ายงานอยู่ขอหากมีข้อสงสัยสิ่งใดไห้ถามหีวหน้างานได้เลยค่ะ" สิ้นเสียงหัวหน้างาน คลื่นพนักงานที่ยืนเตรียมตัวอยู่ก็พากัน ไปยังจุดขึ้นรถเพื่อเดินทางไปยังท่าเรือ
 " พี่ดาวได้อยู่แผนกไหนเหรอ น้องได้อยู่แผนกบริกร " อัญชันถามพลางยืนป้ายชื่อให้เพียงจันทร์ดู
 "พี่อยู่แผนกประชาสัมพันธ์ประจำเลาท์ในฝั่งคาสิโน ....แต่ยังดีที่้รายังอยู่ในห้องเดียวกันนะ" เพียงดาวยื่นบัตรประจำตัวลูกเรือให้อัญชันดู และกุญแจห้องนอนที่เป็นเลข023เหมือนกับอัญชันดู
 "ดีจัง...เราจะได้ไม่เหงา" อัญชันฉีกยิ้มกว้าง รอยยิ้มของเธอนั้นทำเอาพนักงานลูกเรือหนุ่มๆต่างใจเต้นกันเป็นแถวๆ เมื่อสามเดือนก่อนที่สองสาวดาวเด่นเข้ามาพวกเธอเป็นเพียงสาวชาวบ้านแบบบ้านๆเท่านั้น อีกคนผิวสีน้ำผึ้งอีกคนผิวขาวนวล แต่ที่ทั้งสองมีเหมือนกันคือใบหน้าที่งามราวกับภาพวาดนางในวรรณคดี พนักงานหนุ่มๆหลายคนเข้ามาจีบสองสาวอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ถูกปฏิเสธไปหลายครั้งไม่ใช่ด้วยกฏเกณฑ์ใดๆแต่เป็นด้วยกำแพงใตที่ปิดกั้นของสาวๆ อีกทั้ง เจ๊อ้วน ผู้เป็นนายก็หวงแหนสองสาวมากๆเพราะถูกหลานสาวสุดที่รักของตนฝากฝังเอาไว้ด้วย
 st.mariya เป็นเรือสำราญลำใหญ่ที่หรูหราและงดงาม ใหญ่โตพอๆกับโรงแรมโรงหนึ่งก็ว่าได้ ห้องพักมากกว่า300ห้อง ต่างหรูหราราวกับโรงแรม5ดาว แม้กระทั่งห้องพักของพนักงานยังกว้างขวางไม่แออัดเท่าที่เคยได้ยินมา สระว่ายน้ำขนาดใหญ่บนดาดฟ้า สวนหย่อมสีเจียวขจีประปรายตายราวกับว่าถูกยกทั้งสวนจึ้นมาบนเรือยังไงยังงั้น เวทีขนาดย่อมถูกจัดวางไว้บนดาดฟ้าชั้นบนสุดที่เป็นลานจอดฮอล์ ถัดไปอีกชั้นตรงท้ายเรือ ก็เป็นร้านอาหารที่เจ๊อ้วนได้รับดีลมาอย่างยากลำบาก เข้าไปด้านในตัวเรือลงไปก่อนถึงชั้นที่เป็นที่พักของลูกเรือ ก็คือบ่อนคาสิโนขนาดกลางแหล่งพักผ่อนหย่อนใจของเหล่ามหาเศรษฐีทั้งหลาย พวกพนักงานสาวๆถูกเตือนแล้วเตือนอีกว่าไม่ให้เฉียดเข้าไกล้ส่วนคาสิโนนี้เพราะจะทำให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นโสเภณีชั้นสูงที่ถูกเหล่าเฒ่าเศรษฐีพาขึ้นเรือมาด้วย แม้ว่าจะสวมชุดลูกเรือเพื่อเป็นการแยกแยะก็ตาม แต่พวกเฒ่าตัณหากลับทั้วหลายหากขาดสติสมประดีแล้วเห็นเป็นหญิงสาวก็จะเอาไห้ได้จนหมด นั่นเป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับพนักงาน
 "ว่ากันว่าพนักงานชายยังกลัวเลยที่ตรงนี้เขาถึงมีแต่พวกหน้าโหดๆคอยบริการแทน" มัดหมี่ หนึ่งในพนักงานอาวุโสเล่าให้สาวๆฟังขณะที่พาสองสาวไปยังห้องพักและต้องผ่านบ่อนคาสิโน
 " นี่ห้องของพวกเธอนะ...ห้องพี่อยู่อีกฝั่งพอดีมีอะไรก็บอกกันได้...ที่นี่เริ่มงานเหมือนที่อื่นปกติแหล่ะเลิกงานตอน5โมงเย็น งานเลิกเมื่อไหร่จะทำอะไรก็เรื่องของพวกเธอ จะเที่ยวเล่นหรืออะไรก็ได้แต่ต้องตื่นก่อนเจ้างานเท่านั้นเอง เวลาอื่นที่ต้องบริการผู้โดยสารจะเป็นหน้าที่ของลูกเรือบริษัท พนักงานชั่วคราวแบบเราๆก็ดีแบบนี้แหล่ะ" หญิงสาวอธิบายพลางโบกมือลาสาวๆ
 " แสดงว่าวันนี้เราก็ยังไม่ได้ทำงานหน่ะสิ...น้องเห็นว่าด้านบนเขามีวานอะไราักอย่างเราไปดูกันไหมพี่ดาว" อัญชันเชื้อเชิญพลางยื่นใบโบชัวร์ที่เธอหยิบมาตอนลงทะเบียนพนักงานที่เลาท์ มันคือโบชัวร์งานประมูลเพชรที่ตัดขึ้นหนึ่งในรอบหลายๆปีนั่นเอง


อัญชัน รู้สึกเหมือนยืนอยู่บนขอบเหวที่ไม่อาจก้าวไปข้างหน้าหรือถอยหลังได้ เพราะตอนนี้เธอติดอยู่ที่บ้านของนภัทธาที่เธอมาหลบภัยอยู่ได้สองสามวันแล้ว และทุกๆครั้งที่เธอจะออกไปข้างนอก บิดาของเธอจะออกตามล่าเธออย่างบ้าคลั่งเพื่อขอเงินจากเธอไปซื้อเหล้ายามาปรนเปรอกิเลสตนเอง หลายครั้งที่ พี่ฟ้า หรือนภัทธา เดือดร้อนเพราะเธอแต่พี่สาวคนนี้ก็แกร่งพอที่จะชนกับบิดาของเธอที่กำลังขาดสติอยู่
 " มึงมันอีแก้งค์ลักพาตัว!!!มึงลักพาตัวลูกกูไป!!" เสียงขี้เมาประจำถิ่นตวาดแหวอยู่หน้าบ้านโดยมีชายฉกรรจ์สองสามคนยืนอยู่ขนาบข้างท่าทางเอาเรื่อง
 "ไหนลูกมึง!!! ไหนหลักฐาน???นี่สามครั้งแล้วนะที่มึงมาระรานบ้านกู!! จากที่กูเรียกลุงดีๆอยากให้กูถอนหงอก...คนแก่กะโหลกกะลาแบบนี้มันน่านัก!!! แล้วนี่ใคร???คิดว่าเอาคนมาข่มขู่กูที่หน้าบ้านกูจะกลัวว่างั้น??...ฮึ!!! ก็แค่ไอ้พวกตัณหากลับ!!!...มึงอย่าได้หนีเชียวล่ะ!!" นภัทธรชี้หน้าเอาเรื่อง จิตอาฆาตในแบบเฉพาะของเธอแผ่ออกมาจนแม้แต่เจ้าโค้กหมาที่เธอเลี้ยงไว้ยังรีบมุดไปแอบอยู่ใต้โต๊ะด้วยความกลัว น้ำเสียงของเธอต่ำลงและกดดันจนทำเอาชายฉกรรจ์เริ่มถอยกันคนละก้าวอย่างลืมตัว
 " ไอ้พวกแมงดาที่คิดจะขายลูกตัวเองกินเนี้ยะ!!!มันระยำจนอีฟ้าคนนี้เลือดขึ้นหน้าไปหมดแล้วด้วยสิ...มึงหยุด!!!! คิดจะมาทำอะไรกันอย่าคิดว่ากูไม่รู้นะ!!!อย่าหนีเชียว ไอ้...พวก...เวร" ราวกับเสียงมัจจุราชที่จะใช้เคียวเกี่ยวกระชากวิญญาณของชายชราให้หยุดจากร่าง ผู้หญิงคนนี้ดูดุดันกส่าที่เขาคิดแต่ในเมื่อความนึกคิดผิดชอบชั่วดีถูกครอบงำด้วยกิเลสตัณหากลับทำให้เขายังคงโวกเวกโวยวายไม่หยุดหย่อน จนกระทั่งมีรถคันหนึ่งปราดเข้ามาพร้อมกับชายในเครื่องแบบอีกสองสามคน การปารกฏตัวของตำรวจทำเอาชายชราและชายฉกรรจ์นั้นแทบจะกระโดดหนีแต่ก็ถูกขวางด้วยสาวร่างอวบที่คุกคามเขาอยู่ตรงหน้า
 "สวัสดีค่ะอาจาร์ย...ขอบคุณนะคะที่เป็นธุระมาจับพวกสารเลวพวกนี้ให้พวกหนู" ท่าทีคุกคามของนภัทธาเปลี่ยนไป ราวกับคนละคนเธอหันไปส่งยิ้มให้กับ อาจาร์ย ที่อยู่ในเครื่องแบบของตนอย่างเคารพ
 " ไม่เป็นไรๆพวกเธอก็เป็นลูกศิษย์ของครูเหมือนกัน...แล้วอัญชันล่ะเป็นยังไงบ้าง" อาจาร์ยประยูรที่เคยสั่งสอนพวกเธอสมัยเรียนอนุปริญญาถามไถ่ด้วยความห่วงใย
 "น้องมันปลอดภัยดีค่ะอาจาร์ย หนูให้น้องมันหลบอยู่ในออฟฟิศหนูมาหลายวันแล้วเดี๋ยวหนูจะพาน้องๆไปให้ปากคำนะคะ" หญิงสาวยกมือไหว้ มืออันอบอุ่นของผู้เป็นครูลูบหัวของเธออย่างเอ็นดู
 " เธอเก่งมากนะ นภัทธา ไม่สนใจสอบเป็นตำรวจบ้างเหรอ" เขาไม่พลาดโอกาศที่จะชักชวนคนที่สามารถข่มชายฉกรรจ์ได้อยู่หมัดอย่างเธอเข้ามาในองค์กรเพื่อเพิ่มบุคลากรที่ดีอีก
 " ขอบคุณค่ะอาจาร์ยแต่หนูต้องดูแลลูกๆและกิจการงานของหนูอีกหนูคงไม่สามารถตอบรับมันได้ขอโทษด้วยนะคะ" หญิงสาวปฏิเสธ
 "เอาเถอะๆหากเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็พาน้องๆมาสมัครได้นะครูจะช่วยแนะนำ" เขายังคงคาดหวังต่อลูกศิษย์ของเขา
 เสียงรถตำรวจห่างออกไปแล้ว นภัทธาจึงกลับเข้าไปในออฟฟิศที่อัญชันและเพียงจันทร์แอบซ่อนอยู่ บรรยากาศข้างในช่างอึดอัดเสียจนหายใจแทบไม่ออกเพราะความหวาดกลัวมันเกาะกินอัญชันอยู่
 "ไม่เป็นไรหรอกยัยอัญ...แกไม่ได้บาปอะไรคนที่แจ้งจับตาเฒ่านั่นเป็นพี่เอง" เพียงจันทร์ลูบหลังปลอบใจน้องเล็กของกลุ่มที่นั่งกอดเข่าเงียบอยู่บนโซฟา
 " มีคนเคยกล่าวไว้ ถึงบิดาเป็นผู้ให้กำเนิดเราแต่หากเขาทำลายเรา เราจะอกตัญญูบ้างก็ไม่ผิดหรอก..ยัยอัญ" นภัทธาปลอบอีกแรง
 " น้องไม่ได้โหดเหมือนพี่ฟ้านี่นา...ถ้าน้องแข็งแกร่งได้สักครึ่งของพี่ฟ้ากับพี่ดาว น้องคงจะไม่อ่อนแอแบบนี้" ดวงตาที่เคยสดใสของหญิงสาวอ่อนแสงลง นภัทธาสบตากับเพียงจันทร์ชั่วครู่ก่อนจะ ช่วยกันปลอบใจหญิงสาวให้กลับมาร่าเริงอีกครั้ง
 "อัญ...อย่าไปโทษโชคชะตาในอดีตเลยมันจะยิ่งทำให้เอ็งเศร้ายิ่งกว่าเดิม สิ่งที่เอ็งเจอมามันโหดร้ายกว่าใครพวกพี่ก็รู้...แต่ปัจจุบันและอณาคตเป็นของเอ็งเเล้วนะ...ลุกขึ้นแล้วเลือกเถอะ...แกจะวนลูปอยู่แบบนี้หรือจะลุกขึ้นแล้วสู้ต่อไป ให้ พ้น พ้น " นภัทธา ให้ความเห็น คำพูดของเธอทำให้อัญชันที่เหมือนอยู่ตรงปากเหวได้พบกับเส้นทางที่เธอตามหามาแสนนาน
 "น้องอยากหลุดพ้น...แต่จะให้น้องทำยังไงหล่ะพี่ฟ้า...น้องไม่มีที่ไปญาติๆคนไหนเขาก็รังเกียจน้อง" เธอพูดเสียงสั่นเครือ
 "พวกพี่ไม่เห็นรังเกียจแกเลยนี่...แคร์ทำไมทุกวันนี้แกทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นนอตเลี้ยงตัวเองอยู่นะไม่ได้ขอใครเลี้ยงเสียหน่อย" เพียงจันทร์ เริ่มหงุดหงิดกับพวกคนที่อ้างถึง เธอเองก็รู้ดีกว่าใครๆว่าที่อัญชันพูดถึงนั้น คือญาติๆที่เป็นเครือเดียวกับตน คนพวกนั้นไม่เคยช่วยเหลืออะไรนอกจากดีแต่ปากสักแต่จะพูดเท่านั้น
 " เออออ....อยู่ที่ว่าแกจะเอาด้วยไหมต่างหากยัยอัญ...เอ้านี่!!!ป้าของพี่ที่แกเป็นออแกไนซ์งานบนเรือสำราญอยู่แกหาคนช่วยอยู่พอดี" นภัทธายื่นกระดาษใบหนึ่งให้กับหญิงสาวแต่ถูกเพียงจันทร์ดึงไปอ่านแทน
 "เซนต์มารีญา...เรือสำราญเหรอพี่ฟ้า!!!" น้ำเสียงตื่นเต้นของเพียงจันทร์เรียกให้อัญชันหันมาสนใจกระดาษแผ่นนั้นอีกคน
 " ใช่!! ...ป้าพี่ที่แคนาดาเขาดีลงานบนเรือได้แต่ยังขาดเด็กเสริฟอาหารอยู่จริงๆเขาก็ชวนพี่แหล่ะ...แต่พวกแกก็รู้...ภาระพี่พันธะพี่มากขนาดนี้พี่จะไปไหนได้....แล้วงานนี้มีสัญญาแค่เก้าเดือน เงินเดือนเกือบแสน ถ้าแกไปไม่ใช่แค่หลุดพ้นแต่ตั้งตัวได้เลยนะ" นภัทธาบอก
 "แล้วน้องจะไปยังไงล่ะ" อัญชันไม่พลาดโอกาศที่จะคว้าข้อเสนออันหอมหวานนี้เอาไว้แต่ข้อเสนอในใบสมัครนั้น คือต้องไปอบรมก่อนสามเดือนเพื่อเตรียมตัวขึ้นเรือยาวๆ
 "เดี๋ยวพี่ไปส่ง....แกล่ะจะไปไหมยัยดาว...อยากมีบ้านมีรถนี่...แค่เก้าเดือนรวมอบรมก็หนึ่งปีพวกแกกลับมา...รวยเลยนะ" นภัทธาหันไปถามอีกนางหนึ่งที่ยังมองกระดาษแผ่นนั้นด้วยดวงตาที่แวววาว
 " ไปสิพี่!!!เราจะไปได้เมื่อไหร่พี่จะไปส่งพวกฉันจริงๆใช่ไหม??" เพียงจันทร์ถาม
 "ไปสิ...ฉันต้องไปส่งงานให้ป้าฉันอีงานที่บังคับให้พี่เขยแกทำนี่แหล่ะที่จะเอาไปส่ง...เอาไงยัยอัญ...พี่จะได้บอกป้า" นภัทธาหันไปถามอีกครั้ง
 "ยัยอัญ...แกห้ามปฏิเสธนะ...แกต้องไปกับฉัน!!" เพียงจันทร์บีบบังคับมือบางเขย่าแขนของน้องเล็กอย่างเอาแต่ใจ
 "ไปสิพี่...นี่มันเหมือนฉันเจอทางออกในทางตันเลยนะ" ในที่สุดสาวๆที่อมทุกข์มาตลอดสามวันก็ยิ้มออกเสียที หลังจากที่เพื่อนรักน้องเล็กของเขานั้นจมอยู่กับความหวาดกลัวและความทุกข์มาตลอดสามวัน
 "ใจเย็นๆคุณน้องก่อนอื่นต้องไปให้ปากคำที่โรงพักก่อนไหม...ระหว่างที่พ่อแกถูกจับอยู่จะได้รีบเคลียอะไรๆให้มันจบๆก่อนไป" นภัทธาบอก พลางลุกขึ้นส่งมือให้น้องๆฉุดกายลุกขึ้นยืน พร้อมส่งรอยยิ้มที่น้องได้เห็นแล้วรู้สึกอุ่นใจ หากเซฟโซนของทุกคนคือครอบครัวแต่สำหรับสาวๆแล้วเซฟโซนของพวกเธอก็คือบ้านหลังเล็กๆแห่งหนึ่งที่ไม่ได้มีพื้นที่กว้างขวาง ไม่ได้สงบและเต็มไปด้วยความสุขเท่าไหร่นัก แต่กลิ่นไอที่พวกเธอทั้งสามแบ่งปันส่วนที่ขาดหายไปให้กันและกันนั้นต่างหากที่เป็นเซฟโซนสำหรับพวกเธอและอาจจะเป็นพื้นที่เซฟโซนสำหรับแขกเหรื่อที่มาเยือนบ้านหลังเล็กๆแห่งนี้อีกด้วยเพราะเจ้าของบ้านหลังนี้ใจดียิ่งกว่าใครๆเสียอีก


หลังจากที่สองสาวเก็บข้าวของแล้วเสร็จ ทั้งคู่ก็ถูกหญิงสาวในชุดสูทสีดำดูน่ากลัวสองคนจับแยกจากกันเพียงจันทร์ถูกส่งตัวยังห้องพักที่ถูกจัดไว้ข้างๆห้องพักของเอฮาซาน
ส่วนอัญชันก็ถูกส่งไปยังห้องพักที่อยู่ติดกับห้องพักของไลอาห์
 "นี่เกิดอะไรขึ้น!!!ทำไมนังคนนี้ถึงได้มาอยู่ห้องนี้!!" เสียงแหวๆแสบแก้วหูดังขึ้นขณะที่อัญชันกำลังจะเดินเข้าประตู พร้อมกันนั้นมือบางปริศนาก็จับไหลมนของอัญชันผลักออก ด้วยความที่ไม่ได้ตั้งตัว ร่างบางของอัญชันก็เซถลาจนล้มลงไปกับพื้น
 " มิสซูซี่!!! " หญิงสาวในชุดสูทรีบเข้าไปขวางการกระทำที่รุนแรงของนางแบบสาว แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ทำอะไร กำปั้นบางๆทว่าหนักหน่วงก็แหวกอากาศมากระทบเข้าเบ้าตาของเธออย่างแรง
 "กะ...กรี้ดดดด!!!!แก....กล้าดียังไง!!" เสียงหวีดร้องของนางแบบสาวกรีดร้องไปทั่วทั้งทางเดิน
 " คุณน่ะสิ!!กล้าดียังไงมาผลักฉันจนล้ม!!...แล้วมากรี้ดๆใส่หน้าคนอื่นเนี้ยะ...เป็นเปรตเรอะ!!!" อัญชันสวนกลับพลางลูบข้อศอกที่ถลอกเพราะล้มเมื่อคู่พลางสะบัดกายหายเข้าไปในห้องพร้อมกับหญิงสาวในชุดสุทสีดำ ปล่อยให้นางแบบสาวสุดสวยยืนค้างตรงนั้นพร้อมเบ้าตาที่เริ่มมีสีคล้ำเพราะแรงต่อยจากอัญชัน
 "ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ก่อปัญหาให้คุณอีกแล้ว " อัญชันรีบกล่าวขอโทษหญิงสาวในชุดสูทสีดำที่ตอนนี้ถอดแว่นกันแดดออกเผยให้เห็นใบหน้าคมแบบเเขกให้ได้เห็น
 "ดิฉันต่างหากค่ะที่ต้องขอโทษที่ดูแลคุณไม่ดีตามที่ท่านไลอาห์สั่ง" ตอนนี้กลายเป็นว่าสองสาวต่างผลัดกันขอโทษขอโพยจนอัญชันต้องเป็นฝ่ายหยุด
 "ฉันว่าเราหยุดขอโทษกันเถอะค่ะ..ถ้ามากกว่านี้คงได้เปิดคณะตลกแน่ๆ..ว่าไหมคะ" หญิงสาวหัวเราะร่า เสียงหัวเราะของเธอนั้นราวกับเสียงของนกไนติงเกล ไม่แปลกที่ เจ้านายของหญิงชุดดำนั้นเกิดต้องตาต้องใจสาวงามคนนี้
 " ดิฉันก็ว่าเช่นนั้นค่ะ...ดิฉันชื่อ ริสา ตั้งแต่นี้ไปจะมาเป็นผู้ดูแล มิสอัญชันนะคะ" เธอกล่าวแนะนำตัว
 "เอ๊ะ!!...ไม่ต้องมาดูแลฉันหรอกค่ะแล้ว...เรียกฉันว่าอัญเฉยๆก็ได้ค่ะไม่ต้องสุภาพก็ได้..มันเหมือนฉันกระแดะเลยค่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า" อัญชันหัวเราะเจือนๆ พลางรู้สึกแปลกๆ เธอเริ่มหวาดกลัวอีกฝ่ายอีกครั้ง
 " เรื่องนั้นดิฉันไม่สามารถทำได้หรอกค่ะ...ท่านไลอาห์สั่งให้ฉันมาดูแลมิสให้ดีที่สุด...มันเป็นคำสั่งค่ะ" อีกฝ่ายยืนยันหน้านิ่ง อัญชันเริ่มเหนื่อยกับการที่จะมาตบมุกโบ๊ะบ๊ะสามบาทสี่บาทกับการเกี่ยงกันไปมาเหมือนเมื่อครู่แล้ว จึงไคร่คิดสักครู่ก่อนจะทำการตกลงกับอีกฝ่าย
 " งั้น...คุณทำตามที่คุณต้องการก็ได้ค่ะ...แต่วิธีเรียก...กรุณาเรียกฉันว่า อัญ ก็พอค่ะแล้วคุณไม่ต้องเรียกตัวเองว่าดิฉัน..เรียกฉันก็พอค่ะ...มันฟังแล้ว...ตะขิดตะขวงใจไงไม่รู้..." อัญชัน ยื่นคำขาด
 "ได้ค่ะคุณอัญ...ฉันจะทำตามที่คุณประสงค์ค่ะ" อีกฝ่ายตอบรับ
 "ค่ะ..." อัญชันเริ่มปล่อยวางให้อีกฝ่ายทำตามใจ หญิงสาวไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ท่านไลอาห์ที่เธอพูดถึง..มันไครกัน(วะ??)
 " จากนี้อีกสองคืนคุณอัญเชิญพักผ่อนให้สบายนะคะเรือจะดทียบฝั่งที่มากัซซ่าร์ ตอนห้าทุ่มเราจะขึ้นฝั่งกันตอนนั้นค่ะ ระหว่างนี้คุณอัญเชิญพักผ่อนตามสบายได้ค่ะ" ริสาย้ำเรื่องพักผ่อนให้แก่อัญชัน เพราะคำสั่งของเจ้านายและเธอก็รู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้าคงไม่ทำตามที่เธอบอกเเน่นอน
 "ค่ะ....(เดี๋ยวจะหนีให้สบายค่ะ)" แม้ว่าปากจะตกปากรับคำอีกฝ่ายไว้ ทว่าแต่ในใจของอัญชันกลับนึกถึงเรื่องหลบหนี "(เรือออกใหญ่โตหากหนีไปแอบที่ไหนสักที่คงหากันไม่เจอแน่ๆ อีกอย่าง...เป็นหนี้ตั้งหลายล้านใครจะไปทำตามกัน ยังไงคนแบบเธอก็ไม่ได้มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว...ใครจะอยู่ให้โง่กัน...อีกอย่าง...อีตาไลอาห์นี่ใครก่อน..!!!)"
 อัญชันคิดพลางเดินสำหรวจห้องพักที่หรูหราสมกับเป็นห้องวีวีไอพี ถัดจากประตูห้องคือตู้เสื้อผ้าที่มีกระจกบานใหญ่ให้ได้ส่องดูทั้งตัว โต๊ะแป้งบิลอินท์เข้าชุด ผ่านจากตรงนั้นมาก็เป็นโถงพักผ่อน และแยกเป็นห้องนอนกับห้องน้ำที่ใหญ่พอๆกับห้องนอน อัญชันตื่นตาตื่นใจกับความหรูหราตรงหน้า หญิงสาวทิ้งกายลงนอนบนที่นอนแล้วพลอยหลับไปเพราะความนุ่มสบายของที่นอน
 " ไลอาห์คะ!!!คุณต้องจัดการให้ซูซี่นะคะ!!!นังพนักงานที่ริสาพาไปที่ห้องข้างๆมันทำให้ซูซี่เสียโฉม!!!" นางแบบสาวรีบปรี่ไปฟ้องชายหนุ่มที่กำลังพักผ่อนอยู่ข้างๆสระน้ำของดาดฟ้าเรือ ร่างบางใส่ชุดเดรสสีสดปิดนุ้นนิดนี่หน่อยตามสไตล์ ของเธอ พร้อมกับแส่นกันแดดอันโตที่ปกปิดอาการเขียวซ้ำของตน
 "คุณจะเสียงดังทำไมนักซูซี่...ไม่อายรึ!!!...แล้วคุณคงเข้าใจอะไรผิดนะ...ที่ผมจ้างคุณมาเดินแบบให้กับผมเนี้ยะ...ไม่ใส่เพร่ะผมพิศสวาทคุณสักนิด..." ชายหนุ่มพูดอย่างเย็นชาพลางยกดระป๋องเครื่องดื่มเย็นๆขึ้นดื่มให้ชื่นใจ
 " พูดอะไรแบบนั้นกันคะ!!!ที่ผ่านมาคุณไม่รู้สึกอะไรกับฉันเลยอย่างนั้นเหรอ!!เพราะผู้หญิงคนนั้นงั้นเหรอที่ทำให้คุณกล้าปฏิเสธฉันขนานี้!!!" หญิงสาวสะบัดกายเดินตึงตังไป หมายใจคับแค้น ผู้หญิงที่บังอาจทำให้เธอเสียโฉม และคู่ควงที่เธอกมายปองกลับปฏิเสธเธอ เท้าบางเดินตึงตังกลับไปยังห้องที่ผู้หญิงคนนั้นอยู่ พลางทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง
 " ออกมาเคลียร์กับฉันสักครู่..." นางแบบสาวตะโกนเรียก ไม่นานนักร่างบางระหงของอัญชันก็ปรากฏตัวขึ้น
 "ฉันเข้าใจคุณผิดเอง...ขอฉันเลี้ยงกาแฟคุณสักมื้อเพื่อเป็นการขอโทษแทนได้ไหมคะ" นางแบบสาวยื่นข้อเสนอ แน่นอนว่า ของฟรีอัญชันไม่ปฏิเสธน้ำใจของนางแบบคนงามหรอกถึงแม้จะมีลางสังหรณ์ว่าแม่นางแบบคงจะมีแผนทำร้ายอะไรเธออีกเป็นแน่
 " ฉันเข้าใจคุณผิดไปต้องขอโทษด้วยนะคะนึกว่าคุณเป็นผู้หญิงของคุณไลอาห์ แต่นึกขึ้นได้...ว่าเขาคงไม ตา ต่ำ ถึงขนาดต้องหิ้วพนักงาน กระ จอก ๆ มาเป็นคู่ควงหรอกค่ะ " เสียงระฆังวางมวยดังขึ้นทันทีที่ทั้งคู่นั่งลงที่เลาท์คาเฟ่ห์ ซึ่งอัญชันรู้ได้ทันที
 "(อีงูดินนี่กะพาเธอมาตบต่อหน้าคนเป็นร้อยๆที่นั่งอยู่ที่เลาท์กาแฟนี่หว่า)" แต่ทว่าหญิงสาวก็ได้แต่อยู่เงียบๆไม่ได้ตอบโต้อะไร
 " เอ่อ...ขอคาปูชิโน่น้ำเชื่อมสองปั๊มกับเออร์ลองกัว1ค่ะ...คุณจะทานอะไรไหมคะ...ว่าแต่...คุณจะเคยทานของพวกนี้ไหมคะ..มันออกจะแพงนะคะ" นางแบบสาวยังไม่หยุดจิกกัดฝ่ายตรงข้ามอย่างเมามันส์ เธอพึงพอใจที่บริเวณนั้นมีคนเยอะแยะมากมายรวมไปถึงปาปารัชชี่ที่เธอจ้างมาส่วนตัวถ่ายรูปอยู่ไกลๆอย่างเมามันส์ไม่แพ้กัน
 " คุณเลี้ยงใช่ไหมคะ...งั้นฉันไม่เกรงใจนะคะ..." อัญชันไม่สะท้านแต่อย่างใดแต่กลับสั่งของเกือบทุกอย่างในเมนูจนทำเอานางแบบสาวหน้าเสียไปชั่วครู่
 "ต้องขอโทษด้วยนะคะ...มันน่ากินไปหมดเลย" อัญชันส่งยิ้มหวานจนตาหยี
 "ไม่เป็นไรค่ะฉันเข้าใจ...คนที่เคยอดยากจะกินแบบตายอดตายอยากแบบนี้ก็ไม่แปลกค่ะ" ซูซี่ไม่พลาดโอกาสที่จะแขวะอัญชัน ทุกการกระทำของเธอนั้นอยู่ในสายตาของเพียงจันทร์กับเอฮาซานตั้งแต่สองคนนั้นเดินเข้ามาที่เลาท์ ซึ่งตอนนี้ เพียงจันทร์ถูกเอฮาซานกอดเอาไว้เพราะกลัวว่าเขาจะพลาดโอกาสที่ดีๆไป
 "อีนางแบบขาถ่างนี่...กล้าหาเรื่องน้องฉัน!!!...อย่าอยู่เลยมึง...." เพีนงจันทร์ดิ้นเร่าๆอยู่บนตักแกร่งของชายหนุ่ม
 "คุณเลิกดิ้นไปมาเสียทีได้ไหม..อะไรๆมันผงาดไปหมดแล้ว!!!" เสียงแหบแห้งของเอฮาซานกระซิบทำเอาร่างบางนั้นนิ่งกริบแทบจะทันที
 "ถ้าคุณไม่ได้เป็นเจ้านายที่หล่อรวยแบบนี้...คุณจะโดนฉันเากหนังควายเข้าท้องเสียให้เข็ด" เพียงจันทร์หันไปทำตาเขียวใส่ชายหนุ่ม
 " ผมไม่รู้จักเสกหนังควายเข้าท้อง...รู้จักแต่เสกคนเข้าท้อง....คุณลองดูไหม" เขาแหย่...ร่างบางตรงหน้าหันมาทำตาขวางใส่เขาพลางกำหมัดแน่นแต่ก็เหมือนว่าเธอจะยับยั้งอารมณ์ตัวเองได้แล้วก็หันไปส่งกระแสจิตพิฆาตใส่นางแบบคนนั้นต่อ
 " ฉันพูดตรงๆนะคะ...ฉันกับคุณไลอาห์เป็นถึงคู่หมั้นกันมานานมากแล้ว...ฉันก็มีหึงหวงบ้างเป็นธรรมดาแต่ระหว่างที่เขาเบื่อๆจะใช้บริการหญิงบริการบ้างฉันก็ไม่ว่านะคะ....ฉันใจกว้างพอ" ปากอวบอิ่มที่แต่งแต้มไปด้วยลิปสติกสีสดยังคงเอ่ยวาจาถากถางออกมาไม่หยุด
 " ฉันก็ฟังคุณมานานแล้วนะคะ...คุณไลอาห์ที่คุณพูดถึงมาตั้งแต่เมื่อกี้...เขา....เป็นใครเหรอคะ!!...ฉันเป็นบริกรที่มีหน้าที่ให้บริการลูกค้า...ถูกต้องแล้วค่ะ...ฉันจน...คุณก็พูดถูกนะคะ...ฉันเคยอดอยาก...คุณก็พูดถูกอีกค่ะฉันเห็นด้วย...แต่...คุณรู้เรื่องของฉันทุกเรื่องขนาดนี้...เรื่องของตัวคุณเองคุณรู้อะไรบ้างคะ??" พูดจบ...คนรอบข้างที่ได้ยินถึงกับหลุดขำแต่พวกเขาก็เก็บอาการกันทันทีเพราะเกรงว่านางแบบชื่อดังจะเสียหน้า
 " นี่!!!ฉันอุตสาห์เจรจาด้วยดีๆนะคะทำไมคุณถึงพูดกับฉันแบบนี้!!ไม่เมกเซนต์เลยนะคะ มิสอัญชัน" ซูซี่ทำทีเหมือนตัวเองถูกกระทำท่าทางที่แสดงออกมาของเธอแม้แต่เด็กอนุบาลยังรู้ว่าเธอตั้งใจทำให้อัญชันขายหน้า
 " คำพูดตรงไหนของฉันไปทำอะไรให้คุณสึกหรอเหรอคะ...ตั้งแต่เข้ามาในร้านคุณก็ว่าฉันฉอดๆๆๆ...ฉันเห็นคุณอึดอัดก็เลยปล่อยให้คุณทำตามใจ...แต่พอฉันตอบกลับคุณแค่ไม่กี่ประโยค...กลับทำเหมือนเป็นผู้ถูกกระทำ..นี่คุณ...เป็นวัยทองเหรอคะ!!!...หรือว่าที่บ้านไม่รัก อกหัก หรือว่าคุณไลอาห์นั่นไล่ตะเพิดคุณมาเหรอคะถึงมาลงกับฉันแบบนี้...ไม่เมกเซนต์เลบนะค" โดยไม่เหลือช่องว่างใดๆให้ซูซี่เถียงกลับ นางแบบสาวได้แต่กัดฟันแล้วกระทืบเท้าตึงตังก่อนจะรีบเดินออกไป


ร่างบางยังคงนอนไร้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วยบนเรือสำราญลำใหญ่ โดยมีชายหนุ่มนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆด้วยความรู้สึกที่รบกวนหัวใจ คำบอกเล่าของหมอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาซ้ำไปซ้ำมา
 " เป็นอาการแพนิคขั้นรุนแรงครับผู้ป่วยคงได้รับการกระทบกระเทือนในจิตใจอย่างรุนแรงมาก่อนจึงทำให้เธอคุมสติตัวเองไม่อยู่ครับ" คุณหมอประจำเรือตอบเขาก่อนจะออกไป
 หญิงสาวนางหนึ่งที่งามหยดราวกับดวงจันทร์คืนวันเพ็ญทำไมถึงต้องมาพบเจอเรื่องราวที่ทำให้เธอเกิดอาการแพนิคถึงขั้นสติแตกขนาดนี้กันนะ ชายหนุ่มขยับกายไปมาอย่างร้อนรน เขาออกคำสั่งให้เลขาคนสนิทของเขาไปพาตัวเพื่อนที่รู้จักเธอดีมาสอบถาม แต่ยิ่งรอเหมือนว่าเวลานั้นจะนานเกินไป เขาเห็นร่างบางนั้นทุกข์ทรมานขนาดนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกสงสารมากขึ้นไปอีก
 "ยัยอัญ!!!" เพียงจันทร์ร้องเรียกเพื่อนรักทันทีที่ประตูเปิดออก หญิงสาวเหนื่อยหอบเพราะวิ่งมา เท้าบางของเธอก็ไม่ได้ใส่รองเท้าแต่อย่างไร
 " ยัยอัญ....ยัยอัญ...ไม่เป็นไร...พี่อยู่นี่...ยัยอัญ...พี่อยู่นี่...ไม่มีใครทำอะไรเธอแล้ว...อัญ...อัญ" เพียงจันทร์รีบเรียกหญิงสาวอย่างห่วงใย
 เอฮาซานที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเพียงจันทร์มาในสภาพที่หอบเล็กน้อยในมือถือรองเท้าที่หญิงสาวถอดแล้วโยนให้เขาถือไว้ในตอนที่เธอสะดุดล้มตรงทางเดิน อัญชันดูสงบลงเมื่อได้ยินเสียงปลอบประโลมของเพียงจันทร์ เธอค่อยๆผ่อนลมหายใจและสงบลงในที่สุด
 "ขอประทานอภัยท่านผู้มีเกียตริด้วยค่ะที่ต้องเป็นภาระท่านขนาดนี้ทางเราจะขอชดเชยให้อย่างเต็มที่ค่ะ" เพียงจันทร์หันมาค้อมกายขอโทษลูกค้าเมื่อเห็นว่าท่อนแขนแกร่งนั้นมีร่องรอยที่อัญชันฝากเอาไว้อยู่
 " หากคุณต้องการขอโทษเราจริงๆคุณต้องจ่ายเราแพงกว่านั้นมิสเพียงจันทร์" เอฮาซานพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เพียงจันทร์หน้าถอดสีแต่ก็ยังคงก้มหน้ารับโทษอยู่ในนึกถึงคุณพ่อแก้แม่แก้วให้ช่วยเหลือตนที่ก่อเรื่องตั้งแต่วันแรกที่ได้ทำงาน
 " เชิญนั่งก่อนเถอะครับมิสเพียงจันทร์ " น้ำเสียงที่เย็นวาบไปถึงกระดูกของชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้านายของนายสูทสีดำนี่ทำเอาร่างบางสั่นเทาด้วยความกลัวแต่ก็ยอบกายนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆเตียงผู้ป่วย เพียงจันทร์ไม่นึกแปลกใจที่เขาจะรู้ชื่อของเธอหรือไม่แน่อาจจะรู้ไปถึงประวัติของเธอด้วยแน่ๆเพราะดูๆแล้วชายหนุ่มตรงหน้าคงเป็นผู้ที่ทรงอิทธิพลมากๆเป็นแน่
 "เรื่องที่เพื่อนคุณกัดผม...ผมไม่ถือสาหรอกครับ...ผมผิดเองที่ทำให้เธอกลัว..เรื่องนั้นผมต้องขอโทษด้วย ผมจะขอดูแลเพื่อนของคุณต่อเองไม่ต้องห่วงครับ"
 "(แบบนี้ยิ่งห่วงสุดๆเลยเฟ้ยยย...แง....พี่ฟ้า!!!ไม่น่ารีบกลับขึ้นฝั่งเลยยย)" เพียงจันทร์กรีดร้องในใจร่างบางตัวสั่นเทาไม่กล้าเผชิญหน้สกับอิทธิพลที่อยู่ตรงหน้าเลยสักนิดเดียว ใจของเธออยากจะอันตรธานหายไปจากตรงนี้เสียด้วยซ้ำ
 "(คิดถูกไหมว้าาาาที่มาทำงานนี้...แงงงงไม่น่าเห็นแก่เงินเลยยัยโง่เอ้ยยยย!!!)" เพียงจันทร์เม้มปากแน่นจิกเล็บเข้ากับเรียวขาของตนจนกระโปรงแทบฉีกขาดหน่วยตาเริ่มสั่นไหวจนเลขาหนุ่มสังเกตุได้
 "เมื่อคืน...ผมส่งคนไปขอความช่วยเหลือจากคุณ...แต่คุณปฏิเสธผมรู้ไหมครับว่าผมลำบากใจขนาดไหนและสูญเสียอะไรไปบ้าง" เสียงทุ้มต่ำนั้นพูด แต่เพียงจันทร์กลับรู้สึกเหมือนเธอกำลังจะโดนงูตัวใหญ่เขมือบเข้าให้จนได้ เธอไม่กล้าพูดอะไรออกไปอีกแล้วเธอกลัวจนแทบจะได้นอนคู่กับอัญชันแล้ว
 "....." ไลอาห์มองหน้ากับเอฮาซานเขาเห็นลูกนกตัวกระจ้อยตรงหน้าที่เข้าสู่ภาวะอาการแพนิคกับอาการกลัวของเธอ เขาไม่ได้อยากทำให้เธอกลัวสักนิดแต่เมื่อมองไปยังร่างบางที่นอนหลับสนิทข้างๆหญิงสาวแล้วเขากลับนึกอะไรขึ้นมาได้ ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มขึ้นมุมปาก
 " อีกสามวันเรือจะเทียบท่าที่มากัซซาร์ ตอนนั้นผมจะพามิสอัญชันไปรักษา...กับผม.." เขาหยุดพูดเมื่อเห็นว่าร่างเล็กๆของลูกนกตัวจ้อยนั้นหยุดสั่นแล้วและตอนนี้เธอก็เหมือนกับแม่แมวที่หวงลูกก็มิปาน
 "อะไรนะคะ....ไม่ได้นะคะ!!!" เพียงจันทร์ลืมกลัวไปชั่วขณะ เธอหลุดจากอาการสั่นกลัวนั้นและเริ่มเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับชายหนุ่มทั้งสองคน
 " ทำไมจะไม่ได้...คุณลืมไปแล้วหรือว่าคุณทำให้ผมเสียหายไปตั้งเท่าไหร่จากที่คุณปฏิเสธงานเดินแบบของผม" เขาพูดกดดันเธอ
 "เอ๊ะ...แต่..."
 "แมร์รี่เพอร์รี่จะมีราคาประมูลมากกว่าพันล้านหากมันได้ประมูลออกไปแต่เพราะคุณไม่สามารถพรีเซนต์มันจนประมูลได้...มันจึงไม่ได้ประมูลเท่าที่มันควรจะได้...นั่น..ทำไห้เรา ขาด ทุน"
 เพียงจันทร์แทบจะสลบคาที่ไห้รู้แล้วรู้รอดไปในหัวตื้อไปเสียหมดเมื่อได้ยินราคาที่เขาบอกมาค่าความเสียหายที่เกิดจากการปฏิเสธในการเดินเเบบแค่นั้นเอง หญิงสาวหน้าซีดราวกับกระดาษเอสี่ เรียวปากอิ่มของเธอได้แต่พะงาบๆราวกับพยายามจะหายใจเข้าให้เต็มปอด
 " มิสเพียงจันทร์...ผมขาดทุนมหาศาลนะครับ...แต่ผมไม่ฟ้องร้องพวกคุณหรอก...แต่คุณต้องทำงาน...ชดใช้หนี้ให้กับผมเท่านั้น...ผมลดหนี้ให้คุณก็ได้ครับ...อีกอย่างอาการป่วยแพนิคที่มิสอัญชันเป็นอยู่ผมจะช่วยรักษาจนสุดกำลังเลยครับ" ไลอาห์ถือโอกาสตีเหล็กตอนกำลังร้อน เพียงจันทร์ได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างฟืดฝืน
 " ตั้งแต่พรุ่งนี้มิสอัญชันต้องย้ายมาทำงานกับผม...ส่วนมิสเพียงจันทร์...เอฮาซาน...นายจัดงานให้เธอด้วยแล้วกัน" ไลอาห์หันไปส่งยิ้มมีเลสนัยให้กับเลขาของเขาที่แอบอมยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ ทำไมเขาจะไม่รู้กันเล่าว่าเลขาหนุ่มมือขาวของเขาเองก็ถูกใจแม่นกตัวน้อยนี้อยู่ เพราะดูจากที่เขายอมหิ้วรองเท้าให้หญิงสาวขนาดนี้ คงพึงใจในระดับหนึ่งอยู่แล้วเป็นแน่
 " ดะ..ดิฉันขอไปปรึกษากะ..กับพี่ฟ้า...เอ้ย!!!กับเจ้านายก่อนนะคะ" เพียงจันทร์วิญญาณไม่อยู่กับร่องกับรอยแล้ว หญิงสาวโซซัดโซเซเดินออกจากห้องพยาบาลไปโดยมีเอฮาซานตามไปติดๆ และทันทีที่พ้นธรนีประตูร่างบางก็อ่อนยวบลง โชคดีที่ชายหนุ่มรับเธอไว้ทันก่อนที่เธอจะล้มหัวฟาดพื้นไปอีกคน
 "เอ๊ะ...??" เพียงจันทร์ ยังคงมึนงงที่เธอถูกชายหนุ่มล่ำๆอุ้มจนตัวลอยได้แต่ผวาคว้าลำคอหนาไว้แน่นด้วยความกลัวตก
 "มิสคงหมดแรงเพราะวิ่งมาแต่ไกล...เดี๋ยวผมไปส่งนะครับ" เขาพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ไห้กับทางเดินที่ทอดยาว
 "ดะ...เดิน...เอ๊ะ...ฉัน...ไปเองได้ค่ะปล่อยเถอะค่ะมิสเตอร์...เอ๊ะๆๆ" เพียงจันทร์รู้สึกหวาดเสียวเมื่อพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแกร่งแต่ทว่าพื้นที่ปูพรมสีแดงนั้นมันดูสูงน่ากลัวเกินกว่าจะขยับตัว หากเธอดีดดิ้นอีกเล็กน้อยมิเเคล้วเธอคงร่วงลงไปจูบพื้นแน่นอน ไหนๆก็มีคนอุ้มสบายๆแล้วก็ขออยู่สบายๆแบบนี้ดีกว่า
 อัญชันรู้สึกช๊อคจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเมื่อเจ๊อ้วนเข้ามาบอกว่าเธถูกไล่ออกเพราะไปแสดงกิริยาไม่งามกับลูกค้าเข้า เมื่อทวงถามเพียงจันทร์เธอก็ได้แต่พยักหน้ารับคำเพราะเธอเองก็ถูกไล่ออกไม่ต่างกัน
 " เขาจะฆ่าหมกทะเลเราไหมพี่ดาว" อัญชันถามเมื่อเธอกำลังเก็บข้าวของอยู่
 " เขาบอกว่าจะให้เราทำงานให้เขา...คงไม่ทำอะไรเราหรอกมั้ง" เธอตอบ
 "เขาจะเอาเราไปขายหรือเปล่าพี่" อัญชันถามอีกครั้ง
 "ไม่รู้สิ...ติดต่อพี่ฟ้าก็ไม่ได้เพราะตอนนี้เรือเริ่มแล่นเข้าเขตอินโดแล้วสัญญาณไม่ค่อยดีเลย" เพียงจันทร์ขมวดคิ้วเครียด
 " แล้วเจ๊แก...ไม่ช่วยเราหน่อยเหรอ" เธอถามอีกครั้ง
 " ช่วยจนสุดความสามารถเลยแหล่ะยัยอัญ...วันแรกที่แกสลบไปเจ๊แกแทบจะลมจับไปกับแกด้วยเลยนะแกช่วยพูดช่วยเคลียร์หลายๆอย่างเลยแต่...แกสู้อำนาจไม่ไหวหรอก" เพียงจันทร์ ถอดถอนใจ ในโชคชะตาที่ขีดมาให้ตนกับเพื่อนรัก
 " โชคชะตาเล่นตลกอะไรกับเรานักหนานะพี่ดาว...บ้านไม่มีให้กลับ...ต้องถูกจับไปทำงานที่ไหนกับใครไม่รู้อีก" อัญชันอยากจะทุบตีตัวเองให้สลบเหมือดอีกรอบที่ตนเองไปก่อเรื่องเอาไว้จนได้เรื่องขนาดนี้ แต่ทำยังไงได้ หลังจากผ่านพ้นเกตุการ์ณอันเลวร้ายในอดีตมาได้ก็ต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก
 "เก็บของเถอะยัยอัญ...เราต้องตามนายใหม่ไปนะ" เพียงจันทร์เร่ง


สายลมยามค่ำคืนของมหาสุทรอันดามันนั้นไม่ได้สงบดั่งความมืดมิดที่เป็นอยู่แม้คลื่นลมจะสงบแต่เสียงคลื่นก็ยังครวญไปกับแสงประกายของท้องฟ้ายามค่ำคืน
 มีเพียงแสงสีเสียงบนดาดฟ้าเรือของ st.mareya เท่านั้นที่ส่องสว่างแข่งกับแสงดาวในค่ำคืนนี้ เหล่าเซเลบริตี้ ไฮโซ เศรษฐี เศรษฐิณี ทั้งหลายที่มาร่วมงานประมูลเครื่องเพชรในค่ำคืนนี้ต่างประดับกายด้วยเครื่องเคราอัญมณี ราวกับตู้เพชรเคลื่นที่ก็มิปาน
 " คืนนี้มีข่าวว่าเราจะได้ยลโฉมเเมร์รี่เพอร์รี่นั้นคงจะเป็นจริงนะคะคุณหญิง...ดูนู้น..คุณไลอาห์ ที่เป็นเจ้าของเครื่องเพชรที่ว่สกันว่างามที่สุดทีเดียว" คุณนายนางหนึ่งที่ประดับประดาด้วยเพชรจนแสบตากระซิบคุยกันอย่างตื่นเต้นพลางชี้ชวนให้คู่สนทนาดูชายหนุ่มในชุดสูทสุดหรูสีน้ำตาลขับผิวสีน้ำผึ้งให้โดดเด่น ดวงหน้าคมเข้มกับแพขนตาที่งอนหนาคล้ายชาวตะวันออกไกลดวงตาสีอำพันสุกสกาวราวกับแสงของดาวงดาวที่ประกายอนู่ในหน่วยตา ร่างสูงกำยำตึงแน่นที่แม้จะหลบซ่อนในชุดสูทก็มองออกว่ากล้ามนั้นแน่นตึงน่าขยำขนาดไหน นั่นทำให้หญิงสาวน้อยใหญ่ต่างพากันเหลียวมองชายหนุ่มหน้าตาดีดีกรีสูงคนนี้ไม่วางสายตากันทีเดียว
 อัญชันกับเพียงจันทร์เองที่ยืนหลบมุมอยู่ไกลๆก็อดชื่นชมความงดงามของชายหนุ่มนั้นด้วยไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นสองสาวก็คิดเพียงว่าคนๆนี้หล่อเท่านั้นไม่ได้คิดว่าน่าจับจ้องไปมากกว่าอาหารอันหรูหราที่เติมได้ไม่อั้นตรงหน้ามากกว่า
 " จริงๆแล้วป้าหมี่บอกว่าพนักงานห้ามมางานประมูลเด็ดขาด...แต่ทำไมเราเข้ามาได้ล่ะพี่ดาว" อัญชันกระซิบพลางหยิบชอตเค้กขนาดพอดีคำเข้าปาก ชุดราตรีหรูหราเครื่องเพชรพลอยแสบตา มันช่างต่างกับเธอสองคนที่มีเพียงชุดเดรสธรรมดากับสร้อยจากร้านทุกอย่างร้อยเดียว
 "ไม่รู้สิ...ป้าอ้วนพาเรามานี่นา...เราไม่ผิดหรอก...รีบกินรีบกลับเถอะ...ขืนอยู่อีกนิดตาคงจะบอดแน่ๆ" เพียงจันทร์บอกพลางหยิบไก่อบเข้าปากไม่หยุดมือ
 " เพราะพวกแกต้องมาอยู่เป็นเพื่อนพี่ต่างหาก...ให้พี่มาเจออีพวกตู้เพชรเคลื่อนที่แบบนี้คนเดียว ได้ตาบอดจริงๆแบบที่ยัยดาวว่า" เสียงอันคุ้นหูพูดเรียกให้สองสาวหันไปดูต้นเสียง ร่างอวบๆอันคุ้นตาในชุดสูทยืนทำหน้ามุ่ยข้างหลังพวกเธอ
 "พี่ฟ้า!!!" สองสาวประสานเสียงดีใจจนแทบกระโดด
 " พี่มาได้ยังไง...ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!!" อัญชันถามอย่างตื่นเต้น
 " มาเช็คงานหน่ะ...อีพวกถาดวางเครื่องเพชรนั่นไง...พี่เขยของพวกแกก็มาด้วยนะ...แต่ไปตกปลากับพวกลูกเรือที่ท้ายเรือนุ้น" นภัทธาทำหน้าเหนื่อยใจพลางส่ายหัว
 " พีคในพีคคือพี่แต่งตัวนี่แหล่ะ!!" เพียงจันทร์ มองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา เพราะหญิงสาวตรงหน้าไม่แม้แต่จะชอบแต่งตัวแบบนี้ด้วยซ้ำไป
 " นานๆทีก็แต่งได้...แต่แบบตู้เพชรพวกนี้ก็ไม่ไหว...สะดุดล้มที เงินที่เอามาแขวนที่ตัวหายแน่ๆแต่ละอัน...ฉันสร้างบ้านได้สิบหลังมั้ง" นภัทธาพูดพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มพลางทำหน้าปุเลี่ยนๆ ราวกับว่ากำลังดื่มยาอะไรสักอย่างลงไป
 ด้านหลังเวทีห้องพักของเหล่านางแบบที่ได้รับเกียตริให้เป็นพรีเซนต์เตอร์เครื่องเพชรน้ำงามราคาหลายสิบล้าน กำลังวุ่นวายเพราะเสียงโวยวายเอาแต่ใจของนางแบบชื่อดังกระฉ่อนโลกอย่าง มิสซูซี่ เซอร์เรสเทีย
 "ทำไมฉันถึงไม่ได้เดินฟินนาเล่ห์ แมร์รี่เพอร์รี่!!!" เสียงแสบแก้วหูของนางแบบสาวหวีดร้องอย่าอารมณ์เสีย
 " ต้องขอโทษด้วยนะคะซิส!!เป็นคำสั่งของท่านไลอาห์ให้มิสใส่ อาร์คซอว์ แทนค่ะ" ดีไซน์เนอร์ตอบเสียงสั่นเครือ เธอได้แต่อดกลั้นกับความงี่เง่าของหญิงสาว
 " งั้นฉันจะไม่ใส่!!!...หากคุณไลอาห์จะให้ฉันใส่...ให้เขาไปหาฉันที่ห้องเอาเองก็แล้วกัน" ว่าแล้วร่างบางก็เดินสะบัดกายออกจากห้องแต่งตัวออกไป โดยนึกกระหยิ่มใจไปว่าชายหนุ่มต้องไปตามหาเธอแน่นอน และการที่เขาไปตามหาเธอที่ห้องเท่ากับประกาศถึงความสัมพันธ์ของเธอและเขาจะเป็นที่โจษจันท์ไปทั่วโลกเป็นแน่นอน คิดไปแล้วเรียวปากอิ่มของนางแบบสาวก็กระหยิ่มยกขึ้นอย่างหยามใจ
 ดวงหน้ามนรูปไข่ ผิวขาวเนียนราวกับแสงของดวงจันทร์ เรียวปากกระจับได้รูป ยามเธอยิ้มนั้นราวกับแสงดาวที่ประปรายอยู่บนฟ้า เธอเปล่งประกายเมื่อเธอหัวเราะกับเพื่อนๆ ชุดเดรสธรรมดาๆของเธอแม้จะไม่หรูหราแต่กลับขับผิวขาวๆนั้นให้เด่นออกมา เขามองเธออยู่นานแล้ว มองหญิงสาวที่ไม่โดดเด่นสำหรับใครๆแต่กลับตรึงใจของเขาจนกระทั่งตอนนี้เขากลับไม่สามารถวางตาได้ลง
 " คุณไลอาห์...ขออภัยนะคะ..." ดีไซน์เนอร์กระซิบรายงานให้แก่ผู้เป็นเจ้านายเรื่องที่มิสซูซี่คัดค้านการใส่อาร์คซอว์และยืนยันที่จะใส่ แมร์รี่เพอร์รี่แทน
 " ไม่ใส่ก็ไม่ต้องใส่สิแมร์รี่เพอร์รี่มีคนที่เหมาะสมกว่า...อาร์คซอว์ก็ด้วย..." ใบหน้าคมพยักหน้าไปยังกลุ่มสาวๆที่อีกฝากของกาบเรือ พวกเธอยังคงมีความสุขกับอาหารตรงหน้าไม่ได้สนใจความวิบวับของเครื่องเพชรราคาแพงแต่อย่างใด
 " คุณหนูตระกูลธาราลัยหรือคะ" ดีไซน์เนอร์เพ่งมองร่างบางในชุดราตรีสีสดที่ยืนกระมิดกระเมี้ยนอยู่อีกฝั่งของกาบเรือ
 " ไม่ใช่...สามคนที่นั่งอยู่ตรงโน้นต่างหาก" เขาชี้เลยหญิงสาวคนนั้นไป ทางสามสาวที่นั่งทานอาหารกันอย่างอเร็จอร่อยและมีเพียงสามคนนั้นเท่านั้น ที่กำลังนั่งอยู่
 " นั่น...ไม่ใช่นางแบบนะคะ...ดูๆแล้วน่าจะเป็นพนักงานมากกว่า" ดีไซน์เนอร์คัดค้านเพราะความสลัวๆของแสงไฟและความวิวับของเหล่าไฮโซทั้งหลาย ทำให้เขาดูไม่ค่อยขาดว่าหญิงสาวที่เจ้านายของตนต้องการนั้นเหมาะกับเครื่องเพชรราคาหลายสิบล้านได้ยังไง
 " รีบไปจัดการสิ..." คำสั่งที่เป็นคำขาดนั้นทำเอาดีไซน์เนอร์ที่มากประสบการ์ณอย่าง เซรีนถึงกับถอนใจ แต่ก็ไม่อาจขัดขืนคำสั่งของเจ้านายของตนได้
 "ไม่ว่าหน้าไหนๆก็เอาแต่ใจชะมัด...เห้อ!!!ชีวิตฉัน!!!" หญิงสาวบ่นกระปอดกระแปดสิบสี่สิบแปดไปจนสุดทาง แต่ยิ่งไปถึงกลุ่มของสามสาวเสียงบ่นก็เบาลง เธอเริ่มมองเห็นความงามที่คู่ควรกับแมร์รี่เพอร์รี่แล้ว รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงใจใสซื่อนั้น และผิวราวกับจันทร์ฉายนั่นต้องทำให้แมร์รี่เพอร์รี่โดดเด่นขึ้นมาเป็นแน่นอน ส่วนอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆก็เหมือนกับเธอเองก็ควรค่าแก่อาร์กซอว์ อัญมณีสีชมพูอ่อน
 " ขออภัยนะคะสาวๆที่มารบกวนเวลาสนุกของคุณ...ดิฉัน เซรีนค่ะ ดีไซน์เนอร์ของบริษัท โลอาห์จิลเวล ค่ะ คือ...ไม่ขออ้อมค้อมนะคะ...อยากจะขอให้พวกคุณช่วยเหลือเราหน่อยได้ไหมคะ" เซรีนยื่นนามบัตรให้แก่หญิงสาวทั้งสาม พลางเอ่ยขอความช่วยเหลือทันทีโดยไม่ปล่อยให้เวลานั้นเสียเปล่า ใบหน้าที่อมทุกข์นั้นทำเอาสามสาวอดที่จะเป็นกังวลไม่ได้
 " มีอะไรให้เราช่วยเหรอคะ" นภัทธาออกหน้าถามอีกฝ่ายแทนน้องๆ
 " ตรงนี้ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ขอเชิญสาวๆทางนี้ได้ไหมคะ" เซรีนร้องขออีกครั้งพลางเดินนำสามสาวไปยังหลังเวทีที่เป็นห้องแต่งตัวของนางแบบ
 " พอดีว่านางแบบที่เราจ้างมาเดินแบบเกิดปัญหาเล็กน้อยทางเราเองก็ขาดคนพอดี อยากจะขอความช่วยเหลือของคุณมาเดินแบบให้เราได้ไหมคะ" เซรีนชักชวน แน่นอนว่าปฏิกริยาของสามสาวนั้นไม่ได้เป็นไปตามคาด สองสาวที่เธอหมายปองไว้ใบหน้าถอดสีพลางส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน เว้นเสียแต่อีกคนที่ขมวดคิ้วมุ่นเคร่งเครียด
 " พวกฉันเดินไม่ได้หรอกค่ะ" อัญชันปฏิเสธพลางถอยหลังหลบอยู่ด้านหลังของนภัทธา เพียงจันทร์นั้นไม่ได้พูดอะไรแต่ก็ถอยหลบไปกับอัญชันเช่นกัน
 " ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณเซรีน...ของมีค่าพวกนี้พสกน้องๆของฉันไม่กล้าใส่หรอกค่ะหายขึ้นมาไม่ต้องเป็นหนี้หัวโตเลยหรือคะ...ต้องขอโทษด้วยนะคะ" นภัทธายกมือไหว้พลางรีบจูงมือสองสาวออกไปจากงาน พวกเธอทั้งสามเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที เครื่องเพชรราคาหลายร้อยล้านพวกเธอรับผิดชอบไม่ไหวหรอกหากทำของเขาหายไป สามสาวรีบก้าวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งจนมาถึงท้ายเรือ
 " ตอนแรกก็สนุกอยู่นะ...แต่มาเจออีแบบนี้น่ากลัวจะตายชัก" อัญชันทำท่าขนลุก พลางหอบน้อยๆ
 " นั่นสิ...ฉันเคยอ่านข่าวมานะที่ว่ามันมีกระบวนการขโมยเพชรอะไรกันแล้วคนที่ซวยก็คือนางแบบอะไรแบบนี้" เพียงจันทร์ทรุดกายลงบนเก้าอี้พลางหอบเพราะเหนื่อยจากการวิ่งกึ่งเดินมาตลอดทาง
 " พี่ว่าพวกเอ็งรีบไปพักเถอะอีแบบนี้อันตรายชะมัดเดี๋ยวพี่จะไปตามหาพี่ปีก่อนตีสี่พี่ก็ลงกลับขึ้นฝั่งกันแล้ว พวกเอ็งตั้งใจทำงานล่ะ" นภัทธาโบกมือลาน้องๆพลางไล่ให้ทั้งคู่เข้าไปพักผ่อนให้เต็มที่ก่อนที่จะได้ทำงานกันอีกหลายต่อหลายวัน ส่วนตัวเองก็รีบเดินหายไปจากทางเดินเพื่อไปตามหาสามีของตน


อัญชันหอบหิ้วข้าวของเสียเต็มไม้เต็มมือ เพราะซูซี่คงลืมไปแน่ๆว่าเธอเอ่ยปากเลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมหญิงสาว อัญชันจึงไม่พลาดที่จะหอบหิ้วกลับห้องพักทันที ร่างบางเลือกซื้อแต่อาหารสำเร็จรูปที่สามารถทานใด้ในทุกที่ทุกเวลายามฉุกเฉินนับแล้วก็สามารถอยู่ได้หลายต่อหลายวันอยู่ วันพรุ่งนี้เวลาห้าทุ่ม เธอจะได้ขึ้นฝั่งที่มากัซซ่า เพื่อชี้ชะตาของเธอว่าจะต้องถูกกระทำแบบไหนบ้างเพื่อเป็นการล้างหนี้ อาหารสำเร็จรูปพวกนี้จึงจำเป็นมากกว่าของประดับแพงๆเสียอีก
 "ก๊อกๆๆ" เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาอัญชันหัวเสีย
"(ไหนบอกจะได้พักผ่อนวะ...นี่ยังไม่ได้พักเลยให้ตายเถอะ)" เธอบ่นหยุมหยิมในใจ แต่ก็เปิดประตูต้อนรับอาคันตุกะอย่างโดยดี
 " สวัสดีค่ะคุณอัญ " ริสาค้อมกายทักทายอย่างนอบน้อม ชุดสูทสีดำสนิทของเธอตอนนี้กลายเป็นชุดเมดสีดำสนิดที่ตัดด้วยผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดแทน
 " สะ...สวัสดีค่ะ...คุณริสา.." อัญชันกล่าวตอบ พลางยืนมองหญิงสาวหน้าคมตรงหน้าอย่างไม่วางตา เธอดูสวยเมื่อแต่งแต้มใบหน้าด้วยสีที่อ่อนกว่าสีเข้มเมื่อวาน
 " คุณไลอาห์เรียนเชิญคุณอัญไปทานข้าวเที่ยงด้วยค่ะ" ริสาเชื้อเชิญ
 " ออค่ะ..." อัญชัญตอบรับคำเชิญ
 เสียงคลื่นที่กระทบกับลำเรือที่ลอยผ่าน่านน้ำทะเลอันดามัน ส่งเสียงซ่าๆราวกับกำลังพิโรธที่มีสิ่งแปลกปลอมกำลังลุกล้ำธรรมชาติอยู่ st.mareya ค่อยๆเคลื่อนกายตามกำลังขับเคลื่อนที่กัปตันเรือบังคับอยู่ ในร้านอาหารบนเรือที่ตอนนี้กำลังวุ่นวายเพราะเป็นเวลาที่ทุกคนบนเรือต้องทานข้าวกลางวัน ร้านอาหารไทยของเจ๊อ้วนคึกคักเป็นพิเศษเพราะอาหารที่เริสรสและขึ้นชื่อในหลายๆด้านของประเทศไทย ร่างสูงกำยำของไลอาห์ดูเด่นเป็นสง่า น่าจับตาสำหรับผู้คนทั้งหลายไม่ใช่แค่เพราะชื่อเสียงของเขาแต่เพราะรูปร่างที่เฟอร์เฟคไปเสียทุกๆส่วนด้วยต่างหาก
 ไม่แค่เพราะชายหนุ่มเท่านั้น หญิงสาวร่างบางที่นั่งอยู่กับเขาก็โดดเด่นไม่แพ้กัน ผิวกายขาวเนียนราวไข่ปอกดวงหน้ามนถูกเติมแต่งด้วยเครื่องสำอางค์ อ่อนๆเผยให้ความงามที่ไร้เดียงสาของเธอยิ่งโดดเด่นมากกว่าความงามใดๆ
 " สวัสดีครับมิสอัญชัน...ผมไลอาห์ เจ้าของเครื่องเพชรที่คุณปฏิเสธเดินแบบให้กับผม" ชายหนุ่มแนะนำตัวเองด้วยท่าทีสบายๆเพื่อทำให้หญิงสาวที่นั่งเกรงๆตรงหน้าได้ผ่อนคลายความกังวลลงบ้าง
 " สะ..สวัสดีค่ะ.." อัญชันตอบ
 " มิสเพียงจัทร์คงได้บอกคุณบ้างแล้ว...คุณจะชดใช้ให้ผมยังไง.." เขาจี้ถาม
 " คือ...มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะคะ...ที่..จะหาเรื่องให้คนอื่นด้วยเหตุผลแบบนั้น...เครื่องเพชรของคุณมูลค่ามากกว่าหลายร้อยล้านจะมาให้พนักงานที่ไม่มีประสพการ์ณในการเดินแบบอย่างฉันมาช่วยเดินแบบให้...พูดตามตรงนะคะ...มันน่ากลัวค่ะ" อัญชันพูดตามความรู้สึกของตนเอง
 " ครับ!! ที่ผมขอให้คุณช่วยเสริมคุณค่าของเครื่องเพชรของผม...มันไม่ผิดหรอกครับ...ผมเข้าใจว่าคุณกลัว...แต่ผมมีข้อเสนอให้กับคุณครับ" ไลอาห์ ยื่นข้อเสนอ เมื่อรู่ว่าเล่ห์กลของเขาที่อยากจะรู้จักหญิงสาวมากขึ้นคงไม่ได้ผลอีกแล้ว
 " ข้อเสนอ??" อัญชันทำหน้างง
 '' ครับ...หนึ่งปี ...ผมจะจ้างคุณเดือนละสองแสน..ให้คุณมาทำงานกับผม..." เขาพูดด้วยดวงตาที่มากเล่ห์
 "สองแสน!!!...ฉันไม่คิดว่าตัวฉันจะมีความสามารถมากพอที่จะทำงานให้คุณค่ะ วุฒิการศึกษา วุฒิภาวะ หรือแม้แต่ ความรู้ต่างๆฉันไม่มีค่าพอหรอกค่ะ" อัญชันปฏิเสธ
 " งานไม่อยากครับ...แค่อยู่ไกล้ๆผมก็พอ" เขาตอบ
 " ห๊ะ!!??" อัญชันงงงวยหนักเข้าไปอีกหญิงสาวเริ่มรู้สึกประหลาดใจ
 " งานง่ายๆครับ" เขาตอกย้ำ
 " ขอโทษนะคะ...คุณคิดว่าฉันเป็นโสเภณีหรือคะ??"
 'พรู่ดดดดด!!!!' แค่กๆๆๆ
ไลอาห์สำลักกาแฟเข้าเต็มคำ เขาไอจนหน้าดำหน้าแดง อัญชันเห็นสภาพแล้วนึกเอ็นดู
 "(อีตานี่คงจะสติไม่ดีถึงจะจ้างให้เธอไปอยู่ด้วยเดือนละตั้งสองแสน)"
 " อะแฮ่ม!!!...เอ่อ...ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ...ผมอยากให้คุณเป็นไม้กันหมาให้กับผมเฉยๆครับ...คุณก็เห็น...ว่ามิสซูซี่...เธอเกาะติดผมแจเลย" เขาอธิบาย
 "ถ้าบอกแบบนี้ตั้งแต่เเรกก็จบค่ะจะเอาเรื่องเครื่องเพชรมาอ้างทำถ้วยถังกะละมังหม้อทำไมคะเสียเวลาไอ้ฉันก็นึกกลัว" อัญชันบ่น
 "อะไรทำถ้วยเหรอครับ??" เขางง
 " ฉันไม่เข้าใจที่คุณต้องการค่ะ...ฉันขอปรึกษากับพี่สาวก่อนไม่ได้หรือคะ" อัญชันร้องขอบ้าง
 "ได้ครับ" เขาตกลงรับคำ
 มากัซซาร์ เป็นเมืองหลักของจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะซูลาเวซีในแง่จำนวนประชากร และเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 5 ของประเทศรองจากจาการ์ตา, ซูราบายา, บันดุง และเมดัน ค่ำคืนของมากัซซาร์นั้นเรียกได้ว่างดงามไม่แพ้มหานครหลวงใดๆเลยทีเดียว
 " ฮัลโหลพี่ฟ้า!!" อัญชันร้องเรียกปลายสายหลังจากที่สัญญาณโทรศัพท์กลับมาใช้งานได้ดังเดิม ตอนนี้ เธอ เพียงจันทร์ ไลอาห์และเอฮาซานต่างกำลังเตรียมตัวขึ้นฝั่ง
 " พี่...จำคนที่มาจ้างหนูไปเดินแบบได้ไหม....ใช่ๆคนนั้นแหล่ะ...ตอนนี้เขาจะจ้างให้พวกหนูแกล้งทำเป็นแฟนพวกเขาเขาจะจ้างเดือนละสองแสน" อัญชันเล่าเชิงปรึกษา
 "มันจะจริงเหรอ...ไม่ใช่ว่าอยากจีบแต่เอาเรื่องแบบนี้มาอ้างรึเปล่า...โดนหลอกแล้วมั้ง" ปลายสายพูดขึ้น นภัทธารู้สึกไม่ค่อยโอเคกับสิ่งที่หญิงสาวเล่ามาเลย
 " นั่นสิ...น้องกลัวจะทำยังไงดี" อัญชันเริ่มกังวล
 "ตอนนี้แกอยู่ไหนกัน" นภัทธาถาม
 " ท่าเรือมากัซซาร์ " อัญชันตอบ
 " ฟังนะ...ลงเรือแล้วแกก็ตามน้ำพวกนั้นไปก่อน แล้วค่อยหาโอกาศไปที่สถานฑูตเพื่อจอความช่วยเหลือกลับมาที่ไทย...อย่าไปวางใจอะไรใครมาก เราเป็นผู้หญิง จะถูกเอาเปรียบได้ง่ายๆ" ปลายสายให้คำแนะนำ
 "ได้ๆ..." อัญชันตอบรับ หญิงสาววางสายพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะทำทียิ้มแย้มมาหาคนที่รอเธออยู่
 "พี่ฟ้าบอกว่าให้ลองทำงานนี้ดูก่อน...สักสองสามเดือน คุณจะว่าอะไรไหม" อัญชันถามชายหนุ่มที่ยืนมองเธอมาตั้งแต่แรกอย่างไม่วางสายตาไปจากไหนเลย
 "ตกลง...อีกสองชั่วโมงเราจะขึ้นฝั่งกันแล้ว ต่อไปนี้ริสาจะเป็นคนคุ้มกันและดูแลคุณตลอดเวลาที่คุณทำงานให้กับผม"
 "คุ้มกัน...ทำไมถึงต้องคุ้มกันด้วยคะ" อัญชันเริ่มหวาดกลัว
 " เป็นเรื่องปกติที่คุณต้องมีคนคุ้มกันนะครับมิสอัญชัน...ท่านไลอาห์คือผู้ทรงอิทธิพลแห่งแคว้นอาฮาลัล มีบอดี้การ์ดล้อมรอบหาก คุณจะต้องอยู่เคียงข้างกายของท่านต้องมีคนคุ้มกันครับเพื่อความปลอดภัย" เอฮาซานกล่าว
 " อ๋อ...ค่ะ " อัญชันรับคำ แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยแผนการหลบหนีมากมาย
 "(ใครจะอยู่ก็อยู่เถอะ!!!ครบสามเดือนฉันไม่อยู่แล้งแน่ๆ...เสี่ยงยิ่งกว่าหนีพ่อขี้เมามารังควานคือการอยู่แบบระแวงๆนี่แหล่ะยัยอัญเอ้ย!!)"
 สปีดโบ๊ทคันกระทัดรัดแล่นจอดเทียบกับเรือสำราณลำใหญ่มหึมา ผู้คนที่ต้องการจะลงท่านี้หรือขึ้นจากท่านี้ต่างก็โดยสารสปีดโบ๊ทเพื่อเป็นการต่อเรือแทน เป็นครั้งแรกในชีวิตของอัญชันที่เธอจะได้เหยียบผืนแผ่นดินต่างประเทศ หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยเลยทีเดียว ทว่าในเรือสปีดโบ๊ทลำนั้นนอกจากเธอกับไลอาห์แล้ว แม่ปลิงคนงามก็ลงเรือมาพร้อมกับเธอด้วย
 "ไลอาห์ขา...ขึ้นฝั่งแล้วซูซี่อยากไปทานอาหารเหลาจังเลยคุณพาไปหน่อยได้ไหมคะ" เสียงแหวๆนั้นออดอ้อนจนทำให้อัญชันขนลุกเกรียว ชายหนุ่มส่งสายตาเป็นเชิงให้แก่อัญชันว่า 'ช่วยด้วย' มาเป็นนัยๆ หญิงสาวจึงได้แต่กลอกตาไปมาแล้วนึกถึงวิธีการต่างๆในหัว
 "พี่...ฉันหนาวจัง" อัญชันเลียนแบบซูซี่ พลางขยับกายเข้าไปไกล้ชายหนุ่มราวกับจะอิงแอบอ้อมอกนั้น ชายหนุ่มกระตุกยิ้มพึงพอใจเขารีบถอดเเจ๊คเกจสุดหรูที่เขาสวมไว้คลุมกายบางที่เอนกายเข้าหาเขา
 " ผมชอบนะที่คุณเรียกพี่...ต่อไปนี้เรียกผมแบบนี้นะ" เขากระซิบข้างๆหูของหญิงสาว มือหนาค่อยๆโอบไหล่บางเข้าหาตัวอย่างถนุถนอมปล่อยให้ร่างระหงของซูซี่สั่นเทาเพราะความโกรธ
 "เรียกพี่เพิ่มหมื่นห้าค่ะ" อัญชันเรียกร้องด้วยความหมั่นไส้ความได้คืบจะเอาศอก
 "ได้...ผมโอนให้เดี๋ยวนี้เลย" เขากระซิบพลางหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมากดโอนเงินทันทีที่พูด สมาร์ทโฟนในกระเป๋าของอัญชันสั่นเเจ้งเตือนเงินเข้าบัญชีทันที
 "(นอกจากสติไม่ดีแล้วยังบ้ายออีกรึอีตานี่...ดี!!!ก่อนจะหนีขอพี่สูบเงินก่อนละกัน...เอาให้ตั้งตัวได้เสียเลย)" อัญชันส่งยิ้มหวานให้กับชายหนุ่ม ที่มากเล่ห์ ทว่ารอยยิ้มแฝงเลสนัยนั้นกลับทำให้หัวใจของชายหนุ่มพองโตราวกับมีดอกไม้บานอยู่ข้างใน เขารู้ว่าเธอนั้นคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็อยากจะรู้ว่าร่างเล็กๆที่ทำให้โลกของเขาสั่นคลอนได้นี้จะทำให้เขาเข้าไปอยู่ในใจของเธอได้หรือเปล่า จะเสียเงินอีกเท่าไหร่เขาก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายแล้วหากได้เห็นรอยยิ้มหวานๆที่ตรึงใจหรือเสียงออดอ้อนที่ตรงไปตรงมาแบบนี้


เมืองมากัซซ่ามหานครที่งดงามอีกเมืองหนึ่งของอินโดนีเซีย แม้จะเป็นค่ำคืนที่แสนยาวนานแต่มากัซซาร์กลับไม่เคยหลับไหล อัญชันนึกถึงเมืองพัทยาที่เมืองนี้ให้ความรู้สึกแบบเดียวกันนั้น หญิงสาวตื่นตาตื่นใจไปกับบรรยากาศยามค่ำของที่นี่จวบจนรถลีมูซีนที่เธอโดยสารมากับชายหนุ่มมาถึงโรงแรมหรูที่ิยู่ในตัวเมือง
 " คืนนี้เราจะพักกันที่นี่ก่อน...ริสาจะพาคุณไปที่ห้องนะ" ชายหนุ่มบอกเรียกสติที่ล่องลอยไปกับความงามนั้นของอัญชันให้กลับมา
 "คะ....อ้อ...ค่ะ" อัญชันตอบสติของเธอที่ล่องไปกับแสงสีเสียงในมากัซซาร์กลับเข้ามาอยู่กับตัวทันทีเธอเขินอายที่ทำตัวเป็นบ้านนอกเข้ากรุง แต่นั่นมันก็ไม่ได้หน้าแปลกเพราะเธอเองก็พึ่งเคยมาต่างบ้านต่างเมืองขนาดนี้
 "คุณไม่เรียกผมว่าพี่อีกเหรอ..." เสียงทุ้มนั้นดูเศร้าสร้อยเล็กน้อยดวงตาสีอำพันจ้องมองหญิงสาวด้วยความคาดหวังราวกับเจ้าหมาตัวน้อยๆที่รอรางวัลจากเจ้านาย
 "...คะ...พี่!!...อ้อ...ค่ะ..พี่...ราตรีสวัสดิ์นะคะพี่" อัญชันส่งยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มที่ดูนุบนิ้บผิดกับครั้งที่เจอกันคราวก่อนเธอรู้สึกเหมือนชายหนุ่มร่างสูงกำยำตรงหน้าเป็นเจ้าหมีตัวน้อยน่าเอ็นดูเสียมากกว่า
 "ครับ...ราตรีสวัสดิ์ครับ" ชายหนุ่มส่งยิ้มพึงพอใจที่น้อยคนจะได้เห็นให้กับหญิงสาว ทำเอาเอฮาซานตกตะลึงอ้าปากค้าง
 "(นั่น...ท่านไลอาห์ยิ้มเหรอ!!)" เขาคิดพลางหยิบสมาร์ทโฟนออกมาถ่ายภาพรอยยิ้มนุ่มละไมนั้นเก็บไว้ด้วยความไวเหนือแสง
 " คุณเอฮาซานคะ...เจ้านายคุณนี่...เขาปกติดีอยู่ใช่ไหมคะ..." เพียงจันทร์ถามเมื่อเห็นภาพตรงหน้ามะนฟรุ้งฟริ้งน่าขนลุกแปลกๆ
 " เริ่มจะไม่ปรกติเพราะอยู่กับน้องของคุณนั่นแหล่ะครับ...เหมือนกับผมตอนนี้" เขาตอบพลางหันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับหญิงสาวข้างๆ
 " ค่ะ...ฉันเข้าใจค่ะ...ว่างๆพวกคุณคงต้องไปปรึกษาจิตเเพทย์บ้างนะคะ...ฉันเป็นห่วง" เพียงจันทร์ทำหน้าปุเลี่ยนๆเมื่อมองชายหนุ่มร่างสูงข้างๆทำหน้าตาเจ้าชู้ใส่ เธอรู้สึกขัดกับไอ้ความหน้าตาดีนั้นนิดๆก่อนจะเดินไปยังลิฟท์ที่ใกล้ที่สุดเพื่อไปยังห้องพักเร็วๆ
 แสงไฟจากห้องพักของสองสาวปิดลงแล้วพวกเธอคงเหนื่อยจากการเดินทางจึงเข้านอนทันทีที่ทำธุระเสร็จเสียด้วยซ้ำ เว้นเสียแต่สองหนุ่มที่ยังคงตื่นอยู่ทั้งคู่นั่งดื่มด้วยกันเงียบๆ พลางนึกถึงหญิงสาวที่เขาตรึงใจอยู่ในห้องพักอีกฝากฝั่งของเขา
 "ท่านพึงใจสาวไทยคนนั้นหรือครับ" เอฮาซานถามเมื่อเห็นเจ้านายของตนยิ้มกริ่มกับแก้วเหล้าที่ถืออยู่
 "นายก็เหมือนกันนี่" เขายอกย้อน
 " พวกเธอดูตรงไปตรงมาดีนะครับดูไม่มีพิษมีภัยใดๆ" เขาตอบตามความรู้สึก
 " พรุ่งนี้พามิสเพียงจันทร์เข้าเมืองไปตามหาหมอที่ดีที่สุดในอินโดนีเซียมารักษาอาการแพนิคของมิสอัญชันด้วยนะเอฮาซาน...ส่วนฉันจะกลับแคว้นทันที...ท่านแม่คงอยากเห็นว่าที่สะไภ้ใจจะขาดแล้ว" เขาพูดพลางกระดกน้ำสีอำพันดีกรีสูงลงลำคอหนา รสชาติล้ำลึกของมันบาดคอจนรู้สึกร้อนผ่าว
 "ข่าวจะไวขนาดนั้นเลยหรือครับ" เขาถามอย่างสงสัย
 "มิสซูซี่กลับแคว้นทันทีที่ลงจากเรือ...นายคิดว่าเธอจะไม่รีบนำข่าวดีนี้ไปบอกท่านแม่รึ" เขาตอบ
 " ถึงแม้แคว้นฮาลัลจะอยู่ไกลจากที่นี่หลายร้อยไมล์ จากเที่ยวบินล่าสุดของวันนี้ ผมว่าไม่เกินพรุ่งนี้ตอนเย็นก็ถึงแล้ว เครื่องบินส่วนตัวของท่านคงจะถึงไวกว่านะครับ"
 " ฉันจะไปที่คฤหาสน์ก่อน...มิสอัญชันเป็นคนต่างชาติต่างศาสนาจะไห้สถ่มสี่สุ่มห้าไปที่แคว้นไม่ได้หรอก ตาเฒ่านั่นได้เล่นงานเธอตาย" เขาพูดพลางทำหน้ายุ่งเมื่อพูดถึงบิดาของตนที่คอยจะคัดค้านการแต่งงานของเขาตลอดจนเป็นเหตุให้เขาเป็นม่ายมาถึงสี่ครั้ง
 "ครับ...ผมทราบแล้ว" เอฮาซานรับทราบถึงความต้องการของเจ้านายของตนพลางออกจากห้องไป
 สายๆของเมืองมากัซซาร์ไม่ได้วุ่นวายอย่างที่เคยนึกฝัน อัญชันตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นพร้อมกับอาหารเช้าสุดหรูบนเตียงนอนที่ทางโรงแรมจัดมาให้ ถึงแม้จะเสียดายที่ไม่ได้ร่ำลาเพียงจันทร์ที่ออกไปกับเอฮาซานก่อนก็เถอะแต่ริสาก็ทำให้เธอคลายเหงาไปได้บ้าง
 " พี่!!!" หญิงสาวร้องเรียกชายหนุ่มที่กำลังยืนอยู่กับชายชุดดำอีกสามคนตรงเลาท์ของโรงแรม
 " คุณอัญ...อรุณสวัสดิ์ครับ หลับสบายดีไหมครับ" เขาหันมาถามหญิงสาวด้วยโทนเสียงอันอบอุ่นเกินบรรยายจนทำเอาสามหนุ่มที่ยืนอยู่ถึงกับตกตะลึงตาค้าง
 " สบายมากกกกเลยค่ะ...ขอบคุณนะคะที่ดูแลฉันขนาดนี้...นี่ใครกันคะ" อัญชันนั้นสดใสราวกับตะวันย่ำรุ่งดวงตาวาวราวกับแม่กวางน้อยนั้นมองสามหนุ่มชุดดำที่ถึงกับหายใจติดขัดกับร่างบางที่สวยงดงามตรงหน้า
 "(สาวไทยน่ารักเกินไปแล้ววววว)"
 " นี่ เอเลนกับเซนซิล บอดี้การ์ดของผม...ส่วนนี่ เรนดอล ต่อจากนี้เขาจะเป็นบอดี้ดาร์ดร่วมกับริสาดูแลคุณ " เขาภูมิใจแนะนำ
 " สวัสดีค่ะ...ฉันอัญชันค่ะ ขอฝากตัวด้วยนะคะ คุณเอเลนคุณเซนซิลคุณเรนดอล" อัญชันยกมือไหว้สวยยิ่งทำให้ทั้งห้าคนที่มองอยู่นั้นถึงกับเกือบหยุดหายใจ
 " ไม่ต้องเรียกพวกผมสุภาพขนาดนั้ก็ได้ครับมิส เรียกชื่อเฉยๆก็พอครับ" เรนดอลร้องขอ เขาเองก็รู้สึกตกใจไม่น้อยเมื่อรู้ข่าวว่านายท่านของเขากำลังพาว่าที่นายหญิงมาด้วย เขาก็นึกไปว่าว่าที่นายหญิงของเขาคงจะไม่ได้แตกต่างจากนายหญิงที่ผ่านมาเท่าไหร่ แต่เขาคิดผิด หญิงไทยคนที่เกาะกุมนายเหนือหัวของเขาได้คนนี้ ยิ่งกว่าระเบิดปรมนูความงามใดๆในโลกนี้ต่างหาก ยิ่งเธอส่งยิ้มโลกทั้งโลกก็แทบคลั่งเสียไห้ได้ เรนดอลรู้สึกไม่เสียใจเลยที่เขานั้นได้เป็นแฟนคลับดาราสาวไทยหลายๆคนที่โด่งดัง
 ทั้งห้าคนเช็คเอาท์ออกจากโรงแรมหรู และพากันขึ้นรถซีดานคันงามแล่นไปตามถนนที่ราดด้วยคอนกรีต แสงแดดในอินโดนีเซียร้อนแรงไม่แพ้ประเทศไทยเลย อัญชันสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่ระอุขึ้นมาจากผืนดินของมากัซซาร์
 "เราจะไปที่ไหนกันหรือคะพี่...แล้ว...ฉันต้องทำยังไงบ้าง" อัญชันหันไปถามชายหนุ่มที่วุ่นอยู่กับไอแพดของตนเองอยู่ตั้งแต่ขึ้นรถ
 "เราจะไปที่ฮาลัลน่า...บ้านของผม...สิ่งที่คุณต้องทำต้องเรียนรู้ผมจะมอบหมายให้ริสาและอิลลันช่วยคุณเองคุณมีหน้าที่ทำมันให้ดีที่สุดก็พอ" เขาตอบพลางลูบปอยผมสีน้ำตาลอ่อนที่ยาวถึงกลางหลังของอัญชันนั้นอย่างถนุถนอม เขานึกถึงอาการแพนิคขั้นรุนแรงของเธอบนเรือแล้วเกิดไม่สบายใจขึ้นมาตะหงิดๆ แต่ครั้นจะถามเธอไปตรงๆก็เกรงว่าเธอจะรู้สึกเป็นปมใดๆอีกเขาจึงได้แต่กลืนคำถามนั้นลงลำคอและปล่ิยให้ร่างบางมองวิวทิวทัศน์สองข้างทางไปเรื่อยๆ
 จากตึกรามบ้านช่องใหญ่โตที่แน่นขนัดของเมืองหลวงค่อยๆเปลี่ยนเป็นชานเมืองที่เริ่มมีบ้านของผู้คนประปราย ต้นไม้สีเขียวขจีมีให้เห็นมากขึ้นกว่าเดิม บ่งบอกว่าตอนนี้รถเริ่มพาแล่นออกนอกเมืองหลวงแล้วอัญชันตื่นตากับสองข้างทาง หญิงสาวสอบถามคนข้างๆไม่หยุดปากเหมือนเด็กน้อยที่เพิ่งได้เรียนรู้ ชายหนุ่มก็ไม่เคยคร้านที่จะตอบเธอ เขาตั้งใจตอบหญิงสาวทุกคำถามอย่างตั้งใจ
 " คุณเห็นนั่นไหม...มันคือสถานที่ขึ้นชื่อของอินโดนีเซียเลยนะ" เขาชี้ชวนให้หญิงสาวได้มองวัดโบราณที่ขึ้นชื่อแห่งหนึ่งในอิโดนีเซีย
 "ไหนคะไหนๆๆๆ" อัญชันตื่นเต้นจนลืมตัวหญิงสาวเอี้ยวกายไปยังอีกฝั่งเพื่อให้ตนเองได้เห็นความงามของวัดแห่งนั้นโดยลืมไปว่าตอนนี้เธอไกล้ชิดกับชายหนุ่มจนเขานั้นแทบจะหยุดหายใจไปเสียแล้ว
 กลิ่นหอมของกายสาวที่กระทบเข้ากับปลายจมูกของเขานั้นทำเอาเขาเผลอสูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าเต็มปอดร่างบางเสียดสีไปกับอกแกร่งจนทำเอาใจของชายหนุ่มเต้นระรัวราวกับกลองดรัมเบก
 "ว้าววววว...สวยจังเลยค่ะพี่..." ฉับพลันที่สองสายตาสอดประสานกันนั้นทั้งคู่ได้มองลึกไปสู่ก้นบึ้งของจิตใจของกันและกัน อัญชันเหมือนได้ยินเสียงพังทลายของกำแพงบางอย่างในใจของเธอ ดวงตาสีอำพันที่จ้องมองเธอเนิ่นนานนั้นลึกล้ำไปกว่าความรู้สึกใดๆ หญิงสาวได้ยินเสียงเต้นเป็นจังหวะของหัวใจของชายหนุ่มที่ระรัวราวกับจะออกมาโลดเเล่นอยู่นอกอกใบหูของเขาแดงก่ำแม้ใบหน้านั้นจะหล่อเหลาคมคายแบบชาวอาหรับ ขนตาเป็นแพเรียงตัวสวยงดงาม ชั่วขณะหนึ่ง หัวใจของเธอก็เริ่มสั่นไหว
 "ขอโทษค่ะ.." อัญชันผละกายออกทันทีที่รู้สึกตัว เธอรู้สึกว่าเวลานั้นช่างผ่านไปอย่างเนิบช้าเกินไป
 " วันหลัง...ผมจะพาคุณมาที่นี่นะ" ไลอาห์พูดเสียงแหบแห้ง เมื่อครู่ที่สบตากับหญิงสาวเขารู้สึกเหมือนจมอยู่ในทะเลทราย เหมือนกับอากาศหายใจขิงเขามันหยุดลง โลกทั้งโลกมันหยุดหมุน ทว่าท้องฟ้ากลับสดใส ดวงตาคู่นั้นที่ตรึงใจเขาแต่แรกเห็นจ้องมองเขาแทบจะชนจมูก ชายหนุ่มขยับกายแก้ขัดเขิน พลางเสมองไปยังนอกหน้าต่างรถคันหรู


มือบางค้วาแขนแกร่งนั้นเอาไว้แน่น เหงื่อกาฬไหลผุดพรายเต็มใบหน้า ชายหนุ่มตัดสินใจทิ้งกายลงบนเตียงนุ่มๆพยายามทำตัวเล็กๆ(ที่ไม่เล็ก)เพื่อไม่ให้เป็นการเกะกะการรักษาของหมอ
 " มิสไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับท่านไลอาร์ เพียงแต่อาการเจ็ทแลคของมิสนั้น ทำให้นางอ่อนเพลียกว่าปกติส่วนอาการเพ้อ คงเป็นเพราะนางเคยมีเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจมากเลยเข้าสู่สภาวะเพ้อไปโดยไม่รู้ตัวเท่านั้นครับ" คุณหมออธิบาย เมื่อได้ยินอย่างนั้นทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมา ร่างสูงโน้มกายกระซิบข้างๆหูของหญิงสาวเพื่อเป็นการประโลมเธอ
 "พี่อยู่ตรงนี้...อย่ากลัวไปเลย" เขาพูด ไม่นานนักมือบางที่กำแขนเสื้อของเขาเอาไว้แน่นก็ผ่อนคลายลงจนในที่สุดเขาก็สามารถหลุดออกจากการเกาะกุมของเธอได้
 "ริสา...บอกเรนดอลว่าเร่งทางเอฮาซานที...ฉันกลัวว่าหากปล่อยให้นางจมอยู่กับความหวาดกลัวนานกว่านี้หากตอนฉันไม่อยู่...นางจะเกิดอะฝันตราย" เขาออกคำสั่งให้แก่หญิงรับใช้ที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างๆเตียง
 "รับทราบค่ะ" ริสาค้อมกายน้อมรับคำสั่ง ก่อนจะรีบผละออกไปทันที
 " ผมจะให้สารน้ำทางหลอดเลือดดำแก่นางก่อนนะครับนางจะได้ฟื้นตัวเร็วๆเพราะนางก็อยู่ในภาวะจำศีลแบบนี้มานานกว่า13ชั่วโมงแล้ว หากร่างกายขาดสารอาหารนานกว่านี้จะแย่กว่าเดิม ผมแนะนำให้เตรียมซุปเอาไว้เผื่อนางตื่นขึ้นมาจะได้ทานทันทีครับ" คุณหมอแนะนำต่อ ไลอาห์พยักหน้ารับพลางมองร่างบางที่ตอนนี้ใบหน้าซับสีเลือดขึ้นมาบ้าง
 อัญชันรู้สึกว่าดวงตาที่เคยหนักๆของเธอนั้นเบาลงอย่างประหลาด หญิงสาวขยับกายบิดไปมาบนเตียงกว้างๆพลางกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับโสตประสาทตาให้เข้ากับแสงสลัวๆของโคมไฟ ร่างบางงัวเงียลุกขึ้นนั่งพลางมองไปรอบๆห้องอย่างงงๆ
 "ที่นี่ที่ไหน??" อัญชันพึมพัมกับตัวเองพลางขยับกายเดินโซเซไปยังประตูที่อยู่สุดปลายห้อง
 มือบางเขย่าประตูนั้นชั่วครู่ก่อนจะพบว่าเพียงแค่ดึงมันเบาๆบานประตูนั้นก็เปิดออก ร่างบางมองหาสวิสไฟจนทั่ว กว่าจะพบว่าเพียงแค่ก้าวเท้าเข้าไปข้างในนั้นไฟก็เปิดเองโดยอัตโนมัติ แต่สิ่งที่อัญชันตกใจจนตื่นเต็มตานั่นคือ ห้องนี้ที่เธอคิดว่าเป็นห้องน้ำนั้นกลับเป็นตู้เสื้อผ้าที่คนรวยๆมักจะมีกันทุกบ้านทว่า ห้องๆนี้กลับใหญ่โตราวกับว่าเป็นร้านเสื้อผ้าเสียมากกว่าจะเป็นตู้เสื้อผ้า บรรดาชุดสุดหรูเรียงรายไปจนสุดทางเดิน ตรงกลางห้องมีแท่น ที่ราวกับเป็นเวทีเล็กๆอยู่ กระจกสูงจรดเพดานเกือบจะรอบด้าน ผ้าม่านสีขาวระย้าตั้งแต่ฝ้าจรดเพดาน เครื่องประดับที่ระยิบระยับในตู้โชว์ และกระเป๋าหลากหลายใบ ราวกับว่าเธอหลุดเข้ามาในร้านขายเสื้อผ้าแบร์นดัง
 "อะไรเนี้ยะ!!! ฝันรึไง??" อัญชันอุทาน เธอมัวแต่ตื่นตาตื่นใจกับความตระการตาจนลืมดูทาง
 " โอ๊ย!!!เจ็บๆๆๆ!!!...อะไรเนี่ยะ!!!" นิ้วก้อยเจ้ากรรมเหมือนจะรู้งานดีมันเลยไปกระแทกกับกระเป๋าเดินทางของเธอที่ถูกวางเรียงอยู่ในตู้ ความเจ็บที่แล่นปราดเข้าสู่โสตประสาทนั้นบ่งบอกว่าเธอไม่ได้ฝันแน่นอน และความเจ็บนั้นก็เรียกสติให้เธอได้สำรวจตัวเองในกระจกได้ถี่ถ้วนด้วย
 ผมเผ้ายุ่งเหยิงเพราะพึ่งตื่นนอน ขี้ตาเกรอะขอบตา หน้ามันแผลบเพราะไม่ได้แต่งแต้มใดๆ คราบน้ำลายเขรอะที่มุมปาก มือบางยังคงมีร่องรอยของเข็มที่หมอเจาะให้น้ำเกลืออยู่ ชุดที่สวมก็เป็นผ้าลื่นๆเบาสบายสีขาวยาวถึงข้อเท้ายับยู่ยี่ อัญชันรีบตั้งสติตนเองให้มั่น ก่อนจะรีบค้นหาเสื้อผ้าของตนเองในกระเป๋าเดินทาง แต่เมื่อเธอเปิดดูกลับเห็นแค่กระเป๋าเปล่าเท่านั้น อัญชันมองดูรอบๆอีกครัังก็พบว่าข้าวของส่วนตัวของเธอถูกจัดเก็บเจ้าตู้เสื้อผ้านั้นอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว
 อัญชันใช้เวลาในห้องห้องนั้นเสียนานทีเดียว เธอพบว่าบานประตูกระจกที่สุดทางเดินด้านใน เป็นประตูเจ้าไปยังห้องอาบน้ำที่กว้างพอๆกับห้องนอนของเธอที่บ้านเกิด มีอ่างอาบน้ำอันใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่นๆ ทุกอย่างถูกตระเตรียมให้เธอได้สะดวกสบายในการใช้สอยทั้งหมด หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย อัญชันก็ราวกับว่าตนเองนั้นหายเหนื่อยราวกับปลิดทิ้ง ร่างบางเดินตัวปลิวกลับมายังเตียงที่นุ่มดุจปุยเมฆ พลางสำรวจห้องนี้อย่างถ้วนถี่ เฟอร์นิเจอร์หรูหราเพดานก็หรูหราอีกทั้งพรมที่พื้นก็โคตรหรูหรามาก ถัดจากเตียงหลังใหญ่ ก็เป็นประตูบานใหญ่ที่อัญชันพนันได้เลยว่านั่นคือทางไประเบียงแน่ๆ เพราะประตูห้องนั้นอยู่ข้างๆห้องน้ำแน่นอน เร็วเท่าความคิด หญิงสาวรีบผุดลุกขึ้นไปยังบานประตูบานนั้นก่อนจะเปิดมันออกไป
 " อะไรกันเนี่ยะ!!!!นี่ใช่บนโลกใบนี้แน่เหรอ!!!" ดวงตากลมเบิกโพลงด้วยความงามที่อยู่ตรงหน้า นอกระเบียงนั้นคือ สวนดอกไม้ที่ซ่อนกายอยู่ภายใต้ทางช้างเผือก ดวงดาวยามค่ำคืนนั้นงดงามเกินกว่าที่จะเป็นโลกแห่งความเป็นจริงได้ บ่อน้ำกลางสวนขนาดใหญ่โดดเด่นด้วยแสงไฟที่สาดส่อง มันช่างลงตัวและงดงามเข้ากันมาก แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือนอกกำแพงนั้น เป็นทะเลทรายที่สุดลูกหูลูกตา อัญชันไม่รู้ว่าตอนนี้เวลาเท่าไหร่แล้ว แต่แสงสีส้มจางๆที่ตัดกับผืนฟ้าสีกำมะหยี่นั้นมันดูงดงามราวกับหลงอยู่ในฝัน ร่างบางดื่มด่ำกับบรรยากาศนั้นเนิ่นนานโดยไม่รู้ว่าประตูห้องนอนถูกเปิดออก
 "คุณอัญ!!!ฟื้นแล้วหรือคะ!!"
 "แม่ตก!!หกกะได!!!" อัญชันอุทานเมื่อจู่ๆผู้ที่เข้ามานั้นตะโกนขึ้นมาอย่างดีอกดีใจ
 "ริสา!!!!ตกใจหมด!!!ดีนะที่ฉันไม่กระโดดลงระเบียงไป" อัญชันลูบอกป้อยๆพลางมองลงไปยังด้านล่างที่สูงเกือบเท่าตึกกสามชั้นได้
 "ขออภัยด้วยค่ะ...คุณรีบเข้ามาก่อนเถอะค่ะ...อากาศไกล้รุ่งของที่นี่หนาวมากนะคะ" ริสารีบวางถาดซุปอุ่นๆที่หอมกรุ่นลงบนโต๊ะไกล้ๆแล้วรีบคว้าผ้าคลุมที่วางพาดอยู่บนพนักเก้าอี้มาสวมให้ร่างบางที่ยืนอยู่นอกระเบียง
 "ไกล้รุ่ง....นี่จะเช้าแล้วหรือคะ!!!...นี่ฉันนอนไปนานแค่ไหนกัน!!!" อัญชันประหลาดใจ
 "ก็เกือบทั้งวันแหล่ะค่ะ...เข้ามาก่อนเถอะค่ะ...อีกเดี๋ยวค่อยไปดูพระอาทิตย์ขึ้นดีกว่า" ริสาประคองร่างบางนั้นเข้ามา ก่อนจะรีบปิดประตูระเบียง
 " เกือบทั้งวัน!!!มิน่าล่ะฉันหิวจนแทบจะกินช้างเข้าไปทั้งตัวอยู่แล้ว" อัญชันเดินไปนั่งยังโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลจากประตูห้องเท่าไหร่ กลิ่นหอมของอาหารดึงดูดเธอจนท้องที่ว่างเปล่าร้องเรียกหามัน
 "งั้นก็ทานซุปนี่ก่อนเถอะค่ะค่อยๆทานนะคะมันร้อน" ริสายกซุปที่ควันกรุ่นมาวางให้หญิงสาว อัญชันไม่ปฏิเสธที่จะรับมันด้วยความเต็มใจ ก่อนจะรีบตักซุปอุ่นๆนั้นเข้าปากอย่างหิวกระหาย
 "อร่อย!!! หอม กลมกล่อม กลิ่นนมก็นุ่มละมุน ไม่คาวเลย ใครทำเหรอริสา" อัญชันลิ้มรสซุปนั้นอย่างล้ำลึกราวกับจะหลุดลอยไปกับรสชาติที่ไม่เข้มแต่ก็ไม่อ่อนเกินไป
 " ท่านไลอาร์เป็นคนตุ๋นซุปนี้ด้วยตัวเองเลยนะคะ...เห็นบอกว่าหากคุณอัญตื่นมาจะได้ทานซุปอุ่นๆได้ตลอดเวลาค่ะ" ริสายิ้มละไม
 "หืมมมม...เห็นหน้าพี่แกโหดๆแบบนั้นทำอะไรแบบนี้เก่งเหมือนกันนะคะเนี่ยะ!! ฝีมือเทียบระดับเชฟสี่ดาวเลยค่ะ" อัญชันชมเปราะไม่ขาดปาก แต่นั่นก็เรียกเสียงหัวเราะจากหญิงสาวชาวฮาลันน่าร์ได้เป็นอย่างดี
 ถึงแม้ว่าเมืองฮาลันน่าร์จะเรียกความตื่นเต้นจากหญิงสาวต่างแดนขนาดไหนแต่เมื่อย่างเข้าวันที่สามที่อัญชันมาอยู่ที่แห่งนี้ กลับทำไห้เธอเบื่อเสียแล้ว ร่างบางนั่งหั่นพริกหยวกอย่างเบื่อๆจนอิลลาที่ได้รับหน้าที่ดูแลเธอสังเกตุเห็น
 "เบื่อเหรอคะคุณอัญ" หญิงสูงวัยที่มีใบหน้าโคตรใจดีถามเธอด้วยความอ่อนโยน
 "ใช่ค่ะป้าอิลลา...ถึงที่นี่จะมีอะไรไห้ทำมากมายแต่โทรศัพท์ก็ใช้ไม่ได้อินเทอร์เนตก็ไม่มี...น้องเบื่อจะแย่แล้ว...อยากกินส้มตำอ่ะ" อัญชันเขี่ยพริกหยวกเล่น เธอนึกถึงช่วงเวลาที่เธออยู่กับ เพียงจันทร์ และนภัทธา หากพวกเธอทั้งสามคนอยู่ด้วยกันต่อให้อยู่เบื่อๆแบบนี้ก็คงมีเรื่องให้สนุกอยู่ตลอดเวลา
 "โธ่...แม่ทูนหัวของอิลลา..อยู่ตัวคนเดียวในต่างแดนแบบนี้คงจะเหงาแย่!!!" อิลลาเอื้อมมือมาลูบมือบางปลอบใจ
 "มันก็ไม่เชิงแบบนั้นหรอกป้าอิลลา...ตัวคนเดียวแต่ไม่ได้อยู่คนเดียวต่างหาก...แต่ไม่เหงาเลยนะคะน้องมีป้าอิลลากับริสาแล้วก็เรนดอลอยู่ด้วยก็ไม่เหงาสักนิดเลยค่ะ...เพราะตอนที่อยู่ที่โน้นน้องก็ตัวคนเดียวไม่ต่างกับอยู่ที่นี่เลย" อัญชันตอบ แม้น้ำเสียงจะร่าเริงแต่ดวงตากลมนั้นเหงาอย่างเห็นได้ชัด
 ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่แม้จะไปไหนมาไหนก็ไม่มีใครห้ามหากมีริสากับเรนดอลตามไปด้วยแต่เธอก็ยังคงคิดถึงพี่ๆที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ยังไม่นับถึงบิดาของตนที่ถึงแม้จะสร้างปัญหาไห้เธอมากมายแต่ทั้งชีวิตเธอก็มีแค่พ่อคนเดียว เธอไม่อยู่แบบนี้พ่อของเธอจะอยู่ยังไงกินยังไงเธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้
 "คุณอัญ!!!ท่านไลอาร์กลับมาแล้วค่ะ!!" ริสาวิ่งมาบอกหญิงสาว
 "เหรอ!!!ป้าอิลลาน้องไปหาพี่ก่อนนะคะ" อัญชันรีบลุกขึ้น อาการเศร้าซึมเมื่อครู่หายไปในทันทีที่ได้ยินว่าชายหนุ่มกลับมาแล้วหลังจากที่หายหน้าหายตาไปตั้งแต่ที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในวันแรก เมื่อเธอสอบถาม ริสาก็ได้ความว่า พอชายหนุ่มตุ๋นซุปไห้เธอเสร็จแล้วก็รีบออกไปทำงานต่อทันที
 ร่างสูงก้าวข้ามธรณีคฤหาสน์เข้ามา สานตาสอดส่องหาร่างบางของอัญชันทันที แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถามไถ่อะไรอีก เขาก็มองเห็นเธอจากด้านในสุดของคฤหาสน์ ร่างบางเน่งน้อยที่เขาคอยเฝ้าถวิลหาทุกเช้าค่ำในชุดพื้นเมืองของที่นี่ช่างดูดีพอๆกับเดรสในค่ำคืนนั้นที่เขาได้พอเธอครั้งแรก รอยยิ้มแสนคนึงหาพริ้มพรายมาแต่ไกลทำเอาความเหน็ดเหนื่อยที่มีอยู่มลายหายไป
 "พี่!!" อัญชันร้องเรียกสองมือพนมไหว้สวยอย่างเคยชิน
 "ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ" เธอกล่าว ทำเอาเขาถึงกับค้างเติ่งไปด้วยไม่รู้จะทำยังไงต่อไปได้แต่ยืนมองร่างเล็กๆนั้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำเอาเหล่าข้ารับใช้และอาคันตุกะที่มาด้วยถึงกับส่ายหัว
 " เอ่อ...ยะ....ยินดี...." เขาละล่ำละลักตอบ
 "อะไรกันพี่...หากอยากจะรับไหว้พี่ก็แค่ทำอย่างนี้เท่านั้นค่ะ...นี่แบบนี้" อัญชันเข้าไปจับมือหนาๆที่ค้างราวกับหุ่นยนต์นั้นขึ้นมาประกบกันพลางหัวเราะร่าเริง ตอนนั้นเองที่หญิงสาวสังเกตุเห็น คนสองคนที่ยืนหัวเราะคิกคักอยู่ด้านหลัง อัญชันจึงสะดุดกึกแล้วถอยหลังไปอีกหลายก้าว
 "อะ...เอ่อ...นี่เชคซีร์อาร์กับพระชายารูรุส...พี่ชายกับพี่สะไภ้ผมเอง" ไลอาห์แนะนำ ยิ่งทำไห้อัญชันที่ตกใจอยู่แล้วยิ่งประหม่ามากกว่าเดิม
 "(เชค!!!พระชายา!!!ชิหอยแล้ว...เชื้อพระวงษ์!!)" อัญชันกรีดร้องในใจใบหน้านวลเริ่มแดงระเรื่อ...เธอไม่เคยทักทายเชื้อพระวงษ์ผู้สูงศักดิ์มาก่อนอีกทั้งอยู่ไกล้เพียงแค่ไม่กี่เมตรอีก หญิงสาวกระอึกกระอัก สักครู่ นึกขึ้นได้ว่าเคยถอนสายบัวทำความเคารพรูปเหมือนของในหลวงอยู่บ่อยๆ เธอเลยย่อกายคำนับทั้งสองทันทีที่ตั้งสติได้
 "ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...ตามสบายเถอะมิสอัญชันข้าว่าท่านเป็นตัวของท่านเองนั่นแหล่ะดีแล้ว" เชคหนุ่มหัวเราะชอบใจกับท่าทางของหญิงสาว
 "เชิญท่านพี่กับพระชายาด้านในเถอะพะยะค่ะ...." ไลอาห์ผายมือเชิญแขก พร้อมกับเข้าไปจูงมืออัญชันให้เดินตามเขาไปด้วย
 "เดี๋ยวๆๆๆ...พี่...ไม่สิ...ท่าน...เดี๋ยวๆๆๆ" อัญชันเดินแกมวิ่งเพราะร่างสูงนั้นก้าวเร็วจนเธอตามเกือบไม่ทัน
 " โอ๊ย!!!" เธอร้องเมื่อจู่ๆร่างสูงนั้นก็หยุดเอาเสียดื้อๆทำเอาเธอเบรกไม่อยู่จนกระแทกเข้ากับแผ่นหลังของเขา
 "ขอโทษๆคุณเจ็บไหม??" เขาเริ่มรู้สึกผิดที่ลากเธอออกมา
 "อะไรเนี้ยะ!!!" อัญชันเริ่มหงุดหงิด
 "ผมขอโทษ...แต่ผมระแวงสายตาที่ท่านพี่ซีอาร์มองคุณ...ผมกลัวว่าเขาจะขอคุณไปเป็นหนึ่งในฮาเร็มของเขา" ไลอาร์ ละล่ำละลักพูดพลางสำรวจมองจมูกของอัญชันที่เริ่มจะแดงเพราะแรงชนเมื่อครู่
 "ก่อนจะห่วงเรื่องนั้นช่วยห่วงว่าฉันต้องทำยังไงดีกว่าค่ะ...นั่นเชื้อพระวงษ์นะคะ!!!คุณเป็นน้องชายของเขาคุณเองก็..."
 "ไม่ต้องห่วงหรอกครับ...ถึงยังไงผมก็ไม่ใช่เชื้อพระวงษ์อยู่แล้ว...คุณลืมแล้วเหรอครับผมเป็นคริตส์เตียนคนนอกศาสนาอน่างผมเป็นเชื้อพระวงษ์ไม่ได้หรอกครับ...ผมก็คนธรรมดาแบบคุณนั่นแหล่ะ...ประคบนี่ไว้นะ" เขายื่นผ้าเช็ดหน้าอุ่นๆที่ข้ารับใช้ยื่นให้เพื่อให้เขาอุ่นมือยามที่กลับจากข้างนอก
 "...ค่ะ....แล้วที่เมื่อกี้พี่ชายคุณพูดเขาว่าอะไรเหรอคะเห็นหัวเราะเสียเสียงดังคงไม่ใช่ไม่พอใจฉันหรอกนะคะฉันจะต้องโทษฐานหมิ่นเบื้องสูงไหมคะ" อัญชันรับผ้าผืนนั้นมาประคบจมูก พลางถามข้อสงสัยที่เธอกังวลมาตั้งแต่เมื่อครู่
 " ไม่หรอก...ท่านพี่ท่านบอกว่าเชิญคุณตามสบายเป็นตัวของตัวเองน่ารักดี" เขาไม่พลาดโอกาศที่จะหยอดคำหวานไห้หญิงสาว
 "เหรอ....ไม่น่าจะใช่มั้ง...ดูท่าทางคุณไม่น่าไว้ใจเลย" อัญชันนิ่วหน้าสงสัย เขายื่นหน้ามาไกล้ๆเธอพลางทำหน้าทะเล้นใส่
 "ผมออกจะน่าไว้ใจนะครับ" เขาพูด ท่าทีน่าหมั่นใส้ หญิงสาวจึงจัดการหยิกจมูกที่โด่งเป็นสันนั้นเข้าเสียหนึ่งทีข้อหามั่นหน้า
 "โอ๊ย!!!!นี่คุณ!!!เจ็บนะ!!!" เขาร้องเสียงหลงไม่คิดว่าหญิงสาวจะกล้าทำร้ายเขา
 " ข้อหามั่นหน้าค่ะ....ฉันจะไปช่วยป้าอิลลาเตรียมชา...คุณไปรับแขกเถอะ...น่าโมโหเสียจริง" อัญชัน สะบัดกายจะเดินหนีเพราะหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นตึกตักน่าโมโห ทว่าอ้อมแขนแกร่งกลับคว้าตัวเธอเอาไว้แนบอก
 " ปะ...ปล่อยนะคะ!!" อัญชันดิ้นคลุกคลักอยู่ในอ้อมแขนแกร่งนั้นถึงแม้อ้อมแขนนั้ดจะรัดกายเธอเอาไว้แน่น แต่น่าแปลกที่อัญชันไม่ได้รู้สึกกลัวเหมือนแต่ก่อน
 "ไหนบอกว่าจะเรียกพี่ไง...น่าน้อยใจจัง" เขาหยอกพลางคลายอ้อมกอดนั้นลงด้วยความกลัวว่าเธอจะมีอาการแพนิคกำเริบอีก
 " ถ้าปล่อยจะเรียกค่ะ" อัญชันยืนกราน อ้อมแขนแกร่งนั้นยอมปล่อยเธออย่างเสียดาย
 "ว่าง่ายดีนะคะ..พี่" อัญชันรีบสะบัดกายหนี ด้วยหัวใจที่เต้นโครมครามราวกับหัวใจที่อยู่ในอกจะออกมาเริงระบำอยู่ข้างนอก ใบหน้าของเธอร้อนพะผ่าวจนเวียนหัว กรุ่นไอของชายหนุ่มยังติดอยู่ตรงปลายจมูกอยู่เลย
 "ตั้งสติยัยอัญ....มันเป็น...งาน...อีกสามเดือนก็จรลีแล้ว...เขาหยอกเล่นเฉยๆ...เขาหยอกเล่น!!" อัญชันหยิกแก้มตนเองพลางปลอบประโลมหัวใจที่พองโตของตนให้นิ่งสงบ ถึงแม้ลึกๆจะรู้สึกเจ็บปวดก็ตาม


สนามบินนานาชาติสุลต่านฮาซานุดดินตั้งอยู่ในระยะ 12 กม. จากตัวเมือง มากัสซาร์ ดั้งนั้น การเดินทางจากท่าเรือผ่านตัวเมืองและไปสู่สนามบินนั้นใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่นัก อัญชันรู้สึกเวลามันผ่านไปเนิบช้าเพราะตอนนี้เธอกลับรู้สึกอึดอัดที่จะสนทนากับชายหนุ่มเพราะการสบตากับเขาเมื่อครู่ ใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นโครมคราวเสียงดังทำเอาหน้าขายหน้าไปเสียหมด
 "คุณอึดอัดเหรอ??" ชายหนุ่มถามทำลายความเงียบ เขาไม่ชอบที่เธอเงียบแบบนี้มันทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบๆที่กระดองใจทะแม่งมะแม่ง
 " เปล่าค่ะ...ฉันลืมตัวไปว่าฉันเป็นลูกจ้างคุณ...เลยล่วงเกินไปมาก..ต้องขอโทษด้วยนะคะ" อัญชันหันไปย้ำสถานะที่จุกอยู่ตรงอกเพื่อให้ตนเองรู้สึกตัวว่าตนเป็นเพียงลูกจ้างเท่านั้น
 "ผมไม่ถือหรอกคุณอัญ...ผมว่าเราควรมาตกลงกันใหม่จะดีกว่านะ" เขาขมวดคิ้วคมเข้มแทบจะผูกโบว์อยู่กลางหน้าผาก
 "คะ???" อัญชันทำหน้างงทว่าสายตาดุจแม่กวางน้อยของเธอกลับเลือบไปเห็นโดมสนามบินอันมหึมาตรงหน้านั้นทำให้เธอตื่นเต้นมากกว่าคำพูดจริงจังของชายหนุ่มเสียอีก
 "เดี๋ยวค่อยคุยก็ได้ครับ..." เขาถอนหายใจพลางยิ้มกับดวงตาที่ประกายวาวของหญิงสาว...เธอเปลี่ยนอารมณ์ได้ตามใจตนเองทั้งๆที่เมื่อครู่ยังทำเหมือนมันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอยู่เลย
 อัญชันไม่เคยขึ้นเครื่องบินมาก่อนในชีวิตเพราะค่าเดินทางที่แพงเกินกว่าคนธรรมดาอย่างเธอจะไขว่คว้าเอื้อมถึงยิ่งเป็นเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวที่เธอกำลังก้าวขาขึ้นไปเหยียบในขณะนี้แล้วยิ่งทำให้หญิงสาวตื่นเต้นจนขานั้นสั่นแทบก้าวไม่ออก แอร์โฮตส์เตสส่วนตัวนั้นไม่ได้ใส่ชุดเหมือนที่เธอเคยเห็นในทีวีแต่จะสวมชุดเมดสีดำยาวปกปิดทุกส่วนและคลุมผ้าคลุมผมที่เรียกว่าฮิญาบตามหลักศาสนาที่ตนเองนับถืออยู่
 " พี่...แคว้นฮาลันที่ว่านี่อยู่แถวไหนเหรอคะ" อัญชันถามเมื่อเธอนั่งที่พร้อมคาดเข็มขัดเรียบร้อยแล้ว
 " แคว้นฮาลันเป็นแคว้นเล็กๆที่อยู่แถบทะเลทรายจอร์แดน มันไม่ได้อยู่ในแผนที่หรอกเพราะเป็นเมืองใหม่ที่ก่อตั้งมาไม่นานนี้เอง ทุกคนที่นั่นส่วนใหญ่จะนับถือศาสนาอิสลามและคริตส์ แคว้นของเราไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมาย ท่านเชคเลยไม่เข้มงวดในเรื่องศาสนาที่ประชาชนนับถือเหมือนที่อื่น" เขาอธิบาย เสียยาวยืดให้ร่างบางที่ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่ ภูมิทัศน์ที่เป็นผืนดินค่อยๆปรับเปลี่ยนเป็นท้องฟ้า บ้านเมืองที่เคยดูใหญ่โตก็เริ่มเล็กจิ๋วลงจนเห็นเมืองใหญ่ๆเล็กเท่ารูปภาพในแผ่นเดียว
 " เอ๊ะ!!!แบบนี้มันไม่ต้องอ้อมโลกเลยเหรอคะ...ทำไมเราไม่ขึ้นท่าที่อินเดียแทนที่จะอ้อมมาอีกฝั่งอย่างอินโดนีเซียล่ะคะ" อัญชันถาม เมื่อเธอนึกขึ้นได้ว่า ระหว่างอินเดียและอินโดนีเซียนั้นอยู่คนละฝากฝั่งที่เธอเริ่มต้นขึ้นเรือมา
 " เพราะ st. maraya มีเส้นทางเดินเรือจากคาบสมุทรอันดามัน ผ่านมาเลย์และสิงคโปร์ เพื่อมาเทียบท่าที่อินโดนีเซีย...ก่อนขึ้นเรือคุณน่าจะได้รู้แล้วนะ..." เขาสงสัย
 " ฉันรู้ค่ะว่าปลายทางของst.marayaอยู่ที่ อินโดนีเซียแต่ไม่ได้รู้แน่ชัดว่าเส้นทางเรือผ่านทางใดได้บ้าง เพราะตอนที่ฉันสติแตกความทรงจำบางส่วนมันขาดๆหายๆไป" อัญชันให้เหตุผล อาการแพนิคที่เธอเป็นนั้นดูเหมือนจะกระทบกระเทือนถึงความทรงจำบางช่วงบางตอนของเธอ ทำให้เธอชอบที่จะเหม่อมองไปยังที่ไกลๆบ่อยๆ
 "ผมขออนุญาติถามได้ไหมครับ...อะไรที่ทำให้คุณเป็นได้ถึงขนาดนี้" เขาถาม หญิงสาวไม่ได้ตอบอะไรเธอได้แต่นั่งเงียบๆเหม่อมองท้องฟ้าสีฟ้าและก้อนเมฆสีขาวขุ่นที่ลอยอยู่ด้านนอกหน้าต่าง
 " ตอนเด็กๆฉัน...มีเรื่องให้ต้องหวาดระแวงเยอะค่ะ...มันติดตรึงอยู่ข้างในนี้แม้ว่าฉันจะพยายามลืมมันแค่ไหนแต่ความหวาดกลัวมันก็หลอกหลอนฉันเสียทุกครั้ง..." ดวงตาที่เคยเปล่งประกายอ่อนแสงลงจนทำให้ใบหน้าที่เคยร่าเริงเศร้าสลด
 "ผมเองก็เคยมีความหวาดกลัวนั้นครับ...พ่อของผมเป็นผู้มีอิทธิพลมากท่านมีภรรยาเยอะมากจนตั้งฮาเร็มได้เลยมั้ง...ผมเป็นบุตรชายคนที่สามของภรรยานอกสมรส เลยถูกกระทำย่ำยีต่างๆจากบรรดาญาติพี่น้องบ่อยๆจนบางครั้งก็ทำให้ผมกลัว...ที่จะเชื่อใจใครง่ายๆเหมือนกันครับ" เขาเล่าระบายออกมา ไลอาห์สงสัยในตัวเองว่าเรื่องแบบนี้ทำไมเขาจึงวางใจที่จะเล่าให้หญิงสาวที่พึ่งรู้จักกันเพียงไม่ถึงสิบวันได้รู้เรื่องของเขานัก แต่ความรู้สึกโล่งใจที่ได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นใจมาตลอดสามสิบปีออกมากลับทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
 " ไม่เป็นไรนะคะพี่...พี่ฟ้า...พี่สาวของฉันเคยบอกกับฉันว่า ไม่มีใครในโลกนี้มีความสุขสมหวังทุกคนหรอกค่ะทุกที่มีความทุกข์ เลยเป็นเหตุของการเกิดทุกข์ขึ้นหนทางที่จะดับทุกข์นั้นคือการปล่อยวางเหตุของการเกิดทุกข์ ไม่อย่างนั้นคุณก็จะจมอยู่กับเหตุแห่งทุกข์นั้นจนไม่อาจใช้ชีวิตอยู่ต่อไปอย่างมีความสุขได้....แต่เรื่องน่ากลัวบางเรื่องที่มันตรึงอยู่ในใจของคุณมันไม่สามารถลบออกไปได้ง่ายๆ...นอกเสียจาก..ต้องใช้เวลาเท่านั้นค่ะ" อัญชันปลอบประโลม คำพูดของเธอนั้นราวกับหยดน้ำที่รินลงบนทรายจนชุ่มฉ่ำราวกับเม็ดฝนเม็ดแรกที่หยดลงบนผืนดิน ชายหนุ่มแย้มยิ้มออกมาจนกว้าง มือหนาลูบหัวทุยของหญิงสาวนั้นอย่างอ่อนโยน
 "ดูสิ...ผมแค่อยากจะปลอบเธอ...กลับให้เธอตอบมาปลอบผมได้...ขอบคุณนะคุณอัญ" เขากล่าวขอบคุณด้วยใจทั้งหมดที่มี เขารู้ตัวเสียทีว่าสิ่งที่ทำให้เขาอยากเก็บร่างบางๆนี้ไว้ข้างๆกายก็คือความรักที่ไม่อาจจะบรรยายออกมาได้นั่นเอง
 " ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่...ฉันไม่ได้ใจดำถึงขนาดปล่อยให้คนๆหนึ่งต้องวนลูปอยู่กับอดีตซ้ำๆแบบพี่อยู่ด้วยตัวคนเดียวก็เท่านั้น ขนาดฉันยังมีพี่ดาวกับพี่ฟ้า พี่เองก็มีฉันเท่านั้นเอง....ว่าแต่งานที่พี่ต้องการให้ฉันทำ...ต้องทำยังไงบ้างคะคงไม่ใช่แค่อยู่ข้างๆพี่เท่านั่นใช่ไหม...ค่าจ้างมากขนาดนี้ฉันว่ามันไม่คุ้มออก" อัญชันขมวดคิ้วเมื่อนึกถึงจำนวนเงิน6หลักที่ถูกโอนเข้าบัญชีเธอเมือวานก่อน
 " ผมพูดไม่ผิดหรอก...แค่คุณอยู่ข้างๆผมคอยปลอบผมแบบนี้ก็พอแล้ว" เขาตอบพลางขยับกายพิงผนักพิงเก้าอี้นุ่มสุดหรูบนเครื่อง
 " เอ๊ะ...ทำไมคุณไม่ให้แฟนคุณทำเรื่องแบบนี้ให้ล่ะคะ...เอ๊ะ!!" ดวงตากลมเบิกโพลง พวงแก้มใสๆซับเลือดฟาดราวกับลูกตำลึงสุก
 " ก็คุณไง...คนทำหน้าที่แฟน.."
 "ห๊ะ!!!...ฉันเนี่ยะนะ!!!"
 "ใช่...!!! "
 "ไม่ไหวมั้งคะ...เด็กกะโปโลแบบฉันจะทำหน้าที่แบบนี้ฉันไม่โดนบรรดาแฟนคุณรุมทึ้งตายหรือคะ...ถึงฉันจะกล้าต่อยมิสซูซี่แต่หากมากันเป็นฝูงๆก็วิ่งอย่างเดียวนะคะ" อัญชันเลิ่กลัก นึกภาพตนเองโดนกลุ่มสาวๆของชายหนุ่มรุมทึ้งอย่างสยดสยองจนขนลุกเกรียว
 " ฮ่า...ฮ่า...ฮ่าาา คุณอัญนี่ตลกดีนะครับ...ผมยังไม่มีแฟนหรอกครับ...เอาตามตรง...ตอนแรกผมกะจะจีบคุณตามปกติอยู่หรอก...แต่เเม่แมวป่าอย่างคุณคงกระโดดกัดคอผมจนตายก่อนที่จะปฏิเสธเสียด้วยซ้ำ" ไลอาห์หัวเราะลั่นจนทำเอาเหล่าบอดีการ์ดและพนักงานตกอกตกใจ เจ้านายที่เป็นพวกไร้ความรู้สึกแบบนั้นของเขาหัวเราะจนตัวโยนขนาดนั้น....เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!!!
 "แต่คุณหลอกฉัน...หลอกพี่ดาว!!!...เอาเรื่องเดินแบบมาอ้างเอาเรื่องงานมาเอี่ยว...เพียงแค่จะจีบฉันเนี่ยะนะคะ!!!....น่าขนลุก!!!...พี่ฟ้าพูดตรงเผงทุกอย่างเลย!!!" อัญชันเริ่มจะกลัวชายหนุ่มตรงหน้าขึ้นมาอีกครั้ง...แต่เมื่อมองๆดูดวงตาที่มากเล่ห์ของเขาก็อดที่จะใจอ่อนให้เขาไม่ได้
 "ฉันไม่ตกลงหรอกนะคะ...ฉันจะทำงานตามที่ตกลงไว้ตั้งแต่เเรกเท่านั้นค่ะ...เพราะฉันไม่รู้จักคุณมากพอที่จะตกลงอะไรแบบนั้น...คุณไม่ต้องมายิ้มเลยนะคะ...น่าตีให้ตายนัก...สาธุ!!!ให้พระลงโทษ!!!" อัญชันยกมือท่วมหัว
 "ผมเป็นคริตส์ครับ" เขายอกย้อน
 " ให้พระเจ้าลงโทษ!!" อัญชันไม่ยอมแพ้ยอกย้อนกลับ ท่าทางของเธอยิ่งทำให้เขารู้สึกมีความสุขมากจนอดที่จะหัวเราร่าออกมาไม่ได้
 "ขำอะไรคะ...เงียบเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!ถ้าไม่เงียบฉันไม่เรียกพี่นะคะ" อัญชันขู่พลางใช้กำปั้นน้อยๆทุบเข้ากับต้นแขนล่ำๆของชายหนุ่ม เขาไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิดหรอกแต่ก็เสแสร้งว่าเจ็บเพื่อเอาใจหญิงสาวก็เท่านั้น
 "เห้ย!!!ไม่ได้สิคุณ!!!ผมจ้างคุณให้เรียกว่าพี่แล้วอย่าเบี้ยวสิคุณขี้โกงนี่" เขาหยอกเย้าหญิงสาว
 "คุณนั่นแหล่ะที่ขี้โกงขี้โกหก...อ๊ะ!!!ฉันไม่คืนให้หรอกนะเพราะซูซี่แฟนคุณผลักฉันล้มจนเจ็บ..ถือว่าเป็นค่ารักษาพยาบาล..ชิส์" อัญชันถมึงตากลมๆนั้นใส่ พลางทำแก้มป่องเง้างอนชายหนุ่มที่ยังคงเหย้าแหย่หญิงสาวอยู่
 "คุณงอนหรอ....ไม่เอาน่าไม่งอนๆ" เขาง้อ
 เสียงกระเซ้าเหย้าแหย่ของหนุ่มสาวหยอกเอินกันผ่าน่านฟ้าที่เจ้านกเหล็กลำยักษ์กำลังบินพาดผ่านอยู่ ภายในเครื่องบินลำกระทัดรัดรู้สึกจะคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายความร่าเริงของสองหนุ่มสาว ทำเอาบอดี้การ์ดและข้ารับใช้ต่างรู้สึกมีความสุขไปด้วย
 "ริสา...นายท่านไปหานายหญิงที่น่ารักเท่าฟ้าแบบนี้ได้ที่ไหนกัน...ฉันรับใช้นายท่านมาตั้งแต่นายท่านสิบกว่าขวบยังไม่เคยเห็นนายท่านเสียอาการเท่านี้มาก่อนเลย" เรนดอลถามพลางเหลือบมองไปยังสองคนที่กระเซ้าแหย่กันไปมา
 "เรนดอล!!!เรื่องของเจ้านายน่า"ริสาที่ยิ้มไปกับทั้งคู่หันมาดุชายหนุ่มข้างๆแต่ตัวเองก็อมยิ้มไม่หุบเหมือนกัน
 "ฉันก็คิดแบบเรนดอลนะริสา...นายหญิงคนเก่าของนายท่านไม่เห็นมีใครทำให้นายท่านเป็นแบบนี้มาก่อน" เอเลนออกความเห็น
 " ใช่...แต่นายท่านมีความสุขก็ดีแล้วไม่ใช่รึ ห่วงแต่ว่ามิสซูซี่จะไปฟ้องอะไรท่านเชคและพระชายาอีกหรือเปล่า...ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย" เซนซิลพูด คำพูดของเขาทำเอาทั้งสี่คนเงียบลง
 "เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะเซนซิล...ให้นายท่านได้มีความสุขบ้างเถอะถึงเวลานั้นค่อยว่ากันอีกที" เอเลนพูด พลางหันไปมองสองคนที่ยังนั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงราวกับคนรักที่รักกันมาเสียเนิ่นนาน