บทที่ 4 จดหมายลับ
กลิ่นยาสมุนไพรต้มคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงหรงฝู
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเข้าไปในห้องโถงหรงฝูพร้อมกับซื่อซู ได้กลิ่นยาสมุนไพรอันหอมหวนก็อดไม่ได้ที่จะย่นคิ้ว
ซื่อซูชะงักเท้า เอียงศีรษะเล็กน้อยก่อนจะอธิบายเสียงเบาว่า “ตั้งแต่สองเดือนก่อนที่คุณชายได้รับกระดาษจดหมายของคุณหนู บังเอิญว่าในตอนนั้นผู้เฒ่าโหวเองก็อยู่กับคุณชายด้วยเช่นกัน เมื่อได้อ่านจดหมายแล้วก็ล้มป่วยตั้งแต่ตอนนั้นขอรับ”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวามีปฏิกิริยาทันที ที่แท้ท่านปู่ของนางป่วยเพราะจดหมายที่นางส่งมานี่เอง
“ซื่อซู เจ้าไม่ได้ปรนนิบัติรับใช้คุณชายอยู่ที่ศาลาไห่ถังหรือ? มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วคนผู้นี้คือเป็น…” สตรีผู้หญิงที่สวมชุดแม่ครัวอายุประมาณสี่สิบปีเดินออกมาจากในห้อง เห็นซื่อซูและเด็กรับใช้ผิวคล้ำสุดๆ ข้างหลังเขาก็อดไม่ได้ที่จะไม่ไว้วางใจ
ซื่อซูมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าหลังบ้านไม่มีใครใครจึงเอ่ยด้วยเสียงเบาๆ “ท่านป้าอาฝู ท่านนี้คือ…”
“อ๋อ ข้ารู้แล้ว ได้ยินคนที่อยู่หน้าบ้านพูดว่านายพลแม่ทัพอู่เว่ยแห่งกองทัพป้องกันพรมแดนม่อเป่ยจัดคนมาส่งสินค้าฉลองของขวัญปีใหม่ให้กับจวนของพวกเรา คนที่ส่งมาเป็นเด็กรับใช้ หรือจะเป็นเขา?” อาฝูป้าฝูพูดขัดขึ้นมา
ซื่อซูเหมือนถูกโดนตอกหน้าหงาย มองไปยังเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาอย่างยากลำบากเล็กน้อย
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายิ้มรับ ก้าวออกไปข้างหน้ากล่าวอย่างเคารพนบนอบว่า “ใช่ขอรับ!”
“นายท่านผู้เฒ่าโหวเพิ่งจะสั่งให้ข้าไปพาคนหน้าบ้านมาพบ เขาอยากจะถามอะไรสักหน่อย ประจวบเหมาะที่เจ้ามาพอดี” อาฝูป้าฝูยิ้ม ยื่นมือไปเลิกผ้าม่านออกพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนกับคนข้างในว่า “นายท่านผู้เฒ่าเจ้าคะโหว คนที่ท่านอยากเจอมาแล้วเจ้าค่ะ”
“ให้เขาเข้ามา!” เสียงของคนชขราดังออกมาจากข้างใน
อาฝูป้าฝูแสดงทีท่าให้เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเข้าไปในห้อง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาจัดเสื้อให้เรียบร้อยก่อนจะเข้าไป
ภายในห้องมืดสลัวกลิ่นยาสมุนไพรต้มโชยเตะจมูก เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเหมือนถูกรมควันจนมึนเล็กน้อยก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาอุดจมูก เครื่องเรือนในห้องยังเหมือนเดิมอย่างตอนที่นางจากมา บนเตียงมีผู้เฒ่าที่ผอมเหลือแต่กระดูกนอนอยู่ ถ้าหากไม่ใช่เพราะใบหน้าที่น่าเกรงขามนั้น นางเกือบจะจำไม่ได้ว่านี่คือท่านปู่ผู้มีใบหน้าอิ่มเอิบด้วยความสุขและอากัปกริยาสง่างามเมื่อแปดปีก่อนท่านนั้น
มนุษย์แก่ไปตามกาลเวลาจริงๆ
“คุกเข่า!” จงหย่งโหวน้ำเสียงเกรี้ยวกราด
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาแอบถอนหายใจครู่หนึ่ง ผู้เฒ่าท่านนี้ยังมีท่าทีไม่ชอบใจเหมือนกับเมื่อก่อน นางไม่ได้สนใจเขา อีกทั้งยังเดินไปเปิดม่านที่หน้าต่างเพื่อให้อากาศอันสะอาดสดชื่นพัดเข้ามาระบายกลิ่นยาสมุนไพรที่เตะจมูกนี้ออกไป นางหันหลังกลับมา ยืนอยู่หน้าหน้าต่างพลางมองชายชราที่อยู่บนเตียงอย่างเงียบๆ
“เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ” ใบหน้าของจงหย่งโหวแสดงถึงความไม่พอใจ
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาถอนหายใจ ดึงแขนเสื้อเผยให้เห็นหลังมือทั้งสองข้าง และก็ก้มลงดึงขากางเกงเผยให้เห็นหัวเข่าสีตัดกันสีทั้งสองข้าง หลังจากนั้นก็ยืนในที่ค่อนข้างแสงสว่างเล็กน้อยที่มีแสงสว่างกำลังดี
ข้อศอกทั้งสองข้างมีรอยถลอก ที่หัวเข่ามีคราบเลือดติดอยู่ดูสาหัสกว่าบริเวณแขน
จงหย่งโหวที่เดิมทีนอนตะแคงอยู่ก็ลุกขึ้นนั่งหลังตรงทันที หัวคิ้วขมวดอย่างรุนแรง “ไปโดนอะไรมา”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาปล่อยแขนเสื้อและขากางเกง เดินไปรินชาแก้วหนึ่งให้ตัวเองที่โต๊ะข้างๆ แล้วนั่งบนเก้าอี้ จากนั้นก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นหน้าโรงเตี๊ยมให้ฟังอย่างง่ายๆ รอบหนึ่ง เล่าจบ ก็กล่าวกับจงหย่งโหวอย่างน้อยใจว่า “ไม่ใช่ว่าหลานสาวท่านไม่กตัญญูถึงไม่คุกเข่าน้อมคำนับท่าน แท้จริงเป็นเพราะวันนี้ไม่อยากทรมานหัวเข่าคู่นี้อีกแล้ว หากไม่ดูแลให้ดี ไม่แน่ว่าขาทั้งสองข้างอาจเดินไม่ได้อีก”
จงหย่งโหวได้ยินก็โกรธมาก “ถ้าอย่างนั้นเจ้ามัวชักช้าอะไรอยู่ ยังไม่รีบเชิญหมอหลวงมาอีก”
“วันนี้ข้าอยู่ในสภาพนี้จะมีปัญญาไปเชิญหมอหลวงได้อย่างไร เปิดโปงฐานะของตัวเองคงไม่ดีแน่” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตอบ
จงหย่งโหวขมวดคิ้วถลึงตามองด้วยความโกรธอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าจากไปแปดปีนี้ วันนี้เพิ่งจะรู้หรือว่าเปิดโปงฐานะของตัวเองไม่ดี”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายิ้ม จากไปแปดปีแต่ท่านปู่ของนางก็ยังเหมือนเดิม พี่ชายของนางก็ยังเหมือนเดิม ทั้งหมดยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ในใจนางรู้สึกผ่อนคลายอย่างไม่ได้นึกถึงมาก่อน และไม่อยากให้เขากังวลใจอีกต่อไป “ท่านปู่วางใจเถอะ ข้ารู้วิชาแพทย์มานิดหน่อย วิธีพันแผลไม่ยาก เดี๋ยวพวกเราคุยจบข้าค่อยพันแผลอย่างง่ายๆ ก็ดีขึ้นแล้ว”
หย่งจงโหวได้ยิน สีหน้าแห่งความโกรธขุ่นเคืองก็ค่อยๆ คลายลง แต่น้ำเสียงยังแข็งกร้าวเหมือนเดิม “อย่าเอาตัวไปเสี่ยงไม่เข้าเรื่อง ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นบุตรสาวของตระกูล ต่อไปก็ต้องแต่งงาน หากมีรอยแผลเป็นจะทำอย่างไร” พูดจบก็พูดกับคนที่อยู่ข้างนอกว่า “อาฝูป้าฝู เอากล่องยาของข้าเข้ามาหน่อย”
อาฝูป้าฝูที่อยู่ข้างนอกขานรับ หยิบเอากล่องยาเดินเข้ามาข้างใน
จงหย่งโหวแสดงทีท่าให้ส่งให้เซี่ยฟางซูฮว๋าหวา
อาฝูป้าฝูยื่นกล่องยาให้เซี่ยฟางซูฮว๋าหวา พิจารณานางครู่หนึ่งพลันยิ้มออกมาและกล่าวเสียงเบาๆ ว่า “พอคุณหนูเดินเข้ามา ข้าก็รู้สึกได้ว่าเป็นท่าน แต่ก็ไม่กล้ายืนยันมั่วซั่ว แปดปีแล้ว นายท่านผู้เฒ่าโหวและคุณชายต่างเป็นห่วงคุณหนูทุกวัน วันนี้ท่านกลับมาก็ดีแล้ว”
“หลายปีนี้ลำบากอาฝูป้าฝูต้องช่วยดูแลท่านปู่แล้ว” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายิ้มน้อยๆ
อาฝูป้าฝูแสดงสีหน้าอบอุ่นพลางส่ายหัวพัลวัน ก่อนจะยิ้มตาหยีแล้วเดินออกไป
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเปิดกล่องยาเพื่อพันแผลให้ตัวเอง ฝีมือของนางคล่องแคล่วราวกับพันแผลแบบนี้มาร้อยครั้งพันครั้ง ไม่นานก็พันแผลเสร็จ
จงหย่งโหวมองดูทุกขั้นตอน ไฟแห่งความโกรธในใจก็หมดไปในทันที รอจนนางพันแผลเสร็จน้ำเสียงก็อ่อนโยนขึ้นมาก “หลายปีมานี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ลำบากมามากสินะ”
“ไม่มีอะไรมาก ท่านปู่ท่านก็รู้ ปีนั้นข้าแฝงตัวเข้าไปในกองทัพลับที่ถูกเลือกโดยราชสำนักและก็ถูกส่งไปยังเขาไร้นาม ที่นั่นเป็นอย่างไรข้าไม่จำเป็นต้องพูดท่านปู่ก็รู้ดีอยู่แล้ว พวกโหดเหี้ยมมีหน้ามีตา พวกที่แข็งแกร่งเป็นตัวสร้างสีสัน เป็นเพียงสถานที่ที่ผู้อ่อนแอเป็นผู้ถูกล่า ส่วนผู้ที่แข็งแกร่งเป็นผู้ล่าก็เท่านั้น ถ้าไม่อยากตายก็ทำได้เพียงพยายามเรียนรู้สิ่งต่างๆ อย่างกสุดกำลัง และต้องเก่งกว่าคนอื่น หากถูกเลือกให้เป็นที่หนึ่งก็ไม่มีใครกล้ายั่วโมโห ใช้ชีวิตแบบนี้ทุกวันก็ผ่านมาได้ ไม่ได้ลำบากมากนัก” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตอบอย่างสบายๆ
“เจ้าเป็นคุณหนูของจวนโหว ใช้ชีวิตกินอยู่อย่างสุขสบายก็ได้แท้ๆ แต่กลับตั้งใจไปเผชิญหน้ากับความยากลำบาก!” จงหย่งโหวมองลึกเข้าไปในตานาง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาดีดขอบถ้วยชาพลางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “ท่านปู่ยังจำได้หรือไม่ว่าพ่อแม่ของข้าตายอย่างไร ร่างกายของพี่ชายมีปัญหาได้อย่างไร”
จงหย่งโหวตัวสั่น “แน่นอนว่าไม่ลืม”
“เพราะแบบนั้นแหละ!” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวากล่าวอย่างเย็นชาว่า “ท่านคือจงหย่งโหว ท่านพี่เป็นซื่อจื่อ*[footnoteRef:1] ทุกคนต่างไม่มีทางที่จะออกไปจากเมืองหลวงได้อย่างเงียบๆ เรื่องบางอย่างมีเพียงข้าที่ทำได้ สายเลือดจงหย่งโหวของพวกเราเหลือเพียงแค่ท่านพี่กับข้าแล้ว ข้าไม่สามารถให้จวนจงหย่งโหวสูญสลายไปได้” [1: ]
จงหย่งโหวสงบลงเงียบไปชั่วขณะทันที
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาไม่ได้พูดอะไรอีก บรรยากาศภายในห้องเงียบเหงาขึ้นเล็กน้อย
ไม่นาน จงหย่งโหวก็ถอนหายใจออกมา “ตอนนั้นเจ้าเพิ่งจะเจ็ดขวบแต่กลับมองสถานการณ์ออกอย่างกระจ่าง แม้จวนจงหย่งโหวจะไม่สามารถมั่นคงได้ในรุ่นนี้แต่ก็ไม่สูญสลายลงไปในทันที ญาติพี่น้องห่างๆ ดีแต่แย่งชิงทรัพย์สมบัติกันทุกวัน ต่อสู้จนตายไปกันข้าง กลับมองไม่เห็นถึงภัยที่อยู่นอกบ้าน คิดไปเองว่าตั้งแต่เกิดมาจวนจงหย่งโหวของพวกเรามีเกียรติสูงศักดิ์ น่าเวทนาตระกูลเก่าแก่ ที่ของหลายปีมานี้ ที่ลูกชายรุ่นนี้กลับไม่สามารถยืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้ จำใจให้ลูกสาวออกไปเผชิญกับความยากลำบากข้างนอกเพื่อแสวงหาความมั่นคงของตระกูลในอนาคต”
“ท่านพี่ฉลาดกว่าข้ามาก แต่เป็นเพราะร่างกายอ่อนแอเพลีย ข้าไม่ได้สูงส่งอย่างที่ท่านปู่กล่าวแบบนั้น เพียงแค่รู้ว่าส่วนรวมจะประสบกับความพินาศย่อยยับ ส่วนตัวคนเดียวก็ย่อมมิอาจรอด" เซี่ยฟางี่ยซูฮว๋าหวากล่าวติดตลกแล้ววางถ้วยชาลง “ข้าทำเพื่อตัวเอง”
จงหย่งโหวเหมือนโดนตอกหน้าหงาย ถลึงตามองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ยิ้มแถมยังดูเหมือนภาคภูมิใจ “เพื่อตระกูลก็ดี เพื่อตัวเองก็แล้วแต่ ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นคนตระกูลเซี่ย เป็นหลานสาวของข้า!”
หลายปีมานี้เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาถูกฝึกฝนให้เป็นตัวปัญหาที่เขาไร้นาม นั่นทำให้เห็นแต่ผู้ที่ได้รับความเจ็บปวด ไม่เห็นผู้ที่มีความสุขเลยสักคน นางเห็นใบหน้าที่ภาคภูมิใจของจงหย่งโหวจึงกล่าวว่า “พรุ่งนี้ท่านปู่เข้าวังเป็นเพื่อนข้าหน่อยเถอะ”
“เจ้าเพิ่งจะกลับมา เข้าวังไปทำไม” จงหย่งโหวหุบยิ้ม
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาหยิบจดหมายลับฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ สะบัดๆ พลางอธิบายว่า “ฐานะของข้าในตอนนี้คือหวางอิ๋นแห่งกองทัพม่อเป่ย ได้รับคำสั่งจากนับถือนายพลแม่ทัพอู่เว่ยด้วยชีวิต มีหน้าที่มาส่งของสินค้าฉลองปีใหม่ให้จวนจงหย่งโหวอย่างเปิดเผย หากแต่ความจริงแล้วแอบตรวจสอบจุดพักม้าของกรมระทรวงยุติธรรมอย่างลับๆ และเข้าวังขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้ เพื่อรายงานให้ฝ่าบาททราบโดยตรงและถวายจดหมายลับฉบับหนึ่งให้พระองค์”
“จดหมายลับอะไร” จงหย่งโหวมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายิ้มจางๆ พลางพูดตามความจริง “เขาไร้นามถูกฟ้าฝ่าทำให้ภูเขาถล่มพังทลายลงมา เขาไร้นามอยู่ในม่อเป่ย แน่นอนว่านายพลแม่ทัพอู่เว่ยแห่งกองทัพพบเข้าก่อน นี่เป็นเรื่องใหญ่หลวงยิ่งนัก นายพลแม่ทัพอู่เว่ยไม่กล้าแพร่เผงพรายยแพร่ออกไปอย่างโจ่งแจ้ง ทำได้เพียงแค่ถวายจดหมายลับให้ฝ่าบาททรงประกาศออกไป”
จงหย่งโหวได้ยินก็ลุกขึ้นยืนทันที ยื่นมือชี้ไปยังเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา ตัวสั่นระริกพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ
---
*ซื่อจื่อ ไว้เรียกลูกชายที่จะสืบทอดบรรดาศักดิ์ของผู้เป็นพ่อ


บทที่ 1 กลับเมืองหลวง
 สองเดือนหลังจากนั้น รถม้าคันหนึ่งกำลังฝ่าเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักลอยลงมาบนแผ่นดินกว้างใหญ่เพื่อมุ่งหน้าเข้าเมืองหลวง
 รถม้าคันนี้เพิ่งจะปรากฏตรงทางเข้าเมืองก็ดึงดูดสายตาของผู้คน สาเหตุไม่ใช่เป็นเพราะรถม้าคันนี้มีนกอินทรีทองแกะสลักด้วยหยก หรูหรางามวิจิตร แต่เป็นเพราะบรรทุกสินค้ารูปทรงประหลาดที่ระยิบระยับดึงดูดสายตาไว้เต็มคัน สินค้านั้นไม่ได้ห่อไว้อย่างพิถีพิถัน แต่ใช้เชือกป่านพันไว้รอบๆ วางกองไว้อย่างยุ่งเหยิงบนท้ายรถ กองหนึ่งที่ซ้อนกันสูงๆ ทำให้ขอบท้ายของรถม้าแทบจะโดนกดจนงอ
 รถม้าแล่นผ่านไป หลงเหลือไว้ซึ่งร่องรอยของรอยล้อรถหนักๆ สายทางหนึ่ง
 หน้ารถมีหนุ่มน้อยที่แต่งกายเป็นเด็กรับใช้นั่งอยู่อายุน้อยที่แต่งหน้าแต่งตานั่งอยู่ อายุประมาณสิบสี่ถึงสิบห้น้าปี สวมเสื้อกันหนาวแบบมีซับในบุฝ้าย สวมใส่หมวกผ้าสักหลาด ใบหน้าถูกลมหิมะกัดจนแม้ผิวข้างในจะคล้ำก็ยังเห็นว่าเป็นสีแดง จนเกือบแทบจะดูรูปร่างหน้าตางไม่ออก แม้ถูกผู้คนชำเลืองมองมา ก็ไม่ปล่อยให้ถูกหัวเราะเยาะได้แสดงท่าทีหวาดกลัวแต่อย่างใด เร่งรถม้าบนถนนมุ่งตรงไปยังจวนจงหย่งโหว
 รถม้าแล่นมาถึงประตูทางเข้าโรงเตี๊ยมโรงเตี๊ยมที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวง เด็กรับใช้คนนั้นสูดลมหายใจ มองเข้าไปข้างใน แต่ยังไม่ได้หยุดรถ
 ทันใดนั้นมีซาลาเปาไส้เนื้อกระเด็นออกมาจากข้างใน กลิ้งหลุนๆ เข้าไปใต้ท้องรถ สุนัขสีดำตัวหนึ่งวิ่งตามซาลาเปาไส้เนื้อออกมาโดยทันที และลอดเข้าไปใต้ท้องรถเช่นกัน
 เพียงได้ยินเสียงสุนัขร้อง “เอ๋ง” ม้าที่ลากรถอยู่ด้านหน้าก็ทรงตัวไม่อยู่ลื่นไถลหมอบไปลงกับพื้นในทันที รถม้าส่งเสียงตึงตัง “ปัง” ทำให้รถตะแคงเอียงจนล้มพังลงไปมา เด็กรับใช้คนนั้นควบคุมไม่ทัน ยังไม่ทันได้ทำอะไร ท่ามกลางความสับสนอลหม่านก็ถูกสะบัดตกโยนลงมาจากรถม้า กลิ้งไปบนพื้นหิมะ
 อุบัติเหตุเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา คนเดินเท้าบนถนนที่คอยจับจ้อง่ระมัดระวังรถม้าคันนี้มาโดยตลอดต่างสูดหายใจเฮือกอย่างอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงถอนหายใจ
 การเคลื่อนไหวจากข้างนอกโรงเตี๊ยมจวนรบกวนถึงคนที่อยู่ข้างใน เถ้าแก่โรงเตี๊ยมกับเด็กหนุ่มต่างรีบร้อนวิ่งออกมาข้างนอก
 “ไอหยาโอ้โฮ แย่แล้วล่ะ สุนัขของคุณชายรสองเจิงผู้สูงส่งถูกทับตายแล้ว!” เด็กหนุ่มเริ่มกล่าวอย่างหวาดผวา
 “นี่มันเกิดขึ้นได้อย่างไร รีบไปบอกคุณชายสองคุณชายรองเร็ว!” เถ้าแก่เดินออกมา มองเหตุการณ์ที่หน้าประตู สีหน้าเริ่มซีดขาว
 “คุณชายสองคุณชายรองรักสุนัขตัวนี้มาก วันนี้มาตายหน้าร้านของพวกเรา อาจจะต้องประสบกับหายนะแล้ว” เด็กหนุ่มกล่าวอย่างตัวเสียงสั่นอีกครั้ง
 ต่อมา หน้าประตูทางเข้าก็มีคนกลุ่มหนึ่งมาชุมนุมกัน ต่างคนต่างแย่งกันพูด เรื่องที่พูดล้วนเป็นเรื่องสุนัขของคุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่ง
 เซี่ยฟางซูฮว๋าหวา นอนหงายอยู่รอบนพื้นอยู่ครึ่งวันก็ไม่มีใครเข้ามาถามหล่อนนางสักประโยค ภายในใจนึกโกรธเคืองยิ่ง ตรงนี้ยังมีคนมีชีวิตอยู่ทั้งคนนะ! ทำไมไม่มีใครเดินเข้ามาถามหล่อนนางสักคนว่าตายหรือไม่ตาย
 ความรู้สึกของหมารู้สึกว่าเทศกาลตรุษจีนปีใหม่นี้หมายังล้ำค่ากว่าชีวิตคนเสียอีก!
 เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ไม่ได้กลับมาเมืองหลวงหลายปี หล่อนนางก็ไม่เคยชินกับอะไรอีกแล้ว คุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่งเป็นลูกผู้รากมากดีจากไหน ผู้คนถึงได้กลัวกันนัก
 ถ้อยคำรายงานไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มีผู้ชายสองสามคนเดินออกมาจากโรงเตี๊ยม
 หนึ่งในนั้น คนที่เดินนำหน้าอายุประมาณสิบหกถึงสิบเจ็ดปี ด้านหลังตามมาด้วยผู้ชายอีกสองสามคนอายุไล่เลี่ยกันกับเขา ทุกคนสวมผ้าต่วนแพรปักดอกลายก้อนเมฆมงคล เมื่อเดินออกมาก็ทำให้ผู้คนโดยรอบรู้สึกได้ถึงฐานะอันสูงส่ง แม้กระทั่งดวงอาทิตย์ที่ขอบฟ้าก็ราวกับว่าสว่างขึ้นเล็กน้อย
 เซี่ยฟางซูฮว๋าหวานอนหงายอยู่บนพื้นอย่างเงียบๆ หรี่ตามองดูคนที่เดินออกมา
 “เป็นสุนัขของข้าที่ถูกรถคันนี้ทับตายจริงหรือ” คนที่นำหน้าคนนั้นเดินมาข้างๆ รถ บนใบหน้าปรากฏสีหน้าราวกับยากที่จะเชื่อลง
 “เรียนคุณชายสองคุณชายรอง เป็นสุนัขของท่านจริงขอรับ” เถ้าแก่ฝืนก้าวไปข้างหน้า
 “นี่เป็นรถม้าของตระกูลไหน” คนคนนั้นเลิกคิ้ว
 เถ้าแก่ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงเพิ่งคิดว่าจะทำให้เจ้าของรถที่ก่อหายนะเดือดร้อน มองไปรอบๆ ชี้ไปยังพื้นหิมะไม่ไกลทันที “คนๆ คนนั้น เขาเป็นคนขับรถขอรับ”
 “โอ้?” คนคนนั้นหรี่ตา สายตาหยุดอยู่บนร่างของเด็กรับใช้ที่แน่นิ่งไม่เคลื่อนไหวติงเพราะถูกโยนลงมาจากรถม้าที่อยู่ไกลออกไป เห็นเพียงแค่ใบหน้าและร่างกายของเขาปกคลุมไปด้วยหิมะจนเกือบจะกลายเป็นมนุษย์หิมะ สายตาของเขาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะยกเท้าเดินไปยังที่ตรงนั้น
 เถ้าแก่เดินตามมาด้านหลังอย่างอกสั่นขวัญแขวนอยู่ด้านหลังเขาทันที
 “ไป พวกเราก็ไปดูเถอะว่าเป็นทาสรับใช้ของตระกูลไหนที่ใจกล้าทับสุนัขของพี่ฉินเจิงตาย” หนึ่งในนั้นพูดขึ้นไม่กี่ประโยค คนที่เหลือก็พอกันคล้อยตาม ตามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ติดสอยห้อยตามเดินไปยังเด็กรับใช้คนนั้น
 ที่แท้เป็น ฉินเจิง คุณชายสองคุณชายรองของจวนอิงชินอ๋องหวาง!
 เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเหยียดมุมปาก รอจนคนเดินมาถึงบริเวณใกล้ๆเคียง
 ไม่นาน รองเท้าหุ้มข้อบู๊ตพื้นหนาที่ให้อารมณ์อันฮึกเหิมคู่หนึ่งก็หยุดลงใกล้ๆ ร่างของหล่อนนาง บู๊ตด้านข้างของรองเท้าเย็บด้วยขนขนเตียว*สีขาวปุยคุณภาพดี ตรงกลางด้านบนของรองเท้าบู๊ตหุ้มข้อฝังด้วยไข่มุกตะวันออกเม็ดหนึ่ง นอกจากใต้พื้นรองเท้าแล้ว บริเวณด้านข้างไม่มีเกล็ดหิมะเกาะอยู่แต่อย่างใดเกล็ดหิมะก็ไม่เหนียวติดกัน
 เพียงแค่รองเท้าหุ้มข้อบู๊ตคู่เดียวก็สามารถมองออกได้ว่าคนๆ คนนี้ใช้ชีวิตแบบสุรุ่ยสุร่าฟุ้งเฟ้อย ร่ำรวยจนน่าโมโห
 “ตายแล้วรึว?” ฉินเจิงมอง ทันใดนั้นเสียงก็เริ่มกระจายออกไปก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมา
 ท่านเจ้าสิตาย! พวกเจ้าท่านทั้งตระกูลสิตายแล้ว! เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาแทบอยากจะด่ากราดบรรพบุรุษหลายชั่วคนของเขา
 “เรียนคุณชายสองคุณชายรอง มือของเด็กรับใช้คนนี้เพิ่งจะขยับเล็กน้อยเมื่อครู่ น่าจะยังไม่ตายขอรับ” เถ้าแก่มองออก
 “ที่แท้ก็ยังไม่ตาย!” เสียงของฉินเจิงราวกับเสียดายเล็กน้อย
 สีหน้าของเถ้าแก่เปลี่ยนไป ขาก็อ่อนแรงลง “คะ…คุณชายสองคุณชายรอง เช่นนี้ควรลงโทษเขาอย่างไรดีขอรับ”
 “ในเมื่อไม่ตาย ก็ปลุกเขาเสีย ถามดูว่าเป็นทาสของตระกูลไหนถึงไม่แหกตาดูจนทำร้ายสุนัขของข้า ข้าจะไปหาเจ้าของบ้านของเขาเพื่อเรียกร้องค่าเสียหาย” ฉินเจิงตอบอย่างหน้าตาเฉย
 เถ้าแก่พยักหน้าแต่ยังไม่ได้ก้าวเข้าไป ทันใดนั้นด้านหลังของฉินเจิงมีคนวิ่งออกมาข้างหน้า ยกเท้าเตะเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา ท่าทางและน้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก “นี่เฮ้ เจ้ายังไม่ตายก็พูดสักคำสิ เจ้าเป็นคนติดตามบ่าวรับใช้ของตระกูลไหน”
 คนนั้นใช้เท้าเตะร่างพร้อมกันกับเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก็ค่อยๆ ขยับตัวตามการเตะของคนผู้นั้น ค่อยๆ ได้สติ ลืมตาขึ้นช้าๆ
 “เอ๊ะ? เด็กรับใช้นี่คนนี้ดำสุดๆ แต่กลับมีดวงตาที่คู่สวยมากทีเดียว” คนผู้นั้นแปลกใจในทันที
 ฉินเจิงได้ยินก็มองแวบหนึ่ง พูดเสียงอย่างเย็นๆ ว่า “เยี่ยนถิง เจ้าต้องชอบแน่ ไม่สู้ไม่ถามให้แน่ใจว่าเป็นทาสของตระกูลไหนแล้วค่อยกลับจวนไปหารือกันขอกลับจวนหรือ ก็ไม่ใช่แค่ดวงตาไม่ใช่รึคู่นั้นใช่ไหมล่ะ ชอบก็ควักมันวางไว้ในมือถือไว้เพื่อชมเล่น เจ้าอาศัยตำแหน่งของจวนหย่งคัางโหวของเจ้าแล้วก็คงไม่มีใครกล้าว่าพูดอะไรหรอก”
 เยี่ยนถิงได้ยินก็ถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตื่นตกใจในทันที สีหน้าถลึงตามองฉินเจิงด้วยสีหน้าความประหลาดใจ “ข้าไม่ได้ทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจสักหน่อย เจ้าไม่ต้องปากเสียขนาดนี้ก็ได้ เจ้าก็รู้ดีว่าตอนนี้ในเมืองหลวงอยู่ยาก พวกที่มีความดีความชอบยิ่งอยู่ยาก จะมีสักกี่คนเล่าะที่รอเข้าไปพัวพันกับความผิดชอบของจวนหย่งคัางโหว ถ้าหากเป็นเพราะข้าชื่นชอบดวงตาของใครก็ไปควักมาเล่นแล้ว พวกผู้ตรวจการหัวรั้นพวกนั้นไม่รายงานความประพฤติข้าสิแปลก”
 “ดังนั้นข้าถึงกำลังเตือนสติเจ้า ดวงตาคู่สวยที่เกิดมาจากร่างของทาสคนหนึ่งก็เป็นเรื่องเสียเวลาเช่นกัน” ฉินเจิงกล่าว
 เยี่ยนถิงเดิมทีแค่อยากเห็นว่าคนรับใช้ของตระกูลไหนถึงกล้าทับสุนัขสุดที่รักของฉินเจิงตาย ตอนนี้ได้ยินเขาพูดก็หมดความสนใจในตัวเด็กรับใช้คนนั้นในทันที โบกมือหย็อยๆ “เจ้ารีบถามเถอะ โต๊ะอาหารของพวกเราเพิ่งจัด ยังไม่ได้กินเลยสักคำก็วิ่งออกมาแล้ว เจ้าถามเสร็จแล้ว พวกเรากลับไปกินกันต่อ”
 “กินต่อ?” ฉินเจิงยิ้มเยาะ “สุนัขข้าตายไป ตอนนี้ยังจะกินลงอีกหรือ”
 เยี่ยนถิงหายใจลำบาก มองสีหน้าของเขาเย็นชาลงโดยฉับพลัน ก็อดไม่ได้ที่จะหวาดกหลัว ไม่กล้าพูดอะไรอีก
 “เจ้าเป็นทาสของตระกูลไหนยังไม่รีบพูดอีก!” เถ้าแก่เกรงว่าตนเองจะซวยไปด้วย รีบซักถามเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาทันที
 เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพูดอย่างอ่อนแรงว่า “ของจวนจงหย่งโหวขอรับ!”
 “ทาสในจวนพี่จื่อกุยหรือ” เยี่ยนถิงตกใจ
 “เจ้าเป็นบ่าวคนรับใช้ในจวนพี่จื่อกุยจริงหรือ? เช่นนนั้นี้เจ้ามาจากไหน?” คนผู้หนึ่งที่อยู่ด้านหลังร่างเยี่ยนถิงก้าวออกมาซักถาม
 “ไม่ใช่ขอรับ ข้าน้อยมาจากกองทัพม่อเป่ย ด้วยความเคารพเจ้านายของบ้านข้าด้วยชีวิตจึงมอบข้าน้อยได้รับคำสั่งจากนายท่านให้มาส่งสินค้าสำหรับของขวัญเฉลิมฉลองวันตรุษปีใหม่จีนให้แก่จวนจงหย่งโหว” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก อดกลั้นต่อความเจ็บปวดหยิบแผ่นป้ายคำสั่งจากอ้อมอกออกมาแผ่นหนึ่งยื่นให้กับคนที่อยู่ในเหตุการณ์ดู
 คนผู้นั้นรับแผ่นป้ายไปดู ยื่นให้ฉินเจิง กล่าวอย่างรู้สึกลำบากใจ “พี่ชายฝั่งมารดาฝ่ายหญิงของฮูหยินจงหย่งโหวคือนายพลแม่ทัพอู่เว่ยที่ป้องกันพรมแดนม่อเป่ย ในเมื่อเป็นคนติดตามของนายพลแม่ทัพอู่เว่ย นั่นก็นับว่าเป็นคนของจวนจงหย่งโหวแล้ว พวกเรามีความสัมพันธ์อันดีสนิทสนมกับพี่จื่อกุยเป็นอย่างดี เจ้าจะกล้าไปบอก้าคงไม่กระดากใจที่จะให้เขาชดใช้หมาตัวหนึ่งให้เจ้าถึงบ้านเลยหรือให้ข้าหรอกนะ?”
 ผู้คนได้ยินดังนั้นก็มองไปที่เด็กรับใช้หน้าตาที่ไม่เป็นที่สนใจของคนอื่นธรรมดาผู้คนนี้ทันที คิดไม่ถึงว่าภูมิหลังของเด็กรับใช้คนนี้ยิ่งใหญ่นัก ทั้งหมดมองไปยังฉินเจิง
 ฉินเจิงจ้องมองแผ่นป้ายคำสั่งไปชั่วขณะ และมองไปยังเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาที่กำลังดิ้นรนเพื่อจะยืนขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาดำสั่นไหว ค่อยๆ กล่าวว่า “ในเมื่อเป็นคนที่มอบสินค้าสำหรับของขวัญเฉลิมฉลองวันปีใหม่ตรุษจีนให้กับจวนพี่จื่อกุย ตอนนี้สถานการณ์เป็นเช่นนี้แล้ว เขาก็ไม่อาจกลับไปจวนจงหย่งโหวเพียงลำพังแล้ว” เขาชะงักไป กล่าวกับผู้คนที่อยู่ด้านหลัง “พวกเราต่างก็ไม่ได้เจอกับพี่จื่อกุยหลายวันแล้ว ดังนั้นก็ถือโอกาสไปเยี่ยมจวนจงหย่งโหวสักครั้ง ช่วยพาเด็กรับใช้คนนี้กับสินค้าเฉลิมฉลองของขวัญตรุษจีนปีใหม่กลับไปส่งในที่จวน”
 เมื่อกล่าวถ้อยคำออกไป ผู้คนก็คล้อยตามว่าดีในทันที


บทที่ 3 ใช้หนี้
รองเท้าหุ้มข้อบู๊ตขนเตียวสีขาวอันประณีตงดงามเหยียบย่ำลงบนพื้นที่เพิ่งกวาดจนปรากฏรอยเท้าจางๆ สายทางหนึ่ง
ฉินเจิงเดินเข้าไปยังหลังบ้าน หญิงรับใช้ที่กวาดลานบ้านสองคนนั้นคล้ายเพิ่งได้สติจึงรีบเข้าไปขวางอย่างลนลาน
เวลานี้ เซี่ยม่อหานได้เดินออกมาจากศาลาไห่ถังที่ตั้งอยู่หลังบ้านแล้ว
เมื่อหญิงรับใช้สองคนนั้นเห็นเซี่ยม่อหานจึงพรูลมหายใจออกมาและคุกเข่าลงบนพื้น ใบหน้าซีดกล่าวขอร้องให้ลงโทษอย่างกลัวๆ “คุณชาย โปรดอภัยที่ข้าน้อยสองคนขวางไว้ไม่อยู่ด้วยเถิดเจ้าค่ะ”
“อีกประเดี๋ยวไปหาหัวหน้าพ่อบ้านรับโทษโบยคนละสิบครั้ง” เซี่ยม่อหานปัดหิมะที่ติดอยู่ตามร่างกายพลางกล่าวด้วยความอย่างเย็นชา
หญิงรับใช้สองคนนั้นรีบขานรับทันทีแล้วลุกขึ้นไปยืนอยู่ข้างๆ
“กฎระเบียบของจวนพี่จื่อกุยเข้มงวดจริงๆ” เยี่ยนถิงพูดต่อทันที สังเกตเซี่ยม่อหานพลางพูดอย่างยิ้มๆ
“ตรงนี้เป็นลานบ้านเรือนของน้องสาวข้า คนที่คอยปรนนิบัติรับใช้ที่นี่ไม่อนุญาตให้ทำผิดแม้แต่นิดเดียว กฎระเบียบจึงควรเข้มงวดเสียบ้างสักเล็กน้อย” เซี่ยม่อหานกวาดตามองกลุ่มผู้คนเบื้องหน้า สายตากวาดมองไปยังหยุดอยู่ที่ร่างของเด็กรับใช้ที่ก้มหน้าอยู่หลังสุด
“พี่จื่อกุย มิทราบว่าเคยเห็นเด็กรับใช้แปลกหน้าคนนี้หรือไม่” เยี่ยนถิงกล่าวติดตลกพลางตรงเดินเข้าไปตบบ่าของเซี่ยม่อหานและกล่าวกับเขาว่า “เด็กรับใช้คนนี้มาจากกองทัพป้องกันพรมแดนม่อเป่ย เข้าเมืองหลวงมาเพื่อส่งสินค้าสำหรับฉลองปีใหม่ให้กับจวนของท่าน แต่ว่าเพิ่งจะเข้าเมืองมาได้ไม่นานก็เกิดเรื่องใหญ่ รถม้าของเขานางทับสุนัขสุดที่รักของพี่จินเฉิงตาย”
เซี่ยม่อหานฟังจบ คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน
“สุนัขของเขาเป็นสุนัขที่เต๋อฉือไทเฮาผู้ล่วงลับไปแล้วประทานให้ ไม่ว่าใครก็มิกล้าแหย่ แม้แต่พี่ใหญ่ของเขาเห็นมันก็ยังต้องหลบไปไกล คิดไม่ถึงว่าวันนี้กลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของเด็กรับใช้ผู้ไม่ต้องตาธรรมดาผู้คนนี้ ท่านลองคิดดูเถอะว่าจะหาสิ่งใดมาชดใช้แก่พี่ฉินเจิงถึงจะทำให้เขาหายโมโหได้” เยี่ยนถิงกล่าวแค่ไม่กี่ประโยคก็สามารถพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน
เซี่ยม่อหานพยักหน้าพลางแสดงสีหน้าที่อ่านยากเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองฉินเจิง
อารมณ์บนใบหน้าของฉินเจิงก็ยากที่จะคาดเดาเช่นกัน และเขาก็ไม่ได้กล่าวอันสิ่งใด
เซี่ยม่อหานมองไปยังเด็กรับใช้คนนั้นอีกครั้ง กล่าวอย่างใจเย็นว่า “เจ้าชื่ออะไร เป็นลูกเต้าเหล่าใคร มาจากไหน ทำอะไร เหตุใดถึงทับสุนัขของคุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่งเจิงตาย เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ข้าฟังอย่างละเอียดซิ อย่าคิดปกปิดแม้แต่นิดเดียว”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพยักหน้า ก้มหน้างุดไม่ยอมเงยขึ้นมาพลางเล่าอย่างละเอียดว่า “ข้าน้อยชื่อหวางอิ๋น มาจากพรมแดนม่อเป่ย ตลอดการเดินทางล้วนราบรื่น หากแต่หลังจากเข้ามาในเมืองหลวง พอผ่านหน้าโรงเตี๊ยม สุนัขตัวหนึ่งก็วิ่งตามซาลาเปาไส้เนื้อที่กระเด็นมาใต้ท้องรถ ข้าเบี่ยงหลบไม่ทัน ม้าล้มรถคว่ำจนทำให้ทับสุนัขตัวนั้นตาย”
“พูดเช่นนี้หมายความว่าเป็นสุนัขที่ไม่ดูตาม้าตาเรือมุ่งตรงไปยังซาลาเปาไส้เนื้อชิ้นนั้นที่อยู่ใต้ท้องรถเจ้าอย่างนั้นหรือ” ฉินเจิงได้ยินคำพูดนั้นก็เลิกคิ้ว
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก้มหน้าไม่ตอบอะไร
เซี่ยม่อหานขมวดหัวคิ้ว ไตร่ตรองอยู่นานก่อนจะกล่าวกับฉินเจิงว่า “แม้จะเป็นอุบัติเหตุ แต่เด็กรับใช้คนนี้ก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบ จวนจงหย่งโหวไม่สามารถทำเป็นไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นได้ น้องฉินเจิง พวกเรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมานาน เจ้าคิดว่าควรชดใช้อย่างไร แม้จะไม่สามารถทดแทนสุนัขที่เต๋อฉือไทเฮฉาประทานแก่เจ้าได้ แต่หากเจ้าต้องการสิ่งใด และข้าสามารถทำให้ได้ข้าก็จะทำให้”
“วิธีนี้ดีจริงๆ ไหนๆ พี่จื่อกุยก็เอ่ยปากแล้ว พี่ฉินเจิงอยากเข้าไปชมดอกไห่ถังในศาลาไห่ถังสักหน่อย พวกเราก็ถือโอกาสได้ชมไปด้วย” เยี่ยนถิงรีบกล่าวอย่างตื่นเต้น
“เจ้าคิดว่าสุนัขของข้าแค่แลกกับการชมดอกไห่ถังในศาลาไห่ถังก็คุ้มค่าแล้วอย่างนั้นหรือ” ฉินเจิงมองเขาอย่างเย็นชา
เยี่ยนถิงกระแอมไอออกมาพลางลูบศีรษะแก้เก้อก่อนจะกล่าวอย่างแปลกใจว่า “พี่ฉินเจิง แม้สุนัขของท่านจะตายไปแล้ว แต่ข้าไม่ได้เป็นคนทับมันตายเสียหน่อย เหตุใดวันนี้ท่านถึงมองว่าข้าทำผิดอยู่เรื่อย ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดไปใช่หรือไม่”
“วันนี้เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว!” ฉินเจิงตอบ
เยี่ยนถิงยืดไหล่พลางผายมือ เอาล่ะ วันนี้เขาจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว อย่ายั่วโมโหคุณชายท่านนี้เลย ประเดี๋ยวหนี้เรื่องสุนัขจะตกเป็นของเขาแทน
“ดอกไห่ถังของศาลาไห่ถังไม่ควรค่าแก่การพูดถึง ไม่คุ้มค่ากับสุนัขของน้องฉินเจิงแน่นอน น้องฉินเจิงต้องการสิ่งใดพูดมาตามตรงเถอะ” ระหว่างเซี่ยม่อหานพูด เขาก็เอียงศีรษะ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาปิดปากแล้วไอออกมา
ฉินเจิงยิ้มออกมาในทันที ชี้ไปยังเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพลางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “แม้พี่จื่อกุยจะพูดเช่นนี้ แต่ข้าไม่ได้จะเอาสุนัขมาข่มขู่ท่านแต่อย่างใด ในเมื่อเป็นเด็กรับใช้คนนี้ที่ไม่ระมัดระวังทำสุนัขของข้าตาย เช่นนั้นงั้นก็เอาตัวนำเขามาชดใช้ให้ข้าก็แล้วกัน”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวานิ่งไป จากนั้นก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันทันที ฉินเจิงเจ้าท่านกล้ามาก!
เซี่ยม่อหานก็นิ่งไปเช่นกัน แต่ก็ฟื้นคืนสภาพปกติอย่างรวดเร็ว “ความต้องการตามที่น้องฉินเจิงกล่าวก็มีเหตุผล จื่อกุยรับได้ แต่ว่าเด็กรับใช้คนนี้แท้จริงแล้วไม่ใช่คนของจวนจงหย่งโหว เกรงว่าต้องให้ท่านอาแห่งกองทัพป้องกันพรมแดนม่อเป่ยตอบรับถึงจะทำได้”
“ถ้าเช่นนั้นงั้นท่านก็เรียบเรียงหนังสือส่งไปให้นายพลแม่ทัพอู่เว่ยแห่งกองทัพป้องกันพรมแดนม่อเป่ยว่าข้าต้องการคนคนนี้” ฉินเจิงกล่าว
เซี่ยม่อหานลังเลไปชั่วขณะ
“พี่จื่อกุยยังลังเลอันใดอีก ก็แค่เด็กรับใช้คนหนึ่งมิใช่หรือ จวนจงหย่งโหวกับนายพลแม่ทัพอู่เว่ยแห่งม่อเป่ยเหมือนครอบครัวเดียวกัน ในเมื่อทับสุนัขของคุณชายสองคุณชายรองแห่งจวนอิงชินอ๋องนหวางตาย ก็ชดใช้ด้วยเด็กรับใช้หนึ่งคน มีหรือนายพลแม่ทัพอู่เว่ยจะไม่ตอบตกลง” คุณชายเฉิงเองก็พูดโน้มน้าว
“มิผิด!” คุณชายซ่งเองก็คล้อยตาม
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวารู้สึกได้ว่าเส้นเลือดที่หน้าผากเต้นตุบๆ ถ้าหากนางเป็นแค่เด็กรับใช้คนหนึ่งถึงถูกฉินเจิงเอาตัวไปก็ไม่เป็นไร หากแต่นางคือเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา คุณหนูแห่งจวนจงหย่งโหว น้องสาวของเซี่ยม่อหาน เป็นเจ้าของสวนไห่ถังแห่งนี้! จะให้คว้าของใกล้มือมาชดใช้แทนสุนัขของฉินเจิงได้อย่างไร
“ดูเหมือนว่าพี่จื่อกุยจะไม่ค่อยเต็มใจ” ฉินเจิงมองเซี่ยม่อหาน
เซี่ยม่อหานนวดคลึงหน้าผาก ขณะนั้นก็รู้สึกปวดหัวเป็นพิเศษ
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวารู้ว่าพี่ชายจำนางได้ เวลานี้ก็รู้สึกลำบากใจ นางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พูดเสียงต่ำว่า “อย่าว่าแต่คุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่งเจิงจะต้องการข้าน้อยไปปรนนิบัติรับใช้ข้างกายเลย ถึงจะเป็นชีวิต ข้าน้อยก็ควรชดใช้ หากแต่ข้าน้อยไม่ใช่เด็กรับใช้ของจวนนายพลแม่ทัพอู่เว่ย แต่สังกัดอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกองทัพม่อเป่ย ในกองข้าน้อยมีหน้าที่จัดร่างแผนการ ครั้งนี้ไม่เพียงแค่มาส่งสินค้าฉลองปีใหม่ให้แก่จวนจงหย่งโหวก็สิ้นสุด แต่ยังมีภาระหน้าที่อีกอย่าง นั่นคือเข้าเฝ้าฮ่องเต้”
ทุกคนได้ยินคำพูดต่างก็ตกใจ
ฉินเจิงเลิกคิ้ว
เซี่ยม่อหานแอบถอนหายใจ มองฉินเจิงพลางกล่าว “น้องฉินเจิง คนจัดร่างแผนการของกองทัพข้าไม่มีอำนาจมอบให้เจ้า”
“เช่นนั้นงั้นก็ลงบันทึกเอาไว้ก่อนว่าเจ้าติดหนี้ข้า ไม่ใช่แค่หนี้เล็กๆ แต่เป็นหนี้ที่ไม่มีสิ่งใดสามารถทดแทนได้” ฉินเจิงโบกมือปัด ถือว่าอีกฝ่ายได้รับคำสั่งไปแล้ว
เซี่ยม่อหานยิ้มเจื่อน ทำได้เพียงตกลง “ได้ วันนี้จวนจงหย่งโหวติดหนี้น้องฉินเจิงครั้งใหญ่แล้ว น้องฉินเจิงคิดออกเมื่อใดว่าชดใช้อย่างไรถึงจะคุ้มค่า เมื่อใดที่เอ่ยปากข้าก็ต้องทำตาม ต้องใช้คืนอย่างแน่นอน”
ฉินเจิงฉีกยิ้มมุมปาก พูดกับเยี่ยนถิงและคนที่เหลือว่า “พวกเจ้าเป็นพยาน”
“พวกเราเป็นพยาน” เยี่ยนถิง คุณชายใหญ่หลี่ คุณชายเฉิงและคุณชายซ่ง ทั้งสี่คนต่างพยักหน้า
เซี่ยม่อหานใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากและไออีกครั้ง คุณชายเล็กเยี่ยนถิงของตระกูลโหวแห่งจวนหย่งคัางโหว คุณชายหลี่มู่ชิงแห่งจวนมหาเสนาบดีฝ่ายขวา คุณชายเฉิงหมิงแห่งจวนเสนาบดีกระทรวงการคลัง กรมคลัง และคุณชายซ่งฟางแห่งจวนเสนาบดีกระทรวงกรมพิธีการ ทั้งหมดต่างเป็นบุคคลของผู้นำยุคใหม่ หากมีพวกเขาเป็นพยาน นี่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่สามารถเปลี่ยนได้อีกแล้ว
“แต่พวกเราก็มาถึงที่นี่แล้ว พี่จื่อกุย ท่านจะใจแข็งที่จะให้พวกเรากลับไปโดยที่ยังไม่ให้พวกเราชมดอกไห่ถังสักครั้งเลยหรือ” เยี่ยนถิงในใจคิดแต่จะชมดอกไห่ถัง เมื่อเห็นว่าฉินเจิงไม่ได้สนใจ เขาก็กลัวว่าจะมาเสียเที่ยว
เซี่ยม่อหานถอนหายใจเฮือกใหญ่ กล่าวอย่างจำใจว่า “ในเมื่อพวกท่านมาถึงที่นี่แล้ว ข้าก็ละอายใจที่จะให้กลับไปมือเปล่าได้อย่างไร” พูดจบก็เห็นว่าเยี่ยนถิงดีใจ เขาหันไปกำชับกับหญิงรับใช้สองคนนั้นว่า “พวกเจ้ากลับไปบอกน้องสาวที่ห้องเถอะว่าอย่าให้นางออกมาจากห้อง บอกนางว่าเพื่อนของพี่ชายมาชมดอกไห่ถัง”
“เจ้าค่ะ!” หญิงรับใช้สองคนนั้นรีบหันหลังกลับไปยังห้องทันที
“ซื่อซู [footnoteRef:1] เจ้าพาหวางอิ๋นไปพบท่านปู่เถอะ ในเมื่อมาจากกองทัพม่อเป่ยและมีภาระต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ก่อนอื่นให้ท่านปู่ดูสักหน่อยจะได้เข้าใจสถานการณ์” เซี่ยม่อหานหันไปสั่งเด็กรับใช้ใกล้ตัวที่ยืนอยู่ข้างหลังตนเอง [1: ]
“ขอรับ คุณชาย!” ซื่อซูพยักหน้า มองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก่อนจะนำทาง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาได้รับอิสรภาพแล้ว นางเดินตามหลังของซื่อซูจากไป
เซี่ยม่อหานเห็นว่าน้องสาวเดินไปแล้วจึงเชิญฉินเจิง เยี่ยนถิงและคนอื่นๆ เข้าไปในศาลาไห่ถัง
---


บทที่ 5 เข้าวัง
เมื่อเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเดินออกมาจากห้องโถงหรงฝู ฟ้าก็มืดแล้ว
ซื่อซูที่ยืนรอนางอยู่หน้าประตูกล่าวเสียงเบาด้วยความเคารพว่า “คุณชายรสองเจิงผู้สูงส่งและคุณชายเล็กเยี่ยนของตระกูลจวนโหวและคนอื่นๆ กลับไปแล้วขอรับ คุณชายสั่งให้คนทำอาหารที่คุณหนูชอบทานและตอนนี้ท่านกำลังรออยู่ที่สวนจือหลัน”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพยักหน้าพลางบ่นพึมพำว่า “ท่านปู่ใจแคบที่สุด แม้แต่อาหารมื้อเดียวก็ให้ข้าไม่ได้ ดีที่ว่ายังมีพี่ชายที่รักข้า”
ซื่อซูหันหน้าไปมองแวบหนึ่ง เมื่อครู่เขายืนห่างไปหน่อย แต่ก็ยังได้ยินนายท่านผู้เฒ่าโหวถอนหายใจแรง เห็นได้ชัดเลยว่ากลับมาโกรธอีกแล้ว ไม่ลงโทษคุณหนูก็นับว่าดีแล้ว จะมีอารมณ์มากินข้าวได้อย่างไร
เมื่อทั้งสองคนมาถึงสวนจือหลัน เซี่ยม่อหานก็ยืนรออยู่หน้าประตูแล้ว ลมยามค่ำคืนหนาวเย็นเป็นอย่างยิ่ง เขาสวมเพียงแค่เสื้อขนสัตว์ตัวบางและไม่มีผ้าคลุมพาดไหล่ มองดูแล้วรูปร่างแม้จะสูงโปร่ง แต่ร่างกายก็อ่อนแอเล็กน้อย
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวานึกถึงบรรดาคุณชายที่เจอมาในวันนี้ พี่ชายนางนับว่าเหมือนคนป่วยตั้งแต่หัวจรดเท้า แม้แต่ฉินเจิงคนนั้นที่ดูแล้วแม้จะผอม แต่ก็ไม่อ่อนแออย่างแน่นอน คนคนนั้นกับพี่ชายของนางรูปร่างไม่ต่างกันมากนัก แต่กลับดูมีชีวิตชีวามากกว่าพี่ชายนางเยอะมากเหลือเกิน
แท้จริงแล้วตั้งแต่สมัยก่อนตั้งแต่โบราณกาลมาจนถึงตอนนี้คนชั่วต่างก็ค่อนข้างที่ล้วนจะแข็งแรงจริงๆอยู่แล้ว
“น้องพี่!” เซี่ยม่อหานก้าวออกไปข้างหน้า น้ำเสียงสะกดอารมณ์ไว้เล็กน้อย
“ท่านพี่!” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตะโกนเสียงดังพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
เซี่ยม่อหานอยากจะยื่นมือไปโอบกอดนาง คล้ายจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้นางไม่ได้เป็นเด็กอีกต่อไปแล้ว น้องสาวคนนี้ปีนี้อายุสิบห้าแล้ว รูปร่างก็สูงกว่าเด็กสาวคนอื่นนิดหน่อย ผ่านช่วงอายุที่ต้องปักปิ่นนับว่าโตเป็นสาวแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นพี่ชาย ก็ไม่ควรจะเสียมารยาท ความผิดหวังแล่นครอบงำชั่วขณะก่อนจละค่อยๆ เก็บมือ เปลี่ยนเป็นลูบศีรษะของนางแทน
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวากุมมือของเซี่ยม่อหาน จับจูงเขาเดินเข้าไปในห้อง
เมื่อสองพี่น้องเดินเข้าไปในห้อง ซื่อซูก็ปิดประตูแล้วถอยออกมายืนคอย
เซี่ยม่อหานพิจารณาเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาอย่างละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้า และพูดคุยกับนางถามถึงชีวิตเมื่อหลายปีที่ผ่านมา เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตอบอย่างเรียบง่าย เซี่ยม่อหานเห็นนางตอบด้วยท่าทางสบายๆ ก็ไม่สบายใจเล็กน้อย เซี่ยฟางซูฮว๋าหวารู้ว่าพี่ชายนางรู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์ที่ให้นางไปเผชิญความยากลำบากที่เขาไร้นาม นางจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที ถามถึงเรื่องราวหลายปีมานี้ของเขาแทน
หลังจากเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาจากเมืองหลวงไปตอนอายุเจ็ดขวบ ตลอดสามปีก็ไม่ได้ส่งจดหมายกลับมา เซี่ยม่อหานเคยคิดอยู่พักหนึ่งว่าน้องสาวเขาไปยังสถานที่ดั่งนรกแบบนั้นจะต้องใช้ชีวิตไม่ได้อย่างแน่นอนจึงเสียใจอยู่พักหนึ่ง ไม่คิดมาก่อนว่าสามปีต่อมาจะได้รับจดหมายที่นางส่งมาอย่างลับๆ หลังจากนั้นทุกๆ ครึ่งปีก็จะได้รับจดหมายจากนาง เขาถึงค่อยๆ วางใจได้
ในเมื่อสามารถส่งจดหมายกลับมาท่ามกลางการป้องกันอันเข้มงวดจากเขาไร้นามได้ ก็อธิบายได้ว่าระหว่างที่นางอยู่ที่เขาไร้นามจะต้องไม่ไร้ประโยชน์อย่างแน่นอน
แต่ว่าการใช้นกอินทรีส่งจดหมาย อย่างไรเสียก็สามารถเขียนได้แค่คำสองคำ จึงได้แค่รับรู้ซึ่งกันและกันว่าปลอดภัยก็มากพอแล้ว
ดังนั้น ทั้งสองคนพี่น้องต่างฝ่ายต่างรับรู้ถึงชีวิตแปดปีมานี้ได้น้อยเหลือเกิน พอมีเวลาพูดคุยก็คุยกันไม่จบไม่สิ้น
เซี่ยม่อหานไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งน้องสาวเขาจะกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าต่อตาได้ ยิ่งคิดไม่ถึงว่านางจะทำลายเขาไร้นาม เขาไร้นามเป็นสถานที่แบบไหนน่ะหรือ? มันนั่นก็คือสถานที่ที่เป็นดั่งนรก จึงไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งมันจะถูกทำลาย และคนที่ทำลายก็คือน้องสาวของเขานั่นเอง
เพราะได้พบกันอีกครั้งหลังจากกันมานาน สองพี่น้องพูดคุยกันจนถึงกลางดึกอย่างไม่รู้ตัว
ในเมื่อพรุ่งนี้เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาต้องใช้ฐานะของหวางอิ๋น โดยมีจงหย่งโหวเป็นคนพาเข้าวังเพื่อขอเข้าเฝ้าถวายจดหมายลับแด่ก่ฮ่องเต้ จึงก็จะไม่สามารถฟื้นคือฐานะที่แท้จริงได้ชั่วคราว ดังนั้นคืนนี้ เซี่ยม่อหานจึงสั่งให้ซื่อซูเก็บกวาดห้องที่อยู่ติดกันกับเขา เพราะนางจะพักที่สวนจือหลัน
คืนนี้ เซี่ยฟางซูฮว๋าหวานอนหลับสบายเป็นพิเศษ
เช้าวันต่อมา อาฝูป้าฝูมาปลุกเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา นางยังคงแต่งกายด้วยชุดเด็กรับใช้เช่นเมื่อวาน แต่ว่าเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ ใบหน้ายังคงคล้ำๆ แดงๆ รอยเท้าเวลาเดินก็ใหญ่เช่นกัน จึงดูไม่ออกว่าเป็นรูปร่างของผู้หญิง
อาฝูป้าฝูเห็นนางก็อยากจะกล่าวบางอย่างแต่เลือกที่จะหยุด
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาอ่านความคิดทะลุปรุโปร่ง รู้ว่านางกำลังกังวลสิ่งใดจึงพูดอย่างยิ้มๆ ว่า “อาฝูป้าฝู ท่านไม่ต้องกังวล ข้าสามารถมีชีวิตรอดกลับมาจากสถานที่ดั่งนรกแห่งนั้นได้ และก็สามารถเป็นคุณหนูของจวนโหวได้ วันนี้ต้องเดินทางไปปฏิบัติหน้าที่่เช่นนี้จึงต้องเปลี่ยนฐานะ จะเป็นเช่นนั้นไม่ได้ รอจนฟื้นคืนฐานะ ก็จะไม่เป็นเช่นนี้แล้ว ข้าไม่เคยลืมพิธีการของผู้หญิงสตรีที่เมื่อก่อนเคยร่ำเรียนมาหรอกเมื่อก่อน”
อาฝูป้าฝูได้ยินก็ผ่อนลมหายใจ พูดต่อว่า “เช่นนั้นงั้นก็ดีแล้ว ตอนนี้ท่านกลับมาไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เมื่อก่อนท่านยังไม่ถึงวัยปักปิ่น หลายปีมานี้นายท่านผู้เฒ่าโหวกล่าวต่อคนภายนอกว่าท่านกระดูกท่านไม่ค่อยดี สภาพร่างกายอ่อนแอ ไม่ถูกกับลมฝนกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุ ดังนั้นจึงเติบโตมาแต่ในห้อง ไม่เคยก้าวออกจากประตู ทุกครั้งที่มีการพบปะงานเลี้ยงในวังกับจวนต่างๆ ก็ล้วนบอกปัดแทนท่านแล้ว คนภายนอกต่างเดาไปต่างๆ นานาว่าท่านเป็นโรคประหลาดรักษาไม่หายจึงไม่กล้าพบผู้คน บางคนก็มาสืบข่าวแต่นายท่านผู้เฒ่าโหวกับคุณชายปิดบังไว้อย่างมิดชิดจึงก็เลยสืบไม่พบเจออะไร หลายปีมานี้จึงอยู่อย่างสงบสุข ตอนนี้ท่านก็ผ่านวัยที่ต้องปักปิ่นมาแล้ว โตเป็นผู้ใหญ่ก็ควรคิดเรื่องหาคู่ได้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นบุตรสาวของตระกูลไหนก็ไม่สามารถหลบซ่อนอาจหลีกเลี่ยงการออกงานสังคมได้ มิฉะนั้น กลัวว่างานแต่งงานของท่านในภายหลังจะไม่เป็นที่ต้องการ ดังนั้น ในเมื่อท่านกลับมาแล้ว ยังต้องรักษาพิธีการของหญิงสาวสตรี เพื่อเลี่ยงไม่ให้ถึงเวลานั้นเกิดความผิดพลาด ก่อให้เกิดเรื่องน่าขำเป็นที่ขบขัน”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพยักหน้า ลอบแอบคิดว่าเรื่องแต่งงานสำหรับนางนั้นช่างห่างไกลเหลือเกิน ชีวิตนี้นางไม่เคยคิดที่จะแต่งงาน
เมื่อมาถึงห้องโถงหรงฝู จงหย่งโหวที่แต่งกายอย่างเหมาะสมก็ยืนรอนางอยู่แล้ว
จงหย่งโหวอายุมากแล้ว ออกจากราชสำนักมาเมื่อสามปีก่อน แม้จะไม่ได้ฟังราชสำนักอภิปรายการบริหารราชการแผ่นดินอีก แต่จวนจงหย่งโหวก็มีบรรดาศักดิ์เป็นอันดับสองของห้าบรรดาศักดิ์ ท่านผู้เฒ่าโหวยังมีอำนาจในการเข้าเฝ้าฮ่องเต้ไม่ว่าเวลาใดก็ตาม
ตระกูลเซี่ยมีการสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน แม้ระบบฐานรากไม่ได้ใหญ่โตเหมือนกับไท่จู่เกาจู่* [footnoteRef:1] แต่สมาชิกในตระกูลก็เพิ่มมากขึ้นตลอดมา สายเลือดทุกรุ่นต่างมีผู้มีความสามารถที่มีบทบาทสำคัญเข้ามาในราชสำนัก ดังนั้นจึงผ่านมาอย่างมั่นคงถึงสองร้อยกว่าปี เพียงแต่เมื่อมาถึงรุ่นของนายท่านผู้เฒ่าาโหว สถานภาพของราชสำนักต่างวุ่นวายและชายแดนเป่ยฉีก็ไม่สงบสุข นายท่านผู้เฒ่าโหวผู้ดูแลกองทหารลงมือบัญชาการด้วยตนเอง ฮูหยินของท่านผู้เฒ่าก็จากไปเร็วกว่ากำหนด ทิ้งทายาทไว้ให้เป็นบุตรชายและบุตรสาวอย่างละคน บุตรชายคนนั้นคือพ่อบิดาของเซี่ยม่อหานและเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา หลังจากคลอดเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาได้ครึ่งปี พ่อแม่ของนางก็จากไปด้วยอุบัติเหตุทั้งคู่ เหลือไว้เพียงบุตรชายและบุตรสาวคู่หนึ่ง ส่วนบุตรสาวอีกคนนั้นก็แต่งงานไปไกลถึงเป่ยฉีเข้าไปแทนที่องค์หญิงใหญ่ต้าฉางของฮ่องเต้องค์ก่อนที่แต่งงานไปไกลถึงเป่ยฉี ดังนั้น สายเลือดตรงจึงมาถึงแค่เซี่ยม่อหาน คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นลูกชายคนเดียวในหลายชั่วอายุคน [1: ]
ญาติห่างๆ ของตระกูลเซี่ยที่เหลืออยู่กลับมีทายาทมากมาย เทียบกันแล้ว สายเลือดตรงสายนี้จึงมีกันแค่สองคนพี่น้อง ช่างโดดเดี่ยวเดียวดายอย่างเห็นได้ชัด
ญาติห่างๆ คิดแต่จะบีบคั้นสายเลือดตรงเพื่อแย่งชิงตำแหน่งบรรดาศักดิ์ ส่วนเซี่ยม่อหานร่างกายก็ไม่ค่อยแข็งแรงมักจะล้มป่วยบ่อยๆ ดังนั้น การที่นายท่านผู้เฒ่าโหวต้องรับผิดชอบจวนโหวอันยิ่งใหญ่นี้ไว้เพียงคนเดียวไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเห็นผมหงอกมากกว่าครึ่งของจงหย่งโหวก็ใจคอแห้งเหี่ยวไปชั่วขณะ จึงก้มหน้าลงและยืนอยู่ข้างหลังเขาอย่างเป็นระเบียบ
เมื่อวานจงหย่งโหวนอนไม่ค่อยหลับมากกว่าครึ่งคืน ยิ่งคิดถึงความกล้าหาญของเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก็ยิ่งโกรธ แค่นางลงมือทำลายเขาไร้นามด้วยตัวเองก็จบสิ้นแล้ว ยังไม่ยอมหลบซ่อนอย่างเงียบๆ อีก คิดไม่ถึงว่ายังต้องมาบอกข่าวนี้แก่ฮ่องเต้ด้วยตัวเอง จริงๆ เขาก็แก่แล้วและเฝ้ารอที่จะได้อยู่ด้วยกันกับหลานสาวคนนี้ คิดไม่ถึงว่าจิตใจของนางจะเปลี่ยนไปแล้ว เขานอนไม่หลับครุ่นคิดครั้งแล้วครั้งเล่าก็ยังคิดวิธีดีๆ ไม่ออก ทำได้เพียงตามนางเข้าวัง
เมื่อออกมาจากประตูของจวนจงหย่งโหว จงหย่งโหวก็ขึ้นไปบนเกี้ยว
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาจูงม้าผ่านประตูออกมา เหยียบบนโกลนม้าแผ่นขาเยียบ ขยับขาเพียงนิดเดียวก็ขึ้นไปนั่งบนอานม้าอย่างคล่องแคล่ว
จงหย่งโหวถลึงตามองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาแวบหนึ่ง “เจ้าขี่ม้าได้อย่างไร”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตอบอย่างเคารพนบนอบว่า “นายท่านผู้เฒ่าโหว ข้าน้อยเป็นนายทหาร ในกองทัพไร้คนขี้ขลาด ปกติข้าน้อยไม่สามารถนั่งเกี้ยวได้ขอรับ”
จงหย่งโหวเห็นท่าทางเป็นระบบระเบียบของนางที่อยู่ในกรอบก็ชะงักไปชั่วขณะก่อนจะปล่อยม่านเกี้ยวลง
คนยกเกี้ยวยกจงหย่งโหวเดินอยู่ด้านหน้า ส่วนเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาขี่ม้าตามอยู่ข้างหลัง ทั้งสองเดินตามกันไปยังวังหลวง
จวนจงหย่งโหวอยู่ภายนอกวังหลวง ห่างจากวังไม่ไกล ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงประตูวัง
จงหย่งโหวลงจากเกี้ยว เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาลงจากม้า จงหย่งโหวยื่นป้ายคำสั่งของวังหลวง จากนั้นก็มีขันทีนำทางทั้งสองคนไปยังห้องหนังสือ
---
*ไท่จู่และเกาจู่ (太祖,高祖) เป็นคำเรียกปฐมจักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์


บทที่ 2 ห้องของหญิงสาว
บุตรของตระกูลที่ร่ำรวยแม้จะชอบเที่ยวเล่นไปทั่ว แต่เมื่อเกิดเรื่องขึ้นมากลับดำเนินการอย่างว่องไวและตรงไปตรงมา
ไม่นานก็ลากม้าขึ้นมาจากพื้นหิมะ โดยมีคนช่วยลากประคองรถให้มั่นคงไปยังจวนจงหย่งโหว
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวา เด็กรับใช้ที่มาส่งสินค้าฉลองเทศกาลของขวัญปีใหม่คนนี้ไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด เพียงแค่เดินตามอยู่ข้างหลัง
แต่ไหนแต่ไรเถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมก็ทำตัวเป็นน้ำกลิ้งบนใบบอนเข้ากับทุกฝ่ายไปทั่วอยู่แล้ว วันนี้เกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าประตูทางเข้าโรงเตี๊ยมของตนเองขนาดนี้ก็ไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้ จำต้องติดตามอยู่ข้างหลังไปยังจวนจงหย่งโหวเพื่ออธิบาย
บุรุษผู้ชายสามสี่คนที่กำลังลากรถม้าพูดพลางเดินพลาง หัวข้อสนทนาจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเรื่องพี่จื่อกุยซึ่งน่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง ส่วนฉินเจิงที่เดินอยู่ตรงกลางกลุ่มคนกลับไม่พูดอะไรเลยสักคำ
ตามที่เถ้าแก่โรงเตี๊ยมคิด เป็นเพราะสุนัขสุดที่รักของคุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่งแท้ๆ คนที่บังเอิญทับสุนัขของเขาตายดันเป็นคนของจวนเซี่ยม่อหานผู้สืบทอด*ของจวนจงหย่งโหว คุณชายของจวนจงหย่งโหวที่มีความสัมพันธ์อันดีกับเขา หากต้องชดใช้คงอึดอัดใจไม่น้อยที่จะตีเด็กรับใช้ในตระกูลจนตาย จะตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของหรือรือ? โดยทั่วไนั่นปยิ่งทำไม่ได้ใหญ่ ทำได้แค่เพียงให้คนรับเคราะห์กรรมไป นั่นจึงทำให้เขาเงียบสงบอย่างคนคร้านจะพูดลงได้
กลุ่มผู้คนเดินไประยะหนึ่ง ฉินเจิงก็หยุดเดินกะทันหัน
คนที่อยู่ข้างๆ เห็นเขาหยุดเดินก็ไม่ยอมหยุดตาม ต่างตั้งคำถามด้วยสายตา
“พวกเจ้าเดินไปก่อนไป!อนเถอะ” ฉินเจิงกล่าวกับสองคนที่อยู่ข้างๆ พลางกวาดสายตามองร่างเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาที่อยู่ข้างหลัง
สองคนข้างๆ สังเกตสีหน้าของเขาแล้วจึงหันไปมองเด็กรับใช้ที่เดินอยู่ข้างหลังด้วยท่าทางไม่มีกระจิตกระใจจะเดินจนรู้สึกได้นั้น จากนั้นก็เดินต่อไป
เถ้าแก่เดินผ่านร่างของฉินเจิงแล้วแอบคิดในใจ แม้คุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่งจะไม่โกรธคุณชายซื่อจื่อของจวนจงหย่งโหว แต่เห็นดูจากสีใบหน้าของเขาแล้วก็ทำให้เด็กรับใช้ลำบากใจคงต้องการทำให้เด็กรับใช้ผู้นั้นลำบากแน่แล้ว เด็กรับใช้คนนี้เกรงว่าจะต้องเจอเรื่องยากลำบากในภายหลัง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเดินก้มหน้ามาข้างๆ ฉินเจิง ลมเย็นพัดมาวูบหนึ่ง นางจึงก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นงอย่างอดไม่ได้ึกๆ
ฉินเจิงมองนางแล้วเอ่ยขึ้น “เจ้ารู้หรือไม่ สุนัขที่ถูกเจ้าทับตายในวันนี้เป็นผู้ใดประทานให้แก่ข้า?”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาชะงักเท้า เขาพูดคำว่าประทาน นั่นหมายความว่าเป็นสุนัขที่มาจากวังหลวง นางเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้งแล้วส่ายหน้า นางไม่ได้กลับเมืองหลวงมาแปดปี! ใครจะไปรู้ ตอนที่นางจากไปครานั้นก็ไม่เคยได้ยินเรื่องสุนัขสุดที่รักตัวนี้ของฉินเจิงเลย
“เป็นเต๋อฉือไทเฮาผู้ล่วงลับไปแล้ว” ฉินเจิงตอบ
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพยักหน้าน้อยๆ ทำนองว่าเข้าใจแล้ว เต๋อฉือไทเฮา มารดาผู้ให้กำเนิดฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน สวรรคตไปเมื่อสามปีก่อน
“พี่ใหญ่ของข้ากลัวสุนัขตัวนี้ที่สุด” ฉินเจิงกล่าวอีก
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาอดไม่ได้ที่จะกลอกตาอยู่ในใจไม่ได้ พี่ใหญ่ของเขากลัวสุนัขแล้วเกี่ยวข้องกับนางตรงไหน เขาจำเป็นต้องพูดเช่นนี้กับเด็กรับใช้เช่นนางหรือ หากจำเป็นต้องพูด ก็ควรพูดกับซื่อจื่อคุณชายของจวนจงหย่งโหวหรือไม่ก็จงหย่งโหวจึงจะถูกมิใช่หรือ
“เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ข้าไม่เอาความก็ได้ แต่ถึงอย่างไรจวนจงหย่งโหวก็ต้องชดใช้สุนัขตัวหนึ่งให้ข้าอยู่ดี” ฉินเจิงมองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาผู้ซื่อตรงและเคารพนบนอบแวบหนึ่ง ทิ้งประโยคนี้ไว้แล้วหันหลังเดินไป
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวามองแผ่นหลังของเขา รู้สึกมวนในท้องวูบหนึ่ง เขากำลังจะบอกนางว่า ไม่ว่าจวนจงหย่งโหวจะชดใช้อย่างไร ก็ทดแทนสุนัขตัวนั้นที่ไทเฮาผู้ล่วงลับประทานให้ไม่ได้ใช่หรือไม่ อย่างไรเสียใต้หล้าจะมีผู้ใดชดใช้เกียรติอันสูงศักดิ์ของไทเฮาผู้ล่วงลับได้
สุนัขตั้วนั้นตายใต้รถม้าของนาง เขาไม่ต้องการการชดใช้ แต่จากนี้จวนจงหย่งโหวก็จะติดหนี้เขาครั้งใหญ่!
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาขบฟันกรามกรอด ใช้ปลายเท้าบดหิมะข้างใต้แล้วเดินตามเขาไป
มิน่าล่ะผู้คนถึงได้กลัวคุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่งนัก แท้จริงแล้วเขามันโหดเหี้ยม!
ระยะห่างระหว่างโรงเตี๊ยมกับจวนจงหย่งโหวเพียงแค่ถนนสองสายกั้น ดังนั้นกลุ่มคนที่ติดตามรถม้าจึงมาถึงจวนจงหย่งโหวในเวลาอันสั้น
ประตูสีแดงสดบานใหญ่ของจวนจงหย่งโหวปิดสนิท หน้าประตูมีหินรูปหัวสิงโตหินสองตัวที่ศีรษะถูกปกคลุมด้วยหิมะหนา
เยี่ยนถิงเดินไปเคาะประตู
มีคนชะโงกหน้าออกมาจากประตูอย่างรวดเร็ว มองแวบหนึ่งแล้วก็รีบร้อนหดหัวกลับเข้าไป “ที่แท้เป็นคุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่ง คุณชายเล็กเยี่ยนแห่งตระกูลโหว คุณชายหลี่ คุณชายเฉิง คุณชายซ่ง พวกท่าน…”
“พูดไร้สาระอะไรอยู่ พวกเรามาส่งสินค้าฉลองของขวัญปีใหม่ให้กับพี่จื่อกุย ยังไม่รีบเปิดประตูอีก” เยี่ยนถิงถลึงตาใส่เด็กรับใช้ที่เฝ้าประตู
เด็กรับใช้คนนั้นสังเกตอยู่ชั่วขณะถึงรู้ว่าแขกผู้สูงส่งมิอาจมีความผิดล่วงเกินได้ จึงขานรับอย่างรีบร้อนแล้วเปิดประตูทันที
ทุกผู้คนรอประตูใหญ่เปิดออกแล้วทยอยกันเข้าไป
เด็กรับใช้เฝ้าประตูรีบเข้ามารับช่วงต่อรถม้าทันที จากนั้นยิ้มสู้กล่าวว่า “ทุกท่านเชิญ ซื่อจื่อคุณชายของพวกเราชมหิมะอยู่ที่ศาลาไห่ถัง ตอนนี้มีเด็กไปรายงานแล้ว อีกสักครู่ท่านคุณชายคงออกมาขอรับ”
“อ้อ แล้วพี่จื่อกุยดีขึ้นหรือยัง” เยี่ยนถิงถาม
“ยังต้องทานยาอยู่แต่สีหน้าดีขึ้นแล้วขอรับ ซื่อจื่อคุณชายของพวกเราป่วยบ่อยเป็นโรคคนแก่ ฤดูหนาวทุกปีมักมีโรครุมเร้า สองเดือนมานี้ได้แค่นั่งๆ นอนๆ อยู่ในจวนไม่ได้ออกไปไหนเลยขอรับ” เด็กรับใช้รีบตอบทันที
เยี่ยนถิงพยักหน้า พูดกับทุกคนว่า “ไป พวกเราไปดูเขาสักหน่อย ได้ยินว่าศาลาไห่ถังของจวนจงหย่งโหวสวยงามมาก ยิ่งนัก ดอกไห่ถังใต้หล้าต่างผลิบานในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง แต่ดอกไห่ถังของศาลาไห่ถังแห่งจวนจงหย่งโหวกลับผลิบานในฤดูหนาว งดงามยิ่งกว่าดอกเหมยเสียอีก”
“ข้าก็ได้ยินมาเช่นกัน แต่ว่าปีที่แล้วๆ มาพี่จื่อกุยห้ามไม่ให้ชม ข้าจึงได้แต่อดทนรอ ไม่แน่ว่าปีนี้จะให้ชมได้หรือไม่” คุณชายหลี่กล่าวต่อ
“คาดว่าจะไม่ให้ชม แต่พวกเราไปเร็วหน่อยเถอะ ขวางเขาไว้ที่ศาลาไห่ถังไม่นับว่าได้ชมหรือ ถึงเวลานั้นให้เหตุผลว่าเด็กรับใช้ของตระกูลตัวเองทับสุนัขของพี่ฉินเจิงตาย ยังไม่ละอายใจจะกล้าไม่จะให้พวกเราเข้าไปอีกหรือ? ” เยี่ยนถิงรีบกล่าวทันที
“ความคิดดี!” คุณชายเฉิงและคุณชายซ่งคล้อยตาม
เด็กรับใช้เฝ้าประตูได้ยินก็กลัวจนขึ้นสมอง มองไปยังฉินเจิง คิดอยู่ว่าเด็กรับใช้ในจวนไปทับสุนัขของเขาตายตั้งแต่เมื่อไหร่
ใบหน้าของฉินเจิงเงียบสงบ หันไปพูดกับเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาที่ยังคงยืนอยู่หน้าประตูไม่ได้เดินเข้ามาว่า “เจ้ายังไม่เดินตามเข้ามาอีก หรือว่าไม่รู้จักประตูของจวนจงหย่งโหว”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวากำลังทอดถอนใจ จากมาแปดปี หินหัวสิงโตหินสองตัอัวนที่หน้าประตูต่างก็ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ได้ยินคำพูดเขาก็รีบเดินผ่านประตูเข้ามาทันที
“นี่คือ…” เด็กรับใช้เฝ้าประตูมองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา
“นำทางสิ พาพวกเราไปศาลาไห่ถัง!” ฉินเจิงออกคำสั่ง ไม่ยอมให้เด็กรับใช้เฝ้าประตูคนนั้นได้มีโอกาสถาม
เด็กรับใช้คนนั้นเห็นสีหน้าเย็นชาของคุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่งก็รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนทันที ไม่กล้าที่จะชักช้า รีบนำทางอย่างรวดเร็ว
กลุ่มผู้คนเดินเข้าไปในจวนตามเขาที่นำทางอย่างรีบร้อน เดินวนลานด้านหน้าอย่างไม่หยุดพักแล้วเดินไปยังลานด้านหลัง
เมื่อเดินมาถึงศาลาพักร้อนทิงหลันที่อยู่ข้างหลัง เด็กรับใช้คนนั้นก็หยุดเดินอย่างลังเลใจเล็กน้อย “คุณชายทั้งหลาย ศาลาพักร้อนที่เดินผ่านไปเมื่อครู่คือสวนจือหลันของคุณชายซื่อจื่อพวกเรา ในอดีตสวนจือหลันของคุณชายซื่อจื่อก็คือสวนไห่ถัง ศาลาไห่ถังอยู่ในสวนไห่ถัง แต่สวนไห่ถังเป็นห้องนอนของคุณหนูของพวกเรา ข้า…เป็นเพียงทาสรับใช้ ไม่กล้าพาพวกท่านเข้าไปโดยพลการ”
“เป็นสวนไห่ถังที่น้องสาวผอมแห้งแทบจะปลิวลมผู้ผอมกะหร่องก่องคนนั้นของพี่จื่อกุยอาศัยอยู่หรือ” เยี่ยนถิงหยุดเดิน
“ขอรับ เป็นสวนไห่ถังของคุณหนู” เด็กรับใช้เฝ้าประตูพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
เยี่ยนถิงขมวดคิ้วราวกับไม่เคยรู้มาว่าที่แท้ศาลาไห่ถังอยู่ในสวนไห่ถัง มิน่าเล่าะทุกครั้งที่พูดถึง เซี่ยม่อหานถึงห้ามไม่ให้ชม เพราะเป็นห้องนอนของน้องสาวนั่นเองในตระกูล พวกเขราที่รออยู่ข้างนอกต่างเป็นผู้ชายเกรงว่าจะไม่ค่อยสะดวกนักหากเดินเข้าไป
คุณชายใหญ่หลี่ คุณชายเฉิงและคุณชายซ่งมองหน้ากันเลิกลั่ก
ฉินเจิงกดเสียงต่ำแค่นเสียงฮึเย็นชาในลำคอ ไม่สนใจกลุ่มคนพวกนั้น ยกเท้าเดินตรงเข้าไปข้างใน
เยี่ยนถิงและคนอื่นๆ มองเขาแวบหนึ่ง มีเขานำหน้าก็ไม่ต้องกลัวอะไร พวกเขาจึงทยอยเดินตามหลังเขาเข้าไป
ไม่นานนัก ผ่านศาลาพักร้อนทิงหลันและสวนจือหลันก็มาถึงทางเข้าสวนไห่ถัง
ลานของสวนไห่ถังเงียบสงบ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไห่ถังโชยออกมาจากข้างใน ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ
เยี่ยนถิงปรบมือชมพลางกล่าวว่า “กลิ่นหอมนี้แหละ ดอกไห่ถังของที่อื่นไม่หอมเช่นนี้ ไม่รู้ว่าตอนที่ดอกผลิบานจะงดงามขนาดไหน”
“เข้าไปก็รู้แล้ว” ฉินเจิงมุ่งตรงเข้าไปยังสวนไห่ถัง
ประตูของสวนไห่ถังเปิดอยู่ คนใช้สองคนกำลังกวาดลานที่เต็มไปด้วยหิมะทับถมสะสม เมื่อเห็นว่ามีคนถลันบุกเข้ามาต่างก็ตกใจจนทำไม้กวาดในมือตกลงบนพื้น เกิดการเคลื่อนไหวไม่น้อย
ฉินเจิงมองข้ามสองคนนั้นและเดินไปยังลานข้างหลังอย่างไม่รู้สึกว่าได้รับการโดยไม่ถูกขัดขวางแม้แต่น้อย
---
*ซื่อจื่อ หรือ ผู้สืบทอด (世子) คือตำแหน่งสำหรับผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์ของขุนนางยศชินหวาง หวางและโหว ส่วนใหญ่จะเป็นบุตรชายคนโต


บทที่ 6 เข้าเฝ้า
เมื่อมาถึงหน้าห้องหนังสือ ก็มีขุนนางอยู่รออยู่แล้ว
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพิจารณาเหล่าขุนนางอย่างละเอียด แต่ก็ไม่รู้จักใครเลยสักคน
เมื่อก่อนแม้ว่านางจะไม่ได้ถูกเลี้ยงมาในห้องที่ปิดมิดชิด แต่ก็รู้จักแค่เพียงคุณหนูฮูหยินคุณนายของกลุ่มคนรุ่นหลังที่สูงศักดิ์ในเมืองหลวงเท่านั้น ไม่ได้รู้จักขุนนางราชสำนัก ต่อมาเมื่อนางออกจากเมืองหลวงไปตอนเจ็ดขวบ แปดปีต่อมาถึงกลับมา ไม่รู้จักก็เป็นเรื่องปกติ
ขุนนางเหล่านั้นคิดไม่ถึงว่าจงหย่งโหวจะมาที่ห้องหนังสือวันนี้ ต่างแสดงสีหน้าแปลกใจโดยพร้อมเพียงกัน จากนั้นก็เข้ามาทักทาย
ตำแหน่งของจงหย่งโหวไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว ลำดับศักดิ์ในวงศ์ตระกูลเป็นขุนนางตำแหน่งสูงในหลายปีมานี้ ตอนยังหนุ่มเฝ้าระวังที่ชายแดนเป่ยฉี ขับไล่กองทัพเป่ยฉีที่เข้ามาโจมตีได้หลายครั้ง สามารถรักษาดินแดนเอาไว้ได้ อีกทั้งยังมอบลูกสาวเพียงคนเดียวให้แต่งงานไปเป่ยฉีทดแทนองค์หญิงใหญ่ที่แต่งงานไปเป่ยฉี ดังนั้นฝ่าบาทจึงรักและเคารพเขาอย่างยิ่ง ตั้งแต่สามปีก่อนที่ร่างกายของเขาไม่ค่อยดี ฝ่าบาทก็ละเว้นให้เขาไม่ต้องเข้าร่วมฟังราชสำนักอภิปรายการบริหารราชการแผ่นดินว่าราชการ สามปีนี้แม้จงหย่งโหวจะสามารถเข้าเฝ้าฮ่องเต้ได้ทุกเวลา แต่ก็ไม่เคยขอเฝ้าเลยสักครั้ง วันนี้กลับปรากฏตัวก็อธิบายได้แสดงว่าจะต้องมีเรื่องใหญ่แน่นอน
หลังจากทักทายกันแล้ว ผู้คนต่างมองไปยังเด็กรับใช้ที่อยู่ข้างหลังเขาพลางถามเจาะลึก
จงหย่งโหวรับมือกับคนเหล่านั้นด้วยความปลิ้นปล้อนโดยการทำเป็นมองไม่เห็นสายตาเหล่านั้น ต้อนรับขับสู้คนเหล่านั้นด้วยความเจ้าเล่ห์
ตั้งแต่เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเข้ามาในวังก็ก้มหน้าก้มตาเป็นระเบียบทำตัวเรียบร้อย ก้มศีรษะแสดงท่าทางเคารพนบนอบ
ไม่นาน ขันทีอาวุโสท่านหนึ่งก็ออกมาจากในห้องหนังสือ เมื่อเห็นจงหย่งโหวก็ยกยิ้ม “ท่านผู้เฒ่าโหว ได้ยินว่าวันนี้ท่านจะมา ฝ่าบาทมีคำสั่งให้ขันทีออกมาต้อนรับ วันนี้อากาศหนาว ท่านรีบเข้าไปข้างในเถอะ”
จงหย่งโหวพยักหน้า เดินตามขันทีอาวุโสเข้าไปในห้องหนังสือ
ก่อนจงหย่งโหวจะเดินเข้าไป ด้านหลังก็มีขุนนางชั้นผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเดินมาดักหน้าเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาไว้ “เจ้าเป็นใคร ทำไมถึงไม่คุ้นหน้าคุ้นตา จงหย่งโหวมีเด็กรับใช้เช่นเจ้าตั้งแต่เมื่อใด แถมยังพามาห้องหนังสือทิศใต้อีก เจ้าควรจะรู้ว่าที่นี่มิใช่ใครก็สามารถเข้ามาได้”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเงยหน้ามองแวบหนึ่ง เห็นว่าคนตรงหน้าอายุสี่สิบกว่าปี ใบหน้ากลม เตี้ยและอ้วนเล็กน้อย อวัยวะบนใบเครื่องหน้าไม่โดดเด่นหากแต่มีสายตาที่เฉียบแหลมคู่หนึ่ง เมื่อครู่ได้ยินท่านปู่เรียกว่าเสนาบดีฝ่ายซ้าย ก็น่าจะเป็นหลูหย่ง เสนาบดีฝ่ายซ้ายที่บีบบังคับให้องค์ชายสี่ฉินอวี้รับโทษอย่างคั่งแค้น นางก้มศีรษะลง กล่าวด้วยความเคารพว่า “ข้าน้อยชื่อหวางอิ๋น เป็นคนของกองทัพม่อเป่ย ไม่ใช่คนของจวนจงหย่งโหวขอรับ”
หลูหย่งตะลึงครู่หนึ่งแล้วหรี่ตามอง “เจ้าเป็นคนของกองทัพม่อเป่ย? ต้องการพบฮ่องเต้? ม่อเป่ยมีสายลับเรื่องอะไรแล้วหรือ?”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวามองปลายเท้า ไม่ได้ตอบสิ่งใด
หลูหย่งถลึงตามองด้วยความดุดันพลางถามเสียงเข้มว่า “เหตุใดเจ้าจึงไม่ตอบ”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตอบเสียงต่ำว่า “ข้าน้อยยังไม่ได้พบฝ่าบาท มิทราบว่าควรจะตอบท่านอย่างไรขอรับ”
หลูหย่งนิ่งไป ลูกตาหดลงอย่างรวดเร็ว ในเมื่อเป็นคนที่มาจากม่อเป่ยแถมยังต้องการเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ฝ่าบาทยังไม่ได้พบคนคนนี้ เขาก็ไม่สามารถบีบบังคับให้ตอบอย่างโจ่งแจ้งได้ มิเช่นนั้นเท่ากับว่าสืบหาข่าวจากกองทัพ เขาประหลาดใจนิดหน่อย คิดไม่ถึงว่าเด็กรับใช้ตรงหน้าจะไม่มีทีท่าว่าขี้ขลาดหรือลุกลี้ลุกลนเลยแม้แต่น้อย ค่อนข้างมั่นคงมาก เขาอดไม่ได้ที่จะสำรวจนางอย่างละเอียดอีกรอบ
“ผู้ใดคือหวางอิ๋น ฝ่าบาทให้เข้าไปข้างใน!” ขันทีอาวุโสท่านเดิมคนนั้นเดินออกมาพลางกวาดตามองกลุ่มผู้คน
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก้าวไปข้างหน้า กล่าวอย่างมีมารยาทด้วยความเคารพต่อขันทีถีอาวุโสว่า “เรียนกงกง ข้าน้อยเองขอรับ”
ขันทีถีอาวุโสพิจารณาเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตั้งแต่ศีรษะหัวจรดเท้าก่อนจะพยักหน้าแล้วเลิกผ้าม่านเข้าไป เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเดินตามเข้าไปทันที
ห้องหนังสือสวยงามโอ่อ่าสมคำเล่าลือ ทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นของหนังสือและน้ำหมึก
ตรงกลางมีตู้หนังสือ โต๊ะสีเหลืองทองอร่ามตัวหนึ่ง ผู้ที่สวมเสื้อคลุมยาวลายมังกรสีทอง อายุประมาณสี่สิบกว่าๆ นั่งอยู่หน้าโต๊ะ ด้านข้างมีเก้าอี้ตัวหนึ่งตั้งไว้และจงหย่งโหวก็นั่งลงตรงนั้น ในห้องหนังสือแห่งนี้ คนที่ฮ่องเต้สามารถประทานเก้าอี้ให้มีน้อยมาก
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาคุกเข่าลงบนพื้น น้อมคำนับอย่างเป็นระเบียบแบบแผน
“เงยหน้าขึ้น ให้เราดูสักหน่อย” ฮ่องเต้มองไปยังเด็กที่อายุประมาณสิบสามสิบสี่พลางกล่าวด้วยความน่าเกรงขาม
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
ฮ่องเต้มองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาชั่วขณะหนึ่ง กล่าวกับนางว่า “เราได้ยินจงหย่งโหวบอกว่าเจ้ามาจากกองทัพป้องกันพรมแดนม่อเป่ย มีจดหมายลับที่ต้องถวายเราหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะ!” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก้มศีรษะลง
“จดหมายลับของกระทรวงกรมยุติธรรมแต่ไหนแต่ไรต่างต้องแวะจุดพักม้า รีบเร่งมาแปดร้อยลี้เช่นนี้ เหตุใดนายพลอู่เว่ยถึงมีคำสั่งให้เจ้ามาเพียงคนเดียว” ฮ่องเต้เลิกคิ้ว
“ทูลฝ่าบาท ข้าน้อยกระหม่อมก็ไม่ทราบสาเหตุพ่ะย่ะค่ะ นายพลอู่เว่ยเพียงสั่งให้กระหม่อมข้าน้อยใช้การส่งสินค้าฉลองปีใหม่ให้กับจวนจงหย่งโหวเป็นเหตุผลจะได้นำจดหมายลับมาถวายแด่ก่ฝ่าบาทได้สะดวก นอกเหนือจากนี้กระหม่อมข้าน้อยมิอาจทราบได้พ่ะย่ะค่ะ” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาส่ายศีรษะน้อยๆ
ฮ่องเต้พยักพระพักตร์หน้า “มีสิ่งใดมาพิสูจน์หรือไม่ว่าเจ้าเป็นคนของกองทัพม่อเป่ย”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายื่นมือไปควานหาป้ายคำสั่งในอกเสื้อแต่ก็พบกับความว่างเปล่า ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานฉินเจิงและคนอื่นๆ ตรวจสอบสถานะของนาง จึงเอาป้ายคำสั่งไปดูและไม่ได้ส่งคืนให้นาง นางก็ลืมไปเสียสนิท เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาชะงักไปครู่หนึ่ง วางมือลง กล่าวด้วยเสียงต่ำว่า “ทูลฝ่าบาท เมื่อวานข้าน้อยกระหม่อมเข้ามาในเมืองหลวง เกิดเรื่องเล็กน้อยที่หน้าประตูโรงเตี๊ยม ป้ายคำสั่งถูกส่งให้กับคุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิงแห่งจวนอิงชินอ๋องหวาง จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้คืนพ่ะย่ะค่ะขอรับ”
“หืม?” ฮ่องเต้ทรงประหลาดใจเล็กน้อย
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาทำได้เพียงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานอย่างจำใจสั้นๆ อีกครั้งหนึ่ง
ฮ่องเต้ฟังจบก็ทรงพระสรวลหัวเราะเยาะในทันที กล่าวกับจงหย่งโหวที่อยู่ข้างๆ ว่า “ฉินเจิงคนนี้ผอมแห้งมาตั้งแต่เด็ก มักจะได้ยินว่าเขารังแกคนอื่นตลอดทั้งปี ห้าปีก่อนถูกหมาบ้าตัวหนึ่งกัดที่ชานเมือง หลังกลับวังก็เอะอะโวยวายให้พระมารดาของเราประทานสุนัขตัวหนึ่งที่บ้ายิ่งกว่าให้แก่เขา พระมารดาของเราเอ็นดูเขามากจึงสั่งให้คนหาสุนัขขนาดใหญ่ให้แก่เขาตัวหนึ่ง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา อย่าว่าแต่คนจะกล้าไปขวางเลย แม้แต่สุนัขด้วยกันยังไม่กล้า ไม่ว่าใครต่างก็ไม่กล้ายั่วโมโหเขา ไม่คิดว่าวันนี้จะโดนถูกรถของหวางอิ๋นคนนี้ทับตายเสียแล้ว เจ้าเด็กคนนั้นต้องโมโหมากแน่ เมื่อวานเขาต้องตามไปยังจวนจงหย่งโหวอย่างยอมไม่ได้อย่างแน่นอนใช่หรือไม่”
จงหย่งโหวกล่าวอย่างไตร่ตรองว่า “หลานชายกับคุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิงมีมิตรภาพที่ดีต่อกัน ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่มากพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้มองจงหย่งโหวอย่างไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งอื่นใด “ข้าได้ยินมาว่า เขาไปประกาศศักดาว่าตั้งแต่วันนี้จวนจงหย่งโหวติดหนี้เขาครั้งใหญ่ นี่ยังไม่เรียกว่าเรื่องใหญ่อีกหรือ”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาคิดว่าเป็นไปอย่างที่ฮ่องเต้คาด เหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นก็ปิดบังพระองค์เขาไม่ได้ เรื่องเมื่อวานน่าจะมีคนมารายงานให้ทรงทราบก่อนแล้ว
จงหย่งโหวถอนหายใจ กล่าวอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่า “ถึงอย่างไรสุนัขตัวนั้นก็เป็นสุนัขที่ไทเฮาประทานให้คุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิง เรื่องเมื่อวานก็แค่บังเอิญเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้พยักหน้า พระพักตร์ รู้สึกว่าต่อเรื่องนี้ราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่พลางสั่งให้ขันทีอาวุโสที่เฝ้าอยู่หน้าประตูว่า “อู๋เฉวียน เจ้าไปยังจวนอิงชินอ๋องหวางบอกเด็กนั่นว่าให้มาเข้าเฝ้าข้า” พูดจบก็เสริมว่า “จำไว้ว่าให้เขานำป้ายคำสั่งแผ่นนั้นที่ยึดด้วยอำนาจไปจากมือของผู้อื่นเมื่อวานมาด้วย” หยุดไปสักครู่ กล่าวอีกว่า “ให้คนที่อยู่ข้างนอกออกไปให้หมด วันนี้เราจะคุยกับจงหย่งโหว เรื่องอื่นไม่ต้องใส่ใจ”
“พ่ะย่ะค่ะ!” อู๋เฉวียนขานรับแล้วถอยออกไป
เสนาบดีฝ่ายซ้ายและคนอื่นๆ ที่รออยู่ข้างนอกได้ยินคำสั่งของฮ่องเต้ก็มองหน้ากันก่อนจะออกไปจากห้องหนังสือเงียบๆ
แม้จงหย่งโหวจะไม่ได้อยู่ในราชสำนักมาสามปีแล้ว แต่ฝ่าบาทยังคงโปรดปรานนัก น้อยคนจะสู้ได้
“เจ้าก็ลุกขึ้นด้วยเช่นกัน ไปรออยู่ข้างๆ ก่อนเถอะ” ฮ่องเต้กล่าวกับเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาด้วยเสียงทุ้มกังวานพลางโบกมือ
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาคารวะแสดงการขอบคุณก่อนจะลุกขึ้นแล้วไปยืนรอข้างๆ อย่างเงียบๆ
ฮ่องเต้ราวกับไม่ได้เจอกับจงหย่งโหวมานาน มีเรื่องที่ต้องคุยกันมากมาย ทั้งสองคุยกันถึงเรื่องราวในชีวิตประจำวัน
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาสัมผัสได้ซาบซึ้งถึงความสนิทสนมระหว่างฮ่องเต้กับขุนนางที่ทั้งสองมีต่อกัน หากไม่ใช่เพราะชาตินี้ทำงานหนักมาตลอดชีวิตได้มาเกิดใหม่อีกครั้ง พบหน้ากันถึงแสดงความรู้สึกที่ออกมาจากใจได้เมื่อได้เผชิญหน้ากับภาพที่อยู่ตรงหน้านี้ นางต้องคิดไม่ถึง่ออกอย่างแน่นอนว่าจะมีวันใดที่ทรงพิโรธโกรธเดือดดา รับล ออกคำสั่งให้ประหารจวนจงหย่งโหวเก้าชั่วโคตร ตระกูลขุนนางหลายปีมานี้ที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนานสลายคงจะกลายเป็นเถ้าถ่านในชั่วพริบตา
หลายปีมานี้สิ่งที่นางไม่ยอมรับมากที่สุดก็คือนึกถึงชาติที่แล้ว โดยเฉพาะฮ่องเต้ที่ยากจะเข้าใจตรงหน้า ด้วยเหตุนี้นางจึงรวบรวมสมาธิจ้องมองอิฐทองที่อยู่บนพื้น จ้องจนกว่าราวกับว่ามันจะกลายเป็นหลุมลึกขึ้นมาอุโมงค์
หลังจากนั้นไม่นาน อู๋เฉวียนกลับมาจากข้างนอก รายงานว่า “ฝ่าบาท คุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิงมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้หยุดพูดคุยกับจงหย่งโหว โบกพระหัตถ์มือ ตรัสกล่าวอย่างตามใจไม่ใส่พระทัยว่า “ให้เขาไสหัวกลิ้งเข้ามา!”


"แกยังมีหน้ากลับมาเมืองไทยอีกเหรอในเมื่อแกทำให้พ่อเสียหน้ากับไมตรีเมื่อห้าปีก่อน หรือแกลืมไปแล้วว่าแกทำให้พ่อขายหน้ามากแค่ไหน"
 เสียงทรงอำนาจของประมุขแห่งบ้านชยาวัตดังทั่วไปทั้งบ้านเมื่อได้พบว่าผู้ที่มาเยือนเป็นใคร...เจ้าลูกชายตัวดีที่เคยทำให้เขาต้องขายหน้ากับเพื่อนรักของเขาเมื่อห้าปีที่ผ่านมา เขาตั้งใจจะหมั้นหมายลูกชายคนเดียวไว้กับลูกสาวของเพื่อนรัก แต่แล้วทุกอย่างก็พังทลายเมื่อลูกชายของเขาตัดสินใจหนีงานหมั้นและบินไปเรียนต่อยังต่างประเทศทันที โดยทิ้งจดหมายไว้ให้ดูต่างหน้า มีใจความว่า
 'ผมขอโทษที่ผมตัดสินใจบินไปเรียนต่อทันทีในวันนี้ แต่ผมยอมไม่ได้ที่จะให้พ่อจับคลุมถุงชน โดยเฉพาะกับยายมิ้นต์ลูกสาวของอาไมตรี ผมเรียนตามตรงว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงลักษณะที่ผมชอบเลยแม้แต่นิดโดยเฉพาะใบหน้าที่สวมแว่นป้าๆ ตลอดเวลาของเธอ
 ผมสัญญาว่าผมจะตั้งใจเรียนและผมขอร้องให้พ่อเลิกจับคู่คลุมถุงชนให้ผมอีก เพราะต่อให้พ่อจับผมคลุมถุงชนกับยายมิ้นต์อีกกี่ครั้งผมก็ไม่แต่ง'
 ในครั้งนั้นพรตจำได้ว่าเขาโกรธลูกชายของเขามากและจะจำสีหน้าของว่าที่คู่หมั้นของลูกชายเขาได้ดี เขารู้ว่าหญิงสาวแค้นเคืองลูกชายเขามากเพียงใดเมื่อมองเห็นหญิงสาวก้มหน้าใช้นิ้วเรียวยาวจิกแน่นกับผ้าซิ่นสีทองที่สวมใส่เพื่อสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลผ่านลงมาให้เป็นที่เย้ยหยันสนุกปากของแขกผู้มาร่วมงาน ตรงข้ามกับไมตรีเพื่อนรักและคุณติรกาภรรยาของไมตรีที่ดูปลงและเข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ดีกว่าและเอ่ยปากปลอบเขา
 'ช่างเถิดพรต เราคงเร่งแกมากไปเท่านั้นเอง ปล่อยให้เด็กได้ตัดสินใจเองเถอะ'
 "นับว่ายังดีที่ไมตรีและคุณติเขาไม่เอาเรื่องเอาราวและยังยอมเป็นเพื่อนกับพ่ออยู่ ถ้าไม่อย่างนั้นแกเอ๋ย พ่อของแกจะต้องเสียเพื่อนที่ดีที่สุดไปเลยเจ้าเพชร"
 ผู้ที่ถูกเรียกว่า 'เจ้าเพชร' หรือมีชื่อจริงว่า 'เหล็กเพชร'หันหน้าไปยังราวบันไดชั้นล่างที่ผู้เป็นพ่อยืนอยู่พร้อมเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาในบ้านหลังนี้
 "โธ่พ่อ ผมก็บอกแล้วว่าผมหมั้นกับยายมิ้นต์หน้าป้าไม่ได้จริงๆ ในเมื่อเราสองคนแทบไม่ได้รู้จักสนิทสนมอะไรกัน เจอกันบ่อยครั้งก็แค่ตอนเด็ก และยายนั่นก็ไม่ได้มีอะไรที่ตรงสเปคผมเลยแม้แต่นิด ผมอยากเป็นคนเลือกเจ้าสาวของผมเองโดยที่พ่อไม่ต้องมาเลือกให้พ่อเข้าใจผมบ้างสิ"
 "ไม่เข้าใจ แกบอกพ่อมาซิว่าหนูมิ้นต์ไม่ดีตรงไหนนอกจากหน้าตาที่แกบอกว่าป้า แกไม่คิดบ้างล่ะตอนนั้นหนูมิ้นต์อายุแค่ยี่สิบห้า เรียนจบปริญญาโทพร้อมกันสองใบ เก่งขนาดนี้แกจะหาได้จากที่ไหน อาจจะแก่เรียนไปบ้างแกก็ไม่ควรจะถือสา ตอนนี้อายุสามสิบ อะไรมันก็เปลี่ยนแปลงกันได้ อีกอย่างชาติตระกูลก็ดี กิริยามารยาทก็ถือว่าดีไม่แพ้ใคร มีความรับผิดชอบในหน้าที่การงานไม่ได้วางตัวเป็นลูกคุณหนูเชิดสวยไปวันๆ แค่นี้ยังดีไม่พออีกหรือไง"
 "มันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่นะพ่อ ต่อให้แม่นั่นจะเก่งกาจสักแค่ไหนแต่ถ้าคนไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ผมต้องการเลือกแบบที่ผมชอบเอง"
 "แล้วแบบที่แกชอบต้องเหมือนแม่นางเอกลูกครึ่งที่แกเคยคั่วอยู่ด้วยตอนเรียนอยู่ก่อนที่แกจะหนีกลับมาเมืองไทยที่ทำตัวเฟลิตกับใครต่อใครไปทั่วแบบนี้เหรอ"
 คราวนี้ผู้เป็นลูกชายหันมามองยังผู้เป็นพ่อด้วยอาการอ้าปากค้างเนื่องจากไม่คิดว่าพ่อจะทราบความเคลื่อนไหวของเขาในเรื่องนี้
 "นี่พ่อรู้เรื่องของผมได้ไง หรือพ่อส่งใครไปตามสืบผมถึงได้รู้เรื่องนี้"
 "พ่อไม่จำเป็นต้องส่งใครไปตามสืบแก ในเมื่อที่ที่แกไปเรียนมีแต่เพื่อนของพ่ออยู่เต็มไปหมด ข่าวคราวฉาวโฉ่ขนาดไหนมันก็ต้องมาเข้าหูอยู่ดี"
 เหล็กเพชรทำสีหน้าเบื่อหน่าย นี่เข้าไม่เคยรอดพ้นจากสายตาของพ่อได้เลยสักนิดเดียว ผู้เป็นพ่อมองด้วยสีหน้าเยาะเย้ยก่อนเดินเข้ามาตบไหลลูกชาย
 "เอาล่ะ แกจะกลับมาอยู่ที่บ้านพ่อก็ไม่ว่าอะไร ดีเหมือนกัน แกจะได้มาช่วยพ่อบริหารงานในบริษัทด้วย...ส่วนเรื่องหนูมิ้นต์ พ่อจะพยายามเข้าใจและไม่พยายามจับคู่อะไรให้แกอีก แต่ขอให้แกหาเวลาไปขอโทษอาไมตรี อาติรกา และหนูมิ้นต์ด้วยก็พอสำหรับเรื่องที่แกเคยทำเอาไว้...ส่วนห้องของแกเดี๋ยวพ่อจะเรียกให้แม่บ้านมาทำความสะอาดให้ ระหว่างรอห้องแก แกก็ไปนอนพักรอในห้องของพ่อก่อนก็แล้วกัน"
 ผู้เป็นลูกชายค่อยยิ้มออกบ้าง ยกมือขึ้นไว้แสดงความขอบคุณ
 "ผมขอบคุณพ่อมากครับที่เข้าใจ เรื่องบริษัทผมตั้งใจจะกลับมาช่วยพ่ออยู่แล้ว ส่วนเรื่องนั้นผมจะหาเวลาเข้าไปพบคุณอาทั้งสองตามที่พ่อบอกก็แล้วกัน ตอนนี้ผมขอตัวไปพักก่อน เพลียเต็มที"
 พูดจบก็ถือกระเป๋าเดินทางขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ประมุขแห่งบ้านชยาวัตมองตามไปจนคลาดสายตา ยิ้มกับตัวเองพลางนึกอยู่ในใจ
 'ให้มันได้พบกับหนูมิ้นต์ด้วยตัวเองเถอะ มันจะได้รูว่าที่เคยปรามาสเอาไว้ช่างผิดไปหมดจากความคิดของมัน'
 ---------------------------------------------------
 หญิงสาวก้าวลงมาจากบันไดตึกสูงอันเป็นที่ทำงานของหญิงสาวเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านหลังจากทำงานมาทั้งวัน หญิงสาวเดินห่างจากบันไดสูงมาได้สักพักก็มีรถเก๋งคันสีขาวที่หญิงสาวคุ้นเคยมาจอดเทียบด้านหน้าของหญิงสาว เมื่อกระจกด้านคนขับลดลงจึงเผยให้เห็นชายหนุ่มผู้นั่งอยู่ที่ประจำตำแหน่งนั้นพร้อมกับส่งยิ้มให้หญิงสาวเช่นเดียวกัน
 "วันนี้ผมมาตรงเวลาคุณมิ้นต์ลงมาจากห้องทำงานพอดีเลยนะครับหลังจากที่ผมมาถึงช้ากว่าคุณมิ้นต์ตั้งสามวันจนทำให้คุณมิ้นต์ต้องยืนคอยผม"
 หญิงสาวที่ถูกเรียกว่า 'มิ้นต์' หรือมีชื่อเต็มว่า มินตรา คลี่ยิ้มกว้างแสดงอารมณ์ขันต่อคำพูดของชายหนุ่มที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดีก่อนจะเอ่ยตอบเขาอย่างอารมณ์ดี
 "มิ้นต์แค่แซวเล่นเองนะคะพี่วุธ ไม่คิดว่าพี่วุธจะจริงจังถึงขนาดออกจากห้องทำงานเร็วเพื่อมารอรับมิ้นต์ขนาดนี้ นี่แอบออกจากงานก่อนเวลามาหรือเปล่าคะ ระวังนะคนในแผนกจะเอาไปพูดกันได้ว่าคุณวรวุธแอบหนีงานมา"
 เขาหัวเราะกับคำแซวของหญิงสาว "ผมเปล่าหนีงานนะครับคุณมิ้นต์ พูดแบบนี้คุณท่านได้ต่อว่าผมแย่ บังเอิญวันนี้เคลียร์งานเสร็จเร็วครับ อีกอย่างคุณมิ้นต์เล่นออกงานช้ากว่าเวลาหนึ่งชั่วโมงแบบนี้ทุกวันผมก็ต้องมารับคุณมิ้นต์ทันอยู่แล้ว" เขาเปิดประตูรถก้าวลงมาแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูรถอีกด้าน "ไปกันเถอะครับคุณมิ้นต์ ไปแวะทานเค้กก่อนกลับบ้านกันก่อนนิดหน่อยแก้เครียด วันนี้ได้ข่าวว่างานยุ่งมากไม่ใช่เหรอครับ ไปผ่อนคลายสักหน่อยเถอะ รับรองว่ากลับไปถึงบ้านทันเวลาคุณท่านกลับมาทานอาหารเย็นพอดี"
 หญิงสาวใช้นิ้วมือเกลี่ยผมที่ปลิวตามแรงลมพัดมาโดนที่ใบหน้าพลางพูดกับชายหนุ่ม "จะดีเหรอคะพี่วุธ มิ้นต์ว่าจะให้พี่วุธช่วยส่งมิ้นต์ไปหารตีที่ร้านกาแฟของรตีหน่อย มิ้นต์นัดไปรับชุดที่ขอยืมไว้พอดี พรุ่งนี้รตีไม่อยู่ด้วยสิเห็นว่าจะต้องไปติดต่อธุระเป็นเพื่อนกับแม่"
 วรวุธเม้มปากใช้ความคิดก่อนเสนอความคิดออกมา "เอาอย่างนี้สิครับคุณมิ้นต์ เราก็ไปรับชุดที่ร้านของคุณรตีแล้วแวะกินกาแฟกันที่นั่นก่อนกลับเข้าบ้านดีไหมครับ คุณมิ้นต์จะได้อยู่คุยกับคุณรตีแก้เครียดด้วย"
 มินตรายิ้มให้กับความคิดของเขาแล้วพยักหน้าตกลง หญิงสาวก้าวไปยังฝั่งตรงกันข้ามกับคนขับซึ่งวรวุธยืนเปิดประตูให้อยู่ก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งตำแหน่งประจำ เขาปิดประตูให้แก่หญิงสาวอย่างเปามือก่อนจะเดินมาประจำที่ยังฝั่งคนขับแล้วขับออกไปจากบริเวณนั้น
 หากตอนนี้มินตราและวรวุธสามารถได้ยินสิ่งที่พนักงานบริษัทซึ่งยืนอยู่บริเวณนั้นพูดถึงคงจะได้ยินประโยคต่างๆ อย่างเช่น
 "คุณวุธคงรักคุณมิ้นต์มากสินะ แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้ไหมในเมื่อคุณวุธเองก็เป็นแค่เด็กลูกแม่บ้านที่คุณไมตรีรับมาเลี้ยงแต่คุณมิ้นต์เป็นถึงคุณหนูประจำบ้านวรวัฒนประเสริฐ มันเหมือนดอกฟ้ากับหมาวัดชัดๆ"
 "คุณมิ้นต์กับคุณวุธเธอก็ดูน่ารักกันทั้งคู่นะ แต่คงยากที่จะได้แต่งงานกันแน่ ไม่รู้ว่าคุณวุธเธอเป็นฝ่ายแอบรักคุณมิ้นต์ข้างเดียวหรือคุณมิ้นต์เธอก็มีใจรักตอบ แต่ถึงอย่างไรคุณวุธก็คงต้องพยายามมากเหลือเกิน"
 ---------------------------------------------------
 เสียงกระดิ่งดังขึ้นเป็นสัญลักษณ์ว่าประตูกระจกถูกผลักให้เปิดออก หญิงสาวผู้กำลังบรรจงแต่งหน้าเครื่องดื่มสีดำแต่กลิ่นหอมฉุยชวนดื่มละมือเพื่อเอ่ยต้อนรับลูกค้าใหม่ เมื่อมองเห็นว่าเป็นใครรอยยิ้มจึงปรากฏขึ้นโดยทันที
 "ว่าไงยะแม่ตัวดี กว่าจะมาได้ บอกให้ฉันเตรียมขนมไว้ให้รอแกตั้งแต่สี่โมงเย็น นี่เกือบจะหกโมงเย็นแล้วเพิ่งมาถึง ดีนะที่ฉันรู้ว่าแกจะมาช้าเป็นประจำก็เลยยังไม่เตรียมเอาไว้ให้แกตอนนั้น แต่รับรองว่าแกมาตอนนี้ได้กินแน่นอน" เมื่อมักทายเพื่อนรักพอประมาณแล้วจึงหันไปทักทายชายหนุ่มอีกคนที่เดินตามเพื่อนรักเข้ามาด้วย "สวัสดีค่ะพี่วุธ เป็นไงคะเหนื่อยมากไหม รับเป็นเอสเพรสโซเพิ่มช็อทเหมือนเดิมนะคะ เดี๋ยวรตีเตรียมให้"
 ชายหนุ่มคนสนิทมินตราพยักหน้าให้แทนการตอบรับ ชวนให้อีกฝ่ายที่ถูกเอ่ยทักทายตอนแรกส่งแววตาจิกกัดให้แก่เจ้าของร้านกับท่าทีสองมาตรฐาน
 "แหม ทีกับฉันใส่ฉอดๆ ไม่ถามสักคำว่าจะรับอะไร แต่กับพี่วุธแกรู้ทันทีเลยว่าจะรับอะไรแถมพูดจะเสียงอ่อนเสียงหวาน หมายความว่าไงกันจ๊ะคุณรตี นี่ปฏิบัติกับลูกค้าแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าฉันจะได้ฟ้องร้องได้ถูกว่าเจ้าของร้านนี้สองมาตรฐาน"
 ไม่ทันขาดคำมือขาวผ่องของเจ้าของร้านปรี่เข้ามาบิดตรงแขนเพื่อนรักจนอีกฝ่ายสะดุ้งรีบปัดมือออก รตีชักมือกลับมาพร้อมตวัดลมเชิงตีสั่งสอนเพื่อนรัก
 "แกพูดแบบนี้มันน่าโดนนัก ฉันก็รู้อยู่แล้วไหมล่ะว่าแกต้องมัคคิอาโตเท่านั้น พูดมากจริง พาพี่วุธไปนั่งรอที่โต๊ะเลย นั่งโต๊ะเดียวกันกับยัยลีนั่นแหละตรงมุมร้านน่ะ เดี๋ยวฉันเตรียมกาแฟกับเค้กเสร็จแล้วจะยกไปให้ที่โต๊ะพร้อมกับชุดของแกด้วย"
 เมื่อรู้ว่ามีใครมานั่งรออยู่แล้วมินตราจึงชะเง้อมองตามมือเจ้าของร้านที่ชี้ไปก็เห็นหญิงสาววัยเดียวกันใส่เครื่องแบบสีขาวนั่งอยู่ตรงมุมร้านแต่ฝ่ายนั้นหาได้รับรู้ไม่ว่าเธอมาเยือนแล้วเนื่องจากฝ่ายนั้นเอาแต่สนใจอยู่กับเครื่องดื่มตรงหน้า มินตราหันไปพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับแก่เจ้าของร้านแล้วเดินตรงไปที่โต๊ะมุมร้าน เมื่อเดินเข้าไปใกล้ถึงหญิงชุดขาวที่นั่งอยู่แล้วจึงเอ่ยขึ้น
 "วันนี้ว่างเหรอจ๊ะคุณพยาบาลถึงได้มาพบเพื่อนๆ ได้"
 ฝ่ายที่ถูกทักหลุดจากภวังค์ หันหน้าไปมองตามต้นเสียงพร้อมรอยยิ้ม
 "วันนี้ลงเวรแล้ว พอดีรตีโทรมาชวนให้มาช่วยชิมขนม และบอกว่ามิ้นต์จะมาด้วยลีก็เลยตกลงมาเลย ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันนะจ๊ะ"
 "ขยันทำงานแบบนี้คงรวยแย่เลยสิครับคุณลี"
 วราลีมองเห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังมินตราแล้วรอยยิ้มเผยกว้างขึ้น ยกมือขึ้นไหว้ทักทายฝ่ายที่อยู่ด้านหลัง
 "สวัสดีค่ะพี่วุธ ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ลีมีภาระเยอะก็ต้องขยันหน่อย แต่ก็พยายามหาเวลามาพบเพื่อนๆ ให้ได้ตลอดนะคะ"
 มินตราซึ่งยืนอยู่ตรงกลางสังเกตเห็นสีหน้าวราลีขณะเอ่ยกับชายหนุ่มคนสนิทของเธอได้ชัดเจน ยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเล็กน้อยแล้วตัดสินใจพูดขึ้นมา
 "อย่าเพิ่งคุยกันมากกว่านี้เลยค่ะ เดี๋ยวรอรตีมาร่วมสมทบกับเราก่อนดีกว่า... ลีนั่งคุยกับพี่วุธไปก่อนนะเดี๋ยวมิ้นต์ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนเดี๋ยวรีบกลับมา" พูดกับเพื่อนสนิทแล้วจึงหันไปคุยกับวรวุธต่อ "พี่วุธนั่งรอที่โต๊ะนะคะเดี๋ยวมิ้นต์รีบกลับมา"
 วรวุธพยักหน้าตอบรับแล้วขยับเก้าอี้เช่นเดียวกับวราลีที่ขยับตัวนั่งลงที่เดิมเช่นกัน มินตราขยับตัวเดินไปยังห้องน้ำซึ่งอยู่อีกมุมหนึ่งของร้าน เมื่อเดินไปถึงมุมกำแพงหญิงสาวซ่อนตัวหลบอยู่ที่มุมกำแพง มองสองหนุ่มสาวนั่งคุยกันอย่างสนิทสนม รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า
 "ฉันรู้นะว่าลีคิดอย่างไรกับพี่วุธ ฉันเองก็อยากให้พี่วุธได้สมหวังกับคนที่ดีแบบลีเหมือนกัน ฉันอยากให้คนที่ฉันรักทั้งสองคนมีความสุข... อย่าให้ต้องเจอคนเดรัจฉานแบบที่ฉันเคยเจอมาเลย"
 ---------------------------------------------------
 เครื่องดื่มที่อยู่ในมือถูกผลักออกห่างจากปากพร้อมกับสิ่งที่ได้ผ่านเข้าไปในปากก่อนหน้านั้นพุ่งพรวดออกมาจนฝ่ายตรงข้ามกระโดดหลบแทบไม่ทัน เมื่อฝ่ายตรงข้ามพ่นสิ่งที่อยู่ในปากออกมาจนหมดพร้อมกับหยิบกระดาษบนโต๊ะขึ้นมาเช็ดปาก ฝ่ายที่ลุกหนีตรวจสอบสภาพตัวเองว่าไม่มีรอยเปรอะเปื้อนจึงกลับมานั่งที่เดิมพร้อมเสียงผรุสวาท
 "แกเป็นอะไรวะไอ้เพชร อยู่ดีๆก็พ่นกาแฟพรวดออกมา ดีนะว่าหลบทัน ไม่อย่างนั้นสูทตัวนี้เปื้อนแน่"
 ฝ่ายที่นั่งเช็ดปากจนเรียบร้อยเงยหน้าขึ้นมาคุยกับอีกฝ่าย
 "ขอโทษทีว่ะ อยู่ดีๆก็ดันสำลักออกมาได้ทั้งที่ปกติก็ไม่ได้เป็นแบบนี้เท่าไหร่ หรือว่าจะมีใครนินทาหรือเปล่าวะ"
 "เดี๋ยวนะ ปกติใครนินทาเขาว่าต้องจามไม่ใช่เหรอ แต่นี่แกสำลักมันเกี่ยวกันตรงไหน"
 "เออน่ามันก็เป็นไปได้ทั้งนั้นแหละ ไม่อย่างนั้นอยู่ดีๆ จะสำลักออกมาเหรอ"
 ฝ่ายถูกเรียกว่า 'ธี' หรือ 'ชลธี' อดหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อได้ฟังคำตอบจากอีกฝ่าย
 "ไม่น่าเชื่อนะว่าผู้ชายแมนๆ โผงผางแบบคุณเหล็กเพชรจะมีความคิดงมงายแบบนี้ด้วย ไม่เข้ากับตัวเลยว่ะ"
 อีกฝ่ายหน้าเสียไปเล็กน้อย รีบเอ่ยแก้เก้อ
 "เออน่าพูดมาก แกเรียกฉันมาหานี่แกมีอะไร"
 ชลธีปรับสีหน้าไม่ให้ขำอีกฝ่ายพร้อมใช้มือเลื่อนเข้าไปยังกระเป๋าเสื้อสูท เมื่อเลื่อนมือขึ้นมาเหล็กเพชรเห็นการ์ดสีครีมในมืออีกฝ่าย ไม่ช้าสิ่งนั้นถูกยื่นมาเบื้องหน้าเขา
 "แกช่วยไปร่วมงานแฟชั่นโชว์ของแม่เป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ แม่รู้ว่าแกกลับมาจากต่างประเทศมีหรือที่คนอย่างคุณหญิงมารตีไม่อยากจะให้คุณเหล็กเพชร ชยาวัต ทายาทคนเดียวของคุณพรต ชยาวัต นักธุรกิจแนวหน้ามาร่วมในงานนี้ด้วย"
 "แต่แกก็รู้นี่ว่าว่าฉันไม่ชอบงานแฟชั่นโชว์พวกนี้เลย มีแต่แห่กันโชว์เครื่องเพชร เหมือนผีตู้เพชรเคลื่อนที่ ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจมากไปกว่านั้น"
 "แต่ฉันอยากให้แกไปนะ งานนี้นอกจากงานแฟชั่นโชว์ ฉันยังรู้ว่าแม่นัดให้ฉันไปดูตัวกับลูกสาวเพื่อนรักด้วย ฉันอยากให้แกอยู่เป็นเพื่อนฉัน เผื่อเห็นท่าไม่ดีคนกะล่อนแบบแกจะได้ช่วยฉันออกมาจากงานได้... แกก็รู้นี่หว่าว่าฉันก็ไม่ชอบถูกจับคลุมถุงชนแบบแกนั่นแหละ"
 แม้จะฟังคำกล่างของเพื่อนแล้วเหมือนถูกเหน็บก็ตาม แต่ด้วยสิ่งที่เพื่อนและเขาคิดเหมือนกันคือไม่ชอบการจับคลุมถุงชน เหล็กเพชรก็อดคิดตามไม่ได้ นิ่งไปสักพักมือแกร่งถูกเลื่อนขึ้นหยิบการ์ดเบื้องหน้า
 "ตกลง ฉันจะไปเป็นเพื่อนแกเอง"
 ---------------------------------------------------
 มือเรียวงามยื่นถุงกระดาษสีชมพูพร้อมการ์ดสีครีมแก่หญิงสาวที่กำลังใช้ส้อมส่งเค้กเข้าไปในปาก ฝ่ายนั้นรีบส่งเค้กสีขาวนวลเข้าไปในปาก เคี้ยวจนหมดแล้วยกมือขึ้นรับสิ่งของตรงหน้าพร้อมอดเอ่ยตำหนิอีกฝ่ายไม่ได้
 "บ้าเหรอรตี คนกำลังจะกินเค้กดันยื่นของมาตรงหน้าได้ ไม่รอให้ฉันเคี้ยวเสร็จก่อนล่ะ"
 "เอาไปเถอะน่า นี่ชุดที่แกให้ฉันยืมไป ส่วนนี่คือการ์ดงานแฟชั่นโชว์ที่แกต้องไปกับฉัน งานมีวันเสาร์นี้จ้ะ"
 มินตราสีหน้างุนงง หยิบการ์ดในมืออีกฝ่ายขึ้นมาเปิดดูก่อนจะเอ่ยมองเจ้าของร้าน
 "งานแฟชั่นโชว์เครื่องเพชร... แกจะให้ฉันไปทำไม ไปเดินใส่ชุดราตรี จิบไวน์ เอ่ยทักทายเหล่าคุณๆ ในงานแบบนั้นเหรอ... ไม่ล่ะฉันไม่ไป แกอยากไปก็ไปเถอะ"
 "สายไปแล้วจ้ะคุณมินตรา ครั้งนี้เธอต้องไป เพราะเธอต้องไปเดินแบบฟินาเล่ด้วย... ฉันไม่ได้เป็นคนบอกว่าให้เธอเดินนะ แต่คุณหญิงมารตีเจ้าของงานมาให้ฉันช่วยติดต่อเธอด้วยเพราะรู้ว่าเธอเป็นเพื่อนกับฉัน และฉันก็โทรไปขอแม่ของเธอและตอบตกลงไปเรียบร้อยแล้ว"
 "แกทำไมไม่ถามฉันก่อนล่ะรตีว่าฉันอยากไปไหม ยิ่งต้องไปเดินแบบด้วยฉันยิ่งไม่อยากไป" พูดแล้วหะนไปทางเพื่อนอีกคน "แกชวนลีไปสิ ลีก็ทั้งสวยและหุ่นดี รับรองใส่ชุดอะไรก็สวย"
 หากแต่ฝ่ายที่ถูกเอ่ยถึงกลับแทรกขึ้นมาเสียก่อน
 "ลีไม่ว่างด้วยสิมิ้นต์ วันเสาร์มีขึ้นเวรพอดี งานนี้คงต้องขอตัวนะ"
 รตีหันไปพยักเพยิดกับฝ่ายที่เธอจับยัดเยียดให้ไปร่วมงานด้วยพร้อมเอ่ย
 "เห็นไหมล่ะ ลีเป็นพยาบาล ไม่นัดล่วงหน้านานๆ คิวว่างยาก นี่ที่มาพบเราลองคนวันนี้ได้ก็โชคดีมากนะจ๊ะ... แกไปเป็นเพื่อนฉันเถอะน่า งานนี้แม่ฉันก็จับฉันให้ไปเจอกับลูกชายเพื่อนรักเขาด้วย ฉันรู้เลยว่างานนี้เหล่าแม่ๆ แอบจับคู่กันแน่นอน แกไปช่วยฉันเถอะนะ เห็นท่าไม่ดีแกจะได้พาฉันชิ่งกลับเลย"
 "แต่ว่า..."
 มินตราพูดไม่ทันจบ ชายหนุ่มคนเดียวบนโต๊ะเอ่ยกับหญิงสาวคนสนิท
 "ไปเถอะครับคุณมิ้นต์ ถือว่าไปช่วยคุณรตีเขาหน่อยก็แล้วกัน ถือว่านานๆทีได้ไปเปิดหูเปิดตานะครับ"
 เมื่อเห็นว่าไม่มีใครบนโต๊ะเป็นพวก มินตราเหลือกตามองบน ผ่อนลมหายใจ
 "ก็ได้ ฉันจะไปงานนี้ แกมารับฉันที่บ้านด้วยก็แล้วกันนะรตี"


ท้องฟ้าสีครามไร้เมฆหมอกชวนสะกดสายตาหลายคนให้เพ่งพิศมองด้วยความสนใจหากไม่ใช่หญิงสาวที่ยืนเหม่อมองออกไปจากกระจกห้องทำงานโดยไร้จุดหมาย สิ่งที่รบกวนภายในจิตใจเปรียบเสมือนเมฆหมอกเข้าปกคลุมทั่วแผ่นฟ้า แตกต่างกับบรรยากาศตอนนี้ยิ่งนัก
 มินตรายืนกอดอกพลางคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องรับรองเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา เธอไม่คาดคิดว่าอดีตคู่หมั้นที่ไม่อยากข้องเกี่ยวจะใช้เพื่อนรักของเขาเป็นสะพานเพื่อเข้ามาหาเธอ และครั้งนี้ไม่แน่ใจว่ารตีจะรู้เห็นด้วยหรือไม่
 วินาทีที่เขาหันกลับมามองเธอ มินตราขยับถอยไปหนึ่งก้าว หากอีกฝ่ายกลับลุกขึ้นยืนพร้อมส่งยิ้มด้วยสายตาเป็นมิตรให้
 'สวัสดีครับคุณมินตรา ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับ'
 หญิงสาวไม่เอ่ยตอบรับคำทักทายของเขา แต่กลับเอียงตัวไปถามชายอีกคนในห้อง
 'นี่หมายความว่าไงกันคะคุณชลธี ฉันเข้าใจว่ามีแค่คุณกับฉันที่จะคุยกันเรื่องนี้เท่านั้น ทำไมคุณต้องเชิญเขามาด้วยคะ'
 ฝ่ายที่ถูกถามสีหน้ากระอักกระอ่วน ตัวเขาเองก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรเหมือนกันเพราะได้รับการคะยั้นคะยอจากชายที่ยืนตรงหน้ามินตราให้เขาช่วยเหลือครั้งนี้โดยอ้างบุญคุณที่เขายอมไปร่วมงานมารดาของชลธี
 'ผมต้องขอโทษคุณมิ้นต์ด้วยนะครับ เพียงแต่ผมเห็นว่าเจ้าเพชรเองก็เป็นหุ้นส่วนผม อาจจะช่วยเสนอไอเดียอะไรที่น่าสนใจ ก็แค่นั้นเองครับ ผมไม่ได้มีเจตนาให้คุณมิ้นต์ไม่พอใจเลย'
 เหล็กเพชรขยับเข้าใกล้หญิงสาวเล็กน้อยพร้อมเอ่ยออกมา
 'อย่าไปโทษเจ้าธีเลยคุณมิ้นต์ ผมยอมรับว่าผมขอมันมาเอง แต่นี้ก็เรื่องงานไงครับ ไม่ได้เป็นเรื่องที่ผมจะจีบคุณเสียหน่อย จริงไหม' เขาโน้มหน้าไปใกล้หญิงสาว เอ่ยด้วยน้ำเสียงท้าทาย 'หรือคุณไม่กล้าทำงานกับผม ถ้าเป็นอย่างนั้นก็น่าเสียใจมากที่คนแบบคุณไม่สามารถแยกเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวออกจากกันได้'
 เพราะคำพูดของเหล็กเพชรทำให้มินตราซึ่งพยายามขยับหนีกลับยืนนิ่งกับที่ ใบหน้าที่ก้มหลบสายตาเชิดขึ้น สบสายตากับอีกฝ่ายด้วยความถือดีไม่น้อย
 'ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น ฉันแยกเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวออกเสมอ' พูดแล้วขยับเบี่ยงจากชายหนุ่มเบื้องหน้า ก้าวเดินไปนั่งยังเก้าอี้ตำแหน่งหัวโต๊ะพร้อมกวาดสายตามองไปยังชายหนุ่มทั้งสอง ซึ่งทำให้ชลธีขนลุกเกรียวประหลาดต่างกับเหล็กเพชรที่สบตาคู่งามอย่างท้าทาย
 'เชิญคุณทั้งสองนั่งเถอะค่ะ เรารีบคุยธุระกันให้จบ จะได้เริ่มทำงานกันเสียที' พูดแล้วสายตามองเพ่งไปยังเหล็กเพชร 'เพราะเวลาดิฉันมีค่ามากกว่าจะมาเสียเวลาให้กับบางอย่างที่มันอาจจะเสียเวลาไปเปล่าๆ โดยใช่เหตุ'
 ---------------------------------------------------
 เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นดึงสติให้มินตราหลุดจากภวังค์พร้อมหันไปมองทางต้นเสียง หญิงสาวเห็นวรวุธก้าวเข้ามาจึงหันไปยิ้มให้เพื่อกลบเกลื่อนสิ่งที่ยังว้าวุ่นภายในใจ แต่ไม่อาจรอดพ้นสายตาของชายหนุ่มไปได้
 "คุณมิ้นต์เป็นอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย"
 "สีหน้ามิ้นต์ชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอคะพี่วุธ"
 เขาพยักหน้า
 "ครับ คุณมิ้นต์มีอะไรก็บอกผมได้นะครับ"
 มินตรายกมือขึ้นกอดอกพลางถอนหายใจ
 "วันนี้คุณชลธี ว่าที่คู่หมั้นรตีมาหามิ้นต์ที่บริษัทเพื่อติดต่อเรื่องโฆษณาของบริษัทเขาค่ะ แต่ที่น่าตกใจกว่าคือเหล็กเพชรมาที่นี่ด้วย เขาบอกว่าเป็นหุ้นส่วนบริษัทกัน และเขาก็จะมาช่วยดูการถ่ายทำโฆษณาครั้งนี้ด้วยตัวเอง"
 ชื่อของเหล็กเพชรทำให้รอยยิ้มจางหายจากใบหน้าวรวุธ ความเคร่งเครียดเข้ามาแทนที่
 "นี่เขาจะไม่เลิกตามรังควานจริงเหรอครับ ผมไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะทำไปเพื่ออะไร เขาควรสำนึกได้ว่าเขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้คุณมิ้นต์ต้องเสียใจและเลิกยุ่งกับชีวิตคุณมิ้นต์โดยถาวร"
 มินตราสะบัดใบหน้าจนผมยาวปลิวตามแรงสะบัด หญิงสาวยกมือขึ้นเพื่อระงับโทสะที่เกิดขึ้นของอีกฝ่าย
 "ช่างมันเถอะค่ะพี่วุธ มิ้นต์แยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานออกจากกันได้ ในเมื่อเขามาในนามลูกค้า เราก็ต้องต้องรับเขาเป็นอย่างดี ไม่ใช่เหรอคะ"
 สิ่งที่มินตราพูดช่วยฉุดรั้งให้วรวุธสงบอารมณ์ลงได้แม้จะยังขุ่นเคืองชายหนุ่มที่มินตราเพิ่งเอ่ยถึงก็ตาม เขาทรุดตัวนั่งลงเก้าอี้ตรงหน้าเช่นเดียวกับที่มินตราเดินมานั่งยังเก้าอี้ตัวเองเช่นกัน
 "แล้วคุณมิ้นต์มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ"
 หญิงสาวหันหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้อีกฝ่ายมองเห็นข้อมูลบนหน้าจอพลางอธิบายถึงรายละเอียดงานที่ต้องการให้เขาช่วย
 "มิ้นต์อยากให้พี่วุธช่วยติดต่อรีสอร์ทริมทะเลให้หน่อยค่ะ มิ้นต์คุยเรื่องโฆษณาแล้ว คุณธีอยากได้แนวธรรมชาติ ถ้าเป็นที่ทะเลได้จะดีมาก ถ้าเป็นไปได้อยากได้ถ่ายทำช่วงเสาร์ อาทิตย์นี้เลยค่ะ ครั้งนี้งบเท่าไหร่คุณธีจ่ายไม่อั้น พี่วุธอาจต้องเร่งติดต่อให้หน่อยนะคะ"
 "ได้ครับ แล้วงานนี้คุณมิ้นต์จะให้ใครไปช่วยคุมงานดีครับ"
 หญิงสาวนิ่งไปสักพักพร้อมเอ่ยออกมา
 "มิ้นต์ไปเองค่ะ"
 วรวุธหันมองหน้าหญิงสาวเต็มไปด้วยความสงสัย ปกติมินตราไม่เคยต้องลงไปคุมงานเองด้วยมีงานที่ต้องรับผิดชอบมากพอแล้ว อาจมีบ้างที่ไปดูความเรียบร้อยแต่ไม่ถึงขนาดลงไปนั่งดูด้วยตัวเอง เพราะเหตุนี้วรวุธจึงค่อนข้างแปลกใจ
 "จำเป็นที่คุณมิ้นต์ต้องไปด้วยตัวเองเลยเหรอครับ"
 "ค่ะ คุณธีขอร้องให้มิ้นต์ไป แล้วรตีเองก็จะไปด้วย"
 "แต่คุณเหล็กเพชรก็ต้องไปด้วยสิครับ"
 "ก็คงเป็นอย่างนั้นค่ะ แต่มิ้นต์ก็คงพยายามเลี่ยงที่จะพบเจอเขาให้มากที่สุด ห่างกันได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดี เสร็จงานนี้ก็คงไม่ต้องพบต้องเจอกันอีก"
 แม้สิ่งที่มินตราพูดค่อนข้างหนักแน่น แต่วรวุธหาได้คลายความกังวลใจเพราะรู้ว่าต่อให้มินตราจะเลี่ยงแค่ไหน แต่อีกฝ่ายก็ต้องวิ่งตามอยู่ดี
 ---------------------------------------------------
 ชายหนุ่มนำรถจอดยังโรงเก็บรถหลังจากส่งมินตราเข้าบ้านเรียบร้อยแล้ว ขณะก้าวเดินออกมาลานบริเวณบ้านจึงได้พบกับประมุขของบ้าน วรวุธยกมือทำความเคารพอีกฝ่ายเช่นเดียวกับที่อีกฝ่ายรับไหว้เขาพร้อมเอ่ยทัก
 "เพิ่งกลับมาถึงสินะ วุธพอมีเวลาคุยกับฉันหรือเปล่า"
 "ได้ครับคุณไมตรี มีอะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่าครับ"
 ชายสูงวัยกว่าเดินมาขนาบข้างวรวุธพร้อมพาชายหนุ่มเดินไปยังเก้าอี้สนามหน้าบ้านซึ่งห่างจากบริเวณตัวบ้านออกไป ไมตรีเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น
 "หมู่นี้เราไม่ค่อยได้คุยกันเลย เป็นไงบ้างล่ะ"
 "ผมก็สบายดีครับ เรื่องงานก็ไม่มีอะไรต้องน่าเป็นห่วงครับ"
 "อย่างนั้นเหรอ... แล้วมิ้นต์ล่ะ เป็นไงบ้าง วุธเห็นมิ้นต์มีปัญหาอะไรที่ทำงานบ้างไหม"
 "ก็ไม่มีนะครับ... จริงสิ อาจจะมีวันนี้นิดหน่อยตรงที่คุณชลธีที่คุณรตีแนะนำมาเข้ามาติดต่อให้บริษัทเราช่วยทำโฆษณาครับ แต่ที่น่าแปลกใจคือคุณเหล็กเพชรเป็นหุ้นส่วนกับคุณชลธีและจะเข้ามาดูแลงานนี้ด้วย นี่ก็เตรียมตัวไปถ่ายโฆษณากันวันเสาร์นี้แล้วครับและคุณมิ้นต์ต้องไปคุมงานด้วยตัวเอง ท่าทางคุณมิ้นต์หนักใจไม่น้อยเลย"
 ไมตรีพยักหน้ารับทราบ เขายกมือแตะบ่าวรวุธ มองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง
 "วุธ รู้ใช่ไหมว่ามิ้นต์กับเหล็กเพชรเคยเป็นคู่ที่ฉันกับคุณพรต พ่อของเหล็กเพชรต้องการให้เกี่ยวดองกันมาก่อน จนเกือบจะเกิดงานหมั้นขึ้น"
 ฝ่ายที่ถูกเอ่ยถามพยักหน้าตอบรับ
 "ครับ ผมทราบ"
 "ฉันรู้นะว่ามิ้นต์เองเสียใจจากเรื่องที่เกิดขึ้นคราวนั้นมาก แต่เมื่อเขากลับเข้ามาวันนี้ด้วยความพร้อมที่จะดูแลมิ้นต์ด้วยตัวเขาเอง ฉันว่าก็ควรให้โอกาสเขาพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง ฉันคงไม่ไปช่วยเขาแต่ก็ยังหวังว่าเขาจะทำได้สำเร็จ ก็ถือว่าให้เวลาเขาได้พิสูจน์ตัวเอง"
 วรวุธเอ่ยขึ้นแทบทันควัน
 "จะดีเหรอครับคุณท่าน ในเมื่อเขาเป็นคนที่ทำให้คุณมิ้นต์ต้องเสียใจ เราควรกีดกันเขาจากคุณมิ้นต์มากกว่าไม่เหรอครับ"
 ไมตรีลอบถอนหายใจ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไรกับลูกสาวเขา ยอมรับว่าวรวุธเป็นคนดีไม่น้อย แต่เขาก็เห็นว่าชายหนุ่มไม่คู่ควรกับมินตราเท่าเหล็กเพชร หากมินตราสมหวังกับเด็กในบ้าน ไมตรีนึกรู้ได้ทันทีว่าเสียงนินทาคงยากจางหาย แม้กระทั่งเหล็กเพชรเองเขาก็ยังเห็นว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องลูกสาวเคยถูกเขาทิ้งกลางงานหมั้น แต่ไมตรีก็ยังเห็นว่าคงถูกกลบเกลื่อนได้ด้วยความเหมาะสม คู่ควรของฐานะสองครอบครัว
 เขาสบตาฝ่ายตรงข้าม เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่ซ่อนความนัยด้วยการสั่ง
 "วุธเองก็เปรียบเสมือนพี่ชายของมิ้นต์ เป็นคนที่ฉันไว้ใจ ฉันอยากให้วุธช่วยเป็นหูเป็นตาดูแลมิ้นต์ให้เหมือนน้องสาว คอยเฝ้ามองให้เขาได้ลองเปิดโอกาสให้คนที่เหมาะสมและคู่ควรจะได้ไหม อย่างน้อยเหล็กเพชรก็เป็นคนที่ฉันเห็นว่าจะดูแลมิ้นต์ได้ตลอดชีวิต"
 คำพูดของไมตรีราวมีมนต์สะกดให้วรวุธยืนนิ่งราวถูกสาปให้กลายเป็นหินด้วยรู้ดีว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้นคืออะไร
 ---------------------------------------------------
 เครื่องดื่มสีอำพันถูกส่งเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า ความขมปร่าของมันเข้าไปแผ่ซ่านทั่งร่างชายหนุ่มที่นั่งอยู่บริเวณเคาน์เตอร์ที่เริ่มทรงตัวไม่อยู่ เขานั่งอยู่ในร้านมานานนับหลายชั่วโมงโดยไม่สนใจสิ่งรอบด้านซึ่งเต็มไปด้วยแสงไฟวิบวับและเหล่าคนที่ต่างโยกย้ายไปตามเสียงเพลง
 เขาเพ่งมองเครื่องดื่มที่ถูกรินลงในแล้วโดยพนักงาน ดวงตาเขาเพ่งมองน้ำสีอำพันที่ไหลลงในแล้วพลางนึกเปรียบถึงชีวิตเขาที่ถูกหล่อเลี้ยงด้วยความเมตตาอันล้นปรี่คอยหลั่งรดชีวิตเขาและมารดาทุกวัน แต่สิ่งที่เขาได้รับนั้นกลับเป็นเสมือนไฟที่คอยแผดเผาร่างของเขาให้ร้อนรุ่มได้ตลอดเวลา
 คุณไมตรีและคุณติรกาให้ความเมตตากับเขามาตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ ทั้งสองรดน้ำพรวนดินเขาด้วนคำว่าบุญคุณทุกวัน เขาเปรียบเสมือนต้นไม้ที่เจริญในกระถางใบสวยสามารถแผ่รากได้อยู่ภายในวงจำกัดที่ท่านทั้งสองกำหนดให้เท่านั้น เพียงแค่เขาคิดหวังจะแผ่รากหยั่งลึกไปใกล้กุหลาบงามดังเช่นมินตราคงยากที่จะเป็นไปได้เมื่อกระถางใบใหญ่ช่างแน่นหนายิ่งนักด้วยคำพูดที่ท่านทั้งสองมักพูดเสมอ
 'วุธเป็นเหมือนพี่ชายของมิ้นต์ ต้องดูแลมิ้นต์ให้เหมือนพี่ชายดูแลน้องสาวนะ'
 คำว่าพี่ชาย กับน้องสาว วรวุธรู้ดีว่าเป็นเสมือนการปิดกั้นและไม่ให้สิทธิ์ให้เขาได้รักมินตราเกินกว่าคำว่าพี่ชาย แต่กุหลาบงามเช่นนั้นยากยิ่งจะหักใจได้ มินตราช่างแสนดี แสนน่ารัก จึงไม่แปลกนักที่เขาหมายปองจะดูแลกุหลาบนั้นด้วยตัวเอง เขาพยายามสร้างตัวให้แข็งแกร่ง เท่าเทียมเพื่อให้บุพการีหญิงสาวที่รักมองเห็นเขาว่าคู่ควรแก่การยกหญิงสาวให้เขาดูแล แต่จากคำพูดของไมตรีวันนี้เขาก็พอเข้าใจได้ว่ากว่าจะถึงวันที่เขาคิดไว้มันยังอีกไกลกว่าที่เขาคิดนัก
 เขาควรจะปลงว่าถึงอย่างไรมินตราก็ไม่มีวันเป็นของเขา แต่กลับทำไม่ได้ ยิ่งเป็นผู้ชายคนนั้นเขายิ่งไม่ต้องการให้มินตรากลับไปยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกครั้ง ซึ่งการจะดึงมินตราออกมาก็คงทำได้ไม่ยาก แต่การจะป้องกันไม่ให้อดีตคู่หมั้นหญิงสาวเขามาเกี่ยวพันนั้นยังคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไร
 เขามองเครื่องดื่มที่ถูกเติมจนเต็มแก้วแล้วเตรียมยกขึ้นดื่ม พลันเสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้เขาชะงัก
 "มาคนเดียวเหรอคะพี่วุธ"
 เจ้าของชื่อที่ถูกทักทายพระยามประคองร่างหันกลับไปยังต้นเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา
 "คุณลี มาได้ไงครับ"
 ---------------------------------------------------
 "พอดีลีมากับเพื่อนพยาบาลค่ะ วันนี้พวกเราว่างพอดีก็เลยนัดกันออกมาสังสรรค์นิดหน่อย พี่วุธล่ะคะ มาคนเดียวแต่ทำไมดื่มเสียหนักเลย"
 วราลีเอ่ยพลางใช้มือขยับดึงแก้วจากมือชายหนุ่มเมื่อเห็นว่าสภาพเขาย่ำแย่เต็มที ฝ่ายตรงข้ามมองตามแก้วที่ถูกดึงไปแต่ไม่สามารถดึงกลับคืนมาได้
 "พอดีผมมีเรื่องกลุ้มใจนิดหน่อย"
 หญิงสาวจ้องมองอีกฝ่ายพร้อมซ่อนคำถามไว้ในแววตา เธอส่งยิ้มบางแล้วใช้มืออีกข้างแตะลงบนหลังมืออีกฝ่าย
 "ไม่น่าใช่เรื่องเล็กแล้วค่ะ ปกติลีไม่เคยเห็นพี่วุธเมาเละขนาดนี้เลย มีอะไรเล่าให้ลีฟังได้นะคะเผื่อลีจะช่วยได้"
 วรวุธจ้องหน้าหญิงสาวซึ่งนั่งยิ้มให้ เขาไม่อยากจะแพร่งพรายเรื่องในใจให้ใครรู้แต่เพราะความเมาทำให้ความสามารถในการคุมสติของเขาถดถอยลงไป
 "คุณลีรู้เรื่องที่อดีตคู่หมั้นคุณมิ้นต์กลับมาแล้วไหมครับ"
 เพียงเท่านั้นหน้าของวราลีเริ่มเจื่อนลง แต่หญิงสาวรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติจนวรวุธมองไม่ออกถึงการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าอันเกิดจากความรู้สึกในใจ
 "ค่ะ รตีก็พอเล่าให้ฟังบ้างค่ะ แต่มิ้นต์ก็ไม่มีท่าทีว่าจะยอมกลับไปคืนดีด้วยไม่ใช่หรือคะ"
 "ใช่ครับ คุณมิ้นต์ไม่มีท่าที แต่ผู้ชายคนนั้นก็พยายามหาวิธีเข้ามาขอโอกาสจากคุณมิ้นต์ให้ได้เหลือเกิน ไหนจะแรงสนับสนุนจากคุณไมตรี และพ่อของเขาอีก... ผมไม่อยากให้มันเข้ามายุ่งกับคุณมิ้นต์เลยแม้แต่น้อย"
 "พี่วุธใจเย็นก่อนไหมคะ อย่าเพิ่งกังวลถึงเหตุการณ์ที่ยังไม่เกิดขึ้นเลย"
 "คุณลีไม่ใช่ผม คงไม่รู้ว่าผมเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องทนเห็นคนที่ผมรักต้องถูกผู้ชายคนอื่นเข้ามายุ่งโดยที่ทุกคนรอบข้างเขาไม่เคยเปิดโอกาสให้ผมเลยสักครั้ง แต่กลับไปให้โอกาสไอ้บ้านั่น มันไม่ยุติธรรม... ผมจะไม่มีทางยอมให้มันกลับเข้ามาในชีวิตคุณมิ้นต์เด็ดขาด"
 วราลีมองชายหนุ่มพร่ำพรรณนาด้วยความปวดร้าวจนต้องลอบเบือนหน้าออกมาเพื่อซ่อนน้ำตาที่เริ่มรื้นมาที่ขอบตา อยากตอกกลับเหลือเกินว่าเหตุใดเธอจะไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดในตอนนี้ ในเมื่อเธอก็กำลังเป็นเช่นเดียวกัน แอบรักเขาแต่ไม่เคยบอกได้เพราะรู้ดีกว่าเขาไม่เปิดโอกาสให้เธอแม้แต่น้อย เธอพยายามจะเอ่ยปลอบแต่เมื่อหันกลับไปมองพบว่าเขาฟุบหลับคาโต๊ะไปเสียแล้ว วราลีพยายามสะกิดเรียกเขาแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายคงไม่รู้ตัว
 ---------------------------------------------------
 ประตูห้องถูกเปิดอ้าออกกว้างพร้อมหญิงสาวผู้ทั้งลากและประคองชายหนุ่มซึ่งหมดสภาพจากฤทธิ์สุราที่ถูกส่งเข้าปากนับครั้งไม่ถ้วน โชคดีว่าผับแห่งนี้ตั้งอยู่ใต้โรงแรม เธอจึงขอเปิดห้องพักเพื่อให้เขาได้พักผ่อนก่อนกลับบ้าน ครั้นเธอจะขับรถเขาเพื่อไปส่งก็ไม่พบ จนเมื่อเขาได้สติจึงเงยหน้าขึ้นตอบเธอก่อนที่สติจะดับไปอีกครั้ง
 'ผมนั่งแท็กซี่มา ไม่อยากเอารถที่บ้านมาใช้ อีกอย่าง เมาไม่ขับ คุณลีช่วยเปิดห้องให้ผมนอนพักทีเถอะ ถ้าสร่างเมาแล้วผมจะกลับเอง'
 ด้วยเหตุนี้วราลีจึงต้องช่วยติดต่อขอเปิดห้องและประคองชายหนุ่มมาจนถึงห้องพัก เธอวางเขาลงนอนแผ่บนเตียงอันอ่อนนุ่ม ขณะนี้เขาหลับใหลไร้สติ หญิงสาวมองแล้วถอนหายใจก่อนหันกลับเข้าไปในห้องน้ำ สักพักจึงออกมาพร้อมอ่างแก้วและผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ ในมือ
 หญิงสาวใช้ผ้าขนหนูเช็ดไปตามใบหน้าและซอกคอหวังให้เขาผ่อนคลายมากขึ้น ครั้งเห็นว่าผ้าที่เช็ดเริ่มแห้งหญิงสาวเตรียมหันไปชุบน้ำเพิ่ม แต่ไม่ทันได้ทำอย่างใจคิด มือข้างที่ถือผ้าขนหนูถูกดึงรั้งไว้เสียก่อน
 วราลีมองตามแรงดึงจึงเห็นว่าฝ่ายที่หลับเมื่อครู่กำลังจับแขนของเธออยู่พร้อมศีรษะของเขายกขึ้นมองมายังเธอด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความรักความหวงแหน เสียงอันอ่อนนุ่มดังออกมาจากร่างที่นอนอยู่บนเตียง
 "อย่าทิ้งผมไปไหนเลย อยู่กับผมเถอะนะครับ"
 พร้อมกับเจ้าของร่างค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจนนั่งมองสบสายตาหญิงสาว มือของเขาเลื่อนดึงผ้าขนหนูออกจากมืออีกฝ่าย วราลีจ้องตอบเราราวต้องมนต์สะกด ไม่ทันที่จะได้เอ่ยถาม ชายหนุ่มเลื่อนตัวใช้ริมฝีปากประกบปากอีกฝ่ายไว้เพื่อดูดดื่มความหวานจากริมฝีปากงามคู่นั้น วราลีอยากหักห้ามไม่ให้เขาทำเช่นนี้แต่ความปรารถนาในใจที่มีมากกว่าผลักดันให้หญิงสาวยกแขนทั้งสองข้างโอบรัดร่างแกร่งเอาไว้
 วรวุธประคองร่างหญิงสาวให้นอนลงบนเตียงพร้อมกับร่างเขาเคลื่อนตามลงไป เขาเฝ้าจุมพิตหญิงสาวโดยทั่วเหมือนผีเสื้อที่ดอมดมน้ำหวานจากดอกไม้งาม วราลีเองก็เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสจากชายคนรักจนลืมนึกถึงทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งสองร่างร่วมบรรเลงเพลงแห่งความปรารถนาโดยที่ตลอดเวลาวรวุธไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายมีความสุขปนความทุกข์จนน้ำตารินไหลเมื่อเขาเอ่ยแต่ประโยคเดิมซ้ำๆ
 "คุณมิ้นต์ ผมรักคุณ"


รถยนต์เคลื่อนเข้ามาจอดบริเวณรีสอร์ทริมทะเลพร้อมชายหนุ่มเจ้าของรถยนต์เปิดประตูรถออกมาเพื่อก้าวมาเปิดประตูอีกด้านให้ผู้ที่นั่งมาด้วยเมื่ออีกฝ่ายก้าวลงจากรถรีบปรี่เข้าไปหาหญิงสาวอีกสองคนซึ่งยืนรออยู่เบื้องหน้า
 "รตี ลี ทำไมมาถึงเร็วกว่าฉันได้ล่ะ ฉันก็ว่ารีบออกมาจากบ้านแล้วนะ"
 รตีเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น
 "ก็เพราะรีบไปรับลีมาด้วยน่ะสิก็เลยออกมาถึงก่อนแก นี่โชคดีมากนะที่อยู่ดีๆ ลีก็โทรมาหากะจะชวนเธอกับฉันไปเที่ยวเพราะลาพักผ่อน ฉันก็เลยชวนมาที่นี่ด้วยกันเลย ส่วนเรื่องทีมงานแกไม่ต้องห่วง ฉันช่วยจัดการให้เข้าที่พักกันก่อนเรียบร้อย เป็นไง ฉันเก่งไหม"
 "ย่ะ เก่งมาก ขอบใจนะ" จากนั้นมินตราหันไปหาอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ด้านข้างรตี "โชคดีจังเลยนะลีที่ได้มาด้วยกันทั้งสามคนวันนี้ ลีคงไม่เบื่อนะที่ต้องมาพักผ่อนทั้งที่ฉันต้องมาทำงานไปด้วย"
 ฝ่ายที่ถูกถามส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมยิ้มน้อย
 "ไม่เบื่อหรอก แค่ได้ออกมาเปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดีแล้ว จริงสิ ฉันจองนอนห้องเดียวกับรตีนะไม่อยากรบกวนมาก มิ้นต์กลับจากงานได้นอนพักผ่อนคนเดียวน่าจะสะดวกสบายกว่า"
 มินตราพยักหน้ายอมรับ เป็นที่รู้กันดีในกลุ่มเพื่อนว่าเมื่อเธอเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมักต้องการพักผ่อนเพียงคนเดียวเพื่อพักผ่อนกายใจให้เต็มที่ สักพักมินตรานึกขึ้นได้เอ่ยถามเพื่อนสาว
 "จริงสิ แล้วคุณธีมาถึงหรือยัง เขาได้บอกเธอตลอดหรือเปล่าล่ะ"
 ไม่ทันที่รตีจะเอ่ยตอบ วราลีชิงพูดขึ้นเสียก่อน
 "พูดกันมาแทบตลอดทางเลยมิ้นต์ ฉันก็เลยโชคดีต้องขับรถคุณรตีให้แทน เพราะต้องใช้เวลานั่งคุยกับว่าที่คู่หมั้นมาตลอดทาง"
 รตีอ้าปากค้าง ยกมือตีแขนวราลีเบาๆ
 "ได้ทีเอาใหญ่นะลี แค่ยังคุยๆ กัน ไม่ได้ตกลงเป็นคู่หมั้นเสียหน่อย" จากนั้นหันไปตอบเพื่อนอีกคน "คงใกล้ถึงแล้วล่ะ เราเข้าไปข้างในกันก่อนไหมล่ะ พี่วุธขับรถมาให้เธอตลอดทางคงเหนื่อยแย่ เผื่อพี่วุธอยากพักผ่อนบ้าง"
 วรวุธยิ้มให้หญิงสาวที่เอ่ยถึงเขา พลางตอบ
 "ขอบคุณครับคุณรตี ได้นอนพักสักหน่อยก็คงดีเหมือนกันครับ แล้วกระเป๋าคุณรตีกับคุณลีอยู่ไหนล่ะครับ"
 "ฝากโรงแรมไว้ก่อนค่ะ เข้าไปข้างในก่อนเถอะ"
 ไม่ทันที่ทั้งสี่คนจะเดินเข้าไป เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอด รตีมองตามเสียงเมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงเอ่ยขึ้น
 "คุณธีมาถึงแล้ว คงมาพร้อมกับคุณเพชร ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันไปทักทายก่อนนะ"
 รตีไม่รอคำตอบรีบก้าวลงบันไดหน้ารีสอร์ท ไม่ทนก้าวถึงจุดจอดรถ บุรุษทั้งสองก็มาถึงบริเวณหน้ารีสอร์ทเสียก่อนเหล็กเพชรเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายทุกคน
 "สวัสดีครับทุกคน พวกผมคงไม่มาช้าไปใช่ไหมครับ"
 รตีเป็นฝ่ายเอ่ยตอบคำทักทายนั้น
 "ไม่หรอกค่ะคุณเพชร ยังเหลือเวลาอีกตั้งชั่วโมงก่อนจะถึงเวลานัดหมาย" พูดจบแล้วหันไปทักทายชายอีกคนซึ่งเป็นจุดสนใจ "สวัสดีค่ะคุณธี ขับรถมาตั้งไกล เหนื่อยมากไหมคะ"
 ใบหน้าขาวของชลธีแดงเรื่อขึ้นพร้อมตอบหญิงสาว
 "ไม่เหนื่อยหรอกครับคุณรตี ดีใจนะครับที่ได้พบคุณที่นี่"
 มินตรามองมาจากด้านบน รู้สึกว่าเพื่อนเธอแสดงจริตจะก้านออกเกินงามไปบ้าง แต่อีกหนึ่งสิ่งที่เห็นคือชายอีกคนนอกจากชลธีกำลังส่งสายตาหวานมาทางเธอ มินตราหลบสายตานั้นแล้วก้าวลงบันไดมุ่งไปยังรตี หญิงสาวแตะแขนเพื่อนที่กำลังเขินอายจนเก็บไม่มิด แอบกระซิบพอให้ได้ยินเพียงสองคน
 "มากเกินไปรตี รู้ว่าปลื้มแต่สงวนท่าทีไว้บ้าง" จากนั้นหันมาพูดกับชายอีกสองคน "เชิญคุณสองคนเขาของไปเก็บที่ห้องก่อนเถอะค่ะ แล้วเดี๋ยวเราจะได้เริ่มงานกันเลย"
 มินตราพูดจบรีบลากรตีมาเดินคู่ เช่นเดียวกับเหล็กเพชรและชลธีที่เดินตามมาเช่นกัน วรวุธและวราลีหันไปทางเคาน์เตอร์รีสอร์ทเพื่อหยิบกระเป๋า ชายหนุ่มแอบกระซิบหญิงสาว
 "ขอบคุณนะครับคุณลีที่มาด้วย คุณลีเอาของที่ผมฝากให้เอามาติดมาด้วยหรือเปล่าครับ"
 วราลีพยักหน้า ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงพร้อมแอบส่งให้วรวุธ
 "เรื่องแค่นี้เอง ลีช่วยพี่วุธได้ค่ะ"
 ---------------------------------------------------
 การถ่ายทำโฆษณาเริ่มต้นขึ้นทันทีหลังจากทุกคนแยกย้ายนำของเก็บในห้องพักเรียบร้อยแล้ว มินตราจ้องมองนางแบบสาวที่ถูกคัดเลือกมาเป็นตัวเอกในโฆษณากำลังเดินกรีดกรายอยู่ริมชายหาดตามบทบาทที่ถูกกำหนดไว้ ใบหน้าตลอดจนผิวพรรณทำให้มินตรายอมรับว่าเธอเหมาะสมกับโฆษณาตัวนี้ทั้งปวง มีเพียงสิ่งเดียวที่เธอรู้สึกว่าเธอแสดงออกเหนือบทบาทเล็กน้อย นั่นคือสายตาที่จับจ้องชายหนุ่มราวกับเชิญชวน และชายหนุ่มคนนั้นก็คือเหล็กเพชรซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลจากเธอนัก
 มินตราขยับไปทางผู้กำกับโฆษณาเพื่อชี้แจงถึงสิ่งที่เธอคิดว่าอยู่นอกเหนือแผนที่วางไว้
 "ช่วยถ่ายฉากนี้ใหม่ได้ไหมคะ สายตานาน่าดูแสดงออกแบบเชิญชวนเกินไป มันไม่ตรงกับที่ลูกค้าให้โจทย์เรามานะคะ ให้เธอคุมสติกว่านี้หน่อยเถอะ"
 ไม่นานจากนั้นเสียงสั่งจากผู้กำกับดังขึ้นเพื่อชี้แจงนางแบบสาว เหล็กเพชรได้ยินสิ่งที่ผู้กำกับบอกแล้วแอบลุกขึ้นมาด้านหลังมินตราโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวจนกระทั่งเขากระซิบอยู่ข้างหู หญิงสาวจึงสะดุ้งสุดตัว
 "คุณทำงานละเอียดรอบคอบมากนะครับ สมแล้วที่คุณพ่อเอ่ยชมคุณให้ฟังเสมอ"
 หญิงสาวหันขวับมามองชายหนุ่มที่ตอนนี้ยิ้มหวานส่งให้เธอ
 "คุณมาข้างหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่"
 "เมื่อกี๊นี้เองแต่คุณมัวแต่สนใจงานอยู่คงไม่ทันสังเกต"
 "ค่ะ ฉันก็ต้องตั้งใจทำตามสิ่งที่ตกลงกับลูกค้าไว้ เพราะถ้าโฆษณาตัวนี้เผยแพร่ออกไปแล้วลูกค้าเข้าใจสิ่งที่ต้องการสื่อสารผิดพลาดไป ทั้งบริษัทคุณและฉันอาจถูกมองไม่ดีได้... ว่าแต่คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ"
 "ผมแค่จะมาแจ้งคุณว่าถ้าโฆษณาถ่ายทำเสร็จเย็นนี้ผมกับเจ้าธีจะขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงทีมงานริมชายหาดวันนี้ทั้งหมด ฝากคุณช่วยแจ้งทุกคนด้วย... อีกอย่างหนึ่ง ผมอยากให้คุณไปช่วยผมดูความเรียบร้อยของซีนสุดท้ายหน่อยตรงริมหาดโน่น"
 เขาพูดพลางชี้มือไป มินตรามองตามพร้อมพยักหน้า
 "ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะตามคุณธีกับพี่วุธให้ไปด้วยกัน"
 มินตราเตรียมผละไปตามชายทั้งสองที่กล่าวถึงแต่ถูกเหล็กเพชรจับแขนเอาไว้
 "ไม่ต้องหรอกคุณ เจ้าธีมอบอำนาจให้ผมจัดการแทนแล้ว มันมีประชุมออนไลน์ด่วน ส่วนคุณวุธ ผมว่าคุณให้เขามาช่วยอยู่ดูแลกองที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอ คุณมีอำนาจตัดสินใจไปกับผมแค่สองคนก็ได้ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่า"
 "แต่ว่า..."
 "หรือว่าคุณไม่กล้า ถ้าอย่างนั้นผมไปคนเดียวก็ได้ แต่ถ้าเกิดอะไรที่ไม่ถูกใจแล้วติดเข้าไปในโฆษณาอย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ"
 มินตราก้มหน้าใช้ความคิด ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วกดโทร จนกระทั่งปลายสายรับจึงพูดออกไป
 "พี่วุธคะ มิ้นต์รบกวนพี่วุธช่วยมาดูแลงานแทนมิ้นต์สักครู่นะคะ มิ้นต์ขอไปเดินดูสถานที่ถ่ายทำฉากสุดท้ายสักครู่หนึ่งค่ะ"
 พูดจบ มินตรากดตัดสายแล้วหันมาเผชิญหน้าชายหนุ่มซึ่งยืนอยู่ตรงข้าม
 "ฉันไม่ได้ขี้ขลาด รีบไปดูกันสิคะจะได้จบๆ ฉันจะได้กลับมาดูแลงานของฉันต่อเสียที"
 ---------------------------------------------------
 เหล็กเพชรพามินตราเดินมาถึงจุดมุ่งหมาย หญิงสาวเดินกวาดตามองบรรยากาศตรงหน้า ท้องฟ้าสีครามที่มีภูเขาเขียวชอุ่มพาดผ่าน เบื้องล่างเป็นน้ำทะเลใสมีเกลียวคลื่นเคลื่อนไหวสาดซัดเข้ามายังริมหาด ชวนให้เธอตื่นตาตื่นใจกับภาพที่เห็นยิ่งนัก
 มินตราหันหน้ามายังชายหนุ่มที่เดินร่วมทางมาด้วย ใบหน้าเผยยิ้มผ่อนคลาย
 "ตรงนี้สวยมากค่ะ เหมาะกับการถ่ายทำมากที่สุด ทำไมคุณไม่บอกว่ามีมุมนี้เสียตั้งแต่แรกล่ะคะ ในเมื่อมันสวยกว่าตรงที่เรากำลังถ่ายทำกันตอนนี้เสียอีก"
 ชายนุ่มยิ้มบางพอใจที่หญิงสาวถูกใจสถานที่ตรงนี้
 "เพราะมันสวยมากน่ะสิ มากจนผมคิดว่าไม่อยากให้ใครก้าวมารุกล้ำที่ตรงนี้ คุณก็น่าจะรู้ว่ายิ่งคนรู้จักสถานที่ธรรมชาติสวยงามมาก ผู้คนก็ยิ่งมาเที่ยวมาก ธรรมชาติยิ่งถูกทำลาย มันน่าเสียดายมากนะคุณถ้าความงามนี้จะถูกทำลายลงไป"
 "แล้วทำไมคุณถึงยอมพาฉันมาดูที่นี่"
 ชายหนุ่มนิ่งคิดไปแล้วเงยหน้าตอบหญิงสาว
 "เพราะผมเห็นความตั้งใจของคุณ ผมก็เลยอยากช่วยให้คุณได้งานออกมาดีที่สุด"
 หญิงสาวจ้องมองเหล็กเพชร ประสานตายตาเขานิ่ง รับรู้ถึงความรู้สึกของเขาได้ดี แต่สิ่งที่เขาเคยทำไว้ทำให้หญิงสาวขยับกายออก
 "ขอบคุณนะคะที่พาฉันมาที่นี่ ฉันตกลงจะมาถ่ายทำตรงนี้โดยบอกให้ทีมงานระมัดระวังไม่ทำให้สิ่งแวดล้อมโดยรอบเสียหาย เรากลับกันเถอะค่ะ"
 หญิงสาวขยับเบี่ยงตัวเพื่อเดินกลับ แต่เสียงชายหนุ่มเอ่ยให้เธอหยุดเสียก่อน
 "คุณจะไม่ยอมให้โอกาสผมบ้างเลยเหรอคุณมิ้นต์ ผมรู้นะว่าผมเป็นคนที่ผิดที่สุด และตอนนี้ผมก็สำนึกทุกสิ่งได้แล้วว่าผมไม่ควรขี้ขลาดหนีไปแบบนั้น ให้ผมได้มีโอกาสดูคุณบ้างไม่ได้เหรอ"
 มินตราแววตาสั่นไหว น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นตรงขอบตา เธอหันกลับไปมองทางเขา ตัดสินใจจะพูดทุกสิ่งที่คั่งค้างภายในใจ
 "คุณเหล็กเพชร คุณทำเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องง่าย คุณทิ้งฉันให้แบกรับความอายมาตั้งหลายปีแล้วอยู่ดีๆ มาวันนี้คุณก็วิ่งโร่บอกมาขอโอกาส ใจคุณมันเปลี่ยนแปลงง่ายไม่เหมือนกับฉัน คุณไม่ต้องอยู่ฟังคำเสียดสีนินทา ไม่ต้องทนสายตาที่มองมาที่มีแต่สิ่งที่ว่าฉันเป็นผู้หญิงแย่มากที่วิ่งเข้าหาผู้ชายจนเขาทนไม่ไหวเลยหนีไป คุณไม่ต้องทนรับรู้ ไม่ต้องทนแบกรับเรื่องใดทั้งสิ้น ในขณะที่ฉัน ต้องทนทุกอย่าง พยายามทุกทางจนหนีคำสบประมาทพวกนั้นมาได้ แต่ทุกสิ่งที่คุณทำวันนั้นมันยังอยู่ในใจฉันตลอดมา
 ฉันจะบอกคุณไว้นะคุณเหล็กเพชร ต่อให้คุณพยายามอีกสักแค่ไหน วิ่งตามง้องอนฉันอีกเท่าไหร่ก็ไม่มีวันที่ฉันจะกลับไปหาคุณ ฉันไม่ยอมให้การคลุมถุงชนเกิดขึ้นอีกครั้ง ขอให้คุณเลิกยุ่งกับฉันเสียที หวังว่านี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันต้องมาบอกคุณแบบนี้"
 เหล็กเพชรมองหญิงสาว รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่เธอเก็บไว้จนเป็นรอยแผลลึกมานานนับหลายปี เสียใจเหลือเกินที่เขาเป็นคนสร้างบาดแผลให้เธอลึกถึงเพียงนี้
 "มินตรา ผมขอโทษ"
 "เก็บคำขอโทษของคุณไว้ และเปลี่ยนเป็นทำตามสิ่งที่ฉันขอร้อง เห็นแก่คุณอาพรตที่ดีกับฉันเสมอมา ฉันจะยังเหลือพื้นที่ให้เราเป็นคนที่รู้จักกัน แต่ถ้าคุณยังไม่ฟัง ฉันก็คงขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณแม้ใจฐานะเพื่อนร่วมโลก" มินตรายกมือกรีดน้ำตาทิ้ง พยายามสงบสติแล้วเอ่ยกับเหล็กเพชร "เรากลับไปหาทีมงานเถอะค่ะ รีบไปทำงานให้เสร็จเสียที"
 ไม่รอคำตอบเขา มินตราก้าวเดินนำหน้าไปก่อน เหล็กเพชรมองตามมินตรา แววตาเศร้า น้ำตาคลอหน่วยตา
 "มินตรา นี่ผมทำให้คุณเจ็บมากขนาดนี้เชียวเหรอ"
---------------------------------------------------
 การถ่ายทำโฆษณาสำเร็จภายในเย็นวันวันเดียวกันก่อนตะวันตกดิน เหล่าทีมงานต่างพากันสังสรรค์ริมชายหาดโดยชลธีและเหล็กเพชรเป็นเจ้ามือ ทุกคนต่างนั่งดื่มกินอย่างสนุกสนาน ผิดเพียงเหล็กเพชรที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของงานกับชลธี ใบหน้านิ่ง จ้องมองยังโต๊ะของมินตราพร้อมทั้งเพื่อนสาวและวรวุธโดยที่เธอไม่ได้หันมามองเขาแม้แต่น้อย
 มือของชายหนุ่มคอยส่งเครื่องดื่มที่บรรจุในแก้งเข้าปากครั้งแล้วครั้งเล่าจนชลธีที่นั่งอยู่ด้านข้างต้องดึงแก้วออกจากมือเหล็กเพชร
 "พอแล้วไอ้เพชร แกดื่มหนักมากเกินไปแล้ว รู้ว่าเสียใจแต่เพลาๆ บ้างเถอะ"
 เหล็กเพชรคว้าแก้วกลับมาในมือเช่นเดิม
 "ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า แค่นี้เอง แกไปสนุกกับคุณรตีเถอะ ฉันเห็นเธอชะเง้อมองหาแกหลายรอบแล้ว"
 ชลธีสีหน้าลังเล อยากไปหาหญิงคนรักก็อยากไป ห่วงเพื่อนก็แสนห่วง
 "จะดีเหรอวะไอ้เพชร"
 "เออน่าไปเถอะ นานทีแกจะได้มากับคุณรตีก็ไปใช้เวลาให้คุ้มค่า"
 "ถ้าอย่างนั้นแกดูแลตัวเองดีๆ นะ ไม่ไหวก็กลับไปนอนที่ห้องเถอะ"
 เหล็กเพชรพยักหน้า ชลธีตบบ่าเพื่อนเบาๆ แล้วเดินไปหากลุ่มของรตี เหล็กเพชรมองความสนุกสนานตรงหน้าแววตานิ่งขึ้น ไม่นานนักมีสิ่งหนึ่งเลื่อนมาอยู่ตรงหน้าพร้อมเสียงหวาน
 "ดื่มเป็นเพื่อนนาน่าหน่อยสิคะ"
 เหล็กเพชรหันไปมองตามต้นเสียง มองเห็นนางแบบสาวยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ให้พร้อมถือวิสาสะนั่งแทนที่ของชลธี
 "นาน่าเห็นคุณนั่งคนเดียวคงเหงาแย่ ดื่มกับนาน่านะคะคุณเหล็กเพชร"
 หญิงสาวยกแก้วที่ถือในมือชนกับแก้วที่วางไว้ตรงหน้าเหล็กเพชร เขาพยักหน้าแล้วใช้มือหยิบแก้วพร้อมยกเครื่องดื่มส่งเข้าปาก ใบหน้าหวานมองตามเขาแล้วส่งยิ้มให้
 "ไม่ไปร่วมวงสนุกกับคนอื่นเหรอคะ"
 "ไม่ดีกว่าครับ แค่ผมนั่งดูก็สนุกแล้ว เชิญคุณนาน่าสนุกกับเพื่อนๆ เถอะครับ"
 "นาน่าเองก็เริ่มไม่สนุกแล้วเหมือนกันค่ะ เห็นคุณเพชรอยู่คนเดียวก็เลยจะมาชวนคุณไปคุยกันต่อสองคนดีกว่า" หญิงสาวร่างงามพูดพร้อมเลื่อนวัตถุบางอย่างไปตรงหน้าเขา "คีย์การ์ดห้องนาน่าค่ะ ไม่ต้องห่วงเรื่องการผูกมัด เรื่องของเราจะจบกันแค่คืนนี้"
 "แต่ว่า..."
 "นาน่าไปรอที่ห้องนะคะ"
 พูดจบ นางแบบสาวเคลื่อนกายอ่อนช้อยกลับไปทางห้องพักแล้วหันกลับมาส่งยิ้มให้เขา เหล็กเพชรมองตามพร้อมส่งยิ้มให้ เธอหันกายกลับพร้อมหยิบโทรศัพท์มือถือพร้อมพิมพ์บางสิ่งบอกปลายทาง
 "เรียบร้อยค่ะคุณวุธ โดนยาปลุกอารมณ์ไปขนาดนั้นคืนนี้คุณเพชรสนุกกับนาน่าทั้งคืนแน่"
 ---------------------------------------------------
 มินตราเริ่มนั่งโคลงเคลงด้วยดื่มเครื่องดื่มเข้าไปหลายแก้วไม่น้อย จนวราลีซึ่งนั่งอยู่ใกล้ต้องเอ่ยถาม
 "ไหวไหมมิ้นต์ ให้ฉันพาไปส่งที่ห้องไหม"
 มินตราพยายามยันศีรษะลุกขึ้น รู้สึกมันช่างหนักเหมือนมีหินกดทับเสียเต็มไปหมด
 "ก็ดีนะ ลีช่วยพาฉันไปส่งที่ห้องหน่อยเถอะ" จากนั้นหันไปพูดกับทุกคนในกลุ่ม "มิ้นต์ขอตัวก่อนนะคะทุกคน เห็นทีจะไม่ไหวแล้วค่ะ"
 มินตราพยายามยันกายลุกขึ้นโดยมีวราลีคอยประคอง วรวุธลุกขึ้นตามพร้อมเอ่ยถามหญิงสาว
 "ให้ผมช่วยพาไปส่งไหมครับคุณมิ้นต์"
 "ไม่เป็นไรค่ะพี่วุธ ให้ลีพามิ้นต์ไปส่งคนเดียวก็พอ พี่วุธอยู่กับคุณธีและรตีทางนี้เถอะค่ะ"
 วรวุธมองชั่งใจแล้วเอ่ยกับมินตรา
 "ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ" แล้วหันไปพูดกับหญิงอีกคนที่ยืนประคองมินตรา "ฝากคุณมิ้นต์ด้วยนะครับคุณลี"
 วราลีพยักหน้าพร้อมประคองมินตราออกไปจากกลุ่ม โดยที่ทุกคนไม่ทันเห็นว่าเธอลอบหันมาสบตากับวรวุธและพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย
 ---------------------------------------------------
 วรวุธนั่งยิ้มกระหยิ่มใจขณะส่งเครื่องดื่มเข้าปาก ทุกอย่างดำเนินตามแผนการที่เขาวางไว้ทั้งหมดไม่มีผิดเพี้ยน ยากระตุ้นอารมณ์ทางเพศที่เขาขอให้วราลีติดต่อขอจากเพื่อนผู้เป็นตัวแทนจำหน่ายยาเพื่อนำมาใส่ในเครื่องดื่มและยืมมือนางแบบสาวร่วมในแผนการนี้โดยเพิ่มเงินรางวัลให้อย่างคุ้มค่า
 คราวนี้ก็เหลือเพียงแค่รอให้เหตุการณ์ทุกอย่างดำเนินไปตามครรลองของหญิงชายเท่านั้น เขาก็จะมีโอกาสได้เป็นเจ้าของมินตราแต่เพียงผู้เดียว วรวุธมองตามมินตราที่ถูกวราลีประคองกลับห้องไปพลางสังเกตโดยรอบเขาไม่พบเหล็กเพชรนั่งอยู่ที่เดิมอีกยิ่งปลื้มปิติ ยกเครื่องดื่มในมือขึ้นส่งน้ำสีอำพันเข้าปากพลางคิดในใจ
 'ขอให้คุณมิ้นต์รู้ไว้ ทุกสิ่งที่ผมทำไปเพื่อคุณมิ้นต์ที่ผมรักคนเดียว'
---------------------------------------------------
 เหล็กเพชรเดินโซเซถือคีย์การ์ดพลางมองหาหมายเลขห้องที่ตรงกับบนคีย์การ์ด เขาค่อยๆ เดินจนมาถึงหน้าห้องเป้าหมาย ตรวจสอบความถูกต้องของหมายเลขอีกครั้งเมื่อเห็นว่าตรงกันจึงแนบคีย์การ์ดกับประตูแล้วขยับบานประตูให้เปิดออก เขาแทรกร่างเข้าไปตามช่องว่างพร้อมดันประตูปิด ก้าวตรงไปยังร่างที่นอนกระสับกระส่ายบนเตียงแล้วยิ้มกริ่ม เอาเถิด อย่างน้อยคืนนี้ขอคลายความทุกข์ให้สาแก่ใจเสียที
 เขาขยับตัวขึ้นไปบนเตียง ซุกกายกับร่างที่นอนหันหลังให้ ใช้ริมฝีปากไล้ไปตามซอกคอจนอีกฝ่ายหันหน้ากลับมา เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่ายในเงาสลัวของความมืดเหล็กเพชรผละตัวออกไป
 'คุณมิ้นต์นี่หว่า' เหล็กเพชรคิดในใจ แต่เมื่อทบทวนให้ถ้วนถี่ มินตรายังคงนั่งอยู่กับเพื่อนข้างนอก และห้องนี้ก็เป็นห้องของนาน่า ผู้หญิงคนนี้จะเป็นมินตราได้อย่างไร เขาจึงให้คำตอบตัวเองในใจ 'เราคงคิดถึงคุณมิ้นต์มากไปจนเห็นนาน่าเป็นเธอไปได้'
 คิดเช่นนั้นเขาจึงพุ่งกายลงไปยังร่างที่นอนมองเขาตาหวานหยาดเยิ้ม ริมฝีปากเขาประกบปากเรียวบาง ดมดอมหาความหวานฉ่ำราวภมรที่กำลังดื่มด่ำกับความหวานแห่งเกสรดอกไม้ ไม่นานนักทุกอย่างเกิดขึ้นราวกับพายุที่โหมกระหน่ำแต่ภมรยังคงเกาะเกี่ยวดอกไม้งามไว้แน่นจนกระทั่งลมพายุสงบลงเขาก็ยังคงเกาะเกี่ยวดอกไม้งามนั้นไว้ด้วยหอมหวานยิ่งกว่าหมู่มวลดอกไม้ใดที่เขาเคยลิ้มลองมาแล้ว และคืนนี้เขาก็ยังอยากดอมดมดอกไม้ดอกนี้ไปโดยไม่มีเบื่อ


ภายในห้องรับแขกแห่งบ้านวรวัฒนประเสริฐ บุคคลที่นั่งอยู่ภายในต่างเงียบงันจนกระทั่งสาวใช้วางแก้วน้ำและออกไปจากห้อง แขกผู้มาเยือนเป็นผู้เอ่ยเป็นคนแรก
 "ผมขอโทษคุณอาทั้งสองด้วยสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีที่แล้ว ครั้งนั้นผมยอมรับผิด ผมไม่พร้อมจริงๆ หากคุณอาทั้งสองจะโกรธเคืองผมก็ยอมรับครับ"
 ประมุขของบ้านที่นั่งนิ่งอยู่นานถอนหายใจ จ้องมองหน้าชายอ่อนวัยกว่าแล้วเอ่ย
 "เอาเถอะ อาทั้งสองยกโทษให้เพชร ที่จริงอาเองก็มีส่วนผิดที่ไม่ยอมให้โอกาสทั้งเพชรและมิ้นต์ได้ตัดสินใจเลือกด้วยตัวเอง ต่อไปอากับพ่อของเพชรคงไม่บังคับให้ทั้งสองคนต้องแต่งงานกันอีก"
 เหล็กเพชรยกมือไหว้ขอบคุณไมตรีและติดรกาแล้วหันไปมองอดีตคู่หมั้นซึ่งนั่งนิ่งอยู่ด้านข้างผู้เป็นแม่ เอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
 "ผมขอโทษนะครับคุณมิ้นต์ที่หนีงานหมั้นครั้งนั้น ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่างเพื่อให้คุณให้อภัยผม ขอแค่คุณมิ้นต์บอกผมมาแค่นั้น"
 มินตราซึ่งนั่งนิ่งมานานหันหน้าเพ่งมองชายหนุ่ม แววตาที่มองเขานิ่งค้าง แฝงไว้ด้วยความน่ากลัวไม่น้อย
 "คุณไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ฉันไม่ต้องการ สิ่งเดียวที่ฉันต้องการก็คือไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก... หมดเรื่องแล้วใช่ไหมคะ ฉันขอตัว"
 "แต่ผม..."
 พูดไม่ทันจบ หญิงสาวลุกยืนขึ้นจากโซฟาโดยไม่รองฟังใครทักท้วง เหล็กเพชรหันตาม เตรียมลุกตามไปแต่ถูกเสียงหญิงสูงวัยกว่าเอ่ยขึ้น
 "อย่าเพิ่งตามไปเลยนะคุณเพชร คุณต้องเข้าใจว่าสิ่งที่คุณทำมันทำให้มิ้นต์ฝังใจ สำหรับอาและคุณไมตรีรับคำขอโทษจากคุณ แต่สำหรับมิ้นต์ คงต้องให้เวลา"
 เหล็กเพชรมองตามมินตราจนลับสายตาแล้วก้มหน้าลงมองฝ่ามือทั้งสองบนตักก่อนค่อยๆ เงยหน้าจ้องบุคคลทั้งสอง แววตามุ่งมั่น
 "นอกจากเรื่องที่ผมจะมาขอโทษคุณอาทั้งสองและคุณมิ้นต์แล้ว ผมยังมีอีกเรื่องที่อยากจะขออนุญาตแม้ว่าอาจจะลำบากใจคุณอาทั้งสองก็ตาม"
 ไมตรีและติรกาหันมองหน้ากันแล้วหันมองหน้าบุตรชายพรต ไมตรีเป็นฝ่ายเอ่ยถามฝ่ายตรงข้าม
 "มีอะไรอีกล่ะ"
 เหล็กเพชรสีหน้าจริงจังพร้อมเอ่ยด้วยความมุ่งมั่นในสิ่งที่เขาตั้งใจหลังจากได้ตริตรองมาตลอดทั้งคืนเรียบร้อยแล้ว
 "ผมอยากขอโอกาสทำความรู้จักกับคุณมิ้นต์ให้มากกว่านี้ และผมก็พร้อมจะให้เวลาคุณมิ้นต์ได้พิสูจน์ความตั้งใจครั้งนี้ของผมเหมือนกัน และผมจะยอมให้คุณอาและพ่อผมจับคลุมถุงชนครับ"
---------------------------------------------------
 มินตราเดินออกมายังสนามหน้าบ้านมุ่งหน้ามาใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งมีชิงช้าไม้ตัวโปรดห้อยอยู่ หญิงสาวเดินเข้าไปจับเชือกที่ห้องแผ่นไม้ทั้งสองข้างพร้อมทรุดตัวนั่งลง นั่งครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นภายในห้องรับแขก
 เธอไม่เข้าใจว่าคนใจร้ายคนนั้นจะพยายามกลับเข้ามาในชีวิตเธออีกเพื่ออะไรทั้งที่สิ่งที่เขาเคยทำไว้ยังคงเป็นรอยแผลลึกฝังในจิตใจอยู่ไม่น้อย มินตราได้แต่บอกตัวเองว่าเป็นโชคดีของตัวเองที่ไม่ต้องพบต้องเจอกันอีก แต่นับตั้งแต่ได้พบกันเมื่อคืนราวกับได้พบปิศาจ ยิ่งเขากลับมาวันนี้ยิ่งตอกย้ำให้เธอคิดถึงวันที่ถูกทิ้งกลางงานหมั้น ต้องทนแบกรับคำสบประมาท คำนินทาจากคนรอบข้างจนเธอใช้เป็นแรงผลักดันในการเปลี่ยนแปลงตัวเองจนลบคำสบประมาททุกอย่างจนหมดสิ้น
 "มาอยู่ที่ที่เอง ผมเดินตามหาคุณเสียทั่ว"
 เสียงจากบุคคลที่เธอพยายามหนีแว่วเข้ามากระทบหู และดูเหมือนว่าจะอยู่ในระยะประชิดตัวเสียด้วย มินตราหันไปตามต้นเสียงจึงเห็นว่าเขายืนยิ้มอยู่ไม่ห่างจากตัวเธอนัก หญิงสาวรีบดีดตัวยืนขึ้นจากชิงช้า มองฝ่ายตรงข้ามแววตาขุ่นเคือง
 "คุณตามฉันมาอีกทำไม เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน"
 "คุณใจเย็นฟังผมก่อนสิ... ผมขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมา ผมรู้ว่าผมทำผิด และผมก็พร้อมจะชดใช้ให้คุณแล้วนะคุณมิ้นต์ ให้โอกาสผมเถอะ ผมก็บอกกับคุณพ่อคุณแม่ของคุณไปแล้วว่าผมจะรับผิดชอบทุกอย่างที่ทำกับคุณ"
 "คุณคุยอะไรกับคุณพ่อคุณแม่ฉัน"
 เหล็กเพชรขยับเดินมาใกล้หญิงสาวมากขึ้น เป็นเหตุให้มินตราขยับถอยหลังหนี เขาขยับหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาวมากขึ้น
 "ผมบอกคุณพ่อคุณแม่คุณว่าผมขอโอกาสทำความรู้จักกับคุณให้มากขึ้น และถ้าคุณกับผมศึกษากันแล้วเห็นพ้องต้องกัน ก็จะยอมให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายทำตามที่เคยตกลงกันไว้... คุณพ่อคุณแม่คุณไม่ได้เห็นด้วยหรอก แต่ท่านก็ไม่ปิดโอกาส ท่านให้ผมพยายามด้วยตัวเอง"
 คำพูดที่ออกจากปากชายหนุ่มทำให้มินตรานิ่งค้างราวถูกสาป ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยออกมา
 "คุณไปพูดกับพ่อแม่ฉันแบบนั้นได้ไง ลืมไปแล้วเหรอว่าคุณเคยรังเกียจฉันขนาดไหน ฉันยังจำทุกข้อความที่คุณทิ้งไว้ในวันแต่งงานได้เป็นอย่างดี คุณบอกว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณชอบแม้แต่นิดโดยเฉพาะแว่นป้าๆ ที่ฉันใส่ และคุณบอกว่าจะไม่มีวันแต่งงานกับฉันเด็ดขาด... ทำไมเหรอ แค่ฉันเปลี่ยนไปไม่เหมือนคู่หมั้นคนเก่าของคุณก็เกิดสนใจฉันขึ้นมาอย่างนั้นเหรอ... ฉันไม่ตกลง และจะไม่มีวันยอมให้เกิดการคลุมถุงชนบ้าๆ นั่นขึ้นมาอีก คุณเองก็ควรจะทำตามที่คุณเคยบอกไว้ตอนนั้นเหมือนกัน"
 "ผมคงไม่มีทางทำแบบที่คุณพูดนะมินตรา ผมยอมรับว่าที่ผมกลับมาขอโอกาสเพราะผมสนใจคุณทันทีที่เห็นคุณในงานเมื่อคืน ผมก็เหมือนผู้ชายหลายคนที่สนใจผู้หญิงโดยเริ่มจากรูปร่างหน้าตาก่อน แต่นั่นก็ทำให้ผมอยากศึกษาคุณให้มากขึ้น ให้เราสองคนได้มีโอกาสศึกษานิสัยใจคอกัน ส่วนเรื่องที่จะเกิดในอนาคตข้างหน้าก็อยากให้เป็นสิ่งที่เราสองคนตัดสินใจเองไม่ว่าจะตรงกับสิ่งที่ครอบครัวของเราสัญญากันไว้หรือไม่ก็ตาม"
 มินตราแสยะยิ้มขึ้น พยักหน้าให้กับฝ่ายตรงข้าม พยายามกลั้นน้ำตาที่รื้นขอบตาไม่ให้ไหลออกมาอาบแก้ม
 "คุณพูดได้ตรงดีนะคุณเหล็กเพชร ไม่เหมือนคนขี้ขลาดวันนั้นที่ทิ้งทุกอย่างไว้โดยไม่สนใจเรื่องที่จะเกิดตามมาภายหลังหรือได้ทำร้ายจิตใจใครไว้บ้าง แต่ฉันก็ยืนยันว่าไม่มีวันที่ฉันจะกลับไปเกี่ยวข้องกับคุณอีก เลิกเพ้อเจ้อเพ้อฝันว่าฉันจะยอมทำตามที่คุณต้องการได้แล้ว"
 เหล็กเพชรพยายามจะขยับเข้ามาใกล้หญิงสาวมากขึ้นแต่มีชายหนุ่มอีกคนเดินเข้ามาขวางระหว่างเหล็กเพชรกับมินตราเสียก่อน ชายคนนั้นสบสายตาเหล็กเพชร ถามเสียงกร้าว
 "คุณกลับไปเถอะ คุณมิ้นต์ไม่อยากเกี่ยวข้องกับคุณอีก"
 ไม่ทันที่เหล็กเพชรจะได้อธิบายอะไร เสียงหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังชายที่เข้ามาขวางเอ่ยขึ้นเสียก่อน
 "พี่วุธคะ ช่วยพามิ้นต์ไปจากที่นี่ทีเถอะ"
 วรวุธหันมาพยักหน้าตอบรับมินตราแล้วรีบพาเธอออกไปทันที เหล็กเพชรมองตามทั้งสองจนกระทั่งรถยนต์ที่ทั้งคู่นั่งแล่นออกไปจากบ้าน รู้สึกคุ้นหน้าชายหนุ่มคนนั้นอย่างบอกไม่ถูก แต่คงไม่ได้คำตอบว่าเป็นใครและเกี่ยวข้องกับมินตราได้อย่างไร เหล็กเพชรเอ่ยกับตัวเองแผ่วเบา
 "เขาเป็นใครผมไม่รู้หรอก แต่ผมไม่ยอมปล่อยคุณไปให้ใครหรอกมินตรา เมื่อคนอย่างผมคิดจะสู้แล้วต้องสู้ให้ถึงที่สุด ผมจะทำให้คุณหันกลับมามองผมอีกครั้ง"
 ---------------------------------------------------
 "ผู้ชายคนนั้นใช่คุณเหล็กเพชรไหมครับ"
 วรวุธเอ่ยถามหญิงสาวซี่งนั่งเงียบมาตลอดทาง มินตราหันมามองคนขับรถแล้วหันไปมองเบื้องหน้ารถยนต์ตามเดิม
 "ใช่ค่ะ เขาคือคนที่ทิ้งงานหมั้นวันนั้น"
 "แล้วเขาจะมาที่บ้านเราอีกทำไมครับในเมื่อเขาไม่ควรจะก้าวเข้ามาในบ้านนี้อีกนับตั้งแต่เรื่องที่เขาทำไว้เมื่อห้าปีที่แล้ว"
 มินตรานิ่ง ก่อนตัดสินใจเอ่ยออกมา
 "เขามาขอโทษ และมาขอโอกาสอีกครั้ง ถ้าครั้งนี้มิ้นต์เต็มใจเขาก็พร้อมที่จะให้ผู้ใหญ่ทำตามคำสัญญา"
 สิ่งที่ออกมาจากปากมินตราทำให้วรวุธหันไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้าง ไม่อยากเชื่อว่าอยู่ดีๆ เขาก็มีคู่แข่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
 "ผมฟังไม่ผิดใช่ไหมครับ คนที่ทำร้ายคุณมิ้นต์ไว้ขนาดนั้นจะกลับมาขอโอกาสคบกับคุณมิ้นต์ เขาไม่มีสำนึกเลยสักนิดเหรอครับ"
 "มิ้นต์ก็คิดแบบนั้น แต่มิ้นต์ไม่มีทางเชื่อใจหรือกลับไปคบกับเขาอีกเด็ดขาด ประวัติศาสตร์จะไม่มีทางเกิดซ้ำแน่นอน"
 วรวุธแอบโล่งอกเมื่อได้ฟังหญิงสาวเอ่ยหนักแน่น แต่อีกใจก็แอบกังวลว่าเหล็กเพชรจะไม่ยอมออกไปง่ายๆ หากเป็นเช่นนั้นวรวุธคงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เหล็กเพชรไปให้พ้นทางเส้นทางรักของเขากับมินตราให้ได้ไม่ว่าวิธีใดก็ตาม
 ---------------------------------------------------
 "กลับมาแล้วเหรอ ว่าไงไอ้ลูกเวร อยู่ดีๆ ก็ไปบ้านเขาไม่บอกไม่กล่าว โดนเขาตอกหน้ามาอย่างจังเลยล่ะสิ"
 พรตเอ่ยทักบุตรชายทันทีที่เปิดประตูบ้านเข้ามา เหล็กเพชรเห็นว่าผู้เป็นพ่อยืนจังก้าอยู่ในห้องนั่งเล่นจึงเดินเข้าไปหาทันที
 "คุณอาไมตรีกับคุณอาติรกายังพอเข้าใจและให้อภัย แต่คุณมิ้นต์ดูท่าทางจะยังไม่ให้อภัยผมง่ายๆ เธอไม่ยอมฟังผมท่าเดียว พอจะอธิบายก็มีผู้ชายอีกคนมาพาออกไป ไม่รู้ว่าเป็นใคร" เขาขยับเข้าไปใกล้บิดา เอ่ยถามสิ่งที่สงสัย "พ่อพอจะรู้ไหมว่าผู้ชายขาวๆ ตัวสูงพอๆ กับผม ท่าทางสนิทกับคุณมิ้นต์อยู่ไม่น้อยเลย"
 พรตนิ่งคิดตามสิ่งที่บุตรชายถาม สักพักจึงหันมองเหล็กเพชรเมื่อนึกออกว่าเป็นใคร
 "พอจะนึกออกแล้วล่ะ คงเป็นวรวุธ ลูกชายของคนรับใช้ในบ้านไมตรีแน่ๆ ไมตรีกับคุณติรับอุปการะเหมือนเป็นลูกชายคนหนึ่ง ส่งเสียให้เรียนหนังสือ เลี้ยงให้เหมือนเป็นพี่ชายของหนูมิ้นต์ ก็คงทำให้สนิทกับหนูมิ้นต์เหมือนเป็นพี่ชายน้องสาวนั่นแหละ"
 "แต่ที่ผมเห็นผมรู้สึกว่าวรวุธไม่ได้คิดแค่เป็นพี่ชายเท่านั้นสิ ผมรู้สึกเหมือนผู้ชายที่หวงผู้หญิงที่รัก ไม่น่าจะคิดแค่เป็นน้องสาวนะ"
 "นั่นก็ไม่ทราบ แต่ก็คงไม่แปลกที่วรวุธจะแอบรักหนูมิ้นต์ ความผูกพันตั้งแต่เล็กก็คงจะทำให้ตกหลุมรักหนูมิ้นต์ได้ไม่ยาก ก็หนูมิ้นต์ทั้งสวยทั้งเก่งขนาดนั้น คงจะมีแต่คนโง่หรือไม่ก็คนตาบอดเท่านั้นที่ไม่เห็นคุณค่า"
 ประโยคสุดท้ายหันไปมองผู้เป็นพ่อด้วยรู้ว่ากำลังถูกเหน็บแนม แต่เขาก็พยายามปล่อยผ่านมันไปด้วยมีเรื่องที่สนใจมากกว่า
 "ถ้าพ่อบอกคุณอาเลี้ยงเขาให้เป็นแค่พี่ชาย เขาก็ควรได้สิทธิ์เป็นแค่พี่ชายเท่านั้น ก็คงไม่ผิดถ้าผมจะกลับไปหาคุณมิ้นต์อีกครั้ง"
 คุณพรตเกินเข้าไปจับแขนบุตรชายที่ยืนสีหน้ามุ่งมั่น พยายามมองว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาจากใจจริงหรือไม่
 "แกบอกพ่อซิเจ้าเพชร นี่แกพูดแค่ต้องการเอาชนะหรือแกตั้งใจจะกลับไปขอโอกาสกับหนูมิ้นต์จริงๆ"
 "ผมพูดจากใจจริง ในเมื่อตอนนี้คุณมิ้นต์เองก็ไม่มีใคร ผมก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไปแย่งใครมา ผมมีโอกาสที่จะทำให้เขากลับมามองผม ใช่ไหมพ่อ"
 พรตถอนหายใจ เชื่อว่าการตัดสินใจครั้งนี้เกิดจากใจของเขาจริงๆ
 "ถ้าแกไม่ได้ทำเพื่อเอาชนะพ่อก็สบายใจ แต่แกก็ต้องพยายามด้วยตัวเอง เพราะพ่อคงไม่มีหน้าไปออกตัวช่วยแกได้"
 รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากบุตรชายพรต เมื่อนึกถึงหนทางเข้าหามินตราขึ้นได้
 "ไม่เป็นไรครับพ่อ ผมว่ายังพอมีคนที่อาจช่วยผมได้"
 ---------------------------------------------------
 ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมหญิงสาวในชุดทำงานสีครีมเดินออกมาจากภายในลิฟต์โดยที่มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือแนบหูสนทนากับปลายสาย
 "ฉันรู้แล้วจ้ะคุณรตีที่คุณชลธีจะติดต่อฉันเรื่องทำโฆษณาให้บริษัทเขา แกบอกฉันหมดตั้งแต่เมื่อวานแล้วจ้ะ แต่สิ่งที่ฉันไม่รู้ก็คือแกไปสนิทสนมกับเขาตอนไหนไม่ทราบในเมื่อวันงานแกก็กลับพร้อมกับฉัน"
 ปลายสายส่งเสียงหัวเราะคิกคักแล้วตอบคำถามของมินตรา
 "ก็หลังจากที่ฉันไปส่งแกที่บ้านเรียบร้อยแล้วไง คุณชลธีก็โทรศัพท์เข้ามาหาฉันในคืนนั้นเลย ฉันเองก็เป็นคนมีมารยาทดีก็ต้องคุยกับเขาเสียหน่อย พอคุยกันไปมาเมื่อวานเขาก็บอกว่ากำลังจะเปิดตัวสินค้า กำลังหาบริษัทมาช่วยทำโฆษณาให้ ฉันก็เห็นว่าบริษัทแกทำมาตั้งหลายงานแล้วและงานก็ดีเสียด้วยก็เลยแนะนำไป แค่นั้นเองจ้ะ"
 หากรตีได้มองเห็นสีหน้าของมินตราตอนนี้คงเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยกมืออีกข้างขึ้นกุมขมับด้วยนึกไม่ถึงกับความรวดเร็วของเพื่อนรัก มินตราพยักหน้าทักทางการไหว้ทำความเคารพจากเหล่าพนักงานแล้วใช้มือผลักบานประตูห้องทำงานออกก่อนแทรกร่างเดินเข้าไปภายในทั้งที่ยังสนทนากับปลายสาย
 "ฉันละเชื่อแกเลยนะรตี ไม่คิดว่าเพื่อนฉันจะรวดเร็วปานนี้ทีผู้ชายที่เขามาจีบกี่คนเธอก็เล่นตัวไม่สนใจ แล้วทำไมรายนี้รวดเร็วเหลือเกิน"
 "ฉันก็ยังไม่ได้ตัดสินใจคบกับเขาเสียหน่อยแค่ลองคุยๆ กันไปดูก่อน นี่มิ้นต์ เจอคนที่ใช่และตรงสเปกขนาดนี้จะรอช้าอยู่ทำไม วัยของเราก็เลขสามแล้วนะ ไม่ต้องมัวนั่งเหนียมอายอยู่หรอก ใส่เกียร์เดินหน้าลุยไปเลยจ้ะเพื่อน"
 "จ้ะ ขอให้คนนี้เป็นคนที่ใช่เสียทีก็แล้วกัน ส่วนฉันจะขออยู่เป็นโสดไปแบบนี้แหละ สบายใจดี ไม่มีต้องมีใครมากวนใจ"
 "เสียของน่า แกก็มีคนที่สนใจแกอยู่แต่แกไม่สนใจเอง ทั้งพี่วุธที่ตัวติดกับแกตลอด แล้วไหนจะคู่หมั้นเก่าแกอีกคน"
 "แกหยุดพูดมั่วซั่วเลยนะรตี พี่วุธก็เป็นพี่ชาย ส่วนอีกคนอย่าไปพูดถึงเลย อย่างที่ฉันเคยบอกแกกับลีไปว่าเขาเคยทำอะไรกับฉันไว้บ้าง ฉะนั้นอย่านับเขาเข้ามารวมไว้ในชีวิตฉัน"
 "จ้ะ อย่าซีเรียสน่า ฉันก็แค่แซวเล่นแค่นั้น ไปทำงานเถอะจ้ะ แล้วต้อนรับคุณชลธีให้ดีด้วยนะ ถือว่าเพื่อนขอร้อง แล้วจะเลี้ยงซูเฟล่ของโปรดแกเป็นการตอบแทนนะจ๊ะ"
 "ย่ะ เห็นแก่ซูเฟล่หรอกนะ ไม่ได้เห็นแก่แก ฉันจะต้อนรับคุณชลธีให้ดีที่สุดเลยนะจ๊ะ แค่นี้แหละฉันจะทำงานแล้ว"
 พูดจบ มินตรากดตัดสายพร้อมวางกระเป๋าถือที่ห้อยไว้ตรงแขนลงบนโต๊ะ สักพักเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้น มินตราเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้แล้วยกหูโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นแนบหู
 "มินตราพูดค่ะ"
 "คุณมินตราคะ คุณชลธีมารอพบค่ะ"
 "จ้ะ หวานพาคุณชลธีไปที่ห้องรับรองของเราได้เลยนะ ฉันขอตัวสักครู่เดี๋ยวจะตามไป หวานเตรียมข้อมูลสำหรับนำเสนอลูกค้าให้ด้วยนะจ๊ะ"
 "ได้ค่ะคุณมิ้นต์"
 มินตราวางโทรศัพท์ลงที่เดิม กดตรวจสอบงานจากคอมพิวเตอร์ไม่นานจึงลุกจากเก้าอี้เพื่อไปพบแขกที่ รตีแนะนำมาให้ เมื่อเดินไปถึงหน้าห้องเธอเคาะประตูเข้าไปพร้อมรอยยิ้ม ภายในห้องปรากฏชายสองคนนั่งอยู่ ฝ่ายที่นั่งหันหน้าให้เธอคือชลธี ส่วนอีกฝ่ายนั่งหันหลังให้โดยไม่หันหน้ากลับมามองเธอ
 "สวัสดีค่ะคุณชลธี ดิฉันมินตราค่ะ ขอโทษนะคะที่ต้องให้รอ"
 ฝ่ายที่หันหน้ามาทางเธอลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
 "สวัสดีครับคุณมินตรา ไม่เป็นไรครับ ผมก็นัดด่วนเองต้องขอขอบคุณด้วยซ้ำที่สละเวลาให้ ส่วนอีกคนเป็นหุ้นส่วนผมเอง"
 ไม่ทันที่ชลธีกล่าวจบ ฝ่ายที่นั่งหันหลังให้หมุนตัวหันมามองหญิงสาวพร้อมรอยยิ้ม แต่กลับทำให้มินตราหน้าซีดเผือด
 "นี่คือเหล็กเพชร ชยาวัต จะมาช่วยผมในงานนี้ด้วยอีกคนครับ"