ในครัวของคฤหาสน์นั้นตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นของขนมหวานที่ตลบอบอวนไปทั่วห้องครัวชวนให้รู้สึกหิว อัญชันที่ไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อไปดีจึงคลุกอยู่แต่ก้นครัวคอยเป็นลูกมือให้เชฟและป้าอิลลาที่กำลังง่วนอยู่กับการตระเตรียมของว่างเพื่อรองรับอาคันตุกะที่มาเยือน
 "คุณอัญคะ...ตรงนี้ที่เหลือให้พวกเชฟจัดการเถอะค่ะเราออกไปรับแขกกัน" ป้าอิลลาบอกพลางจูงมือบางไห้หลีกทางแก่คนครัว
 " ป้า...น้องต้องไปจริงๆเหรอคะ...ท่านพูดอะไรกัน...น้องก็ไม่รู้เรื่อง" อัญชันกังวล เพราะตั้งแต่มาเยือนที่แห่งนี้นอกจาไลอาห์กับเรนดอลแล้วก็มีเพียงอิลลาและริสาเท่านั้นที่สื่อสารกับเธอได้แม้สำเนียงของทั้งคู่จะแปล่งๆก็ใช่ว่าจะพูดด้วยไม่รู้เรื่องเสียทีเดียวนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอจึงรู้สึกเหงาเวลาที่ทั้งสองคนไม่ได้อยู่ด้วย
 " ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะคุณอัญ...ตามกฏของที่นี่แล้วถึงแม้คุณอัญจะต้องออกไปรับแขกแต่คุณก็ไม่จำเป็นต้องพูดกับแขกหรอกค่ะ เขาห้ามสตรีที่ยังไม่แต่งงานได้พูดคุยกับแขกแต่รับแขกได้ค่ะ" ริสาอธิบาย เธอกับอิลลาพาหญิงสาวกลับไปยังห้องนอน จัดการแต่งกายให้เรียบร้อยก่อนจะพาเธอมายังห้องรับแขกที่อัญชันพนันได้เลยว่าเธอเห็นพนังนั้นประดับด้วยเพชรพลอยหลากสีดูงดงามราวพระราชวัง
 "ริสาๆ...ที่วิบวับนั่นใช่เพชรพลอยหรือเปล่า" เธอถามใขข้อสงสัย
 "ใช่ค่ะ " ริสาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนว่ามันเป็นเรื่องปรกติ
 " ก็อวดรวยอย่างเนียนๆไปสิ!!!บ้าบอ!!" อัญชันอ้าปากค้าง
 ร่างบางในชุดหรูยาวสีสดใสคลุมผ้าด้วยฮิญาบดิ้นทอง แม้จะถูกปกปิดด้วยเนื้อผ้าราคาแพง แต่ดวงตาคุจแม่กวางน้อยนั้นก็ไม่อาจปกปิดความงามได้
 "สวัสดีอีกครั้งค่ะ...ท่านเชค...พระชายา" อัญชันกล่าวทักทาตามแบบของที่นี่ตามที่ริสาช่วยสอนมาเมื่อครู่ ก่อนจะหย่อนกายลงตรงตำแหน่งของเจ้าบ้านที่ข้างๆของไลอาห์ซึ่งตอนนี้เขาสวมชุดพื้นเมืองอยู่ยิ่งทำให้เขาดูสง่ามากขึ้นเป็นกอง
 " ฉันไม่นึกฝันว่าแกจะพาแม่หญิงต่างแดนมายังคฤหาสน์นี้ง่ายๆ..ขนาดว่าที่คู่หมั้นอย่างซูซี่แกยังไม่เคยพานางมาเหยียบที่นี่ด้วยซ้ำ" เชคซีร์อาร์พูดพลางมองน้องชายร่วมสายเลือดของตนที่ทำท่าเหมือนแม่ไก่หวงไข่อย่างออกนอกหน้า
 " ผมไม่ได้อยากหมั้นหมายกับซูซี่...แม่หญิงคนนั้นไม่ได้รักผมหรอก" เขาตอบ
 " งั้นแม่หญิงคนนี้...รักแกงั้นรึ ไลอาร์" คำพูดนี้ทำเอาชายหนุ่มถึงกับสะดุดลง แน่นอนว่าเขารู้อยู่เต็มอกว่าอัญชันนั้น ไม่ได้รักเขาแน่นอนที่เธอใจดีกับเขา กระเซ้าแหย่กับเขาก็เพราะเป็นหน้าที่ของเธอที่เขาใช้เงินซื้อมันมา
 " ฉันไม่รู้ว่าแกจะคิดยังไงนะไลอาร์...แต่การแก้ปัญหาแบบนี้มันไม่ฉลาดเอาเสียเลย...ระหว่างซูซี่กับแม่หญิงคนนี้ หากดูจากความเหมาะสมแล้ว...ซูซี่ชนะขาดลอยตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มเสียด้วยซ้ำ...กับฉัน...ฉันไม่คัดค้านอะไรแกหรอกนะ...แต่ว่ามันจะดีกับความรู้สึกแกงั้นหรือไลอาร์" เชคซีร์อาร์ผู้ที่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าน้องชายของเขาให้ความสำคัญแก่หญิงสาวมากขนาดไหนถึงแม้เจ้าตัวเองจะหาเรื่องราวใดๆมาอ้างก็ตาม
 " สำหรับผมแล้ว...การมีความรู้สึกมันสำคัญเหรอท่านพี่" เขาตอบ คำตอบนั้นทำให้เชคหนุ่มถึงกับจุกอกทีเดียว เพราะนอกจากไลอาร์จะไม่เป็นที่โปรดปรานในหมู่เครือญาติแล้ว มีแต่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่คอยห่วงใยน้องชายของเขาคนนี้เสมอๆ
 " คิดดีๆ...ไลอาร์...คิดดีๆ" เชคหนุ่มย้ำ บรรยากาศในห้องรับแขกนั้นหม่นหมองลงจนคนที่นั่งข้างๆรู้สึกอึดอัด อัญชันไม่เข้าใจที่ทั้งสองพูดคุยกันเลยเพราะเธอไม่รู้ภาษาถิ่นของที่นี่ แต่รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดของบทสนทนาได้ มือบางเอื้อมมาแตะแขนล่ำๆของชายหนุ่ม
 " พี่...ไม่เป็นไรนะ..." อัญชันกระซิบปลอบเพราะเกรงว่าจะเสียมารยาท ไลอาร์ ตกตะลึงชั่วครู่ก่อนจะหัวเราะออกมา
 " ครับ...ผมไม่เป็นไรครับ" ก็เขาตอบพลางยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ขัดต่อภาพลักษณ์ของเขานั้นยิ่งทำให้ พี่ชายของเขากังวลมากกว่าเดิม เพราะนั่นหมายความว่า น้องชายของเขาไม่ได้แค่ให้ความสำคัญแก่หญิงสาวเท่านั้น แต่เขากับมีความรู้สึกให้แก่เธอด้วย!!!
 " ผมจะเอาใจช่วยนะครับมิสอัญชัน...คุณต้องสู้ๆนะครับ" เชคหนุ่มหันมาพูดกับอัญชัน ที่พยายามแปลความหมายภาษาไทยที่เชคหนุ่มสื่อออกมาอย่างกระท่อนกระแท่น
 " สู้!!!??...อ้อ...ค่ะ...สู้...กับใครคะ??" เธองงงวย
 " สู้ชีวิตนั่นแหล่ะครับ...ตัวคนเดียวในต่างแดนแบบนี้ท่านพี่เขาเป็นห่วงครับ" ไลอาร์อาสาแปลความให้เธอ แม้ว่าที่เขาจะพูดกันจริงๆไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ก็ตามที
 "กรี๊ดดดดด!!!"
 ' เพล้ง!!!'
 " มันจะเกินไปแล้วนะ!!!!"
เสียแผดร้องของหญิงสาวร้องลั่นคฤหาสน์ ซูซี่ที่ได้รู้ข่าวว่า ตอนนี้อัญชันได้เข้ามาอยู่คฤหาสน์ตะวันดาราของไลอาร์เรียบร้อยแล้ว ยิ่งทำให้เธอไม่พอใจที่ทุกอย่างจะไม่เป็นดังคาดหวัง แจกันราคาแพงถูกเขวี้ยงลงพื้นจนแตก เหล่าข้ารับใช้ต่างพากันหวาดกลัว
 " มารุส!!!!!....แกไปสืบประวัตินังนั่นมาเดี๋ยวนี้!!!!มันกล้าดียังไงจะมาแย่งของๆฉัน!!!" เธอแผดเสียงสั่งข้ารับใช้ที่ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องเขาน้อมรับคำสั่งจากนายหญิงของตนแล้วรีบไปจัดการตามคำสั่งทันที
 " ฉันคงใจดีมากเกินไปนังคนชั้นต่ำนั่นถึงกล้ามาแย่งของๆฉันแบบนี้!!!" สายตาอาฆาตของซูซี่ ทำให้ใบหน้าที่งดงามของเธอนั้นดูแข็งกร้าวและหน้ากลัวขึ้นมา
 เมื่อกล่าวถึงคฤหาสน์ของไลอาร์ อัลโลฟาร์ เจ้าของธุรกิจบริษัทเครื่องเพชรชื่อดัง แล้ว ไม่มีใครไม่รู้ว่าในบรรดาทรัพย์สินของเขาก็คือคฤหาสน์ทั้งสามของเขา นั่นคือ คฤหาสน์จันทราวิลาส คฤหาสน์เพชรเวหา และคฤหาสน์ตะวันดารา โดยเฉพาะ คฤหาสน์ตะวันดาราที่ชายหนุ่มให้ความสำคัญเป็นอย่างมากเพราะแม่ของเขาเคยอาศัยอยู่ที่นี่ และไม่เคยมีใครมาที่นี่แม้แต่อดีตภรรยาของเขา ฉนั้นแล้ว การที่อัญชันอาศัยอยู่ที่นี่นั้นสร้างความฮือฮาเป็นอย่างมาก เพราะนั่นแสดงว่าแม่หญิงคนนี้ต้องสำคัญมากถึงได้รับอนุญาติให้อยู่ที่นี่
 ในทุกค่ำคืนที่ผ่านๆไปในทุกๆวัน แม้ว่าอัญชันจะร่าเริงสดใสมอบความสุขให้แก่ทุกคนที่คฤหาสน์แล้ว แต่ยามค่ำคืนที่ดาษดื่นไปด้วยดวงดาวกลับเป็นค่ำคืนที่เธอไม่อยากจะเวียนมาพบเจอกับมัน
 ในฝัน เธอยังคงฝันถึงเหตุการณ์ในอดีตซ้ำๆวนเวียนไปๆมาๆ มือหยาบที่หบาบโลนไปทั้งร่าง กลิ่นเหล้าคละคลุ้งที่ไม่อาจลืม เสียงหอบกระหายหื่นของผู้ชาย ความเจ็บปวดที่ต้องสัมผัสครั้งแล้วครั้งเล่า
 "เฮือก!!!!"
 อัญชันสะดุ้งสุดตัว ตื่นขึ้นมากลางดึกสงัด แอร์คอนดิชั่นส่งเสียงหึ่งๆเย็นเหยียบแต่เหงื่อกาฬก็ยังผุดพรายขึ้นเต็มใบหน้านวล หญิงสาวไม่อาจข่มตาหลับลงอีกแล้ว เธอลุกขึ้นอาบน้ำเเต่งตัวด้วยชุดสบายๆ และออกไปเดินเล่นในสวนที่อยู่ข้างๆห้องนอนของเธอดั่งเช่นทุกๆวัน เวลาที่มันผ่านมามันก็ผ่านไปราวกับฝันเมื่อไหร่นะที่เธอเริ่มชินกับที่แห่งนี้ ถึงแม้ไม่ได้ออกไปไหนแต่ก็ไม่รู้สึกเบื่อ เธอทำหน้าที่ของเธออย่างเต็มที่ในทุกๆวันให้สมกับค่าจ้างเดือนละสองแสน ได้กินอิ่มนอนหลับบนเตียงนุ่มๆได้ใช้ชีวิตหรูหราราวกับเจ้าหญิง แต่เธอก็คิดถึงพ่อที่เป็นญาติเพียงคนเดียวของเธอและพี่ๆที่คอยช่วยเหลือเธออยู่ข้างๆเสมอยามที่เธอตกที่นั่งลำบาก
 " คุณนอนไม่หลับเหรอ" เสียงทุ้มต่ำของไลอาร์ร้องถาม เขาพึ่งมาถึงคฤหาสน์เมื่อครู่นี่เอง แต่เขากลับเห็นเงาร่างของหญิงสาวนั่งมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่ที่สวนของคฤหาสน์
 " พี่....พึ่งกลับมาเหรอคะ??" อัญชันหันมาถาม
 " งานพึ่งเสร็จหน่ะ...แต่นี่ก็ดึกมากแล้วคุณไม่นอนอีกเหรอ" เขาถามย้ำ
 " นอนไปแล้ว...ตื่นมาแล้วค่ะ...ฉันเป็นแบบนี้บ่อยๆมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว" อัญชันขยับกายให้ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ เธอทอดสายตามองดวงดาวที่เคียงข้างพระจันทร์เสี้ยว
 "ผมถามได้ไหมว่า เกิดอะไรขึ้นกับคุณถึงทำให้คุณป่วยเป็นแพนิคขนาดนี้" เขาถามอีกครั้ง
 " แสนหนึงถ้าอยากฟัง" อัญชันแหย่อย่างหมั่นไส้ เธอไม่คิดจะไถเงินเขาหรอก แต่ท่าทางอวดรวยของชายหนุ่มมันทำให้เธอหงุดหงิดจนอยากแกล้ง ทว่าเขากลับล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแล้วหยิบเช็คเงินสดออกมาเซ็นต์ให้เธอแทบจะทันที
 " ผมให้คุณได้มากกว่านั้นอีกนะ" เขายื่นเช็คเงินสดให้เธอมากกว่าที่เธอเรียก อัญชันหันมามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยท่าทีตะลึงงัน
 " เฮ้อ!!!!เบื่อพวกคนรวยจังค่ะ!!!แค่อยากรู้อดีตของคนอื่นก็ยอมจ่ายง่ายๆแบบนี้...ไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ" อัญชันทำเสียงดุ
 " อะ...อ่าว??" ไลอาร์เลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นอัญชันทำท่าทีไม่สนใจเช็คเงินสดที่เขายื่นให้
 " ต่อให้คุณไม่ให้ฉันก็จะเล่าค่ะ...ไหนๆก็ไหนๆแล้วเท่ากับว่าคุณไม่ต้องจ้างนักซงนักสืบไปสืบเรื่องฉันให้เสียเวลา" อัญชันมองตัวเลขบนเช็คนั้นอย่างพึงพอใจก่อนจะถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่
 " ฉันชื่อ อัญชัน...นามสกุล ปันฟ้า เติบโตมากับครอบครัวคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว...เลี้ยงด้วยลำแข้งค่ะ..." อัญชันหยุดตั้งสติ การที่เธอจะเล่าถึงอดีตนั่นหมายถึงเธอต้องนึกย้อนไปถึงความทรงจำอันเจ็บปวดต่างๆ ไลอาร์ก็สูดหายใจเจ้าเต็มปอดไม่ต่างกัน เพราะเขานั้นก็รู้มาบ้างแค่บางส่วน
 " แม่ฉันเป็นคนชนเผ่าบนดอยค่ะท่านทิ้งฉันไปตั้งแต่แบเบาะ เพราะพ่อฉันติดเหล้าแล้วอาละวาดทุกวัน ปู่กับย่าเลยเลี้ยงฉันมา พอฉันอายุได้สิบขวบ ปู่กับย่าก็ทยอยตายไปเพราะโรคชรา ญาติพี่น้องของฉันก็ไม่มีใครมาสนใจรับเลี้ยงดูหรอกค่ะเพราะทุกๆคนต่างก็ไม่ได้ร่ำรวยมากพอที่จะรับภาระเลี้ยงดูฉันได้ ฉันเลยต้องอยู่กับพ่อ วันไหนที่เขาอยากดื่มมากๆเขาก็อาละวาดตบตีฉัน เป็นแบบนั้นอยู่เกือบทุกวันจนฉันอายุสิบสี่ปี " อัญชันสะดุดกึก...เธอกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอก่อนจะเล่าเรื่องที่ทำให้ไลอาร์ แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
 " ฉันถูกพ่อ...ขายค่ะ..."
 " ขาย??"
 "ใช่ค่ะ...ขาย...ไม่ได้ขายให้ซ่องหรือไปเป็นแรงงานที่ไหนนะคะ...ขายให้คนที่สามารถเอาเงินหรือเหล้ามาให้แกได้เท่านั้นแหล่ะค่ะ..."
 " ..... "
 " ได้ยินไม่ผิดหรอกค่ะ...ฉัน...เป็นโสเภณี...มาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ"
 " คะ....คุณ..."


จากท้องทะเลสีครามสดใส สู่ผืนทรายสีทองอร่ามสุดลูกหูลูกตา เงาร่างของเจ้านกเหล็กยักษ์พาดผ่านเกลียวทรายที่สะท้อนแสงแดดระยิบระยับเป็นประกายราวกับผืนผ้าลินินที่สะท้อนแสง เครื่องบินส่วนตัวสุดหรูของไลอาร์ CEO เมืองเพชรที่ใหญ่ที่สุดของตะวันออกไกล เคลื่อนกายผ่านอากาศมุ่งสู่เมืองเล็กๆอย่างแคว้นฮาลันเพื่อลงจอดที่สนามบินส่วนตัวของเชคอาฮาเม็ดที่ได้เปิดให้ประชาชนได้ใช้สอยตามสะดวก กลับกันบรรยากาศในห้องโดยสารกลับอึมครึมเพราพอัญชันที่จู่ๆก็หลับไปตั้งแต่แวะพักเครื่องที่อินเดีย ถึงแม้ทุกคนจะรู้ว่านั่นเป็นอาการเจ็ทแล็กที่เกิดขึ้นได้จากการเดินทางข้ามแนวกั้นแบ่งเวลาหลายๆที่ติดต่อกัน ทว่าชายหนุ่มที่หมายใจจะมอบความรู้สึกดีๆให้กับหญิงสาวนั้นกลับอดเป็นห่วงไม่ได้
 "วางใจเถอะค่ะท่านไลอาห์...ให้มิสนอนพักผ่อนสักครู่อาการก็ดีขึ้นค่ะ" ริสาปลอบเจ้านายของตนที่นั่งหน้ายุ่งอยู่ข้างๆเตียงนอนพิเศษบนเครื่อง
 "แต่มันนานเกินไปหรือเปล่าริสา...คุณอัญนอนมานานกว่า12ชั่วโมงแล้วนะนอกจากจะลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำหรือดื่มน้ำแล้วเธอแทบไม่ลุกขึ้นมาทานอาหารเลย...ร่างกายจะไม่แย่เอารึ" เขาวิตกกังวล
 " ไม่เป็นไรค่ะอีกเดี๋ยวเราจะลงจอดที่สนามบินแล้วเราจะรีบจัดการพามิสไปโรงพยาบาลทันทีค่ะ" ริสา ปลอบอีกครั้ง เธอเองก็ครั่นคร้ามกลัวว่าที่นายหญิงจะป่วยหนักเช่นกัน เพราะสำหรับอัญชันแล้ว มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานมากจนอาจทำให้เธอเกิดอาการช๊อคได้ ซึ่งนั่นหมายถึงความปลอดภัยถึงชีวิตของอัญชัน
 "ไม่!!!ตรงไปที่ซิบิลิน...ติดต่อท่านพี่ซีร์อาร์ว่าเราจะขอลงจอดที่ลานบินส่วนพระองค์ จากราชวังสยุมาตาร์ ไกล้คฤหาสน์ของเราแค่ไม่กี่นาที...เอเลน...บอกท่านหมอให้เตรียมพร้อม...เราจะพามิสอัญชันไปที่คฤหาสน์ทันทีที่ลงจากเครื่อง" ไลอาห์ออกคำสั่ง เหล่าข้ารับใช้ต่างน้อมรับคำสั่งอย่างขันแข็ง
 "นายท่าน...ที่ฮาลันไม่พร้อมกว่าหรอกหรือครับ" เรนดอลออกความเห็นเขาเองก็รู้สึกเป็นห่วงว่าที่นายหญิงไม่แพ้กัน
 "หากลงที่ฮาลันก็ต้องขึ้นฮอล์มาที่ฮาลันน่าร์อีกหลายชั่วโมง ร่างกายของคุณอัญไม่ไหวแน่ๆเรนดอล" เขาพูดพลาง ลูบปอยผมสีน้ำตาลอ่อนของหญิงสาวอย่างนุ่มนวล ร่างบอบบางนั้นดูราวกับจะสลายไปกับสายลมหากออกแรงเพียงนิดเดียว
 "นายท่านไปพักผ่อนเถอะค่ะทางนี้ริสาจะช่วยดูแลเองอีกไม่กี่นาทีเครื่องก็จะลงแล้วนะคะ" ริสาร้องเตือนชายหนุ่ม เขาพยักหน้ารับแล้วกลับไปนั่งที่ให้เรียบร้อยตามคำแนะนำของริสา
 แคว้นฮาลัน เป็นเมืองเล็กๆที่มั่งคั่งด้วยการค้าระหว่างแคว้น และถูกปกครองโดยสุลต่านฮัมมาร์เดร์ บ้านเมืองในแคว้นฮาลันไม่ได้มีตึกรามบ้านช่องแน่นขนัดเช่น เมืองหลวงที่อื่นๆ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีตึกสูงๆเสียเลย ผู้คนที่นี่อยู่ดีมีความสุขค้าขายเจริญรุ่งเรือง ประชาชนต่างอยู่แบบไม่อดอยากเสียเท่าไหร่เพราะการบริหารที่ดีของผู้นำ ทว่าในกระดาษสีขาวสะอาดก็ใช่ว่าจะไม่มีจุดสีดำอยู่ ห่างจากตัวแคว้นไปเพียงเล็กน้อยที่แห่งนี้กลับคราคร่ำไปด้วยกลุ่มโจรและพ่อค้าผิดกฏหมาย ที่ทางการไม่สามารถลบจุดสีดำแห่งนี้ไห้หมดสิ้นเสียที ดั่งที่สำนวนเคยกล่าวเอาไว้ ว่า 'มีพืชย่อมมีผลมีผลย่อมมีเมล็ด และเมล็ดนั้นก็ฝังรากลึกลงไปในดินจนกลายเป็นเชื้อพันธุ์ที่ไม่สามารถแซะออกได้อีกต่อไป'
 ราชวังมาตาร์คัซ ราชวังหลวงที่พำนักขององค์สุลต่านองค์ปัจจุบันกำลังวุ่นวาย เพราะมิสซูซี่ ที่เชคฮัมมาร์เดร์และพระมเหสีมุนดาร์ลี หมายหมั้นให้เป็นคู่หมายของบุตรชายลำดับที่5ของเขาได้นำข่าวที่ทำไห้ราชวังปั่นป่วนไปเสียหมด
 " ว่ายังไงนะ!!!ไอ้ลูกไม่รักดีนั่น!!!มันทำกับหนูขนาดนั้นเลยรึซูซี่!!!" พระสรุเสรียงแข็งกร้าวตะโกนลั่นราชวังหลวง ร่างสูงกำยำของเชคฮัมมาร์เดร์ผุดลุกขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด
 "ฝ่าบาท!!!พระทัยเย็นลงเถิดเพคะ!!!เด็กคนนั้นก็หาใช่จะรักดีมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เป็นแบบนี้ หม่อมฉันว่าเร่งงานหมั้นของซูซี่กับไลอาห์ไห้เร็วขึ้นจะดีกว่า" พระสุรเสียงหวานๆเย็นๆของพระมเหสีมุนดาร์ลีคอยห้ามปลามสวามีจนเขารู้สึกเย็นลง
 "ข้าคงตามใจมันมากเกินไป...ดูเอาเถิดมุนดาร์ลี...อยากนับถือพระคริตส์ตามตากับยายข้าก็ไม่เคยห้ามทั้งยังยกเหมืองที่ฮาลันน่าร์ไห้เป็นมรดกเสียอีก นี่ยังไม่พอ ริจะมีเมียต่างเชื้อต่างชาติอีก...มันเกินไปแล้ว!!!" เชคเฒ่ายังคงโกรธจนควันออกหู เขาเองก็มีภรรยาและสนมหลานสิบคน มีบุตรชายอยู่ก็เจ็ดแปดคน รวมถึงบุตรสาวอีก แต่ในบรรดาบุตรของเขาทุกคนต่างนับถืออิสลามตามกฏมฑเธียรบาลที่ยึดถือมาแต่อดีต จะมีก็เพียงบุตรคนที่สามของเขาที่ทำตัวนอกคอกนอกแดนหันไปนับถือศาสนาอื่น แม้ว่าที่แคว้นฮาลันจะไม่ได้เคร่งครัดเรื่องการนับถือศาสนาแล้ว ก็ตาม
 "แค่นี้แคว้นเราก็ถูกดูแคลนมามากแล้วนะมุนดาร์ลี" เชคฮัมมาร์เดร์ตัดพ้อเสียใจ
 "หากไลอาห์ได้แต่งงานกับซูซี่ก็ได้กลับมาสู่อ้อมอกอัลเลาะห์แล้ว...ฝ่าบาทอย่าได้กังวลเลยเพคะ" ซูซี่ปลอบประโลม นางแบบสาวระดับโลกที่ตอนนี้แต่งกายตามหลักศาสนาอย่างถูกต้อง เธอสวมชุดสีดำสนิทตลอดจนผ้าคลุมสีดำที่ปกปิดเหลือเพียงดวงตาเท่านั้นที่โผล่พ้นเนื้อผ้านั้นออกมา ผิดกับการแต่งกายที่เธอเคยแต่งกายที่นอกอาณาจักรลิบลับ
 "หนูซูซี่คงจะเหนื่อยแล้ว...ไปพักก่อนเถิดเรื่องทางนี้ข้าจะจัดการเอง" มุนดาร์ลีบอกแก่หญิงสาวเธอคำนับพระมเหสีที่แต่งกายสวยหรูทว่าปกปิดตั้งแต่มือจรดเท้าไม่ต่างกับเธอเท่าไหร่นั้นก่อนจะเดินยิ้มเยาะออกจากราชวังมา
 "หนูท่อก็เป็นแค่หนูท่อ...ริจะมาเป็นหนูบ้าน...คงจะต้องฝันค้างกลางอากาศก็คราวนี้แหล่ะ..ฮึ!!" ซูซี่แสยะยิ้มกริ่มภายใต้ผ้าสีดำสนิท พลางก้าวขึ้นรถหรูไปยังบ้านที่ตนได้เติบโตมา แท้จริงแล้วตัวตนของซูซี่นั้นคือบุตรสาวของราชองครักษ์ประจำองค์ขององค์สุลต่านองค์ก่อนที่มีอิทธิพลมากในแคว้นฮาลัน และเธอก็ไม่ได้รู้สึกรักไลอาห์แม้แต่น้อย เพียงแต่เธออยากครอบครองเหมืองเพชรที่เป็นอู่ข้าวอู่น้ำของฮาลันเสียมากกว่า
 ห่างจากตัวแคว้นฮาลันไปหลายร้อยไมล์ เมืองฮาลันน่าร์ที่เคยเป็นเพียงเมืองร้างที่พวกยิปซีในอดีตใช้เป็นเพียงจุดพักผ่อนยามที่จะต้องเดินทางไปยังจอร์แดน ในตอนนี้ก็เริ่มรุ่งเรืองขึ้นมาเป็นหนึ่งในสิบจังหวัดของฮาลันที่เป็นดั่งอู่ข้าวอู่น้ำเลยก็ว่าได้ เจ้านกเหล็กลำยักษ์ถลาร่อนลงผืนดินซิบิลิน ทันทีที่เจ้าเวหานั้นจอดนิ่งสนิทบนรันเวย์ ร่างสูงกำยำของไลอาห์ก็ปรากฏขึ้นพร้อมๆกับเสียงสตาร์ทของฮอลิคอปเตอร์ส่วนตัว ในอ้อมอกแกร่งของเขามีร่างบางที่ถูกห่อด้วยชุดคลุมตัวยาวที่ริสาช่วยสวมใส่ไว้อยู่ เขาไม่แม้แต่จะแวะกล่าวทักทายพี่ชายกับพี่สะไภ้ของตนเลยสักนิด เขารีบวิ่งขึ้นฮอลิคอปเตอร์ของเขาเพื่อเดินทางต่อไปยังฮาลันน่าร์ทันที
 เชคซีอาร์และพระชายารูรุสได้เเต่มองตามร่างสูงที่วิ่งขึ้นฮอล์ไปนั้นอย่างไม่เชื่อสายตาของตนเองเสียเท่าไหร่นัก
 " ท่านพี่เห็นหรือไม่เจ้าคะ...ไลอาห์คนนั้นอุ้มแม่หญิงด้วยตนเอง!!!" รูรุส ถามสวามีของตนอย่างไม่เชื่อสายตา
 "ใช่!!!ต่อให้อาการของแม่หญิงคนนั้นจะน่าเป็นห่วงขนาดไหนก็เถอะตามนิสัยของเขาแล้วหากเป็นปกติคงลงเครื่องที่ฮาลันมากกว่า" ซีร์อาร์มองตามฮอลิคอปเตอร์ที่บินหายลับไปกับท้องฟ้ายามเย็นของวันนี้แล้ว
 " ไปฮาลันน่าร์กันเถอะรูรุส...ข้าคงต้องไปดูว่าที่น้องสะไภ้เสียหน่อย" เขาแย้มสรวลพลางจูงมือภรรยาคนสวยของตนเดินจากไป
 อัญชันไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่แต่เธอรู้สึกเหมือนกับว่าฝัน...ในฝันนั้นเธอกำลังเดินหลงอยู่ที่ไหนสักแห่งที่คล้ายคลึงป่าใหญ่ มือหนาหยาบกร้านไขว่คว้าร่างบางเอาไว้แล้วเริ่มขยำตรงโน้นตรงนี้จนทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง ความรู้สึกนี่ที่เธอไม่เคยลบเลือนมันออกจากจิตใจเธอไปได้เลยตั้งแต่เธอเด็กๆ เสียงหัวเราะหื่นกระหายนั้น เสียดแทงเข้าไปในโสตประสาทแทงลึกไปทุกอณูความหวาดกลัว ในฝันเธอกรีดร้องขอความช่วยเหลืออย่างสุดกำลังเสียง เธอเห็นพี่สาวทั้งสองคนวิ่งมาช่วยเธอแต่ก็เหมือนถูกกำแพงหนาๆกั้นพวกเธอไว้แล้วก็ถูกความมืดกลืนหายไป ขณะที่อัญชันกำลังหมดหวัง ก็อ้อมแขนแกร่งคู่หนึ่งคว้าตัวเธอเอาไว้แล้วโอบกอดเธอไว้กับอ้อมอกที่อบอุ่น กลิ่นหอมแบบเฉพาะนั้นทำให้ความหวาดกลัวของอัญชันมลายหายไปในที่สุด 'พี่อยู่ตรงนี้...อย่ากลัวไปเลย' เสียงอันคุ้นหูนั้นกระซิบปลอบประโลมหญิงสาวจนเธอหายกลัวไปในที่สุด อัญชันผวากอดร่างแกร่งนั้นแน่นกลัวว่าความปลอดภัยที่โหยหาจะมลายหายไปหากเธอปล่อยมันไปก่อนที่เธอจะรู้สึกง่วงและหลับไปอีกครั้งหนึ่ง
 ทันทีที่ถึงคฤหาสน์หรูใจกลางโอเอซิสที่ชื่อว่าฮาลันน่าร์ ไลอาร์ก็แทบจะวิ่งอุ้มร่างบางไปยังปีกซ้ายของตึกเพื่อให้เธอได้รับการรักษาอย่างด่วนที่สุดเพราะ ตอนนี้เธอเริ่มละเมอเพ้ออีกแล้ว ใบหน้าที่เคยเฉยชาเริ่มมีความกังวลผุดให้เห็น จนเหล่าข้ารับใช้ต่างตกใจที่นายเหนือหัวของตนมีท่าทีเปลี่ยนไป
 "เธอเริ่มเพ้ออีกแล้วหมอ" เขาระล่ำระลักบอกหมอพลางผละออกเพื่อหลีกทางให้หมอเข้าตรวจอาการของหญิงสาวแต่มือบางกลับฉุดรั้งแขนเสื้อของเขาเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่ามันจะหาย
 "พี่....พี่...ช่วยน้องด้วย...."


มารุสเร้นกายไปตามตรอก เขาใช้เวลานานกว่าจะพบกลุ่มชายฉกรรจ์ที่เขาได้รับคำสั่งจากนายเหนือชีวิตให้มาตามหา
 " ฮาเหม็ด..." เขาเรียกชายฉกรรจ์ที่นั่งดื่มกีร์อย่างเมามันส์ กับพรรคพวกอีกสามสี่คน
 " ใครวะ!!!" เขาหันมาทำตาขวางใส่คนที่บังอาจมาขัดขวางเวลาดื่มของเขา ร่างสูงใหญ่ในชุดคุมสีดำสนิทกลืนไปกับมุมมืดของตรอกอันเป็นที่เร้นกายของพวกเขา
 " ฉันเอง....มารุส" เขาค่อยๆก้าวเข้ามาไกล้ๆแสงไฟจากตะเกียง ใบหน้าทมึนของเขาทำเอากลุ่มชายฉกรรจ์นั้นได้ยิ้มออก
 " แกเองหรอกรึที่ตามหาพวกฉันทั่วฮาลันน่าร์" เขาพูด พร้อมกับลุกขึ้นเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนด้วยท่าทีไม่เป็นมิตร
 " ฉันมีสินค้ามาเสนอขาย...คนต่างแดน...ความงามเป็นเริส...ฉันว่าคงได้ราคาดีไม่น้อย" มารุสยื่นภาพที่เขาเก็บมันไว้ในกระเป๋าให้แก่ฮาเหม็ด แสงสลัวๆสาดส่องให้เห็นภาพของหญิงสาว ที่งดงามราวกับฝัน
 " ฉันรู้จักนาง...คนของ ไลอาร์ แกสติดีอยู่หรือเปล่ามารุส...ไม่มีใครกล้ายุ่งกับคนของไลอาร์ " เขาโยนกระดาษนั้นคืนให้กับผู้มาเยือน ใช่ว่าเขาจะไม่อยากได้นางเสียหน่อยแต่เมื่อเขาสืบดูรู้แล้วว่าแม่หญิงต่างแดนคนนั้นเป็นใครเขากลับต้องเลิกล้มแผนการทั้งหมดของเขาในทันทีทันใด เนื่องจากพิจารณาดูแล้วแม้แต่เด็กน้อยยะงรู้เลยว่ามันไม่คุ้มค่าแน่นอน
 " นอกจากพวกนายจะได้เงินจากการขายนางแล้ว...พวกนายจะได้เงินจากเจ้านายของฉันด้วย " มารุสถือไพ่เหนือกว่า เขาหยิบเช็คเงินสดที่มีมูลค่าหลายล้านโบกสบัดไปมาเพื่อหลอกล่อชายฉกรรจ์ตรงหน้า
 " ฉันบอกไว้ก่อนนะว่าหากฉันมีอันตรายฉันจะซัดทอดพวกนายทันที!!!" ฮาเหม็ด ขู่ เขาพึงใจตัวเลขบนเช็คนั้นเป็นอย่างมาก แค่แม่หญิงคนเดียวแต่คุ้มเสียยิ่งกว่าเสี่ยงแบบนี้ค่อยดีขึ้นหน่อย ลูกน้องของเขายกเหล้ากีร์มาให้ทั้งคู่ได้ดื่มเพื่อเป็นข้อตกลงแก่กันและกัน
 " ปัญหามีอีกอย่าง...แม่หญิงนางไม่ใค่รจะออกจากคฤหาสน์เท่าไหร่นัก...คงต้องรอจนกว่านางจะออกมาตลาดหนหน้าซึ่งไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...แกอย่ามาเร่งเชียว" เขาบอกพลางกระดกเหล้ากีร์ที่หมักมาอย่างยาวนานจนดีกรีนั้นสูงและรสชาติดีซึ่งเป็นของขึ้นชื่อของฮาลัน จึงไม่แปลกที่ไม่นานนักพวกเขาก็เมามายกันจนดึกดื่น
 มารุส ปลีกกายออกจากวงสนทนาในแก้วที่สามเขาเดินทางอย่างเงียบเชียบเพื่อไปพบกับเจ้านายของตน สวนหลังคฤหาสน์กลางหาวของตระกูลมุสตาฟนั้น เป็นเส้นทางเก่าที่ไม่ค่อยมีคนใช้สอยมากนัก จึงเหมาะที่จะใข้เป็นเส้นทางลับที่เหล่าผู้อยู่นอกกฏหมานชอบใช้กัน
 ซูซี่ เดินวนเวียนไปมาที่ห้องโถงใหญ่ด้วยความร้อนใจ เธอใช้วิธีหลากหลายเพื่อกำจัดอัญชันไปให้พ้นทาง แต่ทุกครั้งก็ถูกขัดขวางด้วยคนของไลอาร์ ความโกรธแค้นของเธอนั้นทำให้ตามืดบอด ยอมลงทุนเสียเงินทองหลายล้านเพื่อจ้าง กลุ่มโจรค้าทาสให้ลักพาตัวอัญชันไปขายให้พ้นๆทาง
 " นายหญิง..." มารุสโผล่ออกมาจากเงามืดในมุมที่อับสายตาของคฤหาสน์ ซูซี่รู้สึกตื่นเต้นที่ได้ยินเสียงของลูกน้องของเธอ
 " สำเร็จไหม??" เธอถามอย่างตื่นเต้น
 " พวกฮาเหม็ดรับงานนี้ครับนายหญิง" เขาตอบ
 " ดี!!!...นายไปได้แล้ว " ซูซี่แทบจะกระโดดโล้ดเต้นหญิงสาวเดินตัวปลิวรีบขึ้นห้องนอนของตน หัวใจของเธอเต้นระรัวเหมือนระฆังที่ถูกสั่น ความยินดีแล่นไปทั่วร่างจนเธอเก็บอาการแทบไม่อยู่ หลายเดือนมานี้ ทั้งนำเรื่องที่เธอสืบได้ไปบอกแก่องค์สุลต่าน หรือแม้แต่สร้างเรื่องเท็จต่างๆให้มหาราณีทราบ แต่เจ้าชายนอกคอกเช่นไลอาร์ กลับไม่ได้ทำให้พวกท่านกระตือรือล้นที่จะจัดการเรื่องอัญชัน ถึงจะดูโมโหทุกครั้งที่เธอได้รายงานเรื่องราวต่างๆ ทว่าคำตอบของพวกท่านก็แค่เพียงจะจัดการให้แม่หญิงคนนั้นเป็นเพียงนางบำเรอเท่านั้น ซูซี่ไม่อยากเห็นหนามที่ทิ่มตำใจอย่างหญิงต่างแดน เธอไม่อยากให้ใครมาปันมรดกจากเธอไป และนั่นทำให้เธอขาดสติสัมปชันญะที่ดีไปจนกระทั่งคิดจะขายคนๆหนึ่งเป็นทาสไป
 ทุกๆวันเงินเดือนออก อัญชันจะรู้สึกดีที่สุด เธอจะรีบเข้าในเมืองเพื่อซื้อของต่างๆส่งไปให้บิดา รวมถึงโอนเงินไปให้ทางบ้านด้วย การที่นานๆจะได้มาชอปปิ้งเพื่อสนองความต้องการของตนเองบ้างมันเป็นอะไรที่มีความสุขที่สุด เมื่อก่อนจะใช้เงินแต่ละบาทยังคิดแล้วคิดอีกจนหัวแทบจะระเบิดแต่มาคราวนี้ ต่อให้ใช้เงินมือเติบยังไงเธอก็ยังเหลือกินเหลือใช้อยู่ดี อีกเหตุผลหนึ่งคือวันที่เธอได้เข้าในเมืองคือวันที่เธอได้โทรคุยหาเพื่อนๆที่แสนคิดถึงแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆแก่กันจนเกือบหมดเวลาทั้งวัน วันนี้ก็เป็นอีกวันที่หญิงสาวกลับมาที่คฤหาสน์ด้วยความสุข พร้อมชายหนุ่นร่างสูงกำยำที่นั่งรอเธออยู่ที่ห้องรับแขกดั่งเช่นทุกที
 " วันนี้ได้อะไรมาบ้างล่ะอัญ...อารมณ์ดีมาเชียว " เขาทักหญิงสาวที่เดินราวกับเต้นระบำเข้ามา
 " พี่!!! กลับมาแล้วเหรอคะ" อัญชันรีบเข้าไปหาเขาทันทีที่ได้เห็นร่างสูงนั้นนั่งรอเธออยู่
 " กลับมาแล้วครับ...มานี่สิอัญ " ไลอาร์ตบเบาะโซฟานุ่มๆข้างๆเขาเชื้อเชิญให้หญิงสาวนั่งลงข้างๆเขา
 " อีกเดี๋ยวพี่คุณก็จะกลับมาแล้วนะพร้อมกับหมอจิตเวชที่เก่งที่สุด...ต่อไปนี้คุณจะได้ไม่ฝันร้ายอีก" เขาบอกเรื่องที่น่ายินดีแก่หญิงสาว อัญชันฉีกยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ราวกับพระอาทิตย์ยามรุ่งอรุณของเธอนั้นทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมไปทั้งใจจริงๆ
 " จริงเหรอคะ!!!...เมื่อกี้โทรหาพี่ดาวไม่เห็นบอกเลยว่าจะกลับมา" อัญชันรู้สึกดีใจจนเนื่อเต้นร่างบางเผลอตัวเอี้ยวกายไปหอมแก้สากของชายหนุ่มเพื่อเป็นการตอบแทน การกระทำนั้นทำเอาเขาตกตะลึงไปชั่วขณะแต่ก็ ฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ
 " ครับ....คุณอยู่แต่ในคฤหาสน์แล้วก็ในเมือง...เบื่อไหมครับ " เขาถามเธอพลางขยับกายอย่างยากลำบากเพราะตอนนี้มังกรของเขาพร้อมผงาดอีกแล้วเพียงแค่เขานั้นถูกายสาวสัมผัสเพียงแค่โฉบผ่าน
 " เบื่อสิคะ...ใครย้างจะไม่เบื่อ" อัญชันพูดพลางหยิบองุ่นขึ้นมาทานแก้ขัดเขินที่เธอทำให้เขามองเธอราวกับจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว
 " งั้นพรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปเที่ยวที่เหมืองนะ...ที่นั่นดาวสวยมากกว่าที่นี่เสียอีก" เขาพูด
 " จริงเหรอคะ!!! " ดวงตางามส่องประกายวาบวับดุจดวงดารา อัญชันรู้สึกดีใจมากขึ้นกว่าเดิมร้อยเท่าพันเท่าเธอขอตัวไปอาบน้ำเผลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อลงมาทานอาหารค่ำกับเขา
 " เวลานายหญิงมีความสุขแล้วทั้งคฤหาสน์ก็เหมือนมีแต่ความสุขนะครับนายท่าน" เซนซิลพูด โดยมีเอเลนเเละเรนดอลคอยพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้างๆ
 " พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปชมเหมือง...คงต้องเริ่มสอนงานเธอในฐานะนายหญิงจริงๆจังเสียที อิลลา เตรียมงานไปถึงไหนแล้ว " เขาถามหญิงชราที่ดูเหน็ดเหนื่อยแต่เปี่ยมความสุขตรงมุมห้อง
 " เกือบ60%แล้วค่ะ อิลลาอยากให้งานออกมางดงามและสมเกียตริที่สุดค่ะ..คาดว่าจนกว่านายท่านและนายหญิงกลับมา คงจะเตรียมการเสร็จสิ้นพอดี" หญิงชรารายงาน
 " ดี...ผมอยากให้งานออกมาเพอร์เฟคที่สุด...เพื่อที่จะได้ไม่มีใครมาหมิ่นเกียตรินายหญิงได้" เขาพูด
 ดวงดาราพราวฟ้าเป็นประกายราวกับเพชรเม็ดงามที่ประดับอยู่บนผืนผ้าสีกำมะหยี่สีดำสนิท ค่ำคืนนี้ชายหนุ่มหญิงสาวก็ยังคงตระกองกอดกันอย่างดูดดื่มเช่นเดิม เพียงแต่ความรู้สึกของเขาและเธอกลับมีต่อกันมากขึ้นเรื่อยๆจนเป็นความสัมพันธ์ที่มากกว่าคนรู้ใจมากกว่าคนรักและมากกว่าคู่นอน ไลอาร์จุมพิตหน้าผากมนอย่างแนบแน่นและเนิ่นนานเขาถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อเธอลงไปในการกระทำที่เปี่ยมไปด้วยความรักอันหวานซึ้งมิรู้คลายจวบจนดวงตะวันของรุ่งอรุณของอีกวันได้โผล่พ้นเส้นขอบฟ้าที่ตัดกับผืนทะเลทรายขึ้นมา
อัญชันทานข้าวได้เยอะมากขึ้นกว่าเดิมมากอาหารทุกจานดูอร่อยจนเธอรู้สึกแน่นท้องไปหมด พอตะวันเริ่มบ่ายขึ้นท้องฟ้าขบวนรถคันสีดำสนิทก็เริ่มล้อหมุนมุ่งสู่ทะเลทรายอันกว้างไกลไปยังทิศเหนือของคฤหาสน์อีกหลายร้อยกิโลเมตรซึ่งกินเวลาไปเกือบๆสามชั่วโมงกว่าโดยหยุดพักเพียงแค่เติมน้ำมันรถตามโอเอซิสเท่านั้น บางครั้งก็พบเจอกับพายุทรายที่ไม่รุนแรงมากแต่เพราะ รถที่ถูกดัดแปลงมาแบบพิเศษนั้นก็แกร่งพอที่จะต้านทานพายุทรายเอาไว้ได้บ้าง เมื่อพายุสงบลงขบวนรถนั้นก็เดินทางต่อไปในที่สุดอัญชันก็เห็นอาคารที่ปั้นด้วยดินดูแปลกตาใกล้ๆกับหน้าผาสูงชัน
 " ตรงนั้นเหรอคะ...เหมืองที่พี่บอก" อัญชันมองถาม เธอเห็น สิ่งก่อสร้างที่ทำจากดินปั้นเป็นอาคารขนาดสองชั้นดูกลมกลืนไปกับผืนทรายและหน้าผา หลังคาทำจากไม้และดินดูเหมือนที่อัญชันเคยเห็นในทีวีบ่อยๆ เธอรู้ว่านั่นเป็นบ้านดินที่ขึ้นชื่อในแถบทะเลทราย และแพร่หลายในแถบทะเลทรายอาหรับเพราะมันจะต้านทานพายุทรายที่แปรปรวนง่ายพอๆกับพายุในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่


" อุ๊...แหว่ะ!!!!!"
 เสียง อาเจียนของ นภัทธาที่พึ่งเหยียบผืนดินของฮาลัน ดังลั่นห้องน้ำสนามบิน หญิงสาวอาเจียนออกจนแทบหมดใส้หมดพุงเพราะเวียนหัวจากอาการเจ็ทแลค เนื่องจากนั่งเครื่องบิน บินข้ามขอบฟ้ามาหลายต่อหลายที
 " ให้ดิ้นตายสิ...ทรมานชิบ!! " หญิงสาวล้วงยาดมที่พกมาด้วยขึ้นสูดดมให้คลายวิงเวียนโดยมีเพียงจันทร์คอยดูแลอยู่ใกล้ๆ
 " พี่อาการหนักนะไปหาหมอกันเถอะ" เธอเสนอสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย แต่มืออวบๆของนภัทธากลับโบกหยอยๆห้ามไว้
 " ไม่เป็นไรหรอก...รีบไปกันเถอะฉันใจไม่ดีรู้สึกห่วงยัยอัญยังไงไม่รู้ " นภัทธาพูด ทั้งสองคนเดินทางไปยังโรงแรมที่อยู่ไม่ห่างจากสนามบินนัก ด้วยความเห็นจากเอฮาซานเขาเสนอให้ หญิงสาวพักผ่อนก่อนที่จะรีบเดินทางไปยังฮาลันน่าร์
 " คุณไม่บอกพวกนางเรื่องของมิสอัญชันหรือครับคุณไลอาร์ " ผู่ช่วยของเขาถามเมื่อเห็นว่าไลอาร์ไม่มีทีท่าที่จะบอกเรื่องที่อัญชันหายตัวไปให้แก่หญิงสาวต่างแดนทั้งสอง
หลังจากที่ไปส่งเพียงจันทร์ ที่สนามบิน เขาก็รีบกลับมายัง ห้องพักของตนอย่างทันทีเพื่อเร่งการช่วยเหลือเจ้านายตามหาอัญชัน
 " เราจะบอกพวกนางตอนนี้ไม่ได้...ยังไม่ถึงเวลา" เขาตอบ ลางสังหรณ์ของเขาบอกเอาไว้ว่าหากพวกนางรู้เรื่องนี้เข้าอาจจะเกิดเรื่องที่แย่กว่าเดิมก็เป็นได้
 อัญชันขยับกายที่เมื่อยขบ ดวงตากลมกระพริบถี่ๆเพื่อปรับสายตาให้รับแสงจ้าได้ เธอจำได้ว่าเธอเห็นว่าเรนดอลถูกตีจนเลือดอาบและมีมือหนามาเกาะกุมเธอเอาไว้ ร่างบางผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรกับตัวเอง เรือนร่างที่ถูกขัดสีจนเนียนหอมปรุงแต่งด้วยเครื่องเคราจนดูงดงาม ทว่าอาภรณ์ที่ใส่กลับเปิดเผยเนื้อหนังจนเหินงาม ข้อเท้าของเธอถูกล่ามเอาไว้ และที่สำคัญกองหมอนที่เธอกำลังนอนอยู่นี่ มันอยู่ในกรง!!
 " เกิดอะไรขึ้น!!! " อัญชันหวาดกลัวพยายามดึงโซ่ที่ข้อเท้าออกทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่เป็นผล หญิงสาวเริ่มตัวสั่นและตะโกนร้องให้คนมาช่วยแต่ดูเหมือนว่า ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากใครสักคน ไม่นานนักก็มีชายสองคนเดินเข้ามา คนหนึ่งคือชายชราอีกคนร่างสูงใหญ่ราวยักษ์ปักหลั่น เขามามองอัญชันสักครู่แล้วพูดอะไรก็ไม่รู้ อัญชันไม่เข้าใจภาษาถิ่นของที่นี่ พวกนี้ไม่ได้พูดสำเนียงเดียวกับที่ฮาลันน่าร์ เธอจึงรู้ได้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ๆเธอเคยอยู่แน่นอน
 " เธออย่าร้องไปเลยยอมรับชะตากรรมเถอะ" เสียงนั้นพูดขึ้นจากกรงข้างๆ อัญชันที่กำลังสติแตกถึงได้สังเกตุว่าในที่ตรงนี้ไม่ได้มีเธอเพียงคนเดียวที่ถูกขังเอาไว้ แต่มีเด็กสาวและหญิงสาวอีกหลายๆคนที่ถูกจับเอาไว้ อัญชันเช็ดน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมา
 " เธอพูดอังกฤษได้??" อัญชันถาม หญิงสาวร่างบางเล็กๆที่อายุราวๆยี่สิบกว่าๆ ผมของเธอมีสีอ่อนหว่าชนพื้นเมืองเล็กน้อย แต่เธอก็เป็นคนสวยที่สุดเท่าที่อัญชันเคยเห็นมา
 " สวัสดี...ฉันราญา บุตรของพ่อค้าต่างเมือง..ฉันเองก็ถูกจับมาเหมือนกับเธอนั่นแหล่ะ เห็นว่าพวกนั้นจะเอาเราไปขายทอดตลาด" เธอแนะนำด้วยน้ำเสียงที่หมดหวัง อัญชันเห็นข้อเท้าของเธอมีรอยแดงอยู่แต่ไม่มีโซ่ที่คล้องเอาไว้แบบเธอ
 " ไม่ต้องกังวลหรอกนะ...โซ่นั่นเดี๋ยวพวกนั้นก็ปลดให้เธอเองแหล่ะหากเธอไม่คิดจะหนีไปที่ไหน" เธอพูดพลางยื่นผ้าเช็ดหน้าให้แก่อัญชัน เธอรับมันเอาไว้ ในผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นถูกปักด้วยข้อความที่เป็นภาษาไทยที่เธอคุ้นเคย ' พ่อคะราญายังมีชีวิตอยู่ช่วยราญาด้วย' อัญชันเบิกตาโพลงพลางมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา
 " เธอ...เป็นคนไทยเหรอ?" อัญชันถามเป็นภาษาไทย คำพูดของเธอทำเอาหญิงสาวรีบลุกขึ้นนั่งหลังตรง
 "เธอก็เป็นคนไทยเหรอ!!" ราญา ดูเหมือนสดใสมากขึ้นกว่าเดิม หญิงสาวได้พูดคุยแลกเปลี่ยนสิ่งต่างๆด้วยกัน อัญชันจึงได้รู้ว่าเดิมทีพ่อของราญาเป็นลูกครึ่งไทยโดยมีคุณย่าเป็นคนไทย เธอได้เรียนอยู่ที่ไทยมาตั้งแต่เด็กแต่พอจะกลับมาที่ซิบิลินก็ดันถูกจับตัวมาเสียก่อน ที่ๆแห่งนี้คือร้านค้าทาส ในทุกๆคืนจะมีเหล่าเศรษฐีมาเลือกซื้อทาส เด็กสาวและหญิงสาวจะถูกขายออกไปในทุกๆคืน ทว่าหากเป็นหญิงต่างแดนแบบพวกเธอจะถูกพาออกนอกแคว้นเพื่อนำไปขายเก็งราคา ระหว่างที่อยู่ที่นี่เพื่อรอการเดินทางเวลาว่างเหล่าสาวๆก็จะปักผ้าหรือไม่ก็ทำกิจกรรมเล็กๆน้อยๆภายในกรงนี้ โชคดีที่ยังได้อยู่อย่างสบายมีข้าวให้กินมีคนอาบน้ำแต่งตัวให้ตลอด ทว่าหากหนีหรือขัดขืนก็อาจจะถูกตีจนตายก็เป็นได้ อัญชันตัวสั่นด้วยความกลัวเมื่อได้ยินที่ราญาเล่า
 " แล้วทำไมเธอถึงไม่หนี " เธอถามราญา
 " ไม่หนีหรือหนีไม่ได้มากกว่าหากหนีก็ถูกตีจนตายต้องวางแผนดีๆต้องรอจังหวะ ได้ยินพวกมันพูดว่าอีกสองวันจะเดินทางเอาพวกเราไปขายที่จอร์แดน จังหวะนั้นแหล่ะที่ฉันรอ" ราญาทำสายตาแข็งกร้าว อัญชันรู้จักสายตาแบบนั้นดี เซนต์ของเธอบอกได้เลยว่าคนๆนี้นั้นมีออร่าแบบเดียวกับนภัทธา!!!
 ตึกสูงตระหง่านขนาดสิบสี่ชั้น คือโรงแรมหรูระดับห้าดาวในซิบิลิน ไลอาร์ที่กำลังร้อนใจยืนมองจุดสีแดงที่กระพริบอยู่บนจอสมาร์ทโฟน เขา เอฮาซาน และเซลซิล พร้อมที่จะตามไปยังจุดสีแดงนั้นด้วยใจที่คาดหวังว่าเจ้าของจุดนั้นยังคงปลอดภัยดี เขาไม่รีรอเวลาที่จะก้าวเท้าเข้าไปยังในตัวอาคาร จุดนั้นบอกว่ามันอยู่ที่ห้องสวีทชั้นบนสุด หัวใจของชายหนุ่มเต้นระทึกครึกโครม
 " ยินดีต้อนรับค่ะท่าน" ประชาสัมพันธ์สาวกล่าวต้อนรับตามหน้าที่ ชายหนุ่มรูปงามทั้งสามคนส่งสายตาเย็นเยือกตอบทำเอาประชาสัมพันธ์สาวสั่นสะท้านด้วยความกลัว
 " ฉันบนสุดมีใครพักอยู่ " เซลซิลถามด้วยน้ำเสียงโทนต่ำ ทำเอาหญิงสาวตรงหน้าใบหน้าซีดเผือดเธอรู้จักคนทั้งสามดีพวกเขาเป็นคนที่ใครๆต่างรู้จักโดยเฉพาะไลอาร์ ที่มีนามสกุล อัลโลฟาร์ บ่งบอกถึงตำแหน่งของเขา
 " ตอนนี้...มีคุณผู้หญิงและนักท่องเที่ยวอีกสองคนค่ะ " เธอตอบ คำตอบของประชาสัมพันธ์สาวนั้นทำให้ทั้งสามคนมองหน้ากันอย่างสงสัย ชั้นบนของโรงแรมนี้มีไม่กี่คนที่จะสามารถเข้าพักได้ง่ายๆเพราะราคาค่าที่พักนั้นสูงมากก็ว่าได้ ทั้งสามคนรีบเดินขึ้นลิฟท์ด้วยใจที่ร้อนรนยิ่งกว่าแต่ก่อนเสียอีก
 " ผมไม่คิดว่ามิสอัญชันจะอยู่ที่นั่น" เอฮาซานออกความเห็น
 " ใช่...นางไม่ใช่คนที่จะใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแบบนั้น " ไลอาร์เห็นด้วย ตลอดเวลาที่เขาใช้ชีวิตอยู่กับอัญชัน เขาได้รู้จักนิสัยของหญิงสาวมากขึ้น ต่อให้เธอมีเงินมากแค่ไหนเธอก็จะไม่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเป็นอันขาด โดยเฉพาะเรื่องที่พักเธอยังเลือกโรงแรมที่ถูกที่สุดแทนโรงแรมหรูเลย
 ลิฟท์ค่อยๆเคลื่อนตัวไปยังชั้นบนสุดเสียงครืดๆขณะลิฟท์เลื่อนนั้นทำให้ไลอาร์รู้สึกว่าเวลามันนานกว่าปรกติ เขาอยากจะวาร์ปไปยังชั้นนั้นภายในห้าวินาทีเลยด้วยซ้ำ
 " ติ้ง!!!!"
 "ชั้น 14"
 เสียงเอไอดังขึ้นในอากาศ ประตูลิฟท์เปิดขึ้นพวกเขารีบก้าวออกจากประตูโดยที่ประตูยังไม่เปิดจนสุดเลยเสียด้วยซ้ำ ไลอาร์ก้าวเท้ายาวๆไม่กี่ก้าวเขาก็หยุดอยู่ตรงหน้าประตูบานหนึ่ง เขามองจุดสีแดงบนจอสมาร์ทโฟนอย่างตื่นเต้น เพียงประตูกั้นเท่านั้นที่กั้นเขาและจุดสีแดงนั้นไว้
 " กิ๊งงงงงง "
 เซลซิลเอื้อมมือไปกดออด ทั้งสามคนยืนรอคนจากอีกฝั่งด้วยใจระทึก พวกเขาได้ ยินเสียงประตูเปิดออก ทว่าภาพตรงหน้ากลับไม่เป็นดั่งที่พวกเขาคิด
 " ซูซี่!!!" ไลอาร์อุทาน
 " ไลอาร์!!!คุณรู้ได้ยังไงคะว่าซูซี่อยู่ที่นี่!!" ร่างบางระหงร้องทักด้วยท่าทีดีอกดีใจ เธอสวมชุดพื้นเมืองคลุมด้วยนิกอบตัวยาว ชายหนุ่มมองหน้าจออย่างพินิจจุดสีแดงนั้นบ่งบอกว่านั่นคือคนที่ตรงหน้า
 " รออยู่ตรงนี้" เขาบอกผู้ติดตามส่งสายตาให้เอฮาซานแทนคำสั่ง พวกเขารู้ทันทีว่าซูซี่คือคนที่ลักพาตัวอัญชันไป เพราะไม่อย่างนั้นจีพีเอสที่ถูกสั่งทำมาเพื่ออัญชันโดยเฉพาะนั้นจะมาอยู่ที่เธอได้ยังไง
 " ไม่คิดว่าคุณจะมาหาซูซี่แบบนี้...เลยไม่ได้เตรียมไวน์ชั้นเลิสเอาไว้เลย" ซูซี่หยามใจหญิงสาวถอดผ้าคลุมนิกอบออกแล้วหยิบบรั่นดีรสเริสมาต้อนรับชายหนุ่มแทน ไลอาร์จ้องมองที่ลำคอระหง สร้อยสีประกายอยู่กับลำคอของเธอ และเมื่อเขาได้เห็นจี้รูปผีเสื้อ ความอดทนของเขาก็ขาดผึง ร่างสูงโผล่เข้าหาร่างบางระหง ผลักกายบางลงบนโซฟาตัวนุ่ม สายตาของเขาดุเดือดราวกับสิงโตป่า
 " ใจร้อนไปแล้วนะคะไลอาร์...อะ...อ๊อก!!! " ซูซี่ถลึงตาตกใจ มือหนาคว้าลำคอของเธอแล้วบีบจนเธอหายใจแทบไม่ออก เขาใช้มืออีกข้างกระชากสร้อยที่อยู่บนคอจนสุดแรง จนทำให้ลำคอระหงของหญิงสาวเป็นบาดแผล
 " เจ้าบอกข้ามาเดี๋ยวนี้ซูซี่...คุณอัญอยู่ที่ไหน!!"


ทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด ทั้งเรื่องที่เรนดอลบาดเจ็บสาหัสแล้วเรื่องที่ อัญชันหายตัวไป จวบจนตะวันรุ่งโผล่ขึ้นขอบฟ้า เอเลนที่ส่งตัวเรนดอลถึงมือหมอแล้วก็รีบติดต่อเจ้านายที่ตอนนี้ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้างทันที
 " นายท่าน.... " เขาพูดผ่านเครื่องสื่อสารทางดาวเทียมที่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่จะติดต่อเจ้านายและเพื่อนของเขาได้ในขณะที่พวกเขาอยู่ท่ามกลางทะเลทรายเท่านั้น
 "..... เอเลน...." เสียงตอบรับขาดๆหายๆที่ตอบกลับมาทำให้เขาต้องปรับคลื่นเสียงให้ถี่ขึ้นอีกสักนิด
 " ได้ยินไหมครับท่าน!!" เขาร้องถามอีกครั้ง
 " ได้ยิน...เอเลนนายเช็คจีพีเอสรหัส ห้าสองหนึ่งสองศูนย์ ด่วนเลย " ไลอาร์รีบออกคำสั่งทันที เขาเริ่มร้อนใจเมื่อเห็นว่าตะวันเริ่มโผล่พ้นขอบฟ้าแล้ว โชคดีที่เมื่อคืนนั้นพายุทรายไม่ได้รุนแรงนัก แต่มันก็ทำให้เขาไม่สามารถแกะรอยต้องส่งสัยที่เขาพบเมื่อคืนไม่ได้ รอยนั้นบ่งบอกได้ว่าพวกที่ต้องสงสัยนั้นใช้ม้าเป็นพาหนะเช่นกัน
 " ครับท่าน... " เอเลนรับคำสั่ง เขารีบเปิดเครื่องติดตามจีพีเอส ตามคำสั่งผู้เป็นนาย จุดสีเขียวที่กระพริบอยู่บนเรดาร์โชว์หราบนหน้าจอมอนิเตอร์ บ่งบอกว่าจุดๆนั้นก็คือเจ้านายของเขา เอเลนสั่งให้ลูกน้องขยายมุมกว้างขึ้นเพื่อให้เห็นเป้าหมายที่เขาต้องการ แต่กระนั้นแล้วต่อให้ขยายไปเท่าไหร่เขาก็ไม่เห็นแม้กระทั่งจุดสีแดงเลยสักนิดเดียว
 " ทำไมถึงมองไม่เห็นกัน!!??" เขาเริ่มร้อนรนใจ พลางสั่งให้ลูกน้องของเขาขยายวงกว้างในการหาอีก
 " หรือจะเข้าเขตแดนของจอร์แดนแล้วล่ะครับหัวหน้า" ลูกน้องเขาออกความคิดเห็นทำเอาเขาถึงกับหน้าซีด หากเป็นดั่งที่ลูกน้องของเขาพูดจริง เรดาร์จีพีเอสเครื่องนี้คงหาไม่เจอเป็นแน่ คฤหาสน์ตะวันดารานั้นอยู่ห่างไกลคลื่นสื่อสารนักหากไม่ใช่ในเมืองหรือที่เมืองหลวงก็ไม่อาจจะใช้คลื่นสื่อสารได้อย่างสะดวกเสียเท่าไหร่
 " ติดต่อคุณเอฮาซานที่ฮาลัน...ให้ตามหาจีพีเอสนายหญิงด่วน!!" เขาออกคำสั่งลูกน้องพลางรีบต่อสายจากสัญญาณดาวเทียมไปสู่เครื่องส่งสัญญาณของเจ้านายของตน
 " ท่านครับ...ไม่สามารถตามหาจีพีเอสของนายหญิงได้ครับ...คาดว่าจะออกนอกเขตฮาลันน่าร์ไปแล้ว...ตอนนี้ผมบอกให้คุณเอฮาซานติดตามจากคลื่นแทนแล้วครับ" เขารายงานเจ้านาน
 " ดี...ให้เอฮาซานติดต่อฉันโดยตรงส่วนนายหาต่อไปเผื่อว่าจะคลาดสายตาไปจุดใดจุดหนึ่ง" เขาสั่งต่อด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด
 ไลอาร์แทบจะหมดแรงเสียตรงนั้นเมื่อได้ยินว่าพวกของเอเลนไม่สามารถหาจีพีเอสที่เขาแอบใส่ไว้ในสร้อยของอัญชันเจอ ร่างสูงสั่นเทาด้วยความกลัวที่จะต้องสูญเสียดวงใจของเขาไปอีกครั้ง นับตั้งแต่ที่มารดาเสียไปจากเขาตลอดการ เครื่องส่งสัญญาณจีพีเอสที่เขาสั่งทำขึ้นมาพิเศษนั้นไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแน่นอนเพราะทุกครั้งที่เขาเช็คมัน ก็ไม่มีครั้งไหนที่จะมีปัญหาไดๆ นอกเสียจากว่า ที่ๆจีพีเอสนั้นออกนอกเขตฮาลันน่าร์ไป ยิ่งคิดหัวใจของเขายิ่งจะขาดรอนๆ มโนจิตคิดไปต่างๆนาๆ ถึงภัยอันตรายทั้งหลายที่จะเกิดขึ้นแก่หญิงสาว แต่จะให้เขาดันทุรังตามหาโดยไม่มีจุดหมายใดๆ ก็คงไม่ได้เพราะทะเลทรายนั้นน่ากลัวไม่ต่างกับมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ทีเดียว
 " นายท่าน...ระหว่างที่รอท่าเอฮาซานติดต่อกลับมา...เราพักสักหน่อยเถอะครับ..." เซลซิลออกความเห็น เขามองเห็นแววตาสีอำพันนั้นเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย
 " ก็ดีเหมือนกัน....ไปกันเถอะ" เขาเห็นด้วย
 ทั้งคู่ควบคุมบังเหียนม้าคู่ใจไปยังโอเอซิสเล็กๆที่พอเป็นที่หลบแดดอันร้อนแรงของทะเลทราย ร่างสูงล้างหน้าล้างตาให้รู้สึกผ่อนคลายและกลับมานั่งพักกายใต้ต้นทามาริสด์ ดวงตาที่หนักอึ้งหลับลง พลันก็นึกถึง เรื่องราวต่างๆที่อยู่กับอัญชัน คืนที่เขากำลังรู้สึกเบื่อหน่ายบนเรือสำราญลำใหญ่เพราะเขาต้องประมูลเพชรที่มีมูลค่าที่สุดของเขาออกไปเพื่อชื่อเสียงและเงินทอง ท่ามกลางผู้คนที่เปล่งประกายด้วยเครื่องเคราจนแสบตา แต่เสียงหัวเราะร่าของหญิงสาวกลับเรียกความสนใจเขาไปทั้งหมด เธอเปล่งประกายราวกับนางในฝัน ดวงหน้ามน ผมสลวยสีน้ำตาลเข้มยาวจรดเอว ดวงตาดุจกวางผา จมูกและริมฝีปากอวบอิ่ม ร่างบางนั้นไม่ได้ประดับประดาไปด้วยของหรูหราทว่ากลับงดงาม ภาพของอัญชันตรึงจิตของเขาสลักลึกลงไปในดวงใจของเขา แต่มาคราวนี้เธอกลับถูกผลัดพรากจากไปจากเขาโดยคนกลุ่มไหนก็ไม่รู้ได้ ยิ่งคิดถึงอันตรายต่างๆก็ยิ่งทำให้ใจของเขารู้สึกโหวงเหวง
 " ปิ้บ....ปิ๊บบบ..."
 เสียงเครื่องสื่อสารดังขึ้นขัดขวางความคิดต่างๆที่ทำให้ใจเสีย มือหนารีบคว้าเจ้าเครื่องนั้นขึ้นมาด้วยใจที่กลับมาเปี่ยมหวัง
 " ว่าไง!!!" เขารีบถาม
 " จุดที่จีพีเอสอยู่คือที่เมืองซิบิลินครับท่านตอนนี้มันเคลื่อนที่เร็วมากคิดว่าทางนั้นกำลังเดินทางโดยเฮลิคอปเตอร์หรือไม่ก็รถยนต์ครับ" เอฮาซาน รีบรายงาน
 " แจ้งท่านพี่ให้ช่วยสกัดรถทุกคันหรือฮอล์ทุกคันที่ผ่านเมือง...ส่งฮอล์มารับฉันที่เหมืองด้วย" เขาออกคำสั่ง สายตาที่เคยอ่อนแสงลุกโชนขึ้นมาอีกคร้้ง หลังจากที่ได้รับรายงานจากเอฮาซาน ชายหนุ่มรีบออกเดินทางกลับเหมืองเพื่อวางแผนช่วยเหลือหญิงสาวที่ตอนนี้ตะเป็นตายยังไงก็ไม่อาจจะรู้ได้
 อัญชัน หลับๆตื่นๆ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองมึนงงอย่างไรก็ไม่รู้ได้ เธอทั้งถูกแบกถูกโยนจนรู้สึกเจ็บไปทั้งร่าง เธอได้ยินพวกที่ลักพาตัวเธอมาพูดคุยกันเป็นภาษาถิ่นที่เธอฟังไม่ค่อยออก มีแต่บางคำที่เธอพอจะจับใจความได้นั่นคือ ขาย ราคาดี เพียงแค่นี้ แต่หลังจากที่เธอโดนอุ้มๆโยนๆอยู่อย่างนั้นไม่นาน เธอก็มีอันต้องกลับสู่นิทราอีกครั้งหนึ่ง
 รถสีเทาควันบุหรี่วิ่งผ่านทะเลทรายอันกว้างใหญ่ มุ่งหน้าไปสู่เมืองหลวงที่เป็นศูนย์กลางการค้าอย่างซิบิลิน เมืองหลวงที่ใหญ่เป็นอันอับสองรองจากฮาลันปกครองโดยเชคซีอาร์ เป็นอีกเมืองที่มีการค้าที่หลากหลายรวมไปถึงการค้าทาสที่ตลาดมืด เหล่าชายฉกรรจ์ พาร่างบางของหญิงสาวต่างแดนมาขายต่อพ่อค้าคนกลางเพื่อรอเวลาขายทอดตลาด
 " คราวนี้เป็นหญิงยิปซีหรือเด็กกำพร้าที่ไหนอีกล่ะฮาเหม็ด" พ่อค้าทาสถามเมื่อเห็นห่อผ้าที่ปกปิดกายร่างบางเอาไว้
 "โอ๊ย!!!อันนี้ของดี!!!ฉันรับรองได้!!" เขาคุยโวพลางฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับชายชรา
 " เห๊อะ!!!!ของใหม่หรือมีตำหนิล่ะ"
 "ของมือสอง..แต่...ราคาดี!!!" เขาพูดพลางเปิดห่อผ้าออกเผยให้เห็นร่างบางที่งดงามราวนางสวรรค์หลับไหลอยู่ ชายชราเบิกตากว้างเมื่อเห็น 'สินค้า' ที่เขาพูดถึง มันช่างสมกับที่ฮาเหม็ดคุยโวไว้จริงๆ
 " เท่านี้พอไหม " เขาเสนอราคา
 " น้อยไป...นางมีราคากว่านั้น"
 "ของมือสองจะขายได้เท่าไหร่กันเชียววะ!!!"
 " ได้ยินแว่วๆว่า แถบจอร์แดนมีคนให้ราคาหญิงต่างแดนดีกว่าซิบิลินเสียอีกนะ "
 " เออๆๆๆ...เท่านี้...พอไหม?? หากค้าขายไม่ได้ราคาคุย...ต่อไปอย่าได้มาทำการค้ากันอีก!!" ชายชราตัดความรำคาญพลางโยนห่อเงินห่อใหญ่ให้เขาแล้วเรียกให้ลูกน้องร่างยักษ์มาอุ้มเธออกไป อัญชันที่กำลังหลับไหลไม่รู้สึกตัว ถูกหญิงชราและเหล่าสาวใช้พาตัวไปอาบน้ำขัดตัวแต่งกายทั้งๆที่ยังคงหลับอยู่เพราะฤทธิ์ยาสลบ ก่อนจะถูกนำมาใส่กรงขังไว้ราวกับเธอเป็นเพียงสัตว์เดรัจฉาน
 ย้อนกลับไป ก่อนที่ฮาเหม็ดจะนำตัวอัญชันมาขาย เขาได้พาเธอไปยังโกดังร้างแห่งหนึ่งที่นอกเมืองเพื่อเปลี่ยนจากม้าเป็นรถยนต์ ที่นั่นซูซี่ที่คอยดูความคืบหน้าของแผนการในการกำจัดอัญชันอยู่ได้รออยู่ก่อนแล้ว เธอบีบกรามของหญิงสาวอย่างเกรียจชัง ใบหน้าที่งดงามของเธอเหยเกดูน่ากลัว
 " ก็แค่โสเภณีชั้นต่ำริอาจจะเล่นของสูงก็ถูกขายไปเป็นทาสเถอะแก!!!" เธอสบถพลางกระชากสร้อยที่อยู่บนคอของอัญชันออกเพราะเธอรู้ดีว่าสร้อยเช่นนั้นอัญชันได้รับมาจากไลอาร์ เธอมองจี้รูปผีเสื้อสีชมพูในมือพลางสวมมันเอาไว้กับลำคอระหงของตน พึงพอใจที่แย่งชิงมันมาได้ก่อนจะจากออกไปโดยหารู้ไม่ว่า เธอกำลังขุดหลุมฝังตนเองอยู่
 ไลอาร์มาถึงซิบิลินภายในหนึ่งชั่วโมงที่ฮอล์ได้บินข้ามทะเลทรายไปรับเขาตอนนี้สองคนพี่น้องต่างก็ดูจอเรดาร์อย่างเคร่งเครียด
 " พี่สั่งปิดเมืองไปแล้ว...ฮอล์เองก็มีแต่ของเจ้าที่บินออกแต่จีพีเอสยังวิ่งไปมาอยู่แบบนี้แสดงว่านางยังอยู่ในซิบิลินอยู่" ซีอาร์ออกความเห็น เขาดูจุดสีแดงที่วิ่งไปยังตอนตะวันออกเฉียงเหนือของเมือง
 " ตรงนี้คือโรงแรมของพี่หญิงไม่ใช่หรือท่านพี่" ไลอาร์ชี้ไปยังจุดแดงที่กระพริบอยู่กับที่มานานกว่าสิบนาทีแล้ว
 " ไปดูกันเถอะ " เขาบอกพลางผุดลุกขึ้นพร้อมกับรีบมุ่งหน้าไปยังโรงแรมของพี่สะไภ้พร้อมๆกับองครักษ์ทั้งสองและพี่ชาย


เหมืองเพชรนั้นมีลักษณะเหมือนเหมืองทั่วๆไปที่อัญชันเคยเห็นไม่ได้มีอะไรน่าตื่นตาตื่นใจเสียเท่าไหร่นักเพียงแต่ภายในเหมืองขุดต่างหากที่น่าตกใจ ผนังถ้ำที่ชาวเหมืองขุดแทบจะทุกแห่ง ล้วนแฝงไปด้วยอัญมณีล้ำค่าที่หาค่าเปรียบไม่ได้ เพชรดิบที่ดูภายนอกเป็นเพียงก้อนหินเเข็งๆ แต่เมื่อถูกเจียระไนมาแล้วกลับ ดูงดงามเสียยิ่งกว่าอะไร ไลอาร์พาอัญชันเที่ยวชมกรรมวิธีการสกัดเพชร เจียระไนเพชรรวมไปถึงการขึ้นรูปต่างๆอย่างระเอียด
 " ไม่นึกเลยนะคะว่ากว่าจะได้สร้อยสวยๆสักเส้นมันอยากขนาดนี้" อัญชันพูดในขณะที่กำลังพักทานอาหารกลางวันอยู่กับชายหนุ่ม ที่แถบนี้ส่วนมากจะมีชนพื้นเมืองที่เป็นคนงานเหมืองก็ราวกับเป็นหมู่บ้านๆหนึ่งก็ว่าได้
 " นั่นแหล่ะครับที่ทำให้มันมีมูลค่าโดยเฉพาะสร้อยที่ผมให้คุณไว้...ถึงจะไม่ได้มีมูลค่าทางเงินมากแต่สำหรับมูลค่าทางใจผมว่ามันก็มากพอนะครับ " เขาชี้ไปนังจี้เพชรสีชมพูบนคอของหญิงสาว จี้รูปผีเสื้อที่ประดับด้วยเพชรน้ำงามส่องประกายวาวบนลำคอขาวผ่องของเธอ
 " ขอบคุณมากนะคะ" อัญชันกล่าวขอบคุณชายหนุ่มพลางจับจี้ขนาดเท่าเหรีญบาทที่อยู่บนคอ
 เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งอาทิตย์ที่อัญชันอยู่ที่เหมืองเธอสนิทกับชาวบ้านมากขึ้นและได้เรียนรู้งานต่างๆมากขึ้น โดยมีริสาและไลอาร์คอบสอนงานต่างๆ
 " ให้ฉันได้เรียนรู้มากขนาดนี้เหมือนจะให้ฉันมารับช่วงต่อเลยนะริสา...ปวดหัวจะแย่แล้ว" อัญชันโอดโอยพลางทิ้งกายลงบนกองหมอนนุ่มๆอย่างเหนื่อยอ่อน
 " เอ๊ะ??? นายท่านไมาได้แจ้งหรือคะว่าอีกเดี๋ยวนายหญิงต้องมาช่วยดูแลกิจการต่างๆ...อุ๊ย!!" ริสาหน้าเสียเพราะหลุดปากพูดเรื่องที่ถูกห้ามเอาไว้ออกไปด้วยความเผลอไผล ทว่าอัญชันก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกเพราะเธอก็ไม่ได้คิดว่าตนสมควรจะรู้เรื่องนี้ เพราะตำแหน่งเธอตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างจากนางบำเรอ และคงจะได้ปลดระวางในเร็วๆนี้เป็นเเน่ แต่เมื่อนึกไปก็รู้สึกเจ็บในอกจนแทบหายใจไม่ออก หญิงสาวเสแสร้งแกล้งทำเป็นว่าเธอรู้สึกหิวจึงร้องขอของหวานจากริสาไป เมื่อพ้นร่างบางระหงของริสา น้ำตาเจ้ากรรมก็รื้นขึ้นมา
 " อย่างอแงไปหน่อยเลยอัญชัน...กฏเหล็กของเธอคือห้ามมีใจให้ลูกค้าไม่ใช่หรือ" อัญชันปาดน้ำตาด้วยหัวใจที่เจ็บปวด เธอรีบหาอะไรทำเพื่อหักห้ามความรู้สึกที่แน่นอกของเธอ แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามทำนุ้นนี่แค่ไหน ก็ไม่อาจจะลบเลือนความรู้สึกของเธอเอาไว้ได้
 แม้ว่าตอนกลางคืนจะอันตราย แต่อัญชันคิดว่าแค่เดินเล่นรอบๆบ้านพักก็คงไม่ได้อันตรายเท่าไหร่อีกทั้ง เรนดอลก็เดินเล่นกับเธอด้วย
 " เรนดอล..นายหญิงของนายเป็นคนแบบไหนเหรอ..." อัญชันถามเมื่อเธอกำลังเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่
 " ก็...เป็นคนร่าเริง ยิ้มสวย งดงาม แล้วก็..ใครอยู่ด้วยก็มีความสุขครับ" เขาตอบ
 " เหรอ...เธอคงเป็นที่รักของทุกคนสินะ" เธอถามพลางกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่น้ำตาที่เอ่อไหลออกมาอีกแล้วยิ่งถามเธอก็ยิ่งเจ็บปวดไปทั้งหัวใจของเธอ
 " ครับ...เธอเป็นที่รักของนายท่านและทุกๆคนเลยแหล่ะครับ" เรนดอลตอบ เขามองแผ่นหลังของหญิงสาวอย่างชื่นชมทว่าเขากลับรู้สึกเอะใจขึ้นมาตงิดๆ
 " เอ๊ะ!!เดี๋ยวนะครับ....โอ๊ย!!"
 "ผลั๊วะ!!!"
 เสียงของแข็งกระทบกับศรีษะของชายหนุ่มดังลั่นความมืด อัญชันสะดุ้งสุดตัวแต่ไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรขึ้นมาอีก มือหนาหยาบกร้านก็ก็พุ่งเข้ามาเกาะกุมหญิงสาว ร่างบางดีดดิ้นด้วยความหวาดกลัว เธอพยายามขัดขืนสุดแรงเกิด แต่เหมือนว่ายิ่งเธอดิ้นรนเท่าไหร่สติก็ยิ่งค่อยๆดับหายไปก็เท่านั้น อัญชันนึกถึงไลอาร์สุดหัวใจ ร้องเรียกเขาในใจสุดกำลังแต่มือหนาที่ปิดปากเธอเอาไว้พร้อมกับยาสลบชนิดโปะมันทำให้เสียงนั้นร่ำร้องอยู่แค่ในใจ
 ไลอาร์ที่กำลังง่วนอยู่กับงานจู่ๆก็สะดุ้งสุดตัวเขารู้สึกใจหายวาบราวกับบางสิ่งบางอย่างถูกแย่งชิงไป ชายหนุ่ม คิดเพียงว่าเขาคงทำงานหนักมากเกินไปเพราะอยากเร่งอะไรๆให้มันเสร็จสิ้นทันก่อนที่เขาจะกลับคฤหาสน์ตะวันดารา สององครักษ์ที่ช่วยงานเขาอย่างหนักไม่แพ้เจ้านาย เมื่อเห็นนายเหนือหัวของตนหน้าซีดเผือด
 "พักสักหน่อยไหมครับนายท่าน...โหมงานมาหนักขนาดนี้เดี๋ยวจะทรุดไปนะครับ "เอเลนพยุงนายเหนือชีวิตให้มาพักผ่อนยังโซฟาตัวยาว ทว่าเจ้านายของเขากลับโบกมือห้ามเขาเอาไว้
 " อัญชันอยู่ที่ไหนหรือตอนนี้" เขาถามองครักษ์หนุ่ม ในใจรู้สึกไหววูบคิดถึงแต่หญิงสาวทั้งๆที่เขาพึ่งจะจากเธอไปเมื่อทานมื้อเย็นไปเมื่อครู่เอง
 " อยู่กับริสาที่ห้องนั่งเล่นครับ " เซลซิลตอบ เขารีบรินกาแฟอุ่นๆให้กับเจ้านาย ทว่าไม่ทันที่เขาจะรับกาแฟจากเซลซิล ริสาก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
 " แย่แล้วค่ะนายท่าน!!!!นายหญิงหายตัวไปเจ้าค่ะ!!!...เรนดอล....เรนดอลเองก็ถูกทำร้ายอาการสาหัสเจ้าค่ะ "
 " อะไรนะ!!! " ไลอาร์หัวใจแทบจะหยุดเต้น แข้งขาแทบจะอ่อนแรงล้มลงไป แต่เขาก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องราวอะไรขึ้นเลย เขาหวังเพียงแค่ขอให้หญิงสาวไปเดินเล่นแถวๆนี้ก็เท่านั้นเอง
 เมืองหลวงฮาลัน ตึกสูงใหญ่ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นโรงแรมที่ดีที่สุดในแคว้นฮาลัน เพียงจันทร์กำลังดื่มด่ำกับอาหารอันแสนอร่อยตรงหน้ามีทั้งเนื้อ ไก่ และผลไม้ต่างๆ
 " คุณคิดจะหยุดทานบ้างไหมมิสเพียงจันทร์ ดูสิ..เคี้ยวจนแก้มตุ้ยไปหมดแล้ว" เอฮาซานนิ่วหน้าพลางเอื้อมมือหนาข้ามโต๊ะมาเช็ดปากที่เปรอะเปื้อนของหญิงสาว
 " เสียมารยาทนะคะคุณ...มาขัดขวางการกินคนอื่นแบบนี้" เพียงจันทร์ดุเสียงเขียว พลางยัดอาหารตรงหน้าเข้าไปได้อีก เอฮาซานรู้สึกทึ่งเล็กน้อยที่หญิงสาวตัวเล็กๆตรงหน้ากินเก่งเกินตัวไปมาก
 " แล้วพี่ฟ้าจะมาถึงฮาลันเมื่อไหร่เหรอคะคุณ...ฉันอยากไปหายัยอัญจะแย่แล้วนะ" เพียงจันทร์ถามขณะที่เคี้ยวเนื้อสตูว์ที่นุ่มละลายลิ้นอยู่เต็มปาก
 " พรุ่งนี้น่าจะมาถึงตอนบ่ายๆครับ" เขาตอบอีกทั้งยังตักอาหารให้หญิงสาวอีกเรื่อยๆ แม้ปากจะแหย่ให้เธอโมโหอยู่บ้างแต่เขาก็รู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่เห็นหญิงสาวทานอะไรๆได้อย่างเอร็ดอร่อย
 เอฮาซานได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้เดินทางไปเกือบครึ่งโลกเพื่อไปเชิญศาสตราจาร์ยเลอดัวร์ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านจิตเวชมารักษาอัญชัน โชคดีที่เพียงจันทร์อ้อนวอนจนคุณหมอนั้นยินยอมตามมาในที่สุด
 " ผมรู้สึกทึ่งกับคุณได้ตลอดจริงๆมิสเพียงจัทร์ " ผู้ช่วยอาจาร์ยหมอหนุ่มที่เอฮาซานรู้สึกไม่ชอบหน้าเดินมาหาเพียงจันทร์โดยในมือถือจานอาหารมาด้วย
 " ผมก็รู้สึกทึ่งเหมือนกันนะครับว่าผู้ดีถิ่นเมืองเก่าอย่างคุณจะทานอาหารพื้นเมืองของที่นี่ได้" เอฮาซานแขวะ
 " ถึงรสชาติจะจัดจ้านไปบ้างแต่ก็พอทานได้ครับพอดีผมไม่ได้หัวสูง" เขาแขวะกลับ เสียงสายฟ้าฟาดเปรี๊ยะๆดังขึ้นเมื่อทั้งสองเผชิญหน้ากัน พวกเขาต่างก็แก่งแย่งที่จะเป็นคนรู้ใจของหญิงสาวให้ได้ ทว่าดูเหมือนว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้สนใจอะไรไปมากกว่าไก่อบเสียเท่าไหร่
 " พวกคุณดูสิคะ...ไก่นี่เนื้อแน่นแล้วก็นุ่มมากเลย...'' เพียงจันทร์รู้ดีถึงสถานณการ์ณตรงหน้าหญิงสาวหั่นปีกไก่ให้แก่ชายหนุ่มทั้งสองแล้วลงมือทานอาหารต่อจนอิ่มท้อง เมื่ออิ่มจนพอใจเธอก็ทิ้งชายหนุ่มทั้งสองคนให้กัดกันเองอยู่ตรงนั้นแล้วกลับห้องพักไป
 " เรนดอล!!!เรนดอล!!!" เอเลนร้องเรียกชายหนุ่มที่นอนจมกองเลือดอยู่ข้างๆบ้านพัก บนหัวของเขามีแผลฉกรรจ์ที่อาจทำให้กะโหลกร้าว เลือดสีแดงฉานนองทั่วพื้นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
 "เซลซิล...ฮอล์จะมาเมื่อไหร่??" ไลอาร์ที่ตอนนี้กังวลไปจนแทบทำอะไรไม่ถูกถึงแม้ว่าปรกติแล้วเขานั้นสุขุมได้ในทุกสถานการ์ณ
 " เซลซิล!!! "
 " ใจเย็นๆครับนายท่าน!!! " เซลซิลร้องเตือนสติเจ้านายของตนที่เห็นว่าสติของเขาเริ่มหายไปทีละเล็กละน้อยแล้ว
 " ตอนนี้ริสาเกณณ์คนให้ออกตามหานายหญิงแล้วครับส่วนฮอล์อีกสิบนาทีจะมาถึงครับ" เซลซิลรายงาน
 " เอเลนฉันฝากนายดูแลเรนดอลด้วย...ริสา...เธออยู่ที่นี่เผื่ออัญชันกลับมา...เซลซิล...ไปกับฉัน...ค่ำมืดแบบนี้ไม่มีใครกล้าเอารถออกวิ่งหรอก...พวกมันคงเอาม้าหรืออูฐมาแน่...มันคงไปได้ไม่ไกล...รีบไปกันเถอะ!!!" ในที่สุดเขาก็ดึงสติกลับมาได้ เขาออกคำสั่งให้ลูกน้องทุกคน อย่างเยือกเย็น!!!


ตรอกมืดๆไม่ห่างจากมุมถนนนาร์ กลุ่มชายฉกรรจ์สี่ห้าคนที่กำลังชุมนุมกันอยู่ นิ่งมองกลุ่มคนที่ดูๆแล้วเป็นคนชนชั้นสูงแน่ๆ พวกเขาเห็นเหตุการ์ณต่างๆตั้งแต่ต้น ผิวขาวเนียนราวกับจันทร์ฉาย ดวงหน้าพริ้มพรายราวกับดอกไม้ป่า ความงดงามที่ชายหนุ่มต่างหลงไหลยามที่ได้พบเห็น แต่กลุ่มชายฉกรรจ์กลับไม่ได้มองว่าเธอน่าครอบครองสักนิดเดียว!!! เขาคิดเพียงแต่ว่า หญิงสาวนางนี้ต้องราคาดีแน่ๆ!!!
 อัญชันรู้สึกหัวเสีย ความสนุกที่เธออุตสาห์มีกลับหมดลงเพราะผู้หญิงปากจัดแบบซูซี่ หญิงสาวนั่งเงียบๆมองควันกรุ่นๆของกาแฟมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว
 " ผมขอโทษนะอัญ...ผมไม่รู้ว่าซูซี่จะตามราวีคุณขนาดนี้" ไลอาร์พร่ำบอกเขา เองก็นั่งขอโทษเธอมาเกือบครึ่งชั่วโมงเหมือนกัน
 "พี่...ที่ซูซี่พูดก็ไม่ได้ผิดหรอกฉันเข้าใจที่เธอหึงหวงฉันขนาดนี้...เพียงแต่ฉันกำลังคิดว่า...มันคุ้มไหมที่ฉันต้องมาเป็นกันชนไห้พี่แบบนี้" อัญชัน เอนกายพิงพนักพิงโซฟา เธอเอนศรีษะพาดกับหมอนอิงใบใหญ่ เธอปล่อยให้ความคิดของเธอล่องละลอยไปเรื่อยๆจนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน อัญชันคว้าหมอนอิงมากอดหลบความเขินอาย ซ่อนความรู้สึกตึกตักที่กระเด้งกระดอนไปมาอยู่ข้างใน
 "(เก็บอาการหน่อยยัยอัญ...เขาให้เงินมามากขนาดนั้นเพื่อหวังในตัวเองเหมือนคนอื่นๆนั่นแหล่ะเลิกเพ้อเจ้อเสียที)"
 อัญชันกรีดร้องครวญครางอยู่ข้างในอกแต่เมื่อนึกอะไรขึ้นได้บางอย่างเธอก็ลุกพรวดและลากริสาออกจากร้านกาแฟไป
 "เรนดอล...คุณไม่ต้องตามมา" อัญชันหันไปห้ามองครักษ์หนุ่มที่วิ่งตามมาติดๆ ทำเอาเขาถึงกับไปไม่เป็น
 " แต่....!!!" เรนดอลคัดค้าน หากเขาทำงานพลาดอีกครั้งมีหวังเขาตกงานแน่ๆ แค่คิดใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลง
 " งั้นตามมาห่างๆ'' อัญชันถอนหายใจ แล้วรีบเดินต่อ
 " ริสา..ร้านยาที่อยู่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ไหน " อัญชันกระซิบถาม
 " เลี้ยวซ้ายข้างหน้าก็ถึงแล้วค่ะ" เธอตอบอย่างงงๆ สองสาวก้าวเท้ายาวๆไปยังร้านขายยาที่อยู่ตรงที่ริสาบอก อัญชันสั่งให้เธอเข้าไปซื้อยาคุมกำเนิดแบบธรรมดา และยาคุมฉุกเฉิน พร้อมน้ำเปล่าอีกหนึ่งขวด
 " ไม่ดีมั้งคะคุณอัญ...ท่านไลอาร์ไม่เคยอนุญาติให้ใครต้องทานยาคุมกำเนิด" ริสาค้าน เพราะรู้ดีว่าเจ้านายของตนนั้นอยากมีทายาทมากกว่าแก้วแหวนใดๆ หากยิ่งมีทายาทกับนายหญิงของตนคนนี้คงจะดีไม่น้อย
 " ริสา!!! ไป เดี๋ยว นี้!!!" อัญชันบังคับพลางลากเธอเข้าไปในร้านยา โดยมีสายตาอาฆาตมาดร้ายของซูซี่ที่มองอัญชันอยู่นั่งอีกฝากของถนน
 "มารุส!!! ที่แกไปสืบมานั่นจริงรึ!!" เธอถามชายฉกรรจ์ อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
 " ครับ!!! นายหญิง นางเป็นเพียงสามัญชนตามที่ท่านสงสัย ไม่ได้เป็นคนใหญ่โตอะไรอีกทั้ง นางก็ไม่ได้มีญาติๆคนใดสนใจนางครับ" เขาตอบ
 " งั้นแสดงว่าต่อให้นังนั่นหายสาบสูญไปก็ไม่มีผลอะไรกับใครสินะ " สายตาเจ้าเล่ห์ฉาบบนนัยต์ตาคม ดวงตาสุกปลั่งด้วยความริษยาและความโลภ ทำให้ซูซี่หลงเข้าไปยังโลกที่มืดบอดจนได้
ดวงตะวันกำลังจะลาลับขอบฟ้า สีครามของท้องฟ้าค่อยๆเปลี่ยนสีเป็นสีส้มอ่อนๆแกมม่วง รถคันใหญ่หรูหรา วิ่งฝ่าฝุ่นทรายไปยังคฤหาสน์ตะวันดารา ดูราวกับแมลงตัวน้อยที่วิ่งบนผืนผ้าสีทองสุดลูกหูลูกตา
 " คุณไปซื้ออะไรกับริสาที่ร้านยางั้นหรือ" ไลอาร์ถาม เขารู้เพียงว่าอัญชันเข้าไปในร้านยาไม่ได้รู้มากไปกว่านั้นเสียเท่าไหร่ แต่มันทำให้เขาคาใจจนอึดอัดตลอดเวลา เขาจึงถามเธอออกไปให้หายคาใจ
 " ไปร้านยาก็ซื้อยาสิคะ...มีพวกวิตามินกับยาบำรุงต่างๆ" อัญชันก้มมองกระเป๋าใบใหม่ที่ไลอาร์ซื้อให้เธออย่างพึงพอใจ ไลอาร์ได้ยินคำตอบเช่นนั้นก็รู้สึกพอใจอย่างมาก สิ่งที่ริสา คิดนั้นถูกต้อง ที่ผ่านมาเขาต้องการเพียงทายาทไว้สืบทอดกิจการงานต่างๆเท่านั้น ทว่าต่อให้เขาพยายามอย่างไร ก็ไม่มีทายาทเสียที นั่นก็เป็นเหตุผลที่อดีตภรรยาของเขาทั้งหลายต้องนอกใจเขาเพื่อทายาทในการอ้างสิทธิ์ต่างๆในสมบัติที่เขาสร้างขึ้นมา
 " ฉันสงสัยอีกอย่างหนึ่งนะคะพี่...ทำไมถึงมาสร้างคฤหาสน์เสียไกลตัวเมืองขนาดนี้กันคะ" อัญชันถาม
 " สมัยก่อนที่เมืองฮาลันน่าร์จะเกิดที่ตรงนี้เป็นเพียงจุดพักระหว่างทางของชาวยิปซีเท่านั้น แถบนี้แห้งแล้งกว่าฮาลันหรือ ซิบิลิน มาก มีเพียงในตัวเมืองกับที่นี่เท่านั่นที่มีโอเอซิสอยู่" ไลอาร์อธิบาย
 " อ๋อ...แบบนี้นี่เอง...ฉันคิดว่าแถวบ้านฉันจะลำบากแล้วแต่ยังอุดมไปด้วยพืชพันธุ์ ต่างๆสายน้ำต่างๆ..มาเจอที่นี่...ฉันว่าคนที่ทำเมืองให้เป็นเมืองได้สุดยอดมากเลยนะคะ" อัญชันออกความเห็น
 ยอดคฤหาสน์เผยให้เห็นอยู่ไกลๆลิบๆ แสงไฟที่ส่องประกายของคฤหาสน์นั้นโดดเด่นท่ามกลางทะเลทรายอันเวิ้งว้าง ราวกับเรือสำราญที่ลอยเคว้งอยู่กลางมหาสมุทร อัญชันไม่สงสัยถึงการตั้งชื่อของคฤหาสน์ตะวันดารา เพราะที่แห่งนี้จะรับแสงแรกของวันและโดดเด่นท่ามกลางดวงดาวเป็นอย่างมาก ยิ่งนานเธอนิ่งรู้สึกผูกพันธุ์กับที่นี่ไม่อยากจากไปที่ใดเลย
 ค่ำคืนอันดื่มด่ำกับความรู้สึกที่ราวกับจะกระชากสติให้อัญชันหลุดลอยไป สรวงสวาทที่ครื้นเครงและชวนใจเต้นเวียนมาอีกครั้ง ชายหนุ่มนักรักที่มากด้วยลีลาอันเร่าร้อนกับร่างบางที่ร้อนแรงราวกับเปลวเพลิง ทำให้ทั้งสองไม่เคยรู้สึกอิ่มเอมเลยสักวัน วันไหนที่ไลอาร์ไม่ติดงานหรือว่าอัญชันไม่เหนื่อยจนเกินไป ทั้งคู่ก็ไม่พลาดที่จะใช้ค่ำคืนร่วมกันราวกับข้าวใหม่ปลามัน ทว่ายิ่งนานวันชายหนุ่มยิ่งมั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง เขามักจะหวงแหนและแสดงความรักเธออย่างออกนอกหน้า หยอดคำหวานให้เธอได้รู้สึกจั๊กกะจี๋บ้างเป็นรสชาติของชีวิต
 " ไม่เหนื่อยบ้างหรือคะพี่...หยอดฉันทุกวันแบบนี้เดี๋ยวผีก็ผลักให้รักฉันเข้าจริงๆจะเจ็บปวดกันทั้งสองฝ่ายนะ" อัญชันดุ เมื่อในวันหนึ่งไลอาร์ถึงกับสั่งทำสร้อยคอแบบพิเศษให้แก่เธอ
 " ก็ผมรักคุณจริงๆนี่..ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น" เขาย้อนถามเธอ
 " เลิกพูดเสียทีเถอะค่ะ ฉันไม่เหมาะกับคุณหรอก" อัญชันลุกขึ้นพลางเดินหนีเข้าไปในห้องนอนของตนเธอลงกลอนประตูอย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้ใคร(แอบ)เข้ามาหาเธออีกได้
 " คงได้เวลาเลิกเล่นละครแล้วแหล่ะนะ..นี่ก็ผ่านมาสามเดือนแล้ว...นับๆแล้วฉันก็ได้เงินมากพอที่จะตั้งตัวได้แล้ว...ลาออกจากงานแล้วกลับบ้านดีกว่า" อัญชันตัดสินใจเด็ดขาด ถึงเธอจะเคยเป็นหญิงขายบริการแต่เธอไม่เคยปันใจให้ลูกค้าคนไหนเลย ถึงแม้เธอจะรู้สึกดีๆกับไลอาร์ แต่เธอก็ยังมีความเจียมเนื้อเจียมตัวเอาไว้บ้างว่าตนนั้นเป็นเพียง ผู้หญิงที่เขาจ้างมาปรนนิบัติพัดวีให้เขาหายเหนื่อยจากเรื่องราวต่างๆ
 "ในเมือง!!! คุณจะไปทำไมครับนายหญิง??" เรนดอลถามเมื่อจู่ๆอัญชันก็เดินมาขอให้เขาพาเข้าไปในเมือง
 " ไปซื้อของฝาก"
 "ฝากใครเหรอครับ"
 "ฝากใครก็เรื่องของฉัน!!ไปเตรียมรถเถอะ...เดี๋ยวฉันไปตามริสาก่อน"
อัญชันตัดความซอกแซกของชายหนุ่ม เธอไม่ได้ออกไปในเมืองครั้งแรกเสียหน่อยก็ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกครั้งเรนดอลถึงจู้จี้กับเธอเหลือเกิน ร่างบางเดินผ่านห้องโถงกลางตัดไปยังส่วนปีกซ้ายที่ริสาพักผ่อนอยู่ เห็นเหล่าข้ารับใช้สาวๆและป้าอิลลาอยู่แถวนี้กันเยอะกว่าปรกติก็เกิดความสงสัยขึ้นมา
 " วันนี้ขยันกันจังเลยป้าอิลลาจะมีงานอะไรอย่างนั้นหรือคะ" อัญชันเดินเข้าไปถามหญิงชราที่กำลังง่วนอยู่กับการตกแต่งโถงตรงปีกซ้าย
 " งานเลี้ยงต้อนรับนายหญิงอย่างเป็นทางการเจ้าค่ะ" อิลลาหันมาตอบ ท่าทางของนางนอบน้อมขึ้นวิธีการพูดของนางก็เปลี่ยนไป
 " เจ้าค่ะ!!! " อัญชันไหลไปตามน้ำคิดไปส่าป้สอิลลาคงติดละครอะไรมาแน่ๆถึงมาทำเหมือนเธอสูงส่งยิ่งกว่าสิ่งใด
 ในที่สุดอัญชันก็ได้มายังตลาดอันคุ้นเคยอีกเป็นครั้งที่สามนับตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ได้สามเดือนกว่าๆ หญิงสาวพอจะเรียนรู้ขนบธรรมเนียมต่างๆได้และที่สำคัญคือการต่อรองราคา รองเท้าเด็กที่งดงามต้องตาต้องใจของเธอนั้นมันน่ารักจนอยากได้แต่ราคามันสูงเกินไป อัญชันจึงเปิดสกิลต่อรองราคามหาโหดที่ริสากับอิลลาพร่ำสอนเธออย่างเอาเป็นเอาตาย ในที่สุดก็ตกลงราคาที่น่ายินดีทั้งสองฝ่าย ริสากับเรนดอลที่ตามมาด้วย จึงรู้สึกรื่นเริงมากที่มาเห็นอะไรน่าขบขันเช่นนี้ให้ผ่อนคลาย


" ฉันถูกพ่อขายให้กับพวกผู้ชายมากหน้าหลายตาอย่างไม่เต็มใจ...เพราะต้องหาเลี้ยงพ่อและตัวเอง...บางทีฉันก็หาลูกค้าเองบ้าง แต่ที่เป็นปมในใจของฉัน...คือความรุนแรงและความน่ากลัวของคนพวกนั้นค่ะ" อัญชันเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร่างบางนั้นสั่นเทาเมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต เธอลูบแขนของตัวเองเป็นการปลอบประโลมไม่ให้เผยด้านที่เธออ่อนแอออกมามากขนาดนี้
 " ที่บนเรือคุณสติแตก..."
 " ฉันดันไปนึกถึงความน่าขยะแขยงพวกนั้นเข้าค่ะ..ถ้าไม่นึกถึงฉันก็ไม่เป็นไร...ต้องขอโทษที่ก่อปัญหาให้คุณด้วยนะคะ" อัญชันรู้ดีว่า คนที่ได้รับรู้เรื่องราวแบบนี้ของเธอมักจะรังเกียจเธอทุกคน
 " โชคยังดีที่ฉันได้เจอเพื่อนที่ดีนะคะ...พี่ฟ้ากับพี่ดาว...พี่ๆเขาดึงฉันออกจากเรื่องราวอันทุเรสๆนั้นมาได้ พี่ๆชักนำพาเด็กที่ไม่รู้จักว่าชีวิตเป็นยังไงแบบฉัน ให้ไปในทิศทางที่ถูกที่ควร ฉันได้เรียนจนจบ ฉันได้ทำงานดีๆ ได้หัวเราะ ได้ร่าเริง ได้ตอบโต้...คุณรู้ไหมคะว่าพี่ฟ้ากับพี่ดาว...เขาสมชื่อเขามากเลยนะคะ...พี่ฟ้าใจดีเท่าฟ้าแข็งแกร่งเหมือนท้องฟ้าและอบอุ่นเช่นท้องฟ้า...พี่ดาวก็เป็นราวกับทางช้างเผือกส่องประกายนำทางที่มืดมิดให้ฉัน...ปกป้องฉันแม้ว่าตัวพี่ดาวเองก็กลัวไม่ได้ต่างกันเลย...พวกเราเป็นกัลยาณนิมิตรที่ดีต่อกัน...เป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นที่พึ่งพิง เป็นทุกๆอย่างให้แก่กัน...มันน่าเบื่อไหมคะเรื่อง..ของ..ฉัน.." เสียงของอัญชันถูกกลืนหายลงไปในลำคอ ดวงตากลมเบิกโพลงเพราะความตกใจ ริมฝีปากอวบอิ่มถูก ริมฝีปากบางครอบครอง อัญชันถูกจูบ!!! ทว่าจูบนั้นราวกับปลอบประโลมเรื่องราวในชีวิตที่ผ่านมาของเธอทั้งหมด!!! ดวงตากลมดุจกวางน้อยสั่นไหว น้ำตาที่เก็บกลั้นเอาไว้กลับไหลอาบสองแก้มราวกับทำนบแตก ไลอาร์จุมพิตทั่วใบหน้า ซับน้ำตาของเธอจนแห้ง เขาไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไรเธอสักนิด กลับกันเขา รู้สึกอยากปลอบประโลมเธอเสียมากกว่า เขารู้สึกขอบคุณพระเจ้าที่ไม่ใจร้ายจนทำให้หญิงสาวคนหนึ่งแตกสลายไปเหมือนคนอื่นๆ ถึงแม้เธอจะผ่านเรื่องราวมามากมายมากกว่าที่เขาเคยพบเจอ แต่เธอกลับเข้มแข็งและยังคงกตัญญูต่อบิดาของเธออย่างไม่ขาดตกบกพร่องสักนิดเดียว
 " ให้โอกาสผมได้ปลอบคุณได้ไหม " เขาร้องขอ พลางกอดเธอเอาไว้อย่างหวงแหน อัญชันไม่ได้ไร้เดียงสาถึงกับไม่รู้ถึงความต้องการจากเขาและก็ไม่ได้หวาดกลัวเขาดั่งเช่นเคยหวาดกลัวมาก่อน เธอกลับรู้สึกผ่อนคลาย รู้สึกวางใจ โอนอ่อนไปตามที่เขาปลอบประโลม หญิงสาวพยักหน้ากับอ้อมอกแกร่ง ไม่เคยมีใครขอเธอแบบนี้ ถึงแม้เธอจะเคยผ่านเรื่องราวมามากแต่ชายหนุ่มกลับทำให้เธอรู้สึกใจเต้นแรงราวกับเป็นสาวน้อยที่ไม่เคยต้องมือชายใดๆ ไลอาร์อุ้มหญิงสาวขึ้นแนบอก เขาไม่รั้งรอเวลาให้เสียเปล่า เท้ายาวๆรีบก้าวไปยังห้องนอนของเขาที่อยู่ไม่ไกลจากห้องของอัญชัน
 ชายหนุ่มค่อยๆวางร่างบางลงบนเตียงของเขา บรรจงจุมพิตเธออย่างแผ่วเบา มือหนาสะบัดเล็กน้อย สิ่งกีดขวางบนร่างกายของเธอและเขาก็กองไปอยู่กับพื้น ค่ำคืนที่เคยยาวนานสำหรับอัญชัน ในคืนนี้กลับผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับพายุทรายที่โหมกระหน่ำ
 พระอาทิตย์ขึ้นจรดขอบฟ้าจนเผยให้เห็นเปลวแดดที่ร้อนแรงดุจเปลวเพลิง ทั้งคฤหาสน์นั้นเงียบกริบแม้แต่เล่าข้ารับใช้ก็พยายามทำตัวให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อ ริสารายงานออกไปได้ว่าหญิงสาวไม่ได้อยู่ในห้องของตนเอง ทว่าอยู่ในห้องของนายเหนือหัวของตน นั่นบ่งบอกได้ว่า ตำแหน่งนายหญิงของพวกเขาได้ถูกระบุเด่นชัดแล้ว อิลลารีบเตรียมน้ำอุ่นที่เต็มไปด้วยว่านสมุนไพรต่างๆอย่างรู้งาน และรอคอยนายหญิงของตนให้ตื่นขึ้นมา
 ไลอาร์ ขยับกายเล็กน้อย ไล่ความเมื่อยขบ ร่างบางที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของเขายังคงหลับลึกอยู่เลย เขาควานหานาฬิกาที่เขาโยนไว้ข้างๆหมอน มันบอกเวลาเกือบเที่ยงวันแล้ว
 " อัญ...อัญ...ตื่นได้แล้วครับ" เขาเรียกเธอด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น ร่างบางขมวดคิ้วแล้วก็ยังซุกกายเข้ากับอ้อมอกของเขาราวกับโหยหาความอบอุ่นแทบเป็นแทบตาย
 " หากคุณไม่ตื่น...คุณจะไม่ได้ไปเที่ยวในเมืองนะครับ" เขากระซิบแต่มือหนากลับลูบไล้ร่างบางนั้นอย่างเสน่หา ได้ผลยิ่งกว่าใดๆ ดวงตากลมลืมตาตื่นทันทีที่ได้ยินคำว่า'ในเมือง'
 " ไปเที่ยวเหรอคะ?" อัญชันตื่นเต็มตา ตอนนี้เธอรู้สึกว่ามือหนาที่อบอุ่นนั้นกำลังซุกซนอยู่ภายใต้ผ้าห่มนวม
 " ใช่...แต่ดูเหมือน...ก่อนไปเที่ยวคุณต้องให้รางวัลผมก่อนนะ" เขาพูดพลางมุดลงใต้ผ้าห่ม
 " เอ๊ะ!!!!เดี๋ยวค่ะๆๆ...อร้าย!!! " เสียงร้องของอัญชันถูกกลืนหายไปอีกครั้ง เมื่อพ่อหมาป่าหนุ่มกำลังกลืนกินเธออีกครั้ง อย่างตะกละตะกลาม อัญชันไม่เคยรู้สึกถูกเติมเต็มเช่นนี้มาก่อนเธอจึงไม่ได้คัดค้านใดๆอีกทั้งยังจับมือกับเขาและพากันเดินไปสู่สรวงสวรรค์จนสุดทาง
 ตะวันคล้อยจนบ่าย ในที่สุดอัญชันก็จะได้ออกเดินทางเสียทีแม้ว่าจะอ่อนแรงไปบ้างแต่เธอก็อยากเข้าในเมืองใจจะขาดแล้ว ร่างบางตื่นเต้นราวกับเด็กๆ เธอวิ่งขึ้นรถก่อนชายหนุ่มเสียด้วยซ้ำไป
 " ใส่ผ้าคลุมดีๆสิ...อัญ...ผมไม่อยากให้ใครได้เห็นคุณเลย" ไลอาร์จัดผ้า*นิกอบให้เธอ
*(Niqab (นิกอบ) เป็นผ้าคลุมฮิญาบยาวที่มาพร้อมผ้าปิดบังใบหน้าและจะเห็นได้เฉพาะดวงตา ส่วนใหญ่สวมใส่ในประเทศอาหรับ และในหลายประเทศ ประเทศไทยเราก็มีคนเลือกคลุมผ้านิกอบอยู่ไม่น้อย)
 " พี่...เช็คเงินสดที่พี่ให้ฉันนี่พี่ช่วยส่งไปใส่บัญชีพ่อฉันได้ไหมท่านจะได้มีเงินไว้ใช้" อัญชันเรียกร้องพลางทำสีหน้าระรื่นดีใจ เธอออกจากบ้านมาก็ร่วมสี่เดือนแล้วตั้งแต่อบรม เธอไม่เคยได้ส่งเงินให้พ่อเลย อัญชันห่วงเหลือเกินว่าเขาจะไม่มีเงินใช้
 "เงินนี่ คุณเก็บไว้เถอะ...ส่วนเรื่องพ่อของคุณผมฝากเอฮาซานจัดการให้แล้วไม่ต้องห่วงหรอก" เขาตอบเธอ
 "เอฮาซาน!!! จริงด้วยแล้วพี่ดาวที่อยู่กับคุณเอฮาซานล่ะคะเป็นยังไงบ้าง...ในเมืองมีสัญญาณโทรศัพท์อยู่ใช่ไหมคะ" อัญชันถาม
 " พี่ของคุณอยู่สุขสบายดี ปราบเลขาของผมเสียอยู่หมัดเชียวล่ะถึงจะแง่งอนกันบ่อย...แต่ก็ดูรักกันดีนะ" เขาตอบ
 "เอ๊ะ??....รักกัน???ไปรักกันตอนไหน??" อัญชันงงงวย
 " ก็...คงจะเป็นตอนเดียวกันที่ผมรักคุณนั่นแหล่ะอัญ" เขาทำตาหวานเชื่อมใส่เธอ
 " หยอกแรงนะคะเนี่ยะ!!! อย่าไปเที่ยวพูดแบบนี้กับผู้หญิงที่ไหนง่ายๆนะคะพี่...คนเขาจะรังเกียจเอาว่าเป็นพวกหมาหยอกไก่" อัญชันดุ ทว่าเธอกลับรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งกาย โชคดีที่เธอคลุมผ้า นิกอบเอาไว้ไม่งั้นชายหนุ่มคงเห็นหน้าแดงๆของเธอแน่ๆ
 ในตัวเมืองฮาลันน่าร์ ไม่ได้มีตึกรามบ้านช่องใหญ่โตอย่างที่คิด บ้านช่องที่นี่มีอยู่ประปราย ทว่าผู้คนกลับแน่นขนัดไปหมด ในตลาดกลางเมือง มีข้าวของวางขายอยู่เกลื่อนกลาด อัญชันลากริสาไปๆมาๆราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งเคยเจอสิ่งแปลกใหม่ โดยมีเรนดอลวิ่งตามอยู่ไม่ห่าง ไลอาร์ที่ถูกสูบพลังงานไปจนหมดตั้งแต่เมื่อคืนรู้สึกยอมแพ้เลยขอไปนั่งรอที่ร้านกาแฟและอาสาจัดการธุระให้อัญชันนั่นคือโอนเงินให้พ่อของเธอ
 " จัดการโอนเงินไปยังบัญชีของมิสนภัทธาและบัญชีคุณพ่อของนายหญิงแล้วครับนายท่าน " เซนซิลรายงาน พลางยื่นเอกสารให้แก่เจ้านายของตนได้ตรวจสอบ
 " อัญชันอยู่ที่ไหนแล้วตอนนี้" เขาถามโดยไม่ได้สนใจเอกสารที่องครักษ์ของตนส่งให้สักนิดเดียว
 " อยู่ที่ถนนนาร์ครับ...กำลังซื้อขนมที่ร้านของหวานอยู่" เอเลนรายงาน
 "ฮัลโหล!!!พี่ฟ้า!!!" ระหว่างที่อัญชันรอขนมที่มีคิวยาวเหยียดเธอก็ใช้จังหวะนี้โทรหาคนที่เธอคิดถึงเป็นอันดับแรกนั่นคือ นภัทธา
 " ยัยอัญ!!!!นี่แกอยู่ไหน!!!ป้าอ้วนบอกฉันว่าแกถูกดึงตัวไปแล้วติดต่อไม่ได้เลยรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงขนาดไหน!!!" เสียงจากปลายสายตะโกนงัวเงียดังตามมาจากปลายสาย
 " น้องอยู่....เอ่อ...ริสา...ที่ไหนนะ!!เอ่อ...ฮาลันน่าร์ไกล้ๆจอร์แดนหน่ะพี่" เธอตอบ
 " ไปทำมะเขือเปาะแปะแกเรอะ!!!อีกฝากของโลกเนี้ยะ!!" ปลายสายโวยวาย
 " ฉันมาทำงาน...เงินดีกว่าบนเรืออีกนะพี่"
 "งานอะไรของแก"
 ".....งานนั้นแหล่ะ...เจ้านายใจดีมากให้น้องทีเป็นแสนๆเลยนี่เห็นเรนดอลบอกว่าเขาโอนให้พี่ด้วยนะเขาว่าให้เป็นทุนการศึกษาหลานๆ" อัญชันพูดอย่างเริงร่า
 " เออออ!!!!แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่ " นภัทธาถาม
 " น้องยังไม่รู้เลยพี่...ว่าจะเก็บเงินอีกสักหน่อย...ว่าแต่พ่อยังมาระรานพวกพี่อยู่หรือเปล่า" เธอถามน้ำเสียงเป็นกังวล
 " ไม่มาหรอก...เห็นก็มีญาติโกโหติกาเทียวเอาข้าวเอาเหล้าไปให้แกบ่อยอยู่แต่ก็ไม่ได้อาละวาดอะไรเหมือนแต่ก่อน" ปลายสายเล่าให้ฟ้ง
 "ดีแล้วแหล่ะพี่...น้องจะส่งให้แกเดือนละหมื่นหมดคือหมดถ้าวนครบเดือนน้องจะส่งไปอีกไม่งั้นหมดแน่ๆ" อัญชันบอก
 "ดีแล้ว...แกรักษาตัวดีๆนะพี่ง่วงๆนอนก่อนนะนี่ก็ดึกมากแล้ว" นภัทธาวางใจที่น้องสาวของเธอปลอดภัยดี
 " จ้า...ฝันดีจ๊ะพี่ฟ้า" อัญชันวางสาย ประจวบเหมาะกับที่ริสาหิ้วถุงขนมมาให้พอดี ทั้งสามคนจึงชักชวนกันไปยังจุดนัดหมาย ทว่าเมื่อพ้นมุมถนน เธอก็พบกับคนที่ไม่อยากจะพบเสียจนได้
 " แหม่ๆๆๆนึกว่าใคร...แม่คางคกขึ้นวอนี่เอง!!!" เสียงแหลมๆนั้นดังขึ้น อัญชันจำเสียงนี้ได้ดีขึ้นใจ
 " คุณซูซี่!!" เธอเรียก ร่างบางระหงสวมชุดหรูปกปิดทั้งตัง สวม นิกอบเหลือเพียงดวงตาคมเฉี่ยวให้เห็น
 "ใช่!!ฉันเอง...ทำชูคอต่อกระซิก...เป็นแค่โสเภณีเถื่อนๆ...เจียมกะลาหัวไว้บ้างก็ดีนะเวลาโดนเขี่ยทิ้งจะได้ไม่ต้องเสียใจ"
เธอเหยียดหยามหญิงสาว อัญชันรู้สึกเหมือนถูกเด็กนักเรียนตามกลั่นแกล้งจึงไม่ได้สนใจ และเดินผ่านไป
 ทว่ามือเรียวบางของซูซี่นั้นไวกว่ามากเธอคว้าผ้านิกอบของอัญขันไว้แล้วกระชากอย่างแรง ทำให้ผ้านั้นหลุดติดมือบางไป เผยให้เห็นเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนยาวสลวยกับใบหน้างามหยดราวกับเดือนเพ็ญ ทำเอาสายตาของทุกคนที่อยู่ ระแวกนั้น ต่างจับจ้องหญิงสาวต่างชาติที่งดงามนั้นไม่วางตา
 " คุณอัญ!!!" ริสากับเรนดอลก็ว่องไวกว่า นางดึงผ้าจากมือบางกลับมาคลุมผมให้หญิงสาว ส่วนเรนดอลนั้นรีบเข้าไปขวางเหล่าชายฉกรรจ์ที่ตัวใหญ่หยั่งกับยักษ์ปักหลั่นที่กำลังจะพุ่งกายเข้ามาหาริสานั้นไม่ให้เข้ามาทำร้ายอะไรหญิงสาวทั้งสองคน
 " แล้วคนที่ดีแต่หมาหมู่แบบคุณมันดีกว่าโสเภณีตรงไหนกันคะ...แม้แต่เกียตริ์ยังไม่มีเสียด้วยซ้ำ" อัญชันตอกกลับจนอีกฝ่ายหน้าหงายเงิบ พลางรีบจูงมือริสาไปยังร้านกาแฟที่ไลอาร์กำลังรออยู่ ปล่อยให้แม่นางแบบซูซี่ยืนอ้าปากค้างที่โดนหญิงสาวเอาคืนอย่างเจ็บแสบ


แสงสุริยันต์สาดส่องร้อนแรงดุจเพลิงโลกัณต์ เเผดเผาทุกสิ่งอย่างด้วยอำนาจเหนือคณา ท้องมหาสมุทธสุดจะหยั่งถึงก็ไม่เท่าผืนทรายกว้างสุดลูกหูลูกตา ซูซี่เหมือนมองเห็นภาพเก่าๆที่เวียนวนไปมา เธอเริ่มหายใจไม่ออกและเจ็บปวดไปกับแรงบีบบนลำคอ นี่เธอจะตายอย่างนั้นเหรอ?? มือบางที่กุมมือหนาอย่างสิ้นหวังเริ่มอ่อนแรง
 " เฮืัอกกก!!!"
 ในที่สุดมือหนานั้นก็ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ หญิงสาวพยายามสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด รอยแดงปรากฏบนลำคอระหง บ่งบอกว่าเมื่อครู่นั้นชายตรงหน้าเธอได้หวังให้เธอต้องตายคามือ!!!
 "แค่ก....แค่ก....แค่ก "
หญิงสาวล้มกายลงนอนตัวงอ ท่าทางของเธอที่ทรมานไม่ได้ทำให้ร่างสูงกำยำนั้นฉายเเววความเมตตาออกมาสักนิดเดียว
 " คุณ...พูด..เรื่องอะไรคะ??" ซูซี่ยังคงเฉไฉถามทั้งๆที่ตอนนี้เธอหวาดกลัวจนตัวสั่นไปหมด แต่ทำไมเธอต้องยอมรับอะไรง่ายๆด้วย ไม่ได้มีพยานหรือหลักฐานใดๆที่จะสาวมาถึงตัวเธอแน่ๆ
 " คุณอัญอยู่ที่ไหน!!" ไลอาร์แผดเสียงลั่นดวงตาสีอำพันแข็งกร้าว ใบหน้าเย็นชาของเขานั้นดูราวกับยมทูตที่พร้อมจะคร่าชีวิตเธอได้ทุกเมื่อ
 " ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่ายัยคนนั้นอยู่ที่ไหน!!" หญิงสาวทำใจดีสู้เสือ เธอสบตาสีอำพันนั้นอย่างไม่หวาดกลัวแต่กลับเต็มไปด้วยความแค้นที่จุกอยู่ในอก
 " จี้นี่...มีอันเดียวในโลก...มันถูกออกแบบและสั่งทำขึ้นมาเพื่อคนๆเดียว " เขากัดฟันพูด ในใจของไลอาร์ตอนนี้นั้นอยากจะบีบคอหญิงสาวตรงหน้าเสียให้แหลกคามือ แต่เขายังไม่ได้เบาะแสของอัญชันเขาจึงจำเป็นต้องได้ข้อมูลจากเธอก่อน
 " แล้วยังไง??? มันจะใช่อันเดียวกันกับที่คุณกล่าวอ้างอย่างนั้นหรือคะไลอาร์ " ซูซี่ตอกกลับพลางขยับกายให้ลุกขึ้นเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม
 " ทำไมจะไม่ไช่หล่ะครับมิสซูซี่...เพราะสร้อยเส้นนั้น...มันมีจีพีเอสเฉพาะของมิสอัญชันอยู่" เอฮาซานที่ก้าวเข้ามา หลังจากที่ได้ยินเสียงเอะอะโครมคราม เขามองปราดเดียวก็รู้เเล้วว่าเจ้านายของเขาตอนนี้เป็นเหมือนกับภูเขาไฟที่พร้อมระเบิดไม่มีผิด
 " ฉันเห็นสร้อยเส้นนั้นมันวางขายอยู่ในตลาดเลยซื้อมาก็แค่นั้นเอง!!!มีหลักฐานไหมล่ะว่าฉันลักพาตัวยัยนั่น!!! " ซูซี่ลนลาน
 " เป็นเธอนั่นเองที่ลักพาตัวนางไปจริงๆ" ไลอาร์กล่าวยะเยือก น้ำเสียงที่เป็นเสมือนเสียงของเทวฑูตของสาวๆในตอนนี้ กลับเป็นเหมือนเสียงของมัจจุราชที่ปาดคอหญิงสาวเรียบร้อย
 ซูซี่กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงลำคออย่างอยากลำบาก ใบหน้างามที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องเคราดูสวยงาม ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด
 " ฉันไม่ได้ทำนะ!!! อน่ามาใส่ร้ายฉัน!!! ยัยนั่นอาจจะร้อนเงินเลยเอามาขายก็ได้!!" เธอยังแก้ตัวน้ำขุ่นๆ
 " นายหญิงไม่เคยถอดสร้อยเส้นนั้นออกจากคอ...และนายหญิงก็ไม่ได้ขาดแคลนกำลังทรัพย์จนกระทั่งต้องขายของแบบนี้กิน!!!" เซลซิลที่ฟังอยู่นานได้โอกาสเข้ามาแทรก เขานั้นรู้สึกเคารพนายหญิงของเขามากเพราะเธอนั้นพิเศษกว่าหญิงใดในฮาลัน เขาอดรนทนไม่ไหวที่จะมีคนมาดูถูกนาง
 " คุณอัญอยู่ที่ไหน...ซูซี่ !!! ฉันจะให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย!!! " ไลอาร์ย่างสามขุมเข้าหาร่างบางราวกับเสือที่กำลังจะเขมือบเหยื่อตัวน้อยๆ ดวงตาฉายแววพิโรธที่คุกคามหญิงสาวอยู่
 " ฮึ!!!!ฮ่าๆๆๆ...รักกันมากเสียจริงๆนะไลอาร์...นายหญิงอย่างนั้นเหรอ?? อย่างไรก็ตามคุณก็ไม่อาจต้านราชโองการขององค์สุลต่านได้หรอก!!! อย่างนังคางคกขึ้นวอนั่นก็คงต้องตรอมใจตายในฮาเร็ม!!" ซูซี่ข่มขู่กลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ
 " ผมไม่ใช่ชนชั้นสูง...และก็ไม่ใช่ราชวงค์...ตามกฏของฮาลันแล้วราชวงค์ ไม่มีสิทธิ์!!! และอีกอย่างนะซูซี่...ผู้หญิงที่เป็นของเหลือเดนจากพี่ชาย...ต่อให้ดิ้นตายตรงหน้า...ผมก็ไม่สนใจ!!! " ไลอาร์ถลึงตาใส่หญิงสาวพลางสะบัดกายเดินออกจากห้องไปปล่อยให้เธอกรีดร้องโหยหวนอยู่จ้างหลัง
 " ทรมานนางให้บอกที่อยู่คุณอัญ..แล้วรีบแจ้งฉันทันที...เซลซิล!!บอกเอเลนให้เตรียมรับมือกับองคมนตรีดิริ " ไลอาร์ออกคำสั่งให้แก่เอฮาซาน แม้แต่วินาทีเดียวที่เขาจะอยู่มองหญิงสาวเขาก็ยังไม่อยากอยู่
 " ฮ่าๆๆๆๆ....ต่อให้ทรมานข้าให้ตายแกก็ไม่อาจตามมันเจอหรอก!!! ปา่นนี้คงถูกขายอยู่ที่จอร์แดนเรียบร้อยแล้วมั้ง!!! ฮ่าๆๆๆๆ" ซูซี่เริ่มสติหลุด เธอยอมบอกว่าอัญชันถูกขายให้กับพ่อค้าทาส ดีกว่าโดนทรมาน เพราะเธอรู้ดีว่าการทรมานของชายหนุ่มนั้น ขึ้นชื่อได้ว่าโหดร้ายเกินกว่าจะอธิบายได้ ร่างสูงกำยำหยุดนิ่งทุกอย่างในห้องเหมือนถูกหยุดเวลาเอาไว้ มีเพียงเสียงหายใจของคนทั้งสี่คนเท่านั้น
 " เซลซิล!!! ทรมานนาง!!! เจ้าอย่างคิดนะซูซี่ว่าข้าจะอภัยให้กับความผิดมนุษย์นั่น!!! หากอัญชันเกิดเหตุร้ายแรงใดๆ...ชีวิตเจ้าและครอบครัว...ไม่มีทางที่จะอยู่อย่างสงบสุขแน่!!!" ไลอาร์คำรามด้วยความโกรธ เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองร่างบางที่สั่นเทาในเงื้อมมือของเซลซิล รางสูงก้าวเท้ายาวๆออกจากโรงแรมด้วยความรวดเร็วปล่อยให้เซลซิลพาซูซี่ไปยังราชวัง แต่ไลอาร์คิดตื้นเกินไป เขาลืมไปสนิทว่าซูซี่เองก็มีองรักษ์ฝีมือดีอย่างมาสรุสอยู่
 เซลซิล บีบร่างบางๆนั้นบังคับให้นางเดินตามเพื่อไปยังพระราชวัง เสียงกรีดร้องหรือแม้แต่อาการขัดขืนของหญิงสาวไม่ได้ทำให้เขารู้สึกใจอ่อนแต่อย่างใด ทว่าร่างสูงราวยักษ์ปักหลั่นที่พุ่งกายมาที่เขานั้นกระทำได้เงียบเฉียบมากจนเขาไม่ทันตั้งตัว ชายหนุ่มกระเด็นออกจากร่างบางล้มทั้งยืน คมกริชที่แหวกอากาศมาหมายเอาชีวิตของเขาพุ่งตรงมาที่กลางหัวใจ แต่มือของเซลซิลไวกว่า เขาคว้ามันไว้แล้วปัดออกได้ทัน เขารู้สึกเจ็บแปลบบนต้นแขน เลือดอุ่นๆเริ่มไหลอาบลำแขนล่ำนั้น
 " มารุส!!!!ฆ่ามันสะ....ฆ่ามัน!!!" เสียงแหวๆของซูซี่ตะโกนสั่ง เธอรีบหลีกเร้นกายหายไปจากทางเดินปล่อยให้องครักษ์ร่างยักษ์เผชิญหน้ากับเซลซิล ทั้งคู่จ้องมองกันด้วยแววตาแข็งกร้าว ก่อนจะพุ่งเข้าประทะกันโดยใช้กริซที่ติดตัวอยู่เป็นอาวุธ เซลซิลที่ชั้นเชิงเหนือกว่าได้ตวัดปลายกริซสร้างบาดแผลให้อีกฝ่าย หลายต่อหลายที่ ทว่าขนาดตัวที่เสียเปรียบเขาก็ถูกทั้งเท้าเข่าศอกจนรู้สึกระบมไปทั้งตัว ชายหนุ่มจับวัตถุสีดำสนิทที่เหน็บอยู่ข้างๆเอวหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่อาจคว้ามันออกมาลั่นไกออกไปได้เพราะหากโรงแรมนี้มีตำหนิขึ้นมา คนที่จะต้องรับเรื่องราวต่างๆคือเจ้านายของตน เซลซิลยอมโดนร่างยักษ์กระทืบจนซ้ำไปทั้งร่างเพื่อล่อให้มารุสออกไปสู้กันต่อที่นอกโรงแรม ในสวนวงกตที่ขึ้นชื่อ เต็มไปด้วยพืชไม้พื้นเมืองที่ถูกดูแลอย่าดี เขารู้ดีว่ามารุสต้องทำตามคำสั่งผู้เป็นนายแน่นอน เขาพยายามก้าวเท้าที่หนักของเขานั้นวิ่งเข้าไปยังสวนวงกต พลางหลบหลีกการโจมตีของอีกฝ่าย กระทั่งขาทั้งสองเริ่มหมดเเรง
 ปลายกริซคมกริบสะท้อนแสงแดดหยดเลือดจากปลายกริซหยดลงบนพื้นดิน ร่างสูงราวยักษ์ปีกหลั่นก้าวเท้าเข้ามาหาเซลซิลอย่างหย่ามใจ แต่เซลซิลกลับแสยะยิ้มกว้าง เขาคว้าวัตถุสีดำที่เหน็บเอวเอาไว้แล้วยิงออกไปเพียงสองนัด ร่างสูงนั้นก็ล้มลง โดยไร้วิญญาณทันที หนึ่งนัดเจาะเข้ากลางอก อีกหนึ่งนัดตัดขั้วหัวใจ ต่อให้มารุสต่อสู้ระยะประชิดเก่งขนาดไหน ก็คงไม่สามารถสู้นักแม่นปืนอย่างเซลซิลได้แน่นอน ชายหนุ่มล้มกายลงนอนแนบพื้นอย่างเหนื่อยอ่อน พลางหยิบสมาร์ทโฟนที่จอแตกเพราะการต่อสู้ออกมา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยที่เห็นมันแตกแต่โชคดีที่มันยังโทรออกได้อยู่ เขารีบโทรให้คนมาเก็บกวาดกับสิ่งที่เขาก่อเอาไว้ พลางผยุงกายที่เจ็บปวดแทบสลายขึ้นเพื่อไปหาเจ้านายของตน
 นภัทธารู้สึกสดชื่นขึ้นมากเมื่อร่างกายได้พักผ่อนเสียเต็มที่ หญิงสาว ได้กินอิ่มนอนหลับ จนรู้สึกพลังกายล้นเหลือ เธอกับเพียงจันทร์ที่ไม่ได้รับรู้ถึงเหตุการ์ณต่างๆของอัญชัน ต่างพากันออกไปเที่ยวโดยมีองครักษ์ของเพียงจันทร์ ตามไปอารักขาด้วย ทั้งสองคนสวมชุดพื้นเมืองโดยเลือกสวมนิกอบสีดำสนิดเพื่อปกป้องผิวจากแสงแดดของเมืองกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุนี้ เมืองซิบิลินนั้นมั่งคั่งมากกว่าฮาลันน่าร์และเมืองหลวงฮาลันมากเพราะผู้คนในต่างแดนต่างมายังเมืองซิบิลินนี้เพื่อทำการค้าขาย เรียกได้ว่าเป็นจุดศูนย์กลางการค้าของแคว้นก็ว่าได้ ที่นี่มีห้างสรรพสินค้าและร้านค้าแบรนด์ต่างๆเยอะแยะมากมาย สองสาว เดินชอปปิ้งกันจนเกือบเย็น จึงลงความเห็นว่าควรไปพักผ่อนที่ร้านกาแฟในย่านตลาดแห่งหนึ่ง
 " ได้ของมาเสียเยอะแยะเลย...ดูสิ...เครื่องเงิน...เครื่องทอง...ของที่นี่ไม่แพงดีเนาะ" นภัทธาหยิบชุดเครื่องประดับทองและเงินที่เลือกซื้อขึ้นมาเฉยชม
 " ที่นี่มีเหมืองพวกนี้เยอะมากไม่แปลกที่มันจะขายถูกหรอก" เพียงจันทร์พูด
 สองสาวดื่มชาทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย จวบจนตะวันจะตกดิน จึงได้พากันออกจากร้านกาแฟมุ่งตรงไปยังโรงแรม ทว่าตลาดที่ซิบิลินก็ยังคงมีคนเยอะแยะไปหมด นภัทธาเดินหลบหลีกผู้คนโดยใช้ร่างอวบๆของตนปกป้องร่างบางที่เดินตามหลังไว้ ทว่าเธอก็ยังเดินชนเข้ากับชายชราที่หน้าตาเหมือนปลาจวดใส่หมวกอยู่คนหนึ่ง นภัทธาเซถลาไปหลายก้าวก่อนจะหันไปทำตาขวางใส่ชายชราที่เดินชนเธอไป หนึ่งคนหน้ายู่เหมือปลาจวดอีกหนึ่งคนร่างสูงเหมือนยักษ์ปักหลั่นหน้าตาเหมือนคางคกที่พึ่งกินอิ่ม ลางสังหรณ์ของหญิงสาวทำให้เธอจดจำคู่ชายทั้งสองได้ขึ้นใจ เธอมองสองคนนั้นเดินหลีกฝูงชนหายไปยังตรอกมืดๆในมือถือถุงอาหารถุงใหญ่ไปด้วย
 " คนอะไรไร้มารยาทไม่พอหน้าตาก็เหมือนพระเจ้าไม่รักเลย" นภัทธาพูดพลางปัดชุดที่เปื้้อนนั้นไปๆมาๆ
 " จริงพี่....เดินเหมือนที่นี่เป็นถนนของตัวเอง..เราไปกันเถอะ" เพียงจันทร์เห็นด้วยพลางชักชวนให้นภัทธากลับโรงแรม


" กรี๊ดดดดด!!!! ช่วยด้วย!!!" อัญชันยังคงกรีดร้องและวิ่งไปข้างหน้าไม่หยุด ความหวาดกลัวที่เกาะกินในหัวใจของเธอทำให้สติที่เคยคงอยู่นั้นมืดบอดไปชั่วขณะ ร่างบางวิ่งสุดแรงจนรู้สึกเหนื่อยอ่อน ทว่าก่อนที่เธอจะหมดแรงจนขาดใจตายอ้อมแขนแกร่งก็สามารถคว้าร่างบางนั้นเอาไว้ก่อนที่หญิงสาวนั้นจะร่วงหล่นไปยังหลุมทรายดูด รองเท้าของอัญชันปลิวหลุดไปเพราะแรงกระชากจากอ้อมแขนแกร่ง มันร่วงลงตรงข้างหน้าของอัญชันไปไม่กี่เมตร เพียงครู่เดียวมันก็ถูกกลืนลงลงไปในผืนทรายที่ต้องแสงจันทร์ระเรือง
 " ผมเอง...ผมเอง...ไลอาร์...ใจเย็นๆอัญ...ข้างหน้ามันคือหลุมทรายดูด...." เสียงทุ้มล้ำลึกกระซิบข้างๆหู อ้อมแขนแกร่งของชายหนุ่มนั้นกอดกายบางเอาไว้แน่นอกราวกับกลัวเกรงว่าร่างบางร่างนั้นจะหลุดมือไปอีก
 อัญชันจำเสียงนั้นได้ขึ้นใจมันเป็นเสียงที่เธอพยายามจะลืมมันมาตลอดเวลาทว่าเสียงนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกโล่งใจอย่างแปลกประหลาด
 " ไลอาร์...นั่นคุณเหรอ" อัญชันถามทั้งน้ำตาเธอพยายามเพ่งมองใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทด้วยแสงจันทร์ในยามกลางคืน
 " ใช่...ผมเองครับ...คุณปลอดภัยแล้ว..คุณปลอดภัยอัญชัน" เขาเปิดผ้าคลุมออกเผยให้เห็นใบหน้าคมคร้ามที่งดงามราวภาพวาด ดวงตาสีอำพันจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขารู้ใจตนเองแล้ว เขารักเธอ เขารักเธอ เขารักเธอจนแทบจะฉีกอกตัวเอง และเขาก็เจ็บปวดเหลือเกินที่เห็นเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้
 " คุณมาช่วยฉันแล้ว!!!...ในที่สุดคุณก็มาช่วยฉัน!!!...พี่ฟ้ากับพี่ดาวเขารู้ว่าเป็นฉันจริงๆด้วย!!!" อัญชันดีใจอย่างสุดแสนเธอโผเข้ากอดชายหนุ่มด้วยหัวใจที่เต็มตื้น
 " ใช่...พี่ของคุณต่อยเอฮาซานคนนั้นจนเซเลยล่ะ...ดีที่ผมไม่ได้อยู่ไกล้ๆพี่ของคุณ " เขาพูดติดตลกพลางปลอบหญิงสาวทว่าร่างบางนั้นกลับเงียบไปไร้การตอบโต้ใดๆ
 " มีอีกคนที่คุณต้องช่วยไลอาร์...เธอหนีไปทางหุบเขานั่น เธอเป็นลูกครึ่งไทยกับฮาลัน ชื่อราญา เธอหนีมากับฉัน" อัญชันกระซิบบอกชายหนุ่มเสียงแผ่วเบา เธอรู้สึกเหนื่อยเกินไปและอ่อนล้าจนสติสัมปะชันญะค่อยๆเลือนหายไป
 " อัญ...อัญ...อัญชัน!!!" ไลอาร์ ตะโกนเรียกหญิงสาวในอ้อมแขน ร่างบางที่เคยขืนแรงของเขาอ่อนลง ไลอาร์รู้สึกถึงของเหลวที่เปรอะมือของเขากลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ มือของเขาเต็มไปด้วยเลือด!!!!
 หัวใจของชายหนุ่นหล่นวูบลงมาที่ตาตุ่มอีกครั้งเขารีบอุ่มร่างบางนั้นขึ้นแนบอกและรีบพาเธอไปสมทบกับทหารอีกส่วนที่ควบคุมกระโจมที่พักอยู่
 " วี้ดดดดดดด!!!" เขาเป่าปากเรียกม้าหนุ่มคู่กาย มันวิ่งฝ่าความมืดมาหาเขาทันทีโดยไม่ต้องรอนาน
 ไลอาร์รีบนำร่างที่ไร้สติของอัญชันขึ้นพาดหลังม้าก่อนที่เขาจะกระโดดขึ้นควบมันและรีบกลับไปที่กระโจม
 " คุณยังงอนอยู่อีกเหรอคุณดาว" เอฮาซานยืนกอดอก อิงประตูห้องอยู่ เขามองหญิงสาวที่ทำหน้าทมึนตึงอยู่ตรงหน้า ตอนนี้เพียงจันทร์กับนภัทธาได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่พระราชวังตามที่เชคซีร์อาร์เชื้อเชิญมา ทว่าตั้งแต่เกิดเรื่องหญิงสาวก็เอาแต่นั่งเล่นสมาร์ทโฟนแล้วก็ไม่คุยกับเขาอีกเลย
 " ฉันมีสิทธิ์งอนคุณด้วยเหรอคะ...ฉันก็แค่ลูกจ้างของคุณ" ในที่สุดเธอก็อ้าปากพูดแต่ทว่าคำพูดของเธอกลับประชดประชันเขาเสียเจ็บแสบ
 " คุณงอน..."
 " ไม่ได้งอนค่ะแค่ไม่อยากคุยด้วย"
 " คุณดาวววววไม่งอนสิคุณ...ผมมีเหตุผลที่บอกคุณเรื่องมิสอัญชันไม่ได้นะ" เอฮาซานแทบจะคุกเข่าอ้อนวอนง้อหญิงสาว โชคดีที่ไม่มีใครเห็น เลขาน้ำแข็งขั่วโลกแบบเขากำลังละลายต่อหน้าหญิงสาวชาวไทยคนนี้ คงแทบจะรีบถ่ายภาพนี้ไว้เป็นที่ระลึกแน่ๆโดยเฉพาะเจ้านายสุดที่รักของเขา
 " คุณดาว...ฟังผมนะ...ที่พวกเรายังไม่บอกคุณเพราะเราไม่แน่ใจว่ามิสอัญชันนั้นหนีไปเองหรือโดนลักพาตัวไป เรากำลังสืบกันอย่างนักเพื่อตามหาเธอ...ที่เราคิดว่าเธอหนีเพราะว่าเธอเคยหนีไปหลายครั้งก็เท่านั้นและทุกครั้งเธอก็กลับมาเอง"
เขาพยายามอธิบาย
 " นั่นเขาไม่ได้เรียกว่าหนี...เรียกว่าไปเที่ยวมากกว่าไหม??" เพียงจันทร์ย้อนถาม
 " ผมรู้...แต่...คุณดาว...ผมคิดว่ากำลังจะบอกคุณตอนคุณกลับจากพาพี่ของคุณไปชอปปิ้งกันอยู่แล้ว"
 " อย่างนั้นเหรอคะ" น้ำเสียงนั้นฟังดูเย็นชาและห่างเหิน ทำเอาชายหนุ่มใจหาย เขาเสพติดเธอไปเสียทุกส่วนจริงๆเพียงแค่เธอทำทีห่างเหินก็ทำให้เขาถึงกับแทบจะกราบกรานอ้อนวอนให้เธอใจอ่อน
 " ไม่เอาน่า...บูบู้!!!ไม่งอนสิคะเดี๋ยวบี๋จะพาไปปารีสอีกดีไหมคะบูบู้!!!" เสียงทุ้มนั้นเล็กแหลมลง เขาทำตัวออดอ้อนหญิงสาวจนเธอถอนหายใจเพราะเริ่มใจอ่อนลงบ้าง
 " บี๋พูดจริงป๊ะ!!!??"
 ได้ผล!!!เธอยอมกลับมาพูดคุยแบบที่เขาและเธอพูดทุกครั้งที่อยู่ตามลำพัง แม้จะให้เขาพาเธอบินลัดฟ้าไปถึงขั้วโลกเขาก็ยินดีที่พาจะเธอไป
 " บี๋สัญญาแล้วนะ!!"
 " อื้อ!!"
 " โอเค....ดีล... "
 เขาถอนหายใจโล่งอกที่ง้อหญิงสาวสำเร็จแต่กว่าจะสำเร็จก็ปาไปเกือบครึ่งค้อนวันเข้าไปแล้ว 'โชคดีที่ไม่มีใครเห....' สายตาคมหันไปเห็นร่างอวบๆยืนกรุ้มกริ่มทำหน้าอรุ่มเจ๊าะอยู่ตรงเงาของผ้าม่านระเบียง
 " เหี๊.....ยะ....!!!" เขาอุทานเสียงดังด้วยความตกใจ เหงื่อเม็ดโตไหลพรากไปทั้วหน้าหล่อๆ
 " คนหน้าตาดีทำอะไรก็ดูดีค่ะคุณเอฮาซานนนน" นภัทธาที่ยืนยิ้มให้ชายหนุ่มนั้นรอยยิ้มของเธอช่างดูน่าเกรงขามเสียเหลือเกิน
 " คุ...คุณฟ้า!!! คุณมาที่นี่เมื่อไหร่ครับ??" เขาละล่ำละลักถาม
 " .... นี่ห้องพักฉันค่ะ... " เธอตอบ คำตอบของเธอทำเอาใบหน้าคมของเขาแดงไปถึงใบหู เขาไม่พูดอะไรได้แต่ค่อยๆเดินถอยหลังออกจากห้องไปด้วยความเขินอาย
 ท้องฟ้ายามค่ำคืนของซิบิลินนั้นไม่ได้สวยงามเท่าฮาลันน่าร์อีกทั้งกลางคืนของที่นี่ก็หนาวกว่าฮาลันน่าร์มาก ร่างบางหลับอยู่บนเตียงในกระโจมโชคดีที่คมกระสุนแค่บาดผิวเธอไปเท่านั้นและเสียเลือดไปไม่มากเท่าไหร่ ที่เธอสลบไปก็เป็นเพราะเธอเหนื่อยเกินไปเท่านั้นเอง
 " ตอนคุณหลับคุณจะฝันถึงผมไหมนะอัญชัน" ไลอาร์พร่ำพรรณากับร่างบางที่หลับสนิทบนเตียงใหญ่เขาเอนกายลงจุมพิตบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา
 อัญชันลืมตาตื่นขึ้นมามองเห็นผนังกระโจมที่ตกแต่งอย่างหรูหรา รอบๆกระโจมเต็มไปด้วยกลิ่นอโรม่าที่คุ้นเคย แขนของเธอถูกปฐมพยาบาลเอาไว้เรียบร้อย หญิงสาวหวนนึกถึง
 ช่วงเวลาเป็นตายของตนที่ผ่านพ้นไปในระยะเวลาหนึ่งราวกับว่ามันเป็นช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้นที่เธอต้องประสพเคาระห์กรรม ร่างกำยำขยับกายช้าๆอยู่ข้างๆ อัญชันหันไปมองปรากฏว่าคือไลอาร์ที่กำลังหลับไหล
 " หากคุณจ้องผมขนาดนั้นผมคงหลับต่อไม่ไหวเเล้วแหล่ะ " เขาพูดทั้งๆที่ยังหลับตา
 " อรุณสวัสดิ์ค่ะไลอาห์" เสียงหวานกระซิบทักทายเขา
 ชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้าง สองคนหยอกเหย้ากันจนบรรยากาศในกระโจมอบอวนไปด้วยความสุขจนแทบทะลัก
 " ขอบคุณนะคุณอัญ!!" เขากระซิบเสียงแหบพร่า พลางบรรจงจุมพิตหญิงสาวไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความหวงแหน บางสิ่งบางอย่างที่ตั้งอยู่ในใจของอัญชันพังทลายลง เธอรู้สึกเหมือนเธออยู่ในเซฟโซนที่ปลอดภัยจริงๆ
 "ขอบคุณเหมือนกันค่ะไลอาร์...ขอบคุณที่มาช่วยฉัน " อัญชันพูดออกมาจากใจที่อัดอั้นเธอซุกกายลงบนแผ่นอกกว้างราวกับกวางน้อยที่โหยหาความอบอุ่น ดวงตะวันสาดแสงอันร้อนแรงโผล่พ้นขอบฟ้าผืนทรายอันกว้างไกลไร้เงามืดจากค่ำคืน สองหนุ่มสาวตระกองกอดกันอย่างรักไคร่ปรนเปรอสิ่งที่ขาดหายราวกับกระหายน้ำมาแรมปี จวบจนกระทั่งดวงตะวันขึ้นเกือบตรงหัวพวกเขาจึงมีแรงลุกขึ้นมาเตรียมพร้อมเดินทางกลับไปยังคฤหาสน์ตะวันดารา
 ผ่านผืนทรายเคลื่อนไปคืนวันจากอัศดรสู่เครื่องยนต์ขนาดใหญ่บินข้ามผ่านผืนทรายกว้างผ่านทุ่งหญ้าบึงน้ำ ไปสู่ ราชวังอันใหญ่โต เฮลิคอปเตอร์ลำใหญ่ค่อยๆเลื่อนลงจอดลงบนลาน เอฮาซานวิ่งฝ่าสายลมจากใบพัดเพื่อไปรับเจ้านายทั้งสองอย่างรีบร้อนไม่นานนักอัญชันก็กลับมาถึงราชวังที่มีคนที่เธอคิดถึงจนสุดหัวใจ
 " พี่ฟ้า!!!!พี่ดาว!!!! " อัญชันร้องเรียกร่างสองร่างที่วิ่งจูงมือกันมาหาเธอ ทั้งสามสาวสวมกอดกันแน่น
 " ฮืออออพี่ฟ้าา!!!พี่ดาว!!!!น้องโคตรกลัวเลยย!!!" อัญชันร่ำไห้ราวกับเด็กน้อยที่อ้อนพี่ๆ
 " รู้สิพี่รู้!!อย่าร้องสิ!!!" เพียงจันทร์ปลอบ ทว่าตนเองกลับทำหน้าเบะเหมือนจะร้องตาม
 "เลิกร้องๆ...พวกพี่จะร้องตาม...ฮึก...เงียบสิ๊!!!" นภัทธา ห้ามปรามแต่ตัวเองกลับน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มไปเสียแล้ว
 " อะไร???พี่ห้ามใครร้องกันห้ามตัวเองก่อนไหม??" เพียงจันทร์พูดขึ้นทั้งสามมองหน้ากันแล้วพากันหัวเราะทั้งน้ำตา


ซูซี่เดินวนไปมาในคฤหาสน์สุดหรูของตนอย่างร้อนใจไม่แพ้เปลวแดดที่ร้อนแรงจากด้านนอก เธอไม่สามารถหนีออกนอกแคว้นหรือไปไหนได่เนื่องด้วยคนของไลอาร์ตามล่าเธออยู่ แต่ก็ใช่ว่าที่คฤหาสน์ของเธอจะปลอดภัยอย่างที่หวัง มารุสผู้ที่เป็นดั่งแขนขาของเธอก็ถูกฆ่าไปเสียแล้ว
 " ซู...ลูกไม่น่าคิดอะไรโง่ๆแบบนั้น!!" เสียงนางกันตามารดาของซูซี่ขัดขึ้นด้วยความลำคาญลูกสาวที่ไม่รักดีของตน
 " แม่!!! นี่ลูกกำลังเครียดอยู่นะ!!!" ซูซี่ตวาดมารดากลับ เธอรีบกลับมาที่ฮาลันด้วยความกลัวทว่ากลับถูกมารดาและบิดาตำหนิเสียยกใหญ่ ตอนนี้บิดาของเธอก็รีบน้ำความไปทูลองค์สุลต่านเพื่อแก้ใขปัญหานั่นก็ยิ่งสร้างความกังวลให้แก่ซูซี่มากกว่าเดิม ในเมื่อตอนนี้เธอรู้ดีที่สุดว่าอำนาจขององค์สุลต่านไม่สามารถทำอะไรไลอาร์ได้เลย
 เสียงรถคันงามแล่นจอดตรงหน้าคฤหาสน์ ทำเอาซูซี่ใจหายวาบ ทว่าเมื่อเห็นชายชราก้าวลงจากรถเธอก็ถอนใจและรีบวิ่งไปหาบิดาของตน
 " พ่อ...ได้เรื่องยังไงบ้าง!!" เธอรีบถามอย่างร้อนรน เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของบิดาก็ทำให้เธอใบหน้าซีดเผือดลง
 " ฉันจะช่วยแกแค่ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย!!!รีบเตรียมข้าวของแล้วไปปารีสเดี๋ยวนี้เลย!!" เสียงตวาดราวกับท้องฟ้าก้องกัมปนาทเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อมของซูซี่ หญิงสาวเซถลาไปหลายก้าวก่อนจะถูกพยุงโดยหญิงรับใช้ ซูซี่รู้ดีว่านั่นหมายถึงว่าเธอจะไม่มีสิทธิ์ที่เธอจะมาเยือนแคว้นฮาลันได้อีกและแม้แต่งานแต่งของเธอกับไลอาร์ก็คงไม่มีสิทธิ์แม้แต่ฝัน
 " ฮึ...ฮึๆๆๆ...ฮ่าๆๆๆๆ...เนรเทศข้าออกนอกแคว้นอย่างนั้นรึ!!! ในเมื่อข้าไม่ได้ใครหน้าไหนก็ไม่ควรได้เช่นกัน!!!...แม่...พ่อ...เอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะข้าคือสิ่งที่ต้องทูลถวายองค์สุลต่าน ข้าฝากท่านด้วยก็แล้วกัน!!! " พูดจบร่างบางระหงก็สบัดกายไปเก็บข้าวของเพื่อเตรียมตัวหนีออกนอกแคว้น ทว่าไม่ทันที่เธอจะขึ้นไปถึงห้องเสียงเอะอะมะเทิ่งก็ดังขึ้นที่หน้าคฤหาสน์ เอเลนปรากฏกายขึ้นตรงธรณีประตูพร้อมกับตำรวจหลายสิบนาย พร้อมด้วยหมายจับข้อหาอีกยายเหยียด เสียงกรีดร้องโหยหวนของซูซี่ดังกกังวาลไปทั่วคฤหาสน์ ในที่สุดเธอก็ต้องจบชีวิตนางแบบระดับโลกที่เหลือในคุกใต้ดินของราชวงค์ เป็นบทลงโทษที่สาสมแก่เธอที่สุดแล้วที่อัญชันมอบให้เธอ
 ราชวังใหญ่โต กำลังวุ่นวายเพราะเรื่องที่บุตรสาวของเสนาบดีก่อเรื่องไว้ อีกทั้งข้อมูลบางอย่างในซองสีน้ำตาลนั้นยิ่งทำให้องค์สุลต่านและมหาราณีต้องรีบไปยังฮาลันน่าร์โดยด่วน
 " อ้ายลูกไม่รักดี!!! ต่อให้แกเอาสามัญชนหรือสาวต่างแดนมาเป็นคู่ชีวิตข้าก็ไม่อยากยุ่งด้วยสักนิด!!!แต่นี่ถึงกับเอาโสเภนีมาเป็นนายหญิงคงยอมไม่ได้...เสื่อมเสียชื่อ อัลโลฟาร์หมด!!!" องค์สุลต่านบ่นงึมงัมตลอดทาง ความคุกรุ่นในใจของเขาทำเอาแทบจะแผดเผาเส้นทางที่พระองค์เดินผ่านนั้นหลอมละลาย
 " ใจเย็นๆก่อนเถิดฝ่าบาท ข้าได้ตระเตรียมคู่หมายคนใหม่ให้แก่ไลอาร์แล้ว...คนนี้ไม่โง่เง่าเหมือนซูซี่แน่นอน" มหาราณีพูดปลอบเธอดูเหนื่อยที่ต้องวิ่งเต้นหาคู่หมายที่เหมาะสมแก่บุตรของนางสนมของสุลต่านทว่าหากต้องเสริมอำนาจที่นอกเหนือกฏของฮาลันน่าร์ให้แก่ตนเองแล้วเธอจำเป็นต้องยอมเหนื่อย
 งานเลี้ยงเล็กๆในคฤหาสน์ตะวันดาราจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายผู้ร่วมงานมีเพียงไม่กี่คนที่ไลอาร์เชิญชวนมารวมถึงองค์สุลต่านและมหาราณีที่มาถึงก่อนงานเลี้ยงเริ่มได้ไม่นาน สามสาวนั่งรับประทานอาหารกันเงียบๆผิดปรกติที่พวกเธอจะเฮฮาตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ก่อนที่งานเลี้ยงไกล้จะถึงตอนจบ ทุกคนก็เริ่มอิ่มและแยกย้ายกันพักผ่อน อัญชันแยกตัวจากคนอื่น หญิงสาวเดินไปยังสวนหย่อมเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด
 " ที่นี่มักสวยและงดงามเสมอจนน่าอิจฉา " เสียงหวานๆเสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นองค์มหาราณีที่เดินตามอัญชันมา หญิงสาวทำความเคารพผู้สูงศักดิ์
 " เรามักจะมองฟากฟ้าจากตะวันดาราแล้วนึกถึงการมีตัวตนของเรา" พระองค์ยังตรัสต่อไปพระองค์เดียว
 " โสเภณีอย่างเจ้าเหตุใดจึงกล้าที่จะมาเทียบเทียมฟ้า...มิสอัญชัน" น้ำเสียงที่พูดนั้นเย็นเหยียบ ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของอัญชัน หญิงสาวรู้สึกชาไปทั้งหน้าที่ถูกกล่าวหาด้วยแบบนั้น
 " เงาของทรายไม่อาจเทียบดาวได้เจ้าอย่าพยายามเลย...รีบกลับบ้านเกิดเมืองนอนของเธอเสียเถอะก่อนที่จะเกิดเรื่องที่แย่กว่าที่เจ้าได้เจอคราวนี้" ร่างบางระหงที่งดงามสูงส่งหันมาสบตาของหญิงสาว จนเธอรู้สึกสั่นกลัว...นี่คงเป็นความน่าเกรงขามของผู้สูงส่งเป็นแน่
 " วางพระทัยเถิดเพคะองค์มหาราณี...ครบเดือนแล้วข้าต้องกลับบ้านตามสัญญาอยู่แล้วเพคะโปรดวางพระทัยได้" อัญชันพูดเสียงสั่นเครือ ก่อนจะกล่าวลาและเดินจากไป เธอกระพริบตาถี่ๆไล่น้ำตาที่รื้นขึ้นในหน่วยตา แม้เธอจะพยายามมีตัวตนแค่ไหนในสายตาคนทั่วไปไม่ว่าใครก็คงเห็นเธอเป็นเพียงโสเภณี
 " ตุบ..."
 " โอ๊ะ...!!! " อัญชันมัวแต่เดินก้มหน้าจนไม่ได้ดูว่ามีร่างสูงกำยำยืนขวางทางเธออยู่
 " ขอประทานอภัยครับนายหญิง " เรนดอลที่ยังคงมีผ้าพันแผลพันรอบศรีษะค้อมกายลง เมื่อครู่เขาเดินตามหานายหญิงของเขาเพื่อทำการรักษาและเห็นว่านายหญิงของเขากำลังโดนดูถูกโดยมหาราณีอยู่
 " เรนดอล...ไม่ต้องขอโทษฉันหรอกแผลของคุณหายดีแล้วเหรอ" อัญชันฝืนยิ้มพูดทักทาย
 " ครับ...ที่มหาราณีทรงตรัสกับนายหญิง...อย่าไปสนใจอะไรเลยนะครับ..." เรนดอลส่งสายตาเป็นห่วงมาให้อัญชัน เขาเห็นดวงตาที่เคยสดใสทำไมเขาถึงไม่รู้ว่าเธอนั้นสะเทือนใจขนาดไหนกับคำพูดนั้น
 " ฉันไม่สนใจหรอก...อีกอย่างฉันพูดแล้วไงฉันไม่ใช่นายหญิงของคุณเลิกเรียกฉันอย่างนั้นเถอะ" พูดจบหญิงสาวก็เดินไปหาริสาที่ยืนอยู่ข้างหลัง โดยไม่รู้เลยว่ามีบางสิ่งบางอย่างแอบซ่อนอยู่ในพุ่มไม้
 ในห้องทำงานของไลอาร์กำลังกรุ่นไปด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้ง หลังจากงานเลี้ยงจบเขาก็ถูกองค์สุต่านลากเข้ามาต่อว่าเรื่องอัญชันเสียยกใหญ่
 " แกจะเอาสามัญชนหรือหญิงต่างแดนมาเป็นนายหญิงฉันไม่เคยว่า...ทำไมแกถึงต้องเอาโสเภนีด้วย!!!" พระสุรเสียงตวาดลั่นห้อง
 " ท่านไม่มีสิทธิ์มาตีค่าว่าใครเป็นอะไรนะ!!! ข้าลาออกจากฐานันดรอันสูงส่งแล้ว!!!ข้าจะรักใครก็ไม่เห็นต้องห่วงอะไรด้วย!!"
 " แต่แกยังใช้สกุล อัลโลฟาร์ !!! สกุลเก่าแก่ล้ำค่าที่ข้ามอบให้แก!!!"
 " เช่นนั้นท่านก็เอามันคืนไปเสีย!!ข้าไม่ต้องการความเก่าแก่หรือความสูงส่ง!!! "
 " ไลอาร์ !!!! "
 สองคนพ่อลูกถกเถียงกันจนแทบจะฉีกทึ้งชิ้นเนื้อกันเสียให้ได้ทั้งคู่นั้นต่างก็ขึ้นชื่อว่าหัวรั้นไม่ได้แพ้กันเสียเท่าไหร่
 " สองคนเลิกเถียงกันเสียที!! ไลอาร์...ข้าว่าเจ้าต้องไคร่ครวญเสียใหม่...นางนั้นเป็นโสเภณี...เจ้าก็ไม่ได้อยู่กับนางตลอดเวลา...รู้ได้อย่างไรว่านางจะมีเจ้าแค่คนเดียว!!!" เสียงหวานๆราวเพชรฆาตของมหาราณีดังขึ้นขัดบบรยากาศที่กำลังหนักหน่วง มือบางโยนภาพสามสี่ใบลงบนโต๊ะทำงาน ภาพนั้นเป็นถาพที่อัญชันกำลัง
คุยกับเรนดอลเมื่อครู่ แต่ภาพที่ทำให้ไลอาร์ถึงกับสะดุดกึกคือภาพที่เรนดอลกอดอัญชันเอาไว้
 " พิจารณาเสียไลอาร์...ผืนทรายก็คือผืนทราย...ไม่มีทางเป็นดวงดาวได้หรอก" พูดจบมหาราณีกับองค์สุลต่านก็เดินออกจากห้องทำงานไป ปล่อยให้ไลอาร์นั้นแทบจะบ้าตายอยู่ตรงนั้น
 " ใจเย็นๆก่อนนายท่าน...นั่นเป็นเพียงแค่รูปถ่าย...สอบถามเรื่องจริงก่อนเถอะครับ" เซลซิลเข้ามาปลอบพลางขมวดคิ้วมุ่นและพยักหน้าเป็นเชิงให้เอเลนไปตามเรนดอลมา เพียงไม่กี่นาทีเขาก็ปรากฏกายขึ้นในห้องทำงานของไลอาร์
 " รูปนี้...เกิดอะไรขึ้น!!! " เขาโยนรูปที่เรนดอลกำลังกอดอัญชันอยู่ให้แก่ชายหนุ่ม เขาเพ่งมองชั่วครู่ก่อนจะนึกอะไรออก
 " นายท่าน!! ไม่ใช่อย่างที่ท่านคิดนะครับ!!! มิสอัญชันนางเดินไม่ระวังทางก็เลยมาชนผมที่ยืนอยู่แล้วทำเหมือนจะล้มผมเลยประคองนางไว้เท่านั้นครับ!!!" เขารีบอธิบาย เขารู้ทันทีว่าเจ้านายของเขากำลังหึงหวงเขาอยู่หากเขาไม่รีบอธิบายคงไม่เเคล้วจะต้องกลายเป็นผีเฝ้าทะเลทรายเป็นแน่
 " แน่ใจ??" น้ำเสียงนั้นเย็นเหยียบราวกับจะฉีกเนื้อเถือหนังของเรนดอลออกมาแล้วทาเกลือลงไปอีกจนเขาหนาวสั่นไปทั้งตัว
 " แน่ครับ!!!ริสาก็อยู่ตรงนั้นเป็นพยานได้ครับ!!!" เขารีบยืนยันความบริสุทธิ์ของตน ไลอาร์ตวัดสายตาคมไปที่เอเลนครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะรีบไปพาตัวริสามาตามที่เรนดอลกล่าวอ้าง
 ไม่นานริสาก็มายืนอยู่ตรงหน้าของเขาเช่นกัน
 " นายหญิงออกไปเดินเล่นที่สวนค่ะสักพักมหาราณีก็ตามไปก่อนที่นางจะท่าเหมือนจะร้องไห้แล้วมาเดินชนเรนดอลค่ะ" ริสาตอบ
 " ตอนนั้นเธออยู่ที่ไหน " เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงเดิม
 " ตรงประตูไปที่สวนค่ะ จ้างหลังเรนดอลไม่กี่เมตร" ริสาตอบ จากที่ฟังริสามาก็พอจะเดาได้กึ่งหนึ่งเพราะรูปที่ถ่ายนั้นสดใหม่และด้านหลังของเรนดอลมีพุ่มไม้บังอยู่ เซลซิลจึงรีบอาสาไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่ทั้งคู่นั้นพูดมาเป็นความจริง


ภาพบนจอบอกเล่าความจริงทั้งหมดที่ไลอาร์สงสัย เขารู้สึกผิดที่หลงเข้าใจผิดเพียงเพราะคำใส่ร้ายงี่เง่าขอมหาราณี ชายหนุ่มหมกตัวอยู่ในห้องทำงานทั้งคืนครุ่นคิดถึงปัญหาที่เขาเผชิญโดยมีเอฮาซานอยู่ด้วยข้างๆ
 " นายกลับไปเถอะเอฮาซาน...ฉันไม่เป็นไร" เขาพูดกับเลขาคนสนิท
 " อย่าเข้าใจผิดสิครับ..หากนายท่านไม่ได้แต่งงานกับมิสอัญชันผมเองก็คงไม่ได้พบคุณดาวเหมือนกันนี่ครับ" เขาตอบอย่างเย็นชาพลางยกกาแฟขึ้นดื่ม
 "นายนี่มัน!!!" เขาโยนปากกาใส่เลขาทว่าทั้งคู่กลับมองหน้ากันแล้วหัวเราะขึ้นมา พวกเขาอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กแค่มองตาก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอ่านอย่างไร ไลอาร์รู้ดีที่สุดว่าความรู้สึกที่เอฮาซานมีแก่เพียงจันทร์นั้นไม่ได้แตกต่างไปกว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่ออัญชันเสียนิดเดียว
 " เห้อ!!! อย่างแรกเราต้องทำการรักษาอาการป่วยของอัญชันก่อนนั่นแหล่ะนะ...เธอยังผวาทุกคืนอยู่เลย" ไลอาร์พูด
 " ดีครับ" เอฮาซานออกความเห็นสั้นๆพลางนึกต่อในใจหมายถึงเขาจะได้หมดคู่เเข่งแบบไอ้ผู้ช่วยผู้ดีเก่านั่นไปอีกคน
 การรักษาอาการแพนิคที่เรื้อรังมานานของอัญชันนั้รไม่ได้ซับซ้อนมากเธอต้องได้รับยากระตุ้นพร้อมกับการสะกดจิตเป็นเวลาหนึ่งเดือน ระหว่างการรักษา นภัทธาที่ถูกเชิญมางานเลี้ยงก็บินกลับประเทศไปก่อนส่วนเพียงจันทร์ก็ถูกเอฮาซานลากไปเจรจางานแทนไลอาร์ที่ญี่ปุ่นต่อทันที
 การรักษาของอัญชันนั้นเป็นไปอย่างไม่เร่งรีบแต่ก็ไม่ได้แปลว่าไม่ทรมาน การสะกดจิตนั้นต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญเท่านั้นที่จะสามารถลบอดีตของเธอได้อย่างหมดจด ทว่าหลังจากที่อัญชันรักษาหายได้เพียงไม่กี่วันเธอก็ได้รับข่าวร้ายจาก นภัทธา นั่นก็คือข่าวการเสียชีวิตของบิดาของเธอ
 " ริสา...จองตั๋วให้ฉันทีสิ..." อัญชันร้องขอหญิงสาวหลังจากวางสายจากนภัทธา ริสาที่ได้ยินทุกอย่างจากบทสนทนาเมื่อครู่จึงรีบแจ้งไลอาร์กับจองตั๋วให้เธอตามคำขอ
 ในงานศพนั้นเป็นงานที่จัดขึ้นตามประเพณีพื้นบ้านไม่ได้มีมโหรสพสมโภชน์ใดๆนอกเสียจากทำพิธีตามความเชื่อต่างๆ มีเพียงญาติสนิทและจิตอาสาที่มาร่วมไว้อาลัยในงานศพนี้ ไม่มีใครเศร้าไม่มีใครอาลัยอาวรผู้ที่จากไปมีเพียง ความรู้สึกที่โล่งใจของการจากไปของคนที่มักจะก่อปัญหาให้ทุกคนบ่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พอจะมีความดีอยู่บ้าง
 อัญชันใช้เวลาเคลียร์ธุระทุกอย่างไม่นานนักด้วยความช่วยเหลือของไลอาร์ เขากับพรรคพวกดูเด่นที่สุดในงานศพด้วยตัวที่สูงใหญ่และหน้าตาที่หล่อเหลา เป็นที่หมายปองของสาวๆน้อยๆใหญ่ๆที่ได้พบเจอ
 " พี่อัญ...นั่นใครเหรอ...หล่อจัง" เพื่อนรุ่นน้องของอัญชันถามในขณะที่ทุกคนกำลังง่วนเตรียมของตักบาตรร้อยวันกันอยู่
 " เจ้านายพี่เอง..." อัญชันตอบเธอไม่กล้าจะบอกใครๆถึงความสัมพันธ์ที่คลุมเครือของเธอกับเขา แม้จะรู้สึกปวดใจทุกครั้งที่มีสาวๆมาเข้าไกล้ชายหนุ่มแต่เธอก็ต้องรักษาระยะห่างของเธอเอาไว้เสมอๆ
 " เอ้า!!!อ้ายฝรั่ง!!!ลองชิมไอ้นี่ดูสิบรั่นดีของบ้านเราเลยนะ!!!เราเรียกมันว่าน้ำสะอาด!!" คุณลุงคนหนึ่งยื่นแก้วเป๊กให้กับเหล่าชายหนุ่มต่างชาติคนละแก้วในนั้นบรรจุน้ำใสๆจนปริ่ม สีของมันใสเหมือนน้ำเปล่าทว่ากลิ่นของมันนั้นกลับหอมละมุนผิดกับกลิ่นบรั่นดีราคาแพงที่พวกเขาเคยลิ้มรสมา
 " เอ้าๆ...ลองดูๆ...กินกับลาบควายนี่...เหมาะนา" คุณลุงคนนั้นยังดันทุรังยื่นให้พวกเขาพลางเลื่อนลาบเลือดสดๆแดงๆน่ากลัวให้พวกเขา คุณลุงจกผักแกล้มมาม้วนอย่างชำนาญก่อนจะจ้วงลาบสีแดงสดคำใหญ่เข้าปากเคี้ยวตุยๆและกระดกน้ำสะอาดนั้นลงคอตาม
 " ข่าาาาาาาา!!!!" เขาอุทานมาด้วยสีหน้าที่ฟินสุดๆราวกับได้ลิ้มรสชาติแห่งชีวิตเข้าไปก็มิปาน
 " เอ้านี่!!!กินแบบนี้ก็ได้นะ " คุณยายอีกคนมาร่วมวงนางวางจานลาบที่นำไปคั่วจนสุกดีแล้วสาธิตวิธีกินอีกแบบให้ชายหนุ่มทั้งหลายดู นางกระดกบรั่นดีที่มีทั้งหมดลงลำคอตามด้วยน้ำเปล่าและตบด้วยกับแกล้ม สีหน้าของหญิงชรานั้นไม่ได้ต่างกับคุณลุงเมื่อครู่สักนิดเดียว
 " ลองดูๆ...อร่อยนะ" ว่าแล้วก็คะนั้นคะยอให้เหล่าหนุ่มๆได้ลิ้มรสชาติของชีวิตชาวบ้าน ไลอาร์ ที่เป็นสิงห์นักดื่มอยู่แล้วเขาจึงไม่
ครนาต่อแอลกอฮอล์ ชายหนุ่มกระดกน้ำสะอาดนั้นลงลำคอหนามันมีรสชาติที่ละมุนลิ้นแต่ดีกรีนั้นสูงจนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งลำคอหนา ร้อนวาบไปถึงสะดือจนเขาอดที่จะออกเสียงข่าาาาตามคุณลุงไม่ไหว เขารีบคว้ากับแกล้มที่วางอยู่ตรงหน้านั้นเข้าปาก ก้อนเลือดที่เรียกว่าลาบนั้นกลับให้รสชาติที่น่าอัศจรรย์มาก เนื้อที่ถูกสับจนละเอียดเหนียวคลุกเคล้ากับเครื่องในสุกและปรุงด้วยพริกลาบและเกลือรสเผ็ดร้อนและขมนิดๆกระจายไปทั่วทั้งปากไม่มีกลิ่นคาวเลยสักนิดเดียวทว่ากลับหวานด้วยความสดของเลือดและเนื้อที่คลุกเคล้าจนเข้ากัน อีกทั้งผักแกล้มก็ชูรสของลาบนั้นให้โดดเด่นเข้ากันกับบรั่นดีที่ดื่มลงไปเป็นอย่างมาก ไลอาร์รู้สึกหลงรักธรรมเนียมการกินแบบนี้มีทั้งแกงฮังเลที่รสออกหวานแต่ไม่เลี่ยนเพราะขิงที่ถูกตัดรสไว้ทั้งแกงอุ๊บ ที่เป็นเหมือนสตูว์ที่เขาคุ้นเคยแต่รสของแกงนั้นกลมกล่อมด้วยพริกแกแบบเฉพาะถิ่น ยังรวมไปถึงยำต่างๆและต้มขมต้มยำที่มีอยู่เต็มโต๊ะไม้กลมๆ เขาเห็นบางคนจกข้าวจากกระติ๊บข้าวแล้วจ้วงจิ้มกับลาบบ้างแกงบ้างน่าเอร็ดอร่อยนัก วันนี้เขาจึงรู้จักกับข้าวเหนียว ลาบควาย แกงอุ๊บ ต้มขม แกงอ่อม ยำรวม และที่สำคัญบรั่นดีพื้นเมืองที่ทำเอาเขาเมามายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พวกหนุ่มๆถูกลากไปเต้นไปโต๊ะโน้นชนแก้วกับโต๊ะนี่ บางทีเห็นใครจะออกไปซื้อของก็ตามออกไปบ้าง เขาได้รู้ได้เห็นประเทศโปรดของเขาในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เนื้อปิ้งที่ปรุงแค่เกลือกับผงชูรสก็เข้ากันกับข้าวเหนียวร้อนๆมาก หรือแม้แต่ส้ำตำที่เผ็ดจนทำเอาเขาและพรรคพวกสร่างเมาก็ยังอร่อยจนท้องของเขาแน่นไปหมด น่าเสียดายที่ปาร์ตี้มีเพียงแค่วันเดียวเท่านั้นเขาจำเป็นต้องบินกลับไปทำงานด่วนๆโดยที่ไม่อยากไปเลย
 " ไปเถอะค่ะไลอาร์ฉันขอบคุณที่คุณช่วยฉันมากขนาดนี้ว่างเมื่อไหร่ค่อยมาเที่ยวนะคะ" อัญชันที่มาส่งชายหนุ่มทั้งหลายขึ้นเครื่องกลับฮาลันเว้นแต่เรนดอลกับริสาที่ต้องอยุ่ดูแลนายหญิงของเขาต่อไป
 " ผมจะรีบเคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วมาหาคุณนะอัญ" เขาร่ำลาด้วยความอาลัยอาวรณ์
 " รีบไปเถอะค่ะเครื่องจะออกแล้ว...เรนดอล...ริสา...ไม่กลับไปจะดีเหรอ??" อัญชันหันไปถามสองคนที่ยืนล่ำลาพวกองครักษ์อยู่
 " ไม่เป็นไรค่ะนายหญิงดิฉันอยู่ได้" เธอตอบำลางส่งยิ้มกว้างมาให้ เธอเองก็หลงรักวิธีชีวิตเรียบง่ายของคนที่นี่อาหารที่รสชาติลือโลกไม่ได้เป็นแค่ข่าวลือแต่อย่างไรมันน่าอัศจรรย์เสียมากกว่าเรนดอลเองก็รู้สึกเช่นเดียวกับเธอ
 " ก็ตามใจเถอะ...ฉันต้องไปแล้วนะคะ" อัญชันหันหลังกลับเดินจากไปโดยมีองครักษ์ทั้งสองเดินตามมาติดๆ มือบางเกาะกุมท้องน้อยเอาไว้อย่างแผ่วเบา สองเดือนแล้วที่รอบเดือนเธอไม่มา คงไม่ใช่ว่าเธอนั้นจะมีชีวิตน้อยๆอยู่ในท้องหรอกนะ!!! แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับไม่เสียใจที่มีเด็กคนนี้ขึ้นมาเพราะมันเกิดจากการที่เธอเต็มใจ ทว่าเธอกลับไม่ยอมบอกไลอาร์เรื่องนี้เพราะไม่อยากให้เขาเป็นกังวล การกลับไปของไลอาร์คราวนี้นั้นอาจจะใช้เวลาหลายปีกว่าจะได้พบกันอีกเพราะเขาต้องกลับไปจัดการเรื่องรางหลายๆเรื่องของเขาให้เสร็จ
 อัญชันเก็บเรื่องที่มีชีวิตน้อยๆนี้บังเกิดขึ้นในครรภ์ของเธอเอาไว้เป็นความลับที่รู้แค่นภัทธาและเธอเท่านั้น เธอรู้ดีหากเด็กคนนี้เกิดมามหาราณีคงไม่ปล่อยเธอกับลูกไว้แน่ๆ
 " ลาก่อนนะคะไลอาร์" อัญชันมองเครื่องบินลำยักษ์ที่กำลังโผบินขึ้นสู่น่านฟ้าทะยานข้ามโลกไปยังดินแดนที่ไกลออกไป ส่วนเรื่องที่ริสากับเรนดอลที่เกาะติดเธออยู่ตรงนี้...อีกเดี๋ยวพวกเขาก็คงต้องตามเจ้านายไปอยู่ดีเรื่องนี้เธอจึงไม่กังวลเสียเท่าไหร่นัก
 " ไปกันเถอะอัญ...แกต้องไปฝากท้องนะอย่าลืมสิ " นภัทธาที่ขับรถมาส่งเธอกระซิบบอกอัญชัญพยักหน้ารับก่อนจะหันไปออกคำสั่งผู้ติดตามของตน
 " ทั้งสองคนกลับไปก่อนเลยนะฉันจะไปชอปปิ้งกับพี่ฟ้าหน่อยเดี๋ยวตามไป....ที่นี่ถิ่นฉันไม่มีใครมาปองร้ายฉันหรอก" อัญชันพูด ทั้งริสาและเรนดอลเห็นด้วยจึงปลีกตัวกลับไปจัดเตรียมที่หลับที่นอนของตนก่อน
 " ไปกันเถอะ..." นภัทธา จูงมือบางขึ้นรถ เธอแสร้งทำเป็นว่าเข้าไปในห้างหรูทว่ากลับทะลุหลังห้างไปยังโรงพยาบาลที่อยู่ไกลออกไปแทน


" หากที่คุณพูดออกมานั้นมันคือความรู้สึกจากใจฉันก็ขอให้คุณทำตามที่พูดด้วย!!! ระหว่างนั้นฉันกับยัยดาวจะยอมรออยู่ที่โรงแรมเฉยๆ...แต่ฉันจะให้เวลาคุณแค่วันนี้เท่านั้น!!! ฉันได้ผ้าผืนนี้มาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเดาว่าพวกนั้นคงจะอยู่ไม่ไกลหรอก!!!" นภัทธาพูดพลางหันหลังเดินจากไปแต่ก็ยังแวะขอขมาเชคหนุ่มกับพระชายาก่อนจะเดินขึ้นรถไปทั้งอย่างนั้น ทั้งพระราชวังเงียบกริบไปชั่วครู่ก่อนจะมีคนที่ดึงสติของทุกคนขึ้นมานั่นก็คือไลอาร์
 " ท่านพี่...เซลซิลนั้นบาดเจ็บอยู่ข้าขอยืมทหารของพระองค์ได้หรือไม่"
 " เอาไปตามสบายเลย..."
 " เอฮาซาน...อยู่ดูแลมิสทั้งสองด้วย"
 " รับทราบครับ!!! "
 ทุกคนไม่เสียเวลาให้เปล่าประโยชน์ ไลอาร์และเชคซีอาร์ออกคำสั่งอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เพียงไม่กี่นาที กลุ่มของไลอาร์ก็พร้อมที่จะออกตามหาอัญชันทันที
 รถหลายคันแล่นออกจากพระราชวังไปทางเหนือที่เป็นเขตแดนต่อกับจอร์แดนพวกเขาใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็ถึงจุดที่นภัทธาบอก แน่นอนว่าเกิดความโกลาหลขึ้นจนเมืองทั้งเมืองแทบจะถูกปิดเสียด้วยซ้ำ
 ในที่สุด อัญชันก็ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ทว่าก็ไปไหนไม่ได้อยู่ดีเพราะทะเลทรายอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้นน่ากลัวไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน อีกทั้งราญายืนยันว่ายังไม่ควรหลบหนีตอนนี้
 "ตรงนี้มีโอเอซิสที่กว้างก็จริงอยู่แต่เราจะรีบหนีไปตอนนี้ยังไม่ได้มันเสี่ยงเกินไป...ตรงจุดพักครั้งที่สามที่ตรงนั้นมีที่ให้หลบมาก...เราควรหนีตอนนั้น " ราญาที่ศึกษาภูมิศาสตร์ของแคว้นฮาลันมาตั้งแต่เด็กๆ เธอรู้จักแถบนี้ดีเพราะเป็นเส้นทางที่พ่อของเธอใช้เดินทางไปค้าขายอยู่บ่อยๆ
 ผืนทรายที่ทองประกายเปลวแดด เกลียวทรายสุดลูกหูลูกตามองไปก็แทบไม่เห็นสิ่งมีชีวิตใดๆ อัญชันรู้สึกเหมือนเป็นเรือที่ลอยเคว้งอยู่กลางทะเลอันกว้างใหญ่ เเม้เธอไม่ได้เหนื่อยจากการเดินทางเท่าไหร่แต่เธอก็รู้สึกอ่อนเพลียอยู่ดีเพราะเปลวแดด พวกพ่อค้าทาสได้นำพวกเธอขึ้นรถมาจนถึงจุดพักแรกเท่านั้นจากนั้นก็ต้องเปลี่ยนเป็นรถม้าเพื่อเดินทางต่อจนสุดชายแดน อัญชันเคยถามถึงเหตุผลที่เปลี่ยนวิธีเดินทาง ราญาเล่าว่าเพราะจากจุดพักครั้งแรกไปนั้นจะเป็นเส้นทางที่ถูกเรียกว่าทางสายไหม มันมักจะมีพายุทรายและการแปรปรวนของอากาศบ่อยๆหากใช้เครื่องยนต์เดินทางคงจะพังลงไปก่อนที่จะถึงจุดหมาย
 อัญชันไม่รู้วันเวลาที่ผ่านไปเธอรู้เพียงว่าเธอผ่านค่ำคืนไปถึงสามคืนก่อนจะถึงจุดพักครั้งที่สามซึ่ง พวกพ่อค้าทาสตกลงว่าจะพักสักสองคืนก่อนจะเดินทางต่อเพื่อคลายความเมื่อยล้าของม้าและอูฐก่อนจะเดินทางต่อไปอีก
 " แล้วเราจะทำตามแผนได้ไหมฉันขี่ม้าไม่เป็นนะ " อัญชันกระซิบถามขณะที่เธอกำลังอาบน้ำเพื่อรอเวลาทานข้างเย็นกันอยู่
 " ไม่ต้องห่วงเราต้องรอด...หากผ่านตรงนี้ไปทางทิศเหนือแถวนั้นจะมีแนวหน้าผาและโอเอซิสเยอะกว่านี้ที่ตรงนั้นจะเหมาะกับการหลบหนี หากเราเข้าเขตแดนจอร์แดนเราก็จะปลอดภัย" ราญาปลอบ เดิมทีเธอนั้นเตรียมแผนเอาไว้เพื่อหลบหนีเพียงตนเดียวแต่เมื่อมีอัญชันมาด้วยเธอจึงคิดหาวิธีที่ตัวเองและอัญชันปลอดภัยที่สุด
 " ถ้าไม่เป็นตามแผนล่ะ..." แม้จะถูกปลอบอัญชันก็ยังคงไม่หายกังวลใดๆ
 " ก็จำเป็นต้องแยกกันหนี...เราคนใดคนหนึ่งต้องรอดให้ได้!!" ราญายังคงยืนยันหนักแน่นหญิงสาวหยัดกายขึ้นยืนเผยให้เห็นสัดส่วนที่สมส่วนและหน้าท้องที่สวยงาม เนินอกอวบอิ่มเข้ารูปร่าง จนอัญชันอดที่จะอิจฉาไม่ได้
 " แล้วฤกษ์กี่โมงล่ะ " อัญชันถามย้ำ พลางทำสายตาที่แน่วแน่มากขึ้น แม้ว่าอยู่ก็ไม่รู้จะถูกขายไปให้คนแบบไหนจะรอดหรือไม่รอดก็ไม่อาจรู้แม้จะมีเพียงสิบเปอร์เซนต์ที่ตะมีชีวิตรอดเธอก็จะเลือกมัน
 " สามทุ่ม..." ราญาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเดินอย่างมั่นคงไปยังส่วนเเต่งตัว
 สองสาวแอบหยิบมีดสั้นขนาดพกพานำมาเหน็บเอาไว้ที่ต้นขา แอบหยิบถุงน้ำซ่อนเอาไว้พร้อมกับอาหารที่คาดว่าจะเพียงพอและแสร้งทำเป็นเข้านอนตามปกติราญาได้ยินเสียงจากข้างนอกกระโจมเริ่มส่งเสียงดัง เธอคาดเดาได้ว่าพวกนั้นคงกำลังเมามายจนได้ที่แล้ว หญิงสาวส่งซิกให้กับอัญชันและใช้มีดกรีดกระโจมขนาดพอดีที่คนสองคนจะลอดออกไปได้โดยไม่ลืมที่จะนำหมอนมาวางแล้วคลุมผ้าแสร้งว่าตนและอัญชันนอนอยู่ และปกปิดรูที่พวกเธอลอดออกมา
 ร่างบางทั้งสองค่อยๆแฝงกายไปกับความมืดและคอยหลบหลีกชายฉกรรจ์ที่เมามายเดินมาทำธุระส่วนตัว ราญาใช้หญ้าสดหลอกล่อม้าตัวหนึ่งและพามันออกมา พวกเธอพากันเร่งฝีเท้าเดินไปยังทิศเหนือโดยราญาได้สอนให้อัญชันดูดวงดาวขั้นต้น เธอเรียกมันว่าดาวเหนือเมื่อแสงไฟจากกระโจมที่พวกเธอจากมานั้นหายลับไปกับ เกลียวคลื่นของเงาทรายยามค่ำคืนที่มืดสนิท ราญาจึงกระโดดขึ้นหลังม้าโดยมีอัญชันซ้อนท้ายเท้าบางกระแทกเข้ากับสีข้างม้าเพื่อเร่งให้มันออกวิ่งอัญชันกอดเอวบางนั้นเอาไว้แน่นด้วยความกลัวว่าจะตกม้าก่อนที่จะหนีรอดไปได้
 หนทางข้างหน้านั้นมืดสนิทไร้แสงไฟใดๆมีเพียงเเสงของดวงจันทร์และแสงของดวงดาวที่พาดผ่านผืนฟ้าสีกำมะหยี อัญชันรู้สึกว่าเวลานั้นผ่านไปอย่างเนิบช้า เธอจ้องมองดวงดาวที่ระยับพรายฟ้าด้วยหัวใจที่ตึกตักไปด้วยความตื่นเต้นและลุ้นอยู่ทุกวินาที
 " ปรี๊ดดดดด!!!!!"
 เสียงหวีดดังขึ้นไกลๆราญาชะงักม้าด้วยความตื่นตระหนก
 " บ้าจริง!!!พวกมันรู้ตัวแล้ว!!! " ไม่รอให้เสียเวลาเปล่าราญารีบห้อตะบึงไปตามทิศที่ดาวเหนือส่องสกาวอยู่บนฟากฟ้าอันไกลพ้น อัญชันหัวใจเต้นระรัวราวกับมันจะร่วงไปอยู่ตรงตาตุ่มเสียให้ได้เธอกระชับอ้อมแขนที่เกาะเอาราญาเอาไว้จนแน่น
 " ตั้งสติไว้อัญชัน!!!อย่าลืมแผนที่เราวางเอาไว้เราต้องรอด!!!" ราญาร้องเตือนสติเมื่อรับรู้ถึงร่างบางที่อยู่ข้างหลังนั้นสั่นจนรู้สึกได้
 " ย่าห์!!!!ย่าห์!!! " ราญาร้องเร่งม้าเธอเร่งความเร็วที่เร็วพอๆกับรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขึ้นไปอีก อัญชันมองเห็นเงาทะมึนที่พาดตัดขอบฟ้า และภูผาที่สูงชะลูดอยู่ไกลๆ ทว่าจู่ๆเธอก็รู้สึกเจ็บแปลบตรงไหล่ข้างขวากลิ่นเนื้อที่ไหม้และกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปหมด เธอรับรู้ได้ถึงเลือดอุ่นๆที่เริ่มไหลอาบแขนของเธอจนชาไปหมด เสียงฝีเท้าม้าสามสี่ตัววิ่งตามหลังนั้นมาติดๆ
 " ปัง...ปัง...ปัง!!!!!"
 เสียงกัมปนาทของปืนแผดขึ้นในเงามืดคมกระสุนแหวกฝ่าอากาศกระทบกับผิวทรายจนแตกซ่าน ราญายังคงยืนหยัดคุมบังเหียนม้าเอาไว้แน่นไม่หวั่นไหวเธอเหลือบไปมองกลุ่มควันที่ตามอยู่ด้านหลังถึงกับใจหาย เธอมองหลายต่อหลายครั้งก็ยังคงฟันธงได้ว่าเธอเห็นม้ากลุ่มใหญ่ตามมาอีกเป็นขบวนจากด้านหลังพวกพ่อค้าที่ตามมา
 " ย่าห์!!!!ย่าห์!!!! "
 ราญายังคงกระทุ้งเร่งฝีเท้าม้าให้เร็วขึ้นอีกเธอมองเห็นเขาทะมึนสูงของหุบเขาตรงหน้าที่อยู่ไม่ไกลหากเธอผ่านตรงนี้ไปได้พวกเธอก็จะปลอดภัยไปได้ในระดับหนึ่ง
 " ปังๆๆๆๆ"
 เสียงปืนระรัวตามหลังราวกับห่าฝน ลูกตะกั่วสีเงินแหวกผ่านอากาศกระทบทรายราวกับเกลียวคลื่นที่กำลังบ้าคลั่ง
 "ฮรี้!!!!!!!"
 ลูกกระสุนจากปืนอันใดกระบอกหนึ่งเฉียดผ่านขาของเจ้าม้าที่กำลังห้อตะบึง เจ้าม้าตกใจสุดขีดร้องพยศสุดตัว ราญาเองก็พยายามเกาะกุมบังเหียนเอาไว้จนแน่น ทว่าอัญชันที่เหนื่อยอ่อนเพราะถูกยิงที่แขนจึงไม่มีแรงมากพอจะเกาะกุมเอวบางนั้นเอาไว้อีก
 อัญชันผลัดตกจากหลังม้าที่กำลังพยศ ร่างบางกระแทกพื้นทรายอย่างแรงก่อนจะกลิ้งลงเนินทรายจนหายไปกับเงามืด
 " อัญชัน!!!"
 ราญาตะโกนเรียกทว่ากลุ่มม้าที่ตามเธอมานั้นยังคงวิ่งมาอยู่เธอจึงจำใจทิ้งหญิงสาวเอาไว้พลางภาวนาให้เธอรอดพ้นจากภัยทั้งปวง
 อัญชันกลิ้งไปบนผืนทรายหลายต่อหลายตลบ เธอรู้สึกว่าทรายนั้นมีอยู่เต็มปาก หญิงสาวระบมไปทั้งร่างแต่เธอก็พยายามครองสติตนเองตามคำแนะนำของราญาเอาไว้ให้มั่นและลากสังขารที่ปวดร้าวนั้นวิ่งไปตามทิศที่ดาวเหนือชี้อยู่บนฟากฟ้ายามมืดสนิทเธอเห็นเงาร่างทะมึนบนหลังม้าที่ตามเธอมา หญิงสาวยิ่งเกิดอาการกลัวจนตัวสั่นขวัญผวา ร่างบางออกแรงทั้งหมดที่มีวิ่งสุดกำลังมือบางคว้ามีดสั้นที่พกไว้แนบกายพร้อมที่จะสู้จนตัวตาย ในหัวของเธอนึกถึงนภัทธา เพียงจันทร์ และ บิดาของเธอ แม้ชีวิตของเธอจะถูกทำร้ายด้วยบิดาของเธอแต่เธอก็มีแค่เขาที่เป็นญาติเพียงคนเดียว
 " ชัน!!!!! "
 เธอได้ยินเสียงคุ้นหูดังแว่วๆมาแต่ไกลๆนี่เธอคงเหนื่อยล้าจนได้ยินเสียงหลอนแน่ๆ ราญาเคยเล่าให้ฟังถึงอาการหลอนที่คนป่วยแพนิคขั้นรุนแรงอย่างเธอต้องเจอ
 " อัญชัน!!!...ผมเอง!!!"
 เธอได้ยินเสียงนั้นอีกแล้วเสียงที่เธอพยายามไม่คิดถึง
 " อัญชัน...อย่าไปทางนั้น!!! "
 เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆอัญชันหันไปมองข้างหลังอีกครั้งเธอเห็นว่าม้าตัวนั้นที่ตามเธอมามันไกล้เข้ามาทุกทีๆ อัญชันไม่ฟังเสียงนั้นเธอกลัวเกินกว่าจะเชื่อสิ่งใด ตอนนี้แขนข้างขวาเธอไม่ได้รู้สึกอะไรอีกแล้วมีดที่เธอกอดเอาไว้จึงหลุดมือ
 " อย่าเข้ามานะ!!!"
 อัญชันกรีดร้อง ขาของเธอรู้สึกหนักอึ้งจนแทบก้าวขาไม่ออกร่าบางล้มลุกคลุกคลาน เธอเห็นเงาร่างบนหลังม้ากระโดดลงมาบนพื้นทราย เงาร่างนั้นวิ่งตามเธอมาอีกเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้นก็ถึงตัวเธอ
 " กรี๊ดดดดด!!!อย่าเข้ามานะ!!!!ช่วยด้วย!!!!"


หลังจากที่เติมเต็มท้องจนอิ่มแม้อาหารที่ได้รับมาจะไม่ได้อร่อยเริสเท่าไหร่ คืนนี้อัญชันและเหล่าสาวๆอีกสองสามคนจะถูกพาตัวข้ามเขตชายเเดนไปยังจอร์แดน โดยพวกพ่อค้าได้คุยกันไว้ว่าเขาจะออกเดินทางก่อนตะวันตกดินเพื่อไปยังจุดพักระหว่างทางที่ทางตอนเหนือ
 " หากชักช้าข้าว่าคงไม่คุ้มแน่ที่จะเสี่ยง...บ้าเอ้ย!!!ไอ้ฮาเหม็ด!!!ดันเอาคนของไลอาร์ อัลโลฟาร์มาหลอกขายข้าเสียได้!!" ชายชราสบถลั่น หลังจากเขาให้ลูกน้องของเขาไปสืบเรื่องราวของหญิงต่างชาติที่ถูกจับมาขายใหม่ๆ และได้รู้ว่าเธอเป็นใครมาจากไหน
 " พวกมันว่าอย่างนั้น...เธอเป็นอะไรกับไลอาร์คนนั้นงั้นเหรอพวกมันถึงได้กลัวขนาดนั้น" ราญาถามเมื่อแอบฟังเสียงเอะอะที่อยู่ด้านนอกแล้ว
 " ฉันแค่มาทำงานให้กับเขาเท่านั้นเองไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจตามลงตามล่าอะไรเพื่อช่วยฉันหรอก " อัญชันพูดสีหน้าเรียบเฉยเหมือนมันไม่ได้สลักสำคัญอะไรแม้ว่าข้างในหัวใจของเธอนั้นเจ็บจนแน่นหน้าอกไปจนหมด
 " แล้วผ้าที่ปักไว้เสร็จแล้วหรือยัง " ราญาไม่คิดจะขุดคุ้ยอะไรต่อไปอีกเพราะไม่ใช่เรื่องของเธอที่จะไปวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของใคร
 " เสร็จแล้ว...นี่" อัญชันยื่นผ้าที่ปักไว้ให้แก่หญิงสาว ข้อความบ่งบอกเอาไว้ว่า ' จอร์ทางเหนือพักสามครั้ง' แม้ตัวอักษรจะโย้เย้แต่ก็ยังพออ่านออก
 " เธอไม่มีเซนต์ด้านเย็บปักเลยรึไงยังดีที่อ่านออก" ราญาขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกเธอเก็บผ้าเช็ดหน้าของเธอและของอัญชันไว้ในสาบเสื้อเพื่อไม่ให้ใครได้เห็นมัน
 " ฟังนะ...เรามีโอกาสเดียวที่จะได้เจอผู้คนคือตอนออกเดินทางมันจะผ่านตลาดก่อนที่จะออกนอกเมือง เพื่อไม่ให้พวกเราคิดหนีในตอนนั้นพวกมันจะล่ามมือกับเท้าเราเอาไว้โดยใช้เส้นเอ็น ไอ้พวกนี้ถ้าหนีมันจะบาดเท้าหรือมือเราจนขาดแน่ ส่วนปากของเราจะถูกอุดไว้ด้วยเพื่อไม่ให้เราเอะอะมะเทิ่งจนเกินไป...พอเราได้ขึ้นรถม้าที่ชานเมืองนุ้นแหล่ะมันถึงจะปล่อยเราเราคือสินค้าที่ราคาดีหากมีตำหนิพวกมันจะขาดทุน ฉะนั้นเรามีเวลาแค่ชั่วพริบตาเดียวที่เราจะส่งผ้าเช็ดหน้านี้ให้กับคนที่เยอะๆนั่น โชคดีจะเจอคนที่เราไว้ใจได้ โชคร้ายเจอพวกมัน ภาวนาไว้นะให้โชคดีๆเข้าข้างเราบ้าง" ราญาเล่าแผนการที่เธอพยายามรวบรวมทั้งหมดตั้งแต่ถูกจับมาให้อัญชันฟัง หญิงสาวพยายามเก็บข้อมูลนั้นเอาไว้และจำขึ้นใจให้มากที่สุด เธอคิดถึงเพียงจันทร์และนภัทรธา ภาวนาให้เธอได้พบพี่ๆทั้งสองเสียทีแต่เมื่อนึกไปนึกมาในในซิบิลินนี้เธอไม่รู้จักใครเลยนอกจากเชคซีอาร์และพระชายารุรุส เมื่อคิดก็ได้แต่ถอนหายใจพลางนำผ้าเช็ดหน้าสองผืนในส่วนของตัวเองยัดเเอบไว้ใต้เสื้อใน โอกาสเป็นไปได้เพียงแค่หนึ่งเปอร์เซนต์เท่านั้นสินะ...หากไม่เจอพี่ๆ..แต่ขอให้เจอเขาเป็นครั้งสุดท้ายก็ยังดี
 " ขอบใจนะราญา..." อัญชันกล่าวน้ำเสียงแฝงไปด้วยความหวังและความกังวล ห้วงหัวใจของเธอนั้นตอนนี้รู้สึกตื่นไปทั้งตัว
 สองสาวชาวต่างแดนที่พึ่งจะถูกปล่อยผีมีรึจะเริงร่าแล้วกลับที่พักทันที พวกเธอยังคงรบเร้าที่จะอยู่ต่อที่ตลาดไปเรื่อยๆหาของกินเล่นอาหารแปลกๆชิมให้พุงกาง พวกเธอไม่ได้รับรู้ถึงสถาณการณ์ที่อันตรายของเพื่อนรักเลยสักนิดเดียว แต่นภัทธากลับเลือบมองไปที่ตรอกนั้นบ่อยๆอย่างสงสัย มันรู้สึกตะขิดตะขวงใจอย่างไรไม่ถูก
 " ไปทางนุ้นเถอะดาว...พี่ยังไม่ได้เดินไปทางนั้นเลย " นภัทธาชี้ไปยังอีกฝั่งของตรอกมันดูมืดๆน่ากลัวแต่ก็มองเห็นได้ว่าเป็นตลาดขายของเก่าที่คราคร่ำไปด้วยผู้คน นภัทธาเห็นกลุ่มคนจำนวนหนึ่งเดินออกจากตรอกมืดๆประกอบไปด้วยชายชราฟ้าลงโทษและหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทสามคนและปิดท้ายด้วยชายร่างยักษ์อีกสามคน
 " โห๊อะ!!!เฒ่าปอดีเข้าเห่วยังจะมีเมียเป๋นขโยง...ปู่เฒ่านี่!!" (แก่จนจะลงโลงละยังมีเมียเป็นขโยง)
 นภัทธาพูดภาษาถิ่นกับเพียงจันทร์ เพื่อไม่ให้คนอื่นรอบๆตัวได้รู้ว่าพวกเธอกำลังนินทาคนกลุ่มนั่นอยู่ ทว่าหญิงสาวร่างบางที่เดินอยู่ข้างหน้ากลับสะดุดกึกยืนนิ่งตรงข้างหน้าของสองสาว ร่างบางสั่นเทาแล้วเซถลาชนนภัทธาจนล้มลง
 " อี้อ้า...อี้อ้า...อันเอง..." ร่างบางนั้นกระซิบอู้อี้แต่เสียงโหวกเหวกนั้นดังเหินกว่าจะได้ยิน นภัทธารีบยื่นยาดมให้แก่ร่างบางตรงหน้า ทว่าดวงตากลมดุจลูกกวางที่มองลอดผ้าตาข่ายออกมานั้น นภัทธาจดจำมันได้ขึ้นใจ แต่เมื่อเห็นเอ็นที่รัดข้อมือของหญิงสาวที่รับยาดมไปแล้วนภัทธาจึงคาดเดาได้ว่านั่นคืออัญชันแน่นอนร้อยเปอร์เซนต์ ร่างบางในชุดดำสนิทอีกร่างรีบมาฉุดหญิงสาวให้ลุกขึ้น พลางพยักหน้าให้เธอต้องเดินไปเมื่อเห็นว่าชายร่างยักษ์ด้านหลังเดินเข้ามาด้วยความโกรธ อัญชันรีบลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังชายชราไป
 สองสาวมองตามอย่างไม่เข้าใจ นภัทธาเริ่มรู้สึกหมดสนุก เธอรีบลุกขึ้นแล้วชวนให้เพียงจันทร์รีบกลับโรงแรมอย่างด่วนที่สุด
 " เกิดอะไรขึ้นพี่...เขาเป็นลมเหรอ?" เพียงจันทร์ถาม ขณะกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามหญิงสาวไปขึ้นรถที่จอดรออยู่
 " นั่น...ยัยอัญ!!" นภัทธาบอกเมื่อขึ้นรถเรียบร้อย
 " ห๊ะ!!?? "
 " คนที่ล้มใส่พี่...คือยัยอัญ!!! " นภัทธาย้ำอีกครั้งพลางล้วงบางสิ่งบางอย่างออกมาจากกระเป๋า
 " คนที่นี่ไม่รู้จักยาดม...และคงไม่รู้วิธีใช้มัน...นอกจากคนไทย...นั่นไง!!! " นภัทธาเริ่มมีอาการโมโหเมื่อเธอคลีผ้าเช็ดหน้าที่หญิงปริศนาที่ช่วยให้อัญชันลุกขึ้นยืนนั้นแอบยัดใส่กระเป๋าของเธอ
 ผืนหนึ่งปักด้วยอักษรวิจิตร ' พ่อราญายังมีชีวิตอยู่พ่อช่วยราญาด้วย' ส่วนอีกผืนปักด้วยอักษรโย้เย้ 'จอร์แดนทางเหนือพักสามครั้ง' แต่รูปผีเสื้อที่มุมผ้าเช็ดหน้านั้นบ่งบอกได้ว่าเป็นฝีมือใครเพราะคนที่สอนให้คนๆนี้ปักแบบนี้ก็คือเธอ!!!
 " มิสจะกลับโรงแรมเลยไหมครับ" องค์รักษ์ของเพียงจันทร์ถามเมื่อเห็นสองสาวทำสีหน้าเคร่งเครียดแต่เขากลับคิดไปเองว่าพวกเธอคงจะหงุดหงิดเพราะโดนชนจนเซถลาไปถึงสองครัง
 " ไม่!!! ไปหาคุณไลอาร์....เดี๋ยวนี่!!!" เพียงจันทร์ออกคำสั่ง เธอรู้ว่าอัญชันอยู่กับชายหนุ่มและรู้ด้วยว่าเขากำลังจะแต่งตั้งให้หญิงสาวเป็นนายหญิงของเขา นี่เป็นเหตุผลที่เขาเรียกตัวนภัทธามาจากประเทศไทยที่แสนไกล
 " คะ...ครับ " เขารับคำและรีบโทรหาเจ้านายของตนซึ่งก็คือเอฮาซาน
 เอฮาซานรีบก้าวเท้ายาวๆไปยังห้องรับรองในพระราชวังที่ไลอาร์กับเชคซีอาร์กำลังปรึกษากันเรื่องของซูซี่อยู่
 " นายท่าน!!!เรื่องด่วนครับ!!!" เขารีบแต้งให้เจ้านายของตนทราบ
 " ดูเหมือนมิสนภัทธาและมิสเพียงจันทร์จะเจอเบาะแสของมิสอัญชัญครับ!!!" เขารีบรายงาน ซึ่งนั่นเป็นข่าวที่ดีสุดก็ว่าได้ ไลอาร์ฉีกยิ้มกว้างโล่งใจแต่ก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าขรึมลงทันที นั่นก็แปลว่า สองสาวที่สำคัญต่อหญิงสาวนั่นรู้เรื่องที่น้องของพวกเธอถูกจับตัวไปแล้วแน่ๆ หากพวกเธอโวยวายและพาน้องสาวของพวกเธอกลับไป เขาก็คงอกแตกตายอยู่เหมือนเดิม
 รถหรูสีดำสนิทแล่นเข้าสู่ราชวัง โดยที่รถยังไม่จอดดีร่างของหญิงสาวสองร่างก็พุ่งเข้าไปในราชวังทันที
 " มิสนภัทธา...."
 " ผลั๊วะ!!!!....."
 " นี่สำหรับการที่คุณปิดบังว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับน้องของฉัน!!!"
กำปั้นของนภัทธาทักทายเอฮาซานเข้าเต็มๆกราม จนทำให้ชายร่างสูงอย่างเขาล้มลงทันที สายตาดุของนภัทธาหันไปมองไลอาร์อย่างเอาเรื่อง ทว่าแขนเล็กๆของเพียงจันทร์ก็ดึงร่างอวบๆนั้นเอาไว้
 " ใจเย็นๆก่อนเถิดมิส...ตอนนี้เรากำลังช่วยกันแก้ใขสถาณการณ์อยู่" เชคซีอาร์ที่เดินตามออกมาห้ามหญิงสาวเอาไว้พลางสั่งให้คนพาเธอไปนั่งสงบสติอารมณ์ก่อน
 " ไม่จำเป็นต้องรออะไรแล้ว!!!คุณรักน้องของฉันจริงหรือเปล่าคุณไลอาร์...คุณเอาหัวใจน้องของฉันไปแต่ปล่อยให้เธอเป็นอัตรายอย่างนัเนเหรอ!!!" นภัทธานั้นแรงเยอะกว่าที่คิดเธอสะบัดเพียงสองสามครั้งชายฉกรรจ์ที่เกาะกุมเธอเอาไว้ก็ปลิวไปคนละทาง หญิงสาวเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่ยังคงยืนเงียบอยู่ตรงนั้น เจาพูดไม่ออกเถียงไม่ได้เพราะที่เธอพูดมานั้นเขาตอบไม่ได้
 " ผมไม่รู้!!! " เขาตอบได้แค่นั้น
 " ฉันให้โอกาสคุณพูดใหม่!!! คุณรักน้องฉันจริงหรือเปล่า!!! " นภัทธาลดโทนเสียงให้ต่ำลงเธอยังคงจี้ให้ชายหนุ่มจนตรอก ทุกคนรู้สึกเหมือนอยู่ต่อหน้าคุณแม่ ไม่กล้าหือไม่กล้าอือได้แต่เพียงยืนนิ่งเงียบอยู่อย่างนั่น
 " นับ หนึ่ง!!!! .....สอง!!!!..."
 " ผมรู้สึกพิเศษกับเธอ!!!ผมรู้สึกว่าไม่อยากเสียเธอไป!!!ผมอยากให้เธออยู่ใกล้ๆ!!!รู้สึกเหมือนจะขาดใจเวลาเธอเจ็บปวด!!! ไม่ใช่ว่าผมจะอยากให้เธอเป็นอันตราย!!!แค่คิดว่าเธอจะต้องเจออะไรแย่ๆบ้าง!!!ใจผมก็เจ็บไปหมดแล้ว!!!" เขาตะโกนลั่นราวกับระบายสิ่งที่อัดอั้นสิ่งที่อยู่ในใจมาแสนนานเขารู้สึกโล่งใจที่ได้พูดออกไปและประหลาดใจว่าทำไมความกดดันของหญิงสาวคนธรรมดาตรงหน้าถึงมีอิทธิพลทำให้เขายอมพูดออกไปได้ถึงขนาดนี้
 " ดี!!! จดจำสิ่งที่คุณพูดเอาไว้แล้วทำให้ได้อย่างที่พูด!!!!" นภัทธายื่นผ้าเช็ดหน้าให้แก่ชายหนุ่มเขารับมันเอาไว้ก่อนจะคลี่ดูอักษรแปลกตาบนผ้าเช็ดหน้าสากๆ
 " จอร์แดนทางเหนือพักสามครั้งคุณคิดว่ามันคืออะไร" นภัทธาถาม