คอลเลคเตอร์อีกฝ่ายมีสองคน คนแรกร่างผอมสูง ผิวคล้ำ ผมหยิกฟู เพื่อความสะดวก ผมเรียกหมอนี่ว่า 'คอลเลคเตอร์ A' ส่วนคนที่สองรูปร่างสั้น ร่างหนา มีแผลเป็นขนาดใหญ่ที่ใบหน้า ผมตั้งชื่อคนนี้ว่า 'คอลเลคเตอร์ B'
ทั้ง A และ B แข็งแกร่งไล่เลี่ยกัน ไม่ว่าจะในแง่ของค่าสถานะและอุปกรณ์ที่พวกเขาใช้ แม้ว่าไม่น่ากลัวเท่าคอลเลคเตอร์ที่แรทฟอร์ต แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะถูกล้มง่าย ๆ ด้วยปืนไม่กี่กระบอก
"หน็อย พวกมันไม่ได้ใส่เสื้อกันกระสุนแท้ ๆ แต่ยิงไม่เข้าเลย"
จอนบ่นไม่หยุดมาตั้งแต่ครู่ก่อน ผมเข้าใจความรู้สึกเขา ชุดและอุปกรณ์ที่คาแรคเตอร์หลาย ๆ คนใส่เป็นการ์ดไอเท็มซึ่งมีสกิลติดตัว แม้หน้าตาจะเหมือนเสื้อผ้าธรรมดาแต่พวกมันแข็งแกร่งกว่าชุดเกราะทั่วไปด้วยซ้ำ แบบเดียวกับที่ชุดเกราะบิกินีในเกม สามารถมีพลังป้องกันสูงได้ยิ่งกว่าเกราะแบบคลุมทั้งร่าง
กำลังของทั้งสองฝ่ายเริ่มลดลง คาแรคเตอร์ฝ่ายของเราเสียเปรียบเรื่องอุปกรณ์ รวมถึงจำนวนของคาแรคเตอร์
กระสุนของสองฝ่ายปลิวกันว่อน กลุ่มเราที่เคยปักหลักกระจุกตัวกันเริ่มกระจายตัวออกไปเพื่อไม่ให้เป็นเป้าได้ง่าย บิลลีของฝ่ายเราทั้งที่กลัวจับใจ แต่เขาก็เข้าปะทะกับบิลลีสองคนของฝ่ายศัตรู
ทั้งที่ถูกรุมแต่ก็บอกไม่ได้ว่าเสียเปรียบ นี่คือผลของเลเวลและสกิลที่แตกต่างกันมาก
อลิซาเบธเป็นคนที่ว่องไวเสมอในการสังหาร ทั้งอลิซาเบธฝ่ายเราและฝ่ายศัตรูต่างคิดเหมือนกัน เพื่อให้คนที่เหลือมีโอกาสรอดเพิ่ม การกำจัดตัวอันตรายอย่างตนเองในอีกกลุ่มเป็นสิ่งที่ต้องทำเป็นอันดับแรก
อลิซาเบธสองฝ่ายยิงสวนใส่กันหลายนัด กระสุนของฝ่ายเราแม่นยำกว่าเพราะสกิลสนับสนุนอย่าง 'โฟกัส' แต่อีกฝ่ายก็ยิงถูกคนของเราจนได้รับบาดเจ็บ
จอนเก็บชาร์ลีของฝ่ายนั้นก่อนเพื่อป้องกันความสับสน แต่ศัตรูก็ใช้เวลาไม่นานจัดการกับชาร์ลีฝ่ายของเราเช่นกัน
ผมฝากแอน แคท และคนอื่น ๆ รับมือด้วยไปพร้อม ๆ กับคาแร็คเตอร์อื่น ๆ ในขณะที่ตัวเองเลือกเป้าหมายส่วนตัวเป็นคอลเลคเตอร์ A ก่อนเป็นลำดับแรก ยิ่งจัดการกับหมอนี่ได้เร็วเท่าไหร่ โอกาสชนะของทั้งกลุ่มก็จะยิ่งเพิ่มขึ้น
ฉันมองดูสถานการณ์การปะทะด้วยความรู้สึกขัดใจ จากการประเมินด้วยสายตา ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าคามิลมีโอกาสชนะอยู่ราว ๆ เจ็ดต่อสาม แต่นั่นคือแค่การประเมินจากการมองเห็นเท่านั้น
"แคท ไม่ต้องห่วงคามิลหรอกค่ะ" แอนคุยกับฉันที่คงเผลอจ้องไปทางคามิล
พวกเราแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคาแรคเตอร์ A และ B ที่คามิลตั้งชื่อให้ชั่วคราว สองคนนั้นมีเลเวลระดับไหน มีสกิลอะไร มีการ์ดจากแพ็คไหนบ้าง พวกเราสู้ทั้งที่แทบไม่รู้อะไรเลย
แม้แต่แพ็คที่พวกเราคอนเฟิร์มแล้วว่าพวกเขามีแน่ ๆ อย่างเซอร์ไววัลแพ็ควันและทู เราก็รู้แค่ว่าคาแร็คเตอร์เกือบทั้งหมดที่พวกเขาแสดงตนออกมาแล้วเป็นพวกเลเวลต่ำ พวกเราไม่รู้เลยว่าคอลเลคเตอร์มีการ์ดซ้ำมากมายขนาดไหนเพื่อชุบชีวิต ในทางตรงกันข้าม ฉันรู้ดีกว่าคามิลใช้การ์ดซ้ำเพื่อชุบชีวิตและอัพเกรดไปจนเกือบหมดแล้ว
พวกเราแทบไม่มีกำลังเสริม ในขณะที่ศัตรูอาจจะมีก็ได้
พวกเขาอาจมีคาแรคเตอร์ที่เป็นไพ่ตายแอบซ่อนอยู่ก็ได้
…เหมือนกับที่ฉันแอบซ่อนเอาไว้…
ฉันไม่เคยบอกความจริงกับคามิลและแอนว่าเป็นคอลเลคเตอร์อยู่แล้ว ทั้งสองเข้าใจแค่ว่าฉันเหมือนกับแอนที่มองเห็นระบบแต่ทำอะไรกับมันไม่ได้ ไม่สิ บางทีคนที่ไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ อย่างคามิลก็คงสงสัยอยู่ แต่แอนเชื่อสนิทใจว่าฉันเป็นเหมือนเธอ
ถ้าพูดตามตรงก็อยากเก็บความลับนี้ต่อไปอีกสักหน่อย เมื่อคนอื่นรู้ว่าเราทำอะไรได้ก็จะหนีไม่พ้นถูกคาดหวังและถูกโยนงานมาให้ ฉันไม่อยากเจอกับเรื่องแบบนั้น
แค่อยากอยู่อย่างสบาย ไม่ต้องถูกใครจิกหัวใช้งาน
ไม่จำเป็น ฉันไม่อยากทำร้ายใคร แต่ถ้าจำเป็นก็สามารถหักหลังทุกคนได้ ฉันเป็นคนแบบนั้นมาตลอด
คงเพราะนิสัยแบบนั้นแหละ หลังจากที่ย้ายกลุ่มหลายครั้ง ปั่นหัวคนนั้นทีคนนี้ที รวมทั้งเฉือดเจ้าหัวหน้ากลุ่มเก่า ๆ ที่คิดจะทำมิดีมิร้ายไป ฉันก็ได้แพ็คพิเศษที่คามิลไม่เคยมี
…เทรเตอร์แพ็ค…
"น่าหงุดหงิดชะมัด" ฉันพึมพำตอนที่เห็นคาแรคเตอร์ของอีกฝ่ายคืนชีพกลับมาต่อหน้าต่อตา
เหมือนกับที่คิดไว้ไม่มีผิด ศัตรูไม่ค่อยเพิ่มเลเวลการ์ดระดับล่าง เขาจึงไม่สามารถอัพเกรดพวกนั้นได้เพราะเลเวลเป็นอุปสรรค แต่เขาเปิดแพ็คแรก ๆ ไปเยอะพอสมควรจนมีการ์ดซ้ำ ๆ เยอะอยู่ ถ้ายื้อแบบนี้ต่อไปได้อีกหน่อย โอกาสชนะของฝ่ายเราจะลดลงจนเหลือไม่ถึงครึ่งเพราะความด้อยกว่าเรื่องจำนวน
ทั้งที่พร่ำบอกตัวเองว่าอย่าแสดงพลังออกมา แต่สุดท้ายก็ดันเผลอไปจนได้
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: แมดส์ แจ็คสัน]
[ฉายา: ฆาตกรสวมหน้ากาก]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: ฆาตกรต่อเนื่องที่ถูกหมายจับมานาน แต่ตัวจริงของเขายังคงเป็นปริศนา ชอบทำงานคนเดียว เป็นตัวอันตรายต่อทั้งศัตรูและพวกเดียวกัน ยกเว้นเพียงคอลเลคเตอร์ที่เรียกตนออกมา เป็นเรื่องยากที่จะเขาจะควบคุมตัวเองให้ทำงานโดยไม่ลงมือฆ่าใคร]
[สกิล: บลัดลัสต์, เอนดูแรนซ์]


คาแรคเตอร์ทั้งสามมีเลเวลสูงจนเกือบเต็มเพดานเลเวล โดยเฉพาะผู้จัดการเบ็ดเตล็ดที่ปัจจุบันอัพเกรดจาก SR (ซุปเปอร์แรร์) เป็น SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์) เขาไม่น่าจะถูกมนุษย์หรือซอมบีจัดการได้ง่าย ๆ
มันทำให้ผมขนลุกเมื่อคิดว่าทั้งสามอาจถูกคอลเลคเตอร์เล่นงาน
ผมแยกตัวออกมาจากกลุ่ม ใช้การ์ดซ้ำของหมอดูไพ่ยิปซีเพื่อชุบชีวิตเธอ
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: เอสเมอรัลดา ทัฟเฟอร์]
[ฉายา: หมอดูไพ่ยิปซี]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: หญิงวัยกลางคนผู้ดูสุขุมลึกลับ นอกจากการตอบคำถามเรื่องการพยากรณ์และการพูดจาแบบมีนัยยะซึ่งเป็นปริศนาแต่เกี่ยวพันกับเรื่องโชคชะตา เธอจะไม่ยอมพูดอย่างอื่นอีกหรือพูดน้อยที่สุดเท่าที่จำเป็นเท่านั้น แต่หลาย ๆ ครั้งสิ่งที่ทายออกมาก็สรุปไม่ได้ว่าจะเป็นประโยชน์จริง ๆ หรือเปล่า หรือคลุมเครือเกินไป เธอต่อสู้ป้องกันตัวแบบผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่งได้เท่านั้น ถ้าเป็นเรื่องของตัวเอง เธอไม่สามารถพยากรณ์ได้]
[สกิล: ฟอร์จูนรีดดิง]
เอสเมอรัลดาไม่ใช่คนที่เหมาะกับการสอบถาม เธอพูดน้อย พอพูดทีก็ชอบใช้คำพูดที่ดูเป็นปริศนา แต่แม่หมอคนนี้เป็นคนที่เป็นพยานเหตุการณ์ที่เป็นสาเหตุให้ผมต้องชุบชีวิตเธอขึ้นมาได้
อยากให้คาแรคเตอร์ที่ตายไปอธิบายสิ่งที่เจอด้วย 'ระบบคอมเมนต์' แบบที่พวกนั้นใช้แซวอยู่ตลอดเวลา น่าเสียดายที่ระบบไม่ได้ถูกออกแบบมาแบบนั้น หากอยากสอบถามก็ต้องคืนชีพให้เสียก่อน แต่กว่าจะคืนชีพให้ก็คือต้องเสียเวลาไป ยกเว้นแต่จะอัพเกรดซึ่งจะให้ผลทันที
"เกิดอะไรขึ้น"
เธอไม่ได้เอ่ยอะไรนอกจากหยิบไพ่ใบหนึ่งออกมาให้ผม มันเป็นไพ่เด็กหนุ่มกับดาบเล่มโต ผมไม่มีความรู้เกี่ยวกับไพ่ทาโรต์ แต่สามารถเดาจากรูปได้ไม่ยากว่าไม่ใช่เรื่องดี
"โดนใครเล่นงานมา"
"คมดาบแบบเดียวกัน"
ผมถอนหายใจ คราวนี้ปริศนาไม่ได้ยาก คมดาบแบบเดียวกันต้องหมายถึงทักษะเกี่ยวกับระบบ เธอกำลังสื่อว่าศัตรูคงจะเป็นคอลเลคเตอร์นั่นเอง แต่ที่มันทำให้น่าเหนื่อยใจก็ตรงที่เธอสื่อสารตรง ๆ กับผมไม่ได้นี่แหละ
แบบเดียวกับมายาที่ชอบพูดว่า "ดาบของฉัน มันกำลังเรียกร้องหาเลือด" นิสัยชอบพูดสั้น ๆ แถมยังพูดให้ดูมีลับลมคมใน สำหรับผมแล้วนับเป็นอาการที่เข้าข่ายเรียกว่า 'ป่วยจิต' อีกแบบหนึ่ง
ผมเรียกคาแรคเตอร์ทุกใบที่มีอยู่ออกมา จากนั้นจึงแอบไปนัดประชุมลับที่โรงนาโดยมีเพียงเพื่อน ๆ ของแอนที่ไม่ถูกเรียกมาร่วมประชุมด้วย
"พยายามรีดข้อมูลเอสเมอรัลดาเพิ่มแล้ว แต่ไม่มีประโยชน์ จากที่เธอ พอล เจสซิกาและเจมส์พูด ไม่เคยมีใครรู้ว่ามีคอลเลคเตอร์ซ่อนตัวอยู่ในประเทศเล็ก ๆ นี้"
"น่าจะมาจากข้างนอก" แคทพึมพำ "...บางทีอาจสะกดรอยตามเรามาก็ได้"
"เป็นไปได้นะคะ ถึงพวกเราจะระวังตัวขนาดไหน มันก็มีสกิลที่ช่วยตามรอยได้อยู่ดี"
แอนพูดพร้อมกับเหลือบไปมองทางจอน หลายครั้งหลายหนที่พวกเราหาสิ่งที่ไม่มีเงื่อนงำจากทักษะการสืบของจอนที่ไม่ว่าดูยังไงก็คล้ายเวทมนตร์ นักสืบตาเดียวคนนี้ช่วยพวกเรามาแล้วหลายครั้ง
"ถ้าอีกฝ่ายแข็งแกร่งพอ ๆ กันกับเจ้าคนที่เราเจอที่แรทฟอร์ต คงต้องทุ่มกำลังทั้งหมดเลยครับ" จอนตอบ
"หวังว่าคนนี้จะมีกำลังรบไม่เท่าหมอนั่น ตอนนั้นพวกเราเสียกระสุนไปเกือบหมด จนถึงตอนนี้ก็ยังหามาเติมได้ไม่ถึงหนึ่งในห้า" อลิซาเบธเอ่ยเสียงเครียด
มายา เมย์และไมราเกือบจะยกมือขึ้นขอพูดพร้อมกัน ผมให้เมย์ผู้ทำตัวเหมือนพี่สาวคนโตพูดก่อน ซึ่งมันทำให้มายาหน้าเหวอเล็กน้อยเพราะเธอต่างหากคือพี่สาวคนโต
"หนูว่าปิดเรื่องพลังของคุณคามิลไว้ไม่ได้แล้วค่ะ พอการต่อสู้เริ่มขึ้น คุณคามิลต้องใช้พวกเราทั้งหมด ยังไม่นับเรื่องใช้พลังของระบบชุบชีวิตหรือเปลี่ยนการ์ดเป็นอาวุธ ปิดเพื่อนคุณแอนไม่ได้หรอกค่ะ"
"อาา เมย์ ทำไมมาแย่งเรื่องที่พี่จะพูดไปหมดล่ะเนี่ย" มายาร้องโวยวาย แน่นอนว่าคนที่ต้องขอโทษแทนกลายเป็นน้องสาวทั้งสองคน
ผมไม่ได้สนใจพวกแฝดสาม ตาของผมไปสะดุดกับแคทที่กำลังกุมคางครุ่นคิด
"ไม่ต้องกังวลมากเกินไป พวกเราแค่ประเมินเผื่อกรณีที่อีกฝ่ายเหนือกว่า บางทีอาจไม่ได้เป็นปัญห…"
"ฉันแปลกใจ" แคทแทรกก่อนผมพูดจบ "การล่าซอมบีปลอดภัยกว่า คะแนนที่ได้ก็ไม่ได้น้อยกว่าด้วย ทำไมถึงมีคอลเลคเตอร์อยากล่าคอลเลคเตอร์ด้วยกันล่ะ"
"ถ้าไม่เกี่ยวกับความคุ้มค่า ก็คงทำเพื่อตัดคู่แข่งหรือไม่ก็ถูกมิชชันบังคับมาล่ะมั้ง"
"คุณคามิลยังไม่เคยเจอมิชชันแบบนั้นเลย ทำไมกัน"
"ถึงมี ผมก็ไม่อยากไปเล่นงานใครโดยไม่จำเป็นหรอก"


โกหกแน่นอน ทำไมถึงกล้าฟันธง ผมคงตอบยาก จากระยะเวลาไม่นานนักที่อยู่ด้วยกัน ผมรู้ว่าเธอเป็นคนประเภทที่จะไม่บอกข้อมูลหากว่ามันไม่เป็นประโยชน์ต่อตนเอง
ถ้าให้เดา บางทีการปลดล็อกแพ็คของเธออาจเกี่ยวกับอดีตที่ผ่านมา และเหตุผลที่ผมพบเธออยู่ลำพังก็เป็นได้ มาลองคิดดูในตอนนี้ การที่ผู้หญิงตัวคนเดียวแบบเธอไปอยู่ที่แรทฟอร์ต มันก็ดูผิดปกติตั้งแต่แรกแล้ว
"คุณแคทแน่ใจนะคะว่าไม่ได้ปิดบังอะไรพวกเราอีก" แอนเองรู้สึกแบบเดียวกับผมว่าน่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังเรื่องราวของแคท
"อะ อื้อ ไม่มีแล้ว"
"งั้นเรื่องสุดท้าย อธิบายข้อมูลของแพ็คพิเศษมา ชื่ออะไร มีการ์ดแบบไหน"
"วันนี้หนักกันมาทั้งวันแล้ว ให้ทุกคนได้พักก่อนดีไหม ที่สำคัญพวกคุณเจนนาก็จะตามไม่ทัน…"
"ไม่ต้องสนใจเราก็ได้" เบนจามินพูดสวน ผมเดาว่าเขาไม่อยากถูกทิ้งไว้ให้ไม่รู้อะไรเลย
แคทจำใจต้องอธิบายเกี่ยวกับแพ็คพิเศษโดยยังย้ำอีกครั้งว่าเธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงสามารถปลดล็อกแพ็คนี้ได้
ชื่อของมันคือ 'เทรเตอร์แพ็ค' แพ็คพิเศษที่มีราคา 200 คะแนนซึ่งสูงกว่าแพ็คทั่วไปถึงสี่เท่า แคทจำเป็นต้องจัดการซอมบีมากกว่าหกสิบถึงเจ็ดสิบตัวเพื่อที่จะเปิดแพ็คนี้เพียงหนึ่งครั้ง
แพ็คนี้มีความพิเศษสองส่วน อย่างแรกคือสิ่งที่ได้เห็นไปแล้วใน 'ฆาตกรสวมหน้ากาก' คาแรคเตอร์รายนี้เฉพาะพละกำลังและความถึกทนเหนือยิ่งกว่าคาแรคเตอร์คนไหน ๆ ที่ผมมี โดยมีข้อเสียคือการควบคุมยากถึงขนาดที่อาจทำร้ายพวกเดียวกันเองได้ทุกเมื่อ
"แข็งแกร่ง แต่มีข้อเสียร้ายแรงเลยนะคะ คาแรคเตอร์รายอื่น ๆ ในแพ็คก็มีข้อเสียแบบเดียวกันเหรอ"
"ไม่ถึงกับทุกรายหรอก แต่ส่วนใหญ่จะเป็นพวกที่ไม่เหมาะกับการใช้สู้เป็นกลุ่ม"
"เป็นอันตรายกับพวกเดียวกัน ถึงได้ชื่อเทรเตอร์แพ็คสินะ… หลังจากนี้ถ้าต้องสู้ด้วยกัน ผมว่าคุณใช้คาแรคเตอร์จากแพ็คอื่นด้วยก็ดีนะ"
"หืมม"
"มีอะไรเหรอ แอนน่าจะมีมิสเซลเลเนียสกับเซอร์ไววัลไม่ใช่เหรอ พวกนั้นใคร ๆ ก็มีนี่"
"คือออ"
แอนดูเลิกลั่กผิดปกติ
"มีอะไรปิดบังอีกแล้วใช่ไหม" ผมเค้นเสียงถาม
"ฉันเปิดสองแพ็คนั้นได้ แต่ไม่มีคาแรคเตอร์เหลือเลย"
"ไม่มีเหลือ หมายความว่าเคยมีเหรอ"
แคทแสดงให้เห็นด้วยการกระทำ เธอเปิดข้อมูลการ์ดคาแรคเตอร์ทั้งหมดที่ครอบครอง เธอไม่ได้โกหก การ์ดคาแรคเตอร์หลาย ๆ ใบที่เธอครอบครองกลายเป็นภาพขาวดำ
ถ้าไม่เคยได้รับคาแรคเตอร์ใบนั้น การ์ดจะไม่ปรากฏให้เห็นในคลัง กรณีที่การ์ดกลายเป็นสีเทาแบบนี้เหมือนกับกรณีของไอเท็มการ์ดที่ถูกเปลี่ยนเป็นของจนหมดจากคลังเก็บการ์ดนั่นเอง
"ต่อให้คาแรคเตอร์เสียชีวิตและรอคูลดาวน์เพื่อคืนชีพ ก็ไม่ได้เป็นสีเทาแบบนี้นี่คะ"
"ใช่ นี่มันเหมือนกับว่าเคยมีแต่เสียไปแล้ว"
"ตอนที่ได้แพ็คนี้มา มันมีฟังก์ชันใหม่ทำงานขึ้นมาด้วย ฉันสามารถขายคาแรคเตอร์การ์ดแล้วแลกกับเทรเตอร์พอยต์ แล้วเอาเทรเตอร์พอยต์นี่ไปเปิดเทรเตอร์แพ็คอีกที"
"ว่าไงนะ… จะบอกว่านอกจากระบบคะแนน กับระบบซิลเวอร์ที่ได้จากการขายไอเท็มการ์ด มีทรัพยากรแบบอื่นด้วยเหรอ"
"ฟังจากชื่อแล้วเหมือนเป็นทรัพยากรเฉพาะสำหรับแพ็คของคุณแคทด้วยนะคะ หรือว่านอกจากเทรเตอร์พอยต์แล้วจะมีอย่างอื่นด้วย แต่ว่าจะต้องทำเงื่อนไขบางอย่าง"
"อา… เดี๋ยวสิ นี่ตั้งใจพูดให้งงใช่ไหม"
ผมไม่โทษเบนจามินที่ตามไม่ทัน ลำพังแค่ทำความเข้าใจระบบ ก็ยากสำหรับคนที่มองไม่เห็นแล้ว นี่ยังมีเรื่องของระบบใหม่ที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนด้วย
สรุปสั้น ๆ อีกครั้งคือ นอกจากมิสเซลเลเนียสแพ็ค เซอร์ไววัลแพ็ควันถึงโฟร์ มันน่าจะมีแพ็คซ่อนไว้อีกมากมายที่ผมยังไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ และหลาย ๆ อันในนั้นอาจมีวิธีรวบรวมทรัพยากรที่แตกต่างกันแบบเดียวกับการเก็บเทรเตอร์พอยต์ของแคท
"มีสิ่งที่ต้องบอกพวกเราแค่นี้ใช่ไหม" ผมเค้นถามต่อ
"อย่าพูดเหมือนฉันมีแต่เรื่องปิดบังสิ"
"แล้วไม่จริงเรอะ"
"จะว่าไป มีอีกเรื่องที่ยังไม่ได้บอกแหละ"
"นั่นไงล่ะ"
"จะฟังหรือจะบ่น"
"มีอะไรก็อธิบายมาเถอะค่ะ" แอนตัดบทด้วยเสียงอ่อนโยน คงอยากให้ผมกับแคทดีกันไว้
ผมแสดงออกทางสีหน้าเลยว่าหวาดระแวงในตัวแคทอยู่
"คือแบบนี้ พวกคุณรู้ใช่ไหมว่ามิชชันมีหลายแบบ บางครั้งที่มิชชันสำคัญขึ้นมาให้ทำ ถ้าทำไม่จบมันจะไม่มีอันใหม่ขึ้นมาให้ทำ"
"เออสิ บางครั้งก็ถูกบังคับให้ทำมิชชันที่ไม่อยากทำ แถม…"


หลาย ๆ คนหันมามองหน้ากัน คงมีบางคนที่สงสัยเพราะผมเคยรับมิชชันที่เกี่ยวกับการกวาดล้างคนมาบ้าง อย่างแก๊งใหญ่สามแก๊งที่เดิร์กลินเป็นตัวอย่างที่ดี
ไม่ได้แก้ตัวนะ สำหรับผม มันแตกต่างกันนิดหน่อย ผมปราบปรามพวกนั้นเพราะรู้มาว่าแต่ละแก๊งเป็นตัวอันตรายที่ทำร้ายคนไปทั่ว ถ้ามิชชันบอกให้ไปฆ่าใครสักคนแบบไม่มีเหตุผลรองรับ ต่อให้มีคะแนนมากมายแค่ไหนมาล่อผมก็ไม่สนใจ เพราะมันขัดกับเหตุและผลที่ควรทำ ไม่ทำเรื่องพรรค์นั้นผมก็ไม่รู้สึกติดใจ
มองหน้าแอนและแคท พวกเธอดูเหมือนไม่ค่อยเชื่อตอนที่ผมแสดงจุดยืนของตัวเอง ผมไม่โทษพวกเธอหรอก แต่ที่น่าทุบหัวที่สุดคือคาแรคเตอร์ของผมเกินกว่าครึ่งไม่เชื่อใจกันด้วยนี่สิ มันน่านัก!
หัวข้อสนทนาสลับกลับมาเป็นเรื่องที่ควรจะคุยกันตั้งแต่แรก วิธีการรับมือกับศัตรูที่ยังไม่รู้ที่มาที่ไป
"ต้องรู้จักศัตรูก่อน ผมจะรับหน้าที่ตรวจสอบเอง" จอนเสนอตัว ทุกคนรู้ว่าถ้าเป็นเรื่องการหาข้อมูล จอนไม่เคยทำให้ผิดหวัง
"ฝากด้วยนะ อยากได้ใครช่วยก็บอกแล้วกัน"
"ขอทำคนเดียวดีกว่าครับ ยิ่งคนเยอะยิ่งถูกจับได้ง่าย"
"เรื่องการป้องกันฐาน ขอผมรับผิดชอบเองได้ไหมครับ" พอลกุลีกุจอเสนอตัวบ้าง
"นาย เจสซิกา เจมส์และเอสเมอรัลดาอยู่ที่นี่มานานกว่าใคร สภาพแวดล้อมเป็นอย่างไร ติดกล้องวงจรปิดตรงไหน วางกับดักตรงไหนคงไม่มีใครรู้ดีกว่าแล้วละ"
"จะพยายามให้เต็มที่ครับ"
"แล้วอย่าลืมเตือนทุกคนด้วยนะว่าวางกับดักไว้ที่ไหนบ้าง" อลิซาเบธหันไปเตือนเจสซิกา
"ค่ะพี่ ไม่พลาดแน่นอน"
"แล้วเรื่องกระสุนล่ะ ที่นี่เหลือเยอะแค่ไหน" มายาถามบ้าง
"ฉันตรวจแล้วค่ะ ตอนนี้เรามีเหลือมากกว่าที่คุณคามิลพกมาแค่เล็กน้อย ถ้าไม่หาเพิ่มคงไม่พอสำหรับศึกใหญ่" สาวนักบัญชีว่าพร้อมกับยื่นกระดาษจดรายการของปืน กระสุนและวัตถุระเบิดที่เธอประเมินว่าของยังขาดอยู่ให้กับผม
"กระสุนหาเพิ่มได้ถ้ามีคะแนนมากกว่านี้ อาจจะต้องแบ่งกลุ่มเล็ก ๆ สักกลุ่มล่าซอมบีเพื่อเก็บคะแนน ส่วนพวกระเบิด ฉันมีสารเคมีหลายชนิดที่เอามาทำเป็นระเบิดได้ ขอฝากอลิซาเบธดูแลส่วนนี้ต่อ"
อาจเพราะเคยแต่บุกโจมตีคนอื่น จนแทบไม่มีประสบการณ์ในการตั้งรับ ผมจึงคิดว่าพวกเรามีเรื่องต้องพูดคุยกันอีกหลายต่อหลายเรื่อง แต่น่าเสียดายที่เวลาเตรียมตัวของพวกเราสั้นกว่าที่คิดไว้มาก
เสียงระเบิดที่พวกพอลติดตั้งไว้ดังแว่วมาแต่ไกล เชนที่ผมฝากให้ดูต้นทางเปิดประตูเข้ามาในโกดังด้วยสีหน้าที่พวกเราทุกคนต่างก็ดูออก
"พวกเรา ฉันว่าไม่ต้องวางแผนอะไรเพิ่มแล้วละ" เขาว่า
"บุกมากลางวันแสก ๆ เลยแฮะ เออ แบบนี้ก็สะดวกดี" แคทหัวเราะอย่างประชดประชัน
"ดีเหมือนกัน ตัดสินกันให้จบไปตรงนี้เลยค่ะ"
"เกิดอะไรขึ้น ซอมบีบุกเหรอ" เจนนา รีชเชอร์วิ่งหน้าตื่นเข้ามา คนที่ไล่หลังตามเธอมา มีเบนจามินและจิมมี พวกเขายิงคำถามแบบเดียวกันมา
"ไม่มีเวลาตอบแล้ว พวกคุณสามคนหาที่ซ่อนซะ"
"เดี๋ยวก่อน ซ่อนที่ไหน แล้วนั่น แอนนี แอนนีจะไปสู้…"
"บอกแล้วว่าไม่มีเวลาอธิบายแล้ว ถ้าไม่อยากถูกลูกหลงก็ไปซ่อนตัวซะ" ผมเตือนอีกฝ่ายที่ยังดูดื้อดึง
"ทำไมฉันต้องฟังคำสั่งแกด้วยวะ"
เบนจามินว่าพร้อมกับกระชากคอเสื้อผม แน่นอนว่าผมสะบัดออกได้ง่าย ๆ เขาไม่มีทางสู้แรงของผมที่มีค่าสถานะจากระบบได้
"อยากตามมาก็ตามใจ ดูแลชีวิตตัวเองก็แล้วกัน"
ถึงตอนนี้ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปิดบังพลัง ขณะที่วิ่งไปยังต้นเสียงของการระเบิด ผมได้แจกจ่ายปืนและกระสุนให้กับทุกคนเพิ่ม พวกเบนจามินคงประหลาดใจที่เห็นของแบบนั้นโผล่ออกมากลางอากาศและน่าจะสงสัยที่อยู่ ๆ กลุ่มเราก็มีคนเพิ่มขึ้นอีกหลายคน แต่เขาก็ไม่ได้ถามเพิ่มอีก
วิ่งจนเกือบถึงประตูรั้ว พวกเราก็พบกับกองกำลังของฝ่ายศัตรู
จำนวนของศัตรูมีมากกว่าเกือบสองเท่า แต่ละคนมีอาวุธครบไม้ครบมือ ทั้งปืนสั้น ปืนไรเฟิล ปืนลูกซองหรือแม้แต่ปืนกล พวกที่ไม่มีปืนก็พกพาอาวุธประชิดแบบอื่นไม่ว่าจะเป็นขวาน ดาบ หรือแม้แต่ของดูผิดยุคอย่างลูกตุ้มติดโซ่
พวกเราใช้เวลาแค่ไม่กี่อึดใจก็สามารถบอกได้ว่าศัตรูคราวนี้มีคอลเลคเตอร์มากกว่าหนึ่งราย หลักฐานคือในกลุ่มของศัตรูมีคาแรคเตอร์ที่ซ้ำกันมากกว่าหนึ่ง เมื่อมองสำรวจแบบเร็ว ๆ ก็เห็นบิลลี มายา เชนและชาร์ลีอย่างละหนึ่งคู่
รู้สึกโล่งใจ อย่างแรกคือผมไม่เห็นแฝดพี่ชายของมายาและเจ้าเซเลปนักศิลปะการต่อสู้ อย่างน้อยพวกคอลเลคเตอร์ที่ต้องการต่อสู้ด้วยก็น่าจะเปิดแพ็คยังไม่ถึงเซอร์ไววัลแพ็คโฟร์
ส่วนที่ทำให้เบาใจอย่างที่สองคือคาแรคเตอร์ส่วนใหญ่ในกลุ่มศัตรูยังไม่ได้รับการอัพเกรตเลยสักครั้ง จริงอยู่ว่าชุดของคาแรคเตอร์สามารถเปลี่ยนไปได้ตามของที่คอลเลคเตอร์มอบให้ แต่มีหลายอย่างเช่นกันที่หลอกตาได้ยาก อย่างมายาทั้งสองคนของศัตรูยังมีรูปร่างของเด็กมัธยมต้น
ศัตรูเลเวลต่ำกว่า เรื่องนั้นไม่ต้องสงสัย แต่ความเป็นจริงเรื่องความต่างของกำลังรบก็ยังไม่หายไป อีกฝ่ายมีจำนวนเยอะกว่ามาก
"เมืองนี้ไม่ใหญ่พอสำหรับสองกลุ่มรึไง" ผมตะโกนถาม
ไม่ได้หวังว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับ แต่อยากให้ฉุกใจคิดสักนิดก็ยังดี ถ้าไม่ใช่เพราะมิชชัน ผมคิดว่าต่างคนต่างอยู่ก็ได้
"พวกเราไม่อยากทำแบบนี้หรอก ถ้ามีทางเลือก" คอลเลคเตอร์คนแรกพูดขึ้น
"พูดซี้ซั้วอะไรเนี่ย ใครบังคับมารึไง" แคทสวนกลับทันควัน
"พวกเราต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้มากที่สุดก่อนที่จะเจอกับเจ้านั่น" อีกคนตอบ น้ำเสียงของเขาแฝงความหวาดกลัวเมื่อพูดถึงใครบางคน
ผมนึกถึงคำพูดของคอลเลคเตอร์ที่พบในแรทฟอร์ต ก่อนตายเจ้าหมอนั่นพูดถึงตัวอันตรายคนหนึ่ง
"ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณพูดถึงใครค่ะ แต่ถ้าคนที่พวกคุณกลัวเป็นตัวอันตรายสำหรับทุกคน พวกเรายิ่งไม่ควรมาสู้กันไม่ใช่เหรอคะ"
"ฟังดูมีเหตุผลดี แต่พวกเราไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น พวกแกเองก็คงไม่ได้อยากเป็นพวกเดียวกับทางนี้นักหรอก"
"เอ่อ ไม่ใช่นะคะ"
ผมยกมือขึ้นห้ามแอน มันชัดเจนอยู่แล้วว่าไม่มีประโยชน์ที่จะเกลี้ยกล่อม


น่าเสียดายที่ทั้งผมและจอนไม่มีสกิลเพิ่มความแม่นยำแบบอลิซาเบธ การยิงศัตรูที่พุ่งเข้ามาจึงไม่ง่ายดายอย่างที่หวังไว้ พวกเราต้องถีบศัตรูให้ถอยไปและยิงซ้ำ ยื้อยุดกันอยู่แบบนี้เป็นสิบรอบกว่าที่สุดท้ายจะสามารถหยุดการเคลื่อนไหวและเผด็จศึกได้สักที
ศัตรูอันตรายจนน่าขนลุก โชคดีที่พวกมันโดดเด่นแค่ความอึด พอซอมบีตัวอื่นถูกพวกเราจัดการจนหมด การปิดบัญชีกับพันธุ์พิเศษแค่ตัวสองตัวจึงหมดปัญหา
[อาร์เมอร์ซอมบีถูกกำจัด คุณได้รับ 10 คะแนน]
[อาร์เมอร์ซอมบีถูกกำจัด คุณได้รับ 10 คะแนน]
"10 คะแนน มีซอมบีตัวละ 10 คะแนนด้วยเรอะ"
"หมายความพวกนี้อันตรายกว่าปกติเกินสามเท่าตัวน่ะสิคะ"
"ตัวละ 10 คะแนน" ผมกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่
ระหว่างสำรวจรอบนอก ผมตัดสินใจแวะบ้านบางหลังที่ถูกแยกห่างออกมาจากหมู่บ้าน พวกเราสำรวจบ้านแต่ละหลังอย่างระมัดระวัง ซอมบีธรรมดาอีกหลายตัวถูกจัดการโดยไม่ได้ใช้แม้แต่กระสุน ผมถือโอกาสเพิ่มระดับของดาบราชาจากต่างโลกไปในตัวในขณะเดียวกันก็เอาของทุกอย่างในบ้านมาขายเข้าระบบเพื่อให้คุ้มค่าที่สุดเท่าที่จะทำได้
คะแนนค่อย ๆ เพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ แต่ก่อนที่จะมีมากพอเปิดแพ็คเซอร์ไววัลทูจนได้ของที่น่าสนใจ สองกลุ่มที่แยกจากกันก็มาบรรจบกันอีกที
"ได้อะไรน่าสนใจมาบ้างไหม"
"จะไปมีอะไรล่ะ ก็มีแค่เจอซอมบีนั่นแหละ" แคทตอบด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว เธอคงรู้สึกเซ็งที่กำลังรบในกลุ่มเธอน้อยกว่าของผมอยู่เล็กน้อย แถมที่ร้ายกว่านั้นคือผมให้เบนจามินไปอยู่กลุ่มเดียวกับเธอ
"อย่าบ่นเลยน่า ทางนี้เจอพันธุ์พิเศษด้วยนะ"
"ทางนายก็มีเหรอ"
"สองตัว"
"ทางนี้หนึ่ง"
"คงไม่ใช่ว่าในหมู่บ้านมีอีกหลายตัวนะคะ"
"วิธีเดียวที่จะพิสูจน์ได้ก็คือ…"
เสียงถอนหายใจของแอนและแคทดังจนเหมือนกับจงใจให้ผมได้ยิน ผมไม่ได้สนใจสักนิด ไม่ว่าภายในหมู่บ้านจะมีศัตรูที่แข็งแกร่งรออยู่ขนาดไหน วันนี้พวกเราก็จะกวาดล้างทุกอย่างในหมู่บ้านนี้
คอลเลคเตอร์สองคน คนที่มองเห็นระบบหนึ่งคน มนุษย์ธรรมดาสามคน และคาแรคเตอร์อีกหนึ่งกลุ่มใหญ่ปะทะกับฝูงซอมบีพันธุ์พิเศษนับสิบและซอมบีทั่วไปอีกหลายร้อย
กลุ่มที่เป็นหัวหอกการโจมตียังคงเป็นหน้าเดิม ๆ เริ่มจากกลุ่มที่มีความเกี่ยวข้องกันและถูกผมบังคับให้ทำงานด้วยกันตลอด นักสืบตาเดียวจอน ช่างประปาบิลลี หนุ่มหูเสียนักกายกรรมชาร์ลี ลูกพี่นักเลงเชน และเจ้าจิ๊กโก๋ปากมากอย่างบรูโน
สมาชิกใหม่ของกลุ่มหัวหอกคืออดีตพนักงานขาย พอลเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี บุคลิกดีและเป็นมิตร แต่ที่ผมอยากให้เขาอยู่แนวหน้าเพราะพอลมีทักษะป้องกันตัวแต่ดั้งเดิม นอกจากนั้นคงเป็นเพราะผมให้เขากับคาแรคเตอร์อีกห้ารายดูแลฐานทัพที่ซานเชวิลล์ พอลจึงเติบโตขึ้นกลายเป็นนักสู้ที่ไว้ใจได้
กลุ่มนี้เลเวลขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งยังผ่านการอัพเกรดมาแล้วถ้วนหน้า ยังไม่นับเรื่องที่ผมมักจะให้พวกเขาใช้อาวุธที่ดีที่สุดเท่าที่พวกเราจะหาได้
กลุ่มที่สองคือแก๊งผู้หญิง หัวหน้าของกลุ่มนี้คือบอดีการ์ดอลิซาเบธที่ไม่มีคนสงสัยเรื่องความแข็งแกร่ง
อลิซาเบธเป็นคนเดียวที่ผมยังไม่ได้อัพเกรด แต่ผมเตรียมการจนเหลืออีกเพียงก้าวเดียวแล้ว ผมเก็บเลเวลของเธอจนถึง 70 เมื่อเร็ว ๆ นี้เอง และด้วยการใช้ 'เฟิร์สเพอร์เซินวิว' กับเธอหลายครั้ง มันทำให้ผมได้การ์ดที่เป็นวัตถุดิบในการอัพเกรดเธอมา สิ่งที่ผมรอตอนนี้คือการเปิดได้การ์ดซ้ำของเธออีกแค่ 1 ใบ
มีโอกาสไม่น้อยที่จะเปิดได้ในเร็ววันนี้ เพราะอลิซาเบธเป็นการ์ดใบหนึ่งที่เปิดหาได้ในเซอร์ไววัลแพ็คทู ใครจะรู้บางทีวันนี้ผมอาจจะได้การ์ดใบสุดท้ายของเธอ
สมาชิกคนต่อมาของแก๊งผู้หญิงคือ นักเบสบอลสาวเอมมา ก่อนหน้านี้เธอเป็นคาแรคเตอร์ที่มีบทบาทน้อยมากในกลุ่มเรา เอมมาเคยได้รับอุบัติเหตุที่ขาและแม้จะรักษาจนหายดีแล้วเธอก็ยังรู้สึกกลัวที่จะออกแรงอย่างเต็มที่ นั่นคือเรื่องราวของเธอ
ผมยอมรับว่าเคยเกือบหมดหวังกับเธอไปแล้ว มีช่วงหนึ่งผมถึงกับไม่ใช้งานเธอเลยเพราะกลัวความช้าของเธอจะทำให้คนอื่นได้รับอันตรายไปด้วย แต่เอมมาได้พิสูจน์แล้วว่าผมประเมินเธอต่ำเกินไป หญิงสาวคนนี้สู้ชีวิตกว่าที่คิดไว้และเธอไม่เคยเรียกร้องความสงสารจากผู้ใด
อีกหนึ่งกำลังหลักของกลุ่มสาว ๆ คงหนีไม่พ้นสามพี่น้องตระกูลวอร์ฟิลด์ มายา เมย์ และไมรา มีทักษะการต่อสู้สูงพ่วงด้วยสกิลพิเศษที่จะยิ่งเก่งขึ้นเมื่ออยู่ร่วมกับผู้ร่วมสายเลือด จุดอ่อนก่อนหน้านี้คือพวกเธอมีปัญหาในการใช้ปืนซึ่งลดลงแล้วหลังจากที่พวกเธอมีประสบการณ์และสกิลสนับสนุน
สาวนักบัญชีเจสซิกา ผู้ที่มองเผิน ๆ แล้วผู้คนอาจสับสนกับอลิซาเบธผู้เป็นพี่สาวของเธอ เจสซิกาไม่ได้มีทักษะต่อสู้แบบพี่สาว เธอขวัญอ่อน บางครั้งก็ถึงกับหน้ามืดเมื่อเจอกับเรื่องน่าตกใจ อาจดูอ่อนแอแต่เจสซิกามีสกิลที่สุดยอดอย่างการเพิ่มโบนัสคะแนน เธอเป็นสาเหตุที่ทำให้การฟาร์มคะแนนในช่วงหลังง่ายดายขึ้น
สองรายสุดท้ายของแก๊งสาว ๆ เป็นคนที่ดูเป็นตัวแถมยิ่งกว่าเจสซิกาเสียอีก สาวแกลติดสมาร์ตโฟนยูโกะ และหมอดูไพ่ยิปซีเอสเมอรัลดา สกิลสมาร์ตโฟนของยูโกะมีประโยชน์ในการค้นหาข้อมูล แต่ข้อมูลพวกนั้นก็มีแต่ข้อมูลของโลกนี้ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ซอมบีระบาด แน่ละ หลังจากนั้นระบบเครือข่ายทั้งหมดล่มลง แม้พลังพิเศษของเธอจะทำให้เข้าไปอ่านได้ แต่ก็ไม่มีใครใส่ข้อมูลใหม่ ๆ ลงไปเพิ่ม
เอสเมอรัลดายิ่งหนักข้อ การพยากรณ์ของเธอเอาแน่เอานอนไม่ได้ หนักกว่านั้นคือเธอมีความจูนิเบียวยิ่งกว่ามายาเสียอีก เธอไม่ยอมพูดแบบที่คนปกติพูด แต่จะใช้คำพูดที่เหมือนมีนัยยะซ่อนอยู่ ซึ่งบางครั้งมันไม่ได้มีอะไรเลยสักนิด


[มิชชัน: ตามหาคน (2/4) (ล้มเหลว)]
ผมเปิดหน้าต่างมิชชันขึ้นมา ตอนนี้มันเหลือแค่อย่างเดียวเท่านั้น แต่หน้าต่างครั้งนี้ไม่ได้เป็นสีน้ำเงินโปร่งแสงเหมือนทุกครั้ง แต่กลับเป็นหน้าต่างสีแดง
น่าหงุดหงิดเป็นที่สุด นอกจากมีคำน่ารังเกียจอย่างคำว่าล้มเหลวแล้ว ยังอุตส่าห์เปลี่ยนสีตอกย้ำให้เจ็บใจเล่น
"เพราะมีมิชชันล้มเหลวค้างไว้ก็เลยรับมิชชันใหม่ไม่ได้"
"เดี๋ยวสิ พูดแบบนี้ หรือว่า…" ผมระลึกได้ถึงบางอย่าง ระบบของคอลเลคเตอร์ทำงานไม่ต่างจากระบบของเกม
ดังนั้น ปกติแล้วระบบน่าจะมีตัวเลือกสำคัญที่มาพร้อมกับการรับมิชชัน
"เข้าใจแล้วใช่ไหม" แคทยิ้มออกมา
"หืม อะไรนะคะ" แอนตามพวกเราสองคนไม่ทัน
"ยกเลิกภารกิจตามหาคน" ผมทดลองออกคำสั่งกับระบบ ถ้าหากระบบทำงานเหมือนเกม การยกเลิกภารกิจควรจะต้องทำได้ด้วย
[การยกเลิกมิชชันต้องใช้ 50 คะแนน คุณต้องการยกเลิกใช่หรือไม่]
"ตกลง"
[50 คะแนนถูกใช้เพื่อยกเลิกมิชชันตามหาคน]
[มิชชันถูกยกเลิกแล้ว]
"บ้าจริง มีวิธีง่าย ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ ทำไมไม่เคยคิดมาก่อนเนี่ย" ผมหัวเสียนิดหน่อยที่พบว่าตนเองไม่ได้รับรู้การคงอยู่ของกฎเกณฑ์ที่มีอยู่แต่ต้น แล้วต้องมาฟังจากคนอื่นอีกที ทั้งที่ผมเป็นคอลเลคเตอร์ที่ใช้ระบบมานานแล้ว และอ่านคำอธิบายต่าง ๆ อย่างละเอียด
"นายมันพวกมนุษย์สมบูรณ์แบบนี่นะ ถ้าไม่ใช่ว่าทำมิชชันล้มเหลวมีเหรอจะอยากยกเลิกเอง หรือค้นหาว่าจะยกเลิกได้ยังไง ฉันน่ะอะไรไม่อยากทำก็ยกเลิกไปหมดแหละ"
แคทมีสีหน้าเปลี่ยนไปหลังจากพูดจบ เธอคงเพิ่งนึกได้ว่าเผลอพูดออกมาเองว่าตนเองคุ้นเคยกับระบบมานานแล้ว นั่นหมายความว่าที่เธอบอกว่าเพิ่งใช้งานระบบได้ไม่นานก็คงโกหกแน่นอน
ผมถอนหายใจ
เธอบอกข้อมูลที่เป็นประโยชน์ให้รู้ ผู้หญิงคนนี้แม้จะพูดไม่ได้เต็มปากว่าเชื่อใจได้ แต่อย่างน้อยผมก็ต้องขอบคุณเธอที่ยอมบอกวิธียกเลิกมิชชัน ผมจะแกล้งทำเป็นมองข้ามการโกหกของเธอไปก่อนก็แล้วกัน
[มิชชัน: ฝูงซอมบีบุก (0/1)]
[รายละเอียด: ฝูงซอมบีจำนวนมหาศาลกำลังมุ่งตรงมาที่ซานเชวิลล์ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า คุณมีสี่ทางเลือกที่ต้องตัดสินใจระหว่าง
สกัดกั้นซอมบีเอาไว้ให้ได้อย่างน้อย 48 ชั่วโมง
ทำให้กลุ่มซอมบีเปลี่ยนเป้าหมายไปทางอื่น
กำจัดซอมบีให้ได้อย่างน้อย 80%
หลบหนีจากซานเชวิลล์]
[รางวัล: 5000 คะแนน, สุ่มไอเท็มระดับ SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์)]
"หาาา/ไม่นะ/เฮ้ยย" ผม แอน และแคทร้องประสานเสียงออกมาพร้อมกันท่ามกลางความงุงงงของคนอีกสามคนที่มองไม่เห็นหน้าต่างมิชชัน
"เกิดอะไรขึ้น อธิบายด้วยสิโว้ย" เบนจามินโหวกเหวกโวยวาย
"ระบบบอกว่ากำลังจะมีซอมบีจำนวนมากบุกมาที่นี่" จอนชิงอธิบายอย่างรวบรัด
"ที่นี่อยู่กลางป่าไม่ใช่เหรอ" ใครบางคนพึมพำขึ้น
"ฉันมีมิชชันแบบเดียวกันขึ้นมา ไม่มีอะไรผิดพลาดหรอก พวกซอมบีแห่กันมาที่นี่แน่" แคทช่วยยืนยันความสิ้นหวัง
แอนอาสาอ่านรายละเอียดของมิชชันให้ทุกคนฟังอีกครั้งแบบไม่ตกไม่หล่นไปแม้แต่คำเดียว พวกของเจนนาน่าจะยังสับสนกับเรื่องของระบบ แต่ละคนมีการตอบสนองที่แตกต่างกันไป เจนนาแสดงออกชัดเจนว่าเธออยากเลือกทางเลือกที่ไม่ต้องสู้ เบนจามินยังคงเชื่อมั่นว่าเอาตัวรอดได้ทั้งที่ครั้งล่าสุดเขาแทบไม่ได้ช่วยอะไร ส่วนจิมมีก็ได้แต่พยักหน้าเข้าใจสถานการณ์แต่เขาไม่มีความเห็น
"พวกเราต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งจากสี่ข้อนี้เท่านั้นเหรอ" เจนนาถามเพื่อยืนยันทางเลือกทางอื่น
"ตัดข้อสี่ไปได้เลย" ผมตอบ
"ที่นี่สะดวกสบาย แต่ถ้าปกป้องมันแล้วมีโอกาสตายก็อย่าเลย" แคทออกความเห็น
"เธอน่ะไม่ตายง่าย ๆ หรอก มีทั้งค่าสถานะ สกิล แล้วยังมีคาแรคเตอร์ด้วย"
"ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันมีคาแรคเตอร์จากแพ็คเดียวนะ แค่สองสามคนเท่านั้น"
"ถึงมีน้อยแต่ถ้าทุกคนแกร่งเหมือนฆาตกรสวมหน้ากากก็คงไม่เป็นอะไรหรอก"
"ถ้าซอมบีมากันเยอะก็ไม่ไหวหรอก ที่สำคัญเรายังไม่รู้เลยว่ามีพวกพันธุ์พิเศษมาด้วยรึเปล่า"
พอพูดถึงพวกพันธุ์พิเศษแล้วหลาย ๆ คนก็หน้าถอดสีตาม ๆ กันไป ผมเองเจอพวกนี้มาไม่มากนัก และเป็นแค่พวกที่อึดกว่าปกติหรือเร็วกว่าทั่วไปไม่มาก แต่ได้ยินว่ามีพวกที่อันตรายกว่านั้นอีกหลายชนิด ลือว่าที่ถนนสายหลักระหว่างเมืองมีแม้แต่พวกที่วิ่งเร็วและมีพลังพอที่จะฉีกรถยนต์เป็นชิ้น ๆ ได้ด้วยซ้ำ
พวกเราคุยนอกเรื่องออกไปหน่อยก่อนที่แอนจะวกกลับมาคุยหัวข้อเดิม หากตัดตัวเลือก 'หนี' ไป พวกเราก็ยังต้องตัดสินใจว่าจะใช้วิธีไหนรับมือกันฝูงซอมบีที่กำลังแห่มานี้
"ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ค่ะ ถ้าเลือกข้อแรก หลังจากยี่สิบสี่ชั่วโมงจะเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ"
"ไม่รู้สิ มิชชันบางครั้งมีการกำหนดเวลาด้วย บางทีมันก็เกิดเรื่องบางอย่างขึ้นจริง บางทีก็ไม่ ทางที่ดีอย่าไปคาดหวังไว้ว่าจะมีอะไรมาช่วยหลังจากนั้นดีกว่านะ"
แคทกอดอกและถอนหายใจ "มันไม่ใช่เกม ถ่วงเวลาจนหมด ซอมบีก็ไม่ได้หายไป"


"มันเป็นเงื่อนไขในการจบมิชชัน ไม่ใช่เงื่อนไขให้เรารอดจากสถานการณ์ ให้เจาะจงชัดกว่านี้ก็คือถ้าถ่วงเวลาได้เราจะได้รางวัลจบมิชชัน แต่ก็อาจไม่รอดอยู่ดี"
"ยังไม่นับว่าฐานทัพอาจไม่รอดด้วย" อลิซาเบธเสริม
"การทำให้ฝูงซอมบีเปลี่ยนทางน่าจะเป็นสิ่งที่ควรทำมากที่สุด แต่ถ้าให้คุณคามิลเลือกก็คงไม่พ้นกำจัดซอมบีทั้งกลุ่มแน่เลยค่ะ"
"เฮ้ย อย่าเพิ่งตัดสินผมสิ ผมไม่ได้ไม่มีเหตุผลนะ ถ้ามีแผนดี ๆ ก็ลองเสนอมาก่อนสิ"
"ใช้อุปกรณ์สร้างเสียงล่อพวกมันให้ไปทางอื่นได้ไหม ตอนอยู่แรทฟอร์ตฉันก็ใช้วิธีนี้เอาตัวรอดมาหลายครั้ง"
"สร้างเสียงล่อมันเป็นวิธีที่ดี แต่อย่างน้อยก็ต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าทำไมกลุ่มนี้ถึงมุ่งตรงมาที่นี่ มันถูกอย่างอื่นดึงดูดมารึเปล่า สิ่งที่ดึงดูดมันมาคืออะไร เอาเป็นว่าผมจะลองสืบเพิ่มเท่าที่ทำได้แล้วกันครับ" จอนแทรกความคิดของเขาขึ้นมาพร้อมเสนอตัวทำประโยชน์
"ขอบคุณ เรื่องนี้ขอฝากนายด้วยนะ" ผมหันไปบอกกับจอน
"ถ้าไม่ได้ตั้งรับในฐานทัพ เตรียมกับดักไปก็ไม่มีประโยชน์ใช่ไหม งั้นพวกเราจะทำอะไรดีในระหว่างนี้" เบนจามินถามขึ้น
"ทำอะไรดีในระหว่างนี้…" ผมเผลอแสยะยิ้ม
"คงไม่ใช่ว่าจะเก็บเลเวล กับฟาร์มคะแนนต่อนะคะ" แอนดักคออย่างรู้ทัน
"ซานเชวิลล์แทบไม่เหลือซอมบีแล้ว" มายาที่ตลอดมานั่งฟังอยู่เงียบ ๆ กล่าวแทรกขึ้น
อดีตเซลล์แมนหนุ่มได้ยินแบบนั้นก็โพล่งแทรกบ้าง "ซอมบีในเมืองไม่เหลือ เราก็ไปล่าเมืองข้าง ๆ ก็ได้ครับ พวกเราที่อยู่ที่นี่เอารถจากเมืองใกล้ ๆ ที่ยังใช้ได้มาซ่อนไว้ในเมืองเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาได้ง่าย ๆ ขาออกจากเมืองพวกเรามีรถรับส่งครับ ใช้เวลาแค่ชั่วโมงสองชั่วโมงก็ทะลุป่าออกไปได้แล้ว"
แอนและแคททำหน้าปลงตก ส่วนพวกเบนจามินยังลังเลว่าควรจะตามผมไปล่าซอมบีด้วยดีไหม หลังจากที่ทั้งสามถกกันอยู่ครู่หนึ่งจึงได้คำตอบว่าพวกเขาอยากลองด้วย
"แคทก็ไม่ได้มีพลังจากระบบอะไรนี่ตั้งแต่แรกใช่ไหมล่ะ บางทีถ้ารู้จักมันมากพอ พลังของพวกเราเองก็อาจตื่นขึ้นมาเหมือนกัน"
"ขอย้ำอีกครั้ง ผมยืนยันไม่ได้"
"ไม่เป็นไร ขอลองดูก่อน ถ้าสุดท้ายมันไม่ได้ผลก็ไม่ว่ากัน" เจนนาเอ่ยทิ้งท้าย
ผลลัพธ์จากการประชุมครั้งล่าสุด ทำให้อีกหลายชั่วโมงต่อมา พวกเราทั้งกลุ่มได้มารวมตัวกันที่ใกล้ทางเข้าหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างออกมาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของซานเชวิลล์
"ระวังไว้นะครับ หมู่บ้านนี้พวกผมเคยสำรวจไปเล็กน้อยเท่านั้น ข้อมูลคือไม่มีคนเหลือรอด ซอมบีที่เหลืออยู่อาจจะมากกว่าร้อยคน บ้านส่วนใหญ่แถบนี้น่าจะยังไม่ถูกรื้อค้น"
"ขอบคุณนะคะ ช่วยได้มากเลย"
"อย่าประมาทค่ะ ข้อมูลของพอลเป็นข้อมูลเมื่อหลายเดือนก่อน ให้เผื่อใจไว้เสมอว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้จะดีกว่า"
พอลยิ้มแหย ๆ เมื่อถูกเจสซิกาทำลายความน่าเชื่อถือของข้อมูล แต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะแก้ตัว ผมเพิ่งสังเกตว่าท่าทางของพอลกับเจสซิกามีบางอย่างที่แปลกออกไป
"สองคนนี้กิ๊กกันเหรอคะ" แอนเข้ามากระซิบกระซาบ
"อา ผมจะไปรู้ได้ยังไงเล่า"
"แต่พวกเค้าเป็นคาแรคเตอร์ของคุณคามิลนะคะ"
"คอลเลคเตอร์ไม่ได้รู้ข้อมูลทั้งหมดของคาแรคเตอร์นะ"
"เรื่องบางเรื่อง แค่ใช้ตาดูก็รู้แล้ว ออกจะชัดซะขนาดนั้น" แคทเข้ามาร่วมด้วย
"ผมไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอก"
"ผู้ชายก็แบบนี้แหละ ไม่มีความละเอียดอ่อนหรอก"
…รู้สึกว่าปล่อยให้ผ่านหูไปไม่ได้…
"ผมบอกแล้วไงว่าไม่อยากไปก้าวก่าย ไม่ใช่ว่าถ้าใส่ใจดูแล้วจะดูไม่ออก"
"งั้นคุณคามิลก็รู้หมดสินะคะ ว่าในกลุ่มของคุณมีคู่อื่นที่กำลังดู ๆ กันอยู่ด้วย"
ผมเกือบเผลออุทานออกมา ผมไม่เคยรู้เรื่องนั้นมาก่อนเลย แม้ว่าจะเคยใช้สกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิวเข้ามองอดีตของคาแรคเตอร์ทุกคนแล้วก็ตาม
แอนเอามือป้องปาก "คู่คุณอลิซาเบธกับคุณจอนสินะคะ"
หา! เอ๋! เฮ้ย! สองคนนั้นเกลียดกันไม่ใช่เหรอ เห็นหน้ากันทีไรก็แทบจะกัดกันตาย แอนกับแคทน่าจะเข้าใจผิดอะไรสักอย่างแน่นอน
ไม่สิ สองคนนั้นคอยระวังหลังให้กันอยู่เสมอนี่นะ
พวกเราแบ่งกลุ่มออกเป็นสองกลุ่ม แต่ละกลุ่มจะเดินเลาะขอบของหมู่บ้านเพื่อตรวจสอบสิ่งผิดปกติอีกรอบก่อนบุกจริง พอลอธิบายว่าหมู่บ้านนี้มีรูปทรงเกือบจะเป็นวงรี ส่วนปากทางเข้าก็อยู่เกือบจะตรงกลางหมู่บ้าน หากไม่มีอะไรผิดพลาด การสำรวจด้วยการลัดเลาะไปตามขอบทั้งสองด้านจะทำให้สองกลุ่มมาบรรจบกันบริเวณท้ายหมู่บ้านพอดี
แน่นอนว่าในสถานการณ์จริงมันไม่ได้เป็นไปอย่างที่คาด กลุ่มพวกเราถูกซอมบีกลุ่มเล็ก ๆ เล่นงานระหว่างทาง ที่ร้ายที่สุดคือในนั้นดันมีพันธุ์พิเศษที่เหมือนกับซอมบีหุ้มเกราะถึงสองตัว
เจ้า 'ซอมบีหุ้มเกราะ' มีลักษณะตามชื่อที่ผมตั้งตรงตามตัวอักษร หลังจากกลายเป็นซอมบี มันเกิดการกลายพันธุ์จนสามารถสร้างผิวหนังที่สามารถป้องกันความเสียหายได้ดีโดยเฉพาะส่วนหัว
ซอมบีหุ้มเกราะตัวหนึ่งถูกลูกซองของแอนยิงอัดหน้าระยะประชิด มันเซถอยไปหลายก้าว แต่เห็นได้ชัดว่าการโจมตีแค่นี้จัดการมันไม่ได้
ผมและจอนยิงซ้ำใส่ซอมบีตัวนั้นอีกหลายนัด แฝดสามยื้อเจ้าพันธุ์พิเศษอีกตัวเอาไว้ ส่วนคนอื่น ๆ ก็แบ่งหน้าที่ไปจัดการซอมบีทั่วไปอย่างรู้งาน มันทำให้ผมกับจอนมีสมาธิมากขึ้นในการจัดการกับเป้าหมายของพวกเรา ผมพยายามเล็งยิงผ่านรอยต่อที่เชื่อมระหว่างเกราะแต่ละชิ้น


[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: อลิซาเบธ สเตรน]
[ฉายา: บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่]
[ระดับ: MR (มิทธิคอลแรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: บอดีการ์ดสาวสวยมืออาชีพ ผมสีดำยาวตรงทรงรวบสูง ตาสีน้ำตาลมีแววสดใสมุ่งมั่น ผ่านงานคุ้มกันบุคคลสำคัญมาแล้วมากมาย มีความสามารถด้านการต่อสู้ด้วยมือเปล่าและอาวุธอยู่ในระดับสูง จุดอ่อนคือเป็นคนขี้ระแวง]
[สกิล: เอ็กซ์เพิร์ตชูตติง, เอ็กซ์เพิร์ตคอมแบต, โฟกัส, โพรเทคส์]
มิทธิคอลแรร์จะใช้เวลาถึงครึ่งปีในการชุบชีวิตอัตโนมัติ แต่ข้อเสียพวกนั้นไม่ใช่สิ่งที่ผมใส่ใจอีกต่อไป อลิซาเบธเกิดใหม่พร้อมกับสกิลระดับสูงแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เอ็กซ์เพิร์ตชูตติง สกิลยิงปืนที่แม่นยำราวกับการยิงของนักกีฬาโอลิมปิก เอ็กซ์เพิร์ตคอมแบตที่ช่วยให้การต่อสู้มือเปล่ากับซอมบีนับสิบตัวกลายเป็นแค่การออกกำลังกายยามเช้า และโพรเทคส์สกิลที่สามารถเลือกได้ว่าจะใช้ปกป้องใคร ทันทีที่เป้าหมายการปกป้องถูกโจมตี ผู้ใช้สกิลนี้จะเพิ่มพลังทุกด้านขึ้นอีกราวครึ่งหนึ่งเพื่อให้สามารถคุ้มกันเป้าหมายได้สำเร็จ
ความเก่งกาจแบบก้าวกระโดดของอลิซาเบธยังไม่จบสิ้น ผมดวงดีเปิดได้การ์ดสำคัญอีกใบที่เหมาะกับเธอพอดิบพอดี
[ข้อมูลไอเท็ม]
[ชื่อ: กระบองคู่]
[ระดับ: SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์)]
[รายละเอียด: กระบอกคู่ที่มีพลังโจมตีรุนแรง เหมาะกับผู้มีสกิลแอดวานซ์คอมแบตขึ้นไปเท่านั้น สร้างจากวัสดุพิเศษที่เสริมความทนทานจนยากที่จะถูกทำลาย ผู้ใช้งานจะได้รับสกิล 'ออโตการ์ด']
ไม่บ่อยที่ได้พบไอเท็มประเภทอาวุธที่มีสกิลติดตัว ออโตการ์ด คำอธิบายของระบบบอกไว้ว่าสกิลนี้ทำให้ผู้ใช้ปัดป้องการโจมตีโดยอัตโนมัติ หากรวดเร็วและแม่นยำพอ แม้แต่การปัดกระสุนก็เป็นไปได้
ศัตรูเป็นซอมบีจึงไม่มีโอกาสทดสอบว่าอลิซาเบธทำได้ถึงแค่ไหน เท่าที่เห็นในตอนนี้เธอแข็งแกร่งจนไม่มีใครหยุดอยู่ เพียงแค่ไม่กี่วินาทีหลังจากการอัพเกรด อาร์เมอร์ซอมบีก็ถูกเธอจัดการไปแล้วถึงสามตัว
ปืนลูกซองระยะเผาขนยังไร้ผล ผมเองยังไม่อยากเชื่อสายตาว่ากระบองที่ผมมอบให้อลิซาเบธจะทำได้ขนาดนี้ เธอไล่ทุบพันธุ์พิเศษจนบุบบู้บี้ ไม่หลงเหลือเค้าความน่ากลัว
ความตึงเครียดก่อนหน้านี้สลายไปหมด
ซอมบีกลุ่มใหญ่กลุ่มสุดท้ายถูกกวาดล้างจนหมู่บ้านกลับมาสงบอย่างที่มันควรจะเป็น ถ้าไม่นับซอมบีที่ติดค้างอยู่ในอาคารแต่ละหลัง ผมคงจะบอกว่าหมู่บ้านแห่งนี้ไม่เหลือสิ่งที่อันตรายอีกแล้ว
แน่นอนว่าพวกเราไม่ยอมให้จบแบบคาราคาซัง ถึงจุดนี้พวกเราแยกออกเป็นกลุ่มย่อยอีกหน สำรวจทุกบ้าน ฆ่าซอมบีไม่ให้เหลือแม้แต่ตัวเดียว เก็บของทุกอย่างที่มีค่ามาให้หมด ไม่ว่าจะเพื่อเอากลับไปใช้ต่อ หรือขายมันเข้าระบบเพื่อเอาซิลเวอร์ก็ตาม
"จบแล้ว…"
แอนหายใจหอบตัวโยน เธอและเพื่อน ๆ ไม่เพียงแค่ต้องสู้อย่างต่อเนื่อง หลังจบงานพวกเธอยังช่วยเก็บข้าวของมากองรวมกันที่กลางหมู่บ้านก่อนที่จะคัดแยกอีกทีว่าจะเก็บหรือขายอะไร
"จบอะไร" ผมถาม
"หา ยังมีอะไรต่ออีกเรอะ" แคทร้องเสียงสูง
"แถว ๆ นี้มีหมู่บ้านแบบนี้อีกหลายหมู่บ้าน ถ้าเร่งมือหน่อย วันนี้น่าจะกวาดล้างได้อีกสักสองสามที่มั้ง"
"ยะ ยังจะเอาอีกเหรอ ไม่เห็นเหรอว่าพวกเราเหลือ…" เบนจามินกำลังจะพูดถึงจำนวนคนที่ลดลง แต่เขาพูดไม่จบประโยคเพราะผมได้การ์ดซ้ำมาอีก ทำให้ชุบชีวิตคนกลับมาจนเกือบครบเท่าตอนแรก
"ไม่มีคำว่าเตรียมพร้อมมากจนเกินไปหรอก ก่อนที่ซอมบีกลุ่มใหญ่จะมาถึงซานเชวิลล์ พวกเราจะกวาดล้างซอมบีแถว ๆ นี้ให้เหี้ยน"


คาแรคเตอร์ของแคทยังคงยึดคอนเซปความไม่น่าไว้ใจของเทรเตอร์แพ็คไว้อย่างชัดเจน เจ้ามาสคอตน่าสงสัยนั่นดูไม่ปลอดภัยที่จะปล่อยเด็ก ๆ ไว้ใกล้เขา ถึงจะมีโอกาสที่จะรักเด็กอยู่ด้วยก็ตาม เป็นโชคดีที่กลุ่มเราไม่มีเด็กเล็ก ๆ ส่วนพวกมายาที่เป็นกลุ่มคนอายุน้อยก็โตขึ้นหลังจากอัพเกรด ผมจึงไม่ต้องกังวลกับหมอนี่มากจนเกินไป
รายที่สองชื่อเบนจามิน ชื่อเหมือนกับเจ้ากล้ามเบนจามิน ผมจึงเรียกเขาว่าสปาร์คแทน เขาไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษนอกจากนิสัยประหลาดที่ชอบการเผาทุกอย่างที่ขวางหน้า
สำหรับผมที่เกลียดการทำข้าวของเสียหายอย่างไร้ประโยชน์ นิสัยชอบเผาสิ่งของมั่วซั่วของสปาร์คน่ารำคาญไม่แพ้เจ้ามาสคอตหรือฆาตกรสวมหน้ากากที่อยากทำลายชีวิตคนไม่เลือก
แม้จะรู้สึกระแวงหลัง แต่พวกเราตกลงกันว่าแคทควรให้สองรายนี้เข้าร่วมรบด้วย มีเพียงแค่ฆาตกรสวมหน้ากากเท่านั้นที่ไม่ถูกนำมารวม เพราะแคทยืนยันเสียงแข็งว่าเธอไม่สามารถการันตีความปลอดภัยของทุกคน ทั้งมนุษย์หรือคาแร็คเตอร์ได้จริง ๆ
ด้วยเหตุนี้ จากยี่สิบสี่คน กำลังรบของเราจึงเพิ่มมาเป็นยี่สิบหกคน
อาจจะอวดดีไปบ้าง ผมคิดว่ากลุ่มเราแข็งแกร่งมากจนนึกภาพไม่ออกว่าฝูงซอมบีที่จะบุกซานเชวิลล์ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า มันจะน่ากลัวตรงไหน
พวกเราที่เป็นฝ่ายบุกเคลื่อนที่คืบหน้าได้แค่ทีละน้อย ไม่ใช่เพราะเกิดจากความระมัดระวัง แต่ซอมบีกลุ่มแรกที่โผล่ออกมา กว่าจะจัดการได้หมด ยุ่งยากกว่าที่คิดไว้ พวกมันเกินกว่าหนึ่งในห้าคือพวกพันธุ์พิเศษ
แปลกพิลึกที่เจอพวกพันธุ์พิเศษมากมายขนาดนี้ แต่พวกเราไม่มีเวลาหยุดคิดเรื่องนั้น ทุกวินาทีต่อไปนี้หากประมาทย่อมหมายถึงความตาย
คะแนนและค่าประสบการณ์ไหลเข้ามาไม่ขาดสาย พวกเราเน้นการลดจำนวนให้เร็วที่สุดมากกว่าจะรีบจัดการกับอาร์เมอร์ซอมบีที่ต้องใช้เวลานานในการกำจัด
ราวสิบนาทีผ่านไป ซอมบีธรรมดากลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมด แต่ยังไม่ทันที่พวกเราจะได้จัดการกับเจ้าอาร์เมอร์ซอมบีอีกราวยี่สิบตัว ซอมบีอีกกลุ่มใหญ่ก็แห่เข้ามาเพิ่ม
ยี่สิบนาทีผ่านไป ซอมบีกลุ่มใหม่ถูกจัดการไปได้เกือบครึ่ง มีอาร์เมอร์ซอมบีสองสามตัวถูกจัดการไปบ้าง
สามสิบนาทีผ่านไป ผมมั่นใจว่าซอมบีทั่วไป ๆ จากกลุ่มแรกสุดถูกจัดการจนหมดเกลี้ยง ส่วนอาร์เมอร์ซอมบีก็เหลืออยู่ราว ๆ เจ็ดแปดตัว
สามสิบห้านาที วิกฤติกลับมาอีกครั้ง เคยคิดว่าซอมบีที่ออกมาน่าจะเป็นทั้งหมดของหมู่บ้านแล้วแต่มันไม่ใช่เลย ฝูงใหญ่ที่น่าจะอยู่อีกฟากของหมู่บ้านคงถูกเสียงปืนดึงดูดให้มารวมกัน
"พวกเราทำได้ดีแล้ว รักษาจังหวะแบบนี้ไว้" เจ้ากล้ามเบนจามินพูดราวกับเป็นผู้นำกลุ่ม นายน่ะยิงซอมบีตายถึงสิบตัวรึเปล่าเถอะ
ผม แอน แคท เบนจามิน เจนนาและจิมมีผู้จืดจาง พวกเราห้าคนได้รับบาดเจ็บกันแค่คนละเล็กคนละน้อย โชคดีที่ในกลุ่มนี้ไม่มีใครถูกกัดเลยสักคน แต่คาแรคเตอร์บางคนไม่โชคดีแบบนั้น
กลุ่มหัวหอก 6 คน พลาดจนเหลือแค่จอนและชาร์ลี
กลุ่มสาว ๆ 8 คน เราเสียไมราและเอมมาไป นอกจากนั้นอลิซาเบธก็ยังถูกซอมบีกัดจนเริ่มมีอาการ
กลุ่มคุ้มกันและสนับสนุน 4 คน ยังอยู่กันครบทุกคน แต่เจมส์ถูกซอมบีกัดเช่นเดียวกับอลิซาเบธ
ในหนังซอมบีที่เคยดู มันมีทั้งเรื่องที่หากถูกซอมบีกัดเข้าไปแค่ไม่กี่วินาทีก็เกิดอาการ ยันไปถึงเรื่องที่หากถูกกัดแล้วไม่ตายในทันทีก็จะป่วยนอนซมอยู่หลายชั่วโมงหรือหลายวันกว่าที่จะเปลี่ยนสภาพ
สำหรับในโลกนี้ ปัจจัยในการแปรสภาพขึ้นอยู่กับชนิดของซอมบีที่กัด ภูมิต้านทานของเหยื่อและเวลาที่ผ่านไป ผมเคยได้ยินมาว่ามีบางคนนอนซมอยู่เป็นสัปดาห์กว่าที่จะกลายเป็นซอมบี ในขณะที่เคยเห็นกับตาว่าคนที่ถูกพันธุ์พิเศษกัดกลายสภาพภายในเวลาเพียงแค่ไม่กี่นาที
คาแรคเตอร์เองก็ไม่เว้น การถูกกัดคือการการันตีว่าคาแรคเตอร์คนนั้นจะไม่รอดชีวิต หลาย ๆ ครั้งพวกเขาจะสลายไปเร็วมาก แต่หลาย ๆ ครั้งก็คลุ้มคลั่งได้ เพื่อเลี่ยงความเสียหายที่จะเกิดขึ้นกับคนอื่น ๆ การเปลี่ยนคาแรคเตอที่ถูกกัดให้กลายเป็นการ์ดให้เร็วที่สุดคือทางเลือกที่ดีที่สุด
น่าเสียดายที่การเปลี่ยนคาแรคเตอร์กลับเป็นการ์ดไม่เหมือนกับการเปลี่ยนไอเท็มกลับเป็นการ์ด กรณีของไอเท็มบางชนิดที่สามารถเปลี่ยนกลับเป็นการ์ดได้ เมื่อถูกเรียกออกมาอีกครั้ง มันจะอยู่ในสภาพใหม่เอี่ยมเหมือนไม่เคยถูกใช้งาน แต่คาแรคเตอร์ที่บาดเจ็บจะยังคงบาดเจ็บอยู่หากเรียกออกมาอีกทันที และหากติดเชื้อ เขาจะถูกนับว่าเสียชีวิตทันทีที่ถูกเก็บเข้าคลังการ์ด
"อย่าเพิ่งเรียกกลับ" อลิซาเบธยกมือขึ้นห้ามผม "ฉันยังสู้ไหว อยากจะทำประโยชน์ต่ออีกนิด"
"รู้ตัวใช่ไหมว่าถ้ากลายร่างไปแล้วคนอื่นจะเดือดร้อน" จอนเตือนเธอ เขาใช้คำพูดรุนแรงแต่ทุกคนรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอขนาดไหน
"รู้สิ แต่ถอยตอนนี้ไม่ได้หรอก ถ้าฉันหายไปอีกคนมันจะแย่เอา อย่างน้อยต้องทนจนกว่าซอมบีกลุ่มนี้จะหมด"
อาการของอลิซาเบธน่าเป็นห่วง เธอถูกพันธุ์พิเศษกัดและไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เธออาจจะหันมาแยกเขี้ยวใส่พวกเดียวกันได้ทุกเมื่อ แต่ผมยังคงต้องพึ่งพลังของเธอ
แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นในช่วงคับขัน ผมสัมผัสได้ว่าสกิลอันเบรคเอเบิลทำงานตอนที่ผมเปิดแพ็คเพิ่ม สิ่งที่รอมานาน ในที่สุดก็ได้มาครอบครอง… การ์ดซ้ำใบสุดท้ายของบอดีการ์ดสุดเซ็กซี่!


พอทักษะที่มีประโยชน์ครึ่ง ๆ กลาง ๆ มาอยู่ในมือของคนที่ต่อสู้เกือบไม่ได้ ผมไม่สามารถเห็นโอกาสที่พวกเขาจะเฉิดฉายได้เลย แถมอาจจะทำให้เกิดความวอดวายสับสนด้วยซ้ำ แต่ผมเชื่อว่าพวกเธอมีประโยชน์อยู่แน่ถึงได้มาเป็นคาแร็คเตอร์ได้
กลุ่มที่สาม กลุ่มนี้ความจริงแล้วเกือบจะเหมือนหัวหอกเพราะมีแต่คาแรคเตอร์ชายล้วน ๆ สิ่งที่แตกต่างออกไปคือผมจงใจแยกกลุ่มนี้ออกมาจากแนวปะทะด้านหน้าด้วยเหตุผลที่ต้องการคุ้มครองหัวหน้ากลุ่มและปกป้องพวกคนธรรมดาทั้งหลาย
หัวหน้าของกลุ่มสุดท้ายคือคุณหมอสตีฟ เขาเป็นหมอทหารจึงมีทักษะการต่อสู้ที่ใช้การได้ ยิ่งอัพเกรดเพิ่มระดับบรรเทาอาการติดบุหรี่จนเสียงานลดลงแล้ว มีคนแบบเขาอยู่ในกลุ่มไม่เพียงแค่ลดโอกาสเสียชีวิตเท่านั้น มันยังช่วยด้านกำลังใจอย่างดี
รายต่อมาในกลุ่มสุดท้ายเป็นคาแรคเตอร์โปรดอีกคนหนึ่ง คริสโตเฟอร์ บันหรือลุงบัน อดีตตำรวจวัยเกษียณที่ต้องมาทำงานเป็นยามเพื่อปลดหนี้ ลุงบันมีฝีมือยิงปืนที่ดีเลิศกว่าใครทั้งหมดในกลุ่ม มีสกิลที่ทำให้ได้กระสุนฟรีตามจำนวนชั่วโมง ซึ่งเดิมทีก็นับว่าแข็งแกร่งมากแม้สุขภาพจะไม่อำนวยก็ตาม
คงเป็นโชคดีที่ช่วงที่ผ่านมาผมได้การ์ดของลุงบันซ้ำหลายครั้ง ในที่สุดลุงบันก็กลายเป็น SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์) แซงหน้าคาแรคเตอร์ส่วนใหญ่ไปได้
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: คริสโตเฟอร์ บัน]
[ฉายา: ลุงยามวัยดึก]
[ระดับ: SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: ลุงยามอายุ 80 ปี จากอดีตตำรวจมือปราบฝีมือดีที่ชีวิตผกผันจนกลายมาเป็นยามแก่ ๆ เขากำลังฝึกฝนอย่างหนักเพื่อให้สัญชาตญาณที่เคยถดถอยได้กลับคืนมา ไม่มีใครรู้ว่าลุงใช้วิธีการฝึกฝนแบบไหนหรือได้ยาดีอะไรมาช่วย เขากลับมาแข็งแรงใกล้เคียงกับสมัยหนุ่ม ๆ ถึงขนาดที่ว่าตาที่ฝ้าฟางไปแล้วกลับมาดีขึ้น ผมขาวโพลนเริ่มมีผมดกดำแซม]
[สกิล: ฟรีพิสทอล, ฟรีบุลเล็ต, ไดร์ฟวิง, บูลอาย, โฟกัส, แอดวานซ์ชู๊ตติง]
ถัดจากลุงบันเป็นอดีตนักมวยแชมป์โลกรุ่นซุปเปอร์มิดเดิลเวท แซม คล็อกเกอร์ เขาเหมือนกับพวกมายาในช่วงแรก ๆ ที่เก่งกาจเฉพาะการต่อสู้ระยะประชิด น่าเสียดายที่ตอนนี้พวกมายาสามารถใช้ปืนได้แล้ว แต่แซมก็ยังคงใช้แค่กำปั้นของเขาเป็นอาวุธหลัก
คนสุดท้ายของกลุ่มนี้คือเจมส์ นักชำแหละร่างท้วมหน้าตาเบื่อโลก เจมส์มีแรงเยอะไม่ต่างจากบิลลี แต่เขาช้ากว่าบิลลีมาก ที่แย่กว่านั้นคือเจมส์ขาดแรงกระตุ้นในการลงมือทำทุกอย่าง เขาจะไม่ทำอะไรเลยถ้าไม่ได้รับคำสั่งจากผม ผมรู้ซึ้งดีเลยว่าถ้าไม่ใช่เพราะคาแรคเตอร์ต้องทำตามคำสั่งของคอลเลคเตอร์ที่เป็นเจ้าของ เขาคงไม่สนใจผมหรือคนอื่นแน่นอน
ถ้าจะมีข้อยกเว้นที่ทำให้เจมส์เคลื่อนไหวก็คงเป็นเรื่องของเอมมา เขาไม่แสดงออก แต่ทุกคนดูออกว่าเจมส์เป็นห่วงน้องสาว แม้จะอยู่ในกลุ่มที่ทำหน้าที่คุ้มครองพวกคนธรรมดา เจมส์ยังคอยจับตามองกลุ่มของสาว ๆ อยู่ตลอด
คอลเลคเตอร์และคนที่อาจจะกลายเป็นคอลเลคเตอร์รวมแล้ว 3 คน
กลุ่มหัวหอก 6 คน
กลุ่มสาว ๆ 8 คน
กลุ่มคุ้มกันและสนับสนุน 4 คน
คนธรรมดา 3 คน
ทั้ง 24 คนคือกำลังรบของเราในวันนี้ ไม่รวมผู้จัดการเบ็ดเตล็ดและนักดนตรีเปิดหมวกที่ผมยังชุบชีวิตไม่ได้
"นี่ทำไมเธอไม่เอาไอ้ตัวแบบนั้นออกมาด้วยล่ะ ไอ้เจ้าตัวหน้ากากคราวก่อนไง" เบนจามินถามแคท เป็นคำถามที่ผมก็อยากถามเหมือนกัน
"ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันคุมเจ้านั่นไม่ได้อยู่หมัด อยากให้ทุกคนถูกเชือดนักรึไง"
[ฆาตกรสวมหน้ากากหายใจแรงขึ้น]
เป็นครั้งแรกที่ผมเห็น 'หน้าต่างคอมเมนต์' ของคอลเลคเตอร์คนอื่นกระเด้งขึ้นมา แคทคงเพิ่งเปลี่ยนการตั้งค่าในระบบเพื่อให้มันแสดงผล ก่อนหน้านี้เธอคงซ่อนมันไว้ตลอดเลยสินะ
"แต่คงไม่ได้มีคนเดียวใช่ไหมล่ะ คามิล… หมอนั่นยังมีเป็นสิบตัวเลยไม่ใช่เรอะ"
อีกครั้งที่เบนจามินถามได้ถูกใจผม ตอนที่แคทแสดงคลังการ์ดให้ดู เธอจงใจให้ดูแค่ส่วนของคาแรคเตอร์ที่ถูกขายไปแล้ว เธอจงใจไม่แสดงให้เห็นคาแรคเตอร์รายอื่น ๆ ที่ยังสามารถเรียกใช้งานได้
"หุบปากซะ น่ารำคาญชะมัด"
"คุณแคทบอกไม่มีอะไรปิดบังแล้วไม่ใช่เหรอคะ"
แคททำเสียงฮึดฮัดอยู่ในลำคอ แต่แทนที่จะทำหูทวนลมเหมือนที่เคยทำ คราวนี้เธอทำตามคำขอของเพื่อน ๆ แคทใช้การ์ดคาแรคเตอร์อีกสองใบที่พวกเราไม่เคยเห็นมาก่อน
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: <ปิดซ่อน>]
[ฉายา: ฆาตกรในชุดมาสคอต]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: ชายผู้มีอาการทางจิต เขาซ่อนตัวอยู่ในชุดมาสคอตของสวนสนุกแห่งหนึ่งเกือบตลอดเวลา จนบางคนลือว่าความจริงแล้วชุดเป็นส่วนหนึ่งของเขา เขาไม่เคยบอกชื่อจริง ทุกคนจึงเรียกเขาว่า 'ทอม' ตามลักษณะของมาสคอตทอมแคท เขามักแสดงออกว่ารักเด็ก แต่ด้วยท่าทางไม่น่าไว้ใจจึงยากที่จะสรุปว่าเขาเป็นมิตรหรือตัวอันตรายสำหรับเด็กกันแน่]
[สกิล: พาวเวอร์บูสท์, เอนแฮนซ์พาวเวอร์, เอนดูแรนซ์]
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: เบนจามิน สปาร์ค]
[ฉายา: นักวางเพลิงสมัครเล่น]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: มีปมในสมัยเด็ก ชอบจุดไฟขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล อยากทดลองเผาทุกสิ่งทุกอย่างแม้แต่มนุษย์เป็น ๆ ด้วยนิสัยที่ผิดปกตินี้จึงทำให้เขาเข้าออกโรงพยาบาลจิตเวชอยู่เนือง ๆ]
[สกิล: อาร์ซอน]


หากนี่เป็นการทำงานในแบบบริษัท ผมก็คงต้องพูดว่าผลประกอบการในไตรมาสแรกของเรานั้นยอดเยี่ยม พวกเราได้เสบียงมามากพอที่จะเลี้ยงคนสักครึ่งร้อยไปได้สักสองปีโดยไม่ต้องหาเพิ่มอีกก็ยังไหว
ด้านอาวุธ พวกเราก็ได้มาไม่น้อย พวกเรายังได้เจอกับค่ายทหารที่กลายมาเป็นเขตปกครองตนเองหลังจากรัฐบาลของแต่ละประเทศล่มสลายไป
ทหารและพลเรือนที่รอดชีวิตจากการแพร่ระบาดรอบแรกยึดค่ายทหารนี้ไว้เป็นฐาน แทนที่พวกเขาจะทำตัวเป็นคนดี ช่วยเหลือผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ที่ผ่านมาพบพวกเขาเข้า พวกเขากลับทำตัวเป็นโจรเสียเอง
กลุ่มของเราบังเอิญไปเจอกับกลุ่มลาดตระเวนของพวกเขา อีกฝ่ายตั้งใจปล้นอาวุธ เสบียงและจับกุมคนที่บังเอิญมาเจอเอาไว้เป็นทาส แต่กลุ่มนี้ไม่รู้จักเรื่องของ 'ระบบ' เลยสักนิด พวกเขาไม่รู้ตัวว่ากำลังพาตัวเองมาเจอปัญหา เพราะศัตรูที่พวกเขาดันเข้ามายุ่ง พวกเขาไม่มีทางเอาชนะได้
ผมไม่มีทางปล่อยกลุ่มลาดตระเวนกลับไป พวกเราเก็บกวาดพวกนั้นจนเรียบ จากนั้นมิชชันพิเศษก็เด้งขึ้นมาให้ทำ
[มิชชันพิเศษ: ยึดค่ายทหารแคมป์เวิร์นวูด (0/1)]
[รายละเอียด: แคมป์เวิร์นวูดควรจะเป็นค่ายอพยพเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัย แต่ฐานทัพกลับถูกเจ้าหน้าที่ไร้สามัญสำนึกยึดเอาไว้เพื่อผลประโยชน์ของตนเอง กำจัดกองกำลังที่ยึดที่นี่ไว้ ขับไล่พวกเขาออกไป]
[รางวัล: 2000 คะแนน]
บอกตามตรงว่าผมไม่ได้อยากยึดที่นี่เอาไว้ ที่นี่ห่างจากซานเชวิลล์ในระยะที่ถึงใช้รถยนต์ก็ต้องใช้เวลาเดินทางสี่ถึงห้าชั่วโมง ถึงแม้ว่ามันจะมีจุดแข็งว่าเหมาะกับการตั้งรับต่อซอมบีหรือศัตรูมากกว่าก็ตาม แต่เทียบกันแล้ว ฐานทัพเดิมของเราอยู่ในหมู่บ้านที่มีป่าห้อมล้อม เป็นปราการธรรมชาติ และนอกจากนั้นที่ดินแถวฐานทัพเดิมก็อุดมสมบูรณ์และยังใกล้แหล่งน้ำอีกด้วย
เหตุผลหลัก ๆ ที่ผมจำต้องเข้ายึดที่นี่จึงเป็นเพราะคะแนนนั่นเอง
2000 คะแนนไม่ใช่ตัวเลขน้อย ๆ นอกจากนั้นเจ้าพวกคนในฐานยังคอยดักปล้นคนมานาน พวกเขาต้องมีอาวุธยุทโธปกรณ์เหลือล้นให้ผมกวาดเรียบอย่างแน่นอน
ดังนั้นอย่างน้อยที่สุดก็ต้องไล่พวกเขาไปให้พ้นฐาน และทำให้กลับมาตั้งหลักก่อปัญหาที่นี่ไม่ได้อีก ผมคิดถึงการเผาทั้งค่ายทิ้ง
"พวกนั้นส่วนใหญ่เป็นทหาร มีทั้งอาวุธ ทั้งถูกฝึกมา อย่าประมาทเชียว" เจนนาเตือนผมซ้ำเป็นรอบที่สี่
"จะรออยู่ตรงนี้ก็ได้นะ"
"ไม่! เกาะติดนายไปเรื่อย ๆ ก็อาจจะกลายเป็นแบบแคทเธอรีนใช่ไหมล่ะ"
ผมไม่สามารถฟันธงได้ว่าเธอคิดถูก ขณะเดียวกันก็ปฏิเสธไม่ได้เต็มปากว่าเป็นไปไม่ได้ อย่างน้อยที่สุดตอนนี้ก็ค่อนข้างแน่ใจว่าแอนมีบางสกิลติดตัวแล้ว
จากข้อมูลที่จอนรวบรวมมาในตอนแรก ค่ายนี้มีคนไม่ต่ำกว่าร้อยคน แต่เมื่อลองเฝ้าสังเกตจากภายนอก เรากลับพบว่าศัตรูมีไม่ถึงครึ่งของที่ควรมี
"พวกมันจับคนเอาไว้ พวกผู้ชายเอาไว้ใช้แรงงาน ส่วนผู้หญิงก็…" จิมมีพูดไม่จบเพราะเขาเห็นสายตาดุ ๆ ที่ส่งมาจากทางแคท
"พวกเดนมนุษย์" หญิงสาวพึมพำพร้อมกับปล่อยจิตสังหารออกมา
ผมอยากได้รับการยืนยันอีกนิดว่าควรลงมือรุนแรงขนาดไหน พวกเราหาจุดบอดของค่ายเจอ จากนั้นก็ให้ชาร์ลีมุดเข้าไปในช่องลม เขาใช้เวลาอยู่พักใหญ่ ๆ ก็กลับมารายงานผล
"ผมเจอคนถูกขังอยู่สิบห้าคนครับ เป็นผู้ชายสามคน ผู้หญิงสิบห้าคน"
"ผู้หญิงเยอะมาก"
"ผมไม่กล้าติดต่อโดยตรง แต่เท่าที่แอบดูแอบฟังมา นักโทษชายแต่ละคนอาการไม่ค่อยดีครับ น่าจะถูกใช้งานหนักแล้วก็ไม่ค่อยได้กินหรือพักผ่อน ดูเหมือนว่าเร็ว ๆ นี้ก็เพิ่งตายไปสองคน ส่วนนักโทษหญิงถูกดูแลดีกว่าเล็กน้อยเพราะพวกนั้นมองเป็นสมบัติครับ" ชาร์ลีอธิบายด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน ด้วยนิสัยแบบเขา ผมรู้ว่าชาร์ลีพยายามเล่าโดยการกรองบางส่วนออกไปแล้ว แต่มันก็ยังฟังดูแย่
"พวกนี้ไม่ใช่คนแล้ว" มาถึงจุดนี้แม้แต่แอนผู้อ่อนโยนกว่าใครเพื่อนก็ห้ามอารมณ์ไว้ไม่อยู่
พวกเราตัดสินใจว่าจะไม่ออมมือ ต่อให้ต้องใช้วิธีโหดไปสักหน่อยอย่างการยืมมือซอมบีถล่มฐาน พวกเราก็จะทำ
พวกเรารอจนแสงอาทิตย์ลดความสว่างลง แบ่งคนกลุ่มหนึ่งไปล่อซอมบีมา จากนั้นก็ใช้ชาร์ลีช่วยตัดไฟในค่าย
โชคดีที่เชลยถูกขังอยู่ในสถานที่ยากแก่การเข้าถึง พวกเราจึงไม่ต้องกังวลว่าซอมบีที่ปล่อยเข้าไปจะเล่นงานผิดเป้าหมาย และสามารถบุกโจมตีซ้ำได้อย่างสบายใจ
เสียงปืนดังลั่นอยู่ในความมืด บางครั้งจะเห็นประกายไฟวาบขึ้นจากที่ไกล ๆ ซอมบีที่พวกเราล่อมาทำหน้าที่ได้ดีเกินคาด หรือไม่ เจ้าพวกทหารที่ยึดค่ายนี้ไว้ก็อ่อนปวกเปียกจนเกินไป
"แค่ตัดไฟ กับปล่อยซอมบีเข้ามา ได้ผลดีขนาดนี้เลยเหรอ"
"คาดหวังอะไรกับทหารแตกแถวพวกนี้ล่ะ"
พวกเรามีอุปกรณ์มองในที่มืด กำลังคนที่มีฝีมือดี อาวุธครบมือ ในขณะที่ฝ่ายศัตรูมีเพียงกองกำลังทหารที่ขาดระเบียบวินัยทั้งยังสับสนเมื่อถูกทั้งซอมบีบุกรุกและสูญเสียการมองเห็น มันเกือบเรียกไม่ได้ว่านี่คือการต่อสู้
"บ้าจริง พวกมันตัดไฟเรา"
"เหวอ มีซอมบีเข้ามาด้วย"
"อย่าไปกลัวมัน! ยิงทิ้งให้หมด"
กลุ่มหลักของพวกเราวิ่งผ่านห้องทุกห้องที่น่าจะมีศัตรู ความตั้งใจคือถ้าอีกฝ่ายอยากหนีก็จะปล่อยให้หนี แต่ถ้าอีกฝ่ายยังอยากสู้ก็ต้องจัดการไม่ให้เหลือ
นอกจากกลุ่มที่เน้นไปที่การกวาดล้าง แอนขอกำลังส่วนหนึ่งแบ่งไปช่วยเหลือนักโทษ แม้ชาร์ลีจะย้ำหลายหนว่าซอมบีไม่น่าจะไปถึงอาคารคุมขังนักโทษได้ง่าย ๆ แต่เธอก็อยากยืนยันให้แน่ใจว่าเชลยจะปลอดภัย
ผมเคยคิดว่าถ้าถูกต้อนจนถึงจุดหนึ่ง ศัตรูจะยอมทิ้งค่ายไป ผมคงประเมินพวกเขาต่ำเกินไป มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่หนี พวกเขาอาจจะคิดว่าฝ่ายเราเป็นแค่พลเรือน หรือไม่ก็ถูกผู้บัญชาการบังคับจนไม่กล้าหนี กว่าที่คนเหล่านี้จะรู้สึกตัวได้ว่าควรหนีตอนที่มีโอกาส ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว


'แม่ครับ! พ่อครับ! คอยดูนะ ถ้าผมโตขึ้น ผมจะเป็นฮีโร่ที่ปกป้องโลกใบนี้เหมือนพ่อกับแม่ให้ได้'
...เป็นฮีโร่? เป็นฮีโร่แล้วได้อะไรเหรอ?...
ดวงจันทร์ลาลับหนีไปหลับใต้ผืนนภาแล้ว ส่วนดวงอาทิตย์ก็ยังคงสะโหลสะเหลโยเยไม่ยอมโผล่หัวออกมาสักที มันยังคงห่มร่างตัวเองด้วยหมอกนุ่ม ๆ น่านอน ส่องสว่างมาแค่แสงรำไรให้บรรยากาศเป็นเพียงสีเหลืองทองอุ่น ๆ ตัดกับสีเทาของความมืดมิดเท่านั้น
ผมก้าวออกมาจากมอเตอร์ไซค์ที่ขี่อยู่แล้วเดินตรงไปที่ทางเข้าตึกคณะ วันนี้เป็นวันรายงานตัวของนิสิตปีหนึ่ง ผมที่เป็นรุ่นพี่ปีสองจะต้องมาช่วยดูแลน้องในเวลาหกโมงเช้าด้วย
"เห้อ" ผมถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้าที่ต้องตื่นขึ้นมาตอนเช้าตรู่แบบนี้ ตอนนี้ยังไม่มีใครมาถึงที่คณะเลยด้วยซ้ำ สังเกตได้จากลานจอดรถหน้าคณะซึ่งยังคงว่างเปล่าราวกับที่ดินรกร้าง
ทุกคนไม่ได้มาสาย ผมต่างหากที่มาเร็วเกินไป ความตั้งใจคือรีบมาเคลียร์สถานที่ ปัดกวาดตามโต๊ะที่มีเศษใบไม้ใบหญ้าและซากอารยธรรมของพวกนกที่ถ่ายไม่เป็นที่
มันก็ไม่ได้ทุเรศทุรังจนนั่งไม่ได้ขนาดนั้นหรอก แต่ผมไม่อยากให้มีใครต้องตูดเปื้อน ไม่อยากให้เอกสารของน้องเปรอะคราบเหนียวเหนอะเลอะเทอะตามโต๊ะ
ผมไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ ผมก็แค่อยากเห็นทุกคนมีความสุข ก็เท่านั้น...
มันอาจจะฟังดูเว่อร์นะ แต่ผมเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไปแล้วผมจะได้อะไรกลับมา อันที่จริงคงไม่มีใครสังเกตเห็นด้วยซ้ำ ถึงเห็นก็ไม่มีใครใส่ใจอยู่ดี
ถ้าได้เห็นทุกคนมีความสุข แล้ว...ผมก็จะมีความสุข...เหรอ?
'ผมจะทำให้โลกนี้น่าอยู่ ให้เป็นโลกแห่งความยุติธรรม ให้ทุกคนมีความสุข'
...ความยุติธรรม? ความยุติธรรมมีอยู่จริง? เหรอ?...
อ๊ะ!! เจ้าแมลงปอตัวน้อยผู้น่าสงสาร เจ้ากำลังจะถูกดูดกลืนชีวิตไปแล้ว
ไม่ทันที่ผมจะรู้สึกตัว ประสาทสัมผัสของผมช้ากว่าสิ่งที่เกิดขึ้น แมลงปอตัวนั้นบินไปติดกับดักของแมงมุมผู้หิวโหยซะแล้ว มันดิ้น ดิ้น ดิ้นและดิ้นอยู่อย่างนั้น แต่ถึงจะดิ้นให้ตายยังไงมันก็เอาชนะชะตากรรมของมันเองไม่ได้
ผมรู้ว่าผมไม่ควรเล่นบทบาทของพระเจ้า แต่ด้วยสัญชาติญาณที่มีมาตั้งแต่เด็ก ผมใช้นิ้วชี้เกี่ยวใยแมงมุมให้ขาดไป ด้วยแรงของมนุษย์อย่างผม ต่อให้ใยเหนียวแค่ไหนมันก็ทลายลง แมลงปอน้อยของผมรอดชีวิตไปได้ และเจ้าแมงมุมอาจจะต้องหิวโหยต่อไป ดีไม่ดี มันอาจจะหิวตายไปเลยก็ได้
ไม่ว่าเจ้าแมลงปอจะออกแรงมากแค่ไหน จะพยายามให้ตายยังไง ก็สู้แรงของผมไม่ได้หรอก
ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกไม่ได้เกิดมาอย่างเท่าเทียมกัน โลกนี้ไม่มีความยุติธรรมหรอก
'พ่อครับ ถ้าผมช่วยเหลือคนอื่น คนอื่นก็จะช่วยเหลือผมเหมือนกันใช่ไหมครับ'
...มนุษย์คือสิ่งมีชีวิต และทุกชีวิตมีจุดประสงค์หลักเพื่อเอาตัวเองให้รอด...
อนิจจา ผมต่อชีวิตให้เจ้าแมลงปอน้อยได้เพียงไม่กี่อึดใจ มันก็บินไปติดกับต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิงซะแล้ว
ออกมาเร็ว!! เจ้าแมลงปอน้อย ถ้าเดินต่อไปอีกนิดละก็ เจ้าจะลื่นตกลงไปแล้วนะ
ผมสามารถยื่นมือไปช่วยมันได้ทันนะ แม้การยื่นนิ้วออกไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรจะใช้พลังงานไม่กี่เอทีพีก็ตาม แต่ผมเลือกที่จะไม่ทำ ผมช่วยมันมาครั้งนึงแล้วแต่มันกลับโง่รนหาที่ตายเอง
ถ้ามันฉลาดพอ ถ้ามันไม่บินหนีจากผมซึ่งเป็นคนช่วยมัน ถ้ามันเลือกที่จะมาเกาะไหล่ผม อยู่เป็นเพื่อนผม แทนที่จะบินไปหากระเปาะน้ำหวานอันโอชะ มันก็คงจะไม่เป็นแบบนี้
แต่ก็นะ แมลงปอก็แค่สัตว์ชนิดหนึ่ง มันไม่มีความรู้สึกนึกคิดหรอก สิ่งที่มันสนใจก็คือการหาวิธีเอาตัวรอด ไม่ได้สนใจจะผูกมิตรกับใคร
มนุษย์ก็เป็นสัตว์เช่นกัน และสัตว์ก็เกิดมาเพื่อเอาตัวเองให้รอด ไม่ได้เกิดมาเพื่อคิดจะช่วยเหลือคนอื่น
'แม่ครับ ทุกคนสามารถเป็นฮีโร่ได้ใช่ไหมครับ ทุกคนมีค่าในตัวเองใช่ไหมครับ'
...เป็นฮีโร่? ทุกคนมีคุณค่าในตัวเอง? เหรอ?...
ผมคิดไปเรื่อยพลางเดินตรงไปยังทางเข้าตึกคณะ สายตาเหม่อมองตามพื้นดินที่เหี่ยวเฉา เศษใบเสลาที่ร่วงโรยลงมาเกลื่อนพื้นดูน่ารำคาญตา มันทั้งเหี่ยวทั้งแห้งเป็นสีน้ำตาลไหม้ผิดกับดอกสีชมพูสดสวยที่ลำต้นของมัน
เป็นวัฏจักรชีวิต เมื่อดอกเสลาผลิบาน ใบ้ไม้จะถูกพิฆาตจนนิพพานไป
มันเป็นธรรมชาติ ที่ต้องทิ้งของสกปรกไร้ค่าลงมาสู่ดิน แล้วเชิดชูของสวยงามน่าเชยชมขึ้นไปให้เดือนและดาวบนฟ้าสูดดมชมเชยแทน
แต่อีกไม่นานหรอก ดอกไม้ที่สวยงามก็จะเหี่ยวเฉาลงไป เมื่อหมดความงาม ก็ถึงเวลาที่มันจะถูกทอดทิ้งและร่วงลงมาเช่นกัน
ทุกสิ่งทุกอย่างมีคุณค่าแน่ ถ้าสิ่งนั้นสร้างผลประโยชน์ให้ แต่หากหมดแล้วซึ่งประสิทธิภาพ ก็เตรียมตัวอยู่อย่างโดดเดี่ยวได้เลย
ผมก้าวช้าลงเรื่อย ๆ และไม่นานเท้าของผมก็หยุดลง
'สัญญากับแม่นะว่าลูกจะดูแลและปกป้องคนที่อ่อนแอกว่าเสมอ'
...แม่ครับ...
...ผมจะทำได้จริง ๆ เหรอ...
"ทำไมถึงคิดว่านายจะทำไม่ได้ล่ะ" ผมสะดุ้ง แต่ไม่แรงพอที่จะทำให้บุคคลที่หันหลังอยู่นั้นรู้สึกตัว "นายมีดีกว่าที่นายคิดนะ รู้ไหม?"
เบื้องหน้าของผมคือหนุ่มน้อยในชุดนักเรียนกางเกงสีกากี ดูเหมือนว่าเขากำลังพึมพำกับตัวเองอยู่ ไม่ได้กำลังพูดอยู่กับผมแต่อย่างใด
เสียงนั้นช่างบางเบาจนเกือบจะถูกเสียงร้องของนกน้อยกลบไปจนสิ้น แต่ทุกคำที่ถูกเปล่งออกมานั้นผมได้ยินชัดเจน
มันอาจไม่ชัดเจนที่หูทั้งสองข้างของผม แต่มันดังสนั่นสั่นไหวอยู่ในหัวใจ
จิตใจที่เย็นชืดนี้กำลังถูกโอบกอดจากคำพูดของเด็กหนุ่มแปลกหน้า
ทำไมกันนะ ก็แค่คำพูดธรรมดา ทำไมถึงทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาได้...
ผมชำเลืองมองหนุ่มน้อยคนนี้จากทางด้านหลัง แม้จะไม่เห็นเต็มทั้งใบหน้า แต่ก็บอกได้ว่าสีหน้าส่อแววกังวลได้อย่างชัดเจน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่นมาก น้ำตาหยดน้อย ๆ ค้างอยู่ที่หางตา ร่างกายสั่นไหวไปทั่ว
"การวิ่งหนีไปไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะ" บุคคลตรงหน้ายังคงพึมพำกับตัวเองต่อด้วยเสียงอันสั่นเครือ "ยังไงนายก็ต้องเติบโตขึ้น ยังไงนายก็ต้องเอาชนะความกลัวของตัวเองให้ได้ ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วนายก็ต้องทำให้ได้"
...
"จะคอยอยู่เคียงข้างนายเสมอ เพราะงั้น...นายต้องสู้นะ"
สู้เหรอ?
...จะลองดูนะ
"อื้ม พี่จะสู้"
สิ้นเสียงของผม เด็กหนุ่มเหลียวหลังมามองทันที ริมฝีปากผลิออกเล็กน้อยเหมือนดอกอัญชัญสีซีดที่กำลังเบ่งบาน
ในขณะนั้นเอง ลมโชยพัดผ่าน ทำเอาต้นไม้น้อยใหญ่สะบัดไปมา ดอกสีชมพูหลุดร่วงลงมาจากต้นเสลาปลิวตัดผ่านใบหน้าของเราสองคน ผมของเขาสั่นไหวไปตามแรงลมซึ่งมีทิศทางเดียวกับป้ายชื่อและเนคไทของผม
ชั่วขณะที่เราสบสายตาของกันและกัน ทุกอย่างดูจะหยุดเคลื่อนไหวไปในเพียงเสี้ยววินาที เสียงของธรรมชาติรอบกายจางหายไปและกลายเป็นเสียงหัวใจที่เต้นตึกตักอยู่ในอกแทน
ใบหน้านี้เป็นของคนแปลกหน้า แต่ผมกลับคุ้นเคยกับแววตาอันแสนอ่อนโยนคู่นี้
เมื่อหลุดจากมนต์สะกดได้ ในที่สุดผมก็ก้าวออกไปยืนข้าง ๆ เด็กชายคนนั้น ปากของผมกำลังจะทำหน้าที่ของมัน ไม่ใช่เพราะสมองสั่งการ แต่มันมาจากหัวใจ
"นายเองก็ด้วย นายก็ต้องสู้นะ"
เด็กหนุ่มตรงหน้าเลือกที่จะตอบผมด้วยความเงียบ เงียบทั้งเสียงและท่าทาง ทั้งร่างดูจะถูกหยุดนิ่งไว้อยู่อย่างนั้น ดวงตาเปื้อนคราบน้ำตายังคงมองค้างอยู่ที่จุดเดิม ไม่กระพริบแม้แต่นิดเดียว
"ไม่ต้องห่วง พี่จะดูแลนายเอง"
ผมบุ้ยปากไปที่ทางเข้า ยื่นมือไปปัดกลีบดอกเสลาที่ปลิวมาตกอยู่บนหัวของเขาอย่างนิ่มนวลแล้วก้าวออกไปข้างหน้า
"ปะ ไปกันเถอะ"
หนุ่มน้อยไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่ตอบกลับด้วยการพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินตามผมมา
เราก้าวเดินไปพร้อมกัน เคียงข้างกัน และในที่สุดประตูบานนั้นก็ถูกเปิดออก กระจายแสงจากโลกภายนอกเข้าทำลายความมืดมิดที่อยู่ด้านในจนหมดสิ้น
กลิ่นอายที่คุ้นเคยโชยเข้ามายังประสาทรับรู้ที่หกของผม
อุ่นไอรัก...คำนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกกัน


'ไอ้ยักษ์สิวเขรอะ! ไอ้สะเออะขี้เสือก! ไอ้เผือกหัวขี้! อีกกี่ปีก็ยังน่าเกลียด!'
เสียงร้องรำทำเพลงของเด็กประถมกว่าสามสิบชีวิตดังก้องไปทั่วห้องเรียนที่มีผนังสีสันฉูดฉาดงามตา เสียงใสของพวกเด็ก ๆ รับเข้ากับจังหวะของกลองชุดที่แทนด้วยโต๊ะเรียน เสียงปรบมือสนั่นหวั่นไหวเกิดเป็นคอนเสิร์ตน้อย ๆ
ผมยอมรับว่าทำนองเพลงมันสนุกมากอยู่เหมือนกัน ถึงขนาดที่ใครบางคนลุกขึ้นมาเต้นประกอบเนื้อเพลงให้มันดูครึกครื้นขึ้น
แต่เนื้อเพลงที่พวกมันร้องออกมานั้นไม่น่าสนุกเลยสักนิดเดียว เสียงเพลงที่ฟังผิวเผินแล้วดูจะสดใส แต่เมื่อฟังให้ลึกเข้าไปถึงเนื้อเพลง มันกลับชั่วร้ายเหมือนเสียงคำรามของอสูรกาย
เพลงนี้ถูกแต่งมาให้คนพิเศษคนหนึ่งของห้องโดยเฉพาะ ทุกคนดูยินดีที่จะเปล่งคำสรรเสริญเหล่านี้ แต่มีผมแค่คนเดียว คนเดียวที่ไม่ยินดีที่จะร้องหรือฟัง
เพราะเด็กคนนั้นก็คือตัวผมเอง...
'ไอ้ยักษ์สิวเขรอะ! ไอ้สะเออะขี้เสือก! ไอ้เผือกหัวขี้! ไม่มีอะไรดีสักอย่าง!'
ย้อนกลับไปสมัยประถม ผมมักจะถูกเพื่อนล้อและแกล้งเสมอไม่เว้นแต่ละวัน ตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยอย่างการนินทาลับหลังไปจนถึงขั้นขว้างปาไข่เน่าใส่กางเกงนักเรียนกลางโรงอาหาร ไม่มีวันไหนเลยที่ผมกลับบ้านมาด้วยสีหน้าสดใส ไม่มีเลยสักวัน
วันไหนที่โดนหนักหน่อย อย่างการที่เพื่อนทั้งห้องร่วมกันร้องเพลงชมเชยความอัปยศในรูปลักษณ์ภายนอกของผม ผมจะรีบกลับมาบ้านให้เร็วที่สุด วิ่งขึ้นไปบนห้อง ทิ้งตัวลงบนเตียง และกรีดร้องอัดหมอนให้สมใจอยาก น้ำตาไหลนองไปทั่วที่หมอน
'ไอ้ยักษ์สิวเขรอะ! ไอ้สะเออะขี้เสือก! ไอ้เผือกหัวขี้! อีกกี่ปีก็ยังไร้ค่า!'
ที่จริง สาเหตุที่ผมตกเป็นเป้าของการกลั่นแกล้งก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย วงจรของการบูลลี่จะเกิดขึ้นได้ต้องประกอบไปด้วยสามอย่างอันได้แก่ ผู้กระทำ ซึ่งคนทั้งห้องเรียกกันว่า แก๊งค์สามซ่า ตามมาด้วยผู้เพิกเฉย หรือก็คือทุกคนในห้องที่กลัวเกินกว่าจะเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร รวมไปถึงครูและผู้ปกครองที่มองเรื่องนี้ว่าเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย และองค์ประกอบสุดท้าย สำคัญที่สุด นั่นคือผู้ถูกกระทำ
แต่เดิมผู้ถูกกระทำของห้องเรียนประถมเล็ก ๆ ห้องนี้กระจายตัวกันออกไป ไม่ได้เป็นแค่ใครคนใดคนหนึ่ง ทุกคนจะได้รับโอกาสในการถูกกระทำกันอย่างเท่าเทียม แต่จะมีผู้กระทำซึ่งจะเท่าเทียมมากกว่าคนอื่นหน่อย
ผมเคยเป็นหนึ่งในคนที่ถูกแกล้งน้อยที่สุดของห้อง ส่วนใหญ่แล้วจะทำตัวเป็นผู้เพิกเฉยมากกว่า
ทว่า เมื่อผมทนอยู่กับสังคมแบบนี้ไม่ได้อีกต่อไป ผมลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องความยุติธรรม ผมจะต้องกล้าหาญกำจัดศัตรูผู้ชั่วร้าย
ผมคิดว่าผมจะเป็นฮีโร่
และผมก็คิดแบบนั้นจริง ๆ...ก็เด็กสิบขวบนี่เนอะ อย่าเอาอะไรกับผมมากเลย
เมื่อฮีโร่อย่างผมจุติขึ้น ประชาชนจะชื่นชมในตัวผม รวมไปถึงประธาณาธิบดีและผู้สั่งการทุกภาคส่วนจะให้การสนับสนุนเป็นอย่างดี เหล่าวายร้ายจะต้องกลับตัวกลับใจ หันมาใช้พลังให้มีประโยชน์กับมวลมนุษยชาติ
แล้วฮีโร่และประชาชนของเขาก็อยู่ด้วยกันบนโลกสีเขียวแกมน้ำเงินนี้อย่างแฮปปี้เอนดิ้ง
จบแล้วครับ
...
ใช่ครับ นิทานหลอกเด็กจบลงไปแล้วครับ
กลับมาที่ความจริงกันต่อเถอะ
ในเมื่ออยู่เป็นผู้เพิกเฉยดี ๆ ไม่ชอบ กระเสือกกระสนจะมาช่วยผู้ถูกกระทำเอง งั้นก็ตกไปเป็นผู้ถูกกระทำตัวหลักไปเลยแล้วกันนะ
ถ้าสังคมเล็ก ๆ แห่งนี้มีปาก มันก็คงจะพูดแบบนั้นกับผม
ผมตกเป็นเป้าสีแดงเป้าใหญ่ที่ผู้กระทำเล็งเห็นได้ก่อนใครเพื่อน แรก ๆ ก็มีแค่ไม่กี่คน แต่ต่อมาก็ขยายวงกว้างไปเรื่อยจนครบทุกคน แม้แต่คนที่ผมเคยช่วยไว้ก็เข้าร่วมบทบาทนี้ด้วย
ท้ายที่สุด กลายเป็นผมคนเดียวที่ได้รับบทผู้ถูกกระทำ
'ไอ้ยักษ์สิวเขรอะ! ไอ้สะเออะขี้เสือก! ไอ้เผือกหัวขี้! อีกกี่ปีก็ยังไม่เปลี่ยน!'
'และผู้เข้ารอบรองชนะเลิศอันดับที่ 1 ได้แก่...'
'…นายเบญจมินทร์ สึคิโนะ ครับ!!'


เมื่อเราเปิดประตูกลับเข้าไปยังห้องโถง กลับพบว่าภายในมืดมิด หลอดไฟทุกดวงถูกปิดลง เหลือเพียงแสงไฟสีฟ้าอ่อนจากเครื่องฉายโปเจกเตอร์ที่สะท้อนวิดีโอแนะนำตัวก่อนการแสดงลีดออกมาสู่เครื่องรับภาพ
ทั้งห้องไร้เสียงการพูดคุย มีเพียงเสียงจากลำโพงที่กำลังเล่นวิดีโอและเสียงแอร์ฮึ่ง ๆ รอบด้าน
ด้วยสภาพของห้องที่ก่อนหน้ามีเพียงแสงไฟเล็กน้อย เมื่อเราเปิดประตูเข้าไป แสงจากภายนอกที่เล็ดลอดเข้ามายังห้องโถงจึงเบี่ยงเบนความสนใจทุกคนในห้องให้หันมามองพวกเรา
ทุกสายตาจับจ้องมาที่เราสองคนอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะหันกลับไปสนใจเครื่องฉายภาพดังเดิม เพื่อนลีดทุกคนยืนล้อมน้องไว้แทนที่นันฯ เรียบร้อยแล้ว เตรียมพร้อมที่จะแสดงในอีกไม่กี่นาทีถัดจากนี้
เมื่อส่งน้องเข้าไปนั่งในแถวเสร็จผมจึงถอยออกมาด้านหลัง กวาดสายตามองไปมาเพื่อหาเพื่อนของผม
แต่แล้วก็มีมือมาสะกิดที่ไหล่ซ้าย ลักษณ์นั่นเอง ถึงจะเห็นไม่ชัดเจนนัก แต่ก็รู้ได้ทันทีจากเงาของหญิงร่างอวบที่ปรากฎรำไร เธอกวักมือเรียกแล้วลากแขนผมไปนั่งรวมกับฝูงนันฯ ที่นั่งกระจุกรวมกันอยู่
ผมหย่อนก้นลงพื้นข้าง ๆ กับลักษณ์ซึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าของพวกนันฯ ทั้งหมด เธอกระซิบถามผมเกี่ยวกับน้องคนนั้นว่าเป็นอย่างไรบ้าง ผมตอบได้แค่ว่ายังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ แต่เจ้าตัวคะยั้นคะยอจะเข้ามาให้ได้เลยพากลับเข้ามา
ลักษณ์ตอบกลับเบา ๆ แล้วหันความสนใจไปที่วิดีโออีกครั้ง
ระหว่างที่คุยกับลักษณ์ ผมได้ยินเสียงกระซิบกระซาบเกี่ยวกับความหล่อความสวยของเพื่อนเชียร์ลีดเดอร์แต่ละคน 'ดูยัยปลาดิ โคตรสวย' 'เออจริง แต่งหน้าแล้วขึ้นว่ะ' 'ดูไอ้กุ้งดิ แม่งหน้าเหวอ ฮาสัตว์' 'โอ๊ย ดิว ผัวฉันโคตรหล่อ' 'ผัวฉันเหอะ อย่ามา'
ทุกคนวิพากย์วิจารณ์รูปร่างหน้าตากันอย่างออกรสเหมือนที่ปกติทำกัน ไม่ว่าจะกี่ยุคกี่สมัย หน้าตาที่ดีและหุ่นที่ดีก็เป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนปราถนาอยากจะได้มาครอบครองทั้งนั้น เพียงแต่นิยามของหน้าตาดีหรือหุ่นดีนั้นจะเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาและกระแสนิยม
เหตุผลที่ดูจะเข้าท่ามากที่สุดก็คงจะเป็นเพราะว่า การมีรูปลักษณ์ภายนอกที่ดีนั้นมีต้นทุนในชีวิตที่เหนือกว่าเสมอ ต่อให้มนุษย์โลกย้ายถิ่นฐานไปสร้างอารยธรรมใหม่ที่ดาวอังคารได้ ข้อเท็จจริงนี้ก็ยังคงเป็นจริงเสมอไม่เปลี่ยนแปลง
สักพักทั้งห้องก็ค่อย ๆ สว่างขึ้นจากหลอดไฟนีออนที่ถูกเปิด ผมหรี่ตาลงจากการปรับแสงที่ตาแทบไม่ทัน
เมื่อได้เวลา ตัวแทนของเชียร์ลีดเดอร์สั่งเพลงพร้อมแสดง ทุก ๆ อย่างเป็นไปด้วยความงดงามแช่มช้อย ทุกคนต่างเต้นในท่าที่พร้อมเพรียงกันสมกับที่ซักซ้อมมาหลายอาทิตย์ น้องหลาย ๆ คนจ้องตาเขม็งไปที่พี่ลีดแต่ละคน มีบ้างที่ไม่ได้สนใจและก้มลงงีบท่ามกลางเพลงที่บรรเลงมาจากลำโพง
ผมพยายามชะเง้อไปมองเด็กหน้านิ่งคนนั้นอีก ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉยอยู่ แต่ภายใต้กรอบแว่นหนา แววตาคู่นั้นส่องประกายเจิดจ้าออกมาต่างจากสายตาเบื่อโลกที่ทำอยู่ทุกวัน
สายตาจ้องค้างไปที่การวาดมือของลีด เปลือกตาเบิกกว้างแทบไม่กระพริบเลย
สิ้นการแสดง เสียงปรบมือชื่นชมพวกเขาดังสนั่นไปทั่วห้องโถง ตัวแทนลีดเดินไปข้างหน้า คว้าไมค์ แล้วประกาศหาทายาทอสูรรุ่นต่อไป...น้องลีดนั่นเอง
พวกเขาเรียกชื่อชายหญิงที่หุ่นและหน้าตาดีประมาณหนึ่งออกไปรวมกันข้างนอก
และแน่นอน...เจ้าหนูนั่นไม่ถูกเลือกไป


กิจกรรมรับน้องผ่านมาเป็นวันที่หกแล้ว วันนี้นับได้ว่าเป็นวันสุดท้ายก่อนที่จะทิ้งช่วงให้น้อง ๆ พักหายใจหายคอเตรียมตัวสู่วันเปิดเทอมที่จะถึงในสัปดาห์หน้า
กิจกรรมในวันที่ผ่านมาเน้นการเปิดโอกาสให้น้องรู้จักกันเอง รู้จักรุ่นพี่ รู้จักอาจารย์ คุ้นเคยกับสถานที่ใหม่ รวมไปถึงการละลายพฤติกรรม
เมื่อเข้าสู่วันสุดท้ายแล้ว กิจกรรมจึงเป็นการแสดงชุดใหญ่ของทุกฝ่ายกิจกรรมเพื่อบอกลาก่อนจะไม่ได้มาทำกิจกรรมด้วยกันอีก
"สลัดอวัยวะ สลัดอวัยวะ"
เสียงร้องเพลงของพิธีกรนันทนาการทั้งสองคนดังกระหึ่มไปทั่วห้องโถงอันกว้างขวาง เสริมกำลังด้วยไมโครโฟนและลำโพงขนาดใหญ่ เสียงที่ดังอยู่แล้วสามารถกระหึ่มได้อีกจากเสียงกลองทอมสีเนื้อสามคู่ ทวีคูณด้วยเสียงตะเบ็งและเสียงกรี๊ดของพวกคนบ้าจำนวนกว่าสามสิบชีวิตที่รายล้อมน้องปีหนึ่งอยู่
ชื่อแบบไม่เป็นทางการก็คือ พวกคนบ้า ส่วนชื่อทางการนั้น เราถูกเรียกกันว่า 'นันทนาการ'
เมื่อพิธีกรร้องท่อนของตนเสร็จ คนหนึ่งยื่นไมโครโฟนไปให้ลักษณ์ เพื่อนนันฯ ที่ยืนอยู่ข้างผม
"ตัวพี่นั้นชื่อพี่ลักษณ์ พี่นั้นชอบชักอวัยวะ"
ลักษณ์ร้องลากเสียงและโหนเสียงที่ท้ายประโยค ระหว่างร้องก็ทำท่าประกอบโดยมีพิธีกรช่วยถือไมค์ให้ เธอชูกำปั้นซ้ายขึ้นมาแล้วนำมือขวามาชักมือซ้ายของตัวเอง จบท่อน เสียงหัวเราะจากทั้งเพื่อน รุ่นพี่ และรุ่นน้องดังประสานกับเสียงเชียร์ของเพื่อนนันฯ รอบ ๆ
หึ ทำไปได้นะไอ้ลักษณ์ ผมจะได้เห็นสาวเรียบร้อยอย่างลักษณ์ปลดปล่อยความบ้าในจิตใจส่วนลึกก็คราวนี้ละ
"สลัดอวัยวะ สลัดอวัยวะ"
เมื่อลักษณ์ร้องท่อนแนะนำตัวของตัวเองไปแล้ว พิธีกรจึงร้องท่อนเดิมและเดินวนมายังคนที่ยืนอยู่ลำดับถัดไป ซึ่งคนคนนั้นก็คือผมเอง
"ตัวพี่นั้นชื่อพี่เบ็น พี่ชอบบีบเค้นอวัยวะ"
ผมร้องเต็มเสียงใส่ไมค์ที่เพื่อนถือให้ ไม่วายโหนเสียงที่ท้ายประโยคตามลักษณ์มัน ร้องอย่างเดียวคงไม่สนุก ผมจึงนำมือทั้งสองข้างทำท่าหยิกที่บริเวณอกพร้อมทำหน้าเหยเก
เมื่อร้องจบท่อน เสียงกรี๊ดดังแหลมเสียดแทงกลบเสียงหัวเราะที่มีอยู่ประปรายไปได้อย่างหมดจด ผมไม่มั่นใจนักว่าเสียงที่กรี๊ดนั้นเพราะมันตลกดีหรือมันยั่วเกินไปกันแน่
การเป็นนันทนาการไม่ใช่สิ่งที่น่าอายหรือน่ากลัวเลย มันกลับสนุกด้วยซ้ำไป
พวกเราคือรอยยิ้มของน้อง ๆ และรอยยิ้มของน้อง ๆ คือกำลังใจของพวกพี่ พวกเราจะรู้สึกสนุกเมื่อน้อง ๆ สนุกไปกับกิจกรรม พวกเราจะมีความสุขเมื่อเห็นรอยยิ้มหรือเสียงหัวเราะจากมุกห้าบาทสิบบาทที่เล่นไป ดังนั้นแล้ว ถ้าหากพบน้องที่ทำหน้าเซ็งใส่พี่แม้แต่คนเดียว ก็อาจทำให้กำลังใจของพวกพี่สั่นคลอนไปได้
ใบหน้าเรียบเฉยที่คนอาจมองว่ากำลังเซ็งอยู่นั้น ปรากฏอยู่บนใบหน้าภายใต้แว่นตาหนาเตอะของน้องคนนั้นทุกวัน
นี่ก็ผ่านมาห้าวันแล้วที่นิสิตปีหนึ่งเข้ากิจกรรมกับทางคณะในช่วงก่อนเปิดเทอม เด็กคนนั้นไม่เคยเผยรอยยิ้มให้ผู้ใดได้พบเห็นเลยสักครั้ง เขาทำหน้าตายซากอย่างกับโลกนี้เป็นเพียงถังขยะเหม็นแฉะ แล้วเขาเป็นเพียงไข่เน่าที่รอเวลาให้ธรรมชาติย่อยสลายไป
หากเป็นอย่างนี้ต่อไปเขาคงจะหาเพื่อนยาก และนั่นยิ่งทำให้ชีวิตในมหา'ลัยดูโหดร้ายสำหรับเด็กคนหนึ่ง
แน่นอนว่ามีรุ่นพี่รวมถึงเพื่อนหลายคนพยายามเข้าหาเจ้าเด็กหน้านิ่งนั่น แต่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์และอาการถามคำตอบคำอย่างนั้น ค่อย ๆ ตัดแรงใจในการเข้าหาของทุกคนไป และท้ายที่สุดทุกคนก็หมดหวังที่จะเข้าหาและทำเมินเฉยใส่ไปเลย
ยกเว้นผมที่คอยเป็นห่วงน้องเขาอยู่ตลอดตั้งแต่วันแรกที่พาน้องเข้ามาที่ห้องโถง
...ก็สัญญาไว้แล้วนี่นะ ว่าจะดูแล
ผมคิดมากถึงขั้นต้องหาเวลาว่างไปปรึกษารุ่นพี่ที่ทำกิจกรรมบ่อยจนชำนาญ "หากนั่นเป็นความสุขของเขา ก็ปล่อยเขาเป็นแบบนั้นไปน่ะดีแล้ว เขาอาจจะชอบการอยู่เงียบ ๆ คนเดียวก็ได้ อย่าลืมสิว่าเด็กแต่ละคนไม่เหมือนกันนะ" นี่คือคำตอบที่ได้
ผมเข้าใจดี มีอีกหลายคนที่ไม่ได้ชอบหรือสนุกกับกิจกรรมรับน้อง ซ้ำร้ายยังต่อต้านอีกด้วยเหมือนเพื่อนของผมบางคน ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร
ขณะที่ยืนเต้นและร้องเพลงนันฯ อยู่นั้น ผมหันไปสังเกตใบหน้าของน้องเขาอีกครั้ง เขานั่งขัดสมาธิที่พื้นห้องโถงเช่นเดียวกับเพื่อนคนอื่น
สิ่งที่ผมเห็นขณะนี้เป็นความรู้สึกเดียวกันกับทุกวันที่ผ่านมา นั่นคือแววตาคู่นั้นว่างเปล่าและเลื่อนลอย ผมสัมผัสได้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกเซ็งหรือเบื่อหน่ายกับกิจกรรม
ความรู้สึกเบื่อหรือเซ็งอาจจะใช่ แต่ไม่ใช่กับกิจกรรม
...เจ้าหนูนั่นกำลังเบื่อชีวิตของตัวเอง
สัมผัสที่หกของผมมันรับรู้ได้ แม้จะไม่ได้เข้าไปสัมผัสตัวเลยก็ตาม
แต่ถึงจะเป็นห่วงและอยากเข้าไปพูดคุยด้วยให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยขนาดไหน ผมกลับยุ่งกับการเตรียมกิจกรรมทุกวันจนเหน็ดเหนื่อย ส่งผลให้หาโอกาสเข้าไปทักไม่ได้เลยสักครั้ง แม้แต่ชื่อของน้องผมก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำไป
"เบ็น... เบ็น... เบ็น!!"
"ห๊ะ?"
ผมตื่นขึ้นจากห้วงความคิด หันไปหาเจ้าของเสียง ลักษณ์กระซิบเรียกชื่อผมแต่ไม่เบามากนักเพราะต้องแทรกกับเสียงกรี๊ดและเสียงกลองที่ประสานอลม่านกัน
เมื่อรู้สึกตัวและสังเกตไปรอบห้องก็พบสาเหตุว่าทำไมลักษณ์ถึงเรียกผม ตอนนี้เพลงแนะนำตัววนมาถึงพี่คนสุดท้ายแล้ว
เพื่อนฝ่ายประสานงานส่งสัญญาณมือที่รู้กันเฉพาะรุ่นพี่ให้พวกเราเตรียมตัวให้พร้อมกับกิจกรรมต่อไป
จะจบกิจกรรมวันนี้แล้วหรอเนี่ย...
ถึงจะเสียดายนิดหน่อยแต่ลึก ๆ แล้วก็แอบดีใจที่จะได้พักผ่อนบ้าง การเต้นท่าโลดโผนด้วยความเร็วติดต่อกันหลายวันทำเอาร่างพังได้ ไหนจะเวลาพักผ่อนที่น้อยนิดอีก
บางคนทนไม่ไหวถึงขั้นต้องแอบน้องไปนั่งงีบในห้องน้ำก็มี งีบไปพลางมีกลิ่นหอมชื่นใจจากโถส้วมกล่อมไปพลาง...บอกเลยว่าทรมานฉิบหาย
ตอนนี้พิธีกรนันฯ กำลังเล่าเรื่องเพื่อโยงเข้าสู่กิจกรรมต่อไป กิจกรรมนี้ไม่ได้เป็นอะไรที่จริงจังนัก ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือเป็นกิจกรรมยื้อเวลาสำหรับการเตรียมตัวของฝ่ายต่อไปที่จะต้องมาแนะนำตัว
ฝ่ายที่ว่าใช้เวลาเตรียมตัวนานพอ ๆ กับนันทนาการ เพราะต้องแต่งหน้าทาปากกันทุกคนไม่เว้นแม้แต่ผู้ชาย ต่างกันตรงที่นันฯ นั้นจะแต่งให้ตลก แต่พวกนั้นต้องแต่งให้สวยหล่อเข้าไว้
พวกเขาคือหน้าตาของคณะ หรือก็คือ 'ลีดคณะ' นั่นเอง


"เอาละค่ะน้อง ๆ ขา พี่ ๆ เต้นกันมาก็เยอะแล้ว พี่อยากเห็นน้องเต้นบ้างอ่า จริงไหมคะ"
พิธีกรสาวสวยในร่างผู้ชายบึกบึนพาเข้าเรื่อง พร้อมถามเพื่อเรียกเสียงเชียร์จากพี่ ๆ รอบข้าง พี่ทุกคนตะโกนตอบ 'อยากค่า' บ้างละ 'อยากดูค้าบ' บ้าง 'จริงค่า' บ้าง บางคนไม่ได้ตอบด้วยคำพูดแต่ตอบด้วยเสียงกรี๊ดแหลมแทน
"อยากเห็นจังเลย เอาเพลงอะไรดีคะ" พิธีกรหญิงที่คู่กันถามน้องๆ
สิ้นเสียงพิธีกร น้อง ๆ หันหน้าเข้าหากันและส่งเสียงพึมพำระงมไปทั่วห้อง บางส่วนก้มหลบหน้าตัวเองไม่ให้สบตาพี่เพราะกลัวจะถูกยื่นไมค์ถาม
เสียงพึมพำดังอยู่สักระยะ แต่ไม่มีเสียงตอบจากน้องเลย แน่นอนว่าต้องไม่มีใครตอบ พวกผมรู้กันอยู่แล้วจากประสบการณ์ตอนเป็นน้อง ใครจะไปกล้าตอบวะ
ดังนั้นพวกผมที่เตรียมเพลงไว้แล้วแต่ถามน้องกันไว้ก่อนเผื่อน้องอยากเลือกเพลงจึงเสนอชื่อเพลงนั้นขึ้น
"ตาแดงค่า" เพื่อนนันฯ ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามตะโกนบอกพิธีกร
"ตาแดงหรอคะ ได้ค่า เพลงนี้เต้นง๊ายง่ายมากเลยนะ พวกพี่เต้นไปหลายรอบแล้ว น้อง ๆ คงเต้นเป็นแล้วเนอะ" พิธีกรร่างใหญ่ตอบรับข้อเสนอทันทีจนดูออกชัดเจนว่าเตรียมกันมาแล้ว
"ถ้างั้นอย่ารอช้าเลยดีกว่าค่ะพี่บอล" พิธีกรหญิงโต้ตอบรับการสนทนากับคู่ของตน "เดี๋ยวพี่จะให้พี่นันฯ เลือกน้องมาเต้นทั้งหมดสิบคนนะคะ"
กล่าวจบ พวกพี่นันฯ รอบข้างทำท่าทางเล็งน้องไว้ บางคนทำมือสองข้างเป็นกล้องส่องทางไกลแนบกับตาแล้วทำทีท่าว่ากำลังส่องหาตัวแรงอยู่ บางคนฉีกยิ้มกว้างพร้อมกวาดสายตาไปมาราวกับเรดาร์ตรวจจับคลื่น
บรรยากาศแลดูไม่ต่างกับกำลังถูกครูสุ่มเรียกชื่อมาแก้โจทย์คณิตฯ หน้าชั้นนัก น้องส่วนมากหลบหน้าหลบตา มีน้อยคนนักที่จะอยากออกไปเต้นบ้า ๆ บอ ๆ ต่อหน้าคนกว่าสามร้อยคน
"ถ้าพี่ ๆ เล็งเสร็จแล้ว ขอให้ไปเชิญน้องมาเลยค่า"
สิ้นเสียงของพิธีกร พี่นันฯ รอบข้างต่างกรูเข้าไปหาน้อง แกล้งทำเป็นจะจับน้องคนนั้นคนนี้ออกมาเต้น แต่พวกเรารู้กันว่าจะให้พี่คนไหนพาน้องคนไหนออกมา น้องทั้งสิบคนที่ว่าล้วนแต่เป็นชื่อของน้อง ๆ ที่แลดูจะกล้าแสดงออกกันทั้งนั้น ไม่ต้องกังวลเรื่องน้องไม่พอใจ
ทุกอย่างถูกเตรียมมาก่อนแล้วเพื่อความรวดเร็วและไม่วุ่นวาย เพราะนี่ไม่ใช่กิจกรรมส่งเสริมความกล้าแสดงออกจริงจังใด ๆ เป็นเพียงช่วงถ่วงเวลาก่อนลีดจะเข้าโชว์ อีกอย่างขืนเล่นเลยเวลากว่าที่ประชุมกันไว้ มีหวังคงเกิดปัญหาตามมาอีก
ผมที่ไม่ได้รับมอบหมายให้พาตัวน้องคนไหนออกมาเลยจึงได้แต่ทำท่าทางหลอกน้องว่าจะนำคนนั้นคนนี้ออกมา น้องที่อยู่เบื้องหน้าต่างหลบตาผมทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ยิ้มให้กันเสมอ
ผมสังเกตไปรอบ ๆ เห็นเพื่อนส่วนมากเชิญน้องออกมาได้แล้ว
...แต่เดี๋ยว...ทำไมเป็นน้องคนนั้นล่ะ
ผมเห็น สน พี่ดูแลประจำกลุ่มของไอ้หนูนั่นสะกิดเพื่อนนันฯ ที่กำลังจะเชิญน้องคนนึงออกมา มันกระซิบบางอย่างกัน และแล้วพี่นันฯ คนนั้นก็บ้าจี้เปลี่ยนเป้าหมายเป็นน้องหน้านิ่งแทน
ไอ้สนแสยะยิ้มออกมา มันคงคึกคะนองใจที่จะได้เห็นไอ้นิ่งที่มันหมั่นไส้นักหนาเสียหน้าจากการเต้น ทุเรศฉิบหาย
ผมจะเข้าไปห้าม แต่ไม่ทัน น้องลุกขึ้นมาแล้ว
น้องลุกเดินตามพี่ที่เชิญตัวออกมาอย่างเชื่องช้า เขาไม่ขัดขืนหรือบอกปัดเลยสักคำ สายตาของน้องหลบลงข้างล่างส่งผลให้หน้าก้มลงมองพื้นไปด้วย ส่วนเพื่อนร่วมรุ่นมองตามด้วยความสนใจใคร่รู้
สายตาของเขาชำเลืองมองซ้ายขวาไปยังคนรอบข้างแล้วชำเลืองกลับไปที่พื้น เป็นอย่างนี้ตลอดช่วงที่เดินจนถึงหน้าห้องโถง
ทั้งที่ตกลงกันแล้วว่าจะเชิญน้องคนไหนออกมาบ้าง ซึ่งชื่อไอ้หนูนั่นไม่ได้อยู่ในรายการเลย ประชุมปิดงานของวันนี้ต้องจัดหนักกันหน่อยแล้ว
พิธีกรทั้งสองที่เห็นน้องหน้านิ่งคนนั้นออกมาก็แสดงอาการตกใจเช่นเดียวกับผม พิธีกรร่างใหญ่ลังเลอย่างเห็นได้ชัดที่จะให้น้องเดินไปอยู่ข้างหน้าเพื่อน แต่จะให้น้องเดินกลับไปก็คงไม่ได้แล้ว
ในเมื่อไม่มีทางเลือกพวกเขาก็ต้องดำเนินช่วงต่อไป อีกอย่างเวลากระชั้นชิดเข้ามาทุกที ๆ
"เอาละค่ะ ในเมื่อครบสิบคนแล้วนั้น..." พิธีกรสาวกล่าวพร้อมโหนเสียงยาวท้ายประโยคเป็นเชิงเรียกเสียงเชียร์
"นั้น!!..." เสียงสะท้อนจากเพื่อนนันฯรอบข้างตะโกนตอบรับพิธีกรสาว
"ตาแดง สาม สี่"
สิ้นเสียงของพิธีทั้งคู่ กลองเริ่มบรรเลงสนั่นไปทั่วห้องโถงเป็นจังหวะให้กับการร้องเพลงและการเต้น หน้าต่างสั่นไหวส่งเสียงหึ่ง ๆ เสียงกรี๊ดกรีดแทงเข้าไปในแก้วหูของทุกคน
ทุกอย่างครึกครึ้นไปหมด ทั้งพี่นันฯ คนตีกลอง น้องในแถว น้องที่เต้นอยู่ข้างหน้า ทุกคนมีรอยยิ้มเปื้อนอยู่มากน้อยบ้างแล้วแต่คนไป
ทุกคน...ยกเว้นเจ้านั่น
ท่าทางประดักประเดิดของเขาทำเอาผมฝืนยิ้มต่อไปไม่ได้ เขายืนค้างอยู่กับที่ไม่ได้เต้นท่าทางตามใด ๆ ทั้งสิ้น ทว่าร่างกายของเขาสั่นแรงจนผมสังเกตได้ ถึงจะมองมาจากที่ไกลก็เห็นได้ชัดเจนว่าทั้งขาและแขนผอมบางนั้นกระตุกเกร็งไปหมด สายตาเอาแต่จ้องค้างไปที่พื้นห้อง
ในที่สุด น้ำใส ๆ ก็เล็ดออกมาจากดวงตาของเขา
น้องร้องไห้แล้ว!
ไม่ใช่แค่ผมที่สังเกตเห็น เกือบทุกคนเห็นแล้วแต่ก็ยังคงดำเนินกิจกรรมต่อไป
ใบหน้านั้นสะกิดต่อมปมด้อยวัยเด็กของผม สวิตช์เครื่องฉายแสดงภาพอดีตถูกเปิดขึ้น ภาพที่ผมถูกเพื่อนทั้งห้องล้อเลียน คนหนึ่งขยำกระดาษเป็นก้อนแล้วขว้างปาใส่ผม ไม่นานทั้งห้องก็ทำตาม เกิดเป็นลูกเห็บกระดาษในที่สุด
เมื่อโดนถูกผิว มันไม่ทำให้รู้สึกเจ็บเลยสักนิด แต่มันสร้างรอยกรีดลึกเข้าไปถึงจิตใจอันบอบช้ำได้แสบมาก การเมินเฉยของครูประจำชั้นยิ่งทำบาดแผลนั้นเน่าเฟะเข้าไปอีก 'เธอจะมาฟ้องครูทำไม เรื่องแค่นี้ก็จัดการเองสิจ๊ะ'
ตอนนั้นไม่มีใครช่วยผมได้เลย เหมือนตกนรกทั้งเป็นทุกครั้งที่ต้องกลับไปเรียนในวันรุ่งขึ้น ผมจำความรู้สึกตอนนั้นได้ มันเลวร้ายและอ้างว้างเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ
'เพราะงั้นโลกเราถึงต้องมีฮีโร่ไง' ประโยคนี้ดังวนไปมาอยู่ในหัวของผม
ผมไม่อยากเห็นใครต้องโดนแกล้งอีก ไม่อยากให้ใครมารู้สึกและกลายเป็นแบบผม ไม่เอาอีกแล้ว ถึงตอนนั้นจะไม่มีใครช่วยผมได้ แต่เด็กคนนี้ต้องมีคนช่วย และคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผมเอง
ผมรีบวิ่งอ้อมไปหาเขา โอบไหล่ที่สั่นเทาของน้องเอาไว้แล้วพาออกมาจากนรกบนดินตรงนั้นเงียบ ๆ ไม่ให้เป็นที่สังเกตมากนัก
เมื่อพาออกมาจากห้องโถงได้ ผมตั้งใจจะพาน้องไปยังห้องน้ำซึ่งเป็นที่ที่สงบที่สุด หวังที่จะให้น้องอยู่ในที่เงียบ ๆ สักพัก
พวกเราเดินตัดผ่านเหล่าเชียร์ลีดเดอร์ที่กำลังจัดแถวรอเตรียมพร้อมกับการแสดงอยู่ หลายคนหันมองตามด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น สองสามคนส่งสายตามองจิกผมที่พาน้องออกมาเข้าห้องน้ำตอนนี้ ตอนที่กำลังจะเริ่มการแสดงของพวกเขา
ผมสบตากับ กุ้ง โดยบังเอิญระหว่างที่มันกำลังจัดการกับเนคไทของตัวเองอยู่ มันเงยหน้าขึ้นมาขมวดคิ้วพร้อมกับอ้าปากขณะมองตาม จากนั้นจึงเลิกคิ้วสูง ย่นจมูก แล้วยื่นหน้ามาเพื่อส่งสายตาสื่อเป็นนัยว่า 'เกิดอะไรขึ้น'
ผมพยักหน้าตอบรับเป็นการบอกว่า 'ไม่มีอะไรหรอก มึงเตรียมตัวของมึงไป' แล้วผมกับน้องก็เดินตรงไปยังห้องน้ำที่ใกล้ที่สุด
ผมกับกุ้งสนิทกันมากเหมือนพี่ชายน้องชาย ไม่ต้องพูดออกมา แค่อ่านสายตาก็เข้าใจกันแล้ว
เมื่อถึงห้องน้ำ เสียงสะอื้นและเสียงสูดน้ำมูกนั้นเบาลงไปบ้าง แต่ไหล่บางที่ผมโอบอยู่นั้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุดสั่นแต่อย่างใด
น้องค่อย ๆ ผละตัวเองออกมาจากอ้อมแขนของผมอย่างอ่อนล้าแล้วถอดแว่นตัวเองออก เขากำมือทั้งสองข้างขึ้นมาขยี้ตาที่แดงก่ำไปมา
"น้อง...โอเคไหม" ผมถาม เนื่องจากไม่รู้ชื่อของน้อง ผมจึงไม่รู้ว่าควรเรียกน้องเขาว่าอะไรดี
ขณะที่ถามก็ชำเลืองสายตาไปมองที่ป้ายชื่อ แต่ก็ต้องเลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจ เพราะที่ป้ายชื่อไม่ได้ถูกเขียนข้อความใด ๆ ไว้เลย
เมื่อผมละสายตาจากป้ายมามองน้อง เขาจ้องกลับ ดวงตาสีเข้มยังคงเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา เขาพยักหน้าเบา ๆ เพื่อตอบคำถามเมื่อครู่
"ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็ได้กลับแล้ว ถ้ายังไม่โอเคก็อยู่ตรงนี้กันก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่อยู่เป็นเพื่อน" ผมพูดยิ้ม ๆ พยายามให้น้องเขารู้สึกสบายใจที่สุดเท่าที่จะทำได้
ผมเกือบจะยื่นมือไปลูกหัวสีดำขลับของน้องเขาตามนิสัยที่เคยชิน แต่ก็รู้สึกตัวได้ก่อน ไม่ใช่ทุกคนที่จะรู้สึกดีเวลามีใครมาเล่นหรือลูบหัวตัวเอง เรายังไม่รู้จักกันเท่าไหร่ผมจึงไม่อาจคาดเดาได้ว่าน้องเขาต้องการหรือไม่
"...เข้าไป" เด็กน้อยพูดกับผม แต่น้ำเสียงเบาและเนิบมากจนเกือบจะเรียกได้ว่าเป็นการพึมพำกับตัวเอง
"หืม?"
"...จะเข้าไป...ครับ"
"เข้าไป... เข้าไปในห้องหรอ ได้สิ เราดีขึ้นแล้วใช่ไหม"
"อื้อ" เขาครางรับพร้อมพยักหน้าน้อย ๆ ทั้งที่สีหน้ายังไม่สู้ดีนัก


เมื่อกิจกรรมช่วงบ่ายเสร็จสิ้น ก็ได้เวลากลับหอไปนอนพักสักที
แม้จะใกล้เวลาเย็นแล้ว แต่แสงแดดที่ขยันทำงานเกินหน้าที่ที่มันควรจะทำนั้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก คลื่นความร้อนเข้ากระทบกับผิวหน้าทันทีที่ออกจากห้องโถง ไม่นาน เหงื่อชื้นผุดขึ้นและไหลลงมาตามหน้าผากไปถึงปลายคาง
น้องปีหนึ่งคงกลับกันหมดแล้ว ส่วนพวกรุ่นพี่ก็ทยอยกลับกันไปบ้างแล้ว แต่เพราะผมต้องอยู่ช่วยจัดเก็บสถานที่ จึงได้ออกมาช้ากว่าคนอื่น
ผมถอดป้ายชื่อเก็บใส่เป้แล้วตรงดิ่งไปยังมอเตอร์ไซค์สีชมพูตัวเก่งของผม มอเตอร์ไซค์คันนี้อยู่กับผมมานานมากแล้ว แม้ตอนนี้มันจะดื้อสตาร์ทไม่ติดไปบ้าง แต่ก็ยังใช้งานได้ดีอยู่
ผมขึ้นคร่อมมันแล้วเริ่มสตาร์ทรถ กว่าจะติดก็ต้องใช้เวลาสักพัก "ไป ไอ้ชมพูลูกพ่อ" ผมเผลอพูดกับมอเตอร์ไซค์ตามนิสัยที่ติดมาตั้งแต่ซื้อมันมาใหม่ ๆ ถ้าคนอื่นมาเห็นคงล้อยันลูกบวช โชคดีที่ตอนนี้รอบข้างไม่มีใครอยู่เลย
ซะที่ไหน...
"มึงยังคุยกับมอเตอร์ไซค์เหมือนมันมีชีวิตอยู่อีกงะ" เสียงเหน่อเสียงหนึ่งถามขึ้น
"เรื่องของกู" ผมหันควับมองค้อนเจ้าของเสียงพูดทันที กุ้งเพื่อนผมนั่นเอง สำเนียงเหน่อไสตล์คนพิจิตรนี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากมัน ตอนนี้มันถอดป้ายชื่อกับเนคไทออกแล้ว ส่วนชายเสื้อนิสิตหลุดรุ่ยออกมานอกกางเกงจนหมด สภาพต่างจากตอนแสดงลิบลับ
"กูกลับด้วยดิคุณน้องชายที่น่ารัก" มันฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่
"เรื่องของมึง" ตอนนี้ไอ้ชมพูของผมรอนานจนงอนดับเครื่องใส่ผมไปแล้ว "แล้วเนตร แฟนมึงอะ"
"ก็มอเตอร์ไซค์เนตรมันเสีย กูเลยต้องให้มันเอารถกูไป แล้วกูก็ให้เพื่อนมันซ้อน"
"แล้วทำไมมึงต้องให้เขาซ้อนด้วยวะ แฟนมึงมีชู้แน่ไอ้กุ้ง" ผมแซวมัน ยักคิ้วกวนตีนแถมให้มันไปด้วย
"ก็เพื่อนมันเป็นผู้หญิง กูเป็นผู้ชาย เป็นสุภาพบุรุษพอจะเสียสละให้เลดี้ไงจ๊ะ"
"จ้า พ่อสุภาพบุรุษ" ผมชูนิ้วกลางขึ้นมาแล้วกวักเรียกมันให้มาซ้อน "เออ ขึ้นมา ๆ"
"แงะ? คุณเบ็นผมใจดีที่สุดเลยคร้าบ"
ว่าแล้วกุ้งก็ยกตัวขึ้นซ้อนข้างหลังผม เพราะมีหลายครั้งที่กุ้งจะมาขอติดรถผมไปด้วย ผมจึงมีหมวกกันน็อกสำรองไว้ที่ใต้เบาะรถเสมอ
ไอความร้อนไหลผ่านร่างผมไปอย่างรวดเร็วขณะขี่รถกลับ เสียงนกจำนวนมหาศาลส่งเสียงดังระงมตามต้นไม้ข้างทาง สีเขียวชะอุ่มจากใบไม้ลอยละล่องลงมาตัดกับสีชมพูหวานของกลีบเสลา
แม้ก่อนหน้านี้ภายในมหา'ลัยจะเงียบเหงาลงไปจากการปิดเทอมใหญ่ที่ผ่านมา แต่ตอนนี้กลับครึกครื้นไปด้วยเฟรชชี่สดใสหัวใจกุ๊งกิ๊งที่เดินถ่ายรูปตามแลนมาร์คจุดต่าง ๆ บ้างก็มาเป็นกลุ่มเดินเตร็ดเตร่สำรวจไปเรื่อย บางกลุ่มพากันถีบจักรยานพลางเหม่อมองไปข้างทางโดยไม่สนใจสภาพอากาศตอนนี้เลย
ชั่วขณะหนึ่ง ใบหน้าเหล่านั้นเคยเป็นของพวกเรา ผมกับกุ้ง รวมทั้งเพื่อนคนอื่น ๆ ก็เคยพากันมาชมวิวทิวทัศน์รอบมหา'ลัยด้วยเหมือนกัน ผมยังจำความรู้สึกในตอนนั้นได้ดี มันช่างสดใสและสดชื่นไปหมด แม้อากาศจะเดือดประทุแค่ไหนก็ตาม
แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว ใบหน้าที่เห็นก็ตัดกลับมาเป็นรุ่นน้องที่เพิ่งเข้ามาปีนี้แล้ว ตอนนี้พวกเราไม่ใช่กล้าเสลาที่เริ่มผลิบานอีกต่อไป เราได้กลายเป็นต้นไม้สูงใหญ่ที่คอยบดบังแสงแดดแรงกล้าให้กับพวกเขาแทน
ผมเหม่อมองข้างทางไปเรื่อย แต่ก็ต้องสะดุ้งเพราะกุ้งสะกิดไหล่เรียกผม มันชี้ไปที่ข้างทางให้ผมมองตาม
ภาพเบื้องหน้าที่ลอยผ่านไปคือเจ้าหนูนั่นเดินหอบเป็นลูกหมา เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เอามือขึ้นมาดันแว่นตาไม่ให้หล่นตลอด
ใบหน้ากร้านแดดนั้นแดงก่ำจากการถูกแดดเผา เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้า ผมเปียกปอนไปหมดเหมือนเพิ่งสระผมเสร็จ เสื้อสีดำชุ่มเหงื่อแนบชิดติดกับลำตัว
ถ้าบอกว่าลุยฝนมา ผมก็เชื่อนะ เอาจริง ๆ
"นั่นไอ้น้องนิ่งที่เขาลือกันใช่ปะน่ะ" กุ้งหันกลับไปมองที่ด้านหลังอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาดไป
"กูว่าใช่" ผมพูดขณะมองผ่านกระจกมองข้าง เจ้าเด็กนั่นคิดอะไรของมันอยู่นะ คิดจะเดินกลับไปถึงหอเลยหรือไงกัน สภาพอากาศแบบนี้เดี๋ยวก็เป็นลมแดดตายเป็นผีเฝ้าถนนกันพอดี
เมื่อมั่นใจว่าไม่ผิดคนแน่ ผมจึงหันไอ้ชมพู เลี้ยวกลับรถ แล้วไปจอดเทียบข้างน้องเขา เจ้าลูกหมาเปียกน้ำหันมาทำหน้าตกใจ เขาหายใจหอบเร็วด้วยความเหนื่อยและอ่อนล้าใส่จนหน้ากากของหมวกกันน็อกผมเป็นรอยฝ้า
ผมเปิดหน้ากากหมวกกันน็อกออกแล้วอาสาจะพาเขาไปส่งถึงที่หอใน หน้าแดงก่ำภายใต้แว่นตานั้นส่ายไปมาปฏิเสธผม เราต้องเกลี้ยกล่อมอยู่นานกว่าจะยอมขึ้นมาซ้อนแต่โดยดี
แน่นอนว่าการซ้อนสามนั้นผิดกฎหมาย แต่เนื่องจากระยะทางที่ไม่ไกลมาก ประกอบกับผมขับขี่ช้าจนกุ้งด่าเป็นประจำอยู่แล้ว จึงไม่ได้อันตรายเท่าไหร่นัก อีกอย่าง ถ้าจะให้กุ้งยืนรอก็สงสารมันเหมือนกัน ขอโทษนะครับคุณตำรวจ
ด้วยความที่เราซ้อนกันสามคน จึงต้องนั่งเบียดกันยิ่งกว่าเดิม กุ้งนั่งหลังสุด มือจับที่จับด้านหลังไว้กันตก ผมนั่งตรงกลาง ส่วนไอ้หนูนั่นนั่งข้างหน้าสุด
ผมให้มันก้มหัวลงหน่อยเพื่อไม่ให้บดบังการมองเห็น ทำให้ตอนนี้คางของผมอยู่เหนือไรผมเปียกชื้นของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นแชมพูคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหงื่อจาง ๆ โชยเข้าจมูกเป็นกลิ่นหอมแปลก ๆ
ผมใช้มือขวาจับแฮนด์ ส่วนมือซ้ายกอดเอวเด็กน้อยไว้ไม่ให้ตกเบาะลงไปกลิ้งกลางถนน ท่าของเราสองคนดูเหมือนพ่ออุ้มลูกไม่มีผิด แผ่นหลังของเขาแนบชิดกับแผ่นอกของผมโดยมีเพียงแค่เสื้อของเราที่กั้นเอาไว้
หางตาผมสังเกตเห็นแก้มและหูของน้องแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม คงจะร้อนมากสิท่า ถ้าไม่พาขึ้นมาด้วยคงได้นอนตายเป็นกล้วยปิ้งอยู่ตรงนั้นแน่
ผมตัดสินใจไปส่งน้องที่หอในก่อนเพราะระยะทางใกล้กว่าหอของเราที่อยู่นอกรั้วมหา'ลัย เมื่อถึงที่หมาย ผมผละมือออกจากเอวบางปล่อยให้เจ้าตัวเป็นอิสระ
เจ้าหนูนั่นหันมาสบตา หลบตา แล้วก็สบตาผมอีกครั้ง
"อย่าลืมหาเวลาไปล่าลายเซ็นของพี่ในสาขาด้วยนะครับ" กุ้งบอกลาน้องเขาอย่างสุภาพ
"ครับ ข... ขอบคุณครับ พี่ ขอบคุณครับ...พี่เบ็น" เจ้าลูกหมาที่ตอนนี้ตัวเริ่มแห้งแล้วเอ่ยขึ้นขณะยกมือไหว้ผมและกุ้ง
"อ่าว รู้ชื่อพี่ได้ไง" ผมถามด้วยความสงสัย เพราะเราไม่เคยคุยกันจริง ๆ จัง ๆ สักครั้ง
น้องเขาชี้มาที่บริเวณอก ผมก้มมองตามแล้วใช้เวลาประมวลผลเกือบหนึ่งวินาทีถึงจะนึกออก น้องเขาคงจะหมายถึงป้ายชื่อที่ตอนนี้ผมถอดออกไปแล้ว
เมื่อชี้เสร็จ เขาก็วิ่งหลบหน้าแดง ๆ หายเข้าไปที่ประตูทางเข้าหอในทันที ปล่อยให้มนุษย์รุ่นพี่ทั้งสองคนสับสนกับอาการขัดเขินที่มากเกินพอดีของรุ่นน้องตัวเอง
กุ้งหัวเราะในลำคอพร้อมส่ายหัวด้วยความเอ็นดู "อะไรของมันวะ" ตามด้วยการบ่นตัดพ้อที่ผมเจอประจำจนชิน "น้องเขารู้ชื่อมึงด้วยงะ เออว่ะ กูมันก็แค่ลีด มึงมันเป็นถึงรองเดือน ใคร ๆ ก็รักมึงทั้งนั้นแหละน้า" กุ้งเบ้ปากถอนหายใจแสดงอาการงอนเล่น ๆ ใส่ผม
"ก็กูได้เจอมันวันนี้ไง มึงก็เห็น" ผมเล่าย้อนไปขณะที่ผมพาน้องไปห้องน้ำ "ตอนนั้นน้องมันคงสังเกตเห็นป้ายชื่อกู ไม่ได้เกี่ยวกับว่ากูเป็นรองเดือนอะไรนั่นเลย มึงเองก็ถอดป้ายไปแล้วด้วย"
"เออ ๆ" กุ้งตอบกลับแบบส่ง ๆ แล้วเลิกคิ้วสูงใส่ผมทันที "แล้วทำไมมึงไม่รู้ชื่อน้อง มึงไม่ใส่ใจน้องงะ เกิดอะไรขึ้นกับรุ่นพี่ดีเด่นของกูวะน่ะ"
ผมถอนหายใจ "ก็ป้ายน้องไม่ได้ถูกเขียนชื่อไว้ กูเลยไม่รู้ไง"
"เฮ้ย จริงป๊ะน่ะ แล้วมันไม่ได้ถูกเขียนป้ายชื่อได้ไงวะ ใครเป็นพี่กลุ่มมัน มึงรู้ไหม" กุ้งถามด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจังจนผมตั้งตัวไม่ทัน
"จะใครล่ะ ก็ไอ้ห่าสนนั่นไง" ผมเผลอใส่อารมณ์โกรธมากกว่าที่ตั้งใจไว้ ทำเอากุ้งหันมามองแปลกใจ ส่วนใหญ่ผมจะใจเย็นเป็นน้ำแข็ง แต่ถ้าพูดถึงบุคคลที่ชื่อสนเมื่อไหร่ น้ำแข็งจะกลายเป็นไนโตรเจนเหลวทันที เตรียมพร้อมที่จะเผาไหม้ทุกอย่าง
"น่า ใจเย็น ๆ" กุ้งพูดปลอบพร้อมบีบไหล่ทั้งสองข้างของผมเบา ๆ "ถ้าเจอกันก็พูดกับมันดี ๆ แล้วกัน"
"เออ! ถ้าแม่งพูดจาภาษาดอกไม้กับกูก่อนอะนะ"


ใครจะไปคาดคิดละว่าคนอย่างผมจะได้กลายเป็นรองเดือนของคณะ
จากเด็กประถมโครงร่างใหญ่ยักษ์อ้วนท้วมที่ตามใบหน้ามีสิวแดงก่ำผุดขึ้นมาเร็วกว่าคนทั่วไป เหมือนที่เขาล้อกันว่า 'ไอ้ยักษ์สิวเขรอะ' ตอนนี้ทุกสัดส่วนของผมแน่นตึงไปหมดด้วยกล้ามเนื้อซึ่งถูกสร้างมาจากการออกกำลังกาย การควบคุมน้ำหนัก และการซ้อมมวย และด้วยโภชนาการที่ดีประกอบกับสุขภาพที่ดี ใบหน้าของผมจึงค่อย ๆ ผ่องใสไร้สิว และเปร่งออร่าออกมาแทน
จากเด็กใส่แว่นหน้าเอ๋อ ๆ ผมหันมาเปลี่ยนลุคด้วยการใส่คอนแทคเลนแทน หลายคนใส่แว่นแล้วดูดีกว่าเดิมก็จริง แต่สำหรับผมมันจะดูดีกว่าถ้าไม่มีอะไรมาบดบังดวงตาสีทองอำพันของผม
ส่วนท่อนที่ว่า 'ไอ้เผือกหัวขี้' นั้น ผมไม่สามารถแก้ได้จริง ๆ เพราะมันฝังลึกลงไปในดีเอ็นเอ แต่แม้หน้าตาผมจะไม่ได้เปลี่ยนไปมากก็ตาม สังคมกลับเปลี่ยนกระแสมาคลั่งไคล้รูปหน้าแบบผมแทน
พ่อของผมเป็นชาวสวีเดนผมบลอนด์ทองสลวยและมีตาสีเขียวส่องประกาย ถึงจะเกิดที่สวีเดน แต่พ่อต้องย้ายไปอยู่ที่เม็กซิโกตั้งแต่ยังเดินสองขาไม่เป็น ทำให้พ่อกลายเป็นชาวเม็กซิกันไปโดยปริยาย และใช้ภาษาสเปนในการสื่อสารเป็นหลัก
สมัยก่อนจัดได้ว่าพ่อผมเป็นหนุ่มเพลย์บอยตัวจริง ด้วยหน้าตาหล่อเหลาและหุ่นงามโดดเด่นจนแมวมองสมัยนั้นถูกใจ พ่อจึงได้เป็นนายแบบหัวทองตั้งแต่ขนรักแร้ยังไม่ดก
ไม่ทันไร พ่อก็ให้กำเนิดผมขึ้นมา พ่อมักเล่าติดตลกเสมอว่า เพราะผมเองนี่แหละที่ดับอาชีพนายแบบของเขาลง หลังจากมีลูกชายอย่างผม เขาก็ต้องหยุดรับงานแล้วผันตัวมาเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว
อ๋อ ผมลืมบอก ผมไม่รู้หรอกนะว่าคนที่อุ้มท้องผมมาคือใคร อันที่จริงพ่อเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็เล่นพ่นเชื้อเข้าไข่ไปหลายฟองขนาดนั้น พอเจอหน้ากันก็จำไม่ได้ว่าเคยมีกิจกรรมสนุกด้วยกันมาก่อน
แต่ผมไม่เคยรู้สึกขาดแม่ไปเลยสักครั้งเดียว เพราะก่อนที่ผมจะจำความได้ พ่อก็ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่และแต่งงานกับสาวลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นคนหนึ่ง รู้ตัวอีกทีผมก็คุ้นชินกับเพลงกล่อมเด็กของญี่ปุ่นไปซะแล้ว
เกิดมาจากท้องของหญิงชาวสวีเดน มีพ่อเป็นชาวเม็กซิกันกำมะลอ แถมมีแม่คนใหม่เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น ก็ว่าซับซ้อนแล้วนะ ทุกอย่างยิ่งดูมั่วไปหมดเมื่อพวกเราต้องย้ายมาอยู่ที่ไทยตอนผมอายุแค่สองขวบ
ผมจึงได้เป็นเด็กชาวสวีเดนที่พูดได้ทั้งภาษาสเปน ภาษาญี่ปุ่น และภาษาไทย
และนั่นก็คือผมเอง เบ็น นายเบญจมินทร์ สึคิโนะเด็กหนุ่มผมบลอนด์และมีนัยน์ตาสีทองซึ่งเป็นสีหายากติดอันดับของโลก โครงหน้าคมเข้มและผิวขาวซีดแบบฝรั่งที่เห็นได้ทั่วไป
โครงร่างที่ใหญ่เทอะทะแบบฝรั่งทำให้ผมตัวสูงกว่าคนอื่น ๆ หลายช่วงตัวนัก แล้วยิ่งตอนเด็กผมอ้วนตุ๊ต๊ะด้วย ผมจึงไม่ต่างจากยักษ์หัวทองเท่าไหร่ แต่เมื่อโตขึ้น จากไอ้ยักษ์หน้าหมูก็กลายเป็นหุ่นนายแบบไปเลยทันที
นับได้ว่าเป็นรูปร่างหน้าตาที่ตรงกับกระแสนิยมของยุคสมัยนี้นั่นเอง
เท่ไหมละ...
ตอนนี้ก็ใช่นะ แต่เมื่อก่อนไม่ใช่ ทุกคนมองว่าผมเป็นตัวประหลาดมากกว่า
สังคมมนุษย์เราก็แปลกดีเนอะ เป็นคนคนเดียวกันแท้ ๆ สิ่งที่อยู่ภายในอย่างนิสัยก็แทบจะเหมือนเดิม แต่แค่ภายนอกเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ชีวิตก็อยู่ง่ายขึ้นมาเฉย ๆ ซะงั้น
"หวัดดีค่ะพี่เบ็น หวัดดีค่ะพี่ลักษณ์" หญิงสาวผู้เป็นรุ่นน้องกล่าวทักทายขึ้นพร้อมยกมือไหว้น้อย ๆ
"หวัดดีจ้ะ มาเช้าจัง" ลักษณ์โบกมือทักทายรุ่นน้องคนนั้นไป
"อรุณสวัสดิ์ครับ ทานข้าวมาหรือยังน้องนิว" ผมพยักหน้ารับไหว้น้องแล้วทักทายตามปกติ
"อุ๊ย พี่จำชื่อหนูได้ด้วยเหรอคะ" รุ่นน้องที่ชื่อนิวหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา ผมเห็นน้องเขาหน้าแดงหน่อย ๆ ด้วยแฮะ ไม่สบายรึเปล่านะ "ทานเรียบร้อยแล้วค่ะ งั้นหนูเข้าไปรอที่ห้องเลยนะคะ" พูดเสร็จน้องเขาก็รีบวิ่งเข้าห้องโถงไปเลย
เสียงนกร้องระงมอท่ามกลางสายลมที่พัดต้นไม้ให้สั่นไหวไปมา ท้องฟ้าข้างนอกเเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีส้มขึ้นเรื่อย ๆ บ่งบอกถึงเวลาเช้าอันแสนสดใส
ว่ากันตามตรงช่วงเช้าไม่มีนิสิตคนไหนรู้สึกสดใสหรือกระปรี้กระเปร่ากันหรอกนะ แต่วันนี้เป็นวันที่นิสิตปีสองหลาย ๆ คนตั้งหน้าตั้งตารอกัน
...วันนี้เป็นวันกิจกรรมรับน้องวันแรก
คณะศึกษาศาสตร์ที่ผมเรียนอยู่นี้จะรับน้องกันก่อนที่มหา'ลัยจะเปิดเทอม เท่ากับว่ากิจกรรมเกือบทุกชนิดจะถูกจัดการให้เสร็จสิ้นภายในหกวัน ส่วนช่วงเปิดเทอมก็ให้นิสิตได้ตั้งใจเรียนกันอย่างเต็มที่
"น้องมากันเช้าจังเลยเนอะจ๊ะ" หญิงสาวร่างท้วมที่ชื่อว่า ลักษณ์ ทักผมขึ้น
"ให้แค่วันแรกเท่านั้นแหละ เดี๋ยววันต่อไปก็สาย เชื่อดิ"
วันแรกนี้เป็นเวรของผมและลักษณ์ที่ต้องมายืนต้อนรับน้อง ๆ เพื่อเข้าไปยังห้องโถงซึ่งเป็นที่ทำกิจกรรมหลักของคณะ พวกเราตอนนี้ดูเหมือนครูในโรงเรียนที่ออกมายืนรับไหว้นักเรียนไม่มีผิด
"เบ็น น้องมาแล้วจ้ะ" ลักษณ์กระซิบข้าง ๆ พร้อมสะกิดแขนผม
รุ่นน้องที่กำลังเดินตรงมาหาเรานั้นเป็นหนุ่มแว่นตัวน้อย ผมหมายถึง ส่วนสูงน้อยน่ะ
รูปร่างค่อนข้างผอมจนผมเป็นห่วงว่าลมแรง ๆ ข้างนอกจะพัดพาน้องปลิวออกไป ชายเสื้อสีดำหมอง ๆ ที่เขาใส่อยู่โบกสะบัดไปมาที่เอว มันดูโคร่งเกินไปสำหรับเด็กหนุ่มคนนี้
ตามใบหน้ามีสิวมากมาย ถึงจะไม่ได้มากเท่าตอนที่ผมอยู่ประถม แต่ก็ทำให้หน้าเป็นตะปุ่มตะป่ำไปพอสมควร ที่หางคิ้วข้างหนึ่งปรากฏแผลเป็นสีน้ำตาลแก่ลากยาวมาถึงโหนกแก้ม แต่เพราะเส้นผมยาวลงมาปิดหน้าปิดตาไปเกือบหมด แผลเป็นที่คิ้วนั้นจึงไม่เด่นชัดนัก
แต่ก็มีแผลเป็นใหญ่บนแก้มอีกข้างเหมือนกัน มันเป็นรอยขีดตามแนวขวางที่ดูเหมือนเพิ่งจะตกสะเก็ดไป
ผิวหน้าและช่วงแขนดูกร้านแดดจนคล้ำไปหมด แม้จะมีแว่นตาเลนส์หนาบดบังอยู่ ก็ไม่ได้ทำให้รอยต่าง ๆ เหล่านั้นดูน้อยลงเลย
แต่สิ่งที่ดูหมองหม่นที่สุดเห็นจะเป็นท่วงจังหวะการเดินและสีหน้าของน้องเขา ทั้งหลังค่อม ก้าวขาเนิบช้า สายตาล่อกแล่กไปมา มือสอดประสานกันข้างหน้าตัว ทุกอย่างส่องออร่าของความไม่มั่นใจในตัวเองออกมาชัดเจน
เด็กคนนี้...ไม่ผิดแน่ เด็กหนุ่มที่เจอกันเมื่อสองวันก่อน
วันนั้นเราพูดคุยกันนิดหน่อยที่นั่น ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือน้องเขาพูดกับตัวเอง ส่วนผมเป็นฝ่ายพูดใส่น้องเขาอย่างเดียว และเมื่อเข้าตึกมา ผมก็จัดการทำความสะอาดพื้นที่ ทั้งโต๊ะ ที่นั่ง และตามพื้น ส่วนพ่อหนุ่มคนนี้ยืนมองผมอยู่สักพัก แต่แล้วก็เดินเข้ามาช่วยกวาดอีกแรง
ถ้าวันนั้นไม่ได้เขามาช่วยละก็คงเหนื่อยแย่ ตอนนั้นผมยังไม่ทันได้พูดขอบคุณน้องเขาเลยด้วยซ้ำ เพราะเมื่อแบกถุงขยะไปทิ้งแล้ว เขาก็หายตัวไปอย่างกับนินจา
แล้วหลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีก...จนตอนนี้
เมื่อน้องคนนั้นเดินใกล้เข้ามา ลักษณ์กล่าวทักทายขึ้นมาตามปกติ "สวัสดีจ้า ทานข้าวมารึยังคะ"
สิ่งที่แปลกคือน้องเขาดูเหมือนจะหาวิธีตอบไม่ถูก ทำเหมือนลักษณ์กำลังถามคำถามระดับแข่งขันชิงแชมป์โลกไปได้
"น...หว...ครับ...บ...ป...ท...น...ครับ?" เด็กคนนี้พูดตอบมาไม่เป็นภาษา ยิ่งพูดปากก็ยิ่งสั่นขึ้นเรื่อย ๆ
ท่าไม่ดีแล้วแฮะ ฝนน้ำตาจะตกแล้ว "งั้นเดี๋ยวพี่พาไปส่งหน้าห้องโถงแล้วกันนะครับ" ผมอาสาพาน้องไปส่งหน้าห้องซะเลย ถ้าขืนปล่อยเดินไปคนเดียวผมกลัวจะเป็นลมล้มอยู่กลางทาง
เมื่อเขาพยักหน้าเบา ๆ ตอบตกลง ผมก็ฝากลักษณ์ให้อยู่ดูข้างหน้าไปก่อนแล้วเกาะไหล่พาเด็กคนนี้ไปด้วยทันที หัวของน้องเขาอยู่ประมาณระดับซี่โครงของผมทำให้ไม่เมื่อยแขนมาก
...ไหล่สั่นแรงชะมัด
หรือน้องเขาคิดว่าผมกำลังจะคุกคามทางเพศเหรอ เฮ้ยเปล่านะเว้ย แค่พยายามจะปลอบให้สงบแค่นั้นเอง
ผมกระตุกมือออกเหมือนโดนน้ำร้อนลวก
แล้วน้องก็เริ่มสั่นขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งแขนขา ทั้งปาก ทั้งไหล่ สักพักก็ปล่อยเสียงสะอื้นออกมา
"เฮ้ย ๆ ใจเย็น เป็นอะไรไปครับน้อง" ผมหันไปมองซ้ายมองขวากลัวว่าใครมาเห็นแล้วจะคิดว่าผมกำลังจะรังแกเด็ก "พี่ขอโทษ" ผมบอกไปแม้ว่าจะไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
"จ...ต...เหรอ"
"หืม?" ผมชะเง้อคอไปข้างหน้า พยายามเงี่ยหูฟังเสียงเล็ก ๆ ของเขาให้ได้ยิน
"จ...จะต่อยไหม..."
ห๊ะ!
ท้าต่อย? หรือ...อะไร?
หรือเพราะรูปร่างสูงใหญ่ยักษ์กว่าน้องเกินไปจนทำให้เขาตื่นกลัวไปก่อน
...รู้สึกเจ็บนิด ๆ แฮะ
ผมถอนหายใจยาวออกมาแล้วคลี่ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน พยายามทำให้เขาหายกลัวมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
จากมุมมองด้านบนมองลงมาข้างล่างแล้วเหมือนผู้ใหญ่รังแกเด็กเลยแฮะ
ว่าแล้วผมก็ย่อเข่าลงพื้นให้สายตาของเราอยู่ในระดับเดียวกัน น้องดูตกใจเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ได้วิ่งแจ้นไปไหน
"ฟังพี่นะ..." ผมจ้องมองเข้าไปในตาสีเข้มของเขาแล้วใช้เสียงที่น่าจะนุ่มนวลที่สุดเท่าที่เคยทำมาในชีวิต "พี่ใจดีมากเลยน้า ถึงตัวจะใหญ่แต่พี่ไม่รังแกน้องหรอก โอเคไหมครับ"
เด็กหนุ่มตรงหน้าพยักหน้าน้อย ๆ แล้วเอามือขึ้นมาปาดน้ำตาออก
"แต่ถ้าใครมารังแกละก็ บอกพี่เลยนะ" ผมพูดแล้วทำท่าเบ่งกล้ามให้ดู "พี่จะไปต่อยมันให้" พูดจบก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่ตรงนั้นคนเดียวเหมือนคนบ้า ส่วนอีกฝ่ายหน้านิ่งไม่รับมุกกันเลย
"เบ็นจ๊ะ! โอเคไหม!" ลักษณ์คงจะเห็นผมไปนานเลยตะโกนถามหาผม
"อ่า! แป๊ปนึงนะ!" ผมตะโกนกลับไปแล้วหันไปพูดกับเด็กตรงหน้า "เข้าไปข้างในกันครับ"
ผมลุกขึ้นมายืนข้าง ๆ เขา เอื้อมมือไปเกาะไหล่ตามความเคยชินแล้วเดินไปด้วยกันอีกครั้ง
...เฮ้ย ผมลืมไปว่าไม่ควรเกาะไหล่
แต่ครั้งนี้น้องเขาไม่ได้ตัวสั่นเหมือนเมื่อกี้แล้วแฮะ
ผมเห็นแบบนั้นจึงไม่ได้เอาแขนออกแล้วเกาะไหล่น้องเขาต่อไป


วันรุ่งขึ้นมาถึง ผมและเพื่อนนั่งรวมกลุ่มกันอยู่ในโรงอาหารหน้าหอใน ไอความร้อนแผ่กระจายมามากขึ้นเมื่อเริ่มเข้าสู่ช่วงสายของวัน
ช่วงนี้เป็นวันว่างที่ปล่อยให้ทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องพักผ่อนจากกิจกรรมที่ติดต่อกันมาหกวันติดก่อนที่นรกที่แท้จริงอย่างการเปิดเทอมจะมาถึง
แต่ก็ยังมีภารกิจที่น้องต้องทำอยู่ดี นั่นคือการตามล่าลายเซ็นของรุ่นพี่ทุกคนในสาขาเพื่อทำความรู้จักเป็นรายบุคคล
และเพื่อเป็นการช่วยให้น้องหาตัวเองให้เจอได้ง่าย ๆ พวกผมและรุ่นพี่ส่วนมากจึงพากันมานั่งที่โรงอาหารแห่งนี้ เพราะปีหนึ่งทุกคนอยู่หอในกันอยู่แล้ว แค่ลงมากินข้าวก็เจอกันได้
โรงอาหารแห่งนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นของอาหารนานาชนิด ทั้งกลิ่นกะเพรา กลิ่นก๋วยเตี๋ยวต้มยำ กลิ่นควันหมูปิ้ง กลิ่นทั้งหมดคละคลุ้งกระตุ้นความอยากอาหารของผู้เข้ามาเยือนได้ดีตลอด ถ้าคิดจะมานั่งเล่นที่นี่เฉย ๆ แล้ว ไม่มีวันที่จะหยุดเสียงเรียกร้องของปากตัวเองได้หรอก จนท้ายที่สุดก็ต้องจบลงด้วยของกินอะไรบางอย่างอยู่ดี
พวกเราที่จัดการมื้อเช้าเสร็จแล้วจึงต้องไปหาของหวานระงับความอยากอาหารที่มี และตอนนี้ตรงกลางโต๊ะมีโทสต์จานยักษ์ หน้าขนมปังราดด้วยนมข้นหวานตัดกับช็อกโกแลตเหลว กลิ่นหอมจากวิปครีมลอยฟุ้งเข้าจมูกกระตุ้นต่อมน้ำลายของทุกคนในวงสนทนา
"โอเค คำเดียวก็พอแล้ว" ลักษณ์ประกาศขึ้นหลังจากกินโทสต์ที่ตั้งกลางวงไปได้เพียงคำเดียว เธอเป็นสาวหมวยร่างอวบผิวขาวนวลที่กำลังพยายามลดน้ำหนักอยู่ เธอเชื่อว่าถ้าเธอผอมเธอจะสวยกว่านี้ ทั้งที่ตอนนี้ก็ดูดีมากพออยู่แล้ว
"ตอนนี้ลักษณ์ก็สวยอยู่แล้วนะ" ผมพูดให้กำลังใจตามที่คิดจริง
"จริง! ผู้ชายหลายคนก็ชอบสาวร่างอวบนะมึง" บอลสนับสนุนคำพูดของผมในเสียงทุ้มต่ำแต่ดัดให้แหลมสูง
บอล เป็นหนุ่มสวยร่างใหญ่กว่าลักษณ์และเป็นพิธีกรนันทนาการที่ทุกคนรัก อาจเรียกได้ว่าเป็นคุณแม่ประจำรุ่นของผมเลยก็ว่าได้
"ไม่เห็นมีใครมาจีบเลยแม่"
"จริงป๊ะน่ะ อวบ ๆ ก็ดีนะ มีนมใหญ่ ๆ ไม่ดีแงะ" กุ้งพูดแล้วเหล่ไปมองแฟนสาวที่นั่งข้างกัน "ไม่แบนเหมือนคนข้าง ๆ เนี่ย"
โป๊ก!! เสียงจากมะเหงกกระทบกระโหลกศีรษะกุ้งดังขึ้น มันเจ็บจนร้องโอดโอยตามด้วยเสียงไอสำลักโทสต์ที่เพิ่งตักเข้าปากไป
"นี่! กูเขกให้ อย่าพูดถึงผู้หญิงเป็นวัตถุทางเพศได้ไหมไอ้กุ้ง ไอ้เวร รู้จักไหมเฟมินิสต์น่ะ" เนตรสาวสวยร่างเล็กผู้ยึดมั่นในความชอบธรรมของพลังหญิงเอ่ยขึ้น เธอไม่ได้โกรธกุ้งจริงจัง จริง ๆ เธอชินกับนิสัยของกุ้งที่เป็นแบบนี้มานานแล้ว"
กุ้ง เนตร และผมรู้จักกันมาตั้งแต่ ม.4 และเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่นั้นมา พอเข้ามหา'ลัยก็พบว่าเลือกเรียนคณะเดียวกันที่มหาวิทยาลัยเดียวกันอีก
พวกมันทั้งคู่เป็นแฟนกันตั้งแต่ ม.6 แม้จะมีทะเลาะกันบ้างบางครั้ง แต่ทั้งคู่ก็ดูเหมาะสมกันดี ทั้งคู่หวานกันมากถึงขั้นมีคนเอาพวกเขาไปแต่งเป็นรื่องสั้นลงนิตยสารมหา'ลัยชื่อ 'สาวราพันเซลกับหนุ่มไกรทอง'
ที่ได้ชื่อนี้เพราะเนตรมีผมที่ยาวสยายไปถึงกลางหลัง เธอเลี้ยงผมไว้ไม่เคยตัดเลยตั้งแต่สมัย ม.ต้น ส่วนกุ้งเป็นหนุ่มพิจิตรผิวแทนรูปร่างสมส่วน มีกล้ามเนื้อแน่นกระชับ หน้าตาหล่อเข้มเหมือนหลุดออกมาจากโลกวรรณคดีไทย
"ว่าแต่ว่า ไอ้กุ้งมันเล่าให้ฟังเรื่องน้องนิ่งคนนั้น ตกลงน้องเขาโอเคไหมวะ" เนตรหันมาถามผมก่อนจะตักโทสต์เข้าปากมาเคี้ยวหมับ ๆ
น้องคนนั้นได้รับฉายาว่า น้องนิ่ง ในหมู่รุ่นพี่ไปซะแล้ว...
"มึงหมายความว่าไง ที่ว่าโอเคไหมนี่คืออะไรวะ" ผมขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย
"ก็...กูแค่คิดว่า...แบบ...น้องเขาไม่เต็มรึเปล่า ไรงี้"
ผมหัวเราะลั่น "ไม่หรอกมั้ง น้องเขาก็คงขี้อายเฉย ๆ แหละ"
"อืม ถ้าเป็นงั้นก็ดีแล้ว เดี๋ยวอยู่ไปเรื่อย ๆ ก็ใจกล้าบ้าบิ่นขึ้นมาเองแหละนะ"
"มาให้เป็นนันฯ ดูซิ มึงเอ้ย รับรองได้หายขี้อายแน่นอนมึง" บอลกล่าวเสริม
"อย่าเลย สงสารน้องมัน" กุ้งพูดขัดก่อนจะโดนบอลตบกระหม่อมไปอีกครั้ง
"อีกุ้ง"
ตอนนี้โทสต์ที่ตั้งอยู่กลางวงนั้นถูกจัดการหมดแล้วเรียบร้อย เหลือเพียงจานเปล่าและกลิ่นหอมนมเนยที่ฟุ้งลอยอยู่ในอากาศโดยรอบ
"จะมีเพื่อนบ้างรึยังนะ..." ผมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แต่ก็ดังกว่าที่คิดไว้ จนทุกคนในวงสนทนาได้ยินกันหมด
"ว่าไงนะอีเบ็น"
"ลูกเป็นห่วงน้องมันอะแม่" ผมตอบบอลไปแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
"จ้ะ ไม่บอกก็รู้ แกเล่นมองน้องทุกวันเลยนี่" ลักษณ์ที่ส่วนใหญ่จะอยู่ใกล้ชิดกับผมมากที่สุดตอนทำกิจกรรมน่าจะจับสังเกตได้ เธอทำสายตาเจ้าเล่ห์มองผมอย่างมีลับลมคมใน "ฉัน-เห็น-นะ"
"อะไรเล่า ก็กู...ฉันเป็นห่วงน้องมันนี่" ผมเกือบหลุดใช้คำหยาบกับลักษณ์ไปแล้ว ถึงจะไม่ได้หยาบมากสำหรับคำว่า กู หรือ มึง แต่ผมคิดว่าควรละคำพวกนั้นไปเพราะคู่สนทนาที่ว่าไม่เคยพูดกูมึงกับใครเลย
"เออ รู้แล้ว มึงพูดซ้ำรอบสองแล้วเนี่ย" กุ้งหัวเราะเบา ๆ ในลำคอแล้วยื่นมือมากดหัวผมลง
"เดี๋ยวน้อง ๆ ก็มาล่ารายเซ็นรุ่นพี่กันแล้ว ได้ข่าวว่าน้องนิ่งอยู่สาขาภาษาญี่ปุ่นที่เพิ่งเปิดปีนี้เป็นปีแรกนี่ มึงก็ทำความรู้จักกับน้องในสาขามึงไว้ จะได้ดูแลน้องได้" ราพันเซลในคราบผมสีน้ำตาลแนะนำ
"งั้นน้องมันก็ต้องมาให้กูเซ็นด้วยอะดิ" ผมถามเนตรไปด้วยเสียงสดใสขึ้นกว่าเดิมจนกุ้งอดที่จะแซวผมไม่ได้ มันเอาศอกมากระทุ้งสีข้างแล้วแสยะยิ้มน่าเกลียดใส่
ผมอยู่สาขาภาษาอังกฤษซึ่งมีหลักสูตรมานานหลายรุ่นแล้ว ผิดจากสาขาภาษาญี่ปุ่นที่เพิ่งรับรุ่นนี้เป็นรุ่นแรก เพื่อให้รุ่นน้องสาขาภาษาญี่ปุ่นมีพี่คอยดูแลเหมือนคนอื่น ๆ ทุกคนจึงลงความเห็นว่าสาขาภาษาอังกฤษสมควรที่จะดูแลน้องในสาขาภาษาญี่ปุ่นด้วย เหตุเพราะความใกล้เคียงกันทางหลักสูตร
พอรู้ว่าเจ้าหนูนั่นจะได้เป็นน้องในสาขาแล้ว ผมก็ยิ้มได้อีกครั้ง เพราะตั้งแต่เจอกันวันแรก ผมสัญญาไว้ซะดิบดีเลยว่าจะดูแล แต่มาถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ทำตามที่ได้สัญญาไว้เลย ผมนี่มันแย่จริง ๆ
ถ้าเจ้านั่นไม่มีเพื่อนคบเลย อย่างน้อยก็ยังมีผมที่คอยอยู่เป็นเพื่อนคนนึงละนะ
"เฮ้ย น้องมา ๆ" บอลกระซิบแล้วบุ้ยปากไปทางกลุ่มรุ่นน้องสามคนเพื่อส่งสัญญาณให้ทุกคนเตรียมตัว
ปรากฏว่าสามคนนั้นเป็นน้องในสาขาชีววิทยาที่ตรงกับเนตรและบอล ทั้งคู่ที่ไม่ใช่รุ่นพี่ขี้แกล้งเท่าไหร่ จึงบอกให้น้องแนะนำตัวแบบธรรมดาแล้วเซ็นให้อย่างง่ายดาย
ต่อมามีรุ่นน้องอีกกลุ่มเดินเข้ามาหา เป็นน้องในสาขาคณิตศาสตร์ที่ตรงกับลักษณ์ พวกเขาจับกลุ่มกันมาเป็นขบวนพาเหรด แทบจะขนกันมาทั้งสาขาเลยก็ว่าได้
ด้วยความภูมิใจในนันทนาการ ลักษณ์ให้น้อง ๆ ร้องและเต้นเพลงนันฯ หนึ่งเพลงพร้อมกัน เพื่อแลกกับลายเซ็น
น้อง ๆ ไม่อายที่จะเต้นในที่สาธารณะอย่างโรงอาหารแห่งนี้เลยแม้แต่นิดเดียว
สักพักมีน้องผู้หญิงคนหนึ่งเดินลุยเดี่ยวเข้ามาที่กลุ่มของพวกเรา เธอเป็นน้องในสาขาภาษาไทยที่กุ้งเรียนอยู่
กุ้งมันขี้แกล้ง จัดการสั่งให้ไปตะโกนหน้าโรงอาหารว่า 'พี่กุ้งหล่อที่สุดในโลกเลยค่า' ให้เสียงดังชัดเจนจนได้ยินมาถึงพวกเราให้ได้
น้องผู้หญิงคนนั้นก็บ้าจี้ทำตาม เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ จึงได้ลายเซ็นงาม ๆ จากไอ้กุ้งไป
"หล่อตายละไอ้ห่ากุ้ง" เสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังผม
เสียงทุ้มต่ำแฝงน้ำเสียงเหน็บแนมขนาดนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากไอ้สนปากหมา
"เอ่อ พี่สน พูดไม่เพราะเลยนะครับ" กุ้งที่ตอนนี้อยู่ต่อหน้าน้องจำเป็นจะต้องพูดด้วยภาษาสุภาพกลับไป มันจ้องตาสนแล้วเน้นคำว่า ครับ เพื่อเตือนให้ระวังการพูดขณะอยู่ต่อหน้ารุ่นน้อง
"พี่สน...คะ ช...ช่วยเซ็นให้หนูด้วยค่ะ" หญิงสาวที่เพิ่งได้รับลายเซ็นจากกุ้ง ได้โอกาสขอพี่ในสาขาอีกคน จากที่คุยกับกุ้งได้โดยไม่ประหม่าเลยซักนิด กลับพูดติด ๆ ขัด ๆ กับสน
แน่ละ หล่อระดับเดือนคณะ ที่สามของเดือนมหาวิทยาลัยอย่าง ต้นสน สาวน้อยสาวใหญ่เวลาคุยด้วยก็ประหม่าหน้าแดงกันทั้งนั้น
"ได้สิคะ เดี๋ยวพี่เซ็นให้โดยไม่ต้องให้ทำอะไรเลยนะ" สนพูดยิ้ม ๆ พูดจาคะขากับผู้หญิงตามปกติที่เคยทำ
เด็กสาวยิ้มแป้นบนใบหน้าที่แดงก่ำ เธอแสดงอาการขัดเขินอย่างชัดเจนด้วยการบิดตัวบิดแขนไปมา
เมื่อสาวน้อยได้รับลายเซ็นจากกุ้งและสนเรียบร้อยจึงเดินออกไปหากลุ่มรุ่นพี่ที่อื่น
ก่อนไป เธอได้ไหว้ลาสนอย่างสวยงามและกล่าวลาด้วยเสียงหวานใส
แล้วเธอก็หันควับเดินออกไปเลย ไม่ได้ล่ำราพวกเราหรือแม้แต่กุ้งแต่อย่างใด
"ให้ตายเถอะ คนมันหล่อทำอะไรก็หล่อ แค่เซ็นชื่อก็หล่อได้นะพ่อคุณ" กุ้งเอ่ยแซวสนที่เป็นเพื่อนร่วมสาขากันตามปกติที่ทำกัน
สนกับกุ้งเป็นเพื่อนที่เรียนในสาขาเดียวกัน จึงดูสนิทกันพอสมควร ผิดกับผมที่ไม่ถูกกับสนโดยสิ้นเชิง ไม่ว่ามันจะฉีดน้ำหอมกลิ่นอะไรมา สำหรับผมมันก็แค่ขี้หมาเปียก ๆ แค่นั้นเอง
"ก็คนมันหล่อนี่คร้าบ" สนพูดแล้วย้ายก้นลงนั่งบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่โดยไม่ได้ขอสักคำ
"เป็นไงบ้างสน มีน้องมาขอให้เซ็นเยอะหรือยังจ๊ะ" ลักษณ์ทักทายผู้มาเยือน
"ก็เยอะใช้ได้อยู่นะ" สนพูดยิ้ม ๆ แล้วหันหัวมาพูดกับผม มุมปากหุบลงทันที "แล้วมึงจะเลิกส่งสายตาอาฆาตใส่กูได้หรือยัง ไอ้เหี้ยเบ็น ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ"
ผมไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองมองค้อนสนไปอย่างที่มันอ้าง แต่จากความรู้สึกที่มีเมื่อครู่ก็คงเดาได้ว่าสิ่งที่มันพูดคงจะเป็นความจริง
"ดูปากกูนะ" ผมชี้ไปที่ปากตัวเอง "เรื่อง-ของ-กู"
กุ้งขำแห้งใส่พวกเรา "พวกมึงนี่ตลกเนอะ" แต่ทั้งผมและสนไม่ได้หัวเราะตามมันเลยสักนิด ไม่แม้แต่จะกระตุกยิ้มด้วยซ้ำ
ไม่นานเสียงหัวเราะของกุ้งก็ค่อย ๆ เงียบหายไป ทำบรรยากาศให้ดูน่าอึดอัดขึ้นมาทันที
ผมเขม็งตามองตอบโต้ไอ้สนไป ตอนนี้เราเหมือนกำลังเล่นเกมจ้องตากันอยู่ ใครหลบตาก่อนคนนั้นแพ้
"มึง น้องนิ่งมา!"
บอลรีบเอามือตบปากกุ้งเบา ๆ และปิดไว้อย่างนั้นสักพักเพราะกลัวเด็กนั่นจะได้ยินฉายาที่รุ่นพี่ตั้งขึ้นมานินทา
ผมหันไปมอง พบเด็กน้อยสวมแว่นตาหนาเตอะคนเดิมในเสื้อยืดลายการ์ตูนยุค 90 ที่ดูขัดกันกับวัยขึ้นมหา'ลัยชอบกล ร่างบาง ๆ นั้นกึ่งวิ่งกึ่งเดินมุ่งตรงมาหาพวกเรา ในมือถือสมุดล่ารายเซ็นไว้แน่น ดูท่าทางจะกังวลเล็กน้อยที่ต้องเข้าหารุ่นพี่กว่าหกชีวิต
เมื่อน้องเข้ามาใกล้ ผมจึงสังเกตได้ว่าสีหน้าของเขาดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อวานนิดหน่อย แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้นเอง ทุกอย่างบนหน้ายังคงมืดครึ้มเป็นเมฆที่เตรียมตัวจะปล่อยน้ำฝนลงมา
แต่เมื่อผมยิ้มทักน้องเขาไป ใบหน้านั้นก็เบิกบานขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
น้องเขายิ้มมุมปากน้อย ๆ พร้อมไหว้รุ่นพี่ทุกคน ทำเอาพวกเพื่อนของผมและไอ้สนอึ้งไปเลย เพราะตั้งแต่ไอ้หนูนี่เข้ามา ยังไม่เคยมีใครได้เห็นรอยยิ้มน้อย ๆ จากปากสีซีดนี้เลยนอกจากผม
"พี่เบ็น...ซ...ห...น...ครับ" เสียงนั้นเบามากจนจับใจความไม่ได้เลย
"หืม?" ผมยื่นหัวตัวเองเข้าไปใกล้หน้าของน้องเขา อยู่ ๆ หน้าเขาก็แดงก่ำขึ้นมา
"พี่เบ็น...เซ็นชื่อให้หน่อยครับ"
"มาครับ" ผมยิ้มตอบพร้อมรับสมุดจากรุ่นน้องที่น่ารักเบื้องหน้ามาเซ็นชื่อตัวเองลงไป "เบ็น-คา-มิ้น"
…BENJAMÍN…
ลายเซ็นที่ผมบรรจงเขียนให้ หวังว่าน้องจะชอบนะ
เมื่อเขียนเสร็จ ผมยื่นสมุดคืนน้องไป ยังไม่ทันที่ผมจะได้ถามน้องว่าชื่ออะไร เขาก็รีบพูดขอบคุณแล้วหันหลังวิ่งหนีออกไปเลย
อะไรจะขี้อายขนาดนั้น บ๊องจริง ๆ


ไม่มีนิสิตนักศึกษาคนไหนหรอก อย่างน้อยก็เท่าที่ผมรู้จัก ที่ลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความกระปี้กระเป่าโดยไม่คิดอ้อนวอนต่อพระเจ้าให้ต่อเวลานอนให้อีกสักห้านาที
ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น กว่าจะลืมตาตื่น กว่าจะไถโทรศัพท์เล่น กว่าจะรวบรวมกำลังใจมหาศาลต้านแรงดึงดูดจากเตียงนุ่ม ๆ และหมอนน่ากอด ก็ปาไปเกือบหกโมงครึ่งแล้ว
แต่เช้านี้การตื่นขึ้นมาเตรียมตัวไปเรียนตอนหกโมงนั้นพิเศษกว่าครั้งก่อน ๆ ผมต้องรีบลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวเพื่อเผื่อเวลาขี่รถไปรับไนน์ที่หอในด้วย จะมัวอู้ให้เสียเวลาไม่ได้
อันที่จริงระยะทางมันก็ไม่ได้ไกลมาก ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงสิบนาทีเลยด้วยซ้ำ ถึงอย่างนั้นผมกลับลุกลี้ลุกลนมากกว่าวันอื่น ๆ
เมื่อเตรียมตัวเร็วกว่าปกติ ผมจึงได้มายืนอยู่หน้าประตูทางเข้าหอในตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง ก่อนเวลาที่นัดกับไนน์ไว้ตั้งครึ่งชั่วโมง
ผมก่นด่าตัวเองที่รีบร้อนเกินความจนไม่ได้ดูนาฬิกาก่อนออกจากหอ แต่ยืนรอได้ไม่ถึงห้านาที ไนน์ก็ออกมาเจอผมที่หน้าประตู
ใบหน้าหม่นหมองนั้นดูสดใสขึ้นมาทันทีที่เจอหน้าผม แต่แล้วก็เปลี่ยนมาเป็นสีหน้ากังวลเหมือนเดิม
"พี่เบ็นมาเช้าจัง รอไนน์นานรึยังครับ"
"อืม รอนานมาก ตั้งห้านาที" ผมทำหน้าบูดบึ้งแล้วเชิดใส่ "เวลาเป็นเงินเป็นทองสำหรับพี่" ถึงจะพูดแบบนั้นไป แต่ผมกำลังหัวเราะอย่างชั่วร้ายอยู่ในใจเงียบ ๆ
"ขอโทษครับ" เจ้าหนูนั่นกลับทำหน้ารู้สึกผิดจริงจัง ไม่รับมุกกันเล้ย
"ล้อเล่นไหมล่ะ" ผมคลายยิ้มออกมา "แล้วนี่ทำไมมาเร็ว? เพิ่งเจ็ดโมงสามสิบเจ็ดเอง อีกตั้งเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัด"
"ก็...ก็ถ้าเผื่อพี่มาก่อน พี่เบ็นก็ต้องรอไนน์ ไนน์ไม่อยากให้พี่รอนาน"
"ใครบอกว่าจะรอล่ะ นี่ถ้ายังไม่โผล่มาก็คิดว่าจะทิ้งไว้ที่นี่คนเดียวแล้วเนี่ย"
"พี่เบ็น..."
เจ้าหนูนั่นทำหน้าจะร้องไห้ออกมา อะไรจะปล่อยโฮได้ทุกเวลาขนาดนี้ พอ ๆ กับคุณนายโฮเลยแฮะ หรือจะเรียกมันว่าเจ้าหนูโฮดี คงตลกน่าดู
ผมเอื้อมแขนไปกอดคอที่อยู่ระดับซี่โครงของผมเข้ามาใกล้
ตอนนี้จมูกของไนน์ซุกอยู่ใต้รักแร้ผมพอดี หัวแนบชิดเนินอกของผมทำเอาไนน์ร้องครางอืออาในลำคอ ปากบ่นว่าให้ปล่อยออก แต่มือไม้ไม่ได้ขัดขืนอะไรเลย
กุ้งกับผมมักจะเล่นอย่างนี้ด้วยกันประจำ แต่กับไนน์...
"ล้อเล่น รอสิ รอนานแค่ไหนก็จะรอ" ผมเอามือไปลูบหัวน้อย ๆ ของไนน์ที่อยู่ใต้วงแขนตัวเองแก้อาการเขิน แต่กลับพบว่ายิ่งทำให้ผมหน้าแดงกว่าเดิม เมื่อก้มลงดูก็พบว่าหูไนน์ก็แดงเช่นเดียวกัน
"ขอบคุณครับ...ตัวพี่หอมจัง" คงเป็นเพราะน้ำหอมที่ผมใช้
จะว่าไปเจ้าเด็กนี่คงไม่ได้ฉีดน้ำหอมบ่อย ๆ เผลอ ๆ อาจจะไม่เคยลองด้วยซ้ำมั้ง ถ้าไอ้หมอนี่จะต้องเป็นเดือนจริง ๆ ก็คงต้องพาไปเรียนรู้การแต่งตัวอีกเยอะแน่นอน


ผมมุ่งหน้าไปยังมุมโปรดมุมเดิมที่ผมมักไปเสมอยามเมื่อต้องใช้ความคิดหรือต้องการอยู่คนเดียวเงียบ ๆ
มุมที่ว่าเป็นส่วนลึกแคบเข้าไปข้างในสุดของตัวอาคาร การจะเข้าไปในส่วนนี้ได้จะต้องเดินผ่านตู้หนังสือขนาดใหญ่ที่บรรจุรูปเล่มงานวิจัยเก่าเก็บตั้งแต่สมัยโบราณกาลถึงสี่แถว
งานวิจัยเก่าขนาดนั้นไม่เป็นที่ดึงดูดสายตาของใคร จะว่าร้างเลยก็ว่าได้ ทำให้ไม่ค่อยมีใครย่างกรายเข้าไปบริเวณนั้นเท่าไรนัก
มุมอับที่ว่านี้ซ่อนอยู่ข้างหลังตู้หนังสือขนาดใหญ่เหล่านั้น หากไม่เดินอ้อมไปสำรวจข้างหลังตู้คงไม่รู้ว่าจะมีมุมส่วนตัวอยู่ตรงนั้น
ถึงจะไม่มีโต๊ะหรือเก้าอี้ให้นั่ง แต่ก็เงียบและสงบมาก ถ้าไม่ใช่ช่วงสอบจะไม่มีใครอยากเข้ามาลึกขนาดนี้แน่นอน ยังดีที่บริเวณนั้นมีบีนแบ็กเก่า ๆ สองสามตัวกับพรบนุ่มปูไว้ที่พื้น สกปรกไปหน่อยแต่ไม่ถึงกับโสโครก
กลิ่นหอมละมุนของกระดาษเก่าที่แผ่ออกมาลอยฟุ้งเข้าจมูกระหว่างที่เดินผ่านตู้เก็บงายวิจัยเก่าชวนให้เคลิ้มหลงใหลไปกับบรรยากาศหอสมุด
เสียงพลิกหน้ากระดาษลอยแว่วเข้าหูผมเมื่อเข้าใกล้ตู้หนังสือข้างในสุด เซ็งชะมัด กะจะมาอยู่เงียบ ๆ คนเดียวแท้ ๆ ดันมีใครมานั่งก่อนอยู่แล้ว
ผมเดาจากเสียงที่ได้ยิน ต้องมีคนอยู่แน่นอน แต่ถ้าเข้าไปแล้วไม่เจอใครก็คงต้องหันหลังกลับ ตัวใครตัวมันแล้วละงานนี้
ผมเดินอ้อมไปที่มุมของตู้หนังสือตู้สุดท้าย ก่อนจะเจอกับมุมอับมุมโปรดที่เข้ามาสิงอยู่คนเดียวบ่อย ๆ แต่ตอนนี้ไม่ได้มีผมอยู่คนเดียว
บุคคลเบื้องหน้าคือเจ้าหนูนิ่ง...
เด็กหนุ่มนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ในท่าเทพบุตร ไม่ว่ามองจากมุมไหนก็ดูจะไม่ใช่ท่านั่งที่สบายเลย เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออะไรบางอย่างอยู่ซึ่งผมมองหน้าปกไม่ถนัดตานัก เห็นเป็นเพียงปกสีเทาหม่น ๆ ที่มีผู้ชายนอนอยู่ท่ามกลางของที่วางระเกะระกะ ผมพยายามแอบดูชื่อหนังสือนั้น แต่ก็เห็นไม่ชัดอยู่ดี เห็นเพียงสองคำ นั่นคือ'เดียงสา'
ผมเดินเข้าไปใกล้แล้วคุกเข่าลงบนพรมตรงหน้าน้อง แต่บุคคลเบื้องหน้าก็ยังไม่ได้สังเกต เอาแต่จ้องมองหนังสือ ไม่ได้สนใจสภาพรอบตัวเลยว่ามีคนมานั่งอยู่ข้างหน้าแล้ว
ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ แต่เขาก็ไม่รู้สึกตัวสักที
ไม่สนใจพี่เลยใช่ไหม ได้!
"อ่านอะไรอยู่เหรอครับ" ผมยื่นปากไปใกล้หูแล้วกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบาพร้อมพ่นลมใส่
สิ้นเสียงกระซิบของผม น้องเขาสะดุ้งโหยงสุดตัวแล้วถีบตัวเองออกห่างไปซะไกล ทำเอาหูแดงหน้าแดงไปหมดเลย แต่โชคดีที่ร้องออกมาเสียงไม่ดังมากเท่าไหร่ ส่วนผมหัวเราะก๊ากเบา ๆ แต่ก็สั่นแรงจนแทบจะหงายหลังไป
เมื่อควบคุมสติของตัวเองได้แล้วจึงหันมาสนใจคู่สนทนาด้วย แต่กลับพบว่าน้องกำลังเบะปากเตรียมตัวจะร้องไห้แล้ว ตาและจมูกเริ่มแดงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานหยดน้ำตาก็เริ่มก่อตัวขึ้น
ผมรู้สึกผิดทันทีกับการกระทำของตัวเองเมื่อครู่ ไม่นึกว่าจะคิดมากขนาดนี้
"เฮ้ย ๆ พี่ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ"
แต่คำขอโทษของผมไม่เป็นผล ตอนนี้น้ำตาหยดลงมาที่แก้มที่มีหลุมสิวแล้ว
"พี่เบ็นจะมาแกล้งเหรอ..."
จะว่าแกล้งก็ใช่อยู่หรอก แต่ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้กลัวขนาดนี้
"จ...จะต่อยไหม"
ห๊ะ!?
ท้าต่อย??
ตอนนี้ผมหน้าเบ้ไปแล้วเช่นเดียวกัน น้ำตาเริ่มไหลออกมาบ้าง
แต่ผมไม่ได้กำลังจะร้องไห้ "ปูด...ปูด...พรูดด" ผมกลั้นขำได้ไม่นานก็ปล่อยพรวดพราดเสียงหัวเราะออกมา
"ใช่แล้ว ข้าจะมาไถตังค์แก ส่งเงินที่มีมาให้หมดไม่งั้นแกตายเป็นผีเฝ้าหอสมุดแน่ หึหึ" ผมแกล้งแหย่เล่น ทำหน้าตาดุดันเหมือนมือปืนในละครน้ำเน่า ดัดเสียงแหบเข้มพร้อมทำมือเป็นรูปปืนชี้ไปที่บุคคลตรงหน้า
สิ้นเสียง เด็กนั่นล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา ยื่นธนบัตรสีแดงสามใบมาให้จริง ๆ
"...มีแค่นี้ครับ"
โคตรจี้
ผมถึงกับหงายหลังไปนอนหัวเราะอีกครั้ง มือไม้ตบไปมาตามพื้นพรมเหมือนคนบ้า นั่นยิ่งทำให้น้องร้องครางออกมายิ่งกว่าเก่า
เสียงหัวเราะของผมประสานกับเสียงสะอื้นไห้ของน้องนิ่ง เกิดเป็นส่วนผสมที่แปลกหู ยังดีที่มุมอับนี้อยู่ห่างไกลผู้คน ไม่งั้นเราคงถูกเชิญออกจากหอสมุดไปแล้ว ข้อหาใช้เสียงดังเกินไป
เมื่อผมรวบรวมสติควบคุมอาการขำค้างได้แล้วจึงพยายามปลอบใจเด็กน้อยที่กำลังสะอื้นอยู่
เหมือนตบหัวแล้วลูบหลังเลยแฮะ แต่ไอ้เด็กคนนี้มันก็น่าแกล้งจริง ๆ นี่น่า
"โอ๋ พี่ล้อเล่น" พูดจบผมยื่นมือไปลูบหัวด้วยความเอ็นดูตามความเคยชิน "เรานี่ตลกใช้ได้เลยนะ"
ตอนนี้น้องนิ่งหยุดร้องแล้ว รู้ตัวอีกทีหน้าผมเองก็ร้อนผ่าวเช่นกัน ผมรีบชักมือออกมาเกาท้ายทอยตัวเองแทนเพื่อแก้อาการเขิน
"มานั่งทำไมเงียบ ๆ ตรงนี้คนเดียวหืม? แล้วเพื่อนเราล่ะ"
"...ไม่มีครับ" สีหน้าดูเศร้าลงไปถนัดตาทันที
เป็นไปได้ยากมากที่คนเราจะไม่มีเพื่อนเลยแม้แต่คนเดียว ทั้งที่อยู่หอในมาเกือบสัปดาห์นึงแล้ว
ถ้าเป็นจริงขึ้นมาก็คงเหงาน่าดู แค่นึกภาพเด็กคนนึงที่เดินไปไหนมาไหนคนเดียว กินข้าวคนเดียว นั่งเรียนคนเดียว ใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวท่ามกลางสังคมที่ใหญ่โตขนาดนี้
นึกภาพเหล่านั้นแล้วทำให้ผมหดหู่ใจขึ้นมาด้วย ผมเองก็เคยพบกับความรู้สึกแบบนี้
ผมสลัดความคิดนั้นทิ้งไป ถ้าจะช่วยเด็กนี่ ก็ต้องคิดบวกเข้าไว้ เขาว่ากันว่าความคิดส่งผลต่อการกระทำคนเราโดยตรง คิดอย่างไรสีหน้าท่าทางและน้ำเสียงจะเป็นอย่างนั้น และมันจะส่งต่ออารมณ์ความรู้สึกของเราไปด้วย
เพราะงั้นถ้าผมคิดบวก กระตุ้นพลังบวก น้องเขาจะต้องยิ้มแย้มขึ้นได้แน่นอน
"ก็เห็นมีตั้งหนึ่งคนแล้วนี่ไง" ผมคลี่ยิ้มกว้าง สายตาพยายามส่งทอดความรู้สึกที่ดีให้
น้องนิ่งเอียงคอเล็กน้อย กระพริบตาจ้องมองผมเป็นนัยว่าไม่เข้าใจ
"หากไม่รังเกียจ..." ผมลุกขึ้นยืนพร้อมทำสีหน้าเคร่งครึมประดุจอัศวินพิทักษ์เจ้าชาย มือกุมไว้ที่หน้าอกซ้ายเป็นสัญลักษณ์สื่อความในใจ "ขอให้กระผม เบญจมินทร์ ได้เป็นสหายคนแรกของท่านได้หรือไม่ขอรับ องค์ชายน้อย" ฝีมือการแสดงนี้ได้มาจากการประกวดเดือนไม่ผิดแน่
ไม่นานนักเจ้าชายน้อยของผมก็คลี่ยิ้มออกมาได้สักที รอยยิ้มสดใสทำให้ผมใจชื้นขึ้นมา เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นน้องนิ่งฉีกยิ้มกว้างขนาดนี้
"ครับผม" เสียงหวานตอบรับคำขอ
ผมออกจากบทบาทอัศวิน เอื้อมมือไปคว้าบีนแบ็กมากอด แล้วหย่อนก้นลงนั่งบนพรม "ว่าแต่เราชื่ออะไรครับ พี่ยังไม่รู้จักชื่อเราเลย"
เด็กหนุ่มดูประหม่าเล็กน้อยก่อนจะตอบ
"นายชื่อ...นาย..."
ผมเลิกคิ้วใส่ "ชื่อพี่เหรอ ก็เบ็นไง ตอนนั้นก็เห็นชื่อพี่แล้วนี่"
เด็กหนุ่มส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วทวนประโยคเดิมซ้ำ "นายชื่อนายครับ"
เมื่อเห็นผมไม่มีทีท่าจะเข้าใจได้ คนตรงหน้าจึงต้องหยิบสมุดจดขึ้นมาจากกระเป๋าแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไป จากนั้นก็หันสมุดมาแล้วใช้นิ้วมือชี้ให้ผมดู
'My name is Nine.'
"ไนน์ชื่อไนน์ครับ"
เมื่อได้ยินอีกครั้งจึงเข้าใจความหมายได้ ไอ้หนูนี่คงใช้สรรพนามบุรุษที่สามที่เป็นชื่อตัวเองแทนคำว่า ผม แน่ ๆ
ผมยิ้มรับ พร้อมยื่นมือไปให้อีกฝ่ายจับ
สิ่งนี้เรียกว่าการเชคแฮนด์ เป็นวัฒนธรรมการทักทายของชาวตะวันตกที่ผมชอบกว่าการไหว้แบบไทย เพราะการจับมือไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงความแตกต่างของช่วงวัย ทุกคนเสมอภาคไม่มีใครเหนือกว่าหรือต่ำกว่า
มือน้อย ๆ ยื่นมาจับมือของผม
"พี่ชื่อเบ็นนะไนน์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
"...ครับพี่เบ็น"