บทที่ 29
ภาพหยินหยางทรงพลังขึ้น เฉินตงขบคิดใช้พลังนี้สยบร่างมาร ทว่าไม่ทันได้ควบคุม ภาพหยินหยางก็ลอยขึ้นเหนือร่างของเขา เเละกดลงมา
เฉินตงในร่างมาร ถูกภาพหยินหยางกดลงทะลุผ่านตั้งเต่หัวยันปลายเท้า ในวลาเดียวกัน มันก็วางอยู่บนพื้น ร่างนี้ราวตอบสนองความคิด เพียงเเค่ต้องการสยบร่างมารของเฉินตง
"หยินหยางหมุนวน พลังเเห่งความสมดุลเเห่งจักรวาล"
น้ำเสียงเก่าเเก่ ดังขึ้น เฉินตงไม่ทราบเกิดอะไรขึ้นด้านนอก เเต่ไน่เหอกับมองเห็นชัดเจน ร่างของเฉินตงบัดนี้ อีกครึ่งเป็นร่างมาร อีกครึ่งเป็นร่างมนุษย์ปกติ โดยมีร่างหยินหยางสะกดร่างมารไว้อย่างอยู่หมด ไม่ได้เกิดอาการต่อต้าน เฉกเช่นเมื่อครู่
"เกิดอันใดขึ้น" ไน่เหอเอ่ยอย่างฉงนสงสัย ในชีวีตเขาไม่เคยพบเจอเรื่องราวเเบบนี้มาก่อนเลย
สิบลมหายใจต่อมา ร่างมารก็กลับมาประทับดั่งเดิม เเต่คราวนี้มันสงบ เหมือนกับเด็กน้อยที่ว่านอนสอนง่าย ภาพหยินหยางพลันย่อลง จนกลายป็นตราประทับขนาดเท่ฝ่ามือฝังไปยังกลางอก ราวกับเครื่องประดับที่หากใช้ร่างมาร ตราประทับหยินหยางนี้จะปรากฏขึ่นมาพร้อมกันเพื่อสะกด พลังกัดกินสติเเละจิตใจของเจ้านายไว้อย่างอยู่หมัด
ร่างของเฉินตงปรับเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้กลับมาเป็นร่างของมนุษย์ดังเดิม ในเวลาเดียวกัน สายฟ้าสายหนึ่งก้ผ่าลงมา เร็วเสียจนจักรพรรดิมารตอบโต้ไม่ทันการณ์
"ทัณฑ์สวรรค์ ไม่ยอมรับมนุษย์ที่ฝึกฝนร่างมาร!" ไน่เหอร้องออกมา
สายตาก็ผ่าลงมา มันทะลวงด้านบนของถ้ำทะลุมายังร่างของเฉินตงในพริบตาเดียว
เฉินตงเองก็สัมผัสได้ถึงหายนะที่ฟาดเข้ามา ดวงตาเปิดขึ้น พร้อมกับภาพหยินหยางปราฏด้านบน
เปรี้ยง!!!!!!!
ในส่วนลึกของนรกดำ เกิดเสียงระเบิดขึ้นอย่างรุนเเรง สัตว์เเละอสูรน้อยใหญ่ ต่งวิ่งหนีเเตกกระเจิดกระเจิง ไปคนละทิศละทาง
ไน่เหอม้วนเเขนเสื้อกวาดเอาฝุ่นผงให้หายไป ลำเเสงสายฟ้าพวยพุ่งลงมาจากเมฆดำเรื่อยๆ ซัดใส่ร่างเฉินตง อย่างไม่รู้จบรู้สิ้น ภาพหยินหยางพังทะลายไปถึง3ใน4ส่วน ! ถึงกับไม่ถูกทำลายในทันที นี่ว่านับประหลาดเกินไป นี่คือทัณฑ์สวรรค์เชียวนะ
ภาพหยินหยางที่เหลือเปล่งพลัง บดท่อนพลังสายฟ้าที่โถมเข้ามาอย่างไร้สิ้นสุด จนมีสายฟ้าเพียงเล็กน้อย สามารถเข้าไปยังร่างของเฉินตงได้ ไน่เหอจะสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายเฉินตง
เฉินตงที่จริงเขาไม่คิดว่ตนเองจะรอดด้วยซ้ำ เเต่กลับรอดมาได้ เเถมพลังสายฟ้าที่ภาพหยินหยางสกัดให้มาถึงตัวเขาเพียงเล็กน้อยนี้ ยังคงไหวเวียนอยู่ในร่างกายของเขาอีกด้วย ดูเหมือนร่างหยินหยางมีคุณสมบัติในการต้านรับพลังที่รุนเเรงของทัณฑ์สวรรค์ได้ด้วย เฉินตงขบคิด เขาควรใช้สายฟ้าพวกนี้บ่มเพราะต้นอ่อนมารหรือไม่ ให้เทียบเท่าขั้นไร้ที่ติ ไวเท่าความคิด พลังสายฟ้าที่่อ่อนเเอนี้เริ่มถูกชักนำไปยังต้นอ่อนมารทันที
ต้นอ่อนมารคือสิ่งชั่วร้าย ทันที่ที่โดนสายฟ้าซัดเข้าใส่ เเถมยังซ็อตมันไปเป็นระยๆ มันก็ส่งควันลอยออกมา ในเวลาเดียวกันพลังมาร ก็โถมเข้าห่อหุ้มสายฟ้านั้นไว้ตามคำสั่งของผู้เป็นนายของมัน มันใช้เวลาในการกลั้นสายฟ้าพวกไปไปพร้อมๆ กับที่สายฟ้าสายใหม่เข้าอาบร่างของเฉินตง เขาส่งมันไปยังเส้นเลือดของตนเองทันที
ความเจ็บปวดสุดยอดมาก เส้นเลือดของเขาปูดโปนขึ้นมา ในเวลาเดียวกัน เลือดในร่างกายเสมือนร้อนระอุขึ้นปานน้ำเดือด เฉินตงอดกลั้นไว้สุดชีวิต จนพลังสายฟ้านั่นหายไป เขาก็ทะลวงผ่านระดับที่เหมือนขั้นไร้ที่ติไปโดยสมบูรณ์
ในเวลาเดียวกันพลังจากต้นอ่อนมาร มันเติบโตขึ้นเล็กน้อย ใบที่สองงอกออกมาเต็มที่ พลังนี้เทียบเท่าขั้นหลอมโลหิตของผู้ฝึดตนพลังชี่
ไม่นานก็เปลี่ยนเเปลงอีก ใบที่สามงอกออมา พร้อมๆ กับต้นมารที่เติบโตขึ้น มันสูงเลยเข่าของผู้ใหญ่ไปเเล้ว เเละชะงักกับที่ เมื่อความสูงในระดับเอวของมนุษย์ผู้ใหญ่
บัดนี้ เฉินตง ทรงพลังเทียบเท่าขั้นชำระล้างเส้นเอ็นระดับต้น!


บทที่ 27
มารเฉินตงที่ห่อหุ้มด้วยพลังมารสีดำ จนกลายเป็นร่างสีดำของมนุษย์ ปราดเข้าหาพยัคฆ์อสูรทันที เล็บมือที่ยาวราวสิบนิ้วฟันใส่ร่างอสูรตรงหน้า
พยัคฆ์อสูร ถอยร่น ขณะเดียวกันก็กู่ร้องคำรามลั่นกระโจนเข้าตะปบด้วยอุ้งเท้าที่ทรงพลังของอสูร
ปัง
เเต่มารเฉินตงกลับรับไว้ได้วย พลังของอุ้งเท้าที่ตบมา ทรงพลังถึง 5,000 จิน เฉินตงในสภาวะนี้กลับรับไว้ได้ เเละคว้าจับอุ้งเท้าไว้เเละเหวี่ยง ร่างใหญ่นั่น ปลิวไปยังอีกฝั่งของถ้ำ จนกระเเทกกับผนังเสียงดังโครม
ร่างของพยัคฆ์ใหญ่โตมากกว่าเสือทั่วไป กลับโดนเหวี่ยงง่ายๆ เฉินตงในตอนนี้ทรงพลังถึง หมื่นจิน
พยัคฆ์อสูร แผดเสียงออกมาอย่างเดือดดาล ดวงตาเปล่งเเสงวาบขึ้น เเละพุ่งทะยาน กรงเล็บตวัดไปเช่นกัน ฟันผ่าร่างตรงหน้ามันให้กลายเป็นสองส่วน
มารเฉินตง ใช้กรบเล็บของตน ปะทะกับกรงเล็บของพยัคฆ์อสุร จนเกิดเสียงดังขึ้น พยัคฆ์อสูร ทิ้งระยะออกมา เเละเข้าโจมตีอีกครั้ง หนึ่งรอบ สอง รอบ สิบรอบ การโจมคตีของมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทั่วร่างของสองฝ่าย ปรากฏบาดเเผล
เป็นมารเฉินตง ที่ถูกซัดกระเด็น
เเม้เป็นร่างมาร ท่วาเดินมทีร่างมนุษย์ เลือดที่ไหลออกมาตามบาดเเผลสาหัสทั่วร่าง ร่างกายจึงอ่อนเเอลงเเบบลดลงฮวบฮาบเลยทีเดียว
กระน้ัน ความกระหายเลือดที่เเเผ่ออกมา ดวงตาสีเเดงก่ำที่จ้องอีกฝ่าย ราวกับกินเลือดกินเนื้อ กลับทำให้เขาลุกขึ้นยืน ราวกับสัตว์ร้ายที่จนตรอก
เฉินตงทะยานออกไปทันที ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้น ขณะเดียวกัน หมัดที่เปี่ยวด้วยพลังมารที่ชั่วร้ายสีดำก็ซัดออกไป
พยัคฆ์อสูรเห็นท่าไม่ที รีบกระโจนหลบไปด้านข้าง ทำให้หมัดของมารเฉินตง ที่ห่อหุ้มด้วยพลังมารมหาศาลอัดเข้าที่พื้นจนระเบิดเป็นหลุมกว้าง มารเฉินตงดีดตัวพุ่งตามติดมาราวกับเงา
พยัค์ฆ์อสูร เค้นเสียง เเละโถมร่างของมันพุ่งปะทะร่างของมารเฉินตงกลางอากาศจนปลิวออกไป จากนั้นมันก็ได้ควบสี่ขา ไปตะปบสุดเเรง ตบร่างของเฉินตงกระเเทกกับผนังถ้ำ ร่างนั้นราวกับว่าวเชือกขาด ไม่ทันหล่นลงพื้น คมเขี้ยวของนักล่าก็ขย้ำ เข้าที่ร่าง
เสียงโหยหวนของมารเฉินตงดังลั่น ร่างนั้นดิ้นทุรนทุรายอย่างมรมาน ทว่าไหนเลยหลุดพ้นคมเขี้ยวที่ฝังร่างไว้อย่างเเน่นหนา
ไน่เหอมองภาพตรงหน้าด้วยความเรียบเฉย
ทว่าในจังหวะนั้นเอง
"อ๊ากกกกกกก" เฉินตงเเผดเสียงร้องออกมา ก่อนที่เลือดของเขาสที่สาดไปทั่วทุกทิศ พลันลอยกลับเข้ามายังร่างของเจ้าของมันอย่างรวดเร็ว พลังมารที่กระจายทั่วร่างถูกดูดซับกลับไปในต้นอ่อน
ไน่เหอเลิกคิ้วขึ้น เขาลุกขึ้นยืนอย่างตกตะลึง "เจ้าหนูนี่ ทำได้หรือ"
เมื่อพลังมารหายไป บัดนี้เฉินตงอยู่ในร่างมาร รูปลักษณ์ของเขา ผมสีขาวยาวสลัว ดวงตาสีเเดง ผิวสีขาวซีดราวกับไร้โลหิต หมอกโลหิตกระจายรอบๆ ร่างของเขา รังสีฆ่าฟันที่รุนเเรงก็ทะลักออกมาจากร่างของเขาเช่นกัน
นี่คือร่างมาร เเต่กระนั้น สติของเฉินตง ยังคงไม่ปรากฏ
ร่างมารตะวาดเสียงลั่น พลังมารในร่างราวกับระเบิดออกมาจนทำให้พยัคฆ์อสูร กระเด็นออกไป ส่วนคมเขี้ยวที่ฝังบนกายเนื้อก็กรพชากร่างของเฉินตงจนวาดวิ่นก่อนปลิวออกมา
เเละทันใดนั้น บาดเเผลสาหัสพลันฟื้นฟูตนเองอย่างรวดเร็ว
ร่างมารพุ่งประชิพยัคฆ์อสูรในพริบตา หมัดทะยานออกไป ส่งร่างใหญ่นั่น กระเเกกับผนังถ้ำเสียงดังโครม ตามด้วยลูกเตะที่เล็งเข้าหัวอย่างหนักหน่วง
พยัคฆ์ครางอย่างเจ็บปวด ทว่าร่างมารตรงหน้ากลับไม่ปราณีมันสักนิด ยังคงจู่โจมด้วยหมัดเรื่อยๆ จนหัวของมันเละเป็นชิ้นๆ สมอง กระโหล เลือด ชิ้นเน้อสาดกรเด็นไปทั่ว เเต่ยังคงไม่หยุด เฉินตงไม่อาจควบคุมร่างมารของเขาได้สักนิด
ไน่เหอเตรียมจะปลุกเฉินตงให้ตื่นขึ้น เพื่อกำราบร่างมาร ทว่าในตอนนั้นเอง ภาพหยินหยางของเต๋าปรากฏขึ้นมา ทำให้ไน่เหอตกใจอย่างมาก เพราะร่างหยินหยางกำลังเเสดงการต่อต้านร่างมาร เฉินตงตัวระเบิดเเน่นอน เพราะพลังสองสายนี้ล้วนไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ หรือใช้ออกมาพร้อมกันได้ ไฉนออกมาเวลาเช่นนี้
ตามที่ไน่เหอคิดไว้ ว่าร่างมารกับร่างหยินหยาง ต้องใช้งาน ทีละอัน ไม่สามารถใช้ออกมาพร้อมกันได้ เนื่องจาก มันขัดเเย้งกัน ทำให้ผู้ใช้ตายได้ง่ายๆ ซึ่งในความคิดของเขา ร่างมารยังอยู่ ร่างหยินหยางจะไม่โผล่ เเต่มันกลับปรากฏเฉยเลย นี่นับว่าซวยกว่าโดยร่างมารกัดกินจิตใจเสียอีก !
"เจ้าเด็กเฉินตง ข้าว่าหมอนี่ กำลังโดนสวรรค์กลั้นเเกล้งชัดๆ" ไน่เหอเอ่ย เดิมทีได้รับเมล็ดพันธุ์มารฝุงในร่าง กลายเป็นครึ่งมาร จากนั้นได้ร่างหยินหยางจากสตรีนางนั่น สองอย่างนี้เหมือนน้ำกับกองไฟ ไม่ถูกกันอย่างเเรง มาบัดนี้ ได้ร่างหยินหยาง กลับต้องมาพึ่งพาร่างมาร ร่างหยินหยางมาก่อปัญหาอีก
ใช่ เฉินตงนั่น เรียกว่า ซวยโคตรๆ
ในดินเเดนนับร้อย ที่ถูกสร้างโดยจักรพรรดิคงหมิง นับว่าไน่เหอพึ่งเคยพบคนประเภทนี้เป็นครั้งเเรก!


บทที่ 30
"ในที่สุดก็ถึงสักที" เฉินตงเดินฝ่าต้นหญ้าที่สูง ก็พบเจอเส้นทางสายหนึ่ง
เกวียนนับสิบ กำลังต่อเเถวนั่นเเล่นวิ่งไปด้านหน้า ด้วยอาชาอสูร ความเร็วของมันทำให้เกิดฝุ่นตลบอบอวล เฉินตงต้องใช้มือโบกไปมาไล่ฝุ่นพวกนั้นให้หายไป
เฉินตงก็ฝึกฝนในนรกดำถึงสองเดือนนับเเต่บ่มเพาะร่างมารได้ ส่วนสูงของเขาเพิ่มขึ้น ถึง 5 เซนติเมตร ขณะเดียวกันร่างกายกำยำขึ้น เขาไม่ต่างจากเด็กชายวัย 18 ทั้งๆ ที่อายุเพียง 15 ปีเท่านั้น เเววตาดูไร้สิ่งใด ทว่าหากใครที่ช่างสังเกต จะรู้ได้เลยว่าเเฝงเร้นด้วยความดุร้ายบางอย่าง
ร่างมารถูกร่างหยินหยางสะกดไว้ กระนั้น ความกระหายของมันก็สิ่งผ่านมายังร่างมนุษยืของเฉินตง ทำให้บัดนี้เขาครอยครองสิ่งที่เรียกว่า กระหายฆ่า เต็มเปี่ยม ยังดีที่ในช่วงเวลาที่ฝึก ทำให้เขาเปิดปิดการใช้งานมันได้อย่างชำนาญ
เกวียนคันหนึ่งเเล่นมาด้วยความเร็วปกติ เชื่องช้า ราวกับไม่ต้องการให้บุคคลด้านในได้รับกระทบกระเทือนจากหลุมลึกตลอดเส้นทาง
"ช้าก่อน ท่าน!" เฉินตงโพล่งขึ้น เขาขับเกวียนพลันเป่านกวีด เเต่ว่าไร้สุ่มเสียง อาชาอสูีรหลายตัวหลุดลง
"เด็กน้อย เจ้าขว้างทางรถม้าของข้า คิดทำอันใด?" ชายผู้ขับรถม้าเอ่ยถาม มองเฉินตงหัวจรดเท้า เมื่อสัมผัสว่าอีกฝ่ายไม่มีพลังชี่ใดๆ ก็ผ่อนอารมณ์ลงมาครึ่งหนึ่ง
"ขอโทษด้วย ข้าเพียงอยากจะถามว่า เมืองข้างหน้าชื่อเมืองอะไร?" เฉินตงยกมือคาราวะอีกฝ่ายพลางถาม
"เมือง เส้นทางนี้ ทอดยาวไปยังเมืองปราการเหล็ก ป้อมปราการที่กั้นระหว่าง ป่าทมิฬเเละเมืองอัคคีพายัพ"
เฉินตงเลิกคิ้วขึ้น เขาโชคดีจริงๆ เมืองอัคคีพายัพอยู่ไม่ไกลเเล้ว หวังว่าสำนักฟ้าคำรามจะยังรับสานุศิษย์อยู่
"ขอคุณท่านมาก ขอโทษที่รบกวน" เฉินตงขอบคุณอีกฝ่าย รถม้าเคลื่อนออกไป เฉินตงมองส่งครู่ใหญ่ ก็เดินตามรอยล้อของรถม้า มุ่งหน้าสู่เมืองปราการเหล็ก
ขณะเดียวกัน ภายในรถม้า
"เด็กคนนั้นเเปลกๆ" หญิงสาวมีอายุคนหนึ่งเอ่ย ดวงตาที่งดงาม เเววตาหรี่ลงเล็กน้อย ท่ากอดอก ทำให้ขับเเน่นทรวกอกอวบอิ่มให้ชัดเจนในอาภรณ์สีม่วงงดงาม สตรีนางนี้เป็นฮูหยินที่ทรงเสน่ห์คนหนึ่ง
"มีอะไรเเปลกหรือเจ้าค่ะ ฮูหยิน เท่าที่ดูเขาก็เเค่คนธรรมดานี่" หญิงรับใช้เอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะนางจับสอ่งพิเสษใดๆ ไม่ได้เลยจากเด็กชายคนเมื่อครู่
"นั้นเเหละที่เเปลก เป็นเพียงคนธรรมดา ทว่ากลับมีสภาวะบางอย่างในร่าง ทำให้ข้ารู้สึกหวาดกลัว น่าประหลาดจริงๆ" ฮูหยินมองไปยังทิศทางที่รถม้าผ่านมาด้วยความสงสัย
"เช่นนั้น ให้ข้าไปตรวจสอบเขาหรือไม่เจ้าค่ะ" เด็กสาวรับใช้ถามพลางพับเเขนเสื้อเตรียมคว้าเอากระบี่ข้างตัวพุ่งออกมา เเต่ฮูหยินกลับเอ่ย "ไม่จำเป็น" ทำให้นางนั่งลงที่เดิม
"หากเจ้าออกไป เป็นอันไม่ต้องปลอมตัวพอดี ภารกิจของเจ้าสำนักเเพทย์ไม่อาจล้มเหลวได้ มิเช่นนั้นนางจะลำบาก ข้าไม่ต้องการให้เกดิเรื่องเช่นนั้นขึ้น" ฮูหยินตอบพลางนึกถึงนางผู้นั้น
"ฮูหยิน ถ้าคุณหนูรู้ละก็ นางต้องซาบซึ้งในตัวท่านเป็นเเน่" เด็กสาวรับใช้รีบบอก ทว่าผู้เป้นนายกลับส่ายหน้าไปมาในเชิงไม่ต้องพูดถึง คุณหนู อีก
"นางจะล่วงรู้หรือไม่ ยามนี้ที่ข้าควรทำเพื่อนางได้ก็มีเท่านี้ ข้าหวังว่านางจะอภัยให้ข้า กับเรื่องในตอนนั้น...." ฮูหยินปิดตาลง ใบหน้าของเด็กสาวที่เกลียดชังตนปรากฏขึ้นมา ตอนนั้นนางตัดสินใจพลาดไปจริงๆ เรื่องราวจึงลงเอยเช่นนี้


บบที่ 26
เฉินตงกัดฟันไว้ ตอนนี้เลือดท่วมถึงคอ เท่านั้น ทำให้เขาเจ็บปวดตั้งเเต่คอลงไปยันปลายเท้า ราวกับมีมดนับพันนับหมื่นกำลังกัดกินร่างของเขา
ขณะเดียวกัน จนท้ายที่สุด ร่างของเขาจมบ่อเลือดจมมิดหัว ความเจ็บปวดทั่งร่างส่งผ่านเข้ามาในสมอง ดั่งคลื่นสมุทรที่สาดซัดเข้ามาไม่ขาดสาย
ในเวลาเดียวกันเฉินตงก็นู้สึกพลุพล่านด้วยอารมณ์ โกรธเกรี้ยว ฆ่าฟัน ในเวลาเดียวกัน จิตสังหารที่อยู่ในพลังมารของไน่เหอ พลันเข้าเเทณกซึมเข้าไปในจิตใจของเฉินตง ทำให้เขาเเทบเสียสติ
ภายในบ่อโลหิตเกิดการเปลี่ยนเเปลงมากมายนับไม่ถ้วน ก่อนที่บ่อเลือดจะระเบิด เลือดสาดกระจายออกไป ก่อนจะถูกดูดเข้าร่างของเฉินตง ที่บัดนี้ชุ่มไปด้วยสีเเดงของโลหิต
"โฮกกก"
เสียงคำรามนั่นดังก้อง ก่อนที่ปากจะอ้าออกมา เเละกลืนน้ำโลหิตนั่นเข้าไปในร่างกายจนหมด ผมของเฉินตงเริมต้นอารมันสีดำ บัดนี้กลับกลายเป็นสีโลหิต พลังมารสีเเดงฉานราวกับเลือดทะลักออกไป ไหลเวียนเข้าสูเส้นลมปราณ
"อ๊ากกก"
เสียงร้องโหยหวนของเฉินตงดังขึ้น ผสานกับเสียงคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าของใครอีกคน พลังมารปะทุเเละห่อหุ้มร่างกายของเขาไว้ ราวกับรังไหมที่คลุมร่างหนอน
เช้าตรู่ ผ่านไป เวียนเป็นมืดค้ำ
เสียงคำรามของบางอย่างก็ดังก้อง
ร่างหนึ่งทะยานเข้ามาในถ้ำพร้อมกับกลิ่นอายที่ทรงพลัง
กลับเป็น พยัคฆ์ตัวใหญ่ ดวงตาสีเเด่งก่ำขงมันประกายวาวในความมืดมิด อย่างน่าประหลาด
รังไหมที่สร้างจากพลังมารถูกฉีกออกด้วยมือเปล่า
เฉินตงในยามนี้ดูเเปลกตาอย่างมาก
ผมของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาว
สีผิวซีดเลือดราวกับไร้โลหิตไหลเวียนในร่างกาย
ออร่าฆ่าฟันเเผ่กำจายออกมา ประหนึ่งเทพสังหาร
เล็บมือเล็บเท้างอกยาว ก่อนที่เฉินตงที่ไร้สติสัมปัชชัญญะจะกู่ร้องคำรามออกมา
ครืน
ด้านนอกของถ้ำเกิดการระเบิดขึ้น เศษหินเเละดินกลบฝังถ้ำนี้ไว้ในทันที
ถ้ำได้ถูกปิดตายลงทันที
"โฮกกกกกกก"
เฉินตงในร่างมารคำรามลั่น พุ่งเข้า กรงเล็บในมือทั้งสองข้าง ของเขาตวัดโจมตีอย่างป่าเถื่อน ใส่ร่างของอสูรที่บุกเข้ามา มันคือ อสูรที่เเข็งเเกร่งที่สุดในบรรดาอสูรระดับ 1 ดาว จาก หนึ่งร้อยตัว มันอยู่อันดับที่ 1 พยัคฆ์อสูร!!!
ไน่เหอส่ายหน้าอย่างจนใจ
ร่างมารกำลังกัดกินจิตใจเเละร่างกายของเฉินตง คราวนี้เขาช่วยไม่ได้เช่นกัน เหมือนกับตอนที่ฝังเมล้ดพันธุ์มารให้ เฉินตงต้องสยบร่างนี้ด้วยตนเอง มิเช่นนั้นเขาจะกลายเป็นมารชั้นต่ำนี้ตลอดกาล


ทุกๆคนย่อมมีอดีต ไม่ว่าจะดีหรือเลว เคยเป็นเด็กและเติบโตเป็นผู้ใหญ่ มีปัญหา แก้ปัญหา มีปัญญา ก็มีสติ
 อยากทราบรึไม่ว่า โอกาสของเรานั้น จะมาเมื่อไหร่
คงไม่มีใครได้รู้หรอก...
แต่ที่แน่ๆ ถ้าโอกาสได้มาเยี่ยมเยียนเราถึงหน้าประตูบ้านแล้วเมื่อไร
 " ฉันคนนี้..จะเปิดประตูต้อนรับเอง "
 เค้า..คงจะเป็น คนให้โอกาส และฉัน..จะเป็นผู้รับโอกาส แค่คิดก็ตื่นเต้นเสียแล้วสิ
 ขอขอบคุณผู้ที่เข้ามาอ่านทุกท่าน
 ได้โปรดเมตตา นักเขียนฝึกหัดคนนี้ เพราะว่าใหม่จริงๆ และขอน้อมรับทุกคำติชม เพื่อนำไปพัฒนาตนเองต่อไปค่ะ


...
 " ..... "
 โชค่อย ๆ ลืมตา เค้ายังคงมีอาการ ง่วง ๆ และสลึมสลืออยู่ เอ๊ะ ! นี่เค้านอนหลับมานานแค่ไหนกันแล้วเนี้ย… เค้าเริ่มขยับตัวจึงทำให้ความรู้สึกของเค้าเริ่มทำงาน
 " โอ๊ย !! .... ท่ะ .. ทำไมเจ็บหัว ? " เขาเริ่มทบทวนความทรงจำ…
 " อ่อ..เมื่อคืนเราเมา.. และรถล้มไง.. แต่ เอ๊ะ !!… " เขาเริ่มมองมาที่มือของเขา และร่างกาย ไปจนถึงรอบๆตัว เห็นสภาพบ้านที่อยู่เปลี่ยนไป แต่ก็คุ้นตาเป็นอย่างมาก
 " นี่มัน… บ้านแม่..งั๊นหรอ!!!!! "
 " ตื่นแล้วหรอลูก "
 โชหันไปตามเสียงเรียก [ ใช่!!.. แม่จริงๆด้วย อะไรกันเนี่ย นี่มันเรื่องอะไร ]
 " ไปล้างหน้าแปรงฟันสิ แล้วจะได้มากินข้าว " แม่พูดพร้อมกับเดินเข้าครัวไป…
 [ นี่มันอะไรกัน ๆๆๆ เมื่อวานฉันยังไปกินเหล้าบ้านไอ้ดำอยู่เลย แล้วมาถึงบ้านแม่ได้ยังไง แถมแม่ยังดูไม่แก่อีกด้วย อย่างงง!! อย่างงง อะไรวะเนี่ย แถมร่างกายของเราทำไม….? ]
 โชเริ่มเดินไปที่ห้องน้ำ รู้สึกเจ็บที่หัวแปล๊บๆ แต่ก็ยังพอเดินไหวอยู่ เค้าส่องกระจกจึงพบว่า เป็นเค้าจริงๆนั่นแหละ แต่เป็นเค้าที่ตอนอายุ 12 ปี แถมเค้ายังมีแผลหัวแตก ที่หน้าผากตรงไรผมข้างขวา รู้สึกว่าแผลจะใหม่อยู่นะ มันทำให้เค้ารู้ได้ในทันทีเลยว่า เค้านั้นย้อนอดีตกลับมาในวัยเด็กนั้นอย่างแน่นอน
 " มาตอนไหนไม่มา.. เฮอะ!… มาตอนหัวแตก แม่ง!!! เจ็บเป็นบ้า.. "
 เค้าเริ่มล้างหน้า แล้วก็แปรงฟันตามที่แม่บอกไว้ก่อนหน้านี้ เสร็จแล้วก็ออกมา เค้าเดินไปหาแม่ของเค้าที่ครัวหลังบ้าน เห็นแม่กำลังป้อนข้าวน้องคนเล็กอยู่ พร้อมทั้งสำรับกับข้าวที่วางอยู่ที่พื้นห้อง โดยที่กอล์ฟ ( น้องชายคนที่สองลูกของแม่กับพ่อเลี้ยง ) กำลังนั่งกินข้าวอยู่ โชนั่งลงคดข้าวใส่จานและร่วมรับประทานอาหารพร้อมกับน้องและแม่
 " พ่ออำไปไหนหรือครับแม่ " โชถามแม่เพราะต้องการอยากจะรู้ว่าพ่อเลี้ยงไปไหน หรือทำอะไรอยู่ แต่แม่กลับมองหน้าเค้านิ่งๆ ก่อนจะตอบ
 " ไปขับรถมั้ง แม่ก็ไม่รู้ แต่ว่าเราน่ะจะถามทำไม ? มันไม่อยู่ก็ดีแล้ว เดี๋ยวพ่อมันกลับมา ก็มาหาเรื่องตีอีกหรอก "
 [ ใช่..! สินะ เราจำได้ ไอ้พ่อเลี้ยงมันเป็นคนตีเราจนหัวแตกนี่หว่า..!! ]
 พ่อเลี้ยงของโชชื่อนาย ชะอำ แต่น่าจะเรียก นาย " ระยำ " เสียมากกว่า เค้าเป็นคนมีนิสัยขี้หงุดหงิด และโมโหร้ายไม่ค่อยมีเหตุผลสักเท่าไหร่นัก มักจะทุบตีข้าวของและลามไปถึงแม่กับโชอยู่เสมอ แต่พอมีน้องอีกสองคน โชก็รู้สึกว่าพ่อเลี้ยงจะเกลียดแต่เค้าคนเดียว และชอบหาเรื่องดุว่าตนอยู่เสมอ เมื่อครั้งที่อดีต 20 ปีมาแล้ว เขาถูกพ่อเลี้ยงตีจนหัวแตกก็มีสาเหตุมาจากนกเพียงตัวเดียว เพราะเค้าลืมเก็บกรงที่ใส่นกเข้ามาในบ้าน ( ซึ่งนกก็อยู่ในกรงที่ถูกแขวนไว้ตรงหน้าบ้าน ไม่ได้เกิดอันตรายใดๆเลย.. แค่เนี้ย!! ) โดยปรกติแล้วจะเป็นหน้าที่ของแม่ ทุกเช้าแม่จะเอากรงนกออกไปแขวนหน้าประตูบ้าน พอตกเย็นแม่ก็จะเอากรงนกเข้ามาแขวนในบ้าน และก็คอยดูเรื่องอาหารกับน้ำ ซึ่งไอ้นกเขาตัวนั้นเจ้าของของมันก็คือพ่อเลี้ยงนั่นเอง พ่อเลี้ยงไม่เคยเอาน้ำให้ได้แต่ถาม
 ' เติมน้ำรึยัง เติมข้าวนกรึยัง ' อยู่นั้นแหละ ถ้าแม่ยังไม่ได้เติมก็จะบอกให้ไปเติมเดี๋ยวนั้น
 ' ไปเอามาเติมสิ เดี๋ยวพ่อนกของฉันจะหิว ' นั่นแหละคือการกระทำของพ่อเลี้ยงเค้าล่ะ
 แต่มาครั้งนี้ วันที่ก่อนจะหัวแตก ( เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ) แม่จะต้องออกไปธุระที่ตลาดเพื่อเอาผักบุ้งไปส่งให้กับแม่ค้าที่รับซื้อไว้ อาจจะกลับค่ำหน่อยก็เลยฝากฝังให้โชดูน้องๆและ พ่อนกเขา ด้วย เพราะแม่ต้องไปกับพ่อเลี้ยงโดย พ่อเลี้ยงขับรถและแม่ขนผักบุ้งที่มัดไว้ขึ้นรถ โชซึ่งในตอนนั้น เค้าเป็นพี่คนโตต้องรับผิดชอบน้องๆที่ยังเป็นเด็กนั้นก็สำคัญพอดู แต่ก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร เพราะเขาและน้องของเขาก็เล่นกันอยู่แต่ในบริเวนบ้าน และพอเย็นก็หาข้าวให้น้องกับตัวเองกินเพราะแม่ได้เตรียมเอาไว้ให้แล้ว เสร็จแล้วก็เอาน้องอาบน้ำนอนดูทีวีตามประสาเด็ก รอแม่กลับบ้านโดยเค้าลืม พ่อนกเขา ไปเสียสนิทเลย…..
 " นกของกูยังมีค่ามากกว่ามึงเสียอีก เมื่อไหร่จะไปๆให้พ้นๆ กูเสียที ไอ้เด็กเวน!!.. " คำพูดที่พ่อเลี้ยงพ่นใส่หน้าเด็กชายที่อยู่ในอาการตื่นกลัว เขากำลังเอามือกุมหัวที่เลือดชุ่มโชก ในมือของพ่อเลี้ยงถือไม้ขัดหม้อที่เกือบจะหักอยู่ในมือ และเสียงของแม่ที่ตกใจ ร้องให้กอดลูกชาย และบอกพ่อเลี้ยงให้ พอแล้วๆ น้องๆของเขาร้องให้กันยกใหญ่ เลยทำให้พ่อเลี้ยงเดินหนีไปและทิ้งไม้ขัดหม้อที่เกือบจะหักลงพื้น นี่เค้าคงคิดว่าน้องๆช่วยไว้สินะ…
 โช ( ในตอนนี้ ) อายุ 32 ปี แต่ย้อนอดีตมาอยู่ในวัย 12 ปี ซึ่งเค้าเรียนจบป. 6 พอดีกำลังนึกย้อนไปว่าเมื่อครั้งนั้นเป็นอย่างไร และเค้าจะต้องทำเช่นไร เพื่อตัวของเขาเอง เขาลุกขึ้นไปค้นกระเป๋านักเรียนของเขา และหยิบหนังสือวิชาคณิตศาสตร์ขึ้นมาเปิดจนพบกับสิ่งๆหนึ่ง
 มันคือสมุดบัญชีธนาคารออมสินของเขานั่นเอง ในนั้นมีเงินฝากของเค้าอยู่เพียงแค่ 1,200 บาท ที่ตอนนั้น..ในวัยเด็กของเขาคงจะดูเยอะมากๆ ซึ่งโชในตอนเด็กค่อยๆเก็บสะสมมา จากการหารายได้พิเศษทั่วๆไป เพื่อนจ้างเค้าทำการบ้านมั่งทำรายงานมั่ง 5 บาท 10 บาท เขาก็เอาเพราะโชเป็นคนหัวดีฉลาดแต่เด็ก
 " มีเท่านี้เองหรอ…ตอนนั้นเราคิดว่ามันเยอะมากเลยนี่นา ฮ่าๆๆ " เขาเก็บสมุดบัญชีไว้ที่เดิมและเอากระเป๋าซุกไว้ พร้อมกับนำสมุดและปากกามาจดบันทึก รีทรายการว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป
 1. ครอบครัวยากจนเพราะลูกเยอะ
 2. พ่อเลี้ยงเกลียดเราคนเดียว
 3. พ่อเลี้ยงรักแม่ของเรากับน้องๆลูกของเขา
 4. พ่อเลี้ยงรักนกเขาด้วย
 " ก็คงอยากจะให้เราไปให้พ้นๆนั่นแหละ!! ไม่อยากเลี้ยงให้เปลือง… "
 ครั้งนั้น ( เมื่อ 20 ปีก่อน ) เขาได้หนีออกจากบ้านเพราะทนพ่อเลี้ยงที่ใจร้ายกับเขาต่อไปไม่ไหว ไปหายายที่กรุงเทพ แต่ครั้งนี้เขาควรจะทำยังไงกับตัวเองดี เขาก็จดข้อมูลลงสมุดอีกครั้งนึง
 1. ครอบครัวควรอยู่แค่ครอบครัว ( พ่อ แม่ ลูก )
 2. ไม่ควรอยู่ให้เห็นหน้าจะได้ไม่เกลียด
 3. แม่และน้องจะได้มีความสุข
 4. นกเขา…ก็…เป็นนกเขาต่อไป
 " งั้นเราต้องแยกย้าย.. ใช่!!! ต้องย้ายออก ไม่ใช่หนีไป "
 โชตัดสินใจย้ายออก แต่แม่ของเขาคงไม่ยอมให้เขาอยู่คนเดียวแน่ ด้วยอายุของเขาตอนนี้ที่ใครๆก็ต้องเห็นว่าเป็นเด็ก เค้าจึงคิดเรื่องเรียนต่อเอาไปอ้างกับแม่
 " แม่ครับ ผมอยากเรียนต่อ "
 " อ่าว… ลูกเปลี่ยนใจแล้วหรอ "
 " ครับ ผมว่าจะไปอยู่กับยาย ที่กรุงเทพและเรียนต่อที่นั่นน่ะครับแม่ แม่จะอนุญาติไหมครับ "
 " แม่ยังไม่เคยถามยายเลย เค้าจะว่าอะไรบ้างก็ไม่รู้ "
 " แม่ก็ลองโทรไปถามยายก่อนสิครับ บอกว่าอยากให้ผมไปอยู่ด้วย เพราะผมโดนพ่อเลี้ยงทำร้าย ยายต้องให้ผมไปอยู่ด้วยแน่ๆ และอีกอย่างผมจะได้เรียนต่อ และบอกยายด้วยครับว่า ผมจะช่วยงานลุงทุกอย่างเลย… "
 ' ครั้งนี้มันจะไม่เหมือนเดิม ฉันเก่งและทำได้ และที่แน่ๆฉันรู้อนาคตของตัวเอง ฉันจะไม่ยอมเป็นไอ้ขี้แพ้อีกอย่างเด็ดขาด '
 แม่โทรไปปรึกษากับยาย ยายสงสารบอกให้แม่ส่งตัวโชมาอยู่ด้วย.. ที่บ้านยายอยู่ใกล้กับโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งจึงไม่น่ามีปัญหาเรื่องหาที่เรียน โชรู้เรื่องนี้อยู่แล้วเพราะเขาเคยหนีไปหายายอย่างยากลำบากในวัยเด็ก เค้าหนีไปด้วยเงินเพียง 1,200 บาทที่มีพร้อมกับแผลหัวแตกและเสื้อผ้าที่ใส่เพียงชุดเดียว ในตอนนั้นทำให้ยายกับลุงต้องวุ่นวายเหลือเกิน แม่จึงจัดเตรียมข้าวของและเสื้อผ้าสำหรับโชจะได้ไปอยู่กับยายอย่างสบายใจ โชเห็นสีหน้าของแม่ก็รู้ว่าแม่กังวล
 " แม่ไม่ต้องเป็นห่วงโชหลอกนะ ผมสัญญาว่าจะเป็นเด็กดีตั้งใจเรียน และจะขยันทำงานหาเงินมาช่วยแม่ แม่มีน้องๆที่ต้องดูแล และพ่อเลี้ยงไม่ค่อยชอบผม แม่ก็รู้นี่นา " แม่ตะลึงในคำพูดของโช
 " จ่ะ แม่รู้ แต่แม่ก็ยังห่วงลูกอยู่ดี "
 " ผมไปเรียนหนังสือนะแม่ ไม่ได้ไปรบ "
 " เดี๋ยวเถอะ..และอย่าทำให้ยายกับลุงทุกข์ใจนะ "
 " คร้าบบบบ " โชยิ้มให้กับแม่ของเขา
 ตกเย็นวันนั้นแม่คุยกับพ่อเลี้ยงเรื่องของโช พ่อเลี้ยงไม่ค่อยสนใจฟังเท่าไหร่นักแต่ก็ถามว่ายายให้ไปอยู่ด้วยจริงรึเปล่า ไม่ใช่ไปแล้วก็ให้กลับมาเหมือนเดิม พอรู้ว่าเป็นความจริง เรื่องไปอยู่เรียนที่บ้านยายก็ดูหน้าตาดีอกดีใจจนออกนอกหน้า ถามด้วยว่าค่ารถพอไหม แหม..ดูตื่นเต้นเลยสินะ คงคิดล่ะสิว่าฝันเป็นจริงแล้ว กูไล่ลูกเลี้ยงไปได้สำเร็จแล้ว
 " แล้วจะไปเมื่อไหร่ล่ะ "
 " พรุ่งนี้ดีไหม เราตัดผักบุ้งส่งลูกค้าเสร็จไปหมดแล้วนี่ พี่ก็จะได้มีเวลานอนอยู่กับกอล์ฟและไกท์ ส่วนฉันไปส่งลูกเช้า แล้วเย็นก็กลับ "
 โชรู้คำตอบของพ่อเลี้ยง และรู้สึกสบายใจที่เค้าสามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตของเค้าให้ดูเข้าที่เข้าทางขึ้น และจากไปจากที่บ้านแม่อย่างสบายใจ และถ้าเค้าคิดถึงแม่เมื่อไหร่เค้าก็สามารถกลับมาหาแม่ได้เมื่อนั้น ไม่เหมือนกับครั้งก่อนที่เขาสิ้นคิดหนีแม่ไป หนีออกจากบ้านที่ทุกข์ระทมทำให้แม่ทุกข์ใจ และไม่กล้ากลับมากลายเป็นลูกอักตัญญู แถมยังทำตัวไร้ค่าไม่ยอมเรียนหนังสือ อวดดีเกินไป
 ' มันจะไม่เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว '
…..


หลังจากที่แม่กลับไปแล้ว โชก็กลับเข้าบ้านมาหายาย ด้วยความคิดที่โตกว่าอายุจริงของเขา เขาก็ทำทีแกล้งถามยายเพื่อให้ดูสมจริง ว่าตัวของเขานั้นยังเป็นเด็กน้อยที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย..
 " ยายครับ.. ผมควรต้องเอาของในกระเป๋าไปเก็บที่ไหนหรือครับ ? " โชแกล้งทำท่าทางลุกลี้ลุกลนหันซ้ายหันขวา แต่จริงๆแล้วเขารู้ว่ายายจะตอบว่าอะไร และของๆเขาต้องเอาไปไว้ที่ไหน
 " ถ้าเป็นเสื้อผ้า ก็พับเอามาวางไว้ที่ชั้นอันนี้ก็ได้ลูก " ยายหยิบของใช้กระจุกกระจิกที่วางไว้ที่ชั้นเหล็กในตอนแรกออกจนหมด แล้วเอาไปเก็บไว้ที่ตู้เสื้อผ้าไม้สักที่อยู่ข้างๆกัน โชรีบลุกขึ้นไปช่วยยายถือของและจัดเรียง
 " ไปเก็บของๆเอ็งเถอะ ของยาย ยายจะเก็บเอง " โชยิ้มให้ยาย เขารู้จักยายดีว่ายายของเขาเป็นคนเช่นไร เขาเก็บของใช้และเสื้อผ้าของเขาอย่างดี พับแบบเรียบร้อยจนไม่น่าเชื่อว่า เด็กผู้ชายจะทำอะไรแบบนี้ได้ ของๆโชมีไม่มากนักมีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุดกับของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นเท่านั้น ยายมองและนึกชมหลานชายอยู่ในใจ
 ' ดูท่าจะเป็นเด็กที่มีระเบียบวินัยในตนเองนะ เข้าท่าๆ '
 ภายในบ้านของยาย ณ ชั้นที่ 1 พอเข้าประตูหน้าบ้านเข้ามาจะเจอห้องกว้างว่างๆ ไม่มีโต๊ะหรือเก้าอี้ใดๆ มีแต่ชั้นหนังสือวางเรียงรายอยู่ ทางด้านขวามือจะมีห้องแบบมีประตูปิดเพราะห้องนั้นจะเป็นห้องนอนของยาย ถ้าเดินถัดไปข้างหลังอีกนิดหน่อย จะเป็นห้องครัว และมีห้องน้ำ 2 ห้องเล็กๆ ห้องครัวมีประตูสามารถเปิดออกไปข้างหลังบ้านได้มีพื้นที่หลังบ้านนิดหน่อยพอที่จะตากเสื้อผ้าได้อย่างเดียว คนภายนอกไม่สามารถเดินเข้ามาทางหลังบ้านได้เลย..นอกจากแมวเท่านั้น!! เพราะข้างๆบ้าน ซ้าย ขวา และหลังบ้านจะติดกับกำแพงบ้านอื่นทั้งหมด ทางด้านซ้ายมือก่อนถึงห้องครัวจะมีบันไดเพื่อใช้ขึ้นไปบนชั้นสอง ซึ่งในตอนนี้ยายสั่งห้ามขึ้นไปวุ่นวาย แต่โชเค้าก็รู้อยู่แล้วว่าข้างบนเป็นอย่างไร
 ที่นี่ในตอนเย็น ๆ จะมีเด็ก ๆ ข้างบ้านไปรวมตัวเล่นกันที่ลานกว้างในวัด บ้างก็ไปถีบจักรยาน บ้างก็ไปวิ่งไล่จับกัน แต่โชในตอนนี้ไม่ได้คิดจะวิ่งเล่นไล่จับกับใครทั้งนั้น ( เพราะจริงๆแล้วเขาเป็นผู้ใหญ่ในร่างเด็ก ) เขายังคงนั่งอยู่ในบ้านพร้อมด้วยสมุดกับปากกาและความคิดที่ว่าจะเริ่มต้นทำอะไรต่อไป
 ' อีกเพียงไม่ถึงเดือน โรงเรียนก็จะเปิดเทอมแล้ว เดี๋ยวยายก็คงพาเราไปฝากเรียนแน่ ๆ ' เขานั่งทบทวนลำดับก่อนหลังนับจากนี้
 ' อย่างน้อย ๆ เราก็ยังพอมีเวลาเหลือเฟือ จะเริ่มจากอะไรก่อนดีนะ ' เขาคิดไปด้วยมือก็จับปากกาขีดเขียนบนสมุดไปด้วย
 1. เราไม่สามารถรู้ได้ว่าจะอยู่ในอดีตของเราไปนานได้แค่ไหน ?
 2. แต่เรารู้ว่าอนาคตต่อไปจะเป็นเช่นไร
 3. เรายังสามารถเปลี่ยนอนาคตได้จริงๆหรือเปล่า ?
 4. ถ้าเปลี่ยนอนาคตแล้วจะมีผลลัพต่อเรายังไง ?
 ' นั่นสิ แบบนี้จะทำยังไงต่อไปล่ะ ? มันคงไม่ง่ายสำหรับเราแฮะ!! ไม่มีในตำราเรียนซะด้วยสิ ต้องเดาซะล่ะมั้ง ? '
 ' คิดถึงความน่าจะเป็นสิโช!! '
 1. ในเมื่อไม่รู้ระยะเวลาเราต้องรีบ และร่นเวลาให้ไวที่สุด
 2. เหตุที่จะเกิดขึ้นในอนาคตถ้าไม่ดีเราต้องตัดไฟแต่ต้นลม
 3. ลองกับเหตุการณ์ที่ง่ายๆและไกล้จะเกิดขึ้นก่อน
 4. อยากรู้ต้องลองเลย
 ' ใช่!! ถ้าเผื่ออยู่ดีๆแล้วหายกลับไปตอนปัจจุบันอีกล่ะ.. หรือถ้ากลับไปไม่ได้อีก.. เราจะเอายังไงดี.. มันจะเหมือนกับในหนังไหม ? หรือจะเป็นแบบในการ์ตูนกันล่ะเนี่ย.. ไม่เคยมีประสพการณ์ซะด้วยสิ ทำไมมันยากจัง.. '
 ...
 " นั่งทำอะไรอยู่.. ไม่หิวหรอ มากินข้าวได้แล้ว ยายหิวข้าวแล้ว ไปดูในครัวซิป้าสะใภ้เอ็งเค้าทำอะไรเสร็จรึยัง ถ้าเสร็จแล้วก็ตั้งสำรับเลย ยายต้องกินข้าวให้ตรงเวลาเพราะต้องกินยา "
 " ครับยาย "
 โชลุกขึ้นเดินไปที่ครัว เขาเห็นป้าสะใภ้กำลังตักกับข้าวที่อยู่ในกะทะใส่จานพอดี ป้าสะใภ้เหลือบมองมาเห็นหน้าโชพอดี
 " เสร็จแล้วล่ะ เปิดตู้กับข้าวแล้วยกไปวางที่ห้องรับแขกเลย " ป้าสะใภ้ของเขาคงหมายถึงพื้นที่กลางบ้านที่กว้างๆไร้โต๊ะและเก้าอี้ ซึ่งเขาในเมื่ออดีตไม่รู้จักจริงๆว่าห้องรับแขกคืออะไร ? ' ห้องรับแขกอยู่ที่ไหนหรือครับ ? ' เค้ายังคงนึกขำขันในคำพูดและความคิดเด๋อๆด๋าๆของเขาในวัยเด็ก โชยกสำรับกับข้าวมาวางเรียงรายและถ้วยชามช้อนพร้อมกับยกหม้อข้าวมาวางจัดไว้อย่างเรียบร้อย ป้าสะใภ้ถือจานที่ใส่ผัดพริกแกงหน่อไม้เดินตามมา มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความประทับใจ
 " โอ้โฮ.. เก่งนี่.. อย่างนี้ช่วยผ่อนแรงป้าได้เยอะเลยนะจ๊ะ "
 ป้าเพ็ญคือชื่อของป้าสะใภ้คนดีของโช ทำไม ? ทำไมถึงเรียกว่าป้าสะใภ้คนดี.. เพราะอีกหน่อยเขาจะมีป้าสะใภ้ที่ไม่ใช่คนดีเท่าที่ควร แค่คิดโชก็อดสงสารป้าเพ็ญเสียมิได้
 " ใช่ครับป้า..ผมเก่งมากเลย ป้าเรียกใช้ผมได้ทุกเมื่อเลยนะครับ " โชยิ้มกว้างทำให้ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ด้วยเพราะเค้ายังเป็นเด็กจึงทำให้เค้าดูน่ารักน่าเอ็นดูไปโดยปริยาย โชมัดใจป้าสะใภ้คนดีได้เสียแล้ว
 ' ดูเป็นเด็กดี และสุภาพเสียด้วยนะ '
 ทุกๆคนในบ้านนั่งล้อมกันเป็นวงเพื่อรับประทานอาหาร ในทุกๆวันตอนเย็นเป็นเวลา 06.30 น. ไม่เกินหนึ่งทุ่มที่บ้านของยายจะรับประทานอาหารเย็นเป็นเวลาประมาณนี้ ไม่เคยเกินเวลาเลย เพราะยายเป็นคนตรงต่อเวลามากๆ และป้าเพ็ญก็รู้หน้าที่ดีมากๆคนนึง ส่วนลุงของเค้าในตอนนี้ยังคงไม่เอาอ่าวสักเท่าไหร่นัก.. คือทำงานมั่งเมื่อมีงาน และบางทีก็ขี้เกียจเอาซะดื้อๆ เลยไม่ทำ งานของลุงคืองานก่อสร้างทั่วๆไปที่ลุงชอบไปตกลงกับเจ้าของบ้านต่างๆ และรับเหมาในราคาถูกๆแถวๆบ้าน ทำไปเรื่อยๆ เพราะคนในชุมชนแถวนั้นเป็นบ้านไม้เก่าๆเกือบจะทั้งหมด เดี๋ยวไอ้นั่นผุ.. เดี๋ยวไอ้นี่พัง.. มันง่ายต่อการต่อรองราคา ถึงลุงของเขาจะเป็นคนไม่ได้เรื่องในตอนนี้แต่ลุงของเขาก็ทำงานออกมาดีพอควร จนทำให้คนในชุมชนมักจะเรียกใช้และจ้างลุงของเขาบ่อยๆ
 ส่วนน้าสาวของโชในตอนนี้ ยังคงเรียนอยู่มหาลัยปีสุดท้าย น้าของโชเรียนไปทำงานรับจ้างสอนพิเศษตามบ้านไปด้วย แม้รายได้จะไม่มากเท่าไรนัก แต่ก็สามารถส่งตัวเองเรียนจนจบได้ เธอจึงไม่ค่อยมีเวลาในตอนนี้เท่าไหร่นัก และมักจะยุ่งอยู่เสมอๆ
 หลังมื้ออาหารเย็น น้าของเขาขอตัวไปทำงานที่ค้างไว้และขึ้นห้องไป โชช่วยป้าเพ็ญเก็บถ้วยและล้างจาน
 " ไม่เป็นไร ป้าล้างอยู่ทุกวันอยู่แล้ว "
 " ครับ แต่ต่อไปนี้ป้าไม่ต้องล้างแล้วครับ แค่ทำกับข้าวอร่อยๆก็พอ ผมจะล้างจานเอง ผมล้างจานสะอาดมากเลยนะครับ ไม่เชื่อป้าลองจับดู "
 " จ้า.. จ้า.. ป้าเชื่อแล้ว " เป็นครั้งแรกของวันที่ป้าเพ็ญหัวเราะคิกคักออกมา ป้าเพ็ญมักจะทำงานทุกๆอย่างภายในบ้าน ตลอดจนดูแลคนในครอบครัวนี้ดีทุกอย่าง ทั้งยังเปิดร้านขายของชำเล็กๆอยู่ใกล้ๆบ้าน ถ้าเวลาทำกับข้าวเธอจะปิดประตูร้านค้า และแขวนป้ายกระดาษไว้ ' จะซื้อของเรียกได้..บ้านลุงพุธ ' คนแถวๆนี้เค้ารู้จักกันทั้งนั้น แต่โดยมากลูกค้าจะรู้เวลาตอนทานข้าวเย็น พวกเขาก็จะไม่มารบกวนซื้อของเวลานี้เท่าไหร่นัก ป้าเพ็ญปิดร้านสามทุ่มตรงของทุกวัน โชรู้ดีว่าป้าเพ็ญเหนื่อยแค่ไหน แถมยังต้องมาคอยเอาอกเอาใจลุงพุธของเขาอีก ป้าเพ็ญอายุเยอะกว่าลุงถึง 10 ปี ( อายุลุงในตอนนี้ 35 ปี ป้าเพ็ญ 45 ปี ) และลุงยังงี่เง่าในบางเรื่องอีกด้วย ชอบทำตัวเป็นเด็กเรื่องมากกับป้าเพ็ญอยู่เสมอ ( ซึ่งโชในตอนนี้มองว่าน่ารำคาญมากกว่า ) แต่ป้าเพ็ญกลับยินดีทำทุกอย่างให้แก่ลุงของเขา
 ' ป้าแกคงรักลุงนั่นแหละ เฮ้อ… ' โชแอบถอนหายใจเล็กน้อย พร้อมกับนำถ้วยชามที่ล้างเรียบร้อยแล้วไปคว่ำไว้ที่ชั้น ในตอนนี้ป้าเพ็ญไปเฝ้าร้านขายของของแกเรียบร้อยแล้ว เหลือแต่ยายกับลุงนั่งคุยกัน
 " แม่จะให้มันเรียนที่ไหนล่ะ "
 " ก็ใกล้ๆบ้านเรานี่ไง "
 " แล้วจันทร์มันฝากเงินไว้ให้ลูกของมันไหมแม่ "
 " สองร้อย.. มันก็ไม่ค่อยมี แต่.. อีกหน่อยมันก็ส่งมาเองแหละ "
 " สองร้อย!! มันจะเอาไปทำอะไรได้ แค่กินวันเดียวก็หมดแล้ว เอาขี้มาทิ้งไว้ให้แท้ๆเลย "
 ถ้าเป็นโชเมื่อ 20 ปีก่อนคงนั่งน้อยเนื้อต่ำใจ แอบร้องให้กระซิกๆแน่เลย แต่เป็นเขาในตอนนี้เลยทำให้เข้าใจลุงของเขามากขึ้น ในเมื่อเพิ่มจำนวนคนเข้ามาจะต้องมีภาระและค่าใช้จ่ายเพิ่มตามมาด้วย และอีกอย่างในตอนนี้ลุงยังไม่เคยมีบุตรเลยยังบกพร่องในเรื่องความรับผิดชอบต่อครอบครัว แถมทั้งป้าและยายดูจะตามใจลุงมากๆ แบบว่าลุงเป็นลูกชายคนโตเพียงคนเดียว จึงเป็นพี่ใหญ่ประจำบ้าน
 " ลุงครับ ถ้ามีงานอะไรเอาผมไปช่วยได้นะครับ ผมจะช่วยลุงทำงานเอง "
 " อย่างเอ็ง.. จะทำอะไรได้ ยกของไหวรึเปล่ายังไม่รู้เลย ผอมยังกับไม้เสียบผี "
 " ดีกว่าอยู่บ้านเฉยๆนะครับ ตอนนี้ผมยังว่าง.. กว่าโรงเรียนจะเปิดเทอม "
 " พ่อพุธก็เอาหลานมันไปช่วยเถอะ ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็มีเพื่อนคุย "
 " โธ่..! แม่.. เกะกะเปล่าๆ ให้มันอยู่เป็นเพื่อนคุยกับแม่เถอะ "
 " งั้นก็ตามใจพ่อพุธเถอะ "
 ลุงพูดจบ ก็ขอตัวขึ้นข้างบนไปเลย โชในตอนนี้เข้าใจลุงพุธของเขามาก ลุงคงเห็นตัวของเขาเป็นเด็กทำงานยังไม่เป็นและคงยังไม่อยากรับผิดชอบเด็กๆล่ะมั้ง..
 " อืม.. งั้นเอ็งก็อยู่กับยายไปก่อนนะหลานเอ้ย.. "
 ...


หลังจากที่สมัครเรียนไปเรียบร้อยแล้ว ทางโรงเรียนได้นัดวันสอบคัดเลือกห้องเรียน และจะประกาศผลในวันปฐมนิเทศ ซึ่งวันปฐมนิเทศที่ทางโรงเรียนนัดคือวันก่อนจะเปิดภาคเรียนเพียงหนึ่งสัปดาห์ คือวันที่ 10 เดือนพฤษภาคมและปฐมนิเทศกัน 5 วัน ( อะไรจะขนาดนั้น ) โชยังคิดว่าไม่เข้าใจอาจารย์เล้ยยยย!!
จริงๆ ว่าทำม๊ายยย.. ทำไมต้องปฐมนิเทศกันขนาดนั้น
 ' 5 วันเนี้ยนะ!! วันเดียวก็พอมั้ง จะอะไรกันนักกันหนา ' เขาคิดในแบบผู้ใหญ่ที่ลืมตัวตนไปชั่วขณะ ว่าในตอนนั้น.. เมื่อครั้งนั้น ( 20 ปีที่แล้ว ) เขาได้ตื่นเต้นขนาดไหน ถึงขั้นกับนอนไม่หลับกลัวตื่นสายกันเลยทีเดียว ( ก็ตอนนั้นฉันเป็นเด็กอยู่นี่ ) โชแอบเถียงกับตัวเองในใจ แต่อย่างไรก็ตามเถอะเขาจะต้องไปปฐมนิเทศในครั้งนี้อย่างแน่นอน
 ...
 พอเสร็จธุระจากที่โรงเรียนยายกับโชก็ตรงเข้าบ้านเลย โชเปลี่ยนเสื้อผ้านักเรียนเป็นชุดที่สวมใส่สบายๆแทน เขามองดูเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นของเขา
 " ยายครับ.. ผงซักฟอกของยายเก็บไว้ตรงไหนครับ ผมจะซักผ้าหน่อยครับ "
 " อยู่ในกระปุกพลาสติกสีขาวที่ฝามันสีน้ำเงินน่ะนะ วางไว้ข้างๆขวดน้ำยาล้างจานตรงชั้นที่คว่ำจานชามน่ะลูก "
 " ครับ.. ผมเห็นแล้วครับยาย "
 โชเดินมาหยิบเสื้อผ้าที่กองไว้ที่พื้นของเขาไปพร้อมทั้งยกตะกร้าผ้าของยายติดมือมาด้วย ยายเห็นดังนั้นก็ร้องถามออกไป
 " จะเอาตะกร้าผ้าของยายไปไหน ? "
 " ผมจะเอาไปซักให้ครับ ไหนๆก็ต้องซักผ้าของผมอยู่แล้ว.. "
 " ไม่ต้องหรอกโช ซักของหลานไปเถอะลูก ของยายเดี๋ยวยายจะซักเอง ขอบใจหลานมากนะ "
 " ไม่เป็นไรครับยาย เดี๋ยวผมจะแยกซักให้ครับ รับรองเสื้อผ้าสะอาดเอี่ยมจนยายตะลึงเลยคร้าบบ.. "
 " ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจหลานเถอะนะ ดีเหมือนกัน.. ยายจะได้นอนพักเสียหน่อย "
 เสร็จจากงานซักผ้าเล็กๆน้อยๆ โชก็ยังรู้สึกอยากจะทำอะไรต่อ
 ' ทำไม๊.. ทำไม.. ตัวเราถึงได้ว่างงานขนาดนี้นะเนี่ย!! ขนาดต้องทำงานบ้านโง่ๆก็แล้ว แต่ก็ยังเสือกเสร็จเร็วเข้าไปอีก ไม่มีอะไรให้ทำเพิ่มอีกเลยรึยังไงกันนะ คงต้องหางานเพิ่ม หางานเพิ่มก่อนที่ตัวฉ๊าน!! จะสติแตก!! " โชเริ่มหงุดหงิดในตัวของเขาเอง แต่นั่นก็เพียงเล็กน้อย.. ใช่สิ!! เพราะตัวของเขาเองนั้นคือคนที่ไม่ชอบอยู่เฉย ๆ และเคยทำงานทุกวันเพื่อหาเลี้ยงครอบครัวแบบไม่ได้หยุดได้หย่อน แต่พอมาอาศัยอยู่ในร่างเด็กที่ยังไม่ทันจะโตเท่าไรนัก แถมยังต้องมาคอยการตัดสินใจของผู้ปกครองของตนนั้น ในบางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะต้องรู้สึกหงุดหงิด อึดอัด และรำคาญ ( ไอ้ตรงที่ไม่ได้ดั่งใจนั่นแหละ ) เขาจะทำอย่างไรต่อไปนะ ? ก่อนที่โชจะนึกออก เขาก็ได้ออกเดินไปที่ร้านขายของชำของป้าเพ็ญ ที่หน้าประตูร้านค้า เขาเห็นลุงพุธกำลังตอกตะปูเพื่อทำอะไรสักอย่างที่หน้าร้านขายของ
 " ทำอะไรอยู่หรือครับลุง ? ให้ผมช่วยไหมครับ "
 ลุงพุธเงยหน้าขึ้นมามองโชนิดนึงแล้วก็ก้มหน้าทำงานต่อ
 " งั้น มาช่วยจับนี่หน่อย "
 โชรีบเข้าไปช่วยลุงจับไม้ และหยิบของส่งของที่ลุงสั่งอย่างคล่องแคล่ว งานที่ลุงพุธทำมันคือโต๊ะไม้แบบง่ายๆลุงพุธทำให้ป้าเพ็ญเอาไว้ใช้ เพื่อที่จะเอาไว้วางของ และสินค้าต่าง ๆ ภายในร้าน โชช่วยลุงของเขา ทำให้งานเสร็จเร็วและเบาแรง ลุงพุธมองหน้าโชก่อนจะถามอะไร
 " ไปสมัครเรียนมาแล้วใช่ไหม ? "
 " ครับ ยายพาไปสมัครมาเมื่อเช้าครับ "
 " ดีแล้ว.. แล้วเปิดเทอมเมื่อไหร่ล่ะ ? "
 " วันที่ 16 พฤษภาคมครับ แต่มีปฐมนิเทศในวันที่ 10 - 14 นี้ครับ "
 " อืม.. วันนี้วันที่ 20 …. เอ็งก็มีเวลาว่างตั้ง 20 กว่าวัน กว่าจะถึงวันเปิดเทอม อ่อ.. ต้องนับวันไปปฐมอะไรนะ "
 " ปฐมนิเทศครับ "
 " เออ.. นั่นล่ะ เอ็งยังอยากจะไปช่วยงานลุงอยู่อีกไหม ? แน่นอนลุงจะให้ค่าขนมแก่เอ็งบ้าง แต่คงไม่เยอะหรอกนะ ว่าไงสนใจรึเปล่าล่ะ "
 " ครับ ผมสนใจครับลุง "
 ...
 ช่วงเวลา 20 วัน โชจึงไปช่วยลุงทำงาน ถึงร่างกายของเขาจะยังเป็นเด็ก แต่สมองของเขานั้นคือผู้ใหญ่เต็มตัว เขาทำงานคล่องแคล่วว่องไวเกินเด็ก ไม่เคยบ่นให้ได้ยิน จนบางครั้งลุงของเขาเอง ก็ยังทึ่งในความสามารถของเค้า ว่าทำไมเด็กตัวแค่เนี้ยถึงทำงานของผู้ใหญ่ออกมาได้ดีเกินคาด โดยที่ลุงของเขาไม่ได้สอนไม่ได้บอกแต่อย่างใด บางครั้งแค่ยกมือขึ้นกะจะชี้ไปที่สิ่งของที่เค้าต้องการจะใช้ แต่โชก็ลุกขึ้นไปหยิบฉวยเครื่องมือมาได้อย่างถูกต้อง และปฎิบัติงานได้อย่างเรียบร้อย จนลุงอ้าปากค้าง ทำตาปริบๆไปเลยก็มี
 " โช.. ตอนอยู่ที่บ้านนอกเอ็งเคยทำงานไม้ด้วยหรอ "
 " ไม่เคยครับ "
 โชไม่ได้โกหกนะ เพราะว่าตอนที่อยู่บ้านนอกนั้นเค้าไม่เคยได้ทำงานไม้จริงๆนั่นแหละ แต่ที่เค้าทำงานไม้ได้ และทำงานไม้เป็นก็เพราะลุงพุธของเขานั่นแหละที่เป็นคนสอนเขามากับมือ เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ซึ่งในตอนนั้นเค้าเกลียดมาก!! ลุงชอบใช้งานเขาบ่อยๆ บางทีก็ให้หยุดเรียนไปทำงานแทน เพราะลุงหาคนงานราคาถูกๆไม่เจอ จนในที่สุดลุงก็ได้บอกให้เค้าเลิกเรียนหนังสือ โชในตอนนั้น ( เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ) ซึ่งยังเป็นเด็กพอได้ยินคำว่าให้หยุดเรียนก็ดีใจ ด้วยความขี้เกียจเรียนของเด็กชายในวันนั้น ก็เลยไม่ได้เรียนหนังสือ และมีผลพวงมาถึงอนาคตของเขาในปัจจุบัน…
 ' เพราะฉนั้น ฉันจะไม่ยอมให้ลุงทำกับฉันแบบนั้นอีกเด็ดขาด '
 ...
 ...และแล้วเวลาก็ผ่านไป... โชได้ไปช่วยลุงของเขาทำงานจนครบ 20 วันตามที่ได้ตกลงกับลุงของเขาไว้ ลุงได้ให้เงิน ( ที่ลุงบอกว่าเป็นค่าขนม ) กับโช 1,000 บาท ถ้าคิดเป็นค่าแรงก็ตกวันละ 50 บาทพอดิบพอดี โชมองดูเงินที่อยู่ในมือของเขามันมีธนบัตรฉบับละ 500 บาทอยู่สองใบ เขากำเงินค่าแรง ( ที่ลุงบอกว่าเป็นค่าขนม ) แน่น…
 ' พันนึง!!.. ลุงเรานี่เอาเปรียบแรงงานเด็กจังเลยนะ.. เราทำงานตั้ง 20 วันเลยนะนี่!!.. แต่ก็เอาเถอะ ตามความเป็นจริง เรา ( ซึ่งเป็นเด็กในปกครอง ) อาศัยอยู่กับเค้า กินอยู่ที่บ้านของเค้าอีก และอีกหน่อยก็ยังต้องพึ่งพาลุงเค้าอีก ก็จะยอมหยวนๆให้กับคุณลุงผู้เมตตา.. ก็แล้วกัน '
 " ขอบคุณครับลุง " โชยกมือไหว้ลุงพุธ
 " เออๆ เงินของเอ็ง ใช้ดีๆล่ะ "
 โชเดินเข้าห้องมาหายาย เขายื่นเงินให้ยาย
 " ยายครับ นี่เงินที่ผมไปช่วยลุงทำงานครับ ผมให้ยายเอาไว้ใช้จ่าย 500 บาทนะครับ ส่วนอีก 500 นั้นผมฝากให้ยายช่วยเก็บให้ผมด้วยครับ "
 " เอ่อ.. ขอบใจนะจ๊ะ หลานเป็นเด็กดีจริงๆเลย ยายจะเก็บเงินที่หลานฝากไว้อย่างดีเลยนะ ส่วนที่ให้ยาย.. ยายจะใช้อย่างดีเลยจ่ะ "
 โชรู้ว่ายายของเขาจะใช้เงินอย่างดีแน่นอน เขาจึงฝากเงินของเขาไว้กับยาย ยายของโชไม่เล่นการพนันใดๆเลย หวย หุ้น หรือสิ่งผิดกฎหมายใดใด ยายรักสันโดษ สมถะ แกเลี้ยงลูกของแกมาสามคนได้อย่างดี ตามที่กำลังของแกจะมีเพราะตาของโชนั้น ตายไปเป็นสิบๆปีแล้ว อันที่จริงแล้วยายรักลุงซึ่งเป็นลูกชายคนโตเพียงคนเดียวของแกมาก ยายตามใจลุงมาตั้งแต่เด็กๆล่ะมั้ง ? ลุงก็เลยเป็นคนค่อนข้างเอาแต่ใจ และก็ขี้งอล ช่างประชดประชันบ่อยๆ เมื่อตอนสมัย 20 ปีที่แล้วโชเค้าไม่รู้จักนิสัยของลุงพุธเท่าไหร่ เขาจะรู้สึกน้อยใจในคำพูดของลุงอยู่เสมอ ลุงจะชอบว่าแดกดันและยายจะเข้าข้างลุง จนทำให้โช ( เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ) ต้องแอบไปร้องให้ต่อโชคชะตาของตนเสมอ ว่า… แม้แต่คนในครอบครัวก็ไม่รักไม่สนใจ แต่ในตอนนั้นก็ยังดี ที่มีน้าศุกร์คอยปลอบบ้าง ให้กำลังใจให้เขาได้ฮึดสู้ต่อไป
 " อย่าให้ใครต่อใครเขามาดูถูกเราสิ เราต้องทำให้คำดูถูกพวกนั้นเป็น ' การดูผิด ' ของพวกเขา "
 คำพูดของน้าศุกร์ช่วยทำให้เขาในตอนนั้น มีกำลังใจสู้ต่อไป เขาในตอนนั้นก็แค่ต้องการความรักและความอบอุ่นจากคนในครอบครัวเท่านั้นเอง ซึ่งความคิดของโชในวัยเด็ก เขาจะมองเห็นแต่เพียงด้านเดียวเท่านั้นคือเขาไม่ได้รับความรักและความอบอุ่นใดใด แต่โชในตอนนี้ซึ่งเคยเติบโตมาอย่างความคิดในแบบนั้น ในเวลานี้กลับคิดกันไปในอีกทาง คงจะเป็นเพราะว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและพอที่จะมองคนออก จึงมองเห็นอีกด้านที่แตกต่างไป
 ' เราไม่ได้ขาดความรักความอบอุ่นหรอก.. ดูสิ!! ในตอนนี้ยายรักเรามากจะตายไป!! และอีกหน่อยทุกๆคนก็จะรักเรามากขึ้น.. มากขึ้น และในตอนนั้น เราเองต่างหากที่ไม่ดี ไม่รักตัวเอง ดื้อไม่ยอมเรียนหนังสือ หนีแม่มา ทำให้แม่เสียใจทำให้ยายเดือดร้อน ทำให้ทุกๆคนลำบาก ทุกๆคนเขาก็มีภาระต้องรับผิดชอบกันทั้งนั้น.. จะให้ใครต่อใครเค้ามาดูแลและสนใจเด็กไม่เอาดี!! ได้ยังไงกัน ? แต่ต่อไปนี้เราจะเอาดีให้จงได้เลย!! คอยดู!! ' โชปฎิญาณตนในใจ สายตาที่มุ่งมั่นและพร้อมต่อสู้กับปัญหาที่กำลังจะตามมา เขาเข้มแข็งขึ้น เขาแกร่งขึ้น..
 ...
 " ตื่นเร็วลูก วันนี้ต้องไปโรงเรียนไม่ใช่หรอ "
 " ครับ.. "
 โชสลึมสลือตอบยายไป แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัวไปโรงเรียน
 " วันนี้ไปปฐมนิเทศที่โรงเรียนครับ " พูดเสร็จเขาก็ยกกับข้าวที่ยายจะไปใส่บาตรพระออกมารอยายที่หน้าบ้าน
 " นั่นแหละ ยังไงๆเราก็ควรไปให้ตรงเวลา "
 " ครับยาย "
 โชไปใส่บาตรกับยายเสร็จแล้ว ยายก็แวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งให้กับหลาน และให้เงินไปโรงเรียนอีก 20 บาท บอกให้โชเอาไปนั่งกินที่โรงเรียนจะได้ไม่หิว โชขอตัวไปโรงเรียน เขายกมือไหว้สวัสดียายก่อนที่ยายจะกลับเข้าบ้าน ยายโบกไม้โบกมือให้หลานชาย เขาดูยายของเขาแล้วยิ้มให้….
 ...
 ' ดูสิ.. ยายของฉันรักและดูแลฉันดีจะตายไป กลัวหลานจะหิว กลัวหลานจะอด ไอ้บ้าโชในตอนเด็กเอ้ยยย.. แกมันโง่สมควรแล้วที่เป็นอย่างนั้น แต่ฉันไม่มีทางเป็นเหมือนแกหรอก ฮ่าๆๆๆ ' โชลืมตัวหัวเราะออกมาเสียงดัง โดยไม่ได้มองรอบตัวเลยสักนิด
 " เฮ้ย!!.. บ้ารึเปล่าวะ!! "
 " อยู่ดีดี ก็หัวเราะคนเดียว "
 โชหันไปตามเสียงนั่น เห็นเด็กนักเรียนชายกับเด็กนักเรียนหญิง 2 คนเดินมาด้วยกัน
 ' นั่นมัน!!.. แฝดนรกนี่นา.. ทำไมมาเจอพวกนี้ก่อนล่ะ ที่จริงฉันต้องเจออาจารย์ฝ่ายปกครองที่ยายฝากฝังไว้ก่อนนี่ หรือว่าฉันจำอดีตผิดไป '
 " ฉันไม่ได้บ้าสักหน่อยแค่หัวเราะเฉยๆ แต่พวกนายมาเห็นเข้าพอดี ก็แค่นั้นเอง "
 " เออนั่นแหละ!! หัวเราะคนเดียวเขาก็เรียกว่าบ้าแล้ว ใช่ใหมน้องกุ้ง "
 " จริงจ่ะพี่ไก่ เราไปกันเถอะ แม่ยิ่งบอกไม่ให้คบกับคนแปลกๆอยู่ด้วย "
 " ฮึ ฮึ " โชหัวเราะในลำคอ และเดินจากไปก่อนที่พวกแฝดนรกจะพูดต่อ สองพี่น้องหันมองหน้ากัน ก่อนจะสะบัดก้นไป
 โชหาเก้าอี้ม้านั่งว่างๆเพื่อจะนั่งกินข้าวเหนียวหมูปิ้ง เขากำลังคิด
 ' ใช่สิตอนนั้น.. เราตื่นเต้นมากนี่นา คิดว่าโรงเรียนใหญ่โตมากเลยเดินรอบๆจนไปพบอาจารย์ ( หมายถึงอาจารย์ฝ่ายปกครองที่ยายรู้จัก ) และอาจารย์ก็พาไปเข้าแถว แต่ตอนนี้เหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยแฮะ!! หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเราเปลี่ยนอดีตของเราไปบางอย่าง ผลเลยตามมาทำให้อนาคตเปลี่ยนไปด้วย และดูเร็วกว่าเดิม อันที่จริงไอ้พวกแฝดนรกกว่าเราจะได้เจอและพูดคุย ก็ต้องเป็นวันเปิดเทอมวันแรกสิและต้องเป็นตอนพักเที่ยงด้วยสินะถ้าจำไม่ผิด อย่างนี้เราก็มีโอกาสทำเรื่องดีๆให้กับชีวิตของเราแล้วสิ '
 โชนั่งรับประทานอาหารจนเสร็จ ได้ยินเสียงประกาศให้ไปเข้าแถวที่หน้าเสาธง นักเรียนชั้น ม. 1 ทุกคนเริ่มทยอยเดินมาเข้าแถวโดยที่ยังไม่มีใครรู้ว่าอยู่ห้องไหน เสร็จจากเคารพธงชาติแล้ว คุณครูก็ให้นักเรียนทุกคนเดินเข้าห้องประชุมและนั่งเป็นแถวตอนหน้ากระดาน และอาจารย์ก็เริ่มประกาศรายชื่อ ว่าใครอยู่ห้องอะไร โช ดำ และแฝดนรกอยู่ห้องหนึ่งห้องเดียวกัน ซึ่งตัวเขาเองรู้อยู่แล้ว แต่ในตอนนั้น ( 20 ปีที่แล้ว ) พวกเด็กแฝดแทบจะไม่มองหน้าใครๆในห้องเลย พวกเขาสองคนจะคุยกันเองแค่สองคน ( ประมาณว่าหยิ่งไม่สนใครน่ะ ) และโชกับดำนั้นสนิทกันมาก และดีใจมากที่ได้อยู่ห้องเดียวกัน สาเหตุที่โชในตอนนั้นสนิทกับดำมาก ก็เพราะตอนที่โชได้หนีจากบ้านมาหายายในอดีตนั้น เขาได้เจอกับดำก่อนในสภาพเสื้อผ้าชุดเดียวที่เปื้อนๆดำมอซอ และได้พูดคุยแถมในตอนนั้นเขายังช่วยดำขายน้ำไปด้วย จนแม่ของดำสงสัยว่าเด็กโชเป็นใคร ? ก็เลยถามไถ่จนรู้ความ แม่ของดำบอกจะพาโชไปหายายให้ด้วยความสงสารเด็ก โชจึงเอาซองจดหมายที่แม่และยายเคยเขียนตอบกัน มันมีบ้านเลขที่และที่อยู่ของยาย เอาไปให้แม่ของดำดู และเธอก็อาสาจะพาโชไปพบยายที่บ้าน ด้วยว่าบ้านของยายไม่ไกลจากสนามหลวงมากนัก แม่ของดำเป็นคนใจดีจึงถือได้ว่าเป็นโชคดีของโชด้วย เลยทำให้เด็กสองคนนี้สนิทกันมากขึ้น แต่ตอนนี้.. ความสนิทนั้นยังไม่ได้เกิดขึ้น แต่เขาก็ได้ทำความรู้จักกับดำแล้ว และเขาจะทำให้เกิดความสนิทต่อไปกับเพื่อนของเขาอย่างแน่นอน..


แม่ตื่นเช้ามากเพราะต้องเตรียมอาหารเอาไว้ให้น้องและพ่อเลี้ยง โชก็ได้ช่วยแม่ของเขาทำให้งานเสร็จไปอย่างรวดเร็วเธอรู้สึกภูมิใจในตัวของลูกชายคนนี้เป็นครั้งแรก
 ' รู้สึกเหมือนเค้าจะโตขึ้นแล้วนะ รู้จักช่วยแม่ทำกับข้าวด้วย ไม่ได้เอาแต่กินเหมือนแต่ก่อน หรือเราจะคิดไปเอง ' แม่อมยิ้มไปและมองลูกชายคนโตไป เหมือนว่าโชจะดูออกว่าแม่มีความสุข ก็ทำหน้ายิ้มแป้นไป ทั้งสองแม่ลูกจัดแจงแต่งตัวเตรียมออกเดินทางเสร็จก่อนจะหกโมงเช้า และโชก็ไม่ลืมที่จะเอากระเป๋านักเรียนของเขาไปด้วย มันเป็นเป้สีดำใบเก่าๆซึ่งมีรอยเย็บปะไปบางส่วนและมีของสำคัญที่เขาเก็บซ่อนเอาไว้ เค้าสะพายเป้ด้วยความมั่นใจ
 " เราคงไปทันรถเที่ยวแรกนะ " แม่หมายถึงรถสองแถวที่วิ่งรับคนในหมู่บ้านเพื่อไปยังจุดหมายเดียวคือตลาดในตัวอำเภอ เพื่อที่แม่ลูกทั้งสองต้องไปต่อรถที่ บขส. ซึ่งสถานีรถขนส่งนั้นอยู่ใกล้ๆกับตลาดในตัวอำเภอ
 " ครับแม่ "
 " กระเป๋านักเรียนใบเก่านั่นน่ะ จะเอาไปด้วยจริงหรอ ? ไม่อายคนเค้าหรือยังไง " แม่จับเป้ที่โชสะพายอยู่อย่างสงสัย
 " อายอะไรกันแม่ ของๆผมยังใช้งานได้ น่าเสียดายออก เห็นไหมยังใส่ของได้อยู่ "
 " อืม… ไว้ไปซื้อตอนโรงเรียนใหม่ใกล้จะเปิดเทอมก็ได้เนอะ " แม่ยิ้มให้ลูกชายแบบเอ็นดูที่เค้ารู้จักประหยัด
 ทั้งสองคนยืนรอรถสองแถวที่ปากทางตรงหน้าบ้าน ในสมัยนั้นมีแต่ต้นไม้กับพงไม้ขึ้นรกอยู่เต็มไปหมด มีเพียงแค่ถนนลาดยางอยู่เพียงเส้นเดียว สองข้างทางจะเป็นทุ่งนาและบ่อบัว บ้านเรือนของผู้คนในหมู่บ้านนั้นจะอยู่ห่างกันมากๆบางทีไม่มีบ้านคนเลยด้วยซ้ำเป็นเพียงแค่โรงนาเก่าๆที่เอาไว้นอนพักแค่นั้น ถนนเข้าหมู่บ้านยังเป็นทางลูกรังผสมกับดินเลนอยู่เลย บางทีก็เป็นดินโคลน ถ้าวันไหนฝนตกพื้นจะแฉะรถจะวิ่งผ่านไม่ได้ต้องเดินสถานเดียว ขนาดเดินยังต้องถอดรองเท้าเลย เพราะดินจะติดที่รองเท้าเละเทะทำให้ล้างออกยาก
 ' โชคยังดีที่วันนี้ฝนไม่ตก '
รถสองแถวมาแล้ว สองแม่ลูกช่วยกันหิ้วกระเป๋าคนละใบ ขึ้นไปนั่งบนรถ คนขับเคลื่อนรถไปในความเร็วปานกลางเสมือนว่ารถคันนั้นกินน้ำมันเต่ามา
 ' ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง ไม่ใช่รถจ้าง รถเมล์ รถไฟ ' โชนึกถึงทำนองเพลง เพลงนึงของคาราบาว ใช่เลย!! เอามาใช้ได้เลยแฮะ เขามองสองข้างทางแล้วนึกถึงความเปลี่ยนแปลงต่อไปในอนาคต
 ' อีกหน่อย ความเจริญจะเข้ามา ถนนที่นี่จะดีขึ้น ตรงนั้นจะมีโรงพยาบาลแทนสาธารณสุขในตอนนี้ และรถตู้เข้ากทม. จะผ่านหมู่บ้านนี้ ผู้คนไม่จำเป็นต้องไปต่อรถหลายๆทอด น้ำในแม่น้ำลำคลองก็แห้งหายไป และทางการก็จะขนดินขนหินมาถมที่ เพื่อทำคลองให้เป็นถนนต่อไป '
 รถจอดรับผู้โดยสารกลางทางอยู่ประปราย แต่คนไม่ได้เยอะอย่างที่คิด ทั้งรถมีผู้โดยสารอยู่ไม่ถึง 10 คน มีพวกป้าๆที่รู้จักกับแม่ ถามด้วยความอยากรู้ว่าทั้งสองแม่ลูกกำลังเดินทางไปไหนกัน แม่ก็ได้คุยโต้ตอบไปบ้างตามมารยาท รถมาถึงจุดหมายปลายทางก็จอดแบบสนิท คนขับรถลงมาบอกนัดเวลาขับกลับเข้าหมู่บ้านประมาณ 11.00 น. ( คือรถจะวิ่งไปและกลับแค่เที่ยวเดียวเท่านั้น สงสัยจะกลัวรวย ) ส่วนแม่ของโชตอนขากลับคงต้องเหมารถรับจ้างเข้าหมู่บ้าน
 " แม่… ตอนขากลับ แม่กลับเข้าบ้านยังไง ให้พ่ออำมารับหรอ.. "
 " โอ้ย!! ขานั้นเขาไม่มารับหลอก อ้างนู้นอ้างนี่ แม่จ้างมอร์ไซค์วินแถวนี้ให้เขาไปส่งน่ะ.. ไม่ต้องห่วงหลอกแม่มีขาประจำอยู่ "
 ' นั่นสินะ คนอย่างพ่อเลี้ยงถ้าไม่มีประโยชน์อะไรแล้วล่ะก็จะไม่ทำให้ตัวเองลำบากหลอก '
 รถตู้จอดเข้าเทียบท่าพอดี แม่และโชลุกขึ้นเดินเข้าไปขึ้นรถ
 " ไปกรุงเทพค่ะ 2 คน " ทั้งสองคนเลือกที่นั่งตรงกลางรถและรอผู้โดยสารคนอื่นๆ ดีที่ว่าตอนนี้เริ่มมีรถตู้วิ่งแล้วถ้าไปรถทัวร์จะช้ามาก เพราะรถทัวร์จะวิ่งไปอย่างช้าๆและจอดรับคนตลอดทาง ส่วนรถตู้ในตอนนี้รอคนจนเต็มหรือถ้าผู้โดยสารไม่เต็มก็จะออกวิ่งตามเวลาที่กำหนด อย่างช้าก็ 2 ชั่วโมงถึงแต่ถ้าอย่างไวก็ 1 ชั่วโมงครึ่งก็ถึงกรุงเทพแล้ว
 " เราคงไปถึงกรุงเทพไม่เกิน 10 โมงเช้าหรอกลูก คงได้กินข้าวเที่ยงที่บ้านยาย แต่แม่อยู่นานไม่ได้นะ ต้องรีบกลับเดี๋ยวไม่มีรถเข้าบ้าน "
 " ครับแม่ "
แม่ยังคงมองมาที่โช และยังคงสงสัยในตัวลูกชายอยู่ว่าทำไมเขาถึงได้นิ่งเงียบ และตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยหน้าตาของเด็กน้อยในสายตาของผู้เป็นแม่ดูไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย เค้าไม่ตื่นเต้นดีใจอะไรเลยด้วยซ้ำ ตามปกติของเด็กทั่วไปถ้าได้ออกไปเที่ยวหรือเดินทางจะต้องตื่นเต้นสิ!! แต่โชกลับทำท่าทางเฉยเมยไม่รู้ทุกข์รู้ร้อน
 โชเหลือบไปมองเห็นแม่ทำหน้าตาสงสัย เลยแกล้งหลับตาเพื่อที่เค้าจะได้ไม่ต้องตอบคำถามของผู้เป็นมารดา แต่ในห้วงของความคิดของเขานั้นกำลังเดินทางอยู่….
 ...
 มาถึงกทม. แล้ว แม่บอกคนขับรถให้จอดตรงสนามหลวงเพื่อที่จะได้หารถต่อไปบ้านยายได้โดยง่าย มันทำให้โชนึกถึง ' ดำ ' ใช่แล้วเค้าเคยเจอดำที่นี่เป็นครั้งแรกเมื่อตอนครั้งนั้น ดำมาช่วยแม่ของเขาขายน้ำตอนโรงเรียนปิดเทอม เค้าเลยได้เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ครั้งนั้น
 โชพยายามกวาดสายตาหาเพื่อนรักในวัยเด็กว่าอยู่ตรงไหน พลันเค้าก็เจอเด็กชายตัวเล็กๆผอมๆผิวคล้ำเพราะแดดใส่เสื้อยืดลายๆกับกางเกงขาสั้นกำลังหิ้วถุงใส่น้ำเป็นพวงๆเดินไกล้เข้ามา
 " แม่ครับซื้อน้ำหน่อยครับ ผมอยากจะกินน้ำอร่อยๆ "
 " มันเป็นยังไงลูก ไอ้น้ำอร่อยๆน่ะ " แม่นึกขำกับคำพูดของลูกชาย
 " ก็.. นู้นไงแม่ ที่คนนั้นขายน่ะ " โชชี้ไปที่เพื่อนดำในวัยเด็ก เด็กชายดำได้ยินรีบเดินมาหาลูกค้าในทันที
 " น้ำแดง น้ำเขียว โค้ก สไปร์ท ก็มีนะครับ สั่งได้เลย เดี๋ยวผมไปเอามาให้ แม่ผมจอดรถเข็นอยู่ตรงนู้น.. ใกล้ๆเอง "
 " ถุงละกี่บาท "
 " สิบบาทครับ "
 " งั้นเอาน้ำแดงถุงนึงจ่ะ เป็นเด็กดีนะช่วยแม่ขายของด้วย "
 เด็กชายผิวคล้ำยิ้มแก้มปริ เขาส่งถุงน้ำให้พร้อมกับรับเงิน โชกลัวไม่ได้รู้จักกับเพื่อนจึงแกล้งถามออกไป
 " ชื่ออะไรหรอ เราชื่อโชนะ " เขาพูดพร้อมยื่นมือออกไปให้ดำจับ ดำดูงงๆ มีอาการเคอะเขิน ไม่ค่อยกล้าจับมือแต่โชก็พยักหน้าและยื่นมือไปอีก จนดำจับมือกับเค้าอย่าเสียไม่ได้
 " เราชื่อดำ.. เอ่อ… เราต้องไปขายของให้แม่แล้วนะ ไปล่ะ ขอบคุณมากครับ " เด็กชายดำหันไปกล่าวขอบคุณแม่ของโช และออกเดินขายน้ำต่อไป โชคิดว่าไว้วันหน้าค่อยมาหาใหม่เพราะอีกหน่อยก็ต้องได้เจอกัน เพราะเค้าทั้งสองต้องเรียนที่โรงเรียนเดียวกัน แม่พาโชขึ้นรถเมล์เพื่อเดินทางต่อไปที่บ้านของยาย
 จากสนามหลวงไม่ไกลกันเท่าไหร่ก็ถึงบ้านของยาย บ้านของยายเป็นบ้านไม้สองชั้น ไม่มีรั้วกั้นแต่อย่างใดอยู่ในชุมชนเพราะอยู่ติดกับวัด และใกล้กับโรงเรียน บ้านก็อยู่ติดๆกันทำให้ดูเหมือนอยู่ในชุมชนแออัด แต่คนในชุมชนนี้เป็นคนดีนะเพราะเค้าเคยอยู่มาก่อนเมื่อครั้งกระนู้น.. ถึงจะมีพวกติดยาบ้าง ขี้เมาบ้าง ก็ดูเหมือนเป็นเรื่องปกติของคนที่นี่ ไม่ได้มีใครดูแตกต่างจากกันเลย...
 .....
 ซึ่งในตอนวัยเด็กของโช ( เมื่อ 20 ปีก่อน ) เค้ายังดูหวาดกลัวและไม่คุ้นกับสถานที่เลย เค้าได้หนีออกจากที่บ้านแม่โดยอาศัยรถขนถ่านมาลงที่ตลาดและก็นั่งรอจนธนาคารเปิดจึงขอเข้าไปถอนเงิน เสื้อผ้าที่ใส่อยู่นั้นก็เลยดูมอมแมมและดำดูสกปรก เพราะเขานั่งมาบนรถขนถ่านในตอนนั้น แต่พนักงานก็ไม่ได้ว่าอะไรอาจเป็นเพราะว่าคุ้นชินกับผู้คนที่อยู่ในชนบทที่นี่ พวกเขามักจะไม่ค่อยแต่งตัวกันสักเท่าไหร่นัก โชในตอนนั้นเค้าถอนเงินออกมาจนหมดหรือว่าปิดบัญชีนั่นเองพนักงานมองหน้าหนูน้อยนิดนึง แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรทำธุระเรื่องเงินเสร็จ เด็กน้อยกำเงิน 1,200 บาทออกจากธนาคารไปหาข้าวกินที่ตลาด และนั่งรถไปกรุงเทพอย่างหวั่นใจ….
 .....
 ที่บ้านไม้สองชั้น.. แม่พาโชเข้าไปสวัสดียาย เค้ากราบยายและเข้าไปกอด ยายเอามือลูบหัวหลานชาย
 " เอ็งนอนข้างล่างกับยายเนี้ยแหละ ข้างบนมีสองห้องแต่เต็มแล้ว ลุงเค้าอยู่กับป้าสะไภ้ห้องนึง ส่วนอีกห้องนึงน้าเอ็งเค้าอยู่ "
 " ครับยาย.. ผมชอบนอนกับยายอยู่แล้ว " โชยิ้มหน้าทะเล้นให้กับยายของเขา
 " เอ้า.. ไอ้นี่พูดเหมือนเคยมานอนกับยายยังงั้นแหละ " ยายหัวเราะร่าเริง ดูเหมือนยายจะมีความสุขนะ ก็คงจะใช่นั่นแหละ เพราะที่นี่ ที่บ้านหลังนี้ไม่มีเด็กๆ.. ใช่ในตอนนี้..ยัง ยายของโชเกษียณแล้ว ยายเคยเป็นครูจากโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง จึงทำให้ยายที่เกษียณแล้วนั้นไม่ได้มีเงินบำเหน็จ บำนานอะไร แต่ยายยังโชคดีที่ตอนสมัยสาวๆทำงานและเก็บเงินจนพอมีเงินซื้อบ้านอยู่ในกรุงเทพ ( ซึ่งในสมัยนั้นราคาไม่แพงเลย ) และอยู่กับลูกๆ หลังจากที่ตาเสียไปแล้วนานนับสิบปี ยายเป็นคนสมถะ เจ้าระเบียบพอสมควรด้วยความที่แกเคยเป็นครูมาก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของยาย ยายจะจัดเก็บไว้ให้อยู่เป็นที่เป็นทาง โดยที่ถ้าใครหยิบของๆแกย้ายที่หรือเอาไปใช้แล้วไม่ได้เก็บวางที่เดิมล่ะก็.. เป็นเรื่องเลย…
 ...
 แม่อยู่ร่วมคุยกับยายจนถึงเวลาบ่ายสองโมง จึงขอตัวกลับ โดยบอกกับยายว่ามาได้ไม่นานไม่มีคนดูลูกๆ และพ่อเลี้ยงหยุดขับรถได้แค่วันเดียว ไว้โอกาศหน้าวันหยุดยาวจะมาเยี่ยมใหม่ และกลัวว่าจะไม่มีรถกลับด้วย
 " อยู่กับยาย อย่าดื้อนะ แล้วแม่จะมาใหม่ "
 " ครับ "
 " เออ… รีบไปเถอะเดี๋ยวรถหมด มันอยู่กับแม่ไม่ต้องห่วงนะ ไปเถอะ "
 โชโบกมือบ๊าย บาย ส่งแม่ของเค้าพร้อมกับรอยยิ้ม ก็ในตัวตนของเขาเป็นผู้ใหญ่นี่นา.. อาการหวั่นเกรงจึงไม่มีปรากฏ
มีแต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ และฮึกเหิม..
 ...


นี่มันอะไรกัน ...
 ความรู้สึกนี้ ทุกอย่างดูขาวโพลนไปหมด เศษกระจก เศษแก้วลอยฟุ้งเต็มไปหมด ตัวของเค้าเบาเหมือนกับว่าจะลอยได้ หรือว่าเค้าจะลอยได้จริงๆ
 " ฉันยังมีสิ่งที่อยากจะทำอยู่อีกไม่ใช่หรือ? "
 " ขอโอกาสอีกครั้ง แค่ครั้งเดียวเท่านั้น...!! "
 ความรู้สึกลึกๆข้างใน ยังคงก้องกังวาลอยู่ในหัวของเค้า เหมือนภาพสโลว์โมชั่น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของเค้าลอยละลิ่ว ปลิวกระเด็นกระดอนไปตามแรงกระแทกอย่างรุนแรง...
 .....
 " หลานนัทโช....อาโช...เอ้ยยยย " เสียงอาม่าที่ตอนนั้น..เค้าจำได้ ดูอบอุ่นและห่วงใยกำลังเรียกหลานชายของเค้าอยู่
 " คร้าบ.....!! " เด็กน้อยวัย 5 ขวบ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู โยนลูกบอลลูนทิ้งลงพื้น จนลูกบอลกระเด็นกลิ้งไปกลิ้งมา หนูน้อยวิ่งกางแขนชูมือไปหาอาม่าอย่างตื่นเต้นและดีใจ อาม่านั่งยองๆรอสวมกอด
 " อาม่า !! โชหิวขนมแล้ว " หนูน้อยพูดด้วยรอยยิ้มที่ระบายอยู่เต็มใบหน้า
 " อืม..ได้สิ " อาม่ายิ้มให้หนูน้อยพร้อมกับจูงมือ " กลับไปกินที่บ้านนะหลาน "
ความทรงจำในเยาว์วัย ผุดขึ้นมาอีกครั้งนึง " คิดถึงอาม่าจัง " ภาพหญิงชราผมสีดอกเลาว์ ตัวเล็กผอม เวลายิ้มจะมีริ้วรอยแห่งกาลเวลาตอบสนอง ...…
 .....
 " พี่..วันนี้ได้เงินมารึยัง เจ้เล็กเค้าโทรมาทวงค่าเช่าแล้วนะ แล้วก็..ข้าวสาร หมดแล้วด้วย ฉันยังไม่ได้หุงข้าวเลย " ทับทิม ภรรยาสาวซึ่งเคยสวยของโช กำลังอุ้มลูกสาวคนเล็กของเค้าอยูุ่ ที่ประตูหน้าบ้านเช่าของเค้า
 " อืม..ได้มาแล้วล่ะ เดี๋ยวพี่เอาไปจ่ายเอง ส่วนนี่เอาไปซื้อข้าวสาร " โชพูดพลางส่งเงินให้ทับทิมไป ห้าร้อยบาท
 " แล้วจะให้ใช้กี่วันกัน!! ห้าร้อยอ่ะ " ทับทิมหน้างอ " ต้องกินต้องใช้นะ ลูกๆก็กินเก่ง ของก็แพง ขึ้นราคาทุกอย่างเลย ข้าวของอะไรๆก็หมดพร้อมๆกัน .. " ทับทิมบ่นอุบอิบ
 " พูดมาก.!! น่ารำคาญ ลองไปหาเงินเองบ้างนะ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ยังมาเซ้าซี้อีก เดี๋ยวจะออกไปข้างนอกนะ วันนี้วันเกิดไอ้ดำมัน ไม่ต้องรอ..กินข้าวเลย " โชพูดกับทับทิม พร้อมมองลูกชายคนโตของเค้าซึ่งกำลังเล่นของเล่นอยู่ในบ้าน แล้วเค้าก็เดินเข้าไปหาลูกชายของเค้า พร้อมทั้งนั่งลงข้างๆ
 " นัท อยากกินอะไรไหมลูก เดี๋ยวขากลับ พ่อจะซื้อมาฝาก " เค้าพูดกับลูกชายด้วยสายตาที่อ่อนโยน
 " พิชซ่าครับ " น้องนัทตอบเสียงดังฟังชัดให้กับพ่อของเค้า
 " พิชซง พิชซ่าอะไร ข้าวน่ะ!! ยังไม่มีเลย กินมาม่าไปก่อนไหม " ทับทิมบ่นลูกชาย ว่าแล้วก็วางลูกสาวคนเล็กให้นั่งข้างๆพี่ชายของเค้า…..
 น้องนัทลูกชายของเค้าอายุ 5 ปี กับน้องแนนลูกสาวคนเล็กอายุ เพียงขวบกว่าๆ ทั้งคู่น่ารักน่าเอ็นดู อยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอน โชต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัว เพียงลำพัง ส่วนทับทิมนั้นต้องเป็นแม่บ้านคอยดูแลลูกๆ ฐานะความเป็นอยู่ของครอบครัวของเค้าค่อนข้างลำบากกระท่อนกระแท่น เพราะการที่แม่บ้านซึ่งดูแลโดยทับทิมนั้นไร้ความรอบคอบ แถมโชยังเป็นคนชอบสังสรรกับเพื่อนของเค้าอย่างมาก เค้าใช้ชีวิตแบบประมาท คือหามาได้เท่าไหร่ก็ใช้จนหมดเท่านั้น ไม่มีเงินเก็บ ชีวิตที่ผ่านๆมาแค่กิน นอน ตื่นมาทำงานแล้วก็เที่ยวไปวันๆ แต่เค้าก็ยังคงรักลูกๆของเค้าในแบบที่เค้าเป็น ชีวิตรักของเค้าก็ไม่ได้หวือหวาอะไร มันน่าเบื่อและจำเจ และตัวเค้าเองก็ทำทุกๆอย่างเหมือนเดิมอยู่ทุกๆวัน และในวันนี้ก็เช่นกัน โชเดินไปคว้ากุญแจรถจักรยานยนต์เพื่อจะไปธุระข้างนอก
 " จะกลับกี่โมงล่ะพี่ " ทับทิมถามด้วยความกังวล และหวังว่าโชจะเปลี่ยนใจเพราะเธอไม่อยากให้เค้าไปดื่มเหล้ากับเพื่อนของเค้าเลย
 " ไม่รู้สิ เดี๋ยวกลับมาก็เห็นเองแหละ ถามจัง " โชตอบกลับด้วยน้ำเสียงปนรำคาญ พร้อมเดินออกไปยังรถจักรยานยนต์ของเค้า สตาร์ทเครื่องและขับออกไป
 ...แรงประทะจากลมแรงเกือบทำให้เค้ารู้สึกชาที่ใบหน้า เสียงลมผ่านใบหูดังอื้ออึง ทำให้ไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงลม มันทำให้เค้านึกถึงวันที่ทำให้ชีวิตของเค้าต้องเปลี่ยนแปรไป เค้ายังคงแค้นเคืองฝังใจกับเรื่องราวในวันเก่าๆ
" ถ้าฉันไม่ทำอย่างนั้น ชีวิตจะมีอะไรเปลี่ยนไหม " เค้ายังคงเฝ้าถามตัวเองอยู่
" ถ้าฉันไม่ละทิ้งความฝัน ชีวิตจะมีความสุขไหม " เค้ายังคงคิดทบทวน วกไปวนมาจนมาถึงบ้านของดำ เพื่อนสนิทคนแรกที่คบกันมายาวนานถึง 20 ปี ( ตั้งแต่วันที่เค้าตัดสินใจหนีพ่อเลี้ยงของเขากับแม่ เพื่อมาอยู่ที่กรุงเทพกับยาย ) ดำเป็นพ่อค้าขายน้ำและอาหาร เค้าจึงมีเครื่องดื่มและกับแกล้มอย่างมากมาย วางเรียงบนโต๊ะหินอ่อนนั้น
 " เฮ้ย! ทำไมเพิ่งมา คนอื่นๆเค้าแดกกันจนอ้วกแล้ว " เสียงดำดังมาถึงโช
 " เออ มึงไม่ต้องกลัว เดี๋ยวกูตามมึงทันแน่ " โชพูดพร้อมหัวเราะโชว์ฟันขาว
 " ไม่ต้องเลย กูขี้เกียจไปส่งมึงที่บ้านอีก " ดำโบกมือไปมา พร้อมกับส่ายหัวเล็กน้อย โชจอดรถแล้วเดินเข้าไปหาเพื่อนๆที่นั่งดื่มกันที่โต๊ะหินอ่อนหน้าบ้านของดำ ในวงมีดำ และเพื่อนของดำอีกสองคน หนึ่งในนั้นคือ " หนูนา "
 " นา มาด้วยหรอ ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลย สบายดีไหม " โชนั่งลงที่ม้านั่งข้างๆหนูนา ดำส่งแก้วเหล้าให้เพื่อน เค้ารับมาดื่มอย่างชิวๆ
 หนูนา คือคนที่โชเคยแอบชอบ เธอหน้าตาสวยสะดุดตา ผิวขาวตัวเล็กๆ เป็นสเปกที่ผู้ชายโดยทั่วไปหมายปอง หนูนาทำงานธนาคารจึงอยู่ในห้องแอร์และสบาย ผิวพรรณของเธอจึงดูขาวสะอาดแตกต่างจากทับทิม เป็นเพราะต้องเลี้ยงลูกทำงานบ้าน แถมรายได้น้อยทำให้ไม่มีเวลาดูแลตัวเอง จึงทำให้ทับทิมที่เคยสวยกลับดูโทรมไปโดยปริยาย โชคิดไปดื่มเหล้าไป ภายนอกเค้าจะดูเหมือนสนุกมีความสุข แต่ภายในจิตใจกลับคิดน้อยเนื้อต่ำใจอยู่ตลอดเวลา ว่าทำไม ๆๆๆ อะไร ๆๆๆ เค้าเฝ้าแต่โทษชะตากรรม ทำให้เค้าต้องลำบากและเหนื่อย และไม่สบายเหมือนผู้อื่น โดยลืมนึกไปว่า ตัวเองนั่นแหละที่เป็นคนเลือก
 " อืม..ต้องมาสิ วันเกิดเฮียนี่นา พอดีเจอกันที่แบงค์น่ะ เฮียเค้ามาฝากเงินบ่อยๆเป็นลูกค้าดีเด่นจะตายไปเนอะเฮียเนอะ "
 " จริง ..ฮ่าๆๆๆ " ดำหัวเราะเสียงดัง
 การสนทนาดำเนินไปเรื่อย ๆ อย่างสนุกสนาน หนูนาขอตัวกลับก่อนเพราะพรุ่งนี้มีธุระตอนเช้า ส่วนโชดื่มไปเรื่อยโดยไม่แตะกับแกล้ม เค้าดื่มไปเยอะมากจนลืมว่ารับปากกับลูกชายว่าอะไร จนเที่ยงคืนเค้าจึงจะกลับบ้าน แต่ดำรั้งไว้ให้นอนนี่ โชไม่สนใจ บอกว่ากลับไหว ๆ และเค้าก็สตาร์ทรถออกไป...
 .....
 เสียงลมแรงกระพืออยู่ข้างหู ตอนนี้เค้าไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงลม ความเย็นของลมทำให้รู้สึกสบายอย่างไม่น่าเชื่อ ( หลังจากที่ทำงานเร่งให้ลูกค้าดูเหมือนว่าเค้าจะเหนื่อยจริงๆ ) ใจของเค้าดูสงบเพราะอากาศ หรือเพราะว่าเค้าเคลิ้มหลับกันนะ ไม่สิ !!! โชหลับจริงๆด้วย !!!
 ...
 " โครม !!! "
 เสียงรถจักยานยนต์ของเค้าพุ่งชนต้นไม้ข้างทาง รถและคนกระเด็นลอยไปคนละทิศคนละทาง ตัวของเค้าพุ่งลอยไปข้างหน้า ส่วนรถคู่ใจไถลไปกับพื้นอย่างกับในหนัง และแล้วทุกสิ่งก็ดับวูบ...


...
 " …. "
 ยายมองหน้าหลานชายด้วยความพินิจพิจารณา เริ่มเห็นร่องรอยแผลเป็นสะเก็ตเลือดบนหน้าผากใหญ่พอสมควร แผลนั้นไม่ได้ถูกเย็บ และมีรอยเขียวช้ำตามแขนและขาเป็นจุดๆ รูปร่างผอมแห้งดูตัวเล็กไร้เรี่ยวแรง แต่ดวงตานั้นดูสดใสผิดแผกจากร่างกาย
 " แผลที่หัวนั่น... เจ็บมากไหมลูก ไปทำอะไรมาเขาถึงตีหลานแบบนี้ " น้ำเสียงของยายดูสั่นเครือ จนโชสังเกตได้ ยายของเขาในตอนนี้คงจะสงสารหลานชายอยู่จับใจ โชกระเถิบมาใกล้ๆยายอีกนิด เค้าในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกเจ็บแค้นเหมือนตัวของเขาเมื่อ 20 ปีก่อนแต่อย่างใด โชในคราบของเด็กชายส่งยิ้มหวานปลอบใจผู้เป็นยายของเขา
 " เจ็บเหมือนโดนมดกัดเลยครับยาย "
 " มดคงตัวใหญ่มากเลยนะนั่น "
 " คร้าบบบบ.. แต่ตอนนี้หายเจ็บไปแล้วครับยาย เพราะยายเลยครับผมถึงหายเจ็บ "
 " พูดเก่งนะเราเนี่ย ไม่เห็นเหมือนที่แม่จันทร์เค้าบอกเลย ดูท่าจะกะล่อนล่ะสิเลยโดนพ่อเลี้ยงมันตีหัวเอา "
 " ไม่ใช่ครับยาย ผมแค่ไม่อยากให้ยายเสียใจกับโชคชะตาของผม และผมอยากให้ยายเห็นแต่ใบหน้าของผมที่เป็นหลาน มีความสุขเพราะยายจริงๆครับ "
 ยายอึ้งในคำตอบของหลานชาย คำพูดคำจาของเขาดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัวเสียจริง สายตาที่แน่วแน่ไม่ได้กลัวเกรงใครและดูจริงใจที่สุดนั้น ทำให้ยายยิ้มออกมาอย่างพอใจ
 " อย่างนั้นหรือ "
 " ครับ "
 " ถ้าอย่างนั้น.. ยายว่าอีกสองวันยายจะพาไปสมัครเรียนนะ เรียนที่โรงเรียนใกล้ๆบ้านเรานี่แหละ พอดีว่ายายรู้จักกับอาจารย์ฝ่ายปกครองที่โรงเรียนนี้อยู่คนนึง คงจะฝากฝังกับเค้าได้ "
 " ครับยาย "
 " อย่าทำให้ยายผิดหวังนะ "
 โชลุกขึ้นไปค้นกระเป๋าเป้ของเขา และหยิบหนังสือคณิตศาสตร์ของเขามาเปิดหาสมุดบัญชีธนาคารออมสินที่เขาเก็บซ่อนไว้ เขานำมันมายื่นให้กับยายของเขา
 " นี่อะไร ? " ยายรับมาเปิดดู
 " เป็นเงินที่ผมทำงานและเก็บเอาไว้ครับ มันไม่ได้มากมายอะไรนัก ผมให้ยายครับ "
 " โอ้… หลานเก็บเงินเก่งจัง น่าประทับใจมาก ดีเลย จะได้ไปซื้อชุดนักเรียนใหม่กัน แม่จันทร์เค้ารู้เรื่องเงินที่หลานเก็บไว้ไหมเนี่ย "
 " แม่ไม่รู้เลยครับ ผมเก็บทีละ 5 บาท 10 บาททำงานรับจ้างแถวๆบ้านพอได้เงินก็ทยอยฝากครับ "
 " เก่งจังเลย ไม่เคยพบเจอเด็กที่ขยันเก็บออมเงินแบบนี้เลย ยายนี่โชคดีจริงๆที่มีหลานอย่างโชเนี่ย!!.. " ยายหัวเราะเสียงดังมาก สงสัยแกจะถูกใจมากๆเลยนะนั่น โชยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ได้ทีคุยโม้อวดยายของเค้าต่อ
 " ใช่ครับ!! ผมเก่งจริงๆนะครับยาย รับรองยายไม่ผิดหวังแน่ๆครับ "
 " ขี้โม้ได้โล่เลยนะ พอเถอะไปเตรียมตัวนอนได้แล้ว เป็นเด็กเป็นเล็กอย่านอนดึกเดี๋ยวจะตื่นสาย "
 " ครับ "
 โชลุกไปจัดเตรียมที่นอนของตัวเองและปัดที่นอนให้ยายด้วย ยายมองดูหลานชายด้วยความเอ็นดู โชทำหน้าที่ได้ดีเค้าดูสุภาพและเรียบร้อยในสายตาของยาย โชล้มตัวนอน…. ตอนนี้มันเพิ่งจะสามทุ่มเอง เค้าจะหลับตาลงได้ยังไงกัน
 ' นอนไม่หลับเลยแฮะ !!.. ปกตินอนดึกอยู่แล้ว ยุคนี้ยังไม่มีโทรศัพท์แบบใช้อินเตอร์เน็ตได้เลยนี่นา แถมยายก็ไม่ติดละครทีวีอีก สงสัยต้องไปหาหนังสือมาอ่านแก้เซ็งซะหน่อย ' โชลุกขึ้นเดินไปที่ชั้นหนังสือเพื่อที่จะหาหนังสือมาอ่าน
 " ทำอะไร ? ทำไมไม่นอนล่ะ ? "
 " ผมนอนไม่หลับครับ กะว่าจะมาหาหนังสือเพื่อเอาไปอ่าน จะได้ง่วงไวๆ "
 " ถ้างั้นก็เปิดโคมไฟดวงเล็กนะ ยายจะปิดไฟนอน แสงไฟมันแยงตาทำให้ยายนอนไม่หลับ "
 " ครับยาย "
 " และอย่าให้มันดึกมากนะลูก เดี๋ยวมันจะเคยตัว เสร็จแล้วอย่าลืมปิดไฟให้เรียบร้อย "
 " ครับ " โชอมยิ้มแกมหัวเราะเบาๆ ใช่เลย ' โรคอาการคุณยายอาจารย์กำเริบ ' อีกหน่อยคงต้องหัดหลับตา แล้วหลับไปเลยให้จงได้!!! โชอ่านหนังสือได้สักพักเลยเริ่มรู้สึกว่าง่วง สงสัยเป็นเพราะว่าร่างกายของเขายังคงเป็นเด็ก แถมคงจะอ่อนเพลียจากการเดินทาง เขาเลยเก็บหนังสือเข้าที่และที่ลืมไม่ได้เลยคือปิดไฟให้เรียบร้อยก่อนเข้านอน…..
 เช้าวันใหม่.. ยายตื่นเช้ามาเตรียมตัวใส่บาตร โชก็ตื่นพร้อมๆกันกับยายและออกไปใส่บาตรด้วย โชรู้ว่ายายของเขาชอบทำบุญมาก ยายจะเตรียมใส่บาตรพระในทุกๆวันดังเช่นวันนี้ หลังจากทำบุญใส่บาตรเสร็จแล้วยายพาโชเดินดูรอบๆแถววัดเพราะใจจริงของยายอยากจะแนะนำทางเดินในชุมชนกลัวว่าหลานจะหลงทาง แต่ทว่าโชเค้ารู้จักทุกซอกซอยอยู่แล้วด้วยความเคยชินจากที่อดีตเคยอยู่มา และเขากลัวว่ายายจะเหนื่อยด้วยจึงบอกให้ยายกลับบ้านกันดีกว่า
 " กลับบ้านดีกว่าครับยาย ผมกลัวยายจะเหนื่อย "
 " ไม่เป็นไรหรอก.. เดินออกกำลังไปเรื่อยๆและอีกอย่าง โชก็จะได้รู้จักที่นี่เพิ่มขึ้นไงลูก จะได้ไม่งงและหลงทาง "
 " แต่ว่า… " โชขัดยายไม่ได้เหตุเพราะจะอ้างว่าตัวเค้ารู้ทางอยู่แล้วก็ไม่ได้ จะบอกว่าเคยมาแล้วก็ไม่ได้อีก เลยต้องจำยอมเดินตามยายของเขาไป แต่เอ๊ะ!!! เค้านึกอะไรได้อย่างนึง
 " ยายครับ ผมว่าเรารีบกลับบ้านกันดีกว่านะครับ ยายจะได้พาผมไปถอนตัง เพื่อซื้อเสื้อผ้าอีก และอีกอย่างก่อนไปกินข้าวก่อนด้วยครับผมเริ่มหิวแล้ว แหะๆ " เขาแกล้งหัวเราะ
 " อืม... จริงด้วย ยายลืมซะสนิทเลย ไปกัน ไปกินข้าวกันดีกว่า ยายจะได้กินยา "
 " ครับ " โชถอนหายใจและเริ่มคิดว่าใช้ได้ผลนะข้ออ้างข้อนี้ เพราะเขารู้ดีว่ายายจะแวะ ที่บ้านนั้นบ้านนี้ตลอดทางแน่ๆ และกว่าจะคุยเสร็จมันกินเวลาพอสมควร.. ยายพาโชเดินกลับบ้าน ก่อนเข้าบ้านยายแวะซื้อโจ๊กที่ขายอยู่ข้างๆวัด
 " กินโจ๊กนะเช้านี้ "
 " ได้ครับ "
 โชรู้อยู่แล้วว่าในตอนเช้าที่บ้านยาย ทุกคนที่บ้านจะกินข้าวเช้าไม่ตรงกันเสมอ ยายจึงมักออกมาหาซื้ออาหารเช้าให้กับตัวเองหลังจากที่ใส่บาตรเสร็จแล้วในทุกๆครั้ง ที่ชุมชนแห่งนี้ในตอนเช้า จะมีแม่ค้าออกมาขายของมากมาย มีอาหารหลากหลายทั้งข้าวราดแกงที่คนในระแวกนี้ต่างก็มาอุดหนุนกันอยู่เป็นปกติ ข้าวเหนียวหมูปิ้ง โจ๊ก น้ำเต้าหู้ และรถขายผลไม้ ในวันนี้ยายเลือกเมนูโจ๊กเป็นมื้อเช้านั่นเอง ยายสั่งโจ๊กสองถุงและนั่งที่เก้าอี้ รอแม่ค้าทำโจ๊กอยู่
 " เราออกกันสายๆหน่อยก็ได้นะ ไม่ต้องรีบนักหรอก กินข้าวกินปลาเสร็จ อาบน้ำอาบท่าแล้วค่อยไป ธนาคารเค้าเปิดสายอยู่ สิบโมงนั่นแหละ "
 ' อ่านั่นสิ เราลืมไปเลย.. เมื่อก่อนธนาคารเค้าเปิดกันสายๆนี่!! ก็นะ.. ยังไงๆธนาคารมันก็ไม่ได้วิ่งหนีหายไปไหนหรอก และการถอนเงินบัญชีต่างสาขาเนี่ยเรื่องมากจะตาย ก็.. ในตอนนี้ออมสินก็ยังไม่มีเอทีเอ็มซะด้วย ก็ต้องทำตามระเบียบตามเสต็บของธนาคารไปนั่นแหละ เฮ้อ.. '
 " ได้ครับยาย "
 ...
 ทั้งสองยายหลานออกไปทำธุระที่ธนาคารกว่าจะเสร็จก็ราวๆ 11 โมงกว่าๆ ยายพาโชไปเลือกซื้อเสื้อผ้านักเรียนมาสองชุดกับรองเท้านักเรียนมาหนึ่งคู่ ด้วยรูปร่างที่ผอมตัวเล็กของเขาจึงทำให้หาไซส์ได้ไม่ยากจึงทำให้เสร็จธุระเร็ว ยายจึงพาโชไปกินก๋วยเตี๋ยวก่อนกลับบ้าน
 " กินกันซะให้เรียบร้อย กลับเข้าบ้านจะได้ไม่หิวกัน นะหลานนะ " โชพยักหน้ารับคำ
 " ครับ "
 ...
 พอกลับถึงบ้านยายก็นอนพักเลย แกคงจะเหนื่อยและเมื่อยล้าโชเห็นยายนอนพัก ก็เลยออกไปช่วยป้าเพ็ญขายของที่ร้านค้า แต่ช่วงบ่ายๆไม่ค่อยมีคนเท่าไรนัก ป้าเพ็ญก็เลยฝากให้โชเฝ้าร้านสักแปบนึงเพื่อที่ป้าเพ็ญจะไปตลาดซื้อกับข้าวไว้ทำตอนเย็นของวันนี้
 " โช.. ป้าฝากดูร้านแปบนึงนะ ป้าจะไปจ่ายตลาดสักหน่อยตอนกลางวันไม่ค่อยมีลูกค้าหรอก ที่ตลาดก็ด้วย ป้าจะได้รีบซื้อรีบกลับมานะ "
 " ได้เลยครับป้าเพ็ญ " เค้าตอบกลับป้าสะใภ้อย่างเสียงใสแจ๋ว…
 ...
 ค่ำวันนี้ หลังอาหารเย็น ลุงอยู่คุยกับยายเพียงเล็กน้อย ยายคุยอวดหลานชายกับลุงเรื่องวันนี้ ยายบอกว่าโชเก่งเก็บออมเงินมาซื้อเสื้อผ้ากับรองเท้านักเรียนของเค้าเอง ลุงหันมาดูหน้าโชนิดนึงแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร สักพักก็ขึ้นข้างบนไป วันนี้โชไม่ได้อ่านหนังสือ แต่กลับใช้ความคิดต่อ..
 ' เวลาผ่านไปในแต่ละวัน.. เราจะทำอะไรต่อไปดีเนี่ย ? อยากทำนั่น.. ทำนี่.. อะไรตั้งเยอะแยะ แต่เราจะหุนหันพลันแล่นไม่ได้แล้ว เพราะเราเคยพลาดมาแล้ว อุตส่าห์ได้โอกาสมาทั้งที เราต้องเริ่มใหม่ให้ดีกว่าเก่าสิ!! อาจจะช้าหน่อยเราจะต้องใจเย็นๆ ใช่แล้ว!! เราต้องใจเย็น เราต้องใจเย็น เราต้องใจเย็น เราต้องใจเ… '
 เค้าเริ่มสะกดจิตตัวเองอยู่รึเปล่านะ ?
 คงจะใช่มั้งเพราะว่าเค้าหลับไปแล้วนี่นา..
 ...
 ครบสองวันตามที่ยายบอก ในวันนี้ยายจะพาโชไปสมัครเรียน เค้าและยายทำภาระกิจเสร็จในตอนเช้า ก็เตรียมตัวโดยเขาใส่ชุดนักเรียนใหม่ที่ไปซื้อมากับยาย ยายของเขาก็แต่งตัวดีดูภูมิฐานเป็นพิเศษเพราะว่าแกเคยเป็นอาจารย์คงไม่อยากให้ใครๆมาดูถูกได้
 " เอาล่ะ.. เสร็จเรียบร้อย!! หลานแต่งตัวเสร็จรึยัง เราจะไปกันแล้วนะ "
 " เสร็จแล้วครับยาย " โชออกมาใส่รองเท้าที่หน้าบ้าน และยืนรอยายที่หน้าประตู อันที่จริงโรงเรียนนี้มันใกล้บ้านยายมากๆเลยนะ แค่เขาเดินไปคนเดียวก็ได้แล้ว แถมสมัครเรียนเองก็คงได้ แต่คุณยายอาจารย์ของเขาคงจะไม่ยอมแน่ๆ
 ' เอาน่า.. ทนยอมเป็นเด็กสักหน่อยเถอะ เพราะตอนนี้เราเป็นเด็กจริงๆนี่นา เดี๋ยวอีกหน่อยเราก็ได้ไปโรงเรียนเองแล้ว ยายแค่มาทำหน้าที่ผู้ปกครองอย่างถูกต้อง ' เค้าเตือนสติตัวเอง
 ยายและโชเดินไปที่โรงเรียน ความรู้สึกของโชในตอนนี้เขามองเห็นโรงเรียนของเขาดูร่มรื่น และก็ไม่ได้ใหญ่โตอย่างที่เมื่อ 20 ปีก่อนเค้าคิด
 ' ใช่.. โรงเรียนของเราก็เท่าเดิมแถมต้นไม้เยอะดูร่มรื่นจะตายไป คิดถึงจัง '
 ในวันนี้มีผู้ปกครองพาบุตรหลานมาสมัครเรียนอยู่ประปราย โดยมากจะเป็นคนในชุมชนซะมากกว่า แต่นั่น!! โชเห็นดำเพื่อนรักเก่าแก่ในวัยเด็กของเขากำลังเดินมากับแม่ของเค้าอยู่ ใจนึงก็อยากจะวิ่งไปหาเพื่อทักทายแต่จะดูแปลกเกินไปไหม ? เพราะในตอนนี้พวกเขายังไม่ได้สนิทกัน โชจึงต้องแกล้งทำเป็นตกใจเล็กน้อย
 " อ่าว.. นั่นดำใช่ไหม เราเอง โชไง!! ที่เจอกันเมื่อสองวันก่อน "
 ดำมองหน้าโชอยูพักนึง ก็ทำทีเพิ่งจะนึกออก
 " อ่อ.. นายก็มาเรียนที่นี่หรอ ? "
 " ใช่ ยายของฉันพามาน่ะ "
 " แล้วแม่ของนายไปทำงานหรอ ? "
 " อืม.. เหมือนจะใช่ แต่แม่ของเรากลับบ้านนอกไปแล้วน่ะสิ ตอนนี้เรามาอยู่กับยาย ยายก็เลยพามาน่ะ "
 " ดีเลย ตอนแรกฉันนึกว่าจะไม่เจอใครที่รู้จักซะแล้ว พวกเพื่อนๆที่โรงเรียนเก่าก็ไม่มีใครมาเรียนที่นี่เลย พวกนั้นไปเรียนอีกฝั่งที่โรงเรียนเอกชน แต่แม่ของฉันให้มาเรียนที่นี่บอกว่าค่าเทอมถูกกว่า โชคดีที่ได้เจอนายนะโช "
 " ใช่!! โชคดีที่ได้เจอกัน "
 โชยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกกันไปหาผู้ปกครองของตัวเอง…


...
 ภาพที่เด็กทั้งสองคนเห็นผ่านช่องประตูที่แง้มออกไปเพียงเล็กน้อยนั้น เป็นช่องแคบแค่เพียงสายตาลอดผ่าน มันทำให้เด็กหญิงทั้งสองคนรู้สึกตกใจกลัวจนเนื้อตัวสั่น และไม่กล้าย่างเท้าก้าวเข้าไปในบ้านหลังนั้น หนูน้อยทับทิมและอาเล็กของเธอค่อยๆถอยหลัง และย่องออกมา ทับทิมจับมือกับอาเล็กได้แล้ว ก็ออกวิ่งหนีกลับบ้านอย่างไม่คิดชีวิต
 " อาเล็ก เห็นไหม ? "
 " เห็น!! "
 ทับทิมวิ่งจูงมืออาเล็กกลับมาถึงบ้าน ด้วยอาการกระหืดกระหอบ ทั้งคู่ดูเหนื่อยมากแต่ไม่วายที่พวกเธอก็ยังคงวิ่งไปหาสร้อย ที่ตอนนี้เธอกำลังถักพรมเช็ดเท้าอยู่
 " ย่า!! ย่า!! " หน้าตาของทับทิมดูตื่นตระหนก จนสร้อยอดสงสัยในตัวของหลานไม่ได้ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
 " เป็นอะไรกันลูก!? มีเรื่องอะไรกัน ? " สร้อยถามทับทิมกับอาเล็กด้วยความสงสัยในท่าทางของเด็กหญิงทั้งสองคน
 " น้องแคทโดนตี!!.. ตอนนี้ร้องให้อยู่.. " อาเล็กรีบบอกแม่สร้อยของเธอไป
 " ห๊า!! อะไรนะ!? ใครโดนตีนะ.. พูดอีกทีสิ " สร้อยแทบไม่เชื่อหูของตน คิดว่าอาเล็กพูดผิดไป
 " น้องแคทค่ะ.. พี่เลี้ยงตีน้องค่ะย่า เมื่อกี๊นี้เอง หนูไปหาน้องกับอาเล็ก ไม่เชื่อ!! ย่าไปดูเลย "
 " จริงๆเหรอ.. เดี๋ยวย่าไปดูเอง ทั้งสองคนอยู่นี่นะ ดูน้องโอมกับน้องออยให้ย่าด้วย "
 สร้อยเชื่อที่เด็กหญิงทั้งสองคนพูดครึ่งนึง แต่อีกครึ่งนึงยังคงชั่งใจอยู่ เพราะว่ายังไงๆ เด็กหญิงทั้งสองคนนั้นยังไม่เคยโกหกเลยสักครั้ง เธอรีบรุดตรงไปที่บ้านของพี่เลี้ยงเด็ก
 เสียงเด็กน้อยที่ร้องอย่างอ่อนแรงเหมือนเสียงของแมวร้อง ค่อยๆเบาลงอย่างเห็นได้ชัด สร้อยเปิดประตูเข้าไปอย่างไม่เกรงใจ เธอเห็นแต่หลานแคทนอนคว่ำหน้าอยู่บนที่นอนของเด็กทารก หลานสาวตัวน้อยของเธอร้องให้แบบอ่อนแรงเหมือนเด็กกำลังใกล้หลับ หน้าของหนูน้อยฟุบลงที่บนที่นอน เธอมองหาพี่เลี้ยงเด็ก..
 พี่เลี้ยงเด็กกำลังชงนม และหันมาเห็นสร้อยพอดี หน้าของพี่เลี้ยงดูตกใจเล็กน้อย
 " อ่าว.. มีอะไรรึคะ ? หนูกำลังชงนมให้น้องอยู่เลย สงสัยจะหลับแล้วมั้ง ? เป็นเด็กน่ารักจริงๆเลยค่ะ เลี้ยงง้ายง่าย "
 สร้อยมองดูอากัปกริยาของพี่เลี้ยงเด็ก เธอจึงตอบกลับไปว่า
 " อ่อ วันนี้ฉันมารับเด็กแทนพ่อแม่น่ะ "
 " ไม่เห็นมีใครบอกหนูเลยนะคะคุณพี่.. " พี่เลี้ยงเด็กที่อยู่ในวัยสามสิบกว่าๆ พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเกินอายุจริงของเธอ
 " และอีกอย่าง.. น้องเค้าใกล้จะหลับแล้วด้วย เดี๋ยวจะโยเยเอานะคะ หนูว่าคุณพี่กลับไปก่อนน้าาาา.. รอให้แม่เด็กเค้ามารับเองจะดีกว่า เพราะคุณพ่อของน้องเขาบอก.. ให้หนูดูแลน้องอย่างดี.. เลยค่า.. นะคะคุณพี่ "
 สร้อยรู้สึกไม่ชอบพี่เลี้ยงคนนี้อย่างแรง!! หล่อนดูเป็นคนไม่จริงใจเลยสักนิด ทั้งคำพูด ท่าทาง และน้ำเสียง ดูขัดหูขัดตายังไงก็ไม่รู้ แต่เธอไม่มีหลักฐานว่าเรื่องที่หลานทับทิมกับอาเล็กบอกนั้น.. เป็นเรื่องจริง ! สร้อยมองดูหลานสาวของเธอและเดินเข้าไปใกล้ๆ แต่ยังไม่ทันเข้าถึงตัวของหลานสาวตัวน้อย พี่เลี้ยงก็ได้เอามุ้งครอบเด็กกันยุงมาครอบตัวน้องแคทไว้ในทันที
 " พี่กลับไปก่อนนะคะ น้องเค้าหลับแล้ว "
 สร้อยไม่พูดอะไร เธอเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น ด้วยความสงสัยเธอจึงมองไปรอบๆ ที่บ้านหลังนั้นมีบ้านที่อยู่ติดกันเป็นห้องเช่าอยู่ทางด้านขวาที่นั่นห้ามคนนอกเข้าออก ส่วนด้านซ้ายเป็นบ้านคน มีรั้วล้อมรอบ ส่วนทางฝั่งตรงกันข้ามเยื้องๆกับบ้านของพี่เลี้ยงเด็กนั้น จะมีร้านขายของชำเล็กๆอยู่ร้านนึง สร้อยเดินตรงไปที่ร้านค้าเพื่อขอซื้อน้ำ
 " ขอถามอะไรหน่อยสิคะ รู้จักคนบ้านนี้ไหมคะ ที่เลี้ยงเด็กน่ะ ? "
แม่ค้าหยิบน้ำให้กับสร้อย สร้อยรับขวดน้ำมาพร้อมยื่นเงินให้กับแม่ค้า แม่ค้ารับเงินแล้วพูดกับเธอพร้อมกับทำปากเบะ
 " รู้จักสิ!! อีนังคนนี้ มันสติไม่ค่อยดี ป้ำๆเป๋อๆ ไม่รู้ใครที่ไหน ? เอาเด็กมาให้มันเลี้ยงอีก!! "
 " เค้าเป็นอะไรหรอ ? "
 " มันชอบเล่นกับเด็กแรงๆ และชอบแกล้งทำเป็นรักเด็ก บางทีนะ ฉันได้ยินบ่อยๆเลย เสียงเด็กร้องน่าสงสาร บางทีก็เงียบผิดปรกติ บางทีก็มีเสียงด่าไม่รู้ว่ามันด่าใคร ? เพราะบ้านนั้นมีแค่มันอยู่บ้านคนเดียว ญาติพี่น้องก็ทิ้งกันไปหมดแล้วไม่รู้มันเอายาอะไรให้เด็กกินรึเปล่า ? ไอ้เราก็ไม่เห็นซะด้วยสิ!! ได้ยินแต่เสียง "
 ....
 ค่ำวันนั้น สร้อยได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พัชราและชาติชายฟัง ตั้งแต่ที่ทับทิมกับอาเล็กไปเห็นเหตุการณ์จนกระทั่งเธอไปที่บ้านหลังนั้นและได้ถามคนที่อยู่แถวๆนั้นว่า พี่เลี้ยงเด็กคนนั้นเป็นคนเช่นไร ? พัชราไม่สบายใจ รีบไปดูลูกสาวของเธอ น้องแคทยังคงนอนหลับสนิทอยู่
 " แล้วจะไปหาพี่เลี้ยงที่ไหนได้ล่ะ ? "
 " แม่ก็บอกว่าแม่เลี้ยงให้ได้ แค่เพิ่มหลานมาอีกแค่คนเดียวเอง "
 ชาติชายคงจะไม่เชื่อว่าแม่ยายของเขามีความสามารถในการเลี้ยงดูเด็ก ซึ่งเธอเคยบอกไปหลายต่อหลายครั้งแล้ว เขาคงกลัวว่าแม่ยายจะดูแลลูกสาวของเขาได้ไม่ดีเท่าที่ควร ทั้งที่พัชราก็บอกว่าแม่ของเธอนั้นเก่งจริงๆ เลี้ยงลูกหลายๆคนโตมาได้อย่างดี และหลานๆ ที่เติบโตมาแล้วในตอนนี้ก็ด้วย ส่วนตัวเขาคงจะเห็นว่าสร้อย ( แม่ยายของเขา ) งก!! และเห็นแก่เงินเพราะขนาดที่ตอนนี้.. สร้อยก็เลี้ยงหลานอยู่สองคน ( โอมกับออย ) อยู่แล้วเธอก็ยังทำพรมเช็ดเท้าอยู่อีก เพราะโดยส่วนตัวของชาติชายแล้ว เขาคิดว่าตัวของเขานั้นเป็นผู้ใหญ่ที่ทำงานราชการ ( ก็คือทำงานดีนั่นแหละ ) และมีความคิดเป็นใหญ่ ( คือไม่ฟังผู้อื่น.. เชื่อแต่ตัวเอง ) พัชรา ( และทุกคน ) ต้องเชื่อเขา!! ( เชื่อในความคิดของเขาเท่านั้น!! )
 " เดี๋ยวพี่ก็ได้บ้านพักแล้ว และราเองก็จะทำงานอีกแค่เดือนเดียวไม่ใช่หรอ ? ตอนนี้ก็อดทนไปก่อนก็แล้วกัน "
ชาติชายตัดบท พัชรารู้สึกไม่สบายใจในเรื่องนี้เลย
 " พี่.. ฉันไม่ค่อยสบายใจเลย ถ้าเกิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงล่ะ ? "
 " เราไม่มีหลักฐานอะไรไปกล่าวหาเค้านะ "
 " แม่ว่านะ ถ้าอยากได้หลักฐานกันนัก!! พวกแกก็ลองแอบไปดูในตอนกลางวันสิ ไปแบบที่ไม่ต้องบอกกันล่วงหน้าไม่ต้องให้มันรู้ ( พี่เลี้ยง ) ไปที่บ้านหลังนั้น!! เพราะว่าร้านค้าที่แม่ไปถามเขาบอกว่าได้ยินเสียงร้องของเด็กทุกวัน ว่าประเดี๋ยวร้อง ประเดี๋ยวเสียงเงียบไปเลย มันก็น่าสงสัยอยู่เหมือนกันนะ ดูสิ!! เวลาน้องแคทอยู่บ้าน แม่ไม่เห็นน้องแคทจะร้องอะไรเลย ไม่ใช่เด็กขี้ร้องอย่างน้องออยสักหน่อย และเนี่ย!! ตั้งแต่กลับมา.. นอนอะไรกันนานขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าเอายานอนหลับให้กินไปนะ!! " สร้อยพูดด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว และไม่พอใจในตัวของลูกเขยของเธอเลย
 รุ่งขึ้นวันใหม่ พัชราก็ยังคงเอาน้องแคทไปฝากเลี้ยงกับพี่เลี้ยงคนเดิม
 " เอ่อ.. วันนี้ฉันจะมารับเด็กค่ำๆหน่อยนะ และนี่เงินค่าเลี้ยงเด็กค่ะ ฉันให้พิเศษเพิ่มสำหรับวันนี้ด้วยค่ะ "
 " อุ้ย!! แหม.. พิซง.. พิเศษอะไรกันค้า ไม่ต้องก็ได้ค่ะ คนกันเองทั้งนั้น และอีกอย่างน้องเค้าเลี้ยงง้ายง่ายค่ะ น่ารักมากเลย ต่อให้เอามาฝากทั้งวันทั้งคืนก็ได้จ้า พี่ว่างตลอด 24 ชั่วโมงค่ะคุณน้อง "
 หน้าของพัชราดูเจื่อนไป แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรพร้อมกับส่งลูกน้อยของเธอให้กับพี่เลี้ยง
 ....
 บ่ายของวันนั้น อากาศค่อนข้างร้อนและอบอ้าว ไม่มีลมพัดให้ชื่นใจเลยสักนิด ไอแดดยังคงร้อนแรงระอุดั่งจะแผดเผาให้สิ่งใดใดก็ตามที่อยู่ในรัศมีให้มอดไหม้วอดวายกลายเป็นจุล
 " โอ้ยยยย… ทำไมมันร้อนอย่างนี้เนี่ย.. " พี่เลี้ยงบ่นพลางเดินงุ่นง่านไปหาพัดลม ด้วยความที่อากาศร้อนเด็กน้อยเลยรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว อีกทั้งพี่เลี้ยงก็ไม่ค่อยได้สนใจในตัวหนูน้อยสักเท่าไหร่ ถ้าพี่เลี้ยงพาเด็กน้อยไปอาบน้ำอาจจะทำให้เด็กสบายตัวขึ้นก็ได้ ก็เลยทำให้น้องแคทเริ่มส่งเสียง
 " อิ๊.. แอ๊.. อุ.. แว๊.. อุแว๊.. " เด็กน้อยร้องด้วยอารมณ์หงุดหงิดและเหนียวตัว สองมือและสองขาดิ้นไขว่ไปมา
 " จะเอาอะไรอีก ห๊า!! ประเดี๋ยวแม่หักคอทิ้งซะเลย คนยิ่งร้อนๆอยู่ " พี่เลี้ยงลุกขึ้นไปชงนมให้น้องแคทด้วยความรำคาญ
 " เอ้า!! กินไปซะ!! จะได้หลับๆไป "
 พี่เลี้ยงเด็กเอานมยัดใส่ปากของหนูน้อย ด้วยความที่นมนั้นยังร้อนอยู่แทนที่หนูน้อยจะดูดนมและนิ่งเงียบไป กลับสะดุ้งและสำลักนมอย่างน่าสงสาร พร้อมกับส่งเสียงกรีดร้องลั่นบ้าน พี่เลี้ยงเด็กจึงเกิดอาการหงุดหงิดและรำคาญหนูน้อยในทันที
 " จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย !? "
 เธอพูดพร้อมกับโยนน้องแคทลงบนที่นอนของเด็กอย่างไม่ปราณี นางพี่เลี้ยงใจร้ายไม่รู้มีปิศาจสิงสู่อยู่ในร่างรึเปล่่า กำลังเงื้อมือขึ้น และฟาดลงมาที่หนูน้อยในทันที
 " เพี๊ยะ!! " " โครม "
 เสียงมือกระทบเนื้อดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงประตูบ้านกระแทกเข้าที่ข้างฝา พี่เลี้ยงเด็กหันหน้าไปที่ประตูหน้าบ้านพอดี ภาพที่เธอเห็นทำให้ดวงตาของเธอเบิกโพลง และอ้าปากค้างโดยที่ตัวของเธอไม่ทันรู้ตัว และในเสี้ยววินาทีนั้นนั่นเองอาการมือไม้สั่นด้วยความกลัวจึงเกิดขึ้น
 " แก.. แกทำกับลูกของฉันได้ยังไง ? อีคนชั่ว!! สารเลว!! "
 ชาติชายทิ้งสิ่งของที่ถืออยู่ในมือทิ้งลงทันที ด้วยความโกรธจนลืมตัว เขาปรี่เข้าไปหาพี่เลี้ยงใจร้ายที่ยังคงนั่งตะลึงงันอยู่ ร่างของชาติชายกระโดดตัวลอย และถีบเข้าไปอย่างจังที่ยอดอกของพี่เลี้ยงใจร้าย ( นาง ) พี่เลี้ยงกระเด็นตามแรงกระแทกของฝ่าเท้า เธอร้องขอชีวิตด้วยเสียงระล่ำระลัก ชาติชายยังคงไม่พอใจ ปรี่เข้าไปหมายจะชกเธออีก
 " พอแล้ว!!.. พี่ชาติ!! จับมันเข้าคุกดีกว่าพี่ " เสียงพัชราร้องเตือนผู้เป็นสามี เธอวิ่งเข้าไปอุ้มลูกสาวของเธอออกมาด้วยอาการตื่นตระหนก
 ชาติชายพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง เขากำหมัดของเขาแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่แขนปูด และหันไปสาปแช่งนังปิศาจใจร้ายพร้อมกับชี้หน้าด่าทอ พี่เลี้ยงคนนั้นยกมือขึ้นไหว้และขอร้องพวกเขาว่าอย่าเอาผิดตน แต่มันคงจะไม่ได้นะ..
 ...
 …และแล้วคนไม่ดีก็ต้องถูกตำรวจจับไป ในความรู้สึก.. มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ไม่อยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นกับใครๆเลย สงสารก็แต่หนูน้อยที่ต้องมารับกรรมจากคนใจร้าย และนี่คงเป็นอุทาหรณ์เตือนใจให้กับพ่อแม่ของหนูน้อยไปแล้วนะ
 " ขวัญเอ๋ย.. ขวัญมา.. นะลูกนะ โถ.. แม่คุณ น่าสงสารเหลือเกิน " สร้อยอุ้มหลานสาวคนเล็กเข้ามากอดแนบอก
 " แม่ขอโทษนะจ๊ะ.. ฮือๆ แม่ไม่ดีเอง.. ฮือๆ " พัชราร้องให้ด้วยความเสียใจ
 " พ่อก็ขอโทษหนูด้วยนะ ต่อไปนี้จะไม่มีใครมาทำอะไรลูกของพ่อได้อีกแล้ว " ชาติชายยืนนิ่งก้มหน้าด้วยความคับแค้นใจปนสำนึกผิด
 " แล้วต่อไปจะเอายังไง ? จะให้ใครมาเลี้ยงน้องแคท ? "
 " หนูจะออกจากงานแล้วแม่ ไม่รง.. ไม่รอมันแล้วสิ้นเดือน ไหนๆก็ต้องออก "
 " ให้แม่เลี้ยงก่อนก็ได้นี่ลูก แค่สิ้นเดือนนี้เอง แกจะได้มีเงิน ยังไงๆน้องแคทมันก็เป็นหลานของแม่เหมือนกัน แกคงไม่คิดว่าแม่จะใจร้ายกับหลานหรอกนะ "
 " หนูไม่เคยคิดเลยจ่ะแม่ ที่เรื่องมันเป็นแบบนี้เพราะหนูไม่เชื่อแม่ตั้งแต่แรก หนูเสียใจค่ะและสงสารลูกแคทด้วย "
 " พอดีว่าสิ้นเดือนนี้ ผมคงได้ย้ายออกนะครับ ได้บ้านพักแล้ว คงจะให้พัชราเลี้ยงลูกอยู่กับบ้านน่ะครับ อาจจะให้ขายของชำเล็กๆน้อยๆ ถ้าลูกแคทโตอีกหน่อย "
 " ตามใจพวกเธอก็แล้วกัน สำหรับแม่น่ะ ยังไงก็ได้ "
 พัชราตัดสินใจลาออกจากงานที่ทำ และเลี้ยงลูกอยู่ที่บ้านรอสิ้นเดือนเพื่อย้ายไปที่บ้านพักข้าราชการ
 ...
 ใกล้วันเปิดเทอมของเด็กๆแล้ว ตอนนี้ทับทิมอายุ 6 ขวบแล้วเตรียมขึ้นชั้นป. 1 ทับทิมบ่นอยากไปโรงเรียนเต็มแก่แล้ว เพราะเธอคิดถึงเพื่อนๆของเธอที่โรงเรียน อาเล็กกับน้องมิ้วก็เช่นกัน พวกเด็กๆชวนกันเล่นขายของที่หน้าบ้าน
 " นังหนู.. แหม!! ทำไมถึงน่ารักอะไรกันอย่างนี้เนี้ย.. อยู่กันเป็นแก๊งเลยนะ เล่นอะไรกันอยู่ล่ะ ? แม่อยู่บ้านไหม ? " ป้าข้างบ้านถามพวกเด็กๆ
 " อยู่จ่ะ " ทับทิมตอบ เธอรู้ว่าป้าคนนี้มาหาแม่ของเธอแน่ๆ เพราะทับทิมเห็นป้าคนนี้เคยมาบ่อยๆ
 " อ๋อ ดีเลย งั้นป้าเข้าไปหาแม่ของหนูก่อนนะจ๊ะ ดูต้นทางให้ด้วยล่ะ "
 พวกเด็กๆไม่รู้จักหรอกว่าป้าคนนี้หมายถึงอะไร แต่ที่แน่ๆสุพัทราแม่ของทับทิมนั้นเธอขายหวยใต้ดินนั่นเองและวันนี้คือวันที่ 1 ซึ่งจะมีคนมาหาแม่ของเธออยู่เยอะแยะ เป็นวันที่ทับทิมเบื่อมากๆ เพราะวันนั้นเธอจะอดดูการ์ตูนและคนจะเยอะจนเต็มห้องเลยก็มี แถมเธอมักจะโดนไล่ออกมาข้างนอกเสมอ ทำให้ต้องออกมานั่งเล่นกันที่หน้าบ้านนั่นเอง…
บางครั้งพวกเธอจะไปช่วยสร้อยทำพรมเช็ดเท้ากัน แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรได้มากนัก รังแต่จะเป็นภาระให้สร้อยเสียมากกว่า
 " พอแล้วล่ะลูก เดี๋ยวย่าทำเองดีกว่านะ ไปเล่นกันเถอะไป "
 " หนูทำสวยไหมคะย่า "
 " สวยจ้า.. สวย!! แต่ย่าว่าย่าทำเองดีกว่านะ "
 ในแต่ละวันของเด็กๆมันช่างมีความสุข ความสบายเสียเหลือเกิน ไม่ต้องคิด ไม่ต้องเครียด เล่นกันไปวันๆ จนทำให้ผู้ใหญ่บางคนมีความคิดที่อยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง…
 ...….
 เปิดเทอมวันแรก ของโรงเรียนมัธยม โชตื่นแต่เช้าเหมือนทุกๆวัน เขายังคงไปใส่บาตรในตอนเช้าพร้อมกับยายอยู่เสมอ และไปโรงเรียนตามที่เด็กนักเรียนพึงกระทำ หลังจากเข้าแถวเคารพธงชาติแล้ว อาจารย์และผอ. ก็ขึ้นปรารภก่อนเข้าชั้นเรียน มันเป็นอะไรที่เด็กนักเรียนต้องยืนทนฟังอย่างยาวนานมากเหมือนกับว่า อาจารย์และผอ. รู้สึกเก็บกด!! และอยากที่จะระบายให้เด็กๆฟัง ซึ่งเด็กบางคนก็ฟังแบบเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา และบางคนก็เข้าหูซ้ายนั่นแหละ.. แต่หูดันตัน!? เลยไหลออกมามันทางหูซ้ายอย่างเดิมอีกที ( คือไม่เข้าหูเลยไงล่ะ )
 " หวังว่า.. วันนี้ จะเป็นวันที่ดีของเรานะ "
โชบอกกับตัวของเขาเองด้วยความคิดหวังถึงอนาคตของวัน.. ในต่อไป…..


...
 หลังจากที่ก้อย ( สะใภ้คนใหม่ ) ได้เข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เธอก็พยายามทำตัวเป็นคนดีทั้งต่อหน้าสามี และคนในครอบครัว โดยเฉพาะกับสุพัทรา ( แม่ของทับทิม ) เธอจะพยายามเข้าหาและชวนพูดคุยอยู่เสมอ แต่ด้วยสุพัทราเป็นคนที่มองคนออก เธอจึงไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษนัก และเธอคงยังทำตัวเหมือนปรกติแต่ก็ไม่ยอมสนิทสนมด้วย
 เวลาผ่านไปประมาณ 2 เดือน พัชรีก็เริ่มตั้งท้อง แต่เธอก็ยังคงทำงานที่โรงงานไปจนกระทั่งถึงวันคลอด พัชรีได้คลอดลูกสาวตัวน้อยของเธอ ตอนนั้น อาเล็ก ( ลูกสาวบุญธรรมของสร้อย ) อายุจริง 2 ขวบ ส่วนทับทิมก็จะ 1 ขวบและ ตอนนี้ที่บ้านมีเด็กหญิงถึง 3 คน สร้อย ( ย่าของทับทิม ) ในตอนนี้เธอต้องดูแลเด็กๆถึง 3 คนกันเลยทีเดียว แต่ด้วยเธอมีประสบการณ์ในการเลี้ยงดูลูกของเธอมา จึงทำให้ไม่ครณากับเด็กหญิงทั้งสามคนเลย มันง่ายมากสำหรับเธอ คนเล็กสุดเอาใส่เปล เกว่งๆไปให้หลับส่วนคนที่โตหน่อยหัดเดินก็ปล่อยให้เดินและเล่นกันไป ส่วนเรื่องนมและอาหารเสริมของพวกเด็กๆ เธอก็ไม่ละเลย และให้กินเป็นเวลาโดยที่เด็กๆนั้นก็ให้ความร่วมมือ เหมือนจะรู้ตัวดีว่าไม่ควรอ้อนแม่และยายของพวกเธอโดยเด็ดขาด!! ว่านอนสอนง่าย กินแล้วก็นอนเลี้ยงง่ายเลี้ยงดายเป็นที่สุด.. และสร้อยเองก็ไม่ลืมที่จะเสริมสร้างความปลอดภัยให้แก่ลูกและหลานอีกด้วย เพราะเธอจะมีคอกกั้นประตูขวางทางออกไว้และกั้นตรงบันไดกันเด็กๆปีนป่าย ส่วนตัวของสร้อยนั้นยังคงรับงานมาทำที่บ้านอีก ในตอนนั้นคืองานทำพรมเช็ดเท้า เพราะเธอจะสามารถเลี้ยงดูเด็กๆไปด้วยได้ และก็ยังมีรายได้เพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อยในยามที่เด็กๆหลับไป..
 พัชราหลังจากแยกตัวไปอยู่หอก็เริ่มทำงานและเก็บเงิน พักหลังเธอมีแฟนหนุ่มที่รักกันมาก แฟนของเธอยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย อายุเลยใกล้เคียงกัน ตัวเขานั้นฐานะก็ปานกลางแต่ที่บ้านอยู่ต่างจังหวัด จึงทำให้ไม่สามารถดูแลพัชราได้เต็มที่ พวกเขามีเวลาให้กันแค่สัปดาห์ละครั้งในตอนวันหยุด เธอจึงพาไปพบครอบครัวเพื่อที่จะแนะนำให้ทางครอบครัวของเธอรู้จัก และมาพักที่บ้านบ้างเป็นครั้งคราว สร้อยและวัลลพทั้งสองคนเข้าใจในตัวลูกๆของพวกเขา และปล่อยให้ทั้งคู่คบกันแต่ต้องอยู่ภายในสายตา ทั้งสองคนคบกันแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน
 ลูกสาวตัวน้อยของพัชรี ชื่อ น้องมิ้ว เป็นเด็กเลี้ยงง่ายกินอิ่มแล้วก็นอนหลับปุ๋ยไปเลย ส่วนทับทิมซนมากชอบเล่นไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนแต่ก็ไม่ได้อ้อนอะไร ส่วนอาเล็กนั้นกินเก่งมากไป อ้วนตุ้ยนุ้ยแก้มยุ้ยน่าหยิกเป็นที่สุด เด็กหญิงทั้ง 3 คนโตวันโตคืน ในตอนนี้ อาเล็ก 3 ขวบ ( อายุจริง ) และ ทับทิม 2 ขวบ ส่วนน้องมิ้ว 1 ขวบ
 ...
 พ่อของน้องมิ้ว เขาเป็นคนต่างจังหวัดที่เข้ามาทำงานที่กรุงเทพนานแล้ว เขาเป็นคนจิตใจดีไม่เจ้าชู้ และยังเป็นคนใจบุญชอบทำการกุศลช่วยเหลือในยามที่ตนเองนั้นว่าง บริจาคเลือดจนได้เหรียญ และต่อมาก็ได้โล่ วางอยู่เต็มห้องไปหมด ส่วนตัวเขายังคงแข็งแรงดีมากอยู่.. เขาทำงานเป็นช่างไฟฟ้า ( ในสมัยนั้น ) แบบรับเหมาเป็นทีมงาน ทำอยู่ที่บริษัทแห่งหนึ่ง ต่อมาเขาต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ เขาคิดถึงลูกและพัชรีภรรยาของเขามาก เขาต้องเดินทางไปทำงานนานถึง 1 ปี เขายังต้องส่งเงินมาให้พัชรีใช้จ่ายอยู่ตลอดในทุกๆเดือน การต้องไปทำงานต่างถิ่นมันทรมารต่อความคิดถึงมากที่สุด แต่เขาจะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเขาอยากมีเงินทอง และอยากสร้างความมั่นคงให้แก่ครอบครัว จึงจำเป็นต้องอดทนทำงานนี้ให้สำเร็จต่อไป...
 " กริ๊งงงงง...!! กริ๊งงงงง...!! " เสียงโทรศัพท์ ( โทรศัพท์บ้านในสมัยนั้น ) ดังขึ้นในค่ำวันเสาร์
พัชรารับโทรศัพท์ และพูดคุย สักพักเธอมีอาการตกใจ และเสียงสั่น ก่อนจะถามปลายสายว่า
 " โรงพยาบาลอะไรนะคะ ? "
 " ใคร ? เป็นอะไรหรอพี่รา "
 " ฮือ ๆ แฟนพี่...ฮือ...เค้าประสบอุบัติเหตุรถชน.. เสียชีวิตแล้ว ฮืออออ.. " เธอระร่ำระรัก สะอึกสะอื้นร่ำให้ ปานประหนึ่งจะขาดใจตาย
 " จริงหรอพี่!?.. " พัชรัตน์สงสารพี่สาวของเธออย่างเหลือเกิน ทั้งสองพี่น้องกอดกัน เธอไม่รู้จะปลอบพี่สาวเธออย่างไรดี ได้แต่กอดคอกันร้องให้…
 ...….
 หลังจากเสร็จสิ้นงานฌาปนกิจ พัชราก็เปลี่ยนไปเป็นคนเงียบขรึมขึ้น พูดน้อยกว่าเดิมมาก ไปทำงานปรกติแต่ไม่รับทำโอทีเหมือนดั่งแต่ก่อน วันหยุดเธอก็ไม่ยอมอยู่ที่บ้าน ออกไปเที่ยวเสมอๆ อาจเป็นเพราะเธอเสียใจที่คนรักของเธอได้จากไปแบบไม่ทันตั้งตัว เธอต้องการลืมเลยต้องหาอะไรใหม่ๆทำกระมัง ?!
 " เลิกเที่ยว!! เลิกตะลอนได้แล้ว เป็นลูกผู้หญิงอย่าทำตัวแบบนี้ คิดหรือว่าคนที่ตายไปแล้วน่ะ!! จะฟื้นขึ้นมาดีใจ ที่แกทำตัวแบบนี้ ห๊า!! "
 " หนูรู้แล้วน่ะแม่.. ขอแค่หนูลืมเขาได้ก็พอ "
 " แล้วเมื่อไหร่ล่ะ!? แกไม่ได้เสียใจคนเดียวนะ.. แกทำตัวแบบนี้.. แม่ก็เสียใจด้วยนะ ในเมื่อเขาบุญน้อย จากแกไปเสียก่อน แกก็คิดเสียว่าพวกแกทำบุญด้วยกันมาแค่นี้ อีกหน่อยแกก็จะเจอคนที่ดีกว่า.. แล้วเวลา..จะช่วยเยียวยาตัวของแกเอง เสียใจได้ลูก.. แต่อย่าทำตัวไม่ดีเสียคนไปเลยนะลูกนะ แล้วอีกหน่อยมันจะค่อยๆดีขึ้นเอง เชื่อแม่เถอะ "
พัชรากอดแม่ของเธอ ตอนนี้เธอรู้และเข้าใจแล้ว ว่าแม่รักเธอแค่ไหน และทำไมเธอต้องทำให้แม่ของเธอต้องทุกข์ใจเพราะเรื่องของเธอด้วยเล่า เธอจะเข้มแข็งขึ้นและจะทำตัวใหม่ให้แม่ของเธอคลายความกังวล….
 ....
 หลังจากนั้น 1 ปี พ่อของมิ้วกลับมาจากทำงานที่ต่างประเทศ เขามีรายได้จากการทำงานมากโขอยู่ จึงทำให้พัชรีดูล่ำซำมากขึ้น เธอซื้อข้าวของเครื่องใช้ไฟฟ้าเข้าห้องของเธอใหม่หมด แถมยังซื้อเตียงนอนพร้อมที่นอนอันใหญ่ด้วยจากที่ในตอนแรกนอนแบบปูที่นอนบนพื้น เธอดูมีความสุขมาก ในตอนนี้น้องมิ้ว อายุ 2 ปีแล้ว ทับทิม 3 ปี อาเล็ก 4 ปี ( อายุจริง ) วันเวลาผ่านไปเร็วมากเลย พวกเด็กๆยังคงน่ารักและเติบโต คราวนี้ถึงคราว..
 ก้อยตั้งท้องขึ้นมาอีกแล้ว.. อันที่จริงเธอก็ไม่ได้อยากท้องสักเท่าไรนัก แต่ด้วยความเผลอเรอของตัวเธอเอง จึงทำให้เธอลืมกินยาคุมกำเนิด อีกเพราะเธอไม่ค่อยชอบยาคุมด้วยล่ะมั้ง เพราะในการกินยาคุมกำเนิดของเธอในแต่ละครั้งเธอจะมีอาการเวียนหัว และเหม็นยามากๆ บางครั้งอาเจียนเลยก็มี คงเป็นเพราะเธอแพ้ยาคุมกำเนิดนั่นเอง แต่ในทางตรงข้ามกัน อนันต์กลับดีใจมาก และตื่นเต้นที่เขาจะได้มีลูกคนแรกของเขาเสียที หลังจากที่รักและเอ็นดูพวกหลานๆ ( ยกเว้นอาเล็ก ) มาเนิ่นนาน
 ในช่วงเวลานี้ พัชรัตน์ก็ได้เริ่มมีแฟนอยู่ที่ทำงานเดียวกันกับเธอ หน้าตาหล่อเหลาเอาการ ฐานะทางบ้านก็ดีพอควร เธอจึงได้พาแฟนของเธอมาแนะนำที่บ้าน เพื่อทำความรู้จักกับครอบครัว และอีกนัยนึงเพื่อที่จะมาให้แม่กับพ่อของเธอดูตัวว่าผ่านหรือไม่ พัชรัตน์เธอจะเป็นคนติดแม่ของเธอมาก เพราะเธอเป็นลูกคนเล็กของครอบครัว ( ในเมื่อก่อน ) เธอจึงต้องการความคิดเห็นของมารดาว่า คนๆนี้เป็นว่าที่ลูกเขยได้หรือไม่ เพราะถ้าไม่ได้หรือแม่ไม่ชอบ เธอจะสลัดตัดทิ้งไปเสีย ( ถ้าทำได้นะ ) แต่นั่นก็เป็นสิ่งดีที่แม่กับพ่อของเธอเห็นชอบด้วย เธอจึงโล่งอกไป
 " หน้าตาก็หล่อดีนี่.. "
 " ไม่ได้มีดีแค่หน้าตาหรอกนะ มีตังด้วย.. ฮ่าๆ "
 " เออ.. ก็ดีไป แต่ไม่รู้จะนิสัยดีรึเปล่าเนี้ยสิ "
 " ดีสิ ถ้าไม่งั้นฉันไม่ยอมคุยด้วยหรอก คนที่ทำงานของฉันมีคนหล่อๆ เยอะจะตายไป ที่จริงแล้วน่ะฉันเนื้อหอมนะพี่ หนุ่มๆรุมจีบอ่า.. ไม่อยากจะคุย ฮิ ฮิ " พัชรัตน์หัวเราะคิกคักด้วยความพอใจ
 " โอ้ย..!! เบื่อพวกขี้โม้จริงๆ หึ หึ " พัชรีแกล้งแซวน้องสาวคนเล็กของเธอ
 เย็นวันนั้นจึงเป็นเย็นวันบันเทิงของคนในครอบครัว ทุกคนร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน ดูมีความสุขซะจริงๆเลย พ่อของน้องมิ้วชักชวนพ่อของทับทิมดื่มเบียร์เพื่อสังสรรค์ พวกผู้ชายเลยตั้งวงดื่มเบียร์กันพร้อมเปิดเพลงเพื่อความสนุกและเพลิดเพลิน เป็นครั้งแรกเลยที่ครอบครัวนี้ดื่มน้ำเมากัน และอีกต่อไปคงหาเรื่องดื่มกันอีกเป็นแน่ เพราะต้องฉลองนั่น ฉลองนี่ งานวันเกิด งานแต่ง และอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย เฮ้อ...
 ....
 ก้อยคลอดลูกออกมาเป็นเด็กผู้ชาย อนันต์ตั้งชื่อให้ลูกชายของเขาคือ น้องโอม ในตอนนี้มีเด็กเล็กๆที่บ้านหลังนี้ถึง 4 คนแล้ว บ้านหลังนี้เนี้ยไม่เคยเงียบซะเลยจริงๆ น้องมิ้ว 3 ขวบแล้วพูดเก่งมาก ส่วนทับทิมก็ 4 ขวบไปและ อาเล็กด้วย ( 5 ขวบอายุจริง ) ต้อง 4 ขวบเท่ากับทับทิมเลย แหะ แหะ คราวนี้แหละ!! ที่เด็กหญิงทับทิมกับอาเล็กต้องเข้าโรงเรียน เพราะว่าเด็กหญิงทั้งสองคนนั้นอายุเท่ากัน ( ซะเมื่อไหร่ล่ะ ) สุพัทรา ( แม่ของทับทิม ) จึงพาลูกสาวของเธอไปสมัครเรียนที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีรถรับส่งนักเรียนถึงหน้าบ้านและมีชุดนักเรียนน่ารักซึ่งเหมาะกับลูกสาวของเธอนัก..
ส่วนสร้อยกับวัลลพก็อยากจะพา อาเล็กไปเรียนที่เดียวกับทับทิมด้วยล่ะนะ แต่ติดที่ว่า ค่าเทอมที่นั่นมันแพงไปสำหรับพวกเขา สร้อย ( ย่าของทับทิม ) จึงพาอาเล็กไปสมัครเรียนที่โรงเรียนรัฐบาลใกล้ๆบ้าน ซึ่งชุดนักเรียนก็เหมือนๆชุดนักเรียนโดยทั่วไป แต่เด็กๆทั้งสองคนนั้นยังคงตื่นเต้นที่จะได้ไปโรงเรียน เธอทั้งสองคนใส่ชุดนักเรียนทั้งวันตั้งแต่ซื้อมา พอกลับถึงบ้านก็ใส่เลยด้วยความตื่นเต้นของเด็ก พวกเธอเห่อชุดใหม่กันมากใส่นอนหลับกันไปเลยยันเช้า จนพวกแม่ๆของเธอบ่นกัน
 " ถอดออกเถอะลูก แม่จะเอาไปซัก เดี๋ยวชุดนักเรียนจะเก่าก่อนได้ไปโรงเรียนจริงๆนะ "
 " จริงหรือจ๊ะแม่ ? งั้นหนูถอดก็ได้ " หนูน้อยทับทิมยอมเชื่อฟังแม่ของเธอ
 " จริงสิจ๊ะ ลูกสาวของแม่ เพราะชุดนักเรียนเค้าเอาไว้ใส่ไปโรงเรียนเท่านั้นนะลูก "
 " จ่ะแม่ " เด็กน้อยยิ้มหวานกับแม่ของเธอ
 " แม่จ๋า ทำไม ? อาเล็กถึงมีชุดไม่เหมือนของหนูล่ะ "
 " อาเล็กเค้าเรียนโรงเรียนคนละที่กับลูกจ่ะ ชุดเลยไม่เหมือนกันน้า.. "
 " แล้วทำไมอาเล็กไม่เรียนที่โรงเรียนเดียวกับหนูล่ะคะแม่ จะได้ใส่ชุดเหมือนกัน "
 " เอ่อ…. ย่าเค้าพาไปสมัครแล้วนี่จ๊ะ ไม่เป็นไรนะลูก ตอนเย็นเลิกเรียนกลับมาก็มาเล่นกันที่บ้านได้นี่จ๊ะ "
 " แต่หนูอยากไปเรียนที่เดียวกับอาเล็กนี่นา "
 " ทับทิมจ๊ะ เดี๋ยวพอลูกได้ไปเรียนที่โรงเรียนนะ ลูกจะมีเพื่อนๆเยอะแยะเลย เป็นเพื่อนใหม่ๆ ทั้งนั้น หนูไม่อยากมีเพื่อนใหม่หรือจ๊ะ ? "
 " เพื่อนใหม่ ? " เด็กน้อยทำหน้าคิดนิดนึง " อยากมีค่ะแม่ หนูอยากมีเพื่อนใหม่ เอาเยอะๆเลยนะ "
 " จ้า.. " สุพัทราหอมแก้มลูกสาวตัวน้อยของเธอ
 ....
 ก้อยเลี้ยงลูกไม่ค่อยเป็นและเธออยากโยนภาระการเลี้ยงเด็กไปให้แม่สามีของเธอ แต่อนันต์ไม่อยากให้แม่ของเขาเหนื่อยจนเกินไป เพราะจากการที่เขาเห็นว่าแม่ต้องเลี้ยงหลานมาหลายคน และอีกอย่างทับทิมกับอาเล็กโตพอที่จะไปโรงเรียนแล้ว ส่วนมิ้วก็ 3 ขวบแล้วด้วย เขาเลยอยากให้แม่ของเขาได้พักบ้าง
 " ฉันลาคลอดได้แค่ 3 เดือนนะ ต้องไปทำงานที่โรงงานต่ออีก "
 " รู้แล้วล่ะน่า.. ทำไมเธอไม่ลาออกจากงานมาเลี้ยงลูกเลยล่ะ ? จะได้ไม่เปลืองเงินค่านม ให้ลูกของเรากินนมแม่ไปเถอะนะ "
 " นี่!! กะจะให้อดตายกันรึไง "
 " จะไปอดตายได้ยังไง ฉันเลี้ยงเธอกับลูกไหวน่า "
 " ไม่เอาหรอก แบบนั้น!? ทีหลานๆคนอื่นแม่เธอยังเลี้ยงให้ได้เลย เราต้องช่วยกันทำงานสิ นะพี่นะ... ฉันไม่อยากอยู่บ้านและเลี้ยงลูกเฉยๆน่ะ "
 " จะเอาแบบนั้นหรอ ก็ได้ ฉันตามใจเธอแล้วนะก้อย "
 ก้อยยิ้มอย่างพอใจ
 ' เรื่องอะไรจะให้ฉันมาอยู่บ้านเลี้ยงลูกเฉยๆนะ ฉันอุตส่าห์อดทน อยู่อย่างสงบเสงี่ยมมานานแล้ว จะให้มานั่งเลี้ยงเด็กอยู่บ้านเฉยๆไม่มีทางซะล่ะ '
 ก้อยอยากออกไปข้างนอกเพื่อระบายความเครียด ไปพบเจอเพื่อนๆหรือไปชอปปิ้งบ้าง
 ' นี่อะไร!? ที่บ้านนี้มันจะประหยัดอะไรกันนักกันหนา นึกว่าจะได้มาอยู่ฟรีๆมีผัวเลี้ยง แหม.. แม่ผัวกับบรรดาน้องๆของผัวเรามันยังเขี้ยว!! แผนสูง..บอกให้เราช่วยจ่ายค่าน้ำค่าไฟค่ากับข้าว จุกจิกแม้กระทั่งเรื่องห้องน้ำ แถมเรายังต้องทำงานต่อ แถมตอนนี้ยังมีลูกเพิ่มขึ้นมาอีก ชักจะทนไม่ไหวล่ะนะ '
 ก้อยเริ่มเบื่อความเป็นอยู่ที่บ้านเอาซะดื้อๆ อันที่จริง แม่สร้อยก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ก้อยคิดหรอกนะ เธอแค่ขอความร่วมมือเพราะอยู่กันเป็นส่วนรวม ไม่รู้ว่าก้อยไปเอาความคิดเลวร้ายนั้นมาจากไหน ส่วนเรื่องค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากับข้าวนั้น มันเป็นเรื่องที่ต้องสมควรจะจ่ายไม่ใช่หรือ ? แม่สร้อยนั้นเธอยุติธรรมมาก เธอให้ลูกๆทุกคนติดมาตรไฟฟ้าหน้าห้องของแต่ละคน โดยช่างไฟในบ้านเป็นคนดำเนินการเองนั่นคือพ่อของน้องมิ้วนั่นเองแหละ เพราะฉนั้น บ้านใครใช้ไฟฟ้ามากก็ต้องจ่ายมากเป็นธรรมดาไม่แปลกเลยสักนิด ส่วนค่าน้ำแม่สร้อยก็ให้หารตามจำนวนคน ( เฉพาะผู้ใหญ่เท่านั้น ) จากราคาบิล และค่ากับข้าว ถ้าไม่กินข้าวก็ไม่ต้องจ่าย ง่ายจะตายไป...
 เฮ้อ.. หรือนี่คือจุดเริ่มของรอยดำกันนะ...


...
 โรงเรียนเปิดเทอมแล้ว.. วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดเรียนของโรงเรียนชั้นอนุบาลในโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งสุพัทรา ( แม่ของทับทิม ) เธอได้ไปส่งลูกสาวของเธอเป็นครั้งแรก..
 ..ที่ห้องเรียน.. คุณครูได้บอกให้ผู้ปกครองที่มาส่งบุตรหลานแต่ละท่านกลับบ้านไปได้เลย แต่คงยังมีผู้ปกครองของเด็กนักเรียนในชั้นอนุบาลบางคนนั้น กำลังแอบดูลูกๆของตนเองอยู่ บางคนก็แอบไม่พ้น.. ทำให้บรรดาลูกๆของพวกเขาเหล่านั้นเห็นเข้า จึงทำให้เกิดเหตุการณ์ร้องให้หมู่กันในห้องเรียน.. ซึ่งในตอนแรกที่เด็กๆเข้ามาในชั้นเรียนของพวกเขาและเธอทั้งหลายนั้น ยังไม่ทราบสาเหตุอะไรนัก ก็ยังคงดูตื่นเต้นกันอยู่ เพราะในห้องเรียนของเด็กอนุบาลนั้นมีของเล่นมากมายกับเด็กๆแปลกหน้าที่อายุไล่เรี่ยกัน จึงทำให้พวกเด็กๆงุนงงและสงสัย แต่อาการเหล่านั้นก็เป็นแค่เพียงแป๊บเดียวเท่านั้นเอง พอเด็กๆหันกลับมาไม่เจอพ่อแม่ของตนก็เริ่มกระวนกระวายใจ หันรีหันขวางบางคนก็ร้องให้เสียงดังลั่นห้องกันไปหมด และพอคนนึงร้องให้ คนต่อไปก็ร้องตาม หนึ่งคน สองคน สามคน.. จนเกิดการร้องให้หมู่เกิดขึ้น คราวนี้ก็ต้องเดือดร้อนคุณครู ที่ต้องมาคอยปลอบกัน
 ก่อนจะกลับบ้านไปสุภัทราได้บอกกับลูกสาวของเธอว่า
 " แม่กลับบ้านก่อนนะ.. เดี๋ยวพอเลิกเรียนวันนี้แม่จะมารับนะลูก "
 " วันนี้แม่ไม่ได้ทำงานหรอจ๊ะ ? "
 " แม่ลางานมาครึ่งวันจ่ะ เห็นคุณครูเขาบอกให้พวกเด็กๆเรียนวันนี้วันแรกแค่ครึ่งวันนะ "
 " ค่ะแม่ "
 " และวันอื่นๆ หนูต้องขึ้นรถของทางโรงเรียนนะลูก คุณครูเขาจะมาส่งลูกถึงที่บ้าน แล้วย่าจะคอยรับอยู่ที่หน้าบ้านนะจ๊ะ "
 " ค่ะ "
 ไม่ใช่ว่าสุภัทราจะไม่ห่วงลูกสาวของตน.. เธอเองก็เหมือนกัน ยังคงแอบมองตามช่องน้อยข้างประตูเพื่อจะดูว่า ทับทิมได้ร้องให้รึเปล่า แต่ภาพที่เธอเห็นนั้นมันก็คือ ลูกสาวของเธอนั่งอยู่ที่เก้าอี้นักเรียน และกำลังมองดูเพื่อนทางข้างซ้าย และหันไปทางข้างขวา เด็กหญิงทับทิมก็ได้พูดอะไรบางอย่างกับเพื่อนนักเรียนของเธอ
 " เธอ.. เธอร้องให้ทำไมหรอ ? " ทับทิมถามเด็กผู้ชายที่กำลังส่งเสียงร้องให้จ้าอยู่
 " ก็.. ฮึ.. ฮือ.. ร้องให้.. หาแม่.. อยู่.. "
 " อ๋ออออ.. ไม่ต้องร้องหรอกนะ.. เดี๋ยวพอเรียนเสร็จแม่ก็มารับเองแหละ "
 " เธอรู้ได้ยังไง ฮึ..ฮือ... " เด็กชายยังคงสะอึกสะอื้นอยู่
 " ก็แม่ของทับทิมบอกแบบนั้นนี่!! "
 " แม่..? ของทับทิมคือ.. ใครอ่ะ ? " เด็กชายกลั้นน้ำตาคุยกับเด็กหญิง
 " ก็.. คือแม่ของฉันไง ! "
 " แม่ของเธออย่างงั้นเหรอ!!.. ทำไมแม่ของฉันไม่เห็นบอกอะไรเลย " เด็กชายเริ่มสูดน้ำมูกของตัวเอง
 " หยุดร้องให้แล้วนี่!! " ทับทิมพูดกับเพื่อนแล้วยิ้มให้
 ...
 เที่ยงวันนั้น สุพัทราก็มารับหนูน้อยทับทิมตามที่เธอได้บอกกับลูกสาวของเธอไป
 " เห็นใหม ? แม่มารับตามที่บอกกับลูกแล้วนะ "
 หนูน้อยทับทิมพยักหน้าตอบรับคุณแม่ของเธอ
 " แต่ว่าพรุ่งนี้แม่คงมารับไม่ได้นะจ๊ะ ลูกรู้ใช่ไหม ? "
 " ค่ะ.. หนูรู้ว่าแม่ไปทำงานค่ะ "
 " ใช่แล้วน้า.. แม่ไปทำงานหาเงิน จะได้มีตังซื้อขนมอร่อยๆให้หนูกินยังไงล่ะ " สุพัทรายิ้มอย่างใจดีให้กับลูกสาวของเธอ
 " เอ้อ.. จริงสิ!? วันนี้แม่เห็นเพื่อนๆของลูกร้องให้กันเต็มเลย แล้วทับทิมของแม่ได้ร้องให้รึเปล่าจ๊ะ "
 " หนูไม่ได้ร้องเลยค่ะ และหนูก็ยังสงสัยเลย.. ว่าพวกเขาร้องให้กันทำไม "
 " เก่งมากลูกแม่ ใช่แล้วจ่ะ ร้องกันทำไมก็ไม่รู้เนอะ.. " สุพัทราหัวเราะคิกคักกับลูกสาวของเธอ
 " ค่ะ หนูก็ยังบอกเพื่อนเลย ว่าไม่ต้องร้องเดี๋ยวแม่ทับทิมก็มารับ เห็นไหม ? นี่ไงแม่!! ก็มารับแล้ว "
 ทั้งสองแม่ลูกต่างก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน และพากันกลับมาที่บ้าน ทับทิมเห็นอาเล็กอยู่ที่บ้านก่อนแล้วก็ถามไถ่คุยกันเรื่องที่โรงเรียน
 " อาเล็กได้ไปโรงเรียนรึเปล่า "
 " ไป "
 " ทับทิมก็ไป "
 " ทำไม ? ไม่เห็นเลย อา… ไม่เห็นทับทิมเลย หาไม่เจอ!? อาเลยร้องให้ "
 " อาเล็กร้องให้ด้วยหรอ ? โอ๋ๆ ทีหลังไม่ต้องร้องให้นะ "
 " ใช่!! ไม่ต้องร้อง แม่ก็บอกไปแล้วว่าเดี๋ยวมารับ เดี๋ยวมารับ ดูสิ!! ทับทิมยังบอกเลย แล้วทับทิมล่ะวันนี้ได้ร้องให้ที่โรงเรียนรึเปล่าลูก ? "
 " หนูไม่ได้ร้องเลยค่า.. แต่เพื่อนๆที่ห้องร้องให้กันทุกคนเลย " หนูน้อยพยายามอวดคุณย่าของเธอ
 " เก่งจังเลย "
 ...
 เย็นวันนั้น พัชราได้พาแฟน ( คนใหม่ ) มาทำความรู้จักกับที่บ้าน แฟนใหม่คนนี้เขามีอายุมากกว่าเธอเป็นสิบปีและเขาทำงานราชการ และสร้อยแม่ของเธอนั้นมองแฟนใหม่ของเธออย่างสงสัย พวกเขาได้รับประทานอาหารเย็นร่วมกันก่อนที่เขาจะขอตัวกลับบ้าน หลังจากแฟนคนใหม่ของพัชรากลับไปแล้ว..
 " แฟนของลูกชื่อว่าอะไรนะ ? "
 " ชาติชาย.. เค้าชื่อชาติชายจ่ะแม่ "
 " เค้าดูแก่กว่าลูกเยอะเลย จะไม่เป็นไรหรอ ? "
 " พี่ชาติน่ะหรอ ? แต่หนูว่าก็ดีนะแม่ เขาจะได้ดูแลหนูได้ไง "
 " แต่แม่ว่ามันแก่ไปไหม ? อายุขนาดนี้แม่ว่า… เค้าน่าจะมีลูกมีเมียแล้วแน่ๆ "
 " จ่ะ.. เขามีลูกแล้ว แต่เขาเลิกกับเมียของเขาไปตั้งนานแล้ว "
 " ห๊า!! งั้นก็เป็นพ่อม่ายลูกติดสิ "
 " เขาเป็นคนดีนะแม่ ส่วนลูกของเขาก็ไม่ได้อยู่กับเขา แต่อยู่กับแม่ของเขาที่ต่างจังหวัดนู้น "
 " เวรกรรม!! ลูกชั้น คนหนุ่มๆมีไม่ชอบ ดันมาเอาคนแก่แถมเป็นพ่อม้ายลูกติดอีก " สร้อยบ่นเพราะรู้สึกเสียดายลูกสาว ที่ลูกสาวของตนอายุยังน้อยและสามารถหาแฟนได้ดีกว่านี้ได้อีกเป็นแน่แท้
 " แม่.. เขาอายุมากกว่าหนูแค่สิบปีเอง ยังไม่แก่สักหน่อย "
 " แกเพิ่งจะ 25 ยังสาวอยู่นะ!! แม่เสียดาย.. ทำไม ? ไม่หาแฟนอายุไล่ๆกันหน่อยล่ะ "
 " ก็หนูชอบของหนูแบบนี้อ่ะ และอีกอย่างเขาทำงานราชการ มั่นคงจะตายไป ไม่ดีหรอแม่ ? "
 " เออ!! ดีก็ดี!! ตามใจแกเลย "
 ...
 หลังจากที่ก้อยได้กลับไปทำงานที่โรงงานอีกครั้ง จึงทำให้สร้อยต้องมีหน้าที่เลี้ยงหลานชายโอมของเธอ อนันต์รักและเห่อลูกชายของเขามาก พอเลิกขับรถแล้วเขาจะมาช่วยเลี้ยงลูกชายของเขาอยู่เสมอ เขาทั้งชงนม ซักผ้าอ้อม และอุ้มลูกน้อยมาคุยเล่นอย่างมีความสุข แต่สำหรับก้อยแล้วเธอไม่ค่อยได้สนใจเท่าไหร่นัก เธอยังคงไปทำงานและกลับมานอนที่บ้านแบบเดิม นอนในที่นี้คือหลับโดยไม่สนใจว่าลูกจะร้องหิวนมในตอนกลางคืนหรือไม่ ผลสุดท้ายอนันต์ต้องตื่นมาชงนมให้ลูกกินด้วยตัวเอง และก้อยก็ยังคงกินยาคุมมั่งไม่กินมั่งเหมือนเดิม..
 ในที่สุด ยังไม่ทันข้ามปีก้อยท้องอีกครั้งจนได้ อะไรกันนี่!! ( เลี้ยงก็ไม่ค่อยเลี้ยงยังท้องใหม่อีกหรอ ? ) พักหลังๆมานี้ ก้อยกับอนันต์เริ่มทะเลาะกันบ่อยขึ้น บรรยากาศภายในห้องของเขาและเธอมันร้อนเหมือนกับไฟกำลังแผดเผา เสียงโหวกเหวกโวยวายกับเสียงเด็กที่ร้องลั่นบ้าน จึงได้ยินอยู่เป็นประจำ ทำให้ผู้ที่อยู่ในบ้านทุกคนต่างก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
 จนกระทั่งถึงวันที่ก้อยเธอคลอดลูก..
น้องของโอมชื่อ ออย เธอเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่ร้องเก่งมาก อาจจะเป็นเพราะตอนที่แม่ของเธอ ( ก้อย ) ท้องอยู่นั้นเครียดและอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่เสมอ จึงทำให้มีผลต่อลูกน้อย
 ตกเย็นของทุกวัน น้องออยจะร้องโคลิคยาวนานเป็นชั่วโมงๆ ยิ่งทำให้ผู้ที่ต้องดูแลเกิดอาการเครียด ซึ่งในตอนนั้นก็คือก้อย ( เพราะเธอเพิ่งคลอดมา ยังไม่ครบ 3 เดือน ) ก้อยหงุดหงิดและรำคาญลูกของเธอเองมาก เธอไม่ยอมอุ้ม หรือโอ๋ลูกของเธอเลย จนทำให้เด็กร้องจนหน้าดำหน้าแดงไป สร้อยได้ยินเสียงหลานของตัวเองร้องแบบนั้นก็รู้สึกทนไม่ได้ จึงเข้ามาดู
 " ออยมันปวดท้องรึเปล่า ? เอามหาหิงค์ไปทาให้ลูกสิ "
 " ไม่รู้สิ!! หนูเห็นมันร้องทุกวันนะแม่ มหาหิงค์ก็ทาไปและ " ก้อยลุกขึ้นเดินหนีทำทีไปเข้าห้องน้ำ สร้อยสงสารหลานเอามหาหิงค์ทา เสร็จแล้วเธอก็อุ้มหลานของเธอเดินออกมาข้างนอก
 " อยู่ในห้องมันร้อนหรือลูก.. ไปเดินเล่นกับย่านะคนดี โอ๋ๆ ไม่ร้องน้า.. " สร้อยพยายามอุ้มหลานและปลอบโยนด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น จึงทำให้เด็กน้อยค่อยๆเบาเสียงลง เหลือเพียงแค่สะอึกสะอื้น
 " โถ.. โถ.. ร้องให้แบบมีน้ำตาเลยนะ ใครจะไปรู้.. เสียใจเรื่องอะไรกันลูก ? หรือปวดท้องกันจ๊ะ อยู่กับย่าน้า.. คนเก่ง "
 อนันต์กลับมาพอดี เห็นแม่ของเขาอุ้มลูกสาวของเขาเดินอยู่หน้าบ้าน
 " อ่าว.. แม่ น้องออยเป็นอะไร ? ทำไมแม่ถึงอุ้มลูกผมออกมายืนอยู่นี่ แล้วก้อยไปไหนล่ะ ทำไมไม่ดูลูก "
 " อ๋อ.. น้องออยมันปวดท้องล่ะมั้ง ? แม่เห็นร้อง.. ไม่ยอมหยุด แม่สงสารหลานก็เลยอุ้มพาเดินเผื่อจะได้อารมณ์ดี ส่วนก้อย มันเพิ่งเข้าห้องน้ำแหนะ "
 อนันต์เดินเข้าบ้าน เขาเห็นก้อยนอนดูทีวี อยู่ข้างๆน้องโอม เธอเหลือบตามองดูอนันต์นิดนึงและก็กรอกสายตากลับมาที่ทีวีอีกครั้ง
 " พี่ซื้อกับข้าวมาหลายอย่างเลย หิวรึยัง ? มากินข้าวกันสิ " เขาพูดพลางลุกขึ้นเดินไปที่หม้อข้าว แต่พอเปิดฝาหม้อดูเท่านั้น
 " อ่าว.. นี่ก้อยยังไม่ได้หุงข้าวอีกหรอ ? "
 " พี่ก็ไปดูที่ในครัวสิ เผื่อแม่จะหุงไว้ "
 " อะไร!? ทำไมไม่รู้จักหุงข้าวกินเอง ถึงจะอยู่บ้านเดียวกัน!! แต่เราแยกครอบครัวมาแล้วนะ ที่บ้านนี้ถ้าใครมีครอบครัว.. เขาจะหุงหาทำกับข้าวกันเอง!! ไม่งั้นจะมีตู้กับข้าวไว้ทำไมตั้งสามตู้!! "
 " พี่ก็จ่ายค่าข้าวให้แม่ไปสิ ฉันจะได้ไม่ต้องหุงข้าว " ก้อยพูดแบบไม่สนใจว่าคนฟังจะรู้สึกยังไง ทำให้อนันต์รู้สึกผิดหวังในตัวของหล่อนมาก เขาผู้เป็นสามีซึ่งออกไปทำงานหาเงินมาอย่างเหน็ดเหนื่อยและยังไม่วายเป็นห่วงกลัวลูกเมียจะหิวก็เลยซื้อกับข้าวของกินและขนมมากมายมาให้หล่อน และดูคำพูดที่หล่อนผู้ซึ่งเป็นภรรยาของเขาดูเพิกเฉยและไม่สนใจใยดีอะไรเขาเลย จึงทำให้เขาโกรธมากและทำให้ทั้งคู่เกิดการทะเลาะวิวาทกันเสียงดัง ทำให้น้องโอมตกใจร้องให้อีกคน อาเล็กสงสารน้องโอมจึงเข้าไปอุ้มออกมา ด้วยความที่อาเล็กเธอยังเป็นเด็กก็เลยทุลักทุเลกว่าจะอุ้มน้องออกมาได้
 เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยขึ้นๆ จนถึง 3 เดือนที่ก้อยลาคลอด เธอบอกว่าต้องไปทำงานเพราะครบวันลาคลอดแล้ว แต่อันที่จริงแล้วเธอไม่ได้ลาคลอด เธอลาออกมาแล้วต่างหาก!! แต่ยังไม่มีใครในครอบครัวรู้เพราะเธอปิดปากเงียบ เธอแต่งตัวในชุดไปทำงานทุกวันและถือถุงกระดาษใส่อะไรข้างในไปก็ไม่รู้ แต่เธอไม่เคยนำถุงนั้นกลับมาที่บ้านอีกเลย เธอทำแบบนั้นมาได้ 5 วันแล้ว และพอวันนี้ เธอก็ทำเหมือนเดิมอีก คือแต่งตัวไปทำงานปรกติและถือถุงใส่ของที่ข้างในเป็นอะไรไม่รู้และเดินออกไปทำทีว่าเหมือนกับไปทำงาน แต่มันไม่เหมือนเดิมตรงที่เธอไม่ได้กลับบ้านตามเดิม ใช่!! เธอหายไปแล้ว!!
 ก้อยหนีไปโดยทิ้งลูกๆทั้งสองคนของเธอไว้ อนันต์ได้ตามหาภรรยาของตนแต่ก็ไม่พบ และไม่รู้เลยว่าเธอหายไปไหน สงสารก็แต่เด็กน้อยสองคนที่ถูกทิ้งไว้ อนันต์โกรธและโมโหก้อยมากแต่ไม่รู้จะทำอย่างไรได้ เขาได้ตามหาภรรยาของเขาในทุกๆวันจนตัวเขาเริ่มท้อ จากความโกรธกลายเป็นความเกลียด ตอนนี้เขาเกลียดก้อยไปเสียแล้ว..
 ...
 พัชราคบกับชาติชายแบบไปๆมาๆ บางทีเธอก็ไปหาเขาที่บ้านพักของข้าราชการ และบางทีเขาก็มาพักที่ห้องของเธอ นานวันเข้าเธอก็ได้ตั้งท้องขึ้น เธอเลยชวนชาติชายมาอยู่ด้วยกันที่บ้าน เพราะที่บ้านพักของข้าราชการที่ชาติชายพักอยู่ในตอนนี้ไม่สามารถให้คนนอกอยู่ได้ และอีกอย่างชาติชายอยากคอยดูแลพัชราใกล้ๆด้วยจึงทำให้เขามาพักอยู่ด้วยที่บ้านหลังนี้ ชาติชายเขาบอกกับแม่ยายของเขา ( สร้อย ) ว่ามาพักแค่ชั่วคราวเท่านั้น เพราะเขากำลังทำเรื่องขอบ้านพักพนักงานของข้าราชการแบบให้ครอบครัว ( หมายถึงลูกกับเมีย ) สามารถอยู่ด้วยได้ อีกอย่างเขากำลังจะได้เลื่อนยศอยู่ สร้อยเข้าใจและอยากให้ลูกสาวมาอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว ก็เลยอนุญาต และเธอจะได้คอยดูแลหลานอีกด้วยถ้าพัชราคลอดลูกออกมา ตอนนี้ทับทิมอายุ 5 ขวบและน้องมิ้วก็ได้เข้าโรงเรียนอนุบาลที่เดียวกับทับทิมเพราะพัชรีแม่ของน้องมิ้วพอมีเงินจ่ายค่าเทอมอยู่ จึงทำให้น้องมิ้วกับทับทิมเดินทางไปโรงเรียนพร้อมกันด้วยรถที่ทางโรงเรียนจัดให้มารับส่งนักเรียน และอาเล็กต้องเดินไปโรงเรียนโดยที่วัลลพ ( ปู่ของทับทิม ) ไปส่งในตอนเช้าแทนสร้อยเพราะต้องดูแลหลาน 2 คนที่ถูกแม่ทิ้ง
 เวลาผ่านไป… จนในที่สุด พัชราคลอดลูกออกมาเป็นลูกสาว ลูกสาวของเธอชื่อ น้องแคท ชาติชายไม่ได้ให้แม่ยายเลี้ยงลูกของเขา เพราะเห็นว่าสร้อยต้องเลี้ยงเด็กถึงสองคนแล้ว เขาและเธอตัดสินใจจ้างพี่เลี้ยงเด็ก ซึ่งในตอนเช้าจะเอาน้องแคทไปฝากพี่เลี้ยงเด็กก่อนที่พวกเขาจะไปทำงาน แล้วพอตอนเย็นก็รับน้องแคทกลับมาที่ห้อง บ้านของพี่เลี้ยงเด็กก็ไม่ได้อยู่ไกลเท่าไรนัก เดินผ่านบ้านคนไปสี่ถึงห้าหลังก็เจอกัน บางทีทับทิมกับอาเล็กก็เคยเดินไปหา เพราะทั้งคู่อยากจะไปดูน้องตัวเล็กของพวกเธอ
 " อาเล็ก วันนี้เราเดินไปดูน้องแคทกันไหม "
 " เอาสิ ไปหาน้องกัน "
 ทับทิมกับอาเล็กพากันเดินไปบ้านพี่เลี้ยงเด็ก ก่อนจะถึงหน้าบ้านพี่เลี้ยง ทับทิมกับอาเล็กได้ยินเสียงเด็กร้องให้จ้า.. เสียงดังลอดออกมา ทับทิมกับอาเล็กยืนอยู่ตรงประตูหน้าบ้านของพี่เลี้ยง เธอค่อยๆแง้มประตูออกดู
 " เพี๊ยะ!! " เสียงเหมือนมือกระทบเนื้อ
 ทับทิมกับอาเล็กเห็นพี่เลี้ยงเด็กตีน้องแคทอย่างแรง และเสียงน้องแคทก็แผดร้องขึ้น….


...
 เมื่อดำรู้ว่าได้อยู่ห้องเดียวกับโช ก็รู้สึกดีใจที่อย่างน้อยตัวเขาจะได้มีเพื่อนพอที่จะคุยและทำความรู้จักให้คุ้นเคยกับโรงเรียนใหม่มากขึ้น แน่นอน.. โชนั้นยินดีเป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว ( แต่ดำเขาคงไม่รู้หรอกนะ ) ….
 คราวนี้.. พออาจารย์ประกาศรายชื่อของนักเรียนประจำห้องต่างๆจบ ก็ให้นักเรียนเรียงแถวกันใหม่อีกครั้งนึง โดยให้เรียงตามห้องไป.. อย่างห้องที่หนึ่งมี 30 คน มีใครบ้างก็ให้ยืนเป็นแถวหน้ากระดานจนครบถึงนั่งลงได้ ทำแบบนี้จนครบทุกห้อง ชั้นม.1 ที่โรงเรียนนี้มีทั้งหมด 5 ห้องด้วยกัน จึงทำให้มีแถวของนักเรียน ห้าแถว แต่ละแถวจะแยกนักเรียนชายและนักเรียนหญิงอย่างละฝั่ง ฝ่ายนักเรียนชายจะอยู่ฝั่งข้างซ้าย ส่วนฝ่ายนักเรียนหญิงจะอยู่ทางฝั่งขวา และให้เว้นตรงกลางระหว่างแถว หนึ่งช่วงแขน เพื่อที่จะได้แยกชายและหญิงออกจากกัน หลังจากจัดแถวแยกห้องชั้นเรียนเสร็จแล้ว อาจารย์ก็ให้นักเรียนทุกคนนั่งที่พื้นฟังอาจารย์พูดเพื่อเปิดพิธี
 " เอาล่ะ.. นักเรียนคราวนี้ครูจะขอประกาศรายชื่อ ของผู้ที่ทำข้อสอบได้คะแนนสูงที่สุด จากนักเรียนในที่นี้ 10 คน "
 โชในตอนนี้รู้อยู่แล้วว่า ท๊อปเท็นมีใครบ้าง แต่เขาไม่ได้สนใจอะไรนักเพราะมันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวของเขาเลย แต่เขาก็ยังนั่งหลังตรง ( ท่าทางดูเหมือนตั้งใจมาก ) รอฟังอาจารย์พูดต่อไป ซึ่งในครั้งนั้น ( หมายถึงเมื่อ 20 ปีที่ผ่านมา )โชเขาจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า.. น่าจะมีสองพี่น้องแฝดนรกรวมอยู่ด้วย แต่เขาไม่แน่ใจว่าคนพี่หรือคนน้องเป็นคนที่ได้ที่หนึ่ง เพราะในอดีตที่ผ่านมาของโชนั้น พี่น้องฝาแฝดนี้เขาเรียนค่อนข้างเก่งมาก และโชในตอนนั้นก็เรียนเก่งนะแต่เขาเก่งมาจากบ้านนอกที่ในสมัยนั้นไม่มีการเรียนอะไรพิเศษเลย อาจารย์ขานรายชื่อตั้งแต่อันดับที่สิบ ไป.. เก้า.. แปด.. เจ็ด.. หก.. ห้า.. สี่.. และให้นักเรียนทั้ง 6 คนที่ถูกประกาศรายชื่อยืนขึ้นในแถว เพื่อจะให้เพื่อนๆดูหน้าตาและปรบมือให้ คราวนี้เหลือสามอันดับสุดท้ายอาจารย์ประกาศด้วยน้ำเสียงแบบภาคภูมิใจเสียเหลือเกิน
 " ในตอนนี้ ทางโรงเรียนของเรามีเด็กนักเรียนที่สามารถทำคะแนนข้อสอบวัดผลนักเรียน มีความสามารถทำคะแนนได้เต็มถึง 100 คะแแนนเต็ม และอีกสองคนที่เหลือก็เก่งมากได้ 95 คะแนนกับ 92 คะแนน ตามลำดับ นักเรียนอยากรู้ไหมว่าเป็นใคร ? "
 " อยากรู้ครับ/ค่ะ " เสียงนักเรียนตะโกนขึ้นพร้อมกัน
 " ครูจะประกาศชื่อนักเรียนคนที่ได้ 100 เต็มก่อนนะ ด.ช. โชรพีณ์ อัสมานนท์ ปรบมือให้เพื่อนหน่อยทุกคน "
 โชตกใจสุดขีด สะดุ้งโหยง มองหน้าคุณครูที่ประกาศรายชื่อของเขาอยู่บนเวที เขาแทบไม่เชื่อหูของตัวเองว่าตัวเขาฟังผิดไปรึเปล่า เสียงเพื่อนๆปรบมือดังสนั่นก้องห้องประชุมไปเลย
 " อ่าว.. ครูประกาศเรียกชื่อแล้ว เป็นใครครับนักเรียน?! ลุกขึ้นมาเลยครับ ไม่ต้องเขิน มา มา "
 โชลุกขึ้นยืน และเดินขึ้นเวทีไปหาอาจารย์คนที่ประกาศรายชื่อของเขา จากนั้นอาจารย์ก็ประกาศรายชื่อของผู้ที่ได้ที่สองและที่สามตามลำดับ ซึ่งนั่นก็คือเด็กแฝดสองพี่น้องนั่นเอง ทั้งสามคนยืนเรียงอยู่หน้าเวที
 " เอ่อ.. คนที่ได้ที่ 1 ครูอยากรู้ว่าเธอทำข้อสอบอย่างไร ? ถึงได้คะแนนเต็ม เพื่อนๆนักเรียนชั้นม. 1 ในที่นี้มีใครอยากรู้บ้าง "
 " มีครับ " " อยากรู้ค่ะ " พวกเด็กๆนักเรียนตะโกนตอบกันอื้ออึง
 อาจารย์ส่งไมค์ให้โชพูด เด็กแฝดชำเลืองมองมาที่โช และกรอกสายตากลับ
 " ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับอาจารย์ " เสียงโห่ร้องปนเสียงหัวเราะของเพื่อนๆนักเรียนดังกึกก้องห้องประชุม แม้แต่อาจารย์ที่สัมภาษณ์ยังอดขำเสียไม่ได้ โชเรียกเสียงหัวเราะปนรอยยิ้มให้กับเพื่อนๆทั้งหอประชุม เขากลายเป็นคนดังไปซะแล้ว อาจารย์สัมภาษณ์นักเรียนที่ได้ที่สองกับที่สาม
 " สองคนนี้เป็นพี่น้องฝาแฝดกันหรอ ใครพี่ใครน้องกัน ? "
 " ผมเป็นพี่ครับ "
 " ส่วนหนูเป็นน้องค่ะ "
 " เอาล่ะ.. ทั้งสามคนไปนั่งที่ได้ ที่ครูประกาศรายชื่อทั้งสิบคนไปเมื่อกี๊เดี๋ยวตอนพักเที่ยงมาพบครูที่หอประชุมก่อนไปทานข้าวนะ ครูมีของรางวัลให้ทั้งสิบคนเลย "
 นักเรียนปรบมือให้กับเพื่อนที่ทำคะแนนสอบคัดเลือกทั้งสิบคนอย่างเสียงดัง และแล้วอาจารย์ก็เริ่มดำเนินรายการต่อไป เด็กนักเรียนทุกคนได้ร่วมกิจกรรมงานปฐมนิเทศที่คณะครูอาจารย์ได้จัดขึ้นไว้ มีทั้งการฟังบรรยายธรรม ร้องเพลง เต้นรำ และเล่นเกมส์เป็นหมู่คณะ โดยที่โชในวันนี้รู้สึกสนุกมากๆ เขาดูมีความสุขจริงๆ
 ' ไม่คิดเลยว่า การกลับมาเป็นเด็กมันจะดีแบบนี้ สนุกจริงๆ สนุกมากๆ เราไม่ต้องรับผิดชอบอะไร แค่ได้เล่นสนุกไปแบบเด็กๆก็ดีไปอีกแบบนะ '
 โชรู้สึกโชคดีที่เขาได้ย้อนอดีตกลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง แถมยังมีเรื่องที่ทำให้น่าภูมิใจเพิ่มขึ้นอีกด้วย อย่างน้อยก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับตัวเขา ซึ่งในครั้งอดีตเขาไม่เคยได้รับ และเขายังแปลกใจว่าทำไมตัวเขาถึงได้สอบคัดเลือกได้คะแนนเต็ม
 ' แต่มันก็ไม่ได้ยากนะ แค่คำถามทั่วๆไปเอง ไม่ได้เกี่ยวข้องกับสูตรหรือการเรียนสักเท่าไหร่ เอ่อ… สงสัยเราโตไปเลยมีประสพการณ์มากซะล่ะมั้ง!? หรืออาจารย์จะตรวจผิด แต่ก็ช่างมันเถอะ ไม่รู้แล้ว ไม่ต้องไปสนใจ แค่ทำตัวของเราให้อยู่กับร่องกับรอยก็เพียงพอแล้ว ต้องตัดสินใจเพื่ออนาคตของเรา เย้!! '
 เด็กนักเรียนทุกคน ร่วมกิจกรรมงานปฐมนิเทศที่ทางโรงเรียนได้จัดกันอย่างสนุกสนาน มีอาหารและขนมเลี้ยง จึงทำให้พวกเด็กๆรู้สึกสนิทสนมกับคุณครู และเพื่อนๆในชั้นเรียนได้ง่าย ซึ่งนั่นคือจุดประสงค์ของทางโรงเรียนอย่างแท้จริงจึงทำให้งานปฐมนิเทศถึงจำเป็นต้องมีถึง 5 วันไง พวกเด็กๆจะได้คุ้นเคยกัน เพราะบางคนมาจากต่างจังหวัดก็มี แบบโชเพิ่งจะย้ายมากรุงเทพ และต่างก็เรียนจบประถมจากที่โรงเรียนแตกต่างกัน..
 ...
 ครบ 5 วันของการปฐมนิเทศแล้ว วันนี้คือวันสุดท้าย และอีกสองวันโรงเรียนก็จะเปิดเทอมแล้ว มันทำให้เด็กๆอยากจะเจอเพื่อนอีก นี่คือ ' ทริค ' ที่ทางโรงเรียนวางกับดักไว้ เพื่อล่อเด็กๆเหล่านักเรียนทั้งหลายให้ขยันมาโรงเรียนกัน แล้วค่อยๆต้อนพวกเด็กๆให้ตั้งใจเรียนและทำตามกฎของโรงเรียนอย่างเคร่งครัด โดยที่เด็กๆไม่ทันรู้ตัว มันคือนโยบายของทางโรงเรียนนั่นเอง ( ตามที่ ผอ. ต้องการ )
 ในวันนี้จึงมีกิจกรรมแบบ ร้อง รำ ฮัมเพลง อย่างสนุกสนาน…
 โชเริ่มมองดูรอบๆตัว ในตอนนี้เขาเหมือนกำลังชมภาพยนต์อยู่ โดยมีนักแสดงเป็นสามมิติ คือคุณครู อาจารย์ และเพื่อนๆเด็กนักเรียนทุกคนในห้องประชุม ณ ที่แห่งนั้น ภาพยนต์เรื่องนี้สนุกมาก และสมจริง ( เพราะเป็นสามมิติหรือสี่มิติเลยก็ว่าได้ ) เขาอารมณ์ดีไม่เครียด ไม่กังวล ช่วงเวลานี้เขาได้พูดคุยและทำความสนิทสนมกับดำได้มากขึ้น อย่างน้อยในอนาคตข้างหน้า โชเขาคงสามารถพูดคุย หรือจะโอ้อวดเรื่องราวที่เกิดขึ้นในขณะตอนนี้ให้แก่ลูกหลานไว้ฟังได้ โดยไม่ต้องรู้สึกอายใคร นี่คือสิ่งดีดีอีกหนึ่งอย่างที่ตัวของเขาทำให้กับตัวของเขาเอง….
 ......
 ณ ที่บ้านหลังหนึ่งแถวเกตร
 " แม่จ๋า แม่ทำอะไรอยู่ "
 เสียงเด็กน้อยน่ารัก กำลังถามแม่ของเธออยู่
 " แม่ก็กำลังรีดเสื้อผ้าชุดนักเรียนให้หนูอยู่น่ะซี.. "
 " ชุดนักเรียนของหนูหรือคะ แม่.. " เด็กหญิงเอียงคอถามแม่ของเธอ
 " ใช่แล้วจ้า.. อย่าเพิ่งเข้ามาใกล้นะ!! เดี๋ยวจะโดนเตารีด เพราะมันร้อนมากเลย "
 หนูน้อยทับทิมเขยิบถอยห่างจากแม่ของเธอเพียงเล็กน้อย เพราะเธอรู้สึกกลัวความร้อนจากเตารีดตามที่แม่ของเธอบอก แม่ของเธอยิ้มให้ลูกสาวตัวน้อยของหล่อน
 " อีกเดี๋ยว ก็เสร็จแล้วล่ะ หนูจะเอาอะไรหรอลูกทับทิม ? "
 " เปล่าจ่ะแม่ หนูแค่มาดูแม่เฉยๆ "
 " ออกไปเล่นข้างนอกก่อนก็ได้นะ "
 " จ่ะแม่ "
 หนูน้อยทับทิม.. ใช่แล้ว!!.. เธอคือทับทิมในวัยเด็กนั่นเอง ตอนนี้เธอยังเป็นเด็กอายุเพียงแค่ 6 ปีเท่านั้น กำลังจะได้เข้าเรียนในชั้นป.1 ของโรงเรียนประถมศึกษาที่หนึ่งแถวๆเกษตร เวลานี้เธออยู่กับแม่ 2 คนที่ห้อง ส่วนพ่อของเธอนั้นไม่ได้กลับบ้านมาเป็นสัปดาห์แล้ว เพราะต้องไปทำงาน พ่อของเธอทำงานเป็นยามและเฝ้าสวนของเจ้านายไปด้วยในตัว เจ้านายของพ่อเธอนั้นรวยมากมีบ้านอยู่หลายที่แต่ไม่มีคนอยู่ เลยต้องจ้างคนไปเฝ้าและดูแล พ่อของเธอเป็นคนที่เจ้านายไว้ใจมาก เพราะทำงานมาหลายปีแล้ว ส่วนแม่ของทับทิมเป็นสาวโรงงาน แม่ของเธอขยันมากทำงานทุกวันไม่ยอมหยุดทั้งทำโอที และไปทำงานแทนเพื่อนถ้าเพื่อนคนนั้นหยุดแต่ไม่อยากเสียงาน เพื่อนที่ทำงานเลยต้องจ้างแม่ของทับทิมไปทำงานแทน เลยทำให้ทับทิมต้องอยู่คนเดียวที่ห้องบ่อยๆ
 แต่ก็ไม่ได้เหงาหรือลำบากอะไรมากนัก เพราะที่บ้านหลังนี้เค้าอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ แต่จะมีหลายห้อง โดยจะแบ่งซอยเป็นห้องเล็กๆแค่พอนอนภายในครอบครัวแต่ละครอบครัวเท่านั้น ( ความกว้าง เล็กหรือใหญ่ ใช้จำนวนคนกะเกณฑ์เอา แบบว่าถ้าครอบครัวนั้นมี 3 คนก็กว้างหน่อย แต่ถ้าอยู่คนเดียวก็จะแคบหน่อยแค่พอวางเตียงหรือที่นอนได้เท่านั้น ) ประมาณ 5 ห้องนอน บ้านหลังนี้เป็นบ้านไม้สองชั้น มีห้องครัว 1 ห้องเล็กๆแค่พอวางเตากับถังแก๊สได้ แต่มีตู้กับข้าวหลังใหญ่ถึง 3 ตู้กันเลยทีเดียว ส่วนสำคัญที่สุดก็คือห้องน้ำนั้นมีแค่ห้องเดียว แต่มันคงเป็นโชคดีที่ครอบครัวของทับทิมนั้น พ่อกับแม่ของเธอได้ต่อเติมห้องแยกออกมาเป็นสัดส่วน และทำประตูห้องให้เป็นประตูหน้าบ้านของตัวเองจะได้เข้าออกโดยอิสระและปิดตายจากบ้านหลังใหญ่ แถมยังต่อเติมทำห้องน้ำในตัวห้องอีกด้วย จึงทำให้ครอบครัวของทับทิมไม่เดือดร้อนเรื่องห้องน้ำ ส่วนครอบครัวใหญ่ของทางฝ่ายพ่อของเธอมี ปู่กับย่า และบรรดาอาๆทั้ง 5 คนของเธอ ( โดยมีอาคนเล็กที่มีอายุแก่กว่าทับทิมแค่ปีเดียว นั้นเป็นอาบุญธรรม ) และเธอยังมีลูกพี่ลูกน้องอีก 3 คน ที่จริงเธอยังมีป้าอีกคนนะแต่เผอิญว่าป้าของเธอนั้น แต่งงานและแยกครอบครัวไปอยู่ที่บ้านของสามีที่ต่างจังหวัดแล้วไม่งั้นที่นี่คงบันเทิงกว่านี้แน่ๆ ครอบครัวนี้ ฐานะปานกลาง แต่ผู้ใหญ่ทุกคนต่างก็มีงานทำ จะมีย่าเพียงคนเดียวที่ทำงานอยู่ที่บ้าน และคอยเลี้ยงดูหลานๆ 4 คนกับบุตร ( บุญธรรม ) อีก 1 คนรวมทั้งหมดเป็นเด็ก 5 คนโดยอายุนั้นไล่เลี่ยกัน
 ย่าของทับทิมขยันมากแกเป็นลูกเสี้ยวคนจีน ทำให้แกอยู่เฉยๆไม่ค่อยได้ ชอบหยิบจับนั่นนี่หาอะไรมาทำให้ได้เป็นเงินตลอดเวลา ถึงแกจะเลี้ยงหลานอยู่ที่บ้านแกก็ยังรับเด็กมาเลี้ยงเพื่อหวังจะมีรายได้เสริม ( ซึ่งในตอนนั้น หลานทับทิมยังแบเบาะ ) แม่ของเด็กคนนั้นนำลูกสาวที่อายุขวบเศษๆมาฝากเลี้ยงโดยบอกว่าจ้างย่าของเธอ ในตอนแรกหล่อนก็จ่ายค่าจ้างเลี้ยงอยู่หรอกนะ แต่พอพักหลังก็ไม่จ่ายเงินค่าจ้าง แถมทิ้งลูกสาวของตนแล้วหนีหายไปเลย ทำให้ย่าของทับทิมรู้สึกสงสารและเวทนาเด็กหญิงคนนี้มาก ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ก็ได้ปรึกษาสามี ( ปู่ของทับทิม ) และบรรดาลูกๆของแก
 " ทำยังไงดีพ่อ.. แม่เด็กมันเอามาให้เลี้ยง และก็ทิ้งไป สงสารเด็กมัน "
 " อืม.. เราจะรับเอาเด็กมาเป็นลูกบุญธรรมและเลี้ยงดีไหม หรือว่าจะเอาไปส่งที่บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า "
 " โอ้ย!! จะเอามาเลี้ยงทำไม ? ขนาดแม่ของมันยังเอามาทิ้ง " เสียงอาพัชรีลูกสาวคนที่ 4 ของย่าแว้ดใส่
 " จริงด้วยแม่… แม่จะเลี้ยงทำไมให้เหนื่อยกัน!! แค่เลี้ยงลูกพี่นนท์คนเดียวก็เหนื่อยพอแล้ว.. " อาพัชราลูกสาวคนที่ 5 ของย่าออกความเห็น
 " เหนื่อยอะไร ? พี่ให้เงินแม่ ค่าจ้างเลี้ยงทับทิมนะ " พ่อของทับทิมพูดด้วยท่าทางขึงขัง
 " จ่ะๆ แม่รู้แล้ว แต่จะให้แม่เอาเด็กคนนี้ไปส่งที่บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าจะไม่ใจร้ายไปหน่อยหรอ "
 " แม่มึง.. เราก็เลี้ยงเป็นลูกของเราจริงๆไปเลยสิ เด็กมันยังเล็กจำความอะไรไม่ได้หรอก ลูกๆของพวกเรามันก็โตกันหมดแล้ว มีงานมีการกันทุกคน เลี้ยงเด็กเพิ่มอีกสักคนจะเป็นไรไป เอาไว้ให้เป็นเพื่อนกับหลานทับทิมก็ได้ "
 " อะไรของพ่อ!? พวกหนูไม่ช่วยเลี้ยงหรอกนะ ค่านมก็ไม่จ่ายให้หรอก จะเอาลูกใครก็ไม่รู้มาเลี้ยง " อาพัชรีโวยวาย
 " เห็นไหม ? หนูบอกแม่แล้ว.. ว่าอย่ารับเลี้ยงเด็กก็ไม่ยอมเชื่อ ทีงี๊.. เป็นไงล่ะ " อาพัชรัตย์ลูกสาวคนเล็กของย่า ( เป็นลูกสาวคนที่ 6 ) ทำเสียงกระเง้ากระงอด ลอยหน้าลอยตาพูด
 " ตกลงแม่จะเลี้ยงเด็กคนนี้และรับเป็นลูกจริงๆใช่ใหม ? " พ่อของทับทิมซึ่งในตอนนี้คงจะเป็นพี่ใหญ่ที่สุด เพราะป้าไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนี้แล้ว กำลังถามแม่ของเขา
 " ยังไม่รู้เลย.. ว่าไงพ่อ ? หรือพวกเราจะไปบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้ากัน "
 " พวกลูกๆของเรามันเสียงเยอะกว่านี่ งั้นพรุ่งนี้เราไปบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้ากัน นะแม่มึง "
 อาผู้หญิงทั้งสามคนของทับทิมทำหน้าพอใจในคำพูดของผู้เป็นพ่อ ( ปู่ของทับทิม ) ของตนมาก...