บทที่ 1 : 27 คะแนน
อวิ๋นอี้ฟานหยิบกระดาษข้อสอบขึ้นมาดูซ้ำไปซ้ำมาหลายสิบครั้งด้วยความไม่อยากเชื่อ บนกระดาษมีตัวเลข 27 เขียนเอาไว้อย่างชัดเจน
“27 คะแนนเหรอ”
เขามองเด็กสาวตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความปวดใจ
ตาโตๆ ของเธอกระพริบปริบๆ ผิวขาวราวหิมะแดงระเรื่อ คล้ายกับตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไหร่นัก
“หนูไม่ได้ตั้งใจ”
“ถ้าเธอตั้งใจมันก็คงออกมาดีแล้วล่ะ !”
อวิ๋นเฉียวหลุดหัวเราะออกมา น้องสาวที่สอบได้ 27 คะแนน ทำให้เขาเกิดความรู้สึกที่เหนือกว่าขึ้นมา
“27 คะแนน เธอทำได้ยังไง”
แม้อวิ๋นตั่วจะอายุยังน้อย แต่เธอก็ฟังน้ำเสียงที่ยินดีในความโชคร้ายของพี่ชายออก ดังนั้นเธอจึงจ้องพี่ชายเขม็ง
อวี๋ชูยินช่วยพูดกู้หน้าให้ลูกสาว “27 คะแนนก็ 27 คะแนนแหละนะ ถึงอย่างไรครอบครัวของเราก็ไม่ได้อยากให้ลูกเรียนได้โดดเด่นกว่าใครอะไรนักหนาอยู่แล้ว”
ถึงแม้จะพูดแบบนั้น แต่เธอยังเด็กอยู่แท้ๆ สอบได้ 27 คะแนน มันดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเลยสักนิด
“ถ้าอย่างนั้นเราก็หาครูสอนพิเศษให้ตั่วเอ๋อร์ดีไหม” อวิ๋นอี้ฟานแนะนำ
อวี๋ชูยินคัดค้านขึ้นมาอย่างทันที “ฉันไม่เห็นด้วยกับการให้ครูมาสอนพิเศษเด็กเลยสักนิด เรื่องเรียนมันเป็นเรื่องของที่โรงเรียน อยู่บ้านก็ควรจะได้ซึมซับความรักความอบอุ่นของครอบครัวสิ”
อวิ๋นอี้ฟานรู้สึกว่าภรรยาพูดจามีเหตุผล
แต่เหตุผลของอวี๋ชูยินนั้นก็เปลี่ยนแปลงได้เสมอ วันต่อมา เธอก็ตัดสินใจที่จะเชิญครูสอนพิเศษมาสอนให้อวิ๋นตั่ว สาเหตุก็เนื่องมาจาก สือเหยียนลูกสาวของจ้าวเยว่นั้นสอบได้ 100 คะแนนเต็ม
อวี๋ชูยินกับจ้าวเยว่นั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เกิดวันเดียวกัน เดือนเดียวกัน ปีเดียวกัน เพราะอย่างนั้นจึงยากที่จะหลีกเลี่ยงการถูกเปรียบเทียบ วันนี้มีคนบอกว่าจ้าวเยว่หน้าตาดี พรุ่งนี้ก็มีคนชมว่าชูยินหน้าตาสะสวย จ้าวเยว่สอบวิชาคณิตศาสตร์ได้ 100 คะแนน ชูยินสอบวิชาภาษาจีนได้ที่หนึ่ง จ้าวเยว่แต่งงานกับอัจฉริยะในวงการการศึกษา ชูยินแต่งงานกับตำนานแห่งวงการธุรกิจ ชูยินไม่เคยแพ้......
และเห็นได้ชัดว่าครั้งนี้เธอแพ้อย่างราบคาบ แบบนี้จะให้เธอเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน !
“หาครูสอนพิเศษมาให้อวิ๋นตั่ว เลือกครูที่ดีที่สุด” ชูยินออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด
อวิ๋นเฉียวมองน้องสาวแล้วเอ่ยขึ้น “ครูที่ดีที่สุดก็อยู่ที่โรงเรียนของน้องอย่างไรล่ะครับ ครูที่สอนเด็กให้สอบได้ 27 คะแนนน่ะ”
อวิ๋นตั่วแลบลิ้นปลิ้นตาใส่อวิ๋นเฉียว ยังไม่ถึงหนึ่งวัน ความรู้สึกอับอายจากคะแนนสอบ 27 คะแนนก็เลือนหายไปจนหมดแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นจะเอายังไงดี” ชูอินเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง
เช่นนั้นอวิ๋นเฉียวก็ออกความเห็น “ครูดีๆ มีประสบการณ์ก็คงอยู่ตัวไม่ได้ต้องการความก้าวหน้าอะไรอีกแล้ว เราหาทางอื่นไม่ดีกว่าเหรอครับ เพื่อนผมมีนักเรียนคนหนึ่ง ถือว่าเป็นอัจฉริยะในอัจฉริยะเลยก็ว่าได้ พูดจากระชับเข้าประเด็น ต้องเป็นครูที่ดีแน่ๆ”
ชูยินลังเล “นักเรียนม.ปลายอย่างนั้นเหรอ”
“แค่มาเป็นติวเตอร์ให้น้อง ม.ปลายก็เหลือเฟือแล้วครับ”
อวิ๋นอี้ฟานพยักหน้า “ลองดูก็ไม่เสียหายนี่”
อวิ๋นตั่วรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา ถึงแม้เธอจะอายุยังน้อย แต่เธอก็รู้ว่ากลุ่มเพื่อนนั้นมักจะมีนิสัยที่เหมือนกัน แล้วแบบนี้เพื่อนของพี่ชายจะมีคนดีๆ อยู่ด้วยเหรอ
ในตอนที่อวิ๋นตั่วเอ่ยถามออกมาเสียงเบานั้น พี่ชายของเธอกำลังเล่นเกมอยู่ “เพื่อนพี่เป็นคนอารมณ์ดีหรือเปล่า”
คนเป็นพี่นิ่งคิดจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยออกมาตามจริง “ไม่ค่อยดี พวกอัจฉริยะก็อารมณ์ไม่ดีกันทั้งนั้นแหละ !”
อวิ๋นตั่วรู้สึกเหมือนลำไส้ของเธอกำลังบิดมวน “เขาชอบมีเรื่องหรือเปล่า”
“ผู้ชายไม่ลงมือกับผู้หญิงหรอกนะ”
อวิ๋นตั่วถอนหายใจออกมาเล็กน้อย “ชอบกินโดนัทไหม”
พี่ชายพยายามนึกอยู่ครู่หนึ่ง “โดนัทที่พี่เอาไปคราวก่อนก็ดูเหมือนเขาจะกินด้วยเหมือนกันนะ”
อวิ๋นตั่วชะงักค้างไป มีคนแย่งโดนัทเธออีกคนแล้วสินะ !
อวิ๋นเฉียวเมื่อเห็นท่าทางของน้องสาวแล้วก็รู้สึกตลกขึ้นมา “ไม่เป็นไรหรอกน่า ต่อไปก็ให้แม่หลิวซื้อมาเยอะอีกหน่อยสิ”
อวิ๋นตั่วรู้ดีว่าต่อให้ซื้อมาเยอะกว่านี้เธอก็ไม่ได้กินเองหรอก คราวก่อนอวิ๋นเฉียวมาแย่งโดนัทเธอไป บอกว่าอีกสามวันจะซื้อคืนให้เธอหกชิ้น แต่นี่ผ่านมาไม่รู้กี่สามวันแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ได้คืนสักที พอไปถาม เขาก็บอก “น้องสาว พี่หวังดีกับเธอนะ ดูเธอสิ อ้วนอย่างกับอะไรแล้วเนี่ย !”
อวิ๋นตั่วอ้วนจริงๆ นั่นแหละ แต่ถึงจะอ้วน เธอก็ยังน่ารักอยู่ดี ผิวของเธอขาวราวกับหิมะ ผมดำขลับคาดที่คาดผมเป็นประกายวิบวับ
ตอนที่หลิวอวี่เจ๋อเจอเธอ เธอยืนอยู่บันไดหินอ่อน สวมชุดกระโปรงสีขาว ราวกับเจ้าหญิงที่ออกมาจากหนังสือนิทานแสนหวาน


บทที่ 3 : ราวกับหนังแฟนตาซี
หลังจากที่สอนเสร็จแล้วอวี่เจ๋อก็กลับบ้าน ราวกับเป็นการข้ามผ่านจากโลกหนึ่งไปสู่อีกโลกหนึ่ง จากเขตคฤหาสน์ที่เงียบสงบ ไปยังถนนหนทางที่คึกคัก จากนั้นก็เข้าสู่เขตที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายที่ตัวเองอยู่ พลอยทำให้เจ้าตัวเกิดรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมา
ปัญญาชน หากยังอาลัยอาวรณ์ถึงความสุขสบาย ก็ไม่สมควรเป็นปัญญาชน
อวี่เจ๋อยิ้มเจื่อนออกมา ก่อนหน้าเขาคงประเมินตัวเองสูงเกินไปจริง ๆ
ระเบียงทางเดินแออัดมาก เพราะแต่ละบ้านมักจะเอาของจิปาถะมากองไว้บริเวณที่ปล่องบันได เพื่อให้ในบ้านมีพื้นที่ว่างเพิ่มขึ้น ราวกับทุกคนจะไม่ต้องเดินขึ้นบันไดอย่างไรอย่างนั้น
อวี่เจ๋อผลักประตูเปิดเข้าไป แม่ของเขากำลังทำอาหารอยู่ในครัว น้องสาวกำลังทำการบ้าน ส่วนพ่อก็กำลังซ่อมวอล์คแมน (เครื่องเล่นเพลงที่สามารถพกพาได้)
“พี่กลับมาแล้ว” เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าเปื้อนยิ้มหวานราวกับดอกไม้บาน “บ้านตระกูลอวิ๋นเป็นยังไงบ้างคะ ใหญ่หรือเปล่า”
“ใหญ่จนน่าตกใจเลยล่ะ” อวี่เจ๋อตอบตามความจริง
“หนูก็ว่าอย่างนั้น อวิ๋นอี้ฟานเป็นคนมีชื่อเสียง ทั้งชื่อทั้งรูปก็มักปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์อยู่บ่อยๆ”
อวิ๋นอี้ฟาน สามคำนี้ เมื่อก่อนสำหรับครอบครัวของเขาแล้วเป็นเหมือนภาพมายา แต่ตอนนี้ในครอบครัวของพวกเขานั้นกลับมีสมาชิกหนึ่งคนที่ได้ก้าวเข้าสู่โลกแห่งภาพมายานั้นแล้ว อวี่ซีรู้สึกตื่นเต้นมากจริงๆ
“แล้วอวิ๋นอี้ฟานเป็นยังไงบ้าง ดูดุมากเลยหรือเปล่าคะ”
“พี่ยังไม่ได้เจอเขาเลย”
“งั้นภรรยาของเขาล่ะคะ ได้ยินว่าเธอสวยมาก”
“ก็ยังไม่เจอเหมือนกัน”
“นักเรียนของพี่ล่ะ น่าจะเจอแล้วใช่ไหม เธอเป็นยังไงบ้างคะ เจ้าอารมณ์เหมือนเจ้าหญิงขี้วีนอะไรแบบนั้นหรือเปล่า”
ตรงหน้าของอวี่เจ๋อปรากฏใบหน้ากลมๆ ดวงตาเป็นประกาย ดูฉลาดมีไหวพริบ เขาคิดว่าทั้งที่เธอเป็นเหมือนเจ้าหญิง แต่กลับไม่เหมือนเจ้าหญิงเลยสักนิด เธอสอบได้ยี่สิบเจ็ดคะแนน แต่ก็ยังพูดจาฉะฉานมั่นใจ คงไม่ใช่ทุกคนที่จะทำแบบนี้ได้
“เธอฉลาดมาก”
อวี่ซีไม่เชื่อ “ฉลาดมาก แต่สอบได้ยี่สิบเจ็ดคะแนนเนี่ยนะคะ”
“ความฉลาดของคนคนหนึ่งอาจจะไม่ได้แสดงออกมาบนกระดาษข้อสอบก็ได้นะ จะต้องดูที่คำพูดคำจาของเธอต่างหาก” อวี่เจ๋อปกป้องนักเรียนของตน แปลกจริงๆ ทั้งที่เจอกันแค่ครั้งเดียว แต่ดูเหมือนเขาจะทนฟังคนอื่นนินทาอวิ๋นตั่วไม่ได้
ฟางผิงเดินออกมาจากห้องครัว เธอกางโต๊ะพับออก แล้วเอาตะเกียบกับถ้วยมาวางบนโต๊ะ
ลูกชายลูกสาวต่างพากันลุกขึ้นไปช่วยยกอาหารอย่างรู้หน้าที่
ห้องรับแขกของพวกเขาเล็กมาก โต๊ะอาหารสี่เหลี่ยมถูกวางเบียดจนเกือบติดผนัง ทั้งสี่คนนั่งแออัดกันอยู่ที่โต๊ะตัวเล็ก หลิวห้าวตงนั่งอยู่หัวโต๊ะ ฟางผิงนั่งทางด้านซ้าย สองพี่น้องอวี่เจ๋อและอวี่ซีนั่งลงตรงข้ามพ่อกับแม่ ด้วยโต๊ะที่ตัวเล็กจนข้อศอกชนกัน ทำให้ทำอะไรได้ไม่ค่อยสะดวกนัก
“วันนี้มีข่าวว่าทางตะวันออกของเมืองมีการพัฒนาเขตใหม่ ตารางล่ะตั้งสามหมื่นกว่า ยิ่งสร้างใหม่ก็ยิ่งแพง” หลิวห้าวตงดื่มเหล้าลงไปหนึ่งอึก คำนวณเงินเดือนของตัวเอง พยายามจะให้ใช้จ่ายได้จนครบเดือน การซื้อบ้านสักหลังนั้นกลายเป็นราวกับภาพความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงได้
เลิกคิดๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งหมดกำลังใจไปเปล่าๆ ว่าแล้วก็ดื่มเหล้าลงไปอีกหนึ่งอึก เพื่อปลอบใจตัวเอง
“หนูรู้จักนะเขตนั้นนะ เขตนั้นพัฒนาโดยตระกูลอวิ๋น” อวี่ซีพูดต่อบทสนทนา
ฟางผิงเหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลูกชายของตนไปสอนพิเศษให้เจ้าหญิงจากตระกูลอวิ๋น “ลูกๆ ของอวิ๋นอี้ฟานเป็นยังไงบ้าง”
อวี่เจ๋อไม่ได้ตอบอะไร
อวี่ซีจึงพูดขึ้น “ลูกสาวของพวกเขาอายุยังน้อย ตอนนี้เธอสอบได้แค่ 27 คะแนน แบบนี้อนาคตจะยังได้ดีอีกเหรอคะ หนูว่าก็คงไม่ต่างจากพี่ชายของเธอที่ยัดเงินเลื่อนชั้นเอานั่นแหละ อนาคตก็คงไปเรียนต่อต่างประเทศไปงั้นๆ อวิ๋นเฉียวเองก็มีแพลนไปต่างประเทศแล้วนี่ใช่ไหมคะ”
อวี่ซีมองพี่ชาย อวี่เจ๋อรู้สึกไม่ค่อยพอใจที่คนเป็นน้องตัดสินนักเรียนของเขาแบบนี้ “พี่ไม่รู้”
ที่จริงแล้วเขานั้นรู้ดี อวิ๋นเฉียวเคยบอกเขาหมดแล้วว่า อย่างมากที่สุดก็ม. 5 เจ้าตัวก็จะถูกส่งไปยังโรงเรียนที่พ่อกับแม่ติดต่อไว้ในต่างประเทศ
เมื่ออวี่ซีเห็นสีหน้าของพี่ชายดูแปลกไป เธอก็ได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ไม่พูดอะไรต่ออีก
“ผมจะไปอ่านหนังสือนะครับ” อวี่เจ๋อลุกขึ้นยืน อารมณ์ของเขาไม่ค่อยดีนัก
เขาเดินเข้ามาในห้องนอนคับแคบของตัวเอง บนโต๊ะมีหนังสือกองสูงราวภูเขา คนอื่นๆ บอกว่าเขาเป็นพวกอัจฉริยะ ที่จริงพวกเขาไม่รู้ว่าคะแนนดีๆ ทั้งหมดนั้น ไม่ใช่ได้มาจากการเรียนตามระบบและกฎเกณฑ์ของโรงเรียน แต่เพราะเขาตระหนักได้มาตั้งแต่เด็กว่าชีวิตหนึ่งมีเพียงครั้งเดียว และเขาจะปล่อยให้ตัวเองล้มเหลวไม่ได้เป็นอันขาด
เขาเปิดหนังสือแล้ว แต่กลับอ่านไม่เข้าใจเลยแม้สักตัว ในใจตอนนี้ยากที่จะสงบลงได้ เขากับพี่น้องตระกูลอวิ๋นก็เหมือนโลกคนละใบ และตอนนี้โลกสองใบก็เข้ามาบรรจบกันพอดี ทำให้เขารู้สึกเหมือนทุกอย่างไม่ใช่เรื่องจริง ราวกับเป็นเพียงหนังแฟนตาซีเรื่องหนึ่งเท่านั้น!


บทที่ 6 : เด็กหนุ่มผู้สง่างาม
ทางด้านอวิ๋นอี้ฟานเองก็กำลังดูรูปที่อวิ๋นตั่วเอามาให้ดู
“นี่ครูหลิวค่ะ”
อวิ๋นอี้ฟานดูเด็กหนุ่มในรูปแล้วก็รู้สึกแปลกใจ บนโลกใบนี้ยังคงมีเด็กหนุ่มที่มีความงามดูไม่ธรรมดาแบบนี้ด้วยเหรอ!
“ครูหลิวเก่งมากเลยค่ะ รู้ไปหมดทุกเรื่องเลย” สีหน้าของอวิ๋นตั่วเต็มไปด้วยความชื่นชม
“อวิ๋นตั่วเองก็จะเก่งมากเหมือนกันนะ” อี้ฟานว่า
“ทำไมล่ะคะ”
“อาจารย์ที่เก่งก็จะมีลูกศิษย์ที่เก่งอย่างไรล่ะ”
สาวน้อยรู้สึกว่าพ่อของพูดจามีเหตุผล
“ครูคนไหน ขอฉันดูหน่อยสิ” จ้าวเยว่พูดขึ้น วันนี้พ่อแม่ลูจากบ้านตระกูลสือสามคนมาเยี่ยมพวกเขาพอดี
ในมือของจ้าวเยว่ถือรูปถ่าย นั่งลงตรงหน้าของอี้ฟาน เมื่อเธอได้เห็นรูปแล้วก็แปลกใจ “เด็กคนนี้เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าในอนาคตจะต้องเป็นคนมีความสามารถมากแน่ๆ”
“เธอไปเป็นหมอดูตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” สือหยวนที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่างหยอกเย้า
ได้ยินเช่นนั้นชูยินก็หัวเราะพูดขึ้น “พี่ต้องเคยไปเรียนวิธีวิเคราะห์ใบหน้ามาแน่ๆ”
จ้าวเยว่เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีจริงจังมาก “คนเก่งมักจะดูแตกต่าง เด็กแบบนี้แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดา”
“คำพูดนี้มีเหตุผล แม้แต่ฉันยังต้องยอมรับเลย พออวิ๋นเฉียวไปยืนข้างๆ นี่เทียบไม่ติดเลยด้วยซ้ำ” ชูยินว่า
เมื่ออวิ๋นเฉียวได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกไม่พอใจ “สไตล์ของเราสองคนแตกต่างกันจะตาย จะไปเทียบกันได้ยังไงล่ะครับแม่”
ได้ยินสองสาวคุยกันแล้ว สือหยวนก็รู้สึกสนใจจนต้องเอารูปมาดูบ้าง “หน้าตาคุ้นๆ นะ เขาชื่ออะไรน่ะ”
“หลิวอวี่เจ๋อ” อวิ๋นเฉียวว่า
“ใช่ เขานั่นแหละ!” สือหยวนร้องอุทาน
“ทำไม นายรู้จักเหรอ” อี้ฟานมองสือหยวนอย่างสนใจ น้อยครั้งนักที่ฝ่ายนั้นจะลืมตัวหลุดพูดออกมาเช่นนี้
“ไม่นับว่ารู้จักหรอก เพียงแค่เคยได้ยินชื่อสองสามครั้ง แม้จะยังเรียนอยู่มัธยม แต่เขาก็เขียนบทความที่มีความคิดสร้างสรรค์ไว้หลายบทความ ได้ยินว่าถูกเชิญไปบรรยายในมหาวิทยาลัยหลายครั้ง แต่เขาปฏิเสธ”
“ถ้านายพูดแบบนั้น ฉันคงต้องก็เห็นด้วยกับจ้าวเยว่จริงๆ แล้วล่ะ เด็กคนนี้ต้องอนาคตไกลแน่ๆ” อี้ฟานว่า “ฉันไม่เห็นด้วยกับความกระหายในความสำเร็จที่รวดเร็วเกินไปนัก ทั้งเด็กมหาลัย ทั้งคลาสอัฉริยะอะไรพวกนั้น ฉันยังคงเห็นด้วยกับคำที่ว่า ช้าๆ ได้พร้าเล่มงามอยู่ การที่เด็กหนุ่มนั่นปฏิเสธโอกาสในการก้าวข้ามสู่ประตูมังกรครั้งแล้วครั้งเล่า แค่นั้นก็บอกได้แล้วว่าเจ้าตัวน่ะไม่ธรรมดา และมีปณิธานเป็นของตัวเอง”
“นายเข้าใจเรื่องการศึกษาดีขนาดนี้ ทำไมไม่เปิดโรงเรียนเองบ้างล่ะ” สือหยวนถามขึ้น
“การที่เปิดโรงเรียนมันไม่ใช่เรื่องที่คิดจะทำก็ทำได้ ความคิดของฉันบางทีก็ถ่ายทอดออกไปไม่ได้ บางอย่างก็ล้าสมัยเกินไป เพราะอย่างนั้นฉันจึงเลือกที่จะบริจาคเงินให้โรงเรียนดีๆ ที่มีชื่อเสียง เพื่อเป็นการสนับสนุนยกระดับพวกเขาไปอีกขั้นดีกว่า”
“นายนี่เพิ่มช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนซะจริงๆ คนรวยก็รวยขึ้นๆ คนจนก็จนลงๆ”
“ฉันก็มีความเห็นแก่ตัวบ้างเหมือนกันนะ ถึงยังไงลูกสองคนก็ไม่ได้มีใจอยู่กับการศึกษาอยู่แล้ว แต่ยังไงการเติบโตของพวกเขาก็หนีโรงเรียนไม่พ้น เพราะงั้นตอนนี้ก็ต้องใจกว้างกันหน่อย เพื่อเปิดทางให้อนาคตของพวกเขาน่ะ”
“เรื่องติดต่อโรงเรียนให้อวิ๋นเฉียวเป็นยังไงบ้าง” จู่ ๆ จ้าวเยว่ก็ถามขึ้น
“กำลังเลือกกันอยู่” ชูยินตอบ “ฉันเสนอว่าให้ส่งเขาไปอังกฤษ แต่อี้ฟานอยากให้เขาไปอเมริกา”
“แต่ผมไม่อยากไปไหนทั้งนั้น ผมอยากอยู่ที่นี่ ถ้าพ่อกับแม่อยากส่งใครสักคนไปต่างประเทศ งั้นก็ส่งน้องไปสิ” อวิ๋นเฉียวว่า
เมื่อได้ยินพี่ชายพูดแบบนั้น อวิ๋นตั่วก็ย่ำเท้าไปมาอย่างไม่ยอม “หนูไม่ไป”
“น้องอายุยังน้อย เรายังไม่วางใจปล่อยไปตอนนี้หรอก รอให้โตอีกหน่อย น้องก็ต้องไปเหมือนกัน เพราะด้วยคะแนนของพวกลูกๆ ถ้าจะเข้ามหา’ลัยที่นี่ก็คงยาก”
“ไม่ยากสักหน่อย เข้ามหา’ลัยของลุงก็ได้”
“พูดแบบนี้แล้ว เหมือนมหา’ลัยของลุงเข้าง่ายมากเลยนะ” สือหยวนเอ่ยขึ้นบ้าง
“ดูสิ แม้แต่ลุงเขายังไม่อยากรับลูกเลย” ชูยินพูดหยอก
“เรื่องไปเรียนต่อต่างประเทศกำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่ออกไปเรียนรู้สักหน่อย ฉันก็ไม่วางใจยกธุรกิจให้เขาดูแล้ว” อี้ฟานว่า
จ้าวเยว่ถามต่อ “เรียนรู้ในประเทศไม่ได้หรือไง”
“หากเขาอยู่นี่ก็เอาแต่พึ่งคนนั้นทีคนนี้ที เที่ยวก่อความวุ่นวายไปทั่ว ไม่สนใจเรื่องเรียน”
“ใช่!” ชูยินเห็นด้วย “ถ้าลูกสองคนตั้งใจได้สักครึ่งของสือเหยียน แค่นี้ฉันก็ดีใจแล้ว”
อวิ๋นตั่วมองไปที่แม่ของตน ก่อนที่จะกอดรูปถ่ายแล้วหันหลังเดินขึ้นชั้นบนไป
“แม่ทำน้องโกรธแล้ว!” อวิ๋นเฉียวเตือนคนเป็นแม่


บทที่ 5 : ใครเป็นน้องสาวของพี่กันแน่?
พอทั้งสองเดินถือว่าวออกมา ก็เจอกับอวิ๋นเฉียวที่เลิกเตะบอลแล้วเดินเข้ามาหา
“ไม่เรียนกันแล้วเหรอ”
อวิ๋นตั่วพูดขึ้นว่า “เด็กน้อยกลับจากเรียน รีบไปเล่นจื่อหยวนกับลม ถูกไหมคะครูหลิว”
“ถูก”
“เยี่ยมๆ น้องสาวท่องบทกวีได้แล้ว” อวิ๋นเฉียวเอ่ยชม
ว่าวเป็นรูปตะขาบตัวใหญ่ อวิ๋นเฉียวกับอวี่เจ๋อเป็นคนชูตะขาบ ส่วนอวิ๋นตั่วนั้นเป็นคนที่วิ่งไปข้างหน้า
จากนั้นทั้งสองก็ปล่อยมือ...แล้วตะขาบก็ร่วงลงกับพื้น
อวิ๋นเฉียวบ่นน้องสาวของตัวเองกับอวี่เจ๋อทันที “ทำไมต้องเป็นตะขาบ ว่าวนกนางแอ่นก็มีทำไมไม่เล่นล่ะ”
“นกนางแอ่นมันธรรมดาไป” คนเป็นน้องตอบกลับ
“ช่วยอยู่กับความเป็นจริงหน่อยเถอะ” อวิ๋นเฉียวตำหนิเธอขึ้น ทำให้อวิ๋นตั่วยู่ปาก กลอกตาใส่พี่ชายของตัวเอง
“ให้แม่มาช่วยดีกว่า” เธอมองไปทางชูยินที่อยู่ในห้องดอกไม้
“เดี๋ยวพี่ไปเรียกเอง” ว่าแล้วอวิ๋นเฉียวก็วิ่งออกไปเรียกชูยินมาจริงๆ
ชูยินพาอวิ๋นตั่ววิ่งออกไป มีลมพัดมาพอดี ทำให้ว่าวตะขาบนั้นลอยขึ้นสูง เธอส่งเชือกให้ลูกสาว แต่อวิ๋นตั่วกลับดึงไม่ไหว อวิ๋นเฉียวกับอวี่เจ๋อก็เลยเข้ามาช่วยวิ่งด้วย ทั้งสามช่วยกันจับเชือก แล้วว่าวก็ลอยสูงขึ้นไปเรื่อยๆ
ชูยินยืนยิ้มมองอยู่ข้างๆ นานๆ ทีที่สองพี่น้องคู่นี้จะมาเล่นด้วยกันแบบนี้ ถือว่าเป็นช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์เลยก็ว่าได้ แบบนี้เธอจะต้องบันทึกไว้ซะหน่อย
“เดี๋ยวแม่ไปเอากล้องมาถ่ายรูปให้ดีกว่า”
พูดจบชูยินก็วิ่งเข้าไปในบ้าน ถือกล้องออกมา แล้วก็กดชัตเตอร์
“เดี๋ยวแม่ปริ๊นมาให้คนละรูปนะ” เธอว่าแล้วก็หมุนตัวเดินเข้าไปในบ้านอีกครั้ง
สามนาทีต่อมา ในมือของทั้งสามก็มีรูปอยู่คนละใบ ในรูปมีว่าวตะขาบตัวหนึ่ง ตรงมุมล่างด้านซ้ายมีเด็กสามคนกำลังเงยหน้ามองว่าวตะขาบที่ลอยอยู่บนฟ้า
สองมือของอวิ๋นตั่วถือรูปไว้อย่างทะนุถนอม เธอวิ่งเข้าไปในห้องนอน หยิบเอากรอบรูปที่อยู่หัวเตียงมาแกะเอารูปในวัยเด็กออก แล้วใส่รูปที่เพิ่งถ่ายเข้าไปแทน
จากนั้นก็มองดูอย่างตั้งใจอีกครั้งด้วยท่าทางพึงพอใจ
อวี่เจ๋อถือรูปกลับบ้าน เขาเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะในห้องนั้นไม่มีแม้แต่กรอบรูปเลยสักอัน
เพราะแบบนั้นเขาจึงเปิดลิ้นชักออกมา แล้วสอดรูปไว้ในหนังสือแทน
อวี่ซีเข้าไปในห้องของพี่ชาย เพื่อที่จะขอยืมหนังสือ แต่อวี่เจ๋อกลับไม่อยู่ เธอก็เลยต้องหาเอง ทว่าพอเปิดลิ้นชักออกมาแล้วก็ได้เห็นรูปใบหนึ่งที่ทำให้เธอรู้สึกราวกับพบโลกใบใหม่
เธอถือรูปนั้นไปให้ฟางผิงดู “แม่คะ ดูรูปพี่น้องตระกูลอวิ๋นสิ”
ฟางผิงที่กำลังล้างผักอยู่นั้นเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน รับรูปที่ลูกสาวส่งให้ แล้วเอ่ยประโยคแรกออกมาว่า “รูปใบนี้ถ่ายออกมาสวยจริงๆ ทำไมเราถ่ายรูปดีๆ แบบนี้บ้างไม่ได้นะ”
“ก็กล้องเขาดี เลนส์ก็ดี กล้องกระจอกๆ ของเราไม่มีทางถ่ายรูปแบบนี้ออกมาได้หรอกค่ะ”
“คิดไม่ถึงเลยว่าสองพี่น้องตระกูลอวิ๋นจะหน้าตาดีแบบนี้ โดยเฉพาะแม่หนูนั่น เหมือนภาพแกะสลักเลย”
“ผิวก็ดี เสื้อผ้าก็ดี จะน่าเกลียดได้ยังไงล่ะคะ”
“นั่นก็ต้องดูว่าพื้นฐานของแต่ละคนว่าดีหรือไม่ดี ดูอย่างเด็กผู้ชายคนนั้นสิ การแต่งตัวก็ดี แต่ทำไมแม่รู้สึกว่าเขาไม่ได้ดูดีไปมากกว่าพี่ของลูกเลยล่ะ”
“แม่ก็จะยกหางตัวเองเกินไปแล้ว หนูว่าอวิ๋นเฉียวหล่อจะตายไป แต่แค่หน้าของเขาดูเหยียดหยามคนอื่นอยู่ตลอดก็เท่านั้น เหมือนพวกคุณชายลูกคนรวยคนอื่นอย่างไรล่ะคะ”
แต่ฟางผิงกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น เธอกลับรู้สึกว่าลูกชายของตัวเองดูดีกว่าอวิ๋นเฉียวเสียอีก
“เฮ้อ พี่ชายของลูก เหมือนหงส์ที่ตกลงมาอยู่ในรังนกไม่มีผิด!” ฟางผิงว่าอย่างเห็นใจลูกชาย
“พี่ของหนูไม่ใช่ผู้หญิงซะหน่อย จะเป็นหงส์ได้ยังไงล่ะคะ”
“มันเป็นการเปรียบเทียบต่างหากล่ะ”
“แต่เปรียบเทียบแบบนี้มันก็ไม่เหมาะนะคะ”
สองแม่ลูกพูดคุยกันอย่างออกรส เมื่อหมุนตัวกลับไปก็เจออวี่เจ๋อยืนอยู่ข้างหลัง
“พี่......”
อวี่ซีรีบเอารูปในมือซ่อนไว้ข้างหลัง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว รูปในมือนั่นกลับถูกอวี่เจ๋อเห็นเข้าซะก่อน
“อะไรอยู่ในมือน่ะ”
“ไม่มีอะไรค่ะ”
“พี่เห็นนะ เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลย”
อวี่ซีเอารูปคืนให้พี่ชาย แล้วรีบพูดแก้ตัวไปว่า “หนูกับแม่คิดว่าพี่หล่อที่สุดเลย”
“ต่อไปอย่าหยิบเอาของของพี่มาตามอำเภอใจแบบนี้” อวี่เจ๋อว่าแล้วก็ถือรูปใบนั้นกลับเข้าห้อง
ทำให้อวี่ซีไม่พอใจ “ทำไมหนูถึงได้รู้สึกว่าพี่เห็นเด็กผู้หญิงบ้านตระกูลอวิ๋นนั่นดีกว่าหนูล่ะ ใครเป็นน้องสาวพี่กันแน่”


บทที่ 2 : ครูคนนี้หล่อจังเลย
“น้องสาว นี่ครูของเธอ ครูหลิว” น้ำเสียงของอวิ๋นเฉียวแฝงไว้ด้วยแววหยอกล้อ
อวิ๋นตั่วมองครูของตัวเอง รูปร่างสูงกว่าพี่ชายของเธอเล็กน้อย เขาใส่เสื้อสีขาว กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน ดวงตาเป็นประกายน่ามองอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ครูคนนี้หล่อมากจริงๆ อวิ๋นตั่วแอบรู้สึกยินดีอยู่ในใจ
“ครูหลิว ขอเรียกว่าพี่ได้ไหมคะ”
“ไม่ได้” ครูหลิวปฏิเสธอออกมาย่างไร้เยื่อใย
อวิ๋นตั่วรู้สึกราวกับว่าถูกทำลายความมั่นใจ ด้วยเพราะเธอไม่เคยถูกปฏิเสธแบบนี้มาก่อน นัยน์ตาของเธอราวกับมีม่านหมอกมาปกคลุม
หลิวอวี่เจ๋อพูดอธิบายขึ้นด้วยความหงุดหงิด “เธอมีพี่แล้ว และฉันก็มาเป็นติวเตอร์ เคยมีคำกล่าวไว้ว่า ทุกคนต่างมีบทบาทของตัวเอง เคยได้ยินไหม”
อวิ๋นตั่วส่ายหน้า
อวี่เจ๋อพูดขึ้น “นำทางไปห้องเรียนเลย แล้วฉันจะบอกเธอเองว่า ทุกคนต่างมีบทบาทของตัวเอง คืออะไร”
ห้องสมุดที่อยู่ชั้นหนึ่งถูกนำมาใช้เป็นห้องเรียน หน้าต่างกระจกล้อมรอบเป็นครึ่งวงกลม ยื่นออกไปในบริเวณสนามหญ้า ทำให้แสงแดดสาดส่องผ่านเข้ามาถึงโต๊ะหนังสือจนรู้สึกแสบตา อวิ๋นเฉียวปรับกระจกจนแสงภายในห้องมืดลงเล็กน้อย
อวี่เจ๋อเดินไปตามชั้นหนังสือที่เรียงรายเป็นแถวยาว รู้สึกราวกับตัวเองตกลงมาในหุบเขาล้ำค่า
“หนังสือพวกนี้นายอ่านได้ตามสบาย มีลิมิเต็ดหลายเล่มเลย” นี่เป็นเงื่อนไขตั้งแต่แรกตอนที่อวิ๋นเฉียวขอให้เขามาเป็นครูสอนพิเศษ พอได้เห็นหนังสือเหล่านี้ อวี่เจ๋อก็รู้สึกว่าเป็นการเดินทางที่คุ้มค่าแล้ว
อวิ๋นตั่วนั่งลงประจำที่ มีหนังสือภาษาจีนวางอยู่บนโต๊ะเรียบร้อย
อวี่เจ๋อดึงหนังสือสามร้อยกวีสมัยถังออกมาหนึ่งเล่ม “วันนี้ฉันจะสอนเธออ่านบทกวี เลือกมาหนึ่งบทสิ”
อวิ๋นตั่วเปิดหนังสือ ก่อนจะยื่นมันกลับคืนให้อวี่เจ๋อ
เขาขมวดคิ้วยามก้มมอง บทกวีฉางก้านชิงของหลี่ไป๋
 ยามเยาว์วัยผมข้าปรกหน้าผาก เล่นบุปผาหลายหลากอยู่หน้าบ้าน
เจ้าขี่ม้าไม้ไผ่มาพบพาน ช่วยข้าเก็บลูกพลัมรอบบ่อดิน
เด็กทั้งสองเติบโตเคียงข้างกัน ทุกคืนวันไร้ซึ่งความระแวง
เขาปิดหนังสือ แล้วยื่นส่งให้อวิ๋นตั่ว “บทนี้ยาวไป เปลี่ยนบทใหม่”
อวิ๋นตั่วยังคงแน่วแน่ เพื่อแก้แค้นที่อวี่เจ๋อปฏิเสธเธอเมื่อครู่ “ถ้าอย่างนั้นบทนี้”
เธอเปิดหนังสือกลับไปหน้าเดิม แล้วยื่นส่งกลับไปให้อวี่เจ๋อ
ก่อนหน้านี้อวิ๋นเฉียวได้เตือนเขาแล้วว่าน้องสาวนั้นถูกตามใจมาโดยตลอด และค่อนข้างที่จะเอาแต่ใจ
“กวีบทนี้ต้องใช้เวลานาน กว่าจะท่องเสร็จ วันนี้คงไม่มีเวลาทำอย่างอื่น เธอทำได้เหรอ”
อวิ๋นตั่วไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วคนที่ลำบากจะกลายเป็นตัวของเธอเอง แต่เธอนั้นก็ถือเป็นคนดื้อรั้นคนหนึ่ง “หนูทำได้”
อวิ๋นเฉียวเดินเข้ามาดูหนังสือหน้านั้น แล้วยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
“ตอนนี้เราเริ่มเรียนกันแล้ว” อวี่เจ๋อมองอวิ๋นเฉียว เป็นการไล่อย่างมีมารยา
เช่นนั้นอวิ๋นเฉียวก็ถอยออกไปอย่างรู้งาน
ในห้องสมุดจึงเหลือเพียงแต่อวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อสองคน คนหนึ่งเป็นครู อีกคนเป็นนักเรียน ท่าทางเคร่งเครียดจริงจัง
อวี่เจ๋ออ่านวรรคหนึ่ง อวิ๋นตั่วก็อ่านวรรคหนึ่ง อ่านยังไม่ทันจบ จู่ๆ อวิ๋นตั่วก็หัวเราะออกมา “หนูรู้แล้ว บทกวีนี่เป็นเรื่องของคนสองคนที่โตมาด้วยกัน”
“เก่งมาก”
อวิ๋นตั่วแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง “ครูบอกว่าหนูโง่มาก เป็นนักเรียนที่ไม่เคยสอบได้เกิน 27 คะแนนเลยสักครั้ง”
“เทียบกับครั้งก่อน เธอก้าวหน้าไปได้มากแล้ว”
อวิ๋นตั่วแปลกใจ “ครูรู้ได้ยังไงคะ”
“เป็นครู ก็ต้องเข้าใจนักเรียนของตัวเองอยู่แล้วสิ”
อวิ๋นตั่วหน้าแดง พร้อมๆ กับรู้สึกเกลียดพี่ชายตัวเองไปด้วย ต้องเป็นพี่ชายเธอแน่ๆ ที่เอาไปพูด
ก่อนหน้าที่จะสอบได้ 27 คะแนน เธอเคยสอบได้ 17 คะแนนมาก่อน คุณครูจะให้ผู้ปกครองเซ็นรับทราบ เธอก็เลยเอาโดนัทไปขอให้พี่ชายเซ็นแทน และห้ามไม่ให้เขาเอาไปบอกใคร
แย่แล้ว ! ในเมื่อพี่ไปบอกครูแบบนี้ หรือว่าพี่จะเอาไปบอกพ่อด้วย ?
อวิ๋นตั่วอ้าปากค้าง แผ่นหลังเย็นเยียบราวกับเพิ่งสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย
ราวกับเขาอ่านความคิดของเธอออก อวี่เจ๋อจึงพูดปลอบขึ้นว่า “ไม่ต้องห่วงหรอก เขาบอกฉันแค่คนเดียว”
อวิ๋นตั่วยังคงไม่วางใจ “พี่ชายไม่เคยรักษาคำพูดเลยสักครั้ง”
ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรดีๆ ขึ้นมาได้ “อย่างนั้นครูก็บอกความลับของพี่ชายหนูมาสักข้อสิคะ แบบนี้หนูก็ไม่กลัวเขาแล้ว”
อวี่เจ๋อมองสาวน้อยตรงหน้า ฉลาดเจ้าเล่ห์แบบนี้ ใครบอกว่าเธอโง่กันนะ
อวิ๋นตั่วเห็นอวี่เจ๋อเงียบไป เช่นนั้นถึงได้พูดกระตุ้นเขาอีกครั้ง “ได้ไหมคะ”
“ไม่ได้ ฉันไม่ใช่พวกผู้หญิงที่ชอบซุบซิบนินทานะ”
อวิ๋นตั่วรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก ครูคนนี้พูดด้วยยากชะมัดเลย


บทที่ 4 : ครูหลิว หนูขอเรียกว่าพี่ได้ไหมคะ
วันต่อมาเมื่อเขาไปที่บ้านตระกูลอวิ๋น ก็เห็นว่าอวิ๋นตั่วกำลังยืนรอเขาอยู่ในสวนดอกไม้ ร่างของเธอโอบล้อมไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ ในมือถือกล่องโดนัทไว้ ดูน่ารักน่าเอ็นดู
 “ครูหลิว หนูให้ค่ะ”
อวี่เจ๋อหยุดชะงัก “ฉันไม่กินโดนัท”
“แต่พี่บอกว่าครูชอบกินนี่คะ” อวิ๋นตั่วเดินตามหลังอวี่เจ๋อ ท่าทางเสียใจที่น้ำใจของเธอถูกปฏิเสธ
อวี่เจ๋อไม่ได้หันกลับมา ไม่ได้ก้มมอง เขาจึงไม่ได้เห็นท่าทางผิดหวังของอวิ๋นตั่ว เขาเพียงแค่เดินตรงไปยังห้องสมุด
อวิ๋นตั่ววางโดนัทลง แล้วปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ สำหรับเธอแล้ว ม้านั่งนี้ถือว่าค่อนข้างสูงทีเดียว สูงถึงขนาดที่เธอนั่งแล้วขาลอยขึ้นมาไม่ติดพื้น
“อวิ๋นตั่ว เวลาเรียนต้องนั่งให้เรียบร้อยนะ”
“ครูหลิว หนูขอเรียกครูว่าพี่ได้ไหมคะ” ราวกับว่าอวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อกำลังพูดกันคนละเรื่อง
“ไม่ได้”
“ทำไมล่ะคะ เพราะต่างคนต่างก็มีบทบาทของตัวเองน่ะเหรอคะ หนูถามแม่มาแล้ว แม่บอกว่าพี่ชายกับครูเป็นคนคนเดียวกันก็ได้”
“ในเมื่อเป็นแบบนั้น อย่างนั้นทำไมเธอไม่ให้พี่ชายมาสอนล่ะ”
“หนูไม่ชอบพี่”
“ทำไมล่ะ”
“เขาชอบแกล้งหนู”
ว่าแล้วอวิ๋นตั่วก็เริ่มร่ายยาวถึงสิ่งที่พี่ชายเคยทำกับเธอ “มีครั้งหนึ่งที่หนูพาพี่ไปซ้อมเทควันโด มีคุณน้าคนหนึ่งให้อมยิ้มมา แต่พี่ก็แย่งไป มีอีกครั้งหนึ่ง เขาให้หนูเขียนหนังสือลงบนรูปที่พ่อเพิ่งซื้อมาใหม่ ตอนนั้นหนูโดนดุจนหูชาเลย แล้วก็เมื่อไม่กี่วันก่อนนั้น เขาให้ลุงจางคนขับรถไปส่งเพื่อนเขากลับบ้าน แต่กลับลืมโทรบอกให้ลุงหูไปรับหนู ทิ้งหนูไว้ในห้องเรียนจนมืด แถมเขายังชอบแย่งโดนัทหนูด้วย แล้วก็บอกว่าจะซื้อคืน แต่ก็ไม่ยอมคืน.....บางทีหนูก็คิดที่อยากจะขายเขาออกนอกโลกไปเลย แต่เสียดายที่หนูติดต่อมนุษย์ต่างดาวไม่ได้”
อวี่เจ๋อกลั้นหัวเราะ “พี่ชายน่ะเป็นคนในครอบครัวนะ งั้นวันนี้เรามาท่องกวีเกี่ยวกับความคิดถึงต่อครอบครัวกันดีไหม”
อวิ๋นตั่วเอ่ยออกมาอย่างจริงจังว่า “หนูคิดว่าหนูคงไม่คิดถึงพี่หรอกค่ะ แต่อาจจะคิดถึงแม่ก็ได้ แต่ถ้าหนูคิดถึงแม่ ไม่คิดถึงพ่อ ก็คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่พ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน หนูก็เลยไม่ได้คิดถึงพ่อนานแล้ว”
อวี่เจ๋อถือกล่องโดนัทขึ้นมา “หลังจากนี้เรามาท่องกลอนกันวันละบท ถ้าท่องได้ก็จะได้โดนัทเป็นรางวัล”
“หนูรู้ว่ามันคือข้อแลกเปลี่ยน ถึงจะไม่อยากตกลงแลกเปลี่ยนอะไรแบบนี้สักเท่าไหร่ แต่หนูก็รู้ว่าปฏิเสธไม่ได้ ใช่ไหมคะ”
“ใช่”
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” อวิ๋นตั่วมีท่าทางราวกับถูกบังคับ
เธอเริ่มท่องบทกวี เมื่อท่องไป ตาก็มองออกนอกหน้าต่างไป
อวิ๋นเฉียวเตะบอลอยู่ในสนามหญ้า คนสวนกำลังตัดแต่งพุ่มไม้ แม่ก็กำลังจัดกระถางดอกไม้อยู่ในห้องดอกไม้ของเธอ
“อยากออกไปเล่นข้างนอกเหรอ” อวี่เจ๋อถาม
อวิ๋นตั่วพยักหน้า
“เดือนสอง ทุ่งหญ้าเขียวขจี นกน้อยโผบิน ควันไฟจากต้นหยางลอยคลุ้ง เด็กน้อยกลับจากเรียน รีบไปเล่นจื่อหยวนกับลม ช่วงเวลานี้ ช่วงอายุนี้ ควรจะได้เล่นสนุกสินะ รู้หรือเปล่าว่าจื่อหยวนคืออะไร ถ้าตอบถูก ฉันจะให้ออกไปเล่นข้างนอก”
“ว่าวค่ะ”
“ถูกต้อง งั้นเรามาหาว่าวออกไปเล่นกับลมตะวันออกกันดีไหม”
“ได้เหรอคะ”
“ได้อยู่แล้วสิ”
“หนูรู้ว่าที่ไหนมีว่าว”
อวิ๋นตั่วกระโดดลงจากเก้าอี้ วิ่งออกจากห้องสมุดโดยมีอวี่เจ๋อเดินตามไปด้านหลัง
อวิ๋นตั่ววิ่งเลี้ยวเข้าไปที่ระเบียงทางเดิน เลี้ยวขวา เจอห้องเก็บของห้องหนึ่ง แล้วก็เปิดประตูออก ข้างในมีของจิปาถะวางอยู่มากมาย และมีว่าวหลายตัวแขวนอยู่ที่ผนัง
อวิ๋นตั่วยกเก้าอี้มา แล้วก็ปีนขึ้นไปบนโต๊ะ แต่ว่าก็ยังสูงไม่พอ พอดีกับที่ด้านข้างมีตั่งเล็กๆ อยู่ตัวหนึ่ง เธอจึงเอาตั่งมาวางบนโต๊ะ อวิ๋นตั่วไม่รู้ว่าขาของตั่งนั่นมีปัญหา เมื่อเธอก้าวเหยียบขึ้นไป ทำให้ตั่งตัวนั้นส่ายไปมาแล้วล้มลงมาในที่สุด
อวี่เจ๋อที่เห็นสถานการณ์ไม่ดีจึงรีบวิ่งเข้าไป ขอบคุณพระเจ้าที่เขารับเธอไว้ได้ทันพอดี
อวิ๋นตั่วยกมือขึ้นตบอกตัวเอง “ตกใจแทบแย่แน่ะ!”
ตอนนั้นเองที่อวี่เจ๋อเพิ่งได้เห็นตาโตๆ ของเธออย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก สีขาวและสีดำตัดกันอย่างชัดเจน อัญมณีสีดำสนิทคู่นั่นเปล่งประกายระยิบระยับ
เขาวางเธอลงแล้วตำหนิเธอว่า “ถ้ายังไม่ได้ดูให้ดีก็ไม่ควรที่จะปีนขึ้นไปแบบนั้น”
อวิ๋นตั่วนั่งลงยองๆ พลางลูบอกปลอบตัวเองไปมา “ไม่ต้องกลัวนะ อวิ๋นตั่วไม่ต้องกลัว!”


บทที่ 7 : ผู้มีปณิธานอันเด็ดเดี่ยว ย่อมจะประสบผลสำเร็จในชีวิต
ตั้งแต่เด็กมาแล้ว อวิ๋นตั่วมีศัตรูอยู่หนึ่งคน นั่นก็คือ สือเหยียน สือเหยียนวาดรูปได้ดีกว่า เล่นเปียโนก็เก่งกว่า เขียนหนังสือก็สวยกว่า และสอบแต่ล่ะครั้ง ก็ยังได้หนึ่งร้อยคะแนนเต็ม
เธอรู้สึกว่าสือเหยียนนั้นน่ากลัว เหมือนกับฝ่ายนั้นจะไม่ใช่คน ก็คนที่ไหนจะสอบได้คะแนนเต็มทุกทีแบบนั้นล่ะ
“ตั่วเอ๋อร์ แม่เข้าไปได้หรือเปล่า” คนเป็นแม่เคาะประตู
อวิ๋นตั่วลุกไปเปิดประตู คนเป็นแม่ก็เดินเข้ามา โดยมีสือเหยียนเดินตามมาด้านหลัง
ชูยินดึงลูกสาวไปอีกทาง แล้วกระซิบเสียงเบา “เมื่อกี้แม่ผิดเอง สำหรับแม่แล้ว ยังไงตั่วเอ๋อร์ก็เป็นของขวัญที่มีค่าที่สุด แม่รักลูกนะ”
ว่าจบแล้วก็ก้มลงจูบแก้มลูกสาวหนึ่งที จากนั้นก็เอ่ยกำชับ “เล่นกับสือเหยียนให้สนุกนะ”
อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าคำขอโทษของแม่นั้นดูไม่จริงใจเลยสักนิด อีกอย่าง เธอเองก็ไม่ได้อยากจะเล่นกับสือเหยียนเลยด้วย
แต่แม่ก็เดินออกจากห้องไปแล้ว และยังปิดประตูให้เรียบร้อยเสียด้วย
สือเหยียนผอมและสูงกว่าอวิ๋นตั่วเล็กน้อย ถ้าใช้ไม้บรรทัดมาวัดกันจริงๆ แล้ว ความสูงของทั้งสองก็พอๆ กัน มันน่าโมโหจริงๆ แม้แต่ความสูงก็ยังชนะเธอได้อีก
สือเหยียนนั่งลงบนเตียงของอวิ๋นตั่ว หยิบกรอบรูปที่หัวเตียงขึ้นมาดู “นี่ครูของเธอเหรอ”
อวิ๋นตั่วพยักหน้า เมื่ออยู่ต่อหน้าสือเหยียน เธอมักจะขาดความมั่นใจเสมอ
“เขาเป็นเพื่อนของพี่ชายเธอเหรอ”
อวิ๋นตั่วพยักหน้าอีกครั้ง
“เขามาสอนเธอทุกอาทิตย์เลยเหรอ”
อวิ๋นตั่วพยักหน้าเป็นครั้งที่สาม
สือเหยียนวางกรอบรูปลงที่เดิม เดินไปหยุดอยู่ที่ริมหน้าต่าง ที่ตรงนั้นมีเต็นท์กางไว้ และในเต็นท์ก็มีตุ๊กตานุ่มนิ่มอยู่หลายตัว
“อวิ๋นตั่ว โตแล้วทำไมเธอถึงเล่นตุ๊กตาอีกล่ะ”
เมื่อถูกถามแบบนั้น ใบหน้าของอวิ๋นตั่วก็เห่อแดง รู้สึกเหมือนว่าตัวเองทำอะไรผิดไป
สือเหยียนชอบท่าทางก้มหน้ายอมศิโรราบต่อหน้าเธอแบบนี้ของอวิ๋นตั่ว มันทำให้เธอรู้สึกสะใจมากจริงๆ “เอาแต่เล่นตุ๊กตาแบบนี้ เมื่อไหร่จะโตสักทีล่ะ เธออยู่ป.1แล้วนะ เป็นเด็กประถมแล้ว”
น้ำเสียงของสือเหยียนฟังดูเหมือนผู้ใหญ่ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ยังอยู่ป.1 เหมือนกันแท้ๆ
อวิ๋นตั่วแก้ต่างให้ตัวเอง “ตุ๊กตาพวกนี้เป็นของขวัญที่ซานตาคลอสให้ฉันมา”
สือเหยียนมองคนพูดด้วยสายตาเหมือนกับไม่อยากจะเชื่อ “เธอยังเชื่อเรื่องซานตาคลอสอยู่อีกเหรอ โลกนี้ไม่มีซานตาคลอสสักหน่อย ของขวัญพวกนั้นน่ะ พ่อกับแม่เธอซื้อมาให้ชัดๆ”
“ไม่ใช่สักหน่อย ฉันได้ของขวัญทุกปี จะไม่มีซานตาคลอสได้ยังไง” เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นตั่วพยายามใช้เหตุผลเข้าเถียง “ซานตาคลอสขี่กวางมา แล้วก็เอาของขวัญมาด้วย ถ้าฉันเป็นเด็กดี ฉันก็จะสมหวัง ซานตาคลอสก็จะให้ของขวัญคริสต์มาส”
สายตาที่สือเหยียนใช้ยามมองไปที่อวิ๋นตั่วนั้น ราวกับสายตายามมองคนโง่เขลาคนหนึ่ง มันเต็มไปด้วยความเวทนาและเหยียดหยาม ซึ่งมันทำให้อวิ๋นตั่วรู้สึกเสียใจมาก
ตอนที่อวี่เจ๋อมาที่บ้านอีกครั้ง อวิ๋นตั่วจึงถามเขาเพื่อเป็นการยืนยัน “ครูหลิวคะ ครูว่าซานตาคลอสมีจริงไหมคะ”
“มีสิ” อวี่เจ๋อตอบอย่างสบายๆ
“แต่สือเหยียนบอกว่าไม่มี เธอบอกว่าของขวัญวันคริสต์มาสที่หนูได้เป็นของขวัญที่พ่อกับแม่ซื้อให้”
“แต่ละคนมีความคิดที่แตกต่างกัน เราเปลี่ยนความคิดคนอื่นไม่ได้ และก็อย่าให้คนอื่นมาเปลี่ยนความคิดเราได้ง่ายๆ ด้วยเหมือนกัน”
“งั้น หนูเรียกครูว่าพี่ได้ไหมคะ”
อวี่เจ๋อไม่เข้าใจว่าอวิ๋นตั่วกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ จู่ๆ จากเรื่องซานตาคลอสถึงได้เปลี่ยนมาเป็นเรื่องของเขาซะเฉยๆ
“ไม่ได้”
อวิ๋นตั่วดูผิดหวังมาก
“ทำไมถึงอยากให้ครูเป็นพี่นักล่ะ”
“หนูอยากชนะสือเหยียนสักครั้ง”
“เธอมีพี่ชายแล้ว”
“แต่พี่ไม่เคยสอบได้หนึ่งร้อยคะแนนนี่คะ สือเหยียนน่ะ สอบได้หนึ่งร้อยเต็มทุกครั้งเลย หนูได้ยินมาว่าครูก็สอบได้หนึ่งร้อยคะแนนเหมือนกัน และถ้าครูมาเป็นพี่ของหนู หนูก็จะชนะสือเหยียน”
“คนคนหนึ่งจะเก่งหรือไม่ มันไม่สามารถพิสูจน์กันได้ด้วยคะแนนสอบหนึ่งร้อยคะแนนหรอกนะ”
“แต่ทุกคนชมว่าสือเหยียนฉลาด ไม่เคยมีใครชมหนูเลยนี่นา”
“เธอฉลาดมาก อวิ๋นตั่ว”
“ก็มีแค่ครูคนเดียวที่พูดแบบนี้” แววตาของอวิ๋นตั่วดูห่อเหี่ยว
อวี่เจ๋อยกมือขึ้นลูบหัวเธอ “ฉันคิดว่าเธอชนะสือเหยียนแล้ว ในใจของเธอมีนิทานเรื่องเล่า แต่สือเหยียนไม่มี”
อวิ๋นตั่วยิ้มออกมา แต่ก็ยังดูไม่พอใจอยู่ดี “หนูเรียกครูว่าพี่ได้ไหมคะ”
อวี่เจ๋อนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ได้”
อวิ๋นตั่วยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ในที่สุดเธอก็เข้าใจคำว่า ‘ผู้มีปณิธานอันเด็ดเดี่ยว ย่อมจะประสผลสำเร็จในชีวิต’ แล้ว


บทที่ 9 : หากอยากจะใส่ร้ายใคร ก็ไม่จำเป็นต้องหาข้ออ้าง
เมื่อเดินออกมาจากเขตคฤหาสน์ จนมาถึงปากทางก็เห็นป้ายรถเมล์ป้ายหนึ่ง อวิ๋นตั่วจำได้ว่าครูหลิวเคยบอกว่าเขาต้องนั่งรถประจำทางมาเพื่อสอนหนังสือเธอที่บ้าน
เธอยืนรอที่ป้ายรถ ในมือกอดกระต่ายตัวน้อยเอาไว้ มีกระเป๋าเป้สะพายอยู่ที่หลัง แสงไฟจากป้ายรถเมล์ส่องมาจนเห็นเป็นเงาร่างเล็ก
รถประจำทางคันหนึ่งหยุดลงตรงหน้า น่าจะเป็นคันที่ครูหลิวขึ้นใช่ไหมนะ?
พอขึ้นรถไปแล้ว คนขับก็ถึงกับถามเธอขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “หนูน้อย มาคนเดียวเหรอ”
“ใช่ค่ะ”
“แล้วพ่อกับแม่ไปไหนล่ะ”
“หนูกำลังจะไปหาพ่อกับแม่ค่ะ”
เมื่อได้ยินแบบนั้นเขาก็คิดว่าคงเพราะพ่อกับแม่ทำงานยังไม่กลับบ้าน
“หนูรู้เหรอว่าพวกเขาอยู่ไหน”
“รู้ค่ะ”
คนขับไม่ได้ถามอะไรต่อ เด็กที่พ่อกับแม่ต้องทำงานนอกบ้านกันทั้งคู่ก็น่าจะขึ้นรถประจำทางเป็นอยู่ล่ะนะ
อวิ๋นตั่วลงจากรถเมื่อรถวิ่งมาถึงกลางเมือง ครูหลิวเคยบอกว่าต้องลงรถระหว่างทาง บริเวณถนนสายใหญ่ที่คึกคักเต็มไปด้วยผู้คน สามารถเลือกขึ้นรถประจำทางได้ เพราะไม่ว่าสายไหนก็ผ่านตรงนี้ทั้งนั้น
อวิ๋นตั่วไม่รู้ว่าต้องนั่งรถสายไหน อีกทั้งครูหลิวก็เคยพูดถึงแค่ตอนไปที่บ้านของเธอ ไม่เคยพูดถึงตอนกลับบ้านสักที
ในตอนนั้นเองที่เธอรู้สึกว่าท้องของเธอร้องขึ้นมา เช่นนั้นจึงได้เอาโดนัทจากกระเป๋าเป้ออกมากินหนึ่งชิ้น และก็เห็นว่าคนแถวนั้นหลายคนแค่โบกแท็กซี่ แล้วบอกคนขับว่าจะไปไหน เท่านั้นก็เรียบร้อย
เพราะแบบนั้น เธอจึงแค่ทำตามไป เด็กสาวโบกแท็กซี่หนึ่งคัน บอกกับคนขับว่า “ไปโรงเรียนมัธยมตี้อี”
เธอจำได้ลางๆ ว่าโรงเรียนของครูหลิวกับพี่ชายเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดในเมือง พวกเขาบอกว่าเป็นโรงเรียนมัธยมตี้อี
“เด็กตัวคนเดียวจะไปโรงเรียนมัธยมตี้อีทำไมกัน”
“ไปหาพี่ชายค่ะ”
คนขับรถหัวเราะ “มีเงินหรือเปล่า”
อวิ๋นตั่วดึงแบงก์ร้อยหยวนออกจากกระเป๋าใบเล็กที่อยู่ข้างกระเป๋าหนังสือออกมาส่งให้คนขับรถ
คนขับรับเงินไป รู้สึกไม่ค่อยอยากจะเชื่อ เด็กตัวแค่นี้ ทำไมถึงได้ใจกว้างนักนะ?
ไปส่งที่โรงเรียนก่อนค่อยว่ากันก็แล้วกัน
อวิ๋นตั่วลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปเคาะประตูป้อมยาม
คนขับรถเดินตามหลังเธอมาด้วยความเป็นห่วง
คุณลุงมีอายุคนหนึ่งเปิดประตูออกมา “พวกคุณมาหาใครครับ”
คนขับชี้ไปที่อวิ๋นตั่ว “ไม่ใช่ผม หนูน้อยนี่ต่างหาก”
“หนู มาหาใครเหรอ?”
“มาหาพี่ชายค่ะ”
“พี่ชายชื่ออะไรล่ะ”
“พี่หนูชื่อหลิวอวี่เจ๋อค่ะ”
“เป็นครูที่นี่หรือเปล่า”
“ไม่ใช่ค่ะ เป็นนักเรียน”
“แต่ตอนนี้เลิกเรียนแล้ว เด็กนักเรียนก็กลับบ้านกันหมดแล้วนะ เขาอยู่ในโรงเรียนเหรอ?”
อวิ๋นตั่วส่ายหน้า “อย่างนั้นช่วยโทรหาครูของพี่ได้ไหมคะ คุณครูจะต้องติดต่อพี่ได้แน่ๆ”
“เขาหนีออกจากบ้านอย่างนันเหรอ”
อวิ๋นตั่วพยักหน้า
ลุงยามมองอวิ๋นตั่วด้วยความเห็นใจ “น่าสงสารจริงๆ พี่ชายอายุมากกว่ายังไม่รู้ความเท่าน้องสาว ทำตัวให้น้องสาวต้องออกมาตามหาแบบนี้”
คนขับแท็กซี่พูดขึ้น “ตอนนี้เด็กคงกำลังเครียด อย่าไปตำหนิเธอเลย ยังไงก็ช่วยโทรหาครูประจำชั้นให้ได้ไหมครับ”
“พี่ชายหนูอยู่ชั้นไหนล่ะ”
“ม.4 ห้อง 1 ค่ะ”
ลุงยามเอาสมุดเบอร์โทรภายในของโรงเรียนออกมาเปิดหาเบอร์โทรของครูประจำชั้นม.4 ห้อง 1 จากนั้นก็ล้วงเอาโทรศัพท์ออกมากดโทรออก “ฮัลโหล ครูหวังใช่ไหมครับ คือแบบนี้ครับ นักเรียนที่ชื่อหลิวอวี่เจ๋อ จากห้องของคุณครูเขาหนีออกจากบ้าน น้องสาวเขาก็เลยมาที่โรงเรียน ใช่ครับ หลิวอวี่เจ๋อ ไม่ผิดครับ!”
ลุงยามวางสายไป ก่อนจะหันมาปลอบใจอวิ๋นตั่ว “ครูหวังบอกว่าจะช่วยติดต่อพี่ชายของหนูให้ แต่เขาบอกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะหลิวอวี่เจ๋อเป็นเด็กดีมาตลอด เขาทะเลาะกับคนที่บ้านมาเหรอ?”
อวิ๋นตั่วปิดปากเงียบ ดวงตาคู่โตกระพริบปริบๆ มองลุงยามตรงหน้า
คนขับแท็กซี่เมื่อเห็นท่าทางผิดหวังของเด็กน้อยแล้วก็ได้แต่เอ่ยถาม “หนูจะรอข่าวอยู่ที่นี่ หรือจะกลับไปรอที่บ้าน?”
“หนูจะรอพี่อยู่ที่นี่ค่ะ”
“ถ้าพี่หนูไม่มาล่ะ”
“เขาต้องมาแน่ค่ะ”
ไม่ถึงหนึ่งนาทีต่อมา โทรศัพท์ของป้อมยามก็ดังขึ้น
ลุงยามรับสาย “ใช่ครับ เป็นเด็กผู้หญิง อายุประมาณเจ็ดแปดขวบ ผิวขาว อ้วนหน่อย น่ารักมาก เธอบอกว่าคุณเป็นพี่ชายของเธอ ครับ ผมจะให้เธอรออยู่ที่นี่”


ลำดับขั้นบำเพ็ญเซียน
ขั้นบำเพ็ญลมปราณ - แต่ละขั้น มี 10 ระดับ
ขั้น 1 เจ๋อจื้อ – ขั้นใฝ่รู้ - ขั้นปรับสมดุลจิตวิญญาณ
ขั้น 2 จินตัน – ขั้นร่างทองคำ – อายุขัยยืนยาว รูปลักษณ์แปรเปลี่ยนช้าลง
ขั้น 3 หยวนอิง – ขั้นหยั่งรู้ – อายุขัยยืนยาว มีพลังควบคุมธรรมชาติ
ขั้น 4 ฮว๋าเสิน – ขั้นวิญญาณจรัส – เหาะเองได้ ไม่ต้องใช้พาหะนะ
ขั้น 5 เสินคุน – ขั้นวิญญาณบริสุทธิ์ – ขั้นกึ่งเทพสวรรค์ หายตัวในพริบตาได้
ขั้นบำเพ็ญวิญญาณ - แต่ละขั้น มี 10 ระดับ
ขั้น 6 ซ่างเซียน –　ขั้นเทพสวรรค์
ขั้น 7 ซ่างเสิน – ขั้นเทพสวรรค์ชั้นอาวุโส
ขั้น 8 เทียนเซียน – ขั้นมหาเทพ
-----------
รากวิญญาณ = พลังวิญญาณที่มีตั้งแต่ถือกำเนิด
- รากวิญญาณเทพ : มีความเกี่ยวพันกับเทพสวรรค์หรือเป็นทายาทเซียนระดับสูง
- รากวิญญาณนภา : มีพรสวรรค์ฝึกเซียน เลื่อนขั้นบำเพ็ญเร็ว
- รากวิญญาณปฐพี : มนุษย์ทั่วไป หรือสรรพสัตว์ในภพ
- รากวิญญาณอสูร : มีความเกี่ยวพันกับอสูรหรือเป็นทายาทของอสูรระดับสูง
-----------
เสินดั้งเดิม = จิตวิญญาณของเทพสวรรค์ สัตว์วิญญาณโบราณ หรืออสูร ที่มีบำเพ็ญวิญญาณขั้นสูงจนสามารถแยกต้นจิตออกจากร่างกายได้
กายทิพย์ = ร่างกายของเทพ เซียน สัตว์โบราณ อสูร ปีศาจ มาร ที่บำเพ็ญตบะจนร่างกาย ลมปราณ วิญญาณ มีอายุขัยหรือพลังเหนือธรรมชาติ รูปลักษณ์ไม่เปลี่ยนไปตามธรรมชาติของสรรพชีวิต
-----------
เซียนจวิน = คำเรียกเซียนผู้ชาย
เซียนหนี่ว์ = คำเรียกเซียนผู้หญิง
กุ่ยเสิน = ภูติมาร
เยาเสิน = ปีศาจ
โหมวเสิน = อสูร
-----------
ยามบอกเวลา จีนโบราณ
ยามจื่อ คือ 23.00 – 24.59 น.
ยามโฉ่ว คือ 01.00 – 02.59 น.
ยามอิ๋น คือ 03.00 – 04.59 น.
ยามเหม่า คือ 05.00 – 06.59 น.
ยามเฉิน คือ 07.00 – 08.59 น.
ยามซื่อ คือ 09.00 – 10.59 น.
ยามอู่ คือ 11.00 – 12.59 น.
ยามเว่ย คือ 13.00 – 14.59 น.
ยามเซิน คือ 15.00 – 16.59 น.
ยามโหย่ว คือ 17.00 – 18.59 น.
ยามซวี คือ 19.00 – 20.59 น.
ยามห้าย คือ 21.00 – 22.59 น


"นั่นหมู่บ้านเซิน บนเขาลูกนั้น"
หลังจากถูกหิ้วกลางเวหา เหาะผ่านเมฆขาวมานานกว่าครึ่งชั่วยาม เซี่ยหยางก็เริ่มชิน จากหลับตาแน่น ก็เริ่มกวาดสายตามองเบื้องล่าง สังเกตทิศทาง จึงรู้ว่าเวยหนิงหลงพาเขาเข้าป่าไปไกลจากเมืองฝูมาก ไม่สิ...เขาต่างหากพาเวยหนิงหลงควบม้าทะยานเข้าป่าไป เมื่อครุ่นคิด เขาก็เศร้าหมองลงอีกครั้ง แต่ทว่า ตงจิ้นทงไม่ได้พาเขาลงเขาเซิน กลับพาเลยไปยังเมืองฝู
"ผู้อาวุโส ท่านจะพาข้าไปเมืองฝูทำไม"
เด็กหนุ่มถาม ชายวัยกลางคนทำเพียงหาว แล้วจึงพากันร่อนลงพื้นโดยนุ่มนวล ฉับพลัน เชือกที่มัดมือเท้าของเด็กหนุ่มก็เลือนหายไป เซี่ยหยางได้ทีตั้งหน้าวิ่งหนีผู้อาวุโส ใจของเขามุ่งไปยังร้านเกี๊ยวน้ำ หวังให้ลุงผอมช่วยเขา กลับต้องหยุดฝีเท้าหน้าประตูเมือง เมื่อพบเพียงความเงียบสงัด ราวกับเมืองร้าง ทั้งยังประดับผ้าสีขาวไปทั่วทุกกำแพงราวกับงานไว้อาลัย
"เวยหนิงหลงมีตำแหน่งถึงรองแม่ทัพ เป็นหน้าตาให้แก่เมืองเล็กๆแถบชายแดนแห่งนี้ ผู้คนต่างโศกเศร้าเสียใจทั้งสิ้น น่าเสียดาย"
ตงจิ้นทงหยุดยืนข้างๆ กล่าววาจาให้เซี่ยหยางยิ่งรู้สึกย่ำแย่ เขาหันหลังกลับ ผู้อาวุโสก็จับบ่าไว้
"เจ้าจะไปไหน"
"ผู้อาวุโส ข้ามีคดีติดตัว ไม่อาจเข้าเมืองได้"
"ข้าลืมบอกเจ้าไป บิดาเจ้ามอบตัวให้ทางการ ยอมรับผิดแทนเจ้าทั้งหมด ยามนี้อยู่ในลานประหาร"
"ท่านว่าอะไรนะ!!"
ฟังคำพูดเซียนจวิน เซี่ยหยางก็วิ่งหน้าตั้งเข้าเมืองไม่คิดชีวิต มองซ้ายขวาหาจวนผู้ว่าของเมือง สายตาก็เหลือบเห็นชาวบ้านวิ่งกรูไปรวมกันอยู่ลานกว้างกลางตลาด เด็กหนุ่มรีบวิ่งตาม โดยไม่ลืมคว้าผ้าที่ชาวบ้านตากไว้มาพันปกปิดรูปโฉมตัวเอง เขาอาศัยความผอมและสูงชะลูด แทรกกลุ่มคนเข้าไปยืนด้านหน้าสุด ถึงกับเจ็บเสียดในหัวใจ เมื่อพบบิดามารดาถูกผูกติดกับเสา โดยมีเพชฌฆาตเฝ้ารอการประหัตประหาร ท่านทั้งสองสวมชุดนักโทษ เนื้อตัวมอมแมม ซูบผอม สีหน้าสงบ ไม่หวั่นไหว ยอมรับในชะตากรรมโดยไม่มีข้อแม้
"พ่อ แม่"
เซี่ยหยางจะพุ่งตัวเข้าไป แต่ถูกตงจิ้นทงคว้าบ่าไว้
"ช้าก่อน"
"แต่....."
ใจของเขาร้อนรน หากแต่ชายผู้ยืนด้านข้างเป็นเซียน ย่อมไม่ปล่อยให้เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นแน่ เขาพยายามยั้งใจ มองหาหนทางช่วยเหลือ แต่แล้ว สตรีผู้หนึ่ง สวมชุดดำสนิทตลอดร่าง เดินขึ้นมาบนลานประหาร เปลี่ยนสีหน้าของเขาซีดเผือดก่อนจะแดงฉานด้วยโทสะ แผ่ไอร้อนครอบคลุมลานกว้าง พาตะวันแรงกล้าเจิดจ้าจนชาวบ้านพากันยกมือบังหน้าไว้ ไม่เว้นแม้แต่เจ้าเมืองฝู ที่ยามนี้ตกเป็นของเวยหนิง บิดาของเวยหนิงหลง
นางเหลือแขนเพียงข้างเดียว เดินน้ำตานองหน้า คุกเข่าเบื้องหน้าเจ้าเมืองฝู โค้งคำนับ ดูน่าเวทนาเหลือล้นในสายตาผู้คนทั่วไป เว้นเพียงบิดามารดาของเขาที่มองนางอย่างเกลียดชัง
"ท่าทางไป๋อวิ๋นจะทำพลาด ปล่อยนางกลับมาแว้งกัดเจ้าได้"
ตงจิ้นทงกล่าว ขณะดูสถานการณ์ ไม่คิดห้ามปรามอารมณ์เด็กหนุ่มที่ยืนกำหมัดแน่น ขณะเดียวกัน ฝูกุ้ยหลันหลั่งน้ำตาไม่ขาดสาย มองนายชางกับนางเฟิงสลับไปมา
"ใต้เท้าเวย บัดนี้ท่านคืนความยุติธรรมให้ครอบครัวของข้าแล้ว แม้เสียแขนไปหนึ่งข้าง ก็นับว่าคุ้มค่านัก"
ฝูกุ้ยหลันโค้งคำนับอีกครั้ง แล้วจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันหาชาวบ้าน
"ทุกท่าน บิดาข้า มีน้ำใจประเสริฐนัก คบหาเมตตา โอบอ้อมอารี แม้แต่กับกบฏหลบหนีอย่างตระกูลเซี่ย ข้าและมารดาไม่ทราบมาก่อน จึงปล่อยให้บิดารับทายาทคนชั่วช้าเข้ามาอยู่ร่วมชายคา ทั้งยังส่งเสียให้ร่ำเรียนอักษรในนามของตระกูลฝู บ้านที่อบอุ่นของข้า จึงวอดวายทั้งหลัง ชีวิตบิดา มารดา บ่าวไพร่ในเรือนกว่าห้าสิบคน ไม่มีเหลือ แม้แต่แขนซ้ายของข้าก็ไม่อาจรักษาไว้ได้ ที่เสียใจที่สุด คือไม่อาจรักษาชีวิตคุณชายเวย ผู้ซึ่งทุ่มเทปกป้องข้า แต่สวรรค์ก็ไม่ทอดทิ้ง อย่างน้อยก็ตามจับโจรกบฏส่งทางการ ล้างแค้นให้ท่านพ่อท่านแม่ได้ครึ่งหนึ่ง เพียงเท่านี้ ข้าก็พอใจแล้ว"
นางกล่าวพลางสะอึกสะอื้นน่าสงสาร หากไม่ทราบเรื่องราวมาก่อน เซี่ยหยางคงสะเทือนใจจนเจ็บแค้นแทนนางแน่ และเป็นดังคาด ชาวบ้านคนอื่นๆส่งเสียงวิจารณ์อื้ออึงทั่วลานประหาร
"เจ้าคนตระกูลเซี่ย! ขุนนางฉ้อฉล จิตใจทรยศ เลี้ยงบุตรกลายเป็นคนชั่ว เนรคุณ โหดเหี้ยมอำมหิต แม้แต่สตรีก็ไม่ละเว้น ไม่สมควรมีชีวิตอยู่!!"
ชาวบ้านผู้หนึ่งร้องตะโกน เรียกโทสะของเซี่ยหยางทวีเป็นเท่าตัวจนแสงแดดแผดเผามากกว่าเดิม ไอร้อนนั้นสะกิดใจนายชางและนางเฟิงให้มองหน้ากัน คิดอยู่ครู่ นายชางจึงกล่าว
"ใต้เท้าเวย ไหนๆจะตายแล้ว ท่านให้ข้าพูดบ้างได้หรือไม่"
นายชางเอ่ยถาม เวยหนิงก็รีบพยักหน้าโดยไม่คิด กริยานั้นสะกิดใจเซี่ยหยาง หากพิจารณาดีๆ เวยหนิงไม่ได้ยินดีกับการนั่งเป็นผู้ควบคุมลานประหาร ซ้ำยังกังวล มองซ้ายขวาไม่หยุด หรือว่า นางปีศาจข่มขู่ตระกูลเวยให้ทำเช่นนี้ เซี่ยหยางกำหมัดแน่น ก่อนจะรีบสลัดความคิด หันมองบิดากล่าว
"ทุกท่าน ข้าเซี่ยชาง ภรรยาข้า เหวินเยี่ยนเฟิง เคยต้องคดีกบฏเมื่อสิบห้าปีก่อนจริง หากแต่นั่นคือความเข้าใจผิด ข้ารับผิดชอบความด่างพร้อยต่อราชสำนักด้วยการลาออก ทั้งฝ่าบาทยังทรงออกราชโองการ ลบล้างมลทินแก่ข้า คืนชีวิตสามัญชน มอบความสงบสุขที่แท้จริงให้เราสองผัวเมีย ดังนั้น ครอบครัวของข้า หาใช่ผู้ต้องโทษกบฏอย่างที่คุณหนูฝูกล่าวไม่ แต่ในวันนี้ ที่ข้ากับเมีย ยอมมอบตัวให้ทางการ...เพราะฝูกุ้ยหลินจับตัวเซี่ยหยาง ลูกชายของข้าไป ทั้งยังสังหารรองแม่ทัพเวยอย่างเลือดเย็น"
วาจาของนายชางพาให้เสียงอื้ออึงเกิดขึ้นอีกครั้ง เซี่ยหยางเบิกตาตระหนก มองเหตุการณ์หน้าตื่น
"ข้าต้องการฉีกโฉมหน้านางมาร ใจคออำมหิต ฆ่าล้างตระกูลตัวเอง ป้ายความผิดให้ลูกชายวัย 15 ปีของข้า ทั้งยังข่มขู่ตระกูลเวย จับบุตรชายคนเล็ก เวยหนิงเฉิงไว้ เพื่อสร้างละครฉากนี้ขึ้นมาเอาชีวิตข้ากับเมีย พวกท่านดูเอาเถิด แท้จริงแล้ว ผู้ใดสมควรถูกลงโทษกันแน่"
"ท่านลุงเซี่ย...ขั้นนี้แล้ว ท่านยังจะโกหกอีกหรือ"
ฝูกุ้ยหลันแม้มีโทสะ ก็ควบคุมอารมณ์ไว้ ยิ่งบีบน้ำตาสะอื้นไห้ มองสองสามีภรรยาอย่างเจ็บปวด แล้วจึงหันมองเวยหนิงที่สะดุ้งสุดตัวทันที
"หากเป็นเช่นนั้นจริง ก็จับข้าเถิด"
นางยืนแขนเพียงข้างเดียวให้มือปราบ เป็นภาพสะเทือนใจต่อผู้พบเห็น เว้นเพียงนายชางและนางเฟิงที่ทึ่งกับการแสดงของนางจนพูดไม่ออก ชาวบ้านจึงโห่ร้อง ปาผักสด ข้าวของมากมายใส่สองสามีภรรยา เซี่ยหยางไม่อาจทนได้อีกต่อไป เขาปีนขึ้นบนลาน เปิดเผยโฉมหน้าของตนเอง ฝูกุ้ยหลันหันมายิ้มพึงใจ ตรงข้ามกับนางชางและนางเฟิงที่หน้าถอดสี
"ห้ามทำร้ายพ่อแม่ข้านะ"
"เซี่ยหยาง!"
นางเฟิงร้องห้ามให้หลบไป ฉับพลัน ฝูกุ้ยหลันก็ตะปบลำคอเด็กชายด้วยมือเพียงข้างเดียวบีบไว้ทันที
"จับนางมาร!"
เวยหนิงได้จังหวะออกคำสั่ง เหล่ามือปราบก็ตวัดดาบหมายกระโจนเข้าใส่ พร้อมกับแก้มัดนายชางและนางเฟิงฝูกุ้ยหลันก็จับเซี่ยหยางบังหน้าตัวเองเอาไว้
"ใต้เท้าเวย ดูเหมือนท่านไม่อยากพบหน้าลูกสุดที่รักอีกแล้วกระมัง"
"นางมาร บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าลูกข้าอยู่ที่ไหน!"
เวยหนิงร้องลั่น ชาวบ้านเริ่มสับสน มองหน้ากันเลิกลั่ก ฉับพลัน ไอเย็นยะเยือกก็โอบล้อมรอบสถานที่ ปรากฏร่างผีดิบตระกูลฝู ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาขาวโพลน เข้ามายืนโอบล้อมกลุ่มชาวบ้านไว้ เสียงประตูเมืองปิดทบเข้าหากันสนั่นหวั่นไหว ท้องฟ้ากลับมืดมัว
"เจ้ากล้าหักหลังข้า อย่าหวังว่าจะได้เห็นลูกเจ้าอีกเลย พวกเจ้าก็เหมือนกัน! อย่าหวังว่าจะมีผู้ใดรอดออกไปแม้แต่ผู้เดียว"
สิ้นวาจา ฝูกุ้ยหลันก็บีบลำคอเซี่ยหยางแน่น ยกร่างเด็กชายผอมบางขึ้นสูงจนเท้าลอยจากพื้น กรงเล็บทั้ง 5 ของนาง จิกเนื้อบนลำคอของเขาจนโลหิตไหลเป็นทาง พร้อมกันนั้น ผีดิบก็พากันกระโจนใส่กลุ่มชาวบ้าน เกิดอลหม่าน เสียงกรีดร้องไปทั่ว นายชางนางเฟิงตั้งใจจะเข้าช่วยบุตร ก็ถูกกลุ่มผีดิบพุ่งเข้าใส่ดักหน้าไว้
"เซี่ยหยาง! อดทนไว้ พ่อจะช่วยเจ้าเดี๋ยวนี้!"
นายชางร้องบอก ขณะจับดาบช่วยนางเฟิงต่อสู้กับผีดิบตระกูลฝู แต่ก็สลัดออกยากนัก เซี่ยหยางแม้อึดอัดทรมานกับกรงเล็บของนาง ใจครึ่งหนึ่งก็โล่งอกที่พ่อแม่ของเขาไม่ถูกปรักปรำไปด้วย
"หึ...เจ้าตัวประหลาดอัปลักษณ์ ห่วงตัวเจ้าเองก่อนกระมัง คราวนี้อย่าหวังว่าใครจะช่วยเจ้าได้ ข้าจะให้เจ้าตายอย่างทรมานที่สุด ต่อหน้าพ่อแม่ของเจ้า!!!"
"อึก!!"
นางปีศาจเพิ่มแรงบีบคอ ทั้งเล็บคมยังยาวออกทีละนิด ทิ่มแทงจมผิวเนื้อลึกขึ้นเรื่อยๆ เซี่ยหยางเจ็บปวดทรมานแทบสิ้นสติ พลันหางตาเหลือบเห็นตงจิ้นทงนั่งสบายใจเฉิบอยู่ไม่ไกล ใช้มือผลักผีดิบออกไปอย่างไม่ยี่หระ ทั้งยังห้อยศิลาวิเศษของเขาเอาไว้ ใจก็เกิดขุ่นมัวขึ้นมา
"เซียนใจดำ...ไม่คิดจะช่วยข้าเลยหรือ!!"
เซี่ยหยางรวบรวมแรงตะโกนออกไป ทำฝูกุ้ยหลันหยุดชะงัก รวมทั้งบิดามารดาของเขาด้วย
"เจ้าทึ่ม มีแรงพูด กลับกล่าววาจาสิ้นเปลือง"
ตงจิ้นทงตอบกลับ เซี่ยหยางจึงนึกได้ว่าต้องขอความช่วยเหลือ เขาเริ่มไม่ชอบใจวิถีเซียนเสียแล้ว แต่ก็รวบรวมแรงที่มี ร้องตะโกนสุดเสียงออกไป
"ผู้อาวุโสตง ช่วยพวกข้าด้วย!!!"
"...ตงจิ้นทง...!"
เพียงแค่เด็กหนุ่มกล่าว ฝูกุ้ยหลันก็เบิกตากว้าง โยนร่างเซี่ยหยางใส่ฐานเก็บอาวุธบนลาน ซึ่งมีทวนด้ามยาวคมกริบวางตั้งไว้อยู่พอดี หมายให้คมนั้นปลิดชีวิตเด็กชาย ก่อนกระโจนหนีไป
"เซี่ยหยาง!!!"
บิดาร้องลั่น กระโจนเข้าหา เมื่อร่างเด็กชายลอยละลิ่วพุ่งสู่คมทวน ตงจิ้นทงกลับคว้านายชางห้ามไว้ แล้วเอ่ยเสียงลั่น
"เก็บแขนขา หมุนกายตั้งตรง ฝ่าเท้ามุ่งหน้า!"
ฟังวาจา เซี่ยหยางก็รีบทำตาม จังหวะนั้น ฝ่าเท้าของเขาสัมผัสกับด้ามคมทวนพอดี จึงถีบสุดแรง
"อึก!!"
เด็กหนุ่มล้มลงกระแทกพื้นจนจุกตัวงอ พร้อมกับทวนด้ามยาวหงายหลังล้มลง นายชางถอนหายใจโล่งอกพร้อมตงจิ้นทง
"วู้! ท่าไม่ค่อยสวย แต่ก็ใช้ได้"
ตงจิ้นทงบอกพลางตบบ่านายชาง แล้วจึงคว้าจับตัวเซี่ยหยางเหาะทะยานตามฝูกุ้ยหลันไปอย่างรวดเร็ว มารดาเห็นก็รีบวิ่งตามอย่างร้อนใจ
"ลูกหยาง!!"
"ช้าก่อนฟูเหริน ท่านนั้นคือเซียนจวิน"
ฟังคำสามี นางก็เบิกตากว้าง ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือตกใจก่อนกัน
"รีบหาเวยหนิงเฉิงก่อนเถิด"
นายชางบอก นางเฟิงพยักหน้ารับ แล้วคว้าจับอาวุธคนละอย่างไปสมทบกับพวกมือปราบอย่างรวดเร็ว
-----------------------------------------
ตงจิ้นทงพาเซี่ยหยางเหาะทะยานมาถึงจวนตระกูลฝู ปล่อยเด็กหนุ่มล้มกลิ้งลงบนพื้นหญ้า รอยแผลบนลำคอของเขาเริ่มกลายเป็นสีดำ ส่งกลิ่นสาปรุนแรง ทั้งเจ็บปวดรวดร้าวถึงกระดูก เซี่ยหยางดิ้นทุรนทุรายไปมา จะขาดใจอยู่รอมร่อ สายตาก็เหลือบเห็นสร้อยตัวเองบนคอผู้อาวุโส
"สร้อย....อึก...หินของข้า...."
"ไร้ร่างกาย ใจว่างเปล่า กำเนิดหรือดับสูญ ล้วนว่างเปล่า"
น้ำเสียงราบเรียบ สงบ ปลอบประโลมความทรมานทั้งปวงให้ทุเลาลง เซี่ยหยางปิดดวงตา ตั้งสมาธิ หากแต่ความเจ็บปวดยังคงรบกวนไม่คลาย เซี่ยหยางกระอักโลหิตสีดำเต็มพื้น ลมหายใจรวยรินลงทุกขณะ หวนคิดถึงเวยหนิงหลง คงรู้สึกไม่ต่างกัน ทรมานเหลือเกิน
"สรรพสิ่งล้วนว่างเปล่า"
น้ำเสียงผู้อาวุโสยังกล่าวอยู่ใกล้ เซี่ยหยางจึงฉุกใจ ไม่ใช่ให้เขาทำสมาธิ แต่ให้ปล่อยความรู้สึก ไม่ยึดถือ ไม่ควบคุม ไม่จดจำ หวนคืนสู่ความว่างเปล่า เด็กหนุ่มปิดดวงตาลง ปลดปล่อยทุกภาระในจิตใจ พลันกระแสอุ่นซ่านก็ไหลเวียนตลอดเส้นสายชีพจร ฟื้นคืนพละกำลัง ทำลายความเจ็บปวดจางหายไป
"...!!..."
เซี่ยหยางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จับลำคอตัวเองไม่พบบาดแผล เขายิ้มร่า หันมองตงจิ้นทงแววตาประกายสดใส หากแต่สายตาอีกฝ่ายกลับจ้องเขาอย่างแชเชือน
"เจ้าเป็นผีแล้ว" ผู้อาวุโสบอก เด็กหนุ่มก็หน้าตาตื่น อึ้งค้าง ผู้อาวุโสจึงกำหมัดเขกกลางศีรษะเบาๆ
"โอ๊ย!"
"บ้องตื้น พาข้าไปห้องนอนของนางปีศาจ เร็วเข้า"
เซียนจวินวัยกลางคนบอก ท่าทีร้อนใจ เซี่ยหยางจึงรีบวิ่งนำไปโดยไม่เอ่ยถาม เขาเปิดประตูห้องนางออก พบว่าฝูกุ้ยหลันหมอบฟุบเหนือร่างของสตรีผู้หนึ่ง ร่างกายซูบซีด หายใจรวยริน ซ้ำยังรูปโฉมเช่นเดียวกับนาง เด็กหนุ่มอึ้งค้าง เกือบลืมหายใจ ตงจิ้นทงเข้ามาเห็น จึงเอ่ยปากเล่า
"หลันหลิงแย่งชิงกายหยาบของมนุษย์ เมื่อตบะถดถอย ต้องกลับมาสูบไอชีวิตเจ้าของกายหยาบ เพื่อรักษารูปลักษณ์ไว้ ไม่เช่นนั้น นางจะกลายเป็นหมีดำ สตรีผู้นั้นคือบุตรีของฝูมิ่งกับฝูไห่ ฝูมิ่งหมดแรงระหว่างคลอดบุตร ใกล้จะเสียชีวิตทั้งแม่ลูก พวกนางจึงหลอกใช้ความทุกข์ใจของฝูไห่ ผูกสัญญามาร ให้ยืมร่างสองแม่ลูกเพื่อรักษาชีวิตไว้ โดยไม่รู้เลยว่า ภรรยาและลูกที่แท้จริงของตัวเอง ต้องอยู่อย่างตายทั้งเป็น ถูกควบคุมโดยปีศาจหมีดำมาตลอดยี่สิบปี"
"หุบปาก!! พวกเซียนเช่นเจ้า สนใจแค่เรื่องในแดนบรรพกาลก็พอกระมัง ได้ข่าวว่าตงอี้ซวินกำลังจะปลดเจ้าจากตำแหน่ง 5 ผู้อาวุโสตงซาน เพราะไร้ศิษย์สืบทอดมิใช่หรือ"
หลันหลิงที่อ่อนแรง ประคองตัวเองลุกขึ้นนั่งทำหน้าเย้ยหยันตงจิ้นทง ก่อนจะมองจ้องเซี่ยหยางอย่างโกรธแค้น
"เพราะเจ้า! เจ้าอัปลักษณ์...เจ้ามันตัวประหลาด เลือดของเจ้า ทำลายพลังวิญญาณของข้าเสียหาย เจ้ามันตัวอะไรกันแน่ อสูรก็ไม่ใช่ ไร้ไอเซียน กระดูกเซียน...เจ้าเป็นตัวอะไร..."
นางจ้องเซี่ยหยางนิ่ง สายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด น่าเวทนา เซี่ยหยางกำหมัดแน่น ในใจร้อนรุ่มด้วยไฟแค้นสุมอก แต่พอนึกถึงคำเล่าของตงจิ้นทง เขาก็ถอนหายใจยาว
"ท่านพรากชีวิตผู้อื่นเพื่อสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์อีกครั้ง นั่นไม่ใช่ครอบครัวที่แท้จริง พี่หลัน"
"หึ...เด็กอัปลักษณ์ จิตใจอ่อนโยนเช่นเจ้า จะเข้าใจอะไร...ครอบครัวของข้า...ไม่เหลืออีกแล้ว...ไม่เหลือผู้ใดแล้ว..."
หลันหลิงร่ำไห้น้ำตาหลั่งเป็นโลหิต ชวนให้เวทนา แรกเริ่ม ตงจิ้นทงตั้งใจฉวยโอกาสทำลายนาง แต่เมื่อเห็นเด็กหนุ่มด้านข้างมองนางอย่างสงสารจับใจ เขาก็ก้าวถอยหลัง
"ผีดิบพวกนั้น เกิดจากอาคมของนาง สังหารนาง พวกนั้นจะสลายตามไป นางเป็นของเจ้า เจ้าตัดสินใจเองเถิด"
เขาบอกพลางส่งกระบี่ด้ามยาว โลหะขาวแวววับให้เซี่ยหยาง ซึ่งรับมาถือไว้ ดวงตาสีเปลือกไม้ จ้องมองสตรีงดงามเบื้องหน้า ผู้ที่เคยมีแววตาสดใส รอยยิ้มอ่อนโยน ติดตราตรึงใจเสมอมา ในทางกลับกัน ความโหดเหี้ยมอำมหิตของนางที่สังหารเวยหนิงหลง ก็ติดแน่นในความทรงจำของเขา...เซี่ยหยางกำด้ามกระบี่แน่นจนสั่น มองนางเขม็ง


"อือ..."
เซี่ยหยางสะลึมสะลือ ตื่นขึ้นมากลางดึกสงัด ลำคอของเขาแห้งผาก จึงลุกไปหยิบกาน้ำชา ตั้งใจจะจิบดื่ม น้ำชากลับไม่มีติดกาสักหยด ชั่งใจอยู่ครู่ เด็กหนุ่มก็เดินออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังครัว เขาอยู่ที่นี่ อบอุ่นเหมือนบ้านหลังที่สอง สะดวกสบายทุกอย่าง ไม่มีขาดตกบกพร่อง คนตระกูลฝูก็ใจดีกับเขามาก หากไม่นับพวกเวยหนิงเฉิง ที่แห่งนี้คงเป็นสวรรค์ของเขาเชียว
เด็กหนุ่มเดินทอดน่องไปตามทางเดินยาวเหยียด นึกแปลกใจว่าทำไมวันนี้จวนถึงมืดนัก ปกติแล้ว พ่อบ้านจะจุดโคมให้สว่างไสว ไว้สอดส่องเฝ้ายามตลอดทั้งค่ำคืนแท้ ได้เพียงคิดสงสัยพลางเร่งฝีเท้าให้ถึงครัว เด็กหนุ่มจับประตู ตั้งท่าจะเปิดออก แต่ทว่า...
'กรร...'
เสียงแปลกๆดังแว่วมาจากด้านใน เซี่ยหยางหยุดชะงักมือ ตะแคงหูฟังให้ถนัด เสียงนั้นคล้ายกับการคำรามของตัวอะไรสักอย่าง เขาตั้งใจฟังจดจ่อ แนบหูไปกับประตู เสียงประหลาดก็เงียบไปเสียแล้ว
"หืม?...!!!!!"
ไม่ทันได้สงสัย ประตูสองบานก็ดีดผึงออกจากกัน ผลักร่างเด็กหนุ่มกระเด็นลงนอนหงายกลางพื้นเต็มน้ำหนักตัว เซี่ยหยางจุกตัวงอ ก่อนมีอันตะลึงงัน ดังวิญญาณหลุดออกจากร่าง เมื่อปรากฏร่างมหึมาของหมีสีดำทะมึนอยู่เบื้องหน้า ดวงตาแดงฉานดุร้ายจ้องมองเขาเม็ง แยกเขี้ยวแหลมคมขู่ขวัญ เขาร้องลั่นทันที
"สัตว์ร้าย!! มีสัตว์ร้าย!!!!"
เซี่ยหยางร้องสุดเสียงที่มี พลางตะกายลุกขึ้นวิ่งหนี เขาได้ยินเสียงเจ้าหมียักษ์วิ่งไล่ตามหลังไม่ขาดจังหวะก็กลัวจนขาสั่น
"ช่วยด้วย!!! พี่หลัน ท่านลุงฝู ท่านน้าฝู พ่อบ้าน มีสัตว์ร้าย ช่วยข้าด้วย!!!!!"
เขาส่งเสียงลั่น หากแต่มีเพียงความเงียบตอบกลับ ราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ในจวนนอกจากเขากับหมียักษ์ ใจของเด็กหนุ่มเบาโหวง หวาดกลัวสุดชีวิต สายตามองฝ่าความมืดรีบหาที่หลบ แต่ก็ช้ากว่าเจ้าหมีไปครึ่งก้าว อุ้งเล็บของมันกรีดเข้ากลางหลังของเขา พาความแสบร้อน ร้าวถึงกระดูก ก่อนอุ้งเท้านั้นจะถีบร่างของเขากระเด็นลอยละลิ่ว กระแทกเสาทางเดิน ล้มกลิ้งจุกตัวงอ แทบสิ้นสติ
 'กรร...'
เสียงขู่ของมันอยู่ใกล้ใบหู ลมหายใจปนกลิ่นสาปและคาวเลือด กระทบใบหน้าของเขา เซี่ยหยางหวาดกลัวสุดขีด สมองว่างเปล่า เห็นเพียงคมเขี้ยวแหลมเข้ามาใกล้ตัวเองมากขึ้นทุกที พลันภาพของบิดามารดาก็ฉายชัดในความคิด เมื่อสิ้นไร้หนทาง
"พ่อ แม่ ช่วยข้าด้วย!!"
เด็กหนุ่มร้องสุดเสียงที่มี พลันเกิดแสงสีส้มสว่างจากศิลาที่ห้อยคอเขา แผ่ไอร้อนขยายเป็นวงกว้าง ผลักร่างของหมีดำกระเด็นออกห่างกระแทกเสาจนหัก เซี่ยหยางนิ่งอึ้ง ก่อนจะรู้สึกว่าทั่วร่างกายของเขา ร้อนรุ่ม เต็มเปี่ยมด้วยพละกำลังชนิดที่พลิกเขาทั้งลูกได้แค่ฝ่ามือเดียว อาการบาดเจ็บทุกอย่างหายสิ้น
ขณะนั้น หมีดำยักษ์ลุกขึ้นยืน หน้าตาท่าทางขึงขังดุร้ายมากกว่าเดิม หมายเอาชีวิตเขา มันพุ่งตัวเข้ามาหาเขารวดเร็วยิ่งกว่าสายลม เขาเคลื่อนไหวในพริบตาเบี่ยงหลบ แล้วใช้สองมือผลักเจ้าหมียักษ์ออกห่างตัว ร่างของมันกลับลอยละลิ่ว กระเด็นล้มกระแทกพื้นเต็มแรงจนพื้นแตกกระจาย เด็กหนุ่มอ้าปากค้าง มองฝ่ามือของตนเองสลับกับศิลาวิเศษที่ส่องแสงสว่างขณะนี้
ไม่ทันได้หายตกตะลึง หมีดำยักษ์ก็พุ่งตัวเข้ามาหาเขาอีกครั้ง การเคลื่อนไหวของมันรวดเร็วเหมือนเหาะมากกว่าวิ่ง ผิดวิสัยของสัตว์ป่าทั่วไป แต่เซี่ยหยางไม่มีเวลาใคร่ครวญเหตุผล เขารีบขยับตัวหลบ คราวนี้เขาตั้งใจจะผลักมันให้ออกนอกจวนไปเลย แต่เพียงแค่สะบัดฝ่ามือ เปลวไฟร้อนระอุก็พวยพุ่งจากกลางฝ่ามือของเขา แผดเผาหมียักษ์เบื้องหน้าทันใด เซี่ยหยางถึงกับตะลึงจนตั้งสติไม่ถูก
"ท่านแม่!!"
อยู่ๆ ฝูกุ้ยหลันก็วิ่งออกมาจากมุมมืดที่หนึ่ง เข้าหาร่างหมียักษ์ที่ทุรนทุรายทรมานกับเปลวไฟ เซี่ยหยางรีบวิ่งไปขวางไว้
"พี่หลัน! อย่าเข้าไป เจ้านี่...."
"เจ้าโง่ หลีกไป!!"
ฝูกุ้ยหลันผลักเขาล้มลง แล้ววิ่งเข้าหามารดา ทว่า เปลวไฟจากเซี่ยหยาง หาใช่ไฟปกติ เพียงแค่พริบตาเดียวก็เผาผลาญร่างหมียักษ์มอดไหม้เป็นผุยผง เหลือเพียงร่างไร้วิญญาณของนายหญิงฝูนอนฟุบอยู่กลางลานบ้าน เซี่ยหยางตะลึงค้าง หัวใจแทบหยุดเต้นกับสิ่งที่เห็น ขณะเดียวกัน เขามองเห็นฝูไห่ ยืนหลบอยู่ไม่ไกลนัก
"ท่านแม่!!! ท่านแม่!!! เจ้าฆ่าแม่ข้า เจ้าอัปลักษณ์ วันนี้ ข้าจะแลกชีวิตกับเจ้า!!"
ฝูกุ้ยหลันตวาดทั้งน้ำตา พลันรูปลักษณ์สวยงาม ส่องสว่างละมุนทั่วทั้งตัวดุจเทพสวรรค์ ก็แปรเปลี่ยนเป็นหมีดำตัวใหญ่ยักษ์ พุ่งเข้าหาเขา เซี่ยหยางทั้งตะลึงค้าง หัวใจเจ็บร้าวกับคำเรียกเหล่านั้น จึงลืมระวังตัว ปล่อยหมียักษ์พุ่งเข้าหา ปัดศิลาที่คอเขากระเด็นหายไปในความมืด รู้ตัวอีกที เซี่ยหยางก็ถูกอุ้งเท้าอสูรหมีฟาดกระเด็นกระแทกพื้นจนกระอักโลหิตออกมา เขาเจ็บกายแทบสิ้นสติ ไม่เท่าเจ็บใจ เมื่อล่วงรู้ว่าสตรีที่ตนใฝ่ฝันถึง แท้จริงแล้วน้ำใจเป็นเช่นใด เด็กหนุ่มนอนนิ่งมองอสูรร้ายพุ่งเข้าหาตนเองหมายเอาชีวิต ทว่า ฝูไห่รีบยืนบังหน้าเขาไว้ก่อน
"หลันเอ๋อร์ หยุดเดี๋ยวนี้ เห็นแก่พ่อทีเถิด"
"หลีกไป! ท่านบังคับให้ข้าทำดีกับเจ้าอัปลักษณ์นี่ เพราะไมตรีส่วนตัวของท่าน แต่มันฆ่าแม่ข้า ข้าไม่ยอม! ข้าไม่ฟังคำสั่งของท่านอีกแล้ว!!"
อสูรหมียักษ์ตะคอกเสียงลั่น แล้วสะบัดอุ้งเท้ากระแทกฝูไห่ลอยละลิ่วฟาดกับกำแพง ล้มลงแน่นิ่งไป อสูรร้ายกาจคืนร่างมนุษย์ในรูปลักษณ์สวยงาม ย่างสามขุมเข้ามาหาเขา
"ข้านึกแล้วเชียว ตั้งแต่เจ้าก้าวเข้ามา ก็พาไอหยางแปลกประหลาดติดตัวมาด้วย ที่แท้ก็เป็นเพราะหินโสโครกนั่น! รู้อย่างนี้ ข้าโยนเครื่องรางเจ้าทิ้งตั้งแต่พบเจ้าริมบึงเสียก็ดี!"
คำกล่าวของนาง ทำเซี่ยหยางหยุดชะงัก หมายความว่านางไม่ได้ช่วยเขาขึ้นจากน้ำหรอกหรือ
"ท่าน...ทำดีกับข้า...เพราะถูกบังคับ....งั้นหรือ"
"ถูกต้อง แต่ครึ่งหนึ่งข้าก็เวทนาเจ้า ที่มีปานแดงใหญ่โตน่าเกลียดบนใบหน้า หาผู้ใดคบหาได้ยาก เห็นแก่เจ้าที่เรียบร้อย เชื่อฟัง จึงปล่อยให้เจ้ามีชีวิตรอดมาได้ถึง 1 เดือน น้องชาย หากเจ้าจะโทษ จงโทษฝูไห่ ชายผู้นั้นรับเจ้ามาเพื่อสังเวยให้แม่ข้าอยู่แล้ว เขาถึงออกปากช่วยเหลือบิดาเจ้า อีกคนหนึ่ง คือเซี่ยชาง ที่ส่งลูกชายอย่างเจ้ามาตาย เพียงเพราะหวังอยากให้เจ้ารับราชการ กอบกู้ชื่อเสียงตระกูลเซี่ย พ่อเจ้า พ่อข้า ล้วนใช้ประโยชน์จากเจ้าทั้งสิ้น รู้ไว้เสียด้วย"
ได้ฟังวาจาของนาง หัวใจของเด็กชายก็แหลกสลายไม่มีชิ้นดี รอยยิ้มงดงาม ดูอ่อนโยน อ่อนหวาน ล้วนแต่เป็นภาพลวงตาทั้งสิ้น เซี่ยหยางหลุดสะอื้น เจ็บร้าวไปทั้งตัว ทั้งความรู้สึก กระนั้น เขาก็ฝืนแรง พยายามลุกขึ้น
"คำพูดของปีศาจอย่างเจ้า...ข้าไม่เชื่อ พ่ออยากให้ข้ามีอนาคต ไว้ใจท่านลุงฝู ถึงส่งข้ามา แต่ปีศาจชั่วร้ายเช่นเจ้ากับนางต่างหากที่มุ่งร้ายต่อข้า"
"หึ แล้วแต่เจ้าจะคิด อย่างไรเสีย เจ้าก็ไม่รอด ไม่มีศิลาเครื่องราง เจ้าก็แค่มนุษย์ไร้ค่าผู้หนึ่งเท่านั้น อย่าอยู่เลย!!"
ฝูกุ้ยหลันกางกรงเล็บเข้าหา หมายปลิดชีวิตเด็กชาย เขาพยายามฝืนแรงลุกขึ้น ในหัวมีแต่ภาพบิดามารดา ท่านทั้งสองทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อเขา จะมาตายง่ายๆแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด หากแต่กรงเล็บเข้าใกล้ทุกขณะจนเกือบจะถึงกลางอก เซี่ยหยางมองเห็นเศษไม้ยาวใกล้ตัว ก็คว้าจับ ฝากฝังคมปลายบนร่างอรชรของฝูกุ้ยหลันทันใด
"!!"
นางสะดุ้งสุดตัว ก้าวถอย แต่ไม่ได้บาดเจ็บมากนัก ซ้ำยังดึงเศษไม้ยาวทิ้งหน้าตาเฉย เซี่ยหยางจึงรีบตะเกียกตะกายถอยหลัง ใจนึกถึงศิลาวิเศษ หากไร้ซึ่งศิลา เขาก็ไร้พลัง แต่แล้ว ควันหนาทึบก็ปกคลุมโดยรอบ บดบังทุกสิ่งสิ้น เซี่ยหยางถูกใครคนหนึ่งดึงกึ่งลากออกจากควันเหล่านั้น รู้ตัวอีกที เขาก็หลบอยู่หลังพุ่มไม้พร้อมกับพ่อบ้านวัยชรา
"เซี่ยหยาง!!!!!!!"
เสียงคำรามน่ากลัวของฝูกุ้ยหลิน สร้างความอลหม่านให้บ่าวไพร่หนีตายกันจ้าละหวั่น เกิดเปลวไฟปะทุทั่วทุกสถานที่ พ่อบ้านฝูกลัวจนตัวสั่นงันงก แต่ก็สำรวมอาการ นำศิลาคล้องคอเซี่ยหยางคืนไว้ อาการบาดเจ็บของเขาจึงค่อยๆทุเลาลง
"คุณชายน้อย ท่านรีบหนีไป นางไม่ละเว้นท่านแน่ หนีไป"
พ่อบ้านรีบผลักเขาออกจากพุ่มไม้ แล้ววิ่งหนีไปอีกทาง เซี่ยหยางอ้าปากจะร้องขอบคุณก็มีอันตะลึงงันกับร่างอสูรหมียักษ์ มหึมายิ่งกว่าร่างแรก เขารีบวิ่งหนีออกจากจวนให้เร็วที่สุดโดยไม่คิดชีวิต ไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่จวนแห่งนี้ เมื่อพ้นประตูจวนแล้ว น้ำตาลูกผู้ชายก็หลั่งรินไม่ขาดสาย เด็กหนุ่มวิ่งพลางปาดน้ำตา ไม่หันมองจวนตระกูลฝูที่ลุกโชติช่วงด้วยเปลวไฟอีกเลย
--------------------------------------
"ประกาศจับโจร ทางการออกประกาศจับโจรแล้ว มาดูเร็วเข้า!!!"
เสียงเอะอะของชาวบ้าน เรียกผู้คนมากมายแห่มามุงดูประกาศหน้าประตูเมือง แม้แต่นายหลินเองก็ทิ้งร้านเกี๊ยวน้ำมาชะเง้อมองเช่นกัน
"โจรปล้นบ้านตระกูลฝู วางเพลิง สังหารใต้เท้าฝูกับภรรยาหรือ ใจคอช่างโหดเหี้ยมนัก"
ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวขึ้น ชวนชาวบ้านอีกคนโต้ตอบ
"เห็นว่าเป็นเด็กชาวเขา ลูกขุนนางตกยาก ใต้เท้าฝูชุบเลี้ยงอย่างดี กลับเนรคุณเสียได้ นี่! คนในจวนเล่าว่าเด็กนั่นกวาดพวกเงินทอง อัญมณีไปหมดเลยด้วยนะ โชคดีที่คุณหนูฝูไปถือศีลที่วัด ไม่อยู่จวน จึงไม่ถูกทำร้าย"
นายหลินได้ฟังก็สะกิดใจ มองภาพวาดบนประกาศให้ชัดเจน เห็นปานแดงกลางหน้าผากคนร้ายเด่นชัดก็ถึงกับเบิกตาโต รีบกลับมาที่ร้าน พูดคุยกับภรรยา
"ข้าจะขึ้นเขาไปบอกข่าวเจ้าชาง เจ้าปิดร้าน อย่าออกจากบ้านจนกว่าข้าจะกลับ"
"ได้"
ภรรยาของนายหลินรับปาก แล้วรีบหันมาเก็บโต๊ะ สายตากลับเห็นบางอย่างซุกซ่อนอยู่ข้างหม้อต้มน้ำซุป นางก็รีบสะกิดแขนสามีทันที
------------------------------------------------
หมั่นโถวนับสิบก้อน และเกี๊ยวน้ำหลายสิบชามหายไปในพริบตาเดียว ลงท้องของเด็กหนุ่มเนื้อตัวมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าเปื้อนเถ้าถ่าน เพราะซุกซ่อนอยู่ข้างเตาหม้อต้มน้ำมานานทั้งคืน เป็นภาพที่ชวนทึ่งและเวทนา สำหรับสองสามีภรรยาไปพร้อมๆกัน
"เจ้ากินจุยิ่งกว่าหมู ตัวกลับผอมหนังหุ้มกระดูก ไม่เข้าใจเสียจริง"
นายหลินรินน้ำชาใส่ถ้วยให้ เซี่ยหยางก็พยักหน้ารับ รีบยกดื่ม แล้วก้มหน้าก้มตากินต่อ ไม่พูดจา นายหลินมองหน้ากับภรรยาอยู่ครู่ จึงเอ่ย
"กินให้อิ่มท้อง เมียข้าปั้นเกี๊ยวให้เจ้ากินได้ทั้งคืน ไม่ต้องกังวล เสร็จแล้วคืนนี้ ข้าจะพาเจ้ากลับไปส่งที่หมู่บ้านเซิน ที่นั่นไม่ใช่เขตปกครองเมืองฝู เจ้าจะปลอดภัย"
".....ข้ากลับไม่ได้"
ในที่สุด เซี่ยหยางก็เปิดปากบอก
"เจ้ามีคดีติดตัว ถึงไม่จริง แต่ด้วยอิทธิพลตระกูลฝู เจ้าไม่มีทางหนีรอดแน่ เชื่อข้าเถอะ"
"นางตามล่าข้าไปทุกที่ หากข้ากลับไป พ่อแม่และคนในหมู่บ้านต้องเดือดร้อนแน่ ข้ากลับไม่ได้"
"ใครตามล่าเจ้า"
"...ปีศาจหมี"
ได้ฟังคำตอบ สองสามีภรรยาก็นิ่งอึ้ง มองสบตากันเงียบกริบ
".....พวกท่านไม่เชื่อข้าหรอก"
"เหลวไหล ข้ารู้จักกับพ่อเจ้ามาตั้งแต่เจ้ายังไม่เกิด เห็นเจ้าตั้งแต่ตัวอ้วนกลม แก้มแดงปลั่ง จนสูงชะลูดยิ่งกว่าต้นไผ่เช่นนี้ มีหรือจะไม่รู้ว่าเจ้าสองพ่อลูกเป็นเช่นใด...นึกแล้วโมโห ข้าเตือนเซี่ยชางตั้งแต่ทีแรกแล้วว่าจวนตระกูลฝูไม่ชอบมาพากลตั้งแต่แต่งภรรยาคนนี้เข้าสกุล มีอย่างที่ไหน ยี่สิบปีผ่านไป หน้าไม่มีเปลี่ยน ยิ้มไม่ถึงดวงตา เด็กรุ่นหนุ่มอย่างเจ้า ไม่เกิน 15-16 เข้าไปทำงานในจวนทีไร ก็หายสาบสูญไปทุกครั้ง นึกแล้วเชียวว่าเป็นนางปีศาจ คุณหนูนั่นเป็นทายาทปีศาจ ย่อมไม่ต่างกัน"
"อย่าเสียงดังไป เจ้าหลิน"
ภรรยาเอ่ยปราม นายหลินจึงลดเสียงลง
"เดิมทีข้าแนะนำให้ฝากเจ้ากับสำนักไป๋หู่ ให้เจ้าเรียนอักษรไปพร้อมกับวิชาป้องกันตัว แต่พ่อเจ้าเห็นแก่ไมตรีฝูไห่ ถึงเลือกฝากเจ้าไว้กับที่แปลกๆแห่งนั้น ใจคงหวังอยากให้เจ้ารับราชการ ใช้ฝูไห่เป็นใบเบิกทาง สุดท้ายกลับเกิดเรื่องเสียได้"
คำพูดของนายหลิน ทำเซี่ยหยางน้ำตาคลอ สะอึกสะอื้น เมื่อนึกถึงบิดาที่ยอมลำบากเข้าไปเก็บแร่เหล็กมาส่งเสียเขาเล่าเรียน สุดท้าย ทุกอย่างกลับพังไม่มีชิ้นดี ยิ่งคิด เด็กหนุ่มยิ่งร้องไห้หนักข้อจนภรรยานายหลินรีบรุดมาลูบหลังปลอบโยน
แต่แล้ว เสียงทุบประตูก็ดังลั่นขึ้น นายหลินรีบโบกมือให้หาที่ซ่อน ภรรยานายหลินจึงพาเด็กหนุ่มเข้าไปที่ครัว หวังให้หลบในตู้เก็บของ เซี่ยหยางกลับเข้าไปซุกตัวใต้เตาไฟเช่นเดิม นางขมวดคิ้วมุ่น แต่ก็รีบออกมาสมทบสามี ด้วยเกรงว่าจะดูแปลกไป
"เปิดประตู นี่คือคนของทางการ"
เสียงดุตะโกนลั่นอยู่หน้าบ้าน ดังมาถึงเซี่ยหยาง เขาสะดุ้งโหยง เอามืออุดหูไว้
"ใต้เท้า พวกท่านมีธุระอะไรหรือ"
นายหลินเปิดประตูให้พลางถาม คนของทางการก็ถือวิสาะเข้ามาค้นข้าวของทันที
"ข้าได้รับคำสั่งจากทางการให้ค้นทุกบ้านในเมืองฝู จนกว่าจะพบเซี่ยหยาง หน้าตาเช่นนี้ พวกเจ้าเคยเห็นหรือไม่"
มือปราบทางการคลี่กระดาษภาพวาดเซี่ยหยางให้ดู สองสามีภรรยามองหน้ากัน แล้วส่ายหน้า ครู่หนึ่ง เหล่ามือปราบก็กลับมารวมตัวกัน
"เรียนใต้เท้า ไม่พบร่องรอยน่าสงสัยขอรับ"
"เช่นนั้นรีบไป"
มือปราบเดินออกจากบ้านของนายหลินไปทันที สองสามีภรรยานึกขุ่นใจกับความอุกอาจ แต่เพราะเป็นเรื่องของตระกูลฝู จึงทำอะไรไม่ได้ คล้อยหลังแล้ว ทั้งคู่ก็รีบเข้าครัว กลับพบเพียงความว่างเปล่า ทิ้งไว้แค่ตัวอักษรจากขี้เถ้าใต้เตาไฟเท่านั้น
'ขอบคุณลุงผอม ข้าจะไม่ลืมพระคุณท่านเลย'
"เฮ่อ...เหมือนกันทั้งพ่อลูกจริงๆ"


ท่ามกลางความมืด โอบล้อมด้วยไอหนาวยะเยือกจนเผลอห่อไหล่เข้าหากัน เซี่ยหยางทอดมองแผ่นหลังกว้างของผู้เป็นบิดา ซึ่งมุ่งมั่นเดินไปข้างหน้าโดยไม่หันมองหลัง ใจของเขาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่บิดาเป็นคนเข้มงวด ถ้ากล่าวถาม เกรงจะโดนดุมากกว่าได้คำตอบ จึงใช้ความเงียบกลบเกลื่อนความรู้สึก
ทว่า ความสงสัยกลับเพิ่มเป็นทวีคูณเมื่อทิศทางที่บิดาพามา ไม่ใช่เส้นทางลงเขาอย่างที่เคยพาเขาเข้าไปขายไม้ฟืนในเมืองฝู ทั้งยังลดเลี้ยว ลาดชัน ไม่ใช่ทางที่เขาเคยผ่านมาก่อน ไม่นานนัก ความสงสัยของเขาก็คลี่คลายส่วนหนึ่ง เพียงแค่เห็นถ้ำใหญ่โตเบื้องหน้าตนเอง
"พ่อ ท่านจะให้ข้าอยู่ที่นี่หรือ"
ในที่สุด เด็กชายก็เอ่ยถาม บิดาจึงหันจ้องเขาเขม็ง
"เจ้าเป็นลิงค่างหรือ ถึงอยู่ถ้ำ"
"เช่นนั้น ท่านพาข้ามาที่นี่ทำไม"
"แวะมาเอาของให้เจ้า ตามข้ามา"
นายชางบอกเสียงดุ อย่างที่เด็กชายคิด เขาจึงไม่เอ่ยถาม รีบเดินตามหลังไปติดๆ ด้วยเกรงความมืดชนิดที่มองแม้แต่ห่อข้าวของมารดาแทบไม่เห็น ครู่หนึ่ง บิดาจึงจุดคบไฟ ส่องสว่าง เปิดเผยรถเข็นคันใหญ่เบื้องหน้าของเขา บนนั้นบรรจุแร่เหล็กมากมาย กองเป็นภูเขา เด็กหนุ่มเบิกตาโต หยิบแร่เหล็กชั้นดีขึ้นมาดู
"แร่เหล็กพวกนี้อยู่บนเขาอีกฟากของหมู่บ้าน ทั้งสูงชัน รกทึบ พ่อ ท่านนำของพวกนี้มาได้อย่างไร"
"เจ้ารู้ด้วยหรือว่าของสิ่งนี้อยู่ที่ไหน"
บิดาถามน้ำเสียงคล้ายจะเอ็นดูมากกว่าขุ่นใจ เซี่ยหยางพยักหน้าตอบ
"ข้าวิ่งหนีเจ้าพ่างไปเขาลูกนั้นบ่อยๆ ที่รกร้างแห่งนั้นไม่มีผู้คนอาศัย ไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง ข้านึกว่าไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปนอกจากข้าเสียอีก"
"เจ้าเป็นลูกชายของผู้กล้า ไม่รู้หรอกหรือ อีกอย่างหนึ่ง ค่าเล่าเรียนของเจ้า ลำพังขายเพียงถ่านฟืนคงพอให้เจ้านั่งอยู่นอกรั้วโรงหนังสือเท่านั้นกระมัง"
"ค่าเล่าเรียน?!"
"เจ้าลูกโง่ เจ้าคิดว่าพ่อใจร้ายอย่างข้าจะพาเจ้ากับหินวิเศษมาปล่อยถ้ำจริงๆหรือ แม่เจ้าก็อีกคน บอกแล้วแท้ๆว่าจะพาเข้าเมือง ให้เจ้าพกข้าวมาห่อใหญ่เช่นนั้น เจ้าถึงคิดเลยเถิดไปไหนต่อไหน"
บิดาเอ็ดยกใหญ่ ขณะเดียวกัน ก็รีบนำผ้าที่พกมา คลุมรถเข็นไว้ เซี่ยหยางจึงรู้ว่า ท่าทีลับๆล่อๆของบิดา เป็นเพราะค่าเล่าเรียนของเขานี่เอง
"พ่อ ท่านขโมยแร่เหล็กพวกนี้มาเก็บไว้เพื่อข้า ท่านเตรียมการมานานแล้วหรือ"
"เดี๋ยวเถิด ว่าพ่อเจ้าเป็นขโมย ข้าเปล่าขโมย แร่เหล็กพวกนี้ สวรรค์เป็นเจ้าของ เพียงแต่ ของสิ่งนี้จะนำมูลค่ามหาศาลมาสู่ผู้พบเห็น หากคนในหมู่บ้านล่วงรู้ ความสงบสุขของพวกเขาจะหายไปโดยสิ้นเชิงเพราะอำนาจเงินตรา"
นายชางหยุดเงียบครู่หนึ่ง เขาหันมาหาบุตรชายที่ยังคงสีหน้าไม่เข้าใจ
"นับตั้งแต่วันที่บัณฑิตปรากฏ พ่อกับแม่ก็ล่วงรู้ว่าชะตาของเจ้า ไม่อาจอยู่เป็นชาวบ้านธรรมดาในหมู่บ้านเซินอย่างที่ข้ากับแม่เจ้าเคยตั้งใจไว้ สิ่งที่ทำได้ ก็มีเพียงเก็บสะสมของมีค่าต่างๆไว้ให้เจ้าพกติดตัวเข้าเมืองใหญ่ เซี่ยหยาง ปีนี้เจ้าอายุ 15 เติบโตพอจะดูแลตัวเองได้แล้ว พ่อกับแม่คงให้เจ้าได้เพียงเท่านี้ ที่เหลือ เจ้าต้องเสาะหาเอง"
นายชางจับบ่าบุตรชายหันมาหากัน เห็นบุตรสีหน้าไม่ดี ใกล้ร้องไห้เต็มทน ก็จ้องดุใส่ เด็กชายจึงรีบกลั้นน้ำตาไว้
"หมู่บ้านเซินมีวิถีสงบสุข ไร้เล่ห์เหลี่ยมพิษภัย อย่างดีก็มีแค่อันธพาลอย่างเจ้ากระทิงปิน แต่เมืองใหญ่นั้นต่างออกไป ผู้คนมากเล่ห์ หน้าตาว่าดีกลับใจคอแห้งแล้ง เซี่ยหยาง สิ่งที่ติดตัวเจ้ามา สร้างประโยชน์มหาศาลแก่เจ้า ในตรงข้าม ก็นำภัยใหญ่หลวงมาสู่เจ้าเช่นกัน จงอย่าไว้ใจผู้ใดให้ล่วงรู้ความลับของเจ้า และจงอย่าใช้ศิลานี้แสวงหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง วันหนึ่ง หากเจ้าสมบูรณ์พร้อมด้วยกำลังกายและสติปัญญา จงอย่างผยองในสิ่งที่เจ้ามี ลาภยศทั้งหลายอยู่ไม่ยั่งยืน เมื่อเจ้ายิ่งใหญ่ ผู้คนจอมปลอมเหล่านั้นเพียงแค่ส่งเสียงเยินยอ ใช้ประโยชน์จากเจ้า สิ่งที่ควรรักษาไว้ คือน้ำใจของผู้ที่มีไมตรีต่อเจ้าโดยแท้จริง หาใช่เกียรติยศใด เจ้าเข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่"
"พ่อ...ที่ท่านตีข้าแรง เพราะข้าใช้พลังของหินวิเศษแกล้งเจ้าปินสินะ พ่อ...ข้าสัญญา ต่อไปนี้ข้าจะไม่ใช้พลังของศิลาพร่ำเพื่ออีก ข้าจะใช้เพื่อช่วยเหลือผู้คนเท่านั้น ข้าจะไม่เป็นคนเลว ข้าสัญญา"
"เจ้าลูกโง่ ขี้แย ช่วยคนก็ต้องดู ไม่ใช่เอะอะก็เข้าช่วย ข้าส่งเจ้าไปเรียน ปูทางให้เป็นคนใหญ่โต ไม่กักขังเจ้าไว้ในหมู่บ้านป่า ก็เพื่อตัวเจ้าเอง จะทำสิ่งใดให้ไตรตรองถ้วนถี่ ผู้ใดควรช่วย จงช่วย ผู้ใดควรทิ้ง จงหันหลังให้ น้ำใจของเจ้าไม่ควรพร่ำเพื่อ ที่ข้าพูดมาทั้งหมด เจ้าจำได้ทั้งสิ้นหรือไม่"
ฟังคำถามบิดา เซี่ยหยางก็พยักหน้ารับ นายชางเขย่าศีรษะบุตรชายอย่างเอ็นดู
"รีบไปกันเถิด ส่วนค่าเล่าเรียนที่ข้าเก็บให้เจ้าตลอด 15 ปี เจ้าเข็นเองแล้วกัน"
"ท่านล้อข้าเล่นแน่ๆ ใหญ่ยิ่งกว่าเจ้าพ่างรวมกัน 3 คนเช่นนี้ ข้าจะเข็นได้ยังไง"
เด็กชายเซี่ยหยางตาโตมองรถเข็นไม้ ทั้งยังบรรจุแร่เหล็กจนล้นเป็นภูเขา เกรงว่าเขาจะถูกรถเข็นทับก่อนได้เรียนกระมัง
"เจ้าเคลื่อนไหวเร็วกว่าสายลมได้ เจ้าก็แบกของหนักเท่าเขาทั้งลูกได้ อย่าใจเสาะไปหน่อยเลย"
บิดาไม่ยี่หระ เดินหนีออกนอกถ้ำพร้อมคบเพลิงเสียอีก เซี่ยหยางจึงต้องรีบคว้ารถเข็นลาก ด้วยเหตุนั้น เขาจึงรู้ว่ารถเข็นขนาดมหึมา กลับเบาหวิวยังกว่าตัวเจ้าพ่างเสียอีก เด็กหนุ่มล่วงรู้ว่าเป็นพลังของศิลาวิเศษ จึงยิ้มร่า รีบตามบิดาไปติดๆ ระหว่างนั้น นายชางปรายตามอง เห็นเด็กหนุ่มร่างผอมกะหร่อง กลับลากรถขนแร่ได้เร็วกว่าม้า 2 ตัว รวมกัน ก็หัวเราะในคอเบาๆ
"พ่อ รอข้าด้วย ข้ากลัวความมืด!"
--------------------------------------
ณ เมืองฝู
ผู้คนมากมายจากทุกสารทิศ สัญจรวุ่นวายอยู่ภายใต้ท้องฟ้าสีคราม ในเมืองยิ่งใหญ่ มั่งคั่ง อุดมสมบูรณ์ เป็นภาพคุ้นเคยของเซี่ยหยาง หลายครั้งที่บิดาลงเขามาขายฟืน มักจะพาเขามาเปิดหูเปิดตาด้วยเสมอ แต่หนนี้เขากลับใจหายนัก เมื่อรู้ว่าตนเองจะไม่ได้ตามบิดากลับหมู่บ้านเซินไปอีกพักใหญ่
"เฮ้! เจ้าชาง พาใครมาลงเขามาขายฟืนหรือ"
ระหว่างนั้น ชายเจ้าของร้านขายเกี๊ยวน้ำโบกมือทักทาย นายชางจึงพาบุตรชายแวะเข้าหา เซี่ยหยางรีบดึงผมปิดหน้าผาก เดินตามหลังพ่อ ก้มหน้าก้มตา ด้วยเกรงว่าใครจะเห็นปานแดงของตัวเอง กระนั้น เขาก็จำได้ว่า ชายตรงหน้าคือลุงผอมที่มักจะเลี้ยงเกี๊ยวน้ำเขาบ่อยๆ ตอนเป็นเด็ก
"พี่หลิน ท่านจำเจ้าเด็กแสบไม่ได้หรือ"
นายชางเอ่ยทักทายเสียงใส นายหลินจึงเดินเข้ามาดูเซี่ยหยางใกล้ ก่อนจะยิ้มร่าทันที
"ปานแดงกลางหน้าผาก เจ้าเซี่ยหรอกหรือ! แล้วกัน ตอนนั้นที่เจ้ากินเกี๊ยวน้ำหมดไป 20 ชาม ตัวยังสูงไม่ถึงเอวข้าเลย ตอนนี้หัวเกือบชนหลังคาร้านข้าแล้ว โตเร็วดีจริง ถ้าไม่เห็นปานแดงของเจ้า ข้าคงนึกว่าเป็นคนต่างถิ่นแน่"
นายหลินที่เซี่ยหยางเรียกว่าลุงผอม เอ่ยเสียงดีใจ แต่เด็กหนุ่มกลับยิ้มเจื่อน ก้มหน้างุด ด้วยพักหลังเขาไม่ค่อยตามบิดาลงเขามา เพราะกลัวโดนล้อเรื่องปานแดง นายหลินเห็นท่าทางก็รีบพูดแก้ต่าง
"เด็กที่มีปานเทวะเช่นเจ้า โบราณว่า ต่อไปจะได้เป็นใหญ่เป็นโต ใครจะจำไม่ได้ นี่...เจ้าเซี่ย หากวันใดเจ้าได้เป็นขุนนาง อย่าลืมมาอุดหนุนเกี๊ยวน้ำข้าเล่า คราวนี้เจ้าต้องจ่ายเงินแล้วนะ"
"ท่านลุงผอม ท่านกล่าวชมเกินไปแล้วขอรับ ไม่ต้องรอถึงตอนเป็นขุนนาง วันนี้ข้าก็อุดหนุนท่านได้"
"พูดจาน่าฟังเหมือนพ่อเจ้าไม่มีผิด ดี! วันนี้ลุงผอมจะเลี้ยงเกี๊ยวน้ำเจ้าสองพ่อลูกเอง นั่งก่อนเถิด"
"พี่หลิน ช้าก่อนเถิด วันนี้ข้าจะพาเซี่ยหยางไปจวนใต้เท้าฝู ต้องรีบแล้ว ไว้วันหน้าข้าจะพาฟูเหรินมาอุดหนุนท่าน นั่งตั้งแต่ร้านเปิดจนร้านปิดเชียว"
นายชางรีบบอก นายหลินถึงหยุดชะงัก มองเซี่ยหยางให้ชัดสายตาอีกครั้ง
"อ่อ...ถึงเวลาแล้วหรือ ไม่เป็นไร ข้าไม่กวนพวกเจ้าแล้ว เจ้าเซี่ย เจ้าต้องตั้งใจเรียนให้สมกับที่พ่อแม่ของเจ้าอดทนขายฟืนไว้เป็นทุนให้เจ้า อย่าดื้อรั้น อย่าไปคบกับพวกเด็กเกเรชอบรีดไถ ลุงผอมขายเกี๊ยวน้ำตรงนี้มาครึ่งชีวิต เจ้าเดือดร้อนอะไร วิ่งมาหาข้าได้เสมอ"
"ขอรับ ท่านลุงผอม"
เซี่ยหยางยิ้มรับ รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา อย่างน้อยในเมืองใหญ่นี้ เขายังรู้จักลุงผอม คงอยู่ได้แน่ๆ ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็คิดถึงสหายอย่างเจ้าพ่าง หากมีเจ้าพ่างอยู่ด้วย เขาคงเรียนได้สนุกกว่านี้แน่ เซี่ยหยางถอนหายใจยาว ลากรถตามหลังบิดา โดยไม่รู้ว่านายชางลอบสังเกตกริยาอยู่ลำพัง
--------------------------
ตัวอักษรสีทองบนแผ่นไม้ใหญ่ สลักว่า "ฝู" เป็นอย่างเดียวกับชื่อเมือง สร้างความสนใจให้เซี่ยหยางไม่น้อย เมื่อก่อนเขาไม่เคยใส่ใจว่าเมืองนี้ใครดูแล รู้แค่ว่าถ้าลงเขามา จะได้ซื้อของสวยๆกลับไปฝากมารดา กับขนมอร่อยๆไปแบ่งเจ้าพ่าง มาวันนี้จึงรู้ว่า คนในจวนใหญ่โตโออ่าแห่งนี้เป็นผู้ดูแลเมือง เหมือนกับผู้ใหญ่บ้านเซินที่ดูแลหมู่บ้าน บิดาพาเขามาฝากกับผู้ดูแลเมืองได้เช่นนี้ คงลำบากหาหนทางไม่น้อย ยิ่งคิด ยิ่งโมโหตัวเองที่ว่าบิดาเกลียดเขาเสียจริง
เซี่ยหยางเห็นบิดาเคาะประตูอยู่ถึง 3 หน รออยู่เกือบครึ่งก้านธูป ประตูจวนถึงยอมเปิดออก ปรากฏชายวัยชรา หน้าตาขึงขัง ไม่เป็นมิตร เดินหน้าถมึงทึงออกมา
"ใครมาเอะอะหน้าจวน ไม่รู้หรือ วันนี้ใต้เท้าไม่ต้อนรับผู้ใด"
ชายชราพูดเสียงดุใส่ ทำเซี่ยหยางสะดุ้งน้อยๆ รู้สึกไม่ชอบขึ้นมา แต่บิดาของเขากลับยืนนิ่งไม่หวั่นไหว เขาจึงรีบเก็บอาการให้นิ่งเหมือนพ่อ
"ท่านพ่อบ้าน รบกวนท่านแล้ว"
นายชางกล่าวพลางยื่นป้ายหินบางอย่างให้ชายชราดู อีกฝ่ายถึงกับหน้าถอดสี รีบเปิดประตูจวนให้โดยเร็ว
"คุณชายทั้งสอง เชิญด้านใน"
ท่าทีเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ ทำให้เซี่ยหยางสงสัยว่าบิดายื่นของสิ่งใดให้ดู แต่ก็เก็บคำถามไว้ในใจ ลากรถขนแร่เหล็กตามเข้าจวน เขาเห็นพ่อบ้านวัยชราก้มหน้าก้มตาเหมือนกลัวนักหนา ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องเรียกคนมาช่วยเข็นรถ
"คุณชาย ข้าจัดการเองขอรับ"
พ่อบ้านกล่าวกับเขา เซี่ยหยางจึงปล่อยรถเข็นออก เขายืนมองคนของพ่อบ้านพยายามลากรถต่อ แต่รถเข็นแทบไม่ขยับ จนต้องเพิ่มแรงคนมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้าย เซี่ยหยางนับได้ราวสิบคน จึงสามารถเข็นรถขนแร่เหล็กต่อจากเขาได้ พ่อบ้านเองก็มองเขาด้วยความทึ่งเช่นกัน
"เด็กๆนี่แข็งแรงดีจริงๆ"
----------------------
เซี่ยหยางเดินตามบิดาเข้ามาในจวนรับรอง เงยมองรอบตัวตื่นตาตื่นใจ ห้องโถงนี้ทั้งกว้างทั้งโอ่อ่า ประดับสิ่งของมีค่ามากมาย ซ้ำยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ในแจกันอบอวนไปทั่ว สวยงามสะกดความรู้สึก หากแต่เทียบกับธรรมชาติบนหมู่บ้านเซินแล้ว กลับดูแห้งแล้งนัก ตอนนี้คงเป็นยามซื่อ ถ้าไม่ลงเขามา เขากับเจ้าพ่างคงกำลังแข่งกินซาลาเปาของแม่อยู่แน่ เซี่ยหยางรีบสลัดความคิด รีบลงนั่งเก้าอี้ข้างบิดา ด้วยกลัวว่าจะทำหน้าตาแปลกๆออกไป
"คุณชายทั้งสอง รอสักครู่ขอรับ ข้าจะไปเรียนนายท่าน"
พ่อบ้านกล่าวนอบน้อมต่อบิดาของเขา ก่อนจะหันมามองปานแดงบนหน้าผากของเขาอย่างสนใจ เซี่ยหยางรีบดึงผมปิดไว้ ก้มหน้าหนี พ่อบ้านจึงรีบเดินจากไป
"เท้าเจ้ามีอะไรนักหนา ก้มหน้าก้มตามองอยู่ได้ เงยขึ้นเดี๋ยวนี้"
คล้อยหลังแล้ว บิดาจึงเอ็ดเสียงเบาใส่ เซี่ยหยางส่ายหน้า
"เหลวไหล เจ้าลูกขี้แย อยู่กับข้า ใครกล้าล้อเจ้า ข้าจะเลาะฟันมันออกมาเชียว เงยขึ้นมา"
ฟังวาจาขึงขังแฝงความอบอุ่น เซี่ยหยางก็ยิ้มออก รีบเงยหน้า บิดาจึงจ้องเขม็ง
"ทำตัวเป็นเด็กผู้หญิง"
"ท่านดุข้าเกินไปกระมัง ใครเป็นเด็กผู้หญิง"
"เจ้าไง ต้องรอให้ข้าปกป้อง เป็นลูกผู้ชายเสียเปล่า"
"ข้า!...ก็ได้ คอยดูเถิด ท่านพ่อ ต่อให้ไม่มีท่าน ใครกล้าล้อปานแดงข้า ข้าจะเลาะฟันมันออกมาเอง!"
เซี่ยหยางเริ่มโมโหกับคำดุของบิดา ก็ชักสีหน้าบึ้งตึงใส่ เชิดหน้า กระนั้นเขาก็เห็นบิดาลอบยิ้มขบขัน ถึงจะหงุดหงิดกับวาจา เขาก็รู้ว่าพ่อฝึกให้เขาพึ่งพาตนเอง เข้มแข็ง มาคิดดูแล้ว บิดาของเขา ภายนอกดูเป็นชาวบ้านปกติ ใช้ชีวิตธรรมดา กลับให้ความรู้สึกต่างจากคนในหมู่บ้านเซินมากเกินไป เขายังเคยคิดว่าบิดาเป็นยักษ์แปลงกายมาด้วยซ้ำ
ขณะที่กำลังจมในความคิดของตัวเอง กลิ่นหอมอ่อน แตกต่างจากกลิ่นดอกไม้ก็โชยเข้าจมูก เรียกสายตาให้หันหา เซี่ยหยางตกอยู่ในภวังค์เมื่อพบกับสตรีผู้หนึ่ง สวมอาภรณ์แพรสีชมพูอ่อน พลิ้วไหวล้อไปกับสายลม รูปโฉมของนางสดใส หมดจด งดงามราวกับเทพสวรรค์ เพียงแค่ยิ้มอ่อน ก็เหมือนมีแสงสว่างเปล่งประกายทั่วทั้งร่าง นางกำลังก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับชายหญิงวัยไม่ไกลจากบิดาของเขา เด็กหนุ่มเผลอจ้องมองจนคนถูกจ้องยกมือปิดบังรอยยิ้มขบขันไว้
"อะแฮ่ม"
นายชางกระแอมพลางใช้ศอกกระทุ้งแขนบุตรชายให้ลุกขึ้นยืนรับเจ้าของจวนพร้อมกัน
"คารวะใต้เท้าฝู"
"แม่ทัพเซี่ย โปรดอย่างเกรงใจ เชิญนั่งเถิด"
แม่ทัพ? ได้ยินวาจา เซี่ยหยางก็ตาโต หันจ้องบิดา ก่อนจะถูกบิดาดึงให้นั่งลง
"ใต้เท้าฝู ยามนี้ข้าเป็นเพียงชาวเขา หาได้มียศศักดิ์ใด ท่านไม่จำเป็นต้องเรียกข้าเช่นนั้นอีก"
นายชางกล่าวอย่างนอบน้อมกับฝูไห่ เจ้าบ้านตระกูลฝู ผู้เป็นเจ้าของจวน อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าตอบ ท่าทีอ่อนน้อมไม่ต่างกัน เซี่ยหยางได้เพียงจับสังเกตเงียบๆ โชคดีที่มารดาเคยสอนหนังสือให้เขาบ้าง จึงรู้ว่าแม่ทัพคือคนที่ออกรบ ปกป้องดินแดนกว้างใหญ่ไพศาลนี้ เพียงแต่ ไม่คิดว่าบิดาของเขาที่ดูเหมือนเก่งเพียงเก็บฟืน กลับเป็นคนยิ่งใหญ่นัก
"หากไม่เพราะฝ่าบาททรงหวาดระแวงในตัวท่าน ราชสำนักคงไม่เสียคนดีไปแน่ ยามนี้ขุนนางฉ้อฉล แย่งชิงความดีเด่นเป็นใหญ่ แผ่นดินแทบไม่เหลือคนดี น่าเสียดาย"
"ท่านฝู เรื่องในอดีตผ่านมาแล้ว ข้าไม่อยากเอ่ยถึงอีก ยามนี้ข้ามีความสุขดีกับเยี่ยนเฟิง ไม่นึกเสียดายโชคชะตาแต่อย่างใด ซ้ำยังได้ลูกชายแข็งแรงมาพึ่งพา นับเป็นพรจากสวรรค์นัก"
นายชางตบบ่าเซี่ยหยาง ฝู่ไห่จึงยิ้มรับ พิจมองเด็กหนุ่มให้ถนัดสายตาจนหยุดอยู่ที่ปานแดงกลางหน้าผาก เด็กหนุ่มหน้าร้อนผ่าว นึกอาย รีบยกมือปัดผมปิดหน้าผากไว้
"คุณชายน้อยท่านนี้ คงเป็นเซี่ยหยาง"
"ใต้เท้าฝู ข้าน้อยเซี่ยหยางขอรับ"
เซี่ยหยางรีบโค้งคารวะ พลางเหลือบตามองสตรีงดงามที่จ้องหน้าผากเขาอย่างสนใจเช่นกัน เขาจึงรีบดึงผมปิดไว้จนบิดาจ้องดุใส่
"หลันเอ๋อร์ อย่าเสียมารยาท"
ฝูไห่ส่งเสียงเอ็ดบุตรี นางรีบประสานมือโค้งคารวะตอบทันที
"ท่านพ่อ ลูกขออภัย คุณชายเซี่ย ข้าฝูกุ้ยหลัน เสียมารยาทนัก โปรดอภัยด้วย"
นางกล่าวด้วยเสียงนุ่มนวล สดใส สะท้อนเข้าไปถึงหัวใจ เซี่ยหยางเผลอยิ้มตาลอยมองตอบ ลืมว่าต้องกล่าวรับวาจา ทำให้นางและผู้ใหญ่รอบข้างหัวเราะขบขัน นายชางจ้องดุใส่บุตรชาย เขารีบก้มหน้าทันที
"ท่านฝู ลูกชายข้า แม้มารดาจะอบรมมารยาทบ้าง แต่ก็ใช้ชีวิตบนเขาเสียส่วนใหญ่ ไม่รู้ธรรมเนียมคนเมืองมากนัก เมื่อฝากกับท่านแล้ว ต้องรบกวนเป็นธุระให้ท่านสอนสั่งอบรมได้ตามความเหมาะสม ไม่ต้องเกรงใจข้า"
"ท่านแม่ทัพโปรดวางใจ ท่านอุตส่าห์ไว้ใจให้ข้าดูแลบุตรหัวแก้วหัวแหวน ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน ภายหน้าหากคุณชายน้อยได้รับราชการ ข้าเองก็ได้หน้าตามไปด้วย"
"ใต้เท้าฝู โปรดเรียกข้าว่าเซี่ยหยางเถอะ อย่าเรียกข้าว่าคุณชายน้อยเลยขอรับ ข้าเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ไม่คุ้นคำเรียกสูงส่งนัก"
เซี่ยหยางได้จังหวะกล่าวบอก เมื่อคำเรียกทำเขารู้สึกแปลกบอกไม่ถูก ฝูไห่ก็ยิ้มรับ
"ดูท่านกับบุตรสิ เหมือนกันไม่มีผิด ดี! ต่อไปนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่า เสี่ยวหยาง เจ้าก็เรียกข้าว่าลุงไห่ เรียกภรรยาข้าว่าน้ามิ่ง เรียกบุตรีข้าว่าพี่หลัน ตกลงตามนี้"
"ข้ามิกล้า ท่านลุงฝู"
"ดูเถิด ท่านแม่ทัพ ท่านดูแคลนฟูเหรินนัก นางสั่งสอนบุตรได้อ่อนน้อม มีสัมมาคารวะเช่นนี้ ท่านยังกังวลสิ่งใดอีก จริงสิ นี่ก็ใกล้มื้อกลางวันแล้ว เชิญท่านแม่ทัพอยู่ทานข้าวกับครอบครัวข้าสักมื้อเถิด"
"เช่นนั้น ข้าไม่เกรงใจ"
นายชางรับคำฝูไห่พลางมองบุตรชาย ถึงก้มหน้าก้มตาก็เห็นชัดเจนว่าลอบมองฝูกุ้ยหลันอยู่ เขาหัวเราะขบขันในใจ
-----------------------------------------
"ต่อไป เจ้าต้องตั้งใจเรียน ท่องตำรา เก็บความรู้ให้ได้มากที่สุด ส่วนเส้นทางของเจ้า จะเลือกเป็นผู้ใดนั้น ข้าไม่อาจชี้นำได้ เซี่ยหยาง เจ้าจำคำพูดของพ่อในถ้ำบนเขาได้หรือไม่"
หลังจากทานมื้อกลางวันเสร็จ นายชางก็เดินมาส่งบุตรชายที่ห้องพัก มีโอกาสได้พูดคุยกันอีกครั้ง จึงเอ่ยถาม เซี่ยหยางพยักหน้ารับ
"ข้าสัญญา ข้าจะไม่เป็นคนเลว จะไม่เอาประโยชน์เข้าตัวเอง และจะระวังผู้คนที่เข้ามาหา"
"ดี เจ้าเป็นลูกของข้ากับแม่เจ้า ข้ารู้ว่าเจ้าจะรักษาคำพูด"
"พ่อ...ข้าขอถามอะไรท่านหน่อยเถิด ท่าน...เคยเป็นแม่ทัพหรือ"
ในที่สุด บุตรก็เอ่ยปากถาม นายชางพยักหน้ารับ
"ทำไม ข้าดูเหมือนยักษ์มากกว่าหรือ"
"ท่านก็กล่าวเกินไป..." เด็กชายยิ้มเจื่อนตอบเมื่อถูกรู้ทัน
"พ่อเจ้า เคยเป็นแม่ทัพ ออกรบกำราบศัตรูมากมาย ใน 12 แคว้นนี้ ข้าไปเยือนไปแล้วทั้งสิ้น แม่เจ้าเป็นเชื้อพระวงศ์ หนีงานแต่งงานกับองค์ชายต่างเมืองมาอยู่กับข้าในบ้านป่า อีกร้อยปี เจ้าก็เทียบข้าไม่ได้ เจ้าลูกขี้แย"
"ท่านขี้อวดเกินไปกระมัง"
เซี่ยหยางกล่าวขบขัน บิดาก็หัวเราะยกใหญ่ ก่อนความเงียบจะเข้าครอบคลุมพื้นที่ ต่างฝ่ายต่างนึกหาคำพูดมาต่อกันไม่ออกเป็นครั้งแรก ในที่สุด นายชางก็เอ่ยก่อน
"จากนี้ไป ดูแลตัวเองให้ดี ห่างข้ากับแม่เจ้าแล้ว ต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ไว้ข้าจะพาแม่เจ้าลงเขามาเยี่ยมบ่อยๆ"
"พ่อ..."
เซี่ยหยางโผเข้ากอดบิดาแน่น ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ปล่อยออก ต่อให้บิดาเอ่ยกระทบกระเทียบเช่นใดก็ตาม แต่ทว่า นายชางกลับโอบบุตรชายตอบ เด็กหนุ่มจึงกลั้นสะอื้นไม่อยู่
"ดูเจ้าสิ ขี้แยเป็นเด็กผู้หญิง"
"พ่อ...ถึงท่านจะใจร้าย ใจดำ ดุด่าข้าตลอด ข้าก็รักท่านนะ"
"เจ้าลูกโง่ ขืนเจ้าไม่รักข้า ข้าจะตีเจ้าจนแม่เจ้าร้องไห้เลยคอยดู"
สองพ่อลูกกอดลากันอยู่พักใหญ่ ในที่สุด นายชางก็เป็นฝ่ายผละออก นึกบางอย่างอยู่ครู่
"เซี่ยหยาง ลูกผู้ชาย ต้องเข้มแข็ง ปานแดงของเจ้าหาใช่เรื่องน่าอาย หากแต่เป็นพรของเทพสวรรค์ เจ้าอย่าหวั่นไหวกับสายตาของผู้คน จำคำของพ่อไว้"
"ผู้ที่คิดเช่นนั้น มีเพียงท่านกระมัง...เอาเถิด ข้ารับปากท่าน"
"ดี..."
นายชางพยักหน้ารับ แล้วตัดใจเดินจากบุตรไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เซี่ยหยางมองตามหลังใจหาย ถึงอย่างนั้น เด็กหนุ่มก็ไม่หวั่นไหว บิดาของเขา อดีตเป็นแม่ทัพยิ่งใหญ่ เขาจะไม่ทำให้บิดาผิดหวัง เซี่ยหยางหันหลัง ตั้งท่าจะเข้าห้อง กลับหยุดชะงักเมื่อเห็นพ่อบ้านแอบยืนฟังอยู่ไม่ไกล พอเห็นว่าเขามอง พ่อบ้านก็รีบวิ่งหนีไปทันที เด็กหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น
"พิลึกจริง..."
------------------------
1 เดือนต่อมา ณ โรงหนังสือ เมืองฝู
"เจ้าปานใหญ่มาโน่นแล้ว"
เสียงของกลุ่มเด็กหนุ่ม 4-5 คน ผู้นั่งอยู่หน้าซุ้มประตูทางเข้า เอ่ยล้อเลียนเซี่ยหยาง ทั้งยังหัวเราะดังลั่น เรียกสายตาผู้คนโดยรอบหันมองเขาเป็นตาเดียว แม้จะโมโหแค่ไหน เซี่ยหยางก็เมินใส่ เดินหนีไปหาโต๊ะหนังสือ ที่นั่งเรียนประจำของตัวเอง หยิบตำราขึ้นมาอ่านดับอารมณ์ แต่คนพวกนั้นก็เดินตามมาหาเรื่องเขาอยู่ดี
"เฮ้ พวกเรา เจ้าดูสิ เหมือนว่าปานอัปลักษณ์นั่นจะใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอีก งานนี้แดงเต็มหน้าเจ้าบื้อแน่ น่าสงสารชะมัด"
เวยหนิงเฉิง บุตรชายคนรองของตระกูลเวย เศรษฐีเมืองข้างเคียงเมืองฝู เอ่ยล้อเลียน ซ้ำยังพยักพเยิดให้พรรคพวกโห่ร้อง เซี่ยหยางกลับนิ่งเฉย อ่านตำรา นับแต่ก้าวย่างเข้ามาเรียนหนังสือที่นี่ เขาก็ถูกล้อไม่เว้นแต่ละวัน จากกลุ่มที่มีอิทธิพลมากที่สุดในเมือง แม้แต่อาจารย์ผู้สอนยังต้องเกรงใจ ด้วยเหตุนี้ จึงไม่มีเด็กคนไหนกล้าคบหาเขา เพราะกลัวว่าจะโดนล้อตามไปด้วย
"โถๆๆๆ นอกจากอัปลักษณ์แล้ว ยังเป็นใบ้อีกด้วย น่าเวทนาอะไรเช่นนี้ เฮ้! เจ้าใบ้ เจ้าเรียนรู้เรื่องจริงหรือ สมองแบบเจ้า ไม่จำเป็นต้องเรียนก็ได้กระมัง ยังไงซะ ปานแดงของเจ้าไม่ทำให้เจ้าก้าวหน้าไปกว่านี้หรอก"
ฟังวาจาเวยหนิงเฉิง เซี่ยหยางก็กำหมัดแน่น ตัดสินใจปิดตำรา ย้ายไปนั่งโต๊ะอื่น พวกนั้นก็ตามมารังควาน แย่งตำราของเขาไปเสียอีก
"เจ้า!"
"เจ้าพูดได้หรือ? แล้วกัน ข้านี่แย่จริง นึกว่าพูดกับเจ้าใบ้ ซ้ำยังมีปานแดงใหญ่อัปลักษณ์ หน้าตาเช่นนี้ เรียนไปก็ไม่มีใครกล้าให้สอบเข้ารับราชการกระมัง กลัวติดปานแดงจากเจ้า ฮ่าๆๆๆ"
เวยหนิงเฉิงกับพวก รุมล้อมรอบหัวเราะใส่เซี่ยหยาง เด็กหนุ่มกำหมัดแน่น พยายามสะกดอารมณ์อย่างยากลำบาก 1 เดือนมานี้ เขาอดทนต่อคำล้อเลียนต่างๆนานา ทุกครั้งที่อยากเลิกเรียน ในหัวก็มีแต่ภาพบิดามารดาเก็บหอมรอมริบทุนค่าเล่าเรียนไว้ให้ เมื่อนึกเช่นนั้น อารมณ์โกรธก็เบาบางลง
"เช่นนั้นเจ้าไม่กลัวหรือ พวกเจ้าด้วย หากเข้าใกล้ข้ามากๆ พวกเจ้าได้ติดปานแดงจากข้าแน่"
เซี่ยหยางพูดเสียงราบเรียบใส่เวยหนิงเฉิง พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ย่างสามขุมเข้าหา เวยหนิงเฉิงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก้าวถอยหลัง
"เจ้าติดปานแดงจากข้าแน่ หน้าเจ้าได้อัปลักษณ์แน่ๆ แบบหน้าของข้า แบบนี้ไง"
เซี่ยหยางแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เวยหนิงเฉิงก็ร้องลั่น พาพวกวิ่งหนีกระเจิงไป เซี่ยหยางถอนหายใจ หยิบตำรากลับมานั่งเปิดอ่าน แต่ทว่า น้ำตาของเขามันกลับไหลออกมาไม่ขาดสาย ภาพในหัวมีแต่เจ้าพ่างกับเด็กคนอื่นๆในหมู่บ้านเซิน วิ่งเล่น ต่อยตีสนุกสนาน แม้แต่เจ้าปิน ก็ไม่หยาบคายเช่นนี้
บิดาพูดถูก ในเมืองใหญ่ ผู้คนแต่งตัวดี หน้าตาสะอาดหมดจด กลับแล้งน้ำใจ ไยชีวิตของเขายามนี้ถึงโดดเดี่ยวนัก เซี่ยหยางนึกโทษสิ่งที่เขาห้อยคออยู่ หากไม่เพราะเลือกของสิ่งนี้ เขาคงมีความสุขบนหมู่บ้านเซินไปแล้ว คิดบางอย่างได้ เด็กหนุ่มก็คว้ากระเป๋าวิ่งออกนอกห้องเรียนไป ท่ามกลางสายตาสนใจระคนสงสารของเพื่อนร่วมชั้นมากมาย
-------------------
'จ๋อม'
เซี่ยหยางโยนศิลาวิเศษลงในบึงใหญ่หลังโรงหนังสือ แล้วกลับหลังหัน ตั้งใจจะไปหมู่บ้านเซิน ต่อให้พ่อดุด่าเขาแค่ไหน ตีเขายังไง เขาจะไม่กลับมาที่นี่อีก เดินห่างบึงไปได้เพียง 5 ก้าว เด็กหนุ่มก็ใจหาย รีบกลับหลังหัน กระโดดลงน้ำ งมหาศิลาวิเศษ พบแสงสีส้มเพลิงสว่างไสวอยู่ในบึงอันเย็นเยียบ มืดมิด ก็รีบแหวกว่ายเข้าไปหา
แต่ทว่า หินวิเศษกลับอยู่ห่างกว่าที่เขาคิด เอื้อมหยิบเท่าไหร่ก็ไม่ถึง เซี่ยหยางอดทนกลั้นหายใจ ฝ่าความเย็นยะเยือกของน้ำ ว่ายเข้าหาของสำคัญติดตัว ในที่สุด มือของเขาก็คว้าจับไว้ได้ พร้อมกับสติที่หลุดลอยออกไป สิ่งสุดท้ายที่รู้สึก คืออ้อมแขนของใครคนหนึ่ง โอบกอดตนเองไว้
---------------------
"หยาง....เสี่ยวหยาง....เสี่ยวหยาง...."
น้ำเสียงนุ่มนวลคุ้นหูเรียกเขาไม่ขาดจังหวะ เซี่ยหยางฝืนลืมตามองเจ้าของเสียง พบใบหน้างดงามของคุณหนูจวนตระกูลฝู ที่ยามนี้เขาเรียกนางว่า พี่หลัน กำลังเรียกเขาอย่างร้อนใจ ยิ่งไปกว่านั้น...
"!!"
เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งพรวดพราด คลำช่วงคอของตัวเองหน้าตาตื่น พบว่าว่างเปล่าก็ใจหาย
"พี่หลัน สร้อยของข้าอยู่ไหน สร้อยของข้า!"
"อยู่นี่"
ฝูกุ้ยหลันรีบหยิบสร้อยส่งคืนให้ เซี่ยหยางก็ลนลานคว้ามาสวมไว้ ถอนหายใจโล่งอก กริยาของเด็กหนุ่มพาให้นางมองสงสัย
"ของสิ่งนี้สำคัญต่อเจ้ามากหรือ ถึงได้งมหาจนจมน้ำ"
เขาพยักหน้าตอบคำถาม
"ของสิ่งนี้ ติดตัวข้ามาตั้งแต่เกิด มีความหมายต่อข้ามาก...พี่หลัน ท่านช่วยข้าไว้หรือ"
"อืม ข้าพาเจ้ากลับมาที่จวน พักรักษาตัวสัก 2-3 วัน หายไข้แล้ว เจ้าค่อยกลับไปเรียนตามเดิม"
ฟังคำตอบ เซี่ยหยางก็นึกถึงอ้อมแขนอบอุ่นที่โอบกอด เหนี่ยวรั้งเขาขึ้นจากน้ำ แขนคู่นั้นเรียวยาวบอบบาง ดูไร้พละกำลังแท้ๆ กลับพยายามสุดความสามารถเพื่อช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เด็กหนุ่มมองหญิงสาวเบื้องหน้าอย่างซาบซึ้งใจ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ในจวน ฝูกุ้ยหลันก็ดูแลเขาเหมือนเป็นพี่สาวคนหนึ่ง นางอ่อนโยน ใจดี พูดเพราะ หนนี้ยังเสี่ยงอันตรายช่วยเขาเอาไว้อีก เซี่ยหยางเฝ้ามองสตรีผู้งดงามดั่งเทพธิดา ทั้งชื่นชมและหลงใหล หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งจนต้องกุมอกไว้ ฝูกุ้ยหลันเห็น ก็ระบายยิ้มเอ็นดู
"พี่หลัน...ท่านดีต่อข้ามาก ข้าต้องตอบแทนท่านแน่นอน"
"ไม่ต้องเกรงใจ เจ้าเหมือนน้องชายของข้าคนหนึ่ง พักผ่อนเถิด ข้าไม่กวนเจ้าแล้ว"
ฝูกุ้ยหลันลูบศีรษะเซี่ยหยางแผ่วเบา หากแต่สายตาเหลือบมองศิลาในมือของเขา เด็กหนุ่มขมวดคิ้วสงสัย รีบสวมสร้อยเก็บไว้ในเสื้อตามเดิม ฝูกุ้ยหลันจึงละความสนใจ เดินออกจากห้องไป
"พี่หลัน...ครั้งนี้ท่านช่วยข้า สักวันหนึ่ง ข้าจะเข้มแข็ง และเป็นฝ่ายปกป้องพี่บ้าง ก่อนถึงวันนั้น โปรดรอข้าด้วย"
เซี่ยหยางยิ้มหวาน เอนตัวลงนอน นึกถึงแต่ใบหน้าและรอยยิ้มของฝูกุ้ยหลัน เขาลูบผมตัวเอง ยังจำสัมผัสอุ่นของนางได้ ไม่นานนัก ความอ่อนล้าจากพิษไข้ก็ค่อยๆพรากสติของเขาไป เมื่อลมหายใจเด็กหนุ่มสม่ำเสมอ ฝูกุ้ยหลันก็ก้าวเข้ามาในห้อง รินน้ำชาในกาเททิ้งหมดสิ้น ไม่เหลือแม้เพียงหยด ก่อนจะเดินออกนอกห้องไปอย่างเงียบเชียบ


กาลครั้งหนึ่ง ณ ดินแดนกึ่งกลางระหว่างสวรรค์กับโลกมนุษย์ ขานนามว่า แดนบรรพกาล เป็นที่อยู่ของเหล่าผู้บำเพ็ญทางเซียน อายุยืนยาว ครองครองพลังเหนือธรรมชาติ รอวันบรรลุสู่การเป็นเทพสวรรค์ กำเนิดขึ้นจากการรวมตัวกันของสำนักเซียน 5 สำนักใหญ่ ตงซาน เป่ยซาน ซีซาน หนานซาน และเทียนซาน
เดิมสำนักทั้งหมด มีจุดหมายเพียงเพื่อลดความแออัดของเหล่าศิษย์เซียนในแต่ละที่ แต่นานวันเข้า ต่างฝ่ายต่างมีอิทธิพลในแดนบรรพกาลมากขึ้น จึงเริ่มแย่งชิงความเป็นใหญ่ เกิดศึกในดินแดนกินเวลายาวนานนับร้อยปี ในที่สุด เซียนจื่อเสียน ก็พาสำนักเทียนซานเป็นฝ่ายมีชัย
เซียนจื่อเสียนนั้น เด็ดขาด เยือกเย็น แต่อ่อนโยน ปรับกฎเกณฑ์ในดินแดนใหม่ ให้ 4 สำนักเซียนอยู่ภายใต้การควบคุมของสำนักเทียนซาน แต่ไม่ได้ลดอำนาจลงทั้งหมด อย่างไรเสีย 4 สำนักยังคงเป็นใหญ่ในเขตแดนของตนเอง แดนบรรพกาลจึงสงบสุขนับแต่นั้นเป็นเวลาหลายแสนปี กระทั่ง เหยียนอี เซียนจวินผู้สง่างาม ท่วงท่าสุขุม วาจาแยบยล บำเพ็ญตบะเซียนจนบรรลุเสินคุน ขั้น 5 ในเวลาไม่กี่ร้อยปี โดดเด่นมากกว่าเซียนทั้งแดนบรรพกาล จึงถูกรับเลือกให้เป็นเจ้าสำนักเทียนซาน รุ่นที่ 100
เหยียนอีนั้น ภายนอกสุขุมเยือกเย็น คล้ายเซียนจื่อเสียน อดีตเจ้าสำนักผู้ซึ่งบรรลุเป็นเทพสวรรค์ไปแล้ว หากแต่ภายในจิตใจตรงกันข้ามสิ้นเชิง เมื่อก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งเจ้าสำนักเทียนซาน เหยียนอีเปลี่ยนแปลงกฎใหม่ทั้งหมด โดยกำหนดให้ 4 สำนักเซียน ส่งศิษย์ที่บำเพ็ญตบะบรรลุถึงฮว๋าเสินเข้าเป็นศิษย์สำนักเทียนซานทั้งสิ้น และ 4 สำนักห้ามมิให้มีเซียนบรรลุเกินกว่าขั้นหยวนอิงดำรงอยู่ เว้นเพียงเจ้าสำนักที่ต้องบรรลุตบะขั้นเสินคุนเท่านั้น
ยังไม่พอ ในทุกๆ 100 ปี 4 สำนักใหญ่ต้องส่งศิษย์เซียนขั้นฮว๋าเสิน เข้ารับการคัดฝีมือ เพื่อเป็นศิษย์เทียนซาน โดยจะต้องผ่านด่านทดสอบทั้งหมด 9 ด่าน หากศิษย์เซียนผู้ใดไม่ผ่าน จะถูกริบตบะบำเพ็ญคืนให้เหลือเพียงขั้นเริ่มต้น เพื่อกลับไปบำเพ็ญใหม่ ทั้งหมดนี้ เพื่อสร้างกองทัพเซียนไว้ป้องกันแดนบรรพกาล และสู้ศึกกับปีศาจที่เริ่มฮึกเหิม รุกรานมนุษย์มากขึ้นทุกที
หากแต่ 4 สำนักใหญ่เห็นพ้องกันว่า เหยียนอีนั้นทะเยอทะยานในอำนาจ ลดบทบาท 4 สำนัก อ้างตนเป็นใหญ่ ผิดวิถีผู้บำเพ็ญพรต จึงร่วมมือกันต่อต้าน เกิดศึกใหญ่ที่แม้แต่สวรรค์ยังไม่อาจห้ามปรามได้ ทว่า เหยียนอีกลับเป็นฝ่ายมีชัย ด้วยความลับที่ไม่มีผู้ใดเคยล่วงรู้มาก่อน เขาได้ครอบครองเทวะศาสตราวุธของเทพบรรพกาล ทั้ง 4 ชิ้น ซ้ำยังใช้เวลานานกว่าหลายร้อยปี หลอมดาบวิเศษที่แม้อาวุธเทพบรรพกาลยังต้องพ่าย 4 สำนักใหญ่จึงเป็นฝ่ายปราชัย เจ้าสำนักเซียนถูกริบตบะบำเพ็ญหมดสิ้น และเนรเทศไปอยู่แดนมนุษย์ เจ้าสำนักคนใหม่ ถูกคัดเลือกโดยเหยียนอี
จากนั้นเป็นต้นมา วิถีของเหล่าเซียนในแดนบรรพกาลจึงอยู่ภายใต้การควบคุมของเหยียนอีโดยสมบูรณ์ เมื่อล่วงรู้ถึงสวรรค์ ทวยเทพครึ่งหนึ่ง ร้อนใจว่าเหยียนอีจะแยกแดนเซียนเป็นใหญ่ เทียบเคียงสวรรค์ ทวยเทพอีกครึ่งกลับสนับสนุน ใช้กำลังของเหยียนอีกำราบปีศาจ อสูร ที่แฝงตัวกระจายไปทั่วพิภพ เกิดการโต้เถียงกันอย่างดุเดือด โดยเฉพาะในกลุ่มของเทพ 12 นักษัตร เทพอาวุโสแห่งสรวงสวรรค์ จนเกือบจะเกิดศึกย่อมกลางโถงสวรรค์
เทพจื่อเสียน เห็นเป็นภาระความรับผิดชอบของตนเอง จึงอาสาลงไปห้ามปรามเหยียนอี แต่มิได้กลับสวรรค์มาอีกเลย สร้างความร้อนใจให้เทพประมุขจิวเทียนจนนั่งไม่ติดบัลลังก์ ด้วยเกรงว่าเหยียนอีอาจมีแผนการร้ายซ่อนไว้ อีกทั้งแดนบรรพกาลยังเป็นแดนในภพจักรวาลของมนุษย์ ยังมิได้ทำผิดมหันต์ ซ้ำยังกำราบปีศาจ ขจัดมารทั่วหล้า สวรรค์จึงไม่อาจยุ่งเกี่ยวได้
ด้วยเหตุนี้ เทพประมุขสวรรค์จึงเดินทางไปขอคำแนะนำจากมหาเทพ 3 ภาค ผู้ซึ่งเป็นทวิเทพ คุ้มครองจักรวาล อยู่คู่สวรรค์ตั้งแต่จักรวาลถือกำเนิด ได้แก่ มหาเทพซือจิ้ง มหาเทพซือฉือ และมหาเทพซือเซิน ทั้ง 3 มหาเทพเพียงทำนายว่า ผู้เริ่มต้น คือผู้ยุติ ให้เทพประมุขมองฟากฟ้าทิศใต้ ในฤดูร้อน วันอาทิตย์ทรงกลด เมื่อทารกเพศชายถือกำเนิด ให้มอบศิลาชิ้นหนึ่งแก่เขา
จากนั้น 500 ปี ต่อมา ณ หมู่บ้านเซิน ในหุบเขากันดาร ทารกเพศชาย ร่างกายแข็งแรง ร้องไห้เสียงดัง มีปานแดงใหญ่อยู่กลางหน้าผาก จึงถือกำเนิดจากสองสามีภรรยาผู้มีจิตใจซื่อสัตย์บริสุทธิ์ ทั้งสองไร้แซ่ มีชื่อตัวอักษรเดียว ตั้งชื่อบุตรว่าเซี่ย เมื่อเทพประมุขทราบความ จึงปลอมเป็นบัณฑิตตกยาก เดินทางไปหา ใช้อุบายแกล้งตกเขาบาดเจ็บ เมื่อสองสามีภรรยาพบ จึงรีบพาไปรักษาที่กระท่อม เทพประมุขใช้ข้ออ้างความมีพระคุณนี้ มอบศิลาให้แก่บุตรของพวกเขา และตั้งชื่อว่า เซี่ยหยาง หมายถึง ตะวันฉายในฤดูร้อน
-------------------------------
15 ปีต่อมา ณ หมู่บ้านเซิน
"เจ้าเซี่ย!!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ ข้าบอกให้หยุด!!"
เด็กหนุ่มตัวท้วม อ้วนกลม วิ่งสุดฝีเท้าไล่ตามเด็กชายรุ่นเดียวกัน รูปร่างสูงชะลูด ผอมเกือบหนังหุ้มกระดูก ดูไร้เรี่ยวแรง กลับวิ่งเร็วยิ่งกว่าหนูวิ่งหนีแมว ซ้ำยังดูสนุกสานที่แหย่เจ้าอ้วนให้ไล่ตามได้
"ไม่หยุด เจ้าพ่าง ข้าจะวิ่งไปถึงเขาลูกโน้นเลย แน่จริงก็ตามให้ทัน"
เซี่ยหยาง หันไปเยาะเย้ยพ่าง เพื่อนรักที่เติบโตมาด้วยกันโดยไม่หยุดฝีเท้า เลยชนเข้ากับใครคนหนึ่งเต็มน้ำหนักตัว เซี่ยหยางถึงกับกระเด็นหงายหลังลงพื้นทันที พ่างรีบเข้ามาประคองเพื่อน
"เจ้าเซี่ย!"
"นึกว่าตัวอะไร ที่แท้ก็เจ้าหมูกับเจ้าหนอนอัปลักษณ์นี่เอง"
เด็กรุ่นหนุ่มราวยี่สิบต้นๆ เจ้าของรูปร่างสูงใหญ่ เทียมภูเขา ทักทายเสียงเหยียดหยัน ก่อนหันไปพยักพเยิดให้เด็กหนุ่มรุ่นเดียวกันด้านหลัง 2 คน ส่งเสียงโห่ร้องเสริม พ่างใช้มือเพียงข้างเดียว ดึงคอเสื้อเซี่ยหยางลุกขึ้นยืนจนเท้าลอยจากพื้น แล้วจึงเท้าเอว เงยจ้องหน้าคนพูดอย่างเอาเรื่อง
"เจ้าเรียกใครหมู ใครหนอน หา! เจ้ากระทิงป่า"
"เฮ้! เจ้าพ่าง ข้าเป็นฝ่ายวิ่งไปชนเจ้ากระทิงตัวนี้ อย่าไปหาเรื่องเขาเลย เจ้าก็รู้ว่ากระทิงป่า อันธพาลแค่ไหน"
เซี่ยหยางได้ทีช่วยพ่างเย้ยกลับ ทำเด็กหนุ่มตัวโต มีชื่อว่า ปิน เดือดจนหน้าแดงก่ำ
"หน็อย! ไอ้เด็กแสบ ปากดีอย่างนี้ อย่าอยู่เลย!"
ขาดคำ ปินกับพวกก็พากันรุมตีเซี่ยหยางกับพ่าง แต่เซี่ยหยางอาศัยความผอมบางหลบหลีกได้รวดเร็ว เคลื่อนไหวหลอกล่อให้ปินกับพวกต่อยตีโดนกันเอง ไม่นานนักพวกปินก็ตีกันเองจริงๆ เด็กชายทั้งสองยืนหัวเราะสะใจ ชี้พนันกันว่า 3 คนตรงหน้า ใครจะแพ้ก่อนกัน เท่านั้นไม่พอ ยังเรียกเด็กคนอื่นๆมารวมตัว ช่วยกันหัวเราะเยาะอีกต่างหาก แต่แล้ว เสียงหนึ่งก็ดังลั่นขึ้น หยุดทุกการกระทำสิ้นเชิง
"เซี่ยหยาง!!!"
เสียงฟ้าผ่าทำเจ้าของชื่อสะดุ้งโหยง กลับหลังหันมองหน้าตาตื่น
"พ่อ..."
------------------------
'ฟวับ'
เสียงไม้ไผ่ด้ามยาวฟาดผ่านอากาศ กระทบกลางหลังเด็กชายตัวผอม ผู้ถูกมัดแขนกับเสาหน้าบ้าน ดังต่อเนื่อง รุนแรงชนิดที่คนยืนมองอย่างพ่าง ยังอดสะดุ้งตามไม่ได้ แต่คนถูกตีกลับก้มหน้านิ่ง น้ำตานอง กอดเสาแน่นไว้ปลอบความเจ็บให้ตัวเอง
"ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่าเป็นอันธพาล อย่าไปหาเรื่องใคร ทำไมยิ่งโตยิ่งดื้อด้านนัก!"
'ฟวับ!!'
ทุกครั้งที่ต่อว่า นายชาง บิดาของเซี่ยหยางก็หวดหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ จนเลือดซึมกลางหลังเด็กหนุ่มเป็นรอยฟาด นางเฟิง แม้สงสารลูก ก็ไม่กล้าก้าวก่ายสามี ในที่สุด เจ้าพ่างก็ทนไม่ไหว เข้าไปกอดขานายชางห้ามไว้
"ลุงชาง พอเถิด ข้าเป็นคนท้าทายเจ้ากระทิงนั่นเอง เจ้าเซี่ยไม่เกี่ยว อีกอย่าง พวกนั้นเรียกข้าว่าหมู เรียกเจ้าเซี่ยว่าหนอนอัปลักษณ์ พวกเราเป็นฝ่ายถูกแกล้งต่างหาก"
"เจ้าก็อีกคน ปกป้องกันเข้าไป เจ้าอ้วนเช่นนี้ ถึงถูกเรียกว่าหมู ส่วนเจ้าก็มีปานแดงอัปลักษณ์กลางหน้าผากจริง ยังกล้าบอกว่าถูกรังแกหรือ"
เซี่ยหยางได้ฟังวาจาบิดาก็กำหมัด กัดปากแน่น น้อยใจจนหลุดสะอื้นออกมา นายชางเห็นแบบนั้นจึงยอมหยุดมือ ทิ้งไม้เรียว เดินออกนอกกระท่อมไป นางเฟิงรีบรุดเข้าไปแก้มัด แล้วพาลูกชายเพียงคนเดียวกลับเข้าไปทำแผลที่บ้าน
"น้าเฟิง ข้าขอเข้าไปด้วย"
"เจ้ากลับไปก่อนเถอะ เจ้าพ่าง"
นางเฟิงบอก พ่างจึงยอมเดินกลับบ้านไปแต่โดยดี นางเฟิงพาเซี่ยหยางลงนั่งบนตั่ง ปิดประตูให้มิดชิด แล้วรีบเปิดแผล แรกเริ่มใจหายแทบน้ำตารื้น เมื่อพบแผลเหวอะกลางแผ่นหลังน่าหวาดกลัว แต่เพียงครู่ แผลเหล่านั้นกลับค่อยๆจางหายไป ทั้งหมดเกิดขึ้นเมื่อแสงสีส้มในสาปเสื้อของเซี่ยหยางสว่าง เด็กหนุ่มหยิบสร้อยแขวนจี้ศิลารูปร่างไม่ชัดเจน คล้ายกับเสี้ยวหินที่แตกออกจากกันมาพิจดู พลางหันมาหามารดา
"แผลกายไม่เท่าไหร่ แผลในใจเจ็บยิ่งกว่า พ่อไม่เคยเห็นข้าเป็นลูกจริงๆ เขาเกลียดข้า"
"เหลวไหล พ่อเจ้ารักเจ้ายิ่งกว่าสิ่งใดบนโลกนี้ ที่ดุด่าว่ากล่าว เพราะกลัวเจ้าทำตัวไม่ดี ยิ่งเจ้าเหลิงเพราะหินวิเศษชิ้นนี้ เขายิ่งกังวลว่าสักวัน เจ้าจะเป็นคนเลว"
"แต่แม่ ข้าถูกพวกนั้นดูถูก เจ้ากระทิงปินนั่น เรียกข้าว่าเจ้าหนอนอัปลักษณ์ เหยียดหยามข้า"
"เจ้าก็เรียกเขาว่ากระทิงป่าไม่ใช่หรือ"
"พวกมันเรียกข้าก่อน"
"เอาเถอะ เถียงกับเจ้าไป คงไม่จบสิ้น แม่จะไปทำข้าวเย็น ถ้าเจ้าหายดีแล้ว ไปช่วยพ่อเขาเก็บฟืนให้แม่ที"
"แม่...ข้าไม่..."
"ฟ้าใกล้มืด พ่อเจ้าอายุมาก สายตาไม่ดี เจ้าจะทิ้งให้เขาเข้าป่าไปเก็บฟืนผู้เดียวหรือ"
ได้ฟังนางเฟิง เซี่ยหยางก็นั่งนิ่ง ดื้อดึงเพียงแค่ครู่ จึงรีบวิ่งออกนอกกระท่อมไป นางเฟิงส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มขบขัน
-----------------
เด็กชายเซี่ยหยางมองฟ้ายามพลบค่ำอย่างกังวลใจ สลับกับมองฝ่ากระแสลมแรงและเย็นยะเยือก อันเป็นปกติในเขาที่ตั้งของหมู่บ้านเซิน แรกเริ่ม เขาพบเพียงความมืดและความซับซ้อนของป่าไม้ จึงเพ่งมองให้ชัดเจน ตั้งใจหาบิดา พลันจี้ศิลาในคอเสื้อก็สว่างวาบ สายตาที่มองเห็นเพียงไม่ไกล กลับทะลุผ่านความซับซ้อนเหล่านั้น จนพบบิดากำลังตัดฟืนอยู่ริมผา เด็กหนุ่มยิ้มได้ใจกับพลังวิเศษ รีบวิ่งเข้าไปหาบิดาทันที
"พ่อ ข้าช่วย"
เขาบอกเสียงใส หวังลบความขุ่นใจ นายชางหยุดชะงักมือ ถอนหายใจยาว
"รู้อย่างนี้ เฆี่ยนให้หนักกว่าเดิมเสียก็ดี"
"พ่อ...ข้าไม่ผิด ข้าก็แค่..."
"เย็นแล้ว แม่เจ้ารอฟืนอยู่ มาช่วยข้าเร็วเข้า"
นายชางเอ่ยตัดบทวาจา เซี่ยหยางแม้ขุ่นเคืองน้อยใจ แต่พอเห็นบิดาไม่ปิดกั้น ก็รีบกุลีกุจอเข้าช่วยเก็บฟืน นายชางลอบมองความสดใส กระตือรือร้น ก็แอบลอบยิ้ม พลางเงื้อมีดด้ามยาวในมือตัดฟืนต่อ
"ปีนี้เจ้าโตขึ้นมาก สูงกว่าพ่อเสียอีก กลับผอมแห้ง เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เย็นนี้กินข้าวเยอะๆหน่อยเถอะ"
ได้ฟังวาจาเรียบง่ายของบิดา ใจที่ขุ่นเคืองก็หายไปโดยพลัน เซี่ยหยางยิ้มกว้าง พยักหน้ารับ ความดีใจของเขา พาความอบอุ่นแผ่โดยรอบป่า ทำลายความหนาวเย็นหมดสิ้น นายชางจึงหยุดมืออีกครั้ง มองสร้อยที่บุตรชายห้อยไว้อย่างกังวลใจ
"เซี่ยหยาง สร้อยของเจ้า ให้พ่อดูที"
บิดากล่าวจบ บุตรก็ถอดสร้อยที่คอออก ยื่นส่งให้ นายชางรับมาถือ เฝ้ามองอยู่ครู่ พบว่าความอบอุ่นยังคงรายล้อมอยู่รอบๆ ไม่จางหายไป
"นึกถึงยามเจ้าเกิด วันนั้นเป็นยามอู่ ฤดูร้อน วันอาทิตย์ทรงกลด ครอบครัวยากจนของเรา ไร้แซ่ อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ห่างไกลผู้คน ได้พบกับบัณฑิตตกยากผู้หนึ่งที่ริมผาแห่งนี้ เขาได้มอบหินวิเศษแก่เจ้า ให้แซ่เจ้าว่าเซี่ย ให้ชื่อว่าหยาง เจ้าจึงเป็นคนเดียวในหมู่บ้านที่มีแซ่ นึกไม่ถึงว่าของกำนัลชิ้นนี้ จะมีโทษมหันต์ต่อเจ้านัก"
"พ่อ ของชิ้นนี้ช่วยชีวิตข้า"
"แต่เจ้าจะเป็นตัวประหลาดในสายตาของผู้อื่น"
นายชางยื่นส่งคืนให้บุตรชายพลางถอนหายใจ
"เซี่ยหยาง คนในหมู่บ้านเซิน ไร้ความรู้ อาศัยกำลังกายทำมาหากิน มีชีวิตธรรมดาเรียบง่ายมาหลายชั่วอายุคน มีแค่ผู้ใหญ่บ้านเท่านั้นที่อ่านออกเขียนได้ ยามบาดเจ็บ ก็ทายา กินยารักษา แต่ดูเจ้าสิ ไม่ว่าพ่อจะตีเจ้าเช่นใด หินชิ้นนี้ก็ปกป้อง รักษาบาดแผลให้ ทั้งยังมีพลังวิเศษ ช่วยให้เจ้ามีตาทิพย์ มองทะลุในความมืด สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่ธรรมดาในหมู่บ้านเซินทั้งสิ้น เจ้าคิดว่า หากความลับนี้ถูกเปิดเผย เจ้าจะเป็นเช่นใด"
"ข้ารู้...ข้าจะเก็บความลับนี้ไว้มิดชิด"
"เจ้าพ่างปากสว่างเช่นนั้น สักวันหากล่วงรู้ คงเก็บความลับไม่อยู่"
"พ่อ...ท่านจะให้ข้าทิ้งสิ่งนี้หรือ"
เด็กชายถามตามตรง นึกใจหาย หากว่าของวิเศษที่ติดตัวมาแต่เกิดจะต้องห่างกาย นายชางนิ่งคิดอยู่ครู่ จึงจับบ่าบุตรชายหันมาหากัน
"เจ้าต้องตัดสินใจเอง หากเจ้าอยากเป็นคนธรรมดา ใช้ชีวิตธรรมดาในหมู่บ้านเซิน เจ้าเก็บของสิ่งนี้ไว้ไม่ได้ ศิลาชิ้นนี้ ผู้มีความรู้ให้ไว้ต่อผู้มีวาสนา ผู้ครอบครองย่อมเป็นคนไม่ธรรมดา และคนไม่ธรรมดา อยู่หมู่บ้านเซินไม่ได้เช่นกัน"
"พ่อ ข้าไม่เข้าใจ ท่านพูดจาซับซ้อนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"
"ข้ารู้ว่าเจ้าเข้าใจ พรุ่งนี้ พ่อจะลงเขา นำของไปขายที่เมืองฝู หากเจ้าคิดดีแล้ว ยามอิ๋น ให้ไปรอข้าที่หน้าหมู่บ้าน หากครึ่งชั่วยาม ข้าไม่เห็นเจ้า หินชิ้นนี้จะต้องไม่อยู่กับเจ้าเช่นกัน"
นายชางก้มลงหอบฟืนเดินจากไป ปล่อยให้บุตรชายนิ่งเงียบกับที่ มือกำสร้อยศิลาเอาไว้แน่น ตั้งแต่เกิดมา 15 ปี ครั้งนี้เซี่ยหยางสับสนที่สุดในชีวิต เขารู้ว่าบิดาหมายถึงอะไร ขณะเดียวกันก็ไม่เข้าใจว่าบิดาคิดสิ่งใดอยู่
"หรือแท้จริงแล้ว พ่อเกลียดข้าเพราะเจ้าหรือ เจ้าหิน"
เซี่ยหยางมองจี้หินบนสร้อยเชือกเส้นโต ชั่งใจอยู่ครู่ จึงเดินไปยังริมผาเพียงลำพัง
--------------------
เช้ามืด ยามอิ๋น
นายชางเดินฝีเท้าเบามายังหน้าหมู่บ้านเพียงลำพัง โดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น เพราะยังเป็นเวลานอน เขากวาดสายตามองฝ่าความมืด พบเพียงความว่างเปล่า จึงหาที่หลบซ่อนตัวในความมืด ยืนรออยู่ครึ่งชั่วยาม ไม่พบผู้ใดมาตามนัดหมาย จึงถอนหายใจยาวเหยียด กลับหลังหันเตรียมออกเดิน
"พ่อ"
เสียงเบาเรียกอยู่ด้านหลัง หยุดฝีเท้าไว้ นายชางรีบหันมอง พบบุตรชายสะพายย่ามผ้าและห่อใบไม้ในมือ ยืนหน้าเจื่อนอยู่ด้านหลัง
"ข้ามาช้า ท่านแม่....."
นายชางรีบยกมือห้ามไม่ให้บุตรชายส่งเสียง เซี่ยหยางขมวดคิ้วแปลกใจ แต่ก็ยอมเดินเงียบๆมาหาบิดาตนเอง
"ตามข้ามา"
นายชางบอกแล้วรีบเดินนำ โดยเลี่ยงเลาะไปในความมืด ไม่ให้ร่างกายกระทบแสงคบเพลิงในหมู่บ้าน เซี่ยหยางเห็นความไม่ปกติ แต่ก็เชื่อฟัง ยอมเดินตามไปเงียบๆ เก็บความสงสัยไว้ในใจ


"ข้าจะฆ่านาง!! นางต้องชดใช้"
เซี่ยหยางตวาดก้อง แม้อ่อนล้าแทบสิ้นสติก็ตาม สตรีชุดขาวผู้ยืนเบื้องหน้า ทำเพียงเบี่ยงหน้าหา ไม่หันมอง ไม่เปิดเผยโฉม และเอื้อนเอ่ยด้วยเสียงใสกระจ่าง
"เจ้าฆ่านางแล้ว เวยหนิงหลงฟื้นคืนหรือไม่"
คำถามของนางทำเขาพูดไม่ออก หันมองร่างเวยหนิงหลงทั้งน้ำตานองหน้า
"นางต้องกลับสำนักเป่ยซานกับข้าไปรับโทษ ข้อหาคร่าชีวิตสรรพสิ่ง กลืนวิญญาณ ความผิดของนางใหญ่หลวงนัก มีผู้บริสุทธิ์มากมายจบชีวิตเพราะนาง ความผิดนี้ เจ้าพิพากษานางไม่ไหวกระมัง เซี่ยหยาง"
นางเอ่ยชื่อของเขา พาให้ใจเต้นรัวแรงแปลกประหลาดจนต้องกุมอกไว้ ไม่ทันได้เรียบเรียงความรู้สึก ใครอีกคนก็เหาะผ่านยอดไม้ คว้าจับร่างของฝูกุ้ยหลันเหาะหนีไปทันที
"! ผู้อาวุโสตง ส่งนางมาให้ข้า"
"อยากได้เจ้าก็ตามมาสิ ไป๋อวิ๋น!"
น้ำเสียงของชายวัยผู้ใหญ่ดังลั่นป่า แต่กลับไร้ตัวตน เซี่ยหยางสับสนกับสิ่งที่เขาเห็น ทั้งยังอ่อนล้า เรี่ยวแรงเหือดหายหมดสิ้น เขาทิ้งตัวลงฟุบ ดวงตาหรี่ปิด ไม่อาจประคองสติอยู่ กระนั้น ก็ได้ยินวาจาจากผู้มีนามว่าไป๋อวิ๋น กล่าวอยู่ใกล้ตนเอง ก่อนสติจะดับไป
"ทารกแรกเกิด วิ่งก่อนฝึกเดิน"
--------------------------------------
"!!"
น้ำเย็นเฉียบสาดเข้ากลางใบหน้า ปลุกสติอันหลับใหลกลับฟื้นคืน เซี่ยหยางรีบสะบัดหนี สำลักน้ำผ่านจมูก ลุกขึ้นนั่งตัวตรงมองเจ้าของการกระทำอย่างขุ่นใจ แต่ทว่า เด็กหนุ่มมีอันเบิกตาโต เมื่อเขาถูกมัดมือมัดเท้า โดยฝีมือของบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่ง ซึ่งสวมอาภรณ์สีเหลืองสว่าง ประดับรูปหยินหยางขาวดำแปดแฉก ดูคล้ายนักพรตปราบปีศาจที่เคยเห็นในเมืองฝู กำลังนั่งหันหลังให้เขาอยู่
"เจ้ายังไม่ตายหรอกหรือ สลบไป 3 วัน นึกว่าไม่รอดเสียแล้ว"
สลบไป 3 วันเลยหรือ! เซี่ยหยางตื่นตระหนก แต่เพราะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร เขาจึงไม่เอ่ยปากพูด ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ความทรงจำก็ไหลผ่านสมอง ราวกับทุกสิ่งเกิดตรงหน้าอีกครั้ง เด็กหนุ่มดวงตารื้นน้ำ มองหาร่างของเวยหนิงหลงไปทั่วป่า
"ข้าฝังเขาไว้ริมน้ำ รอเจ้าฟื้น จะพาไปหา จะว่าไป ข้าไม่เคยเห็นมนุษย์คนไหนองอาจ กล้าหาญ ปกป้องผู้อื่นโดยไม่คิดชีวิตตัวเองเช่นนี้มาก่อน เขาเป็นพี่ชายเจ้าหรือ"
นักพรตเบื้องหน้า หันมาหาเขา อวดหนวดเครายาวถึงกลางอก สีดำสนิท หน้าตาดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ ทั้งรูปร่างยังผอมบางแทบปลิวลม ดวงตาตี่เล็ก ไม่รู้ว่ามองอยู่หรือกำลังหลับ ความแปลกเหล่านั้นพาเซี่ยหยางกวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าโดยไม่รู้ตัว
"เดี๋ยวเถอะ เจ้าเด็กขี้โมโห มองผู้ใหญ่เช่นนี้ พ่อแม่เจ้าไม่สอนหรือไงกัน"
"อย่าว่าพ่อแม่ของข้า!!!"
เซี่ยหยางตวาดก้อง พาสร้อยศิลาในคอของนักพรตสว่างวาบ เพราะแบบนั้น เซี่ยหยางถึงรู้ว่า นอกจากนักพรตตรงหน้าจะปากไม่ดี ยังขโมยของเขาอีก
"เอาของข้าคืนมา!"
"เฮ้! เจ้าเด็กขี้โมโห สงบใจของเจ้าก่อนเถิด ข้าคืนให้เจ้าแน่ แต่หาใช่ยามนี้ไม่ บอกข้ามา คนที่ช่วยเจ้า เป็นพี่ชายเจ้าหรือไม่"
"ท่านจะรู้ไปทำไม"
"อ้าว! ถ้าใช่ ข้าจะพาเจ้าไปเคารพหลุมศพ ถ้าไม่ใช่ ข้าจะพาเจ้าไปกับข้าเลยไง"
"เขาเป็นพี่ชายข้า!"
"เจ้าเรียกพี่ชายว่าใต้เท้าหรือ"
วาจายียวนของนักพรต ทำเด็กหนุ่มเดือดดาลขึ้นมาอีกครั้ง ศิลาจึงสว่างวาบ นักพรตหัวเราะในคอ จ้องมองเด็กหนุ่มอย่างพึงพอใจ
"เวยหนิงหลงกล่าวถูก หินของเจ้าเป็นเข็มทิศ ชี้นำให้เจ้าใช้พลังไปในทิศทางไหน จนกว่าเจ้าจะควบคุมพลังได้เอง"
"ข้าไม่รู้ว่าท่านพูดถึงอะไร"
เซี่ยหยางกล่าวเสียงเจื่อนลง ฟังแล้ว นักพรตผอมบางผู้นี้คงเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น ต้องรู้เรื่องพลังแปลกๆจากเขาแล้วแน่ ครุ่นคิดอีกที หากนักพรตผู้นี้เห็นทุกอย่างจริง ทำไมไม่เข้าช่วยเหลือ คิดดังนั้นก็โกรธจนแผ่ไอร้อนผ่าวกระจายรอบป่าอีกครั้ง
"ท่านเห็นตั้งแต่แรก แต่ท่านปล่อยให้เขา....."
"เฮ้! อย่าโทษข้าฝ่ายเดียว ข้าตามพลังหยางบริสุทธิ์มา เพราะอยากรู้ว่าเป็นผู้ใด เห็นอีกที เจ้าก็กอดร่างเวยหนิงหลง ร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้ว ไป๋อวิ๋นต่างหาก ตามติดเจ้ามาตั้งแต่ต้น นางรอให้เจ้าเล่นกลไฟเกือบเผาป่าไกลเป็นร้อยหลี่ ถึงได้เผยตัวออกมา"
ไป๋อวิ๋น นามของสตรีชุดขาวผู้นั้น น้ำเสียงของนางกังวานใส ดูแชเชือนกลับแฝงความอบอุ่น ใจของเขาครุ่นคิดถึงนางจนลืมเอ่ยวาจาต่อ
"เจ้าเด็กนี่ช่างไร้เดียงสานัก เห็นสตรีใดงดงามเข้าหน่อยก็หลงรัก ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้ ไป๋อวิ๋นท่วงท่าสง่า อ่อนโยน ดูราวกับเมฆขาวบนท้องฟ้า แต่ฝีมือนางร้ายกาจมาก ซ้ำยังชอบเปิดตัวพร้อมสายลมกรรโชก เรียกความสนใจ เป็นเซียนหนี่ว์ลูกไม้แพรวพราว ข้าเผลอกระพริบตาครู่เดียว นางชิงอสูรหมีไปจากข้าได้แล้ว ไม่มีเกรงใจผู้อาวุโสสักนิด"
วาจาของนักพรตเบื้องหน้า เปลี่ยนดวงตาสีเปลือกไม้ดุดันขึ้นมาทันใด เมื่อนึกถึงภาพความโหดร้ายของฝูกุ้ยหลัน เขาดิ้นรนหมายให้เชือกหลุดออกจากตัวเองสุดแรงที่มี ใจจดจำเพียงแค่ตามไล่ล่านางให้จงได้
"เฮ้! เจ้าหนูพ่นไฟ ทำอะไรของเจ้า"
"นางต้องชดใช้ นางทำให้ทุกอย่างพังพินาศ ข้าจะไม่ละเว้นนาง!!"
โทสะที่คล้ายว่าเลือนหาย กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเด็กหนุ่มสว่างวาบ ทั่วร่างแผ่ไอร้อนระอุกระจายเป็นวงกว้าง ถูกต้นไม้ใบหญ้า พาให้เหี่ยวเฉา แปรเปลี่ยนสี และศิลาวิเศษที่ห้อยคอนักพรตเปล่งแสงสีส้ม ร้อนผ่าวจนไหม้สาบเสื้อ นักพรตกลับนิ่งเฉย หยิบกระบอกไม้ไผ่ที่ติดตัวมา สาดน้ำใส่เด็กหนุ่มทันใด
"!!....ท่าน!!"
เซี่ยหยางตวาดใส่ด้วยโทสะ แต่เมื่อสบสายตาเรียบเฉยของนักพรต เขาก็ยอมหยุดนิ่ง เมินหน้าหนีไปทางอื่น ซ่อนความเจ็บปวดไว้
"ข้าขี้ร้อน ป่านี้ช่างพิลึกนัก เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวลมแรง"
"ถ้าร้อน ไยไม่สาดน้ำใส่ตัวเอง"
"น้ำมีไว้ดับร้อน ข้าสาดน้ำใส่เจ้านั้นถูกแล้ว"
ฟังวาจาแฝงความหมาย ใจที่ร้อนดั่งไฟก็เริ่มเย็นลง แทนที่ด้วยความเจ็บใจสุดทน เมื่อไม่อาจใช้พลังวิเศษปกป้องผู้มีพระคุณได้ เด็กหนุ่มกลืนก้อนสะอื้นลงคอ กลั้นน้ำตาไว้อย่างยากเย็น
"ท่านนักพรต...ข้าอยากไปคารวะผู้มีพระคุณ ท่านช่วยพาข้าไปที"
น้ำเสียงแผ่วเบา เครือสั่น สะเทือนใจ ชวนให้ตงจิ้นทงนึกเวทนา แต่ก็เก็บท่าที ไม่แสดงออก เขาคว้าคอเสื้อเซี่ยหยาง ออกแรงเพียงนิด พาเด็กหนุ่มทะยานร่างข้ามยอดไม้ไปอย่างรวดเร็ว
-------------------------------------
"มนุษย์ที่ถูกปีศาจสังหาร ไอวิญญาณเต็มไปด้วยไอหยิน ไม่อาจปล่อยไว้ จะกลายเป็นมารภายหลัง ข้าจึงฝังเวยหนิงหลงลงดินในทิศทางที่พลัง 5 ธาตุ ส่งถึง คือ ดิน น้ำ ไม้ ไฟ และโลหะ ข่มความชั่วร้ายไว้ จนกว่าจะพ้นคืนเดือนมืด จึงเคลื่อนย้ายศพได้ อีก 7 ราตรี คนตระกูลเวยคงส่งคนมารับศพกลับไป"
ไต้ซือตงจิ้นทงกล่าวขณะยืนมองแม่น้ำสายใหญ่ ใต้ฟ้าสีคราม ปล่อยให้เซี่ยหยางโค้งคารวะหลุมศพ ประดับแผ่นไม้ยาวสลักนามวีรบุรุษ เด็กหนุ่มหวนคิด หากเขาไม่เข้าบ้านตระกูลเวยไปหาของกิน ไม่พบกับเวยหนิงหลง ผู้กล้าหาญตรงหน้าคงไม่มีจุดจบเช่นนี้ ไม่สิ...เป็นเพราะฝูกุ้ยหลัน เป็นเพราะปีศาจตนนั้น
"ท่านนักพรต ท่านล่าปีศาจใช่หรือไม่"
"ไม่ ข้าไม่ล่าปีศาจ"
คำตอบของนักพรตสร้างโทสะให้เด็กหนุ่มจนแผ่ไอร้อนออกมาอีกครั้ง ตงจิ้นทงกลับทำเพียงสะบัดฝ่ามือร่ายอาคม ตวัดน้ำเย็นเฉียบในแม่น้ำสาดใส่เซี่ยหยาง
"ท่าน!!.....!!!"
ยิ่งเขาหันไปตะคอกใส่ นักพรตก็ยิ่งร่ายอาคมสาดน้ำเย็นเฉียบใส่เขาไม่ขาดจังหวะ กระทั่งไอร้อนรอบป่าทุเลาลง นักพรตถึงหยุดมือ
"หากท่านไม่ล่าปีศาจ ท่านตามนางทำไม"
"ข้าบอกเจ้าแล้ว ข้าตามไอหยางบริสุทธิ์ บังเอิญเห็นศิษย์รักเขาเป่ยซาน เลยหาเพื่อนเล่น"
"แต่นักพรตล่าปีศาจ"
"ข้าบอกเจ้าหรือว่าข้าเป็นนักพรต"
ฟังคำตอบ เซี่ยหยางก็ขมวดคิ้วมุ่น จ้องแผ่นหลังอีกฝ่ายเขม็ง เกิดมาเพิ่งเคยเห็นชายวัยกลางคนยียวนโทสะ เจรจายากก็คราวนี้กระมัง
"ท่านสวมชุดนักพรต"
"เสื้อข้าเปียก ข้ายืมชาวบ้านแถวนี้มา"
"ท่านตามข้ามา ต้องการอะไร!"
เซี่ยหยางถามอย่างเหลืออด นักพรตก็ร่ายอาคมกวักน้ำเย็นสาดใส่เขาอีก เด็กหนุ่มถูกมัดทั้งมือเท้า ไม่เห็นทางขัดขืนก็นั่งคุกเข่าหน้าหงิก ปล่อยให้ผู้อาวุโสสาดน้ำใส่จนพอใจ
"เจ้าถามตัวเองเถิดว่าต้องการอะไร"
ตงจิ้นทงเห็นว่าเซี่ยหยางยอมสงบเสงี่ยม แม้สีหน้าบึ้งตึง ก็ไร้ซึ่งไอร้อนแผ่โดยรอบ จึงหันกลับมาหา
".....ข้าต้องการล่าปีศาจ ข้าอยากให้ท่านช่วย"
"ช่วยเจ้า ข้าจะเป็นเช่นเวยหนิงหลงหรือไม่"
วาจาสะกิดใจทำเซี่ยหยางนิ่งอึ้ง เจ็บจุกในอกยิ่งกว่าโดนต่อย เด็กหนุ่มก้มหน้านิ่งเงียบ ซ่อนน้ำตาเอาไว้
"เช่นนั้นโปรดแก้มัดข้า ปล่อยข้าไปตามทาง"
"เจ้าขอให้ข้าช่วย ข้าตงจิ้นทง ศิษย์สำนักตงซาน มีคำสาบานไว้ว่า ผู้ใดไม่ขอ ห้ามเข้าช่วย เจ้าอุตส่าห์ขอข้าตรงๆ ฉะนั้น ข้าปล่อยเจ้าไปไม่ได้"
ฟังวาจายียวนกวนโทสะมานาน เซี่ยหยางก็หมดความอดทน เงยขึ้นจ้องเขม็ง
"ตาแก่เช่นเจ้า พูดจาวกวน ไม่เข้าหู ข้าถามดีๆ เจ้ากลับตอบพิลึก เจ้าต้องการอะไรกันแน่"
ฟังวาจาหยาบคาย ไม่มีสัมมาคารวะ ตงจิ้นทงกลับยิ้มพึงใจ แกล้งร่ายอาคมกวักน้ำในแม่น้ำสาดใส่เซี่ยหยางอีกหนก่อนตอบ
"เจ้าปัญญาทึบ ข้าจับเจ้ามัดมือเท้าเช่นนี้ ยังกล้าถามว่าต้องการอะไรอีก"
"ข้าหมายถึง ท่านจับข้าเช่นนี้ ต้องการให้ข้าทำสิ่งใดให้"
"ดี! เมื่อเจ้าเถรตรง ข้าจะไม่อ้อมค้อม ข้าต้องการให้เจ้าคราวะข้าเป็นอาจารย์"
คำตอบของผู้มีนามว่าตงจิ้นทง ทำเซี่ยหยางงงงัน หาคำโต้ไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนจะส่ายหน้าตอบ
"ผู้อาวุโส ข้าเป็นศิษย์ท่านไม่ได้ ข้าต้องไปวัดจิ้นอัน ใต้เท้าเวยตั้งใจฝากฝังข้ากับอาจารย์ของเขา ข้าไม่อาจคราวะผู้ใดเป็นอาจารย์ได้อีก"
"เจ้าไม่กลัวตัวเองเผลอเผาวัดป่าราบเป็นหน้ากลองหรือ"
วาจายียวน ครั้งนี้กลับแฝงความหมาย เซี่ยหยางก้มลงมองมือตัวเอง นึกถึงพลังไฟมากมาย ล้วนออกมาจากโทสะโดยเขาไม่รู้ตัว หากไม่เพราะเกิดพายุกรรโชกแรงกะทันหัน ป่าทั้งผืนคงวอดวายไปแล้ว
"ใต้เท้าเวยตั้งใจพาข้าไปวัดจิ้นอัน เพื่อเสาะหาหนทางไปเขาเซียน จนกว่าจะบรรลุเจตนานั้น ข้าจะควบคุมตัวเอง"
"หึ...เจ้าทึ่ม"
ตงจิ้นทงลูบเคราพลางเอ่ย เรียกสายตาเซี่ยหยางมองไม่พอใจ
"ตาแก่อย่างเจ้า ไม่เข้าใจความรู้สึกของข้าหรอก"
"เจ้าสิไม่เข้าใจ ทั้งทึ่ม ทั้งปัญญาทึบ เวยหนิงหลง พาเจ้าไปวัดเขา หาหนทางไปเขาเซียน แปลว่าชายผู้นี้ต้องการฝากเจ้ากับเซียน ยามนี้ เจ้าบรรลุเจตนาของเวยหนิงหลงได้แล้ว ยังไม่รู้ตัว ทึ่มจริงๆ"
ฟังคำพูดของชายวัยกลางคน เซี่ยหยางก็มองอีกฝ่ายให้ชัดอีกครั้ง
"ท่านเป็นเซียนหรือ"
"ข้าเสกน้ำสาดเจ้าเป็นร้อยรอบ พาเหาะข้ามป่า เจ้าดูไม่ออกหรือ"
"ทำสิ่งเหล่านั้น เรียกว่าเซียนหรือ"
"เจ้าไม่รู้ว่าเซียนคืออะไรหรือ"
ผู้อาวุโสถาม เด็กชายก็ส่ายหน้าตอบ ตงจิ้นทงถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะออกมาลั่นป่า
"ดี! ดีมาก! เจ้ามีวาสนาเป็นศิษย์สืบทอดของข้าจริงๆ ไม่รู้ เท่ากับว่างเปล่า เริ่มต้นหรือดับสูญ ล้วนว่างเปล่า"
"ตาแก่ เจ้าหยุดหัวเราะได้แล้ว หนวกหูชะมัด"
ได้ยินคำเรียก ผู้อาวุโสกว่าก็ร่ายอาคมสาดน้ำใส่เด็กหนุ่มอีกครั้ง เขาชักสีหน้าหงุดหงิดใส่
"สามหาว หากกราบข้าเป็นอาจารย์แล้ว เจ้าห้ามเรียกข้าว่าตาแก่เด็ดขาด"
"ใครว่าข้าจะกราบเจ้าเป็นอาจารย์ ข้าจะไปหาเซียนอื่นที่ปราบปีศาจได้ ข้าจะล่าปีศาจ"
"เจ้าคิดว่าปีศาจเป็นต้นเหตุหรือ"
"นางทำลายชีวิตข้า ทำลายชีวิตผู้บริสุทธิ์ ผู้มีพระคุณถูกนางสังหาร ข้าไม่มีวันให้อภัยนาง"
"เช่นนั้น เจ้าก็ไม่ต่างจากนาง ที่ไล่ล่าเจ้าเพราะสังหารมารดาของนาง"
ฟังคำตงจิ้นทง เซี่ยหยางก็นิ่งอึ้ง ภาพในวันที่เผลอสังหารฝูมิ่ง กลับเข้ามาในความคิดอีกครั้ง
"...ข้าไม่ตั้งใจ..."
"หลันหลิงก็ไม่ตั้งใจ นางจะสังหารเจ้า เวยหนิงหลงมาขวางไว้"
"แต่!....แต่ว่า..."
"เจ้าทึ่ม เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลันหลิงมีอดีตเช่นใด เดิมที นางและครอบครัวเป็นเพียงสัตว์วิญญาณธรรมดา อาศัยในป่าทึบ อยู่ดีมีสุขมานานหลายพันปี กระทั่งกลุ่มนักบวชไปพบเข้า ต้องการวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของครอบครัวนางเพื่อเลื่อนขั้นบำเพ็ญเซียน บิดานางสละชีวิตเพื่อให้นางกับแม่หลบหนี สร้างความเคียดแค้นให้หลันหลิงจนเกิดมารในใจ สองแม่ลูกไล่ล่าสังหารมนุษย์ นักบวช ไม่เว้นแม้แต่เซียน จนตบะนางแกร่งกล้า เข้าไปแอบแฝงในกายหยาบมนุษย์ได้ หลันหลิงเองก็สาบานต่อฟ้าดินไว้ ว่าจะไม่ละเว้นผู้ที่พรากความสุขและครอบครัวของนางไป ฟังแล้ว...เจ้าคิดอย่างไร"
ฟังคำบอกเล่า เซี่ยหยางก็นิ่งเงียบ ครึ่งหนึ่งในใจยังดื้อดึง แต่อีกครึ่งก็เห็นใจนาง เพราะนางถูกทำร้ายก่อน จึงเกิดไฟแค้นไม่ต่างกัน เขาถอนหายใจยาวเหยียด แต่ต้องขมวดคิ้วอีกครั้งเมื่อนึกบางอย่างได้
"ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าสังหารมารดานาง"
"ข้าเห็นเจ้าพ่นไฟ"
"ท่านเห็น!! แต่ท่านไม่ช่วยข้า"
"เจ้าทึ่ม ความจำสั้น ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ ศิษย์สำนักตงซานล้วนสาบานหนักแน่น ผู้ใดไม่ขอ ไม่อาจเข้าช่วย"
"ตาแก่ปลิ้นปล้อน ขืนได้ท่านเป็นอาจารย์ ข้าต้องหงุดหงิดจนคลั่งตายแน่ๆ"
กล่าวจบ เซี่ยหยางก็ตะเกียกตะกายดิ้นรนลุกขึ้นยืน แล้วกระโดดกะย่องกะแย่งหนีห่าง ผู้อาวุโสจึงคว้าจับคอเสื้อด้านหลังรั้งไว้
"เจ้าจะไปไหน"
"ข้าจะกลับหมู่บ้านเซินไปหาพ่อแม่"
"แล้วหินวิเศษของเจ้าเล่า"
ฟังคำถาม เซี่ยหยางก็นิ่งเงียบ ครุ่นคิดในใจ หินวิเศษติดตัวเขามาตั้งแต่เกิด คอยปกป้อง รักษา แต่หากมีหิน เขาจะอยู่หมู่บ้านเซินไม่ได้ ยามนี้ ชีวิตของเขาไม่ต้องการสิ่งใด ไม่ต้องการลาภยศ ขอเพียงได้อยู่กับพ่อแม่บนหมู่บ้านเซินเท่านั้น เขาไม่อยากพบกับความสูญเสียอีกแล้ว
"...ข้ายกให้ท่าน ท่านเซียน"
"ดี! ดีมาก"
กล่าวจบ ตงจิ้นทงก็พาเซี่ยหยางเหาะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เหนือหมู่เมฆา เด็กหนุ่มถึงกับอ้าปากค้าง ยิ่งมองเห็นเบื้องล่างว่าสูงเพียงไหน เขายิ่งรู้สึกหน้ามืด เหงื่อแตก แทบเป็นลม
"ตาแก่ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ปล่อยข้า!!"
"ได้"
ตงจิ้นทงปล่อยเซี่ยหยางทันที ร่างของเขาดิ่งลงผ่านเมฆ พุ่งหาแม่น้ำสายใหญ่ เด็กหนุ่มร้องลั่นสุดเสียง
"ท่านเซียน ช่วยข้าด้วย ช่วยข้า!!!"
เมื่อใกล้จะกระแทกผืนน้ำ เซี่ยหยางก็ร้องลั่น ตงจิ้นทงจึงคว้าจับคอเสื้อ รั้งร่างผอมแห้งของเด็กหนุ่ม เหาะขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง
"อย่าปล่อยข้า! ท่านเซียน ท่านอย่าปล่อยข้า ข้าขอร้อง"
เซี่ยหยางตัวแข็งทื่อ หน้าซีดเผือด ร้องลั่น ปากสั่น ตงจิ้นทงมองในสายตาขบขัน
"ใจเสาะ"
"ท่านจะพาข้าไปไหน"
"ไปหาบิดามารดาเจ้า การฝึกเซียนยาวนาน ไม่อาจคาดเดา"
"หมายความว่ายังไง ข้าไม่ฝึกเซียน ไม่ไปกับท่าน"
"ไม่ไปหรือ" ตงจิ้นทงทำหน้าซื่อใส คลายฝ่ามือออกหมายทิ้งร่างเด็กหนุ่มลงพื้นอีกครั้ง เขาก็ร้องลั่น
"ไปๆๆ ข้าจะไปกับท่าน ข้าจะไปกับท่าน ท่านเซียนผู้เปี่ยมเมตตา"
"ดี!! ฮ่าๆๆๆ"
ตงจิ้นทงหัวเราะร่า ตรงข้ามกับเซี่ยหยางที่ใกล้เป็นลมอยู่รอมร่อ มองผู้อาวุโสกว่าหน้าหงิกหน้างอ คอยดูเถอะ ถึงพื้นเมื่อไหร่ เขาจะหนีตาแก่จอมยียวนนี่ให้ได้เลย!