-23-
 ประตูทางเข้าด้านหน้าคฤหาสน์สกุลชิง
 หลังจากรถม้าของชิงหลินเคลื่อนตัวออกไปภายใต้การนำของมู่หลิ่งเหวิน ก็ปรากฏร่างบุรุษห้าคนควบม้ามาค่อนข้างเร็ว และหยุดลงที่หน้าประตูคฤหาสน์สกุลชิง
 บุรุษที่นำหน้าเลิกคิ้วดาบมองรถม้าที่เคลื่อนห่างออกไปเรื่อยๆ ด้วยสายตาอ่านยาก จากนั้นก็พลิ้วกายลงจากหลังม้าสีขาวปลอดตัวใหญ่อย่างคล่องแคล่วสง่างาม
 "คุณชาย ผู้ที่อยู่ในรถม้าคงจะเป็นบุตรีของคหบดีชิงหยวน สายข่าวของเราแจ้งว่าที่ภารกิจสุดหินสำเร็จลงได้อย่างง่ายดายล้วนเป็นเพราะนางขอรับ" อู่ต้าสงกระซิบรายงานเจ้านายด้วยท่าทางนอบน้อม
 "อืม" บุรุษที่ถูกเรียกว่าคุณชายส่งเสียง ใบหน้างามมีเอกลักษณ์แย้มยิ้มแต่ดวงตาหาได้ยิ้มตามปากไม่
 "สายข่าวยังแจ้งมาอีกว่า เฉินหลงฮ่องเต้มีราชโองการให้นางและบิดาเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์ด้วยขอรับ" อู่ต้าสงมองซ้ายขวาก่อนแล้วจึงรายงานต่อ
 "หือ พ่อค้าธรรมดาไร้ยศไร้ตำแหน่ง เหตุใดจึงได้รับความสนใจนัก" ผู้เป็นคุณชายคิดวิเคราะห์ ดูท่าจะไม่ใช่สตรีธรรมดากระมัง
 "เอ่อ...เชิญนายท่านทั้งหลายทางนี้ขอรับ" พ่อบ้านฝูออกมาต้อนรับบุรุษทั้งห้าตามคำสั่งของนายท่านชิงหยวน คนกลุ่มนี้แผ่กลิ่นอายอันตรายออกมาจนพ่อบ้านฝูที่พอมีวรยุทธ์อยู่บ้างยังหวาดหวั่นใจ
 คุณชายเอาสองมือไพล่หลัง หน้ามองตรงพร้อมกับสาวเท้าไปข้างหน้าเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน มีอู่ต้าสงและสามผู้ติดตามร่างสูงใหญ่พอฟัดพอเหวี่ยงกับเฟิ่งอิงเดินตามปิดท้าย
 ณ โถงรับรอง เรือนดาวดึงส์
 "ถวายพระพรองค์ชายห้า" ชิงหยวนและฮูหยินทำความเคารพผู้สูงศักดิ์ หลังจากไล่บ่าวไพร่ออกไปจนหมดแล้ว
 "ลุกขึ้นได้" บุรุษที่ถูกเรียกว่าองค์ชายห้ากล่าวด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม ไม่มีอาการประหลาดใจแต่อย่างใดที่อีกฝ่ายรู้ฐานะที่แท้จริงของตน
 "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ / ขอบพระทัยเพคะ" ชิงหยวนและชิงฮูหยินลุกขึ้น เชิญองค์ชายห้าประทับตรงกลาง ส่วนอู่ต้าสงนั่งฝั่งขวา ชิงหยวนและชิงฮูหยินนั่งฝั่งซ้ายขององค์ชายห้า ส่วนผู้ติดตามทั้งสามหรือจะเรียกให้ถูกก็คือองครักษ์ประจำตัวองค์ชายห้านั้น ออกไปยืนเฝ้าหน้าประตูสองนาย ขณะที่อีกนายยืนอยู่ด้านหลังขององค์ชายห้า
 "สมกับเป็นสกุลชิง ใช้เวลาสั้นๆ ก็รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเรา" องค์ชายห้าหรือโจวหยางหมิ่นเป็นโอรสลำดับที่ห้าในโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้แห่งแคว้นโจวกับหลี่เสียนเฟย นามตวนเหอ พระชายาที่ฮ่องเต้โปรดปรานมาก
 "องค์ชายตรัสหนักไปแล้ว โปรดประทานอภัยที่กระหม่อมเสียมารยาทพ่ะย่ะค่ะ"
 "เป็นเราที่เสียมารยาทต่อท่านมากกว่า เห็นใต้เท้าอู่บอกว่าท่านปฏิเสธงานนี้" โจวหยางหมิ่นเอ่ยเข้าประเด็น
 ชิงหยวนเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์ขององค์ชายห้า ก่อนจะก้มศีรษะลงตอบตามจริง "เอ่อ...พ่ะย่ะค่ะ"
 "หากคิดปฏิเสธ เหตุใจจึงให้คนไปสืบประวัติเรา ไม่ใช่ว่าท่านเปลี่ยนใจรับทำงานนี้หรอกหรือ" องค์ชายห้ากล่าวอย่างรู้เท่าทัน
 "ทรงพระปรีชายิ่งนัก ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนยิ้มตอบ
 "ดี" องค์ชายห้าเอ่ยสั้นๆ ได้ใจความ
 "แล้วจะไปตามหาจากที่ใด" อู่ต้าสงเอ่ยถามข้อมูล ด้วยสองเดือนที่ผ่านมาหลังจากที่ฝ่าบาทมีราชโองการให้โอรสทั้งห้าตามหาสัตว์ในตำนานเพื่อมาประดับบารมี โดยมีตำแหน่งองค์รัชทายาทเป็นรางวัล ซึ่งอู่ต้าสงได้จ้างเหล่านายพรานและผู้รอบรู้มากมายเพื่อการนี้ แต่ไร้วี่แววหรือเบาะแสที่จะบ่งชี้ว่ามีเต่ามังกรจริงๆ
 จนได้รับรายงานจากสายข่าวว่าที่แคว้นฉีมีพ่อค้าผู้หนึ่งสามารถตามหาสัตว์ในตำนานที่หาได้ยากยิ่งในเวลาเพียงสี่ห้าวัน ราวกับรู้ถึงแหล่งกบดานของสัตว์เหล่านั้นดีอยู่แล้ว จึงได้กราบทูลองค์ชายห้า และสุดท้ายก็เสด็จมาด้วยพระองค์เอง
 "เอ่อ...หุบเขากินคนขอรับใต้เท้า" ชิงหยวนหันมาตอบอู่ต้าสง
 "หุบเขากินคน? เจ้าหมายถึงหุบเขาที่ขึ้นชื่อว่าอันตรายที่สุดแห่งนั้นหรือ" อู่ต้าสงถามเสียงสูง จะว่าไปนั่นก็เป็นแห่งเดียวที่ไม่มีผู้ใดหาญกล้าเข้าไปตามหาเต่ามังกร
 "ถูกแล้วขอรับ"
 "อย่าหาว่าข้าดูหมิ่นท่านเลยนะ ข้าเกรงว่าจะเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่นั่นเสียเปล่าๆ" อู่ต้าสงเตือนสติชิงหยวน
 "ข้าทราบถึงเรื่องนั้นดี เพียงแต่หากรู้แล้วยังนิ่งเฉยก็ไม่ใช่สกุลชิงแล้ว" ชิงหยวนกล่าวอย่างฮึกเหิม แม้จะรู้ถึงอันตรายดี แต่ศักดิ์ศรีและชื่อเสียงที่สั่งสมมาจะให้ผู้ใดมาหยามเหยียดได้อย่างไร
 "ดี! ช่างห้าวหาญยิ่งนัก ข้า อู่ต้าสงนับถือๆ" อู่ต้าสงชอบใจ ลุกขึ้นประสานมือให้ชิงหยวน
 "มิกล้าๆ" ชิงหยวนรีบลุกขึ้นประสานมือตอบ
 โจวหยางหมิ่นยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยใบหน้าแย้มยิ้มตลอดเวลา
 "แล้วจะออกเดินทางเมื่อใด" อู่ต้าสงถามถึงกำหนดการเดินทาง
 "ยามเหม่าพรุ่งนี้ขอรับ" ชิงหยวนตอบอู่ต้าสง
 อู่ต้าสงมององค์ชายห้าก่อน แล้วจึงค่อยหันมากล่าวกับชิงหยวน "เช่นนั้นเราจะกลับแคว้นโจวก่อน หากได้เรื่องอย่างไรช่วยไปแจ้งที่จวนสกุลอู่ของข้าด้วย"
 "ได้ขอรับ" ชิงหยวนรับคำสั้นๆ
 "แล้วเรื่องค่าจ้าง" อู่ต้าสงเอ่ยขึ้น
 "สกุลชิงของเรามีกฎว่า...งานสำเร็จเงินค่อยมาขอรับ" ชิงหยวนชี้แจงแก่อู่ต้าสง
 "ตกลงตามนั้น" อู่ต้าสงตบเข่าดังฉาดอย่างชอบใจ
 ณ วังตะวันออก
 มู่หลิ่งเหวิน มู่หลิ่งเฟิง และชิงหลิน ยืนอยู่หน้าตำหนักที่ทรุดโทรมตามรับสั่งขององค์รัชทายาท ซึ่งชิงหลินก็ไม่เห็นว่ามันจะทรุดโทรมตามคำกล่าวอ้าง โดยด้านหลังมีหนึ่งขันทีน้อยและสี่นางกำนัลยืนสงบนิ่งรอรับใช้อยู่
 "ต้องรื้อทิ้งจริงหรือขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่มผู้เป็นพี่ชาย
 "ใช่" คนตอบเหลือบมองน้องชายแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปหรี่ตามองตำหนักตรงหน้า
 "หากท่านมีธุระก็เชิญได้เลยนะเจ้าคะ ไม่ต้องห่วงข้า" ชิงหลินที่อยู่ข้างหน้าทั้งสองหันกลับมาบอกเขา
 "ธุระของข้าก็คือดูแลเจ้าไม่ให้ไปซุกซนจนเกิดเรื่องอีก" แม่ทัพหนุ่มตอบกลับคล้ายกำลังคุยกับเด็กเล็กๆ อยู่
 "ฮึ! ปากแบบนี้น่าจะโดนซักหมัดสองหมัดให้กินข้าวไม่ได้สักสี่ห้าวัน" ชิงหลินบ่นพึมพำแล้วสะบัดหน้า กระแทกเท้าเข้าไปข้างในตำหนักพร้อมอุปกรณ์เขียนรูป ริมฝีปากอวบอิ่มขมุบขมิบว่าเขาไม่ได้หยุด ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำเป็นจานคว่ำ
 "หึๆ" มู่หลิ่งเหวินหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นอาการกระเง้ากระงอดของนาง นึกประหลาดใจที่ทุกครั้งยามได้อยู่ใกล้นาง เขามักจะเผลอทำสิ่งที่ไม่ควรอยู่ร่ำไป พยายามตั้งสติหักห้ามใจแล้วแต่ก็ไร้ผล จนอดคิดไม่ได้ว่าตนอาจจะเป็นพวกมากราคะอย่างที่นางกล่าวหา จึงได้ลองเข้าใกล้สตรีอื่นดูบ้าง แต่กลับไม่รู้สึกอันใด ซ้ำยังหงุดหงิดจนต้องรีบออกห่างจากสตรีเหล่านั้น
 "พี่หลินเอ๋อร์ รอข้าด้วย" มู่หลิ่งเฟิงรีบตามว่าที่พี่สะใภ้เข้าไปในตำหนัก ปล่อยให้แม่ทัพหนุ่มอยู่เพียงลำพัง ก่อนจะเลือกไปนั่งที่เก๋งหน้าตำหนักแทน เพราะถึงอย่างไรนางก็ต้องมานั่งเขียนรูปที่นี่เป็นแน่
 ผ่านไปสองเค่อ
 ชิงหลินเดินคุยกับมู่หลิ่งเฟิงออกมาจากตำหนัก แล้วตรงไปยังเก๋งที่แม่ทัพหนุ่มนั่งพิงเสาพลางกอดอกชันขาขึ้นมาข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็วางขนานกับพื้น ดวงตาคมทั้งคู่ปิดสนิท
 มู่หลิ่งเฟิงคุกเข่า โบกมือไปมาหน้าพี่ชายแล้วหันมากระซิบบอกว่าที่พี่สะใภ้เสียงเบา "พี่ใหญ่...หลับอยู่ขอรับ" ด้วยเกรงว่าพี่ชายจะตื่น ไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วแม่ทัพหนุ่มแสร้งทำเป็นหลับ และรับรู้การมาของทั้งสองคนนับแต่ออกมาจากตำหนักแล้ว
 "เช่นนั้นเราไปนั่งเขียนรูปที่อื่นกันเถิด อย่าไปกวนเขาเลย" ชิงหลินกระซิบเบาๆ
 "ไปโดยไม่บอกจะดีหรือขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงกระซิบถามต่อ
 "ไม่เป็นไรหรอก หากเกิดอะไรขึ้น พี่หลินเอ๋อร์คนนี้จะรับผิดชอบเอง ไปเถิด" หญิงสาวกระซิบตอบกลับอย่างห้าวหาญ คว้าข้อมือของเด็กน้อยได้ก็รีบย่องออกมาจากเก๋ง จากนั้นก็รีบจ้ำอ้าวตรงไปยังคอกของอาชาสวรรค์ ใบหน้าจิ้มลิ้มแย้มยิ้มอย่างมีความสุข
 ขันทีน้อยและสี่นางกำนัลรีบรุดตามไปทันที ไม่เอ่ยปากห้าม ด้วยเป็นรับสั่งขององค์รัชทายาทที่ให้สิทธิ์คุณหนูชิงเข้านอกออกในได้เต็มที่ ยกเว้นวังหลัง
 คล้อยหลังคนที่คิดว่าหลับก็ลืมตาแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ตามไปอย่างรวดเร็ว
 ที่คอกม้า
 "โอ้ นี่คืออาชาสวรรค์สีทองที่พี่ใหญ่บอกข้า งดงามยิ่งนัก ข้ามิเคยเห็นอาชาสีทองเช่นนี้มาก่อนเลยขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงตาโตเป็นไข่ห่านด้วยความตื่นเต้นดีใจ สองเท้าก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ
 "สวัสดี เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่" ชิงหลินสื่อสารทางจิตกับเจ้าอาชาสวรรค์สีทอง แล้วหันไปยิ้มให้อาชาสวรรค์สีดำกับสีน้ำตาลไหม้
 "อ่อ...พัฒนาขึ้นแล้ว?" อาชาสวรรค์สีทองกลับย้อนถามสตรีที่มันยอมเปิดใจให้
 "อย่ากังวลไปเลย เจ้าหน้าเหี้ยมดูแลพวกเราเป็นอย่างดี จนข้าแทบจะวิ่งไม่ไหวแล้ว" อาชาสวรรค์สีน้ำตาลไหม้เพศเมียร้องบอกนาง
 "อืม ข้าดีใจที่พวกท่านอยู่สุขสบาย" นางยิ้มให้อาชาสวรรค์ ยื่นมือออกไปลูบแผงคอของอาชาสวรรค์สีน้ำตาลไหม้เพศเมียอย่างสนิทสนม จนมู่หลิ่งเฟิงและเหล่าบรรดาคนเลี้ยงม้าตะลึงด้วยความประหลาดใจระคนชื่นชมปนอิจฉาเล็กน้อย โดยเฉพาะหัวหน้าดูแลอาชาสวรรค์ทั้งสามที่ตั้งใจจะขอความรู้จากนาง ถึงวิธีการกำราบให้มันยอมเชื่อฟังและยอมให้ใส่เกือกเหล็กและบังเหียน
 ด้วยที่ผ่านมายังไม่มีผู้ใดทำได้สำเร็จ แม้แต่องค์รัชทายาทที่เคยขี่อาชาสวรรค์สีน้ำหมึกมาก่อนก็ทรงล้มเหลว แต่ที่หัวหน้าดูแลอาชาสวรรค์ไม่ทราบก็คือ ครั้งนั้นเป็นเพราะใช้ยาสะกดใจของสกุลชิงจึงทำให้ขี่มันได้ต่างหาก ไม่ได้เกิดจากความยินยอมพร้อมใจแต่อย่างใด
 ขณะที่ทุกคนกำลังชื่นชมระคนประหลาดใจกับท่าทางสนิทสนมของสตรีกับอาชาสวรรค์ ไม่มีผู้ใดทันสังเกตความผิดปกติของม้าตัวหนึ่งที่หลังจากกินหญ้าชนิดหนึ่งเข้าไปแล้ว ก็เกิดอาการคลุ้มคลั่งวิ่งตรงเข้ามายังกลุ่มคนที่รายล้อมชิงหลินอยู่
 "หลบเร็ว! ม้าคลั่ง! ม้าคลั่ง!"
 เสียงตะโกนของชายคนหนึ่งทำให้ฝูงชนที่รายล้อมแตกฮือราวกับผึ้งแตกรัง วิ่งหนีเอาตัวรอดไปคนละทิศละทาง
 "น้องเฟิงเอ๋อร์!" ชิงหลินรีบคว้าตัวของเด็กน้อยที่มัวแต่ยืนตัวแข็งอ้าปากค้างมาไว้แนบอก แล้วหันหลังให้ม้าตัวที่กำลังคลุ้มคลั่ง ด้วยนางเองก็ตกใจเสียจนก้าวขาไม่ออก จึงทำได้เพียงปกป้องเด็กน้อยคนนี้เอาไว้โดยใช้ร่างตัวเองเป็นโล่กำบัง นางหลับตาลงอย่างยอมรับในชะตากรรม ภาวนาในใจอย่างน้อยก็ขอให้เด็กน้อยคนนี้ปลอดภัยก็ยังดี ส่วนนางหากจะต้องตายอีกครั้งก็ไม่เป็นไร
 "ฮี้ๆๆ" กุบกับ กุบกับ พรืดๆ
 "หยุดดดด"
 "ฮี้ๆๆ" กุบกับๆ
 เสียงร้องบอกให้หยุดสลับกับเสียงม้าร้องและเสียงย่ำเท้าของม้าที่ดังอยู่ใกล้ๆ ข้างหลัง ทำให้ชิงหลินที่โอบกอดเด็กน้อยอยู่ในท่าคุกเข่าค่อยๆ เปิดเปลือกตาพร้อมกับเงยศีรษะขึ้น ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ มีทั้งความแปลกใจ โล่งใจ และสับสน ฉายชัดบนใบหน้าจิ้มลิ้ม
 "นำม้าตัวนี้กลับไป ตรวจสอบหาสาเหตุการคลุ้มคลั่งนี้อย่างละเอียด แล้วนำผลการตรวจมาให้ข้า ข้าจะทูลองค์รัชทายาทให้ทรงทราบเอง" เสียงสั่งการที่ทรงพลังและมีอำนาจของแม่ทัพหนุ่ม ทำให้เหล่าคนเลี้ยงม้ากระวีกระวาดปฏิบัติตามโดยไม่มีผู้ใดกล้าโต้แย้ง
 "เจ้าสองคนปลอดภัยใช่หรือไม่" เสียงเอ่ยถามอย่างห่วงใยทำให้ชิงหลินพยุงตัวของเด็กน้อยให้ลุกขึ้นตาม แล้วพยักหน้าให้คู่หมั้นที่ปรี่เข้ามาช่วยด้วยอีกคน
 "ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าจะไม่รอดเสียแล้ว" นางยิ้มแห้งๆ
 "ยังจะมีแก่ใจพูดล้อเล่นอีก หากข้ามาช่วยไม่ทัน จะเป็นเช่นใด รู้บ้างหรือไม่" แม่ทัพหนุ่มดุคู่หมั้น ดวงตาคมทรงเสน่ห์มีแววขุ่นเคืองเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนตึงขึ้นหนึ่งส่วน
 "พี่ใหญ่ เป็นความผิดของข้าที่ตื่นตกใจเกินไป ทำให้พี่หลินเอ๋อร์พลอยลำบากไปด้วย ท่านอย่าตำหนินางอีกเลย" คุณชายน้อยที่หายตกใจแล้วพูดขอร้องแม่ทัพหนุ่มผู้เป็นพี่ชาย
 "อืม ก็ได้ เช่นนั้นก็กลับกันเถิด" กล่าวพลางหมุนตัวเพื่อพาทั้งสองกลับคฤหาสน์สกุลชิงก่อน แล้วค่อยย้อนกลับมาที่นี่อีกครั้ง
 "ข้าขอไปดูอาการของม้าตัวนั้นหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ" หญิงสาวขออนุญาตคู่หมั้น
 "ได้ ครู่เดียวเท่านั้นเข้าใจหรือไม่"
 "ขอบคุณเจ้าค่ะ" นางยิ้มขอบคุณแล้วจูงมือเด็กน้อยตรงไปยังคอกม้าตัวนั้น
 "อาการของมันเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" ชิงหลินถามทันทีที่มาถึงคอกม้า
 "เอ่อ...หายคลุ้มคลั่งแล้วขอรับ" หัวหน้าผู้ดูแลตอบ
 "แล้วสาเหตุที่มันคลุ้มคลั่งเล่า" มู่หลิ่งเหวินถาม
 "เอ่อ...เรื่องนั้นข้าเองก็ยังไม่แน่ใจขอรับ" ชายคนเดิมตอบพลางลอบกลืนน้ำลาย
 "รีบหาสาเหตุให้พบก่อนที่องค์รัชทายาทจะเสด็จกลับมา เข้าใจหรือไม่" แม่ทัพหนุ่มสั่งเสียงเข้ม สร้างความหวาดหวั่นใจแก่ทุกคน
 "เอ๋? นี่มันเถาของต้นใบระบาด ทำไมจึงมารวมอยู่กับหญ้าพวกนี้ได้" มือเรียวขาวหยิบเถาใบระบาดที่มีดอกคล้ายดอกผักบุ้งขึ้นมา คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความสงสัย
 "คุณหนูรู้จักเถาไม้เลื้อยนี้ด้วยหรือขอรับ" หัวหน้าผู้ดูแลเอ่ยถาม สีหน้าบ่งบอกถึงความประหลาดใจ
 "อืม ข้าเคยอ่านเจอในตำราเจ้าค่ะ" ยิ้มตอบ
 "หรือสาเหตุที่ทำให้ม้าคลุ้มคลั่งก็คือ...สิ่งนี้?" มู่หลิ่งเหวินถาม
 "คิดว่าอย่างนั้นเจ้าค่ะ ต้นใบระบาดจัดเป็นสมุนไพรที่มีสรรพคุณทางยามากมาย แต่ข้อควรระวังคือ อย่านำใบหรือเมล็ดมากินเป็นอันขาด เพราะหากกินใบเข้าไปจะทำให้เกิดอาการคลุ้มคลั่ง มึนงง และตาพร่า ส่วนเมล็ด หากกินเข้าไปจะทำให้ประสาทหลอนเจ้าค่ะ" นางอธิบายยืดยาว แต่สิ่งหนึ่งที่นางไม่เข้าใจคือเถาใบระบาดที่มีถิ่นกำเนิดอยู่แถวอินเดียซึ่งอยู่ห่างไกลหลายพันกิโลเมตรมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน
 "อา...ไม่รู้มาก่อนว่าจะมีพิษร้ายแรงถึงเพียงนี้ นี่มันคงกินไปเพียงเล็กน้อยกระมังจึงหายคลุ้มคลั่งได้เร็ว" หัวหน้าผู้ดูแลออกความเห็น
 "คงอย่างนั้นเจ้าค่ะ แล้วมันบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ" หันไปถามพี่เลี้ยงม้าที่ยืนลูบแผงคอมันอย่างปลอบโยน
 "เอ่อ...มะ...มันปลอดภัยดีขอรับ" ความตื่นเต้นทำให้เอ่ยตะกุกตะกัก ด้วยนานๆ ครั้งจะได้สนทนากับหญิงงาม ใบหน้าคร้ามแดดแดงก่ำยามที่เหลือบมองหญิงงามเบื้องหน้า ก่อนจะรีบก้มต่ำเมื่อเห็นนางยิ้มให้ โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาไม่พอใจคู่หนึ่งจ้องมองอยู่
 "หมดเรื่องแล้ว แยกย้ายกันไปทำงานได้!" เจ้าของสายตาไม่พอใจออกคำสั่งด้วยเสียงที่ค่อนข้างดังและดุดัน ทำให้ชิงหลินและคนงานอื่นๆ สะดุ้งตกใจไปตามๆ กัน
 "เฟิงเอ๋อร์ กลับ!" มู่หลิ่งเหวินหันมาบอกน้องชาย ไม่ลืมส่งสายตาขุ่นเคืองให้คู่หมั้น ก่อนจะหมุนกายสูงเดินนำลิ่วๆ ไม่รอใคร
 ชิงหลินที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ได้แต่มองตามหลังอย่างงุนงง ก้มหน้ามองเด็กน้อยก็เห็นเขาอมยิ้มน้อยๆ ไม่พูดอะไร ก่อนจะคว้ามือนางแล้วพาเดินตามพี่ชายไป
 "ช่างเป็นสตรีที่ประหลาดและน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก" หัวหน้าผู้ดูแลม้ากล่าวขึ้น พลางมองหญิงสาวที่ถูกคุณชายน้อยมู่จับจูงไปด้วยความชื่นชมและขอบคุณ หากไม่ได้นางช่วยเห็นทีคราวนี้ตนอาจต้องโทษอาญาก็เป็นได้
 "จริงด้วยขอรับ ข้าตกใจแทบแย่ ไม่คิดว่า...นางจะสุภาพอ่อนโยนถึงเพียงนี้" พี่เลี้ยงม้าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เห็นด้วยกับถ้อยคำของหัวหน้า เขาเคยพบเห็นคุณหนูจากตระกูลขุนนางและสนมชายาขององค์รัชทายาทมาบ้าง นอกจากสายตาที่มองอย่างรังเกียจแล้ว ยังมีถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามที่ไม่น่าจะออกมาจากปากคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์อีกด้วย
 แต่คุณหนูผู้นี้กลับแตกต่าง ทั้งสุภาพอ่อนโยน ให้เกียรติ และจริงใจ ปฏิบัติกับพี่เลี้ยงม้าต่ำต้อยเช่นตนราวกับผู้ที่อยู่ในระดับเดียวกัน ทำให้อคติที่มีลดฮวบลงหลายส่วน
 "นั่นสินะ พักเรื่องนี้ไว้ก่อนเถิด" หัวหน้าผู้ดูแลม้าโบกมือไปมาก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยเสียงอันดัง "พวกเจ้าทุกคนฟังข้าให้ดี ตรวจสอบหญ้าของม้าทุกตัว ว่ามีเถาไม้เลื้อยเช่นนี้หลงเหลืออีกหรือไม่ แล้วนำมาให้ข้า อย่าได้ชักช้า ไปทำงานได้แล้ว!"
 "ขอรับหัวหน้า" รับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นจึงแยกย้ายกันไปทำงานอย่างรวดเร็ว และตั้งใจมากกว่าครั้งที่ผ่านๆ มา
 "เฮ้อ" หัวหน้าผู้ดูแลม้าถอนใจยาวโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง ที่อย่างน้อยก็รู้ถึงสาเหตุแล้ว แต่ถึงกระนั้นเรื่องที่มีเถาไม้เลื้อยที่ตนไม่เคยรู้จักปนอยู่ในหญ้าซึ่งเป็นอาหารหลักของม้า ช่างน่าสงสัย หรือมีใครคิดอยากจะก่อกวน แล้วจะทำไปเพื่ออันใด
 ขณะที่คอกม้ากำลังวุ่นวายโกลาหล อีกทางหนึ่งบรรยากาศมาคุก็แผ่กระจายออกมาจากตัวแม่ทัพหนุ่ม ทำให้ชิงหลินเริ่มใจคอไม่ดี อะไร เกิดอะไรขึ้น เขากำลังโกรธหรือ แล้วโกรธเรื่องอะไร
 "พี่หลินเอ๋อร์ พี่ใหญ่กำลังงอนท่านอยู่ขอรับ" คุณชายน้อยดึงแขนว่าที่พี่สะใภ้ให้ก้มลงมา มือป้องปากบอกนางเบาๆ ใบหน้างดงามแย้มยิ้ม
 "งอน? เรื่องอะไรกัน" คิ้วเรียวเลิกขึ้นพลางย้อนถามเสียงเบาพอกัน
 "เรื่องนั้นท่านต้องไปถามพี่ใหญ่เองขอรับ" คุณชายน้อยเลี่ยงที่จะตอบ พร้อมกับดันหลังของว่าที่พี่สะใภ้ไปข้างหน้าแรงๆ จนชิงหลินที่ไม่ทันระวังเซถลาราวกับนกปีกหัก ประจวบเหมาะกับที่ร่างสูงหยุดเดินกะทันหัน เป็นเหตุให้ร่างเล็กบอบบางชนเข้ากับร่างสูง แขนสองข้างลอดผ่านแขนแข็งแรงไปด้านหน้า พูดให้ถูกคือนางสวมกอดเขาจากด้านหลัง!
 ร่างสูงชะงักแล้วยิ้ม ความขุ่นเคืองใจหายไปแทบจะทันที
 "เอ่อ...ขออภัยเจ้าค่ะ" ชิงหลินกล่าวพลางขืนตัวและดึงแขนกลับ ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำด้วยความอับอาย ทว่า...เพียงเสี้ยววินาทีแขนนางกลับถูกรวบไว้ด้วยมือหนาอุ่น ทาบทับลงด้วยท่อนแขนแข็งแรงอีกชั้น การกระทำที่เอาแต่ใจของเขาทำให้ร่างเล็กบอบบางแนบชิดกับแผ่นหลังกว้างที่หญิงสาวใฝ่ฝันจะแนบซบสักครั้งในชีวิต
 "เอ่อ...ปล่อยข้านะเจ้าคะ" นางขัดขืนดิ้นขลุกขลักเพื่อให้รอดจากการถูกเอาเปรียบ
 "เจ้าเป็นคนอยากกอดข้า เหตุใดจึงร้องขอให้ข้าปล่อย" มู่หลิ่งเหวินแกล้งดึงแขนเรียวเล็กนุ่มนิ่มของนาง เป็นเหตุให้ใบหน้าและลำตัวของนางแนบชิดเข้ากับแผ่นหลังของตนมากยิ่งขึ้นไปอีก จนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน
 "ใครอยากกอดท่านกัน! มันเป็นอุบัติเหตุต่างหาก" ร่างเล็กโต้กลับอย่างมีอารมณ์
 "อุบัติเหตุ? พยานล่ะ ข้าไม่เชื่อหากไร้ซึ่งพยาน" ร่างสูงหันมาเผชิญหน้ากับคู่หมั้น ปล่อยแขนลงข้างลำตัวพลางเลิกคิ้วขึ้นมองนางที่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตากลมโตจ้องมองตนอย่างเอาเรื่อง นั่นไม่ได้ทำให้เขาหวาดกลัวแต่อย่างใด แต่กลับชื่นชอบยิ่งนัก
 "ก็เฟิงเอ๋อร์กับเหล่าขันทีนางกำนัลนี่อย่างไรล่ะ เอ๊ะ! หายไปไหนกันหมด เมื่อครู่ยังอยู่ตรงนี้" ชิงหลินทำหน้าเหลอหลามองซ้ายมองขวา แต่ก็ไม่เห็นใคร นางรู้ได้ในทันทีว่าโดนเจ้าเด็กน้อยหักหลังเข้าให้แล้ว
 'ฮึม! แสบพอกันทั้งพี่ทั้งน้อง อย่าให้ถึงทีเราบ้างก็แล้วกัน'
 "บรื๋อ" ข้างฝ่ายคุณชายน้อยรู้สึกหนาวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุจนต้องยกมือขึ้นกอดอก
 ร่างสูงกอดอกพร้อมกับเย้านางอย่างอารมณ์ดี "พยานไม่มี ยอมรับซะว่าเป็นเจ้าที่ปรารถนาในตัวข้า"
 "ไม่! ให้ตาย ข้าก็ยังยืนยันว่าเป็นอุบัติเหตุ" นางเชิดหน้าตอบเพราะไม่ยอมรับ
 "เช่นนั้นหรือ เจ้าคงเกลียดข้ามากสินะ" น้ำเสียงและใบหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นเศร้าหมองของบุรุษรูปงามหล่อเหลาราวเทพเซียนทำให้ใจนางอ่อนยวบ


-24-
 ยามเหม่าหน้าเรือนดาวดึงส์
 หน่วยพยัคฆ์ดำมีบุรุษวัยฉกรรจ์ฝีมือเลิศวัยไม่เกินสามสิบปี ที่ผ่านการคัดสรรมาเป็นอย่างดีทั้งสิ้นสี่สิบแปดคนยืนเรียงแถวตอนลึกสี่แถว แถวละสิบสองคน อยู่ในชุดอำพรางสีดำสนิท อาวุธครบมือ แข็งแกร่งดุดันและเต็มไปด้วยกลิ่ยอายน่าหวาดเกรงราวกับกองทัพปีศาจ
 ห่างออกไปเล็กน้อยบรรดาบ่าวไพร่ชายหญิงทิ้งงานมายืนส่งนายท่านและหน่วยพยัคฆ์ดำอย่างพร้อมเพรียง พลางพูดคุยซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ตลอดเวลา
 ราวหนึ่งเค่อชิงหยวนในชุดสีน้ำตาลเข้มปักลายพยัคฆ์ พร้อมด้วยชิงฮูหยินในชุดสีม่วงอ่อนปักลายดอกเบญจมาศสีม่วงเข้ม และชิงหลินที่วันนี้เลือกสวมชุดสีท้องฟ้าปักลายดอกเหมยสีทองรอบชายกระโปรง สองมือโอบอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อย ใบหน้าจิ้มลิ้มถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนและงดงาม เดินนำหน้าออกมาจากเรือนดาวดึงส์ โดยมีเฟิ่งอิงในชุดสีดำสนิททับด้วยเสื้อคลุมสีดำปักลายพยัคฆ์สีทอง และพ่อบ้านฝู แม่นมฝู เสี่ยวอี้กับเสี่ยวสุ่ยปิดท้ายขบวน
 "หน่วยพยัคฆ์ดำคารวะนายท่าน ฮูหยิน และคุณหนู" เสียงกล่าวทักทายอย่างพร้อมเพรียงดังก้องไปทั่วบริเวณ ทำเอาชิงหลินตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยคาดไม่ถึงว่าจะได้รับการต้อนรับที่กึกก้องอย่างนี้
 "ลุกขึ้น!" ชิงหยวนสะบัดชายเสื้อเสียงดังพึ่บ มืออีกข้างไพล่หลังด้วยท่วงท่าสุขุมแต่ทรงพลัง
 "ที่ข้าเรียกพวกเจ้าทุกคนมาที่นี่ก็เพราะคุณหนูของพวกเจ้ามีของเล็กๆ น้อยๆ จะมอบให้ก่อนออกเดินทาง" ชิงหยวนกล่าวขึ้นด้วยเสียงที่ค่อนข้างดังขณะที่เอาสองมือไพล่หลัง
 "ของหรือ"
 "คุณหนูจะให้ของแก่หน่วยพยัคฆ์ดำ"
 "ของอันใดกัน"
 "ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า"
 "อา...ข้าก็อยากได้บ้าง"
 เสียงซุบซิบมาจากบรรดาบ่าวไพร่ที่มารอส่งนายท่านและหน่วยพยัคฆ์ดำ ส่วนหน่วยพยัคฆ์ดำทำเพียงมองหน้ากันไปมาด้วยความประหลาดใจไร้คำกล่าว
 "การเดินทางครั้งนี้อันตรายแค่ไหนสุดจะรู้ได้ ขอให้ทุกคนจงระมัดระวังให้มาก และพวกเราจะรอวันที่พวกเจ้ากลับมา" ชิงหลินไม่รู้เลยว่าประโยคที่ว่า 'พวกเราจะรอพวกเจ้ากลับมา' สร้างความตื้นตันใจมากเพียงใดแก่เหล่าหน่วยพยัคฆ์ดำ บ่าวไพร่บางรายถึงกับหลั่งน้ำตากับคำพูดที่แสนกินใจนี้
 ความจริงก็คือในยุคนี้บ่าวไพร่ชนและชั้นแรงงานมักจะพบเจอวิบากกรรมกับการดูถูกเหยียดหยาม และการกระทำย่ำยีราวกับสัตว์จากพวกชนชั้นที่สูงกว่าหรือเจ้านายของตน น้อยนักที่จะได้ลืมตาอ้าปากเป็นคนโปรดของเจ้านาย แต่ถึงกระนั้นหากทำอันใดผิดพลาด สุดท้ายก็มักจะจบลงด้วยความตายเสมอ
 เมื่อหลายเดือนก่อนคุณหนูก็เป็นเช่นเดียวกัน ทุบตีทำร้ายทารุณด่าทอบ่าวไพร่ราวกับไม่ใช่คน แต่ในยามนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนจากหลังมือเป็นหน้ามือ ทั้งใจดีมีเมตตา อ่อนโยน และชอบช่วยเหลือผู้อื่น ทำให้บ่าวไพร่ชื่นชมเทิดทูนอย่างจริงใจ ไม่ต้องเสแสร้งแกล้งทำเช่นแต่ก่อน
 "เสี่ยวอี้เสี่ยวสุ่ย นำของออกมาได้" ชิงหลินหันไปสั่งสาวใช้ที่อยู่ข้างกาย
 "มาแล้วเจ้าค่ะคุณหนู" เสี่ยวอี้เอ่ยขึ้นเมื่อวางหีบลงเบื้องหน้าคุณหนูแล้ว
 หน่วยพยัคฆ์ดำและทุกคน รวมถึงชิงหยวนและฮูหยิน ต่างพากันชะเง้อชะแง้อยากเห็นของที่อยู่ในหีบไม้สีดำใบใหญ่ที่ปิดสนิทด้วยความสนใจ ยกเว้นสองสาวใช้ข้างกาย แม่นมฝู และเจ้าพยัคฆ์น้อย ที่รู้อยู่ก่อนแล้วเพราะพวกนางช่วยกันทำกับคุณหนูหลายชั่วยาม ส่วนของอีกอย่างที่ทำเสร็จแบบเฉียดฉิวเกือบไม่ทันกาล...
 "ห้ามเปิดขวดนี้จนกว่าจะถึงหุบเขากินคน เอาละ ขอให้เดินออกมารับทีละคน เริ่มจากเจ้าก่อน" ชิงหลินชูขวดเล็กๆ ให้ดูพลางกำชับเสียงเข้ม ก่อนจะผายมือไปที่แถวแรกทางซ้ายมือของตัวเอง
 "ขอรับ!" ปาฉี รองหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำ ซึ่งเป็นบุรุษร่างสูงใหญ่บึกบึนเดินออกมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าคุณหนู
 "นี่ ข้าให้เจ้า ขอให้กลับมาอย่างปลอดภัย" นางยิ้มอวยพรพร้อมกับยื่นของสองสิ่งให้ปาฉี
 "ขอบคุณขอรับคุณหนู" ปาฉีมองของที่อยู่ในมือด้วยความตื้นตันใจและประหลาดใจในคราวเดียวกัน แต่เลือกที่จะเงียบไม่เอ่ยปากถาม
 ใช้เวลาไม่นานก็แจกจ่ายของได้หมดท่ามกลางความตื้นตันใจของผู้รับและผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์
 "เฟิ่งอิง นี่ของเจ้า ขอให้กลับมาอย่างปลอดภัย" ชิงหลินหันไปทางเขาพร้อมกับยื่นขวดเล็กๆ ขนาดเท่านิ้วก้อยยาวประมาณสามนิ้วที่ปิดสนิทให้ ภายในขวดบรรจุน้ำสีเหลือง พร้อมกับสายผ้าคาดเอวสีดำปักลายพยัคฆ์สีเงินเช่นเดียวกับคนอื่น
 "ขอบคุณขอรับคุณหนู" เฟิ่งอิงรับของมาถือไว้ ดวงตาคมเรียวดุมองเจ้าขวดเล็กๆ นิ่งก่อนจะเหลือบขึ้นมองคุณหนู ที่บัดนี้เดินไปหานายท่านและกำลังมอบของให้นายท่านอยู่ แม้จะตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าต้องตัดใจ จึงขอติดตามนายท่านไปหุบเขากินคนแทนที่จะเลือกคุ้มครองนางอยู่ที่นี่ แต่พอคิดว่าต้องจากนางไปไม่รู้กำหนดกลับ ก็รู้สึกปวดแปลบใจยิ่งนักจนอยากจะขอถอนตัวเสียเดี๋ยวนี้
 "ของสองสิ่งที่ข้ามอบให้พวกเจ้าคือ...สายผ้าคาดเอวกับน้ำวิเศษที่จะช่วยป้องกันสัตว์ร้ายต่างๆ ได้"
 เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นไปทั่วบริเวณทันทีที่คุณหนูกล่าวจบ
 ส่วนหน่วยพยัคฆ์ดำที่ได้รับของสองสิ่งนี้ทำเพียงพลิกดูผ้าคาดเอวกับขวดน้ำวิเศษไปมา ใบหน้าดุดันเต็มไปด้วยความสงสัย
 "เพียงแค่ของสองสิ่งนี้จะช่วยป้องกันสัตว์ร้ายได้จริงหรือ"
 "แล้วเจ้าน้ำวิเศษที่คุณหนูกล่าวอ้าง แท้จริงคือสิ่งใด"
 "แล้วผ้าคาดเอวกลิ่นฉุนๆ คล้าย...ฉี่ นี่...อา...คงมิใช่กระมัง ไหนเลยคุณหนูจะมอบของมิพึงประสงค์เช่นนั้นได้ ไร้เหตุผลสิ้นดี แต่กลิ่นมันชอบกล"
 "อะแฮ่ม จงใช้มันอย่างระมัดระวัง ขอให้ทุกคนโชคดี" ชิงหลินแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เมื่อเห็นบางคนยกผ้าคาดเอวขึ้นมาสูดดมก่อนจะทำปากเบ้และย่นจมูก สุดท้ายก็เบือนหน้าหนี ใบหน้าเหี้ยมดุดันของหน่วยพยัคฆ์ดำบิดเบี้ยวดูตลกยิ่งนักในสายตาของนาง นี่แหละความอยากรู้อยากเห็นของมนุษย์
 'ดีจังที่ข้าไม่ได้บอกถึงที่มาของน้ำวิเศษ ไม่เช่นนั้นคงอดดูหน้าตาตลกๆ ของพวกพี่เหี้ยมไปแล้ว ฮ่าๆๆ'
 "ขอบคุณขอรับคุณหนู" เป็นอีกครั้งที่ชิงหลินตกใจกับเสียงอันดังกึกก้องและฮึกเหิมของหน่วยพยัคฆ์ดำ แต่ดวงตาดูเหี้ยมขึ้นเล็กน้อยหลังจากรับของจากมือนาง ทำเอาหญิงสาวถึงกับเสียวสันหลังวาบ
 "หน่วยพยัคฆ์ดำทุกคนฟังให้ดี เตรียมตัวให้พร้อม เราจะออกเดินทางในอีกหนึ่งเค่อ" เฟิ่งอิงออกคำสั่งเสียงเข้ม เมื่อเห็นสัญญาณมือจากนายท่าน
 "ขอรับหัวหน้า" เมื่อรับคำสั่งเสร็จ พวกเขาก็กลับหลังหันแล้วเดินออกไปที่ประตูทางออกด้วยท่าทางฮึกเหิม ซึ่งมีม้าห้าสิบเอ็ดตัวรวมม้าที่คอยลากรถม้าขนสัมภาระรออยู่แล้ว
 "ท่านพ่อ เฟิ่งอิง ข้าอยากบอกความจริงเกี่ยวกับของที่ข้ามอบให้ ที่จริงมันคือ..." ชิงหลินชะงักวูบ มองไปโดยรอบ
 ชิงฮูหยินเห็นดังนั้นจึงโบกมือไล่บ่าวไพร่ให้ถอยห่างออกไปจนเหลือเพียงตัวเอง ชิงหยวน ชิงหลิน เฟิ่งอิง พ่อบ้านฝู แม่นมฝู และสองสาวใช้ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ลดเสียงลงอีกระดับเพื่อเฉลยที่มาของสองสิ่งที่มอบให้แก่หน่วยพยัคฆ์ดำทุกคน
 "ฉี่ของเจ้าพยัคฆ์น้อย? แล้วเหตุใดจึงต้องเป็นฉี่ของเจ้าตัวนี้" ชิงหยวนจิ้มนิ้วชี้ที่กลางหน้าผากของเจ้าพยัคฆ์น้อยที่อยู่นิ่งๆ ในอ้อมแขนของหลินหลิน
 "เรื่องนี้ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจ แต่คิดว่าฟานฟานน้อยน่าจะรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าเจ้าค่ะ" ไม่แปลกที่ชิงหลินจะคิดอย่างนั้น เพราะพ่อแม่ของเจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ใช่พยัคฆ์ธรรมดา ซ้ำพ่อแม่ของมันก็มีพลังนี้เช่นเดียวกัน อีกอย่าง ที่ผ่านมานางได้รับการช่วยเหลือจากมันมาแล้วหลายครั้ง
 "ฟานฟานน้อยบอกลูกว่า กลิ่นของมันสามารถปกป้องคุ้มครองอันตรายจากสัตว์ร้ายได้ เมื่อเข้าไปในหุบเขากินคนแล้วขอให้ใช้ผ้าชุบน้ำฉี่ของเจ้าพยัคฆ์น้อยคาดเอวไว้ ส่วนขวดเล็กๆ เอาไว้เติมลงที่ผ้าคาดเอวยามที่กลิ่นจางแล้วเจ้าค่ะ"
 "อืม ได้ พ่อเชื่อเจ้า เพราะที่ผ่านมาสิ่งที่เจ้าบอกล้วนถูกต้องและเป็นจริงเสมอ" ชิงหยวนลูบศีรษะบุตรีแสนรักพลางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
 "จริงสิ เฟิ่งอิง นี่พิเศษสำหรับเจ้า" ชิงหลินหยิบขวดขนาดเท่าขวดน้ำปลาที่บรรจุน้ำวิเศษไว้เต็มขวดจากในหีบส่งให้เฟิ่งอิง "เมื่อตั้งค่าย จงใช้น้ำนี้หยดเพื่อสร้างอาณาเขตความปลอดภัย จะได้ช่วยอีกทางหนึ่ง" นางไขข้อสงสัยให้เขาด้วยรอยยิ้ม
 "อา...เลียนแบบสัตว์ป่าที่ชอบฉี่ตามจุดต่างๆ เพื่อสร้างเขตแดนของตนนี่เอง" ชิงหยวนพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจ
 "ใช่เจ้าค่ะ ทำให้สัตว์อื่นที่ด้อยกว่าหวาดเกรง ไม่กล้าจู่โจมหรือเกิดความลังเลเพื่อเปิดโอกาสให้เราหลบหนีหรือจู่โจมกลับได้ง่ายขึ้น"
 "เอาละ ได้เวลาแล้ว หลินเอ๋อร์ดูแลแม่เจ้าให้ดีด้วย แล้วพ่อจะรีบกลับมา" ชิงหยวนกุมมือฮูหยินของตนที่ยืนหน้าเศร้าอย่างอาลัยอาวรณ์ ด้วยไม่รู้เหตุการณ์ข้างหน้าว่าจะเป็นเช่นไร ก่อนจะหันมากล่าวกับบุตรี
 "ท่านพ่อ โปรดวางใจ ลูกจะดูแลท่านแม่อย่างดีเจ้าค่ะ"
 "ขอให้สวรรค์คุ้มครองให้ท่านแคล้วคลาดจากอันตรายทั้งปวงเจ้าค่ะท่านพี่" ชิงฮูหยินยิ้มอวยพรสามี ได้แต่ปกปิดความกังวลใจไว้ภายในเพราะเกรงว่าจะทำให้สามีเป็นกังวลจนเสียสมาธิได้
 "อืม ไปเถิดเฟิ่งอิง เดี๋ยวจะช้า" ชิงหยวนหันมาสั่งหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำ ก่อนจะยืดตัวตรง สองมือไพล่หลังแล้วออกเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
 "ฮูหยิน คุณหนู ถนอมตัวด้วย ข้าขอตัว" เฟิ่งอิงค้อมศีรษะให้นางพร้อมกับกล่าวลา
 "อืม ขอให้กลับมาอย่างปลอดภัย" ชิงหลินอวยพรเขาด้วยรอยยิ้ม
 และแล้วการเดินทางสู่หุบเขากินคนภายใต้การนำของชิงหยวนก็เริ่มขึ้น ท่ามกลางความสนใจใคร่รู้ของชาวบ้านร้านตลาดที่ไม่รู้ความจริง ต่างก็วิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานาว่าคงมีผู้ว่าจ้างรายใหม่แล้ว คงไปคอกสัตว์สกุลชิงเช่นเคยกระมัง และอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย
 หลังจากส่งนายท่านเรียบร้อย บ่าวไพร่ต่างก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน ส่วนชิงหลินหลังจากเดินไปส่งมารดาแล้วก็ต้องเตรียมตัวไปวังตะวันออก เพื่อสอบถามข้อมูลจากเกากงกงที่ต้องมาทำหน้าที่แทนองค์รัชทายาท เหตุเพราะองค์รัชทายาทต้องไปเฝ้าฮองเฮาที่กำลังประชวรด้วยโรคประหลาด ซึ่งทำให้แม่ทัพหนุ่มที่ส่งจิ้นอี้กับจิ้นเอ้อมาคอยคุ้มครองความปลอดภัยให้คู่หมั้นโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง แม้จะได้รับพระบัญชาให้ติดประกาศเสาะหาหมอฝีมือดีจากทั่วแคว้นมารักษาฮองเฮา และถึงจะยุ่งเพียงใด แม่ทัพหนุ่มก็มักจะหาเวลามาหาคู่หมั้นได้ทุกวันไม่มีเว้น
 หลายวันผ่านไปภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากฮ่องเต้ก็เสร็จสมบูรณ์ ชิงหลินจึงฝากผลงานไว้กับเกากงกงเพื่อรอความเห็นชอบจากองค์รัชทายาท โดยไม่ต้องไปวังตะวันออกอีก
 ส่วนแม่ทัพหนุ่มก็แวะเวียนมากวนประสาทนางอย่างสม่ำเสมอทุกวันไม่เคยขาด จนนางเริ่มเคยชินกับการมีเขามาวนเวียนอยู่รอบๆ ตัว และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ดวงตากลมโตมักจะคอยมองหาเขา เพียงแค่เขามาช้าก็รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก
 "หลินหลิน เป็นอันใด ไม่สบายหรือ" เจ้าพยัคฆ์น้อยถามเมื่อเห็นหลินหลินดูเหม่อลอย นั่งเท้าคางบนโต๊ะสี่เหลี่ยมสูงแค่อกอยู่ในเก๋งริมสระบัว
 "อืม ไม่ได้เป็นอะไรหรอก แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะ" ชิงหลินกลับมานั่งตัวตรง อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยมาวางไว้บนตัก
 เจ้าพยัคฆ์น้อยที่คราวแรกตั้งใจจะบอกเรื่องเกี่ยวกับบิดาของนางให้นางทราบ จึงเปลี่ยนใจทันทีเมื่อเห็นอาการเหม่อลอยของนาง
 ล่วงเข้าวันที่สิบห้า ณ เรือนดาวดึงส์
 ขณะที่ชิงฮูหยินและชิงหลินกินอาหารเช้า เจ้าพยัคฆ์น้อยก็กำลังเพลิดเพลินอยู่กับอาหารของตัวเองใกล้ๆ พ่อบ้านฝูก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
 "แย่แล้ว! ฮูหยิน เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ"
 "มีเรื่องอันใดหรือพ่อบ้านฝู" ชิงฮูหยินถาม ปลายเสียงสั่นเล็กน้อย ภาวนาขออย่าให้เป็นเรื่องที่นางกำลังกังวลและร้อนรุ่มกลุ้มใจจนนอนไม่หลับ ชิงหลินเองก็หันไปมองพ่อบ้านวัยชราด้วยความสงสัย
 ส่วนเจ้าพยัคฆ์คล้ายจะนึกอันใดออก มันเดินเข้ามาหาหลินหลิน ใช้เท้าข้างหนึ่งสะกิดชายกระโปรงนางเพื่อให้นางอุ้มมัน
 "เรื่องใหญ่ที่ว่า...เกี่ยวกับท่านพ่อและหน่วยพยัคฆ์ดำหรือ" ชิงหลินถามเมื่อเห็นพ่อบ้านฝูยังหอบหายใจอยู่
 "อา...ขอรับคุณหนู" พ่อบ้านฝูตอบเมื่อเริ่มหายใจเป็นปกติ
 "ว่ามาเร็วเข้า" ชิงฮูหยินเร่งเร้าอีกฝ่าย ความกังวลใจฉายชัดบนใบหน้างามที่ยามนี้ซีดเซียว สองมือขาวอวบที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นเทา
 "อา...ฮูหยิน โปรดรอสักครู่ขอรับ" เพียงครู่เดียวพ่อบ้านฝูก็กลับมาพร้อมเด็กหนุ่มร่างผอมสูงในชุดสีเทาเกือบดำ เนื้อตัวมอมแมม ผมเผ้าหลุดลุ่ย ใบหน้าอิดโรยอ่อนแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เพราะต้องควบม้าจากหุบเขากินคนมาเมืองหลวงสามวันสามคืนไม่ได้พักผ่อน ก่อนจะกล่าว
 "นี่คือซิ่นชุ่น หนึ่งในหน่วยข่าวกรองที่นายท่านให้รั้งรออยู่หน้าทางเข้าหุบเขากินคนขอรับ"
 "ซิ่นชุ่นคารวะฮูหยินและคุณหนู" ซิ่นชุ่นประสานมือคำนับสตรีทั้งสอง เหลือบมองคุณหนูที่มองมาแล้วยิ้มก็อดใจเต้นหน้าแดงด้วยความกระดากอายไม่ได้ จนต้องรีบก้มหน้าต่ำไม่กล้าสบตางดงามคู่นั้น
 "ตามสบาย รีบเล่ามาเร็วเข้า เกิดอันใดขึ้น" ชิงฮูหยินถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน
 "ท่านแม่ โปรดใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ" ชิงหลินปลอบมารดา
 "อาชุ่น มานั่งนี่เถิด" เสียงกังวานใสอ่อนหวานและเป็นกันเองของคุณหนูวัยใกล้เคียงกับซิ่นชุ่น ทำให้เด็กหนุ่มถึงกับตกตะลึงยืนนิ่งค้างไม่ขยับเขยื้อน
 "ไม่ได้ยินที่คุณหนูบอกหรือ รีบนั่งลงเร็วเข้า!" พ่อบ้านฝูตวาดเด็กหนุ่ม
 "ขะ...ขอรับ ขอบพระคุณคุณหนูที่ให้เกียรติ" ซิ่นชุ่นรีบนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามทันที พร้อมกับชาดอกโม่ลี่อุ่นๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ถูกรินใส่ในถ้วยที่วางอยู่เบื้องหน้า
 "ดื่มชาโม่ลี่ก่อนสิ ข้าทำเองเชียว" นางบอกเด็กหนุ่มด้วยท่าทางภูมิใจ
 "ขะ...ขอรับคุณหนู" ซิ่นชุ่นหน้าแดงก่ำ ด้วยยกถ้วยชาซดรวดเดียวหมดถ้วย พอวางถ้วยชาลงน้ำชาอุ่นกำลังดีก็ถูกเทลงแทนที่ความว่างเปล่าทันที
 "พ่อบ้านฝู ให้คนเตรียมอาหารให้ซิ่นชุ่นด้วย" ชิงหลินหันไปสั่งพ่อบ้านวัยชรา
 "ได้ขอรับ" พ่อบ้านฝูรับคำสั่ง
 "เอ่อ...คุณหนู ความจริง..." ซิ่นชุ่นคิดจะปฏิเสธ
 "เอาละ ช่วยเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เจ้ารู้มาทีเถิด" ชิงหลินเอ่ยเข้าประเด็นทันที เมื่อเห็นมารดาสงบจิตสงบใจเตรียมพร้อมรับฟังเรื่องราวได้แล้ว ทำให้เด็กหนุ่มจำต้องกลืนคำปฏิเสธนั้นลงไป
 "ขอรับ ข้าเป็นหน่วยข่าวกรองประจำอยู่ในหมู่บ้านแถวชายแดนใกล้กับหุบเขากินคน เมื่อได้รับสารแจ้งจากนกพิราบสื่อสารเช้าวันที่เก้า จึงมารอต้อนรับขบวนของนายท่านและหน่วยพยัคฆ์ดำตรงจุดที่ได้แจ้งมาในสาร"
 "นายท่านสั่งให้ข้าและหน่วยข่าวกรองอีกคนคอยเฝ้าอยู่ตรงทางเข้าหุบเขากินคน โดยใช้เชือกชั้นดีที่มีดดาบตัดไม่เข้าผูกยึดต้นไม้ใหญ่บริเวณทางเข้า เมื่อเข้าไปในหุบเขากินคนแล้ว จะใช้การกระตุกเชือกที่พาดผ่านตามกิ่งไม้สูงเป็นสัญญาณบอกอีกฝั่งว่าทุกคนปลอดภัยดี"
 "สามวันแรกทุกอย่างราบรื่นดี แต่แล้วเช้าวันที่สี่ข้าสังเกตเห็นความผิดปกติของเชือก จึงลองกระตุกดู ทว่า..."
 "อย่าบอกนะว่าเชือกขาด" ชิงหลินเดาสุ่ม
 "ขอรับ เป็นเช่นที่คุณหนูกล่าว" ซิ่นชุ่นตอบด้วยน้ำเสียงเจือความเจ็บปวด
 ชิงหลินวางเจ้าพยัคฆ์น้อยลงบนโต๊ะ แล้วรีบเข้าไปประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกหน้าซีดเหมือนกระดาษของมารดา พร้อมกับสั่งบ่าวไพร่เสียงดังลั่น "อา...ท่านแม่ ท่านแม่ทำใจดีๆ ไว้เจ้าค่ะ ใครก็ได้ไปละลายยาลมมาที เร็วเข้า!"
 นางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นมารดารู้สึกตัวและลืมตาขึ้น แม้ใบหน้างามจะยังซีดเซียว "ท่านแม่ ท่านแม่เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"
 "หลินเอ๋อร์ พ่อเจ้า พ่อเจ้า แม่จะทำอย่างไรดี แม่จะทำอย่างไรดี ฮือๆๆ" ชิงฮูหยินซบหน้ากับอกของบุตรี พลางร้องไห้ออกมาเสียงดัง
 "ท่านแม่อย่ากังวลไปเลย ท่านพ่อเป็นคนดี ลูกเชื่อว่าท่านพ่อจะต้องปลอดภัยเจ้าค่ะ ท่านพ่อต้องปลอดภัย ท่านพ่อจะต้องปลอดภัย..."
 ชิงหลินกอดมารดา มือข้างหนึ่งลูบหลังมารดาเบาๆ อย่างปลอบโยน พร้อมกับกระซิบถ้อยคำเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบจนมารดาผล็อยหลับไปเพราะความอ่อนเพลียที่สะสมมาหลายวัน จึงใช้ให้สาวใช้พามารดาไปนอนที่ห้อง ส่วนนางก็กลับมานั่งที่ห้องเดิม ที่มีเด็กหนุ่มซิ่นชุ่น พ่อบ้านฝู และเจ้าพยัคฆ์น้อย ที่นอนจ้องเด็กหนุ่มซึ่งนั่งอยู่อีกฝั่งนิ่งจนเด็กหนุ่มรู้สึกอึดอัด
 "มาต่อกันเถิด เจ้าได้ลองตามเข้าไปดูหรือไม่" นางถามทันทีที่นั่งลงเรียบร้อยแล้ว ซิ่นชุ่นส่ายหน้า
 "นายท่านสั่งว่า หากเกิดเชือกขาด ห้ามตามเข้าไปดูเด็ดขาด แต่จงรีบนำข่าวนี้มาแจ้งแก่คุณหนูขอรับ" ซิ่นชุ่นรายงานตามที่นายท่านสั่งไว้ราวกับรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า
 "อืม ข้ารู้แล้ว ขอบใจเจ้ามาก เจ้าพักอยู่ที่นี่ก่อนก็แล้วกัน พ่อบ้านฝูฝากด้วย ข้าจะไปดูท่านแม่สักหน่อย" ประโยคสุดท้ายนางหันไปพูดกับพ่อบ้านวัยชรา
 "ขอบคุณขอรับคุณหนู" ซิ่นชุ่นลุกขึ้นประสานมือคำนับนาง
 "อืม" ชิงหลินลุกขึ้นอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยมาไว้แนบอก แล้วจึงเดินเข้าไปด้านในเรือนดาวดึงส์
 "เจ้า ตามข้ามา" พ่อบ้านฝูเรียกเด็กหนุ่มที่เอาแต่ยืนมองร่างบอบบางด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก
 "ขอรับ" ซิ่นชุ่นหมุนร่างเดินตามพ่อบ้านฝูไปเงียบๆ
 ที่ห้องนอนของชิงฮูหยิน
 ชิงหลินนั่งที่ขอบเตียง สองมือกุมมือมารดาแล้วบีบเบาๆ มองร่างอวบอิ่มที่กำลังหลับสนิทเพราะอดนอนด้วยความเป็นห่วง แม้หญิงคนนี้จะไม่ใช่แม่แท้ๆ ของนาง แต่เป็นเพราะความรักความเอาใจใส่จึงทำให้ชิงหลินรักเสมือนอีกฝ่ายเป็นแม่แท้ๆ ของตัวเอง
 "แม่นมฝู..ดูแลท่านแม่ให้ดีนะ ข้ามีธุระบางอย่างต้องจัดการ" หญิงสาวหันมากำชับแม่นมฝูที่ยืนอยู่ด้านข้าง
 "คุณหนูโปรดวางใจ ข้าจะทำให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ" แม่นมฝูตอบรับอย่างหนักแน่น
 "อืม ขอบใจแม่นม" ชิงหลินลุกขึ้นแล้วเดินออกมาข้างนอก ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยความกังวลและเป็นห่วง
 "หลินหลิน ทุกคน...บายดี อย่าห่วง อย่าห่วง" เสียงของเจ้าพยัคฆ์น้อยทำให้ชิงหลินที่กำลังกลุ้มอกกลุ้มใจอยู่ชะงักกึก ก่อนจะก้มหน้าลงมองเจ้าพยัคฆ์น้อยที่เงยหัวกลมๆ เล็กๆ มองอยู่ก่อนแล้วด้วยความประหลาดใจแกมดีใจ
 "จริงหรือ โกหก ตายแล้วตกนรกนะ" นางส่งกระแสจิตคุยกับมัน
 "หลินหลิน...ใจร้าย ฟานฟาน...ไม่เคย...โกหก ไม่เคย" เจ้าพยัคฆ์น้อยสะบัดหัวพรืดอย่างแง่งอน
 "โอ๋ๆ ข้าล้อเล่น เด็กดี อย่างอนไปเลยนะ" หญิงสาวลูบหับมันอย่างเอาใจ สร้างความเพลิดเพลินให้มันไม่น้อย
 "หลินหลิน ไปหา...ไปหา ฟานฟาน...ไปด้วย ฟานฟาน ช่วยได้...ช่วยได้" เจ้าพยัคฆ์น้อยพูดโอ้อวดตัวเอง
 "สองคน? เจ้ากับข้า?" เลิกคิ้วถาม
 "ไม่ได้ ต้องพา...เจ้าร่างยักษ์ ไปด้วย มีศัตรู...แข็งแกร่ง ฟานฟาน...ยังเด็ก สู้ไม่ได้" ยิ่งพูดเจ้าพยัคฆ์น้อยก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ น้ำเสียงจึงแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนชิงหลินแทบไม่ได้ยิน
 "เจ้าร่างยักษ์? เจ้าหมายถึงท่านแม่ทัพหรือ" ชิงหลินเดาสุ่ม เพราะบุรุษที่ชิงหลินรู้จักและใกล้ชิดมากที่สุดก็คือเขา บุรุษที่ชอบแกล้งนางและฟานฟานน้อยมากที่สุดก็คือเขานั่นเอง
 "ฮึ ใช่ใช่ นิสัย...ไม่ดี ชอบแกล้ง...ฟานฟาน ชอบแกล้ง...หลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยได้ทีจึงรีบฟ้องนาง
 "ไม่ต้องห่วง สักวันข้าจะเอาคืนให้เจ้าเอง"
 เจ้าพยัคฆ์น้อยแอบโล่งใจ มันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของหลินหลินที่มีต่ออีกฝ่ายในระยะนี้ มันจึงกลัวว่าหลินหลินจะรักมันน้อยลง และทอดทิ้งมันไปอยู่กับเจ้าคนนิสัยไม่ดีแทน แล้วมันจะทำอย่างไรเล่า


-25-
 ยามเซิน ณ เรือนดาวดึงส์
 "หลินเอ๋อร์ แม่เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง" น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความห่วงใยทำให้ชิงหลินที่เพิ่งออกมาจากห้องนอนของมารดายิ้มออกมาด้วยความดีใจ
 "อา...หลินเอ๋อร์คารวะท่านป้า" ยังไม่ทันที่เธอจะยอบกายคำนับ มู่ฮูหยินก็ดึงสองมือของนางไปกุมไว้แล้วบีบเบาๆ
 "พี่หลินเอ๋อร์ ข้าก็มาด้วยขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงเดินยิ้มตรงเข้ามาหาว่าที่พี่สะใภ้
 "น้องเฟิงเอ๋อร์" ชิงหลินหันมาส่งยิ้มให้เด็กน้อย
 "เจ้ามองหาอันใดหรือเฟิงเอ๋อร์" มู่ฮูหยินเอ่ยถามบุตรคนเล็กด้วยความสงสัย
 "เอ่อ..ท่านแม่ ข้ากำลังมองหาเจ้าพยัคฆ์น้อยขอรับ" เด็กน้อยหันไปตอบมารดาแล้วหันมาถามว่าที่พี่สะใภ้
 "พี่หลินเอ๋อร์ เจ้าฟานฟานน้อยอยู่ที่ใดหรือขอรับ"
 "เอ...เมื่อครู่ยังเห็นเดินไปเดินมาแถวนี้ ไปไหนแล้วนะ" นางช่วยมองหาอีกแรง
 "แง้วๆ ฮื่อออ แง้วๆ" เสียงร้องสลับกับเสียงขู่คล้ายเสียงแมวของเจ้าพยัคฆ์ เรียกความสนใจของทั้งสามได้เป็นอย่างดี
 "ปล่อยข้า ฮึ่ม! ปล่อยข้านะ" นี่คือเสียงที่ชิงหลินได้ยิน
 ภาพแม่ทัพหนุ่มใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้จับดึงหนังคอด้านหลังของเจ้าพยัคฆ์น้อยจนมันห้อยต่องแต่งเดินเข้ามาอย่างใจเย็น ผิดกับเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ดิ้นไปดิ้นมา สี่เท้าตะกุยตะกายอากาศไปมาเพื่อให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของเจ้าร่างยักษ์ มันทั้งโมโหทั้งเจ็บใจและอับอายที่ถูกจับได้ทั้งที่คิดว่าซ่อนตัวได้มิดชิดแล้วเชียว
 เหตุเพราะรำคาญเจ้าเด็กน้อยที่ตามตอแย มันจึงหลบไปซ่อนตัวก่อนที่เด็กน้อยจะเข้ามา ขณะที่มันกำลังสบายใจกับความสำเร็จ จู่ๆ ก็ถูกเจ้าร่างยักษ์ที่โผล่มาจากที่ใดไม่รู้พบตัวและหิ้วมันราวกับมันเป็นสิ่งของ มันน่าแค้นใจนัก!
 "เห็นมันนอนหลับอยู่ในพุ่มไม้ตรงโน้น" มู่หลิ่งเหวินกล่าวยิ้มๆ พลางส่งเจ้าพยัคฆ์น้อยให้คู่หมั้นที่ยังยืนอยู่กับมารดาของตน
 "หลินหลิน จัดการ...จัดการ นิสัย...ไม่ดี แกล้งฟานฟาน แกล้งฟานฟาน" เจ้าพยัคฆ์น้อยฟ้องนางทันทีที่เข้ามาอยู่ในอ้อมแขน ดวงตากลมเล็กสีเทามีน้ำใสๆ ปริ่มพร้อมจะไหลออกมาได้ทุกเมื่อ
 "โอ๋ๆ ได้ๆ แล้วข้าจะจัดการให้" ชิงหลินสื่อสารกับมันทางจิต จุมพิตที่หัวมันเบาๆ เพื่อปลอบขวัญ สร้างความพอใจให้มันยิ่งนัก
 มันเงยหัวกลมๆ เล็กๆ ขึ้นมองหน้าเจ้าร่างยักษ์ที่ยืนกอดอกมองตรงหน้าด้วยความสะใจและเย้ยหยัน
 'เจ้าสัตว์หน้าขนจอมมารยาเอ๊ย!' แม่ทัพหนุ่มสบถในใจ พลางหรี่ตามองการกระทำของคู่หมั้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก อยากจะว่ากล่าวตักเตือนไม่ให้ทำเช่นนี้ต่อหน้าบุรุษอื่น แต่พอเห็นแววตาเยาะเย้ยจากเจ้าพยัคฆ์น้อยตัวอ้วนเลยเปลี่ยนความคิด แสร้งทำเมินเฉยไม่รู้สึกอันใดกับเรื่องเมื่อครู่ จึงได้เห็นเจ้าพยัคฆ์น้อยทำเสียงฟืดฟาดคล้ายไม่พอใจ ก็รู้สึกสุขใจนัก
 "พี่หลินเอ๋อร์ ข้าขออุ้มฟานฟานน้อยได้หรือไม่ขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงขออนุญาตดวงตาคู่งามเปล่งประกายสุกใสราวกับอัญมณี
 "ว่าอย่างไร ฟานฟาน จะยอมเป็นเพื่อนเล่นให้หน่อยได้ไหม" ชิงหลินส่งกระแสจิตถาม
 "ก็ได้ เพราะหลินหลิน ฟานฟาน...จะยอม...เล่นด้วย" เจ้าพยัคฆ์น้อยทำทีประหนึ่งว่าช่วยไม่ได้ จะยอมเล่นด้วยก็แล้วกัน สร้างความขบขันให้แก่นางยิ่งนักจนอดยิ้มไม่ได้
 "ขอบคุณขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงรับเจ้าพยัคฆ์น้อยจากว่าที่พี่สะใภ้ แล้วหมุนตัวออกไปด้านนอกเรือนทันที
 "ท่านป้า พี่เหวิน เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ"
 "อา...แม่เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง" มู่ฮูหยินถามนางอีกครั้งเมื่อนั่งลงเรียบร้อยแล้ว โดยมีบุตรคนโตนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ
 "ท่านแม่ทุกข์ใจเรื่องท่านพ่อจึงล้มป่วยเจ้าค่ะ" ชิงหลินตอบเสียงเศร้า
 "นั่นสิ สามีหายไป ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร ผู้เป็นภรรยาก็ย่อมทุกข์ใจกลุ้มใจเป็นเรื่องธรรมดา เฮ้อ" มู่ฮูหยินกล่าวขึ้นอย่างเห็นใจ
 "เจ้าคิดจะไปหุบเขากินคนใช่หรือไม่" มู่หลิ่งเหวินถาม ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องที่ใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างคาดคั้น
 "หรือท่านมีหนทางอื่น" ชิงหลินย้อนถามพร้อมกับสบตาเขาแน่วแน่
 "พี่รู้แล้ว ขอเวลาสองวัน แล้วค่อยออกเดินทางพร้อมกัน" เขาวางถ้วยชาลง กล่าวกับคู่หมั้นเสียงอ่อนลงระดับหนึ่ง
 "เรื่องต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาทในวันคล้ายวันพระราชสมภพกับถวายรูปตำหนักขององค์รัชทายาทใช่หรือไม่เจ้าคะ"
 "ใช่ มันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย จึงต้องใช้เวลาหน่อย" ร่างสูงชี้แจงให้นางเข้าใจ
 "ส่วนเรื่องแม่เจ้า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของป้า ป้าจะดูแลแม่เจ้าเอง" มู่ฮูหยินรับปากอย่างแข็งขัน ความช่วยเหลือที่ได้รับจากคู่หมั้นและมารดาทำให้ชิงหลินตื้นตันและซาบซึ้งใจยิ่งนัก
 "ขอบคุณท่านป้า ขอบคุณ...เอ่อ...พี่เหวิน"
 มู่ฮูหยินยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นอาการเขินอายของว่าที่สะใภ้ใหญ่ ก่อนจะชำเลืองมองบุตรคนโตก็ถึงกับอึ้ง
 'อา...สวรรค์! นี่มัน...ใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังตกหลุมรักไม่ผิดแน่ เมื่อก่อนสามีของนางก็มองนางเช่นนี้'
 มู่หลิ่งเหวินที่กำลังมีความสุขกับคำขอบคุณของคู่หมั้น เหตุเพราะน้อยครั้งนักที่จะได้ยินนางกล่าวขอบคุณและรับความช่วยเหลือจากตน โดยไม่คิดปฏิเสธก่อนเช่นทุกครั้ง พลันสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาของมารดาที่นั่งอยู่ข้างๆ จึงหันไปมอง ก่อนจะหลุบตาลงด้วยความกระดากอายที่ถูกมารดาจับได้ ใบหูสองข้างของเขาขึ้นสีจางๆ
 "ใกล้สำเร็จแล้ว พยายามเข้า" มู่ฮูหยินกล่าวขึ้นลอยๆ แต่กลับสะกิดใจมู่หลิ่งเหวินอย่างจัง จนต้องหันมามองมารดาด้วยความสงสัย เมื่อเห็นมารดาพยักหน้ายิ้มให้ ดวงตาคมทรงเสน่ห์ก็กระตุกอย่างเข้าใจความหมาย ชิงหลินมีใจให้ตนแล้ว ไม่ผิดแน่! ปล่อยให้ร่างบางที่ไม่รู้ความนัยนั่งมองทั้งสองอย่างโง่งม
 "เอาละ เจ้าอยู่คุยกับน้องไปก่อนนะ แม่จะขอเข้าไปดูป้าเจ้าหน่อย" มู่ฮูหยินลุกขึ้นกล่าวกับบุตรคนโตพร้อมกับเรียกบ่าวไพร่ให้ตามไปด้วย
 "ขอรับท่านแม่" แม่ทัพหนุ่มยิ้มให้มารดาที่รู้ใจ เปิดโอกาสให้ตนได้อยู่เพียงลำพังกับนาง
 "ท่านยิ้มอะไรเจ้าคะ" ชิงหลินถามเมื่อเห็นเขาเอาแต่จ้องหน้าแล้วก็ยิ้มไม่พูดอะไร
 "ยิ้ม? พี่ยิ้มหรือ" ร่างสูงเย้านางกลับโดยที่รอยยิ้มยังประดับอยู่บนใบหน้า
 "มามุกเดิมอีกแล้ว ไม่เบื่อบ้างหรือเจ้าคะ" นางทำเสียงขึ้นจมูก เพราะเคยผ่านประสบการณ์กวนประสาทเช่นนี้มาแล้ว
 "มุก? เจ้าหมายถึงไข่มุกหรือ" มู่หลิ่งเหวินถามกลับด้วยสีหน้าจริงจัง
 "อุ๊บ!" ชิงหลินที่ทีแรกทำท่างงๆ พอเข้าใจก็รีบยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นหัวเราะ แต่พอเห็นใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนดูจริงจังบวกกับคำถามเมื่อครู่ ก็ทำให้นางกลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆๆ" โดยมีสายตาหงุดหงิดระคนไม่พอใจของคู่หมั้นมองอยู่
 "อะแฮ่ม ขออภัยเจ้าค่ะ" ชิงหลินกระแอมกลบเกลื่อน เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาทว่าบูดบึ้งจ้องมาเขม็ง เล่นเอาเหงื่อแตกกันเลยทีเดียว
 "เจ้าขบขันอันใดหรือ" ร่างสูงเดินมานั่งข้างนางแล้วค่อยๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระซิบถามเสียงเข้มต่ำ ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่มองอย่างกดดันแฝงความคุกคามอยู่ในที
 "เอ่อ..." ชิงหลินพูดไม่ออก เอนตัวหนีไปข้างหลังจนหลังชนพนักเก้าอี้ ใบหน้าจิ้มลิ้มซีดเผือดก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อและก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อใบหน้าหล่อเหลาอยู่ใกล้เสียจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดใบหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตถูกตรึงไว้ด้วยดวงตาคมทรงเสน่ห์ ส่งผลให้ใจดวงน้อยเต้นแรง
 ฝ่ายมู่หลิ่งเหวินที่คราวแรกตั้งใจจะเย้านางเล่น พอเอาเข้าจริงกลับไม่อาจหักห้ามใจตนเอง กลิ่นกายที่หอมกรุ่น ดวงตากลมโตที่เปล่งประกายสุกใสราวกับดวงดาราส่องสว่างยามค่ำคืน ที่สุดเห็นจะเป็นริมฝีปากอวบอิ่มสีกุหลาบนุ่มนิ่มและหอมหวานยิ่งกว่าความหวานใดๆ ที่เคยได้ลิ้มลอง ซ้ำยังอยู่ตรงหน้า…
 "พี่ใหญ่ พี่หลินเอ๋อร์ ข้ากลับมาแล้ว"
 เสียงร้องของเด็กน้อยเรียกสติชิงหลินให้กลับมา สองมือผลักเขาออกแล้วเดินไปหาเจ้าพยัคฆ์น้อยที่วิ่งหน้าตั้งนำเด็กน้อยเข้ามา ราวกับรู้ล่วงหน้าว่ากำลังเกิดเรื่องกับหลินหลินของมัน โดยมีสายตากดดันคู่หนึ่งตวัดมองมาอย่างไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ
 'ย่าเจ้าสิ! อีกนิดเดียวแท้ๆ' แม่ทัพหนุ่มสบถในใจ
 ฝ่ายชิงหลิน หลังจากรอดมาได้แบบเฉียดฉิวก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ทั้งที่ใบหน้ายังคงแดงก่ำ หัวใจเต้นแรง...แรงจนเจ้าพยัคฆ์น้อยที่อยู่ในอ้อมกอดรู้สึกได้ มันจึงเงยหัวกลมๆ เล็กๆ ขึ้นมองหลินหลินแล้วหันไปส่งเสียงขู่เจ้าร่างยักษ์ที่ทำให้หลินหลินเป็นเช่นนี้
 แต่ไหนเลยที่แม่ทัพใหญ่ผู้สังหารศัตรูมานับไม่ถ้วนเช่นเขาจะกลัว ต่างก็เหยียดยิ้มพร้อมกับส่งสายตาท้าทายกลับไปอย่างไม่มีใครยอมใคร โดยมีมู่หลิ่งเฟิงมองดูอยู่ตลอดด้วยความขบขัน
 สองพี่น้องอยู่กินอาหารเย็นที่คฤหาสน์สกุลชิง จากนั้นมู่หลิ่งเหวินก็ขอตัวไปทำธุระบางอย่าง ยามนี้จึงเหลือเพียงสามสตรีหนึ่งเด็กน้อยและหนึ่งเจ้าพยัคฆ์น้อย ทั้งหมดย้ายมานั่งสนทนากันที่เก๋งริมสระบัวแทนเพราะอากาศเย็นสบาย ช่วยให้ผ่อนคลายความตึงเครียดลงได้อย่างน้อยหนึ่งส่วน ราวหนึ่งชั่วยามจึงพากันกลับที่พัก
 มู่ฮูหยินกับบุตรชายคนเล็กพักอยู่ที่ห้องรับรองแขกในเรือนดาวดึงส์ ส่วนชิงหลินจำใจกลับไปนอนที่เรือนหยกฟ้าเพราะมารดาบอกว่านางไม่ได้ป่วย ไม่จำเป็นต้องมานอนเฝ้า อีกทั้งแม่นมฝูก็คอยทำหน้าที่นี้อยู่แล้ว
 "หลินหลิน กลุ้มใจ? ท่านพ่อ...บายดี อย่าห่วง อย่าห่วง" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่นอนเกยคางบนท่อนแขนนุ่มนิ่มของนางเช่นทุกวันร้องบอก เมื่อเห็นนางเอาแต่นอนถอนใจมิหยุดหย่อน
 "หือ? เมื่อครู่เจ้าบอกว่าท่านพ่อสบายดีใช่หรือไม่" ร่างเล็กผุดลุกขึ้นนั่งพิงพนักหัวเตียง อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยมาวางบนตัก
 "อืมอืม ท่านพ่อ...บายดี" มันผงกหัวย้ำคำพูดของตัวเอง
 "แล้วคนอื่นๆ เล่า ครั้งก่อนเจ้ายังพูดว่าท่านพ่อและทุกคนสบายดี แล้วทำไมวันนี้..."
 "ไม่รู้ ฟานฟาน...ไม่รู้ พลังชีวิต...หายไป สามคนแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องบอกนาง
 "สามคน? หายไปวันละคนหรือ"
 "อืมอืม หายไป วันละคน วันละคน"
 "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขากันแน่" ชิงหลินรู้สึกใจหายและกังวลมากยิ่งขึ้น ก่อนจะถามแบบเดาสุ่ม "ในหุบเขานั่นมีตัวอันตรายมากกว่าสัตว์ร้ายหรือ"
 "อืมอืม ปีศาจ อันตราย...อันตราย" ด้วยเจ้าพยัคฆ์น้อยยังเล็กนัก พอใช้พลังมากๆ มันจึงหมดแรงผล็อยหลับไปกลางอากาศ ทำให้ชิงหลินตกใจแทบสิ้นสติ คิดว่ามันเป็นอันตราย
 "ปีศาจหรือ แล้วมันเป็นปีศาจแบบไหนกัน โธ่ แล้วเราจะเอาอะไรไปสู้กับปีศาจได้เล่า" มือเรียวทึ้งผมตัวเองจนผมเผ้ายุ่งเหยิง
 "หึๆ ไม่คิดมาก่อนว่าเจ้าจะชอบคุยกับตัวเอง"
 เสียงทุ้มแฝงความขบขันทำให้คนที่กำลังทึ้งหัวตัวเองชะงัก เงยหน้าไปที่หน้าต่างอ้าปากค้างเมื่อเห็นใบหน้าเจ้าของเสียง
 "อืม ยังชอบนอนเปิดหน้าต่างเช่นเดิมไม่เปลี่ยน" เจ้าของเสียงใช้วิชาตัวเบากระโดดเข้ามาข้างใน เดินไปนั่งข้างๆ เตียงของหญิงสาว
 "ทะ...ท่านเข้ามาทำไมเจ้าคะ" ชิงหลินชี้นิ้วใส่เขา ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะความอายแต่เป็นเพราะนางกำลังโกรธ
 "จุ๊ๆๆ เบาหน่อย" มู่หลิ่งเหวินใช้ฝ่ามือปิดปากอวบอิ่มได้ทันท่วงที ก่อนที่นางจะได้ตะโกนปลุกสาวใช้ที่นอนอยู่ในห้องข้างๆ
 "อื้ออื้อ อ้านอะอำอะไอ อ่อยอ้าอ้ะ (ท่านจะทำอะไร ปล่อยข้านะ)" ร้องประท้วงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ พร้อมกับถลึงตาใส่เขา สองมือเรียวขาวพยายามแกะงัดมือเหล็กของเขาออก
 "ถ้าเจ้าสัญญาว่าจะหยุดดิ้น ไม่ร้องโวยวาย พี่จะปล่อยเจ้า" เขากระซิบขู่ข้างหู
 "อื้อๆ" ชิงหลินรีบผงกศีรษะสองครั้ง ยอมรับข้อเสนออย่างไม่มีทางเลือก
 "แน่ใจ? หากเจ้าผิดสัญญา พี่จะลงโทษเจ้าให้หนักเชียว"
 คำขู่ที่เน้นหนักทุกคำของเขาทำเอาคนถูกขู่เสียวสันหลังวาบ ร่างกายเกร็งกระตุกขึ้น รีบผงกศีรษะขึ้นลงถี่ๆ พลางส่งเสียงอื้อๆ ไม่หยุด
 "หึๆ ดี" มู่หลิ่งเหวินพอใจในคำตอบ พร้อมกับดึงมือออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มด้วยความเสียดาย
 "ฮึ่ม! ฝากไว้ก่อนเถิด" นางสะบัดหน้าหนีไปทางหน้าต่าง ทำปากขมุบขมิบต่อว่าเขา ลืมไปว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าของคนที่มีวรยุทธ์จะดีกว่าคนธรรมดาทั่วไป มู่หลิ่งเหวินจึงได้ยินถ้อยคำขู่ของนางได้อย่างชัดเจน
 "หึๆ แล้วพี่จะรอ"
 ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะได้ยิน
 "แล้วเจ้าพยัคฆ์น้อยเป็นอันใด ป่วยหรือ" เขาเปลี่ยนเรื่อง หันมาสนใจเจ้าพยัคฆ์น้อยที่หลับสนิทผิดธรรมดา คล้ายคนกินยานอนหลับหรือไม่ก็ถูกยาสลบมากกว่า
 "เอ่อ...คงใช้พลังจิตมากไปเจ้าค่ะ" หญิงสาวตอบเสียงอ่อน มือเรียวลูบหลังนุ่มนิ่มที่ปกคลุมด้วยขนสีขาวคาดดำอย่างเบามือ ดวงตากลมโตทอดมองร่างเล็กอวบอ้วนด้วยความเอ็นดูแล้วชะงัก ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้จึงเงยหน้ามองเขา
 "ท่านยังไม่ได้ตอบข้าเลย ท่านมาหาข้าด้วยเหตุใดเจ้าคะ"
 "พี่จะพาเจ้าไปยังที่แห่งหนึ่งตามที่สัญญาไว้" มู่หลิ่งเหวินยิ้มตอบ ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มของนางนิ่ง
 "แต่มันดึกแล้ว ไว้พรุ่งนี้เถิดเจ้าค่ะ" ชิงหลินปฏิเสธทันควัน
 "พี่ไม่ได้มาฟังเจ้าปฏิเสธ" แม่ทัพหนุ่มกล่าวเสียงเย็น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบเสื้อคลุมสีท้องฟ้าที่พาดอยู่ตรงปลายเตียงมาส่งให้คู่หมั้น
 ร่างเล็กปรายตามองเสื้อคลุมที่เขายื่นให้แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไม่ยอมทำตามที่เขาบอก เพราะไม่ชอบใจกับคำพูดที่เอาแต่ใจของเขา
 'คนเขาไม่อยากไปแล้วยังจะมาบังคับอีก เอาแต่ใจเกินไปแล้ว' นางแอบว่าในใจ
 "แม้ว่าสถานที่นั้นจะงดงามราวกับแดนสวรรค์ เจ้าก็ไม่สนใจหรือ" คำว่า 'งดงามราวกับแดนสวรรค์' ทำเอาชิงหลินหู่ผึ่ง ดวงตากลมโตเปล่งประกายตื่นเต้น แต่ก็ยังทำเป็นไม่สนใจ
 "อา...น่าเสียดาย คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงเสียด้วย" ร่างสูงพูดพลางหลุบตามองคู่หมั้นที่มองเมินไปทางอื่น แต่เห็นได้ชัดว่านางเริ่มมีท่าทีสนใจไม่น้อย
 ชิงหลินยังคงนิ่ง แต่มือเริ่มอยู่ไม่สุข ใช่ นางอยากไปที่นั่นใจจะขาด อยากเห็นว่าจะเป็นจริงอย่างที่เขากล่าวอ้างหรือไม่ หากเป็นจริง นางก็อยากจะเขียนรูปเก็บไว้สักรูป เพียงแต่..ไม่อยากให้เขามองว่าเป็นคนหัวอ่อน เชื่อคนง่าย ใครพูดอะไรนิดอะไรหน่อยก็หลงเชื่อแล้ว โดยเฉพาะผู้ชายที่เอาแต่ใจอย่างเขา
 "จะได้เห็นหิ่งห้อยนับพันนับหมื่นบินออกมาอวดโฉมแข่งกับพระจันทร์ อา...น่าเสียดายที่เจ้ายอมพลาดความงดงามที่มีเพียงปีละครั้งนี้" เขากระตุ้นนางด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเสียดายแทนนาง
 'อะไรนะ หิ่งห้อยนับพันนับหมื่นตัว? มีเพียงปีละครั้ง? งดงามราวกับแดนสวรรค์ อยากเห็นๆ' คนฟังร่ำร้องในใจ
 "เช่นนั้นพี่คงต้องไปคนเดียว" แม่ทัพหนุ่มวางเสื้อคลุมลงบนเตียงข้างตัวนาง ทำทีเดินไปที่หน้าต่างบานเดิมช้าๆ
 "ช้าก่อน"
 ร่างสูงกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อถูกเรียกให้หยุด ก่อนจะหมุนกายกลับมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย
 "เอ่อ...ข้าขอไปด้วยเจ้าค่ะ" ชิงหลินรีบสวมเสื้อคลุมแบบลวกๆ ผมเผ้าปล่อยสยายเต็มแผ่นหลังอย่างลืมตัว ก่อนจะอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยขึ้นแนบอก แล้วรีบเดินตรงดิ่งเข้ามายืนเขา ดวงตากลมโตเปล่งประกายตื่นเต้น
 คนชวนถึงกับยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู เดินไปหยิบผ้าผูกผมสีขาวสะอาดตาที่วางอยู่ในตะกร้าบนโต๊ะกลางห้องกลับมาหานาง แล้วจัดการรวบผมนางผูกมัดด้วยผ้าสีขาวตรงบริเวณท้ายทอยขาวเนียนให้อย่างเบามือ คล้ายเกรงว่านางจะเจ็บ
 แม้จะตกใจตอนแรก แต่นางก็ปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ ไม่ได้ห้ามปรามแต่อย่างใด เพราะนางกำลังตะลึงจนตัวแข็ง ไม่คิดว่าเขาจะทำเรื่องน่ารักอย่างนี้ได้ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีผู้ชายคนไหนมัดผมให้แบบเขามาก่อน เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ชิงหลินก็รู้สึกอบอุ่นและจั๊กจี้ตรงหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ส่งผลให้ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำ มือหนึ่งกอดเจ้าพยัคฆ์ที่หลับสนิท ส่วนอีกมือก็กำกระโปรงแน่น พลางส่งเสียงขอบคุณออกมาแผ่วเบาด้วยความประหม่าและขัดเขิน
 "เอ่อ...ขอบคุณเจ้าค่ะ"
 "ถ้าเจ้าชอบต่อไปพี่จะทำให้บ่อยๆ ดีหรือไม่" มู่หลิ่งเหวินเชยคางนางขึ้น กระซิบบอกเสียงแหบพร่าจริงจังจนชิงหลินที่ไม่ประสีประสาในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ประหม่าขึ้นไปอีก
 "เอ่อ...ไปกันได้หรือยังเจ้าคะ" หญิงสาวหลุบตาลง เลี่ยงไม่ตอบคำถามของเขา
 "อา...เช่นนั้นก็ไปกันเถิด" แม้จะแอบผิดหวังเล็กน้อยที่นางไม่ตอบรับคำของตน แต่มู่หลิ่งเหวินก็ไม่คิดถอดใจยอมแพ้
 'สักวัน...พี่จะทำให้เจ้ารักพี่ให้จงได้!'
 "อุ๊ย! ข้าเดินเองได้เจ้าค่ะ ไม่ต้องอุ้มข้าหรอก" ชิงหลินที่บัดนี้ถูกเขาช้อนตัวขึ้นแนบอกร้องประท้วงเขาเบาๆ
 "เจ้าใช้วิชาตัวเบาได้หรือ" แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้วถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ เมื่อเห็นนางส่ายหน้าจึงเอ่ย "เช่นนั้น...แบบนี้ดีแล้ว" กล่าวจบก็พุ่งทะยานออกไปทางหน้าต่าง ข้ามกำแพงคฤหาสน์สกุลชิงที่สูงราวสิบเมตรได้อย่างง่ายดาย
 "ท่านแม่ทัพ" จิ้นอี้เอ่ยเรียกเจ้านายหนุ่ม ชิงหลินเงยหน้าก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำซึ่งเป็นหนึ่งในสององครักษ์สกุลมู่ ที่ช่วงนี้มาคอยคุ้มครองนางและคฤหาสน์สกุลชิงตามคำสั่งของคู่หมั้น ข้างๆ คือเจ้าทาเสว่ที่ยืนสงบนิ่งอยู่
 "อืม ขอบใจ เจ้ากลับไปได้แล้ว" ผู้เป็นเจ้านายพยักหน้าให้จิ้นอี้
 "ขอรับ" จิ้นอี้พูดจบก็จากไปอย่างรวดเร็วราวกับหายตัวได้
 "ต้องขี่ม้าไปหรือเจ้าคะ" ชิงหลินเงยหน้ามาถามเขา
 "อืม" ร่างสูงตอบสั้นๆ พร้อมกับดีดตัวขึ้นไปนั่งบนหลังเจ้าทาเสว่
 "จับให้ดีล่ะ..ย่าห์!" เขากระซิบเตือนเบาๆ ข้างหูเมื่อเห็นนางนั่งนิ่ง ก่อนจะกระทุ้งสีข้างของเจ้าทาเสว่ให้ออกวิ่งเมื่อเห็นนางโอบกอดตัวเขา
 ไม่ถึงชั่วยามทั้งสองก็มาถึงที่หมาย
 "หลับตาก่อน" มู่หลิ่งเหวินกระซิบบอก สองแขนแข็งแรงช้อนร่างเล็กบอบบางลงจากหลังเจ้าทาเสว่อย่างนุ่มนวล จับบ่าเล็กกลับหลังหันแล้วก้มลงกระซิบข้างหู
 "ลืมตาได้"
 ดวงตาคู่งามลืมตาขึ้นช้าๆ แสงสีเขียวนวลดวงเล็กมากมายค่อยๆ สะท้อนความมืดเข้ามายังดวงตากลมโต เมื่อเบิกตากว้างเต็มที่ภาพความงดงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ก็พลันปรากฏแก่สายตา
 ต้นเหมยฮวาต้นใหญ่ขนาดสองคนโอบ ออกดอกสีแดงสดบานสะพรั่งเต็มต้นจนแทบไม่เห็นใบ กลีบดอกบางส่วนปลิดปลิวร่วงลงสู่พื้นตามแรงลมที่พัดผ่าน เพียงเท่านั้นก็อาจจะดูธรรมดาไปหน่อย แต่ที่ช่วยเสริมให้ต้นเหมยฮวาดูงดงามยิ่งขึ้นหลายสิบเท่าก็คือ เจ้าหิ่งห้อยนับพันนับหมื่นตัวที่อยู่โดยรอบต้นเหมยฮวา แสงสีเขียวกะพริบวิบวับตัดกับสีแดงของกลีบดอกเหมยฮวา ราวกับอัญมณีล้ำค่ายากจะละสายตาได้
 "งดงามใช่หรือไม่" เขาเอ่ยถามคู่หมั้นที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ
 "เจ้าค่ะ งดงามยิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นเช่นนี้มาก่อน" นางตอบเสียงเบาหวิวด้วยท่าทางเหม่อลอย "เอ๋? แบมือทำไมเจ้าคะ" ก่อนจะถามเมื่อเห็นเขาแบมือมาตรงหน้านาง
 "พี่ทำให้เจ้าพอใจขนาดนี้ เจ้าสมควรตกรางวัลให้พี่ไม่ใช่หรือ" แม่ทัพหนุ่มทวงรางวัล
 "ข้าไม่ได้ขอร้องให้ท่านทำให้เสียหน่อย แล้วทำไมข้าต้องให้รางวัลท่านด้วยเล่า" หญิงสาวตอบแล้วเดินหนีไปยังต้นเหมยฮวาเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ขืนอยู่ใกล้มีหวังถูกเขาแกล้งอีกแน่ๆ
 "ย้อนได้เจ็บนัก ลูกแมวน้อยตัวร้าย" ร่างสูงแค่นเสียงลอดไรฟันไม่อาจโต้แย้งคำพูดของนางได้ จำใจต้องปล่อยนางไปก่อน
 ฝ่ายคนที่เดินหนีมาเหลือบมองเขาแล้วอมยิ้มสะใจเล็กน้อยที่เอาคืนเขาได้ นางนั่งลงใต้ต้นเหมยฮวา พิงหลังกับลำต้น วางเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ยังคงหลับสนิทไว้บนตัก เหยียดขาทั้งสองไปกับพื้นพรมสีแดงของดอกเหมยฮวา พลางหลับตาลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ฟุ้งกระจายไปในอากาศ สายลมพัดเอื่อยเฉื่อยทำให้นางรู้สึกง่วงขึ้นมาเสียแล้ว
 ทางด้านมู่หลิ่งเหวินเดินมาแล้วก็ย่อตัวลงด้านข้างคู่หมั้น ใช้มือโบกขึ้นลงสองสามครั้งผ่านใบหน้าจิ้มลิ้มที่ดวงตาปิดสนิท ก่อนจะส่ายหน้ามองนางอย่างเอ็นดูระคนเหนื่อยใจ "เฮ้อ พี่ละหนักใจกับเจ้าจริงๆ" กล่าวแล้วก็นั่งลง รั้งศีรษะเล็กที่ปกคลุมด้วยเส้นผมนุ่มสลวยราวเส้นไหมชั้นดีมาซบกับอกกว้างและแข็งแรงของตน ก่อนจะจุมพิตเบาๆ ที่ศีรษะนางอย่างรักใคร่
 "หลินเอ๋อร์ พี่ต้องขออภัยเจ้ากับทุกสิ่งที่ผ่านมา พี่ให้สัญญาว่านับแต่นี้ไปพี่จะดูแลเจ้า รักและถนอมเจ้าให้มาก ขอเพียงเจ้าให้โอกาสพี่และอยู่กับพี่ตลอดไป อย่าจากพี่ไปไหน" เขากระชับอ้อมแขนที่โอบกอดนางผู้เป็นที่รักแน่นขึ้น
 "อืม" เสียงร้องรับกับใบหน้าที่ขยับถูไถอยู่ตรงหน้าอก ทำให้หมอนข้างจำเป็นชะงัก ก้มหน้าหลุบตามองด้วยคิดว่านางได้ยินในสิ่งที่ตนพูด ก่อนจะถอนใจโล่งอกระคนเสียดายที่นางเพียงแค่ละเมอเท่านั้น
 แม่ทัพหนุ่มปล่อยให้นางหลับอย่างสบายใจอยู่ราวหนึ่งชั่วยาม ก่อนจะตัดสินใจปลุกนาง
 "หลินเอ๋อร์..ตื่นได้แล้ว"
 "เฮือก!"
 พลั่ก!
 "โอ๊ย!"
 เสียงเฮือกมาจากร่างเล็กบอบบางที่สะดุ้งตกใจกับเสียงประกาศิตของเขา พลั่กเป็นเสียงศีรษะเล็กที่กระแทกเข้าปลายคางของอีกฝ่าย และโอ๊ยคือเสียงร้องจากร่างเล็กบอบบางที่บัดนี้คลำศีรษะตัวเองป้อยๆ น้ำตาคลอ พร้อมกับสูดปากด้วยความเจ็บปวด
 ส่วนมู่หลิ่งเหวินนั้นเจ็บแต่ร้องไม่ออก ได้แต่ลูบคางตนเอง คิ้วเข้มเลิกขึ้นมองร่างเล็กบอบบางที่ส่งยิ้มแห้งๆ ให้ตน เห็นแล้วก็รู้สึกอ่อนใจและอดขบขันในความซุ่มซ่ามของนางไม่ได้ "เป็นเช่นไรบ้าง ขอพี่ดูหน่อย" มือหนายื่นออกไปลูบกลางศีรษะของนางอย่างเบามือ
 "อืม ปูดเล็กน้อย" มู่หลิ่งเหวินชะงักคำพูดเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่จ้องมองมาอย่างโง่งม ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่อแม้จะเห็นไม่ชัดเท่ายามกลางวัน ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย เพียงเท่านี้ก็สร้างความปั่นป่วนใจให้แก่เขาจนร้อนรุ่มไปทั้งกายแล้ว "ดึกมากแล้ว พี่ควรพาเจ้ากลับเสียที" ก่อนจะลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเบือนหน้าซับสีแดงจางๆ ไปทางอื่น
 "ก็ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ" ชิงหลินตอบ มองร่างสูงที่หันหนีไปทางอื่นไม่มองหน้า จึงเกิดความสงสัยจนอยากพิสูจน์ความจริง "โอ๊ย! ปวด ปวดเหลือเกิน"
 "หลินเอ๋อร์ เป็นอันใด ปวดศีรษะหรือ" ร่างสูงหันมาถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน คิ้วเข้มขมวด สองแขนแกร่งรีบโอบประคองคู่หมั้นที่ทรุดลงไปกองกับพื้นหญ้า มือหนึ่งอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อย ส่วนอีกมือก็กุมศีรษะพร้อมกับก้มหน้าร้องครวญครางไม่หยุด ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนแฝงแววกังวลและเป็นห่วง
 "เปล่า ข้าปวดท้อง หิวข้าวเจ้าค่ะ" นางยืดตัวตรง เงยหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง โดยลืมไปว่าคำตอบของนางตรงข้ามกับการกระทำโดยสิ้นเชิง และผลของการกระทำก็กำลังย้อนกลับมาเล่นงานนางอยู่ตอนนี้
 "ปวดท้อง หิวข้าว แล้วเหตุใดจึงกุมศีรษะ" แม่ทัพหนุ่มถามเสียงเข้มต่ำ มือใหญ่ยึดจับต้นแขนเรียวเล็กไว้แน่น ดวงตาคมทรงเสน่ห์วาวโรจน์ด้วยความขุ่นเคือง แผ่กลิ่นอายกดดันและคุกคามออกมาจนคนก่อเรื่องใจคอไม่ดี
 "เอ่อ...เรื่องนั้น คือว่า..." ชิงหลินหน้าเสียพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตา ถึงอย่างนั้นก็รับรู้ถึงความโกรธได้จากแรงบีบที่ต้นแขนจนรู้สึกเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงร้อง ยอมกัดฟันเพื่อข่มความเจ็บปวด
 "อย่าล้อเล่นเช่นนี้อีก...เป็นครั้งที่สอง เข้าใจหรือไม่" แม่ทัพหนุ่มเชยคางคู่หมั้นขึ้น กระซิบขู่เสียงเรียบ ทว่าเยียบเย็นดุจน้ำแข็ง จนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง
 "ขะ...ข้ารู้แล้ว" นางตอบกลับเสียงแผ่ว ก่อนจะผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเขาปล่อยให้นางเป็นอิสระ
 ยามนี้เขาขุ่นเคืองใจที่คู่หมั้นล้อเล่นกับความรู้สึกที่มีต่อนาง 'ข้าเป็นห่วงนางมากถึงเพียงนี้ แต่นางกลับ...ฮึ่ม! น่าตายนัก!'
 เมื่อเห็นเขาเงียบไป ชิงหลินจึงเดินมาหยุดตรงหน้าเขาแล้วส่งยิ้มให้ แต่เขากลับไม่สนใจหันหน้าหนีไปทางอื่น นางจึงทำซ้ำอีกและเขาก็ยังเมินเช่นเดิม คิ้วเรียวพลันขมวดมุ่น
 'อย่าบอกนะว่าเขากำลังงอน? ไม่ได้โกรธแต่กำลังงอนอยู่? จริงเหรอเนี่ย? แม่ทัพจอมหยิ่งเอาแต่ใจคนนี้กำลังงอน? อา...ไม่อยากจะเชื่อว่าจะถูกผู้ชายงอนใส่ ลองง้อเหมือนที่เคยทำกับแม่ก็แล้วกัน'
 คนกำลังงอนชะงักวูบไปชั่วครู่เมื่อได้สติ มุมปากพลันยกขึ้นสูงเป็นรอยยิ้มที่น่าหลงใหล ดวงตาคมทรงเสน่ห์ฉายแววพอใจเพราะไม่คิดว่านางจะกล้า อารมณ์ขุ่นเคืองมลายหายไปทันทีกับการการกระทำของนาง
 คนง้อที่วางเจ้าพยัคฆ์น้อยลงบนพื้นหญ้าสวมกอดเขาจากข้างหลัง แนบหน้ากับแผ่นหลังกว้างและอบอุ่นนิ่ง นางไม่พูดอะไรจนเขายกมือขึ้นทาบทับบนหลังมือของนาง ก็ทำให้นางยิ้มออก "ขอโทษเจ้าค่ะ"
 'มู่หลิ่งเหวินเอ๋ย เพียงแค่นางกอด เจ้าก็หายโกรธเสียแล้ว เจ้าช่างใจอ่อนเสียจริง'
 เขาปรับสีหน้าให้เรียบนิ่ง ยามหมุนกายสูงมาเผชิญหน้ากับคู่หมั้น หลุบตามองนางแล้วถาม "คิดว่าเพียงเท่านี้จะทำให้พี่หายโกรธหรือ"
 "เอ๊ะ แล้วข้าต้องทำอย่างไร ท่านจึงจะหายโกรธข้า" ชิงหลินเงยหน้าขึ้นมาถามเขา
 "ตรงนี้" เขาพองแก้มข้างหนึ่งแล้วดึงมือของนางมาวางที่แก้มของตน
 "ทำไมข้าต้องหอมแก้มท่านด้วยเล่า ข้าไม่ทำ" นางชักมือกลับพร้อมกับสะบัดหน้าหนี
 "เลือกเอา ระหว่างเจ้าหอมพี่ หรือให้พี่หอม...เจ้า" พูดพลางยื่นใบหน้าหล่อเหลาลงมาเสมอใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตาคมทรงเสน่ห์มีประกายกรุ้มกริ่มอย่างเป็นต่อ เมื่อเห็นนางขยับตัวจึงเอ่ย "คิดจะหนีหรือ"
 "คะ...ใครว่าข้าจะหนีกัน" หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นตอบอย่างอวดดี ไม่ยอมรับความจริง ชิงหลินไม่ชอบให้ใครดูถูกหรือกล่าวหาว่านางขี้ขลาด
 "หึๆ เช่นนั้นก็..." ไม่รอให้นางตั้งตัว ร่างสูงก็ฉวยโอกาสหอมแก้มขาวเนียนนุ่มนิ่มของนางเสียฟอดใหญ่ ก่อนจะรีบเบี่ยงตัวหลบฝ่ามือของนางที่ไล่ทุบเขาเป็นพัลวันอย่างมีความสุข จนส่งเสียงหัวเราะออกมาดังก้องไปทั่วบริเวณ


"เอ่อ...คือข้า...ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น..." ร่างเล็กยกมือปฏิเสธทันควัน ก่อนจะก้มหน้าลงไม่พูดต่อ
 "อ้าว มาอยู่กันที่นี่เองหรือ" เสียงขององค์รัชทายาททำชิงหลินลอบถอนใจ ผิดกับอีกคนที่ไม่สบอารมณ์นักเพราะถูกขัดคอ
 "ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ / ถวายบังคมเพคะ" ทั้งสองถวายความเคารพพร้อมกัน
 "ลุกขึ้นได้" ฉีเฟยหลงอนุญาต
 "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ / ขอบพระทัยเพคะ"
 "หลินเอ๋อร์ เหตุใดเสื้อผ้าเจ้า..."
 ถ้อยคำที่ตรัสเรียกอย่างสนิทสนม เป็นเหตุให้ขุนนางชั้นผู้ใหญ่อย่างอัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียวเลิกคิ้วขึ้นมองนางอย่างประหลาดใจและสนใจ แม่ทัพหนุ่มเองก็ถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ เพราะเป็นครั้งแรกที่องค์รัชทายาทตรัสเรียกคู่หมั้นของตนเช่นนี้ มือทั้งสองกำเข้าหากันแน่น
 "เอ่อ...ทูลองค์รัชทายาท เป็นเพราะหม่อมฉันไม่ทันระวังเพคะ" ชิงหลินตอบ
 "เช่นนั้นหรือ แล้วเป็นเช่นใดบ้าง บาดเจ็บหรือไม่" ฉีเฟยหลงถามอย่างห่วงใย ไม่ใส่ใจผู้คนรอบข้างว่าจะคิดเช่นไร
 "ขอบพระทัยที่ทรงห่วงใยคู่หมั้นของกระหม่อม นางปลอดภัยดีทุกประการพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินรีบตอบเสียงเข้มต่ำเจือความไม่พอใจนิดๆ
 "องค์รัชทายาทเสด็จไปประทับที่ศาลาทางนั้นก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" ตู้ฮุ่ยเปียวเสนอความเห็น เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศน่าอึดอัดใจ
 "ก็ดี เจ้าสองคนด้วย" ฉีเฟยหลงกล่าวกับแม่ทัพหนุ่มและชิงหลิน
 "พ่ะย่ะค่ะ / เพคะ"
 "มู่หลิ่งเหวินคารวะท่านอัครเสนาบดี" แม่ทัพหนุ่มประสานมือเคารพผู้อาวุโส
 "ชิงหลินคารวะท่านอัครเสนาบดีเจ้าค่ะ" ชิงหลินยอบกายคารวะตามคู่หมั้น
 "ตามสบายเถิด" ตู้ฮุ่ยเปียวตอบพลางเหลือบมองชายหนุ่มหญิงสาวที่หลบไปยืนด้านข้างด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะเดินผ่านหน้าทั้งสองตามองค์รัชทายาทไปยังศาลา ซึ่งอยู่ด้านหน้าของคอกม้าที่ชิงหลินเคยเข้าเฝ้าเมื่อครั้งปลอมตัวเป็นคุณชายหยางเริ่น
 ที่ศาลาด้านหน้าคอกม้า
 องค์รัชทายาทประทับเด่นตรงกลาง ถัดออกมาเป็นอัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียวในชุดขุนนางสีแดงเต็มยศ ตรงข้ามคือแม่ทัพมู่หลิ่งเหวินและชิงหลินคู่หมั้น ส่วนเหล่าขันทีนางกำนัลรั้งอยู่ด้านนอกศาลา
 "ให้หัวหน้าผู้ดูแลม้ามาพบเรา...เดี๋ยวนี้"
 "พ่ะย่ะค่ะ" เกากงกงรีบปฏิบัติตามทันที เพียงชั่วครู่หัวหน้าผู้ดูแลม้าร่างหนาบึกบึนก็มาถึง
 "ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ" เขาคุกเข่าถวายบังคมด้านนอกศาลาด้วยเสียงค่อนข้างดังและหนักแน่น
 "ลุกขึ้นได้" ฉีเฟยหลงอนุญาต
 "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าผู้ดูแลม้ากล่าวแล้วจึงลุกขึ้นก้มหน้าลง
 "มันเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้อย่างไร เจ้าไม่ได้ตรวจสอบก่อนหรือ" ฉีเฟยหลงถามเสียงเข้ม
 "เอ่อ...ทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมได้ให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบทุกครั้งพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่..." หัวหน้าผู้ดูแลม้าขยับตัวเล็กน้อย หวาดเกรงที่จะพูดความจริง
 "ว่ามา อย่ามัวแต่อ้ำอึ้ง" ฉีเฟยหลงสะบัดมือเสียงดัง เพียงแค่นั้นก็สร้างความอกสั่นขวัญแขวนแก่หัวหน้าผู้ดูแลม้าตลอดจนเหล่านางกำนัลแล้ว
 หัวหน้าผู้ดูแลม้าทรุดลงนั่งคุกเข่าอีกครั้ง ละล่ำละลักตอบเสียงสั่น "พระอาญามิพ้นเกล้า เพียงแต่กระหม่อมไม่เคยรู้ และไม่เคยพบเห็นเถาไม้เลื้อยมีพิษเช่นนี้มาก่อน จึงได้ชะล่าใจจนเกิดเรื่องขึ้นพ่ะย่ะค่ะ"
 "เถาไม้เลื้อยมีพิษ? นำมาให้เราดูหน่อย" ฉีเฟยหลงสั่งจบ เถาไม้เลื้อยที่ว่าก็มาวางอยู่เบื้องหน้า จึงหยิบมันขึ้นมาดู
 ตู้ฮุ่ยเปียวจับเถาไม้เลื้อยขึ้นพิจารณาอย่างถี่ถ้วน แล้วจึงกล่าวออกมา "แปลก นี่มันเถาอันใดกัน ลำต้นมีขน ซ้ำยังมีน้ำยางสีขาว"
 "ทูลองค์รัชทายาท ดีที่ได้คุณหนูชิงช่วยไว้ หาไม่แล้วคงจะมีม้าคลุ้มคลั่งอีกหลายตัวเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าผู้ดูแลม้ายกความดีความชอบทั้งหมดให้ผู้มีพระคุณ
 "เอ่อ...เพียงแค่เหตุบังเอิญเท่านั้นเพคะ" ชิงหลินรีบออกตัว ไม่กล้ารับความดีความชอบ
 "เป็นเจ้าอีกแล้วหรือ" คำกล่าวของตู้ฮุ่ยเปียวสร้างความประหลาดใจให้แก่ทุกคน ไม่เว้นตัวชิงหลิน
 ฉีเฟยหลงวางเถาไม้เลื้อยลงแล้วหันมาถามตู้ฮุ่ยเปียว "มีอันใดหรือ ท่านอัครเสนาบดี"
 "อา...องค์รัชทายาททรงจำเรื่อง 'สามดี' ที่กระหม่อมเล่าให้ฟังได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
 ฉีเฟยหลงพยักหน้า "อืม เราจำได้ ที่ว่ามีสตรีหาญกล้านางหนึ่งพูด ราวกับต้องการสั่งสอนเหล่าขุนนางกลางงานชมบุปผาที่จวนเสนาบดีหานใช่หรือไม่"
 "ถูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
 "อา...อย่าบอกเรานะว่าสตรีใจกล้านางนั้นก็คือนาง" ฉีเฟยหลงหันไปทางสตรีที่นั่งก้มหน้าด้วยสายตาประหลาดใจ
 "ใช่พ่ะย่ะค่ะ ก็คือนาง" ตู้ฮุ่ยเปียวตอบ ดวงตาคมมากด้วยประสบการณ์มีความชื่นชมในความรอบรู้ของเด็กสาวผู้นี้ น่าเสียดายที่เกิดเป็สตรี หากเกิดเป็นบุรุษคงจะโดดเด่นเหนือผู้ใดเป็นแน่
 "อา...เจ้าช่างทำให้เราประหลาดใจอยู่เรื่อยเลยนะ หลินเอ๋อร์" ฉีเฟยหลงเย้านาง
 "เอ่อ..." ชิงหลินไม่รู้จะพูดอะไรดี จึงชำเลืองมองคู่หมั้นเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่วาวโรจน์คู่นั้น
 "ทูลองค์รัชทายาท นางก็เป็นแค่หนอนตำราตัวอ้วนที่ชอบกินตำรา...แล้วชอบอวดภูมิเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินตอบห้วนจัด พร้อมกับปรายตามองคู่หมั้นเมื่อพูดคำว่า 'หนอนตำราตัวอ้วน' อย่างจงใจ
 "ฮึม ท่าน! ฝากไว้ก่อนเถิด" ชิงหลินคาดโทษพร้อมกับถลึงตาใส่เขาที่กล่าวหาว่านางเป็นหนอนตำราตัวอ้วน
 "ฮะๆๆ หนอนตำราตัวอ้วน? เราชอบนะ ต่อไปเราเรียกเจ้าว่าหนอนตำราตัวอ้วนดีหรือไม่" ฉีเฟยหลงหัวเราะดังลั่น แม้แต่ตู้ฮุ่ยเปียวก็ยังยกมุมปากยิ้มกับคำเปรียบเปรยของแม่ทัพหนุ่ม
 "เอาละ เรื่องนี้หากพูดแล้วความยาว พักไว้ก่อนเถิด ว่าแต่เถาไม้เลื้อยนี้มีชื่อเรียกหรือไม่" ฉีเฟยหลงเข้าเรื่องอีกครั้ง
 "ทูลองค์รัชทายาท ในตำราเรียกว่าใบระบาดเพคะ" นางไม่ได้โกหก เพราะดอกมันเหมือนดอกผักบุ้งนางเลยสนใจลองค้นหาทางอินเทอร์เน็ตดู จึงได้รู้ว่ามันเป็นทั้งสมุนไพรและยาพิษหากใช้ไม่ถูกวิธี
 "ใบ...ระบาด? ท่านเคยได้ยินมาก่อนหรือไม่" ฉีเฟยหลงถามตู้ฮุ่ยเปียว
 "กระหม่อมก็เพิ่งเคยได้ยินนี่แหละพ่ะย่ะค่ะ" ตู้ฮุ่ยเปียวตอบตามจริง
 "เอ่อ...เถาใบระบาดมีถิ่นกำเนิดห่างไกล น้อยคนนักที่จะรู้ว่าใบและเมล็ดมีพิษ ห้ามรับประทานเด็ดขาด ซ้ำดอกยังเหมือนกับดอกผักบุ้งด้วย ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เจ้าหน้าที่จะพลาดจุดนี้ไปเพคะ" ชิงหลินชี้แจง ซึ่งคำพูดของนางมีส่วนช่วยให้เจ้าหน้าที่ทุกคนไม่โดนลงอาญาที่ทำงานผิดพลาด และฉีเฟยหลงก็ตระหนักในเรื่องนี้ดี
 "เราเข้าใจแล้ว และขอปิดคดีนี้โดยไร้คนผิด!" ฉีเฟยหลงสรุปด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง จึงได้ยินกันถ้วนทั่ว สร้างความปลาบปลื้มยินดีแก่ทุกคน
 "เป็นพระกรุณายิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าผู้ดูแลม้าและเหล่าลูกน้องราวห้าสิบคนคุกเข่าสรรเสริญองค์รัชทายาทอย่างพร้อมเพรียงด้วยเสียงที่ดังและก้องกังวานไปทั่วบริเวณ
 "ลุกขึ้น เจ้าอยากได้สิ่งใดตอบแทน" ฉีเฟยหลงหันมาถามชิงหลิน
 "เอ่อ...หากจะทรงกรุณา หม่อมฉันขอเก็บไว้ก่อนได้หรือไม่เพคะ"
 "ได้ เราอนุญาต!" ฉีเฟยหลงรับปากทันทีโดยไม่หยุดคิดให้เสียเวลา
 "ขอบพระทัยเพคะ" หญิงสาวโขกศีรษะด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
 "อา...จริงสิ เราเกือบลืมเรื่องสำคัญไปเลย" ฉีเฟยหลงหันมาทางตู้ฮุ่ยเปียว "นางก็คือผู้ออกแบบตำหนักใหม่ของเรา"
 "เป็นนางจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ" ตู้ฮุ่ยเปียวทำใจให้เชื่อไม่ลง ด้วยเคยเห็นฝีมือการเขียนรูปของนางมาก่อนที่จวนเสนาบดีหาน ฝีมือการใช้พู่กันของนางนับว่ายังอ่อนนักในสายตาเขา
 "หือ ท่านพูดราวกับเคยเห็นรูปของนางมาก่อน"
 "พ่ะย่ะค่ะ ที่งานชมบุปผาจวนเสนาบดีหาน"
 "อา...แล้วอย่างไรต่อ" ฉีเฟยหลงขยับกายด้วยความสนใจใคร่รู้เรื่องราว
 ผิดกับมู่หลิ่งเหวินที่ทำได้เพียงอดกลั้นเก็บความอึดอัดคับข้องใจและไม่มั่นใจไว้ภายใน เป็นธรรมดาที่แม่ทัพหนุ่มจะรู้สึกเช่นนั้น ด้วยนางยังเป็นเพียงคู่หมั้น ไม่ได้ตบแต่งให้ หากวันหนึ่งนางเปลี่ยนใจและขอถอนหมั้น แล้วเขาจะทำอันใดได้ ที่สำคัญ...ตัวตนของเขาในใจของนางมีมากน้อยเพียงใดก็ไม่อาจคาดเดาได้เลยจริงๆ
 ส่วนคนถูกนินทาซึ่งหน้าทำได้เพียงก้มหน้าด้วยใบหน้าแดงก่ำ ไม่สามารถโต้แย้งหรือลุกขึ้นมาปกป้องตัวเองได้เลย
 "มีการแข่งขันเขียนรูปโดยใช้พู่กันในกลุ่มของบุตรีที่ไปร่วมงานพ่ะย่ะค่ะ แล้ว..." ตู้ฮุ่ยเปียวเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในงานชมบุปผาจวนเสนาบดีหานโดยละเอียด
 "อา...ว่าอย่างไรหลินเอ๋อร์ เจ้ามีอันใดจะโต้แย้งหรือไม่" ฉีเฟยหลงถามนางทันทีเมื่อเรื่องราวจบลง
 "เอ่อ...ไม่มีเพคะ หม่อมฉันไม่ถนัดการใช้พู่กันจริงๆ" นางตอบตามจริง
 "อา...เช่นนั้นก็ไม่แปลกที่ท่านจะติดใจสงสัยในฝีมือของนาง" ฉีเฟยหลงว่า ก่อนจะหันไปทางเสี่ยวเกาจื่อ "เสี่ยวเกาจื่อ นำภาพที่อยู่บนโต๊ะในห้องทำงานของเรามาที่นี่"
 "พ่ะย่ะค่ะ" เสี่ยวเกาจื่อรีบปฏิบัติตามทันที
 ครู่ใหญ่ต่อมา
 ตู้ฮุ่ยเปียวมองภาพเขียนในมือด้วยสายตาตื่นตะลึง สลับกับมองใบหน้าหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย
 'นี่คือฝีมือของนางจริงหรือ รูปทรงแปลกประหลาดทว่างดงาม ลวดลายละเอียดอ่อนช้อย และมีเอกลักษณ์ มันคือสถานที่ใดกัน'
 "เป็นเช่นไรล่ะท่านอัครเสนาบดี" ฉีเฟยหลงยิ้มพอใจเมื่อเห็นสีหน้าที่แสดงออกถึงความตะลึงลานของอีกฝ่าย
 "อา...กระหม่อมน้อมรับโดยไร้ข้อโต้แย้งแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ความจริงตู่ฮุ่ยเปียวทูลคัดค้านเรื่องที่ผู้ออกแบบเป็นหญิง และไม่ใช่ผู้ที่มากประสบการณ์จากกรมโยธา แต่พอได้เห็นฝีไม้ลายมือของนางแล้วก็ต้องยอมรับว่ายอดเยี่ยมไร้ที่ติ
 ในที่สุดแม่ทัพหนุ่มก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งถึงจุดประสงค์ในการมาของตู้ฮุ่ยเปียว ซึ่งชิงหลินเองก็เข้าใจจุดนี้ด้วยเช่นกัน
 ขณะเดียวกันที่คฤหาสน์สกุลชิง
 ทุกคนกำลังวุ่นวายกับการเตรียมสัมภาระและข้าวปลาอาหารแห้งสำหรับคนห้าสิบคน ที่ต้องเดินทางไปหุบเขากินคนเพื่อตามหาเต่ามังกร
 "นายท่าน ได้โปรดให้ข้าติดตามท่านไปด้วยเถิดขอรับ" เฟิ่งอิงคุกเข่าขอร้องชิงหยวน
 "แล้วผู้ใดจะคอยคุ้มครองบุตรีข้า" ชิงหยวนย้อนถามด้วยท่าทีเหนื่อยใจ
 "เรื่องนั้น..." เฟิ่งอิงขยับตัวอย่างอึดอัด ความหนักใจและกังวลใจฉายชัดบนใบหน้าคมเข้ม ยอมรับว่ารู้สึกลำบากใจกับการตัดสินใจครั้งนี้ ด้วยความห่วงใยที่มีให้คุณหนูนั้นไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าความปลอดภัยของนายท่านเลย
 "ท่านพี่...การเดินทางครั้งนี้อันตรายเพียงใดไม่อาจคาดเดาได้ ให้เฟิ่งอิงติดตามท่านไปด้วยเถิดเจ้าค่ะ ส่วนเรื่องหลินเอ๋อร์ยังมีอาเหวินคอยดูแลอยู่ ท่านอย่าห่วงเลย" ชิงฮูหยินช่วยพูดอีกแรง
 "ได้ เจ้าเตรียมตัวเถิด" ชิงหยวนหันมาสั่ง หลังจากตัดสินใจได้แล้ว
 "ขอบคุณขอรับนายท่าน" เฟิ่งอิงประสานมือขอบคุณแล้วหมุนกายจากไป
 "หลินเอ๋อร์ จะกลับยามใดหรือ" ชิงหยวนหันมาถามฮูหยินของตน
 "ยามเซินกระมังเจ้าคะ"
 "อืม พ่อบ้านฝู หากคุณหนูกลับมาให้ไปพบข้าที่ห้องทำงานด้วย"
 "ขอรับนายท่าน" พ่อบ้านฝูที่ยืนอยู่ด้านข้างค้อมศีรษะรับคำสั่ง
 ณ วังขององค์รัชทายาท
 หลังจากปลีกตัวออกมาได้ มู่หลิ่งเหวินก็แวะส่งน้องชายที่จวนเสนาบดีมู่ซึ่งเป็นทางผ่านไปคฤหาสน์สกุลชิงก่อน แต่แทนที่จะมุ่งหน้าพาคู่หมั้นกลับเรือนของนาง เขากลับสั่งให้รถม้าของวังตะวันออกกลับไป
 "จะพาข้าไปไหนหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถามทันทีที่ลงมายืนข้างเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยคำถาม
 "พี่อยากพาเจ้าไปสถานที่หนึ่ง ขึ้นม้าเถิด" เขากล่าวยิ้มๆ
 "ไม่ ข้าอยากกลับบ้านเจ้าค่ะ" นางปฏิเสธทันควันโดยไม่หยุดคิดให้เสียเวลา ใบหน้าจิ้มลิ้มบูดบึ้งไม่ชอบใจกับการกระทำที่เอาแต่ใจของเขา และยังเคืองเรื่องที่เขาว่านางเป็นหนอนตำราตัวอ้วนและอวดเก่ง แม้จะรู้ว่าเขาหวังดีจึงได้เอ่ยตักเตือนแบบอ้อมๆ ให้ระมัดระวังคำพูดและการกระทำ แต่ทำไมต้องเปรียบนางเป็นหนอนด้วยเล่า ซ้ำยังเป็นหนอนตัวอ้วนที่อวดเก่งอีก
 ความจริงที่ทำให้นางขุ่นเคืองคือคำว่า 'อ้วน' เพราะในภพเก่านางเป็นสาวร่างอ้วนกลมจนได้รับฉายาว่ากระปุกตั้งฉ่าย แม้เขาไม่รู้เรื่องนี้ก็เถอะ
 "กลัวหรือ" ร่างสูงเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงยั่วโทสะเล็กน้อย พลางยกแขนขึ้นกอดอก ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับอยู่ที่ร่างเล็กบอบบางซึ่งยืนกอดอกหันหลังให้อย่างแง่งอน ช่างน่าเอ็นดูนักในสายตาของเขา ทั้งที่หากเป็นสตรีอื่นทำเช่นนี้คงสร้างความหงุดหงิดและรำคาญใจให้เขามากทีเดียว
 "กลัว? มีอะไรที่ข้าต้องกลัวกัน" ร่างบางหันกลับมาเผชิญหน้าคนที่ปรามาสนางอย่างไม่เกรงกลัว
 "หึๆ เช่นนั้นก็คงกล้าไปกับข้า" ร่างสูงสบโอกาสรุกคืบ ไม่คิดให้นางถอยหลังตั้งหลักได้ ดวงตาคมทรงเสน่ห์วาววับยามหลุบมองร่างเล็กบอบบางที่ยืนห่างเพียงสองก้าว ซ้ำยังหันหลังให้กำแพงจวนเสนาบดีมู่ ใบหน้าจิ้มลิ้มเชิดขึ้นอย่างอวดดี ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มสนิท หากอยู่เพียงลำพังในที่มิดชิดกว่านี้เห็นทีเขาคงรวบตัวนางเข้ามา แล้วมอบจุมพิตแสนหวานให้นางไปแล้วเป็นแน่
 "ไปก็ไปสิเจ้าคะ" คราวนี้ยกมือขึ้นเท้าสะเอวเพิ่มความอวดดีแลละท้าทายมากขึ้นไปอีกขั้น
 "เช่นนั้น เชิญคุณหนูขึ้นม้าได้ขอรับ" แม่ทัพหนุ่มล้อเลียนพร้อมกับค้อมกายและผายมือข้างหนึ่งไปทางเจ้าทาเสว่ ยกมุมปากยิ้มสมใจที่สามารถล่อหลอกนางได้สำเร็จ จนถูกนางค้อนให้ครั้งหนึ่งเป็นรางวัล
 ฝ่ายคนที่แจกค้อนวงใหญ่จนคอแทบเคล็ด พอหันกลับมาตรงหน้า เท้าน้อยๆ ก็พลันชะงักมองเจ้าม้าศึกตัวใหญ่เบิ้มสีดำสนิทสลับกับชุดจีนโบราณยาวกรอมเท้าสีขาวรุ่มร่ามของตัวเอง แล้วชำเลืองมองคู่หมั้นที่ยืนกอดอกยิ้มเย้ยอยู่ข้างๆ ทำให้นางเกิดแรงฮึดขึ้นมา สูดลมหายใจเข้าแรงๆ แล้วยืดหลังตรงเชิดหน้าขึ้น ยกชายกระโปรงขึ้นสูงก่อนจะก้าวไปหาเจ้าทาเสว่ จากนั้นก็พยายามกระโดดขึ้นหลังมันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ก็ลื่นลงมาทุกครั้ง
 "หึๆ"
 เสียงหัวเราะของเขาทำให้ชิงหลินที่พยายามอยู่จนเหนื่อย หันมาถลึงตาใส่ด้วยความขุ่นเคืองและหงุดหงิดที่ถูกหัวเราะเยาะ
 เช่นเดียวกับเจ้าทาเสว่ มันเอียงหัวมองมนุษย์ร่างเล็กเท่ามด ที่กำลังปีนป่ายกระโดดกระเด้งไปมาอยู่ข้างลำตัวของมันด้วยความรู้สึกหงุดหงิดจึงแกล้งขยับตัวหนี เป็นเหตุให้ร่างเล็กที่กระโดดเกาะตัวมันเสียหลักเซถลาไปข้างหน้า ด้วยความตกใจนางจึงหวีดร้องออกมาพร้อมกับหลับตาปี๋
 "หึๆ ข้าว่าให้ข้าช่วยเจ้าคงเร็วกว่ากระมัง" แม่ทัพหนุ่มบอกสตรีที่อยู่ในอ้อมแขนหลังจากช่วยนางไม่ให้ล้มหน้าคะมำ
 "ไม่ต้อง ข้าจะลองดูอีกครั้งเจ้าค่ะ" หญิงสาวผลักเขาออกพร้อมกับปฏิเสธความช่วยเหลือด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น โดยไม่คิดยอมแพ้ง่ายๆ สองเท้าเดินเข้าไปหาเจ้าม้าที่เกือบทำนางขายหน้าต่อหน้าคู่หมั้น คราวนี้นางลองใช้จิตสื่อสารกับมันแทนการปีนป่าย
 "ท่านม้าผู้สง่างามและองอาจ จะช่วยให้เกียรติย่อตัวลงให้ข้าขึ้นหลังท่านหน่อยได้หรือไม่" ชิงหลินมองตามันพร้อมกับขอร้องมันทางจิต
 ฝ่ายเจ้าทาเสว่แม้จะประหลาดใจแต่มันก็เลือกที่จะเมินคำขอของนาง ด้วยมันเป็นม้าศึกเพศผู้ไม่ชื่นชอบสตรีเช่นเดียวกับแม่ทัพหนุ่มซึ่งเป็นเจ้านาย แม้นางจะเป็นสตรีคนแรกที่ได้ขึ้นขี่มัน แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะต้องยอมศิโรราบและทำตามคำสั่งของนางเหมือนพวกม้าไร้สมองตัวอื่น
 "โธ่ พี่ม้าจ๋า อย่าเมินกันสิ" นางยังคงไม่ละความพยายาม
 พรูดๆๆ
 เจ้าทาเสว่สุดจะรำคาญ มันจึงไล่นางด้วยการพ่นน้ำลายใส่ใบหน้าเสียหลายที
 "ฮึ่ม! ไม่เห็นต้องทำกันขนาดนี้เลย ดูสิหน้าข้าเปื้อนหมดแล้ว" ชิงหลินต่อว่ามัน พร้อมกับยกชายแขนเสื้อขึ้นเช็ดหน้าตัวเองไปด้วย ช่างไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาเสียเลย
 "หึๆ" เป็นอีกครั้งที่ผู้เฝ้าดูเหตุการณ์หลุดหัวเราะขบขันกับภาพเบื้องหน้า ที่สตรีกำลังทำสีหน้าประหลาดๆ พลางยกไม้ยกมือใส่เจ้าม้าศึกคู่ใจของเขาแต่เหมือนจะไร้ผล เพราะเจ้าทาเสว่สะบัดหน้าหนี ซ้ำยังพ่นน้ำลายใส่นางอีก
 ในสายตาผู้อื่นที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอาจคิดว่านางเสียสติ แต่สำหรับเขา นี่คือความสามารถที่สวรรค์ประทานมาให้โดยแท้ แม้จะรู้ดีแก่ใจแต่ก็อดขบขันไม่ได้
 "ท่านหัวเราะเยาะข้า ฮึ่ม!" ร่างบางหันขวับมาทางเขา ดวงตากลมโตจ้องมองอย่างเอาเรื่อง ราวกับพวกอันธพาลขี้แพ้ชวนตี
 มีหรือที่แม่ทัพใหญ่เช่นเขาจะหวาดกลัวต่อสายตาและอาการพาลพาโลของนาง ซ้ำยังยั่วยุอารมณ์กรุ่นโกรธให้ยิ่งเพิ่มขึ้นไปอีก ด้วยการแบมือพร้อมกับยักไหล่เหยียดยิ้มใส่ ราวกับจะถามว่าข้าหัวเราะเจ้าแล้วอย่างไร ซึ่งแน่นอนว่ามันได้ผล...
 "ฮึ่ม!" ชิงหลินทั้งโมโหทั้งอับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี อับอายที่ถูกเจ้าม้าจอมหยิ่งยโสทำเมินนางแถมยังพ่นน้ำลายใส่ และโมโหที่ถูกเจ้านายของเจ้าม้าจอมยโสหัวเราะเยาะราวกับเป็นเรื่องตลก "ข้าจะกลับจวน!" เพราะขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังนางได้กระโดดข่วนหน้าเขาแน่ๆ
 ร่างสูงไม่กล่าวอะไร เดินตรงเข้าไปช้อนร่างเล็กบอบบาง ดีดตัวลอยขึ้นสูงเหนือตัวเจ้าทาเสว่ที่ยืนนิ่งอย่างรู้งาน ก่อนจะค่อยๆ นั่งลงบนหลังม้าศึกอย่างนุ่มนวล
 "ปล่อยข้าลงนะเจ้าคะ ข้าจะกลับจวน!" นางตวาดเขาเสียงดัง สองมือเรียวเล็กผลักไสเขา พยายามดิ้นรนเพื่อหาทางลงจากหลังม้า
 "หากยังไม่หยุดดิ้น พี่จะจุมพิตเจ้าเสียตรงนี้" ร่างเล็กชะงักกึก หยุดการเคลื่อนไหวทันที
 "จับดีๆ ล่ะ" แม่ทัพหนุ่มหลุบตามองคู่หมั้นที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ข้างหน้าด้วยสายตาอ่อนโยนระคนเอ็นดู ร่างเล็กนุ่มนิ่มช่างหอมกรุ่นจนเขาเผลอสูดดมไปหลายครั้ง
 "ฮึ!" ร่างบางเมินคำเตือนของเขา เลือกจะวางมือลงบนหน้าขาตัวเองแทนที่จะยืดจับเขาไว้
 "ฮี้ๆๆ"
 จู่ๆ เจ้าทาเสว่ก็ยกเท้าหน้าขึ้นสูงตะกุยอากาศ
 "ว้าย! แหก" เพราะไม่ทันระวังตัว ร่างบอบบางจึงไถลลงไปหาร่างแกร่งที่นั่งซ้อนรออยู่แล้วด้วยความตกใจ เผลอโอบกอดเขาเสียแน่นตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด ใบหน้าจิ้มลิ้มซบอยู่กับอกแกร่งหนั่นแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจของเขาอย่างชัดเจน
 'อา…หัวใจบุรุษเต้นเร็วและแรงขนาดนี้เลยหรือ'
 ด้วยความสงสัยชิงหลินจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นแล้วก็ต้องหน้าแดงเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่ก้มมองมา มันช่างหวานซึ้งเต็มไปด้วยความเสน่หา ทำให้ใจดวงน้อยเต้นแรง "หนะ...ไหนท่านบอกว่าจะพาข้าไปสถานที่หนึ่ง" นางรีบหาเรื่องคุยเพื่อลดอาการประหม่า
 "วันนี้พักไว้ก่อน วันหลังพี่ค่อยพาเจ้าไป" แม่ทัพหนุ่มกล่าวกับคู่หมั้น จากนั้นก็ควบเจ้าทาเสว่กลับคฤหาสน์สกุลชิง
 ยามเซิน ณ โถงรับแขกคฤหาสน์สกุลชิง
 "คารวะท่านลุงท่านป้า" กล่าวทักทายชิงหยวนและชิงฮูหยิน
 "ตามสบายเถิดหลานชาย" ชิงหยวนผายมือให้แม่ทัพหนุ่มนั่งลงข้างๆ ตน "ขอบใจมากที่ช่วยดูแลหลินเอ๋อร์"
 "เรื่องเล็กน้อย ท่านลุงอย่าได้ใส่ใจ อีกอย่าง นางก็เป็นคู่หมั้นของข้า การที่ข้าดูแลนางก็สมควรแล้วขอรับ" มู่หลิ่งเหวินตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง สร้างความพึงพอใจให้แก่ชิงหยวนและชิงฮูหยินไม่น้อย ผิดกับชิงหลินที่ค้อนให้ทันทีเมื่อเห็นเขาชำเลืองมองมา
 "จริงสิ ช่วงนี้เจ้าติดภารกิจอันใดหรือไม่" ชิงหยวนเอ่ยถามเสียงเครียด
 "ช่วงนี้มีเพียงการฝึกทหารของจวนแม่ทัพเท่านั้นขอรับ" แม่ทัพหนุ่มตอบตามจริง เพราะเหตุนั้นจึงมีเวลามาคอยตามตื๊อคู่หมั้นได้เกือบทุกวัน
 "อืม เช่นนั้นลุงขอฝากหลินเอ๋อร์และทุกคนให้เจ้าช่วยดูแลให้หน่อยจะได้หรือไม่"
 "ย่อมได้แน่นอนขอรับ แล้ว..."
 "ลุงจะนำหน่วยพยัคฆ์ดำไปหุบเขากินคนเพื่อตามหาเต่ามังกร" ชิงหยวนเฉลยคำตอบให้แม่ทัพหนุ่มฟังอย่างมิคิดจะปกปิด
 "หุบเขากินคน? เต่ามังกร? ข้าเคยได้ยินมาว่าหุบเขากินคนเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย แล้วเต่ามังกรจะอยู่ที่นั่นจริงหรือขอรับ" เขาถามคล้ายมิเชื่อ
 "ลุงรู้ แต่ผู้ที่แจ้งเรื่องนี้ให้ลุงทราบก็คือหลินเอ๋อร์ หาใช่ผู้ใดไม่" ชิงหยวนยิ้มตอบ ไม่คิดติดใจสงสัยในคำบอกกล่าวของบุตรี หากนางบอกว่ามี มันก็ต้องมี หากนางบอกว่าใช่ มันก็ต้องใช่
 ชิงหลินเสมองไปทางนั้นทีทางนี้ที ไม่ใส่ใจสายตาของเขาที่จ้องมองมา ทำเหมือนไม่ได้อยู่ในวงสนทนานี้ด้วย
 "อย่างนี้นี่เอง ข้าขออวยพรให้การเดินทางครั้งนี้ราบรื่น และท่านลุงกลับมาอย่างปลอดภัยขอรับ" มู่หลิ่งเหวินกล่าวอวยพรด้วยความจริงใจ
 "อืม ขอบใจเจ้ามากหลานชาย" ชิงหยวนตบบ่าแม่ทัพหนุ่มอย่างสนิทสนม
 ระหว่างที่สนทนากันอยู่
 จู่ๆ เจ้าพยัคฆ์น้อยก็วิ่งเข้ามาในห้องโถง ตรงดิ่งมาหาหลินหลินที่นั่งอยู่ข้างหญิงงามที่นางเรียกว่าท่านแม่ มันเงยหัวกลมๆ เล็กๆ พร้อมกับเปล่งเสียงร้องทักนางดังก้อง "หลินหลิน...กลับมาแล้ว ฟานฟาน...คิดถึง...คิดถึง"
 "ขะ...ขออภัยเจ้าค่ะ เป็นความผิดของข้าเอง" เสี่ยวอี้หอบหายใจ คุกเข่ากับพื้นพลางก้มหน้าลงมือประสานกันไว้ข้างหน้า
 "ลุกขึ้นเถิดเสี่ยวอี้ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง" นางกล่าวกับเสี่ยวอี้แล้วก้มลงอุ้มเจ้าตัวป่วนขึ้นมาไว้บนตัก ก่อนจะถามมันทางจิต "รีบร้อนมาหาข้า มีอะไรหรือ"
 เจ้าพยัคฆ์น้อยเงยหัวกลมๆ เล็กๆ จ้องตาหลินหลินนิ่ง ร้องแจ้งข้อความด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ตัวอันตราย หุบเขา...กินคน กลัวกลิ่น...ฟานฟาน ทุกคน เสื้อผ้า...ถูถู มีกลิ่น...ฟานฟาน ปลอดภัย...ปลอดภัย"
 ความจริงเกี่ยวกับเจ้าพยัคฆ์น้อยที่แม้แต่ชิงหลินก็ไม่รู้คือ มันสามารถล่วงรู้อนาคตในบางครั้ง และเป็นดั่งขุนพลที่ทรงอำนาจเหนือสรรพสัตว์ทั้งปวง มีเพียงมังกรฟ้าเป็นราชาที่มันยอมศิโรราบให้ และนั่นเป็นเหตุผลที่มันไม่ชื่นชอบแม่ทัพหนุ่ม เพราะมันคิดว่าแม่ทัพหนุ่มคือคู่แข่งของมันนั่นเอง
 "หือ? หากเสื้อผ้าทุกคนมีกลิ่นของเจ้าติดตัว จะแคล้วคลาดจากสัตว์ร้ายและอันตรายทั้งปวง?" หญิงสาวสรุปคำพูดของเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "ไม่ใช่ ไม่ใช่ แค่สัตว์ร้าย...แค่สัตว์ร้าย" เจ้าพยัคฆ์ส่ายหัว แก้ไขความเข้าใจผิดๆ ของนาง
 "อืม แค่สัตว์ร้ายอย่างเดียวนะ ขอบใจมาก ฟานฟานของข้าเก่งที่สุดเลย" ชิงหลินส่งยิ้มให้พลางลูบหัวกลมๆ เล็กๆ ของมันอย่างรักใคร่เอ็นดู ไม่ได้รับรู้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องการกระทำประหลาดๆ ของนางกับเจ้าพยัคฆ์น้อยเลย
 "ท่านพ่อ จะออกเดินทางเมื่อใดหรือเจ้าคะ" บุตรสาวที่เงยหน้าขึ้นมาถามเป็นครั้งแรกพลันชะงัก เมื่อเห็นทุกคนมองตัวเองอยู่
 "เอ๊ะ หน้าข้ามีอะไรติดอยู่หรือเจ้าคะ ทำไมจึงมองข้าแปลกๆ" ชิงหลินถามอีกครั้ง พลางยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าตัวเองประหนึ่งหารอยเปื้อนบนใบหน้า
 "เอ่อ...ไม่มีอันใด พ่อจะออกเดินทางยามเหม่าวันพรุ่ง" ชิงหยวนปรับสีหน้าให้เป็นปกติยามกล่าวกับบุตรี ทั้งที่มีคำถามอยากจะถามนางมากมาย
 "หลินเอ๋อร์ เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกอันใดแก่เจ้าหรือ" เป็นมู่หลิ่งเหวินที่เอ่ยถามด้วยรู้ว่านางสามารถใช้จิตสื่อสารกับเจ้าพยัคฆ์น้อยได้แล้ว และที่คฤหาสน์แห่งนี้ก็ปลอดภัย ไม่ต้องกังวลว่าความลับของนางจะรั่วไหล
 "หือ? จริงหรือหลินเอ๋อร์" ชิงฮูหยินเอ่ยถามขึ้นบ้าง
 "เอ่อ...ท่านพ่อ พรุ่งนี้ก่อนออกเดินทางลูกขอพบทุกคนก่อน จะได้หรือไม่เจ้าคะ" ผู้เป็นบุตรสาวไม่ตอบคำถามมารดา แต่หันไปขออนุญาตบิดาแทน
 "อืม ได้สิ แต่เหตุใดจึงต้องพบทุกคน" ชิงหยวนมิวายสงสัย
 "ลูกมีของเล็กๆ น้อยๆ จะมอบให้ทุกคนเจ้าค่ะ" นางตอบยิ้มๆ ทิ้งไว้เป็นปริศนาให้สองบุรุษหนึ่งสตรีคาดเดาไปต่างๆ นานา
 ยามซวี ณ เรือนหยกฟ้า
 หลังจากกินอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว ชิงหลินขอตัวกลับมายังเรือนของตัวเองเพื่อทำภารกิจบางอย่างที่ได้ตั้งใจไว้ ส่วนแม่ทัพหนุ่มก็อยู่สนทนากับบิดาและมาดาของนางที่ห้องโถงต่อ
 "ท่านลุงท่านป้า ข้ามีเรื่องปรึกษาขอรับ" แม่ทัพหนุ่มกล่าวอย่างจริงจัง
 "มีเรื่องอันใดก็ว่ามาเถิด คงจะสำคัญมากสินะ หลานชายถึงได้จริงจังนัก" ชิงหยวนเย้าแม่ทัพหนุ่ม ขณะที่มือขวาก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบ
 "ข้าอยากปรึกษาหารือเรื่องการแต่งงานของข้ากับหลินเอ๋อร์ขอรับ"
 ชิงหยวนเลิกคิ้วขึ้น หันไปมองฮูหยิน ก็เห็นนางยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาเบิกโต ไม่รู้ว่าตกใจหรือดีใจกันแน่ "ดูหลานชายจะรีบร้อนเหลือเกิน มีเรื่องอันใดรบกวนจิตใจเจ้าหรือ"
 "เรื่องนั้น..."
 "หรือว่าจะเกี่ยวกับองค์รัชทายาท" ชิงหยวนชิงตอบเสียเอง
 "ท่านลุงทราบ?"
 "อืม ถึงจะไม่มั่นใจ แต่คิดว่าผู้ที่ทำให้หลานชายร้อนรุ่มกลุ้มใจได้ คนผู้นั้นต้องมียศมีอำนาจเหนือกว่าเป็นแน่ และองค์รัชทายาทก็คือชายผู้นั้น" ชิงหยวนกล่าวอย่างมีเหตุผลและตรงจุด ซึ่งแม่ทัพหนุ่มก็ทำได้เพียงพยักหน้ายอมรับ ด้วยเป็นจริงตามที่ผู้อาวุโสกล่าวมาทุกประการ
 "เจ้าวางใจเถิด หลินเอ๋อร์หมั้นหมายกับเจ้า ช้าเร็วสุดท้ายก็ต้องตบแต่งให้เจ้า จะแปรเป็นอื่นได้อย่างไร" ชิงฮูหยินให้คำสัญญากลายๆ
 "ขอบคุณท่านลุงท่านป้าขอรับ" คนฟังยิ้มออกกับคำสัญญาแบบอ้อมๆ ของว่าที่แม่ยาย
 "สบายใจขึ้นแล้วสินะ ส่วนเรื่องงานแต่งไว้ลุงกลับมาแล้วค่อยคุยกันอีกที ดีหรือไม่" ชิงหยวนเย้าอีกฝ่าย
 "ขอรับท่านลุง" ความกังวลคลายลงสองส่วน อีกแปดส่วนที่เขาคิดว่ายากระดับสูงสุดก็คือ การเอาชนะใจคู่หมั้นที่จนป่านนี้ก็ยังไม่อาจคาดเดาได้


-27-
 และแล้วการเดินทางเพื่อตามหาชิงหยวนและหน่วยพยัคฆ์ดำก็เริ่มต้นขึ้น ภายใต้การนำของแม่ทัพหนุ่มมู่หลิ่งเหวิน มีผู้ร่วมทางทั้งสิ้นเจ็ดสิบเจ็ดคน เป็นหน่วยองครักษ์ของสกุลมู่เจ็ดสิบนาย โจวหยางหมิ่นและองครักษ์รวมห้าคน และชิงหลิน ซึ่งเป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวได้ร่วมเดินทางไปในครั้งนี้ด้วย
 การไปหุบเขากินคนครั้งนี้ใช้ม้าเป็นพาหนะในการเดินทาง จากที่คาดการณ์ไว้น่าจะใช้เวลาไม่เกินสิบวันเพราะมีรถม้าขนาดใหญ่หนึ่งคันบรรทุกน้ำ อาหารแห้ง อีกทั้งยารักษาโรคหลายขนานไปด้วย โดยปกติหากเดินทางด้วยม้าฝีเท้าดีสามวันสามคืนไม่หยุดพักก็ถึง แต่ถ้าเดินทางกลางวันหยุดพักกลางคืนก็จะใช้เวลาเท่าตัว และหากเดินทางโดยรถม้าก็จะใช้เวลาเก้าถึงสิบวัน
 ชิงหลินและเจ้าพยัคฆ์น้อยนั่งอยู่ในรถม้าที่ใช้ขนสัมภาระ มีเสี่ยวเปาเป็นคนขับ นางไม่ได้ขี่ม้าเองเหมือนคนอื่นๆ เพราะฝีมือการขี่ม้าของนางยังไม่เข้าขั้น อาจทำให้การเดินทางล่าช้า นั่นหมายถึงพลังชีวิตของคนที่ติดอยู่ในหุบเขากินคนจะหายไปวันละหนึ่งคน
 ส่วนมู่หลิ่งเหวินนั้นควบม้านำอยู่หน้าสุดของขบวน ตามมาด้วยโจวหยางหมิ่นและองครักษ์ทั้งสี่
 จิ๋นซานกับจิ๋นซื่ออยู่กลางขบวน ขนาบข้างรถม้าเพียงคันเดียว ซึ่งมีคู่หมั้นท่านแม่ทัพนั่งอยู่ภายใน ปิดท้ายด้วยหน่วยองครักษ์ม้าอีกหลายสิบชีวิต
 การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่นไร้อุปสรรค ค่ำที่ใดก็นอนที่นั่น แต่ไม่ประมาทเพราะทุกที่ที่ใช้พักแรมจะถูกสำรวจอย่างดีก่อนจากหน่วยองครักษ์ลาดตระเวน
 ล่วงเข้าคืนที่ห้าของการเดินทาง
 ขณะที่ทุกคนกำลังหลับใหลรวมถึงชิงหลินและเจ้าพยัคฆ์น้อย ที่ใช้พื้นที่ใต้รถม้าเป็นที่นอน โดยอ้างว่าภายในรถม้าหายใจไม่ค่อยสะดวกและนอนไม่หลับ เพราะกลิ่นอาหารตลบอบอวลไปทั่ว ซึ่งแม่ทัพหนุ่มก็ไม่คัดค้าน ซ้ำยังคิดว่าเป็นที่ที่ปลอดภัยใช้ได้เลยทีเดียว
 "นอนไม่หลับหรือท่าน" โจวหยางหมิ่นเดินเข้ามายืนข้างมู่หลิ่งเหวินที่ยืนกอดอกพลางเงยหน้ามองพระจันทร์
 "ยังมีเวลาอีกสามสี่วันหากองค์ชายจะขอถอนตัวนะพ่ะย่ะค่ะ"
 "อา...ท่านรู้ตั้งแต่เมื่อใด" โจวหยางหมิ่นเอาสองมือไพล่หลัง ไม่ได้ตกใจนัก ด้วยรู้ดีว่าไม่ช้าแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ก็ต้องรู้ความจริง
 "เรื่องนั้นหาได้สำคัญไม่" มู่หลิ่งเหวินตอบเรียบๆ ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนยังคงมองท้องฟ้า
 "หึๆ หากเป็นท่านจะถอนตัวกลางคันหรือ" โจวหยางหมิ่นย้อนถามอีกฝ่าย
 มู่หลิ่งเหวินไม่ตอบ หันมามองซีกหน้าของโจวหยางหมิ่นก่อนจะหันกลับไป
 "ที่สำคัญ หากข้าถอนตัวกลางคัน คงไม่พ้นคำครหาเย้ยหยันถากถางว่าขลาดเขลาสู้สตรีไม่ได้ ท่านว่าจริงหรือไม่" โจวหยางหมิ่นถามพลางหันไปทางรถม้าที่ชิงหลินนอนอยู่
 "กระหม่อมต้องขอประทานอภัย หากทำให้องค์ชายทรงขุ่นเคือง" เขาประสานมือพร้อมกับค้อมศีรษะขออภัยโจวหยางหมิ่น
 "เช่นนั้นขอให้ปิดบังฐานะของข้าต่อไป ท่านคงไม่ขัดข้อง" โจวหยางหมิ่นว่า
 "กระหม่อมคงต้องล่วงเกินองค์ชายแล้ว" แม่ทัพหนุ่มเย้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย
 "หึๆ ข้าอนุญาต" โจวหยางหมิ่นอารมณ์ดียิ่ง
 'อา…เป็นบุรุษที่น่าคบหาผู้หนึ่งเลยทีเดียว' ผู้เป็นองค์ชายครุ่นคิดในใจ ซึ่งอีกฝ่ายก็คิดเห็นเช่นเดียวกัน
 "อา...จริงสิ เหตุใดจึงนำสตรีไปยังที่อันตรายเช่นนั้นด้วย" โจวหยางหมิ่นถามด้วยความสงสัย แม้นางจะมีน้ำอดน้ำทน กินง่ายอยู่ง่าย ไม่เคยปริปากบ่นให้รำคาญใจ จนโจวหยางหมิ่นยังรู้สึกชื่นชมอยู่มาก แต่ถึงกระนั้นการพาสตรีไร้วรยุทธ์ แถมยังปกป้องตนเองไม่ได้ไปในที่ที่อันตรายไม่สมควรอย่างยิ่ง รังแต่จะเป็นภาระเสียเปล่าๆ
 "เพราะนางจำเป็นต่อภารกิจนี้พ่ะย่ะค่ะ" น้ำเสียงบ่งบอกถึงความหนักแน่นและความเชื่อมั่น
 "อย่างไร"
 "อีกไม่นานพระองค์ก็จะทรงทราบเองพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอตัว" มู่หลิ่งเหวินประสานมือ ค้อมศีรษะลงคำนับแล้วเดินจากไปยังทิศทางที่คู่หมั้นนอนอยู่ ปล่อยให้โจวหยางหมิ่นอยู่เพียงลำพัง
 "หึๆ น่าสนุกจริงๆ" โจวหยางหมิ่นพึมพำกับตัวเอง
 ยามเซิน วันที่เก้าของการเดินทาง
 "เราจะพักค้างคืนที่นี่ ฟ้าสางวันพรุ่งเราจะเดินทางเข้าสู่หุบเขากินคน" จิ้นอี้ใช้ปราณเสียงบอกทุกคนให้ได้ยินอย่างทั่วถึง
 "โอ้!" เสียงโห่ร้องขานรับอย่างพร้อมเพรียงดังกึกก้องพร้อมกับการชูดาบขึ้นฟ้า บ่งบอกถึงความห้าวหาญฮึกเหิมไร้ความเกรงกลัวต่ออาถรรพ์ที่ล่ำลือ ทำให้โจวหยางหมิ่นและสี่องครักษ์นึกชื่นชมอยู่ในใจ
 ชิงหลินอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยที่กำลังจะลงมาจากรถม้า เป็นเวลาเดียวกับมู่หลิ่งเหวินที่กระโดดลงจากหลังเจ้าทาเสว่ แล้วยื่นมือออกไปให้นางยึดจับ
 ดวงตากลมโตมองฝ่ามือใหญ่แล้วมองใบหน้าหล่อเหลาที่ส่งยิ้มให้ ก่อนจะตัดสินใจรับความช่วยเหลือจากเขาแต่โดยดี
 "เหนื่อยหรือไม่" ร่างสูงเอ่ยถามคู่หมั้นที่ลงมายืนบนพื้นแล้ว ใบหน้าจิ้มลิ้มมีเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้า ความเหนื่อยล้าปรากฏอย่างชัดเจน แต่ตลอดเก้าวันที่ผ่านมากลับไม่เคยได้ยินนางเอ่ยปากบ่นเลยแม้เพียงครึ่งคำ ทำให้เขาแอบเสียดายเล็กน้อย ด้วยหวังว่านางจะใช้มารยาหญิงออดอ้อนตนเฉกเช่นสตรีทั่วไปบ้าง
 "นิดหน่อยเจ้าค่ะ" ชิงหลินยิ้มตอบแล้วมองไปรอบกาย ก็เห็นเหล่าบุรุษแบ่งกลุ่มกันทำหน้าที่ของตนโดยไม่ต้องรอคำสั่ง
 มีทั้งกลุ่มที่ออกไปหาฟืนหาน้ำ กลุ่มจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำอาหาร กลุ่มที่นำม้าไปกินน้ำซึ่งอยู่ห่างออกไปราวหนึ่งลี้ กลุ่มตั้งกระโจม และกลุ่มลาดตระเวนที่คอยระแวดระวังภัยโดยรอบค่ายพักแรม
 "ท่านแม่ทัพ มีหน่วยพยัคฆ์ดำที่ประจำอยู่แถวนี้มาขอพบขอรับ" จิ๋นซานรายงาน
 "ข้ารู้แล้ว" ผู้เป็นแม่ทัพพยักหน้าแล้วหันกลับมาหาคู่หมั้น "หลังมื้ออาหาร...ข้าจะพาเจ้าไปล้างหน้าล้างตา อย่าแอบหนีไปเองคนเดียวเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่" ก้มลงกระซิบที่หูเล็ก แต่นางไม่ตอบแล้วยังเดินหนี ทำเอาคนสั่งกัดฟันกรอดๆ อยากจะจับนางมาฟาดสักทีสองที โทษฐานดื้อรั้นไม่เชื่อฟังว่าที่สามี!
 "อา...ช่างเป็นสตรีที่น่าสนใจ" โจวหยางหมิ่นกล่าวขึ้นลอยๆ
 "กระหม่อมขอตัวพ่ะย่ะค่ะ"
 "หึๆ" โจวหยางหมิ่นไม่ใส่ใจต่อท่าทีหวงแหนราวกับพยัคฆ์หวงลูกของแม่ทัพหนุ่ม ก่อนจะตรงไปหาสตรีร่างเล็กบอบบางในชุดบุรุษสีดำเช่นเดียวกับสี่องครักษ์ของตนและหน่วยองครักษ์ของจวนสกุลมู่ ที่กำลังยืนจ้องมองเหล่าบุรุษเตรียมอาหารไม่ยอมขยับไปไหน ก็รู้สึกสนใจยิ่งนัก
 ฝ่ายชิงหลินที่ยืนมองพวกเขาทำอาหารด้วยความสนใจ ปล่อยให้เจ้าพยัคฆ์น้อยวิ่งเล่นตามใจชอบ นางเคยคิดจะช่วยพวกเขาทำอาหารแต่ถูกคู่หมั้นสั่งห้าม ซ้ำยังกำชับเหล่าพ่อครัวจำเป็นไว้อย่างเด็ดขาด ทำให้นางได้แต่ยืนดูไม่กล้าลงมือช่วยเพราะกลัวว่าพวกเขาจะถูกลงโทษ
 "มีสิ่งใดน่าสนใจหรือ"
 "ว้าย! แหก!"
 เสียงของโจวหยางหมิ่นที่ดังขึ้นใกล้ๆ ทำเอาชิงหลินที่กำลังจดจ่ออยู่กับหมูป่าย่างทั้งตัวสะดุ้งตกใจจนเผลออุทานออกมาเสียงดัง
 "หึๆ ฮะ...ฮ่าๆๆ" โจวหยางหมิ่นหัวเราะลั่น ด้วยไม่เคยพานพบสตรีอุทานได้แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน เล่นเอาเหล่าพ่อครัวจำเป็นและคนอื่นๆ ที่อยู่ในบริเวณนี้ ต่างอมยิ้มขบขันนางไปตามๆ กัน
 ฝ่ายคนถูกหัวเราะทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง ทำให้ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำและบูดบึ้ง ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากัน พร้อมกับส่งสายตาไม่พอใจให้บุรุษตรงหน้าและเผื่อแผ่ไปถึงคนอื่นๆ ด้วย
 "อา...ขออภัย...ขออภัย" โจวหยางหมิ่นพยายามกลั้นหัวเราะไว้สุดกำลัง จนรู้สึกเจ็บท้องเพราะหัวเราะมากเกินไป
 'อา...นานแค่ไหนแล้วที่ข้าไม่ได้หัวเราะมากมายเช่นนี้ นางช่างประหลาดและน่าสนใจยิ่งนัก'
 "เอ่อ...คุณหนู ท่านแม่ทัพรอท่านอยู่ เชิญทางนี้ขอรับ" จิ๋นซื่อเดินเข้ามารายงานทำให้การสนทนายุติลงทันที
 "มีเรื่องอะไรหรือ" ชิงหลินถามด้วยน้ำเสียงที่ยังติดหงุดหงิดเล็กน้อย
 "ไม่ทราบขอรับ" จิ๋นซื่อตอบนางสั้นๆ
 "เช่นนั้นก็ไปเถิด" นางตอบและไม่ลืมส่งสายตาขุ่นเคืองให้ชายที่กล้าหัวเราะเพราะคำอุทานของนางเป็นคนที่สอง ส่วนคนแรกก็คือคู่หมั้นจอมฉวยโอกาสและเอาแต่ใจของนางนั่นเอง
 พอไปถึงคู่หมั้นของนางก็ไม่ได้ทำหรือพูดอะไร สร้างความงุนงงให้นางยิ่งนัก
 เมื่อมื้ออาหารเย็นผ่านพ้นไปจนล่วงเข้ายามซวี มู่หลิ่งเหวินก็กล่าวกับคู่หมั้นที่นั่งชันเข่าอยู่ข้างตน โดยมีเจ้าพยัคฆ์น้อยนอนหมอบราบอยู่กับพื้นที่ปูด้วยผ้าผืนใหญ่ "เตรียมตัวเถิด ข้าจะพาเจ้าไปล้างหน้าล้างตา"
 "ก็ดีเจ้าค่ะ ข้าเหนียวตัวจะแย่แล้ว" ชิงหลินตอบเขาพร้อมกับอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยเดินไปหยิบห่อผ้าของตัวเองออกมาจากรถม้า แล้วเดินกลับมาหาคู่หมั้นที่ยืนรออยู่ ก่อนจะพากันเดินหายเข้าไปในป่าซึ่งอยู่ติดกับทางเข้าหุบเขากินคน
 เมื่อเดินมาได้สักพักสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือ แอ่งน้ำขนาดใหญ่ราวสระว่ายน้ำสองสระรวมกัน รอบด้านโอบล้อมด้วยต้นไม้ มีหินก้อนขนาดมหึมาอยู่ริมฝั่งใกล้ๆ กับจุดที่ทั้งคู่ยืนอยู่
 "ข้าจะคอยดูต้นทางให้ อย่าชักช้านักเล่า"
 "ทราบแล้วเจ้าค่ะ" ร่างเล็กตอบกลับอย่างไว เพราะเก้าวันที่ผ่านมานี่เป็นครั้งที่สามที่จะได้อาบน้ำแบบจริงจัง ไม่ใช่แค่การล้างหน้าเช็ดเนื้อเช็ดตัวเท่านั้น
 เมื่อเห็นคู่หมั้นเดินลับตาไปแล้ว ชิงหลินก็ไม่รอช้า วางเจ้าพยัคฆ์น้อยลงแล้วมองซ้ายมองขวาจนวางใจว่าไม่มีใคร จากนั้นจึงปลดเปลื้องชุดออกหมด ก่อนจะลงไปแช่ตัวในแอ่งน้ำอย่างรวดเร็ว
 เสียงหัวร่อต่อกระซิกอย่างสนุกสนานสลับกับเสียงร้องของเจ้าพยัคฆ์น้อย ทำให้คนดูต้นทางที่ยืนกอดอกพิงต้นไม้ใหญ่รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างประหลาด จนต้องสูดลมหายใจแรงหลายครั้งเพื่อปรับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านให้เป็นปกติ
 กลับมาที่เจ้าของเสียงซึ่งกำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานจนขาดความระมัดระวัง ไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองผ่านพุ่มไม้ฝั่งตรงข้ามกับจุดที่คู่หมั้นเฝ้าอยู่
 โจวหยางหมิ่นที่อาบน้ำเสร็จก่อนที่ทั้งสองจะมาราวหนึ่งเค่อ กำลังจะกลับที่พักหลังจากที่เดินสำรวจรอบๆ จนพอใจแล้ว ต้องรีบหลบในพุ่มไม้ข้างแอ่งน้ำเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของสตรี ด้วยเกรงว่าหากปรากฏตัวออกไปทันทีอาจสร้างความอับอายให้นางก็เป็นได้
 เมื่อมองฝ่าความมืดก็เห็นร่างสตรีและร่างสัตว์ชนิดหนึ่งคล้ายแมว กำลังดำผุดดำว่ายหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานอยู่กลางแอ่งน้ำที่ลึกพอสมควร ทันทีที่นางหันหลังให้รวบผมที่ปล่อยสยายเต็มแผ่นหลังไปไว้ข้างลำคอเรียวด้านหน้า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำเอาโจวหยางหมิ่นหลุดอุทานออกมาคำหนึ่งเบาๆ ดวงตาเบิกกว้าง ขยับกายเข้าไปใกล้อีกนิดเพื่อดูให้ชัดเจนขึ้น โดยที่คนถูกมองไม่รู้ตัวเลยว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับรอยสักที่อยู่กลางหลัง จนเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ว่ายไปอยู่ข้างหลังร้องบอกนาง
 "หลินหลิน มังกรขยับ...มังกรขยับ"
 "เอ๊ะ มังกรที่ไหน แถวนี้มีมังกรหรือ" นางถามทางจิต พลางเหลียวซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง
 "ที่หลัง มังกรที่หลัง ขยับขยับ" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องบอกนางไปด้วยตะกุยน้ำไปด้วย ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก
 "หา! อย่าล้อเล่นอย่างนี้สิ ข้ากลัวนะ" หญิงสาวกลับหลังหัน แล้วอุ้มมันขึ้นมา ใบหน้าจิ้มลิ้มซีดเผือด
 "ฟานฟาน...ไม่โกหก ส่องแสงด้วย งดงาม...งดงาม" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่ายหัวกลมๆ เล็กๆ ตอบนาง พลางใช้เท้าหน้าข้างหนึ่งชี้ลงในน้ำ
 "เหวอ! นี่มันอะไรกันเนี่ย" ชิงหลินเผลอร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเอี้ยวศีรษะไปข้างหลังก็เห็นแสงสีฟ้าสะท้อนระยิบระยับบนผิวน้ำดูงดงามดังคำพูดของเจ้าพยัคฆ์น้อย ครั้นพอใช้มือแตะก็สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวไปมา จนต้องรีบชักมือกลับเพราะรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
 "หลินเอ๋อร์! เกิดอันใดขึ้น" เสียงร้องของคู่หมั้นทำให้มู่หลิ่งเหวินรีบรุดเข้ามาหานางอย่างลืมตัว แล้วก็ต้องตะลึงตาค้างเมื่อเห็นร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปิดกาย จนเห็นเอวคอดกิ่วได้อย่างชัดเจน ทรวงอกอวบอิ่มข้างหนึ่งถูกปกปิดด้วยผมดำยาวราวเส้นไหมชั้นดี ส่วนอีกข้างถูกร่างเจ้าพยัคฆ์น้อยปิดไว้จนมิด แม้จะเคยเห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่าของนางเมื่อครั้งที่นางถูกโบยมาแล้ว แต่ครั้งนี้...
 "ว้าย!" ชิงหลินร้องเสียงดังด้วยความตกใจระคนอับอาย รีบย่อตัวลงไปในน้ำเพื่อปกปิดร่างเปลือยเปล่าของตัวเองจนโผล่แค่คอ พร้อมกับปล่อยให้เจ้าพยัคฆ์น้อยตะกุยน้ำเพื่อประคองร่างเล็กจ้อยของมันเอง
 ทางด้านโจวหยางหมิ่นก็ไม่รอช้า รีบฉวยโอกาสหลบออกมาได้ทันแบบเฉียดฉิวก่อนที่แม่ทัพหนุ่มจะรู้ตัว ดวงตาคมทอดมองไปยังทิศทางที่จากมาพร้อมรอยยิ้มที่คาดเดาไม่ออก แล้วมุ่งหน้ากลับกระโจมตัวเอง
 ที่แอ่งน้ำ
 "อา...ขออภัย พี่ไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท ได้ยินเสียงเจ้าร้อง พี่ก็เลย..." เมื่อได้สติร่างสูงก็รีบหันหลังให้ แล้วกล่าวด้วยเสียงอันแหบพร่าเพราะตกประหม่า
 "ขะ...ข้าไม่เป็นไร เอ่อ...ท่านช่วยหลบไปก่อนได้หรือไม่ ข้าอาบน้ำเสร็จแล้ว" ร่างเล็กบอกเขาเสียงสั่น ใบหน้าจิ้มลิ้มที่โผล่พ้นน้ำแดงก่ำ ดวงตากลมโตจ้องมองด้านหลังของคู่หมั้นไม่วางตา
 "ดะ...ได้ เจ้ารีบขึ้นจากน้ำเถิด แช่นานไปอาจป่วยไข้ได้" ร่างสูงเดินไปหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ หลับตาแล้วพรูลมหายใจออกมาหลายครั้งเพื่อดับความร้อนรุ่ม ใบหน้าเข้มจัดและมีเหงื่อซึม
 "เอ่อ...ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว" นางมาหยุดยืนข้างเขาได้สักพักแล้ว แต่เห็นเขายืนกอดอกพิงต้นไม้หลับตานิ่งไม่ยอมขยับ จึงส่งเสียงบอก
 เสียงที่ติดประหม่าของนางทำให้ลมหายใจของร่างสูงสะดุด เปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ ขยับตัวยืนตรงแล้วหลุบตามองร่างเล็กที่ก้มหน้าอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยไว้แนบอก ผมดำยาวเปียกลู่ถูกรวบขึ้นแล้วปักไว้ด้วยปิ่นหยกอย่างลวกๆ บอกให้รู้ว่านางรีบร้อนเพียงใด แม่ทัพหนุ่มปลดผ้าคลุมสีดำตัวใหญ่ของตนมาคลุมทับให้อีกชั้น ด้วยเกรงว่านางจะป่วยไข้ เมื่อเห็นนางตะลึงมองเขาจึงส่งยิ้มกว้างไปให้ ยิ้มที่ไม่เคยมอบให้สตรีใดมาก่อน ยิ้มโปรยเสน่ห์ครั้งแรก
 "มานั่งตรงนี้เถิด"
 "เอ๊ะ ข้าคิดว่าเราควรรีบกลับจะดีกว่าเจ้าค่ะ" นางไม่ได้นั่งลงตามที่เขาบอก
 ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ได้สนใจทั้งสอง เพราะมันเล่นน้ำจนเหนื่อยล้าและอยากนอนเต็มแก่แล้ว
 แม่ทัพหนุ่มที่บัดนี้ลงนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นหญ้าที่ถูกปรับจนราบแล้วเอ่ยขึ้น "มีพี่อยู่ เจ้าจะกลัวอันใด"
 'ก็ท่านนั่นแหละที่น่ากลัว' นางว่าในใจ เผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างลืมตัว
 "เชื่อใจพี่สักครั้งได้หรือไม่"
 เสียงทุ้มต่ำอ่อนหวานแฝงความออดอ้อน ทำให้ใจดวงน้อยอ่อนยวบยาบจนไม่อาจเมินเฉยได้ ร่างเล็กนิ่งคิดเพียงครู่ก็ตัดสินใจนั่งลงข้างๆ เขา เรียกรอยยิ้มพึงพอใจจากคนชวนได้ทันที
 "อุ๊ย! ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ"
 "อยู่นิ่งๆ" มู่หลิ่งเหวินดุนาง พลางขยับกายไปอยู่ข้างหลัง จับบ่าเล็กบอบบางที่ทำท่าจะหันมาไว้
 คนถูกดุนั่งตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก อยู่ดีๆ ก็บอกให้นั่งแล้วก็ปลดปิ่นปักผมของนางออก ยามนี้เขากำลังเช็ดผมให้นาง
 'อา…โรแมนติกจัง'
 "หากปล่อยไว้พี่เกรงว่าเจ้าจะป่วย" แม่ทัพหนุ่มกระซิบบอกนางพลางเช็ดผมให้นางอย่างเบามือและอ่อนโยน อาจเพราะเป็นครั้งแรกที่ทำเช่นนี้ให้สตรีจึงอดตื่นเต้นไม่ได้ ถึงกระนั้นใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนกลับเรียบนิ่งไร้อารมณ์ใดๆ แต่ถ้าจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีเดียวกับยามรัตติกาลจะเห็นความสั่นไหวอย่างชัดเจน
 "เอ่อ...ขอบคุณเจ้าค่ะ" ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู ใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน สองมือขยุ้มกระโปรงแน่นโดยไม่รู้ตัว ยิ่งมือของเขาสัมผัสต้นคอและแผ่นหลังของนางครั้งใด ก็สะดุ้งขนลุกชันและร้อนวูบวาบราวกับถูกไฟลน
 แม่ทัพหนุ่มยกยิ้มร้ายเมื่อเห็นใบหูเล็กๆ และลำคอระหงแดงเรื่อ แม้จะเป็นเวลากลางคืนแต่ความชิดใกล้เพียงฝ่ามือกั้นก็ทำให้พอมองเห็นได้ไม่ยากนัก
 "อา...เสร็จแล้ว เช่นนั้น...เจ้ารอพี่อยู่ตรงนี้สักครู่ พี่ขอตัวไปล้างหน้าล้างตาเสียหน่อย" มู่หลิ่งเหวินกล่าวพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปสองก้าวจากนั้นก็หมุนตัวกลับมาเอ่ยถ้อยคำที่ทำเอาคนฟังหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธเคือง
 "อา...เจ้าจะแอบดูพี่คืน พี่ก็ไม่ว่าหรอก ยินดีอย่างยิ่ง"
 "ใครอยากแอบดูท่านกัน ข้าไม่ใช่พวกโรคจิตสักหน่อย" ชิงหลินกระแทกเสียงอย่างอารมณ์เสีย แล้วลุกขึ้นยืนพิงต้นไม้ใหญ่ต้นเดียวกับที่เขาเคยพิงก่อนหน้า ทอดสายตาออกไปอย่างไร้จุดหมาย แม้คู่หมั้นของนางคนนี้จะชอบยั่วโมโห เอาแต่ใจ และเป็นนักฉวยโอกาส แต่เวลาที่นางและครอบครัวเดือดร้อนก็ได้เขาคอยช่วยเหลืออยู่เสมอ ทำให้นางรู้สึกดีและเริ่มที่จะชอบเขาขึ้นมาบ้าง
 "หลินหลิน หายไป...อีกแล้ว หนึ่งคน" เสียงเจ้าพยัคฆ์น้อยดึงสตินางกลับมา
 "หา จริงหรือ ไม่ดี ไม่ดีเลย ต้องรีบหาพวกเขาให้เจอเร็วๆ แล้ว"
 "เกิดอันใดขึ้น อันใดที่ว่าไม่ดี"
 เสียงถามจากคู่หมั้นหนุ่มทำให้คนที่กำลังเครียดชะงักวูบ ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง
 "หากเป็นเช่นนั้นจริงก็หมายความว่า รวมวันนี้พลังชีวิตของพวกเขาหายไปแล้วสิบสี่คน?"
 "ใช่เจ้าค่ะ เราต้องรีบแล้วนะเจ้าคะ ข้าเป็นห่วงพวกเขา"
 "วางใจเถิด พี่จะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยพวกเขาออกมาให้ได้" มือหนาแกะมือเรียวนุ่มที่แขนออกแล้วเกาะกุมไว้
 "ขอบคุณเจ้าค่ะ" ไม่รู้ทำไมพอฟังคำพูดเขาแล้ว นางรู้สึกวางใจและอุ่นใจขึ้นมาก ความไม่สบายใจลดไปกว่าครึ่ง นี่แปลว่านางเชื่อใจและไว้ใจเขาใช่หรือไม่
 "เพื่อเจ้า พี่ยินดี" เขาหมายความตามที่พูด สตรีที่อยู่เบื้องหน้าสำคัญกับเขาถึงเพียงนั้น เขาตั้งใจจะปกป้องนางด้วยชีวิต พอคิดได้ดังนั้นสายตาที่มองนางจึงอ่อนโยนและลุ่มลึกกว่าทุกครั้ง มือหนาเชยคางมนแล้วโน้มใบหน้าเข้าหาอย่างหลงใหล ยิ่งเห็นนางไม่สะบัดหน้าหนี หัวใจเขาก็พลันลิงโลดด้วยความยินดี เสียอย่างเดียวที่นางหลับตาจึงไม่ได้เห็นความสดใสในดวงตาคู่งาม
 "หลินเอ๋อร์…" แม่ทัพหนุ่มเรียกชื่อนางเบาๆ เมื่อเห็นนางลืมตามองเขาตาแป๋วจึงจุมพิตนางเร็วๆ ครั้งหนึ่ง
 "ทะ...ท่าน! คนฉวยโอกาส" นางต่อว่าเขาหลังจากที่หาเสียงของตัวเองเจอ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปาก ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำด้วยคิดไม่ถึงว่าเขาจะทำอย่างนี้
 "หึๆ เจ้ากล่าวผิดแล้ว นี่คือรางวัลต่างหากเล่า" เขาว่าพร้อมชูนิ้วชี้ขึ้นฟ้า
 "รางวัลอะไรกันเจ้าคะ"
 "รางวัลตอบแทนที่พี่เช็ดผมให้เจ้า"
 "ข้าไม่ได้ขอร้องให้ท่านทำให้เสียหน่อย"
 "ไม่รู้ละ เมื่อทำดีย่อมต้องตกรางวัลไม่ใช่หรือ"
 "ฮึ่ม! คนอย่างท่านนี่มัน…ข้าไม่พูดกับท่านแล้ว" นางไม่รู้จะต่อว่าเขาอย่างไรดีจึงสะบัดหน้าใส่ แล้วเดินกระแทกเท้ากลับกระโจมไปพร้อมด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว โดยมีเจ้าพยัคฆ์น้อยที่หลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ในอ้อมแขน
 คนถูกทิ้งยืนมองร่างเล็กที่เดินจากไปด้วยสายตาลุ่มลึก ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง "เอาไว้ค่อยบอกดีกว่า"