บทที่ 25 ฆาตกรตัวจริง
สองแม่ลูกตระกูลเหอสีหน้าซีดเซียว พวกเขาเดินเข้าไปทำความเคารพอย่างกลัวๆ
องครักษ์เหลยหงนำของมากมายมาวางไว้ตรงหน้าเจี่ยงเหวินเฟิงทีละชิ้น จากนั้นก็ยื่นเอกสารให้เขา “นี่เป็นแผนผังบ้านตระกูลเหอขอรับ ฝั่งซ้ายขวาของบ้านพวกเขามีเพื่อนบ้านข้างเคียงกันทั้งสองฝั่ง กำแพงสูงแปดฉื่อ[footnoteRef:1] เมื่อผ่านประตูเข้ามา สิ่งแรกที่เห็นคือห้องครัว...” [1: ฉื่อ : ฟุต]
หมิงเวยเห็นอย่างชัดเจนเลยว่ากระดาษกองนั้นเป็นภาพร่าง เจี่ยงเหวินเฟิงดูอย่างช้าๆ แต่หลายรอบก่อนที่จะหยิบใบหนึ่งออกมาแล้วถามองครักษ์ “หลักฐานอยู่ที่ไหน”
เหลยหงถือไม้กระดานขนาดเท่าฝ่ามือ “สิ่งนี้ถูกนำมาจากขอบหน้าต่าง ตระกูลเหอมักใช้เป็นเบาะรองนั่งขอรับ”
หมิงเวยเห็นวิญญาณบินออกมาจากแขนเสื้อของเขาอีกครั้งแล้วบินวนไปรอบๆ อยู่ข้างบนและกลับเข้าไปในแขนเสื้อ
เจี่ยงเหวินเฟิงถอนหายใจเบาๆ และถามสองแม่ลูกของตระกูลเหอ “พวกเจ้าสองคนยังคงเป็นแพะ มีสิ่งใดอยากบอกเจ้าหน้าที่หรือไม่”
บุตรชายตระกูลเหอคุกเข่าเสียงดัง ‘ตุบ’ แล้วตะโกนว่า “ใต้เท้า ภรรยาของข้าน้อยไม่ได้เป็นคนเช่นนั้น ต้องเป็นคนอื่นที่วางยาพิษแน่ๆ ขอรับ ได้โปรดใต้เท้าค้นหาความจริงด้วย!”
เจี่ยงเหวินเฟิงถามมารดาเหอ “ท่านคิดว่าอย่างไร”
มารดาเหอเช็ดน้ำตา “ใต้เท้า ลูกสะใภ้ของข้าน้อยเป็นคนกตัญญูมาตลอด...ข้าน้อยไม่เชื่อว่านางจะวางยาพิษเจ้าค่ะ”
ผูชื่อได้ยินแล้วก็อดร้องไห้ไม่ได้ เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้า “ครอบครัวของพวกท่านมีความจริงใจ การสอบสวนคดีนี้ของเจ้าหน้าที่จะไม่สูญเปล่า เหลยหง!”
“ขอรับใต้เท้า” เจี่ยงเหวินเฟิงส่งสัญญาณให้เขายื่นหูเข้ามา และพูดไปสองสามประโยค
ในตอนท้าย “เรื่องนี้อันตราย ระวังตัวด้วย”
“ขอรับ” เหลยหงพาองครักษ์สองสามคนเดินจากไป คนอื่นๆ ก็รู้สึกสับสน ท่านเจ้าเมืองอดไม่ได้ที่จะถาม “ใต้เท้าเจี่ยง ท่านรู้แล้วหรือว่าใครเป็นฆาตกร”
เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้มบางๆ “อีกเดี๋ยวก็จะรู้แล้ว”
ท่าทีที่สงบและสบายๆ ของเขาทำให้บัณฑิตโต๊ะข้างๆ รู้สึกกระปรี้ประเปร่ามาก พวกเขาคุยกันด้วยน้ำเสียงที่เบาและตื่นเต้น “ดูเหมือนว่าใต้เท้าเจี่ยงจะรู้แล้วว่าใครคือฆาตกร”
“มันน่าทึ่งมาก! ไม่รู้ว่าท่านมองออกได้อย่างไร”
“เพราะเหตุนี้เขาถึงได้เป็นเจี่ยงชิงเทียนไงล่ะ”
หมิงเซียงเท้าคางและมองไปที่เจี่ยงเหวินเฟิงแล้วทอดถอนใจ “ใต้เท้าเจี่ยงผู้นี้ยามที่เขาสอบสวนคดีอย่างจริงจังช่างดูดีเสียจริง! ข้าเคยคิดว่าเจ้าหน้าที่ตำแหน่งนี้หน้าตาเหมือนช้อนขึ้นมาจากในน้ำมัน ที่แท้ก็รูปงามถึงเพียงนี้!”
หมิงฮ่าวให้ความสนใจกับคดี “ใครคือฆาตรกรกันนะ”
หมิงเวยกลับนึกถึงวิญญาณดวงนั้น...
สิ่งที่เรียกว่าวิญญาณคือการรับรู้ทางจิตวิญญาณของสรรพสิ่งบนโลก อย่างเช่นสิ่งของขนาดเล็กที่คนอื่นฝังไว้ในสวนอวี๋ฟางก่อนหน้านี้เป็นวิญญาณที่ต่ำที่สุด
เห็นได้ชัดว่าร่างกายของเจี่ยงเหวินเฟิงนั้นมีความตระหนักถึงในตนเองค่อนข้างสูงมาก
วิญญาณเช่นนี้ เหตุใดถึงได้ติดตามมนุษย์กัน...หลังจากดื่มชาหมดไปสองถ้วยในที่สุดก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก
“ใต้เท้า จับได้แล้วขอรับ!” เหลยหงเดินเข้ามาพร้อมกับกระสอบป่านเหี่ยวๆ
เจี่ยงเหวินเฟิงไม่รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด “นำฆาตกรตัวจริงออกมา”
“ขอรับ”
เหลยหงสั่งให้องครักษ์พานักโทษและครอบครัวของพวกเขาถอยไปข้างหลังเพื่อให้มีพื้นที่กว้างๆ
ผู้คนที่มุงดูต่างคุยกัน “มีคนอยู่ในกระสอบหรือ แต่แบนขนาดนี้ใส่คนไม่ได้หรอก”
“ไม่ได้ใส่คน หรือว่าเป็นผี!” คำพูดนี้ทำให้คนกลุ่มหนึ่งโห่ใส่เขา “อย่าทำให้ผู้อื่นหวาดกลัวสิ!”
ยังมีคนพูดอีกว่า “อาจจะใช่ก็ได้ บ้านเหอไม่มีคนอื่นเข้ามา หากผูชื่อไม่ได้ทำ ก็อาจเป็นผีที่ทำ” คำพูดนั้นทำให้ทุกสายตาจ้องมองไปที่กระสอบ
เหลยหงแกะเชือกออก หลังจากนั้นไม่นานกระสอบก็กระเพื่อมเล็กน้อย แล้วงูสีขาวตัวเล็กก็โผล่หัวออกมา
“งู!”
“เป็นงูได้อย่างไรกัน” หมิงเซียงคว้าแขนของหมิงเวย นางรู้สึกกลัวเป็นอย่างมาก “มีงู!”
หมิงฮ่าวประหลาดใจ “งูคือฆาตกรตัวจริงงั้นหรือ” หมิงเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย นางจ้องมองงูขาวตัวเล็กอย่างครุ่นคิด
ท่านเจ้าเมืองรู้สึกสับสนและถามว่า “ใต้เท้าเจี่ยง ท่านจะบอกว่าผู้ที่วางยาท่านเหอคืองูตัวนี้หรือ แต่บนร่างของเขาไม่พบบาดแผลใดๆ เลยนะขอรับ”
“พิษจากงูไม่จำเป็นต้องกัด” เจี่ยงเหวินเฟิงกล่าว “เหลยหง เจ้าจับงูตัวนี้ได้อย่างไร บอกท่านเจ้าเมืองอู๋หน่อย”
“ขอรับ” เหลยหงพูดเสียงดัง “พวกข้าน้อยไปที่บ้านเหอตามคำสั่งของใต้เท้าและพบรอยต่อที่ขอบหน้าต่างห้องครัว พวกข้าจึงต้มน้ำร้อนและวางไว้บนขอบหน้าต่าง ทำแบบนี้อยู่หลายครั้งแล้วในที่สุดก็เห็นงูตัวนี้โผล่ออกมา พวกข้าจึงจับมันกลับมาด้วย”
เจี่ยงเหวินเฟิงมองไปที่ท่านเจ้าเมือง “ท่านเจ้าเมืองอู๋ ท่านเข้าใจแล้วหรือยัง”
นายอำเภอเขตหย่งผิงหน้าซีด “งูตัวนี้อาศัยอยู่ในรอยแยกตรงขอบหน้าต่างห้องครัว ผูชื่อวางก๊วยเตี๋ยวไว้ตรงนั้น งูตัวนี้ถูกควันจากความร้อนเลยหยดพิษออกมา...”
เขาตัดสินคดีความอย่างไม่เป็นธรรมจริงๆ!
“ใช่หรือไม่ เราสามารถตรวจสอบได้อีกครั้ง” เจี่ยงเหวินเฟิงกล่าว “ไปหาไก่มาแล้วให้มันกินพิษจากงูตัวนี้ ทดสอบดูว่าการตายเหมือนกับของท่านเหอหรือไม่”
เขาพูดจบเหลยหงก็คิดที่จะจับงูตัวนี้
สองนิ้วของเขารวดเร็วราวกับสายฟ้า และเป็นอันตรายหากจะยื่นมือไปหนีบส่วนหัวของงูขาวตัวเล็กนี่ แต่ขอแค่หนีบส่วนนี้ได้มันก็ไม่สามารถกัดคนได้แล้ว ก่อนหน้านี้เหลยหงจับงูขาวตัวน้อยด้วยวิธีนี้ และเขาควรจับมันอีกครั้งอย่างมีสติ
อย่างไรก็ตามในขณะที่เขากำลังจะหนีบอยู่นั้น จู่ๆ ก็เกิดอุบัติเหตุขึ้น
งูขาวตัวเล็กเกิดสะบัดหางและหันหัวมากัดนิ้วของเขา
เหลยหงตกใจเขาสะบัดมือออก ลมจากฝ่ามือพัดงูขาวไปอีกด้านหนึ่ง
“อา!” เหล่าผู้คนที่ยืนมุงดูอุทานด้วยความตกใจ
งูตัวนั้นถูกเหวี่ยงไปทางองครักษ์ผู้หนึ่ง ซึ่งองครักษ์ผู้นั้นก็ไม่ได้เตรียมการป้องกัน พอเห็นว่าตนเองกำลังจะถูกกัด เขาจึงแกว่งดาบอย่างสะเปะสะปะ เหวี่ยงงูสีขาวตัวน้อยลอยไปยังเขตโต๊ะส่วนตัวด้านหนึ่ง
เนื่องจากมันถูกโยนสูง งูสีขาวตัวน้อยจึงลอยข้ามม่านไม้ไผ่และตกลงมาจากด้านบน
“อา!” หมิงเซียงกระโดดออกมาพร้อมกับเสียงกรีดร้อง
หมิงเฉิงที่ดูการสอบสวนคดีในห้องโถงตกตะลึง “อาเซียง!”
“อา!” เสียงร้องอย่างกับเป็ดนี้เป็นของหมิงฮ่าว และเขาก็กระโดดออกมาด้วย
“น้องหก!” ดวงตาของหมิงเฉิงแทบหลุดออกจากเบ้า เด็กสองคนนี้แอบหนีออกมาตั้งแต่เมื่อใดกัน!
หลังจากนั้นคำพูดของหมิงเซียงก็ทำให้ร่างกายของเขาเย็นเยียบราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง “พี่เจ็ด! พี่เจ็ดยังอยู่ในนั้นเจ้าค่ะ!” นางตะโกนแล้วชี้ไปที่เขตโต๊ะส่วนตัว
เหลยหงมีปฏิกิริยาตอบสนองแล้วรีบสาวเท้าดึงม่านไม้ไผ่ออกและชักดาบออกมา
“งูอยู่ที่...” คำว่า ‘ไหน’ ถูกเขากลืนกลับลงคอไป ที่มุมหนึ่งของเขตโต๊ะส่วนตัว เด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั่งดื่มชา พอได้ยินเสียงของเหลยหงนางก็หันศีรษะและมองออกไป
คิ้วโก่งดั่งภูเขา ดวงตางามดั่งคลื่นน้ำไหล
ดอกบัวกำลังเบ่งบาน ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนห้องแห่งนี้
บรรยากาศโดยรอบตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
ความวุ่นวายทั้งห้องโถงสะท้อนมายังใบหน้าอันเรียบเฉยของนาง ราวกับเวลาถูกหยุดเอาไว้ ราวกับว่าทุกสิ่งรอบกายกลายเป็นฉากพื้นหลังที่วาดด้วยน้ำหมึก มีเพียงนางเท่านั้นที่ยังคงมีสีสันอยู่ผู้เดียว
“ตรงนั้น!”
เสียงของหมิงเซียงได้ทำลายความเงียบช่วงเวลาสั้นๆ นี้ เหลยหงห้ามใจไว้แล้วหันหน้าไปยังทิศทางที่นางชี้แล้วก็ต้องตกใจอีกครั้ง
งูสีขาวตัวเล็กอยู่ในถาดน้ำชา มีตะเกียบทิ่มผ่านหัวของมัน ซึ่งแทงตรงจุดสำคัญพอดี ทำให้มันถูกตอกแน่นอยู่บนขนมถ้วยฟู
เลือดไหลออกมาจนขนมชุ่มเป็นสีแดง หางงูสะบัดอยู่สองครั้งแล้วค่อยๆ หยุดเคลื่อนไหว
เหลยหงตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะคิดได้จึงเอ่ยถาม “แม่นาง...งูตัวนี้ แม่นางเป็นคนฆ่าหรือ”
……………………………………………………………….


บทที่ 30 ปิ่นปักผม
หมิงเวยหันกลับมาก็เห็นตัวฝูทำสีหน้าสับสน
“เป็นอะไรไป” นางถาม ตัวฝูอยากพูดแต่ไม่กล้าพูด
หมิงเวยพูด “เจ้ามีอะไรที่บอกตรงๆ ไม่ได้งั้นหรือ” ตัวฝูก้มหน้าลงอย่างเขินอาย นางบอกเสียงเบาๆ ว่า “บ่าวรู้สึกว่า...บางครั้งคุณหนูดูแปลกไปน่ะเจ้าค่ะ”
“อ้อ” หมิงเวยยังคงยิ้ม “แปลกตรงไหน” ตัวฝูพอเห็นว่านางไม่โกรธ เลยกล้าที่จะพูดออกไป “คุณหนูเวลาอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่มักจะน่ารักน่าเอ็นดู แต่พอพวกเขาเดินจากไป...”
หมิงเวยทำหน้าตกใจ แต่แล้วนางก็หัวเราะออกมาเบาๆ ตัวฝูเห็นนางหัวเราะก็รู้สึกไม่สบายใจ “บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ไม่ควรพูดว่าร้ายคุณหนู…”
“เจ้าไม่ผิด” หมิงเวยมองนางด้วยรอยยิ้ม “พูดเรื่องจริงจะผิดได้อย่างไร ต่อไปหากเราอยู่ด้วยกันสองคน เจ้าคิดเห็นอย่างไรก็พูดออกมาเถิด แน่นอนว่าหากต่อหน้าคนนอกต้องเงียบเอาไว้”
“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!” ตัวฝูรีบตอบ “ห้ามพูดว่าเจ้านายถูกหรือผิด”
“เจ้าพูดผิดแล้ว” ตัวฝูมองนางอย่างสับสน ตนเองพูดผิดตรงไหนหรือ
“ห้ามพูดว่าคนถูกหรือผิดต่างหาก” ตัวฝูยิ่งสับสน ต่างกันแค่คำเดียว หมิงเวยไม่อธิบายอะไรกับนางอีกแล้วหมุนตัวเดินเข้าสวนไป ไฟในห้องเปิดอยู่ ฮูหยินสามกำลังรอนางอยู่
“ท่านแม่” อย่างที่ตัวฝูพูด พออยู่ต่อหน้าท่านแม่ หมิงเวยก็เปลี่ยนไปเป็นคนอ่อนหวานน่าเอ็นดู ราวกับคนสองคนเปลี่ยนบุคลิกกัน
ฮูหยินสามเข้ามาลูบมือนางเพื่อให้แน่ใจว่าตัวนางไม่เย็นแล้วจึงช่วยนางถอดเสื้อคลุม
“อาเซียงกับฮ่าวเกอสบายดีไหม”
“สบายดีเจ้าค่ะ! ท่านอาสี่ไม่ได้ลงโทษหนักนัก พวกเขาเองก็ดูจะชินกับการถูกลงโทษแล้ว ตอนที่ลูกไปถึงพวกเขากำลังคุยเรื่องอาหาร...”
ฮูหยินสามจ้องมองบุตรสาว แสงเทียนอันอบอุ่นส่องลงบนใบหน้าขาวสะอาดของนาง ช่างดูบอบบางและคล่องแคล่ว ซึ่งทำให้นางนึกถึงคำพูดของนายท่านสอง
ยิ่งสะอาดและสูงส่งมากเท่าใดยิ่งดึงดูดให้อยากดึงลงมากเท่านั้น
เด็กคนนี้โง่เขลามาหลายสิบปี ในที่สุดก็ได้ใช้ชีวิตเหมือนเด็กสาวทั่วไป ได้แอบออกไปเล่นกับเพื่อนๆ แอบเอาอาหารไปให้พวกเขากลางดึก ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องที่น่าสนใจกัน…
นางไม่ต้องการความร่ำรวย ไม่ต้องการความสูงส่ง แค่ต้องการใช้ชีวิตกับบุตรสาวของนางได้อย่างปลอดภัยเท่านั้น
อย่างน้อยลูกก็ไม่เหมือนนางมีแต่ดึงให้คนตกต่ำลง
“เสี่ยวชี”
หมิงเวยหยุดพูด นางมองออกว่าฮูหยินสามมีบางอย่างในใจ นางถึงได้ตั้งใจทำตัวให้มีชีวิตชีวาเพียงเพื่อให้นางมีความสุข
น่าเสียดายที่ไม่ได้ผล หรือว่านายท่านสองเข้ามาพูดอะไรกับนางหรือเปล่า
สิ่งที่ฮูหยินสามพูดมานั้นไม่ใช่สิ่งที่นางคาดเดาได้ “ตอนที่ลูกยังเล็ก แม่ได้หมั้นหมายลูกไว้กับญาติ”
หมิงเวยชะงัก “ท่านพี่ที่เป็นบุตรชายของท่านลุงใช่หรือไม่เจ้าคะ ก่อนหน้านี้ลูกได้ยินท่านแม่พูดกับแม่นมถง”
“ใช่แล้ว” ฮูหยินสามตอบ “ก่อนหน้านี้ลูกยังเล็ก แม่ไม่เคยจัดพิธีอะไรให้ลูกเลย ตอนนี้ลูกอายุสิบห้าแล้ว ถึงเวลาที่ควรจัดแล้วล่ะ”
หมิงเวยกำลังคิดว่าหาเหตุผลอะไรมาปฏิเสธดี สวรรค์ส่งจิตวิญญาณของนางมายังยุคนี้ ซึ่งเป็นการขโมยความลับสวรรค์ท่ามกลางความมืดมิด
ผู้คนในเสวียนเหมินให้ความสำคัญกับการกลับชาติมาเกิดมากที่สุด หากกล่าวอีกนัยหนึ่ง เมื่อเราได้ของอย่างหนึ่งมาก็ต้องให้อย่างอื่นกลับ
เพราะฉะนั้นผู้ทำนายดวงชะตาส่วนใหญ่จึงมีข้อเสียห้าประการ บกพร่องสามประการ[footnoteRef:1] นี่คือบทลงโทษสำหรับผู้ที่ทำให้ความลับรั่วไหล [1: ข้อเสียห้าประการ บกพร่องสามประการ : ข้อเสียห้าประการ (พ่อหม้ายแก่ แม่หม้ายแก่ เด็กกําพร้า คนแก่ที่ไม่มีลูก คนพิการ) ส่วนข้อบกพร่องสามประการ(ความมั่งคั่ง ชีวิต อำนาจ)]
สิ่งที่นางอยากทำมันยิ่งใหญ่กว่าโชคชะตาของคนเสียอีก ไม่ใช่เพียงแค่ร้อยเท่าพันเท่าเท่านั้น แม้ว่าจะสะกดปราณมังกรของฮ่องเต้ในสมัยอดีตที่เขาหมางซานได้ ตนเองไม่กล้าคาดเดาว่าต้องจ่ายในราคาเท่าใด
ดังนั้นนางจึงไม่อยากเกี่ยวข้องกับผู้คนในยุคนี้มากเกินไป เรื่องการแต่งงานเพื่อกำเนิดบุตร แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ แต่เมื่อนางเงยหน้าขึ้นเห็นดวงตาที่อ่อนโยนของฮูหยินสามเต็มไปด้วยความเศร้าที่ไม่อาจบรรยายได้นางก็พูดไม่ออก
สำหรับผู้หญิงที่ทุกข์ยากนางนี้ การเฝ้าดูบุตรสาวของตนเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ ได้ออกเรือนเหมือนเด็กสาวทั่วไป ได้ช่วยเหลือสามี สั่งสอนบุตร บางทีนี่อาจเป็นความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของนาง
เพียงแค่นั้นเอง ไม่ต้องพูดถึงแล้ว เรื่องการแต่งงานจำเป็นต้องพูดคุยกันให้ชัดเจน จำเป็นต้องเดินทางไปที่เมืองหลวงมิใช่หรือ
ถึงเวลานั้นเกรงว่าตนเองจะคิดหาวิธีที่ทำให้ท่านพี่ห้าตกใจจนถอยไปเสียก่อน จัดการทำให้การแต่งงานนี้ยุติลงอย่างสวยงาม ไม่ให้มีอะไรเกี่ยวข้องกับนางอีก
หมิงเวยตัดสินใจทำตัวอ่อนหวานน่ารักจึงล้มลงบนตักของฮูหยินสาม ทำตัวออดอ้อนเหมือนเด็กหญิงตัวเล็กๆ “ลูกจะเชื่อฟังท่านแม่ ท่านแม่ว่าอย่างไรลูกว่าตามนั้นเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามอดยิ้มออกมาไม่ได้ นางบีบจมูกของบุตรสาว “เจ้าอายุเท่าใดแล้ว หากยังติดแม่เช่นนี้ออกเรือนไปจะทำอย่างไรกัน”
“แม่นมถงไม่ได้พูดไว้หรือเจ้าคะว่าหากลูกออกเรือนไป ท่านแม่จะซื้อเรือนข้างๆ เช่นนี้พวกเราก็จะได้อยู่ด้วยกัน”
หมิงเวยกอดนางไว้ไม่ยอมปล่อย นี่เป็นความรู้สึกออดอ้อนของแม่ลูกใช่หรือไม่ ทำให้คนเรารู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากกันจริงๆ
นางไม่ได้ผ่อนคลายเช่นนี้มาหลายปีแล้ว ตั้งแต่แคว้นฉีเหนือล่มสลาย ในช่วงแรกนางเดินตามเส้นทางที่ท่านอาจารย์วาดไว้ ภายหลังไม่มีอำนาจมากพอ นางจึงต้องบังคับตัวเองให้เติบโตขึ้น กลายเป็นผู้สืบทอดปรมาจารย์แห่งชีวิตที่มีคุณสมบัติเหมาะสมของท่านอาจารย์
ในตอนนี้ นางมาอยู่ในยุคสมัยที่ไม่คุ้นเคย บางคนสามารถทำตัวเป็นเด็กต่อไปได้หากเราเงยหน้ามองบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า
เมื่อก่อนคือท่านอาจารย์ ตอนนี้คือ...ท่านแม่
“ช่างเป็นเด็กเสียจริง” ฮูหยินสามยังมีความสุขกับการที่บุตรสาวทำตัวออดอ้อน
นางคิดมาสักพักแล้วจึงดึงปิ่นปักผมสีทองออกจากมวยผมของตนเอง
“ปีนี้ลูกอายุสิบห้าแล้ว เดิมทีควรได้เข้าพิธีปักปิ่น แต่เพราะก่อนหน้านี้ลูกป่วย แม่เองก็ไม่อยากฝืนบังคับลูก แม่ผิดไปแล้ว ปิ่นปักผมนี้เป็นของแทนใจที่ท่านพ่อของลูกให้แม่ไว้ หลายปีที่ผ่านมาแม่ใส่ไม่เคยห่างกาย ตอนนี้แม่ให้ลูกถือเป็นพิธีปักปิ่นสำหรับลูกนะ”
ฮูหยินสามมักจะแต่งตัวเรียบๆ บนศีรษะจะมีเพียงปิ่นปักผมสีทองอันนี้เท่านั้นไม่เคยเปลี่ยน เดิมทีหมิงเวยคิดว่าเพราะนางเป็นหม้ายที่แท้ก็มีต้นสายปลายเหตุจากเรื่องนี้ด้วย
นางไม่กล้ารับ “ท่านแม่ นี่เป็นของขวัญที่ท่านพ่อให้ท่านแม่ ลูกจะกล้ารับได้อย่างไรเจ้าคะ”
สิ่งนี้ทำให้นางนึกถึงเรื่องหนึ่ง ท่านอาจารย์มักจะพกหวีไม้ติดตัวเสมอและไม่เคยเอาไว้ห่างกาย ต่อมาท่านอาจารย์ได้รับบาดเจ็บ รู้ดีว่าตนเองเหลือเวลาไม่มากแล้วจึงบอกที่มาของหวีไม้นี้แก่นาง...ความรักที่ลึกซึ้ง แม้จะเป็นเพียงความคิดถึงเล็กๆ น้อยๆ ก็อยากที่จะรักษามันไว้
ฮูหยินสามหัวเราะเบาๆ และลูบผมของนาง “ลูกเป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแม่ สิ่งของไร้ชีวิตจะมีค่าเท่ากับลูกได้อย่างไร”
นางพาบุตรสาวไปที่หน้ากระจก “มา แม่จะปักปิ่นให้ลูก” หญิงสาวในกระจกมีหน้าตางดงาม นางงดงามเช่นนี้มาตั้งแต่เกิด
เป็นของขวัญที่สวรรค์ประทานให้ แต่บางครั้งก็เป็นบ่อเกิดแห่งหายนะเช่นกัน ฮูหยินสามค่อยๆ ดันปิ่นปักผมเข้าไป และฟังบุตรสาวของนางพูดเสียงเบา “มันหรูหราเกินไป ลูกรู้สึกว่ามันไม่เหมาะกับลูก แต่ท่านแม่ปักปิ่นนี้แล้วกลับงดงามมากกว่าลูกนัก”
นางหัวเราะ “หากลูกไม่ชอบจะไม่สวมมันก็ได้ แต่ต้องเก็บรักษาให้ดีๆ นะ ห้ามทิ้งเด็ดขาด”
“เจ้าค่ะ ลูกจะดูแลเป็นอย่างดีเลย ปิ่นปักผมอยู่คนอยู่ ปิ่นปักผมตายคน...” คำต่อไปนางไม่กล้าพูดต่อ
ฮูหยินสามบีบแก้มนาง “คำพูดแปลกๆ พวกนี้ลูกไปเรียนจากที่ใดมา คงไม่ใช่หนังสือนิทานที่อาเซียงอ่านหรอกนะ”
“ท่านแม่!” หมิงเวยไม่อยากตอบจึงกอดเอวของนางไว้
ฮูหยินสามมองดูภาพพวกนางสองแม่ลูกกอดกันในกระจกด้วยความดีใจอย่างไม่ปิดบัง “หลังปักปิ่นเสร็จก็จะกลายเป็นผู้ใหญ่ เสี่ยวชีของแม่ ในที่สุดก็โตแล้ว…”
…………………………………………………………..


บทที่ 34 อย่ากลัว
การเคลื่อนไหวกะทันหันนั้นทำเอาความปรารถนาของนายท่านหกหายไปจนน่าตกใจ
พอเขาหันหลังกลับไปก็เห็นหมิงเวยที่พังประตูเข้ามา จนเขาเกือบคิดว่าตนเองฝันไป “เสี่ยว เสี่ยวชี”
ฮูหยินสามรู้สึกเย็บวาบไปทั่วร่างเมื่อเห็นบุตรสาวนางก็พูดไม่ออก
ถูกเห็นแล้ว ถูกเสี่ยวชีเห็นเข้าแล้ว…ในหัวของนางส่งเสียงหึ่งๆ สะท้อนสองประโยคนี้อยู่ซ้ำๆ ไปมา
“ดูเหมือนท่านอาหกจะจำหลานได้” หมิงเวยก้าวเข้ามาในห้อง นางมองฮูหยินสามที่อยู่บนโต๊ะบูชาในสภาพเสื้อผ้ายับยุ่ง จากนั้นหันไปมองปิงซินที่ล้มหัวแตกอยู่บนพื้นแล้วความโกรธก็ปะทุขึ้นมาในอกของนาง
สำหรับนางแล้วยิ่งนางโกรธมากเท่าใด ภายนอกนางจะดูนิ่งสงบมากเท่านั้น เวลานี้นางเผยรอยยิ้มแล้วเอ่ยถามราวกับคนไม่รู้ความ “ดึกดื่นเช่นนี้ ท่านอาหกมาที่สวนอวี๋ฟางเพื่อมาขอพรกับเสวียนหนี่เหนียงเหนียงหรือ”
“เอ่อ...” เห็นนางยิ้มเช่นนั้น นายท่านหกรู้สึกสับสนเล็กน้อย
เขายังไม่สร่างเมาเต็มที่ ในภาพจำของเขาหลานสาวคนนี้เป็นเด็กโง่ แม้ว่านางจะสามารถตอบคำถามกับผู้คนได้ แต่นางก็ไม่ต่างจากเด็กสามขวบ
เมื่อเห็นว่าหมิงเวยไม่ได้โกรธแต่กลับยิ้มจึงคิดว่านางเป็นเด็กโง่คนเดิมจึงโพล่งออกไปว่า “อาหกกำลังเล่นกับแม่ของหลาน! เจ้ารีบกลับไปนอนเถอะ”
“หมิงหรง!” ฮูหยินสามอุทานเสียงแหลม
ถูกเสี่ยวชีเห็นขนาดนี้แล้ว เขายังจะหลอกล่อนางให้กลับไปเพื่อที่เขาจะได้สนุกต่องั้นหรือ ทำไมคนผู้นี้ถึงได้หน้าด้านหน้าทนขนาดนี้!
หมิงเวยหัวเราะ “ที่แท้ท่านอาหกก็มาเล่นกับท่านแม่งั้นหรือ!” แล้วบทสนทนาก็เปลี่ยนไป นางถามกลับอย่างไร้เดียงสาไปว่า “หลานเองก็อยากเล่น ท่านอาหกมาเล่นกับหลานแทนไม่ดีกว่าหรือ!”
ใบหน้าอันงดงามไร้เดียงสานี้ทำเอาเขาปฏิเสธไม่ได้จริงๆ เดิมทีนายท่านหกไม่คิดอันใดเยอะอยู่แล้ว ถึงแม้จะเป็นหลานตนเอง แต่เขาไม่เคยมีความคิดเรื่องนี้มาก่อน
เขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นรอยยิ้มอันแสนร่าเริงของนาง คลื่นแสงเคลื่อนไหวใต้แสงเทียน ใบหน้าที่ดูคล้ายคลึงกับฮูหยินสาม มีความโดดเด่นที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ทำเอาเขาปฏิเสธไม่ออกโดยไม่รู้ตัวราวกับถูกผีอำ
หลานสาวของเขาเกิดมางดงามขนาดนี้เชียวหรือ
เขารู้สึกเสียดายมาตลอดที่ตนเองเกิดช้าไปจนไม่ได้พบเจอกับพี่สะใภ้สามเมื่อครั้นที่นางยังเป็นเด็กสาว เขาเคยคิดว่าถึงแม้หลานสาวโง่ๆ คนนี้จะเหมือนพี่สะใภ้สาม แต่กลับไม่มีเสน่ห์เอาเสียเลย พอมาดูอีกทีจู่ๆ เขาก็มีความรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไป
ที่แท้พี่สะใภ้สามในวัยเยาว์เป็นเช่นนี้นี่เอง ช่างทำให้คน…
ฮูหยินสามที่ถูกทำร้ายมาหลายปี เห็นแววตาของนายท่านหกแล้วมีหรือที่นางจะไม่เข้าใจ ทันใดนั้นนางรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ
หากเรื่องสกปรกเช่นนี้เกิดขึ้นจริง เสี่ยวชีจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อย่างไร! ในตอนนั้น พี่สาวคนโตก็...
“หมิงหรง!” นางตะโกนขึ้นอย่างรุนแรง “เสี่ยวชีเป็นหลานสาวของท่านนะ!”
ชายที่มีอารมณ์รุนแรงหุนหันพลันแล่นเช่นนี้จะไปเข้าใจอะไร ยิ่งไปกว่านั้นนายท่านหกวันๆ เอาแต่ดื่มสุรา ไม่เคยจะมีสติกับเขาเลยสักวัน
ฮูหยินสามไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นางวิ่งไปหาหมิงเวยแล้วผลักนางออกไป “เสี่ยวชี หนีไป! รีบหนีไปซะ!”
“ท่านแม่อย่าเพิ่งโกรธไป” หมิงเวยยิ้มหวานและกดนางให้นั่งลงบนเก้าอี้ “ลูกขอเล่นกับท่านอาหกก่อนแล้วค่อยไป”
ฮูหยินสามรู้สึกมึนงง นางถูกรั้งไว้เช่นนี้จึงทำได้แต่ตะโกนด้วยความประหลาดใจ “เสี่ยวชี!”
หมิงเวยไม่สนใจ นางสั่งงูสีขาวตัวน้อยให้กลายร่างเป็นควันแล้วรัดฮูหยินสามเอาไว้ “ท่านอาหก ต้องเล่นอย่างไรหรือ”
นางเงยหน้าขึ้น และมองไปที่นายท่านหกด้วยท่าทางที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสา
นายท่านหกรู้สึกคันที่หัวใจจนเขาลืมเรื่องสายเลือดและจริยธรรมไปหมดแล้ว เขายื่นมือไปจับนาง “เล่นแบบนี้...”
เมื่อเห็นว่านายท่านหกจับตัวหมิงเวย ฮูหยินสามรู้สึกเหมือนเลือดในกายของนางแข็งค้างไปทั้งหมด
เวลานี้ดูเหมือนจะย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน วันนั้นนางกำลังคัดลอกคัมภีร์เช่นเดียวกับในตอนนี้
ไม่รู้ว่านายท่านหกเข้ามาเมื่อใด ทั้งตัวเขามีแต่กลิ่นเหล้า เขากดนางลงบนโต๊ะบูชา
นางดิ้นและร้องไห้ แต่ไม่เป็นผล ชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ เกิดมามีพละกำลังที่แข็งแรง นางจะรอดพ้นเงื้อมมือเขาได้อย่างไร
ฝันร้าย...
แต่เมื่อฝันร้ายสิ้นสุดลง นางก็ยังไม่ตื่นจากความฝัน สิ่งที่รอนางอยู่นั้นเป็นฝันร้ายที่ยิ่งใหญ่กว่า
จนกระทั่งวันนี้ นางก็ยังจมดิ่งอยู่
“เสี่ยวชี! ไม่ ไม่นะ...” ฮูหยินสามเริ่มบ้าคลั่ง
หากบุตรสาวของนางต้องพบเจอกับความโชคร้ายเช่นนี้ ที่นางทนมาเป็นสิบปีจะมีความหมายอะไรกัน
นางยังมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร
ไม่ ไม่นะ!
หากเรื่องมาถึงจุดนี้จริงๆ นางยอมตายเสียดีกว่า!
ต้องตายไปด้วยกัน เรื่องนี้ต้องจบลงอย่างสะอาด!
หมิงเวยที่เดิมทีคิดจะเล่นกับนายท่านหก แต่เมื่อเห็นว่าสภาวะของฮูหยินสามดูท่าไม่ดีแล้วจึงเปลี่ยนใจทันที
ตอนที่นายท่านหกกำลังยิ้มเยาะอยู่ นางมองไปข้างหลังของเขา จากนั้นก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ “ท่านพ่อ!”
นายท่านหกผงะ
ในตอนนั้นเองหมิงเวยพลิกข้อมือแล้วผละตัวออกจากพันธนาการของเขาอย่างชำนาญ ปิ่นปักผมสีทองที่ถืออยู่ในมือนานแล้วก็แทงเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ลงมืออย่างรวดเร็วและแม่นยำ ไม่ต้องใช้ตามองก็รู้ว่าประตูชี่[footnoteRef:1]อยู่ที่ไหน [1: ประตูชี่ : รูเหงื่อ เป็นช่องทางกระจายและระบายหยางชี่]
“อา!” นายท่านหกกรีดร้อง
หมิงเวยไม่แม้แต่จะมอง นางดึงปิ่นปักผมออกแล้วยกเท้าเตะนายท่านหก จากนั้นก็พุ่งไปหาฮูหยินสาม
“ท่านแม่!”
ฮูหยินสามน้ำตาไหล นางกำลังดิ้นรนอย่างหนักราวกับพยายามที่จะแยกตัวออกจากฝันร้ายที่กักขังนางมาสิบปี “ไปให้พ้น ไปให้พ้นนะ! พวกท่านมันไร้ยางอาย ทำไมไม่ตายไปซะ!”
“ท่านแม่!” หมิงเวยกอดนางแน่นเพราะกลัวว่านางจะทำร้ายตัวเอง “อย่ากลัวไปเลยเจ้าค่ะ! ไม่เป็นอะไรแล้ว ลูกไม่เป็นอะไร ท่านไม่เป็นอะไร พวกเราปลอดภัยดี อย่ากลัว...”
“พวกแซ่หมิง พวกท่านมันไร้ศีลธรรมจรรยาเฉกเช่นสัตว์เดรัจฉาน! สวรรค์ไม่มีทางปล่อยคนอย่างพวกท่านเอาไว้แน่!” ฮูหยินสามก่นด่าเสียงดังด้วยความเกลียดชังราวกับจะระบายความแค้นที่มีมาตลอดสิบปี
หมิงเวยทั้งปวดใจทั้งกังวลใจเมื่อเห็นว่านางยังคงบ้าคลั่งจนไม่สามารถกำจัดมันออกไปได้ หมิงเวยจึงต้องใช้มือกดที่หน้าผากของนาง ใช้วิชาง่ายๆ เพื่อให้จิตใจของนางสงบ
แววตาของฮูหยินสามนิ่งสงบลงแล้ว เสียงค่อยๆ เงียบลง และกลับมาอยู่ในความสงบ
“ท่านแม่ ท่านแม่เจ้าคะ!” ฮูหยินสามค่อยๆ ได้สติอย่างช้าๆ นางมองบุตรสาวตรงหน้านางด้วยอาการหวาดผวา “เสี่ยวชีหรือ”
“เจ้าค่ะ ท่านแม่ดูสิ ลูกไม่เป็นอะไร” ฮูหยินสามกลับเข้าสู่ความเป็นจริง นางมองเลยออกไป นางเห็นนายท่านหกนอนอยู่บนพื้น มือกุมท้องน้อย และร้องเสียงโหยหวน
“เกิดอะไรขึ้น เขา...”
หมิงเวยมองนายท่านหกด้วยสายตาเย็นชา “ลูกเอาปิ่นปักผมแทงจุดสำคัญของเขา เขาจะไม่สามารถรังแกท่านแม่ได้อีกต่อไป”
จิตใจของฮูหยินสามสับสนวุ่นวายและไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ
หมิงเวยหมุนตัวกลับมาแล้วถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ท่านแม่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาที่นี่ใช่หรือไม่ ก่อนหน้านี้ก็เป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่เจ้าคะ หรือว่ามีใครอีก”
เมื่อได้ยินคำถามพวกนี้ ฮูหยินสามรู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง “ลูกอย่าถามเลย”
จะให้บุตรสาวได้ยินเรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้ได้อย่างไร แค่นางมาเห็นภาพนี้มันก็เกินพอแล้ว
เสี่ยวชียังต้องการแม่ที่สูญเสียความบริสุทธิ์เช่นนี้อยู่หรือไม่ นางสกปรกขนาดนี้ ยังมีคุณสมบัติที่จะเป็นมารดาของเสี่ยวชีได้อีกหรือ ในอนาคตนางจะไปมีหน้ามองหน้าบุตรสาวได้อย่างไร
“เจ้าค่ะ ลูกจะไม่ถาม” หมิงเวยรู้ดีว่าจิตใจของฮูหยินสามในตอนนี้เปราะบางมาก กลัวว่าจะไปกระตุ้นนางอีกครั้ง
นางกอดฮูหยินสามเบาๆ “แต่ลูกจะอยู่เคียงข้างท่านแม่ตลอดไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะอยู่เคียงข้างท่านแม่ อย่ากลัวไปเลยเจ้าค่ะ เราสองแม่ลูกอยู่ด้วยกัน ไม่มีอะไรต้องกลัว”
ฮูหยินสามพึมพำ “อย่ากลัว...”
“ใช่เจ้าค่ะ อย่ากลัว เรื่องในอดีตแค่ปล่อยผ่านไป อย่าไปกลัวมัน อย่าโทษตัวเอง คนเลวจะต้องถูกลงโทษ พวกเราเป็นคนดี...”
…………………………………………………………


บทที่ 32 คึกคัก
พอหมิงเซียงโดนสั่งให้คุกเข่าที่ห้องบรรพชน นางก็กลับไปนอนพักเป็นเวลาสองวัน หลังจากนั้นก็กลับมากระโดดโลดเต้นได้อีกครั้ง
พอนางก่อปัญหาเช่นนั้นไป นายท่านสี่ก็ควบคุมนางอย่างแน่นหนาและสั่งไม่ให้นางออกไปข้างนอก หมิงเซียงที่ว่างจนจิตใจอยู่ไม่สงบจึงทำได้แค่ไปคุยกับหมิงเวยที่สวนอวี๋ฟางทุกวัน
หมิงเวยถามนาง “น้องหกเล่า ไม่ไปเล่นกับเขาหรือ”
หมิงเซียงนั่งบนระเบียงตัวยาว นางกินผลไม้เคลือบน้ำตาลไป ดูหมิงเวยฟันดาบไป “เขาเป็นเด็กผู้ชาย ต้องเข้าเรียนเจ้าค่ะ”
“แล้วทำไมเจ้าไม่ไปเรียนล่ะ มีโรงเรียนของสตรีด้วยไม่ใช่หรือ”
“เอ๋ พี่เจ็ดรู้จักโรงเรียนสตรีด้วยหรือเจ้าคะ!” หมิงเซียงแปลกใจ “เดิมทีมีโรงเรียนสตรีอยู่ แต่เมื่อปีที่แล้วท่านอาจารย์ได้ออกเรือนไป ตอนนี้ยังหาอาจารย์ท่านใหม่ดีๆ ไม่ได้เลย ท่านพ่อบอกว่าแทนที่จะปล่อยให้ข้าไปวิ่งซนข้างนอก ไปเรียนงานบ้านงานเรือนกับท่านแม่จะดีกว่า….”
หมิงเวยหยุดฟันดาบเพียงชั่วครู่ และหยิบผ้าจากตัวฝูมาเช็ดเหงื่อบนใบหน้า นางอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “ท่านอาสี่เข้าใจเจ้าจริงๆ”
คำพูดของนางทำเอาหมิงเซียงรู้สึกถอดถอนใจ “เมื่อก่อนตอนที่ไปเข้าเรียนข้าเคยรู้สึกตนเองเป็นอิสระ รู้จักเพื่อนๆ หลายคน ไม่ต้องถูกขังอยู่ในบ้านทุกวันเช่นนี้...”
นี่แหละคือความหมายของโรงเรียนสตรี ได้เห็นโลกที่กว้างขึ้น ไม่ต้องเป็นนกในกรง หมิงเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถือดาบไม้ไผ่อีกครั้ง
“พี่เจ็ด พี่ดูสนุกมาก!” หมิงเซียงมองดาบไม้ไผ่ของนางด้วยความสนใจ
“นี่ไม่ใช่การเล่น แต่เป็นการฝึกฝน” หมิงเวยพูด
ปรมาจารย์แห่งชีวิตจะมือไร้แม้แรงผูก[footnoteRef:1]ได้อย่างไรกัน จะขับไล่ผีหรือสิ่งชั่วร้าย จำเป็นต้องใช้พละกำลัง พูดอีกนัยหนึ่งก็คือพลังสามารถจัดการกับปีศาจได้ แต่ไม่สามารถจัดการกับคนที่มุ่งร้ายได้ [1: มือไร้แม้แรงผูก : ร่างกายอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง]
ร่างกายของนางดีขึ้นมาบ้างแล้ว จึงสั่งให้คนทำดาบไม้ไผ่และหุ่นไม้เพื่อที่จะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้
ร่างกายนี้มีอายุสิบห้าปีแล้ว ซึ่งได้พลาดช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการปูพื้นฐานไปแล้ว อยากฝึกฝนเพื่อที่จะเป็นเทพยุทธ์นั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ตราบใดที่ฝึกฝนอย่างหนัก ฝังเข็มทองลงจุดเส้นลมปราณอีกครั้งเพิ่มเติมด้วยการอาบน้ำยา อย่างน้อยก็น่าจะเป็นเซียนธรรมดาได้ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
“ฝึกฝน เสวียนหนี่เหนียงเหนียงสอนท่านมาหรือ”
“ใช่!” หมิงเวยตอบไปอย่างลวกๆ
“‘งั้นพี่สอนข้าด้วยได้หรือไม่ วันนั้นข้าเห็นพี่ปีนข้ามกำแพงได้คล่องแคล่วมาก ข้าอยากเป็นเช่นนั้นบ้าง วันหลังจะได้แอบหนีออกไปได้ง่ายๆ”
หมิงเวยยิ้ม “สอนเจ้าได้อยู่หรอก แต่เจ้าจะตอบแทนข้าอย่างไร”
หมิงเวยอยากตอบว่าจะพาท่านออกไปเล่นด้วย แต่เมื่อคิดถึงปัญหาที่เกิดขึ้นเมื่อสองสามวันก่อนแล้ว นางก็หดหู่ขึ้นมา
หมิงเวยตอบ “เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ข้าพักมาจนเบื่อแล้ว เจ้าสามารถมาคุยกับข้าได้ทุกวัน มาเล่าเรื่องราวภายนอกให้ข้าฟังเป็นการคลายเครียด แบบนี้ดีหรือไม่”
“ดีๆ!” หมิงเซียงพยักหน้าหงึกหงักต่อให้ไม่มีเงื่อนไขนางก็จะมา
หมิงเวยโบกมือ “เจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
ตัวฝูถาม “คุณหนูเจ้าคะ จะให้เอาชุดที่คุณหนูยังไม่ได้สวมให้คุณหนูแปดก่อนหรือไม่เจ้าคะ”
“อืม”
พวกนางห่างกันแค่สองปี หมิงเซียงเป็นคนร่าเริงมีชีวิตชีวา แต่คุณหนูเจ็ดอยู่แต่ในห้องตลอดเวลา ร่างกายจึงต่างกันไม่มาก
“ไปๆๆ!” หมิงเซียงดีใจ การฝึกฝนเหรอฟังดูแล้วน่าสนุก!
หมิงเวยยิ้มกริ่ม ปล่อยให้นางมีความสุขไปสักพัก อีกเดี๋ยวก็จะหัวเราะไม่ออกแล้ว แล้วก็เป็นอย่างที่คาดไว้ เสียงอันขมขื่นของหมิงเซียงก็ดังขึ้นในสวนอวี๋ฟางอย่างรวดเร็ว
แม่นมถงที่จัดการเรื่องต่างๆ เสร็จแล้ว นางเห็นฮูหยินยืนอยู่ที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอกอย่างเหม่อลอย
นางมองตามสายตาของฮูหยิน พื้นที่ตรงลานกว้างมีหุ่นไม้ตัวหนึ่งกับเด็กสาวสองคนในชุดฝึกซ้อม แต่ละคนถือดาบไม้ไผ่คนละอันแล้วแทงไปที่หุ่นไม้
หนึ่งในนั้นวางดาบไม้ไผ่อยู่บ่อยๆ แล้วเดินไปแก้ไขการเคลื่อนไหวของอีกคน ซึ่งนางก็พร่ำบ่นไม่หยุด พอนางบ่นคร่ำครวญ สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ยิ้ม บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความสุข
“คุณหนูในตอนนี้ดีจริงๆ เจ้าค่ะ” แม่นมถงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ
“ใช่!” ฮูหยินสามพึมพำ “ดีจริงๆ ดีจนข้าไม่อยากจะเชื่อเลย”
“อะไรดีจนไม่อยากจะเชื่อหรือเจ้าคะ” แม่นมถงหัวเราะ “เป็นเพราะสวรรค์รับรู้ถึงความจริงใจของฮูหยิน เสวียนหนี่เหนียงเหนียงท่านก็รู้สึกถึงได้เจ้าค่ะ!”
“แต่ข้ารู้สึกเหมือนไม่เป็นความจริง” ฮูหยินสามลดเสียงลง “บางครั้งข้าตื่นขึ้นมากลางดึก อดไม่ได้ที่จะถามตัวเองว่านี่คือเสี่ยวชีใช่หรือไม่ ใช่เสี่ยวชีจริงๆ หรือ ถ้าหากไม่ใช่ข้าควรทำอย่างไร นางจะร้องไห้หรือไม่ จะทุกข์ทรมานหรือเปล่า...”
พูดแล้วดวงตาของนางก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา “ฮูหยินเจ้าคะ!” แม่นมถงรีบพูด “ท่านกำลังคิดอันใดอยู่ คุณหนูนางก็อยู่ตรงนั้น นางจะร้องไห้ จะทุกข์ได้อย่างไรกันเจ้าคะ”
“แต่ข้าไม่สบายใจ...” ฮูหยินสามมองไปยังเด็กสาวที่อยู่ตรงลานบ้านด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความคิดถึงแล้วนางก็พยายามสงบจิตใจของตนเองลง
“ฮูหยิน...” แม่นมถงไม่พูดสิ่งใดออกมา ฮูหยินสามหันตัวกลับมาแล้วถามนางว่า “มีจดหมายมาจากทางตะวันออกหรือไม่”
ตะวันออก หมายถึงเรือนฝั่งตะวันออก ปกติแล้วหากฮูหยินถามคำถามเช่นนี้ นางหมายถึงคนบางคน
แม่นมถงตอบ “ไม่มีเจ้าค่ะ”
“ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะยุ่งยากขึ้นมาแล้วสิ หลายวันมานี้ยังไม่ได้ลงมือจัดการเลย”
แม่นมถงพูดด้วยความจริงใจ “หากไม่ต้องไปก็คงดีนะเจ้าคะ”
ฮูหยินสามหัวเราะ นางไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้น นายท่านสองเป็นคนคำนวณเก่ง เขาจะพลาดโอกาสนี้ไปได้อย่างไร
ทนไป ตราบใดที่อดทนทำสิ่งสุดท้ายได้ก็ดีแล้ว
…………
หลังจากนั้นไม่กี่วัน หมิงเซียงก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบด้วยความดีใจ พอเห็นหมิงเวยนางก็ตะโกนเรียก “พี่เจ็ด! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
หมิงเวยกำลังพลิกดูหนังสือ
ในยุคสมัยของนาง มีหนังสือหลายเล่มสูญหายไปเนื่องจากสงคราม ทำให้หนังสือหรือเอกสารทางประวัติศาสตร์ไม่ครบสมบูรณ์ นางจำเป็นต้องเข้าใจยุคสมัยนี้ให้เร็วที่สุด และการอ่านหนังสือก็เป็นวิธีที่เร็วที่สุด
นางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา “เห็นท่าทางตื่นเต้นของเจ้าเช่นนี้แล้ว คงมีเรื่องน่าตื่นเต้นเกิดขึ้นใช่หรือไม่”
“ฮ่าๆๆ เป็นอย่างที่พี่เจ็ดคาดไว้” หมิงเวยกอดอกหัวเราะ
หมิงเวยเตือนนางอย่างอ่อนโยน “ระวังกิริยามารยาทของเจ้าด้วย หากท่านอาสะใภ้สี่มาเห็นเจ้าในสภาพเช่นนี้ เจ้าคงไม่อยากอดข้าวเย็นหรอกนะ”
หมิงเซียงรีบปล่อยมือลงแล้วโน้มตัวไปหานางจากนั้นก็พูดว่า “ทันทีที่คุณชายหยางท่านนั้นเข้าเมือง จวนจวิ้นอ๋องก็มารับตัวไปเพื่อเป็นการต้อนรับหลานชาย ฉีตงจวิ้นอ๋องก็ทำตัวเป็นเถ้าแก่ ไม่เพียงแต่ทำความสะอวดสวนซิ่นให้เขาอยู่เท่านั้น แต่ยังส่งนักร้องโฉมงามมากมายไปให้ด้วย...”
“จากนั้นล่ะ”
“หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องขึ้น!” หมิงเซียงเอาแขนเสื้อคลุมหน้า นางหัวเราะอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า “อย่างแรกคืออนุภรรยาคนหนึ่งของจวิ้นอ๋องไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลงทางในสวนซิ่น และบุกเข้าไปในห้องของคุณชายหยาง เลยเที่ยงคืนไปถึงจะถูกปล่อยตัวออกมา ต่อมาก็เป็นคุณหนูจากเรือนฝั่งจวิ้นหวังเฟย นางไปพบเข้ากับคุณชายหยางที่อยู่ในศาลากลางน้ำเพียงลำพังโดยบังเอิญ ได้ยินว่าพอเรื่องราวในจวนจวิ้นอ๋องหลุดออกไป ทางตระกูลหลีต้องการให้คุณชายหยางให้คำอธิบาย”
หมิงเวยขมวดคิ้ว “อะไรจะยุ่งเหยิงขนาดนี้ อนุของจวิ้นอ๋องบุกเข้าไปในห้องของคุณชาย แล้วเรื่องยังลามมาถึงหูของพวกเราอีกด้วย”
“ผู้ใดจะไปรู้ล่ะ บางทีอาจมีคนไปเห็นเข้าโดยบังเอิญเลยแอบพูดกันออกมา สวนซิ่นใหญ่ขนาดนั้น มีผู้คนมากมายจะตายไป!”
หมิงเวยส่ายหน้า “เรื่องนี้...สมควรที่เจ้าจะรู้สึกสนุกแล้วหรือ”
หมิงเซียงยิ้มแล้วบอกว่า “แน่นอนว่ายังมีอีกเรื่องตามมา ใต้เท้าเจี่ยงผู้นั้น ได้มาเปิดศาลที่ตงหนิงเป็นวันที่สองแล้ว ได้ยินมาว่ามีการพิจารณาคดีไม่เป็นธรรมมากมาย จนตอนนี้เขามีชื่อเสียงโด่งดังแล้ว คนของตระกูลหลีเองก็โกรธจนเหลือทนเลยนำเรื่องของคุณชายหยางไปร้องเรียนกับใต้เท้าเจี่ยงถึงที่นั่น...”
“.....” หมิงเวยอดไม่ได้ที่จะถาม “เรือนทางฝั่งจวิ้นหวังเฟยมีปัญหาทางสมองหรือเปล่า เรื่องระหว่างชายหญิงสองคนแบบนี้ ฝ่ายเสียหายก็มีแต่ทางฝ่ายหญิง พวกเขายังกล้าที่จะไปร้องเรียนที่ศาลว่าการอีกงั้นหรือ”
…………………………………………………………..


บทที่ 33 ฝันร้าย
“เรื่องนี้จะมีอันใดได้” หมิงเซียงแปลกใจ “ตระกูลหลีเดิมทีไม่ใช่คนตรงไปตรงมาอะไร หากไม่ใช่เพราะบรรพบุรุษสะสมคุณธรรมความดี ติดตามไท่จู่จนกลายเป็นขุนนางที่มีคุณงามความดี พวกเขาจะได้สมรสกับคนในราชวงศ์อย่างนั้นหรือ”
นางยิ้มอย่างเหยียดหยาม “หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าวชื่อเสียงของบุตรสาวผู้นี้จะต้องแย่ลงเป็นแน่จนไม่สามารถออกเรือนกับตระกูลมีฐานะได้ ทำได้แค่เพียงพึ่งพาคุณชายหยาง ถ้าหากสำเร็จขึ้นมาก็ถือว่าดีไม่ใช่หรือ”
หมิงเวยขมวดคิ้ว “ถ้าหากไม่สำเร็จล่ะ”
“บุตรสาวก็จะไม่สามารถออกเรือนกับชนชั้นสูงได้ หากแพ้ขึ้นมาก็จะกลายเป็นเช่นนี้” หมิงเซียงกล่าวอย่างเย็นชา
หมิงเวยเงียบ...
หมิงเซียงปลอบนาง “พี่เจ็ด ท่านไม่ต้องตกใจไป ไม่เป็นไร บ้านของพวกเราไม่เหมือนกับบ้านของพวกเขา”
หมิงเวยยิ้มให้นาง “อืม” เรื่องของคุณชายหยาง นางเพียงฟังๆ ไปอย่างนั้น
ในความคิดของนางนึกถึงอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก
………
เมื่อถึงช่วงเวลากลางคืนที่เงียบสงบอีกครั้ง หมิงเวยเปิดหน้าต่าง ควันพวยพุ่งเข้ามาในห้องและกลิ้งไปบนพื้น จากนั้นกลายร่างเป็นงูสีขาวตัวน้อย
“นายท่าน”
“รู้สึกอย่างไรบ้าง”
งูสีขาวตัวน้อยเลื้อยไปรอบๆ ห้องอย่างมีความสุข “พลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เหมือนว่าจะแข็งแกร่งกว่าเดิมด้วยเจ้าค่ะ!”
หมิงเวยหัวเราะ “มนุษย์เป็นวิญญาณของสรรพสิ่ง เดิมทีเป็นเพราะสภาพแวดล้อมเป็นใจ แต่เจ้าดื่มจิง[footnoteRef:1]และเลือดของข้า แน่นอนว่าพลังต้องเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เชื่อเถอะว่าอีกสามสิบห้าปี เจ้าจะกลายร่างได้อย่างแท้จริง” [1: จิง : สารจำเป็น]
“จริงหรือ” งูขาวแทบไม่อยากเชื่อ “ปีศาจอย่างพวกเราหากต้องการกลายร่าง อย่างน้อยต้องใช้เวลาหลายร้อยปี! แล้วยังการลงโทษจากสวรรค์อีก...”
“นี่คือข้อดีของวิญญาณสามารถกลายร่างได้โดยตรง” อย่างไรก็ตามการกลายร่างของวิญญาณเป็นเพียง ‘รูป’
หมิงเวยไม่พูดถึงเรื่องนี้แต่ถามกลับไปว่า “จวนที่นี่ เจ้าชมครบทุกที่แล้วหรือยัง”
เมื่อได้ยินนางคุยเรื่องจริงจัง งูสีขาวตัวเล็กก็นั่งลงบนพื้นอย่างเชื่อฟังและพูดว่า “ครบแล้วเจ้าค่ะ”
“เรือนฝั่งตะวันออกที่ข้าบอกไปเจ้าไปดูมาหรือยัง”
“ดูแล้วเจ้าค่ะ” งูขาวยกหงอนขึ้น พูดเสียงแผ่วเบาด้วยความเสียใจเล็กน้อย “แต่บนร่างกายของคนคนนั้นมีกลิ่นที่ข้าไม่ชอบ”
“เพราะฉะนั้นข้าถึงให้เจ้าไปดูอย่างไรล่ะ!” หมิงเวยกระซิบเบาๆ “หากเจ้าไม่ชอบ แค่จัดการกับเขากลิ่นพวกนั้นก็ไม่มีแล้ว”
งูขาวถูกตรรกะโจรของนางโน้มน้าว “มีเหตุผล...”
“แล้วเจ้าไปเห็นอะไรมา”
“ข้าไม่กล้าเข้าไปใกล้เขา ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างที่ข้าเกลียดอยู่ในห้องของเขา” งูขาวตัวน้อยพูด “นอกเหนือจากนั้นข้าไม่พบอะไรเลย”
หมิงเวยพยักหน้า “ดี คอยจับตาดูต่อไปให้ความสนใจเป็นพิเศษว่าคนผู้นั้นติดต่อกับคนในสวนอวี๋ฟางหรือไม่”
“เจ้าค่ะ” พูดจบงูขาวก็กลายร่างเป็นควันแล้วลอยออกจากหน้าต่างไป
หมิงเวยยืนอยู่ริมหน้าต่าง นางเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์ ใกล้ถึงช่วงเวลาที่ดอกไม้ออกดอกหรือผลิบานแล้ว ทำให้สวนอวี๋ฟางภายใต้แสงจันทร์นั้นงดงามเป็นอย่างมาก
แต่สิ่งสกปรกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความงามนี้มีมากเพียงใดกัน ผู้ที่นางให้งูขาวคอยจับตามองนั้นก็คือนายท่านสอง
ในวันที่นางพบเขาที่ทางเดิน หมิงเวยรู้สึกว่าเขากับฮูหยินสามมีความสัมพันธ์บางอย่างระหว่างกัน ยิ่งเข้ากันกับฮูหยินสาม นางก็ยิ่งรู้สึกหนักใจกับอีกฝ่ายมากเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าในช่วงเวลาครอบครัวระหว่างแม่และบุตรสาว บ่อยครั้งที่นางตกอยู่ในภวังค์ ดูเหมือนนางกำลังรอเรื่องบางอย่างซึ่งทำให้นางไม่สบายใจ
หมิงเวยไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย นางได้มองฮูหยินสามเป็นท่านแม่ของตนเองไปแล้ว จึงไม่สามารถทนได้หากมีผู้อื่นทำให้นางไม่มีความสุข
เพราะผู้อื่นทำให้ฮูหยินสามไม่มีความสุข งั้นนางก็จะทำให้คนผู้นั้นไม่มีความสุขไปด้วย
ในเวลานั้นเอง งูขาวตัวน้อยก็กลับมา
“นายท่าน!” หมิงเวยเห็นมันพูดอย่างกระวนกระวายจึงถาม “เกิดอะไรขึ้น”
“เมื่อสักครู่มีคนส่งกระดาษเข้ามาเจ้าค่ะ แล้วท่านแม่ของท่านก็แต่งตัวออกไปข้างนอก”
หมิงเวยขมวดคิ้ว “ไปที่ใด”
“ท่านมากับข้า...”
………..
ฮูหยินสามรออยู่ในห้องหลิวจิ่งสักพักประตูก็ถูกเปิดออก เมื่อหันกลับไป กลับพบว่าไม่ใช่คนที่นางคาดไว้
นางขมวดคิ้ว “น้องหก ท่านมาทำอะไรที่นี่”
นายท่านหกยืนพิงประตูด้วยอาการมึนเมา เขายกยิ้มมุมปากให้แก่นาง “พี่สะใภ้สามช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก! เราสองคนผูกพันกันมาหลายปีขนาดนี้ ทำไมถึงทำเป็นไม่รู้จักกันได้เล่า ข้ามาทำอะไรงั้นหรือ แน่นอนว่ามาแสดงความรู้สึกต่อท่านอย่างไรเล่า!”
พูดจบเขาก็กระโจนเข้ามาหา
“หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!” ฮูหยินสามร้องลั่น
นายท่านหกหยุดชะงัก เขาเลิกคิ้วอย่างสับสนเล็กน้อย “เหตุใดพี่สะใภ้สามต้องโกรธขนาดนี้ด้วยเล่า น้องเล็กไม่ได้มาที่นี่เป็นครั้งแรกเสียหน่อย”
ฮูหยินสามกล่าวอย่างเย็นชา “พี่สองไม่ได้บอกเจ้าหรือว่าไม่ให้เจ้ามาที่นี่อีก”
“เฮอะ!” นายท่านหกบ่น “พี่สองไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย ไม่อนุญาตให้ข้ามา คิดจะครองไว้เพียงผู้เดียวงั้นหรือ พูดก็พูดเถอะ ข้ามาก่อนเขาเสียอีก! พี่สะใภ้สามก็เหมือนกัน ในสายตาท่านมีแต่พี่สองหรือ ส่งข้อความหาท่านสองสามคำ ท่านก็ไม่มาพบ หากไม่ใช่เพราะครั้งนี้ใช้ชื่อพี่สองข้าก็คงไม่ได้พบท่าน ท่านไม่คิดถึงความผูกพันของเราสองบ้างเลยหรือ”
“ความผูกพันงั้นหรือ” แววตาของฮูหยินสามมีแต่ความอ้างว้างและความเกลียดชัง “หมิงหรง ท่านกับข้ามีความผูกพันอะไรกันหรือ พี่สามของท่านตายไปแล้ว ข้าแค่ต้องการเลี้ยงดูเสี่ยวชีจนเติบใหญ่อย่างสงบสุขไปจนตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ หากไม่ใช่เพราะท่าน ข้าคงไม่ต้องตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้ ตอนนี้แม้ข้าจะตาย ข้าก็ไม่มีหน้าไปพบพ่อของเสี่ยวชี! ท่านทำร้ายข้าจนถึงตอนนี้ ยังจะมาพูดเรื่องความผูกพันของเราอีกหรือ น่าขันเสียจริง!”
นายท่านหกยิ้มเยาะ “อย่างที่พี่สะใภ้สามพูดมา พี่สามก็ตายไปแล้ว ท่านต้องปกป้องเขาไปชั่วชีวิตหรือ ท่านเป็นหญิงที่งดงามนัก แต่กลายเป็นหญิงร้างห้องไม่ดูน่าสงสารไปหน่อยหรือ”
“เฮอะ!” ฮูหยินสามโกรธจนหน้าเขียว นางชี้ไปที่ประตู “ไร้ยางอาย ไปให้พ้น!”
เมื่อเห็นท่าทีแน่วแน่ของนาง รอยยิ้มก็หายไปจากใบหน้าของนายท่านหก เขาพูดอย่างช้าๆ “พี่สะใภ้สาม น้องหรงขอเตือนท่าน หากพูดเรื่องนี้ออกไป ผู้อื่นจะบอกว่าท่านไร้ยางอาย สามีตายไปท่านถึงกับทนไม่ไหว คบชู้กับพี่ชายน้องชายในครอบครัวเดียวกัน โถๆ เสี่ยวชีมีท่านแม่เช่นนี้ ช่างน่าสงสารเสียเหลือเกิน!”
ฮูหยินสามโกรธจนตัวสั่น “นี่ท่านเอาเสี่ยวชีมาขู่ข้าหรือ”
นายท่านหกยิ้มแล้วพูดว่า “นี่เรียกว่าเป็นการขู่ได้อย่างไร ข้าก็แค่เตือนสติพี่สะใภ้สามว่าชื่อเสียงของบุตรสาวสำคัญมากแค่ไหน หากมีมารดาที่สูญเสียความบริสุทธิ์ ต่อไปใครจะกล้ามาสู่ขอนางกัน พูดขึ้นมาก็นึกขึ้นได้ เสี่ยวชีอายุสิบห้าแล้ว ตอนนี้ไม่โง่แล้วด้วย เกิดมางดงามเช่นนี้ ด้วยชื่อเสียงของท่านปู่ การออกเรือนไปกับตระกูลที่ดีไม่ใช่เรื่องยาก พี่สะใภ้สามท่านไม่คิดทบทวนหน่อยหรือ”
ฮูหยินสามเกลียดจนอยากจะกรีดใบหน้าของคนตรงหน้านี้
นางจึงพูดอย่างเย็นชา “หมิงหรง ท่านไม่มีวันได้เป็นผู้นำตระกูลหมิงหรอก คำพูดนี้ท่านไปพูดต่อหน้าพี่สองอีกรอบแล้วค่อยมาขู่ข้าอีกทีก็ไม่สาย”
“ฮ่าๆ พี่สะใภ้สามรักพี่สองมากกว่าจริงๆ ด้วย ทำน้องเล็กรู้สึกชื่นใจยิ่งนัก” นายท่านหกค่อยๆ จัดแขนเสื้ออย่างช้าๆ แล้วเดินไปข้างหน้า “แต่พี่สะใภ้สาม ท่านปากไม่ตรงกับใจมาตลอดให้น้องเล็กดูสักหน่อยเถิดว่าร่างกายของท่านคงไม่...”
“ท่านจะทำอะไร หยุดนะ!” ฮูหยินสามถอยหลังด้วยความตกใจ ห้องสวดมนต์กว้างขนาดนี้ นางจะถอยไปทางใดดี พอนางหมุนตัวเตรียมจะวิ่ง นายท่านหกก็กระโจนเข้ามาหาและกดนางลงบนโต๊ะบูชา
“พี่สะใภ้สาม” นายท่านหกหอบหายใจหนักยื่นมือไปฉีกคอเสื้อ “เสวียนหนี่เหนียงเหนียงกำลังดูพวกเราอยู่! แบบนี้ไม่น่าตื่นเต้นกว่าหรือฮ่าๆๆ…อา!”
เขาหันหน้าไปมองเห็นปิงซินถือแจกันอยู่ในมือ นางมองดูพวกเขาด้วยความหวาดกลัว
นายท่านหกเห็นอย่างนั้นก็เกิดโทสะ “เจ้าเป็นแค่สาวใช้ กล้าทุบตีเจ้านายงั้นหรือ!”
ปิงซินน้ำตาไหล แต่นางไม่ยอมถอย พูดเสียงสั่น “ปล่อย...ปล่อยฮูหยินนะ!”
“ดี!” นายท่านหกถูกกระตุ้นจนเกิดอารมณ์ร้าย “ในเมื่อเจ้าไม่ไป งั้นวันนี้ข้าจะทำทั้งสองคนด้วยกันเนี่ยแหละ!”
พูดจบเขาก็วาดฝ่ามือใส่ “อา!” นายท่านหกเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาพี่น้องตระกูลหมิง ปิงซินถูกตบจนล้มลงกับพื้น
“ปิงซิน!” ฮูหยินสามต้องการไปดูนาง แต่ก็ถูกนายท่านหกจับเอาไว้ “พี่สะใภ้สามไม่ต้องรีบ น้องเล็กจะทรมานท่านก่อนแล้วค่อยไปจัดการกับนาง!”
ใบหน้าที่ดุร้ายและน้ำเสียงมุ่งร้ายทำให้ฮูหยินสามรู้สึกเหมือนนางกลับไปสู่ฝันร้ายนั่น นางไม่สามารถบอกได้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน เป็นเมื่อสิบปีก่อนหรือปัจจุบัน เป็นฝันร้ายหรือเป็นเรื่องจริง
แต่ไม่สามารถหลุดพ้นทำอย่างไรก็ไม่สามารถหลุดพ้น
“ไปให้พ้น ไปให้พ้นนะ!” นางทำได้เพียงตะโกนเช่นนี้ แต่บริเวณโดยรอบของห้องหลิวจิ่งได้รับการทำความสะอาดเมื่อนานมาแล้ว นอกจากปิงซินแล้วก็ไม่มีใครที่ได้ยิน
นางได้ยินแต่เสียงผ้าที่ฉีกขาด ร่างกายของนางถูกมือสกปรกทาบทับไว้
นางหลับตาลง อธิษฐานในใจ ‘เสวียนหนี่เหนียงเหนียง ได้โปรดเมตตา ช่วยลูกด้วยเถิด...’
ดูเหมือนเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจะได้ยินคำอ้อนวอนของนาง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง ‘ตุ้บ’ ประตูถูกเตะออกแล้วก็มีเสียงที่นุ่มนวลทว่าเย็นชาดังขึ้นมา “ดูเหมือนท่านอาหกจะอารมณ์ดี ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ บอกหลานหน่อยได้หรือไม่”
…………………………………………………………


บทที่ 35 สนทนายามค่ำคืน
ปัญหาที่เกิดขึ้นนี้ยังไม่มีใครพบเห็น
เรื่องนี้เกิดขึ้นมานานเท่าใดแล้ว สวนอวี๋ฟางมีสาวใช้มากมายเช่นนี้ แต่ที่นี่กลับถูกเก็บกวาดซะสะอาดเรียบร้อย
หมิงเวยยิ้มเย็น เดิมทีนางคิดว่ามีใครบางคนสร้างสถานการณ์เพื่อทำร้ายฮูหยินสามก็ชั่วร้ายพอแล้ว ไม่คิดว่าสิ่งที่ชั่วร้ายที่แท้จริงจะอยู่ที่นี่
“ปิงซิน เจ้ายืนขึ้นเองได้หรือไม่” ปิงซินกุมศีรษะที่เปื้อนเลือดของนางแล้วค่อยๆ ลุกขึ้น
“คุณ คุณหนูเจ้าคะ...” นางตกใจกลัว “เจ้าออกไปเรียกแม่นมถงให้ซู่เจี๋ยไปหาฮูหยินผู้เฒ่า...”
“ไม่ได้!” ฮูหยินสามขัดจังหวะ “จะให้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ไม่ได้!”
หมิงเวยหมุนตัวกลับมา “ท่านแม่ ทำไมหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินสามปากสั่น “เรื่องอื้อฉาวเช่นนี้ หากท่านย่าของลูกรู้เข้า มันจะไม่ดีสำหรับลูก”
หมิงเวยทำได้เพียงพูดว่า “เรื่องนี้ต้องมีคนจัดการหรือไม่”
นางไม่คิดที่จะให้นายท่านหกตาย แต่เรื่องนี้จะต้องมีเรื่องยุ่งยากตามมา ซึ่งเป็นผลเสียต่อฮูหยินสามแน่นอน
จวนที่มีเรือนใหญ่หลายหลังเป็นเรื่องยุ่งยากมาก หากเป็นนางเมื่อชาติที่แล้ว คนต่ำช้าเช่นนั้นนางคงฆ่าทิ้งไปแล้ว
“บอกแม่นมให้ไปตามท่านลุงสอง” ฮูหยินสามลดเสียงลง “เขารู้ว่าควรทำอย่างไร”
หมิงเวยพยักหน้า นางยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ปิงซิน “เจ้ากลับไปบอกแม่นมถงตามนั้น แล้วรีบจัดการกับแผลของตัวเองด้วย”
“เจ้าค่ะ” ปิงซินรับผ้าเช็ดหน้ามาปิดแผล เดินหายเข้าไปในความมืดเพื่อรีบออกไปรายงาน
ฮูหยินสามมองไปยังนายท่านหกที่นอนร้องโหยหวนอยู่บนพื้นเพื่อคลายความเกลียดชังและความกลัวของตนเอง
“ลูกไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ ทำไมถึงใจกล้าเช่นนี้! บอกให้ลูกหนีไปก็ไม่ยอมไป”
ฮูหยินสามที่สติกลับมาแล้วตีบุตรสาว นางร้องไห้อีกครั้ง “ลูกคงไม่รู้ว่าพละกำลังของบุรุษแข็งแรงเพียงใด เจ้าจะหนีไปได้อย่างไรกัน หากเขาจับตัวลูกได้แล้วถ้า...”
ฮูหยินสามไม่กล้าคิดต่อ
หมิงเวยหัวเราะ ถึงแม้วิชาของนางจะยังไม่กลับมา แต่ก็ไม่ยากที่จะหลบหนีเงื้อมมือของคนที่ไม่เคยเรียนการต่อสู้มาก่อน
นอกจากนี้ สถานการณ์เมื่อสักครู่ นางก็ไม่สามารถทิ้งพวกนางไว้ข้างหลังได้หรอก
เพียงแต่ไม่คิดว่าจะทำให้ฮูหยินสามตกใจถึงเพียงนี้ พอมาคิดดูอีกที เงื่อนงำที่ซ่อนอยู่ต่างหากที่น่าตกใจ
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้นางก็กอดฮูหยินสามเบาๆ หลายปีที่ผ่านมา นางต้องเผชิญกับเรื่องแบบนี้มากี่ครั้งกัน
แม่นมถงรีบพาซู่เจี๋ยเข้ามาแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นนายท่านหกนอนกุมท้องอยู่บนพื้น “ฮูหยินเจ้าคะ! นี่ นี่...”
“แม่นม!” ฮูหยินสามร้องไห้
แม่นมถงสงบลงอย่างรวดเร็ว “ซู่เจี๋ย เจ้ารีบส่งจดหมายไปตามยายเฒ่าหม่าที่ฝั่งตะวันออก แล้วรีบไปตามนายท่านสองมาด้วย”
“เจ้าค่ะ” ซู่เจี๋ยหน้าซีดด้วยความตกใจ นางรีบสงบสติอารมณ์ และวิ่งหายออกไปในความมืด
แม่นมถงถาม “นายท่านหกบาดเจ็บตรงไหนหรือเจ้าคะ อันตรายถึงชีวิตหรือไม่”
“ไม่ถึงตายหรอก” หมิงเวยปล่อยมือแล้วเดินไปหานายท่านหก
ฮูหยินสามรีบคว้าตัวนางทันที “อย่าไปนะ!”
หมิงเวยปลอบนาง “เขาถูกลูกแทงที่จุดสำคัญ ตอนนี้เขาเจ็บเกินกว่าที่จะลุกขึ้นได้ ไม่มีแรงจับลูกหรอกเจ้าค่ะ”
“แต่ว่า...” หมิงเวยถอนหายใจ “ท่านลุงสองรู้เห็นเหตุการณ์ด้วยใช่หรือไม่เจ้าคะ”
ฮูหยินสามเลี่ยงที่จะสบตาด้วย แค่นี้หมิงเวยก็รู้ชัดเจนแล้ว
เกรงว่าจะไม่ใช่แค่คนรู้เห็นเหตุการณ์
นางลองพูดอีกประโยค “ท่านอาหกบาดเจ็บหนักเช่นนี้ ท่านลุงสองคงคิดว่าลูกทำร้ายผู้อาวุโสกว่า”
แม่นมถงกลับพูดว่า “คุณหนู นายท่านสองไม่มีทางคิดเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ”
“ทำไมล่ะ”
แม่นมถงไม่อธิบาย แต่กลับบอกว่า “สรุปก็คือคุณหนูไม่ต้องกังวลไปหรอกนะเจ้าคะ”
หมิงเวยกลับยิ่งกังวลมากยิ่งขึ้นท่าทีของแม่นมถงบอกได้อยู่เรื่องหนึ่ง นายท่านสองกับฮูหยินสามมีความเกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้ง
เมื่อเป็นเช่นนั้นนางยิ่งไม่อาจแหวกหญ้าให้งูตื่นได้! นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “พวกท่านฟังข้านะ...”
…………
ในราตรีดึกเงียบสงัด
ณ เรือนเล็กฝั่งตะวันออกที่ไกลออกไปจากจวนตระกูลหมิง แสงไฟดวงเล็กๆ ทำให้มองเห็นเงาของคนสองคนที่นั่งตรงข้ามกันทอดตัวยาวออกไป
นายท่านสองมองคนฝั่งตรงข้ามที่กำลังชงชาอย่างไม่รีบร้อน ลวกถ้วยชา วางชา ล้างชา เทน้ำ…ใบชาที่ลอยอยู่ในถ้วย ค่อยๆ คลี่ตัวออกอย่างยืดหยุ่นราวกับเต้นระบำอยู่ และผู้ที่ทำสิ่งนี้มีความมุ่งมั่นตั้งใจทำตั้งแต่ต้นจนจบ นายท่านสองถอนหายใจ “ท่านเป็นคนที่มีความอดทนสูง”
อีกฝ่ายพูดเบาๆ ว่า “หากไม่มีความอดทน คงไม่อยู่รอดมาได้อย่างทุกวันนี้”
“ก็จริง” พอชงชาเสร็จ นายท่านสองก็ยกถ้วยชาขึ้นเพื่อดมกลิ่นหอมแล้วดื่มอย่างช้าๆ
แต่คนฝั่งตรงข้ามกลับไม่ดื่ม รอเขาดื่มเสร็จจึงดื่มไปถามไปว่า “คดีความของตระกูลหลีจะปล่อยให้ค้างคาเช่นนี้หรือ”
นายท่านสองตอบอย่างไม่ใส่ใจ “แล้วจะให้ทำอย่างไรเล่า เรื่องส่วนตัวของหนุ่มสาวจะให้ผู้ตรวจการไปตัดสินน่ะหรือ มันเป็นเรื่องไร้สาระ!”
อีกฝ่ายขมวดคิ้วไม่พูดอะไร นายท่านสองเห็นเช่นนั้นจึงถามด้วยความเป็นห่วง “มีปัญหาอะไรหรือ”
“คุณชายหยางผู้นี้คิดอะไรอยู่กันแน่ หากเขารับแม่นางจากตระกูลหลีไปซะดีๆ ก็คงไม่เกิดปัญหาขึ้นเยอะเช่นนี้หรอก”
นายท่านสองยิ้ม “สำหรับเขาแล้วมันเป็นเรื่องปกติจริงๆ ที่เมืองหลวงเขามีชื่อเสียงในเรื่องการไม่ปฏิเสธผู้ที่เข้าหา เติบโตมาด้วยใบหน้าเช่นนั้นดึงดูดให้พวกหญิงสาวชื่นชอบ เขาไม่ปฏิเสธหญิงที่มาเข้าใกล้ แต่เขาไม่เคยรับผิดชอบ”
“นั่นมันที่เมืองหลวง แต่ครั้งนี้เขาออกจากเมืองหลวงตามคำสั่งของฝ่าบาท” อีกฝ่ายเคาะป้านจื่อซา[footnoteRef:1]เบาๆ “ขุนนางในสำนักหวงเฉิงซือ ไม่ว่าฝ่าบาทจะโปรดปรานเผยกุ้ยเฟยมากเพียงใด แต่พระองค์ไม่ยกตำแหน่งนี้ให้ใครง่ายๆ หรอก จะบอกว่าเขาไม่มีความสามารถหรือข้าไม่เชื่อ” [1: ป้านจื่อซา : เป็นภาชานะชงชาที่มีมาตั้งแต่ยุคราชวงศ์หมิง และได้รับการยอมรับว่าเป็นภาชานะที่เหมาะสำหรับการชงชามากที่สุด]
นายท่านสองอดสงสัยไม่ได้ “ท่านคิดมากไปหรือเปล่า ดูจากเรื่องที่เขาทำไปก่อนหน้านี้ มันช่างไร้สาระเสียจริง”
“ฮึๆ ท่านอย่าลืมสิว่าใครเลี้ยงดูเขามา เด็กที่องค์หญิงหมิงเฉิง และโป๋หลิงโหวเลี้ยงดูมาจะมีลักษณะเป็นเช่นไรกัน”
“นั่น...” นายท่านสองคิดอยู่พักหนึ่ง “อาจไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิดก็เป็นได้ เขาอาจจะมาเพื่อเป็นผู้ช่วยเจี่ยงเหวินเฟิง”
อีกฝ่ายส่ายหน้า “หากมาเพื่อช่วยเหลือ เหตุใดถึงได้แสดงท่าทีที่ไม่สอดคล้องกับเจี่ยงเหวินเฟิงเช่นนั้นเล่า นี่เป็นการอำพราง พวกเขาสองคนมาที่ตงหนิง เห็นได้ชัดว่าเจี่ยงเหวินเฟิงมาเพื่อตรวจตราแต่ละเมือง แต่ข้าเกรงว่าพระบัญชาลับๆ ของฝ่าบาทจะเป็นเหตุผลหลัก”
“นั่นอาจเป็นแค่เหตุผลที่ท่านคาดเดาไปเอง”
“เตรียมตัวไว้ก่อน เราจะได้ไม่เจ็บทีหลัง” เขาพูด “เราเคยแพ้มาแล้วครั้งหนึ่งและเราจะแพ้อีกไม่ได้”
ประโยคนี้ทำเอานายท่านสองถึงกับออกอาการ “ถ้างั้นวันรุ่งขึ้นข้าจะไปหาจวิ้นอ๋อง”
“ไม่ได้!” เขาปฏิเสธอย่างหนักแน่น
“ทำไมกันเล่า” นายท่านสองไม่เข้าใจ “พวกเราควรฉวยโอกาสนี้ไว้ไม่ใช่หรือ”
“ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าไม่มีใครในฝั่งจวิ้นอ๋องคิดถึงเรื่องนี้ การตามติดจะดูเป็นการเอาใจใส่มากเกินไป สำหรับจวิ้นอ๋องแล้วพวกเราไม่ได้มีน้ำหนักมากขนาดนั้น”
นายท่านสองถอนหายใจ “ปีนั้นแค่ก้าวพลาด ตอนนี้ยากเสียจริง”
“ผิดก็คือผิด พูดถึงไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร สิ่งสำคัญคือต้องคว้าโอกาสในตอนนี้ให้ได้” อีกฝ่ายยกชาขึ้นมาดื่มในที่สุด “เปลี่ยนเป็นวันอื่นเถิด การช่วยเหลือฝ่าบาทครองบัลลังก์ หากได้มาง่ายๆ มันจะไปมีค่าได้อย่างไร”
นายท่านสองพยักหน้าอย่างช้าๆ “ที่ท่านพูดมาก็ถูก”
ในที่สุดเขาก็ดื่มชาอึกนี้ลงเสียที “จริงสิ...” ในขณะที่นายท่านสองกำลังจะพูดก็มีเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังมาจากด้านนอก
“ใคร” นายท่านสองระวังตัว
เสียงแก่ๆ เสียงหนึ่งดังขึ้น “นายท่านขอรับ แม่นางซู่เจี๋ยต้องการพบท่าน นางบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น รีบให้ท่านไปที่สวนอวี๋ฟางโดยด่วนขอรับ”
นายท่านสองหันมามองอีกฝ่ายทันที “ไปเถอะ” เขาโบกมือท่าทางดูปกติ “หากไม่ใช่เรื่องสำคัญ นางคงไม่ส่งคนมาตามท่านหรอก”
……………………………………….


บทที่ 36 จัดการกับปัญหา
นายท่านสองรีบเดินทางไปยังห้องหลิวจิ่ง แล้วเขาก็เห็นฮูหยินสามและแม่นมถงร้องไห้กันอย่างหนัก
“เสี่ยวชีๆ! ลูกตื่นขึ้นมาสิ อย่าทำให้แม่ตกใจแบบนี้นะ” นายท่านสองชำเลืองมอง “เกิดอะไรขึ้น”
เขาเห็นนายท่านหกนอนอยู่บนพื้นดวงตาเหม่อลอย นอนหายใจรวยริน บริเวณท้องล่างของเขามีรู และมีเลือดไหลออกมาจนกลายเป็นแอ่งเลือดเล็กๆ ที่พื้น
และหมิงเวยที่ตัวสั่นในอ้อมแขนของฮูหยินสามที่มือของนางมีปิ่นปักผมสีทองที่ชุ่มไปด้วยเลือด
พอเห็นนายท่านสอง แม่นมถงก็คุกเข่าเสียงดังตุบด้วยสีหน้าเศร้าโศก “นายท่านสองเจ้าคะ บ่าวขอร้องท่านช่วยจัดการ ฮูหยินกับคุณหนูไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แล้วเจ้าค่ะ!”
นายท่านสองมีสีหน้านิ่งสงบ “พูดดีๆ หน่อย ตกลงเกิดเรื่องอันใดขึ้น”
เขาพูดกับแม่นมถงพลางส่งสัญญาณให้แม่เฒ่าหม่าเข้าไปตรวจดูอาการ
“เจ้าค่ะ” แม่นมถงเช็ดน้ำตา “เมื่อสักครู่มีจดหมายในนามของนายท่านสองส่งมาจากข้างนอก ฮูหยินจึงมาพบตามที่นัดเอาไว้ไม่คิดเลยว่าคนที่รออยู่จะเป็นนายท่านหก ฮูหยินบอกว่านายท่านสองรับปากแล้วว่าต่อไปจะไม่ให้เขามาที่นี่อีก แต่นายท่านหกไม่ทำตามใครกันจะรู้ว่า...”
แม่นมถงร้องไห้ นางพูดเสียงสะอึกสะอื้น “นายท่านหกทำร้ายปิงซินใช้กำลังกับฮูหยิน แต่คุณหนูที่มาหาฮูหยินดันเกิดมาพบเห็นเข้า...”
“เพราะงั้นนางเลยแทงน้องหกงั้นหรือ” นายท่านสองขมวดคิ้วและมองไปยังบาดแผลที่หน้าท้องของนายท่านหก
มันคือการแทงจากด้านหน้า “ไม่ใช่เจ้าค่ะ” แม่นมถงยิ่งโศกเศร้ากว่าเดิม “บ่าว...บ่าวพูดไม่ได้เจ้าค่ะ!”
นายท่านสองรู้สึกใจหายวาบ “เขาสนใจเสี่ยวชีงั้นหรือ”
แม่นมถงพยักหน้าอย่างอึดอัดใจ ฮูหยินสามร้องไห้เสียงดังขึ้น นางร้องไห้ไปตีตัวเองไป “เป็นเพราะข้า ทั้งหมดเป็นเพราะข้า! ทำไมข้าถึงไม่ตายตามเขาไป!”
นางกอดหมิงเวยอีกครั้ง “เสี่ยวชี เสี่ยวชีลูกตื่นขึ้นมาสิ หากลูกเป็นอะไรไป แม่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว!”
นายท่านสองยกมือกดหว่างคิ้ว เรื่องคราวนี้ปวดหัวมากจริงๆ
น้องหกคนนี้เหลวไหลแค่ไหนเขารู้ดี นายท่านสองไม่สงสัยเลยหากเขาจะนึกสนใจหลานสาวของตนเอง
ในสายตาของเขาผู้หญิงคนเดียวที่แตะต้องได้น่าจะเป็นมารดาของนาง
แต่เขาดันไปทำลายความสัมพันธ์ที่ผิดศีลธรรมนี้เข้าถึงได้นำไปสู่สถานการณ์ในวันนี้
แต่คราวนี้คงจัดการเหมือนอย่างเคยไม่ได้แล้ว
“เป็นอย่างไรบ้าง” เขาถามแม่เฒ่าหม่า
แม่เฒ่าหม่าเป็นหมอ ตอนนี้นางให้ยากับนายท่านหกแล้วเรียบร้อย นางโค้งตัวตอบคำถามเขาไปว่า “อาการบาดเจ็บของนายท่านหกไม่ถึงตายเจ้าค่ะ”
นายท่านสองพยักหน้า ไม่ตายก็ดีแล้ว เรื่องนี้จัดการได้ น้องหกคนนี้เหลวไหลมานาน สมควรได้รับบทเรียนบ้างแล้ว
เขาฟังแม่เฒ่าหม่าพูดต่อ “แต่ตำแหน่งที่ได้รับบาดเจ็บไม่ค่อยดี เกรงว่าจะไปทำลายหยางจิง[footnoteRef:1]...” [1: หากจิงของไตไม่เพียงพอจะทำให้สมรรถภาพทางเพศของผู้ชายมีน้ำกามน้อย เป็นหมัน]
นายท่านสองขมวดคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”
“นายท่านหก...คงไม่สามารถทำเรื่องเช่นนั้นได้อีกแล้วเจ้าค่ะ”
“......” เมื่อฮูหยินสามได้ยินเช่นนั้นนางก็สาปแช่งอย่างดุเดือด “สมควรแล้ว! เขามันสัตว์เดรัจฉาน แม้แต่หลานสาวของตัวเองยังคิดไม่ดีด้วยได้ ยังจะเรียกเป็นมนุษย์ได้อยู่อีกหรือ”
นายท่านสองถามแม่เฒ่าหม่า “มีทางรักษาหรือไม่”
“ยากเจ้าค่ะ” แม่เฒ่าหม่ากล่าวอย่างหนักแน่น “ร่างกายมนุษย์เป็นภาชนะของชี่ ซึ่งจะปิดทุกรูเปิดในร่างกายมนุษย์ หมุนเวียนเคลื่อนคล้อยเป็นวงจร แต่ปิ่นปักผมอันนั้น บังเอิญไปแทงตรงจุดรูเปิดแห่งหนึ่งพอดีทำให้ชี่ระบายออกมา แม้ว่าบาดแผลจะหาย แต่หยางจิงก็เสียหายไปแล้ว”
นายท่านสองคิด ตัวน้องหกเองมีบุตรชายสองคนแล้ว ไม่ได้ก็คือไม่ได้ แต่ไม่แน่ใจว่าบุตรของน้องหกยังน้อยไปหรือไม่
เขาพูดกับแม่เฒ่าหม่า “ท่านช่วยไปตามคนมาหน่อย ไปให้เงียบ อย่าให้คนอื่นพบเห็นได้”
“เจ้าค่ะ” แม่เฒ่าหม่าโค้งตัวลงแล้วถอยออกไป
นายท่านสองมองแม่นมถงที่คุกเข่าอยู่ที่พื้น จากนั้นมองไปยังฮูหยินสามที่กำลังกอดหมิงเวยอยู่
“ยังไม่เอาปิ่นนั่นออกมาอีก ไม่กลัวว่านางจะทำร้ายคนอีกหรือไง”
ฮูหยินสามเหมือนตื่นขึ้นจากฝัน นางยื่นมือไปดึงปิ่นออกอย่างระมัดระวังพลางพูดว่า “เสี่ยวชีอย่ากลัวไปเลย แม่อยู่ที่นี่ เอาปิ่นมาให้แม่นะ...”
เมื่อนำปิ่นออกมาได้นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วนางก็มีสีหน้าเศร้าอีกครั้ง “พี่สอง หลายปีที่ผ่านมานี้ข้าไม่เคยขอร้องอะไรท่าน แต่วันนี้ข้าอยากขอร้องท่าน”
นางร้องไห้อย่างขมขื่น “เรื่องในวันนี้ข้าไม่สามารถไปต่อได้แล้ว เห็นแก่พ่อของเสี่ยวชี ท่านปล่อยเราสองคนแม่ลูกไปตามทางของพวกเราเถอะ!”
นายท่านสองขมวดคิ้ว “ท่านจะทำอะไร เรื่องน้องหก ข้าจะจัดการให้เอง เหตุใดถึงไปต่อไม่ได้”
ฮูหยินสามพูดอย่างเศร้าๆ “หากน้องหกเกิดอาฆาตมาดร้ายต่อเสี่ยวชีเล่าจะทำอย่างไร เขาเป็นผู้ชายในเรือนนี้ พวกเราแม่ลูกจะเอาอะไรมาป้องกันตัวเองได้”
นายท่านสองขมวดคิ้วแต่ไม่พูดอะไร “สิบปีมานี้ จิตใจของข้าช่างอ่อนแอ กว่าเสี่ยวชีจะหายดีไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ข้าก็มีความหวังอยู่เล็กน้อย หากเกิดเรื่องขึ้นมาอีกจนเกิดการสูญเสียอีกครั้ง ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อย่างไร”
นายท่านสองมองหมิงเวยด้วยความมึนงงแล้วพูดว่า “นางก็แค่กลัว อีกเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง”
“แล้วถ้าหากไม่ดีขึ้นมาล่ะ” ฮูหยินสามถาม
“ไม่มีทางไม่ดีขึ้นหรอก”
“พี่สองไม่สามารถรับประกันได้ใช่หรือไม่” ฮูหยินสามเช็ดน้ำตา
นายท่านสองถอนหายใจ “เอาล่ะ เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ เรื่องน้องหก ข้ารับปากเจ้าว่าจะจัดการให้เรียบร้อยจะไม่ทำให้เสี่ยวชีมีปัญหา ต่อไปจะไม่ให้เขามาคุกคามพวกท่าน ท่านทำในสิ่งที่ท่านต้องทำ ข้าเองก็จะทำตามที่ข้าสัญญาเอาไว้ รอให้พ้นช่วงนี้ไปก่อน ท่านค่อยพาเสี่ยวชีไปเมืองหลวงเพื่อออกเรือนเถอะ!”
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นด้วยกับการจากไปของพวกนาง ฮูหยินสามรู้สึกดีใจ “จริงหรือ”
“จริง” นายท่านสองมองหมิงเวยอย่างระมัดระวังแต่ก็ไม่พบอะไรผิดปกติจึงพูดว่า “พวกท่านกลับไปพักผ่อนเถอะ เราจะไม่พูดเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้อีก วันรุ่งขึ้นข้าจะเชิญหมอมาดูอาการเสี่ยวชีให้นางทานยาสงบจิต เดี๋ยวนางคงอาการดีขึ้นในไม่ช้า”
ฮูหยินสามตอบรับคำ ในระหว่างที่พูดคุยกัน แม่เฒ่าหม่าก็มาพร้อมกับคนรับใช้ที่มีร่างกายแข็งแกร่งสองสามคน พวกเขาช่วยกันอุ้มนายท่านหกขึ้นไปบนเปลอย่างคล่องแคล่วแล้วพาออกไปจากห้องหลิวจิ่ง
นายท่านสองเองก็ตามออกไปด้วย บาดแผลของนายท่านหกไม่สามารถซ่อนได้และยังมีอีกหลายอย่างที่จะต้องจัดการในภายหลัง
ห้องหลิวจิ่งกลับสู่ความสงบ หมิงเวยกะพริบตา “ท่านแม่อย่าร้องไห้”
ฮูหยินสามหยุดร้องให้แล้วเอามือลูบอก “เขาน่าจะเชื่อ”
หมิงเวยพยักหน้า “พวกเรารีบเก็บกวาดกันเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า”
จุดประสงค์ของการแสดงฉากนี้ก็เพื่อทำให้นายท่านสองเชื่อว่าเหตุการณ์นี้เป็นอุบัติเหตุ นางแค่ตกใจกลัวจนเอาปิ่นแทงนายท่านหก
หลานสาวทำร้ายอาตัวเอง แม้จะเป็นการป้องกันตัวเอง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ดี
ฮูหยินสามกังวลว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อนางจึงตอบตกลง แต่สิ่งที่หมิงเวยคิดก็คือ นางไม่รู้ว่านายท่านสองมีบทบาทอย่างไรในเรื่องนี้ หากเขามีส่วนร่วมในการข่มเหงฮูหยินสามด้วยละก็ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องถูกชำระความ
ตอนนี้นางกังวลแค่เรื่องเดียวเท่านั้น ความสัมพันธ์ระหว่างฮูหยินสามและนายท่านสองคืออะไรกันแน่ แค่รู้เห็นเป็นใจให้นายท่านหกรังแกนางหรือว่า...
นอกจากนี้ยังมีประโยคที่นายท่านสองพูดไปก่อนหน้านี้ว่า ‘ท่านทำในสิ่งที่ท่านต้องทำ ข้าเองก็จะทำตามที่ข้าสัญญาเอาไว้’ ฮูหยินสามต้องทำอะไรงั้นหรือ แล้วนายท่านสองให้สัญญาอะไรไว้
ฮูหยินสามปฏิเสธที่จะบอกข้อมูลภายในทั้งหมดกับนาง หมิงเวยจึงรู้สึกว่าเรื่องนี้อาจจะน่าเกลียดกว่าที่นางคิดเอาไว้
นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไม่ต้องรีบร้อน หากรู้ว่าศัตรูคือใครก็จัดการได้ไม่ยาก คนที่ทำเรื่องชั่วช้าทั้งหมดนี้ จะไม่ให้ใครหนีพ้นไปได้แม้แต่คนเดียว!
…………………………………………………..


บทที่ 31 งูขาว
“คุณหนูเจ้าคะ จัดเตียงเสร็จแล้วเจ้าค่ะ จะให้บ่าวอยู่รับใช้ตอนคุณหนูหลับหรือไม่เจ้าคะ” ตัวฝูถาม
หมิงเวยตอบนางไปว่า “เจ้าไปนอนเถอะ ข้าจัดการเองได้” ตัวฝูพยักหน้ารับแล้วถอยหลังไป
ห้องที่ดูว่างเปล่านี้ดูเหมือนจะมีแค่นางคนเดียว แต่ในความเป็นจริงแล้ว…
หมิงเวยมองไปยังคุณหนูเจ็ดที่อยู่ตรงมุมเตียง
“ข้าขอโทษที่ขโมยท่านแม่ของท่าน” นางพูด ดวงวิญญาณที่ดูไร้ชีวิตชีวาพอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น ท่าทางเหมือนจะไม่เข้าใจความหมายของนาง
หมิงเวยชะงักแล้วหัวเราะเยาะตนเอง “ข้ากำลังขอโทษเรื่องอะไรอยู่นะ ข้าเชื่อว่านี่เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว เหตุใดต้องมาแสร้งทำเป็นซื่อด้วย แสร้งทำตัวเป็นคนดีมาหลายสิบปีจนคิดว่าตนเองเป็นคนดีไปแล้วจริงๆ สินะ”
นางหันกลับไปและเปิดหน้าต่าง พระจันทร์ทรงกลดสาดส่องแสงอันอบอุ่นเข้ามา
“ยังไม่ออกมาอีกหรือ” นางพูดอย่างเย็นชา แต่ไม่มีใครตอบรับ
หมิงเวยหัวเราะเสียงเย็น “อารมณ์ของข้าไม่ได้ดีขนาดนั้น หากเจ้าไม่ปรากฏตัวออกมา จนทำให้ข้าต้องดึงเจ้าออกมาเองละก็ จุดจบของเจ้าอาจไม่ได้ดีเท่าใดนัก”
หลังจากนั้นไม่นานก็มีควันบางๆ ลอยออกมาจากแขนเสื้อของนาง กลายเป็นสายเส้นเล็กๆ ท่ามกลางแสงจันทร์ มีหงอนแหงนชี้ขึ้น เห็นได้ชัดว่าเป็นรูปร่างของงู
“เจ้า เจ้าโหดร้ายมาก...” เสียงอันแผ่วเบาราวกับเด็กบ่นด้วยความคับแค้นใจ “เห็นได้ชัดว่าเจ้าฆ่าข้า แล้วยังดุข้า...”
หมิงเวยสอดมือเข้าไปในแขนเสื้อ และมองมันอย่างเย็นชา “เจ้าฆ่าคน ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต ไม่เคยได้ยินประโยคนี้มาก่อนหรือ”
“ข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจ...” เสียงเล็กๆ นั้นดูเสียใจยิ่งขึ้น “นางวางน้ำแกงไว้ข้างใต้ ไอร้อนทำให้ข้าทนไม่ไหว...”
“ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร แต่คนก็ตายเพราะเจ้า การฆ่าเพราะอาหารคือการเวียนว่ายตายเกิด อย่างไรก็ถือเป็นกรรมจากการฆ่า เขาตายแต่เจ้ายังอยู่ หลักการของฟ้าดินไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้”
“นั่นๆ...”
“หากเจ้าไม่ตาย บาปกรรมนี้ก็จะติดตัวเจ้า แม้จิตวิญญาณจะเกิดแต่ก็มิอาจหนีพ้นสวรรค์ได้ เจ้าลองนึกภาพดูสิ หากวันหนึ่งเจ้ามีบารมีเต็มเปี่ยม แต่เพราะบาปกรรมที่เจ้าได้ก่อไว้ทำให้ไม่สามารถหลุดพ้นจากร่างปีศาจนี้ได้ ถึงเวลานั้นหากต้องการชดใช้ก็คงไม่ง่ายขนาดนั้นแล้ว”
เสียงที่แผ่วเบาเต็มไปด้วยความสงสัย “ทำไมถึงไม่ง่ายเล่า เมื่อถึงเวลานั้นพลังของข้าก็จะสูงส่ง ไม่ใช่ว่าชดใช้ได้ดีกว่าหรือ”
หมิงเวยหัวเราะ “เจ้ายังจำศิษย์พี่ของเจ้าได้หรือไม่ นางก็เหมือนกันกับเจ้า เป็นงูขาว ฝึกตนอยู่ที่เขาชิงเฉิงเป็นเวลาหนึ่งพันเจ็ดร้อยปี...”
“ข้าจำได้!” มันพูดอย่างภาคภูมิใจ “นางเป็นแบบอย่างของพวกเราชาวงูขาว!”
หมิงเวยพูดต่อ “เนื่องจากผลในช่วงปีแรก นางมีบารมีเต็มเปี่ยม แต่ต้องเข้าไปอยู่โลกโลกีย์เพื่อตอบแทนบุญคุณ ผลลัพธ์เป็นอย่างไรเจ้าเองก็รู้ นางเกือบไม่มีทางที่จะฟื้นคืนได้ ”
“อืม...”
หมิงเวยพูดโน้มน้าว “เจ้าลองคิดดู ระหว่างตอนนี้คืนชีวิตไปแล้วทุกอย่างดูเรียบง่ายและชัดเจน หรือเสี่ยงในตอนที่อีกเพียงนิดเดียวก็จะสำเร็จแล้วค่อยตอบแทน อันไหนดีกว่ากัน”
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งงูสีขาวตัวน้อยก็พูดว่า “พูดเช่นนี้ เจ้าจะช่วยข้าหรือ”
“จะพูดอย่างนั้นก็ได้”
“แต่” เสียงของมันเต็มไปด้วยความสับสน “ตอนนี้ข้าไม่มีกายเนื้อแล้ว แม้จะชดใช้กรรมไปแล้ว แต่ต้องกลับชาติมาเกิดใหม่ มันไม่เปล่าประโยชน์ไปหน่อยหรือ ไม่รู้เลยว่าชาติหน้าจะยังสามารถฝึกจิตวิญญาณได้อยู่หรือไม่...”
“ใครบอกว่าเจ้าต้องมีกายเนื้อเพื่อฝึกฝนต่อ” หมิงเวยสั่งสอนต่อ “ความแตกต่างระหว่างปีศาจกับวิญญาณอยู่ที่ว่ามีกายเนื้อหรือไม่ วิญญาณอาศัยอยู่ในสิ่งของ ปีศาจอาศัยอยู่ในกายเนื้อ ไม่มีกายเนื้อ เจ้าก็เปรียบเหมือนกับวิญญาณ”
“มัน...” งูขาวคิดอยู่นานแต่ที่นางพูดก็ดูสมเหตุสมผล “เจ้าหมายถึงต่อให้ข้าเป็นวิญญาณข้าก็สามารถฝึกตนได้โดยไม่จำเป็นต้องเกิดใหม่ใช่หรือไม่”
หมิงเวยยิ้ม รอยยิ้มของนางคาดเดาไม่ได้ “เจ้าพูดเองว่า เจ้าไม่รู้ว่าจะสามารถฝึกจิตวิญญาณในชาติหน้าได้หรือไม่ หากเจ้าเกิดเป็นแมลงเม่า อีกไม่นานเจ้าก็จะตาย ซึ่งแม้แต่โอกาสอันน้อยนิดก็ไม่มี การกลับชาติมาเกิดมีความเสี่ยงจะกลับชาติมาเกิดจึงต้องระมัดระวัง”
งูขาวรู้สึกลำบากใจมาก “แต่ว่าการที่วิญญาณจะฝึกตนนั้นทำได้ช้ามาก ในเวลาหนึ่งร้อยปี พวกมันทำได้แค่ฝึกจิตในระดับอ่อนได้เท่านั้น”
หมิงเวยตอบว่า “วิญญาณที่โดดเดี่ยว การฝึกตนแน่นอนว่าต้องช้า แต่มีอีกวิธีหนึ่งที่สามารถเพิ่มความเร็วในการฝึกตนของวิญญาณได้เร็วกว่าปีศาจด้วยซ้ำ”
“วิธีอันใดรึ”
“สาเหตุที่วิญญาณฝึกตนช้าก็คือพวกเขาไม่มีกายเนื้อ ไม่สามารถรวบรวมพลังได้ หากมีคนแบ่งปันพลังให้ปัญหานี้ก็จะหมดไป”
“อา!” งูขาวตัวน้อยก็นึกขึ้นได้ “เจ้าหมายถึงทำสัญญากับมนุษย์ใช่หรือไม่ เหมือนข้าจะเคยได้ยินมา บนโลกนี้มีมนุษย์ประเภทที่ถูกเรียกว่าเสวียนชื่อ พวกเขาฝึกฝนเช่นเดียวกับวิญญาณและปีศาจใช้พลังเพื่อปกป้องความเรียบร้อยของสังคมมนุษย์ หากมีภูติผีปีศาจออกมารบกวนละก็ พวกเขาจะออกมาปราบปราม เจ้า...เจ้าเป็นเสวียนชื่อใช่หรือไม่”
น้ำเสียงที่ดูขี้อายแต่ก็มีความกลัวเกรงปะปนมาด้วย “พูดตามตรง” หมิงเวยชะงัก “ข้าเป็นปรมาจารย์แห่งชีวิต”
“ปรมาจารย์แห่งชีวิตหมายถึงผู้ที่พยากรณ์งั้นหรือ”
“นั่นเรียกว่าผู้ทำนายดวงชะตา” หมิงเวยอธิบายให้ฟัง “ปรมาจารย์แห่งชีวิตเป็นคำเรียกชื่อเพื่อเป็นการให้เกียรติมีเพียงผู้เดียวในใต้หล้าเท่านั้นที่สามารถใช้ได้ จึงมีคำกล่าวที่ว่า เสวียนชื่ออันดับหนึ่งในใต้หล้า ถูกขนานนามว่าปรมาจารย์แห่งชีวิต”
งูขาวตัวน้อยครุ่นคิดอย่างหนักอยู่พักหนึ่ง “เจ้าจะบอกว่า ปรมาจารย์แห่งชีวิตคือเสวียนชื่อที่เก่งกาจที่สุดใช่หรือไม่”
“ใช่...” หมิงเวยยิ้มอย่างใจดี
“เจ้าเก่งกาจขนาดนั้นเลยรึ...”
หมิงเวยไม่ตอบ แต่ถามเพียงว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าต้องการทำสัญญากับข้าหรือไม่ ตอนนี้ข้าเกิดปัญหาเล็กน้อย วิญญาณที่เดิมทีต้องทำสัญญากับข้าไม่อยู่แล้ว ถึงแม้ร่างกายข้าจะอ่อนแอไปบ้าง แต่ก็ถือว่าใช้ได้”
“เป็นข้าได้งั้นหรือ” งูขาวตัวน้อยรู้สึกยินดี งูขาวเคยได้ยินว่า มีเพียงปีศาจและวิญญาณที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะทำสัญญากับมนุษย์ได้
“หากร่างเดิมของข้ายังอยู่ แน่นอนว่าไม่ได้ แต่ตอนนี้ข้ากำลังตกที่นั่งลำบาก ไม่สะดวกอยู่บ้าง แต่ก็ลดความต้องการลงไปได้”
“อืมๆ” งูขาวตัวน้อยรู้สึกเหมือนตนเองได้รับโชคใหญ่ หลังจากสูญเสียกายเนื้อ ก็มีเสวียนชื่อเต็มใจที่จะทำสัญญากับตน ตนเป็นเพียงงูตัวเล็กๆ ที่ฝึกตนมาได้ไม่นาน แค่ผู้มีวิชาคนเดียวก็สามารถจัดการตนได้แล้ว
“แล้วต้องทำอย่างไร” เสียงเล็กๆ นั้นเปี่ยมไปด้วยความปรารถนา หมิงเวยหยิบกรรไกรขึ้นมาจากตะกร้าเข็มและด้ายแล้วกรีดเบาๆ บนนิ้วของตน จากนั้นบีบเพื่อให้หยดเลือดไหลออกมา
“ดื่มเลือดและพลังลมปราณของข้า อยู่ร่วมกันกับข้า เชื่อฟังคำสั่งข้า ตอบแทนที่ให้ครอบครองร่างกาย”
เงาของงูสีขาวตัวเล็กกลายเป็นควันอีกครั้งแล้วไปรวมตัวกันที่ปลายนิ้วของนาง เลือดค่อยๆ ถูกดูดจนแห้งอย่างช้าๆ ควันบางเบาในตอนแรกค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่าง รอจนมันเปลี่ยนรูปร่างใหม่ก็มองรูปร่างเดิมออกแล้ว
“นายท่าน” งูขาวก้มหัวลง “ได้โปรดออกคำสั่ง”
“ตอนนี้เจ้ายังอ่อนแอเกินไป งั้นพวกเรามาดูบ้านกันก่อนดีกว่า” หมิงเวยสอดมือกลับเข้าไปในแขนเสื้ออีกครั้ง และมองออกไปนอกหน้าต่าง “แสงตะวันและจันทรา อย่ามองพลาดเด็ดขาด เจ้าจงปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์เสียก่อน”
“เจ้าค่ะ”
“เจ้าเห็นต้นไม้ตรงริมทะเลสาบหรือไม่ที่ตรงนั้นมีวิญญาณร้ายอาศัยอยู่ อย่าไปยุ่งกับมันเข้าล่ะ ส่วนที่อื่นเข้าไปได้ตามที่เจ้าต้องการเลย”
“เจ้าค่ะ”
“ข้าจะพักผ่อนแล้ว เจ้าไปเถอะ”
“น้อมรับคำสั่ง” มันกลายเป็นควันอีกครั้งแล้วลอยออกไปนอกหน้าต่าง จากนั้นก็รีบกลายร่างกลับเป็นงูและหายเข้าไปในพงหญ้า
นิสัยที่แท้จริงช่างเปลี่ยนยากจริงๆ หมิงเวยยิ้มและพูดกับตัวเองว่า “งูบ้านนอกนี่ขี้โกงจริงๆ”
วิญญาณที่เต็มใจทำสัญญาพบบ่อยขนาดนั้นเลยหรือ หากเป็นเสวียนชื่อ ไม่ใช่เสวียนชื่อทุกคนที่จะมี
พอคิดถึงเรื่องนี้แล้วใต้เท้าเจี่ยงท่านนั้นตกลงเป็นอย่างไรกันแน่ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่เสวียนชื่อแล้วเหตุใดถึงมีจิตวิญญาณติดตามเขากัน
“มีความลับมากมายบนโลกใบนี้...”
หมิงเวยดึงปิ่นปักผมสีทองที่ศีรษะออก บิดปิ่นในส่วนหัวที่มีลวดลายที่เป็นเส้นออกเผยให้เห็นโครงสร้างด้านใน
แต่นางไม่ได้ทำอะไรกับมัน นำส่วนหัวของปิ่นกดกลับเข้าที่เดิม ปิดหน้าต่าง และเตรียมตัวพักผ่อน
…………………………


บทที่ 38 สอดแนม
หลังจากเขียนยันต์เป็นเวลาหลายวัน หมิงเวยรู้สึกตาลายเล็กน้อย นางยกมือปิดปากหาว เลือกใบที่ใช้ได้และเตรียมตัวพักผ่อน
หลังจากล้างพู่กันเสร็จแล้วก็มีเสียงดังเล็กน้อยจากทางนอกหน้าต่าง
นางเปิดหน้าต่างจากนั้นก็มีควันลอยเข้ามาและตกลงบนโต๊ะ
“เป็นอย่างไรบ้าง มีอันใดเกิดขึ้นงั้นหรือ”
“เจ้าค่ะ นายท่าน” งูขาวตัวน้อยพูด “มีจดหมายมาจากด้านนอก ท่านแม่ของท่านกำลังแต่งตัวเตรียมออกไปข้างนอกเจ้าค่ะ”
หมิงเวยพยักหน้าแล้วบอกมันให้เข้ามาซ่อนในแขนเสื้อของนาง จากนั้นนางก็จัดการกับเตียง กางม่านเตียง ดับไฟ ทำเหมือนกับว่าตนเองเข้านอนแล้วและกระโดดออกจากหน้าต่าง
ในค่ำคืนที่เงียบสงบ นางก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาทว่ารวดเร็วจนเกิดเงาแวบๆ หากมีใครมาพบเข้าคงคิดว่าตนเองตาฝาดไปเอง
ห้องนอนของสองแม่ลูกอยู่ใกล้กัน ผ่านไปไม่นานนางก็มาถึงหน้าห้องนอนของฮูหยินสาม แสงเทียนสะท้อนที่หน้าต่างหมิงเวยค่อยๆ กรีดมันออกเบาๆ
ภายในห้อง ฮูหยินสามกำลังแต่งหน้าอยู่หน้ากระจก เผยให้เห็นใบหน้างดงามของนาง เสื้อผ้าเก่าๆ ที่เรียบง่ายก็เพียงพอให้เผยความสวยงาม อีกทั้งด้วยการแต่งเติมบนใบหน้าทำให้ใบหน้านั้นยิ่งดูสดใสมากขึ้น
นางเป็นคุณหนูเจ็ดมานาน แต่ก็ไม่เคยเห็นฮูหยินสามแต่งตัวเช่นนี้มาก่อน ปกตินางไม่ใส่เสื้อผ้าสีฉูดฉาดแล้วนับประสาอะไรกับการแต่งหน้า ออกไปกลางค่ำกลางคืนซ้ำยังแต่งกายเช่นนี้ นางไปทำอะไรกันแน่
ในหัวของนางมีแต่คำถาม
ในเวลานั้นแม่นมถงก้าวเข้ามาในห้องอย่างเร่งรีบ แล้วกระซิบเสียงเบาว่า “นายท่านสองมาเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามประหลาดใจ “เขามาที่นี่ทำไมกัน หากมีอะไรจะพูดรอประเดี๋ยวไม่ได้รึไง เขาไม่กลัวคนอื่นมาเห็นเข้าหรือ!”
“เขาอาจจะไม่สะดวกที่จะคุยเรื่องนี้ข้างนอก” ฮูหยินสามถอนหายใจ “ให้เขาเข้ามา”
หมิงเวยใจเต้นที่นี่เป็นห้องนอน แต่ให้นายท่านสองเข้ามาได้เช่นนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาคงไม่ธรรมดาจริงๆ
“มีเรื่องอันใดเร่งด่วนงั้นหรือ ท่านถึงทำตัวไม่ปิดบังเช่นนี้” ฮูหยินสามไม่ได้หันหลังกลับไป นางทาปากอยู่หน้ากระจก
นายท่านสองชำเลืองมอง ซู่เจี๋ยกับปิงซินเห็นดังนั้นก็เข้าใจ พวกนางย่อกายทำความเคารพแล้วเดินออกจากห้องไป หมิงเวยขมวดคิ้วอยู่นอกหน้าต่าง เมื่อเห็นเช่นนี้ แสดงว่าความสัมพันธ์ระหว่างนายท่านสองและฮูหยินสามคงดำเนินมาอย่างยาวนานแล้วสินะ
“ครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อน ข้าเลยต้องมากำชับท่านสองสามคำ” นายท่านสองพูด “คนผู้นั้นกับตระกูลหลีมีปัญหากันอยู่ ไม่รู้ว่ามีกี่สายตาที่กำลังจ้องมองพวกเขา เพราะฉะนั้นข้าจึงทำได้แค่พาท่านเข้าไปในฐานะนางขับร้องเท่านั้น ท่านต้องดึงดูดความสนใจของเขาให้ได้”
ข้างนอกหน้าต่างหมิงเวยจับโครงหน้าต่างแน่น ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน
มีปัญหากับตระกูลหลี วางในตำแหน่งนางขับร้อง ดึงดูดความสนใจจากเขาด้วยตัวเอง มันเป็นการส่งตัวฮูหยินสามให้กับ…นี่นางเข้าใจผิดไปหรือเปล่า จะเป็นไปได้อย่างไร
ฮูหยินสามหยุดการเคลื่อนไหว นางมองนายท่านสองผ่านกระจก เหมือนนางจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ผ่านมาหลายปีแล้ว ท่านดูกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้วจริงๆ อย่างไรก็ตามเขาเป็นคุณชายของจวนตระกูลโหวโอกาสที่จะส่งคนเข้าไปแทบจะไม่มีเลย”
คุณชายจวนตระกูลโหว ส่งคนงั้นหรือ หมิงเวยหลับตาลงพยายามระงับลมหายใจที่เร็วขึ้นเนื่องจากความโกรธ
นางเข้าใจไม่ผิด นายท่านสองคิดจะส่งตัวฮูหยินสามให้คุณชายหยาง
ไอ้คนบัดซบ! เลวบัดซบยิ่งกว่านายท่านหกเสียอีก!
นายท่านสองไม่ได้โกรธและยังคงถามอย่างใจเย็น “ถึงภายนอกเขาจะดูเหลวไหล แต่นั่นอาจเป็นเพียงหน้ากากที่เขาสวมใส่อยู่ ท่านคอยจับตาสังเกตดูว่าเขาไม่ลงรอยกับเจี่ยวเหวินเฟิงจริงๆ หรือนั่นเป็นเพียงแค่การแสดง”
ฮูหยินสามโยนกล่องชาดสีแดงสำหรับทาแก้มไปที่โต๊ะเครื่องแป้งแล้วพูดเสียงเบา “เวลาแค่นั้นข้าทำไม่ได้หรอก”
“งั้นท่านต้องหาวิธี ให้เขารั้งท่านไว้ให้ได้” ฮูหยินสามได้ยินอย่างนั้นก็โกรธ “รั้งข้าไว้งั้นหรือแล้วที่เรือนนี้จะทำอย่างไร วันรุ่งขึ้นหากข้าไม่ปรากฏตัว คิดว่าเสี่ยวชีจะไม่รู้หรือ ท่านคิดว่านี่เป็นเหมือนเมื่อก่อนหรืออย่างไร”
“ข้าช่วยท่านปกปิดได้” เขารู้ว่านางโกรธ นายท่านสองพูดเสียงนุ่ม “ข้าเองก็คิดเพื่อท่าน นี่เป็นเรื่องสุดท้ายแล้ว ท่านเองก็ไม่ต้องการสร้างความยุ่งยากใช่ไหม หากงานนี้สำเร็จ ทางจวิ้นอ๋องไม่พูดอะไร ท่านอยากไปเมื่อไหร่ก็ไปได้เมื่อนั้นเลย”
เมื่อได้ยินเขาพูดถึงเรื่องนี้ ฮูหยินสามพยายามระงับความโกรธ “ได้ ครั้งสุดท้าย หวังว่าท่านจะรักษาสัญญา”
นายท่านสองล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อของเขาแล้วหยิบกล่องผ้าออกมาวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง
“มันคืออะไรหรือ” ฮูหยินสามไม่เข้าใจ
“ท่านลองเปิดดู” ฮูหยินสามเปิดกล่องอย่างลังเล แล้วนางก็พบว่าในกล่องมีโฉนดที่ดิน โฉนดบ้าน สัญญาเช่าและตั๋วเงินอย่างละปึก
“นี่เป็นสิ่งที่น้องสามทิ้งไว้ให้พวกท่านสองแม่ลูก ข้าเพิ่มให้อีกบางส่วน” นายท่านสองมองไปที่นางพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลซึ่งทำให้คนฟังรู้สึกขนลุก “หากงานนี้จบลง ท่านก็นำของพวกนี้เข้าเมืองหลวงไปพร้อมเสี่ยวชี ของพวกนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกท่านสองแม่ลูกรวยไปตลอดชีวิต”
ฮูหยินสามมีสีหน้าผ่อนคลายลง นางรับกล่องผ้าอย่างไม่เกรงใจ “ถ้าท่านรักษาสัญญา ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่”
นายท่านสองพยักหน้า “หากเจ้าสอดแนมเรื่องเนื้อหาที่แท้จริงของคำสั่งจากฝ่าบาทด้วยจะดีมากนั่นคือกุญแจที่สำคัญที่สุด”
“ข้าไม่รับปาก แต่จะทำให้ดีที่สุด”
นายท่านสองยิ้มบางๆ สายตากวาดมองไปทั่วใบหน้าของนาง สายตาหยาบโลนนั้นทำเอาหมิงเวยกัดฟันกรอด “หากท่านพยายามเต็มที่มีหรือที่จะไม่สำเร็จ”
ไม่รอให้ฮูหยินสามออกอาการไม่พอใจ เขาหมุนตัวกลับ “เร็วเข้าเถอะ จะสายแล้ว”
“ฮูหยินเจ้าคะ” ปิงซินเข้าไปอีกครั้ง ฮูหยินสามถอนหายใจ นางเข้ามาช่วยปรนนิบัติเปลี่ยนเสื้อผ้า นำผ้าโปร่งบางมาปกปิดใบหน้าจากนั้นก็สวมหมวกคลุมใบหน้าอีกชั้น
ปิงซินหันกลับไปที่เตียงเพื่อกางม่านเตียงเห็นนางทำเช่นนี้แล้ว ดูเหมือนว่านางจะแกล้งทำเป็นนอนที่นี่ในฐานะฮูหยินสาม
ในเวลานั้นหมิงเวยได้ตัดสินใจแล้ว นางตวัดนิ้วใช้พลังปลุกวิญญาณและยิงเข้าไปทางช่องว่างของหน้าต่าง
ปิงซินไม่สามารถส่งเสียงร้องได้ นางล้มตัวนอนลงอย่างนุ่มนวล ฮูหยินสามตกใจและกำลังจะส่งเสียงร้อง แต่พลังปลุกวิญญาณก็พุ่งเข้ามาหานางและแทงเข้าไปที่จุดเลือดลมบนร่างกาย นางหลับตาลงและล้มตัวลงอย่างแผ่วเบา
หมิงเวยเปิดหน้าต่างแล้วกระโดดเข้ามาในห้อง นางพาฮูหยินสามไปที่เตียง จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าบนตัวนางอย่างรวดเร็วแล้วดึงผ้าห่มคลุมเอาไว้จากนั้นก็กางม่านปิด
มาคิดดูแล้วพอเห็นดินสอเขียนคิ้วบนโต๊ะเครื่องแป้ง นางจึงเขียนบางอย่างบนผ้าเช็ดหน้าแล้วยัดใส่มือของฮูหยินสาม
นางรู้ว่าฮูหยินสามจะไปทำอะไรแล้วจะให้นางมองดูอยู่เฉยๆ ได้อย่างไรเล่า
โชคดีที่เรื่องนี้หลอกได้ไม่ยาก พวกนางแม่ลูกมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกัน ผู้อื่นเห็นแวบแรกคงไม่ทันได้สังเกต
นางจะไปแทนฮูหยินสามไปปะปนอยู่กับนางขับร้องพวกนั้น และนางก็ไม่ได้ไปดึงดูดความสนใจของคุณชายหยาง เมื่อถึงเวลานั้นหากสองแม่ลูกสวมรู้ร่วมคิด นายท่านสองแม้จะสงสัยแต่คงไม่พูดอะไร
“ฮูหยินเจ้าคะ” เสียงของซู่เจี๋ยดังมาจากด้านนอก หมิงเวยรีบสวมหมวกคลุมใบหน้าอย่างรววเร็ว
ซู่เจี๋ยเดินเข้ามา เห็นนางยืนอยู่ตรงนี้แต่ไม่ได้สงสัยอะไร เมื่อเห็นว่าม่านเตียงถูกปิดลงแล้ว นางจึงยิ้มและพูดว่า “ปิงซินนี่ช่างขี้เกียจเสียจริง ครู่เดียวก็รอไม่ได้”
หมิงเวยพยายามกดเสียงของตน “ไปกันเถอะ”
นอกจากนี้นางยังรู้วิธีการเลียนเสียงเพื่อใช้ในการปลอมตัวด้วย อีกอย่างเสียงของนางและฮูหยินสามเหมือนกันแปดถึงเก้าส่วน
“เจ้าค่ะ” ซู่เจี๋ยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว นางหมุนตัวเดินออกไป
แม่นมถงรออยู่ที่ประตูเมื่อเห็นพวกนางเดินออกมาจึงลดเสียงลง “ฮูหยินเจ้าคะ อย่าไปฟังที่นายท่านสองพูดเลยเจ้าค่ะ รีบกลับมาเร็วๆ นะเจ้าคะ”
หมิงเวยรู้สึกอบอุ่นที่หัวใจ นางโค้งคำนับให้แม่นมถงแล้วรีบเดินเลี่ยงออกไป
นางไม่พูดอะไรอีกแล้วเดิมตามหลังซู่เจี๋ย เดินผ่านลานบ้านไปอย่างรวดเร็ว
ที่ประตูด้านข้างสวน มีเด็กรับใช้วัยเยาว์เดินออกมาจากความมืดและทำสัญญาณมือ
เจ้านายและสาวใช้เดินตามเขาไปไม่กี่ก้าวก็พบเกี้ยวคันเล็กที่ไม่เด่นจอดอยู่ท่ามกลางพงหญ้า ซู่เจี๋ยเลิกม่านเกี้ยวขึ้น รอจนผู้เป็นนายขึ้นเกี้ยวเรียบร้อยนางถึงขึ้นตามไป
เกี้ยวขนาดเล็กถูกยกออกจากสวนอวี๋ฟางแล้วเปลี่ยนไปขึ้นรถม้าที่ข้างประตูและขับออกจากจวนตระกูลหมิงไป
…………………………………………


บทที่ 42 เกิดเรื่อง
ซิ่นหยวนเป็นเรือนที่อยู่ห่างออกไปจากเรือนหลักของจวนจวิ้นอ๋อง ประเด็นหลักของการเลือกสถานที่นี้ก็คือเป็นทำเลที่เงียบสงบ
ฮวงจุ้ยเองก็ดีเงียบสงบตั้งอยู่ห่างไกล แสงสว่างส่องไปไม่ถึง…
“องครักษ์เหลย เหตุใดถึงไม่เรียกให้คนของท่านแข่งขันบ้างเล่า” เสียงของคุณชายหยางดึงความคิดที่กระจัดกระจายของหมิงเวยกลับคืนมา นางได้ยินเขาพูดว่า “หรือว่าฝีมือไม่มากพอ”
หมิงเวยชะงัก นางขับร้องหญิงที่ขายตัวไม่ควรเพิกเฉยต่อทรัพย์สิน
นางไม่ต้องการดึงดูดความสนใจของคนเหล่านี้ แค่ต้องการหลอกให้เกิดความสับสน ดีที่สุดคือไม่ต้องได้รับความสนใจจากพวกเขา
ในขณะที่กำลังคิดนางก็ได้ยินคุณชายผู้หนึ่งพูดขึ้นว่า “เห็นเพียงครึ่งหน้ายังงามขนาดนี้ ไม่คิดจะปลดผ้าคลุมออกหน่อยหรือ”
ยังไม่ทันที่หมิงเวยคิดหาวิธีปฏิเสธ เหลยหงก็พูดขึ้นว่า “นางแต่งกายเช่นนี้ก็งามอยู่แล้ว หากถอดออกเกรงว่าจะน่าเบื่อขอรับ”
คุณชายหยางได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะ “องครักษ์เหลยเข้าใจนางเป็นอย่างดี! ข้าคิดว่าหากท่านมาอีกไม่กี่ครั้ง คงรู้จักกับคำว่าความเพลิดเพลิน”
เหลยหงอายมากจนไม่รู้จะตอบอย่างไร หมิงเวยรู้ดีว่าตนเองต้องออกไปจึงก้าวไปข้างหน้าแล้วคารวะให้เหลยหง “ใต้เท้า ได้หรือไม่เจ้าคะ”
เหลยหงถอนหายใจเล็กน้อยแล้วพูดกับนางไปว่า “หากเจ้าสนใจก็ไปเถอะ” เขาหยุดไปชั่วครู่แล้วพูดต่อ “หากแพ้ข้าจะรับการลงโทษแทนเจ้าเอง”
หมิงเวยประหลาดใจ องครักษ์เหลยผู้นี้เป็นคนดีจริงๆ!
คุณชายหยางได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะ “องครักษ์เหลยช่างรักหยกถนอมบุปผา[footnoteRef:1]เสียจริง หากท่านชอบนางให้ข้ามอบนางให้เจ้าดีหรือไม่” [1: รักหยกถนอมบุปผา : บุรุษควรทะนุถนอมอ่อนโยนต่อสตรี]
“ไม่ขอรับ...” เหลยหงพูดปฏิเสธออกไป
“ไม่ชอบงั้นหรือ” คุณชายหยางชำเลืองมองหมิงเวย ยกนิ้วแตะคางราวกับใช้ความคิด “ถึงแม้เสน่ห์จะขาดไป แต่เห็นใบหน้าแค่ครึ่งเดียวก็งามมากแล้ว หากองครักษ์เหลยไม่ต้องการ งั้นข้าจะเก็บนางไว้เอง”
“คุณชาย!” เหลยหงกระวนกระวาย
เขาไม่รู้ว่าทำไมตระกูลหมิงถึงส่งคุณหนูบ้านตนเองมาเช่นนี้ แต่หากถูกคุณชายหยางรับนางไป อนาคตข้างหน้าได้พังพินาศแน่!
ใครจะรู้ว่าพอเห็นสีหน้าไม่ยินดีของคุณชายหยางก็รู้เลยว่าครั้งนี้คุณชายคงไม่เห็นแก่เขาแล้ว “องครักษ์เหลยหมายความว่าอย่างไร ข้ายกให้ท่านท่านก็ไม่รับ แล้วยังไม่ให้ข้ารับนางไว้อีก หรือแม้แต่เรื่องที่ข้าจะรับสตรียังต้องให้ใต้เท้าเจี่ยงจัดการรึ”
เหลยหงสงบลงแล้วประสานมือคารวะ “คุณชายโปรดยกโทษให้ข้าน้อยด้วย ข้าน้อยแค่รู้สึกว่าหากคุณชายออกไปข้างนอกมีเหตุการณ์ยุ่งยากเกิดขึ้นคงไม่ดี”
“หึ! แค่นางขับร้องหญิงคนเดียวจะเกิดเรื่องยุ่งยากอะไรกัน” คุณชายหยางเชิดหน้าขึ้น เผยให้เห็นความภาคภูมิใจของเขา “ข้าต้องการนาง แล้วท่านจะทำอย่างไร”
“คุณชาย...” เหลยหงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เขาไม่รู้ว่าแผนของตระกูลหมิงคืออะไร แต่เขากังวลว่าชื่อเสียงของหมิงเวยจะเสื่อมเสีย แต่ก็เกรงว่าตนเองจะยุ่งเรื่องที่ไม่ควรยุ่งเข้า
ในตอนนั้นเองหมิงเวยยิ้มแล้วโค้งกายให้เหลยหงอีกครั้ง “ขอบคุณใต้เท้ามากเจ้าค่ะที่ปกป้องข้าน้อย แต่ข้าน้อยอยู่ที่นี่เพื่อรับใช้ชนชั้นสูง ไม่ว่าคุณชายต้องการหรือไม่ต้องการข้าน้อย ข้าน้อยก็จะรับฟังคำสั่งเจ้าค่ะ”
เหลยหงคิดว่าตนเดาถูกและอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เนื่องจากเป็นเจตนาของตระกูลหมิง เขาไม่สามารถเข้าไปยุ่งวุ่นวายได้
คุณชายได้ฟังเช่นนั้นก็ปรบมืออย่างชอบใจ “ข้าชอบที่เจ้าพูดมาเมื่อสักครู่ ในเมื่อเจ้าเข้าใจเป็นอย่างดี ข้าเองก็รู้สึกเห็นใจเจ้าไม่ว่าเจ้าจะแข่งแพ้หรือชนะ ข้าจะตบรางวัลให้”
หมิงเวยก้มหน้าลงแสร้งทำเป็นเขิน “ขอบคุณคุณชายที่ให้ความเมตตาเจ้าค่ะ”
พอนางหันกลับไปแล้วก็ขบฟันแน่น ตอนแรกคิดจะทำให้สับสน แต่ก็ช่างมันแล้ว เพราะคุณชายหยางผู้นี้ได้สร้างปัญหาขึ้นแล้ว
ก็ดี ในเมื่อไม่ให้ไปคิดว่านางจะไม่สร้างปัญหาหรือไง หมิงเวยก้าวออกไปเพื่อเลือกเครื่องดนตรี เนื่องจากเครื่องดนตรีที่นางลองเล่นก่อนหน้านี้คือกู่ฉิน บ่าวรับใช้จึงยกมันขึ้นมา
หมิงเวยยื่นมือออกไปหยิบขลุ่ยเลาหนึ่งขึ้นมา สัมผัสรูขลุ่ยที่คุ้นเคย นางรู้สึกทอดถอนใจเล็กน้อย ตอนที่นางเรียนรู้ในช่วงแรกๆ ท่านอาจารย์ให้นางเลือกอาวุธ ซึ่งนางได้เลือกขลุ่ย
ท่านอาจารย์ได้มอบขลุ่ยที่ทำจากไม้ที่ถูกฟ้าฝ่าโดยฝีมือของท่านให้แก่นาง
ซึ่งขลุ่ยเลานั้นนางติดตัวไว้ไม่เคยห่างกาย
จนถึงตอนที่นางขึ้นเขาหมางซาน หมิงเวยเช็ดขลุ่ยอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงทดลองเสียงแล้วหันไปพูดกับเด็กรับใช้ “ข้าเลือกสิ่งนี้”
นางกลับไปที่ลานแสดงแล้วโค้งให้กับนางระบำที่เป็นคู่ต่อสู้ของนาง ต่างคนต่างพูดบางอย่างเพื่อขอคำแนะนำ จากนั้นคนหนึ่งเริ่มเล่นอีกคนเริ่มเต้นรำ
สัญชาตญาณที่หลงเหลือจากความทรงจำนั้นทรงพลังมาก ทันทีที่นางเริ่มเป่า ก็มีเสียงเพลงบรรเลงลื่นไหลตามธรรมชาติ
เพลงที่คุ้นเคยทำให้นางรู้สึกราวกับย้อนกลับไปในอดีต ขลุ่ยในมือของนางนั้นใช้จิตวิญาณมากมายอีกทั้งยังปราบปรามสิ่งชั่วร้ายมานับไม่ถ้วน
เสียงขลุ่ยที่ส่งผ่านทำให้ภูติผีปีศาจเชื่อฟังคำสั่งยอมจำนนอยู่ใต้อำนาจ
………….
ซู่เจี๋ยเดินไปเดินมา นางรู้สึกไม่สบายใจ ชะเง้อมองเข้าไปด้านในเป็นครั้งคราว สาวใช้ที่อยู่กับนางรู้สึกเวียนหัวจนอดไม่ได้ที่จะพูดออกไป “ท่านพี่นางนั้น ช่วยนั่งรอด้วยเถิด!”
ซู่เจี๋ยตระหนักว่าตนกำลังรบกวนผู้อื่นจึงรีบขอโทษ “ขออภัยเจ้าค่ะ”
สาวใช้นางนั้นนั่งรอก็รู้สึกเบื่อเช่นกันจึงพูดกับนางไปว่า “ทำไมท่านต้องเป็นกังวลไปด้วยเล่า คุณชายหยางผู้นั้นเป็นคนใจกว้าง นี่เป็นงานที่ดีไม่ใช่หรือ!”
ซู่เจี๋ยยิ้มแข็งๆ หาเหตุผลตอบนางกลับ “คุณหนูของข้าออกมาเป็นครั้งแรก...”
“อย่างนี้นี่เอง” สาวใช้เล่าประสบการณ์ให้ซู่เจี๋ยฟังอย่างอ่อนโยน “ท่านพี่ไม่ต้องกังวลไปหรอก พวกนางคงไม่ออกมาเร็วขนาดนั้น คุณชายหยางเป็นคนรักสนุก จะไม่ปล่อยออกมาจนกว่าจะถึงยามสี่! แต่ท่านไม่ใช่คนที่ทำเรื่องอะไรแย่ๆ ก็แค่เล่นการละเล่นกันสักอย่าง หากถูกเอาเปรียบก็เป็นเรื่องดี อาชีพอย่างพวกเรานั้นเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้...”
สิ่งที่ซู่เจี๋ยกังวลก็คือคุณหนูของนางจะถูกเอารัดเอาเปรียบ! เสียงดนตรีที่กำลังบรรเลงดังมาแต่ไกล ฟังไม่ค่อยชัด ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณหนูกำลังทำอะไรอยู่...
“เป็นเสียงขลุ่ยที่ไพเราะมาก” สาวใช้กล่าว “ไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงรู้สึกสงบเมื่อได้ฟังเสียงนี้” ซู่เจี๋ยได้ยินนางพูดเช่นนั้นก็ลองฟังเสียงดู พยายามไม่ให้หลงใหลไปกับเสียงเพลง
เสียงขลุ่ยช่างเงียบสงบราวกับพานางเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง ณ ที่แห่งนั้นมีเสียงสายลมพัดผ่านป่าสนและเสียงของคลื่นน้ำ…
ซู่เจี๋ยตกอยู่ในภวังค์ไปสักพัก แต่ความรู้สึกเป็นห่วงหมิงเวยอยู่เหนือกว่าจึงชะเง้อคอมองเข้าไปด้านใน ไม่อยากเงยหน้า...
“อา!”
สาวใช้นางนั้นสะดุ้ง “มีอะไรหรือ”
ซู่เจี๋ยจ้องไปที่ไหล่ของนางสงสัยว่านี่เป็นภาพลวงตาหรือเปล่า เมื่อครู่เหมือนนางจะเห็นว่ามีคนนอนอยู่บนไหล่ของนาง…
นางยังมองไม่ค่อยออกแต่ก็มีเสียง ‘อา’ ดังขึ้นข้างหู พอหันไปมองก็พบว่าเป็นสาวใช้อีกคนหนึ่ง
สาวใช้นางนั้นสีหน้าหวาดกลัวนางชี้ไปที่ผ้าม่านน้ำเสียงของนางสั่นเครือ “มี...มีเงา!”
เหล่าสาวใช้มองตามที่นางชี้ บางคนมีสีหน้างงงวยเพราะมองแล้วไม่เห็นอะไรเลย บางคนกรีดร้องแล้วกระโดดเข้าไปกอดคนข้างๆ
“ข้า ข้าก็เห็น! มันคือสิ่งใดกันแน่” ใบหน้าของสาวใช้คนอื่นซีดลงด้วยความตกใจ “ไม่มีเท้า ผี ผี!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นดึงดูดทำให้ผู้ดูแลสวนซิ่นต้องเดินเข้ามาดู
ผู้ดูแลเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชาแล้วตะโกนเสียงดัง “ร้องอะไรกัน ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่คือที่ไหน โวยวาย...”
ยังไม่ทันได้พูดจบสาวใช้หลายคนก็ร้องขึ้นมาพร้อมกัน ผู้ดูแลถูกพวกนางทำให้ตกใจก็โกรธ “หากยังร้องเช่นนี้อีกก็ออกไปซะ!”
“ไม่ใช่นะเจ้าคะ!” สาวใช้ผู้กล้าหาญร้องไห้ตัวสั่นแล้วชี้ไปข้างหลังเขา “ด้านหลังของท่าน มี มีบางอย่าง...”
“อา!” หากดุใส่อีกคงไม่ได้ผลอีกต่อไป เหล่าสาวใช้ต่างจับกลุ่มรวมตัวกันแล้วไปซ่อนตัวอยู่ไกลๆ
ผู้ดูแลที่ถูกนางร้องใส่ด้วยความตกใจใจเขาเต้นรัวราวกับจังหวะกลอง อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปช้าๆ
“อา!” คราวนี้เป็นเขาที่ร้องออกมา มีเงาสีซีดอยู่ด้านหลังเขา เมื่อเห็นเขาหันกลับมา ก็เอียงศีรษะที่มีใบหน้าสีเขียวคล้ำเล็กน้อยใส่
………………………………………………………..


บทที่ 41 มอบดอกไม้
เหลยหงไม่พูดอะไร คุณชายหยางยินดีที่จะถอยให้เพราะเห็นแก่หน้าใต้เท้าเจี่ยง แต่เขาไม่สามารถขอให้ผู้อื่นยอมปล่อยหญิงสาวเหล่านี้ไปได้หรอกหรือ
อย่างที่กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ นางขับร้องเหล่านี้มีไว้เพื่อความสนุกสนาน หากครั้งนี้ปล่อยไปแล้วครั้งหน้าล่ะ สำหรับพวกนางแล้วสิ่งนี้ยังเป็นเครื่องมือในการทำมาหากิน
เหลยหงประสานมือคำนับ “ขอบพระคุณคุณชาย”
คุณชายหยางเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “วันนี้ข้ายอมท่าน แต่ครั้งหน้าขอให้ท่านจำเรื่องในวันนี้ไว้ด้วย”
เหลยหงรับคำแล้วนั่งลงอีกครั้ง แล้วการละเล่นก็ดำเนินต่อไป
เจียงจ้านยืนอยู่ตรงหน้าหมิงเวย เขาขมวดคิ้ว “สวมหมวกคลุมใบหน้าก็น่าสนใจอยู่หรอก แต่มันขัดขวางการเลือกคนของข้า ถอดมันออกซะ!”
หมิงเวยชะงักนางยกมือขึ้นอย่างช้าๆ จวิ้นอ๋องซื่อจื่อกล่าวเช่นนี้ นางจำเป็นต้องถอดหมวกออกอย่างช่วยไม่ได้ แต่หากนางถอดออกก็จะไม่สามารถปิดบังใบหน้าจริงของตนได้
เสื้อผ้าของฮูหยินสามส่วนใหญ่เป็นสีอ่อนขับเน้นให้ดูเยือกเย็นและสง่างาม นอกจากนี้ยังปกคลุมด้วยผ้าคลุมสีอ่อน หนึ่งปกปิดตัวตน สองปกปิดครึ่งหน้า ยิ่งเสริมให้นางดูมีความประณีตอย่างชัดเจน
ดูจากฐานะของตระกูลหมิงแล้ว การรับอนุภรรยาไม่กี่คนไม่ใช่เรื่องยากเลย แต่การที่ย่ำยีฮูหยินสามเช่นนี้เป็นเพราะความงามของนางนั้นแตกต่างจากคนอื่นๆ
อันที่จริงแล้วหมิงเวยไม่เข้าใจ การเปิดเผยใบหน้านั้นไม่ทำให้คนให้ความสนใจมากกว่าหรือ ความคิดตอบสนองอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีมือของหมิงเวยก็จับที่หมวกคลุมใบหน้าแล้ว
ทันใดนั้นนางเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา สาวงามตรงหน้าถอดหมวกคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ถูกปิดด้วยผ้าแพรบาง
เจียงจ้านตกใจในตอนแรกเขารู้สึกว่าคิ้วคู่นั้นช่างประณีตทำให้ผู้คนรู้สึกอยากมอง แต่เมื่อมองดูอีกครั้งก็รู้สึกผิดหวัง เขารีบละสายตาออกไปอย่างรวดเร็วแล้วมองไปยังสาวงามคนอื่นๆ
ภายใต้ผ้าคลุมหน้าหมิงเวยยกมุมปากขึ้นเพียงแวบเดียวรอยยิ้มนั้นก็หายไป ความจริงแล้ววิธีนี้หากให้อธิบายนั้นง่ายมาก
วิชาปลอมตัวที่แพร่หลายในยุทธภพ นอกเหนือจากการเปลี่ยนแปลงใบหน้าแล้ว ยังมีความสามารถในการปรับตัวอีกด้วย ซึ่งต้องย้ายกล้ามเนื้อบนใบหน้าให้เป็นไปตามผลลัพธ์ที่เราต้องการ
อวัยวะทั้งห้า[footnoteRef:1]เหมือนกันแต่สามารถแสดงความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง [1: อวัยวะทั้งห้า : หู ตา คอ จมูก ปาก โดยทั่วไปหมายถึงอวัยวะบนใบหน้า]
มันคือ จิง ชี่และจิตวิญญาณ ขณะที่หมิงเวยถอดหมวกคลุมใบหน้าออก นางทำให้คิ้วของตนตก แววตาไร้ประกาย
เมื่อเจียงจ้านเห็นความงามเพียงแวบแรก แต่พอมองดูอีกทีจะรู้สึกว่าดวงตาของนางดูโศกเศร้าไม่เปล่งประกาย คิ้วงามดูขมขื่น หญิงงามไม่ใช่แค่ผิวพรรณที่ดูดีเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือความงามจากภายใน ใบหน้าที่งดงามประณีต แต่หากดูขมขื่น มันก็ไร้ความหมาย
เจียงจ้านรีบเลือกสาวงามมาหนึ่งคน เขาสอดดอกไม้ผ้าลงบนหน้าอกที่โผล่พ้นมาครึ่งหนึ่งของนางแล้วยิ้มอย่างร่าเริง “มาๆๆ มากับซื่อจื่อ!”
นางขับร้องนางนั้นโค้งตัวด้วยความภาคภูมิใจ นางกลับไปที่นั่งพร้อมกับเจียงจ้านด้วยรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้า
หมิงเวยที่ผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางเงยหน้าขึ้นมองกลับเห็นว่าคุณชายหยางผู้นั้นนั่งเอนหลังพิงเบาะพลางเล่นดอกไม้ผ้าในมือ เขามองมาทางนี้ด้วยรอยยิ้ม แววตาฉายแววลึกซึ้งอย่างคนกำลังสนใจ
นางชะงักสงสัยว่าเขากำลังมองมาที่ตนอยู่หรือเปล่า พอมองดูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เขาก็ถอนสายตากลับหรือว่านางคิดฟุ้งซ่านไปเอง
อาจจะเป็นภาพลวงตา แม้ว่านางจะได้พบกับคุณชายหยางผู้นี้ที่โรงน้ำชา แต่ในตอนนั้นเขากับนางก็อยู่ห่างกันมาก และตอนนี้นางยังคลุมหน้าไว้อยู่ เขาจึงไม่น่าจะจำนางได้
แล้วคุณชายหยางพูดขึ้นอีกว่า “องครักษ์เหลย ซื่อจื่อเลือกเรียบร้อยแล้ว ท่านไปเลือกสักคนเถิด!”
“นั่น...” เหลยหงสับสน
คุณชายหยางหัวเราะเบาๆ “วางใจเถอะ ครั้งนี้เป็นการแข่งทักษะ ไม่ใช่เพื่อมอบความสำราญแก่ท่าน”
เหลยหงเคยเลี่ยงไปครั้งหนึ่งแล้ว หากครั้งนี้เขาเลี่ยงอีกคงเป็นการไม่ไว้หน้าคุณชาย เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วยกมือขึ้นชี้ “เลือกแม่หญิงนางนั้นขอรับ!”
เขาชี้แบบสุ่ม จุดที่เขาชี้มานั้นมีหญิงสาวอยู่สองสามนาง ซึ่งพวกนางเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงตนเองหรือไม่
ในระหว่างที่พวกนางสองจิตสองใจนั้นก็มีคนลุกยืนขึ้น ซึ่งคนที่ลุกขึ้นนั้นก็คือหมิงเวย พอนางเห็นเหลยหงชี้แบบสุ่ม นางก็รู้ว่าโอกาสของนางมาถึงแล้ว
ฟังความหมายที่คุณชายหยางสื่อมานั้น ให้เลือกผู้ที่คอยฟังคำสั่ง ซึ่งในบรรดาคุณชายที่อยู่ในที่นี้ ผู้ใดกันจะรู้ว่าตนจะถูกสั่งให้ทำอะไรกันแน่ แน่นอนว่าเหลยหงดูน่าเชื่อถือที่สุด
ตำแหน่งที่นางยืนอยู่นั้นเบี่ยงเบนไปจากตำแหน่งที่เหลยหงชี้ไปเล็กน้อย แต่เขาไม่สนใจหรอก เพราะเขาไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าจะเป็นใคร
นางจึงไม่ลังเลที่จะยืนขึ้น และคนอื่นๆ คงคิดว่าเป็นาง หมิงเวยเดินไปหยุดตรงหน้าเหลยหงอย่างช้าๆ นางก้มตัวลงแล้วดัดเสียง “ขอบคุณใต้เท้าที่มอบดอกไม้ให้เจ้าค่ะ”
เหลยหงรู้สึกอึดอัด เขารีบยื่นดอกไม้ในมือของเขาให้กับนาง
หมิงเวยยื่นมือเพื่อรับมัน คนสองคนที่อยู่ใกล้กัน คนหนึ่งนั่ง คนหนึ่งโค้งกายทำความเคารพ ใบหน้าของทั้งสองจึงประจันหน้ากันอย่างพอดิบพอดี
เหลยหงชะงักเมื่อเห็นใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมปรากฏขึ้นต่อสายตาของเขา
แล้วทันใดนั้นใบหน้าแบบเดียวกันก็ฉายขึ้นมาในความคิดของเขา
“ฮ่าๆๆ ถึงตาข้าแล้ว!” เสียงนี้ดังขึ้นขัดความคิดของเหลยหง เขารีบมอบดอกไม้ให้กับนางอย่างรวดเร็ว
พอมาคิดๆ ดูแล้ว เขารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย สายตามองไปทางคุณชายหยาง แต่เห็นว่าเขานั่งเอามือเท้าคาง สายตามองออกไป มุมปากเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ไม่รู้ว่าเขามองออกหรือเปล่า
หมิงเวยรับดอกไม้แล้วไปยืนอยู่ด้านหลังของเหลยหง ไม่รู้ว่าในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ องครักษ์เหลยผู้นี้มีความคิดอย่างไร
ชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกว่านางไม่ควรอยู่ที่นี่ด้วยสถานะเช่นนี้ เกรงว่าตนเองอาจจะตาฝาดไป
แต่พอมาคิดดูอีกทีในวันนั้นเขาอยู่ใกล้นางมากที่สุด ซึ่งเขาไม่เคยเจอเรื่องน่าตกใจแบบนี้มาก่อนในชีวิต ความประทับใจนั้นลึกล้ำจนยากที่จะลบออก แล้วถ้าเป็นนางจริงๆ เหตุใดนางถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ตระกูลหมิงจงใจส่งนางมางั้นหรือ
เหลยหงหักห้ามใจตนเองไม่ให้หันศีรษะไปมอง และพยายามนั่งตัวตรง แต่รู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเขาจากด้านหลังจึงรู้สึกกระสับกระส่าย
หมิงเวยเหลือบมององครักษ์เหลยด้วยความสงสัย สะโพกของเขามีน้ำมันติดอยู่หรือถึงได้ขยับไปขยับมาเช่นนี้ หลังจากที่คุณชายได้เลือกสาวงามกันหมดเรียบร้อยแล้ว คุณชายหยางก็โยนดอกไม้ผ้าในมือซึ่งบังเอิญไปตกอยู่ในอ้อมแขนของนางขับร้องคนสุดท้ายพอดี
นางขับร้องที่ถูกเลือกนั้นกำลังรู้สึกท้อใจ แต่พอนางได้รับดอกไม้นั้นก็รู้สึกดีใจมาก แล้วนางก็เดินนวยนาดเข้าไปหาแล้วโค้งกายขอบคุณ “ขอบคุณคุณชายสำหรับดอกไม้เจ้าค่ะ”
คุณชายหยางไม่สนใจเขาโบกมือให้นางมายืนข้างๆ แล้วพูดว่า “ในเมื่อเลือกกันเสร็จแล้ว งั้นเรามาเริ่มกันเถอะ”
เจียงจ้านกอดซ้ายทีขวาทีอย่างเป็นสุขใจ เมื่อได้ยินจึงถามออกไปว่า “ท่านพี่ จะเริ่มอย่างไรหรือ เล่นตีกลองส่งดอกไม้ดีหรือไม่”
คุณชายหยางตอบ “แบบนั้นจะไปสนุกได้อย่างไร แข่งขันทักษะ ต้องให้รู้สึกถึงแพ้ชนะสิถึงจะสนุก”
เขาหยิบดอกดาวเรืองขนาดเล็กบนโต๊ะแล้วโยนไปข้างหน้า “ผู้ใดชนะ ข้าจะตบรางวัลให้” ดาวเรืองดอกนี้ทำจากทองคำบริสุทธิ์ ฝังอัญมณี ดูงดงามและมีค่ามาก
ดวงตาของเหล่าสาวงามเป็นประกาย พวกนางเข้ามาในเส้นทางนี้เพื่ออะไร ก็เพื่อทรัพย์สินไม่ใช่หรือ
“ฮ่าๆๆ ท่านพี่ใจกว้างมาก!” เจียงจ้านหัวเราะ “งั้นข้าเพิ่มโชคลาภให้ด้วย”
เขาดึงพู่ห้อยพัดออกแล้วโยนมันออกไป “ข้าให้ของตอบแทนด้วย” พอเห็นเจียงจ้านเป็นเช่นนี้ คุณชายท่านอื่นจะไม่ร่วมสนุกไปด้วยได้อย่างไร
ในพริบตาก็มีเครื่องประดับทองและหยกกองเล็กๆ บนโต๊ะ ภายใต้รางวัลใหญ่เหล่านี้มีคนลุกขึ้นยืน
“คุณชายทุกท่าน ข้าน้อยยินดีที่จะลอง” หญิงสาวกล่าวขึ้นอย่างเปิดเผยคุณชายที่เลือกนางปรบมือให้ “หากเจ้าชนะ ข้าจะไถ่ตัวเจ้าเอง!”
คนอื่นๆ เองก็เอาด้วย “ใครรับคำท้าข้าเองก็จะไถ่ตัวด้วย!”
ในไม่ช้าก็มีนักแสดงหญิงอีกคนลุกขึ้นยืนเช่นกัน คนหนึ่งหยิบเครื่องดนตรี อีกคนตั้งท่า จากนั้นก็เริ่มการแข่งร้องเต้น
หมิงเวยใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สายตาเหม่อมองค่ำคืนที่มืดมิดด้านนอก
นางนึกขึ้นได้ว่าทางที่นางเดินมานั้น สวนซิ่นกำลังเผชิญหน้ากับความมืดมิด กลางดึกเช่นนี้ นางคิดว่าคงมีวิญญาณเร่ร่อนมากมาย...
.....................................................................


บทที่ 39 งานเลี้ยง
รถม้าพุ่งทะยานไปในค่ำคืนที่มืดมิด อาการประหม่าของซู่เจี๋ยผ่อนคลายลงเล็กน้อยก่อนที่นางจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “ฮูหยินไม่ได้ทาแป้งหอมหรือเจ้าคะ”
เกิดความเงียบไปพักหนึ่งเสียงที่ลอดออกมาจากใต้หมวกคลุมใบหน้านั้นทำเอาวิญญาณของซู่เจี๋ยแทบหลุดออกจากร่าง “ซู่เจี๋ย นี่ข้าเอง”
ซู่เจี๋ยชะงักนางรีบยกหมวกคลุมหน้าออกอย่างรวดเร็ว หมิงเวยเองก็ปลดผ้าคลุมหน้าออก แสงไฟในรถม้าช่างสลัว แต่ก็ไม่ได้ทำให้ซู่เจี๋ยแยกความแตกต่างระหว่างมารดากับบุตรสาวไม่ออก
ซู่เจี๋ยอ้าปากค้างนางเกือบจะร้องไห้ออกมา โชคดีที่นางยังมีสติ รู้ดีว่าตนเองต้องกลั้นเสียงเอาไว้ “คุณหนู! ทำไมถึง...”
นี่มันเกิดอะไรขึ้น สลับคนกันตั้งแต่เมื่อใด ฮูหยินไม่มีทางยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นแน่ แล้วคุณหนู...หมิงเวยพูดเสียงเบา “ตั้งแต่นี้ไปเจ้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ มาช่วยข้าดูหน่อยว่ามีตรงไหนยังติดขัดอยู่บ้าง”
ซู่เจี๋ยส่ายหน้า “ไม่เจ้าค่ะ คุณหนูทำเช่นนี้ ฮูหยินจะเสียใจนะเจ้าคะ”
“อย่างน้อยหนึ่งชั่วยามท่านแม่จะไม่ตื่น” หมิงเวยตอบ “หนึ่งชั่วยามหลังจากนั้นข้าก็กลับเข้าไปในสวนแล้ว หรือเจ้าคิดจะเปิดโปงเรื่องนี้” คนขับรถม้าด้านนอกเป็นคนสนิทของนายท่านสอง
ถ้าหากตะโกนออกไป นายท่านสองก็จะรู้ว่าคุณหนูเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้
ไม่ได้ จะให้นายท่านสองรู้ไม่ได้เด็ดขาด! มิอาจทราบว่านายท่านสองจะเกิดมีความคิดผิดเพี้ยนขึ้นมาอีกหรือไม่ รูปลักษณ์ของคุณหนูนั้นเหมือนกันกับฮูหยินเจ็ดถึงแปดส่วนอีกทั้งยังสาว...
“เร็วเข้า ไม่มีเวลามากแล้ว” หมิงเวยเร่ง
ซู่เจี๋ยไม่มีทางเลือกนอกจากช่วยหมิงเวยแต่งตัว เกล้าผมให้นางใหม่อีกครั้ง แก้ไขอีกเล็กๆ น้อยๆ เติมปากและลงแป้งหอม
เมื่อจัดการเสร็จเรียบร้อยจึงนำผ้าคลุมหน้ามาคลุมใหม่อีกรอบ ซู่เจี๋ยมองผ่านแสงไฟ ในเวลากลางคืนเช่นนี้ไม่สามารถแยกหน้าตาของพวกนางสองแม่ลูกออกได้เลย
นางช่วยหมิงเวยสวมหมวกคลุมหน้า ซู่เจี๋ยกระซิบเสียงเบา “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูคงรู้แล้วว่าฮูหยินกำลังคิดจะทำอะไร โปรดอย่าไปปรากฏตัวต่อหน้าคุณชายหยาง เมื่อถึงเวลาแล้วให้คุณหนูออกมาเลย หากคุณหนูเป็นอะไรขึ้นมา ฮูหยินคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ”
“อืม เจ้าวางใจเถอะ”
ซู่เจี๋ยจะวางใจได้อย่างไร แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่สามารถถอยกลับไปได้ นางจึงทำได้แค่บอกตนเองให้ทำจิตใจให้สงบ เฝ้าดูรถม้าขับไปยังจุดหมาย
………
นายท่านสองเดินทางกลับมาที่เรือนเล็ก เมื่อผลักประตูเข้าไป เขาเห็นชายผู้นั้นนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างหน้าต่าง ใบหน้าหันไปทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ ในมือของเขาถือหนังสือเล่มหนึ่งสายตาทอดมองออกไปยังค่ำคืนที่มืดมิด
“ไปส่งนางแล้วหรือ” เขาไม่แม้จะหันหน้ากลับมา
“อืม” นายท่านสองตอบ “ข้ารับปากนาง จบเรื่องนี้จะปล่อยให้นางไปเมืองหลวง”
นิ้วซีดขาวเคาะที่พนักแขนคนผู้นั้นพูดขึ้น “ถึงเวลานั้นท่านสั่งให้คนไปติดตามสองแม่ลูกเผื่อไว้ด้วยล่ะ”
“วางใจเถอะ ไม่มีปัญหาเกิดขึ้นหรอก” นายท่านสองพูด
“ไม่ใช่วิธีนี้จะดีที่สุด” เขาหมุนตัวกลับมาแล้วโยนหนังสือในมือลงบนโต๊ะ เขาถอนหายใจอย่างกังวล “ใจอ่อนเกินไปแล้วนางรู้ความลับมากมายของพวกเรา แต่เดิมไม่ควรปล่อยนางไป”
“ผู้ใดเป็นคนบอกว่าเสี่ยวชีหายดีแล้วล่ะ!” นายท่านสองนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา “จำเป็นต้องส่งเสี่ยวชีออกเรือน”
คนผู้นั้นไม่พูดอะไรต่อเขาเงียบไปโดยปริยาย นายท่านสองสังเกตเห็นหนังสือที่เขากำลังอ่านเขาหยิบมันขึ้นมาและพลิกดูสองสามครั้ง “วิชาเรียกวิญญาณ ท่านอ่านไปเพื่ออะไรกันกังวลว่าจิตวิญญาณของเสี่ยวชีไม่มั่นคงหรืออย่างไร”
อีกฝ่ายตอบ “ปกติเทพไม่สนใจทุกสิ่งที่เสวียนหนี่บอกว่าเก็บดวงวิญญาณของนางได้ ข้ารู้สึกแปลกๆ”
“นอกจากเรื่องนี้ก็ไม่มีคำอธิบายที่ดีไปกว่านี้แล้ว หลังจากที่นางตื่นขึ้นมา นางก็อยู่กับแม่ของนางทุกวัน ไม่ได้ทำอะไรที่ผิดปกติไปมากกว่าการทำความเข้าใจเส้นทางการใช้วิชา น้องสี่เคยมาถามท่านไม่ใช่หรือ ท่านบอกว่าวิธีนั้นใช้ได้ผล ไม่มีอะไรน่าแปลกใจ”
“ข้าหวังว่าตนเองจะคิดมากเกินไป” เขาถามอีกครั้ง “นางหายดีแล้วใช่หรือไม่”
“หายแล้ว” นายท่านสองตอบ “นางหายตกใจแล้ว สองวันมานี้นางเอาแต่เขียนยันต์อะไรสักอย่าง บอกว่าจะถวายแก่เสวียนหนี่เหนียงเหนียง”
“เขียนยันต์งั้นหรือ” เขาขมวดคิ้วแล้วพึมพำ “แม้แต่เขียนยันต์นางก็เข้าใจงั้นหรือ”
………….
รถม้าขับเข้ามาจอดที่สวนซิ่น ซู่เจี๋ยคอยประคองหมิงเวยลงจากรถ จากนั้นก็มีคนพาพวกนางเดินผ่านโถงทางเดินไปจนถึงลานกว้าง
ทั่วทั้งเรือนถูกทาสีตกแต่งอย่างวิจิตรงดงาม งานปักมีความประณีต งามราวกับหยกขาวที่รวมกันอยู่ในที่เดียว เทียนขนาดใหญ่ส่องแสงไปทั่วลานกว้างเหมือนเวลากลางวัน
หมิงเวยเงยหน้าขึ้นมอง นางยังไม่เห็นคุณชายเลยสักคน นอกจากสาวใช้แล้วก็มีเพียงสาวงามห่มชุดผ้าโปร่งบาง ไม่อวดท่าเต้นรำที่สง่างามก็ใช้นิ้วเรียวบรรเลงเครื่องดนตรีพลางขับขานบทเพลง
การมาถึงของนางทำให้พวกนางมองมาด้วยสายตาเรียบเฉย และยังคงทำหน้าที่ของตนเองต่อไป การสวมหมวกคลุมใบหน้าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พวกนางล้วนแต่งตัวหลากหลายไม่ซ้ำใคร ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพื่อเอาใจคนผู้นั้นหรือ
ซู่เจี๋ยถอยออกมายืนอยู่ด้านข้างรวมอยู่กับเหล่าสาวใช้ หญิงรับใช้ที่พาพวกนางมาที่นี่ชี้ไปกู่ฉินแล้วพูดกับหมิงเวย “เจ้าไปฝึกซ้อมก่อนเถอะ จะได้ไม่ไปพลาดต่อหน้าคุณชายทีหลัง”
เห็นแบบนั้นซู่เจี๋ยถึงกับเหงื่อแตก คุณหนูไม่เคยเรียนกู่ฉินมาก่อน และถ้าหากความจริงถูกเปิดเผยเข้าตอนนี้คงยากที่จะอธิบายให้นายท่านสองฟัง
หมิงเวยเข้าไปนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ภายใต้สายตาวิตกกังวลของซู่เจี๋ย นางเอื้อมมือออกไปกดเพื่อลองเสียง จากนั้นก็ค่อยๆ เล่นเป็นเพลง
เอ๋ คุณหนูเล่นเป็นงั้นหรือ แน่นอนว่าหมิงเวยเล่นเป็น ท่านอาจารย์ของนางดีดกู่ฉินเก่งที่สุด นางไม่ถึงกับเชี่ยวชาญ แต่หากเทียบกับท่านอาจารย์แล้วนางถือว่ามีฝีมือทั่วไป
ไม่นานหลังจากนั้นผู้ดูแลก็เข้ามาแล้วเรียกพวกนางให้มารวมตัวกันจากนั้นเขาก็อธิบายเสียงดังเกี่ยวกับการเตรียมการสำหรับคืนนี้ คุณชายหยางท่านนั้นช่างไม่เหมือนใครเลยจริงๆ
คนอื่นดื่มและร้องเพลงเต้นรำไปด้วยอย่างสนุกสนานไปพร้อมกับเสียงเพลงส่วนเขาจะสนุกไปกับการนั่งฟัง สายตาจับจ้องไปที่นางรำ
หมายความว่าอย่างไร เป็นการเลือกคนแบบสุ่มให้นักร้อง และนักดนตรีขึ้นแสดงพร้อมกัน พวกนางจะร้องจะเต้นอะไรก็ได้ตามต้องการ เพราะไม่ได้ฝึกซ้อมมาก่อนอีกทั้งมีปัจจัยอีกหลายๆ อย่าง ต้องมีทักษะที่ดีเยี่ยมถึงจะสามารถเล่นได้อย่างไม่มีผิดพลาด
หมิงเวยเดินปะปนกับนางขับร้อง และนางระบำเข้าไปในห้องหลัก ม่านกั้นหลายชั้นอย่างแน่นหนา เดินอยู่นานจนในที่สุดนางก็ได้เห็นทุกอย่างตรงหน้าอย่างชัดเจน
ในห้องโถงกว้างขวางมีที่นั่งสองแถว คนไม่เยอะมาก ดูจากการแต่งกาย ทุกคนล้วนเป็นชนชั้นสูง พวกเขาลุกขึ้นอย่างไม่สนใจเรื่องมารยาทแล้วเดินเข้ามากอดนางรำไว้ในอ้อมแขน
“คุณชายมาแล้วขอรับ” หมิงเวยที่สวมหมวกคลุมใบหน้าเงยหน้าขึ้นและมองตรงไป คนแรกที่นางเห็นเป็นคุณชายวัยหนุ่มเอนตัวเอามือเท้าศีรษะ และดื่มเหล้าด้วยท่าทางเกียจคร้าน
เมื่อได้ยินเสียงเขาก็เงยหน้าขึ้น หมิงเวยได้ยินเสียงอุทานเบาๆ ดังขึ้นข้างหูของนางอย่างชัดเจน
คุณชายหยางท่านนี้งดงามมากจริงๆ โดยเฉพาะไฝสีชาดที่หว่างคิ้วทำให้เขาดูงดงามราวกับเทวดา ไม่ใช่เรื่องง่ายที่นางจะจำรูปลักษณ์ใครได้ แต่นิสัยที่ดูขัดแย้งกันนี้ช่างยากที่จะจดจำ
คุณชายหยางรีบถอนสายตา และพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน “องครักษ์เหลยหง หากท่านไม่ชอบสาวงามประทินโฉมพวกนี้ อย่างไรพวกนางก็มาให้ดูผ่านตาแล้ว ท่านลองเลือกสักคนดูดีหรือไม่”
พอได้ยินคำพูดนั้นหมิงเวยสังเกตเห็นว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ในที่นั่งที่ใกล้กับเขามากที่สุด เขาแต่งกายชุดปกติ สายตาดูตึงเครียด นั่งหลังตรง ช่างดูตรงข้ามกับคุณชายผู้ไม่เอาไหนที่นั่งอยู่ด้วยอย่างเห็นได้ชัด
ดูเหมือนว่าเขาจะเป็น…ใช่แล้ว เหลยหง องครักษ์ข้างกายของเจี่ยงเหวินเฟิง
ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ องครักษ์เหลยหงอยากจะลุกขึ้น แต่คุณชายหยางกลับพูดขึ้นมาว่า “ที่นี่ไม่ใช่ศาล ท่านจะระมัดระวังอะไรขนาดนั้นก็แค่นั่งคุยกัน”
เหลยหงจำใจต้องนั่งลงและพูดว่า “ขอรับ” เขาชะงักไปพักหนึ่งแล้วพูดกลับไปว่า “ข้าน้อยไม่ชอบอะไรแบบนี้ คุณชายโปรดเข้าใจข้าน้อยด้วยเถิดขอรับ”
………………………………………………………..


บทที่ 40 ซื่อตรง
“ไม่ชอบงั้นรึ” คุณชายหยางพูดขึ้นอย่างช้าๆ พลางยกถ้วยหยกในมือของเขาขึ้น เสียงทุ้มหนักดูมีความสง่างามระหว่างบุรุษกับเด็กหนุ่ม น้ำเสียงทุกคำที่เปล่งออกมาจากปากของเขาราวกับลูกปัดหยกที่กลิ้งตกลงมา
เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านว่า “บุรุษไม่ชอบสตรี ปกติจะอธิบายได้สองอย่าง หนึ่งคือไม่ชอบสตรีประเภทนี้ สองคือเป็นพวกตัดแขนเสื้อ[footnoteRef:1] องครักษ์เหลย ท่านเป็นแบบใดหรือ” [1: ตัดแขนเสื้อ : คนรักร่วมเพศ]
เหลยหงดูกระอักกระอ่วน “ข้าน้อยไม่ใช่ ข้าน้อยแค่ไม่ชอบแบบนี้...”
คุณชายหยางพูดเติมประโยคหลัง “หมายถึงไม่ชอบสตรีเช่นนี้หรือ”
เหลยหงก้มหัว เป็นการยอมรับโดยปริยาย คุณชายหยางหัวเราะ “งั้นท่านชอบสตรีแบบใดหรือ หากท่านไม่พูดข้าจะคิดว่าท่านกลั่นแกล้งคุณชายอย่างข้า”
“ข้าน้อย...” เขาพูดไม่ออก
“ฮ่าๆๆๆ!” เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้บุรุษที่นั่งตรงข้ามเหลยหงก็หัวเราะขึ้นมา “ท่านพี่ ท่านอย่าไปหยอกล้อเขาเลย เขาเป็นคนซื่อ!”
เหลยหงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ขอบคุณซื่อจื่อ[footnoteRef:2]ขอรับ” [2: ซื่อจื่อ : ตำแหน่งสืบทอดบรรดาศักดิ์ของขุนนางระดับโหวไปจนถึงเชื้อพระวงศยศชินอ๋อง ส่วนใหญ่จะเป็นบุตรชายคนโต]
หมิงเวยมองตามบุรุษผู้นี้ดูอายุน้อยกว่าคุณชายหยางเล็กน้อย ใบหน้าดูอ่อนเยาว์ไร้ประสบการณ์ แต่สำหรับคุณชายหยางนั้นดูน่าจะช่ำชองเลยทีเดียว มีเพียงคนเดียวในตงหนิงเท่านั้นที่สามารถถูกเรียกตำแหน่งซื่อจื่อได้ ซึ่งก็คือเจียงจ้าน บุตรชายคนโตของฉีตงจวิ้นอ๋องนั่นเอง
คุณชายหยางยิ้ม “น้องชายพูดแทนท่านเช่นนั้นข้าก็ไม่ลำบากใจแล้ว”
เหลยหงยืนขึ้น “ขอบพระคุณคุณชาย ข้าน้อยมีเรื่องบางอย่างที่ต้องไปจัดการ ขอ...”
“เดี๋ยวก่อน” คุณชายหยางยกมือขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววระยิบระยับ เขาเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ข้าไม่ทำให้ท่านลำบากใจ แต่ข้ายังไม่ได้บอกให้ท่านไปเสียหน่อย”
เหลยหงชะงัก “คุณชาย...”
“เรื่องสตรี ข้าไม่ได้บังคับท่าน” คุณชายหยางพูดช้าๆ “แต่งานเลี้ยงก็เริ่มแล้ว ให้ท่านจากไปเช่นนี้ ดูจะไม่ไว้หน้าข้าเกินไปหน่อย องครักษ์เหลยหงไม่ไว้หน้าข้าเช่นนี้ ใต้เท้าเจี่ยงไม่พอใจอะไรข้าหรือเปล่า”
“แน่นอนว่าไม่ใช่ขอรับ” เหลยหงรีบตอบทันที “ใต้เท้าให้ความเคารพคุณชาย ให้เกียรติปฏิบัติต่อท่านด้วยจรรยาอันดีงามขอรับ”
“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็นั่งลง” เหลยหงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนั่งลงอีกครั้ง
“เหล่าสาวงามก็มาแล้วงั้นเริ่มงานเลี้ยงกันเลย”
คุณชายหยางปรบมือแล้วก็มีสาวรับใช้หลายคนเข้ามาพร้อมกล่องผ้าและคุกเข่าต่อหน้าคุณชาย เขาล้วงมือเข้าไปในกล่องแล้วสิ่งที่เขาหยิบมันออกมานั้นเป็นดอกไม้ผ้าที่ดูเหมือนราวกับของจริง
จากนั้นเขาก็อธิบายอย่างช้าๆ “การละเล่นในวันนี้ต่างออกไป แต่ละคนจะมีดอกไม้ผ้าอยู่ในมือ พวกท่านนำดอกไม้นี้มอบให้สาวงามพวกนั้น หากผู้ใดได้รับดอกไม้ ผู้นั้นเป็นคนของท่านแล้วการละเล่นต่อไป คือพวกนางจะต้องเป็นตัวแทนของพวกท่าน”
จวิ้นอ๋องซื่อจื่อเจียงจ้านกอดผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เขาแล้วหัวเราะ “เป็นตัวแทนพวกเราทำอะไรหรือ ดื่มสุรารึ”
คุณชายหยางยกมือจับคางแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า “ดื่มสุราย่อมได้! แต่สาวงามต่างสามารถร้องเล่นเต้นระบำได้ให้พวกนางแข่งร้องแข่งระบำจะไม่สนุกกว่าหรือ ถ้าหากแข่งแพ้ล่ะก็...” เขาหยุดพูด “ให้ถอดเสื้อผ้าหนึ่งชิ้น ผู้ใดถอดหมดก่อนผู้นั้นถือว่าแพ้ และผู้แพ้ก็จะต้องถูกลงโทษ”
เจียงจ้านลูบฝ่ามือของเขาและหัวเราะ “เยี่ยม! เยี่ยมจริงๆ! ท่านพี่กติกาการเล่นนี้แปลกใหม่และน่าสนใจจริงๆ”
คุณชายท่านอื่นเองก็หัวเราะ “ดูน่าสนุก! มาๆๆ ใครเริ่มก่อน”
“คุณชายหยางไม่เลือกก่อนหรือ” คุณชายหยางเล่นดอกไม้ในมือ “ข้าไม่มีปัญหา จะเลือกคนไหนก็เหมือนกัน”
เจียงจ้านรู้สึกตื่นเต้นเขาผลักหญิงสาวข้างกายออกแล้วยืนขึ้น “งั้นข้าก่อน!”
เขาเดินไปหาเหล่าสาวงามและมองดูทีละคน เหล่าหญิงสาวรู้สึกกระวนกระวายใจ
การเปลื้องผ้าต่อหน้าผู้คนเป็นความอัปยศที่เลี่ยงไม่ได้ แต่พวกนางจะทำอย่างไรได้ พวกขุนนางชอบเล่นแบบนี้พวกนางทำได้แค่เล่นตามน้ำเท่านั้น คนที่ขายเรือนร่างจะไปสนใจอะไรขนาดนั้น
หมิงเวยรู้สึกโกรธมาก นางไม่ได้โกรธคุณชายหยางผู้นี้ ในช่วงปีแรกๆ ที่นางท่องไปทั่วหล้ากับท่านอาจารย์ เคยได้เป็นแขกของพวกขุนนาง ในตอนนั้นกฎระเบียบพิธีต่างๆ ล้มเหลวเป็นอย่างมาก แย่ยิ่งกว่าตอนนี้เสียอีก นางเห็นมามากแล้วจึงได้แต่ดูถูกคนพวกนี้
คนที่นางโกรธคือตระกูลหมิง สถานการณ์เช่นนี้ยังคิดที่จะส่งตัวฮูหยินสามมาที่นี่อีก หากไม่มีการเปลี่ยนตัวกันมาก่อน ฮูหยินสามเองก็คงไม่อยากทำเช่นนี้ ให้คนอื่นเล่นสนุกตามต้องการ
นางเป็นฮูหยินจากตระกูลชนชั้นสูงที่มีชื่อเสียง อายุของนางถือว่าเป็นมารดาของเด็กหนุ่มพวกนี้ได้ แต่ต้องมาทำเรื่องน่าอายเช่นนี้!
“ช้าก่อน!” เสียงหนึ่งขัดจังหวะบรรยากาศที่คลุมเครือนี้ หมิงเวยเงยหน้าขึ้นมอง เขาคนนั้นก็คือเหลยหง
ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอายสามส่วน รู้สึกไม่สบายใจสามส่วน ส่วนที่เหลือคือความโกรธ
“คุณชาย” ภายใต้สายตาที่มองมาด้วยความสนใจของทุกคน เขาพยายามสงบสติอารมณ์ และยืนขึ้นเพื่อพูดกับคุณชายว่า “พวกนางมาที่นี่เพื่อแสดง ทำไมไม่ชื่นชมไปกับการแสดงของพวกนางล่ะขอรับ ให้พวกนางเต้นรำเปลื้องผ้าต่อหน้าผู้คน มันค่อนข้าง...ทำลายศีลธรรมอันดีงาม”
ทันทีที่เขาพูดจบภายในห้องโถงก็ตกอยู่ในความเงียบ หลังจากนั้นไม่นาน เหล่าคุณชายก็หัวเราะเสียงดัง มีคนพูดขึ้นว่า “ได้ยินมาว่าใต้เท้าเจี่ยงเป็นคนซื่อตรง ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง! องครักษ์ข้างกายเขาถึงได้เที่ยงตรงเช่นนี้”
“เที่ยงตรงอะไรกัน หากพูดจาอ้อมแบบนั้นดูคร่ำครึไปหน่อยนะ!”
เจียงจ้านหัวเราะตาม “ท่านพี่ ท่านให้เขาอยู่ด้วย ท่านหมดสนุกหรือไม่”
คุณชายหยางไม่ได้โกรธไม่ได้ยิ้ม ยังคงพิงเบาะแล้วเงยหน้าขึ้น “องครักษ์เหลย” พอเห็นรอยยิ้มที่เขารู้จักดีของคุณชาย เหลยหงก็รู้สึกเกร็ง “ข้าน้อยจะอยู่ขอรับ”
“ท่านรู้ไหมว่ากิริยาของท่านในตอนนี้เรียกว่าอะไร”
เหลยหงตอบอย่างแน่วแน่ “ไม่ทราบขอรับ”
เขาฟังคุณชายเอ่ยตอบช้าๆ “ความเพียรพยายามที่สูญเปล่า”
เหลยหงกำลังจะโต้กลับ แต่เขายกมือขึ้นห้ามเขาไว้ “ท่านคิดว่าตัวท่านกำลังเป็นเดือดเป็นร้อน ได้ ครั้งนี้ข้าจะฟังคำของท่าน แต่คราวหน้าสาวงามเหล่านี้มีหน้าที่สร้างความสำราญให้ผู้คน ท่านไม่สามารถลบล้างการมีอยู่ของพวกนางได้ เพราะฉะนั้นถึงเป็นความเพียรพยายามที่สูญเปล่า”
“แต่ว่า...”
คุณชายหยางพูดอีกครั้ง “ยิ่งไปกว่านั้น หากพวกนางแสดงได้ดีก็มีโอกาสที่จะถูกตาต้องใจ เช่นนี้พวกนางจะได้ออกจากสถานการณ์ที่ผู้คนมากมายต่างจับจ้องกันอย่างสนุกสนาน ท่านทำเช่นนี้ไม่แย่ต่ออนาคตของพวกนางหรอกหรือ”
“ใช่!” คุณชายท่านหนึ่งตะโกนขึ้นมา “ข้าค่อนข้างพอใจแม่นางผู้นั้น หากนางปรนนิบัติดีข้าจะพานางกลับไปด้วยก็เป็นความคิดที่ไม่เลว”
คุณชายหยางเขย่าถ้วยสุราแล้วยิ้ม “องครักษ์เหลย เมื่อท่านกวาดล้างความไม่สงบสุขของมนุษย์ ท่านรู้ไหมว่าความสกปรกบนโลกใบนี้เป็นเรื่องปกติ ท่านทำความสะอาดเรือนได้ แต่ท่านไม่สามารถทำความสะอาดใต้หล้าได้”
เขาพูดเช่นนั้นเหลยหงยืดตัวตรงแล้วพูดออกไปว่า “หากไม่ทำความสะอาดเรือนแล้วจะทำความสะอาดใต้หล้าได้อย่างไร คุณชายขอรับ ใต้เท้ามักพูดว่า เขาไม่สามารถไขความข้องใจให้ทั่วหล้าได้ แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถคืนความยุติธรรมให้กับผู้คนตรงหน้าได้ หากท่านไม่ทำหญิงสาวเหล่านี้ก็จะถูกกลั่นแกล้งน้อยลง ผู้คนที่หยุดกลั่นแกล้งก็จะมากขึ้นใต้หล้าที่สงบสุขได้มาถึงแล้ว เหตุใดถึงเป็นความเพียรพยายามที่สูญเปล่ากัน”
คำพูดนี้เขากล่าวด้วยเสียงอันดังเหล่าคุณชายสำมะเลเทเมาส่วนใหญ่ไม่มีวิชาความรู้จึงไม่รู้จะโต้กลับไปอย่างไร พวกเขาจึงพูดไม่ออก
คุณชายหยางชะงักแล้วเขาก็หัวเราะออกมาเสียงดัง คนรอบข้างไม่เข้าใจท่าทางของเขาจึงได้แต่หัวเราะตามเขาไป
คุณชายหยางหัวเราะพลางโบกมือ “เอาล่ะ เห็นแก่หน้าขององครักษ์เหลย วันนี้ข้าจะไม่กลั่นแกล้งพวกนาง ส่วนการละเล่นในวันนี้เหมือนอย่างเคย หากแพ้ ไม่อยากถอดไม่เป็นไร ดื่มสุราเถอะ! องครักษ์เหลย แบบนี้ท่านพอใจหรือไม่”
………………………………………………………..


บทที่ 37 ใต้ต้นไม้
นายท่านสองรีบเดินกลับไป คนผู้นั้นยังนั่งอยู่ที่เดิม เมื่อเห็นว่านายท่านสองกลับมาแล้วเขาก็เลิกเปลือกตาขึ้น “เป็นอะไร เห็นท่านเป็นเช่นนี้ ดูเหมือนจะเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นสินะ”
นายท่านสองกดหว่างคิ้ว อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอีกครั้ง “เจ้าน้องหกเหลวไหลนั่นสร้างปัญหาขึ้นมาแล้ว”
เขาพูดเสียงเบา “เขาได้สร้างปัญหาที่ใหญ่ที่สุดขึ้นมาแล้ว แล้วจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นอีกเล่า”
นายท่านสองลังเลที่จะพูด แต่ในที่สุดก็บอก “เขาเมาจนสับสน จนอยากมีความสัมพันธ์กับเสี่ยวชี...”
“อะไรนะ” จนถึงตอนนี้สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นความโกรธ “เหลวไหล! เขาเป็นอาได้อย่างไรกัน เสี่ยวชีล่ะ นางเป็นอย่างไรบ้าง”
“นางไม่เป็นอะไร ยังไม่เกิดอะไรขึ้น นางแค่ตกใจจนเอาปิ่นแทงท้องล่างน้องหก แม่เฒ่าหม่าบอกว่าเกรงว่าภายภาคหน้าเขาจะเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ”
ได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ชายผู้นั้นก็กล่าวด้วยเสียงนุ่มนวล “ช่วยชีวิตได้ก็ถือว่าดีแล้ว เสื่อมสมรรถภาพทางเพศก็เสื่อมไป อย่างไรซะเขาก็มีลูกแล้ว จากนี้คงทำตัวเหลวไหลไม่ได้อีกแล้วล่ะ”
นายท่านสองเองก็คิดเช่นนั้น “ในเมื่อท่านพูดเช่นนี้ งั้นข้าจะจัดการให้”
เขากำลังจะเดินออกไป แต่กลับถูกเรียกไว้ “ท่านบอกว่าเสี่ยวชีแทงปิ่นไปที่ท้องล่างของน้องหก ตำแหน่งจะบังเอิญอะไรขนาดนั้น!”
“ใช่!”
“ปิ่นนั่นหน้าตาเป็นอย่างไร”
“เป็นปิ่นทองที่แม่ของนางสวมอยู่ทุกวัน” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายขมวดคิ้วแล้วไม่พูดอะไร นายท่านสองจึงถามว่า “มีปัญหาอะไรงั้นหรือ”
“ปิ่นทองนั่นถึงแม้ว่าจะแหลม แต่ก็ไม่ใช่ของมีคม หากต้องการทำลายตรงจุดนั้น เกรงว่าจะต้องแทงให้ลึก”
นายท่านสองพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เมื่อผู้คนตกอยู่ในอันตราย ความแข็งแกร่งจะมีมากกว่าปกติอยู่แล้ว เด็กคนนั้นตกใจกลัวจนแม่ของนางคิดว่านางจะกลับไปโง่เหมือนเดิมอีกครั้งเลยร้องไห้อย่างหนัก”
คนผู้นั้นเอาแต่ขมวดคิ้วไม่ยอมคลาย “นางหายดีจนน่าประหลาดใจ ก่อนหน้านี้น้องสี่บอกว่านางเข้าใจวิชาอย่างลึกซึ้งจริงๆ”
“ข้าไม่ได้บอกหรือว่าดวงวิญญาณที่หายไปของนางถูกเสวียนหนี่เหนียงเหนียงรับตัวไป ถึงจะแปลกไปหน่อย แต่ก็ไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ”
เขาส่ายหน้า “มันบังเอิญเกินไป”
“ท่านสงสัยว่าเสี่ยวชีมีปัญหาหรือ” นายท่านสองคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้ากลับคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ”
“หวังว่าข้าคงคิดมากเกินไป” เขาโบกมือ “ท่านไปเถอะ” หลังจากนายท่านสองจากไป ห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เปลวเทียนก็ลุก ‘พรึบ’ ขึ้นมา
เขากระซิบเสียงเบา “ดวงวิญญาณกลับมา หรือว่าถูกยึด...”
………….
วันต่อมาหมิงเวยก็ป่วย
หลังจากนอนพักอยู่บนเตียงได้สองวัน ดูเหมือนว่านางจะหายดีเป็นปกติแล้ว
ตัวฝูพานางไปเดินเล่นในสวนพร้อมกับพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในสองวันที่ผ่านมา
“...ได้ยินมาว่านายท่านหกไปทะเลาะวิวาทกับคนข้างนอกเลยถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ ไม่กี่วันที่ผ่านมาเรือนฝั่งตะวันออกเกิดความวุ่นวาย ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธมาก ท่านจัดการลงโทษทุกคนที่อยู่ในเรือนนั้น”
หมิงเวยพยักหน้าเรื่องพวกนี้นางรู้หมดแล้ว นายท่านสองจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อย ทุกคนในจวนตระกูลหมิงคิดว่านายท่านหกไปมั่วหญิงข้างนอกมาจนเกิดเรื่อง
แล้วพวกนางก็เดินมาถึงบริเวณต้นหลิวต้นนี้โดยไม่รู้ตัว
“ตัวฝู เจ้าลองเปิดตาทิพย์ดูสิ” หมิงเวยพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“อา คุณ คุณหนู...” ตัวฝูรู้สึกขี้ขลาดเล็กน้อย
“ทำไม ไม่กล้าหรือ” ตัวฝูกัดฟัน “คุณหนูให้บ่าวมอง บ่าวก็จะมองเจ้าค่ะ!”
หมิงเวยยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน ตัวฝูรู้สึกงงงวย “คุณหนู” ไม่ได้ให้นางมองหรือ
หมิงเวยจ้องไปที่นาง อันที่จริงตัวฝูเป็นเด็กสาวบอบบางน่ารัก แค่ครึ่งหน้าของนางเต็มไปด้วยจุดดำเลยไม่มีใครสนใจรูปร่างหน้าตาของนาง อีกอย่างนางมักจะเดินก้มหน้าเพราะกลัวคนอื่นจะเห็นใบหน้าของตนแล้วจะยิ่งกลัวกว่าเดิม
มนุษย์บนโลกมองคนที่รูปลักษณ์ภายนอก เลยไม่รู้ว่านางเป็นหญิงสาวที่ดีมากแค่ไหน มีฝีมือ ขยัน มีน้ำใจ เห็นได้ชัดเลยว่าเป็นคนขี้ขลาด แต่เพื่อปกป้องผู้อื่นแล้ว นางสามารถวิ่งไปข้างหน้าได้อย่างกล้าหาญ
“ตัวฝู เจ้าอยากเป็นเสวียนชื่อหรือไม่”
ตัวฝูตกใจอยู่นานก่อนจะพูดตะกุกตะกัก “บ่าว บ่าวเป็นเสวียนชื่อได้ที่ไหนกันเจ้าคะ ได้ยินมาว่าเหล่าเสวียนชื่อเป็นกลุ่มคนที่สุดยอดมาก...”
“ทำไมจะเป็นไม่ได้ล่ะ” หมิงเวยถามเสียงนุ่ม “หากเจ้ารู้วิชาคาถาก็จะสามารถปกป้องผู้อื่นได้ แล้วยังขับไล่ปีศาจออกไปได้ด้วยไม่ใช่หรือ”
“แน่นอนเจ้าค่ะ!” ตัวฝูตอบอย่างไม่ลังเล
หมิงเวยหัวเราะ “ก็แค่นี้เองไม่ใช่หรือ หากเดินตามความเชื่อนี้ไปตลอดชีวิต ก็มีคุณสมบัติที่จะเป็นเสวียนชื่อได้แล้ว”
“จริงหรือเจ้าคะ” ดวงตาของตัวฝูเป็นประกาย แต่ไม่นานนางก็ก้มหน้าลง “แต่บ่าวโง่มาก...”
“เจ้าโง่ตรงไหนกัน เจ้าไม่ได้เปิดตาทิพย์มาแล้วหรือ เจ้าเองก็รู้ว่าศิษย์ของเสวียนเหมินที่แท้จริงล้วนใช้เวลาฝึกฝนเป็นปีๆ ถึงจะเปิดตาทิพย์ได้”
ตัวฝูมึนอยู่พักหนึ่งที่แท้เป็นเช่นนี้เองหรอกหรือ ถ้าอย่างนั้นนางก็เป็นเสวียนชื่อได้เหมือนกันสินะหัวใจของนางเต้นแรง
“มานี่” หมิงเวยชี้ไปที่ต้นหลิวต้นนั้น “เปิดตาทิพย์มองดูว่าสิ่งชั่วร้ายนั้นหน้าตาเป็นเช่นไร”
“เจ้าค่ะ” ตัวฝูระงับความตื่นเต้นในใจ นางถอดด้ายแดงที่ข้อมือออกแล้วพยายามเพ่งสมาธิไปที่หว่างคิ้ว แล้วนางก็เข้าสู่โลกอันแปลกประหลาดไปในไม่ช้า ทุกสิ่งรอบตัวนางเปลี่ยนเป็นสีขาวดำ
นางรวบรวมความกล้าที่จะมองดูสิ่งชั่วร้ายที่อยู่บนต้นหลิว มันเป็นเงาสีขาวเทา บนร่างนั้นมีสีเลือดอยู่หนึ่งชั้น
คุณหนูบอกว่านั่นคือโลหิตชั่วร้าย เลือดยิ่งข้นเท่าไหร่สิ่งนั้นก็ยิ่งดุร้ายมากขึ้นเท่านั้น แปลก ทำไมวันนี้ไม่เห็นสีอื่นแล้วล่ะ แล้วญาณชีวิตล่ะ
ตัวฝูเหลือบมองไปรอบๆ แล้วนางก็ร้องออกมา “คุณหนูเจ้าคะ!”
“ว่าอย่างไร” ตัวฝูชี้ไปที่ต้นไม้ “บ่าวเห็นว่าบนตัวของสิ่งนั้นมีเส้นๆ หนึ่งเชื่อมต่อกับดินเจ้าค่ะ”
“อ้อ” หมิงเวยเปิดตาทิพย์ของตนเองเช่นกัน แน่นอนว่านางเองก็เห็นเส้นรางๆ ที่เชื่อมต่อกับดิน
หมิงเวยขมวดคิ้ว สิ่งชั่วร้ายนี้ไม่ได้ถูกนำเข้ามาจากภายนอก มันเป็นสิ่งที่ก่อตัวขึ้นมาโดยสวนอวี๋ฟางเอง!
สิ่งที่สร้างมันถูกฝังอยู่ใต้ต้นหลิวนี่!
“คุณหนูเจ้าคะ” หมิงเวยหายใจเข้าลึกๆ “พวกเรากลับกันเถอะ” นางยิ้มเล็กน้อย “เจ้าได้พบเรื่องที่สำคัญมากๆ เรื่องหนึ่งเข้าแล้ว”
“จริงหรือเจ้าคะ” ถึงแม้ตัวฝูจะไม่เข้าใจ แต่นางก็ดีใจมาก พอพวกนางกลับไป หมิงเวยบอกแม่นมถงว่าต้องการกระดาษเหลืองและชาด
แม่นมถงหัวเราะ “คุณหนูจะเขียนยันต์หรือเจ้าคะ”
“ใช่ ข้าไม่มีอะไรทำน่ะ ว่าจะเขียนยันต์ถวายให้เสวียนหนี่เหนียงเหนียง”
แม่นมถงพูด “อันนี้ใช้ได้เจ้าค่ะ เป็นกระดาษเหลืองสำเร็จรูป แต่ชาดเหลือน้อยแล้ว เดี๋ยวบ่าวจะเรียกให้คนไปซื้อให้นะเจ้าคะ”
“รบกวนแม่นมแล้ว” แม่นมถงออกไปเรียกคนให้ไปซื้อของ
หมิงเวยหยิบกระดาษและพู่กันขึ้นมาจุ่มน้ำแล้วลองเขียนด้วยมือ นานแล้วที่นางไม่ได้เขียนยันต์ ไม่ถนัดเอาเสียเลย!
เมื่อพลังของนางผ่านขั้นพื้นฐานแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องใช้ยันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้าย ตอนนี้พลังของนางอ่อนแอจึงต้องทำอะไรสักอย่าง นางจึงต้องยืมพลังจากภายนอก
หากไม่สะกดสิ่งชั่วร้ายที่อยู่บนต้นไม้ก็ไม่มีทางขุดดินใต้ต้นไม้ได้
หากไม่ขุดดินใต้ต้นไม้ก็ไม่มีทางรู้ต้นตอที่แท้จริงว่าอยู่ที่ใด
นางมีลางสังหรณ์ว่าหากขุดสิ่งนั้นออกมาแล้ว ความจริงของสาเหตุที่มีผีสิงอยู่ในสวนอวี๋ฟางก็จะปรากฏตัวขึ้นมา
………..
ยามหนึ่ง[footnoteRef:1]ได้ผ่านพ้นไป ฮูหยินสามเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ แม่นมถงก็เดินเข้ามาพร้อมกระดาษแผ่นเล็ก [1: ยามหนึ่ง : 19:00 - 21:00 น.]
“ฮูหยินเจ้าคะ”
ฮูหยินสามเหลือบตามองแล้วออกคำสั่ง “ไปเตรียมน้ำเถอะ! เรียกซู่เจี๋ยกับปิงซินมาปรนนิบัติด้วย”
แม่นมถงถอนหายใจแล้วพูดเสียงเบา “ทราบแล้วเจ้าค่ะ”
น้ำร้อนถูกนำเข้ามาอย่างรวดเร็ว เหล่าสาวใช้ถูกไล่ออกไปนอกห้องจนหมด บรรยากาศภายในห้องมีแต่ความรู้สึกชวนอึดอัด
หลังจากนั้นไม่นานฮูหยินสามก็เดินออกมาพร้อมกับไอน้ำเกาะเต็มตัวมานั่งหน้ากระจกเพื่อเขียนคิ้วเติมปาก
ในเวลากลางคืนใบหน้าภายใต้แสงเทียนได้รับการเติมแต่งจนงดงามชวนดึงดูดให้ผู้คนหลงใหล
…………………………………………