ดวงดาวสายน้ำ พวกเขาคือพืชที่มีสติปัญญา ตำนานของพวกเขาเล่าว่าพืชนั้นทำคุณแก่ดวงดาวมากมาย แต่สิ่งมีชีวิตอื่นทำร้ายพวกเราแสนสาหัส พระเจ้าจึงประทานพลังลงมาให้ เปลี่ยนให้พวกเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงคุณค่าและก้าวขึ้นมาปกครองดวงดาวแทนเหล่าสัตว์ร้ายที่ทำร้ายดวงดาวของตนเอง นับแต่นั้นมาจักรพรรดิของดวงดาวทุกคนก็ถือนามอาเบล นามที่พระเจ้าประทานให้ และขึ้นเป็นอัลฟ่า เพื่อกำจัดพวกศัตรูพืชให้พ้นทาง ปกคลุมดาวด้วยแสงแดดและสายน้ำให้อุดมสมบูรณ์มาตลอดหลายล้านปี
อาเบลได้สติลืมตาตื่นขึ้นมาจากมิติที่เหนือล้ำ แล้วพบเรื่องน่าตกใจยิ่งกว่า เพราะไม่ใช่แค่ต้นกำเนิดของเขาถูกล่วงรู้โดยคนนอก แต่ร่างกายเขาก็กำลังถูกล่วงรู้ด้วยเช่นกัน
เจ้าศัตรูพืชได้รุกล้ำมาโอบกอดเขาไว้ แทรกฝ่ามือเข้ามาสำรวจไปทั่วอย่างไม่เกรงกลัว
"แก!"
อาเบลคำรามได้แค่นี้ริมฝีปากก็ถูกยึดครอง ราวกับมันกำลังรอให้เขาตื่นเพื่อมารับรู้รสสัมผัสอันนี้ด้วยกัน อาเบลเบิกตา กว้างตื่นตระหนกอย่างที่สุดเพราะไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าทำกับเขาแบบนี้มาก่อน ทั้งยังบดเบียดเข้าไปลึกถึงข้างในดูดดื่มจนเขาแทบคิดว่าตัวเองยังหลงอยู่ในอีกมิติหนึ่ง
เคลิ้มเรอะ? ไม่ใช่! เขาแค่กำลังตกใจสุดขีดจนลืมฆ่ามันทิ้งด้วยพลังอัลฟ่าต่างหาก มันที่เป็นแค่ลูกหลานของวัชพืชชั้นต่ำ พวกแมลงโสโครก สัตว์ร้ายที่กัดกินทำร้ายดวงดาวของเรา มันบังอาจเกินไปแล้ว!
"ก็ตกลงกันแล้วนิครับ ว่าอาเบลจะเปิดให้ผมดูความลับของอาเบล" เสียงกระซิบยั่วเย้าบอก จักรพรรดิไม่คิดรับฟัง ดวงตาทับทิมแดงก่ำ ระเบิดสนามพลังแม่เหล็กออกป้องกันตัว และหมายทำลายล้างวัชพืชให้สูญพันธ์ุ
ตอนนั้นเขาแค่เผลอไป ต่อจากนี้มันจะไม่มีโอกาสนี้อีก ไม่มี!
แต่มันที่รอดตายจากครั้งนั้นมาได้ก็ยังเข้ามาพัวพันไม่ห่าง คอยลวนลามเขาด้วยสายตาและคำพูด จนอาเบลต้องบันทึกพิกัดของดวงดาวมันไว้จากพันธมิตรอันดับหนึ่งเป็นศัตรูอันดับหนึ่ง เพื่อสั่งยิงทิ้งได้ทุกเมื่อถ้ามันคิดจะล่วงเกินเขาอีก
แต่ก็เป็นโชคดีของดาวเฟลม่าที่ไม่ได้รับโอกาสนั้น เพราะอิกไนท์พ่ายแพ้การต่อสู้ในศึกสัตว์ประหลาดเทเนบริส แคนนิส และได้รับบาดเจ็บสาหัส ต้องมุดหัวไปพักรักษาตัวในดวงดาวของตัวเอง
ท้ายสุดหลังกองกำลังภาคีสามารถทำลายมันได้ อาเบลก็ถือโอกาสอันดีไปหัวเราะเยาะมันที่ดาวเฟลม่า แต่เมื่อพบหน้ามันเขากลับหัวเราะไม่ออก
อิกไนท์กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนกองฟาง ดูเขาไม่ได้บาดเจ็บข้างนอก แต่เป็นข้างในต่างหากที่บอบช้ำ ดวงตาสีดำประกายเขียวบอกเขาแบบนั้น เป็นความเจ็บปวดลึกล้ำที่ไม่มีใครเอื้อมเข้าไปถึง
"สัตว์ประหลาดนั่นมันอะไร แกรู้จักมันหรือ?" อาเบลเริ่มคำถามแรกอย่างกดดันและตรงจุด ทำเอาอิกไนท์ยิ้มแห้งๆ ใบหน้าที่เหมือนแค่พยายามยิ้มให้เหมือนปกติทำให้อาเบลยิ่งรู้สึกไม่พอใจ
"ผมก็ไม่แน่ใจ"
"แต่แกกำลังเสียใจที่มันตาย?" เขาเค้นถามต่อ
"เปล่า อาเบล ผมแค่..." อิกไนท์ที่ร่าเริงกวนประสาทจนน่าฆ่าทิ้งกลายเป็นอะไรไปแล้ว? อาเบลเดือดขึ้นเรื่อยๆโดยที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม เขาคว้าหมับที่ไหล่สองข้างของไนท์
"ตอบมาไนท์ มันคืออะไร..."
ไนท์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "ผมไม่รู้เหมือนกันอาเบล"
ไม่รู้ในความหมายที่ว่า ไม่รู้จะอธิบายต่อเขาอย่างไร? อาเบลหรี่ตามองขวาง รู้สึกได้ชัดเจนว่าสิ่งนั้นสำคัญกับไนท์ในแง่ใดแง่หนึ่ง
"มันสำคัญกับไนท์ยังไง"
"…" อิกไนท์ไม่มีคำตอบให้ มันถอนหายใจแล้วเอนศีรษะมาพิงไหล่เขา
"ผมขอพักสักครู่นะ" เป็นการบอกกลายๆให้เขาเลิกพยายามถามคำถามที่ไม่มีคำตอบเหล่านั้นสักที สีหน้ามันซีดเซียวเหมือนคนตายไปแล้ว และที่นั่งอยู่ตรงนี้เป็นแค่เปลือกนอกที่ไร้วิญญาณ
อาเบลรู้ว่ามันต้องการคนปลอบ แต่จักรพรรดิคนนี้ก็ปลอบใครไม่เป็นทั้งนั้น และก็ไม่ชินกับการเป็นหมอนหนุนให้ใครด้วย
อิกไนท์หลับตานิ่งเหมือนว่าหลับไป แต่คิ้วสองข้างกลับยังขมวดแน่น คิ้วน่ารำคาญที่เคยแต่หยักขึ้นลงอย่างกวนประสาท คนอย่างมันกังวลและคิดมากกับเรื่องอะไรเป็นด้วยหรือ?
อาเบลลังเลกระวนกระวายอย่างประหลาดครู่ใหญ่ เพราะเขาปลอบใครไม่เป็น เขาจำได้ว่าตั้งแต่กำเนิดขึ้นมาเป็นอัลฟ่าฝึกหัด เขาไม่เคยเจ็บป่วย แต่ครั้งแรกที่แข่งแพ้พวกพี่ๆ เขาเคยร้องไห้อยู่ครั้งหนึ่ง และเบต้าหญิงชราคนหนึ่งที่คอยดูแลใกล้ชิด ก็จุมพิตเบาๆที่หน้าผาก การกระทำที่ไร้ประโยชน์เช่นนั้น น่าแปลกที่สามารถทำให้เขาหยุดร้องไห้ได้ เขารู้สึกกระตือรือร้นและความเจ็บปวดก็หายไปอย่างอัศจรรย์
แต่เมื่อจักรพรรดิรู้เข้าก็ไม่พอใจอย่างยิ่งจึงลบ เบต้าคนนั้นไปตลอดกาล คนที่ทำให้เขาอ่อนแอล้วนถูกกำจัดไปหมดสิ้น นับจากนั้นมา การสลายหายไปก็กลายเป็นเรื่องปกติที่อาเบลชาชิน
และวันนี้เขาก็ลบสัตว์ประหลาดนั่นไปแล้ว แต่ไนท์ก็ยังไม่ดีขึ้น แปลว่าต้องเป็นวิธีอื่นงั้นเรอะ? อาเบลลังเลเล็กน้อยก็ตัดสินใจลองทำอย่างที่เบต้าคนนั้นเคยทำกับเขา
และมันก็ได้ผล...
ไนท์กระเด้งลุกขึ้นนั่งทันที สีหน้าเขาดูตื่นตะลึงลูบหน้าผากตัวเอง ดวงตาสีดำประกายมรกตกรอกกลิ้งมองมาแทบถลนเหมือนจะถามว่าเขาทำอะไรลงไป
"บนดาวของเรานี่ถือว่าเป็นการอวยพรให้คนป่วยหายจากโรคร้าย"
อาเบลรีบตอบเร็วรัวจนลิ้นเกือบจะพันกัน นี่เขาร้อนรนแก้ตัวเพื่อ?
ไนท์กะพริบตาปริบๆ เลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างฉงน แล้วมุมปากก็โค้งขึ้นน้อยๆ
"เป็นการอวยพรเรอะครับ ถ้างั้น..."
แล้วมันก็พุ่งเข้ามาถือวิสาสะประทับริมฝีปากที่ลำคอเขา อาเบลสะดุ้งสุดตัว ฝ่ามือกระตุกขึ้นฟาดใบหน้าที่ล่วงเกินเขาให้กระเด็นติดผนัง
"อาเบลใจเย็นๆสิ อันนี้บนดาวเฟลม่าก็ถือเป็นการแสดงความขอบคุณสำหรับความหวังดีนะครับ"
ขอบคุณบ้านแกเรอะ...ใบหน้าเขาแดงก่ำ สองมือกุมลำคอด้านนั้นไว้ อาเบลพยายามจะลบรอยเขี้ยวคมๆจางๆของสัตว์ร้ายออกไปให้หมดทันที ถ้ามีใครมาเห็นเข้าล่ะก็...ประธานภาคีคนนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน
ไนท์ลูบแก้มแดงๆของตัวเอง แล้วหัวเราะไม่หยุดกับความพยายามจะกลบเกลื่อนร่องรอยของเขา จนอาเบลต้องด่าให้หุบปากหลายครั้ง มันถึงจะเงียบลงแล้วแย้มยิ้มที่เป็นธรรมชาติเหมือนเดิมมาให้
"ตอนนี้อาเบลสำคัญสำหรับผมที่สุดแล้ว ผมดีใจนะที่อาเบลเป็นห่วงผมขนาดนี้"
เฮอะ อาเบลแค่นเสียง ดวงตาทับทิมจ้องอย่างทิ่มแทงคนไร้มารยาทหวังให้มันตายคาที่
"แล้วอาเบลอยากรู้มั้ยว่าเราแสดงความจริงใจยังไง" อาเบลหรี่ตามองอย่างระแวง แต่มันก็ยังส่งยิ้มที่เหมือนไร้พิษภัยมาให้
"แตะหน้าผากกับผมสิ แล้วอาเบลจะรู้ทุกเรื่องที่อาเบลอยากรู้เกี่ยวกับผม"
คำพูดนี้เชิญชวนมาก เพราะเขามีเรื่องที่อยากได้คำตอบอยู่มากมายจากไนท์ ทั้งเรื่องเทเนบริส แคนนิส และตั้งแต่แรกที่มันมาเลือกเขา อาเบลรู้ว่ามันไม่เคยบอกเหตุผลที่แท้จริง
จักรพรรดิครุ่นคิดครู่นึง ก็ตัดสินใจโน้มหน้าผากลงมาแตะเบาๆ แค่หน้าผากเท่านั้น
สายธารความคิดหนึ่งก็ไหลเข้ามา...
มันก็เหมือนการอ่านความคิดเหล่าผู้ใต้บัญชาผ่านทางสายตา ตอนนี้ความรู้สึกนึกคิดของอิกไนท์ได้ตีแผ่ออกมา ค่อยๆร่างที่แท้จริงให้เขารับรู้ทั้งหมด แต่มันกลับไม่มีสิ่งที่เขาถาม มีแต่สิ่งที่เขาไม่อยากรู้ทะลักทลายเข้ามา...
คือความรู้สึกของอิกไนท์ที่มีต่อเขา
อาเบลสีหน้าแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ ไม่เคยมีใครแสดงความคิดอ่านเช่นนี้ให้เขามาก่อน อัลฟ่าอันดับสี่เคยแต่ต้องดิ้นรนทำลายล้าง ไม่เคยได้รู้จักความรู้สึกอื่น เขาไม่มีพ่อแม่ ถูกสร้างขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบโดยองค์จักรพรรดิพร้อมกับพี่น้องอีกสี่คนที่มีรหัสพันธุกรรมแตกต่างกัน เพื่อแข่งขันกันเป็นใหญ่ นอกเหนือจากนั้น...ล้วนว่างเปล่า
ยามที่เขานั่งบนบัลลังก์ทุกสิ่งล้วนเยือกเย็น แต่ตอนนี้แค่กองฟางสกปรกก็ยังอบอุ่นอย่างน่าประหลาด ความคิดที่เชื่อมโยงถึงกันให้ความนุ่มนวลและอ่อนหวาน
ดั่งถูกบอกรักโดยไร้คำพูด
วินาทีนั้นจากแค่หน้าผากที่แตะกัน กลายเป็นริมฝีปากที่เริ่มสัมผัสรับรู้กันและกัน อย่างแผ่วเบาและค่อยๆหนักหน่วงขึ้น
จากนั้นรสสัมผัสก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆไล่ลงไปเป็นลำดับ อาเบลคิดว่าตัวเขาอาจจะเลอะเลือนไปแล้วที่ปล่อยให้เจ้าศัตรูพืชบุกรุกเข้ามา วัชพืชร้ายกาจชอนไชไปตามเนื้อไม้อ่อนนิ่มข้างในจนถึงเกือบถึงท่อน้ำเลี้ยงในปมราก
แต่ก็แค่เกือบเท่านั้น! เพราะจริงๆแล้วเขาไม่ได้เลอะเลือน เขาทำไปด้วยเหตุผล!
[ D E S C A R M E N : ทำงาน ] passcode unlock #######
ความลับสำคัญอันหนึ่งของสหพันธ์ดาว ABELL ที่จักรพรรดิทุกรุ่นต้องปวดหัวมาตลอด ก็คือ หลังศึกของแม็กซิมัสจบลง องค์จักรพรรดิอาเบลรุ่นแรกได้ลงสลักที่ 'เอซิสอาย' และแยกเตาพลังงาน 'เดสคาร์เมน' ที่เชื่อมต่อพลังงานจากศูนย์กลางของดาราจักรออกไป ซึ่งถ้ามีมันจะช่วยเพิ่มระยะยิง และคงพลังงานให้เท่าเดิมตลอดการเดินทางข้ามจักรวาลของลำแสง 'เอซิสอาย' ได้
ซึ่ง 'เดสคาร์เมน' จะทำงานเมื่อมีรหัสอีกชุดหนึ่ง รหัสที่รุ่นแรกระบุไว้ว่าจะปรากฎขึ้นเมื่อจักรพรรดิมีควีนของตัวเอง ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนก็ได้ แต่ต้องเป็นคนที่อัลฟ่าเลือกด้วยความรู้สึกที่แท้จริง
อาเบลคิดว่าจักรพรรดิองค์แรกก็แค่โง่เง่า และรู้สึกผิดเท่านั้น จึงไม่อยากให้คนอื่นทำผิดซ้ำกับตัวเองเหมือนตอนที่มันยิงดาวออลเรีย สรุปแล้วมันก็เป็นแค่ไอ้โง่ที่สั่งอาวุธด้วยอารมณ์ แล้วยังมีหน้ามาอบรมคนอื่นอีก ตอนนี้เขามีเหตุผล ไม่ได้สั่งการอาวุธอันตรายด้วยอารมณ์อย่างมัน
อาเบลและรุ่นต่อๆมาล้วนคิดหาวิธีเลี่ยงเงื่อนไขนี้ พวกเขาทดลองเลือกควีนจากเบต้าหรือโอเมก้า ลองทำข้อตกลงกับอัลฟ่าพันธมิตร แต่ก็ไม่มีวิธีไหนสำเร็จ รหัสไม่ปรากฎออกมา...เหมือนกับตอนนี้
'เดสคาร์เมน' พร้อมทำงานแล้ว
 ดูเหมือนว่าวิธีเดียวที่จะได้รหัสมา คือความจริงใจจากทั้งสองฝ่าย ลึกๆแล้วอาเบลกลับมีความโล่งใจผุดขึ้นกลางใจ เพราะนี่มันแปลว่าอิกไนท์จริงใจกับเขาสินะ และบางส่วนของเขาก็คงยอมรับมันด้วยเหมือนกัน สัญญาณของเดสคาร์เมนที่ปรากฎขึ้นคือเครื่องยืนยัน
 แต่ปัญหาสุดท้ายที่อาเบลต้องผ่านไปให้ได้ก็คือ รุ่นแรกได้ระบุว่ารหัสจะปรากฎในหัวของคู่ครองเท่านั้น ซึ่งก็คือไอ้บ้านี่ สรุปคือเขาต้องบีบคอเอารหัสมาจากมันเดี๋ยวนี้
เพราะถ้าเขาใช้ได้ทั้ง 'เอซิสอาย' และ 'เดสคาร์เมน' จะอีกกี่ปีกสันติภาพก็ไม่คณนามือแน่นอน วันนี้จึงเป็นแค่การเสียเบี้ยเพื่อคว้าขุน แด่ชัยชนะในวันข้างหน้า
 อาเบลถอยไปตั้งหลัก แล้วกลับมาเลียบๆเคียงๆถาม
"ไนท์ ตอนนั้นมีข้อความแปลกๆดังขึ้นมาในหัวมั้ย"
"ไม่แน่ใจหรอกนะ เสียงอาเบลมันดังกลบไปหมดเลย รื่นหูสุดๆเลยล่ะ"
 ไม่อยากมีชีวิตแล้วใช่มั้ย ไอ้วัชพืชนี่
อาเบลคำรามข่มขู่ ตัดสินใจเลิกถามดีๆ แล้วจับหน้าผากมันมาชนกับเขา เพื่อดึงเอาความทรงจำในช่วงนั้นของมันออกมา เพราะรหัสแสนสำคัญคงปรากฎขึ้นในคืนนั้น แม้ว่าการดูมันอีกครั้งจะทำให้เขาเหมือนกำลังเสียเบี้ยอีกครั้งก็ตาม
"นี่มันเพิ่งเช้านะอาเบล รอคืนนี้ก่อนมั้ย" มันเข้าใจไปนู่น สีหน้ายิ้มระรื่นของมันทำอาเบลหงุดหงิดจนอยากบีบคอแรงๆ
"อยู่เฉยๆสักพักได้มั้ย"
ไนท์ยิ้มเหมือนรู้ทัน "เหมือนอาเบลอยากจะได้บางอย่างจากผมนะ งั้นแลกเปลี่ยนกันมั้ย"
แลกเปลี่ยนอะไรอีก? คิดว่าเมื่อคืนเขายอมลงให้เพราะอะไรล่ะ!
"ได้ยินมาว่าดาวของอาเบลอุดมสมบูรณ์ด้วยสายน้ำ ผมขอสักคำได้มั้ย?"
ตายซะ
อาเบลพยายามรั้งตัวเองไว้อย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้เผลอไปทำลายรหัสในหัวมัน แต่ก็จำต้องถอนตัวเพราะทนถูกล่วงเกินไปมากกว่านี้ไม่ได้ เพราะแม้เพียงแค่ความคิด มันก็ยังคิดได้ต่ำทรามเสียจนเขารับไม่ได้
เขาจะปล่อยรหัสนั่นไว้ก่อนก็ได้ แต่เมื่อไรที่มันเผลอ เขาจะกระชากมันออกมาจากหัวกลวงๆของมันแน่นอน
ตอนนั้นอาเบลปล่อยรหัสแสนสำคัญให้หลุดมือไป ส่วนหนึ่งเพราะเขายังไม่มีความจำเป็นต้องใช้ 'เอซิสอาย' ในเวลานั้น และอิกไนท์ก็ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร แต่ปัญหาก็เกิดขึ้นเมื่อมันชิงกำเนิดใหม่ และความทรงจำเดิมยังไม่กลับมา ทำให้อาเบลต้องทำเป็นเสียสละโดยใช้ดาวบริวารของตัวเองเป็นเป้า เพราะระยะการยิงของ 'เอซิสอาย'จำกัด และเพื่อกลบเสียงครหาว่า 'เอซิสอาย' ของจักรพรรดิอาเบลเป็นแค่ตำนาน
แต่วันนี้จะมาบอกว่าจำไม่ได้ คิดว่าเขาจะยอมฟังข้ออ้างแบบนี้เรอะ?
"แกไม่ใช่ไนท์" แค่เขาเอ่ยประโยคนี้ออกไป มันก็ตกใจจนหน้าซีดแล้ว
เพราะถ้าแกเป็นไนท์ แกต้องจำได้สิ แกสัญญาไว้แล้ว ใครสำคัญที่สุด ตอบมา!
"อาเบลหยุดก่อน!"
ลำแสงยิงออกไปแล้ว 'เอซิสอาย'คำรามเพียงหนึ่งครั้ง ดวงดาวก็แตกเป็นฝุ่นเนบิวล่า
แต่แววตาที่ไนท์มองมาทำให้เขาผู้ไม่เคยหวาดกลัว...สั่นไหวเป็นครั้งแรก
ความรู้สึกของรุ่นแรกที่เขาไม่คิดว่าจะเข้าใจ ก็เพิ่งเริ่มจะเข้าใจในวันนี้
กลัวที่จะสูญเสียไป ทั้งอย่างนั้นกลับคว้าเอาไว้ข้างกายไม่ได้
ไนท์ ทำไมล่ะ?
"อาเบล มันยังไม่ตาย!" ชาร์ลร้องบอก
หากเพ่งสายตามองเข้าไปในฝุ่นผงเศษซากดาวเคราะห์ดีๆ จะเห็นว่ามีบางสิ่งยังขยับเขยื้อนดิ้นรนที่จะมีชีวิตอยู่ สัตว์ประหลาดนั่นเสียเปลือกนอกของตัวมันไปแล้วกลายเป็นก้อนสีดำที่กำลังพยายามหนี เทเนบริส แคนนิสมีความอึดอย่างเหลือเชื่อ
"ล้อมไว้ด้วยสนามพลัง อย่าให้มันหนีไปได้"
ชาร์ลและอัลฟ่าคนอื่นเข้าไปล้อมจับไว้ ตอนนี้มันสิ้นฤทธิ์แล้ว กรงขังสนามแม่เหล็กน่าจะเพียงพอกักมันไว้ได้
อาเบลมองด้วยความพอใจกับผลงาน แต่เมื่อเขาหันกลับมาแล้วไม่เห็นเงาของเจ้าคนอ่อนหัดและเวอร์ชูว ความพอใจก็เปลี่ยนเป็นความพิโรธ
อาเบลกำมือแน่น เขาปลีกตัวไปตอนนี้ไม่ได้ แต่เมื่อไรที่เขาจัดการภารกิจตรงนี้เสร็จ เขาจะตามไปจัดการมันแน่ ให้มันรู้ว่า...อิกไนท์คือของของเขา
ผู้ใด...ไม่ว่าจะเคยสำคัญกับไนท์แค่ไหน ก็แตะต้องไม่ได้!


"หวัดดีอัลฟ่าฝึกหัด นายชื่ออะไร"
"ผมไนท์ นายล่ะ"
"เวอร์ชูว"
"ชื่อตลกเป็นบ้าเลย" เสียงหนึ่งหัวเราะขึ้นจมูก
"แล้วนายคิดว่านายชื่อดีนักหรือไง ไนซ์? ไม่เข้ากับนายสักนิด หน้าตานายดูชั่วร้ายกว่านั้นนะ"
"งั้นเรอะ? แล้วมีใครเคยบอกนายมั้ยว่าคนหน้าตาคนดีอย่างนาย จิตใจมักตรงข้าม"
เสียงแรกหัวเราะตาม
"งั้นพวกเราก็เหมาะจะเป็นเพื่อนกันนะ เติมเต็มส่วนที่อีกคนขาดได้"
เสียงเล็กๆสองเสียงคุยกันอยู่ในความมืด พวกเขาถกเถียงกันไปมาด้วยความสนิทสนมคุ้นเคย แล้วหัวเราะร่วน
ผมได้ยินชัดเจน และตั้งใจฟัง มันคือบทสนทนาจากอดีต ความทรงจำของเวอร์ชูวที่เชื่อมโยงไปสู่ตัวตนของท่านไนท์ ภาพรอบตัวเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ผม 'เห็น' คนสองคนกำลังนั่งจับเข่าคุยกันอยู่บนกรอบหน้าต่างกว้าง ที่ทอดมองออกไปเห็นชายทะเล
คนแรกนั่งอยู่ด้านซ้าย คือ เวอร์ชูว ชายหนุ่มแห่งปีกสันติภาพแตกต่างจากตอนนี้โดยสิ้นเชิง เขาไม่ได้มีรอยยิ้มเทพบุตรประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา ทั้งไม่ได้ใส่ชุดขาวสุภาพเรียบร้อยเดินหลังตรงด้วยความสง่าเลยสักนิด แต่เวอร์ชูวในอดีตกำลังนั่งเหยียดแข้งเหยียดขาอยู่ในชุดเสื้อกล้ามขาสั้นเดินชายหาด ผมสีดำสนิท แล้วก็กำลังอ้าปากหาวอย่างไม่สำรวมท่าทีเลย
ตรงกันข้ามกับคนทางขวาที่ผมจับตาดูเป็นพิเศษ ท่านไนท์ในอดีตมีผมสีเงินสว่างสดใสอย่างที่ผมเคยเห็นตอนหยิบนาฬิกาทรายขึ้นมา และดวงตาสีเขียวมรกตวาววับ ท่านไนท์ในวัยเยาว์ที่เพิ่งเป็นอัลฟ่าฝึกหัดใหม่ๆ กำลังนั่งฝึกสร้างก้อนกรวดกลมบ้างเหลี่ยมบ้างขึ้นมาในมือ
"ชื่อผมคืออิกไนท์ มาจากเบต้าขั้นอัศวิน ระดับ BB ช่วยเลิกเรียกผิดได้แล้ว เวอร์"
อีกคนยักไหล่ "อัลฟ่าดาวนายไม่ปกติตรงไหนหรือเปล่า ถึงได้เลือกให้เบต้าระดับกลางๆอย่างนายมาเป็นอัลฟ่าฝึกหัดได้"
"ก็คนมันมีดี ผู้ใหญ่เขาตาถึง นายอย่ามาชี้ประเด็นไม่เข้าท่า"
"นายรู้อยู่แล้วว่าทำไมไนท์ นายแค่ไม่อยากยอมรับ..."
"…"
"เขากำลังทดลองสินะ ทดลองดูว่าหากอัลฟ่าไม่ได้เลือกจากเบต้าที่แข็งแกร่งที่สุด ยุคสมัยอัลฟ่าของคนคนนั้น ดวงดาวจะเป็นอย่างไรต่อไป?"
"…ก็อาจจะเป็นอย่างไร" ท่านไนท์ตอบเหมือนไม่ใคร่สนใจ แต่จริงๆแล้วดวงตาสีเขียวนั้นแอบเก็บความรู้สึกบางอย่างเอาไว้
"แต่ต่อให้มันเป็นแค่การทดลอง ผมก็จะพิสูจน์ให้เห็นเองว่าผมทำได้"
สีมรกตส่องประกายไม่ยินยอม ไม่ย่อท้อ ผมเพิ่งได้รู้ตอนนี้เองว่าท่านไนท์ไม่ใช่เบต้าอันดับหนึ่งของดาวเฟลม่าตามธรรมเนียม แต่เขาก็เป็นเด็กหนุ่มเลือดร้อนที่พร้อมท้าชนทุกคนที่ปรามาศ ท่านไนท์ในวัยนั้นดูเป็นอีกคนที่ผมไม่รู้จักจริงๆ ทำไมท่านถึงกลายเป็นอัลฟ่าที่เอาแต่หนีเที่ยวได้นะ
พวกเขานั่งคุยกันเรื่อยเปื่อย ไม่สนใจว่าท้องฟ้ากำลังค่อยๆมืด บ้านเมืองข้างล่างทยอยเปิดไฟแทนที่แสงอาทิตย์ แต่ทั้งคู่ก็ยังคุยกันอย่างกระตือรือร้นเหมือนเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน จนเมื่อทุกอย่างรอบตัวมืดสนิท ดวงดาวส่องแสงทั่วผืนผ้าสีดำ เวอร์ชูวถึงโบกมือลา
"เดือนหน้า อย่าลืมมางานผมล่ะ งานรับราชสมบัติที่ดาวของผม"
"นี่นายจะขึ้นเป็นอัลฟ่าเต็มตัวก่อนผมอีกเรอะ แบบนี้ก็ไม่ว่างมาเที่ยวที่นี่แล้วสิ" ไนท์โอดครวญเสียงอ่อย
"ใช่ แต่ถ้าเปิดสะพานข้ามดาราได้ แค่พริบตาเดียวก็มาถึงแล้วล่ะ ผมจะรอตอนที่นายเป็นอัลฟ่าเต็มตัวนะ เพื่อนยาก"
เวอร์ชูวกลับไปแล้ว สีหน้ายินดีของไนท์ก็ค่อยๆจางลง เขานั่งสัปหงก จนแสงแดดยามเช้าแยงตาจึงตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเรียกในหัว ทำให้เขาต้องลุกจากกรอบหน้าต่างตรงเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง เพราะ 'นามิก' ราชาคนก่อนของดาวเฟลม่าเรียกเขาไปพบ
ห้องรับรองอาคันตุกะต่างดาราจักรเต็มไปด้วยแขกจากดาวต่างๆ วันนี้เป็นวันพบปะเจรจาทางการทูต นามิกต้องการให้เขาเข้าร่วมประชุมเพื่อเรียนรู้ แต่สีหน้าท่านไนท์กลับเบื่อหน่ายอย่างมาก
ทันทีที่เห็นตัวแทนจากดาวต่างๆจำนวนมากมารอเจรจา แน่นอนว่าท่านไนท์ในวัยเด็กเก ก็เลือกโดดประชุมทันที เพราะเขาไม่ใช่เบต้าแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องฟังคำสั่งของอัลฟ่า
เขาก้าวออกจากวังได้สามก้าว เสียงไม่น่าฟังก็ดังขึ้นอีกในหัว ท่านไนท์ได้แต่ทำหน้าเหยเกใส่อากาศธาตุ
'ไนท์ นั่นเจ้าจะไปไหน'
"ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีพวกน่าเบื่อพวกนั้น"
'นี่เป็นงานอย่างหนึ่งของอัลฟ่า เจ้าจะละเลยไม่ได้อิกไนท์'
"งานน่าเบื่อพวกนี้ช่างมันเถอะ เมื่อไรจะสอนวิธีใช้พลังดวงดาวขั้นสูงล่ะ?"
'งานสร้างความสัมพันธ์ก็สำคัญอิกไนท์ หากเจ้าล้มเหลวเชิงการทูต มีพลังแค่ไหนก็ชนะสงครามไม่ได้หรอกนะ อันที่จริงแล้วเจ้านับว่าแพ้ตั้งแต่ยอมให้สงครามเกิดขึ้นแล้ว'
"พันธมิตรจำเป็นแค่ไหนกัน ยามเกิดวิกฤตจริงๆ ผมสงสัยว่าจะมีสักกี่ดาวที่คุณเจรจาด้วยให้ความช่วยเหลือดาวของเรา เราต้องยืนหยัดด้วยกำลังของเราเองสิ ผมจะไม่หัวหดแบบคุณหรอก นามิก"
ปลายสายถอนใจ เห็นได้ชัดว่ารุ่นก่อนเองก็หนักใจกับท่านไนท์มากเหมือนกัน แต่พวกเขาก็ดูสนิทสนมกันเหมือนพ่อลูก
'เจ้ากับเวอร์ชูวเพ้อฝันกันเกินไป'
"มันไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน ในเมื่อคนพวกนั้นก็เป็นอัลฟ่าไม่ได้ต่างอะไรจากเรา ก็แปลว่าเส้นทางของพวกเราก็ไปถึงพวกมันได้เหมือนกัน ทำไมจะต้องไปก้มหัวให้มันด้วยล่ะ"
'อิกไนท์ ระวังคำพูดของเจ้าให้ดี แต่เอาเถอะ' เสียงนามิกเหมือนปลงตกไปแล้ว 'ช่วงเช้าเจ้าจะไม่มาก็ได้ แต่ช่วงบ่ายจะมีแขกคนสำคัญมา เจ้าต้องมา เข้าใจมั้ย' น้ำเสียงปลายทางดุดันขึ้นคล้ายจะไม่ยกโทษให้ถ้าเขาขาดประชุมช่วงบ่ายอีก แต่สีหน้าท่านไนท์ก็ยังไม่ใส่ใจอยู่ดี
"ใคร?"
'จักรพรรดิอาเบล และอัลฟ่าฝึกหัดลำดับที่สี่'
ท่านไนท์ขมวดคิ้ว เขาย่อมรู้จักสหพันธ์ดาวที่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้ แต่ชื่อพ่วงท้ายกลับไม่คุ้น "ทำไมถึงมีลำดับด้วย?
'ตามธรรมเนียมของดาวอาเบล อัลฟ่าฝึกหัดจะฆ่ากันเองเพื่อให้ได้รับเลือก ตอนนี้มีอัลฟ่าทั้งหมดสี่คน กำลังจะเปิดศึกในอีกไม่นาน'
เด็กหนุ่มผิวปาก "น่าสนใจดีนิ"
'เจ้าอยากลองเปลี่ยนกฎการรับเลือกอย่างนั้นหรือ?'
"ถ้ามันทำให้ดาวของเราเจริญขึ้นบ้าง ท่านก็น่าจะลองพิจารณาดูนะ" ไนท์ในวัยหนุ่มเอ่ยอย่างท้าทาย
'ยุคสมัยของข้าคงไม่ทันแล้ว ส่วนในยุคของเจ้า...เจ้าก็ลองพิจารณาดูก็แล้วกัน' นามิกเอ่ยอย่างอ่อนใจ
'อนาคตของดาวดวงนี้ เจ้าจงตอบมันด้วยการปกครองของเจ้าเองว่า เจ้ามองเห็นมันเป็นเช่นไร อิกไนท์'
…
แล้วเมื่อถึงเวลาไปพบอาคันตุกะผู้ทรงเกียรติ เด็กหนุ่มเจ้าอารมณ์ก็หนีออกจากวังไปดื้อๆ แม้ว่าจะถูกย้ำอยู่หลายรอบแล้วก็ตาม รุ่นก่อนดูคาดเดาไว้แล้วจึงไม่ได้แปลกใจ และผู้มาเยือนเองก็สุขุมเยือกเย็นเกินกว่าจะถือสาเด็กๆ เพราะแม้แต่อัลฟ่าฝึกหัดของดาวอาเบลเองก็ไม่ปรากฎตัวเช่นกัน การพบปะครั้งนี้จึงเป็นการพูดคุยของอัลฟ่าทั้งสองดาวตามเดิม
ทุกอย่างดูราบลื่น ไม่มีปัญหา เป็นวันธรรมดาวันหนึ่งบนดาวเฟลม่าที่รุ่นก่อนทำงานด้านการทูตไป ส่วนอัลฟ่าฝึกหัดอย่างเขาก็ตั้งหน้าตั้งตารอเรียนแต่ภาคปฏิบัติของการเป็นอัลฟ่า
ไนท์เดินเล่นอยู่ริมหาดทรายในร่างโอเมก้าด้วยเส้นผมสีเงินจางๆ เขาไม่ชอบเป็นจุดสนใจ ตอนแรกเขาหงุดหงิดที่นามิกยื่นคำขาดว่า ถ้าเขาไม่เข้าประชุมการทูต จะไม่สอนการใช้พลังระดับสูงให้ เด็กหนุ่มจึงประชดด้วยการโดดไปทั้งวันเลย เพราะอย่างไรนามิกก็ต้องสอนเขา ไม่อย่างนั้นก็ไม่อาจมีอัลฟ่าคนถัดไปได้ จะได้เรียนเมื่อไรก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้นเอง
ไนท์เงยหน้าหลับตารับลมตะวันตกที่สดชื่นพัดเข้าปะทะใบหน้า กลิ่นชื้นๆเค็มๆของทะเลทำให้ใจเขาสงบ
'อนาคตของดาวดวงนี้ เจ้ามองเห็นมันเป็นเช่นไร'
ตอนนี้ไนท์นึกไม่ออก และมองไม่เห็น เขากับเวอร์ชูวเพ้อฝันเกินไปหรือที่จะยืนหยัดไม่เข้าร่วมกับพันธมิตรใดๆ
เขาอายุยังน้อยจึงใจกล้าไปหรือว่าเป็นรุ่นก่อนอายุมากไปจนเริ่มหวาดกลัวไม่เข้าท่า
ไนท์เดินไปเรื่อยเปื่อยครุ่นคิดถึงคำตอบที่นามิกถามเขาไว้ จนกระทั่งรอยเท้าของเขาไปบรรจบกับรอยเท้าอีกรอยที่เล็กกว่า เขาเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นคนแปลกหน้ายืนอยู่ปลายสุดของชายหาด ผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้มโบกพัดด้วยลมทะเลเผยข้อเท้าขาวที่จมในผืนทรายนุ่ม
เส้นผมสีเงินปลิวไสว มันเป็นสีเงินแท้ของแร่บริสุทธิ์ที่เขานึกไม่ออกว่าจะเลียนแบบอย่างไร หรือมีสูตรแบบไหนในการรังสรรค์ปฏิมากรรมตรงหน้าขึ้นมาดั่งรูปสลักในสรวงสวรรค์เช่นนี้
 ผิวสีเนื้อขาวสะอาดสลักด้วยเครื่องหน้าที่ไร้รอยตำหนิ มุมปากโค้งขึ้นเล็กๆ เหมือนเจ้าของกำลังรับความรู้สึกของเม็ดทรายและน้ำทะเลที่กระทบผิวกายเบาๆ ทั้งเยือกเย็นและสง่างาม
 เด็กหนุ่มคนนั้นโดดเด่นอยู่กลางหาดทราย การคงอยู่ของเขาลดค่าของทุกสิ่งรอบตัวให้เป็นเพียงองค์ประกอบที่ไม่มีความสำคัญ ดั่งภาพเสมือนจริงที่เกิดขึ้นจากจินตนาการของผู้มองเห็น
ไนท์กล้าฟันธงว่าคนคนนี้เป็นไม่ใช่ประชากรของดาวเฟลม่าแน่นอน เพราะสถานที่นี้เขาเคยมานับสิบครั้งแล้ว เบต้าโอเมก้าที่ทำงานอยู่ตรงนี้เขาล้วนรู้จักทั้งหมด และพวกมันก็ไม่มีอารมณ์สุนทรีที่จะมายืนรับลมโดยละทิ้งหน้าที่แน่นอน
เช่นนั้นแล้วนี่คือใครกัน? ความงามที่โดดเด่นและแตกต่างนี้
ไนท์ไม่คิดจะส่งเสียงถาม เพราะคิดว่าเสียงของตัวเองจะไปรบกวนคนตรงหน้า ลึกๆแล้วสัญชาตญาณเขารู้สึกได้ถึงอันตรายก็จริง แต่กระนั้นเขาก็ยังถูกดึงดูดไว้ด้วยความงามที่เขาไม่เคยพบมาก่อน
ความงามที่ชวนให้หลงใหลเคลิบเคลิ้มจนแทบลืมหายใจ...ถ้าตรงหน้าเขาคือโอเมก้า ไนท์ก็อยากคว้ามันมาทำให้เป็นของเขา และเสพอรรถรสจากมันจนกว่าจิตใจเขาจะอิ่มเอม
แล้วทันใดนั้นพลังที่ไม่มีที่มากลับกดเขาจากด้านบนกระแทกกับพื้นดังอั่ก น้ำหนักที่มองไม่เห็นร่วมหลายหมื่นตันกำลังบี้เขาอย่างไม่ปรานี
น้ำเสียงไพเราะราวระฆังแก้วกังวานขึ้น พร้อมพลังที่เหมือนนรกกำลังฉุดรั้งเขาลงไป
"โอเมก้าอย่างเจ้าทำไมไม่ก้มหัวให้เราล่ะ"
คนที่งดงามคนนั้นเอ่ยโดยไม่ได้มองมา
สนามพลัง!?
ไนท์เคยได้ยินรุ่นก่อนเอ่ยถึงการใช้พลังอัลฟ่าขั้นสูงในการควบคุมสนามพลังของดวงดาวอยู่บ้าง แต่ยังไม่เคยเห็นนามิกทำให้ดู แต่วันนี้เขามั่นใจเลยว่ามันต้องเป็นสิ่งนี้แน่นอน!!
ร่างกายถูกตรึงกับพื้น เสียงความเจ็บปวดของเขาดิ้นรนอยู่ในลำคอ การหายใจแทบเป็นไปไม่ได้ กระดูกทั่วร่างลั่นกร๊อบ ซี่โครงหักไล่เรียงกันไปเหมือนเสียงดนตรี กะโหลกศีรษะก็ใกล้จะระเบิด
อัลฟ่าฝึกหัดจะยังไม่ได้รับพลังจากดวงดาวทั้งหมด แต่เขาก็พยายามดึงพลังมาต้านได้บางส่วน ทำให้หัวของเขายังไม่ระเบิดโพละไปในครั้งเดียว
ตอนนี้เขาเป็นดั่งมนุษย์ผู้ทะเยอทะยานถูกเหยียบด้วยฝ่าเท้าของพระเจ้า เป็นเหมือนแมลงที่คืบคลานบนพื้นดินอย่างน่าเวทนา แต่คนแปลกหน้าไม่แม้จะเหลือบมอง ราวกับแค่การมองมาก็เป็นการเสียเวลาดูพระอาทิตย์ตกดินที่เล่อค่ากว่า
อั่ก
ไนท์กระอักเลือดออกจากปาก และอีกจำนวนมากซึมออกตามดวงตา หู จมูก ทุกช่องของร่างกาย เส้นเลือดกำลังปริแตกด้วยแรงดันที่มากเกินทนได้ อวัยวะภายในกำลังแหลกเละ ร่างเขายังไม่ใช่หนึ่งเดียวกับดวงดาวเหมือนนามิก และเขายังสลายร่างไปประกอบใหม่ไม่เป็น ทำให้ต้องกัดฟันรับความเจ็บปวดมหาศาลนี้เอาไว้ เขาต้องข่มกลั้นตัวเองไม่ให้เป็นบ้า พยายามประคองสติไว้วินาทีต่อวินาที
จนกระทั่งแสงสุดท้ายลับไปแล้ว นำพาความอ่อนโยนบางๆบนใบหน้างามให้หายไปด้วย คนแปลกหน้าจึงค่อยๆหันมา
"ยังไม่ตายอีกเรอะ?"
เสียงไพเราะเอื้อนเอ่ย แต่มันกลับเป็นครั้งแรกของการมีชีวิตในฐานะอัลฟ่าที่ไนท์หวาดกลัวอย่างแท้จริง
ต่อหน้าคนคนนี้ พลังที่ต่อต้านไม่ได้ เอาชนะไม่ได้ สัญชาตญาณบอกเขาให้ร้องขอชีวิต นี่คือหนทางเดียวที่เขาจะรอดจากวันนี้
แต่ไนท์ก็เลือกกัดริมฝีปากแน่นจนได้รสเลือดของตัวเอง ถ้าเขาต้องร้องขอชีวิตจากอัลฟ่าคนอื่น นี่เขากำลังจะเริ่มศักราชของตัวเองได้ทุเรศขนาดไหนกัน
"สายตานั่นมันอะไร เจ้ากล้ามองอัลฟ่าด้วยสายตาแบบนั้นเรอะ?"
น้ำเสียงของคนตรงหน้าดูไม่สบอารมณ์ คงสังเกตเห็นว่าเขาพยายามต่อต้าน ร่างบางไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกายแต่อากาศรอบตัวกลับเย็นจัดลงในทันที ไอน้ำในอากาศก่อตัวเป็นรูปร่างของคถาคริสตัลระยิบระยับหลายสิบอัน พวกมันหมุนช้าๆอวดโฉมของตนอย่างหยิ่งพยอง ก่อนจะร่วงลงมาดั่งฝนที่โปรยปราย
ฉึก ฉึก ฉึก
เหมือนแทงฉมวกใส่ปลาที่ติดแห คาดหวังให้เป็นความตายที่ปรานีที่สุดแล้ว
เลือดที่หลั่งไหลแข็งแทบทันทีที่สัมผัสอากาศภายนอก แม้ความเย็นจะช่วยหยุดการเสียเลือดได้ แต่ไม่ช่วยห้ามความเจ็บปวดที่แทรกซึมถึงจิตวิญญาณ
ไนท์คำรามกรีดร้องในลำคอ ตอนนี้เขารู้สึกเจ็บ...เจ็บจนแทบบ้า เหล่านี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยได้รับรู้มาก่อนเลย และไม่ปรารถนาจะได้รู้
"ทำไมเจ้าเป็นโอเมก้าที่ทนมือนักล่ะ โอเมก้าชนิดพิเศษของดาวนี้เรอะ?"
หยดน้ำเม็ดโตร่วงลงจากแพขนตาเมื่อเจ้าของทับทิมคู่สวยก้มลงพิจารณาเขาอย่างละเอียด แล้วครางอืมในลำคอ ก่อนใบหน้างามจะเผยรอยยิ้มน้อยๆ รอยยิ้มที่พอรวมกับธาราเลือดที่ปลายเท้าก็ทำให้เขาเหมือนปีศาจน้อยๆที่กำลังหยอกล้อกับสิ่งมีชีวิตอื่นด้วยความหรรษา
"น่าสนใจ"
สนามพลังที่ตรึงไนท์ไว้สลายออก มือเรียวเล็กพยุงเขาขึ้นอย่างเริงร่า ราวเด็กน้อยได้ของเล่นใหม่ที่ถูกใจยิ่ง
"เรากำลังเบื่อพอดี มาฆ่าเวลาให้เราหน่อย ถ้าเจ้าทำได้ดี อย่างน้อยเจ้าก็จะได้ตายในอ้อมกอดของเรา...เป็นรางวัล"
สิ้นคำกล่าว ไนท์ก็รู้สึกราวลำคอลุกไหม้ ความร้อนกรีดแทงเข้าไปถึงหัวใจ ที่หน้าอกซ้ายเขาปรากฎตราสัญลักษณ์หนึ่งขึ้น ไนท์รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาถูกตีตราไว้แล้ว! ด้วยตราของดาวดวงอื่น การกระทำที่จะทำต่อเบต้าหรือโอเมก้าเท่านั้น แต่บัดนี้ตัวเขาที่เป็นถึงอัลฟ่าฝึกหัดของดาวเฟลม่ากลับกำลังถูกกระทำดุจเดียวกัน เพราะไร้ซึ่งพลังที่จะต่อต้าน
อัลฟ่าคนนั้นเปิดสะพานข้ามดาราขึ้น และลากเขาไปในห้องส่วนตัวที่ใช้ต้อนรับอาคันตุกะ เหมือนโยนตุ๊กตายัดนุ่นเข้าไป
"นี่ไม่เหมาะสมนะครับ ท่านอันดับสี่ นี่เป็นโอเมก้าของดาวอื่น!"
"หุบปาก" ศีรษะของเบต้าผู้กล้าหาญขัดขวางขาดออกจากลำตัว ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาวไปหลายเมตร แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจจากคนที่เขาทัดทาน
"บัดนี้มันเป็นของเราแล้ว เราจะทำอะไรกับมันก็ได้ ที่ใดก็ได้ที่เราพอใจ"
คำกล่าวนี้ทำให้ไนท์ขนลุก เขาพยายามจะร้องบอกว่าเขาไม่ใช่โอเมก้า แต่ลำคอเขากลับไร้เสียงเพราะอุ้งมือเล็กๆนั้น บีบรัดไว้ เขาไม่ได้คิดไปเองว่าใบหน้างามที่คลอเคลียด้วยเส้นผมสีเงินยวลกำลังแย้มยิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นเขาพยายามดิ้นรนหนี
"ไม่ต้องกังวลไป เราสัญญาว่าจะปรานีเจ้าให้มากที่สุด เจ้าจะไม่ตายภายในวินาทีเดียวเหมือนสวะตัวนั้นหรอก"
ประโยคนี้ย่อมหมายถึงเบต้าที่สิ้นชีพไปเมื่อครู่ แต่ในวินาทีนี้ไนท์กลับไม่อยากได้ความปรานี เขาอยากเป็นเพียงซากศพที่ไม่ต้องรับรู้สิ่งใดก่อนที่วินาทีถัดไปจะเริ่มด้วยซ้ำ
เพราะเขาจะถูกกระทำเยี่ยงโอเมก้าตัวหนึ่ง ถูกให้รองรับอะไรก็แล้วแต่ที่อัลฟ่าคนนี้พึงใจจะทำกับเขา ถูกใช้เป็นเครื่องมือทดลองวิชาที่รุนแรงแค่ไหนก็ได้ อันเป็นการกระทำตามธรรมเนียมปฏิบัติของอัลฟ่าต่อโอเมก้าที่พอใจ สิ่งที่เขาเองก็เคยทำมาในฐานะอัลฟ่าฝึกหัดกำลังย้อนกลับมาทำลายเขาเอง
ไนท์กระอักเลือดอย่างบอบช้ำจนเกินทน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโดนทำร้ายอย่างสาหัส ถูกขยี้ความภาคภูมิใจจนไม่เหลือสิ่งใด
ในสติที่ขาดห้วงเป็นช่วงๆ เขาได้ยินเสียงของตัวเขาเองพูดกับเมเรสด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"เมเรส อยู่เฉยๆก่อนนะ ผมขอลองอะไรสักหน่อย"
เมเรสตัวสั่นด้วยความกลัว แต่มันก็ถูกพันธะห้ามไว้ไม่ให้ต่อต้าน ดวงตากลมๆของมันสะท้อนเงาของมัจจุราชที่เงื้อมมือมา มัจจุราชที่มันไม่สามารถหนีไปได้ มัจจุราชที่ไม่รู้ว่ามันมีความรู้สึกหรือไม่ และไม่เคยใส่ใจว่ามันเจ็บปวดอย่างไร
และตอนนี้เขาก็กำลังเป็นเช่นนั้น ถูกพลังที่เหนือกว่ากระทำไม่ต่างกัน
นี่คือความรู้สึกอะไรกัน?
ทำไมเขาถึง...ไม่เคยรับรู้?
แล้วทำไมเขาถึงต้องมารับรู้สิ่งนี้?
เป็นพระเจ้าที่มาในรูปของโชคชะตา หรือคือความบังเอิญที่ทำให้เส้นด้ายทั้งหมดมาบรรจบ เกิดเป็นเหตุการณ์ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงไปได้
ในห้วงนรกที่ดำเนินไป เสียงสวรรค์กลับเป็นเสียงของเบต้าคนที่สองผู้ยอมตายเพื่อเข้ามาทูลเรื่องสำคัญ
"ท่านอันดับสี่ องค์จักรพรรดิเรียกท่านไปร่วมการประชุมขอรับ"
ฉับ
ศีรษะของเบต้าคนที่สองกระเด็นลงพื้น เจ้าของนามอันดับสี่แค่นเสียงเฮอะ อิดออดที่จะไปครู่หนึ่ง แต่จำต้องผละไปด้วยความหงุดหงิด
ประตูห้องปิดล็อก แต่ไม่ได้ตรึงสนามพลังไว้ เพราะคงไม่มีใครคิดว่าโอเมก้าเมื่อถูกตัดเอ็นและถูกตัดการมองเห็นจะเคลื่อนตัวไปไหนได้
แต่ไนท์ไม่จำเป็นต้องเคลื่อนไหวร่างนี้ อัลฟ่าสร้างร่างและสลายทิ้งได้ตามใจชอบ ไนท์พยายามครั้งสุดท้ายที่จะเป็นอิสระจากร่างที่ไร้ประโยชน์ เขาสูดหายใจเฮือก เขายังไม่ได้เรียนการใช้พลังขั้นสูงจากนามิก แต่ตอนนี้เขาจำเป็นต้องใช้มันแล้ว ไนท์ต้องค้นหามันด้วยตัวเอง ก่อนที่มัจจุราชจะกลับมา
แล้วพลังสายหนึ่งก็ถูกส่งมาหาเขา รุ่นก่อนเหมือนจะรับรู้ได้ว่าเขาพยายามดึงพลังจากดวงดาวมาใช้ จึงส่งพลังหนุนมาให้สิ่งนี้ช่วยเขาให้หลุดจากพันธนาการได้ในที่สุด ไนท์สลายร่างกลับเป็นอนุภาคแล้วไปหลอมรวมใหม่ในสถานที่ปลอดภัย
คุณสมบัติของอัลฟ่าคือเหตุผลเดียวที่เขายังรอดมาได้ ไม่ได้จบชีวิตหลังรองรับความปรานีในการฆ่าเวลาเหมือนโอเมก้าทั้งหลาย
ไนท์กลับมาที่ห้องตัวเองในพระราชวัง ล้มคะม่ำหน้าคว่ำลงพื้น และหลังนอนนิ่งอย่างไร้เรี่ยวแรงไปยาวนาน เขาก็อาเจียนออกมาจนหมดทุกสิ่ง แต่ความคลื่นเหียนก็ไม่หายไป กลิ่นคาวเลือดของตัวเองยังฉุนติดจมูก และภาพดวงตาสีแดงก่ำคู่นั้นก็ยังติดตาเป็นภาพหลอนที่ทำให้เขาเกือบคลุ้มคลั่งทุกครั้งที่มันจับจ้องตรงมาที่เขา
แม้จะสร้างร่างใหม่ที่ไร้บาดแผลได้ แต่จิตวิญญาณนี้คงบอบช้ำแสนสาหัสไปแล้ว รอยแผลที่มองไม่เห็นคอยรังแต่จะเจ็บแปล๊บขึ้นมาตลอดเวลา ทรมานหัวใจให้ปวดร้าวจนแทบทนไม่ได้
น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะมีให้ใคร ก็ไม่อาจหยุดหลั่งไหลได้อีกแล้ว
เขากุมลำคอและร้องคำราม
อย่างเคียดแค้นที่สุด
เจ็บปวดที่สุด
ชิงชังที่สุด
อ้ากกกก
เสียงก้องไปในพระราชวัง และทั้งดวงดาวเฟลม่า ทุกคนล้วนจดจำได้
หรือถึงแม้ผู้ใดจะลืมเลือน แต่ไนท์จะไม่มีวันลืม...
ว่าในวันนี้คือวันที่อิกไนท์ คลอร์ว ได้เข้าใจในสิ่งที่ไม่เคยมีอัลฟ่าคนไหนเข้าใจมาก่อน...นับตั้งแต่ยุคของราชาแม็กซิมัส นับเป็นเวลากว่าหมื่นล้านปีที่จักรวาลกำเนิดขึ้นมาและหัวข้อนี้ถูกละไว้ในฐานะเรื่องที่ไม่มีความสำคัญ
หัวใจของผู้ที่ถูกเหยียบย่ำ
หัวใจของโอเมก้า


"ผมขอโทษ"
ผมเอ่ยเพียงลำพังด้วยเสียงสั่นเครือ สองมือที่เปรอะเปื้อนกุมเศษซากบางสิ่งไว้ในอ้อมกอด เศษซากของชีวิตที่ครั้งหนึ่งผมเคยทิ้งขว้าง
เมเรสกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ออกอาระวาด อาเบลพาพวกไปกำจัด และกว่าผมจะไปถึง เมเรสก็เหลือเพียงเศษซากที่แตกสลาย
เมเรสตายไปแล้ว ผมได้ทดลองปล่อยโอเมก้าตนหนึ่งเป็นอิสระ ผลลัพธ์คือการสูญเสีย
ผมทำการทดลองและล้มเหลว...ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงไม่จำเป็นต้องรู้สึกอะไร แต่วันนี้...เมื่อการทดลองเคยเกิดขึ้นกับตัวเองมาก่อน ผมก็ไม่อาจห้ามไม่ให้ตัวเองรู้สึกเลวร้ายได้
ถ้าอาเบลคือคนที่ต้องยกโทษให้ ชาร์ลคือความรู้สึกผิด เมเรสสำหรับผมก็คือบทเรียนที่คอยเตือนไว้ว่า 'จะต้องไม่มีการทดลองกับใครอีก'
ต่อจากนี้ผมจะใช้ตัวเองเป็นเครื่องพิสูจน์ แค่ตัวผมเท่านั้นที่จะถูกทดลอง
ในวันนั้นหลังจากวันที่เมเรสตายจากไป ผม 'ราชาแห่งดวงดาวเฟลม่า' ก็วางมงกุฎอันสูงส่งของอัลฟ่าลง และเลือกที่จะก้าวสู่การทดลองด้วยตัวเอง
แม้จะต้องบอกลาคนที่รัก แม้จะแลกด้วยทุกสิ่ง แต่ผมต้องการรู้ว่าเส้นทางนั้นมีอยู่จริง และกุญแจที่ราชาแม็กซิมัสเอ่ยถึงไม่ได้เป็นเรื่องเพ้อฝัน
ผมเสกสิ่งหนึ่งขึ้นมาจากศาสตร์อัลฟ่า เป็นสิ่งที่ผมสร้างเป็นอย่างสุดท้าย มันคือ 'หน้ากากสีดำ' เพื่อก้าวไปสู่เขตแดนที่ไม่มีใครเคยกลับออกมาบอกเล่า
สิ่งมีชีวิตไร้นิยามคืออะไร ผมจะค้นหาคำอธิบายนั้นด้วยตัวเอง
'ลาก่อน นิก จงเป็นอัลฟ่าที่แตกต่าง'
ผมเอ่ยไปแบบนั้นแล้วจากไป คิดว่าได้มอบสิ่งที่ดีให้กับนิกแล้ว แต่ผมก็ล้มเหลวไม่ต่างจากจักรพรรดิแม็กซิมัส
ผมปลอมตัวออกเดินทางเพื่อไม่ให้ใครจดจำได้ ใต้หน้ากากสีดำนี้ผมมองเห็นและได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่อัลฟ่าทั้งหมดไม่ได้ยิน ผมพยายามเข้าไปช่วยเหลือ แต่ก็ถูกพลังจากดวงดาวโจมตี ความเจ็บปวดรุมเร้ารอบทิศ ผมจึงอาระวาดเพื่อให้มันทุเลาลง และเมื่อผมฆ่าอัลฟ่าเจ้าของดาวไปเสีย สายโซ่ทั้งหมดก็ขาดออก
ผมรู้สึกได้ถึงพลังที่หลั่งไหลเข้ามา มันทำให้ผมอิ่ม ทำให้ผมมีกำลังจะเดินทางต่อ เพื่อตามหาอะไรบางอย่างที่จะช่วยปลดตราประทับให้กับเหล่าโอเมก้า กุญแจในตำนานที่แม็กซิมัสเอ่ยถึง
แต่ยิ่งนานเข้าท่ามกลางกระแสความบ้าคลั่ง และศัตรูที่อยู่รอบตัว ผมก็เริ่มหลงลืมตัวเองไป ทุกวันมีแต่ต้องต่อสู้และหลบหนีเพื่อปกป้องตัวเอง พร้อมๆกับอดทนต่อเสียงวิงวอนร้องขอที่ไม่เคยหายไป มันกลายเป็นเสียงขับกล่อมแห่งความคลุ้มคลั่ง ที่ทำให้ผมไม่อาจข่มตาหลับได้แม้เสี้ยววินาที
ไม่ใช่แค่ผมที่ไล่ล่าบางสิ่ง แต่เสียงเหล่านั้นก็ไล่ล่าผมเช่นกัน ผมรู้สึกได้ว่ามันกำลังไล่ต้อนผมไปสู่ทางตัน สู่ปลายทางที่ผมไม่สามารถช่วยโอเมก้าหรือช่วยใครได้เลย
ผมตามหาอย่างไรก็ไม่พบ กุญแจอันนั้นอยู่ที่ใด...
ผมหลงทาง ผมอยู่ที่ไหนกันในจักรวาลที่ไร้ทิศทางนี้ ทุกอย่างเป็นเหมือนหมอกมัวๆที่บดบังทุกการรับรู้ ผมเห็นแต่แสง ณ ปลายอุโมงค์ มันชักจูงให้ผมมุ่งหน้าไปและลงมือทำลายทุกอย่างเพื่อปกป้องเสียงอ้อนวอนอันแสนทรมานนั้น
เวลาที่ผ่านไปทำให้ผมเริ่มสงสัย ผมยังเป็นคือ 'ไนท์' คนนั้นอยู่จริงๆใช่มั้ย? หรือไม่ใช่แล้ว เพราะนามอิกไนท์คือนามของ อัลฟ่าแห่งดาวเฟลม่า หากผมไม่ใช่อัลฟ่าแล้ว ตัวตนที่ผมเป็นอยู่ตรงนี้คืออะไร?
หรือตลอดมาอิกไนท์เป็นแค่เปลือกที่ผมสวมใส่ไว้ เป็นแค่ตัวละครตัวหนึ่งที่พระเจ้ามอบบทบาทให้เป็นผู้นำของดวงดาวแห่งหนึ่งเพื่อทดสอบศักยภาพของเขา
ผมไม่รู้แล้วว่า อิกไนท์คนนั้นไปอยู่ที่ไหนแล้ว
จนกระทั่งผมพ่ายแพ้...อีกครั้งหนึ่ง
พลังและหน้ากากสีดำที่เป็นเพียงเปลือกหลุดออกไป และผมเริ่มนึกออกแล้วว่าผมกำลังทำอะไรอยู่
ไนท์ที่ผมทำหายไปคนนั้นอยู่ที่ไหน...
'อยู่ที่นี่'
ผมเงี่ยหูฟัง
มีคนเรียกไนท์คนนั้นอยู่
'ไนท์อยู่ที่นี่'
อยู่ที่นี่...งั้นเรอะ?
'ท่านไนท์'
มีคนเรียก...ผมอยู่...
มีแสงสว่างยื่นมาหาผม มือสีขาวข้างนั้นแหวกม่านสีดำที่บดบังทุกสิ่งออกไป ทำลายอุโมงค์ที่ทอดยาวไม่รู้จบให้พังทลาย แล้วผมก็เข้าใจแล้วว่านี่ไม่ใช่เส้นทางที่จะค้นพบกุญแจ ผมต้องกลับไป
ในวินาทีแรกผมลังเลที่จะเอื้อมมือออกไป ผมกังวลว่าสิ่งนี้จะพาผมไปที่ไหน? หรือจะมาหลอกลวงผมให้หลงทางอีกครั้ง
"ท่านไนท์!"
แต่พอได้ยินเสียงนี้ ผมก็ลืมตาตื่นเต็มที่ น้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์แว่วอยู่ใต้หมู่ดาวกลางรัตติกาล ผมไม่มีวันจำผิดไปหรอก
เสียงนี้คือ...นิก?
นิก นิโคลัส
โอเมก้าของผม


อาเบลคือคนที่ทำให้เขาเข้าใจโอเมก้า
ชาร์ลคือคนที่ทำให้เขาเข้าใจอัลฟ่า
ไนท์เดินผ่านช่วงเวลาที่สับสนและเติบโตขึ้น
หลังมอบตัว และเข้าร่วมภาคีแล้ว ไนท์ก็ถอยห่างจากเวอร์ชูว
เขาไม่สามารถอธิบายทุกสิ่งที่เขาได้เรียนรู้ให้กับเวอร์ชูวได้ คำสัญญาของเพื่อนจึงถูกหักหลังด้วยเหตุผลที่เจ้าตัวไม่เข้าใจ เวอร์ชูวจึงปฏิเสธที่จะหยุดการแก้แค้น ปีกสันติภาพไรโซเรียที่เขาสร้างขึ้นแข็งแกร่งขึ้นทุกวันจนน่ากลัว
ไนท์รู้ว่ามันจะต้องเกิดปัญหาสักวันหนึ่ง เขาจึงเลือกที่จะเดินเข้าหาอาเบล หรืออัลฟ่าอันดับสี่ตอนนั้นที่กำลังจะเริ่มสงครามภายในเพื่อชิงตราจักรพรรดิ
หนึ่งคือเพื่อช่วยให้อันดับสี่ได้พลังของจักรพรรดิมา เป็นเกราะป้องกันตัวเองในอนาคต และถ่วงอำนาจของปีกสันติภาพที่พร้อมจะกลืนกินดาวเล็กดาวน้อยที่หวาดกลัวเข้าไปเป็นพวก
ข้อสองที่สำคัญที่สุดคือเพื่อทดสอบตัวเขาเอง ว่าเขายังแค้นเคือง และหวาดกลัวอันดับสี่อยู่หรือไม่
แล้วทำไมเขาถึงเลือกอันดับสี่ ไนท์ถามตัวเองซ้ำๆ ลึกๆแล้วเขาเชื่อว่าความสัมพันธ์บางอย่างหากเกิดขึ้นแล้ว ต่อให้อยากลืมแค่ไหน ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าไม่เคยมี อาเบลประทับตราเขาแล้ว แม้เขาจะลบออกไป แต่มันก็เหมือนมีเส้นใยที่มองไม่เห็นเชื่อมโยงพวกเขาไว้ด้วยกัน
อันดับสี่ในตอนนั้นไม่ได้แตกต่างจากที่เขาเจอเมื่อหลายปีก่อนเท่าไร
การขอร่วมพันธมิตรทำให้อันดับสี่หวาดระแวงเหตุผลที่คลุมเคลือของเขา แต่นั่นไม่สำคัญ ตราบที่เขาให้ประโยชน์อีกฝ่ายได้ ก็เพียงพอแล้วที่จะให้อันดับสี่อดทนกับเขาต่อไป
ทุกครั้งที่ไนท์ต้องเข้าไปพูดคุยใกล้ชิด ไม่ว่าจะประชุมวางกลยุทธ์หรือว่าร่วมต่อสู้ในสนามรบ มีความรู้สึกหนึ่งจุกอยู่ในลำคอทำให้เขาปวดแสบในกระเพาะ และเจ็บที่กลางอกตลอดเวลา
หลายครั้งที่อันดับสี่ทำตัววางอำนาจบาตรใหญ่ ไนท์รับรู้ถึงความกราดเกรี้ยวของตัวเองได้อย่างชัดเจน จนอยากเข้าไปบีบคอขาวๆนั้นให้กรีดร้องขอชีวิต เพราะตอนนี้เขารู้ถึงเคล็ดลับของการใช้พลังที่เหนือกว่าอันดับสี่ด้วยซ้ำ ถ้าหากว่าเขาอยากลงมือแก้แค้น หรือสั่งสอนอันดับสี่ที่เย่อหยิ่งให้หลาบจำเสียบ้างก็ดูจะสามารถทำได้ง่ายๆเหมือนทรมานเด็กทารกสักคน
ถึงอย่างนั้นไนท์ก็พยายามฝืนตัวเองเอาไว้ เขาต้องอดกลั้นทำตามคำสาบานของตัวเองว่าจะไม่แก้แค้น ทั้งไม่ระบายอารมณ์ใส่ผู้อื่น เขาจะไม่กลับไปเป็นสิ่งเดิมๆที่ตัวเองเคยเป็น
เขาเปลี่ยนไปแล้ว...ไนท์ย้ำกับตัวเอง
แต่ความคิดนี้ก็คอยแทรกซึมเข้ามาก่อกวนในใจเขาทุกครั้งที่ได้เห็นใบหน้างามใกล้ๆ ดวงตาทับทิมที่หยิ่งผยอง ริมฝีปากที่แค่นเสียงดูแคลนสรรพสิ่ง ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อไปเบาๆ เพราะอย่างน้อยเขาก็อยากเห็นสีหน้าเคร่งเครียด โกรธแค้นของคนที่เคยเหยียบย่ำเขาบ้าง พอเห็นอีกฝ่ายอึกอัด แต่โต้ตอบเขาไม่ได้ ไนท์ก็รู้สึกว่าก้อนหินที่หนักอึ้งในอดีตเริ่มเบาลงบ้าง
นี่ถือเป็นการเอาคืนที่เล็กน้อยสุดๆแล้วที่ไนท์อนุญาตให้ตัวเองทำได้
ท้ายที่สุดด้วยการร่วมมือของพวกเขาทั้งสอง อันดับสี่ก็ชนะขึ้นเถลิงราชสมบัติเป็นจักรพรรดิคนใหม่ ไนท์ก็ถอนตัวออกมา หวังว่าจะไม่ต้องเห็นหน้ากันอีก ไนท์ถือว่าเขาได้ประโยชน์เพียงพอแล้ว ทั้งได้พันธมิตรที่จะคอยเปิดทางให้ และไม้กันฝูงหมาที่คอยโจมตีเขาในภาคี การเป็นพันธมิตรกับอาเบลคอยเตือนไม่ให้พวกน่ารำคาญมาวุ่นวายกับเขา เรื่องของเขากับจักรพรรดิอาเบลจึงจบลงด้วยประโยชน์ทั้งสองฝ่าย
แต่แล้วอาเบลกลับเป็นฝ่ายมาเยี่ยมเยือนเขา มาเหยียบดาวแห่งนี้เป็นครั้งที่สอง และเริ่มสนิทสนมกับเขาโดยที่เขาไม่ได้ตั้งใจ
อาเบลอยากรู้ความลับของพลังสตริง และมิติที่เขาเข้าถึง จนมีครั้งหนึ่งที่เขาหลวมตัวบอก และหลวมตัวเรียกร้องค่าตอบแทนที่มากเกินไป
อาเบลโกรธเกรี้ยวกลับไป แต่ไนท์กลับเย็นเยือก เขาลูบริมฝีปากตัวเองเบาๆ แล้วถามตัวเองซ้ำๆว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ ใช่กำลังแก้แค้น? หรือว่าแค่กำลังหยอกล้อ? เขารู้แล้วว่าบางสิ่งเกิดขึ้นข้างในตัวเขา และเขาก็หยุดมันไว้ไม่ได้ ชะตากำลังเล่นตลกกับเขาอีกครั้งหนึ่งใช่มั้ย
หรือเหตุผลจริงๆที่เขาเลือกอันดับสี่ อาจจะไม่ใช่เหตุผลที่เขาบอกตัวเองอยู่ทุกวันก็เป็นได้ เขาอาจจะต้องยอมรับมันสักทีว่าจริงๆแล้วเขาน่ะ...
ชอบอย่างนั้นเรอะ?
"ผมจีบอาเบลได้มั้ย?" ไนท์ตัดสินใจถามขึ้นวันหนึ่งที่พบหน้ากันอีกครั้ง
จักรพรรดิหันขวับมาทำตาขวางอย่างที่คาด เอ่ยปากด่าอย่างที่คิด แต่ที่เขาไม่หวังว่าจะเห็น คือใบหน้างามที่ขึ้นสีเรื่อๆ
"แกอย่ามาล้อเล่น!"
ไนท์รับคำตวาดแล้วดึงร่างบางเข้ามากอด เอ่ยถามตรงๆ
"แล้วถ้าผมไม่ได้ล้อเล่นล่ะ อาเบลคิดว่ายังไง?"
"ไปตายซะ" อาเบลระเบิดความเกรี้ยวกราดออกมาระลอกใหญ่ สะบัดตัวออกและเปิดสะพานข้ามดารากลับดาวแม่ไปทันที โดยปล่อยให้คนเริ่มจีบยิ้มเล็กยิ้มน้อยอยู่คนเดียว
เมื่อได้สติ ไนท์ก็ขมวดคิ้วที่ตัวเองเผลอยิ้มแล้วถอนใจเฮือก
เขากำลังมีความสุขเรอะ? ที่ได้หยอกล้อกับศัตรูที่เคยเกลียดชัง นี่มันเป็นไปได้จริงๆหรือ?
นับจากวันนั้นที่แค้นจนกระอักเลือด ไนท์อัศจรรย์ใจตัวเองมากที่เขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ดังนั้นอัลฟ่าแห่งดาวเฟลม่าจึงเชื่อเสมอว่าผู้คนเปลี่ยนแปลงได้ไม่มีวันสิ้นสุด ทั้งตัวเขา และอาเบลเองก็เช่นกัน
แต่เรื่องในอดีตเขาก็ไม่คิดจะบอกอาเบลแน่นอน เพราะมันคงไม่สนุกถ้าอาเบลยอมรับเขาเพราะเรื่องราวที่ไม่น่าจดจำนั้น
เขาอยากจะทำให้น้ำแข็งที่เย็นเยือกอย่างอาเบลยินยอมเป็นของเขาอย่างสมัครใจ ไม่ใช่จากหนี้ที่ค้างคากันไว้ หรืออำนาจข่มขู่บังคับ แต่เป็นเพราะเขาที่ยืนอยู่ในปัจจุบันต่างหากที่หลอมละลายหัวใจน้ำแข็งของจักรพรรดิอาเบลลงได้
ส่วนทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาก็ให้มันเป็นความลับของเขาคนเดียวก็แล้วกัน
…
ท่านไนท์
ความทรงจำที่ผมได้เห็น สะท้อนทั้งความคิดและการเติบโตของอัลฟ่าหนุ่มคนหนึ่ง กว่าจะมาเป็นตัวท่านในวันที่เจอผม ท่านไม่ได้กำเนิดมาเพื่อเป็นดวงอาทิตย์ แต่ท่านคือเมล็ดพืชธรรมดาที่เคยผ่านโคลนตมมาก่อนที่จะงอกงามเป็นต้นสูงใหญ่ให้ร่มเงากับผู้อื่น มันช่างอบอุ่นเหลือเกิน
ผมชอบท่านไนท์ ผมชอบท่านมากจริงๆ
แต่น้ำตาแห่งความอ่อนแอ...ผมไม่อาจห้ามไม่ให้มันไหลออกมา ชาร์ลตกใจพยายามพูดอะไรอีกหลายคำที่ผมไม่ได้ยิน เพราะผมกำลังสมเพชตัวเอง สมเพชที่ตัวผมคิดทรยศท่านไนท์ได้อย่างง่ายดาย คิดทอดทิ้งท่านในชั่ววูบเดียว
พอไม่มีกฎเกณฑ์ของจักรวาลมาควบคุม ผมก็สามารถเห็นแก่ตัว และคิดเอาตัวรอดในฐานะอัลฟ่าได้ โดยลืมสิ่งที่ได้รับมาหมดสิ้น
ผมเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าพลังชีวิตในกรงคริสตัลนั้นกำลังแตกซ่าน สสารสีดำหดเล็กลงเหลือเพียงขนาดเท่าลูกบอล
พวกเขากำลังจะฆ่าท่านไนท์ ตามแผนของอาเบล เป็นการทำลายให้ทุกดาวได้เห็น ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะไม่วางใจว่าจักรพรรดิอาเบลอาจจะเก็บสิ่งประหลาดนี้ไว้วิจัยเพื่อสร้างอาวุธที่ร้ายกาจกว่าเดิมได้
แต่อาเบลคงไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรลงไป เขากำลังทำลายท่านไนท์นะ ท่านไนท์ที่...
อ่า ผมไม่รู้ว่าอาเบลคิดยังไงกับท่านไนท์ แต่ว่าผมจะปล่อยไว้แบบนี้หรือ
ถ้าผมปล่อยให้เขาจากไปแบบนี้ ปล่อยให้พระเจ้าลงโทษเขาแต่เพียงคนเดียว ผมจะทนอยู่ต่อไปได้อีกนานแค่ไหนกัน...ผมกัดฟัน จิกมือตัวเองแน่นจนสัมผัสได้ถึงของเหลวที่ไหลไปตามปลายนิ้ว
ผมไม่อยากอยู่อย่างหวาดกลัวอีกแล้ว ผมอยากเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคงและเป็นตัวของตัวเอง แม้ว่าจะไม่มีใครยอมรับการคงอยู่ของผมก็ตาม
และคนคนเดียวที่ผมจะต้องไม่เสียไปก็คือคนคนนี้ เพราะท่านคืออัลฟ่าคนเดียวที่มองเห็นพวกเรา และเข้าใจหัวใจของโอเมก้าอย่างแท้จริง
ผม...จะต้องช่วยท่านออกมาให้ได้เพื่อคืนท่านให้กับทุกๆคนที่รอคอยท่านอยู่ ส่วนชะตากรรมของผมนั้น..
"…" ผมหลับตาลง สรรพสิ่งรอบข้างไม่มีอะไรไหวติง ทุกอย่างเหมือนรอคอยคำตัดสิน
ชีวิตของโอเมก้าคนหนึ่งในช่วงเวลาสั้นๆที่ท่านไนท์มอบให้คงถือว่าเป็นรางวัลชีวิตที่มากเกินพอแล้ว
พลังของดวงดาวถูกหลอมรวมเอาไว้ในร่างช้าๆ ผมรู้สึกได้ถึงสายธารหินหนืดร้อนที่ไหลอยู่ในดวงดาว และมองเห็นเส้นด้ายสีแดงทอดยาวจากมือของผมออกไปไกลแสนไกลจนหายลับไปในผืนอวกาศสีดำ มันคงเชื่อมโยงไปยังดาวเฟลม่า และนำพาพลังเดินทางมาให้ผมให้มากที่สุดเท่าที่มากได้
เม็ดเหงื่อโตๆผุดขึ้นทั่วหน้า นี่เป็นการใช้พลังขั้นสูงนอกดวงดาวครั้งแรกของผม ซ้ำยังต้องปะทะกับพลังของอัลฟ่าคนอื่นๆที่ชำนาญกว่าผมอีก งานนี้ผมคงต้องพึ่งดวงทั้งชีวิตแล้ว
"เอ็งทำอะไร?" ชาร์ลมองผมอย่างไม่เข้าใจ ผมแบ่งสมาธิมาสบตาเขาตรงๆ
ชาร์เลส ชาร์ล อัลฟ่านักรบผู้มีหัวใจที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง...พี่ใหญ่ที่น่าเทิดทูนของผม
"ไนท์?"
"ผมไม่ใช่ไนท์..."
ดวงตาสีหมอกคู่โตของผมประทับภาพบุรุษสีเพลิงที่ทำหน้างุนงงเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย
"ชื่อของผมคือนิก...นิก นิโคลัส"
ในที่สุดผมก็กล้าที่จะพูดออกไปแล้ว บอกชื่อของผมให้จักรวาลได้รู้ ชื่อแสนไพเราะที่ท่านไนท์ตั้งให้
"ขอบคุณนะครับชาร์ลที่ทำให้ผมมีวันนี้"
ผมว่าจบก็รวมพลังไว้ที่ศีรษะและปลายเท้า แล้วเร่งการระเบิดพุ่งตัวเองเป็นอุกกาบาตปลายแหลมเข้าสู่กำแพงคริสตัล อาศัยที่ทุกคนไม่ทันตั้งตัวและไม่คาดคิดว่าจะมีอัลฟ่าสติไม่สมประกอบกระโจนเข้าไปหาสัตว์ร้ายที่กินอัลฟ่าด้วยกัน
เมื่อเข้าประชิดกำแพง แทนที่จะฝืนเอาพลังเข้าหักล้าง ผมเพ่งสมาธิเร่งอนุภาคของกำแพงคริสตัลให้มันมีพลังสูงขึ้นไปอีกหลายสิบเท่า อนุภาคที่เคยอยู่อย่างเสถียรเริ่มพุ่งชนกันอย่างไร้ระเบียบทำให้กำแพงที่แข็งแกร่งอ่อนแรงลงฉับพลัน มีแต่ต้องใช้วิธีนี้เท่านั้นที่พลังอันน้อยนิดของผมจะสามารถเจาะกำแพงคริสตัลของเหล่าอัลฟ่าอาวุโสได้
"แกทำอะไรของแก อิกไนท์!"
เสียงตวาดกราดเกรี้ยวดังไล่หลังมา ผมไม่เสียเวลาหันกลับไปดูว่าใครมา แต่รีบประคองหัวใจที่กำลังร่วงสู่ตาตุ่มเอาไว้ แล้วกระโดดเข้าไปคว้าสสารสีดำที่กำลังแตกดับมาไว้ในอ้อมกอด พร้อมกับเปิดสะพานข้ามดารากลับไปยังดวงดาวของตนเองท่ามกลางสีหน้าตื่นตระหนกของทั้งจักรวาล
และเสียงคำรามของผู้นำภาคีที่ซัดคลื่นพลังตามมาทีหลัง
….


เมเรส...
ผมชะงัก ดวงตากลมโตได้แต่มองท่านไนท์อย่างไม่เข้าใจ แม้จะมีสติปัญญาของอัลฟ่าอยู่แต่ในเวลานี้ผมกลับโง่งมไปอีกครั้ง
"ทำไม...ถึงเรียกผมว่าเมเรส?"
ดวงตาคู่นั้นจับจ้องผม ท่านไนท์พูดช้าๆและชัดเจน ถึงความจริงที่เขาไม่เคยบอกใคร
"เพราะนายกำเนิดขึ้นมาจากเถ้ากระดูกของเมเรสที่ถูกทำลาย..."
หยดน้ำคลออยู่ในดวงตาของเขา
"...ผมสร้างนายขึ้นมาใหม่ก็จริง แต่นายก็คือเมเรสคนเดียวกับที่เวอร์ชูวสร้างให้ผม นายคือเมเรสที่ผมทำลายจนย่อยยับเหมือนขยะชิ้นหนึ่งและโยนทิ้งไปก่อนหน้าที่ผมจะได้เจอกับอาเบล นายคือเมเรสที่ผมปล่อยให้เป็นอิสระด้วยความรู้สึกผิด และสุดท้ายผมก็ปล่อยให้นายถูกทำลาย..."
ผม...พูดอะไรไม่ออก ไม่รู้แล้วว่าควรจะตอบสนองอย่างไรต่อไป
"นายคือจุดเริ่มต้นของทั้งหมด ผมไม่เคยลืม แต่ผมทำให้นายลืมไปแล้ว ทุกบาดแผลทุกความทรงจำ ทุกความเจ็บปวด นายลืมไปหมดแล้ว แม้กระทั่งชื่อเมเรส"
ลบแล้วสร้างขึ้นใหม่ ประหนึ่งบาดแผลและความทรงจำในตอนนั้นไม่เคยมีอยู่ นี่คือพลังของอัลฟ่าผู้สร้างที่เล่นกับสิ่งมีชีวิตทุกอย่างบนดวงดาวได้ราวกับพระเจ้า
ผมหลับตาลง เพียงแค่ผมนึกอยากรู้เรื่องราวของเมเรส ดวงดาวก็บอกออกมาทั้งหมด ผมรับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น สิ่งที่เมเรสเผชิญ
ท่านไนท์ที่แสนดีตรงหน้า ราวกับเป็นคนละคนในเวลานั้น
ทั้งน่าคลื่นเหียน ทั้งเสียงกรีดร้อง มันคือความหวาดกลัวที่ฝังอยู่ในวิญญาณ คือฉากฆาตกรรมที่ไม่มีวันจบ เพราะไม่ว่าเมเรสจะพังไปกี่ครั้ง อัลฟ่าคนนี้ก็สามารถซ่อมเขาให้กลับมาใช้งานได้
เมเรสเจ็บปวด แต่เขาไม่มีความรู้สึกต่อต้าน เขาอยู่ในโอวาทและยอมรับทุกสิ่ง เพราะโอเมก้าเป็นเช่นนั้น
หัวใจผมด้านชาไปแล้ว หัวสมองเหมือนถูกแช่แข็ง ผมไม่อยากรับรู้อีกแล้ว ไม่อยากเห็นอดีต...ภาพเสียงทั้งหมดก็เงียบหายไปตามที่ผมขอ ที่ผ่านมาบางสิ่งคงเตือนผมไม่ให้ถามถึงสิ่งเหล่านี้ เพราะลึกๆแล้วผมเองก็คงอยากจะลืม
ลืมท่านไนท์ที่เหมือนสัตว์ประหลาด และช่วงเวลาแห่งความทรมานในฐานะเมเรส
แต่กระนั้นความทรงจำของเมเรสก็ผุดขึ้นมาเป็นบางครั้ง ภาพของกรงขังและโอเมก้าที่ถูกมอบเป็นของขวัญคอยเล่าต้นกำเนิดให้ผมฟัง แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจมัน และสับสนมันกับความทรงจำของตัวเอง...
ท่านไนท์ยืนนิ่งเหมือนนักโทษสารภาพผิดที่กำลังยืนรอการลงทัณฑ์ เขาเอ่ยต่อไปช้าๆ
"ผมทำผิด และก็ยังคงทำผิดต่อไป ผมไม่อยากยอมแพ้ต่อพระเจ้าและกฎเกณฑ์ ผมจึงพยายามตามหาตำนานของแม็กซิมัสเพื่อที่จะหาวิธีเอาชนะกฎเกณฑ์ของจักรวาลนี้ และผมก็ยกพลังทั้งหมดให้นายเพื่อพิสูจน์ว่าผู้ที่เหมาะสมกับพลังไม่ได้จำกัดเพียงผู้ที่กำเนิดมาเป็นอัลฟ่าหรือเบต้าอันดับหนึ่งเท่านั้น"
ผมพอจะเข้าใจบ้างแล้ว ท่านไนท์ต้องการสู้กับกฎของจักรวาล กฎการแบ่งแยกชนชั้นที่มีมาตั้งแต่จักรวาลนี้กำเนิด เขากำลังสู้อยู่เพียงลำพัง
"เมเรส นายเจ็บปวดหรือเปล่า เสียใจหรือไม่ที่ได้พลังนี้ไป นี่ผมกำลังทดลองกับนายอีกใช่มั้ย? ทั้งที่ผมสัญญาว่าจะไม่ทดลองอะไรกับใครอีก แต่ผมก็ยังทำต่อไป ผมไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยสินะ"
ท่านไนท์ผลุบตาลงแล้วพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาอ่อนล้าเหมือนจะหมดแรง
ผมตั้งสติ บอกตัวเองที่ยังสั่นอยู่ว่าความโหดร้ายนั้นจบไปแล้ว ท่านไนท์เปลี่ยนไปแล้ว ผมปัดภาพความทรงจำที่คอยรบกวนทิ้งไป เพราะผมยืนยันจะจดจำท่านไนท์ในฐานะนิก นิโคลัส ไม่ใช่เมเรส
"ท่านเปลี่ยนไปแล้ว ท่านไนท์" ผมเอ่ยช้าๆอย่างชัดเจน
"ท่านไม่ใช่อัลฟ่าคนก่อน ทุกคนสามารถยืนยันได้ว่าท่านเปลี่ยนไปแล้ว"
"เปลี่ยนเรอะ?" ไนท์ถามกลับ สีหน้าเขาไม่ยินยอม
"ผมอาจจะเปลี่ยนไป แต่ทุกสิ่งไม่เคยหายไปไหน ทั้งสิ่งที่ผมทำกับนายหรือชารล์ ทั้งสิ่งที่อาเบลทำกับผม จะบอกว่าลืมไปแล้วงั้นหรือ ไม่เลยเมเรส ผมไม่เคยลืม"
แววตาของเขาเย็นชา บรรยากาศเลือดเย็นแผ่ออกล้อมรอบ ปล่อยความเคียดแค้นเจียนคลั่งในอดีตให้ออกมาอาระวาด
"ผมไม่เคยลืมว่าผมนั้นสามารถโหดร้ายได้แค่ไหน..."
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นและโจมตีเข้ามา ฝ่ามือของเขาบีบคอผมแน่น จนผมเกือบจะสิ้นสติไปในทันที
"ไม่มีอะไรรับประกันหรอกว่านายจะไม่เจอเรื่องเลวร้ายอย่างที่เคยเกิดขึ้นมา ถ้านายเชื่อใจผม และยกพลังคืนให้ผม"
แรงบีบรัดหายไป ผมถึงกลับมาหายใจได้ปกติ แต่ดวงตาทรงอำนาจก็ยังคุกคามกดดันไม่ให้ผมพูดอะไรออกไปได้
ท่านไนท์...ผมน่ะ
"พวกเขาล้อมที่นี่ไว้แล้ว"
จู่ๆท่านไนท์ก็เอ่ยขึ้น ผมจึงเพิ่งรู้สึกได้ถึงกลุ่มก้อนพลังต่างๆที่กำลังบีบอัดเข้ามาจากทุกทิศทาง
"อาเบล ชาร์ล เวอร์ชูว" ไนท์เอ่ยต่อ "ทุกคนคงเป็นห่วงนายมาก ต่อจากนี้นายต้องมีชีวิตที่ดี เมเรส ถือเสียว่าให้ผมได้ชดใช้..."
ไนท์กำลังจะปล่อยมือจากเส้นด้ายนี้ เขาไม่ต้องการเอาพลังอัลฟ่ากลับไป แต่จะออกไปรับมือกับทุกคนในฐานะสัตว์ประหลาดที่ไม่มีใครจดจำได้
ผมคว้าแขนเขาไว้ทั้งที่ยังหวาดกลัว แต่เห็นสีหน้าของท่านไนท์เช่นนี้แล้วผมก็อยู่เฉยไม่ได้ ในเมื่อเขาบอกความจริงกับผม ผมเองก็ต้องการบอกความจริงกับเขาด้วยเหมือนกัน ความจริงที่เขาเป็นคนพูดออกมาเอง
"ท่าน...เคยพูดไว้ว่า 'คนทุกคนเปลี่ยนแปลงได้ถ้าเขารักบางสิ่งมากพอ' ท่านไนท์ ตลอดเวลาที่ผ่านมาท่านไม่ได้เปลี่ยนไปแค่คนเดียว แต่ท่านเปลี่ยนทุกๆคนรอบตัวท่าน อาเบล ชาร์ล เวอร์ชูว รวมทั้งตัวผม"
จากคนเขลาและหวาดกลัว ให้กล้าหาญและยืนหยัด
ผมเปลี่ยนไปแล้ว...ท่านเองก็เช่นกัน...
"…"
ไนท์นิ่งงัน เขาไม่หันมามอง ผมยังจับมือเขาไว้แน่น
"พวกเขามาที่นี่ไม่ใช่เพราะผม แต่เพราะพวกเขาทุกคนเป็นห่วงท่านต่างหาก ไม่ใช่ไนท์คนไหนก็ได้ แต่แค่ท่านเท่านั้น! พวกเขาไม่ได้เป็นห่วงผม ไม่ได้ห่วงชีวิตของโอเมก้าหรือเบต้าที่ล้มตาย พวกเขาไม่มีใครสนใจมัน ท่านไนท์"
หยดน้ำใสไหลออกมาโดยที่ผมไม่อาจห้าม ผมร้องให้กับเพื่อนๆที่มีชะตากรรมเดียวกัน เพื่อนที่ถูกสังเวย ถูกบังคับให้เสียสละในจักรวาลที่ไม่มีใครไยดีกับสิ่งที่พังแล้วสร้างใหม่ได้
"มีแค่ท่านเท่านั้นที่สนใจและเข้าใจความเจ็บปวดของพวกเรา ยอมแบกรับความเจ็บปวดนั้นไปพร้อมกับเรา"
ผมยื้อมือข้างนั่นไว้แน่น เพราะไม่อยากจะต้องเสียไป คนเดียวในจักรวาลที่ได้ยินเสียงของพวกเรา และก้าวออกมาเพื่อช่วยเหลือเหล่าโอเมก้า
"ท่านยังมีภารกิจที่ยังทำไม่เสร็จ ท่านจะจากไปไม่ได้ ท่านไนท์"
"นายมันไม่รู้อะไร..." ท่านไนท์แค่นเสียงตอบในที่สุด สีหน้าของเขาเป็นเหมือนปริศนาที่ผมอ่านไม่ออก ผมไม่เคยรู้เลยว่าท่านคิดอะไรอยู่
"ใช่ ท่านไนท์ ผมไม่เคยรู้อะไรมาก่อนเลย จนตอนนี้ผมก็รู้แค่ว่าท่านเคยเป็นอย่างไรมาก่อน และเชื่อว่าท่านจะไม่เป็นแบบนั้นอีก ผมเชื่อว่าท่านคืออัลฟ่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่โอเมก้าอย่างผมจะเคยมีมา"
และแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว...
ในวินาทีที่ท่านไนท์เผลอ ผมกระชากเส้นด้ายที่พันข้อมือผมไว้ให้ขาดสะบั้น ด้ายสีแดงหลุดจากมือผมอย่างง่ายดายราวกับมันรู้อยู่แล้วว่าผมไม่เคยเป็นเจ้าของอย่างถูกต้อง
และในพริบตานั้นผมกับท่านไนท์ก็กลับมายืนอยู่ที่ห้องแห่งความลับ พร้อมกับเส้นด้ายจากเบื้องบนที่โอบรัดท่านไนท์ไว้ ราวกับมารดาโอบกอดบุตรผู้เป็นที่รัก พลังของอัลฟ่ากำลังย้อนกลับสู่เขาช้าๆ และคราวนี้กลายเป็นผมที่กลายเป็นลูกโป่งที่พลังทั้งหมดกำลังรั่วออกไป
"เมเรส!?"
ท่านไนท์ตื่นตระหนก แต่ผมชิงออกคำสั่งกับดวงดาวขณะที่สิทธิการเป็นอัลฟ่ายังถ่ายโอนไปไม่หมด ผมสั่งให้ดวงดาวขังเขาไว้ที่นี่ และดวงดาวก็ยินดีที่จะทำ ผมหลอมหน้ากากสีดำขึ้นมาใหม่ และสร้างรูปลักษณ์ภายนอกให้เป็นสสารสีดำที่บิดเบี้ยวด้วยพลังสุดท้าย ผมกำลังเแปลงเป็นสัตว์ประหลาดที่ทุกคนรังเกียจออกไปรับมือกับแขกที่มาเพื่อช่วยอัลฟ่าแห่งดาวเฟลม่า
เพื่อช่วยท่านไนท์ตัวจริงของพวกเขา
"เมเรส!"
เสียงท่านไนท์ตะโกนออกมาจากรังไหมจากด้ายแดงที่ปกป้องเขาเอาไว้ ผมหันไปมองเป็นครั้งสุดท้าย และมองสองมือของผมที่ไอพลังงานกำลังระเหยออกไป
มันไม่สำคัญแล้วว่าตอนนี้ผมกำลังจะกลับเป็นโอเมก้า กำลังจะตาย หรือกำลังกลายเป็นบางสิ่งที่ไม่มีนิยาม ผมไม่สนใจอีกแล้ว
ผมรู้แต่ว่าพระเจ้าในจักรวาลนี้ไม่ช่วยเราเพราะมันผิดกฎของพระองค์ และมีแต่ท่านไนท์เท่านั้นที่ช่วยเราไว้ แม้มันจะผิดต่อทุกๆสิ่ง มันชัดเจนอยู่แล้วว่าผมควรภักดีต่อใคร
"ขอบคุณ...ที่ได้ช่วยผมไว้"
แล้วหลังจากนี้ถ้าท่านยังอยากมีผมอยู่เคียงข้าง ท่านก็ค่อยสร้างผมขึ้นมาใหม่นะ ท่านไนท์


ในแก่นกลางของดาวเฟลม่า ผมยืนมองแผนที่ทรงกระบอกที่แสดงจุดกะพริบอยู่ในพระราชวังนิทธารา ดวงดาวรู้มาตลอดว่าท่านไนท์ยังไม่ตาย มันคอยบอกตำแหน่งของท่านไนท์อยู่เสมอ เพียงแค่ไม่มีใครรู้
เมเรสต่างหากที่ตายไปแล้ว...โอเมก้าคนนั้นซึ่งเป็นเหตุผลที่คอยผลักดันให้ท่านไนท์อยากออกตามหาอะไรบางอย่าง เพื่อช่วยเหล่าโอเมก้าทั้งจักรวาล แต่ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่พบมัน
"ท่านไนท์ตื่นเถอะ"
ผมค่อยๆส่งพลังจากดวงดาวเข้าไปเยียวยาเขา ก้อนสสารสีดำที่ผมวางลงบนโต๊ะดูเปราะบางเหมือนแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
แต่ไม่นานมันก็เริ่มขยับมากขึ้น ดูดกลืนพลังของผมเข้าไปแล้วขยายตัวแผ่ฟุ้งก่อเป็นรูปร่างที่บิดเบี้ยว
"ท่านไนท์ นี่ผมนิก โอเมก้าของท่านไง"
ผมร้องบอกซ้ำๆอยู่อย่างนั้น หวังว่าเขาจะได้ยินและตอบรับผม แค่ผมคิดว่าจะได้ท่านไนท์กลับคืนมา จิตใจที่ไร้เรี่ยวแรงก็พร้อมฮึดสู้เต็มที่ แม้ว่าการฝืนใช้พลังขั้นสูงอย่างต่อเนื่องจะทำให้ดวงตาเห็นสิ่งรอบๆตัวมืดลงไปทุกทีก็ตาม
แต่พอมวลสารสีดำสูบพลังเข้าไปจนขยายตัวได้ขนาดหนึ่ง มันก็ทำตัวเหมือนลูกโป่งที่มีรอยรั่วปล่อยมวลพลังงานข้างในไหลออกไปหมด และหดกลับเป็นเหมือนเดิม
ผมร้อนรนตกใจพยายามร้องถามดวงดาวว่าเกิดอะไรขึ้น เส้นด้ายสีแดงในมือเปล่งแสง และส่งคำตอบตรงมาในสมองของผม
พลังเพียงส่วนหนึ่งไม่เพียงพอที่จะเยียวยาท่านไนท์ได้ แต่ต้องเป็นทั้งหมด...พลังทั้งหมดของอัลฟ่า จะต้องกลับคืนสู่บุตรของผู้สร้าง
"…" ผมชะงักมือ รู้สึกถึงความลังเลของตัวเองและความหนาวเหน็บที่แทรกเข้ามาในส่วนลึกของจิตใจ
ถ้าทำแบบนั้นก็แปลว่า...ผมจะต้องตาย หรือไม่ก็กลับเป็นโอเมก้าเหมือนเดิม หรือที่แย่กว่านั้นผมอาจจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ไม่มีนิยามมาก่อนเหมือนกับที่ท่านไนท์เป็น
ผมมองเห็นแค่สามทางเลือกนี้ และทางที่ดูเป็นไปได้มากที่สุดก็คือทางสุดท้าย ผมจะเป็นเหมือนเมเรสหรือเปล่าที่ออกล่าด้วยความเคียดแค้น หรือจะเป็นแบบท่านไนท์ที่ไล่ล่าเพื่อปลดปล่อยโอเมก้า
ผม...ไม่รู้เลย
แต่เมื่อคิดถึงทุกความอบอุ่นที่ได้รับมา ผมก็รู้ว่าผมไม่อาจหันหลังกลับแล้วปล่อยท่านไนท์ไว้แบบนี้ได้หรอก เพราะผมติดค้างท่านมากเหลือเกิน และเหนืออื่นใดก็คือ...
พวกเขาที่รอคอยท่านอยู่ เหล่าผู้คนที่รักท่าน ความรู้สึกมากมายของพวกเขาได้ถูกส่งต่อมาให้ผม ผู้ที่หยิบยืมเงาของท่านไปใช้อย่างไม่คู่ควรเลย
"ทุกคนรักท่าน ท่านไนท์ เพราะงั้นท่านต้องกลับมา"
ผมเร่งพลังของดวงดาวมารวมกันไว้ที่สองมือ กดฝ่ามือลงไปในก้อนสีดำที่ดูอ่อนแรงและใกล้ดับสลาย
เปรี้ยะ เปรี้ยะ
ดวงดาวเหมือนรับรู้ได้ว่าคุณสมบัติการเชื่อมโยงต่อแกนกลางกำลังจะถูกถ่ายโอนกลับสู่เจ้าของที่คู่ควร...เส้นด้ายนับพันนับหมื่นคลี่ตัวออกมาจากฟากฟ้าเชื่อมต่อทุกส่วนของผมเอาไว้ และพุ่งเข้าไปโอบรัดสสารสีดำไว้อย่างแน่นหนา
ท่านไนท์ ท่านต้องกลับมาหาพวกเขา มาขอโทษที่ท่านทำอะไรเอาแต่ใจจนพวกเขาเป็นห่วง...
มานั่งดูดาว แล้วชี้มองชื่อเนบิวล่าต่างๆที่ท่านตั้งขึ้นเองให้ชาร์ลฟัง
มาเขียนกลอนยกยอตัวเองลงในเอกสารที่เวสต์เอามารายงานท่าน
มาทำให้รอยยิ้มของเทพบุตรที่เสแสร้งกลับเป็นรอยยิ้มที่เริงร่าของเด็กหนุ่มคนเดิม
มาหัวเราะและแกล้งหยอกจักรพรรดิอาเบลให้อายม้วนจนอาระวาดยิงพลังข้ามจักรวาล
ทั้งหมดมีแต่ท่านที่ทำได้
ไม่ใช่ผม...
เปรี้ยง
ด้ายแดงล้อมรอบทิศไว้ แล้วผมก็ไปปรากฎในสถานที่ที่สว่างจ้าอย่างไม่มีสิ้นสุด ผมงงงันยกมือขวาขึ้นบังดวงตาที่แทบลืมไม่ขึ้น แล้วเพิ่งรู้สึกตัวว่าแสงสว่างนี้ไม่ได้ทำร้ายดวงตาเลยแม้แต่น้อย ผมเปิดตาได้กว้างเต็มที่ และสังเกตเห็นเส้นด้ายสีแดงร้อยรัดมือขวาของผมเอาไว้
ผมหวนนึกไปถึงตำนานที่เล่าขานมาแต่ยุคกำเนิดเอกภพ ที่กล่าวว่าพระเจ้าได้มอบเส้นด้ายให้กับบุตรผู้เป็นที่รัก เพื่อนำไปถักทอดวงดาว ชีวิต และร้อยเรียงเรื่องราวของพวกเขาแก่ลูกหลานสืบไป
ผมมองตามด้ายสีแดงไปหาอีกปลายหนึ่ง และก็พบว่ามันพันอยู่กับข้อมือของคนอีกคน
ร่างสูงหันหลังให้ผม เขายืนอย่างสงบนิ่งทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมายในที่ที่ไม่มีเส้นขอบฟ้า
"ท่านไนท์!"
 แม้จะเห็นแค่ข้างหลังผมก็จำได้ เสียงตะโกนของผมหลุดออกจากลำคอ และตามด้วยฝีเท้าที่ออกวิ่งอีกครั้ง
มีเรื่องงี่เง่ามากมายที่ผมอยากเล่าให้ท่านไนท์ฟัง มีดวงดาวบนท้องฟ้าอีกนับร้อยที่ผมอยากชี้ให้ท่านดู ณ วินาทีนี้ผมไม่อาจประมาณได้เลยว่าดีใจแค่ไหนที่ได้เห็นท่าน
"นิก"
ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทและดวงตาสีดำประกายมรกตหันมายิ้มกว้าง ท่านไม่เปลี่ยนไปจากที่ผมจำได้เลยสักนิดโดยเฉพาะรอยยิ้มที่ย้อมโลกทั้งใบให้สว่างไสวอันนั้น
ผมก้าวเข้าไปแตะใบหน้าที่คุ้นเคยและพบว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่ภาพลวงตา
"ท่านไนท์กลับมาเป็นอัลฟ่าของดาวเฟลม่าเถอะครับ ทุกคนรอท่านอยู่ ทั้งอีสต์ทั้งเวสต์ รวมทั้งอัลฟ่าจากต่างดาวทุกคนล้วนคิดถึงท่าน" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ภาพเหมือนจะพร่าเลือนไปเล็กน้อยจากหยดน้ำในดวงตาของผม
"แล้วนิกไม่อยากเป็นงั้นเรอะ?"
ท่านไนท์เอียงคอถามกลับมาเรียบๆ รอยยิ้มของเขาบางลงกลับกลายเป็นความเศร้า ผมรีบสะบัดหน้าแรงๆ หวังจะรีบปัดเป่าความเศร้าของท่านให้หายไป
"นี่ไม่เกี่ยวว่าผมอยากหรือไม่ แต่สิ่งนี้ไม่ใช่ของผม ผมไม่สมควรได้รับมัน"
"ทำไมถึงไม่สมควรล่ะ" ท่านถามต่อ
คำถามง่ายๆที่ผมไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร นอกจากตอบตามความจริง
"เพราะผมคือโอเมก้า ผมไม่สมควรรับพลังอันนี้มา" พลังที่พระเจ้าตั้งใจมอบให้บุตรผู้เป็นที่รักเท่านั้น พลังที่มีไว้เพื่ออัลฟ่าเท่านั้น
"…"
ท่านไนท์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก็ยกมือที่พันด้วยด้ายแดงลูบหัวถุยๆของผมแผ่วเบา
"เพราะงั้นผมถึงอยากเปลี่ยนมันไง นิก ผมจากไปเพราะผมอยากเปลี่ยนความจริงอันนี้"
แววตาของเขาอ่อนลง ทว่าก็ยังทอประกายมุ่งมั่น
"ผมอยากพิสูจน์ว่าฐานะที่พระเจ้าขีดไว้ หาได้จำเป็นในการแบ่งแยกไม่ นายเองก็สามารถพิสูจน์คุณค่าในฐานะอัลฟ่าที่คู่ควรได้เช่นกัน หรือเวสต์เองก็สามารถเป็นได้มากกว่าเบต้าอันดับหนึ่ง เข้าใจหรือเปล่า"
สิ่งที่ท่านไนท์ตั้งใจนั้นยิ่งใหญ่นัก ผมไม่ใช่ไม่เข้าใจ เพียงแค่ผมไม่อยากสูญเสียท่านไนท์ไปจริงๆ ดาวเฟลม่าเสียท่านไปไม่ได้
"มันต้องมีวิธีอื่นที่ท่านไม่จำเป็นต้องจากไป"
"ผมก็อยากจะพบทางนั้นเหมือนกัน นิก เพียงแค่บางสิ่งที่เราร่ำร้องหา อาจจะไม่ได้มีอยู่ก็เป็นได้ และบางสิ่งที่เราคิดว่าดำรงอยู่ ก็อาจเป็นแค่ภาพลวงตา เป็นแค่ตำราที่หลอกเด็กคนหนึ่งให้เพ้อฝัน..."
ท่านไนท์...ผมเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ผมรู้แต่ว่าในตอนนี้ท่านไม่มีความสุขเลยที่ได้กลับมามีตัวตนเป็น 'อิกไนท์' อีกครั้ง นี่ผมควรทำอย่างไร
"พวกนั้นกำลังบุกเข้ามาแล้ว" จู่ๆไนท์ก็เอ่ยขึ้นพลางหลับตาลง "เวสต์ อีสต์และคนอื่นๆคงตกใจที่มีอัลฟ่ามากมายมาเยือนโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า"
อัลฟ่าคนอื่นๆ! ผมตกใจหน้าซีดเผือด เพราะมัวแต่วุ่นวายกับการช่วยท่านไนท์จนลืมนึกวิธีรับมือผลที่ตามมาไปเสียสนิท เชื่อเลยว่าจะต้องจักรพรรดิอารมณ์แปรปรวนคนนั้นต้องนำขบวนภาคีมาถล่มดาวเฟลม่าแน่ๆ นี่ถือว่าโชคดีหรือเปล่าที่แผนการของเวอร์ชูวทำให้อาเบลต้องประกาศว่าปืนใหญ่ใช้ไม่ได้ชั่วคราว ดาวเฟลม่าจึงรอดจากการแหลกสลายในพริบตามาได้หวุดหวิด
"ดูเหมือนเราต้องบอกลากันแล้วล่ะ นิก"
ท่านไนท์พูดอะไร? บอกลาอะไร? ผมเพิ่งได้ท่านกลับมานะ ท่านจะบอกลาได้อย่างไร!
ผมเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาประกายมรกต ท่านไนท์มองตรงมาอย่างแน่วแน่ เป็นสัญญาณของการตัดสินใจที่เสร็จสิ้นแล้ว พลันความหวาดกลัวก็กัดกินเข้าไปในขั้วหัวใจผม...ผมกำลังกลัวกับสิ่งที่ท่านไนท์เลือก เพราะเมื่อไรที่ท่านตัดสินใจแล้ว ท่านจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ
"พวกนั้นมาเพื่อกำจัดสัตว์ประหลาดที่ทำลายดวงดาว นั่นก็คือผมเอง ผมจะต้องรับผิดชอบ ส่วนนาย นิก..." ท่านไนท์วางมือบนบ่าผม กดน้ำหนักของความรับผิดชอบลงมา
"นายต้องเป็นอัลฟ่าต่อไป ผมขอฝากดาวและคนอื่นๆไว้กับนายได้มั้ย"
ว่าจบเขาก็ยื่นปลายด้ายอีกด้านออกมา เป็นการบอกว่าเขาจะมอบพลังอัลฟ่าไว้กับผมต่อไป ส่วนตัวเองก็จะกลับเป็นสัตว์ประหลาดอีกครั้ง เขากำลังทำให้ความพยายามที่แล้วมาของผมสูญเปล่า
"ไม่" ผมตอบอย่างไม่ลังเลเลย
"มันไม่มีทางอื่นแล้วนิก การกำจัดสัตว์ประหลาดเป็นสิ่งจำเป็นของภาคี และเราไม่มีข้ออ้างอื่นอีกแล้ว"
"มันยังมีทางอื่น เราต้องอธิบายให้พวกเขาเข้าใจ ชาร์ลหรืออาเบล พวกเขาจะต้องเข้าใจแน่ พวกเขาสามารถช่วยสนับสนุนในสิ่งที่ท่านคิดจะทำได้ ท่านไนท์!"
"ไม่มีใครคิดแบบนั้นหรอก ไม่มีใครสามารถเห็นใจเบต้าหรือโอเมก้าได้ นิก"
ท่านไนท์เอ่ยแผ่วเบา น้ำเสียงของเขาเศร้าสร้อยและเจ็บปวด ดวงตาหลับแน่น เป็นการบอกว่าเขาได้ตัดใจเรื่องการอธิบายหลักการและเหตุผลไปนานแล้ว ผมจับไหล่เขาไว้แล้ว เขย่าแรงๆ พลางร้องตะโกนสุดเสียง บอกทุกสิ่งที่ผมอยากให้เขาได้รับรู้ออกไป
"ท่านต้องให้โอกาสพวกเขาได้เข้าใจความคิดของท่านก่อนสิ ถ้าพวกเขาได้เห็นเรื่องราวของท่าน พวกเขาจะเข้าใจสิ่งที่ท่านทำ ให้อาเบลรู้ว่าทำร้ายท่านยังไง ให้ชาร์ลรู้ว่าท่านรู้สึกผิดมากแค่ไหน ให้เวอร์ชูวรู้ว่าท่านไม่ปรารถนาแก้แค้นเพราะอะไร ให้เวสต์รู้ว่าความสามารถของเขานั้นไร้ขีดจำกัด มีวิธีมากมายที่จะบอกพวกเขา ท่านไนท์!"
ผมตะโกนพลางน้ำตาไหลไปด้วย ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่ผมคิดว่าผมกำลังตะโกนแทนพวกเขาทุกคน
"ท่านยังไม่ทันบอกอะไรกับใครเลย ท่านก็ยืนยันจะจากไปเพียงลำพังแล้ว ท่านเป็นฝ่ายโยนพวกเขาทิ้งไป ทั้งๆที่ทุกคนรอที่จะฟังเรื่องราวของท่าน พวกเขาอยากเข้าใจท่านมาตลอด เพราะท่านคือคนสำคัญของพวกเขา"
รอยยิ้ม ความห่วงใย แม้กระทั่งความรัก ความภักดี ทุกสิ่งที่ทุกคนมีให้กับผม 'อิกไนท์' ที่กำเนิดใหม่ ผมซึมซับมาทั้งหมด ผมอยากถ่ายทอดมันให้เขา เพราะมันมีไว้สำหรับเขาเท่านั้น
ไม่ใช่สำหรับผม ไม่ใช่กับโอเมก้าคนหนึ่ง เพราะงั้นท่านต้องกลับมารับผิดชอบมัน
"…"
ท่านไนท์นิ่งงันและถอนใจเฮือก เขาลำบากใจที่ผมไม่ยอมปล่อยมือ แต่ผมก็ดูออกว่าเขาไม่คิดเปลี่ยนใจเลยสักนิด อย่างไรท่านก็จะไป และผมไม่เข้าใจว่าทำไม
"บางทีความเข้าใจก็มาไม่เคยทันหรอกนะ และอีกอย่างถ้านายช่วยผมกลับไป นายก็จะไม่ใช่อัลฟ่าอีกแล้ว นิก"
"ผมไม่สนใจ"
"แต่ผมสนใจ และผมคงทนไม่ได้ ถ้านายจะต้องกลับไปเป็นโอเมก้าที่ถูกรังแกอีก ผมตั้งใจยกพลังให้นาย ไม่ใช่โอเมก้าที่ไหนก็ได้...แต่ต้องเป็นนายคนเดียวเท่านั้น เพราะผมเคยพูดไว้แล้วว่า"
ท่านไนท์เงยหน้ามองมาอย่างอ่อนโยนและโศกเศร้า ดวงตาประกายมรกตเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด และคำขอโทษมากมายที่ไม่มีวันเอ่ยออกมาได้หมด แฝงด้วยความหมายที่ผมไม่เคยเข้าใจจนกระทั่งวันนี้
"มีแค่นายที่มีสิทธิที่จะเรียกร้องทุกสิ่งจากผม...เมเรส"


[ การโจมตีถึงเป้าหมาย ]
[ ยืนยันเป้าหมายถูกทำลาย ]
จุดที่แสดงตำแหน่งของสถานีอวกาศหน้าอดีตของดาว Abell 209 กะพริบหนึ่งครั้งแล้วหายไปจากแผนที่ทรงกระบอกอวกาศตรงหน้าผม
อาเบล ชาร์ล...และเมเรส
"นายทำอะไรลงไป..."
ผมแทบจะหมดแรงยืนเมื่อเห็นลำแสงพลังงานสูงพุ่งตัดผ่านจักรวาลไปยังเป้าหมายตามพิกัดดวงดาว พวกเขาจะต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ กำลังล้อมจับเมเรสเอาไว้ พวกเขาทั้งหมด...
เวอร์ชูวไม่มีสีหน้าของความสำนึกผิดใดๆเลย เขายักไหล่
"อัลฟ่าที่นั่นไม่ได้มาด้วยตัวจริงกันหรอก แต่ถึงเป็นตัวจริง กว่าปืนจะยิงก็ใช้เวลา พวกมันคงเปิดสะพานข้ามดาราหนีกันทัน ตามปกติอาวุธที่มีดีเลย์แบบนี้จะยิงวัตถุที่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ทันที เช่น ดวงดาว หรือสถานีอวกาศ ครั้งนี้ผมก็แค่ขู่ไปเท่านั้นเอง"
เวอร์ชูวเอ่ยอย่างเย็นชา และแสยะยิ้มกดลึก
"แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้วล่ะ..."
ผมไม่เข้าใจว่าเขาเอ่ยถึงอะไร แต่พอได้ยินว่าทุกคนน่าจะยังปลอดภัยผมก็รีบหายจากภาวะซึมเศร้า เลิกคิดต่อว่าด่าทอคนไร้สำนึกแล้วเปิดสะพานข้ามดาราไปยังพิกัดนั้นทันที
…
ห้วงอวกาศว่างเปล่า สถานที่ที่ผมเพิ่งเห็นดวงดาวแหลกสลายเป็นฝุ่นผง เคียงข้างด้วยแท่นยืนชมดาวขนาดใหญ่ บัดนี้กลับไม่เหลือสิ่งใดแล้ว นอกจาก...เมเรส
ไม่มีใครสนใจจับตัวประหลาดที่พยายามจะหนีออกจากสนามพลังที่สลายไปจากคลื่นการโจมตี อัลฟ่าคนอื่นๆล้วนรีบหนีไปกันหมดตั้งแต่รับรู้ได้ถึงการล็อกเป้าการโจมตีโดย 'เอซิสอาย' ที่พวกเขาเพิ่งเห็นพลังทำลายล้างไปจะจะตา
อาเบล และชาร์ลก็หลบไปแล้วเช่นกัน ผมดีใจที่พวกเขาปลอดภัยอย่างที่เวอร์ชูวบอก แต่เชื่อเลยว่าอาเบลคงจะตกตะลึง และกำลังวุ่นวายกับการหาว่าเกิดอะไรขึ้น ซึ่งคงใช้เวลาไม่นานที่อาเบลจะโยงมาถึงรหัสที่ไนท์ได้รับมา และเมื่อนั้นความซวยก็จะหล่นมาถึงหัวผม
แค่คิดถึงตอนนั้นผมก็ตัวสั่นแล้ว นี่ผมจะเอาตัวรอดได้ยังไงกัน หรือผมควรจะบอกไปตรงๆเลยว่าเวอร์ชูวเป็นคนทำ แล้วปล่อยให้อาเบลประกาศสงครามกับปีกสันติภาพ กลายเป็นมหาสงครามถล่มจักรวาล?
ไม่ดี แต่จะให้อาเบลโผล่มาเหยียบย่ำผมเพื่อรีดความจริง นี่ก็ไม่ดีเหมือนกัน
ผมจะทำยังไงดี?
ขณะที่ผมกำลังกลัดกลุ้มก้อนสสารสีดำที่ถูกปล่อยเกาะให้ล่องลอยก็พลันขยับเขยื้อนคลืบคลานอย่างเชื่องช้าสู่อิสรภาพ ผมหันไปสนใจมันเป็นครั้งแรกด้วยความระแวงว่ามันกำลังทำอะไร หวังว่ามันจะไม่เข้ามาโจมตีผมหรอกนะ แต่สิ่งที่ผมเห็นก็เป็นเพียงแค่ สิ่งๆหนึ่งที่พยายามจะมีชีวิต...แม้จะไร้นิยามในจักรวาลนี้
เมเรส...
นายมาเพื่อช่วยโอเมก้า เพื่อกินเหล่าอัลฟ่า ที่ผ่านมานายยังคงตามหาวิธีแก้แค้นไนท์อยู่หรือเปล่า ไนท์ที่ทำร้ายนายและปล่อยนายเป็นอิสระ
ผมพยายามทรงตัวไว้ไม่ให้ถูกคลื่นลมสุริยะในจักรวาลพัดไป และพาตัวเองเข้าไปใกล้มัน มันเองก็เหมือนรู้สึกถึงผมได้ จึงหยุดการเคลื่อนที่และรอคอย
"ไนท์..."
เสียงในความยาวคลื่นที่แปลกประหลาดเปล่งออกมาเบาๆ มันพยายามเอ่ยเรียกใครคนหนึ่ง
"ไนท์ไม่อยู่แล้ว" ผมตอบออกไป เสียงของผมเองก็เบาหวิวเมื่อเอ่ยประโยคนี้ ทุกๆคำลอยค้างในใจผม และสะท้อนก้องไปมาคล้ายจิตใจส่วนลึกของผมต้องการให้มันช่วยย้ำเตือนความจริง
ไนท์สลายไปแล้วเพื่อมอบพลังให้กับผม ท่านน่ะจากไปที่ไหนสักแห่งที่ผมไม่รู้ อัลฟ่าที่ทำผิดต่อกฎของพระเจ้าจะต้องจากไปที่ใดกัน จะสามารถกลับไปสู่พระเจ้าเหมือนคนอื่นๆได้หรือไม่? ผมไม่รู้เลย...
"…"
ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาอีก เส้นผ่านศูนย์กลางของมันตอนนี้ไม่เกินสองฟุตเดี๋ยวหดเดี๋ยวขยาย เป็นกลุ่มก้อนหมอกสีดำที่กลืนไปกับจักรวาล เพียงแค่ข้างในของมันไม่มีแสงจากดวงดาวระยิบระยับเหมือนบรรยากาศรอบๆ
ผมไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรกับมันดี หากปล่อยไว้ตรงนี้ภาคีก็คงมาทำลายมัน หรือหากให้หนีไป มันก็จะไปทำลายคนอื่น โอเมก้าที่ถูกปลดปล่อย และกลายเป็นสิ่งใหม่ที่ไม่มีนิยามในจักรวาลมาก่อน นี่ไม่ใช่ความผิดของมันหรอก แต่มันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถูกทำลายไปอย่างนั้นหรือ?
หรือผมควรเอามันไปซ่อน พามันหนีไปให้ไกลจากการตามล่าของภาคี จากผู้คนที่คิดใช้ประโยชน์จากมัน ผมคิดหนักเท่าที่สมองน้อยๆของผมจะเอื้ออำนวย ด้วยเหตุผลเดียวเท่านั้น
เพราะผมเชื่อว่าท่านไนท์คงไม่อยากให้เมเรสตาย ท่านอยากให้เมเรสได้มีชีวิตใหม่ ชดเชยกับสิ่งที่ท่านได้ทำไว้กับโอเมก้าน้อยตัวนั้น
"…"
มันเปล่งวลีที่ฟังไม่ได้ศัพท์ออกมาอีกครั้ง ผมพยายามเงี่ยหูฟังขณะคิดจะเปิดสะพานข้ามดาราส่งมันไปที่ใดที่หนึ่งที่ปลอดภัย
นี่อาจเป็นแค่การถ่วงเวลา แต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย
"นิ…"
มันยังคงปล่อยคลื่นแรงสั่นสะเทือนออกมา เพื่อให้ใครก็ตามที่รับรู้ได้แปลงสัญญาณคลื่นนี้เป็นคำๆหนึ่ง
"นิก"
หา?
ผมตกใจแทบช็อกเมื่อได้ยินชื่อของตัวเองถูกเอ่ยขึ้น ผมไม่ได้หูฝาดไปอีกแล้วใช่มั้ย
"นายรู้จักผมงั้นเรอะ?"
ผมเอ่ยถามอย่างโง่งม เพ่งมองเข้าไปในสสารสีดำที่บิดเบี้ยวแล้วรู้สึกเย็นว่าบไปทั้งตัว
"…"
ไม่มีอะไรตอบกลับมา
"นายรู้จักผมได้ยังไง?"
ผมไม่เคยเจอเมเรส เราไม่เคยเจอกันมาก่อน ช่วงเวลาที่เมเรสมาอยู่กับท่านไนท์ก็ย้อนกลับไปนานมากก่อนที่ผมจะมา อยู่ที่นี่ แล้วทำไมมันถึงเรียกชื่อของผม ชื่อที่มีแค่คนดาวเฟลม่าไม่กี่คนที่รู้
"ไนท์...อยู่...ที่...ไหน" เสียงแหบต่ำของมันเอ่ยออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มีบางสิ่งคุ้นเคยที่ไม่มีอะไรมาแทนที่ได้
ปากของผมอ้ากว้าง แต่พูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว
'เมื่อเจ้าทำผิดบทบัญญัติของพระเจ้า ย่อมกลายเป็นบางสิ่งที่ไม่มีใครนิยามได้'
ไม่...จริง
ดวงตาคู่กลมเบิกกว้างยิ่งกว่าครั้งใดๆ ใจของผมสั่นรัวเหมือนพร้อมจะทลายทรวงอกออกมาข้างนอก หัวสมองผมปวดแปล๊บ หวนนึกไปถึงคำกล่าวข้างต้น แล้วความเย็นเยือกก็กรีดแทงไปถึงกระดูก ผมกำลังสะพรึงถึงบางสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ บางสิ่งที่ผมลืมนึกถึงไป
บางสิ่งที่เป็นไปแล้ว
หากโอเมก้าที่เป็นอิสระได้กลายเป็นสิ่งที่ไร้นิยาม แล้วคนที่ปลดปล่อยโอเมก้าให้เป็นอิสระ ยกพลังอัลฟ่าให้กับโอเมก้า พระเจ้าจะให้เขากลายเป็นสิ่งใดหลังจากนั้นหรือ...?
"ไนท์..."
มันเอ่ยอีกครั้งอย่างเลื่อนลอย แต่คราวนี้ผมกลับยื่นมือออกไปพยายามจะคว้าละอองฝุ่นสีดำไว้ในอุ้งมือ
"อยู่ที่นี่..."
ผมกระซิบบอกตัวเอง พร้อมกับน้ำตาร้อนๆที่เอ่อล้นข้างแก้ม
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมแน่ใจ ครั้งแรกที่ผมเลือกเชื่อสัญชาตญาณมากกว่าความจริง
มันเหมือนความฝัน เป็นฝันดีที่สุดที่ผมเคยมี
"ไนท์อยู่ที่นี่..."
ท่านอยู่ตรงหน้าผม
ท่านจำชื่อของตัวเองได้ และก็ชื่อของผมที่ท่านตั้งให้
 ไนท์ยังมีชีวิตอยู่
ท่านยังไม่ได้หายไปจากผม


"ไนท์...อยู่ที่นี่"
ผมเอ่ยอย่างยากลำบาก แต่เมื่อผมตอบไปเช่นนั้น ก้อนสีดำก็เหมือนมีปฏิกิริยาขึ้นมา มันขยายตัวขึ้น พยายามสร้างรูปร่างก่อตัวเป็นอะไรสักอย่าง
ผมไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตัวเองคิด แต่อย่างไรก็คงไม่ผิดแน่ๆ เพราะนี่คือเขา อัลฟ่าของผม ราชาที่ผมติดตามมา คนที่ผมใกล้ชิดที่สุดและเทิดทูนเหนือสิ่งใด
อิกไนท์ คลอร์ว...เขายังอยู่ตรงนี้
มันไม่ได้เอ่ยอะไรตอบออกมา แต่ส่วนที่ยื่นออกมากลายสภาพเป็นมือสีดำข้างหนึ่ง ยื่นตรงมาหาผม...
ในหัวของผมว่างเปล่า จ้องมือข้างนั้นด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ
ฝ่ามือนี้ดูดกลืนอัลฟ่าและดวงดาว หากจับมือข้างนี้ไว้จะเกิดอะไรขึ้น...
จากความตกใจ ดีใจ ก็แปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว...
ถ้าเขาเป็นท่านไนท์ ถ้าผมจับมือเขาแล้วเขาได้พลังกลับคืนไป แล้วผมล่ะ ต่อจากนี้ผมจะกลายเป็นอะไร?
ความคิดที่ผมไม่คิดว่าตัวเองจะมีวันยอมให้เกิดขึ้นก็เริ่มแทรกซึมไปทั่วร่างจนผมเพียงยืนนิ่งเฉย มองมือข้างนั้นด้วยแววตาที่หวาดระแวง
ในวินาทีนั้นผมกลัวเหลือเกิน กลัวว่าตัวเองจะหายไป กลัวปลายทางที่มองไม่เห็น กลัวการที่จะต้องบอกทุกๆคนว่าผมไม่ใช่ท่านไนท์ กลัวปฏิกิริยาของพวกเขาเมื่อทุกคนรู้ว่าผมไม่ใช่อัลฟ่า
ทุกสายตาเป็นห่วงที่เคยมองมา ทั้งชาร์ล อาเบล อีสต์ รวมทั้งเวสต์ ทุกสิ่งคงเปลี่ยนไป เหลือเพียงสายตาดูแคลนส่งมาที่ผมข้างในกรง สายตาที่มองผมเป็น...โอเมก้า
แต่ก่อนผมไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อผมมีทุกสิ่งแล้ว ผมจะสามารถเสียมันไปได้จริงๆหรือ
ผมจะคืนทั้งหมดนี้ให้ท่านไนท์ แล้วกลายเป็นอะไรสักอย่างที่แม้แต่พระผู้เป็นเจ้าก็ไม่ต้องการนิยามได้จริงหรือ?
มู...ถ้านายได้มีสติตื่นขึ้นมาสักครั้ง นายก็คงไม่อยากกลับมาเป็นแบบที่ตัวนายเป็นหรอกใช่มั้ย?
ผมน่ะ...ผม
หยดน้ำตาลอยไปในอวกาศที่ไร้แรงโน้มถ่วง แต่มือของผมกลับเหมือนถูกแรงโน้มถ่วงยึดไว้ มันไม่ขยับ ผมเอื้อมมือออกไปไม่ได้ แม้จะออกคำสั่งกับมันแค่ไหน จิตใจที่หวาดกลัวก็ไม่ยอมทำตาม ผมจับมือท่านไนท์ไม่ได้ มือที่เคยประคับประคองผมไว้ แต่พอมาครั้งนี้ผมกลับ...ทำเหมือนไม่รู้จักเขา
"ไนท์!"
แผ่นคริสตัลใสปรากฎขึ้นมาทั้งสี่ทิศปิดกั้นก้อนสีดำเอาไว้ กันผมออกห่างจากอนุภาคของมัน
"เอ็งทำบ้าอะไร!"
เป็นชาร์ล เขากลับมาแล้วเมื่อการโจมตีผ่านพ้นไป และจับสัตว์ประหลาดไว้ในกรงแก้วอีกครั้ง
นักรบสีเพลิงมองสำรวจผมและถอนหายใจโล่งอกที่เห็นผมปลอดภัยครบสามสิบสอง
"ฝีมือเวอร์ชูวสินะ?"
ผมลืมเรื่องปืนใหญ่นั่นไปสนิทจนชาร์ลทักขึ้นมา เรื่องที่เพิ่งเกิดไปเมื่อสิบกว่านาทีก่อน แต่สำหรับผมเหมือนผ่านไปหลายสิบปีแสงเสียแล้ว แต่ทำไมชาร์ลถึงรู้ได้รวดเร็วนักล่ะ ผมยังไม่ทันอ้าปากอธิบายอะไรเลย
"เจ้าบ้านั่นคิดจะทำให้จักรวาลแตกแยก บีบคั้นอาเบล สร้างความกดดันให้ทุกฝ่ายไม่ไว้ใจในอาวุธทรงพลังของอาเบล ไอ้บัดซบนั่นทำเกินไปแล้วจริงๆ"
"นายหมายถึงอะไร..." ผมยังสับสนอยู่ จิตใจตอนนี้ไม่รับรู้อะไรเท่าไรนัก
"ผลลัพธ์ที่มันต้องการไม่ใช่การฆ่าอัลฟ่าทั้งหลายที่นี่ แต่เป็นการทำให้พวกนั้นหวาดระแวงอำนาจของอาเบล ตอนนี้หลายฝ่ายเริ่มเข้าร่วมทีมสันติภาพแล้วล่ะ อ้างเรื่องอาวุธที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวของอาเบล ตั้งเป็นประเด็นโจมตีให้อาเบลทำลายอาวุธที่คุกคามดาวอื่นทิ้งเสีย ไม่ก็อ้างว่าอาเบลคิดจะก่อสงคราม และหาข้ออ้างสร้างกองทัพป้องกันตัวเอง เมื่อกี้อาเบลชิงประกาศผ่านภาคีว่า'เอซิสอาย'ขัดข้องจากการยิงในครั้งแรกทำให้สูญเสียการควบคุม เพื่อลดความเป็นศัตรู ไม่อย่างนั้นอีกไม่นานจะเกิดสงครามแน่นอน"
ผมเพิ่งเข้าใจเมื่อชาร์ลอธิบายเป้าหมายของเวอร์ชูว การกระทำแปลกๆของเขาที่ย้อนแย้งกันเอง ที่แท้เขายังคิดทำลายอาเบลอยู่ แต่ไม่ใช่ทางตรง เป็นการยืมมือคนอื่นในทางอ้อม
แต่...มันไม่สำคัญแล้ว ไม่ว่าจะชาร์ล อาเบล หรือเวอร์ชูว
เพราะผมน่ะ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาเลย ทำไมผมถึงเพิ่งรู้ตัวนะ? เพราะนั่งอยู่ในความฝัน? เพราะคิดว่ามันเป็นฝันดีๆที่มีคนมาใส่ใจโอเมก้าอย่างผม
ชาร์ลเห็นผมยืนทื่อไม่ตอบสนองอะไร เขาคงเข้าใจว่าผมกังวล จึงวางมือบนหัวผมเบาๆ
"ไม่เป็นไรนะ นายไปพักเถอะ การกระทำของเจ้าบ้านั่นมันเหนือการควบคุมอยู่เสมอแหละ เดี๋ยวอาเบลก็จัดการได้"
เขาพยายามปลอบใจผมที่สีหน้าว่างเปล่า ฝ่ามืออบอุ่นลูบผ่านปอยผมช้าๆ
แล้วโดยไม่ได้ร้องขอ ผมก็เห็นเรื่องราวต่อจากนั้น เป็นความทรงจำที่เชื่อมโยงไปถึงชาร์ล...
ในวันที่ไนท์ตื่นขึ้นมาด้วยความบิดเบี้ยวและบ้าคลั่ง ดวงตาสีดำของเขาเห็นแต่ความแข็งแกร่งของศัตรูและความอ่อนแอของตัวเอง...ความแตกต่างที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกรีดแทงอยู่ตลอดเวลา
เขาต้องการแก้แค้นอัลฟ่าของสหพันธ์ดาวที่แข็งแกร่งที่สุด แรงผลักดันที่เชี่ยวกราดและรุนแรงนี้ผลักดันให้เขาดิ้นรนศึกษาศาสตร์การใช้พลังสตริงจนชำนาญ และเมื่อเขาเรียนรู้ทุกอย่างจากรุ่นก่อนจนหมดสิ้นแล้ว เขาก็ประหารอัลฟ่าคนก่อน กลายเป็นอัลฟ่าคนแรกที่กลืนกินอัลฟ่าของตัวเอง ผู้เป็นดั่งพ่อและอาจารย์
รุ่นก่อนเหมือนคาดเดาได้อยู่แล้ว นามิกเพียงหลับตารับดาบประหาร
"ข้าหวังว่าเจ้าจะมีความสุขกับชีวิตอัลฟ่า อิกไนท์ จงเป็นอัลฟ่าที่แตกต่าง"
ไนท์ได้ความทรงจำทั้งหมดมาจากรุ่นก่อน รับรู้ได้ว่ารุ่นก่อนเป็นห่วงเขามากแค่ไหน แต่เขาไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป ในตอนนั้นเขามีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว
เขาออกล่าโดยเลือกหมู่ดาวที่มีการกดขี่โอเมก้าด้วยความโหดร้าย เพราะเขารู้สึกคลื่นเหียนเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นโอเมก้าที่อ่อนแอโดนทำร้าย
เขาไม่ได้คิดจะตั้งตัวเป็นฮีโร่ เขาแค่อยากหาที่ระบายอารมณ์และฝึกฝนการต่อสู้กับอัลฟ่า เพื่อวันหนึ่งเขาจะไปหามัน มันที่ทำร้ายเขาไว้สาหัส แล้วทำให้มันสำนึกกับคืนวันที่มันทรมานเขาทั้งเป็น
มันควรจะเป็นเช่นนั้น...และทั่วจักรวาลคงได้จารึกนามของอิกไนท์ คลอร์วไว้ ในฐานะผู้ที่สามารถ 'ล่า' จักรพรรดิอาเบลได้ ถ้าคนบางคนไม่ได้มารนหาที่ตายตรงหน้าสัตว์ร้ายที่กำลังอาระวาดอย่างเขา
"เอ็งน่ะเรอะ ปีศาจที่อาระวาดในช่วงนี้?"
น้ำเสียงตื่นเต้นเอ่ยถาม ขณะที่เจ้าตัวโผล่มาดักอยู่หน้าดวงดาวเป้าหมาย พวกภาคีพยายามแกะรอย และคาดเดาดาวที่เขาจะลงมือ คงค้นพบว่าโอเมก้าเป็นตัวแปรที่เขาใช้ตัดสินประหารอัลฟ่าแต่ละคนจึงมาดักได้ถูกทาง
"อิกไนท์ คลอร์วคือเอ็งสินะ ข้าคือตัวแทนของภาคี ชาร์เลส ชาร์ลแห่งดาวโฌฌอน วันนี้อาสามาจับกุมเอ็ง"
"…"
ชาร์เลส ชาร์ล ไม่ได้อยู่ในบัญชีที่ไนท์ต้องการล่า เขาไม่คิดจะสนใจ ยกเว้นแต่ว่ามันเป็นพวกโง่ที่หาเรื่องใส่ตัว
"อย่ามาขวาง..."
บุรุษผมสีเพลิงส่ายหน้า "โชคร้ายที่ข้าทำตามไม่ได้ว่ะ และอีกอย่าง ข้าแค่ชอบประลองกับคนมีฝีมือ เอ็งก็ช่วยมีน้ำใจหน่อยแล้วกัน ถ้าเอ็งชนะ จะทำอะไรกับข้าก็ทำ แต่ถ้าข้าชนะ เอ็งต้องไปมอบตัวกับข้า"
"…"
ในเมื่ออีกฝ่ายปรารถนาความตายไนท์ก็ไม่ปรานี การต่อสู้เปิดฉากขึ้นในอวกาศที่ต่างคนต่างก็ไม่มีใครได้เปรียบใคร แต่ไนท์ก็ไม่ใช่อัลฟ่าฝึกหัดคนเดิมแล้ว เขาเก่งกาจ ใช้พลังได้คล่องแคล่ว และโหดเหี้ยม ไม่สนใจว่าจะต้องใช้กลโกงอะไรในการเอาชนะ ขอแค่ผลลัพธ์สุดท้ายสามารถเหยียบย่ำฝ่ายตรงข้ามไว้ได้ เขาก็พอใจแล้ว
และเขาก็ชนะอัลฟ่านักรบคนนั้นได้ในที่สุด
ร่างกายของชาร์ลแม้จะผ่านการต่อสู้มาแล้ว แต่ก็ยังมีความทนทานมาก ไนท์เห็นว่ามีประโยชน์ จึงไม่ได้ฆ่าชาร์ลในทันที แต่พากลับไปเป็นตัวทดลองหาวิธีการใช้พลังใหม่ๆ เพื่อสู้กับสหพันธ์ดาว ABELL
อาวุธต่างๆถูกเอาออกมาทดลองใช้วัดประสิทธิภาพต่ออัลฟ่า เขาระวังไม่ให้ตัวทดลองตายไปก่อน โดยยอมเหลือช่องทางเล็กๆให้ชาร์ลสามารถดึงพลังจากดวงดาวของตัวเองมาได้ ยื้อความตายวินาทีต่อวินาทีให้กับเขา
ไนท์คิดว่าชาร์ลจะสบถสาปแช่งเขาเหมือนอัลฟ่าคนอื่นๆที่เขาเอามาทดลองและฆ่าทิ้ง แต่ชาร์ลกลับทำให้เขาประหลาดใจ อัลฟ่าดาวโฌฌอนนิ่งเฉย กัดฟันอดทนต่อการทดลองของเขาดั่งหินผา
"นายไม่หนวกหูดีนะ ถ้าจบการทดลองนี้ นายรอดไปได้ ผมจะปล่อยนายไปแล้วกัน"
ชาร์ลถมน้ำลายลงพื้น แล้วแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ
"เอ็งจะทำอะไรก็เรื่องของเอ็ง เพราะตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าเอ็งไม่ได้แตกต่างอะไรหรอก"
"นายหมายถึงอะไร?"
ชาร์ลเงยหน้าขึ้นเผยใบหน้าไร้สีที่แทบเหมือนซากศพ เขาพ่นลมหายใจที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดออกไป แล้วเอ่ยอย่างอ่อนล้า
"ข้าคิดว่าแกล่าพวกมัน เพราะรังเกียจวิธีการของพวกมัน ที่มันทำต่อประชาชนของตัวเองและอัลฟ่าของดาวเล็กๆดวงอื่น แต่สิ่งที่แกทำน่ะ..."
ดวงตาคู่นั้นที่มองมาฉายชัดถึงความดูถูก และผิดหวัง
"ไม่ได้ต่างอะไรจากพวกมันเลย..."
ชาร์ลพูดจบก็สลบไป พลังที่ส่งมาจากดาวของเขาถึงขีดจำกัดที่จะประคองสติไว้ได้แล้ว
แต่คำพูดของชาร์ลกลับทิ้งความจริงที่สั่นคลอนจิตใจของไนท์ สั่นคลอนเข้าไปถึงจิตวิญญาณที่ทำให้ไนท์มองเห็นโลกเปลี่ยนแปลงไป ดั่งครั้งที่มันทำให้เขาเข้าใจโอเมก้า แต่ครั้งนี้มันกลับทำให้เขาเข้าใจคนที่เขาไม่คิดจะเข้าใจและเกลียดชังมาโดยตลอด
เพราะมันทำให้เขาเข้าใจอัลฟ่าคนนั้น และอัลฟ่าทุกๆคน
ไนท์รู้สึกคลื่นเหียน เจ็บแปล๊บที่กลางอกยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เขาได้รู้ความจริงแล้วว่าตัวเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ยังคงเป็นตัวตนที่น่ารังเกียจไม่ต่างจากอัลฟ่าที่เขาบอกว่าจะให้มันสำนึกในความผิด
'เจ้าน่าจะเข้าใจอัลฟ่าคนนั้นได้ดีกว่าใคร'
ดั่งที่รุ่นก่อนพูดไว้ ตอนนั้นไนท์ไม่สนใจจะตีความประโยคนั้น แต่มันคือความจริง
สิ่งที่เขาทำ ก็เหมือนกับที่อาเบลทำกับเขา...ทดลองพลังของตัวเองกับสิ่งมีชีวิตอื่นเพื่อทำลายขีดจำกัดของตัวเองให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น เพราะว่าลึกๆแล้วทุกคนล้วนหวาดกลัวตัวเองที่อ่อนแอ และหวาดผวาที่จะถูกกระทำเช่นที่ทำกับคนอื่น
เพราะโลกที่อัลฟ่าดาวอาเบลอยู่นั้นโหดร้าย พวกเขาทั้งสี่อันดับต้องฆ่ากันเองเพื่อชิงตำแหน่ง พวกเขาต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น มีสิ่งมีชีวิตอีกมากที่ตกเป็นเหยื่อทางอ้อมของสงครามภายในเช่นนี้ และตกเป็นเหยื่อของความเคียดแค้นของเขาเช่นกัน
เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่?
ไนท์ปล่อยชาร์ลที่งุนงงเป็นอิสระ และกลับมาที่ห้องลับของดวงดาวด้วยความสับสน จากนั้นเขาก็ไม่ได้ออกล่าอัลฟ่าใดๆอีก ไม่ได้บอกเวอร์ชูวให้รับรู้ เขาครุ่นคิดเงียบๆอยู่คนเดียว พยายามหาความแตกต่างระหว่างสิ่งที่ตัวเขาทำกับสิ่งที่อาเบลทำ
และก็ไม่พบเลย...
เขาก็กระทำต่อผู้อื่นดุจเดียวกับที่ตัวเขาถูกกระทำ
ไนท์โกรธแค้น แต่ไม่ใช่อาเบลแล้วที่เขาโกรธ ไม่ใช่การกระทำของอัลฟ่าคนนั้นที่เขารังเกียจ
แต่ทั้งหมดคือตัวเขาเอง
สายฝนชุ่มช่ำโปรยปรายลงมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปีที่อัลฟ่าแห่งดาวเฟลม่าดิ้นรนฝึกฝนหาความก้าวหน้าท่ามกลางความแห้งแล้ง แต่มาบัดนี้เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสีดำสนิทกลับเคลือบด้วยประกายสีเขียวมรกตสดใสดั่งที่เขาเคยมีในอดีต
เขาสัมผัสได้ว่า อิกไนท์ คลอร์ว ผู้โกรธแค้นได้ตายลงในวันนี้
ตายไปแล้ว...จากตัวตนของเขา
ทำไม...
ไนท์ถามตัวเขาเอง ถามโชคชะตา ถามพระผู้เป็นเจ้าถ้าหากว่าพระองค์ยังเฝ้าดูอยู่
เขาถามว่าทำไมเขาต้องเข้าใจในสิ่งที่เขาไม่เคยอยากเข้าใจด้วย?
เป็นความเข้าใจโดยที่เขาไม่ได้ต้องการ หรือเพราะว่าพระองค์ปรารถนาเช่นนั้นอยู่แล้ว
เพราะความเข้าใจมักทำให้คนคนหนึ่งหลงรักสิ่งนั้นในท้ายที่สุดใช่หรือไม่?


บรรยากาศยามโพล้เพล้ของท้องฟ้าเหนือพระราชวังนิทธาราเป็นสีม่วงแดงเหมือนทุกวัน แต่ชาวดาวเฟลม่ากลับไม่คิดอย่างนั้น พวกเขาเงยหน้ามองความสงบเงียบที่โรยตัวลงมาแล้วรู้สึกขนลุกชันอย่างไม่มีสาเหตุ
ซ่า
ฝนตกลงมาอย่างผิดฤดูไล่ให้ทุกคนกลับเข้าที่พักด้วยความกังวลใจ
วันนี้ประชาชนแทบทุกคนรู้สึกหวาดหวั่นได้ง่ายๆกับสิ่งเล็กน้อยรอบตัวที่ผิดแปลกไป ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังคุกคามความรู้สึกปลอดภัยของพวกเขาอยู่โดยที่พวกเขามองไม่เห็น และอีกไม่นานมันคงจะคลี่ตัวออกมาให้พวกเขาได้รับรู้
ครืน
เหนือเมฆฝนขึ้นไปร่วมสองหมื่นห้าพันฟุต การต่อสู้ยังไม่จบ สนามแม่เหล็กกดดันตรึงการเคลื่อนไหวจากรอบทิศ ตามด้วยลำแสงความร้อนทะลุทะลวง
อาเบลใช้พลังได้ไม่เต็มที่เพราะที่นี่ไม่ใช่ดาวของเขา และดาวเฟลม่าก็อยู่ห่างจากดาวแม่ของเขามาก เมื่อต้องมาปะทะพลังอัลฟ่าประจำดาวตรงๆแล้ว เขาค่อนข้างเสียเปรียบ แต่ดูเหมือนสัตว์ประหลาดนั่นก็ไม่ได้เชี่ยวชาญการใช้พลังอัลฟ่าเท่าไร การปะทะนี้จึงพอจะเรียกว่าสูสีได้
ชาร์ลลอยอยู่ไม่ห่าง คอยคุ้มกันไม่ให้มีลูกหลงหลุดลงไปทำร้ายผิวดาวและประชาชนข้างล่าง ส่วนเวอร์ชูวก็หยักยิ้มบางๆลอยไปลอยมาอยู่นอกการต่อสู้ ทำตัวเป็นผู้ชมที่ดีอย่างเต็มที่
อาเบลโจมตีใส่หน้ากากสีดำไม่ยั้งเพื่อแย่งชิงพลังของไนท์มา เพราะถ้ายังมีพลังอัลฟ่าอยู่ ดวงดาวจะไม่ดับสลาย ไนท์คนใหม่ก็สามารถกำเนิดขึ้นมาสืบทอดตำแหน่งอัลฟ่าได้
ต่อให้ไม่ใช่ไนท์คนเดิมที่รู้จักเขา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็มีหนี้บุญคุณต้องชดใช้ และการช่วยดาวของไนท์ก็เป็นวิธีเดียวที่เหลืออยู่ที่เขาจะตอบแทนได้
อาเบลมีเทคนิคการใช้พลังที่มีประสิทธิภาพ แม้จะดึงพลังจากดวงดาวมาได้น้อยกว่า แต่เขาใช้ได้อย่างชาญฉลาดกว่า เขาหลอมอนุภาคกลายเป็นธาตุที่แข็งที่สุดในจักรวาลแล้วยิงออกไปด้วยความเร็วเศษหนึ่งส่วนสิบ ของความเร็วแสง วัตถุธาตุโค้งเล็กน้อยในสนามแม่เหล็กที่สัตว์ประหลาดใช้ป้องกันตัว แต่ก็เป็นวิถีโค้งที่อาเบลคำนวนไว้ก่อนอยู่แล้วด้วยมวลของวัตถุที่เขาสร้าง
มันสร้างกำแพงต้านวิถีกระสุน แต่อาเบลชิงแยกธาตุอีกครั้งในเศษเสี้ยววินาที และระเบิดด้วยความแรงหนึ่งในล้านของปฏิกิริยาในแกนดาวฤกษ์
เมื่อแรงระเบิดของฮีเลียมและไฮโดรเจนหยุดลง ฝุ่นหมอกจางลงแต่เจ้าหน้ากากก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีแม้รอยแผล อาเบลแค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ที่การโจมตีของเขาไม่ระคายผิวมันเลย แต่นี่คือการสู้ในดาวไม่ใช่ในอวกาศ ขีดจำกัดของความรุนแรงนั่นมีอยู่มิฉะนั้นจะเป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตในดาวได้ เพราะแค่นี้ชาร์ลก็แทบหมดแรงแล้วที่ต้องคอยกันคลื่นพลังที่กระจายออกไป
"พลังของมันอ่อนลงแล้ว" ชาร์ลร้องบอก
แสดงว่าเมื่อครู่ไม่ใช่มันไม่ได้รับบาดเจ็บ เพียงแต่มันแค่เยียวยาตัวเองได้รวดเร็วเท่านั้นเอง ตอนนี้พลังอัลฟ่าในมือของมันกำลังสั่นไหว และลดอำนาจลงอย่างที่ชาร์ลบอกจริงๆ
แต่ในฉับพลันนั้นก้อนพลังอัลฟ่าของไนท์ก็ลุกไหม้เป็นเปลวไฟสีฟ้า และสลายหายไปในอากาศ
"เกิดอะไรขึ้น"
เจ้าสัตว์ประหลาดยังยืนอยู่ตรงหน้า แต่เขาไม่รู้สึกถึงไนท์ที่ไหนอีกแล้ว
อาเบลชาว่าบไปทั้งตัว เขาตื่นตระหนกที่สุดในชีวิต
"หรือว่ามันกลืนกินไนท์เข้าไปแล้ว?" ชาร์ลเอ่ยเสียงแหบแห้งถึงสิ่งที่น่ากลัวที่สุด
อัลฟ่าดาวอื่นๆ ยามเมื่อพ่ายแพ้ก็หายสาบสูญไปไม่มีร่องรอยเหลือให้ติดตามเช่นกัน พวกเขาจึงสรุปกันว่าอัลฟ่าที่โดนกลืนกินเข้าไปจะหายไปอย่างถาวร...พร้อมกับดวงดาวดวงนั้น และพลังสตริง
"ไนท์..."
อาเบลจ้องเขม็ง ดวงตาของเขาเจือสีเลือด ความโกรธเกรี้ยวปะทุออกมาเหมือนการระเบิดของดาวฤกษ์
ไม่ต้องพูดอะไรมากกว่านี้อีกแล้ว เจตนาของอาเบลบัดนี้เหลืออยู่เพียงสิ่งเดียว
"ตาย…"
ร่างของเขาเรืองแสงสีฟ้าอ่อน สายน้ำของผิวดาวกระเพือมไหว การใช้พลังนี้ทำให้ร่างกายเขาบาดเจ็บสาหัส และเกิดความเสียหายรุนแรงต่อดวงดาว แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องสนใจอีกแล้วว่าประชาชนจะโดนลูกหลง เพราะถ้าไม่มีไนท์ ไม่มีอัลฟ่า ไม่มีพลังของดวงดาว ก็ไม่มีประชาชนเช่นกัน
เขาจะให้มันหายสาบสูญไปโดยเร็วที่สุด นี่คือความปรานีสุดท้าย และสิ่งเดียวที่เขาจะตอบแทนไนท์
วูบ
แสงสีทองพาดตัดนภาเป็นดั่งม่านสีทองที่คลี่ลงมากั้นการต่อสู้
ผู้มาใหม่ใส่หน้ากากเช่นเดียวกับสัตว์ประหลาด มันตวัดดาบสีทองขึ้นพาดบ่าอย่างไม่ทุกข์ร้อน หลังแสดงให้ทุกคนเห็นว่าการฟาดฟันเพียงครั้งเดียวก็สามารถผลักการโจมตีที่รุนแรงของจักรพรรดิอาเบลออกไปนอกอวกาศได้
ทั้งหมดตกตะลึง ยกเว้นเวอร์ชูวที่เลิกคิ้วน้อยๆ
ทั้งที่สัมผัสพลังใดๆไม่ได้เลย แต่กลับน่าเกรงขาม มันเหมือนภาชนะที่ว่างเปล่า และกำลังดึงดูดทุกสิ่งเข้าไป ไม่มีใครละสายตาไปจากมันได้
"แกเป็นใคร" อาเบลกัดฟันถามเพื่อถ่วงเวลาให้ตัวเองฟื้นตัว ส่วนชาร์ลก็ก้าวเข้ามาเตรียมรับมือแทนอาเบลที่บอบช้ำ
แต่ผู้มาใหม่หาได้คิดตั้งตัวเป็นศัตรูกับพวกเขาไม่ มันเพียงแค่ถอนหายใจ และถอดหน้ากากออกช้าๆ
เผยรอยยิ้มที่พวกเขาคุ้นเคยดี
อิกไนท์...


เขาออกไปจากแกนกลางของดวงดาวไม่ได้ เพราะเมเรสขังเขาเอาไว้
พลังอัลฟ่ากำลังถ่ายโอนกลับมาให้เขาก็จริง แต่สิทธิทั้งหมดยังไม่ได้อยู่ที่เขา ดวงดาวจึงยังทำตามคำสั่งของเมเรสไปจนกว่าพลังจะกลับมาอย่างสมบูรณ์
ซึ่งไนท์ก็รู้อยู่แล้วว่ามันจะเกิดอะไรต่อไป อาเบลและชาร์ลจะฆ่าเมเรส ส่วนตัวเขาก็ต้องรออยู่ที่นี่เหมือนเป็นคนที่ถูกแย่งชิงพลังไปตั้งแต่แรก ทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิม เขาจะกลับมาเป็นอัลฟ่าที่มีทุกสิ่ง บัญชาได้ทุกอย่าง แต่ว่า...
ไม่มีเมเรส...ไม่มีหนทางออกจากพันธนาการนี้ ไม่มีทางปลดปล่อยเวสต์และคนอื่นๆ การกดขี่โอเมก้าจะยังคงเป็นเหมือนเดิม จักรวาลจะดำเนินไปในทางที่สมควร ในทางที่พระเจ้าได้ขีดเส้นเอาไว้
ทางที่เขาไม่ต้องการ
ไนท์สะบัดศีรษะ
ถ้าจะเป็นแบบนั้นก็จงให้เขาตายไปเถอะ!
เมเรสคิดว่าเขาไม่เคยคิดเรื่องเป็นแกนนำเพื่อเปลี่ยนแปลงจักรวาลเลยหรือ? คิดว่าเขาไม่เคยวางแผนอะไรเลยเรอะ?
ผิดแล้ว เขาคิดอยู่ทุกวัน...วางแผนมาตลอด ถึงวิธีการที่จะปลดปล่อยโอเมก้าและเบต้าให้เป็นอิสระ แต่หลังจากพูดคุยกับชาร์ล อาเบล และอัลฟ่าคนอื่นๆ ทั้งในและนอกที่ประชุม เขาก็พบความจริงอันน่าตกใจว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำให้อัลฟ่าเข้าใจความรู้สึกของเหล่าผู้ใต้บัญชา
คำพูดปากเปล่าไร้ประโยชน์ แม้แต่การลงมือทำก็มีแต่ทำให้เกิดความโกรธแค้นอย่างที่ตอนแรกเขาเป็น มันไม่เกิดความเข้าใจใดๆเลยในหัวของอัลฟ่าที่อวดอ้างว่าตนทรงปัญญา มันเหมือนกับว่ามีเส้นกั้นบางๆที่บดบังพวกเขาไว้จากความจริงอันนี้ ราวกับว่าพระเจ้าผู้สร้างเราขึ้นมาไม่อยากให้ลูกรักได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดของเหล่าทาสและประชาชน
แผนการจึงไม่ใช่แค่ยากลำบาก แต่มันไม่มีความหวังเลยต่างหากที่จะทำให้จักรวาลร่วมมือ และการต่อต้านโอวาทของพระเจ้าก็คือการต่อสู้กับดวงดาวนับล้านล้านดวงเพียงลำพัง
วันนั้นราชาดาวออลเรียสิ้นหวังแค่ไหน ไนท์พอจะนึกออกแล้ว ไม่ใช่แค่รู้ถึงจุดจบตัวเอง แต่เพราะรู้ว่าท้ายที่สุด ทุกอย่างที่เหนื่อยยากผ่านมาจะไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่เลยต่างหาก
ตอนนี้ก็เช่นเดียวกัน เขากำลังสิ้นหวังที่ทุกอย่างที่ทำมาจะต้องกลับมาเริ่มต้นใหม่ เมเรสถูกทำลาย เขาเป็นอัลฟ่า จักรวาลหมุนไปตามธรรมเนียมปฏิบัติอันเดิมที่ทุกคนเชิดชู เขาต้องเริ่มต่อสู้จากศูนย์ ไม่เช่นนั้นก็ต้องยอมแพ้ต่อกฏเกณฑ์อันเป็น นิรันดร์
ซึ่งเขาไม่ปรารถนาให้มันเป็นเช่นนั้น
ไนท์มองด้ายสีแดงที่พันอย่างเหนียวแน่นบนมือขวา เขากำเนิดมาพร้อมกับเส้นด้ายนี้ เปรียบดังเป็นเส้นเลือดใหญ่ในตัว ไม่เหมือนกับเมเรสที่เขาเพียงยกเส้นด้ายนี้ให้ชั่วคราว มันจึงหลุดออกได้ง่ายดาย
เส้นด้ายแตกแขนงออกไปมากมาย ครอบคลุมประชากรทั้งหมดของดาว ที่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้
[ U N ]
ไนท์ยกนิ้วขึ้นเขียนอากาศเป็นคำสั่ง
[ L O ]
คำสั่งที่ไม่มีใครกล้าทำมาก่อน นับตั้งแต่ยุคของแม็กซิมัส การกระทำที่ทั้งจักรวาลถือว่าเป็นกบฎ
[ C K ]
แต่เมเรสยังไม่กลัวปลายทางของตัวเอง แล้วเขาจะต้องกลัวสิ่งใด
[ S T R I N G : CODE : U N L O C K ]
คำสั่งที่เขาค้นพบว่ามันมีมากนานแล้วตั้งแต่เริ่มศึกษาเรื่องของแม็กซิมัส แต่ก็ไม่กล้าที่จะลงมือทำ เพราะเขากังวลกับผลลัพธ์ที่จะตามมา สิ่งที่คาดเดาไม่ได้ที่เหมือนกับการตกผ่านลงไปในขอบฟ้าเหตุการณ์*ในหลุมดำ
พรึ่บ
เส้นด้ายลุกไหม้ตั้งแต่โคนจรดปลายแหลกสลายเป็นธุลีในอากาศ ไนท์รู้ว่าเอามันกลับมาไม่ได้แล้ว เส้นทางนี้เดินไปแล้วไม่มีการถอยหลัง
ตราประทับทั้งหมดจะจางหายไป โอเมก้าและเบต้า ไม่สิ ไม่มีคำเรียกนั้นอีกแล้ว พวกเขาทั้งหมดคือประชาชน และพวกเขาจะต้องแตกตื่นกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น อาจมีการประท้วง อาจมีความขัดแย้ง มีการประหัดประหารอย่างน่ากลัวบนเส้นทางนี้ และเขาก็ไม่ใช่อัลฟ่าอีกต่อไปแล้ว ไม่มีอัลฟ่าของดวงดาวเฟลม่า ไม่มีผู้กุมอำนาจของดวงดาว บัดนี้ไนท์ได้โยนดวงดาวและประชากรทั้งหมดรวมทั้งตัวเขากลับลงสู่ความเป็นไปตามวังวนของมันแล้ว สิ่งใดจะเกิดย่อมเกิด สิ่งใดจะดับย่อมดับด้วยเงื่อนไขของมันเอง ไม่มีพลังใดจะไปควบคุมได้อีกต่อไป
ปลายทางของมันอาจจะเป็นอิสระที่เขาตามหา หรือจะเป็นจุดจบเหมือนแม็กซิมัสก็สุดจะทำนายได้
เมื่อธุลีทั้งหมดปลิดปลิวไปในอากาศ ฉับพลันมิติก็ฉีกขาดออกเหมือนกระดาษ บางสิ่งทะลวงเข้ามา เปิดช่องเชื่อมต่อระหว่างมิติเอกเทศของอัลฟ่าเอาไว้อย่างแข็งแกร่ง
ไนท์สัมผัสได้ว่าบางสิ่งที่ทรงอำนาจอยู่ข้างในนั้น ในช่องว่างสีดำนี้ มันน่าเกรงขามและเต็มเปี่ยมด้วยพลัง เขาไม่จำเป็นต้องพยายามเพ่งมองก็เห็นได้อย่างชัดเจน ดาบสีทองลอยดั่งไร้น้ำหนักทอประกายออกมารอบตัวท่ามกลางบรรยากาศว่างเปล่าของมิติเอกเทศ การคงอยู่ของมันทำให้อนุภาครอบข้างสั่นสะท้าน เห็นเป็นคลื่นอากาศถูกกระแทกออกไปได้ด้วยตาเปล่า
เขาสูดหายใจลึกๆแล้วก้าวเข้าไปในมิติที่ไม่มีเจ้าของ จ้องมองดาบสีทองตาไม่กะพริบ และก็พบว่าความหวาดระแวงของเขาไม่มีประโยชน์อะไรเลย เพราะมันไม่ได้เป็นปฏิปักษ์กับเขา
ไนท์เข้าไปใกล้พอที่จะบอกได้ว่า ดาบเล่มนี้ไม่ใช่ดาบที่สมบูรณ์ และไม่ได้สร้างขึ้นมาจากโลหะชนิดใดเลย มันบิดๆเบี้ยวๆราวกับเป็นดินน้ำมันสีทองที่ถูกปั้นอย่างส่งเดชให้มีลักษณะเหมือนดาบ ด้านที่ควรจะคมก็ทื่อสนิท ด้านที่ควรจะเรียบก็บิดเบี้ยวมีตำหนิ มันเป็นดาบที่ไม่สามารถฆ่าฟันใครได้อย่างแน่นอน
ขณะกำลังลงความเห็นในใจว่านี่เป็นดาบที่ใช้การไม่ได้ ไนท์ก็สังเกตเห็นว่าด้ามสีน้ำตาลสลักไว้ด้วยถ้อยคำสีทองอร่ามประโยคหนึ่ง
'ผู้ที่ตามหาจะค้นพบ'
ไนท์ขมวดคิ้ว ค้นพบ...อะไร? นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นใบ้คำ เขาต้องการวิธีที่จะช่วยเมเรส แล้วสิ่งนี้คืออะไร มิตินี้เป็นของใครกัน? ทำไมจึงปรากฎขึ้นเมื่อเขาทำลายพลังสตริงลงอย่างเจาะจงเช่นนี้
"แล้วเจ้ากำลังค้นหาอะไรอยู่ล่ะ อิกไนท์ คลอร์ว"
คำกล่าวเอ่ยออกมาจากริมฝีปากหยักของบุรุษสีทองคนหนึ่ง ที่เรียกเช่นนั้นเพราะคนแปลกหน้าคนนี้อาบไล้ด้วยแสงสีทองทั้งจากเส้นผม และจากใบหน้าที่หล่อเหลา เขาแต่งกายเต็มยศดั่งในอดีต ชุดของราชา...ที่คล้ายคลึงกับในตำราประวัติศาสตร์
ไนท์เบิกตากว้าง เพราะดาบสีทองและบุรุษสีทองคือสัญลักษณ์ที่ใครๆก็จดจำได้ บุคคลในอดีตที่โง่เขลา ผู้อวดดีต่อพระเจ้า เขาคือ...
'แม็กซิมัส เดเซลราสต์ แห่งออลเรีย' กำลังยืนหาวอยู่ตรงหน้าเขา
"ท่าน...ยังไม่ตายหรือ?"
มือหนายื่นมาเขกกบาลไนท์โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว พลางส่ายหน้า "รู้มั้ยว่าเจ้าทักทายผู้อื่นได้เลวร้ายนัก"
"มันก็สมควรจะต้องถามอย่างนี้ไม่ใช่หรือ?" ไนท์ถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อเพ่งมองคนตรงหน้าให้ชัดๆ บุคคลที่ควรตายไปแล้วกว่าหมื่นล้านปี มายืนหัวโด่ตรงนี้ แค่เขาไม่กรีดร้องแล้ววิ่งหนีก็นับว่าประสาทแข็งมากแล้ว
"ไม่ใช่ว่าเจ้าเป็นผู้เทิดทูนข้าหรอกหรือ เช่นนั้นก็ควรชื่นชมยินดีที่ได้พบข้าซะสิ"
"…" ถ้าไม่เผอิญว่าไนท์กำลังรีบ เมเรสกำลังแย่ และคนที่เขารักทุกคนกำลังสู้กันอยู่เหนือชั้นบรรยากาศของดาวเฟลม่า เขาอาจจะเสียเวลาชื่นชมฮีโร่ในตำนานสักนาทีสองนาที
"ท่าน...ดูแตกต่างจากที่ผมคิดไว้มาก" ไนท์ไม่สามารถบรรยายความรู้สึก ณ วินาทีนี้ได้จริงๆ ไม่รู้ว่าควรดีใจ หรือเสียใจที่ภาพลักษณ์ของราชาในตำนานตรงข้ามกับที่คิดไว้ไปไกลโข
"ตัวจริงข้าดูดีกว่านี้มากนักเด็กน้อย ที่เจ้าเห็นก็เป็นแค่เงาเท่านั้น ข้าสร้างทิ้งไว้เมื่อนานมาแล้ว จะปรากฎก็ต่อเมื่อมีคนทำตามเงื่อนไขและเปิดมิตินี้เข้ามาได้" ราชาแม็กซิมัสเอ่ยพร้อมๆกับบิดเอวซ้ายขวาไปด้วยราวกับไม่ได้เคลื่อนไหวร่างกายมานานมาก ส่วนไนท์ก็พยายามทำเป็นมองไม่เห็นอย่างสุดความสามารถ
"เงื่อนไขอะไร?"
"เจ้าได้ค้นพบกุญแจแห่งพระเจ้าแล้ว"
ไนท์ชะงัก เขามองไปที่ดาบสีทอง บุรุษตรงหน้าเหมือนจะรู้ว่าเขาคิดอะไรจึงส่ายหน้า
"ไม่ใช่ นี่เป็นดาบธรรมดาๆ ที่ข้าสร้างขึ้นและเก็บไว้ที่นี่ ซึ่งเราจะพูดถึงมันทีหลัง แต่กุญแจแห่งพระเจ้านี่ เจ้าเดาไม่ถูกหรือไร อย่าทำให้ข้าผิดหวังสิ ผู้เทิดทูนหมายเลขหนึ่ง"
"…" ฟังแล้วรู้สึกหงุดหงิดพิกล แต่ไนท์ก็พยายามคิดถึงคำใบ้ที่ตำนานของราชาสีทองเคยเอ่ยถึง กุญแจแห่งพระเจ้า เล่าลือกันว่าแม็กซิมัสทิ้งมันออกไปในอวกาศก่อนที่ดาวจะดับสลาย และในไม่กี่ปีถัดมา ภาคีก็อ้างว่าได้ค้นพบมันในดาราจักรที่ห่างไกล และเก็บกู้เอาไว้ตั้งแต่หลายพันปีก่อน
แต่ไนท์ไม่คิดเชื่อตามคำกล่าวอ้างนั้น เพราะหากภาคีได้ครอบครองกุญแจของพระเจ้าจริง สิ่งนั้นก็ควรมีพลังมหาศาลพอที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆอย่าง และภาคีก็ควรจะมีอำนาจตั้งแต่ตอนนั้น
ดังนั้นจึงแปลได้สามอย่างว่า หนึ่งคือพวกเขาไม่รู้วิธีใช้ หรือสอง พวกเขาโกหกที่ได้ครอบครองมัน และสามคือ มันไม่ใช่สิ่งที่เป็นอาวุธ หรือมีพลังอำนาจอย่างที่ใครคิด เพราะทั้งๆที่แม็กซิมัสเป็นคนค้นพบมัน เขาก็ยังพ่ายแพ้
ดวงตาสีดำประกายมรกตมองมือขวาที่ว่างเปล่า...แล้วเงยหน้ามองราชาสีทอง
แม็กซิมัสพยักหน้า
"ใช่แล้ว ภาคีโกหกเรื่องที่ได้ครอบครองมัน ตำนานเองก็โกหกเรื่องที่ข้าส่งมันออกไปนอกดวงดาวเพื่อให้รอดพ้นการทำลาย แท้จริงแล้วกุญแจของพระเจ้าไม่เคยถูกเก็บไว้ที่ไหน เพราะมันเป็นสิ่งที่พระเจ้ามอบให้กับอัลฟ่าทุกคนอยู่แล้ว"
"เส้นด้ายพวกนั้น..." พลังที่ใช้ในการรังสรรค์สรรพสิ่งและควบคุมพลังดวงดาว มันเป็นทั้งกุญแจและแม่กุญแจในตัวของมันเอง
S T R I N G
"ถ้าเจ้าอยากหลุดจากพันธนาการ เจ้าก็ต้องตัดการชักใยทั้งหมดออก ดวงดาวและสิ่งมีชีวิตจะไม่อยู่ในกำมือเจ้าอีกต่อไป และจะไม่เป็นไปตามกฎบัญญัติทั้งหมดด้วย ข้าจำเป็นต้องหลอกภาคีอย่างนั้นไม่เช่นนั้น เจ้าคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอัลฟ่าคนอื่นๆล่ะ"
"พวกเราจะถูกควบคุมอย่างเข้มงวด ไม่ให้ทำลายเส้นด้ายของตัวเอง"
"ใช่"
"แปลว่าผมทำลายกุญแจของพระเจ้าไปแล้ว?"
"เจ้าทำลายพันธนาการของจักรวาลนี้ไปต่างหาก กุญแจเป็นเหรียญสองด้าน หากเจ้าหวังในพลังอำนาจ ก็ต้องอยู่ในโอวาท หากเจ้าหวังซึ่งอิสรภาพ ก็ต้องฝ่าฟันด้วยตัวเอง จากนี้ไปทั้งจักรวาลจะเป็นศัตรูกับเจ้า ดาวเฟลม่าคงตกที่นั่งลำบากแล้ว"
แม็กซ์ยิ้มฝืดๆให้
"เรื่องราวในดวงดาวไม่ใช่เรื่องยากเย็นหรอก มันอยู่ที่การเตรียมพร้อม การสั่งสอนประชาชนให้ความรู้ในเรื่องของการปกครองตัวเอง การคิด การเลือกเส้นทางชีวิต อาจจะต้องใช้เวลาและมีปัญหาเล็กๆน้อยๆจากการสูญเสียการควบคุม แต่ถ้าสั่งสอนได้ดี มีกฎหมายการลงโทษชัดเจน พวกเบต้าและโอเมก้าก็ปรับตัวได้ไม่ยากหรอก แต่ที่ต้องระวังคือการแทรกแซงจากคนภายนอกต่างหาก"
"ซึ่งก็คือสิ่งที่ทำให้คุณพ่ายแพ้?"
"มีใครบอกเจ้าหรือยังว่าเจ้ามันปากเสียจริงๆ" ไนท์ส่ายหน้า ใครๆก็บอกแต่ว่าเขาปากหวานอ่อนโยนทั้งนั้น ราชาแม็กซิ-มัสคงไม่ชินกับคำถามแทงใจดำเองมากกว่า
"ตอนนี้ข้าเป็นแค่เงาที่เหลือทิ้งไว้ในมิติเอกเทศที่จะเปิดก็ต่อเมื่อมีคนทำตามเงื่อนไข และเงื่อนไขที่ว่าก็คือคนคนนั้นจะต้องทำลายสายโซ่ที่คล้องคอโอเมก้าและเบต้าทั้งหมดออกไป เป็นบุคคลที่พิสูจน์แล้วว่ากล้าท้าทายกับกฎของจักรวาล" แม็กซ์ว่าจบก็ผายมือไปข้างตัว
"ขอแสดงความยินดีอีกครั้งที่เจ้ามีคุณสมบัติครบถ้วน ซึ่งนั่นก็นำเรามาสู่ดาบเล่มนี้ เจ้าคิดว่ามันเป็นยังไง"
ไนท์ไม่รู้ว่ามันคืออะไร มันสร้างขึ้นมาจากพลังที่พิเศษยิ่งกว่า และทรงอำนาจจนพลังดวงดาวใดก็ไม่สามารถเทียบเคียง
"ข้าเป็นคนขึ้นรูปร่างดาบเล่มนี้ แต่จักรวาลเป็นผู้สร้างมันต่อ"
"หมายความว่ายังไง?"
"ตามปกติอาวุธของอัลฟ่าจะสร้างขึ้นจากพลังของดวงดาวตัวเอง ดาบเล่มนี้เดิมสร้างขึ้นจากพลังอัลฟ่าของดาวออลเรีย ตามปกติถ้าดวงดาวล่มสลายอาวุธนั่นก็จะสลายไปด้วย ถูกต้องมั้ย?"
ไนท์พยักหน้า
"แล้วทีนี้ข้าก็เริ่มสงสัยแล้วดาวฤกษ์ล่ะ พวกเทหวัตถุทั้งหลายที่ไม่มีเจ้าของล่ะ มันยังไม่สลายไปเลยแม้ไม่มีพลังของอัลฟ่าดาวดวงไหนสนับสนุน แสดงว่าในจักรวาลก็คงมีพลังงานที่เหลือเฟือล่องลอยหล่อเลี้ยงสิ่งเหล่านั้นอยู่ เพียงแต่ไม่มีอัลฟ่าคนไหนสามารถเอามันมาใช้ได้ ถ้าอย่างนั้นทำไมเราจะต้องใช้แต่พลังของเราสร้างสิ่งต่างๆล่ะ ใช้พลังของจักรวาลไม่ได้เรอะ? ข้าคิดว่าเงื่อนไขมันซ่อนอยู่ตรงนี้เอง
ปกติแล้วสิ่งที่อยู่นอกเหนือพลังของดวงดาว อัลฟ่าจะใช้ไม่ได้ เราจึงต้องห่อหุ้มมันด้วยพลังของเราก่อน เช่นการเปลี่ยนวงโคจรของดาวหางที่มีมาแต่เดิม หรือการเบี่ยงลมสุริยะของดาวฤกษ์ หรือแม้แต่การผลักหลุมดำให้ออกห่างจากดาวของเรา เป็นต้น
แต่ครั้งนี้เราจะทำในทางตรงกันข้ามกัน ไม่ใช่การหุ้มสิ่งอื่นด้วยพลังของเราเพื่อที่จะควบคุมมัน แต่เป็นการถอนพลังของเราออกจากวัตถุนั้นๆ และให้มันกลายเป็นเทหวัตถุในจักรวาลแทน"
ไนท์อ้าปากค้าง เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย
"ข้าถอนกรรมสิทธิ์การถือครองของข้าออกจากดาบเล่มนี้ เปลี่ยนมันเป็นสสารในอวกาศที่ไม่มีเจ้าของ และทิ้งมันไว้ในช่องว่างให้มันดำรงอยู่ด้วยการดูดซับพลังของจักรวาลที่ไม่ระบุว่าเป็นของใคร ตอนนี้ผ่านเวลามากว่าหมื่นล้านปี เจ้ากำลังยืนชมผลงานของจักรวาลที่หล่อหลอมดาบเล่มนี้มาจนถึงทุกวันนี้"
ดาบสีทองเหมือนรู้ตัวว่าถูกกล่าวถึง มันหมุนตัวเองเร็วขึ้น แต่แทนที่จะปล่อยพลังออกมา คลื่นพลังที่ห่อหุ้มมันไว้ก็ถูกดูดเข้าไป ทุกสิ่งรอบตัวถูกสูบเข้าไปในตัวดาบ
"และเจ้าเดาได้หรือไม่ว่ามิตินี้อยู่ที่ใด"
เขาไม่เข้าใจคำถาม แม็กซ์จึงเฉลยให้
"มิตินี้อยู่ในช่องว่างระหว่างซุปเปอร์คลัสเตอร์ สถานที่ว่างเปล่าที่ภาคีตั้งอยู่ ซึ่งจริงๆแล้วภาคีตั้งขึ้นภายหลังที่ดาบเล่มนี้กลืนพลังงานและย่อยสลายเทหวัตถุในบริเวณนี้ไปหมดแล้วยังไงล่ะ"
ไนท์ตะลึง ถ้าเช่นนั้นก็ไม่ต้องถามแล้วว่ามันมีพลังงานมากมายแค่ไหน ถึงขนาดทำให้ส่วนหนึ่งของจักรวาลกลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าได้ มันเป็นอาวุธที่น่ากลัวอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
"ส่วนเงื่อนไขการใช้ก็มีอยู่อย่างเดียว นั่นคือผู้ที่จะถือมันได้ต้องมีคุณสมบัติเดียวกับมัน คือไม่ได้เป็นของดาวดวงใด ไม่ได้ถือครองพลังของอัลฟ่า เป็นดั่งเทหวัตถุบนอวกาศที่หล่อเลี้ยงด้วยพลังของจักรวาลเฉกเช่นเดียวกัน"
ไนท์เข้าใจได้ทันที ว่าทำไมแม็กซิมัสจึงให้มิตินี้เปิดได้ก็ต่อเมื่ออัลฟ่าคนนั้นทำลายพลังสตริงไปเท่านั้น เพราะมันคือเงื่อนไขของการใช้นั่นเอง
"และถ้าจะให้ดีก็ควรต้องมีสติปัญญาพอจะเข้าใจการทำงานของมิติและอวกาศสักหน่อย เพราะงั้นเจ้าหนูน้อยโอเมก้าของเจ้าจึงไม่ผ่านเกณฑ์นี้ เพราะเขายังไม่ได้เรียนรู้วิธีเปิดมิติเอกเทศเข้ามาในนี้ไงล่ะ"
ไนท์กะพริบตาปริบๆมองดาบสีทองที่เปล่งคลื่นพลังที่แข็งกร้าวออกมา แล้วมองราชาแม็กซิมัสสลับไปมาอย่างไม่อยากเชื่อ
"เลยเป็นผมงั้นเรอะ?"
"แล้วคิดว่าข้าเกริ่นมาตั้งนานทำไมล่ะ รับๆไปเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ นี่เป็นของขวัญที่สร้างจากหยาดเหงื่อแรงกายสุดท้ายของข้าเลยนะ ขอบคุณข้าซะสิ ผู้เทิดทูนหมายเลขหนึ่ง"
เขากำลังจะซาบซึ้ง แต่พอโดนเรียกแบบนี้ก็พาลให้ความเคารพบูชาหดหายไปด้วย ไนท์เก็บสีหน้าอัศจรรย์ใจไว้อย่างมิดชิด แล้วกระแอ่มไอถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย
"ท่านคิดไว้อยู่แล้วว่าจะแพ้ และดวงดาวจะถูกทำลายจึงสร้างอาวุธชิ้นนี้เตรียมไว้งั้นเรอะ?"
"อันนี้จริงๆเป็นแค่แผนสำรอง เผื่อว่าทุกอย่างล้มเหลว อย่างน้อยอนาคตของคนที่เลือกเดินในเส้นทางเดียวกับข้าก็จะไม่ล้มเหลวไปกับข้า"
เสียงของราชาแม็กซิมัสก้องกังวาน ไม่มีสักเศษเสี้ยวของความท้อแท้ ในตอนนั้นเขาไม่มีพลังมากพอที่จะชี้นำจักรวาลได้ แต่แม็กซิมัสไม่เคยสิ้นความหวัง เขายอมรอคอยมากว่าหมื่นล้านปีเพื่อสร้างอาวุธเล่มนี้ และส่งต่อให้กับคนที่สืบทอดความเชื่อของเขา
ผู้ที่เชื่อว่านิยามของอัลฟ่า เบต้า และโอเมก้า ไม่มีความจำเป็นในจักรวาลนี้อีกต่อไป
"ไม่เคยมีใครคิดจะปลดเส้นด้ายในมือ ไม่มีอัลฟ่าคนไหนคิดปล่อยบางสิ่งที่เราสามารถควบคุมได้ออกไปหรอก มันคาดการณ์อะไรไม่ได้เลย แต่ที่จักรวาลกำลังเป็นไปเช่นนี้ก็เพราะพระองค์ผู้สร้างได้ละเส้นด้ายของท่านไปจากเราแล้วเช่นกัน ท่านปล่อยให้พวกเราได้เลือกเส้นทางของเราเอง มันคือความรัก? หรือคือการทอดทิ้ง? ก็แล้วแต่ผู้คนจะตีความ
เรามีอิสระที่จะทำอะไรกับด้ายในมือเราก็ได้ พระองค์ไม่เคยห้าม พระองค์อาจจะให้เส้นด้ายมาเพื่อนำทางเราที่หลงทาง แต่ในเมื่อเจ้าแน่ใจว่าค้นพบเส้นทางที่ใช่แล้ว จะจับด้ายนำทางในมืออยู่ทำไม ณ เวลานั้นก็อยู่ที่เจ้าน่ะแหละกล้าพอจะปล่อยมือหรือไม่?"
ไนท์เอื้อมมือออกไปแตะด้ามดาบ ตอนแรกเขารู้สึกเหมือนถูกต่อต้านอย่างรุนแรง ความกลัวทิ่มแทงขั้วหัวใจไม่หยุด แต่ต่อมาเมื่อเขายังไม่ยอมแพ้ เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังที่เอ่อล้นไม่มีที่สิ้นสุด คุ้นเคยกันเสมือนมันเป็นแขนขาของเขามาแต่กำเนิด และพลังของจักรวาลทั้งในอดีตกาลและปัจจุบันก็กำลังไหลบ่าเข้ามา ดาบช่วยเชื่อมต่อตัวเขาเข้ากับแหล่งของพลังงานที่ไม่มีวันหมดสิ้นจนกว่าจักรวาลนี้จะพังทลาย
"เอาล่ะ ผู้เทิดทูนอันดับหนึ่ง ไม่สิ อิกไนท์ใช่มั้ย? ถึงเวลาที่เจ้าควรจะไปสั่งสอนพวกข้างนอกนั่นให้รู้ว่ากฎของจักรวาล มันสมควรเป็นเช่นไรกันแน่" ราชาแม็กซิมัสยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ก่อนที่ร่างสีทองของเขาจะค่อยๆปริแตกไปทีละนิด
หมดเวลาของเขาแล้ว ร่างเงาของราชาผู้รอมากว่าหมื่นล้านปีเพื่อชัยชนะในวันนี้
"ขอบคุณ" ไนท์เอ่ยจากใจจริง "...ที่ทำให้ผมไม่ผิดหวังที่นับถือคุณ ราชาแม็กซิมัส เดเซลราสต์ แห่งออลเรีย"
เสียงหัวเราะของบุรุษสีทองดังก้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทุกหลักฐานการคงอยู่ของเขาจะสาบสูญไปจากจักรวาลนี้ เหลือเพียงดาบสีทอง และถ้อยคำที่สลักไว้ ยืนยันถึงตัวตนและเป้าหมายของเขาสืบต่อไป
ไนท์ควงอาวุธเล่มใหม่ขึ้นเหนือแผ่นหลัง มันดูหนาหนักเทอะทะ แต่พออยู่ในมือเขากลับเบายิ่ง เขากระโดดออกจากมิติเอกเทศ และมองขึ้นไปเหนือน่านฟ้า การต่อสู้ที่ชั้นบรรยากาศกำลังรอเขาไปปิดฉาก
 อิกไนท์ คลอร์ว จะออกล่าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อตามหาบางสิ่ง แต่เพื่อปกป้องทุกสิ่งเอาไว้
ทุกสิ่งที่เขารักและห่วงใย เหล่าผู้คนที่เป็นคนสำคัญของ อิกไนท์ คลอร์ว
ขอบฟ้าเหตุการณ์* ในเขต Event Horizon กาล-อวกาศถูกบิดเบี้ยวจนมีค่าใกล้อนันต์ หมายความว่า ระยะทางและเวลาถูกยืดออกจนมีค่าใกล้อนันต์ กล่าวคือ เมื่อแสงตกเข้าไปในขอบฟ้าเหตุการณ์ เราจะเห็นแสงแทบจะหยุดนิ่งอยู่กับที่ เพราะระยะทางและเวลาในนั้นถูกยืดออก จึงทำให้แสงใช้เวลาเข้าใกล้อนันต์เพื่อเดินทางในนั้น เราจึงไม่สามารถเห็นแสงกลับออกมาได้อีก


โจทก์มานั่งเรียงรายกันหน้าวังแต่เช้า
ท่านไนท์นั่งกินอาหารอย่างเพลิดเพลินบันเทิงใจ แม้ข้างนอกจะมีเหล่าตัวแทนจากดวงดาวต่างๆมารอเจรจาอยู่หลายร้อยหลายพัน และข้างในพระราชวังก็มีอัลฟ่าที่ได้รับเกียรติเป็นพิเศษให้มาทำหน้าบูดอยู่บนโต๊ะอาหาร
อืม ตอนนี้ผมอยากให้ที่นั่งยืดยาวออกไปอีกไกลๆจัง ผมจะได้อยู่ให้ไกลจากสายตาอาฆาตพยาบาทที่ส่งมาจากจักรพรรดิอาเบล
หรือไม่ก็ขอย้ายที่นั่งไปนั่งตรงข้ามกับพี่ใหญ่ชาร์ลแทนได้มั้ย แต่ที่ตรงนั้นก็มีคนจับจองไปแล้ว ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนเลย นอกจากแขกไม่ได้รับเชิญอย่าง เวอร์ชูวที่มานั่งเท้าคางรอรับชมเรื่องสนุก
อาเบล
หลังรับประทานอาหารอย่างละเลียดละไมทดสอบความอดทนของใครหลายๆคนเสร็จแล้ว ท่านไนท์ก็ยืนขึ้นอย่างสง่างาม
"ผมเรียกพวกนายมาพิเศษ ไม่เหมือนพวกที่รออยู่ด้านนอกก็เพราะว่า...ผมมีเรื่องจะปรึกษา"
เสียงกล่าวสุทรพจน์ของเขาก้องกังวานไปทั้งห้องอาหารที่มีคนอยู่เพียง...
ห้าคน
รวมพ่อบ้านที่กำลังยกจานไปเก็บ
ท่านไนท์ ท่านจะไม่กวนไปหน่อยเรอะ?
ปั้ง
นั่นไงมีคนหมดอารมณ์จะเล่นกับท่านแล้ว
"อย่ามาเล่นตลกให้เสียเวลา อิกไนท์ เราจะให้เวลาแกอธิบายหนึ่งนาที"
อาเบลกระแทกโต๊ะเคลื่อนไปชนผนังห้อง ถ้าไม่ได้พี่ใหญ่หิ้วคอเสื้อผมไว้ขอบโต๊ะคงกระแทกม้ามผมแตกได้ แล้วทำไมท่านต้องโมโหขนาดนั้นด้วยไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่าท่านไนท์ไม่ได้ไปขอโทษเป็นการส่วนตัวอย่างที่บอกไว้หรือเปล่า
ไนท์หันมายิ้มไพล่
"ใจเย็นๆนะอาเบล ผมรู้ว่านายมีเรื่องอยากจะถามผมหลายเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องมีคนปากพล่อยบอกนายไปแล้ว"
อาเบลสะอึก สีหน้าตึงเครียดขึ้นทันที ส่วนคนปากพล่อยที่ว่ากลับส่งยิ้มเทพบุตรมาให้
"ไม่เอาหน่าไนท์ นายก็รู้ว่าสักวันก็ต้องรู้ นายจะปิดบังไปทำไมล่ะ"
"เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของนาย เอาไว้ผมค่อยคุยกับอาเบลสองคนก็พอแล้ว"
ท่านทำจักรพรรดิอาเบลหน้าแดงแล้วนะ เอ๊ะ หรือว่าผมดูผิด นี่มันใบหน้าแบบอยากฆ่าคนต่างหาก
"สำหรับตอนนี้ผมเรียกพวกนายมาแค่อยากจะบอกว่า..."
ไนท์สบตากับทุกคนก่อนจะพูดความจริงที่ได้เกิดขึ้นออกไป ความจริงที่อาจทำให้ทุกคนเป็นศัตรูกับเขา
"ผมน่ะได้ปลดปล่อยโอเมก้าและเบต้าเป็นอิสระแล้ว ประชาชนของดาวเฟลม่า บัดนี้ไม่มีตราประทับอีกต่อไป"
"แกบ้าไปแล้วเรอะ" อาเบลเป็นคนแรกที่โพล่งออกมาด้วยแววตาวาวโรจน์ ชาร์ลกลับเป็นคนที่เยือกเย็นที่สุด เขาไม่โวยวาย ผมเหลือบมองพี่ใหญ่ข้างๆ เขาทำสีหน้าเรียบเฉยเหมือนจะคาดเดาไว้อยู่แล้ว
นอกจากปฏิกิริยาของสองคนข้างต้น ก็มีอีกหนึ่งเสียงหัวเราะ เป็นเวอร์ชูวนั่นเอง
"คิดจะสู้กับพระเจ้าเรอะไนท์? เรื่องนี้ต้องขอบคุณจักรพรรดิอาเบลสินะที่ทำให้นายได้รู้ว่าการเป็นโอเมก้ามันเป็นยังไง"
"ต้องพูดให้ได้สินะ เวอร์" ไนท์เอ่ยอย่างอ่อนใจกับเพื่อน
"แกหมายความว่าไง?" อาเบลหันไปคำรามใส่บุรุษแห่งปีกสันติภาพที่กำลังจุดไฟสงครามกลางที่ประชุม
เวอร์ยักไหล่ให้เพื่อนสนิทดั่งคนไร้สำนึกพลางว่า
"นายควรจะขอบคุณผมนะ เพราะผมทำให้เรื่องของนายมันง่ายขึ้น ส่วนเรื่องงี่เง่าที่นายพูดถึงเมื่อกี้ ผมยังไม่สนใจ และไม่เห็นประโยชน์ที่จะทำแบบนั้น งานส่งออกโอเมก้าของผมก็ยังดีอยู่ เอาเป็นว่าถ้านายคิดจะทำจริงๆ ผมก็ยินดีเป็นคู่ต่อสู้ให้นะ แบบนี้คงสนุกไม่เลว"
ไนท์ผงกหัว เหมือนเดาไว้อยู่แล้วว่าเพื่อนคนแรกจะต้องตอบกลับมาแบบนี้
ส่วนอาเบลก็แค่นเสียงเฮอะ ยอมปล่อยเรื่องที่เวอร์ชูวเกริ่นถึงไปก่อน เพื่อจัดการกับปัญหาที่สำคัญกว่าก่อน
"แกคิดจะทำอะไรก็ไม่คิดจะบอกกันก่อนเลยหรือ"
"…ก็ผมคิดว่าอาเบลคงไม่เห็นด้วย แล้วคงจะจับผมขังไว้ไม่ให้ทำอะไรโง่ๆน่ะ"
"งั้นต่อจากนี้แกจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเรา" อาเบลสะบัดหน้าจากไปจริงๆ
"นายวืดแล้วล่ะเพื่อนยาก" เทพบุตรแสร้งส่งสายตาเวทนามาให้
"อยากให้คนที่สะบัดก้นจากไปเป็นนายจังนะเวอร์" ไนท์ยิ้มให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญจนตาหยี เส้นเลือดที่ขมับเริ่มหนาตัวขึ้นเป็นลอนๆ
"ไล่กันแบบนี้ ไม่ต้องแวะมาหาตอนกลางคืนนะพวก" เวอร์แสร้งทำเสียงงอนบ้าง
"ไปหาพ่..นายเรอะ?" ไนท์เริ่มหมดความอดทนกับเพื่อนคนนี้แล้ว
"จะมาฝากตัวก็ได้นะ ปีกสันติภาพยินดีต้อนรับเสมอ" เวอร์หัวเราะร่วนแล้วกลับไปตามคำเชิญอย่างอารมณ์ดี ชาร์ลที่นั่งเงียบๆมาตลอดส่ายหน้าให้กับไนท์ที่ถอนหายใจเฮือกกับสองคนที่รับมือยากยิ่ง
"รู้อยู่แล้วเรอะครับ ชาร์ล"
"ก็นะ" ชาร์ลยักไหล่ "ข้ามันพวกไม่คิดมากเหมือนพวกเอ็ง ข้าสนใจแค่คนมีฝีมือเท่านั้นแหละ ถ้าแข็งแกร่งจะมีเป้าหมายอะไรก็ทำได้ เพราะงั้นข้าจะรอดูความสำเร็จของเอ็งก็แล้วกัน"
ไนท์ยิ้มรับคำชม แล้วผ่อนลมหายใจยาวเหยียด
"ปฏิกิริยาดีกว่าในยุคของราชาแม็กซิมัสเยอะเลยล่ะ แค่นี้ผมก็ใจชื้นขึ้นเยอะแล้ว"
"แต่ถ้าเอ็งจะทำการใหญ่ อย่างแรกก็ควรเริ่มจากหาพันธมิตร" ชาร์ลเอ่ยแนะนำ แล้วเลิกคิ้ว "และพันธมิตรที่แข็งแกร่งที่สุดก็เพิ่งงอนเอ็งจากไปเมื่อกี้"
"อืม ผมก็ว่าจะไปง้อคืนนี้อยู่" ไนท์พยักหน้าเห็นด้วย "เพราะงั้นคืนของนายเอาไว้วันหลังได้มั้ย"
ถุย
ชาร์ลถุยเสียงดังกรอกตาใส่อย่างเอือมระอา
"ข้าเคยบอกเอ็งแล้วนะว่า เอ็งจะจีบใครก็อย่าทำให้ดาวข้าซวยไปด้วยเว้ย"
บุรุษนักรบกำลังจะก้าวกลับดาวตัวเอง ก็ชะงักฝีเท้าหันมาสบสายตากับผมพอดี พี่ใหญ่วางมือบนหัวผมอย่างแผ่วเบา
"ดีแล้วล่ะที่เอ็งไม่ได้เป็นเหมือนเจ้าบ้านี่" เขาเอ่ย แล้วโบกมือลา
ผมยิ้มรับ ดีใจที่พี่ใหญ่ไม่ได้รังเกียจที่ผมเคยเป็นโอเมก้ามาก่อนเลย ตลอดมาผมคิดว่าพวกเขาจะไม่มีวันเข้าใจ และไม่มีทางยอมรับตัวตนของผมได้ แต่วันนี้...
ฝ่ามือของพี่ใหญ่อบอุ่นจริงๆ
"ชาร์ลน่ะเป็นคนหยาบๆที่ละเอียดอ่อน..." ท่านไนท์เดินมาลูบหัวผมพลางยิ้มเล็กยิ้มน้อยอย่างมีเลศนัย
"เพราะงั้นถ้าเมเรสชอบเขาก็ไปอยู่กับเขาก็ได้นะ"
หา!!
"พูดอะไรแบบนั้น ท่านไนท์"
"เพราะผมติดค้างเขาอย่างที่ชดใช้ไม่มีวันหมด"
 ผมเงยหน้ามองอย่างไม่เข้าใจว่าท่านไนท์หมายถึงอะไร แต่ก็พบแต่ความจริงใจในดวงตาคู่นั้น
"ผมน่ะเคยทำร้ายชาร์ลไว้แสนสาหัส...ชาร์ลเป็นคนที่ทำให้ผมรู้ตัวว่าผมก็ได้กลายเป็นปีศาจร้ายไม่แตกต่างจากคนที่ทำร้ายผม มันทำให้ผมรู้ว่าผมเองก็น่ารังเกียจไม่แตกต่างกัน ท้ายที่สุดผมจึงเข้าใจอาเบล เข้าใจตัวเอง และก้าวข้ามความเคียดแค้นมาได้ เพราะเขาแสดงให้ผมเห็นว่าเขาไม่ได้เคียดแค้นผมเลย
ชาร์เลส ชาร์ลน่ะยืนอยู่ในกฎของจักรวาลก็จริง แต่เขาก็มีกฎของตัวเอง จึงไม่ถูกกระแสของจักรวาลที่ผิดเพี้ยนดึงไป สามารถเป็นตัวของตัวเองได้แม้จะเผชิญกับสิ่งที่แตกต่าง หรือการเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึง...ชาร์ลจึงเป็นผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง แม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้ความลับของมิติเอกเทศ และไม่รู้จักมิติที่ห้าหกเจ็ดก็ตาม"
ไม่ได้มีพลังมากที่สุดในจักรวาล แต่กลับเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ถ้อยคำนี้ย้อนแย้งแต่ก็คือความจริง
"ผมติดค้างชาร์เลส ชาร์ลมาก และชาร์ลก็ไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทนเลย อันที่จริงเขาคงไม่รู้ตัว และไม่สนใจหรอกว่า ผมรู้สึกติดค้างเขาน่ะ"
ผมจิ้มแก้มท่านไนท์ที่เศร้าหมองลง ผมเข้าใจนะว่าท่านรู้สึกอย่างไร แต่ไม่อยากเห็นท่านทำหน้าแบบนี้เลย
 "ผมชอบพี่ใหญ่ก็จริง แต่ว่าผมเองก็ยังตอบแทนท่านไนท์ไม่หมดเหมือนกัน"
"เมเรส..."
"เรียกผมว่านิกเถอะครับ" ผมเอ่ย "ผมชอบชื่อนี้ ผมคือนิกที่ท่านไนท์ดูแลมาอย่างดี ท่านสร้างผมขึ้นมาใหม่จากสิ่งที่พังทลายไปแล้ว อดีตของพวกเราทั้งหมดได้จบไปแล้ว ที่เหลือคือปัจจุบัน และอนาคต"
ใช่ มันจบไปแล้ว เหมือนที่ชาร์ลไม่ถือโกรธท่าน เหมือนที่ท่านเองก็ไม่แค้นเคืองอาเบล และเหมือนที่ผมเองก็หาเศษเสี้ยวความเกลียดชังของเมเรสต่อท่านไม่เจอ
"ตอนนี้ผมรู้แค่ว่าผมชอบท่านไนท์มากๆ และผมอยากเห็นจักรวาลในอุดมคติของท่านไนท์เป็นจริง จักรวาลที่พวกเราทั้งหมดมีชีวิตเป็นของตัวเองอย่างไร้ข้อจำกัด"
ท่านไนท์หลับตาลง และเมื่อเขาลืมตาขึ้นทุกอย่างก็กระจ่างใส เหมือนท้องฟ้าที่ไร้หมอกเมฆ เขาพร้อมจะเดินต่อไปข้างหน้าแล้ว ในเส้นทางเพื่ออุดมคติที่ดูเลอะเลือนในสายตาผู้อื่น
"ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้ผมนะ นิก"
ท่านไนท์เผยรอยยิ้มที่เบาสบายดุจปุยนุ่น รอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้ว่าเขากำลังบอกลา
"ผมขอฝากดาวดวงนี้ไว้ในมือของนายนะ ช่วยดูแลมันในฐานะอะไรก็ได้ที่ทำให้พวกเขามีความสุข ให้พวกเขาได้มีชีวิตอย่างที่ต้องการ"
พวกเขา...ประชาชนของดาวเฟลม่า
ผมอยากให้พวกเขามีชีวิตเหมือนกับผม อยากจะทำให้พวกเขารู้ว่าพวกเขามีสิทธิเลือกเส้นทางของตัวเอง ทุกคนมีอิสระที่จะรักและทำในสิ่งที่ตัวเองปรารถนา เพราะพวกเรากำเนิดมาเพื่อมีชีวิต...
"แล้วก็ ผมขอฝากอย่างสุดท้ายนะนิก"
"ได้ทุกอย่างเลย ท่านไนท์"
ท่านไนท์ส่งแววตาที่อ่อนโยนมาให้พลางลูบหัวผมเป็นครั้งสุดท้าย
"แค่อย่างเดียวก็พอ ฝากดูแลเวสต์ด้วย ดวงดาวของเราอยู่อย่างสงบสุขได้ทั้งที่ผมทำตัวเหลวไหลก็เพราะเขานี่แหละ"
อืม อันนี้ผมไม่เถียง ผมกำลังคิดอยู่เลยว่าจะเพิ่มสวัสดิการให้เขาอย่างไรดี
ท่านไนท์ก็ดูเหมือนจะรู้ทัน "ไม่ต้องเพิ่มสวัสดิการอะไรให้เขาหรอก แค่ฝากถอนกำไลของเขาออกที"
หา? ผมงุนงง นึกว่าตัวเองฟังผิดไป
"กำไลอะไรเรอะ ท่านไนท์"
"กำไลนั่นคือสิ่งที่ทำให้เวสต์ไม่อาจเป็นอิสระได้ เขาถูกบังคับให้ทำตามหน้าที่ของเบต้า เพราะกำไลอันนั้นแหละ"
"ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมจะถอดออกให้เวสต์แน่นอน"
"แต่เวสต์เป็นคนหัวแข็ง เขาไม่ยอมให้ถอดง่ายๆหรอกนะ ผมเองก็เคยลองแล้ว"
ยึดติดในหน้าที่ปานนั้นเลยเรอะเนี่ย คนอะไรบ้างานไปแล้ว
"แล้วก็ พอถอดแล้วน่ะ...ก็หนีให้ทันนะ..."
เอ๋?
ท่านไนท์พูดถึงอะไร? ถ้าผมไปถอดกำไลอันนั้นออก เวสต์จะนึกว่าผมเป็นขโมย แล้วจับผมมาลงโทษหรือไงกัน
"ผมเกรงว่านายอาจจะยังรับมือไม่เป็น..." ไนท์ว่าจบก็โบกมือลา ก้าวหายไปในสะพานข้ามดารา
ผมไม่ค่อยเข้าใจท่านเท่าไรนัก แต่ยังไงก็ขออวยพรให้ท่านประสบความสำเร็จในการคืนดีกับพันธมิตรของท่านนะครับ ผมหวังว่าสัญญาณเตือนภัยสีชมพูจะไม่ทำงานนอกเวลานะ...


หลายคนบอกว่าอาเบลคือน้ำที่เย็นจัด แต่พวกเขาก็ได้รู้ในวินาทีนี้ว่านั่นเป็นคำกล่าวที่ผิด จักรพรรดิอาเบลในเวลานี้กำลังอยากฆ่าคน เขามีรายชื่อเหยื่อในใจแล้ว แต่ติดแค่ว่าไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะมีชีวิตเหลือรอดให้เขาฆ่าหรือเปล่า
พวกเขากำลังประชุมเร่งด่วนถึงสถานการณ์ปัจจุบันในพื้นที่อวกาศนอกดวงดาวเฟลม่า
พวกเขาที่ว่าก็มีแค่อาเบล ชาร์ล และเบต้าติดตามเท่านั้น เพราะฝ่ายอื่นๆ อ้างความไม่ปลอดภัยจากเหตุการณ์ 'เอซิสอาย' ทำงานผิดพลาดปฏิเสธที่จะเดินทางมาด้วยตัวเอง แต่ขอติดต่อรับข้อมูลจากช่องสื่อสารแทน
ไอ้พวกขี้ขลาด...
อาเบลมาทันทีหลังจากที่ชาร์ลติดต่อไปว่าไนท์พาสัตว์ประหลาดหนีไปด้วย และยืนกรานจะบุกเข้าไปในพระราชวัง แต่ก็ถูกชาร์ลห้ามไว้ด้วยเหตุผลทางการทูต เขายิ่งคลุ้มคลั่งขึ้นทุกขณะจนเบต้าทั้งหมดไม่กล้าเข้าใกล้
"หน้าตาดูไม่ได้เลยนะ"
เสียงทุ้มเอ่ยทักอย่างสบายๆ ไม่ต้องหันไปมองอาเบลก็รู้ว่าเป็นใคร
เจ้าแมลงวันน่ารำคาญที่หาทางตอดอำนาจของเขา
เวอร์ชูวแห่งปีกสันติภาพไรโซเรีย มันมาในฐานะตัวแทนปีกสันติภาพ มาดูวินาทีปิดฉากของสัตว์ประหลาด ตามที่หนังสือทางการทูตเอ่ยไว้ มันยังสามารถโฉบไปมาทำตัวรกหูรกตาได้เพราะนอกจากอาเบลและชาร์ลแล้ว ไม่มีใครรู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่ 'เอซิสอาย' ทำงานขัดข้องเลย
พวกเขาไม่มีหลักฐานอะไรมาเชื่อมโยงไปถึงเวอร์ชูว ส่วนหลักฐานบุคคลที่อาเบลตั้งใจจะไปเค้นคอก็กำลังอยู่ในภาวะวิกฤต ส่วนหนึ่งก็เพราะว่ามันงี่เง่าอยู่เดิมกับอีกส่วนหนึ่งเป็นฝีมือเจ้าแมลงวันที่ขวางชาร์ลไม่ให้หยุดไนท์ได้ทัน
"เอ็งควรมีเหตุผลดีๆนะว่ากำลังทำอะไร"
สีหน้าชาร์ลเองก็เต็มไปด้วยความโกรธ แต่กระนั้นเขาก็ต้องระงับอารมณ์ตัวเองไว้ แล้วก้าวมาขวางระหว่างอาเบลกับ เวอร์ชูวเพื่อป้องกันการนองเลือดที่จะก่อเกิดเป็นสงครามจักรวาล
การมีเรื่องกับเวอร์ชูวไม่ใช่เรื่องดี เพราะปีกสันติภาพมีอำนาจหนึ่งในสามของจักรวาล เป็นแหล่งรวมของอัลฟ่าที่มาทำสัญญากันเพื่อรวมพลังของดวงดาวให้เป็นหนึ่ง อัลฟ่าดาวเล็กๆดวงเดียวจะสามารถเรียกใช้พลังจากดวงดาวนับร้อยพันดวงได้ไม่ต่างจากเจ้าของดาราจักร และพวกเขาก็ยังมีพันธมิตรอยู่ในดาราจักรต่างๆทั้งไกลใกล้ ทำให้การเรียกยืมพลังดวงดาวทำได้อย่างมีประสิทธิภาพไม่ว่าจะอยู่ส่วนใดของจักรวาลก็ตาม นี่แหละคือความน่ากลัวของพวกมัน
"ก็แค่พวกกระจอกมารวมกัน คิดว่าจะทำอะไรได้งั้นเรอะ?"
แต่แน่นอนว่าอาเบล ผู้เป็นคนถืออำนาจอีกหนึ่งในสามของจักรวาลมีหรือจะกลัว
เหตุผลเดียวที่อาเบลไม่ลบเจ้าคนน่ารังเกียจนี่ออกไปก็เพราะเขาแน่ใจว่าเวอร์ชูวต้องรู้อะไรมากกว่าที่เขารู้เกี่ยวกับความลับของไนท์ ถึงจะน่าเจ็บใจแต่อาเบลก็ต้องยอมรับ
"เกิดอะไรขึ้นกับไนท์ ตอบมาก่อนที่เราจะไล่ยิงดาวของแกทีละดวง แล้วมาดูกันสิว่าดาวดวงไหนในปีกสันติภาพของแกจะถอนตัวเร็วที่สุด" อาเบลข่มขู่เสียงเหี้ยม ดวงตาสีทับทิบสาดแรงอาฆาตออกไปเหมือนยิงลำแสง
แต่เวอร์ชูวก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิด เขายังคงจ้องไปที่ดาวเฟลม่าราวกับกำลังรอคอยอดีตให้หวนคืนมาได้
"น่าสมเพชนะที่พวกนายอ้างตัวเป็นเพื่อนของไนท์ แต่กลับตาฝ้าฟางกันเช่นนี้"
ชาร์ลล็อคแขนอาเบลเอาไว้ไม่ให้เสกอาวุธออกมาฟาดหน้าเทพบุตรที่กำลังทำหน้าเห็นใจสงสารสัตว์โลกได้อย่างน่าชื่นชมยิ่ง
"คนคนนั้นไม่ใช่ไนท์ เป็นแค่เปลือกของไนท์ ผมก็แค่อยากรู้ว่าเปลือกของไนท์คิดจะทำอะไร จึงไม่อยากให้พวกนายไปขวาง"
"หมายความว่าไงว่าเปลือก?"
"ในความทรงจำของไนท์รุ่นก่อนดูเหมือนว่าไนท์จะมอบพลังอัลฟ่าให้กับคนอื่นไปแล้ว โดยไม่ได้กำเนิดใหม่ แต่มันเป็นการมอบพลังที่ไม่ถูกต้องนัก เขาไม่ได้เลือกอัลฟ่าฝึกหัดและค่อยๆถ่ายทอดพลังให้เหมือนปกติ แต่มอบพลังทั้งหมดให้คนคนหนึ่งในครั้งเดียว ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอนุภาคทั้งหมดของเขา แต่ก็คงพูดไม่ได้เต็มปากหรอกว่าเขาจะได้หลับใหลและกลับสู่พระเจ้าไปแล้ว"
"หมายความว่าไนท์ไม่อยู่แล้ว...งั้นแกก็ไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป"
อาเบลเอ่ยเฉียบขาดแล้วโจมตีเวอร์ชูวทันทีด้วยอาวุธแสง ตั้งใจบั่นศีรษะมันให้ขาดจากกันและสับทุกชิ้นส่วนของมันให้เล็กยิ่งกว่าอนุภาค ชนิดที่ว่าแม้จะมีพลังอัลฟ่าก็ไม่สามารถสร้างร่างกายตัวเองใหม่ขึ้นมาได้
"พอหมดประโยชน์ก็จะกำจัดทิ้งทันทีเลยสินะครับ" เทพบุตรยิ้มเยาะ
"สำหรับแกน่ะ ใช่ จะฆ่าทิ้งให้เร็วที่สุดด้วย ขอบคุณสำหรับความเมตตาสิ"
"พวกเอ็งหยู้ดด"
ชาร์ลสร้างขวานยักษ์ขึ้นข้างตัวแล้วขว้างเข้าคั่นกลางระหว่างสองคนที่เตรียมจะใช้พลังจู่โจมกันแล้ว
"ถ้าพวกเอ็งเป็นเพื่อนของไนท์ก็ร่วมมือกันช่วยไนท์สิ จะมาตีกันทำไม ไนท์กำลังจะแย่ ต่อให้ตรงนี้ไม่ใช่ไนท์คนก่อนก็เถอะ แต่นี่ก็คือไนท์เหมือนกันนะ"
ชาร์ลเอ่ย เขาไม่เข้าใจสองคนนี้เลย ทั้งคู่เป็นเพื่อนไนท์ แต่วันดีคืนร้ายก็ต้องตีกันตลอด จนตอนนี้ใกล้จะกลายระเบิดเป็นสงครามจักรวาลอยู่ล่อมล่อแล้ว
เวอร์ชูวหัวเราะฮึ
"เพื่อนเรอะ? ไนท์คงไม่เคยบอกนายล่ะมั้งว่าเขาเจอนายครั้งแรกที่ไหน"
"แล้วยังไง" อาเบลเกลียดที่เวอร์ชูวทำเหมือนรู้จักไนท์ดีกว่าเขามาตลอด ยิ่งโกรธจัดที่ถูกตราหน้าว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย
"เขาไม่ได้บอกนายเรอะว่าเขาเจอนายครั้งแรกตอนที่นายเป็นอัลฟ่าฝึกหัดแล้วไปเยี่ยมเยียนดาวเฟลม่าน่ะ"
"ไร้สาระ ครั้งนั้นเราเจอแต่อัลฟ่ารุ่นก่อน เราไม่ได้เจอไนท์"
"ก็นั่นแหละนะ อย่างว่านายคงจำขยะอย่างพวกเราไม่ได้เป็นธรรมดา" เวอร์ชูวเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกดลึกที่เย็นเยือก เหมือนทั้งหัวเราะเยาะเขาและสาปแช่ง แต่อาเบลไม่อยากสนใจคำพูดของเจ้าเศษสวะที่มาเกาะแกะไนท์หรอก
"ขยะอย่างแก เราไม่คิดจะจำอยู่แล้ว"
อาเบลผลักชาร์ลออกไปให้พ้นทาง เขาสุดจะทนกับปากเน่าๆของมันแล้ว ทำไมไนท์ต้องเป็นเพื่อนกับมันด้วย ถ้ายังไงไนท์คนก่อนก็คงไม่กลับมาแล้ว ก็ขอเขาซัดปากมันซักทีคงไม่ผิดสัญญาหรอก
"พวกเอ็งช้าก่อน!!"
ตูม
จู่ๆพลังของดวงดาวก็ปะทุรุนแรงเหมือนเป็นสัญญาณของความพินาท ทำให้การวิวาทในอวกาศต้องจบลงกะทันหัน ทั้งอาเบลทั้งชาร์ลต่างตื่นตระหนก
"ใจเย็นก่อนอาเบล"
"หุบปาก" อาเบลทิ้งตัวลงไปในชั้นบรรยากาศโดยไม่ฟังคำทัดทานอะไรอีกแล้ว เขารอมานานเกินพอแล้ว!
และทันทีที่เขาทิ้งตัวลงมาในหมู่เมฆ อาเบลก็ปะทะสายตากับร่างสีดำทะมึนที่ยืนรอต้อนรับอยู่บนชั้นเมฆหนา ดวงตาใต้หน้ากากของมันคือสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ สองมือของมันถือก้อนพลังบางอย่างที่กำลังแปรปรวนอย่างที่สุดไว้
"พลังนั่นคือพลังอัลฟ่าของไนท์" ชาร์ลที่ตามลงมาร้องเตือนให้ระวัง ตอนนี้มันแตกต่างจากการต่อสู้นอกอวกาศ ที่นี่คือดาวเฟลม่า พลังของอัลฟ่าบนดวงดาวถือเป็นสิ่งที่ทรงอำนาจสูงสุด อัลฟ่าจากต่างดาวหากไม่ระวังก็อาจจะพลาดท่าได้ง่ายๆ
"มันไม่ใช่ไนท์..."
คราวนี้ดวงตาของอาเบลมองเห็นชัดเจนว่าร่างตรงหน้ามีสองพลังที่กำลังตีกันอยู่ พลังของอัลฟ่า และพลังที่แปลกแยก
ในหัวอาเบลตีความได้อย่างเดียวว่า มันกำลังกลืนกินพลังอัลฟ่าของไนท์เข้าไป
ดวงตาสีแดงเกรี้ยวกราว ระเบิดความร้อนจากใจกลางดวงดาวขึ้นมาละลายน้ำแข็งที่เปลือกนอกจนหมดสิ้น
"เอาคืนมา"
ไนท์เป็นของเขา ไม่ว่าผู้ใดก็เอาไปไม่ได้ทั้งนั้น