บทที่ 29 ทวงความเป็นธรรม
เฉิงเจียวเหนียงถูกพยุงกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง ในเมื่อเป็นคนสติไม่ดี นางจึงไม่จำเป็นต้องมีส่วนร่วมกับเรื่องของคนปกติ
เฉิงเจียวเหนียงนั่งอยู่หลังฉากกั้น เอนกายพิงโต๊ะเตี้ย เสื้อคลุมตัวหลวมถูกปูไว้ที่พื้น ผมถูกปล่อยสยาย นางแน่นิ่งราวกับขอนไม้ หากใครได้พบเห็นนางในตอนนี้ คงต้องถอนหายใจแล้วพูดว่านี่มันตุ๊กตาไม้เป็นแน่
แต่ก็ไม่แน่เสียทีเดียว ท่านชายโจวหกหันหลังกลับมามองที่ห้องโถง
"คนบ้าคนหนึ่ง" เขาชี้นิ้วอย่างเกรี้ยวกราดแล้วมองไปยังนายรองเฉิง "จะโกหกได้อย่างไร"
นายรองเฉินหน้านิ่ง คนมากมายกรูเข้ามาจากประตูด้านนอก
"มีอะไรหรือ” ฮูหยินเฉิงและฮูหยินรองเฉิงรีบถาม
ผู้ติดตามของท่านชายโจวหกเองก็มาด้วย พร้อมกับโยนข้าวของในห้องครัวออกมา
ถังข้าวสารที่มองเห็นก้นถัง หัวผักที่เหี่ยวแห้ง ปลาที่กำลังจะตายแหล่มิตายแหล่ที่ลอยอยู่ในน้ำ
สาวใช้ทั้งหมดและปั้นฉินคุกเข่าอยู่ที่ลานบ้าน
ท่านชายโจวหกเตะอ่างน้ำคว่ำต่อหน้าทุกคน ฮูหยินเฉิงและฮูหยินรองเฉิงที่กำลังเดินเข้ามาตกใจจนต้องรีบหลบ
"เจ้าคนแซ่เฉิง ข้าเรียกท่านว่าท่านลุง แต่นี่เป็นวิธีที่ท่านปฏิบัติต่อลูกสาวของป้าข้าที่กำพร้าแม่อย่างนั้นหรือ! " ชายหนุ่มตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว เอื้อมมือไปชักดาบที่เอว แต่พบว่าไม่มีดาบจึงกลับมาเตะบ่าวรับใช้แทน "ไปเอาดาบของข้ามา"
ตระกูลโจวเป็นทหารและพูดจาด้วยหมัดเท่านั้น ลักษณะของคนตระกูลเป็นเช่นนี้ ในเวลานี้ด้วยอารมณ์ของคนหนุ่มเขากล้าที่จะทำทุกอย่าง
ฮูหยินเฉิงรีบเรียกให้คนมาจับท่านชายโจวหกไว้
"ท่านชายหก มีเรื่องอะไรก็ให้พูดจากันดีๆ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น " นางเอ่ย
"มีอะไรงั้นหรือ" เขาเอ่ยอย่างโมโหพร้อมกับชี้นิ้วไปที่สิ่งของที่กระจัดกระจายบนพื้น "นั่นเป็นวิธีที่ท่านปฏิบัติต่อลูกพี่ลูกน้องของข้าหรือ หากนางมีมือมีเท้าเหมือนคนธรรมดาก็ว่าไปอย่าง แต่ท่านทำกับคนบ้าพูดไม่ได้ เดินไม่ได้แบบนี้ ท่านไม่กลัวฟ้าผ่าตายเอาหรือไง"
ฮูหยินเฉิงและฮูหยินรองดูลุกลี้ลุกลน
"พวกเจ้ามีเรื่องอะไรกับ" นายใหญ่ตระกูลเฉิงหันกลับมาตะโกนถาม
เหล่าบ่าวใช้และสาวใช้ที่ติดตามมาด้วยนั้นก็คุกเข่าลงทันที
"เป็นเพราะบ่าวไร้ความสามารถ จึงดูแลนายหญิงให้ดีไม่ได้เจ้าค่ะ " ปั้นฉินเอ่ยสะอื้น
นางไม่อยากร้องไห้ แต่เมื่อมองไปที่เศษอาหารที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น พลางคิดถึงความยากลำบากแต่ก่อน และความวุ่นวายหลังจากนี้ โดยเฉพาะตอนที่โดนตบหน้าอย่างไม่มีปี่ไม่ขลุ่ยนั่นอีก นางเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนใต้แสงอาทิตย์ ที่ดูจะห่างเหินออกไปเรื่อยๆ
"หากไม่อาจเรียกร้องให้แก่น้องสาวได้ ก็ไม่ถือว่าเป็นลูกผู้ชาย!” เขาตะโกนอย่างโกธรเกรี้ยว
น้ำตาของปั้นฉินไหลออกมาดั่งสายฝน
"เป็นเพราะบ่าวไร้ความสามารถเจ้าค่ะ” นางฟุบลงกับพื้นพูดและร้องไห้
ฮูหยินใหญ่เฉิงพอรู้บ้างแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น นางโกรธจนตัวสั่น หนึ่งคือโกรธสาวรับใช้ที่นางส่งไปนั้นสร้างความเดือดร้อน สองคือหญิงสาวคนใช้ของนังคนบ้านั่นจงใจสร้างเรื่อง เรื่องแบบนี้คงไม่ได้เกิดขึ้นมาแค่วันสองวัน เหตุใดถึงมาพูดเอาวันนี้เล่า! เมื่อครู่ได้โอกาสพูดกลับไม่พูด แต่กลับจะมาพูดเอาตอนนี้! จะให้ไว้ใจได้อย่างไรเล่า
"ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า" ฮูหยินรองเฉิงกล่าว
ท่านชายโจวหกมองดูนางด้วยสายตาเย้ยหยันและดูถูก
"ท่านคือเมียใหม่สินะ! อย่างที่เขาว่าไม่มีผิดเมียใหม่ไร้หัวใจ" เขากล่าว
ใบหน้าของฮูหยินรองเฉิงซีดเผือด หากคำพูดเหล่านี้ถูกเผยแพร่ออกไป ชื่อเสียงของนางคงต้องป่นปี้
"ท่านชายหก เรื่องยังไม่ได้ถามอย่างกระจ่าง ท่านอย่าพูดใส่ความกัน!" นายรองเฉินตะโกนอย่างบึ้งตึง
" มีแม่เลี้ยง แต่มีพ่อกลับไม่เลี้ยง!" ท่านชายโจวหกหันไปยิ้มเย้ยให้แก่เขา " ข้าแค่พูดว่าเมียใหม่คำเดียว ท่านก็ทนไม่ได้แล้วหรือ ลูกพี่ลูกน้องของข้าทั้งหิวและถูกรังแก และท่านก็ทำเหมือนคนตาบอดไม่รับรู้!"
หยาบคาย! หยาบคาย! ท่าทีแบบนี้ไม่มีความเป็นผู้น้อยเลย
นายรองเฉิงตัวสั่นด้วยความโกรธ มันเป็นเรื่องที่มีเหตุผลแต่ไม่สามารถอธิบายให้เข้าใจได้
"เดิมทีข้ามาเพื่อดูว่าลูกพี่ลูกน้องของข้ากลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยหรือไม่ ข้าไม่คิดเลยว่าระหว่างทางที่มานั้นจะปลอดภัยดี แต่เมื่อกลับมาเจออันตรายที่บ้านแทน ข้าเป็นเพียงหลานชายไม่มีสิทธิที่จะพูด ...” ท่านชายโจวหกไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้พูดแถมยังหัวเราะเย้ย
เจ้าไม่มีสิทธิพูดงั้นรึ จนถึงตอนนี้ก็มีแต่เจ้านั่นแหละที่เอาแต่พูด
คนในตระกูลเฉิงตะโกนอยู่ในใจ
"...ข้าจะกลับไปเรียกผู้ใหญ่ในตระกูลมา ให้พวกผู้ใหญ่อย่างท่านทั้งหลายได้นั่งคุยกัน!" ท่านชายโจว
หกเอ่ยขึ้นแล้วเดินออกไป
ขนาดเด็กยังยโสโอหังมากเพียงนี้ หากโตเป็นผู้ใหญ่แล้วพูดจาดีก็คงแปลกพิลึก!
นายใหญ่ตระกูลเฉิงหมือนจะเห็นกลุ่มทหารกำลังเดินเข้ามาทางประตูบ้านของตระกูลเฉิง
"ช้าก่อน มีอะไรค่อยพูดค่อยจา หากบ่าวชั่วหลอกนาน ก็ไล่ออกไปเสีย! " เขาเอ่ยคิ้วขมวด
แต่ท่านชายหกก็ไม่ได้หยุดเดิน
"ชิงเหนียงละเลยหน้าที่ ไปที่หอบรรพบุรุษแล้วทบทวนตัวเองเสีย! " นายใหญ่ตระกูลเฉิงกัดฟันพูด
ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนในเรือนต่างตกใจก่อนจะมองไปทางฮูหยินรอง
ทันใดนั้นฝีเท้าของนายน้อยโจวหกจึงหยุดลง
ฮูหยินรองเฉิงกัดริมฝีปากล่างของตน นางรู้สึกถึงสายตาที่แผดเผารอบตัว ทำเอานางร้อนรนกระสับกระส่ายอยู่ไม่สุข
นี่เป็นครั้งแรกที่นางถูกตำหนินับตั้งแต่ที่นางเดินเข้ามายังตระกูลนี้ อีกทั้งการกล่าวหาครั้งนี้แสนรุนแรง แถมยังทำต่อหน้าบ่าวไพร่อีก
แล้วต่อไปนางจะปกครองคนได้อย่างไร
"เจ้าค่ะ" นางตอบรับอย่างกลั้นกลืนฝืนทน
"พี่ใหญ่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับชิงเหนียง!" นายรองเฉิงรีบกล่าวอย่างกังวล
"ใช่ เจ้าเองก็ด้วย!" นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าว เวลาเช่นนี้นายรองเฉิงยังต้องปกป้องเมียอยู่ น่ารำคาญนัก
ไม่ดูเวล่ำเวลาเอาเสียเลย! ไม่รู้หรือว่าเรื่องใดสำคัญกว่า!
"พี่ใหญ่ ชิงเหนียงร่างกายไม่แข็งแรง เด็กคนนั้น...ต้องให้พี่สะใภ้ใหญ่ดูแลแทน" นายรองเฉิงยังคงพูดอยู่อย่างนั้น เมื่อพูดจบก็ก้มหน้าลง
นายใหญ่ตระกูลเฉิงทำหน้าไม่ถูก
ฮูหยินใหญ่เฉิงถอนหายใจยาว
ช่างมันเถอะ เรื่องก็เป็นไปอย่างนี้แล้ว ชื่อเสียงหน้าตาทั้งภายในภายนอกตระกูลต่างป่นปี้ไปแล้ว
"ใช่ มันเป็นความผิดของข้า ไม่เกี่ยวกับชิงเหนียงจริงๆ" นางพูดพร้อมกับก้าวเท้าไปข้างหน้าแล้วคำนับให้แก่ท่านชายโจวหกอย่างสุภาพ "ท่านชายหก ป้าขอยอมรับผิด”
ท่านชายหกคำนับคืน
"ข้าไม่สนหรอกว่าใครผิด แต่ข้าหวังว่าภายหน้าจะไม่มีความผิดพลาดแบบนี้เกิดขึ้นอีก" เขาเอ่ย "เกิดเป็นคนต้องรู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเรา กราบพระที่วัดได้บุญก็จริง แต่ทำดีกับคนในครอบครัวนั้นสร้างกุศลง่ายกว่ามิใช่หรือ"
ชายหนุ่มคนนี้ รู้จักพูดจา
เฉิงเจียวเหนียงเม้มปากเน้น นางลดสายตาลงแล้วค่อยๆ วาดภาพต่อไปด้วยมือซ้ายของตน
นางสามารถเขียนตัวอักษรตามบทกวีนี้ได้แล้ว ควรใช้โอกาสนี้ขอหนังสือมาฝึกฝนเพิ่มเติมหรือไม่
เรือนของคนบ้าไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะจะพูดคุยกัน ไม่นานผู้คนก็รีบออกไป ผ่านไปเพียงครู่หญิงคนงานและสาวรับใช้ก็ถูกพาตัวออกไป พวกนางไม่มีแม้แต่โอกาสจะร้องไห้ นอกจากตัวพวกนางแล้ว ครอบครัวของพวกนางก็ถูกขับออกเรือนตระกูลเฉิงเช่นกัน บ่าวไพร่ในเรื่องต่างตื่นกลัวเรื่องที่เกิดขึ้น ทุกคนมองไปที่เรือนของคนบ้าด้วยความหวาดผวา
ไม่นานข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วทุกเรือนในตระกูลเฉิง แม่นางเฉิงเจ็ดที่อาศัยอยู่ในบ้านขอฮูหยินรองเฉิง กำลังนั่งกอดเข่าด้วยความกังวล
“แม่นางเฉิงเจ็ดไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ" แม่นมปลอบ "ฮูหยินและฮูหยินรองไม่ได้ไปที่หอบรรพบุรุษเพื่อสำนึกตนหรอกเจ้าค่ะ เพราะคนจากตระกูลโจวยอมความแล้ว"
แม่นางเฉิงเจ็ดตกใจตะลึงเล็กน้อย
แม่นางเฉิงสี่ที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นว่า
"แน่นอนสิ" นางกล่าว "ท่านป้าและท่านแม่เป็นนายหญิงของตระกูล จะให้ผู้อาวุโสสำนึกตนได้เพียงเพราะคำพูดของเด็กเมื่อว่าซืนอย่างไร หากผู้อาวุโสของตระกูลโจวมา ก็ยังเป็นไปไม่ได้"
แม่นมพยักหน้า
"แม่นางเฉิงสี่พูดถูกแล้วเจ้าค่ะ" นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
แม่นางเฉิงเจ็ดยกมือออกจากเข่าแล้วนั่งลง จากนั้นจึงดึงสติกลับมา
"มีพี่ชายนี่ดีเสียจริง” นางพูด ทันใดนั้นดวงตาของนางก็สดใสขึ้นมา "มีพี่ชายแบบนี้ดีจริงๆ"
พูดถึงเรื่องนี้นางก็ดูเศร้า
"น่าเสียดายที่ข้าไม่มีพี่ชายแบบนี้" นางบ่นพึมพำ
เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกอิจฉานังบ้านั่น น่าโมโหเสียจริง
คนบ้าเช่นนั้นแต่กลับมีพี่ชายแสนดีเช่นนี้ น่าเสียตายจริงๆ !


บทที่ 35 เหมือนที่คิดไว้
“ปั้นฉิน!”
เสียงเรียกจากคนด้านนอก
“อืม” สาวใช้ที่กำลังนั่งตัดกิ่งดอกไม้ที่งอกใหม่อยู่ตอบพร้อมกับเงยหน้าขึ้น
“นี่ตับหมูกับตับแพะที่เจ้าต้องการ” สาวใช้ตัวน้อยยื่นศีรษะเข้ามาพร้อมกับบีบจมูก แล้วยื่นถุงกระดาษเคลือบน้ำมันให้นางด้วยมือข้างเดียว
สาวใช้ลุกขึ้นยิ้มแล้วรับถุงมา
“เอ่อ...พี่สาวเอาของพวกนี่ไปทำอะไรกัน ข้าตกใจหมดเลย” สาวน้อยถามด้วยความขยะแขยง
“นายหญิงข้าอยากกิน” สาวใช้กล่าว
สาวน้อยเบ้ปาก
“อาหารดีๆ ที่ส่งมาจากห้องครัวไม่ยอมกิน แล้วนี่กินอะไร คนบ้าก็คือคนบ้าอยู่วันยังค่ำ ” นางเอ่ย
“นายหญิงของพวกข้าไม่ใช่คนบ้า” สาวใช้สวนกลับ
สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านนอกก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยิน
บทสนทนานี้และชื่อนี้...
ตลอดหนึ่งเดือนที่พวกนางอยู่ที่นี่ ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย ทั้งที่เปลี่ยนสาวใช้ไปแล้วหลายชุด
แต่ราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นเลย
“เจ้าไม่กลัวคนบ้า แต่ข้ากลัว ข้าไปก่อนนะ” นางโบกมือลาแล้วรีบวิ่งออกไป
สาวใช้เดินเข้ามาพร้อมกับถุงกระดาษเคลือบน้ำมัน
“พี่สาว ไฟพร้อมแล้วจ้ะ" สองสาวใช้ที่อยู่ในห้องครัวชะโงกหัวออกมาบอก ทั้งสองมองไปที่ของในมือนาง
พร้อมกับแสดงท่าทางรังเกียจเล็กน้อย “จะกินอันนี้จริงๆ หรือ"
“ไม่อย่างนั้นเจ้าก็ไปบอกนายหญิงสิว่าอย่ากินเลย” สาวใช้ยิ้มกล่าว
“ข้ายังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ...ข้าไม่ไปหรอก” สาวใช้คนหนึ่งยิ้มกล่าว พร้อมกับเดินถอยหลัง
“แม้แต่ชื่อของเจ้า นางยังเปลี่ยนให้เลย ข้าไม่อยากถูกเปลี่ยนชื่อ” สาวใช้คนหนึ่งพูดขึ้นแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องครัว
แป้งพร้อมแล้ว เตาที่ก่อด้วยอิฐก้อนเล็กก็ร้อนแล้ว ตับกับไตก็ถูกนึ่งจนสุกเละแล้วเช่นกัน สาวใช้สามคนที่นั่งอยู่ในห้องครัว สองคนห่อไส้ อีกคนนำไปอบในเตาถ่าน
“พิศดารเช่นนี้ คิดออกได้อย่างไรกัน”
"ขนมแป้งอบอร่อยๆ ที่มีอยู่ในครัวก็ไม่กิน อยากจะกินอันนี้แทน เครื่องในพวกนี้เขาเก็บไว้ป้อนสุนัข...”
สองสาวพึมพำแต่ก็หยุดพูดทันที
เพราะกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วครัว
“ร้อนๆ ” สาวใช้วางขนมที่เพิ่งอบเสร็จลงในถาดไม้ไผ่กล่าวพร้อมกับเป่านิ้วมือ
“หอมเสียจริง" สาวใช้ทั้งสองอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้ามองขนมแป้งอบทรงกลมขนาดเล็กที่มีสีทองทั้งสองชิ้น
สาวใช้เม้มปากยิ้มและใช้มือหักแบ่งขนมหนึ่งชิ้น
“อยากลองชิมรสชาติของขนมนี้หรือไม่” นางถาม
เมื่อมองเห็นไส้ สองสาวใช้ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สาวใช้อีกนางหนึ่งหยิบเข้าไปปากเรียบร้อยแล้ว
“อืม” สาวใช้เบิกตาโพรงพยักหน้า “อร่อยมาก”
นางพูดเสียงอู้อี้แล้วรีบกัดเพิ่มอีกคำ ทว่าขนมนั้นร้อนจนต้องสูดลมเย็นเข้าปาก
“ไหนข้าลองชิมดูซิ ข้าเป็นคนปรุงไส้นี้เอง ลองดูซิว่ารสชาติเป็นอย่างไร” สาวใช้คนหนึ่งอดไม่ไหว จึงเอามือเปื้อนน้ำมันเช็ดกับผ้าคลุมอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หยิบขนมที่เหลืออยู่ครึ่งชิ้นเข้าปาก
ลานหน้าบ้านของเฉิงเจียวเหนียงมีคนเดินผ่านน้อยมาก เว้นแต่จำเป็นต้องเดินผ่านจริงๆ
ณ เวลานี้มีสาวใช้สองนางที่จำใจต้องเดินผ่าน ทั้งสองแทบอยากจะก้าวกระโดดข้ามลานนี้ไปเสียให้พ้น แต่กลับต้องหยุดฝีเท้าลงในทันที
“อืม หอมมาก” นางสูดกลิ่นแล้วเอ่ยออกมา
“จริงด้วย” สาวใช้อีกคนก็ได้กลิ่นเช่นกัน ก่อนจะมองไปทางลานหน้าบ้าน
นางทั้งสองสบตากัน
“ทำอาหารให้กับคนบ้าอีกแล้วหรือ เอาอกเอาใจยิ่งกว่านายหญิงท่านใดเสียอีก พวกนางเม้มปากกล่าว “ไม่รู้ว่ากินแล้วมันดีอย่างไร"
สาวใช้เดินเข้าไปในเรือนพร้อมกับกล่องอาหาร นางคุกเข่าลงแล้วจัดโต๊ะกับวางกล่องอาหาร จากนั้นจึงย้ายโต๊ะอาหารไปที่ริมหน้าต่าง
“นายหญิง อาหารพร้อมแล้วเจ้าค่ะ" นางเอ่ยด้วยความเคารพแล้วดันโต๊ะเข้ามาใกล้
หญิงสาวที่กำลังหลับตานั่งหันข้างเองกายกับพิงโต๊ะเตี้ยริมหน้าต่างลืมตาขึ้น ก่อนจะยืดขาที่ชันอยู่ลงมาเพื่อนั่ง
“นายหญิงลองชิมดูก่อนนะเจ้าคะว่ารสชาติใช้ได้หรือไม่” สาวใช้กล่าว
เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือหยิบขนม นางฉีกขนมเข้าปากแล้วกินอย่างช้าๆ
สาวใช้ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น เพราะนางได้ชิมก่อนหน้านี้แล้วมั่นใจกับอาหารนี้มาก
“มันหอมเกินไป” เฉิงเจียวเหนียงเอ่ยพลางส่ายหน้า นางกินเพียงแค่ชิ้นเดียวก็วางลง
“อะไรนะเจ้าคะ” สาวใช้สงสัย
“แล้ว...หอมไม่ดีหรือเจ้าคะ" สาวใช้ถามอย่างงวยงง
“ไม่ดีสิ ไส้มันกระจายไป ต้องให้แน่นถึงจะดี ไม่ใช่ดมแล้วหอม แต่ต้องกินแล้วอร่อย” เฉิงเจียวเหนียงพูดพลางกินโจ๊กด้วยช้อนอย่างช้าๆ
ด้วยความพิถีพิถันนี้เองจึงทำให้รสชาติที่จะถูกปากนายหญิงต้องมีมาตราฐานที่สูงมาก การเลือกกินเช่นนี้
นายหญิงฝึกมาจากที่ไหนกัน
คนสูงศักดิ์ก็เช่นนี้แล
สาวใช้จนปัญญา หรืออาจเป็นเพราะปั้นฉินทำอาหารอร่อยมากก็เป็นได้
“ข้าโง่เขลาเองเจ้าค่ะ” นางโค้งตัวลงกล่าว
“ไม่เป็นไร เรื่องแค่นิดเดียว ข้าจะช่วยให้เจ้าไม่โง่เขลาเอง” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวโดยไม่ได้มองไปที่นาง ก่อนจะหยุดพูดไปชั่วขณะ “หากเจ้าต้องการนะ..."
ใบหน้าของสาวใช้มีความสุขมาก นางก้มลงคำนับอีกครั้ง
"ปั้นฉินขอบคุณนายหญิง คงต้องรบกวนนายหญิงแล้วเจ้าค่ะ" นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียวหยุดพูด และกินข้าวต่ออย่างช้าๆ สาวใช้จัดเตรียมสำรับอย่างระมัดระวัง
“นายหญิง นี่คืออะไรหรือเจ้าคะ” นางคิดอะไรออกก็ถามเลย "ที่แท้แล้วอาหารชั้นต่ำที่ใครก็ไม่กิน สามารถนำมาทำอาหารที่เลิศรสได้ถึงเช่นนี้เลยหรือเจ้าคะ”
เฉิงเจียวเหนียงเหลือบมองเห็นเค้กทองคำในจานไม้ไผ่สีเขียว
"ไท่ผิง " นางพูดโพล่งออกมาแล้วหยุดนึกชื่อเต็มของขนมนั้น ความทรงจำค่อยๆ ชัดเจนขึ้น “ไท่ผิงหมั่นโถว"
"ไท่ผิงหรือเจ้าคะ" สาวใช้ยิ้มแล้วพูดตาม "ชื่อเรียกเป็นมงคลมากเจ้าค่ะ หากกินทุกวัน คงจะมีแต่ความสงบสุขตลอดไปนะเจ้าคะ"
หากไม่ได้กินขนมนี้ จะเกิดความวุ่นวายหรือไม่เจ้าคะ
"ท่านแม่!" แม่นางเฉิงเจ็ดส่งเสียงเรียกพร้อมเดินยกชายกระโปรง
ฮูหยินรองเฉิงรีบบอกให้เงียบ
"น้องชายของเจ้าเพิ่งเข้านอน" นางกล่าว
แม่นมที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบรับเด็กทารกจากอ้อมแขนนาง พร้อมกับโค้งตัวแล้วเดินออกไป
หากมีแม่นางเจ็ดอยู่ที่นี่ เด็กน้อยคงนอนไม่หลับเป็นแน่
“ท่านแม่เจ้าคะ ท่านป้าลำเอียงเจ้าค่ะ” แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าว พร้อมกับนั่งคุกเข่าลงข้างๆ แล้วแกว่งแขนของนางไปมา
“เกิดอะไรขึ้นอีก ท่านป้าลำเอียงเข้าข้างใครอีกล่ะ” ฮูหยินรองเฉิงถาม
ก็ต้องลำเอียงไปทางครอบครัวของพวกเขาสิเจ้าคะ นางตอบในใจ แม้จะเป็นลูกที่มีแม่คนเดียวกัน แต่ท่านแม่ก็ชอบลำเอียง ไม่ต้องพูดถึงครอบครัวเราที่มีศักดิ์เป็นแค่พี่น้อง
ไม่เข้าใจเลยว่าเมื่อก่อนข้าคิดเช่นนั้นได้อย่างไร คิดว่าสะใภ้ใหญ่เหมือนดั่งแม่ แค่เหมือนแม่ แต่ไม่ใช่แม่ที่แท้จริง
"คนบ้านางนั้น!" แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าว
"คนบ้านางนั้นหรือ" ฮูหยินรองเฉิงขมวดคิ้วพร้อมกับหยิบพัดขึ้นมาโบกเบาๆ "นางประจบอะไรอีก เงินที่ใช้ก็ไม่ใช่เงินของตัวเองสักหน่อย”
แม่นมที่อยู่ข้างๆ ส่งเสียงกระแอมเตือนสตินาง
ต่อหน้าเด็กอย่าพูดอะไรที่ไม่เหมาะสม คำพูดของเด็กก็ไม่ควรถือสา
“ท่านป้าของเจ้าดูแลนาง เพราะนางป่วย อาจลำเอียงไปบ้างก็สมควรอยู่” ฮูหยินรองเฉิงกล่าว เพื่อตัดบทสนทนาทก่อนหน้านี้
“นางเป็นคนบ้า ไม่ได้ล้มป่วยเหมือนพี่ชายสี่ วันๆ เอาแต่เปลี่ยนลูกไม้ไปเรื่อยๆ กินอาหารรสเลิศ มีประโยชน์อะไร หากป่วยก็กินของบำรุง ร่างกายก็จะหายป่วย คนบ้าหากกินของดีบำรุง ก็จะหายบ้าอย่างนั้นหรือ” แม่นางเฉิงเจ็ดตะโกนพร้อมกับกอดแขนแม่ของนาง “ท่านแม่ ข้าก็อยากได้เหมือนกัน! ข้าสู้คนบ้าบ้านนั้นไม่ได้เลยหรือ”
ฮูหยินรองเฉิงถูกเขย่าจนมึนเล็กน้อย
“นางเปิดเตาทำอาหารเองเลยหรือ” นางถามแม่นม
"น่าจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ" แม่นมตอบ “นอกจากอาหารสามมื้อและของหวานสองมื้อแล้ว ทางครัวยังส่งพวกผัก ผลไม้ เนื้อสัตว์ไปบ่อยๆ ซึ่งล้วนแต่ซื้อแยกจากที่ใช้ประจำวันเจ้าค่ะ
“ท่านแม่ ข้าก็อยากทำอาหารกินเองบ้างเจ้าค่ะ ข้าไม่อยากกินอาหารจากครัวแล้ว” นางแม่เฉิงเจ็ดรีบพูดขึ้น
หากเงินส่วนนี้เบิกจ่ายจากเงินส่วนรวม บรรดาลูกคนอื่นๆ ก็ต้องทำได้เช่นกัน
ฮูหยินรองเฉินกำพัดใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เอาล่ะ ในเมื่อนางได้กิน เจ้าก็ต้องได้กิน เจ้าอยากกินอะไรก็ไปบอกคนครัว” นางเอ่ยขึ้นพลางมองลูกสาวที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่


บทที่ 32 ไปเถิด
ข้าอยากได้สาวใช้นางนั้น
ฮูหยินใหญ่เฉิงรู้สึกเหมือนเพิ่งได้ยินประโยคนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน
“สะ...สาวใช้ของเจียวเหนียงนางนั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่ถาม
นายใหญ่เฉิงพยักหน้า
“เขามาเพื่อรับนางอย่างนั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่ถามต่อ
“เขาพูดเช่นนั้น” นายใหญ่เฉิงกล่าว
ความต้องการของเขาผิดความคาดหมายของทุกคนไปอย่างมาก
“เลิกคิดได้แล้ว ถ้าเขาอยากได้ก็ให้เขาไป เพราะถึงอย่างไรนางก็ไม่ใช่สาวใช้ในบ้านของเราอยู่ดี” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว “หากเขาเอ่ยปากขอ เราก็ให้ไป หากเขาไม่พูด เราก็ทำเฉยๆ ไว้ ดังสุภาษิตที่ว่าทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ น้ำมาใช้ดินต้านทาน”
พูดถึงเพียงเท่านี้ ฮูหยินใหญ่ก็พลันนึกถึงนางขึ้นมา
“อีกอย่าง ตั้งแต่สาวใช้นางนี้มาอยู่ที่บ้านก็สร้างเรื่องมากมาย ตระกูลของเราเลี้ยงคนอย่างนางไว้ไม่ได้หรอก”
ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
นายใหญ่เฉิงพยักหน้า
“บอกสาวใช้นางนั้นว่าไปเถอะ ให้นางไปอยู่กับนายที่แท้จริง” นายใหญ่เฉิงกล่าว
เหล่าบรรดาสาวใช้ได้ยินคำสั่งจึงเดินออกไป ไม่นานก็เดินกลับเข้ามา
“นายใหญ่ ฮูหยินเจ้าคะ ไม่ต้องบอกนางแล้วเจ้าค่ะ นางอยู่ด้านนอกและพบกับท่านชายโจวหกแล้ว” สาวใช้กล่าว
ฮูหยินใหญ่เฉิงหัวเราะ
“หากเป็นเช่นนั้นก็ดี เรื่องของบ้านเขาก็ให้เขาจัดการเอง” ฮูหยินใหญ่กล่าว พูดจบนางก็หัวเราะออกมาพร้อมกับถือพัดโบกสะบัด ก่อนจะมองไปที่นายใหญ่เฉิง “ไม่รู้ว่าครั้งนี้นางจะยอมไปหรือไม่นะเจ้าคะ”
“กลับบ้านพร้อมท่านชายหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินถามด้วยความประหลาดใจ
ท่านชายโจวหกพยักหน้า
“ดีเหลือเกินเจ้าค่ะ!” ปั้นฉินดีใจมาก “ข้าจะไปบอกนายหญิง”
ปั้นฉินหันหลังกำลังจะเดินจากไป แต่นึกอะไรบางอย่างออกจึงหยุดเดิน
“ท่านชาย นายใหญ่อนุญาตแล้วหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินถาม
“เจ้าไม่ใช่คนของตระกูลพวกเขาสักหน่อย เหตุใดถึงต้องได้รับอนุญาตจากพวกเขาก่อน” ท่านชายโจวหกขมวดคิ้วเอ่ย
ปั้นฉินตะลึงไปชั่วครู่
“แต่ว่านายหญิงเป็นคนของตระกูลเฉิงนะเจ้าคะ” ปั้นฉินถาม
ท่านชายโจวหกยิ่งขมวดคิ้วหนักเข้าไปอีก
“นายหญิงที่ไหนกัน ข้าหมายถึงเจ้า” ท่านชายโจวหกกล่าว
“เอ๊ะ” ปั้นฉินตะลึงพร้อมกับมองไปที่ท่านชายโจวหก “ท่านไม่ได้มารับนายหญิงของข้าหรือเจ้าคะ”
“นี่เจ้าโง่ฟั่นเฟือนไปแล้วหรือ” ท่านชายโจวหกมองสำรวจปั้นฉิน คิ้วขมวดด้วยความหงุดหงิด “นายหญิงของเจ้าแซ่โจวงั้นหรือ เก็บข้าวของเร็ว พวกเราต้องเดินทางออกจากที่นี่ก่อนอาทิตย์ตกดิน”
ท่านชายโจวหกกล่าว พร้อมกับหันหลังเดินจากไป
ปั้นฉินยืนนิ่งอยู่กับที่ ในหูมีแต่เสียงอื้ออึงเต็มไปหมด
อันที่จริงเฉิงเจียวเหนียงนั้นตื่นตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ปั้นฉินกำลังกำชับสาวใช้ให้ดูแลนาง แต่เพราะนางนอนจนเบื่อแล้วจึงลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเอง เสียงขยับตัวของเฉิงเจียวเหนียงทำให้เหล่าสาวใช้ที่อยู่ด้านนอกถึงกับตกใจ เสียงกระซิบนินทาของเหล่าสาวใช้ดังลอดเข้ามาจนนางได้ยิน
การพลิกหนังสืออ่านท่ามกลางความเงียบนั้นแตกต่างกับการดูรูปภาพหรือตัวอักษรที่มีเพียงสองแถวบนฉากกั้นห้อง ตัวหนังสือถี่ยิบมากมายประดังเข้าตา แค่เห็นก็ทำให้สายตาพร่ามัวจิตใจว้าวุ่น นางถึงกับต้องหลับตาลงชั่วขณะถึงรู้สึกดีขึ้น
จะอ่านหรือไม่อ่านดี
เฉิงเจียวเหนียงมองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ พร้อมกับก้มศีรษะลงอีกครั้ง
เวลาครึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ความรู้สึกพะอืดพะอมนั้นหายไปด้วยการใช้ฝ่ามือปิดตัวหนังสือเอาไว้แล้วดูทีละแถว ตัวหนังสือจึงจะไม่ซ้อนทับกัน
แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วนางจะอ่านตัวหนังสือได้เพียงแถวเดียวก็ตาม
แต่ก็ใช้เวลาไปกว่าครึ่งค่อนวันแล้ว
เฉิงเจียวเหนียงเงยหน้าขึ้นมาจึงเห็นว่าใกล้เวลาพลบค่ำแล้ว ก้อนเมฆสีเพลิงราวกับกำลังลุกไหม้ ทำให้ขอบฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดง
คำนินทาของบรรดาสาวใช้ที่วิตกกังวลอยู่ด้านนอกเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง
“เหตุใดถึงยังไม่กลับมาอีก... ”
“อาจไปทำธุระที่อื่นอยู่ก็เป็นได้... ”
“นายหญิงของนางเป็นคนบ้า ไม่มีคนดูแลไม่ได้...”
“หากเป็นเช่นนั้น พวกเราเข้าไปดูกันเถอะ...”
เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่ด้านนอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ แล้วปิดหนังสือลง
“เข้ามาหาข้าหน่อย” นางตะโกนเรียก
เสียงพูดจากด้านนอกหยุดลงในทันที ลานหน้าบ้านเงียบสนิท ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงของลมหายใจ
เพียงไม่นานสาวใช่ที่ทั้งตัวสั่นทั้งหวาดกลัวก็เดินเข้ามา
“นายหญิงเจ้าคะ” สาวใช้คุกเข่าพร้อมกับขานตอบด้วยเสียงสั่น ไม่กล้าแม้แต่เงยหน้าขึ้น
“ข้าอยากเปลี่ยนเสื้อผ้า” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวพร้อมกับมองไปที่สาวใช้
“ได้เจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบพลางเงยหน้าขึ้น ขณะนั้นพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แสงสายัณห์อันสว่างไสวของดวงอาทิตย์สาดส่องหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าของนาง แสงแพรวพราวส่องไสวไปชั่วขณะ
แม่เจ้า เหตุใดนางถึงงดงามเช่นนี้ แถมยังไม่มีกลิ่นเหม็นอีกต่างหาก...
สิ่งที่คนเหล่านั้นพูดเป็นคำโกหกทั้งสิ้น!
ปั้นฉินก้าวเข้ามาในเรือนอย่างเร่งรีบ
“นายหญิงตื่นแล้วหรือยัง” นางรีบถาม แต่ยังพูดไม่จบประโยคก็เหลือบเห็นสาวใช้ที่อยู่ตรงทางเดินหันหลังมามองนาง
เสียงของปั้นฉินหยุดลงทันที
“นายหญิง น้ำมาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้พูดแต่หลบสายตา นางคุกเข่าก้มหน้าและนำถ้วยน้ำชาวางไว้บนโต๊ะเตี้ย
 เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือออกมาหยิบแก้วน้ำชา
ปั้นฉินได้สติกลับมาจึงรีบเดินเข้าไปแล้วนั่งคุกเข่าลง
“นายหญิงต้องการดื่มน้ำเย็นหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินพูดพลางเอื้อมมือไปจับถ้วยน้ำชาเพื่อวัดอุณหภูมิ
“ได้ทั้งนั้น ข้ารอสักครู่ค่อยดื่มก็ได้” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“เจ้าค่ะ” ปั้นฉินตอบ พร้อมกับเก็บมือแล้วนั่งลง
“นายหญิงต้องการเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไม่เจ้าคะ” ปั้นฉินนึกขึ้นได้จึงรีบถาม
“ข้าเปลี่ยนชุดให้นายหญิงแล้ว” สาวใช้ที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงทางเดินรีบกล่าวด้วยความตื่นเต้น เหมือนกับว่าได้ทำสิ่งที่น่าอัศจรรย์ไป
“อืม” ปั้นฉินกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงยกแก้วน้ำชาขึ้นดื่มอย่างช้าๆ
“นายหญิง มื้อดึกนี้อยากทานอะไรหรือเจ้าคะ ปั้นฉินจะลงมือทำให้ทานเจ้าค่ะ” ปั้นฉินกล่าวไปยิ้มไป
เฉิงเจียวเหนียงมองหน้าปั้นฉิน
ปั้นฉินหลบตาลง ไม่กล้าสบตา
“บะหมี่เย็น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“ได้เจ้าค่ะ” ปั้นฉินก้มหน้าขานตอบ
“ข้าจะรีบไปทำเจ้าค่ะ” ปั้นฉินเอ่ยพร้อมกับยืนขึ้น
ปั้นฉินเพิ่งก้าวลงขั้นบันได ก็มีสาวใช้เดินมายืนรออยู่ตรงนอกประตู
“แม่นางปั้นฉิน คนของท่านชายโจวที่อยู่ตรงประตูสองถามว่าท่านพร้อมแล้วหรือยัง” นางกล่าว
ปั้นฉินตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ใบหน้าขาวซีด
"แม่นมช่วยไปบอกท่านชายทีว่า ขอข้าทำบะหมี่เย็นให้กับนายหญิงอีกสักครั้งก่อนไป" ปั้นฉินเอ่ยตัวสั่นเทา
เฉิงเจียวเหนียงวางถ้วยน้ำชาลง
“หากพี่ปั้นฉินไม่ว่างทำ ก็ไปเถอะ ข้าให้ห้องครัวจัดเตรียมให้ได้” หญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านข้างกล่าว
“ข้าทำได้!” ปั้นฉินตะโกนกลับ
สาวใช้สะดุ้งตกใจ นางมองไปยังปั้นฉินที่น้ำตาไหลพราก รู้สึกงุนงงยิ่งนัก
ปั้นฉินหันหลัง ก่อนจะก้มหน้าแล้วรีบเดินไปยังห้องครัว
“ไม่ต้องทำแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “เจ้าไปเถอะ”
ปั้นฉินหันหลังและคุกเข่าหมอบลงกับพื้นร้องไห้สะอื้นเสียงดัง
สาวใช้ที่อยู่นอกประตูและริมทางเดินต่างพากันตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
“นายหญิง นายหญิง เจ้าคะ“ ปั้นฉินกล่าวพร้อมน้ำตา ก่อนจะคุกเข่าคลานไปข้างหน้า “ข้าไม่ไปแล้ว ข้าจะไปบอกท่านชายหกเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
เมื่อพูดจบนางก็ลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งออกไป
สาวใช้มองตะลึง
“เกิดอะไรขึ้น” นางถามอย่างงวยงง
ไม่มีใครตอบนาง
ปั้นฉินวิ่งไกลออกไปมากแล้ว สาวใช้ที่อยู่นอกประตูก็วิ่งตามไป
สาวใช้หันหลังกลับมามองเฉิงเจียวเหนียงอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ผมยาวของนางถูกปล่อยสยาย เฉิงเจียวเหนียงสวมเสื้อผ้าแพรสีเรียบทรงหลวม นั่งนิ่งเหมือนเช่นเคย ท่าทางราวกับว่าเห็นทุกอย่าง แต่ทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย
รู้ว่าต้องกิน ดื่ม ถ่าย นอน ก็นับว่าเก่งแล้ว แต่สำหรับรัก โลภ โกรธ หลง นั้นนางคงไม่เข้าใจเป็นแน่
“บอกห้องครัวด้วยว่าข้าจะกินบะหมี่เย็น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
ดูสิ เป็นอย่างที่พูดไม่มีผิด!
“ได้เจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบ
คนบ้าผู้นี้ใช่ว่าจะไม่รู้ความ แถมยังไม่ส่งเสียงหัวเราะหรือร้องไห้โวยวาย ที่สำคัญคือไม่ทำร้ายผู้อื่น เพียงแต่ชอบเอาแต่นั่งนิ่งเงียบ กินแล้วก็นอน ขอแค่มีคนช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ก็พอแล้ว ช่างดูแลง่ายอะไรเช่นนี้
สาวใช้เดินจากไปอย่างร่าเริง
เฉิงเจียวเหนียงนั่งอยู่ในห้องโถง ถือถ้วยน้ำชาไว้ในมืออย่างนิ่งสงบ
เมื่อเห็นปั้นฉินร้องไห้ ท่านชายโจวจึงขมวดคิ้วแน่น
“ข้าเห็นว่าเจ้าทำคุณงามความดี เป็นวีรสตรีผู้หนึ่ง จึงอยากจะพาเจ้ากลับไปพร้อมๆ กัน เหตุใดเจ้าถึงได้ร้องไห้ฟูมฟายเช่นนี้” เขาเอ่ยพลางจับบังเหียนขึ้นขี่ม้า
วีรสตรีอย่างนั้นหรือ ท่านชายหกพูดถึงตัวนางใช่หรือไม่ ท่านชายเห็นคุณค่านางมากเพียงนี้เชียวหรือ
ทว่า...
“หาก...หากข้าไปแล้วนายหญิงข้าจะอยู่อย่างไร” ปั้นฉินกล่าวพร้อมกับร้องไห้
“ไม่มีเจ้า ตระกูลเฉิงก็ไม่มีสาวใช้นางอื่นแล้วหรือ” ท่านชายโจวหกอดขำไม่ได้ ฉลาดก็ฉลาดอยู่หรอก แต่ปัญหาหลักของผู้หญิงคือชอบทำให้ผู้อื่นรำคาญ
“แต่ว่าข้าดูแลนายหญิงตั้งแต่เล็ก...” ปั้นฉินกล่าวพร้อมกับร้องไห้
“อยู่กับเจ้าตั้งแต่เล็กแล้วอย่างไรเล่า หากไม่อยู่กับเจ้าแล้วไปอยู่กับคนอื่นแทน นางจะตายอย่างนั้นหรือ หากบัดนี้ไม่มีเจ้า นางก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้หรือ” ท่านชายโจวหกขมวดคิ้วกล่าว “บนโลกนี้ไม่มีใครห่างกันแล้วมีชีวิตต่อไปไม่ได้หรอก เจ้าอย่าสำคัญตัวผิด จะเป็นการหลอกตัวเองเสียเปล่า”
ปั้นฉินก้มหน้าร้องไห้ราวกับใจจะขาด
ถูกต้องแล้ว นางไม่ใช่คนของตระกูลเฉิง นางคือสาวใช้ที่เหล่าฮูหยินโจวซื้อตัวมาจึงต้องคนของตระกูลโจว
เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วนางก็ควรกลับพร้อมกัน
“เจ้าจะไปหรือไม่ไปกันแน่ ข้ารีบ ไม่ไปก็ช่างเจ้าแล้ว ขาดเจ้าไปคนหนึ่ง ก็ไม่มีผลอะไรกับข้า!” ท่านชายโจวหกตะโกน “ข้าก็แค่เสียดายความสามารถของเจ้า หากต้องปล่อยเจ้าอยู่ที่นี่ต่อไปก็เท่านั้น!”
ปั้นฉินเงียบ นางพูดไม่ออกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่อยู่บนหลังม้า
ชายหนุ่มมองลงไปที่ปั้นฉิน แสงของดวงอาทิตย์กำลังจะลับจากขอบฟ้า
ปั้นฉินหันหลังกลับไปมองที่ประตู
แม้ว่าบัดนี้อาการป่วยของนายหญิงจะดีขึ้นมากแล้ว แต่หากไม่คอยย้ำเตือน นางจะจดจำผู้คนหรือเรื่องราวได้เพียงสามถึงสี่วันเท่านั้น
หากเป็นเช่นนั้นแล้ว ผ่านไปสามสี่วันนางคงจำสาวใช้ที่ชื่อปั้นฉินนางนี้ไม่ได้แล้ว
ปั้นฉินก้มหน้าเช็ดน้ำตา
“เจ้าค่ะ” นางก้มหน้า กลืนน้ำลายเหนียวลงคอ “ข้าเชื่อท่านชาย ข้าไม่มีของที่ต้องเก็บเจ้าค่ะ”
แสงสุดท้ายกำลังจะลับขอบฟ้า ความมืดมิดยามค่ำคืนกำลังจะปกคลุมพสุธา


บทที่ 33 ใครบ้า
บะหมี่เย็นที่สาวใช้ตักใส่ชามกระเบื้องศิลาดลสีเขียวอ่อนและโรยหน้าด้วยต้นหอมสีขาวบางถูกวางไว้บนโต๊ะเตี้ย พร้อมกับเครื่องเคียงอีกสองถ้วยเล็ก ถ้วยแบ่ง และตะเกียบ ก่อนจะยกมาวางไว้ตรงหน้าของเฉิงเจียวเนียง
เมื่อภายในห้องจุดไฟสว่าง ม่านไม้ไผ่จึงถูกปิดลงเพื่อกันไม่ให้แมลงบินเข้ามา
เฉิงเจียวเหนียงมองไปยังโต๊ะอาหารที่อยู่ตรงหน้า แต่ไม่ได้ลงมือกิน
ไม่รู้ว่านางกินข้าวเองเป็นหรือไม่
สาวใช้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงมองไปที่สาวใช้อีกคนที่รออยู่ด้านข้าง สาวใช้นางนั้นกระพริบตาส่งสัญญาณ
ให้นาง
นางเอื้อมมือไปหยิบตะเกียบ
ทว่าเฉิงเจียวเหนียงเอื้อมมือไปถึงก่อน มือข้างหนึ่งปัดแขนเสื้อ แล้วใช้อีกมือหนึ่งค่อยๆ คีบบะหมี่ขึ้นมาทาน
สาวใช้ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทำท่าทางภูมิใจใส่สาวใช้อีกคน
เสียงฝีเท้าที่อยู่ด้านนอกประตูเข้ามาใกล้ ก่อนจะมีคนสี่ถึงห้าคนเดินเข้ามา
“แม่นางกัวมาที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ” เหล่าสาวใช้เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม
หัวหน้าสาวใช้ยิ้มก่อนจะชี้ไปยังคนที่อยูข้างหลังนาง
“สาวใช้นางนี้ ข้ายกให้พวกเจ้า” นางกล่าว
สาวใช้หน้าบูดบึ้งก้าวเท้าขึ้นออกมาแล้วแสดงความเคารพอย่างเก้ๆ กังๆ
“เหตุใดถึงเพิ่มสาวใช้อีกเจ้าคะ” สาวใช้ถาม
“อืม สาวใช้ที่มาพร้อมกับนายหญิงไปแล้ว ฮูหยินกลัวว่าพวกเจ้าสองคนจะดูแลกันไม่ไหว เลยส่งสาวใช้มาเพิ่มอีกหนึ่งคน” แม่นางกัวกล่าวพร้อมกับมองไปที่ห้องโถง
ภายใต้แสงไฟสลัว หญิงสาวผู้นั้นเอาแต่ก้มหน้ากินข้าว ไม่มีทีท่าว่าจะเงยหน้าขึ้นมามองไปทางอื่นเลย
เป็นคนบ้าก็ดีเหมือนกัน ไร้ความกังวล ไร้ปัญหา
แม่นางกัวไม่มีกะจิตกะใจที่จะอยู่ต่อ นางจึงหันหลังแล้วเดินจากไป
สาวใช้คนเดิมและสาวใช้คนใหม่ยังคงอยู่ในความงุนงง
“ไปดื้อๆ เช่นนั้นเลยหรือ”
สาวใช้คนใหม่เบะปากมองไปรอบๆ ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะเยาะลอยมา
“เป็นเจ้าจะไม่ไปหรือไร จะให้อยู่ที่นี่ตลอดชีวิตเลยหรือ” นางกล่าว “ในเมื่อมีที่ที่ดีกว่าให้ไป และท่านชายก็มารับด้วยตัวเอง หากไม่ไป ก็โง่เต็มทีแล้ว”
เหล่าบรรดาสาวใช้ถึงบางอ้อ ทั้งรู้สึกผิดหวังและหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
“ก็ไปเลยอย่างนั้นหรือ” สาวใช้หันหลังมองเฉิงเจียงเหนียงที่อยู่ในห้องโถง
นางยังคงทานข้าวอย่างช้าๆ ต่อไปภายใต้แสงไฟสลัวนั้น
“ติดตามนายหญิงมาก็ตั้งนาน มาคำนับหรือพูดลาสักคำก็ยังดี” นางบ่นพึมพำ
“คำนับแล้ว คำนับหน้าประตูตั้งหลายครั้ง" สาวใช้คนใหม่กล่าว “และอีกอย่าง ไม่เห็นจะต้องบอกอะไรเลย
คนบ้าจะไปเข้าใจอะไรกัน”
ท่านชายตระกูลโจวอยู่ถึงแค่ตอนกลางวันก็เดินทางกลับ แถมยังพาสาวใช้กลับไปด้วย ข่าวนี้แพร่สะพัดไปถึงเรือนนายใหญ่
“ไม่ใช่ว่าทิ้งนายหญิงของนางไม่ลงหรอกหรือ แม้แต่ให้เข้าครัวทำขนมยังไม่ยอมเลย แล้วนี่อะไร เหตุใดตอนนี้
ถึงบอกว่าจะไปก็ไปเลย นี่ระยะทางไกลกว่าหนึ่งหมื่นแปดพันลี้ ทิ้งกันลงได้อย่างไร” แม่นางเฉิงหกเอ่ยอย่างไม่พอใจ
“ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่ทิ้งไม่ลงหรอก สาวใช้นางนี้เป็นคนฉลาด คนเราต้องรู้จักมักใหญ่ใฝ่สูงไว้บ้าง หากอยู่กับคนบ้าต่อไป ชีวิตก็เท่านั้นแล ทว่าหากไปอยู่กับท่านชายผู้นั้น ภายภาคหน้าคงสุขสบายกว่าที่เป็นอยู่เป็นแน่” แม่นางเฉิงห้าเอ่ยอย่างช้า ๆ
แม่นางเฉิงหกรู้เรื่องนี้แล้ว เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้จึงเข้าใจเป็นอย่างดี ก่อนจะกวาดสายตามองสาวใช้ที่อยู่รอบๆ ด้วยความโกรธ
“หากพวกเจ้าคนใดแตกเนื้อสาว แล้วทิ้งนายหนีตามผู้ชายไปเช่นนางแล้วล่ะก็ ไม่ว่าเจ้าจะอยู่กับนายคนไหน
ข้าก็จะตามไปตีพวกเจ้าจนตายแน่นอน” นางเชิดคางขึ้นเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด
เหล่าบรรดาสาวใช้ต่างคุกเข่าลงด้วยความตกใจกลัว พร้อมกับพูดว่าไม่กล้าเจ้าค่ะ
“แตกเนื้อสาวคืออะไรหรือ” แม่นางเฉิงเจ็ดถามด้วยความประหลาดใจ “เหตุใดถึงแตกเนื้อสาวแล้วจึงต้องทิ้งนายเล่า”
ลืมไปเสียสนิทว่าที่นี่มีเด็กอายุแปดขวบอยู่ด้วย พี่สาวน้องสาวทั้งหลายยกพัดขึ้นมาโบกเพื่อกลบเกลื่อน
“ข้าหงุดหงิดนัก เราไปเดินเที่ยวที่สระบัวกันเถอะ” แม่นางเฉิงหกเปลี่ยนเรื่องสนทนา
เหล่าพี่น้องเห็นด้วยจึงพากันลุกขึ้นยืน เว้นแต่แม่นางเฉิงหกที่ไม่ยอมลุก
“ที่นั้นมีผี” นางกล่าว
“มีผีที่ไหนกัน หมอเลี่ยวบอกว่าที่พี่ชายสี่ล้มป่วย เพราะอ่านหนังสือกับคิดมากเกินไป และเป็นเพราะโดนลมที่สระบัวด้วย” แม่นางเฉิงหกเลิกคิ้วตะโกนพร้อมกับยื่นมือไปจิ้มหน้าผากของแม่นางเฉิงเจ็ด “หากเจ้ายังพูดถึงพี่ชายข้าเช่นนั้นอีก ข้าจะเลิกเล่นกับเจ้า!”
แม่นางเฉิงเจ็ดทั้งโมโหทั้งน้อยใจ
“ข้าก็ไม่ได้อยากเล่นกับเจ้า!“ นางกระทืบเท้ากล่าว แล้วเดินออกไปโดยไม่สวมรองเท้า
แม่นมและสาวใช้เห็นจนชินตาไปแล้ว จึงถือรองเท้าเกี๊ยะรีบวิ่งตาม
แม่นางเฉิงหกส่งเสียงกระฟัดกระเฟียด
“พวกเราไปกันเถอะ คนบ้านั่นไม่ได้อยู่ที่สระบัวแล้ว เราเดินเที่ยวเล่นได้สบายเลย” นางกล่าว
สาวใช้ที่กำลังนอนอยู่บนเสื่อสานด้านนอกม่านไม้ไผ่รีบลุกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงจากข้างในเรือนดังขึ้น
“นายหญิงตื่นแล้วหรือเจ้าคะ" นางถาม
“อืม” คนที่อยู่ในเรือนกล่าว
สาวใช้ลุกขึ้นจัดผมเผ้าของตัวเองก่อนจะเข้าไป ในขณะที่เฉิงเจียวเหนียงนั้นนั่งรออยู่ข้างเตียงแล้ว
“นายหญิง ข้าช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่านนะเจ้าคะ” สาวใช้กล่าว
แม้ว่าจะมาได้เพียงแค่สามสี่วัน แต่นางก็สามารถทำได้อย่างชำนาญแล้ว เพราะมันช่างง่ายมากเหลือเกิน
นายหญิงไม่โวยวาย ชอบอยู่เงียบๆ ปรนนิบัติรับใช้ง่ายมาก เอ๊ะ เว้นเสียแต่เวลากินข้าว
หลังจากที่เฉิงเจียวเหนียงล้างหน้า หวีผม และดื่มน้ำไปสองสามจิบ สาวใช้ก็ดันโต๊ะอาหารมาไว้หน้าเฉิงเจียวเหนียง
“นายหญิง ดูนี่สิเจ้าคะ...” นางกล่าวอย่างระมัดระวัง
เฉิงเจียวเหนียงค่อยๆ กวาดสายตาไปที่โต๊ะอาหาร
อาหารถูกส่งมาจากห้องครัว ซึ่งที่นี่ก็มีห้องครัวขนาดค่อนข้างเล็ก แต่กลับไม่ถูกรื้อออกไป เป็นเพราะว่า...
“เอาปลานี้ทอดด้วยน้ำมันงา และเอาข้าวไปแช่ในน้ำแกงด้วย” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“ได้เจ้าค่ะ” สาวใช้นตอบพร้อมกับนำอาหารบนโต๊ะใส่ลงกล่องอาหารแล้วถือออกมา
สาวใช้ที่อยู่ตรงลานหน้าบ้านกำลังสระผมอยู่
“หยุดสระได้แล้ว ตักน้ำออกมาให้ข้าด้วย ข้าจะใช้เตาถ่านทำอาหารให้นายหญิงใหม่” สาวใช้กล่าว
สาวใช้ที่กำลังสระผมอยู่หงุดหงิดเล็กน้อย
“อาหารทำเสร็จแล้วไม่ใช่หรือ ยังต้องทำอะไรเพิ่มอีก” นางถาม
“นายหญิงไม่กิน ต้องทำอย่างโน้นอย่างนี้ใหม่” สาวใช้กล่าว
สาวใช้ที่กำลังสระผมอยู่ สะบัดผม กระทืบเท้า แล้วมองดูกล่องอาหารพร้อมกับเบะปาก
“คนบ้าจะรู้อะไร ทำตามที่นางต้องการก็พอแล้ว ปรนนิบัติให้เหมือนกับนายหญิงทั่วไป” นางกล่าว พร้อมกับยื่นมือรับของ “เดี๋ยวข้าทำเอง”
นางหยิบตะเกียบขึ้นมาพลิกปลา แล้วเทน้ำแกงที่อยู่ข้างๆ ลงไปในข้าว จากนั้นจึงคนให้เข้ากันดี
น้ำมันทาผมที่เพิ่งถูกชโลมลงบนหัวส่งกลิ่นฉุนไปทั่วบ้าน
เฉิงเจียวเหนียงเงยหน้าขึ้นจากหน้าต่างแล้วมองไปทางสาวใช้แปลกหน้านางนั้น
“นายหญิงเจ้าคะ..." สาวใช้ตะโกนเรียก นางถึงกับตะลึงมองไปยังนายหญิงที่กำลังนั่งนิ่งริมหน้าต่าง
ตั้งแต่นางย้ายเข้ามานี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เข้ามาในห้องนี้ และได้เห็นรูปร่างหน้าตาของนายหญิงอย่างชัดเจน
นายหญิงสวยมากจนนางตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ
น่าเสียดายจริงๆ ที่เป็นคนบ้า
“นายหญิงเจ้าคะ” นางดึงสติกลับมา ก่อนจะนั่งคุกเข่าลงแล้วนำกล่องอาหารที่ใส่ปลาและข้าวออกมาจัดเตรียมไว้บนโต๊ะ “ข้าทำตามที่ท่านสั่งแล้วเจ้าค่ะ ทั้งทอดปลาและแช่ข้าวในน้ำซุป”
เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่จานชามบนโต๊ะ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองสาวใช้นางนั้น
เดิมทีสาวใช้นั้นรู้สึกผ่อนคลาย แต่ตอนนี้กลับเริ่มรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อถูกนายหญิงจ้องมอง
คนบ้ามักทำให้คนปกติกลัว
นางฉีกยิ้มให้กับเฉิงเจียวเหนียง
“ต้องการให้ข้าป้อนหรือไม่เจ้าคะ” นางพูดตะกุกตะกัก
เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่นางแล้วเม้มปาก
“ข้าไม่ใช่คนบ้า" นางกล่าว “เจ้าสิเป็นคนบ้า"
สาวใช้ยิ้มเยาะ
ช่างบ้าอะไรเช่นนี้...
เฉิงเจียวเหนียงเอื้อมมือไปผลักจานที่อยู่บนโต๊ะ
ทันใดนั้นทั้งน้ำแกงและข้าวก็หกกระจายไปทั่วทั้งโต๊ะและบนพื้น รวมถึงบนตัวของสาวใช้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
"โอ้ย ร้อนชะมัด" สาวใช้กรีดร้องพร้อมกระเถิบตัวหนี
ฮูหยินใหญ่เฉิงเพิ่งสบายใจได้ไม่กี่วัน ก็ต้องเริ่มขมวดคิ้วอีกครั้งแล้ว
“เฉิงเจียวเหนียวบอกว่าสาวใช้นางนั้นเอาน้ำแกงในข้าวลวกนาง... " สาวใช้คุกเข่ากระซิบฮูหยินใหญ่ "สาวใช้บอกว่านายหญิงเจียวทำหกเอง...สาวใช้คนอื่นรออยู่ด้านนอก จึงไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ฮูหยินจะเชื่อใครเจ้าคะ”
“เจ้าถามว่าข้าจะเชื่อใครอย่างนั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว นางนั่งยืดหลังตรงแล้วมองไปที่สาวใช้นางนี้ ทันใดนั้นเสียงของฮูหยินใหญ่ก็ดังขึ้น “นี่ยังต้องมาถามข้าอีกหรือ พวกเจ้าคิดว่าคนตระกูลโจวกลับไปแล้ว ชาตินี้จะไม่กลับมาอีกเลยหรือ แค่ปรนนิบัติคนบ้าให้กินๆ นอนๆ เพียงเท่านี้ ลำบากพวกนางมากนักหรือไร นี่เห็นว่าใครเป็นคนบ้ากันแน่ ข้างั้นหรือ!”
สาวใช้ตกใจจนต้องรีบหมอบกราบ
“เจ้าค่ะๆ ฮูหยินใจเย็นก่อนนะเจ้าคะ ข้ารู้แล้ว ข้าจะรีบไปจัดการเจ้าค่ะ” นางพูดจบก็รีบลุกเดินออกไป


บทที่ 36 ไม่ยุติธรรม
เมื่อปลายเดือนวนมาถึงอีกครั้ง บรรยากาศตรงลานหน้าบ้านของฮูหยินใหญ่เฉิงก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง
เสียงปังดังขึ้น
เหล่าแม่บ้านของท่านหญิงทั้งหลายต่างนั่งคุกเข่าทำสงครามเย็นกันในบ้าน
“บ้านนี้ไม่ต้องมีข้าเป็นนายหญิงแล้วใช่หรือไม่” ฮูหยินใหญ่เฉิงขมวดคิ้วตะโกน
สมุดบัญชีที่ถูกโยน กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น
“ฮูหยินเจ้าคะ นี่เป็นคำสั่งของฮูหยินรองเจ้าค่ะ จริงๆ แล้ว...” แม่บ้านหลายนางหมอบกล่าวด้วยเสียงสั่น
พวกนางไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรต่อดี กลัวว่าคำพูดที่พูดออกมานั้น จะสร้างความไม่ร้าวฉานให้แก่ทั้งสองเรือน
ของนางอีกแล้วหรือ เหตุใดชิงเหนียงยิ่งอยู่วุฒิภาวะยิ่งน้อยลงเช่นนี้
เหตุใดนางถึงไม่ยอมมาพูดเอง นางไม่ได้ทำบัญชีต่อแล้วจึงไม่เห็นรายจ่ายของบัญชีทั้งหมด ไม่เช่นนั้นครั้งก่อนเบิกซื้อของหัตถกรรมราคาแพง ครั้งนี้ซื้ออาหารอันโอชะเพิ่มตามที่ต้องการ ซึ่งหากรายจ่ายทั้งหมด หักจากบัญชีของนางเองคงไม่เป็นไร แต่นางกลับเบิกจากบัญชีกลาง ครั้งหน้าไม่รู้จะเบิกไปซื้ออะไรอีก
“เชิญฮูหยินรองมาพบข้าที" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว "พวกเจ้าออกไปเถอะ"
“เจ้าค่ะ” แม่บ้านรีบตอบ พร้อมกับเก็บสมุดบัญชีที่ตกอยู่อย่างระมัดระวัง
พวกนางกระพริบตาให้กันและแลบลิ้นเมื่อก้าวออกจากประตู
หลบไปไกลๆ ก่อนเถอะ.
ฮูหยินรองเฉิงยิ้มเมื่อได้ยินคำเชิญจากฮูหยินใหญ่
“เหตุใดพี่สะใภ้ถึงเรียกเจ้าให้ไปหา” นายรองเฉิงที่พิงโต๊ะผิงจีและนั่งอ่านหนังสืออยู่บนพื้นถาม
“อาจเป็นเพราะว่าไม่ได้เจอหน้าข้ามาหลายวัน คงคิดถึงข้า” ฮูหยินรองเฉิงยิ้มกล่าว พร้อมกับลุกขึ้นยืน
นายรองเฉิงหัวเราะเสียงดัง
“หากเป็นเช่นนั้น เจ้าจงรีบไปเถอะ ไปพูดคุยกันให้หายคิดถึง” เขากล่าว
เมื่อเห็นฮูหยินรองเฉิงเดินจากไป นายรองเฉิงที่กำลังพลิกหนังสืออ่านอยู่ก็จาม และได้ยินเสียงของหญิงสาวที่อยู่ด้านนอกกำลังหัวเราะ ท้องฟ้าในช่วงฤดูใบไม้ร่วงสูงโปร่ง อากาศเย็นสบาย อีกทั้ง เสียงหัวเราะจากด้านนอกฟังดูน่าดึงดูดใจเป็นพิเศษ
เขาวางหนังสือลง แล้วลุกเดินออกไป ไม่นานเสียงหัวเราะจากด้านนอกก็เงียบลง และสาวใช้ที่อยู่ลานหน้าบ้านก็ไม่เห็นนายรองเฉิงกลับมาอีกเลย
“ใครอยู่ข้างนอกบ้าง” สาวใช้นางหนึ่งเม้มปากยิ้มถาม
สาวใช้นางหนึ่งที่อยู่หน้าประตูเบะปาก
“เป็นคนของอนุภรรยาจากเรือนบูรพา” นางกระซิบ
“อนุภรรยานางนี้มีดวงตาเฉียบคมยิ่งนัก” สาวใช้ก่อนหน้านี้ยิ้มกล่าว
สาวใช้ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มโดยไม่ออกเสียง
ฮูหยินรองเฉิงนำเหล่าสาวใช้เดินบนถนนอย่างไม่เร่งรีบ ซึ่งไปเรือนฮูหยินใหญ่ต้องผ่านสระบัว
"ไม่ได้ผ่านมาหลายวัน ดอกเบญจมาศบานเร็วมาก” นางพูดพลางมองไปที่ดอกเบญจมาศข้างสระดอกไม้
“ใช่เจ้าค่ะ ปีนี้ดอกเบญจมาศบานไวกว่าปกติเจ้าค่ะ” สาวใช้ยิ้มกล่าว
ฮูหยินรองเฉิงชะลอเดิน
"อืม ดีมาก ข้าดูสิ" นางกล่าว
สาวใช้ที่อยู่ข้างหลังสบตากันด้วยความกังวลและงวยงงเล็กน้อย
ไม่ใช่ว่าฮูหยินใหญ่เรียกหาหรือ เหตุใดฮูหยินรองถึงยังไม่รีบไป
ทว่าพวกนางไม่บ้าพอที่จะออกเสียงเตือน เพราะฮูหยินรองเฉิงไม่ใช่คนบ้า!
"ท่านแม่" เสียงของแม่นางเฉิงเจ็ดดังมาจากฝั่งตรงข้าม
ฮูหยินรองเฉิงมองไปทางเสียงที่ได้ยิน แล้วมองเห็นแม่นางเฉิงเจ็ดกับแม่นางท่านอื่นๆ กำลังชมดอกไม้อยู่
“เล่นให้สนุก ระมัดระวังด้วย และห้ามตกน้ำล่ะ” นางกล่าว
“รู้แล้วเจ้าค่ะ” แม่นางเฉิงเจ็ดที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเก็บมือตะโกน แล้วมองท่านแม่พาสาวใช้เดินจากไป
“ช่างน่าเบื่ออะไรเช่นนี้" นางกล่าว พร้อมกับโยนกิ่งไม้ลงสระ
แม่นางเฉิงห้ากับแม่นางเฉิงสี่กำลังเลือกมงกุฎดอกเบญจมาศให้แก่แม่นางเฉิงหกอยู่
“ข้าได้ยินมาว่าแม่นางต่งจะจัดงานเลี้ยงน้ำชา” แม่นางเฉิงหกกล่าว
“แล้วอย่างไรเล่า พวกเราไปไม่ได้สักหน่อย หากไป ก็คงถูกหัวเราะเยาะใส่เป็นแน่” แม่นางเฉิงเจ็ดพูดพลางนั่งลงบนหิน และมองไปที่ดอกเบญจมาศที่อยู่ตรงหน้า “คนบ้านางนั้นเมื่อไหร่จะไปสักที”
“อย่าพูดมั่วเช่นนี้ นางจะไปไหนได้" แม่นางเฉิงห้ากล่าว
“ดอกเบญจมาศของบ้านเราบานสะพรั่ง แต่บ้านของแม่นางต่งไม่มี นางจะจัดงานเลี้ยงน้ำชา ข้าก็สามารถจัดงานดอกเบญจมาศได้” แม่นางเฉิงหกกล่าวด้วยแววตาที่สดใส
“พี่สาวเจ้าคะ ออกไปยังถูกหัวเราะเยาะเลย นี่จะเชิญคนมาดูคนบ้าหรือเจ้าคะ” แม่นางเฉิงเจ็ดเบ้ปากกล่าว พร้อมกับยื่นมือไปเด็ดดอกเบญจมาศที่บานอยู่ครึ่งดอกขยี้จนเละแล้วโยนทิ้งกับพื้น
"ถูกของเจ้า" แม่นางเฉิงหกกล่าวอย่างหดหู่
"เหตุใดถึงยังไม่ส่งนางไปวัดเต๋า พ่อข้าบอกว่า ในเวลานั้นนักพรตเต๋ากล่าวไว้ว่า ส่งนางไปวัดเต๋านั้นดีกับนาง" แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าวด้วยความโกรธ ขณะที่ถือดอกเบญจมาศอยู่
แม่นางเฉิงหกทำท่าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ และมองไปที่ดอกเบญจมาศที่บานสะพรั่งไปทั่วลาน
“พวกเจ้ากำลังชมดอกไม้กันอยู่หรือ” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น
พี่สาวน้องสาวทุกนางต่างมองไปทางเสียงนั้น และทุกคนก็ยิ้มด้วยความประหลาดใจ
“พี่ชายสี่!”
หนึ่งเดือนที่ไมได้เจอหน้าท่านชายเฉิงสี่ ท่านผอมไปมาก แต่ยังดูสดใสอยู่ ซึ่งท่านยืนเกาะสาวใช้อยู่ด้านข้าง
บรรดาพี่สาวน้องสาวยืนล้อมท่านชายสี่ พร้อมกับกล่าวทักทาย
“พี่สี่ท่านยังกล้ามาที่สวนนี้อีกหรือ ไม่กลัวโดนผีสาวจับตัวไปอีกหรือเจ้าคะ” แม่นางเฉิงเจ็ดยิ้มกล่าว
พี่น้องที่เหลือต่างรีบเรียกนาง
ท่านชายเฉิงสี่หัวเราะเสียงดัง
"ข้าไม่กลัวหรอก ผีกลัวคนชั่ว ครั้งที่แล้วนางไม่กล้าจับข้าไป ครั้งนี้ก็ไม่กล้าเช่นกัน” เขายิ้มกล่าว พร้อมกับลูบศีรษะแม่นางเฉิงเจ็ด
“ พี่ชายเจ้าคะ ผีรูปร่างน่ากลัวหรือไม่เจ้าคะ” แม่นางเฉิงเจ็ดถามด้วยความสนใจปนสงสัย
“ ไม่น่ากลัวเลย” ท่านชายเฉิงสี่ยิ้มตอบ
“พอแล้ว พอแล้ว ปล่อยให้พี่ชายสี่ค่อยๆ เดินผ่อนคลายเถอะ พวกเราไปที่โน้นกัน” แม่นางเฉิงห้ากล่าว
แม้ว่าแม่นางเฉิงเจ็ด ยังอยากถามเรื่องผีสาวอยู่ แต่ก็หมดหนทางเพราะเหล่าพี่น้องเดินไปกันแล้ว และนางก็ไม่อยากเที่ยวเล่นคนเดียวตามลำพัง ดังนั้น นางจึงเดินตามออกไปอย่างไม่เต็มใจ
“ท่านชายเหนื่อยแล้วใช่ไหมเจ้าคะ พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ” ชุนหลานถาม
"ข้าไม่เหนื่อย" ท่านชายเฉิงสี่มองไปข้างหน้าที่ไม่ไกลมาก และกล่าวว่า "เดินต่ออีกหน่อย"
“ได้เจ้าค่ะ” ชุนหลานตอบ พร้อมกับพยุงท่านชายเฉิงสี่ แล้วทั้งสองก็เดินอย่างช้าๆ
เมื่อเดินมาถึงข้างหินก้อนใหญ่ ทั้งสองก็หยุดพร้อมกัน
ท่านชายเฉิงสี่อยากพูดพูด จึงหันหน้าไปมองชุนหลาน เห็นนางกำลังจ้องมองก้อนหินนั้นอย่างเหม่อลอย
นางก็มองหรือ
ท่านชายเฉิงสี่มองไป ในระหว่างที่ใจลอยก็มองเห็นสาวนางนั้นนั่งมองตรงอยู่ แล้วหายไปในพริบตา
"ชุนหลาน เจ้าเคยมาที่นี่ขอผีสาวใช่หรือไม่" เขาพูดอย่างกะทันหัน "หรือว่าเจ้าเห็นอะไรตรงนี้หรือ"
ชุนหลานตัวสั่น
“ที่ตรงนี้ ข้าทาสพบกับคนที่บอกวิธีช่วยท่านชายเจ้าค่ะ" นางกล่าว
“อืม” ท่านชายเฉิงสี่เปล่งเสียงออกมาด้วยความผิดหวังเล็กน้อย
บางทีผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นคนในจินตนาการของเขาเองก็เป็นได้ ซึ่งขณะนั้นเขากำลังป่วยอยู่
“เป็นสาวใช้ของตระกูลโจวล่ะสิ" เขากล่าวพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย "ข้ายังไม่ได้ขอบคุณนางเลย นางก็ไปซะแล้ว"
ชุนหลานพยักหน้า
“ใช่เจ้าค่ะ" นางกล่าว พร้อมกับมองไปที่ก้อนหินนั้นอีกครั้ง ช่างแปลกอะไรเช่นนี้ นางจำคำอธิบายของสาวใช้ไม่ได้แล้ว แต่ภาพของหญิงสาวที่คลุมผ้าสีดำกลับปรากฏเด่นชัดขึ้น นางส่ายหัว "ท่านชายเพิ่งจะหายดี และวันนี้อากาศก็เย็น พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ”
“ได้” ท่านชายเฉิงสี่กล่าว พร้อมกับเกาะนาง แล้วหันหลังเดินกลับช้าๆ
ขณะนี้ ฮูหยินรองเฉิงนั่งลงตรงหน้าของฮูหยินใหญ่เฉิง
“พี่สะใภ้เจ้าคะ ดอกเบญจมาศที่นี่กำลังบานพอดีเลยเจ้าค่ะ" นางพูดพลางมองไปที่ดอกเบญจมาศดอกหนึ่งที่จัดไว้ตรงหน้าฉากกั้นห้อง
“ดอกไม้ในสวนบานหมดแล้ว หากเจ้าชอบก็เด็ดกลับไปได้" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
ฮูหยินรองเฉิงรับน้ำชาจากสาวใช้แล้วจิบ
“ดอกไม้ของตระกูลเราดี แต่ก็ไม่ได้ดีที่สุด มีคนสวนคนใหม่มาจากในเมือง แล้วปลูกดอกเบญจมาศที่ล้ำค่าและขึ้นชื่อไว้จำนวนมาก” นางกล่าว“ ทุกคนต่างรีบแย่งกันซื้อ โชคดีที่ข้าซื้อมาได้สองต้น หากถึงตอนนั้น พี่สะใภ้ใหญ่ลองมาชมนะเจ้าคะ พี่ต้องชอบแน่ๆ เจ้าค่ะ"
หัวใจของฮูหยินใหญ่เฉิงสะดุ้งขึ้นเมื่อได้ยินคำว่า "ล้ำค่า"
“เท่าไหร่หรือ” นางถามอย่างไม่รีรอ
ได้ยินมาว่าดอกไม้ที่ล่ำค่ามีราคาแพงมาก
“ไม่แพงเจ้าค่ะ แค่สามร้อยกว่าน เจ้าค่ะ” ฮูหยินรองเฉิงกล่าว “พี่สะใภ้เจ้าคะ หากถึงตอนนั้นก็ปลูกไว้ในสวน แล้วพวกเราจัดงานชมดอกไม้กันนะเจ้าคะ”
นางยังพูดไม่จบ ฮูหยินใหญ่ก็ตะโกนเรียกชื่อชิงเหนียง
ฮูหยินรองเฉิงมองหน้านาง โดยไม่ได้พูดต่อ
“คืนดอกไม้ไป” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายที
“พี่สะใภ้เจ้าคะ ท่านยังไม่เห็นดอกเบญจมาศเลย หากท่านเห็นมัน ท่านต้องชอบแน่ๆ เจ้าค่ะ” ฮูหยินรองเฉิงยิ้มเล็กน้อย พร้อมกับจับพัดงาช้างที่เพิ่งซื้อมาใหม่ โดยพัดนี้ทำขึ้นด้วยความปราณีตและพิถีพิถันเป็นอย่างมาก และข้าก็ชอบมันมาก "อีกอย่าง ข้าจ่ายค่ามัดจำไปแล้ว จะคืนได้อย่างไรเจ้าคะ”
ฮูหยินใหญ่เฉิงเฉิงกัดฟันมองนาง
“หากเป็นเช่นนั้น เจ้าชอบ ก็จงซื้อด้วยเงินของเจ้าเอง” นางกล่าว
"พี่สะใภ้พูดอะไรออกมาเจ้าคะ" ฮูหยินรองเฉิงหัวเราะพลางแกว่งพัดที่อยู่ในมือ "ต่างเป็นคนในครอบครัว เงินของครอบครัว เหตุใดข้าถึงใช้ไม่ได้เจ้าคะ "
"เจ้า!" นางเฉิงตะโกนอย่างเกรี้ยวโกรธ
นับตั้งแต่แต่งเข้าตระกูลเฉิงมา นี่คงเป็นครั้งแรกที่เผิงชิงเหนียงพูดกับตนเช่นนี้!
เกิดอะไรขึ้นกับนาง เหตุใดนางถึงทำตัวแปลกเช่นนี้ ผีเข้าสิงหรือ


บทที่ 34 จำได้
เพียงไม่กี่วัน เฉิงเจียวเหนียงเปลี่ยนสาวใช้ไปแล้วสามชุด
นอกจากนางที่หนีไปกับตระกูลโจวแล้ว อีกสองกลุ่มที่เหลือก็ถูกนำไปขาย
ตระกูลเฉิงปกครองเข้มงวด คำสอนบรรพบุรุษชัดเจน ยึดหลักเมตตาข้าทาสบริวาร การที่จะขายทาสรับใช้ให้กับผู้อื่นนั้น ในช่วงหลายปีนี้แทบจะไม่เกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าบัดนี้ยังภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนกลับขายไปแล้วถึงสองหน ณ ตอนนี้ทั้งนายทั้งบ่าวของตระกูลเฉิงต่างตื่นตระหนกและระวังตัวกันเป็นอย่างมาก
ข่าวการขายสาวใช้ในตระกูลออกไปถึงสองกลุ่มนั้นแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว
ซึ่งทั้งหมดเป็นเพราะคนบ้าที่อาศัยอยู่ที่เรือนรองตระกูลเฉิง
คนบ้าของตระกูลอื่นหน้าตาอัปลักษณ์ ไม่รู้ว่าทุกข์สุขคืออะไร และชอบด่าทอทุบตีผู้อื่น แต่คนบ้าของตระกูลเฉิงถนัดเรื่องโยนความผิดให้ผู้อื่น ทำให้สาวใช้ทุกคนต่างพากันหวาดผวา
และร้ายที่สุดคือ คนบ้าผู้นี้มีตระกูลฝ่ายแม่คอยหนุนหลัง จึงไม่อาจกล่าวโทษหรือเอาผิดนางได้
สาวใช้ที่เคยไปดูแลคนบ้าของตระกูลเฉิงก่อนหน้านี้ ไม่เพียงแต่น้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกกดขี่ ข่มเหง แถมยังอาจต้องสูญเสียอนาคตอันเป็นความหวังของครอบครัวของตนไปด้วย
“พี่สาวๆ พี่อยู่ที่นี่มานานแล้วสินะ พวกข้าไม่กล้าเข้าไปรับใช้หรอก”
“พี่จ้ะ น้องสาวข้ายังไม่หย่านมเลย หากถูกขายไป น้องข้าคงไม่รอดแน่”
เมื่อมองไปยังสองสาวใช้ใหม่ที่กำลังอ้อนวอนตนด้วยสีหน้าตื่นกลัว นางเองก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
“อันที่จริงนายหญิงก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น” นางกล่าว
สาวใช้ที่ถูกขายออกไปนั้นไม่ได้ถูกปรักปรำ แต่เป็นเพราะนางทำให้นายหญิงอับอายก่อน ถึงได้ถูกลงโทษเช่นนี้...
หากเป็นนายหญิงท่านอื่นแล้วล่ะก็ คงถูกลงโทษหนักเสียยิ่งกว่านี้
หากเป็นนายหญิงท่านอื่น พวกนางก็คงไม่กล้าทำกิริยาเช่นนี้เหมือนกัน
พูดตรงๆ ก็คือ รังแกผู้อื่นแต่สุดท้ายกรรมตามสนองเอง
ทว่าเหตุใดคนบ้าถึงรู้ว่าตัวเองถูกกลั่นแกล้ง
หรือเป็นเพราะว่านางไม่ได้บ้า
สาวใช้เหม่อลอยไปชั่วขณะ
“พี่สาวๆ พี่ใจดี มีเมตตา ครอบครัวพวกข้าคงต้องพึ่งพี่แล้ว” สองสาวใช้ดึงมุมเสื้อขอร้องอ้อนวอน
สาวใช้ได้สติกลับมา จากนั้นจึงถอนหายใจ
“ก็ได้ ก็ได้ พวกเจ้าไม่ต้องเข้าไปรับใช้นายหญิงในเรือน ไปทำความสะอาดล้างหม้อล้างเตาในห้องครัวแทนก็แล้วกัน รับใช้นายหญิงให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง” นางกล่าว
สองสาวใช้ขอบคุณยกใหญ่
สาวใช้หันหลังเดินเข้าเรือนไป
คนบ้าในเรือนที่แต่ก่อนถูกหัวเราะเยาะเย้ย แต่บัดนี้ต่างเป็นที่เกรงกลัว นางกำลังนั่งเงียบๆ และเปิดหนังสืออ่านเหมือนเช่นเคย
สาวใช้รินน้ำแล้วคุกเข่ายื่นให้กับนายหญิง
“นายหญิงดื่มน้ำเจ้าค่ะ" นางกล่าว
“อืม” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำ
สาวใช้มองหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยตั้งแต่วันแรกที่นางเข้ามารับใช้นายหญิง จนถึงบัดนี้นายหญิงยังคงเปิดหนังสือค้างไว้ที่หน้าเดิมโดยไม่พลิกไปหน้าอื่นเลย
นิ้วขาวเรียวยาวของนายหญิงชี้ไปที่ตัวหนังสือแถวหนึ่ง ซึ่งมีร่องรอยผ่านการถูทิ้งไว้อยู่แล้ว
“นายหญิงอยากนอนกลางวันไหมเจ้าคะ" สาวใช้ถามอีกครั้ง
เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่สาวใช้แล้วส่ายหัว พร้อมกับยื่นมือออกไป
“พยุงข้าหน่อย” นางพูด
สาวใช้รีบลุกขึ้นเอื้อมมือไปช่วยประคอง
“ข้าอยากออกไปเดินเล่น” นางพูด
“ได้เจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบรับ พร้อมกับประคองนายหญิงเดินไปถึงทางเดิน
เหล่าบรรดาสาวใช้ที่คุยกันอยู่บริเวณลานหน้าบ้านหันมองตามเสียงที่ได้ยิน พวกนางมองเห็นหญิงสาวผู้หนึ่งสวมชุดกระโปรงผ้าแพรสีเขียวล้วน ปล่อยผมสยายยืนอยู่ตรงประตูห้องโถง ทุกคนต่างพากันตกตะลึง
เมื่อรู้ว่าหญิงสาวผู้นั้นเป็นใคร พวกนางต่างอุทานตกใจอย่างพร้อมเพรียงกัน พร้อมกับวิ่งเบียดเสียดกันเข้าไปในครัว เหล่าสาวใช้มองเห็นเพียงใบหน้าเรียวขาวนวล งดงามสะกดสายตา แต่ไม่ทันได้เห็นขนาดรูปร่างของนายหญิง และไม่กล้ามองด้วย
กลัวว่าหากมองแล้วเฉิงเจียวเหนียงจะหงุดหงิด แล้วเกิดทำร้ายพวกนางขึ้นมา แบบนั้นคงแย่แน่ๆ
สาวใช้มองไปที่ลานบ้านที่เงียบสงัดด้วยความประหม่า
“พวกนางรีบเข้าไปทำความสะอาดห้องครัวเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าว
เฉิงเจียวเหนียงไม่ได้สนใจ นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
แสงแดดร้อนจ้า จักจั่นส่งเสียงร้อง
เฉิงเจียวเหนียงหรี่ตาลง
สาวใช้ทำตัวไม่ถูก จึงลองประคองนายหญิงให้เดินลงไป
“เอามี่หลีมาให้ข้าที" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “ข้าไม่โดนแดดไม่ได้ มิเช่นนั้นข้าจะไม่สบาย”
สาวใช้ขานตอบด้วยความตกใจ
“ข้าไม่รู้จริงๆ ได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ" นางกล่าว
“ไม่เป็นไร" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว "ครั้งนี้ข้าบอกเจ้า ครั้งหน้าเจ้าก็รู้แล้ว"
"เจ้าค่ะ ข้าจำได้แล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าวอย่างมีความสุข แล้วรีบหันหลังกลับเข้าเรือนเพื่อไปเอามี่หลีออกมา จากนั้นจึงสวมให้แก่เฉิงเจียวเหนียงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะประคองเฉิงเจียวเหนียงเดินออกไปอย่างช้าๆ
“ตกใจหมดเลย”
อากาศร้อนเยี่ยงนี้ เหตุใดนางถึงออกไปข้างนอก หลายคนใจคอไม่ดียิ่งนัก
สองสาวใช้ที่อยู่ในครัวชะโงกหัวออกมาดู ทั้งสองเอามือทาบอกพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นกลัว
เฉิงเจียวเหนียงไม่ได้เดินไปที่ไหนไกลเลย แค่เดินรอบลานหน้าบ้านของตัวเองหนึ่งรอบเท่านั้น ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าประตู
“จะกลับแล้วหรือเจ้าคะ” สาวใช้ช่วยประคองนายหญิงอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่านายหญิงหยุดเดิน จึงรีบถาม
“ใช่” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้ไม่กล้าถามต่อ จึงได้แต่พยุงนายหญิงกลับเข้าบ้านไป ขณะเดียวกันสาวใช้ที่อยู่บริเวณลานหน้าบ้านต่างพากันหลบเข้าไปในครัวด้วยความหวาดผวาอีกเช่นเคย
ตั้งแต่นั้นมา เฉิงเจียวเหนียงจะออกมาเดินทุกวัน แต่ไม่ได้ไปไหนไกล นางเพียงแค่เดินบริเวณรอบๆ บ้านเท่านั้น เหล่าบรรดาสาวใช้นับวันยิ่งเคยชิน ไม่ได้หลบหน้าเหมือนทุกครั้งที่นายหญิงออกมาเดินเล่น เฉิงเจียวเหนียงจึงออกมาเดินถี่ขึ้น จากหนึ่งรอบเป็นสองรอบและสามรอบตามลำดับ
เวลาผ่านไปครึ่งเดือนก็สิ้นสุดฤดูร้อนและเข้าสู่ช่วงต้นของฤดูใบไม้ร่วงแล้ว
“นายหญิงเหนื่อยแล้วใช่ไหมเจ้าคะ พวกเราพักสักครู่ไหมเจ้าคะ” สาวใช้ถาม หลังจากนั้นมี่หลีก็แหวกออกเป็นสองข้าง ทำให้เห็นใบหน้าชัดเจน
ผิวที่ขาวสวยมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเล็กน้อย
“ไม่เหนื่อย เดินต่อเถอะ” นางกล่าว
สาวใช้ขานรับพร้อมกับเดินตาม
ผ่านไปถึงสี่รอบกว่าเฉิงเจียวเหนียงถึงจะหยุดเดิน ร่างกายของนางเริ่มเมื่อยล้า จึงเอนกายพิงตัวสาวใช้ไว้
“หากนายหญิงเหนื่อยก็พักนะเจ้าคะ ไม่เห็นต้องหักโหมเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ” นางกล่าว
ตอนนี้นางเริ่มชอบผู้หญิงนิ่งเงียบคนนี้โดยไม่รู้ตัว
เมื่อเทียบกับการปรนนิบัติรับใช้เหล่านายหญิงอื่นที่อารมณ์แปรปรวนแล้ว นายหญิงผู้นี้กลับดูแลรับใช้ง่ายกว่ามาก แม้จะเคยได้ยินข่าวลือมาบ้างว่านายหญิงผู้นี้น่ากลัวมากก็ตาม แต่แค่ปรนนิบัติตามที่นายหญิงต้องการก็เพียงพอแล้ว
เฉิงเจียวเหนียงหยุดเดินและหันหลังกลับไปมอง
“ไม่เหนื่อย” นางกล่าว
แม้ว่าวันๆ หนึ่งจะผ่านไปอย่างเชื่องช้าแต่เมื่อตัดสินใจทำแล้ว ก็มีรางวัลตอบแทนสำหรับคนที่มีความพยายามเสมอ เชื่อว่าออกกำลังกายเช่นนี้เป็นประจำ ก็จะสามารถขยับตัวได้อย่างอิสระ หากได้ผลดีเช่นนี้ การเดินออกกำลังกาย
แค่นี้ ไม่เหนื่อยเลย
สาวใช้รออยู่ครู่หนึ่งเมื่อไม่เห็นว่าเฉิงเจียวเหนียงมีทีท่าว่าจะพูดต่อ เลยรู้ว่าจบบทสนทนาแล้ว จึงรีบประคองนายหญิงเข้าเรือน
น้ำร้อนถูกเตรียมไว้พร้อม เมื่อพาเฉิงเจียวเหนียงอาบน้ำ และเปลี่ยนกระโปรงเสื้อคลุมผืนสะอาดแล้ว สาวใช้จึง
นั่งลงเช็ดผมให้กับเฉิงเจียวเหนียง ขณะที่นางกำลังอ่านหนังสืออยู่
สาวใช้ยืนอยู่ข้างหลังจึงมองเห็นมือซ้ายของเฉิงเจียวเหนียงที่อยู่บนตัวหนังสือ ค่อยๆ ขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ ขณะที่มือขวาก็ถูโต๊ะเตี้ยอย่างช้าๆ เช่นกัน หลังจากนั้นมือทั้งสองข้างก็สลับหน้าที่กัน และทำเช่นนั้นซ้ำอีกรอบหนึ่ง
นางกำลังอ่านหนังสืออยู่หรือนี่ ช่างแปลกประหลาดอะไรเช่นนี้
ในบ้านเงียบสงบ เฉิงเจียวเหนียงนั่งเงียบ และถูๆ ไถๆ เช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จู่ๆ สาวใช้ก็รู้สึกเศร้า
นายหญิงแทบจะไม่พูดเลย เว้นแต่ตอนต้องการเปลี่ยนเสื้อ กินข้าวและดื่มน้ำ เพราะปกตินางจะไม่พูด
สาวใช้นึกถึงปั้นฉิน เมื่อตอนที่ปั้นฉินยังอยู่ นางกับเหล่าสาวใช้ที่อยู่ตรงลานหน้าบ้านยังพอจะได้ยินเสียงนายบ่าวสองคนพูดโต้ตอบกันเป็นระยะๆ แม้ว่าจะได้ยินแต่เสียงของปั้นฉินพูดเกือบตลอดเวลาก็ตาม
นับตั้งแต่ปั้นฉินจากไป นายหญิงเงียบกว่าเก่ามาก เอาแต่เดินรอบลานหน้าบ้านอย่างเงียบๆ และนั่งเงียบในบ้าน พร้อมกับขยับนิ้วมือซ้ำไปซ้ำมา
นางรู้หรือไม่ว่าปั้นฉินไปแล้ว
กำลังโศกเศร้าอยู่หรือไม่
“นายหญิงจำปั้นฉินได้หรือไม่เจ้าคะ" สาวใช้ถามขึ้น
หลังจากพูดจบ นางก็ตกใจกลัวเล็กน้อย
ว่ากันว่าคนบ้าจดจำชื่อหรือใบหน้าของคนไม่ได้
เฉิงเจียวเหนียงชะงัก
“จำได้สิ" นางกล่าวพร้อมกับยกยิ้มบาง ที่แทบจะสังเกตไม่เห็น
สิ่งนี้ทำให้ใบหน้าของนางมีชีวิตชีวาขึ้น
สาวใช้ตกตะลึง
นี่นางหัวเราะอยู่อย่างนั้นหรือ
รอยยิ้มบางของนาง ช่างสวยงามยิ่งนัก
ทว่าเหตุใดถึงหัวเราะได้เล่า
“หากเป็นเช่นนั้น นายหญิงรู้จักนางใช่หรือไม่...” สาวใช้เอ่ยตะกุกตะกัก
เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้าเล็กน้อย
นางรู้จักและจำได้ สาวใช้ที่ชื่อปั้นฉินไปกับคนอื่นแล้ว
ทันใดนั้นนางก็ค้นพบว่าตัวเองเริ่มจำสิ่งต่างๆ ได้แล้ว
อันที่จริงนางไม่ได้ป่วย สมองไม่ได้เสื่อม ร่างกายก็แข็งแรงดี แต่แค่ทรงตัวไม่ค่อยไหวก็เท่านั้น
เมื่อรู้ดังนั้นแล้ว ร่างกายของเฉิงเจียวเหนียงจึงฟื้นตัวเร็วขึ้น ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก นางจะหลงลืมไปได้อย่างไร
“นายหญิงเจ้าคะ เมื่อตอนปั้นฉินจากไป นางได้คุกเข่าก้มหัวอยู่ด้านนอก” สาวใช้มองไปที่ใบหน้านิ่งของนายหญิง และอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา
นางพูดออกไปเพื่อปลอบประโลมนายหญิง เพราะปั้นฉินไม่ได้จากไปโดยไม่ร่ำลา
“อืม” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
คำพูดง่ายๆ เพียงหนึ่งคำ ฟังไม่ออกว่ากำลังมีความสุขหรือโกรธอยู่กันแน่
สาวใช้ผ่อนคลายทันทีหลังจากพูดออกไปแล้วนั่งคุกเข่าลงข้างๆ
“นายหญิงเจ้าคะ ข้าคิดว่า..." นางตั้งใจจะพูดอีกเล็กน้อย หรือกำลังคิดคำพูดแล้วบอกว่าปั้นฉินเป็นคนพูดอยู่
เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่นางและยิ้มอีกครั้ง
“ขอบคุณเจ้ามาก แต่ข้าไม่ได้เศร้า" นางกล่าว “คนที่เศร้าคือนางต่างหาก"


บทที่ 37 ผิดพลาด
เฉิงเจียวเหนียงยกผ้าคลุมขึ้น เพื่อฟังเสียงคนร้องไห้ที่มาพร้อมกับสายลม
“มีคนร้องไห้หรือเจ้าคะ" สาวใช้ที่อยู่ด้านหลังถาม พร้อมกับมองไปทางเดียวกัน
เรือนหลังนี้ตั้งอยู่ทิศเหนือสุดของบ้านตระกูลเฉิง บนพื้นที่ที่ค่อนข้างสูง เดิมทีใช้เพื่อสอดแนมกับป้องกันภัย
แต่ยามที่บ้านเมืองสงบสุขเช่นนี้ก็ไม่จำเป็นต้องใช้
บริเวณที่ทั้งสองคนอยู่นั้นได้ยินเสียงอย่างชัดเจนและดูเหมือนว่าต้นเสียงจะมาจากทิศตะวันออก
“มาจากฝั่งเหล่าฮูหยินเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าว
“เหล่าฮูหยินแห่งตระกูลเฉิงหรือ” เฉิงเจียวเหนียงถาม
“ใช่เจ้าค่ะ เหล่าฮูหยินไม่สนใจเรื่องภายในบ้าน แต่ฝักใฝ่ทางธรรม เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ" สาวใช้เอ่ยพร้อมกับมองไปทางนั้น
หากเกิดเรื่องขึ้นก็ไม่เกี่ยวกับนาง เฉิงเจียวเหนียงก้มหน้าลงพร้อมกับยกเท้าก้าวเดินต่อไป
วันนี้ยังเหลืออีกหนึ่งรอบ ก็จะเดินครบห้ารอบแล้ว
แต่ทว่านางคาดการณ์ผิดไป เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนางโดยตรง
เหล่าฮูหยินเฉิงมองไปที่ลูกสะใภ้ทั้งสองที่กำลังร้องไห้อยู่ ด้วยความรู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรง
“เจ้าจะบอกว่าเจ้าไม่ผิดตั้งแต่แรก แต่นายใหญ่ลงโทษเจ้าให้ไปสำนึกตนที่หอบรรพบุรุษอย่างนั้นหรือ” นางถามด้วยความรู้สึกสับสน
ไม่ใช่ว่ากำลังพูดถึงเรื่องให้สิทธิพิเศษในการเปิดครัวให้กับใครคนหนึ่งในบ้านอยู่หรือ เหตุใดถึงย้อนกลับมาพูดเรื่องนี้อีก
ไม่ใช่สิ ก่อนหน้านี้เหมือนพูดถึงเรื่องใครซื้อพัดหรือใครซื้อดอกไม้มาใหม่ไม่ใช่หรือ
วุ่นวายอะไรเช่นนี้!
“หุบปากกันให้หมด!" เหล่าฮูหยินเฉิงตบลูกประคำในมือลงบนโต๊ะไม้เตี้ยอย่างแรง
ลูกสะใภ้ทั้งสองนิ่งเงียบ
“ข้าเข้าใจแล้ว" เหล่าฮูหยินกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจนั้นกระอักกระอ่วน สายตาของนางกวาดไปที่สะใภ้ทั้งสอง "ที่พวกเจ้าไม่พอใจกัน เพราะนางบ้าคนนั้นหรือ"
หากไตร่ตรองดูดีๆ แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ
เพราะสาวใช้ของคนบ้านางนั้นเล่นพิเรน ให้คนของตระกูลโจวฉวยโอกาสหาเรื่องตระกูลเฉิงได้ ตอนนั้นสะใภ้รองต้องแบกรับความไม่เป็นธรรมไว้ จึงพาลไม่พอใจฮูหยินใหญ่ไปด้วย
ฮูหยินใหญ่เฉิงพยักหน้า
อันที่จริงนี่ไม่ใช่เรื่องแรกที่เกิดขึ้น หากไม่ใช่เพราะพี่สะใภ้ใหญ่พูดถึงเรื่องสินสอดที่แม่นางคนบ้านั่นทิ้งไว้ เมื่อคนของตระกูลโจวมาหาเรื่อง นางก็คงไม่ตกที่นั่งลำบากเช่นนั้นหรอก
จะว่าไปแล้วอย่างไรเสียเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนางบ้านั้นอยู่ดี
ฮูหยินรองเฉิงพยักหน้า สะอึกสะอื้นพลางเช็ดน้ำตา
“น่าอับอายยิ่งนัก! เพียงเพราะเรื่องแค่นี้นะ พวกเจ้าอายุรวมกันก็มากกว่าข้าแล้ว ต้องมาทะเลาะกันถึงที่นี่เลยหรือ" เหล่าฮูหยินกล่าวด้วยความโมโห “สะใภ้ใหญ่ เจ้ามีความผิด เหตุใดตอนนั้นถึงไม่ยื่นอกรับผิดเอง!"
“ข้าผิดเองเจ้าค่ะ" ฮูหยินใหญ่เฉิงหมอบลงกับพื้น
“สะใภ้รอง เหตุใดลุงเขาถึงบอกว่าเจ้าผิด เขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่หรือ แต่คนของตระกูลโจวไม่รู้” เหล่าฮูหยินเฉิง
กล่าว “ตอนนั้นต่อหน้าคนนอก พวกเจ้ายังจะหาตัวคนผิดอย่างนั้นหรือ แล้วเจ้าแบกรับความผิดไว้ เจ้าผิดจริงๆ”
“ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ" ฮูหยินรองเฉิงหมอบลงกับพื้นเช่นกัน นางเอ่ยพร้อมกับน้ำตา
เหล่าฮูหยินถอนหายใจก่อนจะยกน้ำชาขึ้นดื่ม
“ดอกไม้นั้น สะใภ้รองคืนไปเถอะ ดอกไม้ใบหญ้าพวกนี้ทำให้คนมีความสุข ไม่แบ่งสูงต่ำ เมื่อมองแล้วมีความสุขก็มีค่ามหาศาล แต่หากทำให้เป็นทุกข์ก็ไม่มีค่าแม้แต่สตางค์แดงเดียว” นางกล่าว
“ใช่เจ้าค่ะ” ฮูหยินรองเฉิงกล่าว
"สำหรับมื้ออาหาร ของว่างและผลไม้ของแต่ละเรือน สะใภ้ใหญ่ก็ไม่ต้องละเอียดมากนัก การกินเป็นความสุขของมนุษย์ ตราบใดที่มันไม่ฟุ่มเฟือยจนเกินไป เจ้าก็ไม่ต้องไปประหยัดค่าอาหารมากนัก" เหล่าฮูหยินเฉิงกล่าว
“เจ้าค่ะ” ฮูหยินใหญ่เฉิงตอบ
“พวกเราพี่น้องตระกูลเฉิงไม่แบ่งบ้าน เหล่าพี่น้องไม่เห็นจะเป็นอะไรกันเลย มีแต่พวกเหล่าสะใภ้นี่แหละที่ใช้ชีวิตยาก ผู้หญิงอยู่รวมกันมักคิดเล็กคิดน้อย มีอะไรก็ไม่ยอมพูด เอาแต่เก็บไว้ในใจ เรื่องเพียงน้อยนิด สุดท้ายเวลาโกรธก็พูดออกมาในคราวเดียว เหมือนเป็นศัตรูกันมากช้านาน” เหล่าฮูหยินเฉิงกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ตอนนี้ในใจของพวกเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ ถึงแม้พวกเจ้าจะไม่พูด ข้าก็รับรู้ได้"
พูดถึงเพียงเท่านี้ สายตากวาดไปที่สองสะใภ้ที่นั่งหลังตรงอยู่
“ไม่ว่าเจ้าจะคิดอะไรอยู่ในใจ อีกฝ่ายก็รู้อยู่ดี หากวันนี้ไม่รู้ วันข้างหน้าก็ต้องรู้อยู่ดี โลกนี้ไม่มีคนโง่หรอก มีแต่คนที่รู้ก่อน รู้หลังเท่านั้นเอง” นางกล่าว
“เจ้าค่ะ” ฮูหยินใหญ่เฉิงกับฮูหยินรองเฉิง ก้มศีรษะตอบ
เหล่าฮูหยินเฉิงถอนหายใจ
“อีกอย่าง เอาคนบ้านั่นออกไปโดยเร็วที่สุด" นางกล่าว
ฮูหยินใหญ่เฉิงกับฮูหยินรองต่างตกใจและเงยหน้าขึ้น
"ท่านแม่ หากตระกูลโจวถามถึงล่ะเจ้าคะ” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
เหล่าฮูหยินเฉิงตะคอก
"พวกเขาไม่ถามหรอก" นางกล่าว
"แต่ข้าเพิ่งจะทะเลาะกับตระกูลโจวเรื่องคนบ้านั่นไปเมื่อสองสามวันก่อนเองนะเจ้าคะ มิเช่นนั้นข้ากับน้องสะใภ้คงไม่บาดหมางกัน" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
ฮูหยินรองเฉิงก้มศีรษะลง
“เจ้าคิดว่าพวกเขาหาเรื่องเราเพราะคนบ้านั่นหรือ” เหล่าฮูหยินเฉิงถลึงตาถาม
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฮูหยินใหญ่เฉิงกับฮูหยินรองถึงกับงวยงง หรือเพราะสาวใช้นางนั้นกันแน่
 “ที่เขามา ก็เพราะจะมาหาเรื่องอยู่แล้ว แต่ดันประจวบเหมาะกับช่วงนั้นพอดี ใครจะมาชวนทะเลาะเพื่อแย่งคนบ้าเล่า” เหล่าฮูหยินเฉิงกล่าว
ฮูหยินใหญ่เฉิงกับฮูหยินรองมองหน้ากัน
"เหตุใดเขาถึงพาสาวใช้นั้นไปน่ะหรือ ก็เพราะเห็นว่านางฉลาดและเป็นที่น่าพอใจก็เท่านั้นเอง” เหล่าฮูหยินเฉิง
กล่าว "มีแต่พวกเจ้าที่คิดไม่ทัน หากทำเพื่อคนบ้านางนั่นจริงๆ คงนอนค้างคืนไปแล้ว และที่สำคัญเขาเคยถามเรื่องความเป็นอยู่ของนางบ้านั่นหรือไม่”
 ฮูหยินใหญ่เฉิงกับฮูหยินรองตะลึง
"พวกเจ้าไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย จึงทำให้ตามเขาไม่ทัน” เหล่าฮูหยินกล่าว "จะไม่มั่นใจอะไรนักหนา นางบ้านั่นแซ่เฉิง ไม่ได้แซ่โจว เป็นลูกของตระกูลเรา ต้องถึงตาคนนอกมาชี้นิ้วสั่งแล้วหรือ หากต้องการชี้นิ้วสั่งจริงๆ ก็ให้พวกเขาพานางไปเลย!”
ฮูหยินใหญ่เฉิงกับฮูหยินรองนั่งยืดหลังตรงทันที
ใช่แล้ว จะกลัวอะไรล่ะ! นี่คือลูกหลานของพวกนางเอง!
"คนบ้าเช่นนี้ ใครใช้ให้พวกเจ้ารับไว้ตั้งแต่แรก!" เหล่าฮูหยินเฉิงยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห "ตอนกลับมาก็ควรส่งไปที่วัดเต๋าเลย”
ฮูหยินใหญ่เฉิงกับฮูหยินรองรู้สึกประหลาดใจอย่างถึงที่สุด
"ตอนนั้นก็เพราะนางบ้านั่น ที่ทำให้นายท่านใหญ่ตรอมใจตาย ในใจของเหล่าฮูหยินคงเกลียดนางยิ่งนัก” ฮูหยินใหญ่เฉิงพึมพำ
พวกนางออกมาจากเรือนของเหล่าฮูหยินเฉิง ทั้งสองต่างขอโทษซึ่งกันและกัน ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอของพวกนางได้คลายลงแล้ว
ฮูหยินรองเฉิงช่วยประคองฮูหยินใหญ่เฉิง ทั้งสองก็เดินจากไปอย่างช้าๆ
“แสดงว่าเหล่าฮูหยินจะไม่ยอมเรื่องของนางคนบ้านั่นเด็ดขาด" ฮูหยินรองเฉิงพยักหน้า
“แล้วจะส่งนางไปที่ไหนดี" ฮูหยินใหญ่เฉิงถาม "หากตระกูลโจวรู้ข่าวแล้วมาถามล่ะ... "
“ก็เหมือนที่เหล่าฮูหยินพูด หากพวกเขามาถามไม่ใช่เพราะห่วงนางบ้านั่นหรอก" ฮูหยินรองเฉิงกล่าว "คนเราเกิดมาชีวิตจะบาดหมางกันก็เพียงเพราะ หนึ่งเรื่องศักดิ์ศรี สองเรื่องผลประโยชน์”
“ศักดิ์ศรีกับผลประโยชน์อย่างนั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่เฉิงถาม
“เรื่องศักดิ์ศรีทะเลาะไปแล้ว หากมาหาเรื่องอีกครั้งก็คงเพราะเรื่องผลประโยชน์เป็นแน่” ฮูหยินรองเฉิงยิ้มกล่าว ในตอนนี้นางเปลี่ยนจากพัดงาช้างเป็นพัดไม้ไผ่แล้ว ฮูหยินรองเอื้อมไปแตะมือของฮูหยินใหญ่เฉิง “อาทิ เรื่องสินสอด"
สินสอดอย่างนั้นหรือ
ฮูหยินใหญ่เฉิงตะลึง
สาวใช้รีบเข้าไปกระซิบข้างหูฮูหยินรองเฉิง
“สาวใช้นางนั้นหรือ!" ฮูหยินรองเฉิงกัดฟันกล่าว นางกำพัดในมือแน่น ก่อนจะฉีกยิ้มเพื่อแสดงความเคารพ "พี่สะใภ้เจ้าคะ ข้ามีธุระเล็กน้อย ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"
นางพูดจบก็รีบเดินออกไปกับสาวใช้
ฮูหยินใหญ่เฉิงยืนอยู่กับที่ด้วยความงุนงง
“สินสอดอย่างนั้นรึ" นางพูดซ้ำอีกครั้งพร้อมกับมองไปยังเงาของฮูหยินรองเฉิงที่ไกลออกไป ก่อนจะได้สติกลับมาในทันที "ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องสินสอดนี่เอง!"
นางยิ้มอย่างขมขื่น
“ปั้นฉิน ปั้นฉิน ”
เสียงตะโกนที่ไม่รู้ว่ามาจากทิศใด ทำเอาฮูหยินใหญ่เฉิงตกใจวูบ
ชื่อนี้ นางจำได้แม่น
“ปั้นฉินหรือ” นางถาม “ไม่ใช่สาวใช้ที่ไปกับคนของตระกูลโจวหรอกหรือ”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ" สาวใช้นางหนึ่งยิ้มกล่าว "แต่เป็นสาวใช้คนใหม่ที่ส่งไปรับใช้ท่านหญิงเจียวเหนียงและท่านหญิงเปลี่ยนชื่อนางเป็นปั้นฉินเจ้าค่ะ”
ฮูหยินใหญ่เฉิงไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าเช่นไรดี
“สมกับเป็นคนบ้าจริงๆ " นางกล่าว
เธอสาวเท้าเดินต่อ แต่เดินได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง เสียงสั้นและเบามาก ราวกับถูกใครบางคนห้ามเอาไว้
“เกิดอะไรขึ้นอีก” ฮูหยินใหญ่เฉิงขมวดคิ้วกล่าว
สาวใช้ทั้งหลายรีบออกไปอย่างเร่งรีบ พอฮูหยินใหญ่เฉิงกลับถึงเรือนแล้วนั่งลง พวกนางก็กลับเข้ามาเช่นกัน
“ฮูหยินรองจะขายสาวใช้ของนายรองเจ้าค่ะ” พวกนางกระซิบ
หมายความว่าอย่างไรกัน ฮูหยินใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมเข้าใจดี นางโบกมือขึ้นแต่ไม่ถามอะไรต่อ ก่อนจะยกมือขึ้นมาบีบนวดหน้าผาก
เรื่องวุ่นวายเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นางเหนื่อยล้าเหลือเกิน
หากไม่ใช่เรื่องศักดิ์ศรี ก็คงเป็นเรื่องผลประโยชน์อย่างที่ว่าไว้ เหตุใดนางถึงคิดไม่ได้ตั้งแต่แรก
หากเป็นเช่นนั้น คงต้องขอบคุณการกลับมาของนางคนบ้านั่นจริงๆ
ใครจะคิดว่าคนบ้าจะสร้างปัญหามากมายขนาดนี้
ก็เหมือนกับน้ำมันที่ลงบนผิวน้ำที่นิ่งสงบ ไม่ละลาย ไม่หายไป แต่กลับทำให้ผืนน้ำขุ่นมัว
จะปล่อยให้นางบ้าผู้นี้อยู่ในเรือนอีกต่อไปไม่ได้เด็ดขาด


บทที่ 39 เรื่องตลก
เพราะเมืองหลวงนั้นอากาศเย็น ดอกเบญจมาศจึงบานสะพรั่งกว่าทางตอนใต้
ลานหน้าบ้านของท่านชายโจวหกเต็มไปด้วยดอกเบญจมาศหลากสี หลายขนาด เหล่าสาวใช้ต่างชอบมาเดินเล่นรอบลานนี้อย่างสนุกสนาน เสียงพูดของสาวใช้นั้นราวกับเสียงร้องของเหล่าปักษา ฟังแล้วสบายอกสบายใจยิ่งนัก
“เด็ดเพิ่มอีกสอง" ท่านชายฉินกล่าว มือข้างหนึ่งถือครก ส่วนอีกข้างหนึ่งที่ถนัดกำลังใช้สากตำอยู่
“เจ้าค่ะ” สองสาวใช้ตอบพร้อมกับวิ่งไปเด็ดดอกเบญจมาศมาอีกสองดอก
ก้านดอกเบญจมาศถูกทุบจนละเอียด
“ซังจื่อเจ้าทำงานประดิษฐ์ประดอยเช่นนี้เป็นด้วยหรือ บอกใครก็คงไม่เชื่อ" ท่านชายโจวที่นั่งไขว่ห้างพบขาอยู่ริมทางเดิน ยิ้มกล่าว
“ข้ากำลังทำชาอยู่ คนเราหากเก่งหลายเรื่อง ก็ย่อมมีเสน่ห์มากกว่ามิใช่หรือ" ท่านชายฉินกล่าว
“อยู่ดีๆ ก็ชอบลุกขึ้นมาทำอะไรพวกนี้เสมอๆ นะเจ้า” ท่านชายโจวหกกล่าว
สาวใช้เดินมาอย่างรีบร้อนจากด้านหลัง นางคุกเข่าลงตรงทางเดิน พร้อมกับนำชาสองถ้วยมา
“ท่านชายโจว ท่านชายฉิน เชิญดื่มชาเจ้าค่ะ" นางก้มหน้าลงแล้วพูด
ท่านชายโจวหกยื่นมือออกไปรับก่อนจะยกขึ้นดื่ม
ท่านชายฉินไม่ได้ไม่รับถ้วยชา แต่กลับตำดอกไม้ต่อไป
“ข้าไม่ดื่มชานี้ รสชาติแย่” เขากล่าว “ข้าอยากลองทำเอง”
ท่านชายโจวหกยิ้มแต่ไม่พูดอะไร แต่สาวใช้กลับประหลาดใจจนเงยหน้าขึ้นมา
“ท่านชายฉินก็รู้สึกว่าชาคั่วนี้ไม่อร่อยหรือเจ้าคะ” นางกล่าว
มือของท่านชายฉินหยุดลงชั่วขณะ
“ ‘ก็รู้’ อย่างนั้นหรือ” เขาถามแล้วมองไปยังสาวใช้นางนั้น
“ปั้นฉิน เจ้าก็คิดว่าชานี้ไม่อร่อยหรือ” ท่านชายโจวหกถาม
ปั้นฉินก้มหัวลง
“เจ้าค่ะ ข้ารู้เพียงผิวเผินเท่านั้นเจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยความกังวล
ท่านชายฉินยิ้มพลางโบกมือ
“ไม่ผิวเผิน ยากมากที่เจอคนที่รู้จริงเช่นนี้ ดีมากๆ” เขาเอ่ยพลางหัวเราะ
ท่านชายโจวหกเบ้ปาก ก่อนจะหยิบชาของท่านชายฉินแล้วเงยหน้ายกขึ้นดื่ม
เสียงหัวเราะของท่านชายฉินทำให้ปั้นฉินผ่อนคลายลง ตอนแรกที่พบกับท่านชายโจว สายตาที่จ้องมองมามักทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจนัก แต่ตอนนี้สายตานั้นเป็นมิตรขึ้นอย่างมาก
“แล้วเจ้าคิดว่าชาจะอร่อยได้อย่างไร” ท่านชายฉินถามด้วยรอยยิ้ม
ปั้นฉินไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ทันใดนั้นก็มีแม่นมนางหนึ่งเดินเข้ามาขัดจังหวะพอดี
"ท่านชายหกเจ้าคะ" นางเคารพกล่าว
เมื่อเห็นแม่นม ปั้นฉินตกใจจนนั่งยืดหลังตรงโดยไม่รูตัว
"ทางนั้นตอบจดหมายแล้วหรือ" ท่านชายโจวหกถามอย่างไม่ใส่ใจนัก
"เจ้าค่ะ" แม่นมตอบ
“ยังตกลงกันไม่ได้หรือ” ท่านชายโจวถาม
"ใช่เจ้าค่ะ เดิมทีร้านถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน จวนนอกเมืองหลวงเป็นของเรา โดยที่ฮูหยินใหญ่เฉิงตอบตกลงแล้ว แต่นายรองเฉิงไม่เห็นด้วย อ้างว่าแม่นางเจียวเหนียงจะพึ่งจวนนี้ยังชีพในภายภาคหน้า จึงต้องแบ่งใหม่อีกครั้งเจ้าค่ะ” แม่นมกล่าว
ท่านชายโจวหกยิ้มเยาะ
“กินอิ่มมาตั้งหลายปี จะให้คายออกจากปากตอนนี้คงเสียดาย” เขาพูดแหย่ “ก็ค่อยๆ แบ่งไป จะมาเอาเปรียบตระกูลเรา มันไม่ง่ายเช่นนั้นหรอกนะ”
“ใช่เจ้าค่ะ” แม่นมตอบ
“นายท่านกับฮูหยินสั่งไว้เช่นนั้นเหมือนกันเจ้าค่ะ ข้าต้องไปที่นั่นอีกรอบ” นางตอบ ก่อนจะหยุดไปชั่วขณะหลังพูดจบ “อีกเรื่องเจ้าค่ะ เด็กผู้นั้นถูกส่งไปวัดเต๋าแล้วเจ้าค่ะ”
"อะไรนะ นายหญิงหรือเจ้าคะ" ปั้นฉินตะโกนออกมาอย่างยั้งสติไม่อยู่ น้ำตาไหลพรากออกมาในทันที นางคุกเข่ากระเถิบขาเคลื่อนไปด้านหน้า “นายหญิงถูกส่งไปวัดเต๋าแล้วหรือ”
ท่านชายโจวหกมองนางอย่างไม่พอใจ
“ทำเป็นกระต่ายตื่นตูมไปได้” เขาเอ่ยอย่างหงุดหงิด
ปั้นฉินก้มหน้า กลั้นน้ำตา
“เป็นลูกหลานของตระกูลเฉิง ก็ให้เขาตัดสินใจกันเองสิ ไม่ใช่ธุระอะไรของพวกเรา” ท่านชายโจวหกกล่าวพลางโบกมือ
"ใช่เจ้าค่ะ นายท่านก็พูดอย่างนั้นเช่นกัน" แม่นมกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ปั้นฉินที่อยู่ข้างหลังท่านชายโจวหกอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้า ขณะที่ท่านชายฉินเอาแต่ตำดอกไม้อย่างเงียบๆ ราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาเลย
"ยังมีอีกเรื่องเจ้าค่ะ" แม่นมกลับมาหยุดอีกครั้ง แล้วหยิบสมุดบันทึกออกมา “ปั้นฉิน นี่เป็นสมุดที่คนทางโน้นฝากมาให้เจ้า"
“ของข้าหรือ” ปั้นฉินกล่าวพร้อมกับรีบลุกขึ้นมารับ นางรีบจนไม่ทันได้สวมรองเท้า เมื่อมองเห็นสมุดเล่มนั้น ร่างของนางก็สั่นไปทั้งตัว น้ำตาไหลพรากออกมา
ท่าทีแปลกประหลาดของปั้นฉินทำให้ทุกคนต่างมองมาที่นาง แม้แต่คนกำลังตำดอกไม้อยู่อย่างท่านชายฉินยังเงยหน้าขึ้นมอง
“นายหญิง...” ปั้นฉินเอ่ยเสียงสะอึกสะอื้น พร้อมถือสมุดแล้วนั่งคุกเข่าลงกับพื้นโดยไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
"คนบ้าให้มาหรือ" ท่านชายโจวถาม "มันคืออะไร"
"เป็นสมุดบันทึกที่ข้าและนายหญิงใช้จดบันทึกเรื่องราวที่ผ่านมาด้วยกันเจ้าค่ะ” ปั้นฉินร้องไห้กล่าว
“อืม” ท่านชายโจวเอ่ยอย่างไม่แยแส ส่วนท่านชายฉินกลับกำลังครุ่นคิด
"นายหญิง ฝากบอกอะไรข้าหรือไม่" ปั้นฉินร้องไห้และเงยหน้าขึ้นถามแม่นม
ท่านชายโจวหกขมวดคิ้วและมองไปที่ปั้นฉิน
แม่นมส่ายหน้า
“เจ้าไปได้แล้ว” ท่านชายโจวกล่าว
“เจ้าค่ะ” แม่นมตอบ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปแล้วหยุดลง ราวกับว่ามีคำพูดที่อยากพูดมากมาย แต่กลับพูดไม่ได้
“ยังมีอีกเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ...” นางหันหลังกลับมาอย่างลังเลแล้วกล่าว
“พูดมา” ท่านชายโจวหกกล่าว
“แม่นางผู้นั้นมีสาวใช้ข้างกายมาเพิ่มเจ้าค่ะ นางก็มีชื่อว่าปั้นฉินเช่นกันเจ้าค่ะ” แม่นมกล่าว
ปั้นฉินเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ น้ำตานองหน้า พร้อมกับหมอบลงกับพื้น ก่อนจะร้องไห้ฟูมฟายอยู่ครู่หนึ่ง
นายหญิงจำชื่อนี้ได้ แสดงว่านางต้องคิดถึงข้าเป็นแน่แท้!
ท่านชายโจวหกไล่พวกนางทั้งหมดออกไป เสียงอื้ออึงในหูถึงเงียบสงบลง
“ข้านั้นรำคาญผู้หญิงร้องไห้เป็นที่สุด " พูดจบ เขาก็มองไปยังท่านชายฉินซึ่งหยุดตำดอกไม้แล้ว แต่ท่าทางกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ "ร้องไห้จนทำให้เจ้าเสียสมาธิหมด”
ท่านชายฉินได้สติกลับมาก็หัวเราะ พร้อมกับวางสากยาในมือลง
“ท่านชายหก" เขาเอ่ยปากพูด "ตอนที่เจ้าไปที่เรือนของตระกูลเฉิง คงได้เจอกับน้องสาวที่เป็นบ้าก่อน แล้วถึงได้เจอสาวใช้นางนี้สินะ”
“ไม่ใช่ ข้าจะไปเจอนางทำไมกัน” ท่านชายโจวหกกล่าว พร้อมสะบัดแขนเสื้อยาว ก่อนจะนั่งลงแล้วยืดหลังเหยียดตรง "ทันทีที่เดินเข้ามา ก็เจอสาวใช้นางนี้ที่เล่นละครตบตาเก่งนัก คนตระกูลเฉิงอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก น่าขันเสียจริง ยิ่งไปกว่านั้นคือ นางรู้วัตถุประสงค์ที่แท้จริงของการมาเยือนของข้า ทั้งยังยุยงให้คนบ้านั่นให้สร้างเรื่องจนทำให้คนตระกูลเฉิงดูแย่ไปในคราวนั้น”
พูดถึงเพียงเท่านี้ เขาก็หัวเราะเสียงดัง ในหัวใจครื่นเครงขึ้นมาทันที
“ไม่เช่นนั้นข้าคงต้องเสียเวลาอยู่ที่เรือนของตระกูลเฉิงเพิ่มอีกวันหนึ่งเป็นแน่แท้ ราบรื่นอะไรเช่นนี้” เขากล่าว
“เจ้าไม่เคยเห็นหน้าของคนบ้านั่นอย่างนั้นหรือ” ท่านชายฉินขมวดคิ้วถาม
“ทำไม ไม่ดีหรือ” ท่านชายโจวหกถาม
“ข้าคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็ยังดูไม่ออกว่าตรงไหน” ท่านชายฉินกล่าว พร้อมกับเอนตัวนั่งมองดอกเบญจมาศที่บานเต็มสวน "ทางนั้นให้สมุดบันทึกเล่มนั้นแก่ปั้นฉิน...”
ท่านชายโจวหกรอคำพูดนั้นมาครึ่งวัน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาว่า “เฮ้อ”
“นั่นคือของของนาง ตระกูลเฉิงไม่เอา จึงโยนทิ้งกลับมา ก็เป็นเรื่องปกตินะ” เขากล่าว
“ใช่ แล้วก็ตั้งชื่อสาวใช้ใหม่ด้วยชื่อเดิม” ท่านชายฉินกล่าว
“คนของตระกูลเฉิงแค่เอาใจคนบ้าไม่ให้โวยวายเท่านั้นแหละ" ท่านชายโจวหกกล่าว "เจ้าเอาแต่คิดเล็กคิดน้อยเช่นนี้ ช่างไร้สาระจริงๆ "
ท่านชายโจวยิ้มอย่างเฉยเมย
“หากคนของตระกูลเฉิงทำโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็แล้วไป” เขากล่าว “แต่หากเป็นความคิดของคนบ้าแล้วล่ะก็...”
“หากเป็นความคิดของคนบ้านั่นจริง แล้วจะเป็นอย่างไรเล่า”
“คนบ้านั่นก็เป็นคนที่ขี้น้อยใจและพยาบาทมากน่ะสิ" ท่านชายฉินค่อยๆ แตะมือเบาๆ แล้วกล่าว
ท่านชายโจวหกมองไปที่เขาครู่หนึ่งพลางเงยหน้าหัวเราะ
“เป็นไปได้ว่าสิ่งที่สาวใช้ทำและพูดตอนอยู่ที่เรือนตระกูลเฉิงนั้น มีคนบ้าเป็นคนสอน” เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม
ท่านชายฉินพยักหน้า
“ไม่แน่หรอก" เขามองไปที่ท่านชายโจวหกแล้วพูด
ท่านชายโจวหกตบเข่าหัวเราะอีกครั้ง
“ซังจื่อ ไม่แน่ข้าอาจเป็นคนบ้าก็ได้นะ!” เขาหัวเราะ
ลานหน้าบ้านของตระกูลโจวนั้นลึกมาก เสียงหัวเราะจึงไม่สามารถเล็ดลอดออกไปนอกประตูได้
บ่าวที่อยู่นอกประตูกำลังกวาดถนนอยู่ ทันใดนั้นก็มีรถม้าควบเข้ามามาอย่างเร่งรีบ เมื่อเห็นว่าเป็นขุนนางจึงอาสาเปิดทางให้ เพียงแค่มองบ่าวตระกูลโจวก็รู้ว่าเป็นรถม้าของตระกูลขุนนางใหญ่ แม้แต่พ่อบ้านยศใหญ่ก็ยังต้องรีบหลีกทางให้
“ใครกันน่ะ”
ทุกคนต่างถกเถียงกันไปต่างๆ นานา ข่าวในเมืองหลวงนั่นแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานทุกคนก็ทราบข่าว
เสนาบดีกรมขุนนางที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่ มีนามว่า เฉินเซ่า
ขุนนางผู้นี้ยามเด็กเป็นอัจฉริยะ เมื่อครั้นบรรลุนิติภาวะก็สอบผ่านการคัดเลือกของราชสำนักเป็นบัณฑิตชั้นสูง อีกทั้งเป็นผู้มีชื่อเสียงจากทางตอนใต้ เคยดำรงตำแหน่งขุนนางศาลาใน และขุนนางท้องถิ่นเป็นเวลาหลายปี หลังจากไว้ทุกข์ให้แก่มารดาเป็นเวลาสามปี ในที่สุดก็ได้กลับเข้ารับตำแหน่งราชการอีกครั้ง โดยเลื่อนตำแหน่งเป็นเสนาบดีกรมขุนนาง และเป็นเจ้ากระทรวงทั้งหก
ใต้เท้าเฉินไม่ได้อยู่เมืองหลวงมากว่าสามปี แม้ว่าเรือนหลังเก่าจะมีคนดูแล ทว่าก็ยังดูทรุดโทรมลงไปบ้าง แน่นอนว่ามีคนมากมายอยากเข้ามาซ่อมแซมเรือนนี้ให้เสร็จล่วงหน้าก่อนใต้เท้าเฉินกลับมา หากต่อแถวกัน แถวคงยาวจากประตูบ้านไปยังประตูเมืองได้ แต่ใต้เท้าเฉินผู้นี้เป็นคนซื่อสัตย์และเที่ยงตรงมาโดยตลอด จึงไม่ทำเช่นนั้น
แม้แต่ผู้คนที่มาต้อนรับบนท้องถนนยังไม่มี มีแต่เพียงรถม้าธรรมดาๆ กับบ่าวสองถึงสามคนเท่านั้น ทั้งยังไล่ขุนนางอาสาของทางการกลับไป อีก ทางเข้าเรือนของใต้เท้าเฉินเองก็เหมือนกับบ้านของคนธรรมดาทั่วไป ไม่ได้พิเศษแต่อย่างใด
“ท่านพ่อ” ใต้เท้าเฉิน อายุราวสี่สิบห้าปีนขึ้นรถม้าเพื่อประคองชายชราลงมาด้วยตนเอง
“ท่านพ่อเจ้าคะ” ด้านหลังของชายชราท่านนั้นมีเด็กหญิงโผล่หน้าออกมา นางเอ่ยพลางหัวเราะ “ตันเหนียงไปเที่ยวเล่นมาเจ้าค่ะ!”
ใต้เท้าเฉินยิ้ม พร้อมกับอุ้มเด็กสาว ก่อนจะส่งให้กับแม่นมแล้วจึงพยุงท่านพ่อลงมาด้วยตัวเอง
ใบหน้าของชายชราดูเหน็ดเหนื่อย เห็นได้ชัดว่าตลอดการเดินทางนี้ ร่างกายของเขาคงรับไม่ไหว
เขาก้าวขึ้นขั้นบันไดอย่างช้าๆ แล้วหยุดลงอย่างฉับพลัน ร่างกายแข็งทื่อไปหมด
“ท่านพ่อเป็นอะไรไปหรือ” ใต้เท้าเฉินถามด้วยความเป็นห่วง
ชายชรายืนนิ่ง แล้วยืดเส้นเพื่อผ่อนคลายครู่หนึ่ง
“ปวดเอวนิดหน่อย ได้ขยับตัวก็ดีขึ้นแล้ว” เขาพูด
"ข้าปล่อยให้ท่านพ่อต้องเดินทางเหน็ดเหนื่อยเช่นนี้ อกตัญญูยิ่งนัก" ใต้เท้าเฉินกล่าวด้วยความละอายใจ
ชายชราไม่พูด แต่กลับใช้มือถูหลังไปมาอย่างแรง
ช่วงนี้อาการปวดเหน็บชาเริ่มถี่ขึ้น อาจเป็นเพราะนั่งรถม้านานก็เป็นได้ ในที่สุดก็ถึงบ้านเสียที เขาเองก็จะได้พักผ่อนได้อย่างเต็มที่ กระดูกที่ใช้การมานานเช่นนี้ เขาไม่กล้าเสี่ยงให้เกิดอะไรขึ้นแน่นอน การไว้ทุกข์ให้มารดาในช่วงสามปีที่ผ่านมานี้ทำให้หน้าที่การงานของลูกชายสะดุดลง หากเกิดอะไรขึ้นกับเขาอีก ความหวังของลูกชายที่จะก้าวหน้าในหน้าที่ คงจะต้องหมดไปเป็นแน่
‘ท่านผู้เฒ่า รีบรักษาอาการป่วยโดยเร็วเถิด’
ข้างหูเหมือนกับได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง
ชายชราหยุดฝีเท้าที่กำลังก้าวออกไป
“ท่านพ่อ” ใต้เท้าเฉิงถามอย่างกังวล “ให้หมอมาดูอาการของท่านสักหน่อยดีหรือไม่”
ชายชราหยุดไปชั่วขณะ ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินเข้าประตูไป


บทที่ 40 เสวียนเมี่ยว
เมื่อถึงกลางเดือนกรกฎาคม เจียงโจวเริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง อากาศจึงเริ่มเย็นลง ฝนตกชุกโดยทั่วไป เขาเสวียนเมี่ยวที่อยู่นอกเมืองเจียงโจวถูกปกคลุมไปด้วยหมอกฝนและป่าเขียวขจี โดยมีวัดเต๋าสองแห่งซ่อนตัวอยู่บริเวณตีนเขา
เช่นเดียวกับพื้นที่อื่น เมื่อมีภูเขาอยู่ที่ใดก็ย่อมมีเซียนสถิตอยู่ที่นั่น เขาเสวียนเมี่ยวก็มีวัดเสวียนเมี่ยว แต่เมื่อพูดถึงวัดเสวียนเมี่ยวทั้งสองแห่งนั้น กลับมีขนาดแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
วัดเสวียนเมี่ยวใหญ่ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขา สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์จิน ตัววัดประกอบด้วยประตูทางเข้าสองบาน วิหารสามหลัง และเวทีการแสดงหลังหนึ่ง ส่วนวัดเสวียนเมี่ยวน้อยตั้งอยู่บริเวณทางขึ้นเขา สร้างขึ้นตามแนวภูเขา มีประตูทางเข้าหนึ่งบานและวิหารเพียงหนึ่งหลังเท่านั้น ถึงจะเล็กและแสนคับแคบ แต่วิวทิวทัศน์นั้นสวยงามตระการตา
แต่สิ่งหนึ่งที่สองวัดนั้นเหมือนกันคือ ทั้งสองเป็นวัดเต๋าสำหรับนักบวชหญิงเท่านั้น วัดเสวียนเมี่ยวใหญ่มีเจ้าอาวาสหญิงและเซียนหญิงอีกห้ารูป ในขณะที่วัดเสวียนเมี่ยวน้อยมีเพียงเจ้าอาวาสหญิงอาศัยอยู่เพียงรูปเดียว ซึ่งไม่กี่ปีก่อนนางเพิ่งจะรับอุปการะเด็กกำพร้าไว้สองคน
แม้ว่าเขาเสวียนเมี่ยวจะสวยงามเพียงใด แต่ก็ไม่ได้เป็นภูเขาหรือจุดชมวิวทิวทัศน์ที่มีชื่อเสียงมากนัก อันที่จริงหุบเขาแห่งนี้มีวัดเต๋าเพียงแห่งเดียวก็น่าจะเพียงพอแล้ว แต่นี่กลับมีถึงสองแห่ง เหล่าผู้คนที่เดินทางมาจุดธูปอธิษฐาน ต่างรู้กันดีว่าหนึ่งในวัดเต๋า ณ เขาเสวียนเมี่ยวนี้มีชื่อเสียงไม่ค่อยดีนัก
หญิงแก่ร่างท้วม ตัวเตี้ย ผิวคล้ำ รีบวิ่งเข้ามาในประตูวัด เมื่อเห็นเซียนหญิงเดินผ่านตรงทางเดิน ดวงตาของนางแดงก่ำไปด้วยความโกรธราวกับกำลังเจอศัตรู
“นังเซียนไร้ยางอายสิ้นดี ข้าจะตี... " หญิงแก่วิ่งเข้ามาพลางตะโกน
ทว่าใบหน้าของเซียนหญิงกลับดูนิ่งสงบ เห็นได้ชัดว่านี่คงเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว
"ที่นี่วัดเสวียนเมี่ยวใหญ่นะโยม" นางโน้มตัวเคารพแล้วเอ่ย "โยมกำลังมองหาวัดเสวียนเมี่ยวน้อยอยู่ใช่หรือไม่”
หมัดที่กำลังจะพุ่งเข้าหาศีรษะของเซียนหญิงหยุดลง หญิงแก่หอบหายใจหนัก เบิกตาโพรง
"พวกเจ้าก็เหมือนกันทั้งนั้น!" นางพูดจบก็หันหลังวิ่งออกไป
เซียนหญิงมองตามหลังของหญิงแก่และฝืนใจยิ้มออกมา ก่อนจะหันไปเห็นเซียนหญิงอีกนางหนึ่งอายุราวสี่สิบกว่าปีเดินออกจากวิหาร นางจึงรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อแสดงความเคารพ
"เจ้าอาวาสเจ้าคะ" นางกล่าว
เจ้าอาวาสพยักหน้า
"เจ้าอาวาสเจ้าคะ หากปล่อยให้วัดเสวียนเมี่ยวน้อยทำเรื่องเสื่อมเสียเช่นนี้ต่อไป ชื่อเสียงที่เราสั่งสมมาคงต้องหมดไปเป็นแน่เจ้าค่ะ” เซียนหญิงยิ้มเอ่ยอย่างขมขื่น
เจ้าอาวาสถอนหายใจ
"แล้วจะทำอย่างไรได้เล่า นั่นเป็นวัดที่ตระกูลเฉิงอุปถัมภ์อยู่ ไม่ได้สร้างจากแรงศรัทธาของผู้คน และอีกอย่างตระกูลเฉิงก็ยังคอยหนุนหลังอีก ข้าจนปัญญาจริงๆ" เจ้าอาวาสกล่าว นางยืนบนทางเดินแล้วมองไปทางภูเขาอีกฟากหนึ่ง “น่าเสียดายที่ผืนงามแห่งนั้นยิ่งนัก"
ทันใดนั้นสายฟ้าฟาดก็ผ่ากลางท้องฟ้า เซียนหญิงตกใจจนต้องอุดหู
“ช่วงนี้ฝนฟ้าคะนองบ่อยนะเจ้าคะ” นางกล่าว
"จะปีไหนก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ" เจ้าอาวาสพูดด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็หันหลังเดินเข้าไป
เซียนหญิงเหลือบตามองไปยังวัดเต๋าที่โผล่ให้เห็นเพียงครึ่งจากอีกฝั่งเขาหนึ่ง
“ฟ้าผ่าเช่นนี้ทุกปี เหตุใดถึงไม่ผ่าไปที่วัดแห่งนั้นบ้างเล่า” นางเอ่ยพึมพำ
"ที่แห่งนี้สร้างขึ้นโดยท่านปู่เกา เพื่อสวดภาวนาให้แก่ภรรยา เขาได้อัญเชิญเซียนหญิงจากเขาชิงเฉิงมาเป็นเจ้าอาวาส ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นตามที่คิดไว้" สาวใช้กล่าว "วัดแห่งนี้ขลังกว่าวัดใหญ่ที่อยู่ตีนเขาเสียอีก ผู้คนจึงลืมชื่อที่แท้จริงของวัดนั้น แล้วเรียกรวมๆ ว่าวัดเสวียนเมี่ยวน้อย”
สายลมปนเม็ดฝนทำให้อากาศหนาวเย็น นางเอื้อมมือออกไปดึงหน้าต่างให้เปิดขึ้น ก้อนเมฆที่ถูกลมพัดราวกับอีกาสีเขียวอมน้ำเงินเข้มที่นิ่งสงบ เผยให้เห็นเงาของคนที่อยู่ด้านหลังเด่นชัดขึ้น
สาวใช้เปิดม่านขึ้นก่อนจะเดินไปดูเฉิงเจียวเหนียงที่กำลังอ่านหนังสืออย่างเงียบๆ เหมือนเช่นเคย ขณะที่อ่านหนังสือ มืออีกข้างก็ค่อยๆ ขีดเขียนไปมาบนโต๊ะไม้เตี้ยไปด้วย
ไม่อาจพูดได้ว่าเป็นเช่นนี้อยู่ทุกวัน เพราะหากเทียบกับเมื่อก่อนแล้ว มือข้างที่นายหญิงเขียนหนังสือขยับได้คล่องแคล่วกว่าเดิมมาก
เขียนได้เพียงหนึ่งแถวเท่านั้น เฉิงเจียวเหนียงก็หยุดมือลง
"บัดนี้เซียนหญิงจากเขาชิงเฉิงไม่ได้เป็นเจ้าอาวาสแล้วหรือ" นางถาม
“ไม่ใช่แล้วเจ้าค่ะ นั่นมันเรื่องเมื่อร้อยปีก่อนแล้ว ป่านนี้คงเป็นกลายเซียนจริงๆ ไปแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้หัวเราะ นางนั่งคุกเข่าลงแล้วยกน้ำให้เฉิงเจียวเหนียง “ต่อมาเซียนหญิงมรณภาพ แต่เชิญผู้ใดมารับตำแหน่งนี้ไม่ได้เสียที กอปรกับตระกูลเฉิงตอนนั้นกำลังขุดคลองเก็บน้ำ ทำให้ต้องใช้เงินจำนวนมาก วัดเต๋าแห่งนี้จึงถูกทิ้งร้าง ครั้นเมื่อนายใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ จึงได้บูรณะวัดแห่งนี้ขึ้นมาใหม่ เจ้าอาวาสคนปัจจุบันจึงเป็นคนของตระกูลเฉิง ซึ่งเป็นหญิงสาวจากตระกูลหนานเฉิง ที่ตั้งใจใฝ่พระธรรม ดังนั้นนางจึงมาอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ”
เฉิงเจียวเหนียงเงียบไปครู่หนึ่ง วันนั้นที่นางเดินทางมาถึง ก็มีเจ้าอาวาสมาให้การต้อนรับ แต่เนื่องด้วยเจ้าอาวาสง่วนอยู่กับการคุยกับแม่บ้าน จึงไม่ได้เดินตามนางมา เฉิงเจียวเหนียงกวาดตามองเพียงเสี้ยววินาทีก็รู้ว่านางน่าจะอายุราวสามสิบสี่ถึงสามสิบห้าปีได้ แม้รูปร่างหน้าตาอาจจะไม่ดีนัก แต่ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายงดงาม
ความคิดในหัวของนางสับสนปนเปไปหมด
“อืม" เฉิงเจียวเหนียงพูดเพียงเท่านี้
หลังจากได้ยินนายหญิงตอบกลับ สาวใช้จึงกล้าที่จะพูดต่อ
"นายหญิงอยากทานของว่างหรือไม่เจ้าคะ เชิงเขามีส้มเขียวหวานขาย ข้าเลยซื้อมากำหนึ่งเจ้าค่ะ" นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงถือหนังสือไว้ในมือ แล้วนิ่งเงียบไปชั่วครู่
สาวใช้รู้ว่านางกำลังคิดอยู่ จึงเงียบเช่นกัน
“ใช้น้ำเชื่อมสิ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
อาหารที่นายหญิงพูดออกมาแต่ละอย่าง นางล้วนไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่สาวใช้ก็ไม่ได้สงสัย
"เจ้าค่ะ” สาวใช้พูดด้วยรอยยิ้ม "นายหญิงบอกข้าได้เลยเจ้าค่ะ ว่าต้องทำอย่างไร"
วัดเสวียนเมี่ยวน้อยสร้างขึ้นตามแนวภูเขา พื้นที่จึงค่อนข้างจำกัด นอกจากประตูวัดและวิหารแล้ว มีเพียงห้องปีกซ้ายกับปีกขวาที่กั้นด้วยประตูอุโมงค์ทรงโค้งสองบานเท่านั้น เจ้าอาวาสและเด็กหญิงสองคนอาศัยอยู่ห้องหนึ่ง ส่วนเฉิงเจียวเหนียงกับสาวใช้อาศัยอยู่ก็อาศัยอยู่อีกห้องหนึ่ง แต่ละฝั่งต่างมีเตาไฟเป็นของตัวเอง ไม่ได้รบกวนกัน
ยามสาวใช้เดินผ่านอีกฟากหนึ่งก็เห็นเด็กหญิงสองคนกำลังยืนตากฝนทำความสะอาดตรงบริเวณหัวจ่ายน้ำที่เต็มไปด้วยวัชพืชและใบไม้ที่เหี่ยวเฉา ทั้งสองสวมใส่เสื้อคลุมที่ดัดแปลงจากเสื้อผ้าเก่า ร่างเปียกโชกของพวกนางแลดูผอมโซเป็นอย่างมาก
“เหตุใดถึงไม่กางร่มล่ะ” นางอดถามไม่ได้
เสียงที่ดังขึ้นทำให้เด็กๆ ตกใจ พวกนางลุกขึ้นอย่างหวาดระแวง แล้วมองไปยังสาวใช้ที่เดินถือร่มอยู่ เด็กหญิงทั้งสองไม่กล้าแม้แต่ออกเสียงพูด
“ฝนตกไม่หนัก แต่เด็กสองคนนี้เกียจคร้านนัก จึงทำงานไม่เสร็จเสียที” เสียงของหญิงนางหนึ่งดังออกมาจากข้างในห้อง ก่อนร่างของคนจะก้าวเดินออกมา
เจ้าอาวาสมองหน้าเด็กทั้งสองด้วยรอยยิ้ม
"ยังไม่ไปจุดไฟ ทำอาหารอีก!" นางตะหวาด
เด็กทั้งสองวิ่งออกไปอย่างตื่นตระหนก
เจ้าอาวาสมองตามเด็กหญิงทั้งสองอีกครั้งแล้วหัวเราะออกมา
"แม่นางมีอะไรให้ข้ารับใช้หรือ" นางถาม
“ข้าจะมาขอยืมน้ำตาลก้อนสักสองสามก้อน” สาวใช้กล่าว นางรู้สึกไม่สบายใจกับรอยยิ้มของเจ้าอาวาสนัก “ยืมอะไรกัน พวกเราเป็นคนของตระกูลเฉิงเหมือนกัน” เจ้าอาวาสยิ้มก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปหยิบน้ำตาลก้อนออกมาสองสามก้อน
สาวใช้กล่าวขอบคุณแล้วเดินจากไป นางถือร่มมองทางก่อนจะเดินชนกับใครบางคนเข้าที่ประตูลานวัดโดยไม่รู้ตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นกลับพบว่าเป็นชายร่างใหญ่ สวมเสื้อคลุมและงอบอยู่
หญิงสาวตกใจแทบผงะหงาย
ที่นี่เป็นวัดเซียนหญิง มีผู้ชายเข้ามาได้อย่างไรกัน!
“เขาเป็นคนขายฟืน มาได้สักทีนะ เหตุใดเมื่อวานถึงไม่มาส่งฟืนเล่า” เจ้าอาวาสกล่าวหลังจากนั้น
ขายฟืนอย่างนั้นหรือ สาวใช้ก้มหน้า นางรู้สึกเหมือนมีสายตากำลังจ้องมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างจาบจ้วง นางจึงรีบเดินจากไป
"ข้ามาที่นี่เพื่อบอกเซียนหญิงว่าอากาศไม่ดี ฟืนของเมื่อวานไม่มีแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะเอามาส่งให้แน่นอน"
น้ำเสียงหยาบกระด้างของชายผู้นั้นดังมาจากด้านหลัง นางรีบปิดประตูเดินมาถึงเรือนฝั่งของตน ทำให้ไม่ได้ยินเสียงจากด้านนอกอีกต่อไป
เมื่อเห็นว่าประตูปิดลง ชายผู้นั้นถึงจะละสายตา แล้วจึงส่งสายตายิ้มแย้มให้แก่เจ้าอาวาส
“ต้องจ้องมองขนาดนั้นเลยหรือ” เจ้าอาวาสกล่าว พร้อมกับพิงประตู ใบหน้าของนางดูเหนื่อยหน่ายแต่แฝงไปด้วยเสน่ห์ที่เย้ายวน ไม่เหมือนกับนักบวชที่ใฝ่ทางธรรมเลยสักนิด
ชายผู้นั้นหัวเราะแก้เก้อก่อนจะยื่นมือเข้ามาโอบกอดเจ้าอาวาส
“ก็แค่สาว แต่ไม่สวย” เขากล่าว
เจ้าอาวาสเบ้ปาก
"นั่นคือนายหญิงที่ถูกส่งมาหรือ" ชายคนนั้นถาม "ข้าได้ยินว่าจะมีนายหญิงมาอยู่ จึงรีบแวะมาก่อน กลัวว่าวันหน้าหากอยากเจอเจ้าอีก คงไม่สะดวกแล้ว”
"นายหญิงผู้นั้นเป็นคนบ้า นั่นคือสาวใช้ของนาง" เจ้าอาวาสยิ้มเอ่ย ก่อนจะกลับหลังเดินเข้าห้องไป "มีอะไรไม่สะดวกเล่า เจ้าไม่อยากมาก็พูดมาเถอะ"
ชายผู้นั้นยิ้มเจื่อนแล้วเดินตามเข้าไป พร้อมกับปิดประตู
"สาวใช้นางนั้นขี้เหร่ไปหน่อย... สู้เด็กสองคนที่เจ้าเลี้ยงยังไม่ได้เลย... "
“ข้ารู้ว่าเจ้าอยากได้อะไร รอไปก่อน ยังเด็กเกินไป ... ”
เสียงหัวเราะของชายหญิงดังออกมาจากทางหน้าต่าง เด็กทั้งสองคนที่อยู่ในห้องครัวต่างก้มหน้า กอดเข่าตัวสั่น แม้ว่าไฟจากเตาจะถูกจุดจนลุกไหม้ แต่ดูเหมือนว่าไม่สามารถปัดเป่าความหนาวเย็นออกไปจากเด็กหญิงทั้งสองได้เลย


บทที่ 43 พบเจอ
สาวใช้กวาดตามองไปรอบๆ ฝั่งเรือนของเจ้าอาวาส
"เซียนหญิงอาศัยอยู่ที่นี่มานานนับสิบกว่าปี คงจะลำบากมากสินะเจ้าคะ” นางกล่าว
เจ้าอาวาสเดินเข้ามา ในมือถือเนื้อไว้ชิ้นหนึ่ง
"ลำบากก็ลำบากอยู่หรอก แต่ในความทุกข์ยากก็มีความสุขแฝงอยู่”
สาวใช้อดทนต่อคำพูดที่น่ารังเกียจแล้วฉีกยิ้ม
"นี่เป็นของที่เหล่าประสกและสีกานำมาทำบุญ เจ้าเอาไปกินสิ แล้วฝากให้นายหญิงด้วย” เจ้าอาวาสกล่าว
ของทำบุญที่ไหนกัน ดูก็รู้ว่านี่เป็นวิธีหั่นของครัวจากที่บ้านที่หั่นเช่นนี้เป็นประจำ หญิงสาวนางนี้ยักยอกอาหารของพวกเราจริงๆ
สาวใช้ยื่นมือไปรับอย่างไม่เกรงใจ
"คงต้องรบกวนนักบวชเช่นท่านดูแลพวกเราแล้ว" นางกล่าวโดยฝืนยิ้ม
"แม้ว่าข้าออกบวชจะลำบากไปบ้าง แต่เมื่อเทียบกับพวกเจ้าแล้ว ถือว่ายังดีกว่ามาก" เจ้าอาวาสพูดด้วยความเห็นใจ
สาวใช้ไม่อยากเห็นท่าทีแสร้งเป็นคนดีของนางอีกต่อไป การมาครั้งนี้ถือเป็นการแสดงความเชื่อใจที่มีต่อหญิงนางนี้
“นี่ก็สายมากแล้ว ข้าต้องไปเดินเป็นเพื่อนนายหญิง มิเช่นนั้นนางจะถือโทษโกรธเอาได้” นางพูดพลางหันหลังเดินจากไป โดยลืมแสดงความเคารพ
"ช่างน่าสงสารเสียจริง เป็นคนดีแท้ๆ กลับต้องถูกบังคับให้มาปรนนิบัติรับใช้คนบ้า" เจ้าอาวาสกล่าว นางทำทีเหมือนว่าพูดกับตัวเอง แต่แท้จริงแล้วจงใจให้สาวใช้ได้ยิน จากนั้นก็พูดเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ “แม่นางปั้นฉิน หากมีสิ่งใดขาดเหลือ ก็ขอให้บอก"
สาวใช้โบกมือทำความเคารพอยู่ตรงประตูแล้วเดินจากไป
“นายหญิงพักเท้าสักหน่อยไหมเจ้าคะ ข้าเอาลูกอมส้มมาด้วยเจ้าค่ะ นายหญิงจะกินหรือไม่เจ้าคะ”
สาวใช้กล่าวพร้อมกับเอื้อมมือไปช่วยประคองเฉิงเจียวเหนียงเดินไปตามถนนบนภูเขา
เฉิงเจียวเหนียงหยุดเดินแล้วรับลูกอมที่หยิบออกมากจากถุงหอมก่อนจะนำเข้าปาก จากที่ตรงนี้สามารถมองเห็นเชิงเขาด้านล่างได้ ขณะนี้แม้ฟ้าจะใกล้สว่างแล้ว บนถนนภูเขาไม่มีผู้คนเดินผ่านเลยสักคน
“คนจะเริ่มเยอะในช่วงตอนกลางวัน แล้วก็มีพ่อค้ามาขายของป่ากับผลไม้ด้วยเจ้าค่ะ ส้มที่นายหญิงกิน ข้าก็ซื้อมาจากที่นั่น ราคาถูกด้วยเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว
เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้า
"นายหญิงเจ้าคะ หากเจ้าอาวาสชวนข้าไปนั่งคุยอีก ข้าต้องไปหรือไม่เจ้าคะ” สาวใช้ถาม "ข้าเห็นนางหัวเราะแล้ว ข้ารู้สึกอึดอัดจริงๆ เจ้าค่ะ"
"ไปสิ" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว "แต่อย่าอยู่นานและห้ามกินของที่นางให้"
“ได้เจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบ
เสียงหัวเราะของผู้หญิงนางหนึ่งดังขึ้นจากด้านหน้า นายบ่าวทั้งสองมองไปทางต้นเสียง จึงได้พบกับเซียนหญิงสามรูปที่กำลังเดินลงจากภูเขาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม พวกนางสะพายตะกร้าหวายมาด้วย เหล่านักบวชพูดคุยและหัวเราะไปด้วย แต่เมื่อเห็นว่าฝั่งตรงข้ามมีคนอยู่ก็หุบยิ้ม แล้วโค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อทักทาย
“คงเป็นเซียนหญิงของวัดเสวียนเมี่ยวใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงเชิงเขาเจ้าคะ” สาวใช้กระซิบข้างหูเฉิงเจียวเหนียง
เฉิงเจียวเหนียงไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับวัดเสวียนเมี่ยวใหญ่จึงสนใจเป็นพิเศษ
สาวใช้กระซิบเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นางฟัง เฉิงเจียวเหนียงก็ครุ่นคิด
"วัดเสวียนเมี่ยวใหญ่ตั้งอยู่ตรงเชิงเขาหรือ” นางถามพร้อมกับมองลงไป
สาวใช้ประคองนางก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วชี้ให้นางดู
มองเห็นมุมหนึ่งของวัดที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้เขียวขจี
"ก็ไม่ใหญ่มากนี่" นางกล่าว
"ใหญ่กว่าวัดของเราเล็กน้อยเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าว "ตอนนั้นเคยมีความคิดที่จะรวมวัดเต๋าทั้งสองแห่งเข้าด้วยกัน แต่ผู้หญิงนางนั้นกลับมายึดวัดไปเสียก่อนเ”
“อืม” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“น่าเสียดายจริงๆ ” นางกล่าว
"ใช่เจ้าค่ะ แดนสวรรค์สำหรับเซียนทั้งหลาย ต้องมาตกต่ำก็เพราะหญิงนางนั้นเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าวด้วยความโกรธปนเศร้าใจ
ระหว่างที่พูดคุยกันอยู่นั้น ก็มีคนตะโกนเรียก
"นายท่าน ท่านเป็นอะไรขอรับ”
"ช่วยด้วย! ใครก็ได้มาช่วยที! "
มีคนร้องให้ช่วยหรือ สาวใช้ตกใจ กลางวันแสกๆ เช่นนี้ คงจะไม่มีโจรขโมยหรอก
"ไปดูกัน" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว แล้วเดินนำหน้าไปก่อน ไม่เหมือนที่ผ่านมาที่ต้องพึ่งตา ปาก และเท้าของสาวใช้ความรู้สึกเช่นนี้ ช่างดีจริงๆ
สาวใช้รีบเดินตาม พวกนางลัดเลี้ยวไปตามถนนบนภูเขา ทำให้เสียงที่ได้ยินเสียงนั้นชัดเจนขึ้น
เซียนหญิงทั้งสามของวัดเสวียนเมี่ยวใหญ่กำลังล้อมเขาไว้ ชายชราผู้หนึ่งกำลังนอนเอนกายอยู่ข้างหิน ใบหน้าขาวซีด เขามีบ่าวติดตามมาด้วยเพียงคนเดียว บ่าวผู้นี้นั่งอยู่ข้างๆ และกำลังร้องไห้อยู่
“เกิดอะไรขึ้นหรือ”
“ไม่สบายใช่หรือไม่”
“ถูกงูกัดหรือ"
เซียนหญิงถามด้วยความกังวล
บ่าวพยายามแบกชายชราขึ้นอย่างสุดแรง
“หมอที่อยู่ใกล้ที่สุด อยู่ตรงไหนหรือ” เขาถาม
"โอ้ ไกลจากที่นี่มากนัก มีเฉพาะในเมืองเท่านั้น" เซียนหญิงพูดอย่างลนลานพร้อมกับช่วยพยุง
“ช้าก่อน!”
เสียงผู้หญิงลอยลงมากจากด้านบน ทุกคนต่างหยุดเดิน แล้วมองไปตามเสียงนั่น
ผู้หญิงสวมกระโปรงผ้าสีน้ำเงิน ในมือถือถุงหอมกำลังรีบเดินลงมา
"รีบพาไปหาหมอเถิด ก่อนจะสายเกินไป" นางกล่าว
เมื่อทุกคนได้สติ อยากจะพูด แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
"นายหญิงรู้วิชาแพทย์หรือไม่ขอรับ" บ่าวของชายชราถามด้วยเสียงสั่น
“ค่อยๆ ป้อนให้กินอันนี้” สาวใช้ไม่ตอบแต่กลับพูดเรื่องอื่นแทน “ให้เขานอนตะแคง ช่วยบีบนวดบริเวณหลัง แล้วใช้แรงบีบหูจนเลือดออก ซักพักก็จะหาย”
บ่าวและเซียนหญิงทั้งสามเฝ้าดูและฟังด้วยความงุนงง
แค่นี้หรือ
“แค่นี้อีกสักพักก็จะฟื้น ฟื้นแล้วอย่าเพิ่งรีบเดิน ให้นั่งพักก่อน และหาอะไรกินรองท้อง แล้วค่อยออกเดินทางจะดีที่สุด” สาวใช้กล่าว
หลังจากนางพูดจบก็ยัดถุงหอมใส่มือบ่าวผู้นั้นแล้วหันหลังเดินจากไป นางไม่รอให้ทุกคนได้สติก่อน แต่กลับเดินลัดเลี้ยวหายไปกับเส้นทางบนภูเขา
"นายหญิง" บ่าวตะโกนเรียก
“ข้าเพิ่งเคยเห็นนางทั้งสองคน อาจจะเป็นนายหญิงท่านใดสักท่านมาเที่ยวเล่นก็เป็นได้" เซียนหญิงรูปหนึ่งกล่าว
ทุกคนมองไปที่ถุงหอมในมือบ่าวผู้นั้น
จะกินดีหรือไม่
เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของชายชราที่คล้ายจะเป็นลม จึงกัดฟันเทของที่อยู่ในถุงหอมออกมา
ถั่วเคลือบน้ำตาลเมล็ดกลมลูกใหญ่กลิ้งหล่นลงมาทีละลูก
"นายใหญ่ข้าไม่เคยทำเรื่องผิดต่อฟ้าดิน คงไม่มีใครคิดร้ายกับท่านหรอก" บ่าวพูดพร้อมกับอ้าปากชายชราแล้วป้อนถั่วนั้น
ขณะเดียวกันสาวใช้และเฉิงเจียวเหนียงเดินถึงมาหน้าประตูวัดแล้ว
“นายหญิงเจ้าคะ กินลูกอมนั่นแล้วจะช่วยชีวิตเขาได้จริงหรือเจ้าคะ” นางอดไม่ไหวที่จะถาม
"ไม่ถึงขั้นเสียชีวิต จะเรียกว่าช่วยชีวิตได้อย่างไรเล่า” นางกล่าว “แค่ป่วยเล็กน้อยเอง”
“แล้วลูกอมใช่ยาหรือไม่เจ้าคะ” สาวใช้ถามด้วยความงวยงง
“หมั่นโถวใช่ยาหรือไม่” เฉิงเจียวเหนียงย้อนถามนาง
“ไม่ใช่สิเจ้าคะ” สาวใช้ส่ายหัวตอบ
“หิวจวนจะตาย มันก็คือยาช่วยชีวิตทั้งนั้น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“นายหญิงหลอกข้าหรือเจ้าคะ" สาวใช้ยิ้มกล่าวแล้วประคองเฉิงเจียวเหนียงเดินเข้าประตู "นายหญิงก็บอกข้าตามตรงว่าชายชราผู้นั้นหิว ไม่ได้ป่วยไม่ได้หรือเจ้าคะ”
“ไม่สิ" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว "หิวก็เป็นอาการป่วยชนิดหนึ่ง"
สาวใช้หัวเราะออกมา นางปล่อยผ่านหัวข้อสนทนานี้ไปแล้วมองไปยังฟืนซึ่งกองอยู่ด้านหลังประตู
“ฟืนของเราใช้หมดแล้ว พอดีเลยเจ้าค่ะ ข้าเอากลับไปสักหน่อย” นางพูดพลางก้มลงไปเก็บฟืน
“แม่สาวน้อยจะขนฟืนหรือ เจ้าไม่มีแรงยกหรอก ให้ข้าช่วยขนเถอะ”
เสียงหัวเราะแห้งของผู้ชายดังมาจากลานหน้าเรือน
สาวใช้สะดุ้งแล้วหันไปมอง นายหญิงก็หันกลับไปมองเช่นกัน
บัดนี้ผ้าคลุมที่ปิดหน้านางไว้ได้เปิดขึ้น ดังนั้นจึงเห็นใบหน้าของนางได้อย่างชัด
ใบหน้าช่างงดงามอะไรเช่นนี้!
ทันใดนั้น หาบที่ชายผู้นั้นแบกอยู่ก็ร่วงตกลงกระทบกับพื้น จนเกิดเสียงดังโครมคราม เขาจ้องมองไปที่เฉิงเจียวเหนียงโดยไม่ละสายตา
สาวใช้จำได้ว่าเขาคือชายที่นางพบเมื่อหลายวันก่อนตรงลานบ้านฝั่งเจ้าอาวาส แม้ว่านางจะยังเด็ก แต่นางนั้นเติบโตมาในครอบครัวตระกูลใหญ่ จึงโตเร็วกว่าคนปกติทั่วไป รู้ว่าชายผู้นี้กับเจ้าอาวาสมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งต่อกัน คนพวกนี้ไร้ศีลธรรมยิ่งนัก วันนั้นมองนางตามอำเภอใจโดยไม่เกรงกลัว พอมาวันนี้เขาก็ใช้สายตาเช่นนั้นมองนายหญิงอีก
สาวใช้หันหลังแล้วรีบเดินไปปิดผ้าคลุมหน้าของนายหญิงลง นางไม่สนใจฟืนแล้ว จากนั้นจึงรีบประคองนายหญิงเดินอ้อมเข้าลานบ้านอีกฝั่งของตนอีกหนึ่ง ก่อนจะปิดประตูลง


บทที่ 38 เลือก
“จะให้ส่งไปวัดเต๋าตามที่เจ้าว่างั้นหรือ” นายใหญ่เฉิงกล่าว
สาวใช้ยกน้ำชาให้ นายใหญ่ยกขึ้นจิบอย่างพอใจ
“ชานี้ดีนัก พระสงฆ์จากวัดว่านหนิงที่มาอยู่ใหม่เป็นคนคั่ว ข้าไหว้วานให้หลายคนช่วยกว่าจะได้มากาหนึ่ง” เขากล่าว
“ก็แค่จ่ายเงินมากหน่อย ไม่เห็นจะยากอะไรนี่เจ้าคะ" ฮูหยินใหญ่เฉิงเอ่ยขึ้น
นายใหญ่เฉิงหัวเราะ
นอกจากชาแล้ว เขาไม่มีอะไรที่โปรดปรานเป็นพิเศษ
“ส่งไปวัดเต๋าไม่ใช่ความตั้งใจของข้า” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว “แต่เป็นความตั้งใจของท่านแม่”
สาวใช้นางหนึ่งเดินเข้ามาจากโถงด้านนอก นางกระซิบข้างหูฮูหยินใหญ่สองสามคำแล้วถอยออกมา
“มีเรื่องอะไรให้น่าอับอายอีกหรือ” นายใหญ่เฉิงถาม
“น้องรองขายสาวใช้ไปแล้วเจ้าค่ะ" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวพร้อมกับถอนหายใจอย่างจนปัญญา “พออายุมากขึ้น ชิงเนียงก็ดูเหมือนจะอารมณ์ร้อนยิ่งขึ้น"
“พาลหาเรื่องอีกแล้ว" นายใหญ่เฉิงวางถ้วยน้ำชาลงอย่างไม่พอใจ "เหตุใดเจ้าถึงไม่ดูแลนางบ้าง”
“ข้าไม่กล้าหรอกจ้าค่ะ" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว นางหยุดพูดไปชั่วขณะ "ตั้งแต่เด็กคนนี้เข้ามา ก็เอาแต่สร้างเรื่องวุ่นวายให้แก่ตระกูล"
“หากเป็นเช่นนั้น ก็ส่งนางไปออกไปเสีย” นายใหญ่เฉิงกล่าว
“ต้องไปบอกคนของตระกูลโจวก่อนหรือไม่เจ้าคะ” ฮูหยินใหญ่เฉิงถาม
พูดยังไม่ทันจบประโยค สาวใช้นางหนึ่งก็เดินเข้ามาจากประตูด้านนนอกอย่างรีบเร่ง
“นายใหญ่ ฮูหยินเจ้าคะ ตระกูลโจวส่งคนมาเจ้าค่ะ” นางกล่าว
พูดยังไม่ทันขาดคำก็โผล่มาเสียแล้ว แล้วเหตุใดถึงมาอีกเล่า
นายใหญ่เฉิงและภรรยาสบตากันด้วยความประหลาดใจ
การมาเยือนของตระกูลโจวคราวนี้ถือว่าดีกว่าคราวก่อน ครั้งนี้มีชายสี่คนและหญิงอีกสี่คน กิริยาท่าทางเหมือนกับเจ้านายตระกูลโจวคนอื่นๆ ที่เคยพบมา
“นายใหญ่และฮูหยินให้พวกข้ามาในวันนี้ เพื่อมาจัดการเรื่องสินสอดทองหมั้นของนายหญิงใหญ่ตระกูลโจวขอรับ" พ่อบ้านหนึ่งในบรรดาผู้มาเยือนเอ่ยขึ้น
คนตระกูลเฉิงต่างตกตะลึง
“เหลวไหลสิ้นดี!" นายรองเฉิงตะโกนพลางนั่งตัวตรง
“นายรองอย่าโกรธไปเลยขอรับ" พ่อบ้านโค้งตัวกล่าว "ตอนที่แม่นางเจียวเหนียงยังไม่ได้กลับมา ก็คิดว่านางจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้นาน ดังนั้นนายใหญ่กับฮูหยินจึงไม่ได้วางแผนใดๆ ไว้ แต่ตอนนี้แม่นางเจียวเหนียงกลับมาแล้ว อายุก็ไม่น้อยแล้ว หากวันหน้านางออกเรือน สินสอดเหล่านี้ก็ต้องเอาไปด้วย”
นายใหญ่และฮูหยินเฉิงสีหน้าประหลาดใจ
คนบ้าอย่างนางยังคิดว่าตนจะได้ออกเรือนอีกหรือ
คนของตระกูลโจวหน้าแดงเพราะรู้ตัวว่าตนพูดจาเหลวไหล
“ดังนั้นนายใหญ่และฮูหยินจึงให้พวกเรามาดูแลสินสอดทองหมั้นของนายหญิงใหญ่ เพื่อให้นายหญิงแต่งออกเรือนอย่างสง่างาม" พ่อบ้านพูดต่อ
“พวกเจ้าคิดว่าตระกูลเฉิงของเราอยากได้สินสอดของเจียวเนียงอย่างนั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่เฉิงยิ้มเยาะถาม
“นายใหญ่และฮูหยินไม่คิดเช่นนั้นหรอกขอรับ เพียงแค่อยากให้สินน้ำใจแก่เฉิงเจียวเหนียงขอรับ” พ่อบ้านกล่าวด้วยสีหน้านิ่งเฉย "หากไม่แน่ชัดว่าสิ่งใดใช่หรือไม่ใช่ จะเชิญขุนนางมาช่วยตรวจสอบสินสอดตามบัญชีก็ย่อมได้ นายใหญ่และฮูหยินจะได้มิต้องถูกตราหน้าอย่างไร้เหตุผลขอรับ”
“มีบัญชีทั้งหมดอยู่ จะไม่แน่ชัดได้อย่างไร” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว "อยู่ๆ จะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร"
ในเมื่อตนไม่ได้ผลประโยชน์อันใด ผู้อื่นก็ต้องไม่ได้เช่นกัน
ฮูหยินใหญ่เฉิงถอนหายใจ
"พวกเจ้ามาที่นี่พอดี" นางกล่าว "ไปพบแม่นางเจียวเหนียงสิ อีกไม่กี่วันนางก็จะไปวัดเต๋ารักษาตัวแล้ว”
คนของตระกูลโจวต่างนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ทว่าพวกเขาได้รับคำสั่งก่อนหน้านี้ว่าให้พ่อบ้านเป็นผู้ตัดสินใจ พวกเขาจึงก้มหน้าไม่พูดอะไร
“แม่นางไม่ได้ป่วยสักหน่อย เหตุใดถึงต้องส่งไปวัดเต๋า” พ่อบ้านถาม “หากข่าวนี้เล็ดลอดออกไป คนอื่นเขาจะพูดว่าอย่างไร“
“พูดว่าอย่างไรอย่างนั้นหรือ นักพรตเต๋าเคยดูดวงชะตาของนางแล้วว่ามีแค่สามหุนหกพ่อ ขาดไปหนึ่งพ่อ จึงต้องส่งไปวัดเต๋าถึงจะทำให้พ่อครบทั้งเจ็ด” นายรองกล่าวด้วยถ้อยคำเสียดสี “พวกเจ้าไม่ใช่ไม่รู้นี่ หากไม่เชื่อพวกข้า ในเมืองหลวงมีหมอดีมากมาย พวกเจ้าลองส่งนางไปหาหมอดู"
พ่อบ้านยิ้มและโค้งคำนับ
"มิบังอาจขอรับ ท่านจะทำอย่างไรก็ดีทั้งนั้น เพราะนายหญิงเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน ผิดที่ข้าเองที่เชื่อในคำโกหกเหล่านั้น" เขากล่าวขอโทษ
นายใหญ่เฉิงกับนายรองเฉิงสบตากันแล้วส่ายหน้า
สิ่งที่ตระกูลโจวต้องการมีเพียงผลประโยชน์เท่านั้น ส่วนแม่นางเจียวเหนียง พวกเขาไม่แม้แต่จะพูดถึง
“เมื่อรู้ว่าเป็นเลือดเนื้อของตระกูลข้า เรื่องสินสอดนั้น พวกข้าเองก็ไม่วางใจที่จะส่งมอบให้พวกเจ้า” นายใหญ่เฉิงเอ่ยเสียงเรียบ “เหล่าบรรดาน้องชายและน้องสาวไม่อยู่แล้ว เหลือแต่เจียวเนียงที่ยังอยู่กับพ่อ ข้าที่เป็นลุงก็ยังอยู่ ยังไม่ถึงตาคนแซ่โจวมาชี้นิ้วสั่ง"
ฮูหยินรองเฉิงยืดหลังตรงในทันที
ถูกต้อง พ่อก็ยังอยู่ ยังไม่ถึงตาที่ลุงจะมาชี้นิ้วสั่งเช่นกัน
ถึงเวลาที่จะต้องพูดเรื่องสินสอดให้กระจ่างและเข้าใจกันถ้วนหน้าแล้ว
ต่างคน ต่างใจ ต่างฝ่ายเริ่มวางแผนต่อสู้เพื่อเป็นฝ่ายครอบครองสินสอดนั้น และคงไม่สามารถจัดการให้แล้วเสร็จภายในวันสองวันได้ เหล่าคนใช้ไม่สนใจการจัดการเรื่องสินสอดมากนัก ตรงกันข้ามกลับสนใจเรื่องที่เฉิงเจียวเหนียงจะถูกส่งไปวัดเต๋าอีกรอบมากกว่า
“อะไรกัน จะส่งนายหญิงไปวัดเต๋าหรือ”
บรรดาสาวใช้ของเฉิงเจียวเหนียวที่อยู่ตรงลานหน้าบ้านเริ่มสับสน
ต้องไปสถานที่อย่างวัดเต๋าเช่นนั้น แถมยังต้องติดตามคนบ้านั่นด้วย ชาตินี้พวกนางคงออกหนีไปที่ไหนไม่ได้แล้ว
ตั้งแต่นางบ้าผู้นี้มาเยือนก็ไม่เคยเกิดเรื่องดีๆ เลยสักครั้ง ข้อแรกทำให้คนใช้ของทั้งสองเรือนต้องถูกขับไล่ออกไป และตอนนี้ยังจะทำให้พวกนางเดือดร้อนไปตลอดชีวิตอีก หากเทียบกับการถูกขายแล้ว ไม่มีสิ่งใดดีไปกว่ากันเลย!
นางบ้าผู้นี้คือตัวกาลกิณีเป็นแน่แท้ ใครเจอ คนนั้นฉิบหาย!
ทันใดนั้นเหล่าสาวใช้ที่อยู่ ณ ลานหน้าบ้านก็พากันวิ่งหนีอย่างตื่นตระหนก หาที่พึ่งวิงวอนร้องขอให้ตนหลุดพ้น
สาวใช้นางหนึ่งนั่งเย็บถุงเท้าอยู่ตรงระเบียงอย่างเงียบๆ
เมื่อได้ยินเสียงแผ่วเบาดังมาจากในบ้าน นางจึงรีบวางเข็มและด้าย แล้วเดินเข้าไปในทันที
เฉิงเจียวเหนียงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง
“นายหญิงตื่นแล้วหรือเจ้าคะ" นางเอ่ยพร้อมกับยื่นมือช่วยพยุง
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าเสร็จ เฉิงเจียวเหนียงจึงนั่งลงตรงหน้าโต๊ะไม้เตี้ยริมหน้าต่าง สาวใช้ยื่นแก้วน้ำอุ่นให้แก่นายหญิง ทั้งหมดนี้สาวใช้ทำมันได้อย่างคล่องแคล่ว
"นายหญิงเจ้าคะ ข้าไปเอาเม็ดบัวขาวมาต้ม แล้วเอาไปนึ่งกับแป้งข้าวเจ้าแล้วก็น้ำผึ้งที่คนเป็นเนื้อเดียวกัน จากนั้นนำไปตากแดด ทิ้งไว้จนเย็นตามที่นายหญิงสั่งแล้วเจ้าค่ะ ให้ข้าตัดแบ่งมาให้นายหญิงชิมเลยหรือไม่เจ้าคะ”
เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้า
ขนมโก๋สีขาวเหลืองปนเขียววางอยู่บนจานกระเบื้องสีขาวใบเล็ก หน้าตาน่าทาน เฉิงเจียวเหนียงหยิบกินไปเพียงไม่กี่ชิ้น
“ก็ดีนะ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้ยิ้มอย่างมีความสุข
“เจ้าเก็บของเสร็จหรือยัง” เฉิงเจียวเหนียงถาม
“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ เหลือเพียงหนังสือที่นายหญิงอยากอ่านเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าว "ไว้วันเดินทาง ข้าจะถือเองเจ้าค่ะ"
เฉิงเจียวเหนียงเงยหน้าขึ้นมองนาง
“เจ้าจะไปกับข้าหรือ" นางถาม
“ใช่เจ้าค่ะ ข้ามีหน้าที่ปรนนิบัติรับใช้นายหญิง นายหญิงไปที่ใด ข้าก็จะตามไปทุกที่เจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าว
“ไปกับข้า ดีอย่างไร” เฉิงเจียวเหนียงถาม
“ข้ามารับใช้นายหญิงที่นี่ คนในเรือนก็ไม่ชอบใจนักหรอกเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าวด้วยรอยยิ้มพร้อมกับวางมือไว้บนหัวเข่า “อยู่ที่นี่ต่อไป อาจจะฟังดูดี แต่ต้องอยู่อย่างอึดอัดเป็นแน่ ตอนนี้ข้าเองก็อายุมากแล้ว อีกสักปีสองปีคงต้องหาคู่ครอง คนอย่างข้าในตอนนี้คงได้คู่ครองที่มีฐานะไม่ต่างกัน ที่ผ่านมาข้ารับใช้นายหญิง ข้ากลับรู้สึกว่าได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ สบายใจมากกว่าเดิม ข้าคิดว่า กินอะไร ดื่มอะไร มีชื่อเสียงหรือไม่ ไม่สำคัญหรอกเจ้าค่ะ เป็นไปไม่ได้หรอกที่คนๆ หนึ่งจะสมปรารถนาทุกสิ่งตลอดชีวิตข้าไม่ขออะไรมาก ขอแค่ได้อยู่อย่างอิสระก็พอแล้วเจ้าค่ะ”
เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่นางแล้วเม้มปาก
"เจ้าพูดเยอะเพียงนี้ คนบ้าอย่างข้าจะเข้าใจหรือ" นางถาม
สาวใช้ปิดปากหัวเราะ
“นายหญิงล้อเล่นอยู่ใช่ไหมเจ้าคะ หากนายหญิงเป็นคนบ้า ข้าก็คงเป็นคนบ้าเหมือนกันเจ้าค่ะ” นางเอ่ยหัวเราะ
เฉิงเจียวเหนียงหยุดพูดแล้วก้มอ่านหนังสือ
สาวใช้หยุดพูดเช่นกัน นางถอยออกไปก่อนจะนั่งลงแล้วหยิบเข็มกับด้ายขึ้นมาใหม่
“ชีวิตคนเราจะสมปรารถนาทุกประการ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้” เฉิงเจียวเหนียงพูดขึ้น
นายหญิงพูดช้ากว่าคนปกติทั่วไปหนึ่งจังหวะ สาวใช้รู้ดี นางจึงหัวเราะแล้วขานตอบว่า “เจ้าค่ะ” โดยไม่ได้เก็บไปคิด
เสียงคนเรียกดังจากประตูด้านนอก
ทั้งสองมองออกไปนอกหน้าต่าง แม่นมแปลกหน้านางหนึ่งแต่งกายแตกต่างจากบ่าวในเรือนตระกูลเฉิง
เช่นเดียวกับทุกคนที่ได้เห็นเฉิงเจียวเหนียงเป็นครั้งแรก แม่นมตกตะลึงไปชั่วขณะ เมื่อเห็นเฉิงเจียวเหนียงเหม่อมองมา นางถึงได้สติ
"นี่คือของที่ตระกูลโจวมอบให้แก่นายหญิงเจ้าค่ะ” นางโค้งตัวแล้วผลักกล่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสให้
“ปั้นฉิน” เฉิงเจียวเหนียงโพล่งขึ้นมา
แม่นมตกใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ
ไม่ใช่ว่าคนบ้าจดจำคนกับเรื่องราวไม่ได้หรือ เหตุใดถึง...
“เจ้าค่ะนายหญิง” สาวใช้ขานตอบ พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบกล่อง
แม่นมงุนงงเล็กน้อย รู้สึกเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก แต่ก็เหมือนจะนึกไม่ออก
"ของกินเจ้าค่ะนายหญิง" สาวใช้เปิดกล่องดู นางเอ่ยด้วยแววตาประหลาดใจ
เมื่อเปิดกล่องอาหารทั้งสองชั้นออก ก็พบกับผลไม้แช่อิ่มหลากสี สีสันสวยงามที่วางอยู่เต็มตะแกรงสี่เหลี่ยมด้านใน
"นี่เป็นขนมขึ้นชื่อของเมืองหลวงเจ้าค่ะ ครอบครัวของปั้น...บอกว่านายหญิงชอบกินขนม จึงเลือกสรรมาเป็นพิเศษ" แม่นมพูดขึ้น ทว่านางพูดกับสาวใช้ของเฉิงเจียวเหนียง "แต่อย่ากินมากไป เพราะอาจทำให้มวนท้องได้"
สาวใช้ยิ้มโดยไม่พูดอะไร
"ข้าขอตัวลาก่อนเจ้าค่ะ" แม่นมกล่าว แม้ว่าคนบ้านางนี้จะงดงามเพียงใด แต่การที่ต้องอยู่กับคนบ้านั้นทำให้นางรู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่
"อันนี้" เฉิงเจียวเหนียงเอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมกับหยิบสมุดที่อยู่บนโต๊ะเตี้ยขึ้น "เจ้าเอาไปให้นาง"
แม่นมนิ่งไปครู่หนึ่งพร้อมกับมองไปที่เฉิงเจียวเหนียง
นางที่พูดถึงคือใครกัน คนบ้าแยกออกว่าใครเป็นใครหรือ เป็นไปได้อย่างไร
สาวใช้รับสมุดมาแล้วส่งต่อให้กับแม่นม
แม่นมเหลือบมองและเห็นว่าเป็นสมุดสอนตัดเย็บเล่มบางที่เขียนขึ้นมาด้วยมือ นางอ่านหนังสือไม่ออก และไม่รู้ว่าข้างในเขียนอะไรไว้ จึงทำได้เพียงหยิบขึ้นมา ก่อนจะแสดงความเคารพอีกครั้งแล้วเดินจากไป
สาวใช้ส่งนางถึงระเบียง
“ข้าขอถามหน่อยว่าเจ้าชื่ออะไร” หลังจากที่แม่นมเดินลงบันไดไป นางนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้จึงถามออกไป
สาวใช้มองไปที่นางแล้วยิ้ม
“ข้าชื่อปั้นฉิน” นางกล่าว


บทที่ 42 สงบสุข
แม้จะเตรียมใจไว้ก่อนล่วงหน้านานแล้วว่าจะต้องมาเจอกับความยากลำบากกว่าตอนที่อยู่บ้านมาก แต่เมื่อมาเจอกับตัวเองจริง สาวใช้ก็ยังคงรู้สึกโกรธและเสียใจ
“ไอ้ทาสชั่วกล้าดียังไงถึงทำเช่นนี้ได้!” นางกล่าว “ที่บ้านขายทาสรับใช้ไปจำนวนมากขนาดนี้ ยังไม่ได้รับบทเรียนกันอีกหรือ เขาไม่กลัวว่าพวกเราจะบอกให้ที่บ้านรู้หรือเจ้าคะ”
“เมื่อกล้าทำ ก็ไม่กลัวหรอก” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “ข้าเดาว่าเขาคงตกลงกับเจ้าอาวาสเรียบร้อยแล้ว”
เจ้าอาวาสหรือ
สาวใช้นั่งหลังตรง
“นายหญิงหมายความว่าเจ้าอาวาสรู้เห็นเป็นใจหรือเจ้าคะ” นางถาม
“ไม่ใช่แค่เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดหรอก แต่น่าจะเป็นผู้บงการเลยเสียมากกว่า” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวพร้อมกับถือหนังสือ โดยยังไม่ได้เปิดอ่าน
“ข้าจะไปหานางเจ้าค่ะ” สาวใช้พูดพร้อมกับลุกขึ้น
“เจ้าไปหานาง จะพูดอะไรกับนางหรือ” เฉิงเจียวเหนียงถาม “ในเมื่อนางกล้าทำเช่นนี้ ก็คงมีข้อแก้ตัวต่างๆ นานาไว้รอแล้ว ในเมื่อข้าถูกส่งมาอยู่ที่นี่ หากเกิดเรื่องทะเลาะขึ้นมาอีก ก็เหมือนทำผิดในเรื่องเดิมซ้ำๆ ญาติพี่น้องในตระกูลก็ไม่ชอบใจนักหรอก ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้ไม่มีคนของตระกูลโจวแล้วด้วย
“ท่านหญิงเจ้าคะ" สาวใช้นึกบางอย่างออกแล้วนั่งหลังตรง "ตระกูลโจวส่งคนมาอยู่ที่วัดนี้สองสามคนพอดีเจ้าค่ะ หรือว่าเราไปหาพวกเขาดีหรือไม่เจ้าคะ"
“ไม่ดี” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้มองหน้าเฉิงเจียวเหนียง
“พวกเขามาถึงก่อนที่พวกเราจะมาถึงเสียอีก” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “ข้าถูกส่งมาที่นี่ เกิดอะไรขึ้นกับข้าบ้าง มีหรือที่พวกเขาจะไม่รู้”
สาวใช้รู้สึกเศร้า
“ใช่เจ้าค่ะ หากตอนนั้นพวกเขาไม่ช่วยเช่นไร ตอนนี้ก็คงไม่ช่วยเช่นนั้น" นางก้มศีรษะลงแล้วพูด
“อีกอย่าง ครั้งที่แล้วก็เป็นแค่เรื่องบังเอิญ" เฉิงเจียวเหนียงกล่าวต่อ "หากคนอยากช่วยจริงๆ แค่เราเอ่ยปาก เขาก็ช่วยแล้ว แต่บัดนี้พวกเขาได้สิ่งที่ต้องการจากตระกูลโจว ข้ารู้จักคนพวกนี้ดี”
ถ้าเป็นเช่นนั้นก็คงช่วยไม่ได้จริงๆ
สาวใช้นิ่งเงียบ
“หากพูดกันตรงๆ คนบ้าอย่างข้าคือต้นเห็นของเรื่องทั้งหมด" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
มิฉะนั้นในฐานะเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลเฉิง แม้ว่ามารดาจะเสียชีวิตนานแล้ว คงไม่มีใครกล้าดูถูกดูแคลนได้ถึงเพียงนี้หรอก
สาวใช้ร้องไห้
คำพูดประโยคเดียว เหตุใดถึงทำให้รู้สึกเศร้าได้ถึงเพียงนี้
"นายหญิงไม่ได้บ้านะเจ้าคะ" นางกล่าว
"เดิมทีข้าอยากจะค่อยๆ ดีขึ้นทีละนิด หายดีอย่างเงียบๆ ข้าไม่สนใจหรอกว่าคนอื่นจะปฏิบัติต่อข้าเช่นไร ข้าไม่ได้เอามาใส่ใจ แต่บัดนี้ดูเหมือนว่าข้าคิดเช่นนั้นไม่ได้แล้ว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้เศร้าใจอีกครั้ง
"ที่นี่ไม่ดีเลยเจ้าค่ะ อาจทำให้อาการป่วยของนายหญิงหายช้าลง" นางกล่าว
"ไม่นะ เราอยู่กันที่นี่ล่ะดีแล้ว" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว "ช้าชอบที่นี่มาก"
สาวใช้มึนงง
นี่เรียกว่าดีได้อีกหรือ มันดีตรงไหนกัน
"คนบ้ามาอยู่ที่นี่ก็ดีเหมือนกัน”
ดึกแล้ว แต่ห้องที่อยู่อีกฝั่งกลับมีคนที่ถูกเรียกว่าชายส่งฟืนนั่งอยู่ตรงข้ามเจ้าอาวาส ณ เวลานี้ เจ้าอาวาสไม่หลงเหลือความทรงเกียรติเหมือนตอนกลางวันแล้ว
อันที่จริงนางขี้เกียจเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทำให้อยู่ในบ้านต่อไปไม่ไหว และตระกูลเป่ยเฉิงเองก็ไม่ยอมให้คนสกุลตนไปเป็นทาสรับใช้หรอก งานจิปะถะข้างนอกคงไม่ถึงมือหญิงสาวในตระกูลแน่ คิดไปคิดมา ก็พลันนึกถึงวัดเต๋าที่ตั้งยู่บนภูเขา จึงอาศัยข้ออ้างว่าญาติที่ตายไปมาเข้าฝันให้ไปใฝ่ลัทธิเต๋า สวดมนต์ปฏิบัติธรรม จึงใช้เวลาอยู่หลายวันถึงจะท่องจำคัมภีร์เต๋าได้บ้าง จากนั้นก็ไปอ้อนวอนนายท่านจนได้ย้ายมาอยู่ที่นี่
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ไม่ว่าจะกินหรือดื่มก็มีคนหามาให้ แม้ว่าจะดูยากจน แต่ก็ใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย ไร้กังวล ต่อมานางอาศัยเสน่ห์ที่มี ทำให้ชายหนุ่มละแวกนี้ต่างเข้ามาติดพัน ยิ่งทำให้นางเป็นอิสระไม่มีข้อผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น
“ข้าคิดว่าจะไม่สะดวกเสียอีก" ชายส่งฟืนกล่าว พร้อมกับกินเหล้าจากปากของเจ้าอาวาส "คิดไม่ถึงเลยว่าวันดีจะมาถึงแล้ว"
ในขณะที่เขาพูด มือหยาบของเขาก็หยิบเนื้อแกะขึ้นมาจากโต๊ะส่งเข้าปากแล้วเคี้ยว
“นางบ้านั่นไม่ได้มีประโยชน์อะไร ชีวิตนี้ก็พึ่งตระกูลเฉิงเลี้ยงดู บัดนี้ถูกส่งให้มาอยู่กับข้าที่นี่ ก็คิดเสียว่าเลี้ยงหมูไว้ตัวหนึ่ง” เจ้าอาวาสหัวเราะกล่าว พร้อมกับขึ้นขี่บนร่างของหนุ่มใหญ่ผู้นั้น นางดื่มเหล้าจนหน้าเริ่มแดงก่ำ
“เจ้าตั้งใจยักยอกเสบียงของพวกเขาเช่นนี้ เจ้าไม่กลัวว่าพวกนางจะไปฟ้องหรือ” ชายหนุ่มถาม
“คนบ้าเช่นนางหรือ!” เจ้าอาวาสหัวเราะเบาๆ “ยิ่งไปกว่านั้นข้าได้ตกลงกับคนที่มาส่งอาหารเรียบร้อยแล้ว เขาสัญญาว่าจะไม่โลภ แล้วข้าค่อยให้ผลประโยชน์อื่นๆ ตอบแทนอีกที ดังนั้นหากต้องยืนยันต่อหน้ากัน ชายผู้นั้นก็จะเป็นพยานปากเอกให้อย่างแน่นอน”
“เจ้าให้ประโยชน์อะไรแก่เขาหรือ" ชายหนุ่มยิ้มถามแล้วจับไปที่ร่างกายของหญิงสาว จนนางถึงกับหัวเราะออกมา
“บัดนี้เหลือเพียงสาวใช้นางนั้นแล้ว” หญิงสาวพูดต่อด้วยรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินนางพูดถึงสาวใช้นางนั้น ดวงตาของชายผู้นั้นก็แสดงอาการหิวโหยขึ้นมาทันที แม้ว่าหน้าตาของนางจะดูธรรมดา แต่ยังดูอ่อนเยาว์มาก รสชาติย่อมดีกว่าหญิงวัยกลางคนผู้นี้เป็นแน่
"หากสาวใช้นั้นฟ้องว่าเจ้า จงใจทำให้ลำบากเล่า” ชายผู้นั้นจงใจจุดประเด็นนี้ขึ้นมา
“สาวใช้นางนั้นถูกส่งมาที่นี่ คงเป็นเพราะว่าอยู่บ้านนั้นต่อไปไม่ไหวแล้ว วันนี้ข้าตบหัวแต่อีกวันลูบหลัง ดูแลนางให้กินดี อยู่ดี แล้วค่อยๆ เล่าประโยชน์ของวัดแห่งนี้ให้แก่นาง” หญิงสาวยิ้มกล่าว “เจ้าว่านางจะยอมติดตามรับใช้คนบ้านั่นโดยต้องทนกับทุกข์ยากลำบากต่อไป หรือว่าจะเลือกเสวยสุขกับข้าเล่า”
"ข้าไม่รู้ว่านางจะเลือกอะไร แต่ที่แน่ๆ คือ ข้าเลือกเสพสุขกับเจ้า" ชายผู้นั้นแลดูมีความสุขมาก
อีกไม่นานบนเตียงหลังนี้จะมีสาวน้อยบริสุทธิ์ไร้เดียงสามาเพิ่มอีกหนึ่งคน เมื่อนึกถึงรสชาตินั้น ชายหนุ่มก็ร้อนรุ่มไปทั้งตัวจนแทบรอไม่ไหว เขาอยากจะกดหญิงสาวไว้แล้วระบายความใคร่ในตัวออกมา
ค่ำคืนของฤดูใบไม้ร่วง ทำให้เสียงหัวเราะในวัดได้ยินไม่ชัดเจนนัก เด็กหญิงทั้งสองที่อยู่ในห้องครัวซุกตัวเข้ากับเบาะที่ทำจากกองฟางแล้วแนบหูฟัง
“พี่สาว เราหนีกันเถอะ”
“จะหนีไปไหนได้เล่า หากหนีออกไปก็ตายอยู่ดี หากอยู่ที่นี่ต่อไปก็คงมีชีวิตรอดไปได้อีกหลายวัน”
“แล้วหลังจากนั้นเล่า"
“รอดถึงเมื่อใดเมื่อนั้น ปัจจุบันยังไม่รู้ว่าจะรอดหรือไม่ จะไปคิดถึงเรื่องอนาคตทำไมเล่า”
พอรุ่งเช้าสาวใช้ที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนก็ลุกขึ้นมา เมื่อวานหลังจากนายหญิงเรียกให้กลับไปโดยทิ้งข้าวสารไว้ นึกแล้วก็เสียดาย อาหารของวันนี้จะทำอย่างไรดีเล่า
“ไม่ต้องกังวลไป เดี๋ยวก็มีคนเอามาให้”
เมื่อนางเอ่ยกับนายหญิงอย่างระมัดระวัง เฉิงเจียวเหนียงก็พูดกับนางเช่นนี้
ใครกัน หรือว่าจะเป็นทาสชาติชั่วผู้นั้น สำนึกผิดแล้วจึงเอามาส่งให้
 เฉิงเจียวเหนียวยังคงหลับอยู่บนเตียงหลังม่าน สาวใช้จึงเปิดประตูอออกไปอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเหม่อมอง ทันใดนั้นก็มีคนมาเคาะประตูบ้าน
"แม่นางปั้นฉิน แม่นางปั้นฉิน "
หญิงสาวนิ่งอึ้ง หรือว่าจะเป็น ...
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวไปเปิดประตู สาวใช้เห็นเจ้าอาวาสยืนอยู่พร้อมกับเด็กหญิงสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังและอุ้มตะกร้าไว้คนละอันพร้อมกับข้าวสารกับผักข้างใน
จริงๆ ด้วย! สาวใช้ประหลาดใจนัก
นางรู้ว่านายหญิงไม่ได้บ้า ซึ่งไม่ใช่แค่ไม่ได้บ้าแถมยังหยั่งรู้อนาคตด้วย
เมื่อเห็นสาวใช้ประหลาดใจเช่นนี้ รอยยิ้มของเจ้าอาวาสก็เก็บซ่อนความพอใจไว้ไม่อยู่
“เมื่อวานนี้ข้าทำให้เจ้าตกใจกลัวใช่หรือไม่" นางกระซิบเบาๆ พร้อมกับเก็บความพอใจนั้นไว้ แล้วให้เด็กหญิงก้าวเท้ามาด้านหน้า “เอาของกินไปเถอะ อย่าโกรธไปเลยหนา”
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยให้พวกนางเข้ามา
“คนพวกนั้นยอมไม้อ่อน แต่ไม่เกรงกลัวไม้แข็ง จากนี้ไปอย่าชวนทะเลาะอีกเชียวล่ะ” เจ้าอาวาสกล่าว “พวกเราอาศัยพวกเขาส่งอาหารมาให้ตามเวลาและจำนวนที่กำหนด ก็อาจต้องได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมเช่นนี้ไปบ้าง หากขาดเหลืออะไร เจ้าก็มาบอกข้า ข้าอยู่ที่นี่มานาน อายุก็มากอยู่ ดังนั้นเรื่องเอาชีวิตรอด น่าจะมีประสบการณ์มากกว่าพวกเจ้า”
ท่าทางของนางดูเหมือนเป็นคนมีน้ำใจ แต่ภายในก็มีความเหนื่อยหน่ายแฝงอยู่ด้วย หากไม่ใช่เพราะสาวใช้ได้ยินจากปากของนายหญิงที่คาดว่านางมีส่วนร่วมกับเรื่องนี้แล้ว สาวใช้คงเชื่อนางไปแล้ว
“จะรังแกกันเกินไปแล้ว" สาวใช้บ่นพึมพำ
ไม่รู้ว่าหมายถึงเจ้าอาวาสหรือบ่าวที่ส่งอาหารกันแน่