โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เมฆพลันเร่งเร้าพลังชีวิตในกายอีกรอบ พุ่งนำหน้าทองใบที่ตามหลังเยื้องห่างออกไปเล็กน้อย ร่างเมฆขยับซ้ายโยกขวาจากเดิมที่มีเพียงหนึ่ง พลันพร่าเลือนออกไปเป็นถึงสาม อีกทั้งแต่ละร่างยังยืดหดเร็วช้าต่างกันด้วยจังหวะเคลื่อนที่ที่แทบจะคาดเดาไม่ออก
 เงาร่างสายที่หนึ่งเคลื่อนห่างออกไปทางเบื้องซ้ายของศัตรู ท่าเท้าพุ่งกราดกวาดเตะไปยังขาทั้งสองข้าง
 เงาร่างที่สองกลับล้าหลังเล็กน้อยเบี่ยงเบนไปทางซ้าย เงื้อง่าหมัดแต่ไกลเล็งเป้าโจมตีที่ใบหน้า
 ส่วนเงาร่างสุดท้ายจากพลิกผันเป็นทื่อด้านมุ่งปะทะเข้าตรงหน้า สองฝ่ามือบิดคว้างจนบังเกิดเป็นเกลียวพายุลูกใหญ่ส่งออกไปยังทรวงอกของอีกฝ่าย
 หากเป็นผู้อื่น เมื่อต้องพบกับร่างมายามากมายเช่นนี้ คงต้องมีมือไม้ปั่นป่วน คาดเดาไม่ออกว่าร่างใดจริงร่างใดเท็จ เป็นผลทำให้วางแผนรับมือผิดพลาดคลาดเคลื่อนไป แต่เรื่องดังกล่าวกลับไม่ส่งผลกระทบใดๆกับศัตรูรายนี้เลยแม้แต่น้อย
 ทึบ! ทึบ! ทึบ!
 ชายรองแม่ทัพเงื้อหมัดต่อยลมอัดกระแทกสามครั้งคราติด ห้วงอากาศที่เบื้องหน้าก็พลันบิดเบี้ยวบังเกิดแรงดันมหาศาลสามจุด พลังทำลายล้างอันบ้าคลั่งของกระทิงเปลี่ยวพลันอัดกระแทกเข้าใส่เงาร่างทั้งสามสายจนสลายสิ้นไม่เหลือแม้แต่เงา
 "ว่องไวดี แต่ก็ยังช้าไป" ชายคนดังกล่าวเอ่ยขึ้น ในขณะที่หันหลังกลับไปเงื้อหมัดต่อยใส่อากาศธาตุว่างเปล่าที่เบื้องหน้า
 เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างเมฆที่แท้จริงก็พลันปรากฏขึ้นในตำแหน่งดังกล่าวอย่างน่าอัศจรรย์ แม้จะพบว่าผิดท่าที่ศัตรูสามารถค้นพบท่าสังหารที่แท้จริงได้ แต่ท่าเท้านี้ก็ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ตอนนี้มีเพียงแต่ต้องหวังเพิ่งพาความไวที่เหนือธรรมชาติเร่งฟาดเตะลงที่ก้านคอของอีกฝั่งเท่านั้น
 ท่าเตะแฝงเกลียวคลื่นลมแหลมคมสองสาย ธรรมดาหากถูกโดนเป้าหมายเข้าอย่างถนัดถนี่ คู่มือต้องมีไม่สลบล้มตายคอพับคาที่ ก็ต้องกระดูกคอแตกหักในบัดดล แต่นี้ไม่แม้แต่จะสามารถเข้าใกล้ตำแหน่งจุดตายที่หวัง ท่าเท้าของเมฆก็ต้องเจอเข้ากับหมัดดุ้นๆอันทื่อด้าน ที่เป็นส่วนผสมทั้งความแข็งแกร่งและความเร็วเข้าด้วยกัน หากจะพูดว่าท่าหมัดนี้เข้าขั้นระดับภูตเทพบันดาลก็ไม่ผิดเพี้ยนแต่อย่างใด
 ท่าหมัดยังไม่ทันบรรลุถึง แรงดันอากาศที่ถูกบีบอัดพลันพุ่งเข้าปะทะท่าเท้าเมฆจนบังเกิดเสียงดังโครมใหญ่ แม้จะถูกลดทอนพลังไปโข แต่ท่าเท้าไม้ตายของเมฆก็ยังยอดเยี่ยมยิ่ง พุ่งทะลุแรงดันอันมหาศาลนั้นมาได้
 แต่ยังไม่ทันได้ขยับคืบหน้า พลังกำปั้นที่ตามติดมา ก็พุ่งเข้ากระแทกเกลียวคลื่นทั้งสองเข้าอย่างจัง จนบังเกิดเป็นสภาวะคลื่นเสียงสะท้อนกระแทกห่าฝนในรัศมีกว่าสี่วาจนแตกกระเจิง
 ป๊ง!
 ราวกับเตะใส่แท่งเหล็กก็มิปาน หลังเสียงสนั่นหวั่นไหว ร่างของเมฆก็พลันหมุนบิดลอยคว้างตกไถลครูดหน้าดินที่เบื้องหลังทิ้งรอยลึกเป็นทางยาว
 บนหน้าแข้งขวาปรากฏรอยปริแตกเห็นกระดูกขาวโพนอยู่รำไร เลือดสดไหลปรี่ออกมาแลดูน่าสยดสยองยิ่งนัก
 ทางด้านหลัง ทองใบที่ตามติดมา แม้จะเห็นเมฆเจ็บหนักแต่ก็ไม่อาจตัดใจละทิ้งภารกิจที่เบื้องหน้า และในยามนี้เมื่ออยู่ต่อหน้ายอดฝีมือตัวฉกาจ ก็มีแต่ต้องทุ่มเทสรรพกำลังสรรพปัญญาเข้าหักหาญ ทั้งหมดถึงจะพอมีโอกาสรอดชีวิตจากไป ความหวังทั้งมวลจึงมาตกอยู่กับเขา
 เมื่อรู้ว่าไม่อาจใช้กำลังลำพังส่วนตัวเข้าหักหาญได้ ทองใบก็พลันเร่งเร้าพลังงานชีวิตภายในกายผนวกเข้ากับพลังงานธาตุอันเข้มข้นจากอัตลักษณ์พลังสถิตที่ตนเพิ่งได้รับมาเมื่อไม่นานมานี้ในทันที
 คลื่นไอเย็นในกายพลันแผ่กำจายออกอย่างไม่อาจเหนี่ยวรั้งควบคุม ร่างทองใบพุ่งทะยานกระโดดพุ่งเข้าหาศัตรู แขนทั้งสองแนบชิดหน้าอก มือหงายออกประกบกันเป็นกำปั้นคู่ ส่วนขาทั้งสองก็อยู่ในท่าคุดคู้งอเข่าแนบชิดติดกัน พุ่งเข้าหาทรวงอกของอีกฝ่าย
 "นกคุ้มเข้ารัง"
 ทองใบกู่ร้องปลดปล่อยความอัดอั้นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เงาร่างพลันมีพลังงานชีวิตถักทอประกอบเป็นเส้นสายรูปมหิงสาตัวเขื่อง กระโจนเข้าหาคู่มือหมายเอาเขาแหลมพุ่งเสียบให้ดิบดิ้นในท่าเดียว
 ด้านฝ่ายตรงข้ามที่เหมือนจะรับรู้การมาถึงของทองใบอยู่แล้ว ก็พลันเคลื่อนถอยห่างออกสองก้าวอย่างฉับไว ร่างประกบรวมกลืนหายกลายเป็นเงากระทิงตัวสูงใหญ่กว่ามหิงสาราวศอกเศษ
 "เคลื่อนคีรี"
 กระทิงตัวดังกล่าวตะกุยขาหน้าพ่นลมหายใจครืดคราด พุ่งสวนเข้าตอบโต้แบบใช้แข็งชนแข็ง
 เปรี้ยง!
 เสียงดังครืนใหญ่ก้องกังวานสะท้านทั่วทั้งบริเวณ แรงปะทะส่งร่างของทองใบลอยกระแทกทะลุเข้าโกดังไม้ที่ด้านหลังจนหายลับไป
 ส่วนด้านชายรองแม่ทัพที่สภาพดีกว่า เพียงแค่ถอยครูดพื้นไปเพียงสองวา ท่าร่างยังทรงกายมั่นไม่ล้มลงแต่อย่างใด
 "ลี่รีบไป!"
 เสียงเมฆตะโกนหนุนส่งเสียงดังสะท้าน
 ลี่และธีสองแม่ลูกที่อาศัยช่วงจังหวะชุลมุน หลีกเร้นกายจากชายยอดฝีมือ หลบลงคันดินผ่านขึ้นสะพานไม้ ก้าวเท้าวิ่งอย่างสุดชีวิตมุ่งไปยังเรือประมงขนาดห้าวาที่กำลังเข้าเทียบท่าตามที่ได้นัดแนะกันไว้
 "เอ๊ะ!"
 เสียงอุทานพลันดังขึ้น ในขณะที่ชายรองแม่ทัพเหลือบไปพบตำแหน่งของทั้งสองแม่ลูกเข้า
 "อยู่ที่นี่แหละ"
 เขาแสยะยิ้มอย่างอำมหิต ร่างเคลื่อนเข้าหามีดอาบยาพิษยาวแปดนิ้วที่เสมือนอสรพิษที่กำลังนอนนิ่งซุ่มรอฉกเหยื่อ เขาตวัดใช้ฝ่าเท้าดูดรั้งด้ามมีดขึ้น ก่อนสะบัดออกใช้ต่างกระสุนยิงไปยังทิศที่สองแม่ลูกกำลังเคลื่อนที่ไป
 ฟิ้ว!
 เสียงหวีดหวิวแหลมเล็กตามติดไล่หลังมีดที่เคลื่อนไวกว่า คมมีดพลันพุ่งเข้าหาเป้าหมายเป็นวิถีโค้ง เล็งเข้าที่บั้นเอวของลี่ด้วยตำแหน่งแง่มุมที่พอดีเป็นที่สุด
 โดยไม่ทันได้รู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำ มีดที่ประกอบด้วยรังสีพิฆาตก็พลันคุกคามเข้ามาในรัศมีสองวา สำหรับพลังแฝงที่ตามติดมากับด้ามมีดนี้ หากพูดว่าเข้าขั้นวิปริตแล้ว แต่ตำแหน่งแง่มุมที่มีดจะพุ่งเข้ากระทบกลับอำมหิตเลือดเย็นเสียยิ่งกว่า เพราะมีดเล่มดังกล่าวที่เล็งเข้าที่ท้องน้อยของลี่อย่างเหมาะเจาะนั้น หากเธอตัดสินใจที่จะหลบหลีกออกจากวิถีของอาวุธสังหาร มีดพิฆาตก็จะกลับกลายเป็นเสียบเข้าที่กะโหลกศีรษะของลูกน้อยที่วิ่งล้ำหน้าเธอไปในทันที
 เมื่อไม่อาจให้เป็นไปในทั้งสองทาง ลี่จึงตัดสินใจพลิกตัวอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองบีบประกบเข้าหากัน เร่งเร้าพลังชีวิตเฮือกสุดท้ายกดอัดพลังงานจนเกิดเป็นลูกไฟสีส้มอมเหลืองอ่อนขนาดเท่ากำปั้นดอกหนึ่ง แล้วจึงผลักเข้าหาคมมีดที่ล่วงล้ำเข้ามาในระยะประชิด
 ตูม!
 เสียงแตกประทุของพลังงานอานุภาพขนาดที่ทำให้อวัยวะภายในบาดเจ็บบอบช้ำได้ก็พลันแตกระเบิดขึ้น แต่กระนั้นก็ยังไม่เพียงพอที่จะเบี่ยงเบนทิศทางของมีดบินออกจากตัวได้จนหมดสิ้น คมมีดจึงกรีดผ่านหัวไหล่ซ้ายของลี่และกดลึกลงไปในกายเนื้อราวหนึ่งนิ้ว
 ซี่! ซี่! ซี่!
 ราวกับกระแสไฟฟ้านับพันนับหมื่นรุมทึ้งจู่โจมจากภายในกาย ทันทีที่พิษร้ายแล่นเข้าสู่กระแสโลหิต ร่างของลี่ก็พลันล้มทั้งยืน เกิดอาการเจ็บปวดซีกร่างครึ่งซ้ายทั้งฝั่ง ความทุกข์ทรมานก้าวล้ำคำว่าแสนสาหัสไปไกลโข
 แม้ใจอยากจะรีดพลังขับพิษออกจากร่างแต่กายก็กลับอ่อนล้าเกินจะทานทน พลังงานชีวิตภายในกายที่ร่อยหรอทำได้เพียงชะลอพิษมหากาฬไม่ให้แล่นเข้าสู่จุดสำคัญ แต่ถึงกระนั้นแม้จะหน้าสิ่วหน้าขวานเพียงใด เธอก็ยังไม่วายห่วงสวัสดิภาพของลูกน้อย เหลียวกลับมามองทั้งๆที่ตนก็แทบจะประคองสติสัมปชัญญะเอาไว้ไม่อยู่
 "แม่"
 เสียงร้องเรียกของเด็กน้อยดังสะท้อนเข้าสู่โสตประสาทของลี่ที่กำลังเลื่อนลอยออกไปทีละน้อย
 "ธี ลูกแม่" ลี่พยายามข่มกลั้นความเจ็บปวดเอ่ยปากร้องเรียก มองผ่านสายตาที่เริ่มพร่ามัวลงอย่างช้าๆ
 "แม่จ๋า...แม่เป็นอะไร...แม่ลุกขึ้นสิ"
 ธีรพลเด็กน้อยที่ไร้เดียงสา เมื่อเห็นแม่ผู้เปรียบเสมือนโลกทั้งใบของเขากำลังเจ็บปวดทุรนทุรายอยู่ ก็ไม่อาจที่จะฝืนข่มกลั้นน้ำตาไว้ได้และทำได้เพียงเขย่าตัวแม่ของเขาไปมาอย่างไร้สิ้นหนทางแก้ไข
 "ลูกจะต้องปลอดภัย"
 แม้จะมีคำพูดมากมายที่อยากจะเอื้อนเอ่ย แต่ลี่ก็ทำได้เพียงฝืนยิ้มเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตาพร้อมยื่นส่งหยกชิ้นหนึ่งเข้ามือลูกน้อย และลูบแก้มอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาเป็นครั้งสุดท้าย
 "แม่ตื่นสิ...แม่จ๋า...แม่ลืมตาขึ้นมาสิ"
 "แม่"


ธีรพลที่ไม่หยุดยั้งรั้งรอ พลันกู่ร้องคำรามปลดปล่อยความโกรธแค้นในกาย ร่างปรี่เข้าหาไอ้ใหญ่คู่มือที่ก็เกร็งกำลังเตรียมพร้อมไว้อยู่แล้วเช่นกัน
 ผลจากการประมือครั้งที่แล้ว ทำให้ไอ้ใหญ่ทราบว่าชั้นเชิงหลอกล่อใดๆก็ล้วนหมดสิ้นความหมาย เมื่อใช้ออกกับชายผู้มีสายตาแหลมคมที่อยู่เบื้องหน้านี้ มันจึงล้มเลิกความคิดใช้เชิงมวยเงี้ยวเข้าต่อกร หมายวัดกำลังว่ากำปั้นผูใดแข็งกว่าผู้นั้นอยู่รอด หมัดขวาอันทื่อด้านจึงพลันถูกปลดปล่อยออกด้วยความเร็วที่น่าตระหนก
 เมื่อไอ้ใหญ่เลือกดังนั้นก็กลับสมใจธีรพลยิ่งที่กำลังต้องการระบายโทสะ เพราะทันทีที่หมัดข้างดังกล่าวเข้ามาในระยะ ธีรพลก็พลันย่อตัวลงเล็กน้อยเท้าซ้ายก้าวเข้าหาตามเคล็ดแม่ไม้ "ขุนยักษ์จับลิง" แต่ครั้งนี้เพียงใช้แขนซ้ายป้องใบหน้าเกร็งกำลังปล่อยให้หมัดข้างนั้นเบี่ยงเบนผ่านไป
 เปรี้ยง!
 ธีรพลกัดฟันกรอดรับพลังหมัดที่เบี่ยงเบนไม่พ้นเข้าที่ใบหน้า พลางง้างกำปั้นที่รู้สึกร้อนผ่าวดั่งถูกไฟลวกไหม้ บิดเอวส่งกำลังปล่อยหมัดขวาทะลุกระแทกเข้าทรวงอกอีกฝ่าย
 แต่ทันทีที่กระทบถูก ไอร้อนย่อมหนึ่งก็พลันดีดสะท้อนตีกลับ จนทำให้ธีรพลต้องผงะหน้าเบี่ยงหนีไป
 พรึ่บ!
 เปลวไฟสีแดงแตกกระจายออกอย่างบาดตาราวปาฏิหาริย์ พลังทำลายล้างลูกย่อมๆกระแทกอกเสื้อของไอ้ใหญ่จนมอดไหม้ไปแถบหนึ่ง พร้อมกับร่างของอันธพาลประจำถิ่นปลิวกระเด็นไปไกลเกือบสี่วา สภาพทุลักทุเลล้มคว่ำคะมำหงายจนแน่นิ่งไป
 ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป ถึงขนาดที่ตัวของธีรพลเองก็ยังงงงันไม่คาดคิดว่าท่าหมัดที่ใช้ออกไปเมื่อครู่นี้ตนจะเป็นผู้กระทำ จิตในตอนนั้นเพียงคิดแต่ว่าจะปล่อยกำปั้นง้างหมัดแห่งโทสะระเบิดใส่ไอ้ใหญ่เท่านั้น แต่ก็ไม่คาดคิดเลยว่าผลที่ออกมาจะระบือลือลั่นปานนี้
 เพียงชั่วพริบตาหลังจากที่ปล่อยหมัดออก ธีรพลเห็นถนัดชัดตาว่ามีเปลวไฟสีแดงแลบลามออกมาจากจุดกระทบ เขาไม่ทราบจริงๆว่าแรงดันที่แฝงไปกับกำปั้นนี้หนักหนาปานใด ในใจก็นึกภาวนาแต่เพียงว่า อย่าให้อีกฝ่ายเป็นหนักถึงขั้นไปเข้าเฝ้ายมบาล
 "ฟู่ว!"
 ธีรพลถอนลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นไอ้ใหญ่ที่นอนแน่นิ่งอยู่ยังมีห้วงลมหายใจที่สม่ำเสมอ และจะมีก็เพียงแต่แผงหน้าอกที่แดงเห่อกับรอยไหม้เล็กน้อยไม่กี่จุดที่ดูน่ากังวล
 "ไอ้สิงห์ เอ็งเป็นอย่างไรบ้าง เดินไหวหรือไม่?"
 ทันทีที่จัดการไอ้ใหญ่เสร็จสิ้น ธีรพลก็รีบพุ่งตัวเข้าหาร่างของสิงห์แก้พันธนาการให้อีกฝ่าย ก่อนจะประคองให้เกลอรักลุกยืนขึ้น
 "พอไหว" สิงห์พยักหน้าสั้นๆเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
 เนื่องจากอยู่ในถิ่นของศัตรู ธีรพลจึงไม่นิ่งนอนใจ จัดแจงประคองหิ้วปีกเพื่อเป็นการหนุนเสริมให้สิงห์เคลื่อนที่เร็วขึ้น ร่างทั้งสองจึงค่อยๆเคลื่อนออกนอกโกดังไป
 "นั่น!"
 เสียงของลิ่วล้อที่มีหน้าที่ดูต้นทางเมื่อเห็นธีรพลและสิงห์เข้า ก็พากันวิ่งกรูเข้าหาหมายยับยั้งตามคำสั่งของลูกพี่
 แม้ลิ่วล้อสามสี่คนนี้จะจัดการได้ไม่อยากเย็นนักเมื่อเทียบกับกลุ่มข้างในที่พบพานมาก็ตาม แต่เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาวุ่นวายที่จะตามมา ธีรพลจึงตัดสินใจหลีกเลี่ยงการปะทะ วิ่งอ้อมต้นก้ามปูทะลุไปยังรั้วทางด้านหลัง และรีบพลิกตัวข้ามตกลงบนเกวียนตามที่คาดการณ์ไว้อย่างพอเหมาะพอเจาะ
 "ไอ้คำ ไอ้ฆ้อง ไป!"
 เมื่อได้รับคำสั่งจากนายอันเป็นที่รัก วัวคู่ใจทั้งสองก็ตะกุยขาหน้ากู่ร้อง นำเกวียนแล่นตัดเข้าอีกซอยจนหายลับตาหลบหนี่ลิ่วล้อเหล่านั้นออกไปได้ในที่สุด
 "ไอ้ธี เลือด!" สิงห์เอ่ยร้องทักขึ้น ในขณะที่ธีรพลกำลังบังคับเกวียนเสาะหาสถานที่ลับตาแวะพัก
 เมื่อได้ยินดังนั้นธีรพลจึงรีบยกมือขึ้นปาดเช็ดเลือดที่ไหลซึมออกจากแผลแตกที่หางคิ้วซ้าย ใจกลับนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์อัศจรรย์ที่เกิดขึ้น ถ้าในสถานการณ์เมื่อครู่ไม่มีกำปั้นเพลิงเข้าช่วยเหลือ ป่านนี้แผลแตกที่หางคิ้วซ้ายคงต้องฉกรรจ์กว่านี้เป็นแน่ และปัญหาที่น่าคบคิดยิ่งไปกว่าก็คือ สิ่งที่เขาปลดปล่อยผ่านกำปั้นออกมานั้นมันคืออะไร? เหตุใดจึงทำให้สามารถปลดปล่อยออกมาได้?
 "มันเป็นอะไรกันแน่?"
 ธีรพลที่คิ้วขมวดบ่นพึมพำอยู่กับตัวเองราวกับคนเสียสติ เพราะยิ่งขบคิดหาคำตอบมากเท่าใด จิตใจก็ยิ่งสับสนงงงวยมากขึ้นเท่านั้น
 "เอ็งเป็นอะไรหรือไม่?" สิงห์เอ่ยทักปลุกให้ธีรพลตื่นจากภวังค์แห่งความคิด
 "ไม่มีอะไร" ธีรพลตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะนำเกวียนจอดข้างสันทรายแห่งหนึ่งที่ริมแม่น้ำ
 ในขณะที่สิงห์เอนตัวลงนอนริมหาดทอดถอนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ธีรพลก็พลันเอ่ยถามขึ้น "ไอ้สิงห์ เอ็งคิดได้หรือยังว่าจะทำอย่างไรต่อไป? เอ็งก็รู้ ว่ายังไม่หมดภัย หากยังติดหนี้สินอยู่เช่นนี้"
 "ข้ารู้ ตอนนี้ทางเลือกคงจะเหลือแต่เพียงหลบหนีไปเท่านั้น" สิงห์ถอนลมหายใจอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้เป็นคนละอารมณ์กับครั้งแรกอย่างชัดเจน
 ทั้งสองนิ่งเงียบจมอยู่ในความนึกคิด ท่ามกลางกระแสลมที่โชยพัดเอื่อย และทิวทัศน์ริมฝั่งน้ำใต้อาทิตย์อัสดงที่งดงามดั่งเทพรังสรรค์ บรรยากาศช่างรื่นรมย์ตัดกับชายทั้งสองที่นั่งขมวดคิ้วค้นหาวิถีทางออกที่ดีพร้อมสำหรับปัญหาในครานี้
 "ไอ้สิงห์ เอ็งหาเรือโกลน[1]สักลำให้ข้าได้หรือไม่?" จู่ๆธีรพลที่นึกอะไรขึ้นได้ก็พลันเอ่ยถามรบกวนความเงียบสงบเงียบขึ้น
 "ย่อมหาได้ แต่เอ็งจะนำไปใช้ทำอะไร?" สิงห์ตอบรับอย่างงงัน เนื่องด้วยจับต้นชนปลายไม่ถูกจึงได้ไถ่ถามกลับไปไป
 "แล้วเอ็งรู้จักบ้านพักของเฮียจวงใช่หรือไม่?" ธีรพลที่เพิกเฉยต่อคำถามของเกลอ พลันเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งอย่างมีเลศนัย
 "ย่อมรู้ ไอ้ธี เอ็งคิดจะทำอะไรกันแน่ ข้างงไปหมดแล้ว" สิงห์ที่เริ่มจะหงุดหงิดในความอมพะนำของอีกฝ่าย จึงได้เอ่ยกล่าวตอบอย่างรำคาญใจ
 "ในเมื่ออีกฝ่ายไร้ปราณี เราก็พาลหมดไมตรีเสียก็สิ้นเรื่อง" ธีรพลพึมพำ
 แต่ก่อนที่สิงห์จะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้ ธีรพลก็พลันกระโดดกอดคอเกลอรักบอกเล่าแผนการที่เขาคิดขึ้น ก่อนจะเอ่ยปากกล่าว
 "คืนนี้ เราจะไปเยี่ยมเฮียจวงกัน"
 ท่ามกลางเสียงส่ำสัตว์น้อยใหญ่ร่ำร้องดังระงม เรือโกลนลำน้อยไหลเอื่อยตามล่องน้ำ เคลื่อนผ่านเกาะแก่งน้อยใหญ่จนไหลเข้าสู่ร่องน้ำลึกแห่งหนึ่ง
 เวลานี้รอบทิศมืดสนิทเป็นแผ่นผืน ประกอบกับเป็นคืนเดือนมืด บรรยากาศจึงดูอ้างว้างวังเวงเป็นพิเศษ จะมีก็เพียงแต่ตะเกียงเจ้าพายุดวงน้อยสองดวง หนึ่งหน้าหนึ่งหลังที่คอยส่องสว่างให้เห็นเค้ารางของคนที่โดยสารอยู่บนเรืออย่างรำไร
 "หยุดเรือก่อน!"
 ชายที่นั่งอยู่หน้าลำเรือส่งสัญญาณให้ผู้ที่เป็นฝีผายอยู่เบื้องหลังชะลอความเร็วของเรือโดยสารลง
 พร้อมๆกับเรือที่จอดจนนิ่งสนิท ชายผู้ที่อยู่ด้านหน้าก็พลันเคลื่อนตัวมายังกลางลำเรือ มือดึงผ้าผืนหนึ่งออกจนเผยให้เห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่ถูกเอาผ้ายัดปากไว้
 "เอาละ เฮียจวง ถึงเวลาเจรจาแล้ว"
แน่นอนว่าผู้ที่อยู่ในตำแหน่งหน้าลำเรือนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน นอกเสียจากธีรพลพยัคฆ์หนุ่มผู้คิดแผนการลักพาตัวในครั้งนี้นั่นเอง
 ย้อนกลับไปราวๆสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ ธีรพลและสิงห์หลังจากนัดแนะแผนการกันแล้วเสร็จ ก็พากันเดินทางไปยังบ้านพักของเฮียจวงที่อยู่ในชุมชนย่านสันป่าข่อยในทันที
 เนื่องจากย่านนี้ผู้คนค่อนข้างชุกชุมการสัญจรก็ขวักไขว่ ทั้งสองจึงต้องนั่งคอยซุ่มอยู่รอจนถึงราวๆสี่ทุ่ม จึงได้ฤกษ์ออกปฏิบัติการณ์
 สิงห์ทำทีเป็นเดินอย่างเปิดเผย เคาะประตูแสร้งแจ้งอีกฝ่ายว่าจะนำเงินมาชำระหนี้สิน ด้านเฮียจวงเมื่อได้ยินดังนั้นก็พลันนึกคิดไปเองว่าวิธีข่มขู่สำเร็จผล จึงได้ต้อนรับขับสู้อีกฝ่ายเป็นอย่างดี
 ด้านธีรพล ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยเจรจากันอยู่ ก็รีบเคลื่อนไหวแฝงกายเข้าไปในบ้านพักอย่างเงียบเชียบ และเนื่องด้วยเฮียจวงไม่มีครอบครัว อีกทั้งลูกน้องก็เลิกงานกลับบ้านไปจนหมดแล้วสิ้น การลอบเร้นเข้าไปภายในจึงสะดวกดายยิ่ง
 และเมื่อได้จังหวะเหมาะเจาะ หลังจากตรวจอย่างละเอียดดีแล้วว่าภายในบ้านไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่อีก ธีรพลก็ให้สัญญาณสิงห์เข้ารวบตัวเฮียจวง จับมัดมือมัดเท้าไพล่หลังพันธนาการไว้แน่น อีกทั้งยังเอาเศษผ้าอุดปากป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายส่งเสียง ก่อนจะนำผ้ามาปิดคลุมอำพรางร่างแล้วลำเลียงขึ้นเกวียนมาลงลำเรือตามแผน
 "อื้อ อื้อ อื้อ"
 เสียงเฮียจวงที่ฟังดูไม่เป็นภาษาพลันเอ่ยระรัวขึ้น พร้อมกับร่างที่ดิ้นพล่านอย่างสุดแรงหมายให้หลุดพ้นจากพันธนาการ จนทำให้เรือลำน้อยส่ายโคลงเคลงไปมาอย่างรุนแรง
 "หากเก่งกล้านักก็ดิ้นให้สุดแรง เผื่อลำเรือคว่ำลงแล้ว จะได้ไม่ต้องเปลืองแรงข้า" สิงห์เอ่ยเสียงเข้มข่มขู่อีกฝ่าย
 ด้านเฮียจวงก็เหมือนกำลังคิดขึ้นได้ว่าตนอยู่บนลำเรือ อีกทั้งยังถูกจับหมัดเอามือไขว้หลังไว้ หากเรือเกิดคว่ำขึ้นมา ผู้ที่เคราะห์ร้ายคงหนีไม่พ้นตัวเขาเอง ต้องจมน้ำตายเป็นผีพรายน้ำเฝ้าอยู่ที่นี่ตลอดกาล
 เมื่อเฮียจวงเริ่มสงบลง ธีรพลจึงตัดสินใจดึงเศษผ้าที่อุดปากอีกฝ่ายไว้ออก ก่อนจะเอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อน "ข้าไม่ได้มีความตั้งใจจะทำให้เฮียจวงบาดเจ็บแต่อย่างใด หากพูดตกลงกันได้แต่โดยดี ข้าก็จะนำตัวเฮียจวงกลับบ้านอย่างปลอดภัย"
 "หากจะตกลงกันแต่โดยดี แล้วเหตุใดจึงไม่ปลดปล่อยเชือกที่มัดมือมัดเท้าข้าออกเสียก่อน" เฮียจวงเอ่ยถามตั้งแง่อย่างชาญฉลาด
 "นั่นก็ต้องป้องกันไว้ก่อน เกิดเฮียจวงไม่ยอมเจรจา คิดหลบหนีขึ้นมา พวกเราไยไม่เสียทีที่จับตัวมา" ธีรพลที่ก็มีไหวพริบปฏิภาณดีเยี่ยม จึงได้เอ่ยตอบกลับไปอย่างเฉลียวฉลาดไม่แพ้กัน
 "แล้วมีเรื่องใดจะตกลง?" เฮียจวงที่ตอนนี้อารมณ์โกรธลดลงมากแล้ว พลันเอ่ยถามขึ้น
 "จะเรื่องอะไรเสียอีก ก็เรื่องหนี้สินของไอ้สิงห์มันนั่นแหละ ข้ารู้ว่ามีหนี้ก็ต้องชดใช้ แต่พอจะเป็นไปได้หรือไม่? ที่จะไม่คิดดอกเบี้ยมัน และยอมให้มันผ่อนจ่ายเป็นรายเดือน" ธีรพลเอ่ยกล่าววาจาอย่างมีเหตุมีผล ขอไกล่เกลี่ยให้เกลอได้รับประโยชน์สูงสุด
 "หากจะให้ผ่อนจ่าย...ย่อมได้ แต่เรื่องไม่คิดดอกเบี้ยนั้นทำไม่ได้"
 เมื่อเห็นท่าทีของธีรพลที่ยอมโอนอ่อนผ่อนตาม เฮียจวงที่เป็นพ่อค้าในสายเลือดเมื่อรู้สึกว่าตนจะเสียเปรียบก็จึงลืมตัวลืมตนแสดงธาตุแท้ออกมา แม้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้ ตนจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่ก็ตาม
 "ข้าบอกเอ็งแล้ว อย่างไรเสียมันก็ไม่ยอมตกลง ปล่อยให้มันจมน้ำตายเสียที่นี่จะดีกว่า ไหนๆมันก็รู้ว่าข้าเป็นคนทำอยู่แล้ว ย่ำแย่สุดก็แค่หลบหนีจากไป" สิงห์ที่นั่งฟังทั้งสองพูดคุยเจรจากันอยู่นาน เมื่อเห็นว่าการต่อรองไม่เป็นผล จึงได้เอ่ยแทรกขึ้นอย่างรำคาญ ร่างพลันลุกขึ้นเดินปรี่เข้าหา จับเฮียจวงเหวี่ยงโยนลงน้ำไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
 หลังจากทุรนทุรายผุดๆจมๆอยู่ครู่หนึ่ง ธีรพลก็พลันเอื้อมมือลงไปช้อนจับประคองคว้าร่างเฮียจวงเอาขึ้นมาพักไว้ที่ข้างกราบเรือชั่วคราว ก่อนจะหันไปกล่าวถกเถียงกับสิงห์เป็นการใหญ่
 "ข้าก็บอกเอ็งแล้วว่าอย่างไรเสียข้าก็ไม่สามารถหาเงินนำมาคืนในเวลาอันสั้นได้ เอ็งจะให้ข้าทำอย่างไร" สิงห์ที่ออกไม้ออกมือเอ่ยถกเถียงธีรพล พยายามจะให้เกลอยอมรับเหตุผลปล่อยให้เฮียจวงจมน้ำตายไป
 "ด้วยเหตุแค่นี้ ถึงกับต้องฆ่าแกงกันเลยหรือ" ธีรพลที่ก็เริ่มมีอารมณ์ จึงพาลเอ่ยอย่างมีน้ำโหว่ากล่าวออกไป
 "เฮียจวงไม่มีทางอื่นแล้วหรือ?" ธีรพลหลังจากเอ่ยกล่าวกับสิงห์แล้ว ก็รีบหันมาไถ่ถามราวกับวิงวอนให้อีกฝ่ายรีบหาหนทางรอดให้กับตัวเอง
 "ทำงานให้..."
 เฮียจวงที่ยังไม่ทันได้เอ่ยครบถ้วนข้อความดี ก็พลันสำลักน้ำออกมาจนทำให้ธีรพลต้องถามซ้ำอีกครั้ง
 "ทำงานให้ข้าสามงาน เสร็จแล้วถือว่าหายกัน"
 เมื่อได้ยินประโยคนี้ธีรพลที่ยืนคุมเชิงอยู่ก็พลันแสยะยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
 "หนึ่ง"
 สิงห์ที่กำลังรู้ว่าตนเป็นฝ่ายมีเปรียบ จึงพยายามต่อรองบีบคั้นบังคับให้อีกฝ่ายยอมรับ ให้สาสมกับที่เป็นต้นเหตุให้เขาต้องประสบเรื่องราวร้ายๆในหลายวันที่ผ่านมา
 "สอง"
 แม้ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่เฮียจวงก็ยังไม่วายพยายามต่อรองให้ตนเสียเปรียบน้อยที่สุด
 "หนึ่ง"
 สิงห์เอ่ยเสียงเข้ม พร้อมกับแสดงท่าทีปรี่เข้าหาราวกับจะจับเฮียจวงโยนออกนอกเรืออีกครั้ง ซึ่งนั้นก็ทำให้เฮียจวงที่เข็ดขยาดกับความทรมานจากการจมน้ำรีบเอ่ยปากทัดทาน แล้วจึงตอบตกลงรับข้อเสนอในทันใด
 ท่ามกลางหนึ่งปลอบหนึ่งขู่ ธีรพลและสิงห์ที่เล่นละครตบตาออกมาได้อย่างแนบเนียน สามารถประสานเสริมกันอย่างลงตัว จนทำให้การเจรจาเป็นไปตามแผนการที่วางไว้ ถือได้ว่าประสบความสำเร็จในขั้นแรกอย่างงดงาม
 "ข้าเชื่อใจเฮียจวงได้ใช่หรือไม่?" ธีรพลเอ่ยขึ้นอีกครั้งในขณะที่ดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามาในลำเรือ พร้อมกับคลายเชือกปลดปล่อยพันธนาการออก
 "เรื่องราวอันใด?" เฮียจวงตีหน้าซื่อถามกลับ
 "หลังจากนี้หากเฮียจวงไม่รักษาสัจจะ พวกเราเมื่อสามารถจับตัวมาได้ครั้งหนึ่งแล้วย่อมสามารถกระทำได้อีกครั้งหนึ่ง แต่ในครั้งหน้านั้นคงไม่จำเป็นต้องบอกว่าจับมาเพื่อทำสิ่งใด" ธีรพลที่อยู่ดีๆก็แปรเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ กล่าววาจาข่มขู่กระซิบที่ข้างหูเสียงเข้ม จนทำเอาในตอนท้ายเฮียจวงถึงกับขนลุกซู่ด้วยความหวาดกลัว รีบพยักหน้าตอบรับอย่างเงียบงันไม่กล่าววาจาใดอีก
 "เอาละ ถึงเวลาพาเฮียจวงกลับบ้านแล้ว" ธีรพลเอ่ย
คำอธิบาย
[1] เรือโกลน คือ เรือโดยสารทั่วไป สามารถพบได้มากในแถบพื้นที่ที่นิยมเดินทางทางน้ำ


สำหรับในขั้นแรก "ว่างเปล่า" เป็นขั้นเริ่มต้นที่ดูเหมือนง่ายแต่แท้จริงแล้วเป็นกระบวนการที่ยากที่สุด เพราะผู้ฝึกจำเป็นที่จะต้องปล่อยวางจิตให้เข้าสู่สภาวะว่างเปล่าไม่ฟุ้งซ่านอย่างแท้จริง จนสามารถรับรู้ได้ถึงการไหลเวียนของพลังงานชีวิตภายในกายและพลังงานฟ้าดินที่หมุนเวียนอยู่โดยรอบ ซึ่งถ้าหากตั้งใจเกินไปจากแทนที่จะผ่อนคลายก็จะกลายเป็นฟุ้งซ่านจนสูญเสียสภาวะ แต่หากย่อหย่อนเกินไปจิตก็จะไม่ตั้งมั่นจนสูญเสียการรับรู้ในกระแสพลัง ดังนั้นผู้ฝึกจำเป็นที่จะต้องค้นหาจุดสมดุลทางจิตของตนให้ได้เสียก่อน การฝึกจึงจะก้าวข้ามพัฒนาสู่ระดับต่อไปได้
 แต่ก็เพราะความแตกต่างที่คั้นแบ่งไว้ด้วยเส้นบางๆระหว่างมีกับไม่มีนี้เอง ก็ทำให้ธีรพลต้องฝึกฝนขั้นแรกนี้อยู่กว่าเป็นสัปดาห์ จึงพอที่จะสามารถค้นพบจุดสมดุลที่ทำให้เขาสามารถรับรู้ถึงกระแสพลังงานได้อย่างเป็นธรรมชาติ แต่สภาวะดังกล่าวก็ยังอยู่ในขอบเขตจำกัดได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น
 ด้านทองใบที่รู้อยู่แล้วว่าในขั้นตอนการฝึกนี้ไม่อาจตะบี้ตะบันฝึกฝนจนมากไป เพราะรังแต่จะเป็นผลเสียทำให้จิตตึงเครียดสะสม จนทำให้อาจถึงขั้นถอดใจล้มเลิกความคิดฝึกฝนเลยก็เป็นได้ ดังนั้นเขาจึงบอกให้ธีรพลหยุดการฝึกจิตไว้ชั่วคราวแล้วหันมาฝึกฝนกระบวนท่าที่เขาตั้งใจจะถ่ายทอดให้
 สำหรับเรื่องเชิงหมัดเชิงมวย เนื่องด้วยธีรพลฝึกฝนพื้นฐานมาตั้งแต่เด็กจึงทำให้การเรียนรู้กระบวนท่าใหม่เป็นไปอย่างรวดเร็ว อีกทั้งพรสวรรค์ที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดก็มีมิใช่น้อย เมื่อผ่านการแนะแนวชี้นำจากทองใบเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้ธีรพลสามารถเกาะกุมเคล็ดลับ เหลี่ยมมุมที่จะทำให้ใช้ท่ารุกทั้งสามออกมาได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด
 เนื่องจากธีรพลเผลอไผลจิตใจมุ่งมั่นอยู่แต่มรรคาวิชาบู๊ จนทำให้เกือบลืมเลือนวันเวลานัดที่ให้ไว้กับนวลว่าจะไปไหว้พระเนื่องในวันมาฆบูชา กันที่วัดพระธาตุดอยสุเทพด้วยกัน พอเมื่อตอนคิดขึ้นได้นั้นก็จึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้านุ่งชุดขาวและบังคับเกวียนเข้าเมืองไปในทันที
 วัดพระธาตุดอยสุเทพ เป็นวัดเก่าแก่ของนครเวียงพิงค์ มีอายุราวห้าร้อยกว่าปี ตัววัดตั้งอยู่บนยอดเขาสุเทพ หนึ่งในภูเขาสูงสลับซับซ้อนในแนวเทือกเขาถนนธงชัยที่ทอดเป็นแนวยาวจากเหนือลงใต้ทางฝั่งตะวันตกของภูมิภาค โดยวัดถูกสร้างขึ้นในสมัยพญากือนาหรือพญาธรรมิกราช กษัตริย์ผู้ปกครองอาณาจักรล้านนา องค์ที่หก ซึ่งใต้ฐานเจดีย์สีเหลืองทองอร่ามทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสสูงสิบสองวาองค์นี้ เป็นที่ประดิษฐานไว้ซึ่งพระบรมสารีริกธาตุ สิ่งศักดิ์สิทธิคู่บ้านคู่เมืองที่ชาวเวียงพิงค์ให้ความเคารพสักการะมาอย่างช้านาน
 หลังจากไหว้พระธาตุของพรกันแล้วเสร็จ ธีรพลและนวลก็พากันเดินออกมายังระเบียงฝั่งทิศใต้เพื่อชื่นชมทัศนียภาพอันเขียวชอุ่มกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาด้วยกัน และทางเบื้องขวาที่ไม่ไกลไปนัก ยังมีแม่น้ำปิงที่ยาวขดเขี้ยวดั่งงูยักษ์ไหลผ่านตัวเมืองอันเจริญรุ่งเรือง และกำแพงเวียงอารยธรรมโบราณที่สืบทอดมาจากอาณาจักรล้านนาให้เห็นอยู่รำไร
 "งดงามจริงๆ" ธีรพลรำพันขึ้น
 "ใช่ งดงามมาก" นวลตอบรับพร้อมกับสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด
 "หมายถึงนวลนะ" ธีรพลกระเซ้าอย่างซุกซน
 "คนบ้า"
 นวลในยามปกติว่างดงามแล้ว แต่ในยามที่ขวยเขินเอียงอายกลับงดงามผุดผาดเสียยิ่งกว่า ยิ่งในตอนที่แย้มยิ้มชม้ายชายตามองแต่พองามก็ยิ่งทำให้ใจชายที่ได้พบเห็นพลันใจสั่นระรัวหลงใหลในเสน่ห์ที่ยากเกินจะทอดถอนใจ ซึ่งหากจะเปรียบให้เป็นเทพธิดาในแดนดินก็ไม่ผิดเพี้ยนแต่อย่างใด
 "ไม่ทราบว่า แม่หญิง มีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร?" เสียงชายผู้หนึ่งพลันเอ่ยสำบัดสำนวนถามอย่างอ่อนหวานขึ้น
 และในอีกเพียงชั่วอึดใจให้หลัง ร่างของชายรูปร่างเล็กสวมใส่ชุดสูทในแบบตะวันตกก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับถอดหมวกโค้งคำนับอย่างสุภาพ และยื่นมือออกทำท่าจะดึงมือของนวลข้างหนึ่งขึ้นมาเกาะกุมไว้
 เมื่อเห็นดังนั้น ธีรพลก็พลันคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนของอีกฝ่ายเพื่อยับยั้งการกระทำที่ไม่สมควรดังกล่าวไว้ เพราะแม้จะเป็นการทักทายที่เหมาะสมตามธรรมเนียมของฝรั่งก็ตาม แต่สำหรับคนไทยแล้วการกระทำแบบนี้ถือว่าไม่ให้เกียรติผู้หญิง
 "โอ๊ย! โอ๊ย! โอ๊ย!"
 ทั้งๆที่ธีรพลเพียงกำข้อแขนไว้เพียงพอกระชับ ไม่ได้บีบคั้นส่งกำลังออกแต่อย่างใด แต่อีกฝ่ายกลับใจปลาซิวร่ำร้องโหยหวนราวกับโดนมีดทิ่มแทงก็มิปาน
 "คุณเล็ก"
 พร้อมๆกับเสียงร้องของเจ้านาย องครักษ์ผู้ติดตามทั้งสองเมื่อเห็นผู้เป็นนายหน้าตาเหยเกเจ็บปวดสุดทานทน ก็พลันปรี่เข้าหาธีรพลหมายสยบอีกฝ่ายในทันที
 "หยุดเดี๋ยวนี้ ที่นี่เป็นวัด จะมาทำตัวรุ่มร่ามหรือเป็นอันธพาลไม่ได้"
 นวลที่ก็โกรธจัดในความประพฤติที่ไม่เหมาะสมของอีกฝ่าย อีกทั้งเห็นสถานการณ์ทางธีรพลที่ดูท่าไม่สู้ดีนัก ด้วยไวพริบจึงชิงกล่าวด้วยเสียงอันดังจนทำให้ทุกคนในบริเวณหันมาให้ความสนใจ
 "ทุกท่าน เป็นการเข้าใจผิดกันทั้งสิ้น ไม่มีอะไรทั้งนั้น" ชายที่ลูกน้องเรียกหาว่า "คุณเล็ก" เมื่อเห็นฝ่ายตนเริ่มเป็นฝ่ายเสียเปรียบก็พลันสะบัดมือหลุดพ้นจากพันธนาการของธีรพล พลางเอ่ยแก้ลำโบกไม้โบกมือแสดงสัญลักษณ์ทางกาย แสร้งยิ้มออกอย่างเบิกบาน
 "ต้องขออภัยแม่หญิงและน้องท่านนี้ด้วย เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ" เล็กหันมาเอ่ยเสียงเย็นขึ้นอีกครั้ง แต่ลดสุ่มเสียงลงให้ได้ยินเฉพาะในวง
 "ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิด ก็แล้วกันไปเถอะ"
 แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายเสแสร้งแกล้งดัดขึ้น แต่ภายนอกนวลก็ยังยิ้มรับและชิงดึงตัวธีรพลออกจากจุดเกิดเหตุ จนสามารถหลีกหนีออกไปจนลับตา
 "ไม่เคยมีใครทำให้เราเสื่อมเสียหน้าแบบนี้" ราวกับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ทันทีที่เล็กหันหลังให้กับทุกคน เขาก็พลันกัดฟันกรอดบ่นพึมพำ ทุบราวระเบียงลงด้วยความโกรธแค้น
 "ดูจากการแต่งตัว คงเป็นคุณหนูคุณชายที่มาจากพระนครเป็นแน่" ธีรพลเอ่ยขึ้นในขณะที่บังคับเกวียนลงจากเขานำส่งนวลกลับบ้านไป
 "คงจะไม่ผิด ไม่รู้ว่าหญิงสาวในพระนครเมื่อแรกพบก็ยินยอมให้จับมือถือแขนกันหรือไร เหตุใดทั้งที่ยังไม่เคยรู้จักหน้าคร่าตากัน กลับถึงขั้นกล้ามาแตะเนื้อต้องตัว" นวลบ่นอุบ
 สำหรับปัญหาในหัวข้อนี้ ธีรพลซึ่งไม่เคยได้สัมผัสชีวิตในเมืองหลวงมาก่อน ก็จึงหมดปัญญาที่จะให้ความกระจ่าง ดังนั้นจึงทำได้แต่พยักหน้ารับ เป็นผู้ฟังที่ดี แล้วจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไป
 "ดีที่นวลช่วยแก้ไขเหตุการณ์ไว้ได้ทัน เพราะดูชายลูกน้องทั้งสองคนนั้นน่าจะมีฝีมือไม่เบา หากเกิดต่อยตีกันขึ้นมา เดาไม่ออกเลยว่าใครจะอยู่ใครจะไป" ธีรพลเอ่ยขึ้นพร้อมกับจมอยู่ในภวังค์นึกคิดวิเคราะห์ระดับฝีมือของอีกฝ่ายจากความทรงจำ
 โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวมาก่อน ธีรพลในตอนนี้หลังจากผ่านการฝึกฝนพื้นฐานการตระหนักรู้ถึงพลังงานรอบกายมาแล้ว ทำให้เขามีสัมผัสที่ว่องไวขึ้นในเรื่องการจับกระแสการเปลี่ยนแปลงของระดับพลังงานภายนอก หากจะพูดง่ายๆก็คือแม้จะยังไม่ถึงขั้นสามารถควบคุมพลังงานชีวิตได้อย่างเบ็ดเสร็จ แต่เมื่อพบเข้ากับสถานการณ์คับขันดั่งเช่นเมื่อครู่นี้ เขาก็จะสามารถรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดในขอบเขตอย่างละเอียด อีกทั้งยังมีปฏิกิริยาที่ว่องไวเพียงพอกับการรับเหตุเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันได้อีกด้วย
 บรื้น!
 เสียงเครื่องยนต์คำรามดังกระหึ่มปลุกธีรพลให้ตื่นขึ้นจากห้วงความคิด ตามติดกันนั้น รถยุโรปคันโตหลังจากปรากฏกายขึ้นได้ไม่นานก็พลันไล่จี้เกวียนของธีรพลเข้ามาในระยะสองวา
 แต่ขณะที่ธีรพลจะบังคับเกวียนเบี่ยงซ้ายหลบเข้าข้างทางตามสัญชาตญาณ รถยุโรปคนดังกล่าวก็กลับเร่งเครื่องเบียดเสียดเข้ามาทางฝั่งซ้ายของเกวียน ก่อนจะบีบแตรเสียงดัง จนทำให้วัวคู่ใจที่อยู่ข้างดังกล่าวตกใจพลันแล่นกระชากเกวียนจนแทนที่จะเข้าซ้ายกลายเป็นพุ่งลากออกขวาตรงเข้าหาไหล่เขาสูงอย่างรวดเร็ว
 "ไอ้ฆ้อง หยุด!"
 เสียงธีรพลร้องตวาดสุดเสียงเรียกสติวัวคู่ใจให้หยุดวิ่งกระโจนอย่างเสียสติ รับฟังคำสั่งจากเขาผู้เป็นนาย
 แม้วัวพาหนะจะปฏิบัติตามคำสั่งของธีรพลอย่างรวดเร็ว แต่เนื่องด้วยหนทางอยู่ระหว่างทางลงเขาลาดชัน การหยุดยั้งสภาวะของเกวียนไม้ที่มีน้ำหนักมากจึงเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก ขาวัวทั้งสี่ข้างจึงทำได้เพียงครูดดินลากไถลไปพร้อมกับเกวียน หมดปัญญาจะควบคุมบังคับได้ดั่งใจ
 เกวียนลื่นไถลไปบนพื้นถนนจนเหลืออีกเพียงวาเศษเท่านั้นก็จะตกเขา แน่นอนว่าหากเคลื่อนต่อไปในลักษณะนี้ เกวียนทั้งคันจะต้องหลุดถนนล่วงหล่นไปยังเบื้องล่าง โอกาสรอดชีวิตทั้งขบวนแทบเป็นไปไม่ได้
 ยามขับคันจวนเจียน จิตใจที่ควรร้อนรุ่มกลับเยือกเย็นจนผิดธรรมดา ธีรพลเมื่อทราบว่าวัวคู่ใจไม่สามารถตั้งตัวเบี่ยงเลี้ยวให้รอดพ้นวิกฤตได้ ตัวเขาจึงผละจากสายจูง กระโดดลงจากเกวียนและเหนี่ยวรั้งกระชากเชือกล่ามคอไอ้ฆ้องที่ติดไว้กับแอกอย่างแรง
 สำหรับสายตาคนนอกหากอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ การกระทำที่ธีรพลทำอยู่นั้นไม่ต่างอะไรจากการรนหาที่ตาย การตัดใจละทิ้งเกวียนรักษาชีวิตต่างหากที่เป็นหนทางที่ประเสริฐสุด แต่สำหรับธีรพลกลับมีความรู้สึกมั่นใจอยู่ลึกๆว่าเขาสามารถกระทำได้ ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่ทราบว่าไปได้ความมั่นใจนี้มาจากที่ใด
 ทันทีที่ออกแรงดึงภายในกายเขาก็เริ่มรู้สึกปั่นป่วนขึ้นมา คลื่นความร้อนจากท้องน้อยพลันแผ่กระจายออกราวน้ำป่าไหลหลากผ่านเส้นลมปราณภายในร่าง หมุนเวียนวนทั่วร่างเร็วรี่ ทำให้จากวัวและเกวียนที่เคยหนักอึ้งราวหินก้อนยักษ์กลับเบาลงอย่างน่าอัศจรรย์
 ครืด!
 ราวกับมีมืออันทรงพลังตบเกวียนให้เคลื่อนกลับเข้าสู่ถนน ธีรพลน้าวดึงวัวและเกวียนที่อยู่ติดกันจนสามารถเคลื่อนเบี่ยงหลบรอดจากการตกเขามาได้อย่างปาฏิหาริย์
 ฟู่ว!
 ธีรพลผ่อนลมหายใจห้วงใหญ่อย่างโล่งอก ก่อนจะหันไปดูรถคันต้นเหตุที่กำลังเคลื่อนตัวออก หลังจอดติดตามดูผลงานอย่างเลือดเย็น
 "ถึงขั้นจะฆ่ากันเชียวหรือ" ธีรพลส่ายหน้าบ่นพึมพำอย่างโกรธแค้น พลางจดจำรูปลักษณ์ของรถคันดังกล่าวไว้ ก่อนจะหันมาตรวจดูสวัสดิภาพของนวลที่ยังคงนั่งยึดเกวียนไว้แน่นด้วยความตกใจ
 "นวลปลอดภัยดีใช่หรือไหม?"
 ธีรพลกระโดดขึ้นเกวียนรีบเข้าไปมองซ้ายดูขวาตรวจสอบอาการบาดเจ็บของนวลดูอย่างละเอียด
 "ไม่ ไม่เป็นไร" นวลที่ยังคงอยู่ในอาการตกใจ ตอบกลับอย่างตะกุกตะกัก
 แม้ฝ่ายหญิงจะไม่ได้บาดเจ็บรุนแรงอะไร แต่เหตุการณ์ดังกล่าวได้สร้างบาดแผลแห่งความหวาดกลัวไว้ภายในจิตใจเธอมิใช่น้อย ดังนั้นธีรพลจึงนั่งปลอบใจเธออยู่ครู่ใหญ่จนสามารถคืนสติตั้งมั่นดีแล้ว จึงบังคับเกวียนนำพาเธอกลับบ้าน
 หลังการเดินทางที่ราบเรียบเงียบสงบ ในที่สุดธีรพลก็นำนวลกลับมาส่งบ้านโดยไม่มีเหตุแทรกซ้อนใดๆเข้ารบกวนอีก และแน่นอนว่ารถยุโรปคันโตนั้นก็หายจากไปอย่างไร้ร่องรอยด้วยเช่นกัน แม้จะเจ็บใจที่ไม่สามารถเห็นถนัดชัดตาว่าใครที่อยู่เบื้องหลัง แต่เขาก็มั่นใจว่าหากพบเห็นอีกรอบต้องจดจำได้ในทันที อีกทั้งรถยุโรปที่วิ่งบนท้องถนนก็มีนับคันได้ จึงไม่น่ายากที่จะพบพาน


"ไอ้ธี ไอ้ธี"
 เสียงสิงห์ร้องเรียกวิ่งมาอย่างกระหืดกระหอบ ขณะที่ธีรพละกำลังวกเกวียนมุ่งหน้ากลับบ้าน
 "เกือบคลาดกันแล้วเชียว" สิงห์เอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยหอบ ก่อนจะยืนเกาะเกวียนสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด
 "มีอะไรอีก หรือเฮียจวงมันส่งคนมาทำร้ายเอ็ง" ธีรพลเร่งถาม
 "ไม่ใช่" สิงห์โบกมือส่ายหน้าตอบปฏิเสธ
 เมื่อไม่ได้เป็นเรื่องขอขาดบาดตาย ธีรพลจึงเบาใจลงเอ่ยถามสิงห์กลับอย่างใจเย็น "แล้วมันเรื่องอะไร?"
 "ก็เรื่องที่ตกลงกันว่าจะทำงานล้างหนี้ให้เฮียจวงอย่างไรเล่า" สิงห์ที่หายเหนื่อยลงบ้างแล้วจึงรีบเฉลยเอ่ยเหตุผลของการมาหาธีรพลในครานี้
 "เอ็งต้องเป็นคนทำไม่ใช่หรอกหรือ? เหตุใดจึงมาหาข้า?" ธีรพลเอ่ยถาม
 "มันก็ใช่อยู่ แต่เฮียจวงมันบอกข้าว่าอยากให้เอ็งตามติดไปด้วย" สิงห์กล่าว
 "แล้วงานที่ว่านี่ มันคืองานอะไร?" ธีรพลถามขึ้นอีกครั้ง
 "ถึงตอนนี้ข้าก็ยังไม่รู้ว่าเฮียจวงจะให้ทำงานใด ที่รู้ก็เพียงแต่ว่าต้องเดินทางไปยังเขลางค์นคร[1]เสียก่อน จึงจะค่อยกำหนด" สิงห์ทบทวนความทรงจำอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยบอกขึ้น
 "ไอ้ธี เอ็งช่วยเหลือข้าอีกคราหนึ่งได้หรือไม่?" สิงห์อ้อนวอน
 "หากช่วยแบ่งเบาเอ็งได้ ข้าย่อมจะทำ อีกอย่างหากเดินทางไปไกลแบบนี้ ข้าก็ไม่อาจวางใจให้เอ็งไปลำพังได้…ตกลง ข้าจะไปกับเอ็ง" ธีรพลที่กระโดดลงจากเกวียน ยืนตบไหล่เกลอรักเอ่ยบอกอย่างจริงใจ
 "ขอบน้ำใจเอ็งอีกครั้ง" สิงห์ยิ้มตบไหล่อีกฝ่ายตอบกลับด้วยความรู้สึกซึ้งใจ
 "แล้วต้องออกเดินทางเมื่อใด?" ธีรพลถามไถ่รายละเอียด
 "พรุ่งนี้เช้า" สิงห์ตอบกลับสั้นๆ
 "ไยรวดเร็วปานนั้น!"
 ธีรพลที่ยังไม่ทันได้เตรียมการใดๆ ไม่คาดคิดว่าจะต้องออกเดินทางแทบจะทันทีที่ได้ทราบข่าว ดังนั้นจึงเร่งรีบถามรายละเอียดจากสิงห์ พร้อมกับนัดแนะสถานที่นัดพบในวันพรุ่งนี้ แล้วจึงรีบกลับบ้านไปในทันที
 หลังจากจัดเตรียมข้าวของที่จำเป็นสำหรับการเดินทางจนแล้วเสร็จ ธีรพลก็ออกไปอธิบายเหตุผลพูดคุยขออนุญาตลุงมั่นและป้าแก้ว ซึ่งทั้งสองท่านก็เข้าใจและตอบตกลงเป็นอย่างดี จากนั้นจึงได้มีโอกาสออกไปเดินเล่นพูดคุยความหลังกับลุงทองใบที่สวนหลังบ้าน
 "เจ้าธี ตอนนี้อายุเจ้าได้เท่าใดแล้ว?" ทองใบเอ่ยถาม
 "สิบเก้าปีครับ" ธีรพลยิ้มตอบ
 "เจ้าโตมากแล้วจริงๆ" ทองใบเอ่ยพร้อมกับทอดถอนใจราวกับมีเรื่องราวหนักใจบางอย่างที่กักเก็บไว้
 "ตลอดเวลาลุงไม่เคยบอกเล่าเรื่องราวพ่อแม่แท้ๆให้เจ้าฟัง แต่นั้นไม่ใช่เพราะมันไม่สำคัญ เพียงแต่ลุงกลัวมาโดยตลอดว่า ความทรงจำเหล่านั้นมันจะย้อนกลับมาทำร้ายเจ้า" ทองใบสาธยายอย่างช้าๆ
 "แต่ตอนนี้ควรจะถึงเวลาที่เจ้าสมควรได้รับรู้เรื่องราวในอดีตที่เกิดขึ้นกับพ่อและแม่ของเจ้าแล้ว" ทองใบเอ่ยพร้อมกับแสดงสีหน้านึกคิดย้อนรำลึกถึงความหลัง
 "ลุงบังเอิญพบเจอกับพ่อเจ้าตั้งแต่สมัยตอนที่อยู่ละโว้[2] ในตอนนั้นพ่อเจ้าเดินทางมาปฏิบัติภารกิจบางอย่าง ซึ่งก็ประจวบเหมาะกับลุงที่มีเป้าหมายเดียวกัน พวกเราทั้งสองจึงได้ต่อสู้ช่วยเหลือเคียงบ่าเคียงไหล่แผ่ใจให้กันจนผ่านพ้นอุปสรรคในครั้งนั้นมาได้ และนับจากวันนั้นพวกเราจึงตกลงเป็นเกลอที่ดีต่อกันเสมอมา แต่อยู่มาวันหนึ่งหลังจากที่เจ้าเกิดมาแล้ว พ่อเจ้าได้ไปพบความลับของกลุ่มบุคคลกลุ่มหนึ่งเข้า ซึ่งนั้นก็ทำให้ชีวิตของเจ้าสามคนพ่อแม่ลูกพลิกผันเป็นหลบหนีอย่างหัวซุกหัวซุน จนเหตุการณ์ร้ายในวันนั้นเกิดขึ้น ลุงรู้แต่เพียงว่าพ่อและแม่เจ้าเป็นสมาชิกของภาคีใดซักแห่ง แต่ไม่ว่าจะสืบค้นอย่างไรก็ไม่สามารถรู้เบาะแสของคนกลุ่มนี้ ส่วนคนที่พยายามฆ่าพ่อแม่เจ้า ลุงก็รู้เพียงชื่อคนผู้หนึ่งที่ชื่อ หลง เท่านั้น"
 ทองใบพยายามอธิบายความในใจที่อัดอั้นเก็บไว้มานานให้ธีรพลได้รับรู้ สำหรับเขาในตอนนี้เสมือนว่าได้ยกภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับร่างเขาอยู่นานนับสิบกว่าปีออกแล้ว ส่วนทางด้านธีรพลจะตอบสนองอย่างไรต่อไป เขาก็จะคอยยืนสนับสนุนเคียงข้างธีรพลไปจนสุดทาง
 "หรือว่าจะเกี่ยวพันกับหยกชิ้นนี้!"
 ธีรพลคิดขึ้นในใจ พร้อมกับลูบคลำตราหยกรูปดอกบัวขนาดเท่ากำปั้นชิ้นหนึ่ง ที่อยู่ติดตัวมาตั้งแต่แม่เขาเสียชีวิตลง
 "จำไว้ หากยังไม่เก่งกล้า อย่าไปสืบค้นเรื่องราวของคนลึกลับกลุ่มนี้เป็นอันขาด ขุมกำลังของพวกมันลึกล้ำสุดหยั่งคาด สุ่มสี่สุ่มห้าไปเจอยอดฝีมือเข้า มีแต่ได้ตายอย่างไร้ที่กลบฝังเป็นแน่" ทองใบกล่าวเน้นย้ำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
 "แล้วลุงจะกลับเมื่อใด?" ธีรพลเปลี่ยนหัวเรื่องเอ่ยถามขึ้น
 "คงอยู่ดื่มกินเป็นเพื่อนไอ้มั่นมันอีกสองสามวันแล้วค่อยกลับ" ทองใบกล่าวตอบก่อนจะทิ้งท้ายให้ธีรพลรับรู้ว่าหากมีเรื่องต้องการที่จะพบเจอเขาแล้วละก็ ให้ไปหาเขาได้ที่ละโว้พร้อมกับเอ่ยบอกสถานที่ติดต่อไว้อย่างคร่าวๆ
 หลังจากนั้นทองใบและธีรพลก็พูดคุยกันอยู่อีกพักหนึ่ง ก่อนที่ทองใบจะเน้นย้ำวิธีแต่ละขั้นตอนการฝึกใช้พลังงานชีวิตให้ธีรพลจดจำอีกครั้ง จากนั้นจึงแยกย้ายกันพักผ่อนนอนหลับ
 เช้าวันรุ่งขึ้น ธีรพลที่เดินทางมารอยังจุดนัดหมายตั้งแต่เช้ามืดก็ได้พบกับสิงห์ตรงบริเวณหน้าสถานีรถไฟ พร้อมกับเฮียจวง ไอ้ใหญ่ และลูกน้องใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยอีกสามคน
 แม้จะมีความบาดหมางกันมาก่อน แต่ขณะนี้ไอ้ใหญ่ที่ทำตัวกร่างอยู่เป็นนิตย์ กลับดูสงบเสงี่ยมหมอบราบคาบแก้ว อีกทั้งเวลาที่ชำเลืองสายตามาทางธีรพลยังบังเกิดจิตระย่นย่อก้มศีรษะลงอย่างลืมตัว ปราศจากความคิดเป็นอริศัตรูเช่นดั่งเคยแต่อย่างใด
 เมื่อไร้ซึ่งปัญหาในการร่วมทาง หลังจากตรวจความพร้อมของสัมภาระเป็นครั้งสุดท้ายเสร็จสิ้น เฮียจวงก็พาทั้งหมดเดินไปยังห้องตีตั๋ว[3]
 ปัก! ปัก! ปัก!
 เสียงเครื่องแสตมป์ตั๋วกดกระแทกลงบนกระดาษแข็งสีแดงจนเกิดเป็นตัวอักษรชุดหนึ่ง ที่ระบุสถานีปลายทาง ชั้นที่นั่ง วันที่ และราคาค่าโดยสารไว้
 "เอานี่ ตั๋ว เก็บไว้ให้ดีอย่าให้หาย"
 หลังจากจ่ายเงินรับตั๋วโดยสารมา เฮียจวงก็นำออกแจกจ่ายในทันที
 "ไปพระนคร ชานชะลาที่สอง อีกสิบนาทีรถไฟจะออกแล้ว"
 เสียงพนักงานรถไฟที่ชานชะลาร้องตะโกนเรียกเตือนให้ผู้โดยสารที่มีตั๋วบนเส้นทางให้รีบขึ้นรถไฟ
 สำหรับธีรพลและสิงห์ ครั้งนี้ถือได้ว่าเป็นครั้งแรกในชีวิตของพวกเขาเลยก็ว่าได้ ที่มีโอกาสได้ขึ้นโดยสารรถไฟ ดังนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดจึงเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่สำหรับพวกเขาเป็นพิเศษ ดังนั้นครั้นพอถึงเวลาที่ควรจะขึ้นขบวนรถก็พลันหันรีหันขวางไม่ทราบว่าชานชะลาที่ว่านั้นมันอยู่ทิศทางใด แต่เมื่อมีเฮียจวงงูเจ้าถิ่นคอยช่วยเหลือนำทางทุกอย่างจึงผ่านราบรื่นไปได้ด้วยดี
 "ชั้นสาม ไปขบวนหลัง"
 หลังจากยื่นตั๋วให้พนักงานบนชานชะลาดู ธีรพล สิงห์พร้อมลูกน้องเฮียจวงอีกสามคนก็ถูกแยกออกเป็นชุดหนึ่ง เดินไปยังท้ายขบวน ส่วนเฮียจวงและไอ้ใหญ่ที่มีตั๋วที่นั่งชั้นพิเศษก็ได้แยกออกไปยังห้องส่วนตัวที่หัวขบวน
 ปู๊น!
 เมื่อหาที่นั่งลงได้ไม่นาน เสียงหวีดหนักๆจากเครื่องจักรไอน้ำก็พลันดังขึ้นพร้อมพ่นไอน้ำสีขาวขุ่นพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า รถไฟจึงค่อยๆแล่นออกจากสถานีไปในที่สุด
 ระหว่างทางกว่าชั่วโมงครึ่ง ธีรพลและสิงห์ที่นั่งอยู่บนเบาะไม้เดียวกัน แทบจะไม่มีบทสนทนาระหว่างกันเลย จะมียกเว้นก็เพียงแต่ตอนที่มีพนักงานมาเดินตรวจตั๋วเท่านั้น นอกจากเวลาดังกล่าวแล้วทั้งสองก็มัวแต่มองเพลินอยู่กับทิวทัศน์แปลกตาที่เบื้องนอก จนเผลอไผลลืมเลือนเวลากระทั่งรถไฟจอดเทียบสนิทที่สถานีขุนตาน
 "ไอ้ธี เอ็งรู้หรือไม่ ทางข้างหน้าเป็นทางลอดผ่านถ้ำขุนตาน" สิงห์หลังจากชะโงกหัวออกไปดูสถานการณ์ ก็พลันหันมาเอ่ยกับธีรพลด้วยสีหน้าแตกตื่น
 "แล้วมันเป็นอย่างไร เหตุใดเอ็งจึงได้ทำหน้าแปลกๆ?" ด้วยความไม่รู้ ธีรพลจึงพานซื่อเอ่ยถามอีกฝ่ายออกไปตรงๆ
 "ก็ไอ้พวกที่ทำงานถ่อเรือ มันเคยเล่าให้ข้าฟังว่า ถ้ำนี้มีคนตายระหว่างขุดเจาะนับไม่ถ้วน ผู้ใดที่กำลังดวงอับได้ลอดเข้าไปก็มักจะเห็นวิญญาณของเหล่าคนงานมาหลอกหลอน จนเป็นต้องจับไข้หัวโกรนไปเสียทุกราย" สิงห์หันซ้ายมองขวาอย่างหวาดกลัว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นทำหน้าตาขึงขังป้องปากกระซิบบอกเล่าให้ธีรพลได้ฟังแต่เพียงผู้เดียว
 "มันจะจริงหรือ คนโดยสารมีออกถมเถ หากเป็นจริงดั่งที่เอ็งว่า ป่านนี้คงไม่มีผู้ใดกล้านั่งรถไฟสายนี้อีก" ทันทีที่สิงห์เล่าจบ ธีรพลก็แอบไปชำเลืองมองปฏิกิริยาผู้โดยสารโดยรอบ ซึ่งทั้งหมดก็ดูปกติปราศจากความหวาดกลัวเฉกเช่นสิงห์แต่อย่างใด อีกทั้งบางคนยังเพลิดเพลินกับการเลือกซื้ออาหารและสินค้าผ่านช่องหน้าต่างรถไฟเสียด้วยซ้ำ
 "ก็แล้วแต่เอ็ง ถ้าเป็นอะไรขึ้นมา ไม่ต้องมาเรียกให้ข้าช่วยเหลือ" สิงห์พูดตัดบทอย่างรำคาญ พลางใช้มือกำพระที่ห้อยคอไว้แน่น ปากขยุกขยิกหลับตาสนิทท่องบทสวดมนต์เป็นการใหญ่
 พร้อมกับเสียงระฆังที่ดังขึ้น รถไฟเริ่มเคลื่อนตัวออกอีกครั้ง โดยที่เบื้องหน้าเป็นปากอุโมงค์ยาวซึ่งภายนอกทาไว้ด้วยสีแดงสด มองไปดูน่าเกรงขามทรงพลังและลึกลับในเวลาเดียวกันยิ่ง
 ทันทีที่รถไฟผ่านเข้าอุโมงค์ที่ชาวบ้านเรียกกันจนติดปากว่าถ้ำขุนตานแล้ว ทุกที่ทางก็พลันมืดสนิทในบัดดล ผู้โดยสารจากที่เคยพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจก็กลายเป็นเงียบสนิทเป็นเป่าสาก บรรยากาศจึงดูพิลึกวังเวงอยู่ชอบกล จนพานทำให้จิตธีรพลคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องที่สิงห์ได้บอกเล่าให้ฟัง
 "ไม่ได้การแล้ว"
 ก่อนที่สติจะหลุดเตลิดไปไกล ธีรพลที่รู้ว่าหากปล่อยให้ความกลัวเข้าครอบงำจิตให้คิดทึกทักจินตนาการไปในลักษณะนี้ อาจทำให้เขาเห็นภาพหลอนเข้าจริงๆก็เป็นได้ ยามนั้นจึงพยายามข่มจิตสงบใจลง หลับตาและนึกไปถึงการฝึกสมาธิพื้นฐานในขั้นว่างเปล่าทดแทน
 หลังสูดหายใจเข้าออกปล่อยให้จิตเข้าสู่ขอบเขตว่างเปล่าได้ไม่นาน ธีรพลก็พลันเข้าสู่จุดสมดุลได้อย่างง่ายดาย เขารู้สึกว่าทั้งร่างโล่งโปร่งสบายอย่างบอกไม่ถูก นอกจากจะรับรู้ถึงพลังงานชีวิตที่หมุนเวียนในกายอย่างเอื่อยเฉื่อยแล้ว เขายังรู้สึกถึงพลังงานภายนอกที่หนาหนักเข้มข้นมากเสียจนแทบจะล้นทะลักเข้าภายในกายอย่างไม่อาจบังคับแข็งขืน
 "เอ๊ะ!"
 ด้วยความบังเอิญที่ทำให้ธีรพลได้เข้ามาอยู่ในสถานที่ที่มีพลังงานฟ้าดินหนาแน่น ทำให้เขาได้ก้าวเข้าสู่ขั้นตอนการฝึกระหว่างขั้นว่างเปล่าและขั้นก่อเกิดตามคำอธิบายที่ลุงทองใบเน้นย้ำไว้
 นอกจากพื้นฐานในการรับรู้เรื่องกระแสพลังงานที่จำเป็นที่จะต้องฝึกฝนจนแคล่วคล่องชำนาญดีแล้ว การดูดซับพลังงานฟ้าดินก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ผู้ฝึกจะขาดไม่ได้ เพราะหากรู้แต่วิธีการนำพลังงานชีวิตออกไปใช้เพียงอย่างเดียวและรอให้พลังงานฟ้าดินดูดซับเข้าร่างตามธรรมชาติซึ่งเป็นกระบวนการที่เชื่องช้าแล้วนั้น สักวันหนึ่งพลังงานที่ถูกกักเก็บไว้ในบ่อกำเนิดพลังก็จะเหือดแห้งลงเนื่องจากใช้ออกมากกว่านำเข้า
 เมื่อคิดได้ดังนั้น ธีรพลจึงเร่งทบทวนวิธีการที่ได้รับการชี้แนะมาจากลุงทองใบ ใช้จิตค่อยๆชักนำพลังงานฟ้าดินดูดซับเข้าสู่ร่างกายอย่างช้าๆ เฉกเช่นกับการผันน้ำเข้านา ที่ต้องควบคุมทั้งปริมาณและความแรงของน้ำให้พอเหมาะจึงจะไม่ทำอันตรายต่อกล้าข้าวที่อยู่ภายใน
 หลังจากพลังงานฟ้าดินไหลเวียนเข้าสู่เส้นลมปราณและหมุนวนภายในกายอยู่หลายรอบจนลดความเชี่ยวกรากลงไปมากแล้ว ธีรพลก็ชักนำพลังงานบริสุทธิ์เหล่านั้นไหลเข้าไปกักเก็บไว้ในบ่อกำเนิดพลังซึ่งเปรียบเสมือนกับบึงน้ำบ่อใหญ่ เปลี่ยนผันมาเป็นพลังงานชีวิตของตนอย่างสมบูรณ์
 เมื่อผ่านการทำวนเวียนซ้ำๆอยู่หลายรอบ พลังงานชีวิตในบ่อกำเนิดพลังก็เริ่มพอกพูนขึ้นจนอยู่ในระดับเก้าในสิบส่วน แต่เพราะพลังงานฟ้าดินจากที่เคยมีอยู่หนาแน่นพลันเบาบางลงอย่างกะทันหัน ธีรพลก็จึงต้องจำใจหยุดยั้งการหล่อหลอมพลังงานไว้ชั่วคราว แต่ในขณะจิตที่จะถอนตัวตื่นขึ้นจากสมาธิอยู่นั้น จิตของเขาก็พลันโดนแรงดึงดูดบางอย่างเหนี่ยวรั้งไว้ให้จมลึกลงไปยังก้นบึ้งแห่งภวังค์อย่างไม่อาจบังคับแข็งขืน
คำอธิบาย
[1] เขลางค์นคร หรือก็คือ จังหวัดลำปางในปัจจุบัน
[2]ละโว้ หรือก็คือ จังหวัดลพบุรีในปัจจุบัน
[3] ห้องตีตั๋ว หมายถึง ห้องจำหน่ายตั๋วรถไฟ


"สวัสดี"
 ท่ามกลางห้วงอากาศอันเวิ้งว้างสีดำทะมึน เสียงทักทายอันลึกล้ำโอฬารเสียงหนึ่งพลันก้องกังวานขึ้น พร้อมกับเปลวเพลิงสีน้ำเงินอันแรงกล้าสายหนึ่งที่สาดส่องกระทบให้เห็นเงาร่างมหึมาร่างหนึ่งที่แทบจะปิดบังรังสีแสงขุมนั้นไว้มิด จนฉายให้เห็นรูปร่างอันมโหฬารนั้นรำไร
 "ท่านเป็นใคร?"
 เพียงได้เห็นแวบแรก ธีรพลก็บังเกิดจิตระย่นย่อในแสนยานุภาพของอีกฝ่าย เพราะร่างที่สูงเกือบห้าวา กายบึกบึนกำยำ อีกทั้งมีหน้าตาและช่วงขาที่ดูคล้ายกับนกอินทรี พร้อมด้วยปีกอันทรงพลังอีกคู่หนึ่ง จึงทำให้ธีรพลที่กลายเป็นตัวกระจ้อยร่อยไม่กล้าพูดจาจาบจ้วง เอ่ยถามอย่างให้เกียรติอีกฝ่ายเป็นที่สุด
 "ไม่ต้องกลัว เราไม่ได้มาทำร้ายเจ้า อันที่จริง เราอยู่กับเจ้ามาโดยตลอด" ร่างปริศนาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
 "อยู่มาตลอด! ท่านจะมาอยู่กับข้าตลอดได้อย่างไร? เหตุใดเราจึงไม่เคยพบเจอท่านมาก่อน?" ด้วยความงงงันจนจับต้นชนปลายไม่ถูก ธีรพลที่มีคำถามอัดแน่นอยู่เต็มอกก็จึงพรั่งพรูซักถามข้อสงสัยออกมาเป็นขบวน
 "กลับไปที่คำถามแรกของเจ้าก่อน เจ้าสามารถเรียกเราว่า สุบรรณ"
 เสียงอันลึกล้ำโอฬารพลันก้องกังวานดังสะท้อนขึ้นอีกครา พร้อมกับร่างมหึมาที่โน้มตัวลงมาจนเผยให้เห็นใบหน้าที่จะเป็นนกก็ไม่ใช่จะเป็นมนุษย์ก็ไม่เชิงให้ธีรพลได้ยลโฉม
 "สุบรรณ"
 ธีรพลทวนย้ำชื่ออยู่เที่ยวหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามออกไป "ท่านเป็นวิญญาณอย่างนั้นหรือ?"
 "จะพูดแบบนั้นก็ไม่ผิด แต่หากจะพูดให้ถูกต้องที่สุด ต้องบอกว่าเราเป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่มีปัญญาญาณและอัตลักษณ์" สุบรรณตอบ
 "หรือจะเป็นอัตลักษณ์พลังที่ลุงทองใบพูดถึง" ธีรพลก้มหน้าพูดพึมพำจมอยู่ในความนึกคิด
 "ไม่ผิด ในโลกของเจ้าเรียกเราว่า อัตลักษณ์พลัง แต่อัตลักษณ์พลังที่สถิตอยู่กับลุงเจ้าและตัวเรานั้นแตกต่างกัน สำหรับเราที่ถูกลิขิตให้มาสถิตอยู่กับเจ้าตั้งแต่เจ้ากำเนิด แต่ของลุงเจ้าเป็นอัตลักษณ์พลังที่ได้รับมาในภายหลัง เงื่อนไขในการพึ่งพาอาศัยย่อมแตกต่างกัน" สุบรรณอธิบาย
 "ถ้าอย่างนั้น ที่ข้าปลดปล่อยเปลวไฟออกมาได้นั้นหรือเป็นเพราะท่านอยู่เบื้องหลังใช่หรือไม่?" ทันทีที่นึกเชื่อมโยงขึ้นได้ ธีรพลก็พลันโพล่งถามขึ้น
 "ไม่ผิด ในเวลานั้นเราเพียงทดลองเชื่อมโยงพลังงานธาตุเข้ากับกายเจ้าดูเท่านั้น" สุบรรณพยักหน้าตอบ
 "ในยามปกติ เราไม่สามารถเชื่อมโยงจิตเข้าหาเจ้าได้ เจ้าจึงไม่ได้รับการสื่อสารใดๆมาก่อน แต่สำหรับการเชื่อมโยงพลังงานธาตุนั้นกลับไม่เป็นปัญหา ผลจึงเป็นอย่างที่เจ้าเห็น แต่ตั้งแต่เจ้าเริ่มฝึกเชื่อมโยงจิตเข้าควบคุมพลังงานชีวิต จิตของเราก็เริ่มที่จะเคลื่อนเข้าหาจิตเจ้าได้มากขึ้น จนเมื่อครู่นี้ที่พลังงานชีวิตในกายเจ้าสูงขึ้น พวกเราจึงเชื่อมโยงหากันได้" สุบรรณสาธยายต่ออย่างละเอียด
 "ถ้าอย่างนั้น ต่อจากนี้ข้าจะขอหยิบยืมพลังงานธาตุจากท่านได้อีกหรือไม่?" ธีรพลเอ่ยถามอย่างคาดหวัง เพราะตั้งแต่เห็นเปลวไฟดวงนั้นเป็นต้นมา เขาก็หลงใหลในอานุภาพของมันจนโงหัวไม่ขึ้น
 "คำตอบคือทั้งได้และไม่ได้ หากอยู่ในยามปกติเหตุการณ์ไม่ขับขันจวนเจียน เจ้าจะต้องพึ่งพาฝีมือตนเอง แต่ถ้าหากสถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คาดคิด เราก็จะให้เจ้าหยิบยืมพลังงานธาตุได้เพียงชั่วคราว แต่จงจดจำไว้ เนื่องจากเราเป็นอัตลักษณ์ที่ติดตัวเจ้ามาแต่กำเนิด พลังงานธาตุจึงเหลือระดับพลังเพียงสามในสิบส่วนเท่านั้น หากเจอยอดฝีมือที่จริงแท้เข้า เกิดพลาดพลั้งขึ้นมาเจ้าและเราได้แตกดับไปพร้อมกันเป็นแน่" สุบรรณเอ่ยตอบก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังในตอนท้าย
 "จากนี้ข้าจะพูดคุยกับท่านได้อย่างไร?" ธีรพลที่ยังคงมีข้อสงสัยที่ค้างคาใจอยู่พลันเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
 "ไม่ต้องกังวลไป ตอนนี้เจ้ากับเราเชื่อมโยงถึงกันแล้ว เจ้าสามารถสื่อสารกับเราได้ทุกเวลา" สุบรรณยิ้มตอบก่อนจะเอ่ยร่ำลาธีรพลเอาเสียดื้อๆ
 "เจ้าไปเถิด เกลอเจ้ากังวลใจแย่แล้ว"
 ทันทีที่สิ้นประโยคจิตของธีรพลก็พลันถูกดึงกระชากอีกครา แต่ครานี้กลับเคลื่อนย้อนไปราวกับร่างถูกดึงให้ลอยขึ้นไปในอากาศสูงหลายร้อยวา
 เปรี้ยง!
 เสียงท้ายทอยธีรพลกระแทกเข้ากับพนักพิงไม้จนเกิดเสียงดังสะท้าน
 "ไอ้ธี เอ็งเป็นอย่างไรบ้าง? ข้านึกว่าเอ็งถูกผีดึงวิญญาณออกจากร่างไปแล้วเสียอีก" สิงห์ที่หน้าตาตื่นตระหนก รีบเข้ามาสำรวจดูอาการของเกลอรักในทันใด
 "ข้าแค่ผล็อยหลับไปเท่านั้น ไม่มีอะไร" ธีรพลเอ่ยปดปิดบังให้เรื่องราวพ้นผ่านไปพร้อมกับยกมือขึ้นนวดท้ายทอยที่ปวดหนึบอยู่
 "โธ่ ข้าก็อุตส่าห์นึกเป็นห่วงเอ็ง เห็นนั่งนิ่งไม่ไหวติ่งตั้งแต่ออกจากถ้ำขุนตานจนป่านนี้จวนจะถึงเขลางค์นครอยู่แล้ว" สิงห์เอ่ยกล่าวอย่างรำคาญใจ
 ด้านธีรพลที่เข้าใจในความห่วงใยของเกลอรัก ก็จึงไม่ต่อปากต่อคำใดๆ เพียงหัวเราะยิ้มแห้งๆแก้เขินให้ผ่านพ้นไป
 เขลางค์นครเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเวียงพิงค์ เดิมทีเขลางค์นครเคยเป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟปลายทางของทางรถไฟสายเหนืออยู่หลายปี ดังนั้นที่นี้จึงเคยเป็นศูนย์กลางการขนส่งสินค้าจากพระนครมายังภาคเหนือของสยามประเทศมาก่อน ตัวเมืองจึงมีความเจริญรุ่งเรือง อีกทั้งยังมีชาวต่างชาติเข้ามาอาศัยอยู่จำนวนไม่น้อย และที่อยู่ห่างออกมาทางตะวันตกจากตัวเมืองไม่ไกลนัก เพียงข้ามฝั่งลำน้ำวังมาก็จะเป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟขนาดใหญ่ประจำเขลางค์นคร
 หลังจากเดินออกจากสถานีรถไฟมา เฮียจวงก็นำธีรพลและคณะ จ้างวานรถม้าสัญลักษณ์ประจำเขลางค์นครนำส่งไปยังอาคารพาณิชย์ในกาดกองต้าหรือที่ชาวท้องถิ่นเรียกกันติดปากกันว่าตลาดจีนในทันที
 "สวัสดีครับ เฮียจวง" พนักงานที่ดูจะสนิทสนมรู้หน้าคร่าตาอีกฝ่ายเป็นอย่างดีพลันเอ่ยทักขึ้นอย่างพินอบพิเทาทันทีที่ได้พบหน้า
 "สวัสดี" เฮียจวงทักตอบกลับอย่างมีมารยาท ก่อนจะชักนำทั้งคณะเดินตามพนักงานต้อนรับผู้นั้นไปยังภายใน
 "เฮียสามอยู่หรือไหม?" เฮียจวงเอ่ยถามพนักงานคนดังกล่าว
 "วันนี้เฮียสามภารกิจรัดตัว คงจะไม่ได้เข้ามา" พนักงานเอ่ยตอบอย่างนอบน้อมพร้อมกับเชิญให้ทั้งหมดนั่งพักรออยู่สักครู่ ส่วนตัวเขาเองหลังจากกล่าวขอตัวแล้วก็หายลับเข้าส่วนหลังของอาคารไป
 "ไอ้ธี เอ็งว่า เจ้าของที่นี่ทำกิจการใดกัน เหตุใดตึกจึงได้ใหญ่มโหฬารออกปานนี้" สิงห์ที่มองดูตัวอาคารด้วยอาการตื่นเต้น เพราะยังไม่เคยเห็นที่ใดเฉพาะเพียงส่วนต้อนรับก็กินเนื้อที่กว้างขวางกว่าสามสี่คูหา
 "คงจะเป็นการค้าใดสักอย่าง ที่นี่อยู่ติดแม่น้ำวัง อาจจะค้าไม้ซุงก็เป็นได้"
 เนื่องจากภาคเหนือของสยามประเทศมีการให้สัมปทานป่าไม้กันในหลายพื้นที่ ซึ่งส่วนใหญ่สำนักงานของผู้ได้รับสัญญามักจะตั้งอยู่ริมแม่น้ำในหัวเมืองใหญ่ ธีรพลจึงคาดเดาไปในแนวทางนั้น
 "สวัสดีเฮียจวง รอนานหรือไม่?" ชายในวัยราวๆห้าสิบหกสิบปีผู้หนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าผู้ดูแลสถานที่ เดินแย้มยิ้มออกมาจากหลังม่านเข้ามาจับมือเฮียจวงเอ่ยทักทายอย่างสนิมสนม
 "เหล่าแปะ ไม่เจอกันหลายเดือนดูซูบผอมไปนะ" เฮียจวงเอ่ยทัก
 "ผู้ใดจะสุขสบายเท่าเฮียจวงกันเล่า" เหล่าแปะเอ่ยกระเส้า
 "ว่าแต่ ของชิ้นที่ว่ามาถึงหรือยัง?" เฮียจวงพลันเอ่ยตัดบทเข้าเรื่อง
 "ของมาถึงแล้ว อยู่ด้านบน" เหล่าแปะตอบพร้อมกับผายมือเป็นการเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายขึ้นไปชมดูด้วยตัวเอง
 แต่ครั้นไอ้ใหญ่และลูกน้องทำท่าจะเดินติดตามเจ้านายไป เหล่าแปะก็พลันยกมือขึ้นทัดทานไว้ จึงทำให้ทั้งหมดหยุดชะงักงงงันว่าเป็นเรื่องราวใด
 "ต้องขออภัยเฮียจวงเป็นอย่างสูง ช่วงนี้ทางเราเข้มงวดกวดขันเป็นพิเศษ จึงอนุญาตให้มีผู้ติดตามได้เพียงผู้เดียวเท่านั้น" เหล่าแปะโค้งคำนับอย่างนอบน้อม แม้การกระทำนี้จะเป็นการลิดรอนสิทธิของเฮียจวง แต่การพูดจาที่ผ่าเผยของเขาก็ทำให้เฮียจวงไม่อาจไม่ยอมรับคัดค้าน
 "พวกเอ็งรออยู่นี่ ธี ขึ้นไปกับเฮียได้หรือไม่?"
 ถึงคราที่ธีรพลต้องงงงันในการกระทำของเฮียจวง เพราะตลอดมาเฮียจวงมักจะใช้ให้ไอ้ใหญ่ติดสอยห้อยตามตัวอยู่เสมอ อีกทั้งสถานะของเขาก็ค่อนข้างครุมเครือจะจัดให้เป็นมิตรก็ไม่ใช่ศัตรูก็ไม่เชิง หากจะพูดในเรื่องของความไว้เนื้อเชื่อใจกลับเทียบไม่ได้กับไอ้ใหญ่ที่เป็นลูกน้องสายตรง แต่ในครั้งนี้เฮียจวงกลับร้องขอให้เขาติดตามไป ทำให้ธีรพลยิ่งขบคิดยิ่งไม่เข้าใจ
 แต่ในด้านเฮียจวงที่ทราบอยู่แล้วว่ากิจการนี้เป็นธุรกิจใต้ดินผิดกฎหมาย แม้จะค่อนข้างมั่นใจในการรักษาความปลอดภัยของอีกฝ่าย แต่ครานี้ตัวเขาเองก็พกเงินติดตัวมาด้วยไม่น้อย ดังนั้นเพื่อความไม่ประมาท การมีผู้ช่วยอย่างธีรพลที่มีฝีมือสูงเยี่ยมติดตามไปด้วยย่อมประเสริฐกว่า และหากแม้ธีรพลจะไม่ยอมเข้าช่วยเหลือเมื่อเกิดเหตุการณ์คับขันฉุกเฉิน ตัวเขาก็มีไพ่ตายไว้บีบบังคับอีกฝ่ายให้ปฏิบัติตามได้อยู่เช่นกัน
 แม้จะยังไม่ทราบในเจตนาที่แท้จริงของเฮียจวง แต่ในเมื่ออยู่ว่างไร้เรื่องราว ธีรพลก็จึงตอบรับอีกฝ่ายและเดินตามขึ้นไปยังชั้นสองในทันที
 หลังจากเดินเข้าประตูบานใหญ่ ธีรพลและเฮียจวงก็มาพบเข้ากับโถงขนาดเล็กที่ยืนไว้ด้วยผู้ดูแลความปลอดภัยสถานที่ราวเจ็ดแปดคน ซึ่งเมื่อลองสำรวจดูแล้วก็พบว่าแต่ละคนดูมีฝีมือติดตัวอยู่มิใช่ชั่ว ซึ่งหากจะลองเปรียบดูก็คงจะเทียบเท่าหรือไม่ก็อ่อนด้อยกว่าไอ้ใหญ่ไม่มากนัก ซึ่งด้วยปริมาณกำลังพลขนาดนี้ ธีรพลก็พอที่จะคาดได้ว่าทั้งหมดนี้กำลังให้การอารักขาบางสิ่งบางอย่างที่มีราคาค่างวดอย่างยิ่งยวดอยู่
 เมื่อผ่านการตรวจค้นอาวุธแล้วเสร็จ เหล่าแปะก็เชื้อเชิญทั้งสองให้เดินขึ้นไปบนชั้นสามของสถานที่ ซึ่งบริเวณนี้เองเป็นพื้นที่ในส่วนจัดแสดง และหากดูว่าพื้นที่ต้อนรับที่เบื้องล่างกว้างขวางใหญ่โตแล้ว ในพื้นที่ส่วนนี้กลับโอ่โถงกว้างขวางขึ้นกว่าอีกเป็นเท่าตัว อีกทั้งภายในยังถูกตกแต่งใส่คิ้วปิดบัว ไม้ถูกย้อมไว้ด้วยน้ำมันสีแดงยามกระทบด้วยแสงไฟสีส้มทำให้ทั้งชั้นดูหรูหราโอ่อ่าเป็นที่สุด
 ภายในห้องมีแท่นไม้ตั้งสูงขึ้นมาจากพื้นราวครึ่งวาเศษ วางไว้ยังตำแหน่งกึ่งกลางห้องเรียงรายจำนวนหลายสิบต้น มีทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็กแตกต่างกัน แต่ที่เบื้องบนมีโบราณวัตถุรูปร่างลักษณะต่างๆวางไว้ ส่วนที่มาก็มีจากทั้งในสยามประเทศและต่างแดน ทั้งที่เป็นพระพุทธรูปและเทวรูปเทพตามความเชื่อในแต่ละแห่งผสมปะปนกันไป ซึ่งแต่ละชิ้นก็ดูเหมือนมีค่ามากเสียจนแทบประเมินไม่ได้เฉกเช่นเดียวกัน
 แต่แปลกก็ตรงที่ของชิ้นที่เฮียจวงถามหากลับไม่ใช่วัตถุมีค่าที่เรียงรายให้เห็นอยู่นี้ แต่กลับเป็นแท่นที่อยู่ลึกเข้าไปในอีกมุมหนึ่งซึ่งมีวัตถุวางตั้งไว้เพียงห้าชิ้น และที่ตำแหน่งกึ่งกลางนั้นก็คือพระพุทธรูปทรงเครื่องหล่อด้วยทองคำ ขนาดหน้าตักเก้านิ้วองค์หนึ่ง
 "งดงามอะไรเช่นนี้"
 ทันทีที่ได้พบเห็นเฮียจวงก็พลันพึงตาต้องใจ ใคร่เข้าไปจับต้องมองดูอย่างละเอียด แต่ก็ติดที่กฎของสถานที่ที่บังคับไม่ให้ผู้มา แตะต้องวัตถุใดๆหากยังไม่ได้ชำระซื้อวัตถุชิ้นนั้นอย่างถูกต้อง
 "ตั้งราคาองค์นี้ไว้เท่าใด?" เฮียจวงที่ตื่นเต้นเสียจนแสดงอาการออกทางสีหน้าอย่างชัดเจน เอ่ยถามขึ้นอย่างใจร้อน
 "เพียงเฉพาะเนื้อทองคำในองค์พระพุทธรูปนี้ก็มีค่าเกินห้าพันบาท นี้ยังไม่นับความเก่าแก่และที่มาของของโบราณชิ้นนี้ และก็ต้องขออภัยเฮียจวงอีกครั้ง เรายังคงไม่สามารถจะขายพุทธรูปนี้ให้ได้ เนื่องจากมีผู้ให้ความสนใจเป็นจำนวนมาก เฮียสามจึงได้ปรับเปลี่ยนวิธีเป็นการประมูลซื้อแทน" เหล่าแปะผู้ดูแลสถานที่โค้งคำนับ เอ่ยกล่าวอย่างนอบน้อมอีกครั้ง
 เมื่อไม่เป็นดั่งหวัง เฮียจวงจากที่แย้มยิ้มเริงร่าก็พลันหน้าเสียไม่สบอารมณ์ในทันใด ของโบราณสิ่งนี้เป็นสินค้าชิ้นที่เขาหมายปองมาตั้งแต่ทราบข่าว อีกทั้งเขายังรู้แน่อยู่แก่ใจว่าตัวเขาเป็นลูกค้าประจำดีเด่นที่ใช้บริการสถานแห่งนี้ติดต่อกันมาเป็นเวลาหลายปี อย่างไรเสียก็น่าจะให้สิทธิพิเศษในการต่อรองซื้อก่อนผู้อื่น แต่นี้อีกฝั่งกลับเลือกที่จะใช้วิธีให้ลูกค้าประชันขันแข่งกันเอง แม้จะยุติธรรมแต่ก็เป็นวิธีที่ใช้ขูดเลือดขูดเนื้อรีดเงินจากผู้ซื้อได้มากเช่นกัน


"เฮียจวง ไม่พบกันเสียนานสบายดีหรือ?" เสียงชายวันกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยทักขึ้นจากทางด้านหลัง
 "เฮียสมบัติ" โดยไม่ตอบคำถามของอีกฝ่าย หลังจากหันไปดูตามเสียง เฮียจวงก็กัดฟันเอ่ยชื่ออีกฝ่ายตอบกลับสั้นๆราวกับมีเรื่องราวความหลังที่ไม่ลงลอยกันอยู่ในที
 "เฮียจวงก็สนใจพระพุทธรูปองค์นี้เหมือนกันหรอกหรือ ฉันก็ดั้นด้นมาจากเวียงโกศัย[1]ก็เพราะปรารถนาที่จะได้ครอบครองสมบัติชิ้นนี้เช่นกัน เหตุใดเราจึงได้ใจตรงกันเช่นนี้" เฮียสมบัติยิ้มหัวเราะร่า เดินเข้าหาตบไหล่เฮียจวงวางท่าทีราวกับสนิทสนมกลมเกลียวกัน
 "เหล่าแปะ เฮียจวงให้ราคาเท่าใด ข้าให้เพิ่มเป็นสองเท่า" ดูท่าเฮียสมบัติก็จะยังไม่ทราบว่าของชิ้นดังกล่าวต้องผ่านการประมูลซื้อถึงจะได้มาครอบครอง จึงได้กล่าววาจาข่มเฮียจวงอยู่เช่นนี้
 "ต้องขออภัย"
 เหล่าแปะโค้งคำนับอีกครั้ง และทวนบอกกฎกติกาให้ทั้งหมดฟังอีกรอบ
 "อีกสองวันจากนี้ เวลาสองทุ่ม จะเป็นกำหนดเวลาการประมูลสินค้าทั้งห้าชิ้นที่เบื้องหน้านี้ ในระหว่างนั้น ทุกท่านจะได้รับการดูแลจากทางเราเป็นอย่างดี เฮียจวง เฮียสมบัติ เชิญ เราจะให้เด็กๆส่งพวกท่านไปยังที่พัก" เหล่าแปะเอ่ยขึ้นพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญให้ทั้งหมดออกจากบริเวณไป
 หลังจากเหล่าแปะจัดสรรรถม้าและบอกกล่าวกำชับสถานที่ให้กับคนขับอย่างดีแล้ว ทั้งหมดก็จึงเอ่ยอำลาส่งแขกสำคัญทั้งสองไปยังที่พักที่จัดเตรียมไว้
 "เฮียจวง สนใจใคร่อยากแก้มือจากที่แพ้พนันคราที่แล้วหรือไม่?" เฮียสมบัติเอ่ยขึ้น ในขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งอยู่บนรถม้าคนละคันแล่นเคียงคู่ไปพร้อมกัน
 "อีกสองวันก็จะถึงวันประมูล ไม่กลัวเงินไม่พอหรือ? เฮียสมบัติ" แทนที่จะตอบกลับ เฮียจวงกลับพูดจาเหน็บแนมอีกฝ่ายออกมาอย่างเปิดเผย
 "กลัวเฮียจวงจะเพิ่มทุนให้เสียมากกว่า" เฮียสมบัติหัวเราะร่า
 "อย่างนั้นก็ลองกันดูสักตั้งเป็นไร" เฮียจวงที่ก็ต้องการรักษาศักดิ์ศรีของตนไว้ หลังจากในครั้งที่แล้วที่พบกัน เขาแพ้พนันไปอย่างฉิวเฉียด จนทำให้อีกฝ่ายคุยโม้โอ้อวดอยู่ได้จนถึงวันนี้
 "วันพรุ่งนี้ พบกันที่สนามพรรคม้าเหล็ก" เฮียสมบัติเอ่ยนัดหมาย ก่อนจะหัวเราะร่าพร้อมกับสั่งให้รถม้าแยกตัวเคลื่อนขบวนไปยังบ้านพักที่ทางกิจการค้าวัตถุโบราณจัดสรรให้
 สำหรับบ้านพักที่ธีรพลและคณะได้ถูกจัดสรรให้เข้าพัก เป็นบ้านไม้หลังใหญ่มีหลายห้องนอน ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของตลาดจีนออกมาเพียงราวหนึ่งกิโลเมตร ภายในมีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน ถือได้ว่าเจ้าบ้านจัดการออกมาได้อย่างสมฐานะเฮียจวงผู้เป็นลูกค้าประจำดีเด่นยิ่ง
 และกว่าที่ทั้งหมดจะจัดการแบ่งสรรขนสัมภาระเข้าห้องแล้วเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยเข้าบ่ายแก่แล้ว ทีแรกธีรพลคิดว่าจะออกไปเดินสำรวจเมืองเขลางค์นครเสียหน่อย แต่สิงห์เกลอรักกลับตอบปฏิเสธขอนอนพักผ่อน ดังนั้นธีรพลจึงต้องจำใจนอนแกร่วอยู่ภายในห้องจนกระทั่งถึงเวลาจุดไต้เข้าไฟ
 ทันทีที่ฟ้ามืดค่ำลงอาหารการกินก็ถูกจัดส่งเข้ามายังบ้านพักที่เป็นเอกเทศอยู่ไม่ขาดสาย อีกทั้งยังมีเหล้ากลั่นสุราต้มของดีจากท้องถิ่นให้ทั้งหมดได้ดื่มกินอย่างไม่อั้น นอกจากนี้ที่สำคัญที่สุดเจ้าของสถานที่ยังทุ่มทุนจ้างวานหญิงสาวนุ่งน้อยห่มน้อยหลายนางมาปรนนิบัติพัดวีร้องรำทำเพลงรินสุรา ในบางครั้งก็ถึงขั้นล้วงลึกถึงเนื้อถึงตัวใช้จริตมารยาล่อหลอกเสียจนหลายคนเกิดกำหนัดเสียอาการต่อหน้าทั้งหมด ซึ่งเฮียจวงที่หน้าบูดบึ้งมาทั้งบ่ายก็ยังไม่เว้นถูกอาการนี้ระบาดใส่ โทสะที่เคยมีแทบสลายคลายไปจนหมดสิ้น
 ถือได้ว่าการซื้อใจทุ่มทุนเลี้ยงดูปูเสื่อของเจ้าของสถานที่ในคราครั้งนี้ประสบผลสำเร็จอย่างงดงาม ทั้งเฮียจวงและลูกน้องในเวลานี้ดื่มด่ำจนเมามายพลางเอ่ยชมเฮียสามและเหล่าแปะไม่ได้ขาดปาก ไม่เว้นแม้แต่สิงห์ที่ก็ปล่อยตัวปล่อยใจส่องเสพกับความสุขทางกายนี้อย่างเต็มที่ ตัดกับธีรพลที่คิดต่างเพียงแต่ดื่มกินอย่างพอเหมาะและไม่ยุ่งเกี่ยวแตะต้องหญิงใด
 "ไอ้ธี นานๆจะได้มีความสุขแบบนี้ เอ็งไยไม่ปล่อยให้น้องๆเขาได้ดูแลเอ็งสักหน่อย" สิงห์เอ่ยขึ้น ก่อนจะเอียงคอหอมแก้มหญิงสาวที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายพร้อมกับลวนลามอีกฝ่ายอย่างย่ามใจ
 "ยกให้เอ็งเลยแล้วกัน ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเสวยสุข" ธีรพลตอบอย่างรำคาญ
 "ข้ารู้ ว่าเรามาที่นี่เพื่อทำงานชดใช้หนี้ แต่นั่นก็ไม่เกี่ยวกับการหาความสุขที่ตรงหน้าไม่ใช่หรือ หรือว่า...เอ็งกังวลใจเรื่องหญิงที่ชื่อนวล?" สิงห์เอ่ยกล่าวอ้างอย่างมีเหตุผล
 "นั่นก็เป็นเหตุผลหนึ่ง แต่เอาเป็นว่าข้ายังไม่มีกะจิตกะใจอยากเสเพลในตอนนี้" ธีรพลเอ่ยตอบอย่างเปิดเผย ก่อนจะกล่าวขอตัวหลีกหนีจากงานสังสรรค์ออกไปเดินเล่นที่เบื้องนอก
 ธีรพลเดินเตร็ดเตร่ออกจากบ้านพัก ผ่านถนนสายหลักจวบจนพบเข้ากับสะพานขาวทางสัญจรหลักที่ใช้ข้ามแม่น้ำวัง เวลานี้ทุกที่ทางเงียบสงัด บ้านเรือนร้านค้าทั้งหมดปิดประตูลงดาลไว้แน่นสนิท ความมืดจึงปกครองพื้นที่ส่วนมากไปโดยปริยาย แต่แปลกตรงที่แม้จะมืดมากเท่าใดก็ตาม แต่ในสายตาของธีรพลกลับมองสังเกตเห็นรายละเอียดต่างๆได้อย่างน่าประหลาด
 แน่นอนว่าสายตาที่ดีขึ้นนั้นเป็นผลมาจากการบังคับใช้พลังงานชีวิตภายในกายได้คล่องแคล่วขึ้น และยิ่งในยามที่พลังงานภายในกายเกือบเต็มเปี่ยมเช่นนี้ หลังจากจิตสั่งการ พลังงานชีวิตก็พลันหมุนเคลื่อนหนุนเนื่องผ่านเส้นลมปราณ หล่อเลี้ยงอวัยวะและมัดกล้ามเนื้อเหล่านั้นทำให้มีประสิทธิภาพสูงขึ้น พูดได้ว่าในขณะนี้ธีรพลสามารถเพิ่มศักยภาพร่างกาย หยัดยืนบนขั้นว่างเปล่าได้อย่างมั่นคงดีแล้ว จะเหลือก็เพียงแต่การฝึกฝนควบคุมพลังงานชีวิตเข้าใช้ในสถานการณ์จริงให้คล่องแคล่วชำนาญเท่านั้น
 "สุบรรณ"
 ธีรพลทดลองส่งเสียงร้องเรียกทางกระแสจิต นึกทดสอบดูว่าเรื่องที่เกิดเมื่อเช้านี้ไม่ได้เกิดจากอาการหลอนหรือฝันไป
 "มีอะไรหรือ?" เสียงสุบรรณตอบก้องในหัว
 "เรื่องจริงแหะ" ธีรพลพึมพำ
 "จริงแท้แน่นอน ไม่ได้ฝันแต่อย่างใด" สุบรรณที่รับรู้ในทุกความรู้สึกนึกคิดของธีรพล จึงได้เอ่ยไขข้อข้องใจโดยที่ธีรพลไม่ต้องไถ่ถาม
 "เมื่อกลางวัน ที่บอกว่าเหลือพลังงานธาตุเพียงสามส่วนนั้นหมายความว่าอย่างไร?" ธีรพลพลันเอ่ยถามเรื่องราวที่ค้างคามาตั้งแต่เมื่อช่วงเช้าต่อ
 "อย่างที่เคยบอกว่าอัตลักษณ์พลังนั้นมีหลากหลายรูปแบบ แต่โดยปกติทั่วไปจะเป็นการรวมตัวกันของพลังงานธาตุที่บริสุทธิ์ ซึ่งพอนานวันเข้าหลายร้อยหลายพันปี พลังงานกลุ่มนั้นก็จะเกิดอัตลักษณ์หรือรูปลักษณ์ที่มนุษย์เห็นขึ้น และถ้าโชคดีหากสามารถคงสภาพผ่านกาลเวลาอย่างยาวนานมาได้ก็จะเกิดปัญญาญาณขึ้น ซึ่งก็จะทำให้สามารถมีความคิด สามารถเลือกกระทำได้ตามใจ มีจิตสติปัญญาเป็นของตัวเอง แต่อัตลักษณ์พลังก็เหมือนกับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ก็คือไม่สามารถที่จะคงอยู่ได้ตลอดกาล ซึ่งเมื่อพอเวลาสิ้นวัฏจักร พลังงานที่สะสมไว้และจิตที่สถิตอยู่ ก็จะแตกสลายกลับคืนสู่ธรรมชาติดังเดิม แต่ในกรณีของเรา ขณะที่จะสิ้นวัฏจักรดวงจิตจะแตกสลาย พลังงานใกล้แตกซ่านสูญสิ้นอยู่เต็มที แต่เพราะพลังบางอย่างหรืออาจจะเป็นโชคชะตาที่ฉุดรั้งเราไว้ จึงทำให้ดวงจิตและพลังงานบางส่วนของเราถูกชักนำให้เข้าไปสถิตอยู่ในร่างของเจ้าที่อยู่ในครรภ์มารดาราวปาฏิหาริย์ จิตเราจึงยังคงอยู่บนโลกใบนี้ต่อไป โดยที่พลังที่เคยเกรียงไกรในอดีตก็หลงเหลือเพียงที่บอกให้เจ้าทราบ" สุบรรณสาธยาย
 "แล้วพลังงานที่เหลือเล่าไปยังที่ใดแล้ว?" ธีรพลสอบถามต่อ
 "ขณะที่ดวงจิตกำลังถูกเคลื่อนย้าย พลังงานที่เหลือก็ได้แตกกระจายออกเป็นเจ็ดกลุ่มใหญ่พุ่งกรีดผ่านทางฟ้าออกไปคนละทิศละทาง เราเพียงแต่รับรู้ได้ด้วยจิตว่าก้อนพลังงานเหล่านั้นยังคงอยู่ครบถ้วน แต่ปัญหาคือไม่รู้จริงๆว่าอยู่ที่ใดบ้าง" ดั่งมนุษย์ที่ขาดอวัยวะในร่างกายไป สุบรรณตอบขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงแววหม่นหมองไร้สิ้นหนทางให้ตนเองกลับมาครบถ้วนสมบูรณ์ได้ดังเดิม
 "ชาตินี้เราสองถูกลิขิตให้มีชีวิตผูกติดกัน ต่อจากนี้เรื่องของท่านก็คือเรื่องของข้า ข้าขอให้สัจจะวาจา ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะช่วยเหลือท่าน ให้ได้รับพลังงานทั้งหมดกลับคืนมาให้ได้" ธีรพลกล่าววาจาให้สัญญาอย่างฮึกเหิม ถึงแม้ตัวเขาจะทราบดีว่าตัวเองอาจไม่มีทุนรอนใดที่จะช่วยเหลืออีกฝ่ายได้ แต่สำหรับความเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นตั้งใจแล้ว เขาก็มั่นใจว่าตัวเขาก็พร้อมที่จะช่วยเหลือจากใจจริง ซึ่งทางสุบรรณก็รับทราบได้เป็นอย่างดี
 "ขอบน้ำใจเจ้ามาก" สุบรรณตอบกลับด้วยความซาบซึ้งใจ สำหรับกับการกระทำของธีรพลในครานี้ ทำให้ตัวเขารู้ว่าโชคชะตาได้กำหนดให้เขามาสถิตอยู่กับคนที่ถูกต้องเหมาะสมดีแล้ว และการเดินทางของทั้งคู่ก็กำลังจะเปิดม่านอย่างเป็นทางการนับแต่นี้เป็นต้นไป
 เพล้ง!
 เสียงกระจกแตกละเอียดร่วงกราวพลันดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างสายหนึ่งพุ่งกระโจนทะลุหน้าต่างกระจกชั้นสองของสถานที่ขายวัตถุโบราณออกมา ก่อนที่ร่างจะทิ้งตัวลงบนริมฝั่งน้ำอย่างแผ่วเบา
 "เร็ว รีบตามไป!"
 เสียงสั่งการดังสะท้อนขึ้นในความเงียบสงบ พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์มากกว่าสิบรายกรูกันออกมาจากประตูหลังอาคาร ชี้ไม้ชี้มือส่งสัญญาณให้ติดตามผู้บุกรุกอย่างไม่ลดละ
 แต่ทันทีที่ฝ่ายดูแลความปลอดภัยจะเข้าล้อมจับ เงาร่างชุดดำที่ปกปิดใบหน้าสายนั้นก็พลันเหินร่าง กระโดดข้ามผ่านผิวน้ำกว่าสี่วาตกลงบนท่อนซุงที่ลอยคว้างอยู่กลางลำน้ำตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ ก่อนจะสลับเปลี่ยนจังหวะใช้ไม้ต่างพื้นยันกระโดดข้ามช่องว่างกว่าอีกสองสามวา ทิ้งตัวลงยังอีกฝากฝั่งของแม่น้ำอย่างราบเรียบ
 ด้านผู้ติดตามที่รู้ตัวว่าไม่สามารถกระทำตามได้ จึงได้แต่ส่งเสียงเอะอะโวยวายชักนำให้ทั้งคณะติดตามโดยใช้สะพานข้ามน้ำไป ซึ่งนั่นก็ทำให้ต้องเสียเวลาในการอ้อมเป็นวงอยู่พอสมควร
 ด้วยความชะล้าใจ หลังจากที่ทิ้งตัวลงยังอีกฝั่งหนึ่งของลำน้ำอย่างมั่นคง เงาร่างปริศนาก็เยาะย่างอย่างสบายใจ คาดว่ากว่าอีกฝ่ายจะติดตามมาทัน ถึงเวลานั้นก็คงจะหลบหนีจากไปได้ไกลแล้ว แต่ก็ยังไม่ทันได้คลายใจดี เงาร่างสายหนึ่งที่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วก็ตามติดมาทันในระยะที่เห็นกันอยู่ไม่ไกล
 แม้จะเกินคาดที่มีผู้มีฝีมือสามารถหลบรอดการรับรู้ติดตามมาได้ทัน แต่แทนที่จะตกใจเงาร่างปริศนานั้นก็เลือกทางสายหนึ่งทดสอบความสามารถของผู้ติดตาม ร่างวิ่งเรียบฝั่งน้ำก่อนจะถีบยันกายตีลังกาข้ามกำแพงไม้ที่สูงกว่าวาครึ่ง ตกลงยังสวนหลังบ้านแห่งหนึ่งไปอย่างว่องไว
 ด้านผู้ที่ติดตามก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกเสียจากธีรพลที่เห็นเหตุการณ์อย่างถนัดชัดตา เมื่อทราบว่าอย่างไรฝ่ายที่ไล่ล่าก็ไม่มีทางที่จะตามติดเงาปริศนาที่คาดว่าเป็นขโมยนั้นได้ทัน เขาจึงตัดสินใจระเบิดฝีเท้าติดตาม หมายเข้าผัวพันชะลอเงาร่างชุดดำปริศนานั้นไว้ก่อน เพื่อที่จะให้ฝ่ายไล่ล่าติดตามเข้าล้อมจับในภายหลัง
คำอธิบาย
[1]เวียงโกศัย หรือก็คือ จังหวัดแพร่ในปัจจุบัน


เนื่องจากเมื่อคืนวานนี้กว่าจะจัดการทุกอย่างจนแล้วเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปแล้ว ธีรพลจึงตัดสินใจนอนค้างอยู่ที่บ้านเช่าของสิงห์เป็นการชั่วคราว ก่อนที่ช่วงเช้าตรู่ของอีกวันจะรีบขี่เกวียนกลับบ้าน เพราะเกรงว่าลุงมั่นและป้าแก้วจะเป็นห่วงเนื่องจากไม่ได้บอกกล่าวเอาไว้ล่วงหน้า
 "ป้าแก้ว กลับมาแล้วครับ"
 ทันทีที่ลงจากเกวียน ธีรพลก็เดินเข้าไปหาป้าแก้วที่กำลังหุงหาอาหารอยู่ตามปกติดั่งที่เคยเป็นตามกิจวัตรประจำวัน ราวกับว่าการหายตัวไปของธีรพลค่อนวันหนึ่งคืนไม่ได้สร้างความเดือดเนื้อร้อนใจใดๆทั้งสิ้น
 "กลับมาแล้วหรือลูก" โดยที่ไม่ไถ่ถามใดๆ ป้าแก้วที่หันกลับมารับหน้า ก็เพียงแค่อมยิ้มและตอบรับกลับไป
 "คือเมื่อวาน..."
 ขณะที่กำลังจะอธิบาย แต่ยังไม่ทันได้พูดจนครบประโยคดี ลุงมั่นก็พลันเดินเข้ามาจากข้างหลัง ตบหลังธีรพลเสียงดัง แล้วเอ่ยถาม "สนุกไหม?"
 "คือเมื่อวาน..."
 ขณะที่กำลังเริ่มอธิบายอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่ทันได้พูดจนครบถ้วน ลุงมั่นก็ชิงยกมือขึ้นทัดทานอีก แล้วหัวเราะออกมาด้วยเสียงอันดัง ก่อนจะหันไปกล่าวกับป้าแก้ว "ลูกเรามันโตเป็นหนุ่มแล้วนะแม่"
 ด้วยความงงงันในเนื้อความที่อีกฝ่ายพยายามจะสื่อ หากคาดเดาไม่ผิดพลาด ธีรพลคิดว่าพ่อแม่บุญธรรมต้องเข้าใจเขาผิดไปคนละทางเสียมากกว่า แต่พอครั้นจะเอ่ยปากบอกเล่าเรื่องราวแก้ต่าง เงาร่างที่คุ้นเคยก็พลันปรากฏเข้าสู่คลองจักษุ
 "ลุงทองใบ!" ธีรพลร้องเรียกด้วยความดีใจ
 "โตขึ้นเยอะเลยนะ เจ้าธี"
 จากที่ไม่ได้พบเจอกันมากว่าสามสี่ปี เวลาผ่านล่วงเลยไป จากธีรพลในวัยสิบสี่สิบห้า ปัจจุบันเติบโตเป็นหนุ่มใหญ่ตัวสูงชะลูดรูปร่างดูสมส่วนแข็งแรง มีเค้าโครงความละม้ายคล้ายกับเมฆพ่อของเขาอยู่รำไร จนถึงขนาดที่ทองใบเมื่อมองดูเพียงผิวเผินแล้วนั้นก็ยังทำให้รำลึกนึกไปถึงเกลอผู้รู้ใจของเขาในอดีต
 หลังจากกินข้าวนั่งคุยสารทุกข์สุขดิบกันจนแล้วเสร็จ ลุงมั่นและป้าแก้วที่รู้ดีว่าทั้งสองมีเรื่องที่ต้องพูดคุยกันอีกมาก จึงถือโอกาสปลีกตัวจากไป ทิ้งให้ทั้งสองลุงหลานได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกัน
 "เมื่อคืนไปไหนมาละ เห็นไอ้มั่นมันบอกว่าเจ้าติดสาวอยู่จริงหรือ?"
 ทองใบที่เปรียบเสมือนดั่งผู้ปกครองที่แท้จริง เมื่อได้รับรู้มาว่าธีรพลเริ่มออกนอกลู่นอกทาง จึงอดไม่ได้ที่จะไถ่ถาม
 "ไม่ใช่นะครับลุง" ธีรพลส่ายหน้ารีบปฏิเสธทันควัน ก่อนจะบอกเล่าเรื่องราวความเป็นมาตั้งแต่ต้นให้ทองใบทราบ
 "ฉลาดเฉลียวได้พ่อมาจริงๆ"
 เมื่อฟังถึงช่วงท้าย ทองใบที่นั่งฟังอย่างตั้งใจอยู่ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจในความฉลาดหลักแหลมคิดหาทางออกอย่างแยบยลของอีกฝ่าย
 "จากที่บอกเล่ามา แสดงว่าเจ้าสามารถพลิกแพลงประยุกต์ใช้กระบวนท่า ขุนยักษ์จับลิง ได้อย่างคล่องแคล่วดีแล้ว ยอดเยี่ยมยิ่ง"
 ทองใบที่ให้ความสำคัญกับวิชาบู๊เสมอมา เมื่อได้รับฟังเรื่องการต่อสู้จากธีรพล ก็อดไม่ได้ที่จะวิจารณ์ฝีมือลูกศิษย์ที่เขาฝึกมาเองกับมือ
 ซึ่งเมื่อวิเคราะห์ดูอย่างละเอียด การที่ธีรพลสามารถรับมือคนจำนวนมากในเวลาเดียวกันได้แล้วนั้น แสดงออกถึงความช่ำชองลึกซึ้งในการตั้งรับได้เป็นอย่างดี แต่ทองใบที่อาบน้ำร้อนมาก่อนก็ชี้ให้เขาเห็นถึงช่องว่างจุดโหว่ในการตีโต้รุกไล่ที่ยังขาดเล่ห์เหลี่ยมแต้มคู จึงทำให้เขาไม่สามารถเข้าควบคุมจัดการคู่ต่อสู้ได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด จนนำมาซึ่งร่องรอยบาดแผลที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าให้ได้เห็น
 "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่ลุงพยายามเคี่ยวเข็ญพร่ำสอนวิชามวยให้ ก็เพียงเพื่อต้องการให้เจ้าได้มีวิชาไว้ป้องกันตัว แต่มาจนถึงวันนี้เจ้าได้ใช้มันเพื่อปกป้องผู้อื่น แสดงออกถึงธาตุแท้ที่น่ายกย่อง สำหรับเรื่องนี้ลุงรู้สึกภูมิใจในตัวเจ้ามาก" ทองใบกล่าวขึ้น
 "เอาละ ในเมื่อคุณสมบัติข้อสำคัญที่สุดในการฝึกมวยของเจ้าเข้าข่าย ครานี้ลุงจะถ่ายทอดวิชาเชิงรุกให้สามกระบวนท่า"
 เมื่อได้ยินดังนั้น ธีรพลที่ได้แต่ขุนยักษ์จับลิงและพื้นฐานมาโดยตลอดก็พลันเนื้อเต้นดีใจ เพราะมีแต่ฝึกฝนกลมวยขึ้นสูงจากลุงทองใบเท่านั้น ฝีมือที่หยุดนิ่งมาหลายปีก็จะเริ่มพัฒนาขึ้นอีกครั้ง และคราวหน้าหากถึงยามขับขันจำเป็น ตัวเขาก็จะได้มีความมั่นใจมากขึ้นในการรับมือศัตรู
 แต่ก่อนจะที่ทองใบจะเริ่มแสดงสาธิตกระบวนท่าให้ดู ธีรพลก็พลันยับยั้งไว้ชั่วคราว สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้น ตัวเคลื่อนเข้าใกล้อีกฝ่าย แล้วลดเสียงลงจนแทบเปลี่ยนเป็นกระซิบบอกกล่าว "ข้ามีเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งอยากจะปรึกษา"
 ทันทีที่นึกขึ้นได้ถึงเปลวไฟปริศนาที่เขาเป็นผู้ปลดปล่อยออก ธีรพลจึงลำดับเหตุการณ์บอกเล่าให้ทองใบฟังอย่างละเอียด แม้ใจหนึ่งก็เกรงว่าหากบอกเล่าไป ลุงทองใบของเขาอาจจะมองเป็นเรื่องที่ชวนขัน แต่ในตอนนี้ตัวเขาเองก็ไม่มีผู้ใดที่จะสามารถไว้วางใจได้มากกว่า ดังนั้นจึงมีแต่รอรับฟังความคิดเห็นจากอีกฝ่ายอย่างจดจ่อ
 "เหตุใดจึงใช้ออกได้!"
 ทองใบบ่นพึมพำแสดงสีหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก อีกทั้งยังไม่เอ่ยตอบไขข้อข้องใจในทันที แต่กลับชักชวนให้ธีรพลตามเขาไปยังที่ลับตาคนอย่างมีเลศนัย
 "ก่อนอื่น ลุงขอถามเจ้าก่อนว่า เจ้าจำเหตุการณ์เมื่อสิบห้าปีก่อนได้หรือไม่?" ทันทีที่ถึงสถานที่อันเหมาะสม ทองใบก็พลันเอ่ยถามขึ้น
 "จดจำได้เพียงบางส่วนเท่านั้น"
 เนื่องจากด้วยอายุเพียงแค่สี่ขวบ ดังนั้นองค์ประกอบความทรงจำจึงไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ดีพร้อม สิ่งที่พอจะจดจำได้ก็มีเพียงภาพที่สร้างความสะเทือนใจอย่างหนักจนกลายเป็นฝันร้ายตามมาหลอกหลอนเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเท่านั้น
 "แล้วจดจำการต่อสู้ในค่ำคืนนั้นได้บ้างหรือไม่?" ทองใบถามขึ้นอีกครั้ง แต่ธีรพลก็ยังส่ายหน้าปฏิเสธอยู่เช่นเดิม
 หลังจากพยักหน้างึกงักเรียบเรียงความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทองใบก็พลันเอ่ยกล่าวขึ้น "สิ่งที่เจ้าใช้ออกเรียกว่า พลังงานธาตุ แต่ก่อนจะใช้พลังงานธาตุได้นั้นจำเป็นต้องรู้จักพลังงานชีวิตเสียก่อน"
 พลังงานชีวิต คือ พลังภายในที่แปรเปลี่ยนมาจากพลังงานฟ้าดิน ซึ่งโดยปกติจะไหลซึมซับเข้าสู่ร่างกายตามธรรมชาติ และจะถูกกักเก็บไว้ในบ่อกำเนิดพลังทั้งสามจุด ได้แก่ หว่างคิ้ว หัวใจ และท้องน้อย แม้จะแบ่งแยกอย่างชัดเจนออกเป็นบน กลาง และล่าง แต่บ่อกำเนิดพลังทั้งสามก็เชื่อมโยงเข้าหากันผ่านเส้นลมปราณนับร้อยนับพันแผ่ปกคลุมทั่วร่างรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวทั้งภายในและภายนอก
 เมื่อใดก็ตามที่พลังงานชีวิตถูกนำออกมาใช้ คนผู้นั้นก็จะสามารถยกระดับสมรรถภาพทางร่างกายให้สูงขึ้นได้ หรือแม้กระทั่งสามารถรังสรรค์พลังงานธาตุจากภายในออกมาใช้ได้อย่างน่าอัศจรรย์
 สำหรับตัวอย่างง่ายๆเกี่ยวกับการปลดปล่อยพลังงานชีวิตที่สามารถพบเห็นได้ในคนทั่วไป เช่น ในเวลาที่เกิดเพลิงไหม้ขึ้น คนผู้ที่ตกอยู่ในสถานการณ์ดังกล่าว ด้วยอารามตกใจก็จะสามารถยกโอ่งน้ำทั้งใบขึ้นอย่างลืมตนเพื่อนำน้ำไปดับไฟ ซึ่งแน่นอนว่าหากอยู่ในยามปกติคนผู้นั้นจะไม่สามารถกระทำแบบนี้ได้อย่างเด็ดขาด
 แต่สำหรับในกรณีผู้ที่ได้รับการฝึกฝนนำพลังงานชีวิตมาใช้ประโยชน์นั้น คนผู้นั้นจะต้องมีความเข้าใจหลักการขั้นพื้นฐานในการกักเก็บและปลดปล่อยพลังงานชีวิตให้ดีเสียก่อน และเมื่อฝึกฝนจนคล่องแคล่วชำนาญดีแล้ว จึงจะสามารถรังสรรค์พลังงานธาตุจากภายในปลดปล่อยออกมาใช้ได้ ซึ่งหากเปรียบเทียบในด้านอานุภาพทำลายล้างการใช้พลังงานชีวิตย่อมร้ายแรงกว่าต่อยตีกันด้วยพละกำลังกล้ามเนื้อหลายเท่าตัว
 และหากจะกลับมาวิเคราะห์ในกรณีของธีรพล ที่สามารถปลดปล่อยเปลวไฟออกมาได้ทั้งๆที่ไม่ได้รับการฝึกฝนนั้น ในความเป็นจริงโอกาสที่จะเกิดขึ้นนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ไม่ว่าใครก็ตามจะมาขบคิดหาคำอธิบายต้นสายปลายเหตุ ก็ไม่อาจมีผู้ใดสามารถค้นพบได้นอกเสียจากตัวธีรพลจะรับรู้ด้วยตนเอง
 "เมื่อเจ้าเริ่มเข้าใจแล้ว เดี๋ยวลุงจะแสดงการใช้พลังงานชีวิตให้ดูว่าเป็นอย่างไร" ทองใบที่ต้องปวดหัวใช้เวลาอธิบายศาสตร์ที่ธีรพลไม่เคยรับรู้มาก่อนในชีวิตอยู่นานสองนาน ครั้นพอจะเปลี่ยนมาแสดงออกท่าออกทางที่คุ้นเคยก็พลันเปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นขึ้นมาทันตา
 "ไหนลองปล่อยหมัดเต็มแรงเข้าลำต้นไม้นี่ให้ลุงดู!"
 ทองใบกวักมือเรียกธีรพลให้เดินไปยังหน้าต้นไม้ขนาดหนึ่งคนโอบต้นหนึ่ง
 เพราะอยากจะรู้ถึงขีดความสามารถตนว่าถึงระดับขั้นใดแล้ว ธีรพลจึงตั้งอกตั้งใจกับการทดสอบนี้เป็นพิเศษ ตัวเขาจำลองเหตุการณ์ในครั้งที่ประมือกับไอ้ใหญ่พยายามนึกถึงทุกขั้นทุกตอนอย่างละเอียด ก่อนจะรวมรั้งพลังปลดปล่อยกำปั้นต่อยออกอย่างเต็มแรง
 "โอ๊ย!"
 หมัดที่ปล่อยออกมาไม่แม้แต่จะระคายผิวไม้ต้นนั้นแต่อย่างใด จะมีก็เพียงแต่เสียงเลือดเนื้อที่ปะทะเข้ากับไม้แข็งเกร็งและเสียงร้องหวยหวนด้วยความเจ็บปวดจากธีรพล พร้อมกับมือข้างนั้นที่ปูดบวมแดงขึ้นทันตา
 ทองใบส่ายหัวขำขันเบาๆ ถึงตอนนี้เขาค่อนข้างมั่นใจในความคิดแรกของตนที่คาดว่า ธีรพลน่าจะตาฝาดไปเองเสียมากกว่า ที่บอกว่าเห็นเปลวไฟออกมาจากปลายหมัด แต่อย่างไรเสียเมื่อได้รับรู้การมีอยู่ของพลังงานชีวิตแล้ว เขาในฐานะพ่อคนที่สองเมื่อสามารถสั่งสอนได้ ย่อมต้องส่งเสริมให้ธีรพลได้เติบโตขึ้นในทางสายนี้
 "ถอยห่างไปก่อน!"
 ทันทีที่บอกจะเริ่มแสดง ทองใบจากที่ยังยิ้มแย้มก็เปลี่ยนเคร่งครึมขึ้นมาทันตา ไอเย็นจากภายในกายพลันแผ่กำจายออกอย่างทะลักทลาย ทำให้อุณหภูมิโดยรอบถูกกดจนลดฮวบลง แรงกดดันอันไร้สภาพถาโถมลงอย่างหนาหนัก จนทำให้ธีรพลที่ถึงแม้จะอยู่ห่างออกมาหลายวายังรู้สึกลมหายใจอึดอัดขัดข้อง
 ครั้นพอไอ้เย็นและพลังงานโดยรอบถูกสูบเข้าสู่แขนข้างนั้นจนหมดสิ้น พลังงานธาตุก็พลันรวมรั้งขึ้นที่ท่อนแขนและเข้าครอบคลุมกำปั้นทั้งข้างจนแข็งแกร่งราวเหล็กกล้า พร้อมกับเงาร่างของมหิงสาตัวสูงร่วมวาพุ่งกระแทกเข้าที่กลางลำต้น
 เปรี้ยง!
 พร้อมๆกับเสียงดังสนั่นราวระเบิดกัมปนาท ต้นไม้ขนาดหนึ่งคนโอบก็พลันแตกหัก เศษไม้ปลิวกระจายเวียนว่อนออกทันทีที่หมัดข้างนั้นกระทบถูก
 โครม!
 ตามติดกันนั้นเอง ไม้ต้นดังกล่าวที่ถูกทำให้หักกลางก็พลันล้มโค่นลงราวกับถูกมือยักษ์จับกดให้พังทลาย
 ด้านธีรพลที่ไม่เคยพบเห็นพลังทำลายล้างที่สะท้านสะเทือนเช่นนี้มาก่อน ก็ยังคงตื่นตะลึงตาค้างจ้องมองภาพที่เบื้องหน้าอยู่ไม่วางตา แม้การแสดงจะจบลงสิ้นลงแล้ว แต่ภาพอันน่าอัศจรรย์นี้ยังคงตราตรึงอยู่ในหัวสมองจนไม่อาจนำตัวเองออกจากภวังค์ได้
 "เห็นอะไรหรือไม่?" ทองใบเอ่ยเสียงปลุกธีรพลจากห้วงความคิด
 "เห็น เห็น ต้นไม้หักกลาง" ธีรพลที่ยังไม่ทันได้เรียกสติกลับมา จึงเอ่ยตอบไปอย่างตะกุกตะกัก
 "ลุงหมายถึง เจ้าเห็นอะไรในการปล่อยหมัดนี้บ้าง?" ทองใบถามย้ำอีกครั้ง
 "เห็นหมัดของลุงเปลี่ยนเป็นแข็งแกร่งเหมือนกับแท่งเหล็ก และเห็นควายป่าตัวใหญ่พุ่งกระแทกต้นไม้" ธีรพลที่เริ่มไม่มั่นใจในสายตาตัวเอง กลัวว่าสิ่งที่เห็นจะเป็นภาพหลอน จึงเอ่ยตอบอย่างแผ่วเบาและเชื่องช้าลงขณะที่ตอบในช่วงท้าย
 "ถูกต้อง สิ่งที่เจ้าเห็นในตอนท้ายคืออัตลักษณ์พลังสถิต ขั้นพลังงานที่เหนือกว่ารูปแบบพลังงานชีวิต ส่วนจะได้มาอย่างไรนั้น เจ้ายังไม่ต้องสนใจในเวลานี้ ลุงขอให้เจ้ารู้แต่เพียงว่าหากเห็นคู่มือที่มีพลังงานในรูปแบบนี้ เจ้าจะต้องหลบหนีไปให้ไกลห่าง" ทองใบอธิบาย
 "ครับ" ธีรพลพยักหน้าตอบรับ เชื่อมั่นในความหวังดีของอีกฝ่ายอย่างหมดใจ
 "ก่อนจะไปไกลกว่านี้ ลุงจะเริ่มสอนพื้นฐานให้เจ้าเสียก่อน" ทองใบเอ่ย
 "ขั้นตอนการฝึกปรือมีด้วยกันทั้งหมดห้าขั้น ว่างเปล่า ก่อเกิด รั้งรวม ควบคุม รังสรรค์ เจ้าต้องเริ่มเรียนรู้ตั้งแต่ขั้นต้น" ทองใบเอ่ยขึ้นพร้อมกับสั่งให้ธีรพลนั่งลงในท่าขัดสมาธิ
 เมื่อได้รับคำชี้แนะจากทองใบ ธีรพลจึงได้เริ่มฝึกฝนการทำสมาธิเข้าสู่ขั้นแรกของกระบวนการอย่างค่อยเป็นค่อยไป ส่วนเรื่องการฝึกกระบวนท่าได้แต่ระงับไว้ก่อนชั่วคราว


เพียงชั่วลมหายใจเข้าออกไม่กี่ครา ธีรพลที่เคลื่อนอย่างแคล่วคล่องว่องไวอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนก็พบกับกำแพงไม้ที่เงาปริศนาได้กระโดดข้ามผ่านไป ด้วยความมั่นใจดั่งที่เคยเกิดขึ้นตอนดึงเกวียนให้หลุดพ้นจากการตกเขา ธีรพลพลันเร่งฝีเท้าขึ้น พลังงานชีวิตภายในกายหมุนเร็วรี่ ร่างกระโดดลอยค้างสูงเข้าหากำแพงอย่างรวดเร็ว
 แต่เหตุการณ์กลับไม่เป็นดั่งหวัง การควบคุมพลังชีวิตยังไม่ต่อเนื่องสม่ำเสมอ ร่างจากที่เคยจะลอยข้ามผ่านไปอย่างง่ายดายกลับล่วงหล่นลงกลางทาง แต่โชคยังดีที่มีมือข้างหนึ่งยึดเหนี่ยวรั้วไม้ไว้ได้ทันการณ์ ร่างจึงไม่พุ่งชนรั้วไม้อย่างเสียหลัก
 ฟู่ว!
 ธีรพลผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก เป็นเพราะการควบคุมการไหลเวียนพลังงานงานชีวิตที่ยังไม่ชำนาญดีพอ พลังงานจึงขาดห้วงร่างร่วงตกลงก่อนถึงที่หมาย แต่อย่างไรเสียครั้งนี้ก็เป็นประสบการณ์ครั้งแรก เขาจึงไม่นำมาคิดกังวลให้มากความพลางเกร็งกำลังดึงตัวตีลังกาลงยังอีกฝากฝั่งหนึ่งของรั้วไม้ไป
 แต่ขณะที่เท้ายังไม่ทันได้แตะพื้นดี ฝ่ามือข้างหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับไอเย็นที่ทำให้รู้สึกหนาวซึ้งถึงขั้วหัวใจ เงาร่างชุดดำปริศนาอาศัยจังหวะที่ธีรพลยังไม่ทันได้ลงพื้นตั้งหลักมั่น ส่งฝ่ามือเข้าประทับทรวงอกด้วยจังหวะเวลาที่พอดีเป็นที่สุด
 แม้จะเหมือนขับขันจวนเจียน แต่ธีรพลที่ระวังตัวคาดการณ์การลอบโจมตีไว้ก่อนหน้าแล้ว เมื่อเห็นฝ่ามือเคลื่อนเข้าหา ก็พลันปล่อยหมัดตรงอันทรงพลังเข้าปะทะกับฝ่ามือแฝงไอเย็นข้างนั้นอย่างถนัดถนี่
 หมับ!
 ฝ่ามือข้างดังกล่าวแทนที่จะเข้าหักหาญปะทะกำลังกับกำปั้นของธีรพล แต่กลับพลิกเปลี่ยนเป็นคว้ากำ ดึงรั้งกระชากแขนทั้งข้างลง จนทำให้ธีรพลที่ไม่มีหลักอยู่แล้วหน้าคว่ำลงอย่างไม่อาจต้านทาน
 โครม!
 หน้าท้องธีรพลกระแทกพื้นจนบังเกิดเสียงดังสะท้าน ผลจากการประมือครั้งแรกธีรพลตกเป็นฝ่ายเสียเชิงพ่ายแพ้กินดินเข้าเต็มรัก
 และก็ดูเหมือนฝ่ายร่างชุดดำปริศนาจะย่ามใจในฝีมือที่เหนือกว่า แทนที่จะรีบหลบหนีไปแต่กลับยืนนิ่งมองดูธีรพลอย่างสังเวช กวักมือเร่งให้เขาบุกโจมตีเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว
 เมื่อเป็นดังนั้นก็พานสมใจธีรพลที่กำลังต้องการจะแก้มือ เขาจึงรีบยันตัวลุกขึ้นปัดเนื้อตัวที่เปื้อนดินอย่างลวกๆ ตั้งท่าสืบเท้าเข้าหา ปล่อยหมัดซ้ายเร็วออกจู่โจมที่ใบหน้า
 ทึบ!
 และก็เป็นอีกครั้งที่หมัดของธีรพลต้องถูกฝ่ามือของอีกฝ่าย ปาดเข้าที่ข้อมือจนเบี่ยงเบนออกไปจนไม่อาจหักห้าม แต่ครานี้อาวุธที่ธีรพลจงใจปล่อยออกกลับเป็นการใช้เพื่อหยั่งเชิงดูแนวทางการต่อสู้ของอีกฝ่าย ซึ่งก็ทำให้รู้ว่าที่อีกฝ่ายไม่เข้าปะทะกันโดยตรงนั้น ก็เป็นเพราะมีแนวทางฝีมือในเชิงรับที่ใช้กำลังน้อยกว่าเข้าชิงชัย อาศัยจังหวะเวลาและชั้นเชิงขั้นสูงเข้าตีโต้สวนกลับ ซึ่งโดยส่วนใหญ่ผู้ฝึกหมัดมวยในแนวทางนี้ก็มักจะเป็นสตรีที่มีสรีระอ่อนด้อยกว่าเพศชายฝึกฝนกัน
 ทันทีที่คิดขึ้นได้ธีรพลก็กำหนดแผนการทดสอบขึ้นในใจ ร่างพลันเคลื่อนเข้าหาในระยะประชิด แต่แทนที่จะปล่อยหมัดง้างเตะอย่างบ้าระห่ำ แต่กลับปรับหมัดเป็นกรงเล็บชิงปลดปล่อยออกหมายขยุ้มเข้าที่อกของอีกฝ่าย
 ด้านร่างชุดดำปริศนาเมื่อทราบเจตนาของธีรพล ก็รีบปัดป่ายโยกย้ายท่าจู่โจมด้วยความโมโหเป็นพัลวัน จนขาดสติยั้งคิดถูกธีรพลล่อลวงให้ลืมเลือนการรักษาสภาวะตั้งรับ ปล่อยฝ่ามืออันเย็นเยือกคู่หนึ่งพุ่งเข้าประทับทรวงอกเพื่อต้องการสร้างระยะห่างช่องว่างให้มีเวลาได้ปรับเปลี่ยนกลยุทธ์
 หมับ!
 แต่ไม่ทันการณ์เสียแล้ว ทันทีที่รู้สึกตัว มืออันทรงพลังคู่หนึ่งของธีรพลก็คว้าจับเข้าที่ข้อมือของคนชุดดำ แต่เป็นเพราะพลังที่แฝงมาพร้อมไอเย็นนั้นรุนแรงไม่น้อย แม้ไม่ทันได้กระทบถึงแต่พลังอ่อนยุ่นสายหนึ่งก็พลักให้ธีรพลล้มหงายลงไปทั้งในลักษณะนี้
 "ปล่อย!"
 คนชุดดำเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธแค้น พร้อมๆกับพยายามขัดขืนดิ้นรนขยับมือและเท้าที่ธีรพลพันธนาการกอดไว้แน่น
 "ไม่ เหตุใดจึงต้องปลดปล่อยโจรขโมยของ" ธีรพลทำเสียงเข้ม พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งพยายามควานหาวัตถุโบราณภายในกายของคนชุดดำ ซึ่งนั้นก็ทำให้เขารับรู้ได้ถึงเรือนร่างของหญิงสาวที่สมส่วนนางหนึ่งตามที่เขาได้คาดการณ์ไว้
 "หยุดล่วงเกินเราเดี๋ยวนี้!"
 สาวชุดดำในตอนนี้ที่ดูจะโกรธจัดในพฤติกรรมอันอุกอาจของธีรพล จึงได้ร้องตวาดขึ้นโดยไม่กังวลว่าจะเปิดเผยตำแหน่งให้ผู้ติดตามที่เหลือล่วงรู้
 "เหตุใดจึงต้องให้เกียรติเจ้าด้วย เจ้าขโมยสิ่งของใดไป เอาออกมาเดี๋ยวนี้" ธีรพลเอ่ยพูดเร็วรี่ ก่อนจะควานหารุกหนักในบริเวณที่เป็นจุดล่อแหลมของอีกฝ่ายอีกคราหนึ่ง
 "เราไม่ใช่โจร พวกมันต่างหากที่เป็นโจรขโมยพระพุทธรูปทองคำมา" สาวชุดดำเอ่ยตอบ ก่อนจะใช้ช่องว่างจุดโหว่ระหว่างที่ธีรพลขบคิด กัดจมเขี้ยวเข้าที่บ่าไหล่ของธีรพลอย่างถนัดถนี่
 "โอ๊ย!"
 ธีรพลร้องลั่นขึ้นด้วยความเจ็บปวดพลางรีบพลักตัวอีกฝ่ายออกให้พ้นกาย ก่อนรีบยันร่างลุกขึ้นตรวจดูบาดแผลรอยรูปเขี้ยวที่มีเลือดไหลซึมออกมา
 "เจ้าร้ายกาจเกินไปแล้ว" แม้จะไม่เห็นใบหน้าที่ถูกปกปิดอยู่ภายใน แต่ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือนี้ ธีรพลก็พอจะคาดเดาได้ว่าหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้านี้กำลังร่ำไห้น้ำตาหนองหน้าอย่างไม่อาจสะกดข่ม
 "ครั้งนี้เราจะขอขัดคำสั่งอาจารย์ วันนี้เราจะฆ่าเจ้า เหตุที่เหยียดหยามศักดิ์ศรีเรา" สาวชุดดำสูดอัดลมหายใจสั้นๆเฮือกหนึ่ง สะกดข่มอารมณ์ความรู้สึกอันพลุ่งพล่าน ตั้งท่าย่อกายเล็กน้อย ฝ่ามือพลันกรีดผ่านอากาศธาตุอย่างเอื่อยเฉื่อยราวร่ายรำเพลงบทหนึ่ง
 ทันทีที่ท่วงท่าถูกใช้ออก ไอเย็นอันหนาหนักหลายสายก็พลันพุ่งออกจากร่างสาวชุดดำ และหมุนวนรอบกายดั่งเกลียวคลื่นม้วนตลบไปมาอย่างแผ่วพลิ้วเป็นห้วงควงสลับกันไปมา แลดูไปคล้ายกับกระแสน้ำที่ไหลเวียนอยู่กลางฟ้า ซึ่งงดงามตระการตายิ่ง
 นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ธีรพลเริ่มฝึกฝนใช้พลังงานชีวิต ที่ได้เผชิญหน้ากับคนที่สามารถใช้พลังถึงขั้นปลดปล่อยพลังงานธาตุภายในกายออกมาได้ จากคำบอกเล่าที่ลุงทองใบได้เคยอธิบายไว้ ตัวเขาคาดว่าหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้านี้น่าจะฝึกฝนได้ถึงขอบเขตขั้นควบคุมหรืออาจจะถึงขั้นรังสรรค์เลยก็เป็นได้ โดยไม่ต้องสงสัย ด้วยฝีมือระดับนี้สาวชุดดำคนดังกล่าวสามารถที่จะฆ่าธีรพลได้ดั่งที่กล่าวอ้างจริง ซึ่งนั้นก็ทำให้ธีรพลต้องพลันตื่นตัวตั้งท่าป้องกันขึ้นอย่างรัดกุมในทันใด
 ในจังหวะนั้นเอง สาวชุดดำก็เริ่มหมุนแขนทั้งสอง กรีดมือประสานเชื่อมเป็นวงกลมจากเบื้องหน้า แล้วดึงมือเข้าประกบกันจนทำให้พลังงานธาตุโดยรอบสอดประสานสร้างขึ้นเป็นลำน้ำขนาดความหนาราวหนึ่งคืบ
 และขณะที่ลำน้ำยังเคลื่อนไหวอย่างเอื่อยเฉื่อยอยู่นั้น สาวชุดดำก็พลันรั้งแขนทั้งสองจากเดิมที่อยู่หน้าหดรั้งไปยังเบื้องหลัง ก่อนจะหมุนกายไปหนึ่งรอบ ฝ่ามือเหวี่ยงสั่งให้ลำน้ำเคลื่อนที่จากล่างขึ้นบน จนพลังงานกลุ่มนั้นเร่งความเร็วได้ถึงขีดสุด จึงได้ถูกปลดปล่อยพลังออกด้วยความเร็วที่แทบมองตามไม่ทัน
 กระแสน้ำอันเชี่ยวกรากราวกับงูใหญ่ตัวหนึ่งหลุดพ้นจากพันธนาการพุ่งเข้าหาธีรพลอย่างบ้าคลั่ง หัวลำน้ำพลันแปรเปลี่ยนกลับกลายเป็นหัวศรยักษ์ขนาดร่วมศอก แหวกผ่าอากาศจนบังเกิดเสียงซู่ซ่าราวกับเสียงเกลียวคลื่นสาดซัดกระทบหาด ความรุนแรงไม่ต่างจากการทุ่มหินก้อนใหญ่กระแทกใส่
 "สุบรรณ!"
 เนื่องจากเหตุการณ์ขับคันจวนเจียน ธีรพลรู้ว่าด้วยกำลังตัวเขาเองนั้นคงไม่สามารถที่จะต้านรับพลังงานที่แฝงมากับลำน้ำนี้ได้แม้สักส่วนเดียว การขอความช่วยเหลือจากสุบรรณจึงเป็นเพียงทางออกเดียวที่จะแก้ไขเหตุการณ์เฉพาะหน้านี้ให้ผ่านพ้นไปได้
 ตูม!
 หลังจากเพลิงสีส้มมอดดับไป ราวกับลำน้ำกระทบถูกของแข็งที่สามารถต้านทานพลังงานที่แฝงมาได้ทั้งหมด ละอองน้ำเล็กใหญ่ก็พลันแตกกระจายออกไปหลายวาโดยมีจุดปะทะเป็นศูนย์กลาง
 ร่างของธีรพลก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งพร้อมด้วยท่าร่างที่ยังคงอยู่ในท่ายกหมัดค้างป้องกันตัวไว้ พร้อมกับเงาร่างของครุฑสีแดงตนหนึ่งที่พลันจางหายไปกับไอน้ำสีขาวขุ่นซึ่งระเหยขึ้นเป็นเส้นสาย
 "นั่น!"
 หญิงสาวชุดดำแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง ฝีมือคู่ต่อสู้ที่ก่อนหน้านี้เธอได้ประมือด้วย กับชายผู้ที่รับท่าโจมตีสุดกำลังของเธอเมื่อครู่นี้ได้ นั้นแตกต่างกันราวกับเป็นคนละคน
 "เจ้ามีอัตลักษณ์พลังสถิต"
 สาวชุดดำเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ เธอแทบจะไม่อยากเชื่อว่าเธอวิเคราะห์พลังฝีมือของอีกฝ่ายผิดพลาดไปได้ขนาดนี้ เพราะในตอนแรกจากการจับกระแสพลัง เธอค่อนข้างมั่นใจว่าคู่มือของเธอเป็นเพียงผู้เริ่มต้นฝึกฝนใช้พลังงานชีวิตเท่านั้น แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวกลับมีฝีมือก้าวล้ำเธอไปอีกหลายขั้น
 "กระจายตัวออกไป ค้นหาให้ทั่วอย่าให้ผู้มาก่อกวนหลบรอดไปได้" เสียงตะโกนสั่งการจากเขตพื้นที่ริมฝั่งน้ำที่อยู่ไม่ห่างออกไปนักของเหล่าแปะ ชายผู้ดูแลสถานที่ที่ธีรพลพบหน้าเมื่อตอนกลางวันดังรอดเข้ามา จนทำให้ทั้งสองที่อยู่ในเหตุการณ์นิ่งค้างจดจ่อจ้องมองคุมเชิงกันไปมาโดยไม่กระทำสิ่งใด
 ด้านหญิงสาวชุดดำ แม้ใจอยากจัดการธีรพลเพื่อระบายความคับแค้นมากเพียงใดก็ตาม แต่ในตอนนี้อีกฝ่ายถึงขั้นมีอัตลักษณ์พลังสถิต อย่างไรเสียหากตัดสินใจสู้ต่อไปท้ายที่สุดก็คงต้องกลายเป็นตัวเธอเองที่ต้องพ่ายแพ้ นี่ยังไม่ต้องพูดถึงกองหนุนของคู่กรณีที่ติดตามมาทันแล้ว เมื่อเป็นดังนั้นหญิงสาวชุดดำก็จึงตัดสินใจหลบหนีเข้าเงามืดไปในทันที
 แม้เงาร่างของเธอจะจากหายไปจนลับตาแล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังคงขบคิดไม่เข้าใจอยู่ว่า เหตุใดศัตรูที่ลวนลามด่าทอกล่าวหาว่าเธอเป็นโจรเมื่อตะกี้ จึงไม่ป้องปากตะโกนร้องเรียกให้ผู้ไล่ล่าติดตามเข้ามาช่วยเหลือจับกุม ซึ่งนั้นก็ยังคงเป็นปริศนาอยู่ในใจของเธอต่อไปในลักษณะนี้
 ฟู่ว!
 ธีรพลถอนหายใจเฮือกใหญ่ หลังจากรอดพ้นวิกฤตมาได้อย่างหวุดหวิด ที่เขายอมปลดปล่อยหญิงสาวชุดดำให้จากไปโดยง่ายดายนั้น เป็นเพราะเขารู้สึกสงสัยใจในความโปร่งใสของสถานกิจการขายโบราณวัตถุว่าเป็นจริงดั่งคำกล่าวอ้างของหญิงชุดดำนั้นจริงหรือไม่ เมื่ออีกฝ่ายยังไม่สามารถนำสิ่งของใดไปได้และความจริงยังไม่อาจพิสูจน์ทราบ ธีรพลจึงตัดสินใจไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องราวจนทำให้ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดต้องเสียเปรียบ
 "เหล่าแปะ ทางนี้" ธีรพลร้องเรียกให้อีกฝ่ายเข้ามายังสถานที่ต่อสู้ และแสร้งทำเป็นบาดเจ็บบอบช้ำหนักนั่งทรุดลง แต่แท้จริงแล้วเพียงปวดแสบปวดร้อนเนื่องจากเส้นลมปราณไม่เคยรองรับพลังงานธาตุที่เข้มข้นเช่นนี้มาก่อนเท่านั้น
 หลังจากเหิรร่างเข้ามาเหล่าแปะก็จดจำอีกฝ่ายที่เป็นผู้ติดตามเฮียจวงได้ในทันที บวกกับเห็นร่องรอยของการต่อสู้อันดุเดือด เหล่าแปะจึงเชื่อโดยสนิทใจว่าธีรพลต่อสู้กับโจรชุดดำจนบาดเจ็บบอบช้ำ ก่อนที่ฝ่ายหลังจะหลบหนีจากไป
 เหล่าแปะหลังจากสั่งการให้ลูกน้องชุดหนึ่งติดตามหญิงชุดดำปริศนานั้นไปแล้ว เขาก็กลับมาตรวจสอบอาการบาดเจ็บของธีรพลดู ก่อนจะสั่งให้ลูกน้องบางส่วนช่วยพยุงธีรพลกลับไปยังร้านค้าวัตถุโบราณในทันที


ทันทีที่จิตสั่งการ พลังงานชีวิตในกายก็พลันหมุนเวียนในร่างอย่างเร็วรี่ เพียงชั่วลมหายใจเข้าออกไม่กี่ครา ร่างของธีรพลก็พุ่งเข้าหาคู่มือในระยะประชิดติดตัว
 "เร็วมาก!"
 ความคิดของนักสู้คู่มือยังไม่ทันได้สิ้นสุดลงดี กำปั้นซ้ายอันทื่อด้านของธีรพลก็พลันคุกคามเข้ามาในระยะหนึ่งศอก พร้อมกับแรงกดดันที่ไร้สภาพเข้าจู่โจมจนแทบทำให้เลือดลมปั่นป่วน
 เมื่อเป็นดังนั้น ฝั่งนักสู้คู่มือก็พลันกดท่อนแขนขวาลงปัดป้องวิถีที่กำปั้นจะเคลื่อนผานอย่างมั่นเหมาะ แต่ในขณะที่หมัดซ้ายของธีรพลกำลังจะกระทบถูกนั้น กำปั้นข้างดังกล่าวก็พลันอันตรธานหายไป
 เปรี้ยง!
 พร้อมๆกับการเปิดช่องว่างที่ใบหน้าฝั่งซ้ายของนักสู้คู่มือ ธีรพลก็พลันก้าวเท้าซ้ายคืบสั้นๆ ก่อนจะบิดร่างหมุนกายท่อนบนในแนวขวาง ส่งศอกขวาเหวี่ยงกลับหลังเป็นเส้นโค้งอย่างสวยงาม ส่งเข้าที่ปลายคางของอีกฝ่ายอย่างถนัดถนี่
 "หิรัญม้วนแผ่นดิน"
 ศอกที่แฝงไว้ด้วยพลังอันแกร่งกร้าว ทันทีที่กระทบถูกหน้าของอีกฝ่าย ร่างของนักสู้คนดังกล่าวก็พลันล้มพับลง สิ้นสติกลางอากาศสลบเหมือดไปในทันที
 เย้!
 เสียงโห้ร้องด้วยความยินดีของสิงห์และกลุ่มของเฮียจวงที่ยืนให้กำลังใจธีรพลอย่างจดจ่ออยู่บนอัฒจันทร์เหดังลั่นขึ้น
 "การคัดเลือกเสร็จสิ้นลงแล้ว เราได้ผู้ที่ผ่านเข้ารอบสองคนสุดท้ายเป็นที่เรียบร้อย ส่วนการจับฉลากแบ่งสายจะมีขึ้นในเช้าวันพรุ่งนี้ สำหรับวันนี้เชิญแขกผู้มีเกียรติทุกท่านกลับไปพักผ่อนได้" กรรมการคนเดิมลุกขึ้นผายมือเอ่ยกล่าวกับแขกผู้ที่มาเข้าชมทุกท่าน ก่อนที่จะเดินเข้ามาพูดคุยกับธีรพลและคุณชายคนดังกล่าวที่ผ่านเข้ารอบ
 "เนื่องจากทางพรรคเรามีกฎในเรื่องของการเก็บตัวนักสู้เป็นพิเศษ เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันจากผู้ไม่พึงประสงค์ เช่น การล้มมวย หรือลอบทำร้ายจนทำให้ขึ้นสังเวียนไม่ได้ ดังนั้นทางพรรคจึงได้จัดที่พักเฉพาะไว้สำหรับนักสู้ทุกคนภายในเขตพื้นที่เฉพาะ และเราก็ใคร่ขอความร่วมมือจากพวกเจ้าทั้งสองที่จะไม่ออกจากพื้นที่ไปโดยพลการ" กรรมการคนเดิมเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินนำคนทั้งสองไปยังเขตที่พักตรงมุมหนึ่งซึ่งมีการรักษาความปลอดภัยอย่างหนาแน่น
 หลังจากพูดคุยล่ำลากับสิงห์เป็นการชั่วคราวแล้วเสร็จ ธีรพลก็ถูกพนักงานพรรคม้าเหล็กผู้หนึ่งเดินนำมายังกระโจมขนาดเล็กที่ด้านในสุดของบริเวณ ที่ซึ่งจะใช้เป็นที่พักแรมของเขาในค่ำคืนนี้ และเนื่องจากเป็นนักสู้ที่ไม่มีชื่อเสียงนัก ทางพรรคจึงจัดเครื่องเรือนของใช้ไว้เพียงหยาบๆ มีเพียงแค่เก้าอี้และเตียงอย่างละตัว กับเสื้อผ้าไว้ใช้สำหรับผลัดเปลี่ยนอีกชุดหนึ่งเท่านั้น
 ด้วยเพราะที่อยู่ว่างไร้เรื่องราว แม้ว่าฟ้าจะมืดค่ำอาทิตย์จะดับแสงลงไปแล้วก็ตาม แต่ธีรพลก็ตัดสินใจที่จะออกไปเดินเล่นฆ่าเวลาระหว่างรอมื้ออาหารเย็นที่ทางพรรคจะจัดยกมาให้รับประทานที่กระโจม
 เมื่อคิดได้ดังนั้น ธีรพลก็จึงเดินเตร็ดเตร่เรื่อยเปื่อยสำรวจสถานที่อย่างสำราญใจ จนพอที่จะสามารถทำความเข้าใจโครงสร้างการจัดวางกระโจมของส่วนที่พักนักสู้ได้เป็นอย่างดี ซึ่งจากภายนอกที่ดูจะเล็กกว่าส่วนอื่นๆของกิจการนั้น แท้ที่จริงแล้วภายในมีการจัดตั้งกระโจมเอาไว้ถึงกว่าสี่สิบหลังเลยทีเดียว ซึ่งธีรพลเองก็พอจะคาดเดาได้ว่าทางพรรคม้าเหล็กคงคิดอ่านมองการณ์ไกล ใคร่จัดงานประลองที่ยิ่งใหญ่ถึงขนาดมีนักสู้มารวมตัวกันกว่าครึ่งร้อย
 ความคาดหวังเป็นสิ่งหนึ่ง แต่ความเป็นจริงในครั้งนี้มีนักสู้ฝีมือดีที่เชิญมาเข้าร่วมได้ทั้งหมดเพียงสิบสี่คนเท่านั้น ซึ่งเมื่อรวมธีรพลและคุณชายนักสู้อีกคนเข้าไปแล้วก็มีเพียงสิบหกกระโจมเท่านั้นที่มีผู้พักอาศัยอยู่ ดังนั้นเหล่านักสู้จึงถูกจัดวางให้เข้าพักแบบกระจายตัวกันอย่างหลวมๆ และโดยส่วนใหญ่ก็ถูกจัดให้เข้าพักในกระโจมที่มีอาณาบริเวณเป็นเอกเทศส่วนตัว อีกทั้งภายในยังตกแต่งไว้ด้วยเครื่องเรือนสิ่งอำนวยความสะดวกชั้นสูง ซึ่งก็ทำเอาธีรพลแอบคิดน้อยเนื้อต่ำใจไม่น้อย ที่ตนถูกจัดวางให้เกียรติเป็นเพียงนักสู้ตัวประกอบเท่านั้น และนั้นก็ทำให้เขาปฏิญาณตนว่า จะต้องทำให้ทุกคนที่มองเขาเป็นเพียงนักสู้ปลายแถว ได้สำนักเสียใจในภายหลังให้จงได้
 เมื่อเดินเล่นอย่างเพลิดเพลินจนพอใจดีแล้ว ธีรพลก็เดินตรงกลับเข้ากระโจมของตนที่อยู่ด้านในสุดในทันที แต่ขณะที่กำลังจะผ่านพื้นที่อับแสงบริเวณกระโจมไร้ซึ่งคนพักอาศัยแถบหนึ่งนั้น ปลายตาอันแหลมคมของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นเงาร่างสายหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่อย่างลับๆล่อๆริมรั้วไม้ด้านหนึ่งเข้า
 ด้วยความสงสัยใคร่รู้ ธีรพลจึงรีบซุกซ่อนตัวเข้าที่มืดในบริเวณที่ใกล้ที่สุด และเคลื่อนไหวติดตามอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งอยู่ห่างจากเงาร่างปริศนานั้นไม่ถึงยี่สิบก้าว ก่อนจะสงบนิ่งกำหนดลมหายใจให้เบาบางที่สุด รอดูการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย
 เงาร่างสายนั้นเหลียวซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวังจนแน่ใจดีแล้วว่าไม่มีผู้ใดพบเห็น จึงได้ตัดสินใจกระโดดตีลังกาข้ามรั้วไม้ที่สูงกว่าสองวาออกไปในทันที และเนื่องด้วยรั้วที่สูงมากเสียจนแทบจะไม่มีมนุษย์ใดก้าวข้ามผ่านได้ เงาร่างสายนั้นจึงไม่ต้องห่วงพะวงว่าอีกฝั่งจะเวรยามเฝ้ารักษาอยู่ ร่างจึงหายกลืนลับในความมืดไปอย่างรวดเร็ว
 แม้ไม่ต้องบอกก็พอจะทราบได้ว่าเงาปริศนาที่ทำตัวลับๆล่อๆอยู่นี้จะต้องมีแผนการอะไรบางอย่างซุกซ่อนอยู่เป็นแน่ ดังนั้นธีรพลจึงไม่รอช้ารีบตามติดไปเพื่อให้รู้ความนัย เผื่อว่าความนั้นจะได้มีประโยชน์กับตนไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
 หลังจากสงบนิ่งฟังเสียงจากอีกฝั่งของรั้วไม้จนแน่ใจดีแล้วว่าอีกด้านไม่มีผู้ใดเฝ้าอยู่อีก ธีรพลจึงรีบกระโดดข้ามรั้วไม้ตามติดไป ก่อนจะเร่งสอดส่ายเสาะหาเงาร่างดังกล่าวที่เกือบจะลับตาไปในบริเวณโรงครัวของสถานที่ แต่ก็ยังโชคดีที่มีเสียงร้องเรียกอย่างแผ่วเบาสายหนึ่ง ช่วยทำให้เขาจำแนกทิศทางที่อยู่ของเงาร่างสายนั้นออก
 ธีรพลเร่งฝีเท้าเคลื่อนเข้าใกล้อย่างระวัง ก่อนอาศัยกองข้าวของจิปาถะกองหนึ่งเข้าปิดบังร่างกาย ผนึกพลังงานชีวิตสดับฟังบทสนทนาความลับของอีกฝ่ายอย่างจดจ่อ
 "ไอ้ดี ทางนี้" เสียงกระซิบร้องเรียกจากเงาร่างปริศนาดังขึ้น
 "พี่ก้าน" ชายรูปร่างผอมเล็กคนหนึ่งขานตอบรับเอ่ยเรียกชื่อเงาร่างปริศนา ก่อนจะเดินตัวลีบเข้าหาอีกฝ่าย
 "ข้ามีเวลาไม่มากนัก ก่อนอื่นเอ็งตอบคำถามข้ามาก่อนว่า เอ็งตรวจสอบดีแล้วหรือไม่ว่าไม่มีผู้ใดติดตามเอ็งมา?" เงาร่างปริศนาที่ชื่อก้านเอ่ยถามขึ้นอย่างจริงจัง
 "ไม่มีผู้ใดตามฉันมาแน่นอนจ้ะ ฉันรับรอง" ไอ้ดีตอบ
 "ถ้าอย่างนั้นเอ็งฟังคำสั่งของข้าให้ดี อีกเดี๋ยวตอนที่เอ็งนำเสบียงไปส่ง ให้เอ็งใส่ยานี่เข้าไปในอาหารที่จะนำไปให้นักสู้ที่พักอยู่ในกระโจมหลังด้านในสุด เข้าใจหรือไม่?" ก้านพูดเอ่ยขั้นตอนอย่างช้าๆ พร้อมกับยื่นขวดยาที่บรรจุของเหลวที่ไม่มีสีหลอดหนึ่งส่งให้ไอ้ดีอย่างระมัดระวัง
 เมื่อฟังถึงตอนนี้ ธีรพลถึงกับนึกหวาดเสียวขึ้นในใจ เพราะตัวเขาเองไม่เคยนึกคิดเลยว่า ความลับที่ได้ฟังจากบทสนทนาดังกล่าวนี้จะเกี่ยวพันกับตัวเองโดยตรง อีกทั้งความลับที่บังเอิญได้มารับรู้นี้ ยังส่งผลอย่างใหญ่หลวงต่ออนาคตของเขาในงานประลองที่จะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้อีกด้วย
 "เข้าใจจ้ะ"
 ไอ้ดีพยักหน้าตอบรับด้วยเนื้อเสียงที่กังวลใจเป็นที่สุด ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างกล้าๆกลัวๆออกมา "แล้วถ้าเกิดว่าคนผู้นั้นรู้ว่าในอาหารมียาผสมอยู่ ฉันจะทำอย่างไรดีละจ๊ะ?"
 "เอ็งไม่ต้องกังวลไป นี่คือสลอดที่ผ่านการสกัดมาเป็นอย่างดี รับรองว่าเมื่อผสมกับอาหารแล้วจะไม่มีผู้ใดสามารถสังเกตรู้ได้" ก้านเอ่ยตอบด้วยความมั่นใจ พร้อมกับยื่นส่งเงินจำนวนหนึ่งซึ่งคาดว่าจะเป็นค่าจ้างวานงานในครั้งนี้ให้กับไอ้ดีไป
 "เอ็งรู้ใช่หรือไม่? หากทางพรรคม้าเหล็กล่วงรู้ว่าเอ็งวางยานักสู้แล้วจะเกิดอะไรขึ้น" ก้านยกมือขึ้นชี้หน้าข่มขู่ ซึ่งนั้นก็ทำให้ไอ้ดีทำได้เพียงแต่พยักหน้างึกๆรับด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก
 "ฉะนั้นเอ็งจงจำไว้ให้ดี จากนี้ไปอย่าทำตัวมีพิรุธ และห้ามผิดพลาดเป็นอันขาด เข้าใจหรือไม่?" ก้านเอ่ยกล่าวเสียงเย็น ขยุ้มคอเสื้อไอ้ดี ชักร่างอันผอมบางของอีกฝ่ายเข้ามากระซิบบอกเล่าโทษทัณฑ์หากการณ์ในครานี้ไม่สำเร็จ
 "จ้ะ ฉันเข้าใจแล้วจ้ะพี่ก้าน" ไอ้ดีที่กำลังหวาดกลัว จึงรีบยกมือขึ้นพนมไหว้อีกฝ่ายปลกๆ ยืนนิ่งตัวเกร็งรับฟังคำสั่งวิธีการจากอีกฝ่ายอยู่อีกเที่ยวหนึ่ง และจึงขอตัวกลับไปทำหน้าที่ประจำของสถานที่ในทันที
 เมื่อจัดวางแผนการแล้วเสร็จ ก้านหรือในที่นี้ก็คือนักสู้จากเวียงโกศัยที่เฮียสมบัติเคยเอ่ยถึงก็ไม่รั้งรออยู่อีก ร่างจึงพลันเคลื่อนไหวอย่างว่องไวกลับเส้นทางเดิม กระโดดพลิกข้ามรั้วไม้จนหายลับไปกับความมืดของเขตที่พักอาศัยไปในทันที
 ตัดมาทางด้านธีรพลที่ตอนนี้รู้สึกโล่งใจเป็นที่สุด เขาจึงไม่รีบเร่งที่จะกลับไปยังกระโจมที่พักของตน ร่างทรุดตัวนั่งลงอย่างปลอดโปร่ง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มปล่อยลมหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
 "โชคดีจริงๆ ที่ตามมาได้ยินแผนการนี้เข้า" ธีรพลเอ่ยขึ้นลอยๆราวกับพูดคุยกับดินฟ้าอากาศธาตุ
 "เห็นจะจริงดั่งที่มนุษย์มีภาษิตที่ว่า คนดีผีคุ้ม ดูท่าเหมือนเจ้าจะมีเทวดาฟ้าดินคอยคุ้มครองป้องภัยอยู่ จึงได้จับพลัดจับผลูมารับรู้แผนร้ายเข้าโดยบังเอิญ" สุบรรณใช้จิตสื่อสารตอบกลับ
 "ดูเหมือนเฮียสมบัติจะว่าจ้างชายที่ชื่อก้านนั่นด้วยเงินจำนวนไม่น้อย จึงได้อุกอาจกล้าเยียบจมูกเสือฝ่าฝืนกฎของพรรคม้าเหล็กเช่นนี้" ธีรพลเอ่ย
 "คงจะคิดว่าตนมีฝีมือสูงเยี่ยม จึงไม่เกรงกลัวว่าจะมีผู้ใดมาพบเห็นพฤติการณ์เข้า ชายที่ชื่อก้านนั่นดูเหมือนว่าจะสามารถบังคับใช้พลังงานชีวิตได้คล่องแคล่วเฉกเช่นเดียวกับเจ้า และอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะประเมินพลังฝีมือของเจ้าเอาไว้แล้ว จึงได้เลือกใช้วิธีเช่นนี้" สุบรรณวิเคราะห์
 "ท่านหมายถึง อีกฝ่ายตั้งใจใช้สลอดมาเพื่อตัดกำลังเราอย่างนั้นหรือ?" ธีรพลเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
 "ใช่ เราคาดเดาว่าอีกฝ่ายต้องการที่จะบั่นทอนพลังงานชีวิตภายในกายเจ้า แน่นอนว่าสำหรับผู้ที่สามารถบังคับใช้พลังชีวิตได้อย่างคล่องแคล่วนั้น แค่สลอดเพียงอย่างเดียวคงไม่อาจทำให้ถึงกับต้องหมดเรี่ยวสิ้นแรงจนเข้าร่วมงานประลองไม่ได้ แต่ก็เพราะสรรพคุณของสลอดนี้เองที่ไร้สีไร้กลิ่นยากแก่การแยกแยะจากอาหาร กว่าที่เจ้าจะรู้สึกตัวว่าโดนวางยา เวลาก็คงล่วงเลยจนพิษปะปนเข้าสู่กระแสเลือดไปแล้ว พอถึงเวลานั้นหากจะขับเอาฤทธิ์ของสลอดออกจากร่างกายจนหมดสิ้นคงต้องใช้พลังงานชีวิตเข้ารีดเร้นอยู่มากโข ครั้นพอถึงเวลาประลองซึ่งจัดแบบวันเดียวรู้ผลแล้ว จะช้าเร็วอย่างไรเสียเจ้าก็ต้องผลาญพลังงานชีวิตตัวเองจนหมดสิ้นไปในที่สุด ต่อจากนั้นผลสุดท้ายคงเลวร้ายสุดหยั่งคาด" สุบรรณกล่าวเสริมแยกแยะให้ฟังอย่างละเอียด
 "ดีที่ไม่เป็นอย่างนั้น" ธีรพลทอดถอนใจอีกครั้ง ก่อนนั่งนิ่งครุ่นคิดตกอยู่ในภวังค์
 "แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป?" สุบรรณเอ่ยถาม
 "ย่อมต้องไม่ให้ไอ้ก้านมันผิดหวังที่วางแผนมาเสียดิบดี" ทันทีที่คิดวิธีการฉกฉวยหาประโยชน์จากการล่วงรู้แผนการร้ายขึ้นได้ ธีรพลก็พลันแสยะยิ้มเย็นขึ้น แล้วจึงบอกกล่าววิธีแก้เผ็ดแก่สุบรรณไป


ภายในกระโจมสีขาวที่ใช้สำหรับรับรองแขกกิตติมศักดิ์ มีชายสามคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่จัดเรียงไว้ให้หันหน้าเข้าหากัน โดยหนึ่งในนั้นก็คือธีรพลที่นั่งเคียงคู่อยู่กับสิงห์ ส่วนที่ฝั่งตรงข้ามด้านในนั้นนั่งไว้ด้วยเฮียจวงที่กำลังเอ่ยปากด้วยสีหน้าวิงวอนเป็นที่สุด
 เดิมทีเฮียจวงตั้งใจจะเก็บงานชดใช้หนี้ไว้ใช้ในยามจำเป็นคับขันจวนเจียนจริงๆเสียก่อน แต่ตอนนี้เป็นเพราะสถานการณ์บีบบังคับ จึงไม่อาจไม่นำไพ่ตายใบสำคัญนี้ออกมาใช้ แม้จะเสียดายมากก็ตาม แต่ถ้าหากได้มีโอกาสระบายความคับแค้นใจที่ได้รับเสมอมา อีกทั้งปัจจัยจากเงินก้อนโตที่ใช้เป็นเดิมพันด้วยแล้ว เขาก็คิดว่าคุ้มค่าที่จะลองเสี่ยง
 "เฮียรับรอง จบงานนี้ถือว่าเราหายกัน" เฮียจวงเอ่ย
 "แต่เฮียจะให้ไอ้ธีมันเป็นคนชดใช้ก็ไม่ถูกนัก ข้าเองที่เป็นคนติดค้างหนี้ ข้าก็ต้องเป็นผู้กระทำจึงจะถูกต้อง" สิงห์เอ่ยกล่าวอย่างมีเหตุมีผล
 "นั่นก็ไม่ผิด แต่หากจะเอาเอ็งลงประลองอย่าว่าแต่เงินสองพันห้าของข้าจะมลายสิ้น ตัวของเอ็งเองก็อาจจะบาดเจ็บบอบช้ำถึงขั้นพิการได้เลยทีเดียว" เฮียจวงเอ่ยโต้แย้งอย่างมีเหตุผลเช่นกัน
 "ไอ้ใหญ่เล่า มันก็มีฝีมือชั้นเชิงไม่เบา เหตุใดจึงไม่ให้มันลงประลอง" สิงห์ถกถามอย่างเคร่งเครียด
 "ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้มันลงประลอง แต่ไม่สามารถต่างหาก ตอนนี้ไอ้ใหญ่มันยังมีอาการบาดเจ็บบอบช้ำติดตัวมาจากคราก่อนที่พวกเอ็งมีเรื่องกัน ด้วยเหตุนี้เฮียจึงได้ร้องขอให้ธีเข้าช่วยเหลืออย่างไรเล่า" เฮียจวงอธิบายแก้ต่าง
 "เอาอย่างนี้ นอกจากจะปลดหนี้ที่สิงห์ติดไว้กับเฮียแล้ว เฮียยังจะเสนอค่าจ้างในการลงประลองด้วย...หนึ่งร้อยบาท เป็นอย่างไร?" เมื่อไม่สามารถที่จะโน้มน้าวใจธีรพลได้ง่ายดายนัก เฮียจวงจึงตัดสินใจหยิบยื่นเอาผลประโยชน์เข้าล่อลวง หวังให้ธีรพลที่รู้ฝีมือกันอยู่แล้วเข้าช่วยแก้ไขสถานการณ์ ดีเสียกว่าที่จะไปทุ่มแทงให้กับนักสู้คนอื่นที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า
 ครั้นพอเห็นธีรพลยังคงนั่งนิ่งครุ่นคิดเสมอมา แม้เฮียจวงจะเสนอเงินจำนวนมากมายเช่นนี้แล้วก็ยังไม่สามารถโยกคลอนจิตใจของเขาได้ จนพานทำให้สิงห์ที่ตาโตกับจำนวนเงินดังกล่าวถึงกับนั่งไม่ติด รีบทักท้วงให้เกลอรักรีบตอบรับข้อเสนอที่สุดแสนจะประเสริฐนี้แต่โดยเร็ว
 "ห้าร้อยบาท"
 เมื่ออย่างไรคนที่จะต้องเจ็บตัวก็คือเขา จำนวนเงินที่เขาควรจะได้รับย่อมต้องเท่าเทียมกับความสุ่มเสี่ยงที่จะมีโอกาสได้รับบาดเจ็บหรือถึงขั้นพิการ อีกทั้งเดิมพันก็มากโข เขาเรียกร้องเพียงเท่านี้ก็ถือได้ว่าเหมาะสมดีแล้ว ดังนั้นธีรพลจึงได้ตัดสินใจเอ่ยข้อเสนอดังกล่าวขึ้น
 "ห้าร้อย! เอ็งคิดว่าเอ็งเก่งกาจถึงขั้นนั้นเชียวหรือ?" เสียงลูกน้องคนหนึ่งของเฮียจวงเอ่ยสวนดังขึ้นอย่างอดใจไม่อยู่ เพราะจำนวนเงินที่เสนอมานั้นมากมายเสียจนยังไม่เคยมีนักมวยอาชีพคนใดได้รับมาก่อน
 "หากเฮียจวงรับข้อเสนอนี้ได้ ข้าก็จะอาสาลงประลองให้ แน่นอนว่าเงินจำนวนนี้จะได้รับก็ต่อเมื่อเฮียจวงได้รับชัยชนะแล้วเท่านั้น" โดยไม่สนใจเสียงคัดค้านโดยรอบ ในครั้งนี้ธีรพลเป็นฝ่ายที่พูดเสนอให้เฮียจวงได้ครุ่นคิด
 แม้เงินจำนวนที่เสนอมาจะมากโข แต่ความเชื่อมั่นที่เฮียจวงมีต่อตัวธีรพลก็มีมากด้วยเช่นกัน เพราะจากที่เคยดูการประลองมาหลายครั้งคราก็ยังไม่มีผู้ใดสามารถปล่อยไฟออกจากหมัดได้ ดังนั้นเฮียจวงจึงยินยอมไม่ต่อรองราคาซื้อใจให้ธีรพลทุ่มเทอย่างสุด "ตกลง ถ้าจะสามารถหักหน้าเฮียสมบัติได้แล้วละก็ ข้าจะลองเชื่อใจเอ็งดูสักครา"
 "ตกลง ข้าจะลงประลองเอง" ธีรพลพยักหน้าให้คำมั่น
 สำหรับงานประลองมนุษย์ของพรรคม้าเหล็กนั้นโดยทั่วไปจะถูกจัดขึ้นไม่บ่อยครั้งนัก ในแต่ละเดือนจะจัดขึ้นเพียงไม่เกินสามวัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงงานประลองใหญ่ที่เชิญนักสู้จากทั่วภาคเหนือของสยามประเทศเช่นครั้งนี้ด้วยแล้ว ในหนึ่งปีจะเกิดขึ้นเพียงหนเดียวเท่านั้น และในช่วงเดียวกันนี้เองก็จะเป็นช่วงที่ทางพรรคมีผู้มาเข้าร่วมชมงานประลองมากที่สุด ซึ่งนั่นก็ยิ่งส่งผลให้สภาพการเงินภายในพรรคม้าเหล็กเวียนสะพัดสูงที่สุดในรอบปีเช่นกัน
 สำหรับนักสู้โดยส่วนใหญ่นั้นจะถูกเชื้อเชิญให้มาเข้าร่วมงานประลองโดยเฉพาะ ซึ่งแต่ละคนก็ย่อมมีฝีมือเก่งฉกาจในระดับที่หาตัวจับยาก ดังนั้นนอกจากทางพรรคจะต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีแล้ว นักสู้กลุ่มนี้ยังจะมีสิทธิพิเศษให้ได้ผ่านเข้าถึงรอบจับฉลากประกบคู่ในทันที
 แต่สำหรับในกรณีของธีรพลนั้นเป็นในรูปแบบของบุคคลทั่วไป ซึ่งจะต้องผ่านรอบคัดเลือกเสียก่อนจึงจะมีสิทธิทะลุเข้าไปจับฉลากแบ่งสายต่อสู้ตัวต่อตัวในวันพรุ่งนี้ และในครานี้เองก็มีตำแหน่งที่ว่างเหลืออยู่เพียงสองที่เท่านั้น
 "ครานี้เรามีผู้เข้าร่วมคัดเลือกจำนวนสิบสี่คนด้วยกัน แต่จะมีเพียงแค่สองคนเท่านั้นที่จะผ่านเข้าสู่รอบถัดไปได้ หากนักสู้ทุกคนพร้อมแล้ว เชิญลงสู่สนาม" กรรมการจากพรรคม้าเหล็กผู้หนึ่งส่งเสียงประกาศให้นักสู้ทั้งหมดรับทราบข้อมูลเบื้องต้นโดยทั่วกัน
 "การคัดเลือกจะเป็นแบบสู้พร้อมกันหมด หากผู้ใดตกน้ำถือว่าตกรอบ หากผู้ใดบาดเจ็บไม่สามารถสู้ได้สืบไปถือว่าตกรอบ ผู้ที่หลงเหลืออยู่บนเวทีสองคนสุดท้ายจะได้เข้ารอบทันที" กรรมการคนเดิมเอ่ยกติกาขึ้น ก่อนจะเดินลงจากเวทีหลีกทางให้นักสู้ทั้งสิบสี่คนได้เตรียมพร้อม เลือกยึดครองพื้นที่ชัยภูมิก่อนเริ่มการคัดเลือก
 บรรยากาศจากเดิมที่ดูผ่อนคลายก็พลันตึงเครียดขึ้นทันตา นักสู้ส่วนใหญ่จากที่เคร่งครึมอยู่แล้วก็แปรเปลี่ยนเป็นปั้นหน้าทะมึงทึ่งดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อกัน ต่างฝ่ายต่างหันซ้ายมองขวากันอย่างระแวดระวังเตรียมพร้อมเข้าโรมรันกับคู่ต่อสู้ที่หมายตาไว้
 เมื่อการตะลุมบอนกำลังจะอุบัติขึ้น ธีรพลก็ได้เลือกแยกตัวออกจากศูนย์กลางยึดครองพื้นที่ชายขอบฝั่งหนึ่งของลานรูปวงกลมที่มีผู้คนเบาบาง พร้อมๆกับสำรวจดูคู่ต่อสู้จนพบว่าโดยส่วนใหญ่ผู้ที่มาคัดเลือกในครานี้ล้วนแล้วแต่เป็นนักสู้ที่มีประสบการณ์โชกโชน ร่างกายบึกบึนกำยำ อีกทั้งบนเรือนร่างยังสลักลวดลายอักขระเป็นภาษาล้านนาที่ดูเปี่ยมไปด้วยมนต์คลัง จนทำให้ธีรพลต้องเตือนสติตนเองให้รับมืออย่างระมัดระวังเป็นที่สุด
 แต่ที่น่าแปลกก็ตรงที่มีนักสู้อยู่คนหนึ่งที่ดูค่อนข้างราบเรียบแต่กลับเป็นที่สะดุดตาสำหรับธีรพลยิ่ง เพราะดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วเหมือนเป็นคุณชายเจ้าสำอางเสียมากกว่าจะเป็นนักสู้ แต่สัญชาตญาณของธีรพลกลับร้องเตือนบอกว่าฝีมือของชายผู้นี้ต้องไม่รวบรัดธรรมดาเหมือนดังที่เห็นจากภายนอก อีกทั้งสุบรรณก็ยังกำชับอีกแรงให้ระวังคนผู้นี้ไว้ให้ดี ดังนั้นเขาจึงจับตาดูอีกฝ่ายเป็นพิเศษ
 "ได้เวลาแล้ว เริ่มการคัดเลือกได้"
 เสียงกรรมการตะโกนให้สัญญาณเริ่มการต่อสู้
 ด้วยความที่ธีรพลแยกตัวออกมาปักหลักอยู่ในพื้นที่ล่อแหลมหมิ่นเหม่ จึงทำให้ตัวเขาตกเป็นเป้าหมายแรกของนักสู้ถึงสี่คน โดยคนแรกที่อยู่ห่างจากเขาไปทางเบื้องซ้ายเพียงสามก้าวโจมตีมาถึงก่อน
 เข่าขวาลอยจากคู่มือถูกปลดปล่อยออก เล็งเข้าที่หน้าอกหมายกระแทกผลักส่งให้ธีรพลตกน้ำไปในท่าเดียว แต่ทันทีที่จะกระทบถูก ธีรพลก็พลันเบี่ยงตัวพร้อมกับบิดเอวอย่างไว หลบรอดท่าโจมตีไปได้อย่างหวุดหวิด ก่อนที่จะใช้ฝ่ามือขวาที่รวมรั้งพลังงานชีวิตผลักเข้าที่แผนหลังของอีกฝ่ายอย่างถนัดถนี่
 ตูม!
 ร่างของคู่มือคนนั้นหน้าคะมำจากแรงผลักที่ผิดมนุษย์ ตัวถลาตกลงน้ำไปเป็นรายแรกอย่างไม่อาจต่อต้านแข็งขืน
 ตามติดกันนั้นมีนักสู้อีกสองคนที่ยังคงยึดมั่นให้ธีรพลเป็นเป้าหมาย สืบเท้าเข้าหาจากทางซ้ายและขวาโดยพร้อมเพรียง
 ร่างคนทางขวาเคลื่อนติดมาถึงในระยะประชิดก่อน กำปั้นซ้ายถูกเหวี่ยงขวางออกระนาบกับพื้น ปลายหมัดพุ่งกระแทกเข้าหาข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว
 "ขุนยักษ์จับลิง"
 ธีรพลสืบเท้าขวาก้มตัวเข้าหาตามเคล็ดวิชา ท่อนแขนขวาที่รวมรั้งพลังชีวิตยกขึ้นยับยั้งกำปั้นข้างนั้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะเคลื่อนเท้าซ้ายตามติดกันอย่างไวเข้ารับเท้าขวาจากศัตรูที่มาจากอีกฝั่งด้วยท่อนแขนซ้าย พร้อมๆกันนั้นก็ส่งปลายเท้าจิกลูกถีบอันอหังการเข้าที่ท้องน้อยของอีกฝ่าย
 เปรี้ยง!
 ชายนักสู้คนดังกล่าวถูกแรงถีบอันหนักหน่วงส่งร่างให้เซถอยห่างกลับไปเกือบสองวา ร่างกระแทกเข้ากับกลุ่มนักสู้อีกทางหนึ่งที่เบื้องหลัง ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงชุลมุน จนล้มคว่ำคะมำหงายไปพร้อมกันทั้งแถบ
 เมื่อจัดการนักสู้ได้ถึงสองคนในเวลาไล่เลี่ยกัน วงล้อมจากที่อัดแน่นก็เริ่มผ่อนคลายลง นักสู้อีกสองคนที่เหลืออยู่เมื่อรับรู้ถึงพลังฝีมือของธีรพลที่ไม่อาจยอมรับการจัดการได้โดยง่ายแล้วก็ไม่กล้าผลีผลามที่จะเข้าต่อกรอีก สองฝ่ายจึงกลายเป็นยืนคุมเชิง ไม่มีผู้ใดตัดสินใจที่จะเป็นฝ่ายลงมือก่อน
 ตัดกับอีกด้านหนึ่งของสนาม คุณชายที่สุบรรณเอ่ยเตือนให้ระมัดระวัง ขณะนี้กำลังพัวพันอยู่กับนักสู้กว่าหกเจ็ดคน แต่แม้จะโดนนักสู้ผู้โชกโชนรวมหัวเข้ารุมทำร้ายมากมายขนาดนั้นก็ตาม แต่ก็ไม่มีนักสู้คนใดที่จะสามารถกระทบถูกร่างของเขาได้แม้แต่ปลายเล็บ อีกทั้งทุกครั้งที่คุณชายผู้นี้ออกอาวุธ ก็จะมีนักสู้คนหนึ่งที่ต้องตกน้ำไปหรือไม่ก็บาดเจ็บจนไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก ด้วยเหตุนี้ทำให้สามารถพูดได้ว่าผลการคัดเลือกหนึ่งตำแหน่งที่จะเข้ารอบไปนั้นนับว่าได้รับผลการตัดสินแล้ว
 เมื่อได้เห็นสถานการณ์ของอีกฝั่ง นักสู้ทั้งสองคนที่ยืนประจันหน้าหาธีรพลอยู่ก็จึงเอ่ยปรึกษากัน ก่อนจะตกลงกันได้ว่าจะร่วมมือเข้าจัดการธีรพลแล้วค่อยมาดวลกำปั้นตัดสินกันเองในภายหลัง แต่ยังไม่ทันได้นัดแนะกันอย่างลงตัว ชั่วพริบตาที่เสียสมาธิละสายตาจากวงต่อสู้ ธีรพลก็พลันเคลื่อนตัวเข้ามาในระยะสองก้าว และกำลังพุ่งเข้าประชิดคู่มือที่เคยปะทะกันมาแล้วท่าหนึ่งอย่างรวดเร็ว
 ด้วยอารามตกใจ นักสู้ผู้ที่ตกเป็นเป้าหมายนั้นก็พลันชกหมัดออกอย่างร้อนรน หมายสกัดยับยั้งพลังสภาวะของธีรพลเอาไว้ชั่วคราว
 แต่ก็สายไปเสียแล้ว หมัดข้างนั้นแทนที่จะช่วยทำให้ธีรพลล้มเลิกการเข้าจู่โจม แต่กลับเป็นตรงกันข้าม ท่าร่างพลันเร่งความเร็วขึ้น ก่อนจะเบี่ยงหัวหลบปล่อยให้หมัดข้างนั้นผ่านใบหน้าไปอย่างฉิวเฉียด
 เปรี้ยง!
 สองฝ่ามือประทับผลักทรวงอกจากล่างขึ้นบน พลังอันแกร่งกร้าวสองสายส่งนักสู้คู่มือลอยคว้างสูงร่วมวา ร่างล่วงตกลงสู่ผืนน้ำในทันที
 เมื่อการชิงจังหวะจู่โจมประสบผล ธีรพลก็ไม่รอช้า เร่งคิดเผด็จศึกตามติดนักสู้อีกคนที่ยืนห่างออกไปเพียงสามก้าว
 ทึบ! ทึบ! ทึบ!
 ธีรพลออกอาวุธอย่างดุดันตามติดกันสามท่า แต่จนแล้วจนรอดก็ทำได้เพียงสร้างอาการปวดหนึบชาด้านให้กับฝ่ายตั้งข้ามที่ตั้งรับอย่างรัดกุมเท่านั้น
 "เข้ามา"
 นักสู้คนดังกล่าวกวักมือเรียกธีรพลให้บุกเข้าหา เพราะในใจนึกคิดไปว่าธีรพลเป็นมวยชิงจังหวะอาศัยช่องว่างขณะตั้งรับเข้าตีโต้ ดังนั้นจึงไม่น่าจะเก่งกาจในการรุกไล่ ซึ่งเมื่อใดที่ธีรพลเผยช่องว่างจุดอ่อน เขาก็จะอาศัยจังหวะเหล่านั้นเข้าตอบโต้จนทำให้มือไม้ปั่นป่วน
 แต่ในด้านธีรพลเองเมื่อเห็นดังนั้นก็สมใจยิ่ง เพราะตั้งแต่เรียนรู้กระบวนท่าจากลุงทองใบมาก็ยังไม่มีโอกาสได้นำมาทดลองใช้จริง ดังนั้นในครั้งนี้ธีรพลจึงตั้งใจนำเอาหนึ่งในสามกระบวนรุกไล่ออกมาทดสอบความร้ายแรงเมื่อใช้ควบคู่กับพลังงานชีวิต


เช้าวันรุ่งขึ้นในช่วงเวลาสายของวัน พิธีการจับฉลากก็เริ่มต้นขึ้นโดยมีฉานหัวหน้าพรรคม้าเหล็กเป็นประธานในการจับฉลาก โดยผลของการแบ่งสาย ธีรพลถูกจัดให้อยู่ในสายล่างร่วมกับก้านแต่หนทางจะมาบรรจบพบกันก็ต่อเมื่อถึงรอบรองชนะเลิศเท่านั้น ส่วนคุณชายผู้มีฝีมือน่ากลัวผู้นั้นถูกจับฉลากให้อยู่ในสายบน
 "ทุกท่าน"
 ฉานหัวหน้าพรรคผู้ที่อยู่ในวัยสี่สิบปีเศษผายมือกางแขนทั้งสองข้างหมุนวนอยู่กลางเวทีลอยน้ำ เอ่ยกล่าวร้องเรียกความสนใจด้วยเสียงอันทรงพลัง พร้อมกวาดตามองแขกผู้มาเข้าร่วมงานประลองทุกคนราวกับว่าไม่มีสิ่งผิดปกติใดที่จะเล็ดลอดสายตาอันแหลมคมของเขาไปได้
 "ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่งานประลองใหญ่ประจำปีของพรรคม้าเหล็กเรา สำหรับปีนี้เราได้เชิญนักสู้ที่มีฝีมือเก่งกาจมาจากทั่วทั้งแดนเหนือและดินแดนเขตภาคกลางตอนบน ซึ่งรวมทั้งสิ้นแล้วเรามีนักสู้ที่จะมาห้ำหั่นฝีมือให้ทุกท่านได้ดูกันถึงสิบหกคน และแน่นอนว่าเงินรางวัลสำหรับผู้ที่ชนะเลิศในครานี้ก็คือ ทองคำหนักห้าบาท" พร้อมๆกับสิ้นประโยคจากฉาน เสียงฮือฮาจากฝูงชนบนอัฒจันทร์ก็พลันดังเซ็งแซ่ขึ้นด้วยความอิจฉาในวาสนาของนักสู้ผู้ที่จะได้รับขุมทรัพย์ชิ้นนี้ไปครอบครอง
 "ดั่งเช่นทุกปี หวังว่าในครานี้ทุกท่านจะได้พบกับการต่อสู้ที่ตื่นเต้นเร้าใจ ทุกท่านพร้อมที่จะพบนักสู้ของเราแล้วใช่หรือไม่?" ฉานชูมือเอ่ยปลุกใจฝูงชนด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้เลือดลมภายในกายของทุกผู้คนร้อนระอุ
 เย้!
 เสียงโห่ร้องจากฝูงชนพลันเร่งเร้าบรรยากาศของงานประลองให้ครึกครื้นถึงขีดสุด
 "เช่นนั้น งานประลองจงเริ่มเปิดฉาก ณ บัดนี้" ฉานประกาศด้วยเสียงอันดัง พร้อมกับเสียงฆ้องดังกังวานที่บ่งบอกถึงการเริ่มงานประลองประจำปีอย่างเป็นทางการ
 "สำหรับกฎกติกาการประลองจะเป็นการต่อสู้แบบไม่จำกัดเวลา ทางเราไม่อนุญาตให้ใช้อาวุธในการประลอง นอกเหนือจากนั้นนักสู้สามารถใช้ออกได้อย่างเต็มที่ ความพ่ายแพ้จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมีผู้หนึ่งผู้ใดหลุดออกจากเวทีไป หรือมีนักสู้คนใดบาดเจ็บจนไม่สามารถจะสู้สืบต่อไปได้ และหากมีผู้ใดยกมือประกาศว่า ยอมแพ้ การต่อสู้ก็จะยุติลงเช่นกัน" กรรมการคนเดิมที่ธีรพลคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี ก้าวขึ้นบนเวทีเอ่ยประกาศให้ทั้งนักสู้และผู้ชมรับรู้โดยทั่วกัน
 "คู่ที่หนึ่ง เชิญ" กรรมการคนดังกล่าวผายมือสั่งให้เริ่มต้นการประลอง ท่ามกลางเสียงร้องตะโกนหนุนเนืองจากผู้เข้าชม รวมไปถึงเสียงแทรกของการขานอัตราการต่อรองและการเดิมพันพนันขันต่อกันอย่างกว้างขวาง
 เพียงชั่วพริบตาเดียว เนื่องจากบรรยากาศอันตื่นเต้นเร้าใจ จึงทำให้เวลาได้ผ่านล่วงเลยไปอย่างรวดเร็วราวกับติดปีก จนขณะนี้เวลาได้ก้าวเข้าสู่ช่วงบ่ายสี่โมงเย็นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งผลการแข่งขันในปัจจุบัน ธีรพลสามารถทะลุผ่านเข้าสู่รอบตัดเชือกได้เป็นผลสำเร็จ รอพบกับไอ้ก้านนักสู้จากเวียงโกศัยซึ่งผลแพ้ชนะของทั้งสองนี้เองจะใช้เป็นการตัดสินผลพนันระหว่างเฮียจวงและเฮียสมบัติที่วางเดิมพันไว้ตั้งแต่เมื่อวานนี้
 หากจะบอกว่าในสองรอบที่ผ่านมา ธีรพลสามารถผ่านคู่ต่อสู้มาได้อย่างง่ายดายนั้นก็ไม่ถูกดีนัก เพราะแม้ความแตกต่างระหว่างผู้ที่สามารถบังคับใช้กำลังภายในได้กับผู้ที่รู้แต่เพียงการใช้วิชาภายนอกนั้นมีความห่างกันช่วงใหญ่ แต่นักสู้ทั้งสองที่ได้เผชิญหน้ากับธีรพลก็ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ที่แตกฉานในศาสตร์ต่อสู้แขนงใดแขนงหนึ่งอย่างถ่องแท้ ดังนั้นธีรพลจึงต้องระดมใช้สติปัญญาและพลังชีวิตไม่น้อยเข้าหักหาญ จึงทำให้สามารถส่งนักสู้ในรอบแรกให้บาดเจ็บจนไม่สามารถสู้ต่อได้ และนักสู้ในรอบถัดมาที่ต้องออกแรงมากกว่าเดิมกว่าจะส่งอีกฝ่ายให้ตกน้ำจนพ้นออกจากวงต่อสู้ได้ ซึ่งก็เฉกเช่นเดียวกับไอ้ก้านที่ก็ผ่านความตรากตรำมาไม่น้อยกว่าที่จะสามารถทะลุเข้ามาเผชิญหน้ากับธีรพลได้ในที่สุด
 แต่ที่น่าแปลกก็ตรงที่ตารางการแข่งขันในสายบนนั้นกลับราบเรียบจนผิดปกติ แน่นอนว่าผู้ที่สามารถเข้าไปยืนรอท้าชิงตำแหน่งผู้ชนะเลิศได้ก่อนก็คือ คุณชายคนดังกล่าวนั่นเอง แต่สิ่งที่ทำให้ผู้ชมทั้งสนามตื่นตะลึงเป็นอย่างมากก็คือฝีไม้ลายมือของคุณชายผู้นั้นที่เหนือล้ำกว่านักสู้ทุกคนในตารางการแข่งขันสายบน จนแทบจะสามารถพูดได้ว่าเขาสามารถผ่านนักสู้ในทุกรอบมาได้โดยแทบจะไม่เสียเหงื่อเลยแม้แต่เพียงสักหยดเดียว ซึ่งนั้นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้ในขณะนี้เขาได้กลายเป็นมือวางอันดับหนึ่งของรายการไปโดยปริยาย
 "ไอ้ธี เอ็งเป็นอย่างไรบ้างพร้อมหรือไม่?" สิงห์ที่ดูจะกระตือรือร้นกว่าธีรพลเป็นพิเศษ เนื่องจากผลแพ้ชนะในครั้งนี้ก็เกี่ยวพันถึงเขาโดยตรงเช่นกัน เขาจึงเร่งเอ่ยกล่าวขึ้นอย่างตื่นเต้น ในขณะที่ก็ใช้มือเป็นระวิงนวดเฟ้นคลายกล้ามเนื้อส่วนต่างๆให้กับเกลอคนสนิทของเขา
 "ยังพอไหว" แม้จะมีความมั่นใจในตัวเองและแผนการที่วางไว้อยู่พอตัว แต่เพราะคู่แข่งนั้นก็มีฝีมือที่ไม่อาจดูแคลน ประจวบกับในรอบที่ผ่านๆมาก็สูญเสียพลังชีวิตไปไม่น้อย ธีรพลจึงไม่กล้าลำพองตน เอ่ยกล่าวตอบเพียงแบ่งรับแบ่งสู้ให้สิงห์ได้รับทราบอย่างครึ่งๆกลางๆไป
 "เวลานี้เอ็งต้องมีความมั่นใจจึงจะถูก อย่ามัวแต่กังวล เอาละ...เอ็งหลับตาลงเสีย เดี๋ยวข้าจะท่องคาถาเสกมนตร์ให้เอ็งมีพลังกายพลังใจที่จะฟาดฟันศัตรู" โดยไม่ถามไถ่ใดๆทั้งสิ้น สิงห์ก็พลันควักเอาพระที่ห้อยคอขึ้นมาพนมไหว้จรดเหนือศีรษะ และทำท่าจะท่องคาถาบางอย่างใส่กระหม่อมของธีรพล
 "ไอ้สิงห์ ข้าไม่ได้..." แม้ธีรพลจะพยายามขัดขืน แต่ก็ดูเหมือนสิงห์ที่ในขณะนี้จะทำตัวเป็นจอมขมังเวทย์ก็ไม่ยอมรับฟังและยังคงบริกรรมคาถาสวดภาษาล้านนาเดิมอยู่ต่อไป
 "ปล่อยเขาเถิด เขาจะได้สบายใจ" สุบรรณเอ่ยแทรกขึ้นในจิต
 "หวังว่าคาถาบทนี้จะมีส่วนช่วยได้ไม่มากก็น้อย" ธีรพลที่แม้จะไม่หวังพึ่งพาคาถาอาคมจากสิงห์สักเท่าใดนัก แต่ภายนอกก็จะยังยินยอมให้เกลอรักร่ายมนต์จนเสร็จสิ้นพิธีกรรม
 "รอบรองชนะเลิศคู่ที่สอง เชิญ" สิ้นเสียงกรรมการ สิงห์ก็พลันตื่นลืมตาขึ้นก่อนเป่ากระหม่อมธีรพลไปคราหนึ่ง แล้วจึงรีบสั่งให้เกลอรักเตรียมพร้อมลงสู่สนาม
 "เอ็งนี่เก่งกาจไม่เบาทีเดียวที่ผ่านมาจนถึงรอบนี้ได้" แม้จะเตรียมใจคาดการณ์ไว้ว่าธีรพลอาจจะสามารถทะลุเข้ามาถึงรอบตัดเชือกไว้ล่วงหน้าแล้วก็ตาม แต่ก้านเองก็ยังคงแอบนึกประหลาดใจไม่ได้ว่าเหตุใดธีรพลจึงยังไม่แสดงอาการอ่อนล้าพลังงานชีวิตขาดช่วงให้เห็น แต่ภายนอกยังคงพูดจาแย้มยิ้มซ่อนความรู้สึก เดินเคียงคู่ธีรพลขึ้นบนเวทีกลางน้ำไป
 "เพียงโชคดีเท่านั้นพี่ชาย" ธีรพลเองที่ก็รู้ว่าก้านรู้สึกเช่นไร แต่ภายนอกก็ยังคงเก็บเงียบปล่อยให้สภาวะร่างกายของตนเป็นเรื่องคลุมเครือสำหรับศัตรูต่อไปเช่นกัน
 จากนั้นทั้งสองก็เดินนิ่งเงียบเข้าประจำที่ เปลี่ยนมาเป็นหันยืนเผชิญหน้าห่างกันราวห้าหกก้าว รอสัญญาณเริ่มต้นการประลองจากกรรมการ ท่ามกลางบรรยากาศที่ชวนให้ตึงเครียดเขม็งเกลียวก่อนศึกใหญ่จะระเบิดเปิดฉากขึ้น
 "เมื่อพวกเจ้าทั้งสองพร้อมแล้ว เริ่มการประลองได้" กรรมการประกาศขึ้น พร้อมๆกับเสียงโห่ร้องหนุนเนืองจากผู้ชมที่อึกทึกเสียจนอยู่ห่างไปไกลเป็นกิโลก็ยังสามารถที่จะได้ยิน
 "ไอ้น้อง ศอกเข่าไม่มีนัยน์ตา ระวังด้วย" ก้านสะแหยะยิ้ม จดตั้งท่ามวยท่าเสาที่สร้างชื่อให้กับเขามาตั้งแต่อายุได้เพียงสิบเจ็ดปี
 ถึงตอนนี้ ธีรพลเพิ่งได้สังเกตพิเคราะห์ลักษณะท่าทางภายนอกของก้านโดยละเอียด พบว่าชายผิวกร้านแดดที่อยู่ในวัยราวยี่สิบปลายผู้นี้ มีรูปร่างต่ำเตี้ยกว่าเขาเพียงครึ่งศีรษะ มีรูปร่างสมส่วน กล้ามเนื้อบนร่างมีไม่มากไป แต่ที่ดูจะโดดเด่นที่สุดก็คงหนีไม่พ้นท่าทางที่ดูคล่องแคล่วว่องไวเป็นพิเศษ ซึ่งนั่นก็เป็นจุดที่ธีรพลต้องพึงระวังอีกฝ่ายไว้ให้มาก
 "พี่ชาย ออมมือด้วย" ธีรพลเอ่ยพร้อมตั้งท่ามวยที่คุ้นเคย เกร็งกำลังเตรียมพร้อมรับศึกที่กำลังจะอุบัติขึ้นในไม่ช้า