ร่างสูงนั้นบังคับยานพาหนะที่คุ้นเคยให้แล่นเลี้ยวไปตามถนนลาดยางที่คดเคี้ยวขึ้นไปบนภูเขาสูง ทิวทัศน์ที่สวยงามและกลิ่นอายของธรรมชาติทำให้เขารู้สึกสดชื่นและปลอดโปร่งใจเหมือนทุกครั้งที่มา
ชายหนุ่มรักที่นี่ ทิวเขาที่สูงใหญ่สลับซับซ้อนนั้นทำให้เขารู้สึกตัวเล็กลงและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับธรรมชาติ วินรู้สึกใจสงบขึ้นทุกครั้งเมื่อได้มาเยือนสถานที่ที่เขาคุ้นเคยมาแต่เล็กแต่น้อย
"คุณวินหายไปนานเลยนะคับเนี่ย หลังๆนี่บ่ได้ติดรถโฮงงานมาเลยน่อ"
ชายสูงวัยที่ยืนอยู่ตรงนั้นพอดีรีบตรงปรี่เข้ามาหา เมื่อเห็นชายหนุ่มจอดรถมอเตอร์ไซค์ไว้บริเวณข้างๆโรงเก็บเมล็ดเชอรี่กาแฟของไร่ที่กว้างใหญ่แห่งนั้น การได้มาพบปะกับชาวไร่ที่คุ้นเคยยังคงเป็นสิ่งที่เขายังคงทำเป็นประจำหลังจากบิดาของเขาจากไป
"ก่อยุ่งๆอยู่อ้าย แล้วเป็นใดพ่อง เก็บถึงไหนละเนี่ย" วินมองเข้าไปในป่าที่ค่อนข้างทึบเบื้องหน้า เห็นบรรดาคนงานกำลังง่วนกับการเก็บเมล็ดเชอรี่ในเนินสูงๆต่ำของป่าที่เขียวชอุ่มแห่งนั้น
"ก่อดีคับ กะว่างวดนี้น่าจะได้หลายอยู่" เจ้าของไร่ตอบขณะพาชายหนุ่มเดินเข้าไปในส่วนของบริเวณไร่ "ปีนี้น้ำดีดินดี ไร่หมู่เฮาออกดอกออกผลดีขนาดเลยคับ"
ทว่าคนตัวสูงกลับมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกเห็นใจ ชาวไร่แถวนี้เก็บเมล็ดเชอรี่ของกาแฟเพื่อส่งให้โรงงานของเขา ส่วนขั้นตอนในการแปรรูปเมล็ดกาแฟหลังจากนั้นจะทำที่โรงงานเขาทั้งหมด
แต่หากโรงงานจะต้องถูกปิด แล้วชาวบ้านจะไปขายเมล็ดกาแฟได้ที่ไหน…
ต๊ะเป็นชาวบ้านที่มาติดต่อขอเช่าที่ดินเพื่อทำไร่กาแฟจากบิดาของชายหนุ่มเมื่อสิบกว่าปีก่อน ซึ่งบิดาเขายังช่วยชาวบ้านโดยการติดต่อโรงงานคุณวิชิตให้รับเมล็ดกาแฟโดยตรงจากชาวบ้านเอาไปแปรรูปต่อไป ซึ่งเป็นการตอบรับนโยบายของทางจังหวัดเชียงใหม่ที่ได้ริเริ่มส่งเสริมให้เกษตกรที่อาศัยอยู่ตามหุบเขาเริ่มปลูกกาแฟเพื่อการจำหน่าย
ในตอนเด็กชายหนุ่มได้มีโอกาสตามบิดาขึ้นมาบนดอยบ้างเป็นบางครั้ง ตอนนั้นเขายังไม่ใส่นัก เพราะยังติดเพื่อนและใช้ชีวิตแบบเกเรเถลไถลไปในแต่ละวัน แต่การเสียชีวิตของผู้เป็นบิดาในเวลาต่อมาทำให้ชายหนุ่มจำเป็นต้องขึ้นดอยมาดูไร่พูดคุยสอบถามความเป็นอยู่ของชาวบ้านแทนผู้ที่จากไป ซึ่งวินก็ยังคงให้ต๊ะและชาวบ้านที่มารวมตัวกันเช่าที่ในราคาถูกมากต่อไปเหมือนดังเช่นที่บิดาเคยทำมา
"เอ่อ คุณวินคับ เสร็จเที่ยวนี้แล้วผมอาจจะบ่ยะต่อแล้วนะคับ" เกษตรกรสูงวัยเริ่มต้นเข้าเรื่อง
"อ้าว อ้ายต๊ะ อะหยังครับเนี่ย" วินนึกแปลกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่ต๊ะเอ่ยปากเรื่องจะเลิกทำไร่กาแฟ
"ผมแก่แล้วคับคุณวิน ลูกชายมันจะมาฮับไปอยู่โตยในเมือง อีแม่มันก่ออยากไปอยู่ใกล้ลูก" ท่าทางคนตรงหน้าจะไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วจริงๆ
"คุณวินบ่อยากมาทำเองกะคับ ผมหันคุณวินฮักไร่กาแฟอยู่นาคับ"
วินนิ่งไป ชายหนุ่มเองยังไม่เคยมีความคิดนี้อยู่ในหัว เขาชอบดื่มกาแฟและคุ้นเคยกับกาแฟมานาน แต่เขายังนึกภาพตัวเองมาเป็นชาวไร่กาแฟไม่ออก ชีวิตส่วนใหญ่ของเขาคลุกคลีอยู่กับเครื่องจักรเสียมากกว่า
ตั้งแต่บิดาของเขาจากไป ด้วยความเหงาและความอ้างว้างอยู่ลึกๆ ชายหนุ่มจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตขลุกอยู่แต่ที่โรงงาน ที่นั่นเขามีเพื่อนร่วมงานหลากหลายวัย และเขาก็มีความสุขที่จะได้ปีนป่ายไปตามเครื่องจักรเครื่องโน้นเครื่องนี้เพื่อดูการทำงานของมันอย่างละเอียด
ประกอบกับคุณวิชิตได้ปล่อยให้เขาได้ทำงานอย่างอิสระแถมยังคอยสนับสนุนในทุกๆเรื่อง วินจึงมีความรู้สึกว่าหากมีโรงงานอยู่ เขาก็ไม่ได้กำลังใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวอยู่คนเดียว แต่คนงานทั้งโรงงานคือครอบครัวของเขา…
"นี่หมู่เขามาถ่ายรูปไปยะอะหยังกัน"
เสียงซุบซิบจากกลุ่มคนงานดังขึ้นเมื่อเห็นช่างภาพหนุ่มเข้ามาป้วนเปี้ยนบริเวณโรงงานสองสามวันมานี้
ตั้งแต่ได้มีการประกาศปิดโรงงานออกไป สิปรางค์ก็ไม่ลงไปทานข้าวเที่ยงที่โรงอาหารอีกเลย และความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับดนัยก็พลอยหมางเมินไปด้วย ไม่สิ ไม่เฉพาะแค่ดนัยเลขาคนเคยสนิท หากสาวๆในออฟฟิศคนอื่นๆก็พลอยเฉยชากับหล่อนไปด้วย
หญิงสาวเก็บตัวเงียบในห้องทำงานที่อาคารสำนักงานเป็นส่วนใหญ่ และพยายามตั้งสติบอกตนเองให้ทำงานให้จบ หล่อนรับงานนี้จากปกป้องมาทำแล้วก็ต้องดูแลทำให้เสร็จเรียบร้อยจนถึงที่สุด แผนขั้นตอนการดำเนินการปิดกิจการถูกกำหนดขึ้นมานานแล้ว ซึ่งก็เป็นหล่อนเองนี่ล่ะที่เป็นคนร่าง และตอนนี้ก็ต้องเป็นหล่อนเองที่จะเป็นคนนำมันมาใช้ปฏิบัติงานจริง
แม้จะพยายามหลีกเลี่ยงที่จะไม่ลงไปยังบริเวณส่วนของโรงงาน แต่ในบางครั้งก็เลี่ยงไม่ได้ อย่างเช่นในวันนี้ หญิงสาวต้องลงไปกำกับช่างถ่ายภาพเพื่อถ่ายรูปบริเวณต่างๆของโรงงานอีกครั้งสำหรับใช้ในงานพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ต่อไป
สิปรางค์เห็นกลุ่มคนงานจับกลุ่มกันซุบซิบเป็นกลุ่มๆอยู่ไกลๆ หญิงสาวรู้ดีว่าในช่วงเวลาแบบนี้คงไม่มีใครมีกะจิตกะใจจะทำงานเป็นแน่ เวลาที่ผ่านไปในแต่ละวันคงจะหมดไปกับการจับกลุ่มปรับทุกข์กันไปมา นี่เองที่เป็นสาเหตุที่ทางฝั่งของนายจ้างต้องพยายามปกปิดข่าวของการเลิกจ้างไว้ให้นานที่สุด
อันที่จริงสิปรางค์ยังไม่อยากจะเผชิญหน้ากับใครทั้งสิ้นในขณะนี้ แต่สายตาทุกคู่ที่มองจ้องมาทางหล่อนที่เดียว ทำให้หญิงสาวตัดสินใจเดินเข้าไปหากลุ่มคนงานหญิงกลุ่มหนึ่ง ซึ่งป้าฟองหญิงสูงวัยที่หล่อนคุ้นเคยอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
"ตอนเขาลือกัน ป้าก็บ่อยากจะเชื่อ จนคุณวิชิตบอก ป้าก่อเสียใจ๋ คุณสิปรางค์มายะจะอี๊กะหมู่เฮาได้จะได" หญิงสูงวัยรีบเอ่ยขึ้นมาอย่างตัดพ้อ ป้าฟองเคยคิดว่าคนสวนตรงหน้าไม่ใช่คนใจร้ายแบบนี้
"ชั้นพยายามแล้ว แต่ที่บริษัทใหญ่เค้ามีมติยืนยันมาว่าจะต้องปิดโรงงานนี้น่ะค่ะป้า ชั้นเสียใจด้วยจริงๆ ชั้นขอโทษทุกๆคนด้วย" หญิงสาวเอ่ยปากด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ หล่อนเข้าใจความรู้สึกของทุกๆคน
"ทำไมหมู่เขาบ่กึ๊ดบ้าง ว่าหมู่เฮาจะเดือดฮ้อนขนาดไหน" คราวนี้นวลสาวน้อยแผนกคัดเมล็ดเอ่ยขึ้นมาบ้าง
"แม่น พวกคนรวยเขาเห็นแก่ตัวกันขนาด บ่หันใจ๋คนจนบ้างเลย"
"หมู่เฮาบ่ต้องไปยอม เฮาอยู่ตี้นี่มานาน จะมาไล่เฮาไปได้จะได" คนงานหญิงอีกคนตะโกนขึ้นมา
"แม่น แม่น" เสียงสนับสนุนดังเซ็งแซ่
สิปรางค์ไม่รู้จะรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้อย่างไรดี งานที่ผ่านๆมาของหล่อนที่อเมริกามันไม่ได้นำมาซึ่งความลำบากใจเช่นนี้ ตอนนั้นหล่อนไม่เคยต้องเผชิญหน้าโดยตรงกับคนงาน หรือหากต้องเผชิญหน้าจริงๆหล่อนก็คงไม่แคร์เพราะไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันใดๆกันทั้งสิ้น หรือหากจะมีการชุมนุมประท้วงอะไรเกิดขึ้นก็จะต้องมีการบอกกล่าวและนัดหมายกันเป็นเรื่องเป็นราว การพูดคุยส่วนใหญ่ก็เกิดขึ้นในห้องประชุมกับบรรดาผู้แทนจากแผนกต่างๆ และมักจบลงด้วยดี ไม่มีการยืดเยื้อ
"เดี๋ยวค่ะ ฟังก่อน คือโรงงานนี้ไม่ทำกำไรมานานแล้ว และ..."
แม้หญิงสาวจะพยายามที่จะอธิบาย แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครยอมฟัง กลุ่มคนงานหญิงเริ่มบีบวงแคบเข้ามาหาหล่อนเรื่อยๆ และดูเหมือนว่ากลุ่มคนงานกลุ่มอื่นๆที่ยืนอยู่แถวนั้นก็เริ่มจะสนใจเข้ามาร่วมล้อมวงหญิงสาวเอาไว้ด้วย
และก่อนที่สิปรางค์จะทันได้รู้ตัว ก็มีมือแข็งแรงมือหนึ่งมาฉุดหล่อนออกมาจากวงล้อมนั้น
"คุณสิปรางค์ครับ คุณวิชิตเรียกพบ" เสียงคุ้นหูนั้นตะโกนดังขึ้นกลบเสียงเซ็งแซ่ของคนงาน
หญิงสาวเดินถลาออกมาตามแรงฉุดของคนร่างสูงที่คุ้นเคย เขาก้าวเดินนำหล่อนไปข้างหน้าอย่างเร่งรีบ จนเมื่อมาถึงหน้าอาคารสำนักงาน ชายหนุ่มจึงปล่อยมือหล่อนแล้วเดินสวนกลับไปในทิศทางที่เพิ่งจะเดินมาทันที
"วิน เดี๋ยวก่อน!" คนตัวเล็กรีบร้องเรียก
หากชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเดิน เขาโบกมือให้หล่อนจากทางด้านหลัง แล้วรีบก้าวเท้าจากไป…
สิปรางค์ไม่เคยคิดว่าเชียงใหม่ยามค่ำคืนจะมีอากาศหนาวเช่นนี้ หล่อนเกิดและเติบโตที่กรุงเทพ ไม่เคยได้รับรู้บรรยากาศของฤดูหนาวของที่นี่ หญิงสาวกระชับผ้าคลุมไหล่ให้แน่นขึ้นขณะที่ก้าวเท้าไปยังท่าน้ำ วันนี้หล่อนมุดรั้วไม้ไผ่มาเพื่อตั้งใจจะเข้ามาคุยกับวินถึงเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด หลังจากพยายามทำใจให้เข้มแข็งอยู่หลายวัน วันนี้หล่อนพร้อมแล้ว
คนมาเยือนเห็นเจ้าของบ้านนั่งสูบบุหรี่พิงเสาบันไดอยู่ที่เดิมตรงนั้นเหมือนเคย ร่างสูงนั้นนั่งนิ่งไม่ไหวติง วินกำลังเหม่อมองไปที่แม่น้ำ หากแต่วันนี้ไม่มีเสียงเพลงที่คุ้นหู กีตาร์คู่ใจนอนนิ่งสงบอยู่ข้างๆเจ้าของ ทุกสิ่งดูเหมือนจะไม่มีการเคลื่อนไหว ยกเว้นก็แต่ควันบุหรี่ที่กำลังล่องลอยไปในอากาศอันหนาวเย็นนั้น
สิปรางค์แอบยืนมองใบหน้าด้านข้างของคนที่เคยคุ้นอย่างเงียบๆ แสงไฟสลัวๆดวงเดียวที่ท่าน้ำส่งกระทบสันกรามของชายหนุ่มให้เด่นเป็นเงาเลือนๆ ปอยผมด้านหน้าตกลงมาปิดตาข้างหนึ่งของเขา แต่เขาไม่คิดจะปัดมันขึ้นไป เหมือนว่าเขากำลังนั่งเงียบอยู่ในโลกของตัวเองและไม่สนใจอะไรใดๆทั้งสิ้น
หลังจากหญิงสาวยืนมองเขาเงียบๆเช่นนั้นอยู่ครู่หนึ่ง หล่อนจึงเปลี่ยนใจที่จะเดินเข้าไปหาเขา วินดูไม่พร้อมที่จะต้อนรับใคร แม้ใจอยากจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เขาฟังเท่าไหร่ แต่ความรู้สึกผิดที่ปิดบังเรื่องนี้ชายหนุ่มมาตลอดก็ยังปักแน่นอยู่ในใจ เอาเข้าจริงหล่อนก็ยังไม่กล้าเข้าไปสู้หน้าเขา
และในขณะที่ผู้มาเยือนตัดสินใจหันหลังจะกลับไปรีสอร์ตนั้น เสียงทุ้มแหบแห้งของชายหนุ่มก็ดังขึ้นเรียบๆ
"ในโลกของธุรกิจ กำไรคงต้องมาก่อนเสมอสินะ"
สิปรางค์ชะงัก รีรอ แต่แล้วหญิงสาวก็ตัดสินใจหันหลังกลับมาทางท่าน้ำ ร่างบางเดินเข้าไปหาร่างสูงที่ยังนั่งพิงเสาบันไดอยู่อย่างนั้น หากตอนนี้เขากำลังหันหน้ามาทางหล่อน สิปรางค์หยุดยืนห่างออกจากชายหนุ่มมาเล็กน้อย ไม่ลงไปนั่งข้างๆเขาเหมือนเคย
"วิน เราขอโทษ…"
เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี ตัวหล่อนเองก็ยังไม่สามารถปรับความรู้สึกให้เผชิญกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ สิปรางค์ยังสับสนกับความเปลี่ยนแปลงของตนเอง ไม่รู้อีกต่อไปแล้วว่าแท้จริงตัวตนของหล่อนเป็นเช่นไรกันแน่
"คนอย่างคุณสิปรางค์คงจะไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกคนอื่น คุณเกิดมาโชคดี มีทุกอย่างพร้อม ไม่เคยด้อยกว่าใคร"
วินยังคงพูดต่อโดยหน้าตาเรียบเฉย หากน้ำเสียงของเขาดูเศร้าสร้อย วันนี้ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาไม่ใช่ชายหนุ่มนัยน์ตาอมยิ้มอย่างเคยแล้ว
"แล้ววินจะกลัวอะไรล่ะ วินเป็นนายช่างใหญ่ วินเก่ง วินหางานใหม่ได้ง่ายๆอยู่แล้ว" หญิงสาวพยายามที่จะพูดให้เขารู้สึกดีขึ้น หล่อนไม่อยากรู้สึกผิดไปมากกว่านี้อีกแล้ว
แต่เหมือนยิ่งพูดก็เหมือนจะยิ่งแย่…
"ผมไม่ได้พูดถึงตัวเอง!" ชายหนุ่มเสียงดังขึ้นมา เขาลุกขึ้นยืน บดขยี้ก้นบุหรี่ลงกับพื้น และก้าวเข้ามาหาหญิงสาวพร้อมจ้องมองหล่อนด้วยสายตาอันโกรธเกรี้ยว
สิปรางค์ตกใจ ใบหน้าของชายหนุ่มเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา หญิงสาวไม่เคยเห็นเขาร้องไห้มาก่อน
"ทุกคนเค้ารักโรงงานนี้เหมือนบ้าน มันคือชีวิตของพวกเค้า คุณมาทำลายทุกสิ่ง คุณมาทำลายชีวิตพวกเค้า"
วินพูดต่อด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด นัยน์ตาอันเกรี้ยวกราดของเขายังคงจ้องมองตรงมาที่หล่อน
"แต่ทุกคนเค้าก็ได้เงินชดเชยนี่นา ส่วนงานเดี๋ยวก็หาใหม่ได้" หญิงสาวยังคงแข็งใจและพยายามปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ หล่อนไม่ได้ทำอะไรผิด นี่มันเป็นเรื่องของธุรกิจ
"คุณไม่เข้าใจ เพราะคุณไม่เคยคิดถึงจิตใจใคร คุณคิดถึงแต่ความก้าวหน้าในอาชีพการงานของตัวเอง คุณคิดถึงแต่ความร่ำรวยของตระกูลตัวเอง"
สิปรางค์อึ้งไป ใบหน้าของวินแดงก่ำและเจ็บช้ำ วินผู้ร่าเริง ชายหนุ่มที่อมยิ้มและอารมณ์ดีอยู่เสมอมา แต่เหมือนว่าวันนี้… วินคนนั้นจะไม่กลับมาอีกต่อไปแล้ว
"วิน เราขอโทษ วิน เราไม่น่ามาที่นี่ตั้งแต่แรกเลย" หญิงสาวเริ่มเสียงสั่น หล่อนไม่เคยเห็นเขาเป็นอย่างนี้มาก่อน วินที่หล่อนรู้จักมีแต่ความสดใสและขี้เล่น
"เราพยายามแล้ว วิน เราพยายามแล้ว แต่เรามันไม่ดีเอง เราไม่เก่งพอ วิน เราขอโทษ เราขอโทษจริงๆ" หล่อนเริ่มสะอื้นด้วยความเสียใจ
"คุณมันเห็นแก่ตัว เห็นแก่เงิน" น้ำเสียงเขาเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดใส่หล่อน "แล้วก็ แมร่ง ไร้หัวใจ เหมือนไอ้พวกคนกรุงเทพทุกคน"
ตอนนี้ชายหนุ่มสับสนไปหมด เขาเอาความโกรธเกรี้ยวทุกเรื่องมาปนเปกัน ทั้งโกรธเรื่องของโรงงาน เรื่องของสิปรางค์ และเรื่องของราณีและณัฐที่ตามมาตอกย้ำเขาอีก
"กลับไปเลย ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ!"
แล้วเขาก็หันหลังให้หล่อนเดินกลับขึ้นบ้านไปอย่างรวดเร็ว
"วิน!" สิปรางค์กรีดร้องเรียกชื่อเขา
หญิงสาววิ่งตามไปยื้อแขนเขาไว้ หล่อนไม่ยอม หล่อนต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง
"ไม่นะวิน วินฟังเราก่อน เราไม่ได้เป็นอย่างที่วินคิด เราไม่เคยคิดอยากจะทำร้ายคนที่นี่ ใช่ ตอนแรกเรามาที่นี่เพื่อปิดโรงงานจริงๆ แต่เราก็เปลี่ยนใจ เราพยายามช่วยทุกอย่างแล้ว เราทำงานหนักมาก แต่เราก็ทำไม่สำเร็จ วิน เข้าใจเรานะ เราเสียใจจริงๆ วินเชื่อเรานะ เราไม่ได้ตั้งใจอยากจะปิดโรงงาน แต่เรามันโง่เอง วินยกโทษให้เรานะ"
คนตัวเล็กละล่ำละลักพรั่งพรูสิ่งที่อยู่ในใจออกมา น้ำมูกน้ำตาไหลเกรอะกรังเลอะเต็มใบหน้า หล่อนไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว ความเครียดสะสมจากการทำงานหนักหลายเดือนที่ผ่านมา และความผิดหวังในผลที่ได้รับทำให้สติของหล่อนเหมือนจะหลุดไปตามใจที่แตกเป็นเสี่ยงๆ
ชายหนุ่มมองมะปรางของเขาด้วยความปวดร้าว วินอยากจะละทิ้งทุกสิ่งเพียงเพื่อจะได้เข้าไปกอดปลอบประโลมหล่อน เขาอยากจะกอดหล่อนให้แน่นที่สุด อยากจะจูบซับน้ำตาหล่อนให้ทั่วใบหน้า
แต่เขาจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร ผู้หญิงคนนี้ปิดบังเขามาตลอด หล่อนตั้งใจจะมาทำลายทุกชีวิตที่นี่ คนที่เขารักทุกคนที่นี่ต้องมาเดือดร้อนเพราะหล่อน
"มะปราง ผมทำใจยอมรับคนที่มาทำลายชีวิตของคนที่ผมรักไม่ได้จริงๆ"
ชายหนุ่มเอื้อมมือของเขามาแกะมือของสิปรางค์ให้หลุดออกจากแขนของเขาอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะหันหลังเดินกลับขึ้นบ้านไป โดยไม่ได้หันมามองหญิงสาวอีกเลย
"วิน…" หญิงสาวร้องไห้โฮออกมาด้วยความร้าวราน
เขาและหล่อนคงจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป วินพูดถูก เป็นหล่อนเองที่ผิด หล่อนเข้ามาเพื่อทำลายชีวิตของพวกเค้า
สิปรางค์ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างของคนตัวสูงนั้นไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย มันจบแล้ว ความสุข ความสดชื่นที่หล่อนได้สัมผัสเพียงชั่วครู่ในชีวิต มันไม่มีอีกต่อไปแล้ว
เขาเป็นเหมือนสายลมที่พัดผ่านเข้ามา แล้วก็พัดผ่านออกไป…


"อ้าว พี่ปราง มาได้ไงคะเนี่ย"
การปรากฏตัวขึ้นของพี่สาวโดยไม่ได้บอกกล่าวมาก่อน ทำเอาหญิงสาวเจ้าของรีสอร์ตอุทานด้วยความประหลาดใจ
จากหัวหินหญิงสาวก็ตรงมาที่เชียงใหม่อย่างเงียบๆโดยไม่ได้แจ้งให้น้องสาวหรือบิดามารดาทราบ หลังจากทบทวนความรู้สึกในใจแล้ว ยังไงหล่อนก็ต้องกลับมาที่นี่
สิปรางค์ยังอยากได้ยินคำให้อภัยจากวิน หล่อนไม่สามารถปล่อยให้ความรู้สึกระหว่างเขาและหล่อนคาราคาซังอย่างนี้ได้ อย่างน้อย… ขอเพียงได้พูดคุยกับชายหนุ่มอีกครั้ง เล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟัง เผยความในใจที่มีต่อเขา ถึงแม้ว่าท้ายสุด วินอาจจะยังเมินเฉยเช่นเดิม แต่อย่างน้อยหล่อนก็ได้ทำตามอย่างที่หัวใจร่ำร้องอยากจะทำ
หญิงสาวตัดสินใจจับเครื่องบินขึ้นมาเชียงใหม่ทันทีที่ความรู้สึกของหล่อนชัดเจน แม้ว่าปกติแล้วการทำอะไรโดยไม่มีการวางแผนล่วงหน้าจะไม่ใช่วิถีของหล่อน หากแต่ช่วงเวลาที่ผ่านมาทำให้หล่อนเรียนรู้ที่จะกล้าทำอะไรตามใจตัวเองบ้าง และเมื่อล้อเครื่องบินลงแตะพื้นสนามบินเชียงใหม่ หญิงสาวจึงได้ตระหนักโดยทันทีว่า หล่อนคิดถึงเชียงใหม่จากส่วนลึกสุดของหัวใจจริงๆ…
"ปกติพี่ไม่ดื่มกาแฟนี่นา"
ปริมถามขณะยกกาแฟมาให้พี่สาว รู้สึกแปลกใจการมาเยือนของคนตรงหน้าอยู่ไม่น้อย ผู้เป็นน้องสาวเพิ่งจะรู้เรื่องการลาออกจากบริษัทของผู้เป็นพี่จากบิดามารดาหลังจากที่หล่อนกลับมาจากต่างประเทศกับสามีและลูกสาว
ข่าวคราวความเป็นไปของโรงงานที่หล่อนได้รับฟังมาทำให้ปริมอดเห็นใจพี่สาวไม่ได้ เหตุการณ์วุ่นวายกว่าที่หล่อนคิด ที่ผ่านมาสิปรางค์คงจะมีช่วงเวลาที่ลำบากใจอยู่ไม่น้อย
ผู้เป็นพี่สาวรับแก้วกาแฟจากน้องสาวขึ้นมาจิบ รสชาติกาแฟที่ไม่คุ้นเคยทำเอาหญิงสาวขมวดคิ้ว อือม์ กาแฟสำเร็จรูปสินะ รสชาติแบบนี้
"ก็หลังจากโรงงานเราปิดไป น้องยังไม่ได้ทดลองชิมของเจ้าอื่นๆแถวนี้เลยค่ะ เลยสั่งกาแฟของโรงงานเราที่ฉะเชิงเทรามาแทนก่อน" ราวกับจะเดาใจพี่สาวออก ปริมรีบชี้แจงหลังจากเห็นสีหน้าของสิปรางค์ขณะจิบกาแฟ
"ว่าแต่พี่หันมาเป็นคอกาแฟตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะเนี่ย แล้วมาเชียงใหม่คราวนี้ตั้งใจจะมาทำอะไรคะ"
"พี่อยากจะมาดูที่ดูทางอะไรนิดหน่อย" สิปรางค์ไม่ได้ตอบน้องสาวเรื่องการที่หล่อนหันมาดื่มกาแฟ ได้แต่ตอบเลี่ยงๆเรื่องจุดประสงค์การมาเชียงใหม่ของหล่อนในครั้งนี้แทน
"ฮั่นแน่ ติดใจเชียงใหม่แล้วล่ะสิ แล้วนี่เรื่องลาออกจากงาน พี่ป้องกับลุงปราณไม่เสียดายแย่หรือคะนี่" ปริมถามใส่พี่สาวเป็นชุด บ้านนั้นไม่น่าจะยอมง่ายๆ เสียคนทำงานเก่งๆอย่างสิปรางค์ไปหนึ่งคน "แล้วพี่ปรางไม่อยากทำงานกับบริษัทของคุณพ่อบ้างหรือคะ"
หากสิปรางค์ไม่ทันสนใจฟังน้องสาว หญิงสาวมัวแต่ชะเง้อไปทางบ้านท่าน้ำทางโน้น
ปริมสังเกตเห็นอาการชะเง้อของพี่สาว จึงเอ่ยขึ้นมา "บ้านนั้นน่ะ เค้าไม่อยู่กันทั้งบ้านค่ะพี่"
นี่พี่ปรางเค้าติดใจเชียงใหม่ หรือติดใจใครบางคนกันแน่
"เมื่อวานลุงแปงเพิ่งจะมาฝากบ้านไว้ แกต้องไปเชียงรายด่วน เอาเจ้าตัวเล็กไปแล้ว เห็นว่าลูกสาวแกไม่สบาย คุณวินเองก็ไม่อยู่หลายวัน"
"เอ๊ะ แล้ววินเค้าไปไหน" คนเป็นพี่ถามขึ้นอย่างฉับพลันโดยไม่รู้ตัว
ปริมมองพี่สาวยิ้มๆ หญิงสาวพอจะมองออกว่าสิปรางค์สนิทกับบ้านนั้นพอสมควร ซึ่งนั่นก็ทำให้หล่อนแปลกใจอยู่ครามครัน เนื่องจากไม่เคยเห็นคนสวยตรงหน้าจะสนิทสนมกับใครง่ายๆมาก่อน
"เอ ลุงแปงแกไม่ได้บอกนะคะ เห็นบอกแต่ว่าเมื่อวานคุณวินก็เพิ่งจะออกไป กว่าจะกลับมาก็คงอีกเป็นเดือน"
ผู้เป็นน้องลอบสังเกตอากัปกิริยาของคนตรงหน้า แม้หล่อนจะเคยสงสัยมาก่อน แต่ปริมก็ยังคงไม่แน่ใจว่าช่างวินกับพี่สาวของหล่อนสนิทสนมกันมากเพียงไร สิปรางค์เองก็ไม่ใช่คนที่จะพูดถึงเรื่องส่วนตัวนัก แม้แต่กับน้องสาวก็ตาม
คนมาเยือนรู้สึกผิดหวังอย่างไม่คาดคิด หญิงสาวตั้งใจจะมาอธิบายเรื่องราวทั้งหมด และขอให้เขายกโทษให้อีกสักครั้ง แต่หล่อนคงไม่มีโอกาสแล้วสินะ
หรือโชคชะตาจะบอกเราเป็นนัยๆ… ให้ตัดใจ...
ดอกขาวปั้น หนึ่งในดอกไม้ป่าที่พบบนดอยหลวงเชียงดาวกำลังแข่งกันชูช่อต้อนรับหญิงสาวด้วยช่อดอกสีขาวอมชมพู สิปรางค์อดไม่ได้ที่จะก้มลงมองดูใกล้ๆ ความงดงามของสถานที่แห่งนี้ไม่ทำให้หญิงสาวผิดหวังเลย ยอดดอยยังคงถูกปกคลุมด้วยเงาของปุยเมฆและสายหมอกแม้จะย่างเข้ายามสายแล้ว
วันนี้หญิงสาวจ้างรถพร้อมคนขับให้ขับมาส่งที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่ ระหว่างทางมีจุดชมวิวหลายแหล่งให้หล่อนได้แวะชื่นชมกับทัศนียภาพอย่างเพลิดเพลิน
นี่เราเสียเวลาชีวิตไปหลายปี โดยที่ไม่เคยเงยหน้าขึ้นมามองความสวยงามของธรรมชาติบนโลกใบนี้เลย
อันที่จริงสิปรางค์ก็ไม่รู้จักภูมิประเทศของเชียงใหม่เท่าใดนัก หรือแทบจะเรียกได้ว่าไม่รู้จักเลยก็ว่าได้ หล่อนเคยขึ้นมาบนดอยสูงแค่สามครั้ง ครั้งแรกก็ตอนที่วินพาไปดูไร่กาแฟที่ดอยสะเก็ด ครั้งที่สองไปกับปกป้องและคุณแป้ง
และครั้งสุดท้าย… หญิงสาวยังจำความรู้สึกวาบหวานนั้นได้ ความสุขสมในเต็นท์กับวินที่ม่อนล่องยังตราตรึงในใจของหล่อนอยู่
และตอนนี้หล่อนก็เลือกมาที่นี่ที่ดอยหลวงเชียงดาว นั่นก็เพียงเพราะเผอิญได้ยินกลุ่มวัยรุ่นพูดคุยกันในร้านอาหารที่หัวหิน
ชีวิตที่ผ่านมาของหล่อนมีแต่การเรียนและการทำงาน หญิงสาวอยากลองสัมผัสด้านอื่นของชีวิตดูบ้าง
ไหนๆก็ไหนๆแล้ว การได้ลองทำอะไรที่ไม่เคยทำดูบ้าง อาจจะช่วยให้เราค้นพบตัวตนดีขึ้น…
กว่าหญิงสาวจะเดินทางขึ้นมาถึงโฮมสเตย์ที่จองไว้ก็บ่ายคล้อยแล้ว หลังจากเอาของไปเก็บในห้องพักเรียบร้อย สิปรางค์ก็เริ่มออกเดินสำรวจในบริเวณรอบๆ แถวๆนี้มีโฮมสเตย์อยู่หลายเจ้าน่าจะไม่ต่ำกว่าสิบแห่ง ที่พักที่นี่จะมีลักษณะเป็นกระท่อมไม้หลังคามุงจากเล็กๆหลังเดี่ยวๆ ปลูกอยู่ใกล้ๆกันเป็นกลุ่มๆไล่เรียงกันไปตามสันเขา
เจ้าของโฮมสเตย์ที่หล่อนอยู่เล่าให้ฟังว่าเจ้าของบ้านพักที่นี่ก็เป็นญาติๆกันเกือบทุกคน หากเจ้าไหนเต็มก็จะส่งให้เจ้าถัดๆไปโดยไม่มีการตัดราคากัน คำว่าโฮมสเตย์อาจจะใช้เรียกไม่ถูกต้องนัก เนื่องจากแขกไม่ได้พักกับเจ้าของบ้าน แขกแต่ละกลุ่มก็พักกระท่อมของใครของมัน จะมีก็แต่อาหารมื้อเช้ากลางเย็นที่เจ้าของที่พักจะนำมาเสิร์ฟให้ถึงกระท่อม ไม่น่าเชื่อว่าการท่องเที่ยวจะพัฒนามาไกลถึงยอดดอยนี้
อากาศเริ่มเย็นขึ้นผกผันกับแสงอาทิตย์ที่เริ่มแผ่วลง หญิงสาวกระชับผ้าคลุมไหล่ให้แน่นเข้าแล้วเดินทอดน่องไปเรื่อยๆตามทางเดินเล็กๆที่คดเคี้ยวไปตามไหล่เขา ถัดมาจากกลุ่มปลูกสร้างโฮมสเตย์ก็เป็นชุมชนบ้านเรือนของชาวบ้านท้องถิ่น ผู้เฒ่าผู้แก่นั่งกันอยู่ตามนอกชานของบ้านไม้เหล่านั้น
สิปรางค์หยุดยืนพักเหนื่อยดูเด็กๆวิ่งเล่นกัน ใกล้ๆกันนั้นกลุ่มหนุ่มสาวยืนจับกลุ่มคุยกันกะหนุงกะหนิง ช่วงเวลาเย็นๆที่อากาศสบายๆแบบนี้ ทำให้ความรู้สึกอยากอยู่เชียงใหม่ของหล่อนฟื้นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
ผู้มาเยือนจากเมืองหลวงเดินเรื่อยเปื่อยชมวิวทิวทัศน์จนลืมเวลา รู้ตัวอีกทีใกล้ค่ำแล้ว สิปรางค์เหลียวมองรอบๆตัวซึ่งเริ่มจะเป็นผืนแนวของเรือกสวนไร่นา หญิงสาวคิดว่าหล่อนน่าจะเดินมาจนสุดปลายของบริเวณหมู่บ้านแล้ว หนทางข้างหน้าดูเหมือนเป็นทางเลี้ยวโค้งซึ่งก็ไม่รู้จะไปสิ้นสุดลงที่ตรงไหน
หญิงสาวตัดสินใจหันหลังกลับ โดยที่หารู้ไม่ว่าหากหล่อนเดินเลี้ยวตามทางโค้งนั้นต่อมาอีกนิด หล่อนก็จะได้เจอกับคนที่หล่อนอยากเจอเขาที่สุดในตอนนี้…
"ขอบใจนาเว้ยตี้มา"
แทนไทตบบ่าเพื่อนรัก วินไม่เคยเปลี่ยนเลย เขาเป็นเช่นนี้เสมอมาตั้งแต่สมัยเรียน ไม่ว่าเพื่อนคนไหนจะเดือดร้อน ชายหนุ่มก็พร้อมจะปรากฏตัวขึ้นมาเคียงข้างในทันใด
ครั้งนี้ก็เช่นกัน อาจารย์หนุ่มเผอิญขึ้นมาเยี่ยมเยียนเด็กๆบนดอยแห่งนี้ตามปกติที่เขามักจะทำเป็นประจำเมื่อมีเวลาว่างจากการสอน แต่ครั้งนี้แทนไทถูกขอร้องให้อยู่ช่วยเหลือโรงเรียนที่นี่ก่อนที่เขาจะทันกลับลงไป
โรงเรียนประถมบนดอยเล็กๆแห่งนี้มีครูประจำอยู่เพียงแค่สองคน ในขณะครูคนหนึ่งไปสัมมนาในตัวจังหวัด ครูอีกคนก็เกิดป่วยหนักขึ้นมากะทันหัน ต้องเข้าไปรักษาที่โรงพยาบาลในตัวเมือง แทนไทถูกขอร้องให้ช่วยดูแลเด็กๆไปก่อoเนื่องด้วยช่วงนี้เป็นช่วงใกล้สอบปิดภาคเรียนแล้ว อาจารย์หนุ่มรู้สึกหนักใจไม่น้อย เพราะตัวเขาเองก็ต้องกลับลงไปสอนที่มหาวิทยาลัยในไม่ช้า
แล้วอยู่ๆชื่อของวินก็ผุดขึ้นมาในหัว ล่าสุดที่คุยกันเขารับรู้มาว่าช่วงนี้วินไม่ได้ทำงานประจำ อาจารย์ไทจึงได้ไหว้วานให้เพื่อนรักมาช่วยดูแลนักเรียน สลับกับเขาที่ต้องกลับลงไปในตัวเมือง
"เออ เต็มใจว่ะ บ่เป็นหยัง ว่างๆอยู่" เสียงแหบทุ้มตอบกลับมา
วินกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่ชานไม้ไผ่บนเรือนไม้ที่ถูกดัดแปลงให้เป็นบ้านพักครู เรือนพักนี้ปลูกค่อนข้างเป็นสัดส่วนอยู่ไม่ไกลจากทางโค้งปลายสุดของหมู่บ้าน ชายหนุ่มกำลังเหม่อมองไปยังเมฆที่ลอยต่ำบนยอดดอยหลวง เขาชอบมองภูเขา ชอบสีเขียวหลากหลายเฉดของมัน เขารู้ตัวเองดีว่ารักการใช้ชีวิตบนดอยมากเพียงใด
"ไม่ตามไอ่ดินมาด้วยอีกคนล่ะ" วินถามถึงเพื่อนรักอีกคน นึกย้อนไปถึงสมัยเรียน เขา แทนไท และแดนดิน จะชอบขี่มอเตอร์ไซค์ขึ้นมานอนเล่นบนดอยกันเสมอๆ ไม่ว่าขณะนั้นจะมีวิชาเรียนหรือไม่ก็ตาม
"โอย รายนั้น นานๆกลับบ้านที หลงสาวเมืองกรุงอยู่ละมั๊ง" แทนไทเอ่ยถึงแดนดินเพื่อนผู้เป็นที่รักของเขาทั้งสอง
หลังจากจบปวส. ชายหนุ่มทั้งสามต่างก็แยกย้ายไปตามเส้นทางชีวิตของแต่ละคน แทนไทผู้ซึ่งเรียนเก่งที่สุดได้เข้าศึกษาต่อจนจบปริญญาตรีที่มช. และได้ทุนไปต่อจนจบปริญญาเอกสาขาวิศวกรรมไฟฟ้าจากประเทศเยอรมนี ก่อนจะกลับมาทำงานเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ส่วนแดนดินเดินทางไปศึกษาต่อปริญญาตรีด้านวิศวกรรมโยธาที่กรุงเทพ และได้เข้าทำงานกับบริษัทรับเหมาก่อสร้างยักษ์ใหญ่ในเวลาต่อมา
"นั่นเค้าพ่อรูปหล่อ น่าจะเป็นสาวๆที่มาหลงมากกว่าจะไปหลงสาว" วินพูดยิ้มเมื่อนึกไปถึงใบหน้าของเพื่อนรักอีกคน
เมื่อไหร่หนอที่พวกเขาทั้งสามคนจะมีโอกาสได้กลับมารวมตัวกันอีกที…
อากาศสดชื่นยามเช้าทำให้หญิงสาวรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาก สิปรางค์รู้สึกว่าตนเองตัดสินใจไม่ผิดที่หลบหลีกหนีความวุ่นวายข้างล่างขึ้นมาสูดอากาศบริสุทธิ์ที่นี่ ข้าวต้มร้อนๆจากโฮมสเตย์ทำให้หล่อนเจริญอาหาร และพร้อมที่จะไปสำรวจในตัวหมู่บ้านอีกฟากหนึ่งจากที่ที่หล่อนพักอยู่ หญิงสาวออกเดินจากที่พักทันทีหลังอาหารเช้า
เสียงร้องเพลงของเด็กๆที่ดังมาจากไกลๆฉุดให้หญิงสาวต้องหยุดฟังด้วยความสนใจ หล่อนหันไปมองรอบๆตัว แล้วก็คาดคะเนว่าทิศทางของเสียงน่าจะดังมาจากในเรือนไม้ชั้นเดียวยกพื้นที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น ดูทรงจากลักษณะการเป็นห้องๆตามแถวแนวนอนแล้วน่าจะเป็นอาคารเรียน หญิงสาวมองเห็นเสาธงต้นเล็กตั้งอยู่หน้าอาคารหลังนั้นด้วย
สิปรางค์เดินตามเสียงเพลงนั้นไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
โรงเรียนในชนบทหรือ หน้าตาจะเป็นอย่างไรนะ
หล่อนรู้จักประเทศไทยน้อยไปจริงๆ หล่อนอยากจะรู้จักแถวนี้ให้มากไปกว่านี้…
แต่เมื่อหญิงสาวเดินเข้าไปถึงอาคารไม้หลังนั้น หล่อนก็ได้ยินเสียงทุ้มแหบที่คุ้นเคย ร้องประสานเสียงขึ้นมากับเสียงของเด็กๆ
สิปรางค์รีบสาวเท้าหรือเกือบแทบจะวิ่งขึ้นอาคารเรียนไปยังห้องต้นเสียงโดยเร็ว หล่อนจำเสียงนี้ได้ดี มันเป็นเสียงของเขา ใช่เสียงของเขาแน่ๆ หล่อนแน่ใจตัวเองว่าไม่ได้คิดถึงเขาจนหูฝาด สิปรางค์ภาวนาให้สิ่งที่หล่อนหวังอยู่เป็นความจริง
หญิงสาวมองเข้าไปในช่องประตูของห้องเรียนต้นเสียงนั้น
ชายหนุ่มแววตาอมยิ้มคนนั้น คนที่หล่อนอยากเจอมานานหลายเดือน เขากำลังนั่งอยู่บนโต๊ะนักเรียนตัวหนึ่ง ท่านั่งกอดกีตาร์คู่ใจของเด็กตัวโค่งนั้นมันเป็นท่านั่งแบบสบายๆที่หญิงสาวแสนจะคุ้นเคย
ใช่เขาจริงๆด้วย!
คนร่างสูงกำลังเล่นกีตาร์และร้องเพลงกับเหล่าสมุนตัวน้อยๆ คนตัวเล็กๆเหล่านั้นพากันนั่งบ้าง ยืนบ้าง รายล้อมอยู่รอบตัวเขา ทุกคนกำลังร้องเพลงและเต้นโยกย้ายกันอย่างสนุกสนาน
โคตรดีใจเลย! ในที่สุดก็ได้เจอ!
ทั้งๆที่ใจอยากจะวิ่งไปโผเข้ากอดเขาให้สมกับความคิดถึงอย่างท่วมท้น หากหญิงสาวเลือกที่จะยืนพิงประตูฟังเขาร้องเพลงอยู่เงียบๆอย่างนั้น หล่อนอยากยืนมองเขาให้เต็มตาให้ชุ่มชื่นหัวใจเสียก่อน
ชายหนุ่มยังไม่ทันได้สังเกตเห็นผู้มาเยือน ยังคงเพลิดเพลินไปกับเด็กตัวเล็กตัวน้อย สิปรางค์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ วินก็ยังคงเป็นวิน ยังน่ารักอ่อนโยนเหมือนเดิม
หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะยิ้มกับตนเอง
จนเมื่อเพลงจบ คนตัวโย่งหัวหน้าแก๊งเด็กจึงเงยหน้าขึ้นมา เพื่อที่จะพบกับรอยยิ้มอันอ่อนหวานของหญิงสาวรอคอยอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มที่ส่งมาให้นั้นทำให้คนได้รับรู้สึกได้ทันทีว่า
หล่อนคิดถึงเขาเหลือเกิน…
วินแทบไม่เชื่อสายตาว่าผู้หญิงที่เขาเฝ้าคิดถึงอยู่ตลอดในช่วงที่ผ่านมา อยู่ๆจะมาปรากฏกายตรงหน้าเขา ในที่ที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
ชายหนุ่มจ้องหญิงสาวตาไม่กะพริบ ผมที่เคยยาวประบ่าบัดนี้ยาวเลยไหล่ลงมาแล้ว เปลี่ยนให้ใบหน้าสวยเก๋นั้นกลายเป็นใบหน้าสวยหวาน ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองเขาตอบ รอยยิ้มนั้นช่างอ่อนหวานและอบอุ่น วินรับรู้ได้ถึงความรู้สึกคิดถึงอย่างสุดหัวใจจากดวงตาสวยคู่นั้น ชายหนุ่มเองก็เช่นกัน เขาคิดถึงหล่อนอย่างสุดหัวใจ
มีคำถามมากมายที่เขาอยากจะถามหล่อน หล่อนเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหม ปวดหัวอีกบ้างหรือเปล่า แล้วไปให้หมอตรวจอาการบ้างหรือยัง ทำไมถึงลาออกจากงาน แล้วจะทำอะไรต่อ แล้วจะไปอยู่ที่ไหน แล้วทำไมตอนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่
แต่ไม่รู้อะไรดลใจ ให้ชายหนุ่มเอ่ยอย่างยิ้มๆออกไปว่า
"ใครร้องเพลงสาวเชียงใหม่เป็นบ้าง"
แล้วเขาก็รู้สึกอยากกัดปากตัวเอง พูดอะไรออกไปวะเนี่ย
เหล่าคนตัวน้อยที่รุมล้อมชายหนุ่มอยู่ แย่งกันยกมือเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว
"โอเควัยรุ่น งั้นเต็มที่เลย ไปกันให้สุด"
วินเริ่มบรรเลงอินโทรอย่างเร้าใจ ก่อนที่จะเป็นต้นเสียงร้องนำเด็กๆ
ไม่สิ ร้องนำคนสวยที่ยืนอยู่ตรงประตูนั้นมากกว่า
"ข้าเจ้าเป็นสาวเจียงใหม่..."
"แหมบ่เต้าใด ก็จะเป็นสาวแหล่ว..."
เด็กโข่งที่ยืนพิงประตูอยู่เริ่มร้องตาม และเดินเข้ามาหาหนุ่มนัยน์ตายิ้มได้คนนั้นอย่างช้าๆ
ขอบคุณดอยหลวงเชียงดาวที่นำพาให้เราได้มาพบกันอีกครั้ง…


3 เดือนผ่านไป…
ชายหนุ่มมีเหตุให้ต้องกลับมาที่โรงงานที่เขารักอีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากวิศวกรจากสำนักงานใหญ่เกิดป่วยกะทันหัน วินจึงได้รับการติดต่อจากคุณวิชิตให้เข้ามาช่วยประสานงานเรื่องการส่งมอบเครื่องจักรแทน และอดีตนายช่างใหญ่คนนี้ก็เป็นคนหนึ่งที่รู้จักเครื่องจักรทุกเครื่องในโรงงานนี้ดีที่สุด
หลังเสร็จภารกิจคุณวิชิตเอ่ยปากชวนชายหนุ่มไปทานอาหารเย็นด้วยกัน
"เดี๋ยวขอผมไปเอาเอกสารที่ห้องหน่อยนะ"
ผู้สูงวัยกว่าเดินนำเปิดประตูเข้าไปที่ห้องทำงาน วินมองไปรอบๆห้องของคุณวิชิตซึ่งอดีตเคยอัดแน่นไปด้วยแฟ้มเอกสารซึ่งบรรจุอยู่ตามชั้นต่างๆ หากบัดนี้กลับเต็มไปด้วยกล่องกระดาษวางตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
"แล้วเอกสารพวกนี้นี่ทำยังไงต่อครับ"
ชายหนุ่มเดินสำรวจรอบๆห้องก่อนจะถามถึงเอกสารต่างๆที่บรรจุกันอยู่ในกล่อง ในขณะที่คุณวิชิตกำลังเก็บเอกสารและของบางอย่างลงกระเป๋าทำงาน
"เดี๋ยวก็คงจะเอาไปทำลายหมดแล้ว เพราะนี่ก็ครบสามเดือนแล้วที่เก็บไว้เผื่อจะได้ใช้ เดี๋ยวคนจากสำนักงานใหญ่ก็จะมาจัดการเอง ส่วนพวกข้อมูลที่สำคัญๆคุณสิปรางค์เค้าทำเป็นไฟล์ส่งเข้าสำนักงานใหญ่ไปหมดแล้ว"
วินชะงักไปเมื่อได้ยินที่คุ้นเคยนั้น เขาไม่แน่ใจว่าคุณวิชิตรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหญิงสาวหรือไม่ แม้ชายหนุ่มจะนับถือคุณวิชิตเสมือนพ่ออีกคนหนึ่ง แต่หากถ้าเป็นเรื่องส่วนตัววินก็แทบจะไม่ปริปากกับใครอยู่แล้ว
ชายหนุ่มสังเกตเห็นผู้สูงวัยกว่าเงยหน้าขึ้นมามองเขาเล็กน้อย แต่วินก็ทำเฉยเสีย เขาทำเป็นมองดูรอบๆห้องอย่างสนอกสนใจ เมื่อเห็นมีกล่องเอกสารเล็กกล่องหนึ่งยังคงเปิดวางอยู่บนเก้าอี้ข้างโต๊ะทำงาน ชายหนุ่มจึงเสหยิบเอกสารฉบับบนสุดนั้นขึ้นมาดู และเมื่อหัวข้อบนหน้าปกเอกสารที่คล้ายรายงานฉบับนั้นปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา มันทำให้วินต้องพลิกดูอย่างสนใจใคร่รู้
รายงานสรุปผลการสำรวจเพื่อการปิดกิจการโรงงานแม่ริม บริษัทกาแฟมิตรแท้จำกัด โดย สิปรางค์ สิริสาร
"แม้แต่รายงานของคุณสิปรางค์ฉบับนี้ก็จะทิ้งหรือครับ" ชายหนุ่มยื่นเอกสารในมือให้อดีตผู้จัดการโรงงานดู
"อ๋อ ฉบับนี้เป็นฉบับก๊อบปี้ที่คุณสิปรางค์เค้าส่งให้ผมอ่านตอนโน้น ตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว" คุณวิชิตพูดอย่างไม่สนใจนัก รายงานของหญิงสาวถูกเก็บรักษาอยู่ในไฟล์ระบบของบริษัทใหญ่อยู่แล้ว
"งั้นผมขอเอาไปอ่านได้ไหมครับ"
ก่อนหน้านี้วินแทบไม่เคยสนใจในด้านบัญชีของบริษัทเท่าไหร่ เขาต้องการแค่รับผิดชอบในส่วนเครื่องจักรของเขาให้ดีที่สุดก็เท่านั้น แต่หากชื่อของสิปรางค์บนหน้าปกและตัวบทสุดท้ายในรายงานฉบับนี้ทำให้เขาเกิดรู้สึกอยากจะอ่านเอกสารทางธุรกิจขึ้นมาบ้างทันที
บทที่ 10 บทสรุป ข้อเสนอแนะถึงทางเลือกหากไม่จำเป็นต้องปิดกิจการ…
บรรยากาศริมแม่น้ำปิงยามเย็นขณะนี้ทำให้ชายหนุ่มต่างวัยทั้งสองต่างรู้สึกผ่อนคลาย พวกเขานั่งกันอยู่ในร้านอาหารริมน้ำชื่อดังในตัวเมืองเชียงใหม่
"แล้วตอนนี้ช่างวินเป็นไงบ้างล่ะ" วิชิตถามคนตรงหน้าด้วยความอยากรู้ หลังจากโรงงานปิดเขาก็แทบจะไม่ได้เจอชายหนุ่มอีกเลย
"ก็เรื่อยๆครับ ช่วงนี้ก็ไปเล่นดนตรีที่ร้านเกือบทุกเย็น" ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ
"แล้วไม่คิดจะหางานใหม่หรือ" คนสูงวัยกว่าอดไม่ได้ที่จะต้องถามคำถามนี้
วินยกแก้วเบียร์ขึ้นมาจิบก่อนจะตอบผู้มีพระคุณอย่างไม่จริงจังนัก "ก็คงอีกสักพักล่ะครับ แต่คนเรียนน้อยอย่างผม ไม่รู้จะมีใครเค้ารับหรือเปล่า"
วิชิตมองชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยสายตาเอ็นดู หากวินตั้งใจสมัครงานที่ใหม่อย่างจริงจัง มีหรือที่จะไม่มีใครรับ ลำพังแค่จดหมายแนะนำจากอดีตผู้จัดการโรงงานที่เป็นที่รู้จักอย่างเขา บริษัททุกแห่งในเชียงใหม่ก็พร้อมจะอ้าแขนรับแล้ว
ผู้อาวุโสเคยคุยกับชายหนุ่มเรื่องนี้แล้วเมื่อครั้งโรงงานปิดใหม่ๆ แต่วินยังคงปฏิเสธ ดูอดีตนายช่างใหญ่ไม่เร่งรีบที่จะหางานทำใหม่เลย แต่วิชิตคิดว่าเขาเข้าใจชายหนุ่มดี สำหรับวินแล้ว งานคือชีวิต ถ้าลงมือทำแล้วก็คงต้องเต็มที่ นายช่างคนนี้คงไม่สามารถทำงานที่เขาไม่รักได้
"ผมต้องขอโทษด้วยนะ ที่ผมดูแลช่างวินได้ไม่ตลอดรอดฝั่ง พ่อช่างวินน่ะเค้าอุตส่าห์ฝากฝังช่างวินไว้กับผม"
วินมองผู้สูงวัยตรงหน้าด้วยความรู้สึกตื้นตันและขอบคุณ นับจากครั้งแรกที่ได้เจอกันผู้ใหญ่คนนี้มีแต่ความเมตตาให้เขาเสมอมา
คุณวิชิตเรียกเขาว่าช่างวินตั้งแต่เขายังเป็นเด็กตัวน้อย ทั้งๆที่ตอนนั้นเขาเป็นเพียงเด็กผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องได้ราว แม้ในตอนแรกจะเป็นเพียงการเรียกแบบหยอกล้อ เพราะเขาได้เจอคุณวิชิตครั้งแรกตอนที่เขากำลังพยายามจะซ่อมรถของบิดา ซึ่งในตอนนั้นเขายังเป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กนิดเดียว และนับจากวันแรกที่เข้าทำงานในโรงงาน คุณวิชิตก็เรียกเขาว่าช่างวินมาโดยตลอด คนคนนี้ได้เปิดโอกาสให้เด็กเกเรอย่างเขามีโอกาสเป็นผู้เป็นคนขึ้นมา
อดีตผู้จัดการโรงงานมองชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าคร้ามแดดตรงหน้าด้วยความเข้าใจ เขาเห็นชายหนุ่มคนนี้มาแต่เด็กแต่เล็ก มีหลายครั้งที่เขาได้บังเอิญพบปะกับบิดาของวินบนไร่กาแฟบนดอย ทำให้เขามีโอกาสได้เจอเด็กชายตัวน้อยด้วย ไม่รู้ว่าเขาเห็นแววอะไรในตัวของเจ้าตัวน้อยคนนั้น ในเวลาต่อมาเขาจึงแนะนำให้เด็กน้อยเข้าเรียนต่อทางด้านช่างกลและได้ออกปากชวนให้มาทำงานด้วยกันที่โรงงาน และมันก็ทำให้เด็กชายดื้อรั้นเกเรในวันนั้น กลายมาเป็นหนึ่งในหัวเรี่ยวหัวแรงให้โรงงานของเขาในวันนี้
"ก็บอกแล้วให้ไปเรียนต่อ ช่างวินก็ไม่ยอม ผมบอกมาตลอดว่าช่างวินเป็นคนหัวดี ก็ไม่เชื่อผม นี่ขนาดไม่ได้จบปริญญานะ ยังอุตส่าห์เป็นหัวหน้าแผนกกะเค้าได้"
วิชิตหมายความอย่างที่พูดจริงๆ เขาไม่ได้ต้องการเพียงแค่จะให้กำลังใจแก่ชายหนุ่ม แต่ผู้อาวุโสรู้ว่าชายหนุ่มเป็นคนฉลาด สามารถเข้าใจอะไรต่างๆได้รวดเร็ว วินเป็นคนที่ขยันขันแข็ง แต่ในขณะเดียวกันก็มีความเป็นตัวของตัวเองสูงมาก วิชิตยังจำครั้งแรกที่เขาเจอชายหนุ่มได้ ภาพของเด็กชายตัวน้อยที่กำลังง่วนอยู่กับการพยายามซ่อมรถกระบะของบิดาอย่างตั้งอกตั้งใจยังจำติดตาวิชิตมาจนทุกวันนี้
บิดาของวินฝากฝังวินให้เข้าฝึกงานที่โรงงานตั้งแต่ตอนที่ชายหนุ่มยังเรียนปวช.อยู่ วิชิตเห็นแววความฉลาดของชายหนุ่มตั้งแต่ตอนฝึกงานนั้น ดังนั้นหลังจากชายหนุ่มจบปวช. วิชิตจึงบังคับให้ชายหนุ่มเรียนปวศ.ต่อทันที อันที่จริงเขาวางแผนที่จะให้ชายหนุ่มศึกษาต่อให้ได้สูงที่สุดด้วยซ้ำ แต่วินกลับปฏิเสธที่จะเข้ามหาวิทยาลัย ชายหนุ่มให้เหตุผลว่าไม่มีความจำเป็น และเขาไม่ชอบเข้าห้องเรียน
วิชิตรู้จักนิสัยนายช่างของเขาดี วินเป็นคนดื้อเงียบ การจะโน้มน้าวจิตใจของชายหนุ่มทำได้ไม่ง่ายเลย วินจะลงมือทำอะไรก็ต่อเมื่อมีใจต้องการจะทำจริงๆเท่านั้น ชายสูงวัยจึงปล่อยเลยตามเลยทั้งๆที่เขาเองก็นึกเสียดายมันสมองของชายหนุ่มอยู่ไม่น้อย
"ผมคงไม่เหมาะกับชีวิตในมหาลัยน่ะครับ"
วินนึกภาพตัวเองใส่ชุดนักศึกษาเดินไปมาในมหาวิทยาลัยไม่ออกเลยจริงๆ เขาไม่ชอบชีวิตที่จมอยู่กับตำรา ลำพังแค่ศึกษาให้จบปวศ.นั้นสำหรับเขาก็น่าเบื่อเต็มทนแล้ว นี่ถ้าไม่ติดการขอร้องแกมบังคับจากคุณวิชิต เขาก็คงไม่เข้าเรียนต่อปวศ.ตั้งแต่ทีแรก
"อันที่จริงผมก็มีความสุขกับการเล่นดนตรีไปเรื่อยๆ อย่างนี้แหละครับ"
ชายหนุ่มเป็นคนเช่นนี้เอง ไม่ได้คิดอะไรมากมายกับชีวิตนัก หากวันหนึ่งวันใดเกิดนึกอยากกลับเข้าไปทำงานประจำอีก เขาก็อาจลองหางานใหม่ดู ซึ่งวินเองก็ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เขาไม่ได้เดือดร้อนด้านการเงิน ตอนนี้รายได้จากการเล่นดนตรีก็พอสมควร เขาแทบไม่ต้องใช้จ่ายอะไร ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่ค่าอาหารกับค่าน้ำมันรถมอเตอร์ไซค์ เหล้าก็ดื่มฟรีจากที่ผับ ส่วนบ้านก็มีเป็นของตัวเองอยู่แล้ว แถมยังตัวคนเดียวไม่มีภาระต้องรับผิดชอบหาเลี้ยงใคร
"มันก็น่าเสียดายคนที่มีฝีมืออย่างช่างวินอยู่นะ" วิชิตรู้ดีว่าเขาคงไม่อาจชักจูงใจชายหนุ่มไปมากกว่านี้ได้
"เสียดายที่โรงงานถูกปิดไปซะก่อน ไม่งั้นผมก็อยากจะให้ช่างวินดูแลโรงงานแทนผมต่อไปนะ"
วิชิตจ้องมองไปที่ชายหนุ่มตรงหน้า ความคิดนี้เขาไม่เคยเอ่ยกับใครมาก่อน
อดีตนายช่างหนุ่มตกใจเล็กน้อยกับสิ่งที่ผู้สูงวัยเอ่ยออกมา วินแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าคุณวิชิตจะเห็นคุณค่าในตัวเขามากขนาดนั้น ในขณะที่พ่อของเขาเบื่อและเหนื่อยหน่ายกับความประพฤติของเขาเต็มทน แต่คุณวิชิตกลับเป็นคนที่มองเห็นอะไรบางอย่างในตัวเขาและให้โอกาสเขา
"เรื่องของโรงงาน ผมพยายามแล้ว คุณสิปรางค์เค้าก็พยายามแล้ว แต่เราสู้โลกของทุนนิยมไม่ไหวจริงๆ"
ชื่อของสิปรางค์ถูกเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง วินมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
พยายามงั้นหรือ พยายามอะไรกัน
"เด็กรุ่นใหม่ๆนี้เค้าเก่งๆกันทั้งนั้นนะ ผมล่ะนับถือคุณสิปรางค์จริงๆ เห็นตัวเล็กๆอย่างนั้นแต่ตั้งใจทำงานมากเลยนะ" วิชิตยังคงจ้องหน้าชายหนุ่ม
และเป็นอีกครั้งที่วินสังเกตเห็นว่าผู้มีพระคุณของเขาคนนี้คงกำลังพยายามจับความผิดปกติของท่าทีเขาเมื่อเอ่ยถึงหญิงสาวคนนั้น เขาจึงไม่พยายามสบตาคนตรงข้ามแล้วเสยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม ชายสูงวัยจึงพูดต่อ
"เมื่อตอนต้นปี ผมกับคุณสิปรางค์ไปที่สำนักงานใหญ่ คุณสิปรางค์แกพยายามจะไปชี้แจงแนวทางกับผู้ถือหุ้นเพื่อไม่ให้โรงงานของเราต้องถูกปิด ผมเองก็นึกไม่ถึงว่าเค้าจะเป็นฝ่ายที่พยายามจะปกป้องโรงงานของเราขนาดนั้น แต่ก็อย่างที่ผมคิดนะ พวกผู้ถือหุ้นเค้าไม่มีใครสนใจหรอก ผมเห็นความพยายามของคุณสิปรางค์ในห้องประชุมแล้ว ก็สงสารนะ"
คราวนี้วินหันมาฟังอย่างตั้งใจ ทำไมสิปรางค์ไม่เห็นเล่าให้เขาฟังถึงเรื่องนี้
"คุณสิปรางค์เค้าบอกใครเรื่องนี้ไม่ได้หรอก มันเป็นความลับของบริษัท" วิชิตตอบคำถามแววตาช่างสงสัยนั่น
"ผมเองก็ต้องขอโทษช่างวินและทุกคนด้วยที่ไม่สามารถบอกพวกเราเรื่องนี้ได้ในตอนนั้น มีผม คุณสิปรางค์ และคุณณัฐเท่านั้นที่รู้จนวันสุดท้าย ช่างวินไม่รู้หรอกว่าพวกเราลำบากใจกับเรื่องนี้กันแค่ไหน"
ผู้สูงวัยถอนหายใจ นัยน์ตาแห้งผากเมื่อพูดถึงเรื่องนี้
"มันเป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิตผมตอนนั้นเลย"
วิชิตเหม่อมองไปทางแม่น้ำ ไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้สายตาของอดีตนายช่างหนุ่มได้เปลี่ยนไป วินกำลังรู้สึกปั่นป่วนในใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้รับรู้ความจริง
"ที่คุณสิปรางค์มาในตอนแรกน่ะ เค้าได้รับมอบหมายให้มาดำเนินการปิดกิจการจริง แต่ไปๆมาๆ มาอยู่นี่นานเข้า ไม่รู้ทำไมเค้าเปลี่ยนใจ ไอ้ความคิดเรื่องจะทำยังไงให้โรงงานไม่ถูกปิดนี่มาจากคุณสิปรางค์ล้วนๆเลยนะ ผมเห็นเค้าพยายามเขียนรายงานใหม่ในช่วงเวลาสั้นๆนั้นแล้วก็นับถือใจเค้าจริงๆ"
"ทำไมผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย" วินพึมพำอย่างไม่เข้าใจ
"ผมไม่ได้คุยกับช่างวินถึงเรื่องนี้ตอนช่วงปิดโรงงานใหม่ๆ เพราะตอนนั้นคิดว่าไม่มีประโยชน์แล้ว ยังไงผู้ถือหุ้นก็ลงมติไปแล้ว และเรื่องราวมันก็เลยเถิดไปถึงเรื่องประท้วง แล้วก็เรื่องไฟไหม้ เรื่องช่างวุฒิ พวกเราก็มัวแต่ยุ่งๆกันไปหมด"
วิชิตมองสายตาน้อยใจคู่นั้นอย่างเห็นใจ เขาเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่ในตอนนั้นไม่ได้พยายามอธิบายให้ชายหนุ่มได้ฟัง จังหวะนั้นเขามีหลายเรื่องให้ต้องคิดต้องทำ กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าควรจะหาโอกาสคุยกับช่างวินเกี่ยวกับเรื่องของคุณสิปรางค์บ้าง เวลาก็ผ่านไปหลายเดือน…
คำบอกเล่าของคุณวิชิตที่ได้ยินในวันนี้ทำให้วินถึงกับนอนไม่หลับ สามเดือนที่ผ่านมาเป็นช่วงที่วันเวลาผ่านไปอย่างยากลำบากมากสำหรับเขา ความคิดถึงที่มีต่อหญิงสาวอันเป็นที่รักไม่ได้น้อยลงตามกาลเวลาที่ล่วงเลยไป หากกลับมากขึ้นเรื่อยๆเสียด้วยซ้ำ เวลาไม่ได้ช่วยเยียวยาเลย ชายหนุ่มยังคงมีภาพหญิงสาวตามมารบกวนจิตใจอยู่แทบจะตลอดเวลา
แม้วินพยายามจะคิดว่าเขาไม่ได้รอคอยให้มะปรางของเขากลับมา เพราะเรื่องของเขาและหล่อนมันจับลงโดยสิ้นเชิงแล้ว หากแต่ในบางวันเขายังอดไม่ได้ที่จะเดินไปที่รั้วไม้ไผ่นั้นโดยไม่รู้ตัว และเมื่อได้เห็นว่าเรือนพักหลังเล็กหลังนั้นมีผู้แวะเวียนมาอาศัยไม่ซ้ำหน้า วินจึงได้ตระหนักว่าหญิงสาวตัวเล็กหน้าใสแววตามุ่งมั่นคนนั้นได้จากเขาไปแล้วจริงๆ
หลังจากที่สิปรางค์กลับไปกรุงเทพ การติดต่อก็ห่างหายจากคนทั้งคู่ไปโดยสิ้นเชิง ชายหนุ่มใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับยานพาหนะคู่ใจโลดแล่นไปตามขุนเขาลูกแล้วลูกเล่า เขามีเต็นท์ติดท้ายรถไปด้วยสำหรับค้างคืนตามที่ต่างๆตามที่พอใจ หรือหากไม่ได้ออกจากบ้านไปไหน วินก็ได้แต่อาศัยดนตรีเป็นเครื่องบำบัดจิตใจ ภาพที่สมเพชรและลุงแปงเห็นเป็นประจำ ก็คืออดีตนายช่างหนุ่มนั่งฝึกซ้อมกีตาร์อยู่ที่ท่าน้ำเกือบจะทั้งวัน…
วินลุกขึ้นจากเตียงมาเปิดกระเป๋าสะพายคู่ใจ เขาล้วงเอารายงานที่หยิบติดมือมาจากที่บริษัทมานั่งอ่านตั้งแต่ต้นอย่างตั้งใจ
รายงานที่สิปรางค์เขียนทำเอาชายหนุ่มต้องนั่งครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ มีข้อมูลชุดใหญ่ของโรงงานที่เขาไม่เคยได้รับรู้และไม่เคยได้สนใจมาก่อน ที่ผ่านๆมาเขาเพียงแค่สนใจในแค่ส่วนที่ต้องรับผิดชอบเท่านั้น อดีตนายช่างหนุ่มคนนี้ไม่เคยรู้เลยว่า คุณวิชิตต้องแบกรับภาระไว้มากเพียงใดในการที่จะทำให้โรงงานอยู่รอดในแต่ละปี
หากหญิงสาวคนนั้นได้ศึกษาข้อมูลทุกด้านของโรงงานอย่างละเอียด และในบทสรุปของรายงานมะปรางของเขาได้นำเสนอทางเลือกไว้หลายทางสำหรับอนาคตของโรงงานที่จะเป็นไปได้ และหนึ่งในหลายๆทางเลือกนั้นคือทางเลือกที่สามารถทำให้โรงงานมีกำไรที่มากขึ้นโดยไม่จำเป็นต้องปิดโรงงาน มีตั้งแต่การตัดขั้นตอนการผลิตบางส่วนออก การปรับปรุงเครื่องจักรบางชนิดให้ทันสมัยขึ้น การพัฒนาพื้นที่บางส่วนของโรงงาน หรือแม้กระทั่งการปลดคนงานบางส่วนออกเท่าที่จำเป็น
ภาพในช่วงเวลาท้ายๆที่หญิงสาวอยู่ที่นี่ผุดขึ้นมาในความทรงจำของชายหนุ่ม มิน่า มะปรางของเขาถึงต้องทำงานอย่างเคร่งเครียดถึงดึกดื่นเกือบทุกคืน เขาไม่แน่ใจว่าอาการปวดหัวของหล่อนเป็นผลมาจากการทำงานที่หนักเกินไปหรือเปล่า แล้วตอนนี้หญิงสาวเป็นอย่างไรบ้าง
วินรู้สึกผิดเอามากๆ เขาห่วงคนสวยคนนั้นขึ้นมาจับจิต ชายหนุ่มอยากจะขอโทษหล่อน อยากจะเจอหญิงสาวอีกสักครั้ง
แต่กระนั้นเมื่อนึกถึงความเป็นจริง ความสับสนในใจก็ยังมีอยู่ หากเขาได้เจอมะปรางของเขาอีกครั้ง ไม่แน่ว่ามันอาจจะยิ่งทำให้เขาเจ็บปวดมากไปกว่านี้ก็ได้…
ชายหนุ่มรู้ตัวดีมาตลอดว่าชีวิตของเขาและหล่อนแตกต่างกันอย่างยากที่จะมาบรรจบกัน วินยังนึกไม่ออกว่าเขาและคนสวยคนนั้นจะใช้ชีวิตร่วมกันได้อย่างไร ความรู้สึกอย่างนี้เคยเกิดขึ้นกับเขาแล้วครั้งหนึ่งยามเมื่อเขาหลงรักคุณแป้ง สาวไฮโซที่มาจากกรุงเทพคราวนั้น แล้วเหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมก็ขึ้นอีกจนได้
วินพยายามสลัดความว้าวุ่นสันสนในใจนั่นออกไป เรื่องนั้นมันยังไม่สำคัญเท่าอีกเรื่องหนึ่งที่เขามีความกังวลในใจเสมอมา
มะปรางปวดหัวอีกบ้างหรือเปล่า แล้วไปให้หมอดูอาการบ้างหรือยังนะ…


หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะมองเข้าไปที่บ้านสวนในทุกค่ำคืนขณะกลับเข้าบ้าน สิปรางค์แทบไม่เจอหน้าชายหนุ่มเลยในช่วงหลายวันที่ผ่านมา แม้วินจะเข้าสำนักงานมาปรึกษากับคุณวิชิตบ่อยๆ แต่เขาก็ไม่เคยที่จะแวะมาทักทายหล่อนในห้องทำงานเลย
ในที่สุดหล่อนก็ยอมแพ้ ไม่คิดอยากจะพยายามปรับความเข้าใจอะไรกับชายหนุ่มทั้งสิ้นแล้ว ไม่อยากจะฝืนความรู้สึกเขา ปล่อยให้เวลาดำเนินต่อไป ตอนนี้ทั้งเขาและหล่อนต่างก็ยุ่งกับการจัดการสะสางงานขั้นตอนสุดท้ายของการปิดโรงงาน
เวลาของหล่อนที่นี่เหลืออีกไม่มากแล้ว ถึงเวลาที่หล่อนจะต้องกลับกรุงเทพถาวรเสียที…
และวันนี้ก็เช่นกัน เมื่อกลับถึงเรือนพักในยามค่ำ สิปรางค์เผลอมองเข้าไปทางโค้งน้ำนั้น บ้านสวนปิดไฟมืดเหมือนเช่นเคย ดูรอบบริเวณทั้งสวนก็ไม่เห็นวี่แววของแสงไฟ หญิงสาวอดเผลอคิดไม่ได้ เขาไปอยู่ที่ไหนกันนะ ค่ำมืดแล้วทำไมไม่อยู่บ้าน
แต่มันก็เรื่องของเขามิใช่หรือ สิปรางค์ถอนหายใจก่อนที่จะเดินขึ้นเรือนพักไป
หากเจัาของเรือนพักนั้นไม่ทันได้สังเกตว่า ที่รั้วอีกด้านหนึ่งมีร่างสูงร่างหนึ่งยืนพิงต้นไม้ใหญ่อยู่ในเงามืดริมน้ำนั้น เขายืนสูบบุหรี่รอดูจนหญิงสาวเข้าไปในตัวบ้านจนปิดประตูเรียบร้อย และเมื่อไฟในบ้านเปิดขึ้น ชายหนุ่มจึงขยี้บุหรี่ทิ้ง แล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปสู่ความมืดในสวนนั้น…
บัดนี้บริเวณโรงงานแทบจะเงียบสงัด อาคารโรงงานถูกปิดเกือบถาวรทุกหลังแล้ว บรรยากาศความคึกคักมีชีวิตชีวาได้กลายเป็นอดีตไปโดยสิ้นเชิง
งานในส่วนของสำนักงานเสร็จสิ้นในวันนี้ ดนัยเข้ามาร่ำลาคุณสิปรางค์ของเขาด้วยอาการน้ำตาคลอ แม้บรรยากาศความเศร้าสร้อยจะกรุ่นไปทั้งโรงงาน แต่เลขารุ่นใหญ่ใจยังโสดก็ยังคงมาทำงานด้วยเสื้อเชิ้ตคอปกตั้งสีเขียวปีกแมลงทับ เหมือนว่าเขาจะพยายามทำตัวสดชื่นแม้ในวินาทีสุดท้าย
"ถึงดาน่าจะโกรธคุณที่คุณปิดบังพวกเรามาตลอด แต่ยังไงดาน่าก็ยังชื่นชมคุณในหลายๆเรื่องนะฮะ"
เขาคิดว่ายังไงวันนี้ก็จะได้เจอหญิงสาวเป็นวันสุดท้ายแล้ว ดนัยจึงอยากจะพูดความในใจให้หญิงสาวได้รับรู้ ในสภาพแวดล้อมรอบตัวของเขา เขาไม่ค่อยจะได้มีโอกาสที่จะพบเจอผู้หญิงอย่างคนตรงหน้ามากนัก สิปรางค์เหมือนมาเปิดโลกอีกใบหนึ่งให้ดนัยได้สัมผัส
"ดาน่าขอไล่เลียงเป็นข้อๆสามข้อดังนี้นะฮะ ข้อหนึ่งคุณทำให้ดาน่าเคารพตัวเอง และกล้าที่จะเปิดเผยในสิ่งที่ตัวเองเป็น" นัยน์ตาของดนัยเป็นประกายขึ้นมาแสดงถึงความเชื่อมั่นในตัวเอง
"ข้อสองคุณเป็นคนเก่ง และขยันทำงานมาก แม้สิ่งที่คุณทำจะทำให้พวกเราเดือดร้อน" แต่หากเอ่ยมาถึงตอนนี้ นัยน์ตาเขากลับสลดลงอย่างน่าใจหาย สิปรางค์น้ำตารื้นขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นอาการนั้นของเลขาหนุ่มใหญ่ตรงหน้า
"และข้อสาม คุณแต่งตัวสวย รสนิยมคุณดี แม้จะน้อยกว่าดาน่านิดนึง ฮ่า ฮ่า" มาถึงตอนนี้ความร่าเริงก็กลับเข้ามาสู่เลขาขี้เล่นคนนี้อีกครั้ง
สิปรางค์โผเข้าไปกอดคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนคนหนึ่งของหล่อนที่นี่ด้วยความตื้นตันใจ หญิงสาวน้ำตาไหลเป็นทาง ว่าจะไม่ร้องไห้อีกแล้วเชียว แต่คำพูดที่ดนัยเอ่ยมาทั้งหมดมันทลายความอัดอั้นตันใจที่หล่อนมีมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา มิตรภาพที่หล่อนไม่คิดว่าจะได้พบเจอที่นี่มันทำให้หญิงสาวมีสายตาที่มองโลกใบนี้ที่เปลี่ยนไป
"ขอบคุณค่ะคุณดาน่า ขอบคุณที่เข้าใจ ขอบคุณจริงๆ"…
หลังจากร่ำลากับพนักงานส่วนใหญ่ในออฟฟิศแล้ว สิปรางค์ก็เดินลงบันไดมาจากระเบียงชั้นบน หล่อนกำลังมองหาคุณวิชิตไปทั่วบริเวณ หญิงสาวอยากจะคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวก่อนที่หล่อนจะกลับกรุงเทพ วันนี้ภารกิจของหล่อนเสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์แล้ว
สิปรางค์มองผ่านหน้าต่างกระจกเข้าไปในห้องประชาสัมพันธ์ซึ่งอยู่ชั้นล่าง ก็เห็นราณีประชาสัมพันธ์คนสวยของโรงงานกำลังเก็บของอยู่ ใกล้ๆกันนั้นหล่อนเห็นคนที่ไม่คาดคิดกำลังยืนช่วยเหลือคนสวยประจำโรงงานอยู่อย่างกุลีกุจอ ทั้งคู่ไม่ทันได้เห็นว่าหล่อนกำลังยืนมองอยู่
หญิงสาวจากแดนไกลมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกโหวงๆแปลกๆในใจ ที่ผ่านมาวินไม่เคยแม้แต่จะย่างกรายเข้าไปในห้องประชาสัมพันธ์ หรือเอาเข้าจริง สิปรางค์ยังไม่เคยเห็นวินคุยกับราณีมาก่อนเลย แต่วันนี้ความอ่อนโยนที่ชายหนุ่มแสดงออกมาต่อราณีเป็นพิเศษนั้น ทำเอาสิปรางค์ต้องพยายามทำใจและรีบหันหลังเดินออกจากประตูอาคารออกไปอย่างรวดเร็ว
อย่าสนใจ เรากำลังจะกลับกรุงเทพแล้ว อย่าอ่อนแออีก…
ความเงียบแผ่ปกคลุมไปทั่ว หลังจากเดินหาคุณวิชิตจนทั่ว หญิงสาวก็เห็นผู้จัดการโรงงานซึ่งบัดนี้กลายเป็นอดีตไปแล้วกำลังยืนอยู่ที่สนามหญ้ารกร้างซึ่งเคยเป็นสนามฟุตบอลของกลุ่มนายช่างและคนงานมาก่อน สิปรางค์ก้าวเข้าไปยืนข้างๆชายสูงวัย ทั้งสองต่างมองไปยังพื้นที่ที่ซึ่งเคยเป็นความสนุกสนานของชาวโรงงาน ซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นแค่ที่อยู่อาศัยของวัชพืชไปเสียแล้ว
"บางทีตอนเย็นๆเวลาทำงานเหนื่อยๆ ผมก็ชอบมายืนดูพวกคนงานเค้าเตะบอลกันนะครับ แต่ไอ้ครั้นจะลงไปเล่นด้วย สังขารมันก็ไม่ให้ซะแล้ว"
คุณวิชิตเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อนพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ สายตายังคงมองไปที่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า สิปรางค์มองตาม ภาพในอดีตที่ตัวหญิงสาวเองก็เคยมายืนดูคนงานเล่นฟุตบอลก็ลอยซ้อนขึ้นมาเด่นชัด แปลกจริง ทำไมภาพความหลังต่างๆภายในโรงงานแห่งนี้มันช่างชัดเจนในความทรงจำของหล่อนเสียเหลือเกิน
"เฮ้อ แต่ตอนนี้ผมก็ได้พักซักทีนะ ไม่ต้องทำงานเหนื่อยแล้ว" อดีตผู้จัดการผู้สูงวัยถอนหายใจพร้อมกับหัวเราะเบาๆ
"ดิฉันอยากจะมาขอโทษสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นอีกครั้งค่ะ ดิฉันรู้สึกเสียใจ..."
สิปรางค์ได้เพียงแต่หยุดไว้แค่นั้น หญิงสาวก้มหน้า พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือก่อนที่จะพูดต่อ
"และก็อยากขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาด้วยค่ะ" หล่อนหันไปผู้สูงวัยกว่า
หญิงสาวรู้สึกขอบคุณเขาด้วยใจจริง ผู้จัดการอาวุโสคนนี้สอนอะไรให้หล่อนมากมายในช่วงเวลาที่ผ่านมา สิปรางค์ได้ตระหนักกับตัวเองจริงๆ ว่าในโลกของธุรกิจแล้ว คำว่ากำไร อาจจะไม่ได้หมายถึงตัวเงินเสมอไป
"คุณเป็นคนเก่ง ผมดีใจที่ได้คุณมาช่วยงาน แม้จะเป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆ" ชายวัยเกษียณหันมาหาหญิงสาว เขายังคงสุภาพเสมอต้นเสมอปลาย คุณวิชิตให้เกียรติและให้ความเอ็นดูหล่อนเสมอ หล่อนเองเสียอีก ที่หลายครั้งทำกิริยาเหมือนอวดดีต่อหน้าผู้จัดการสูงวัยคนนี้โดยไม่รู้ตัว
"ดิฉันได้เรียนรู้อะไรมากมาย อย่างที่ในมหาวิทยาลัยที่ไหนก็สอนไม่ได้"
"ผมรู้ ผมมองออกว่าคุณคงเข้าใจความหมายของคำว่าธุรกิจมากขึ้น"
หญิงสาวหันมายิ้มให้กับเขา พยักหน้าคล้อยตามในสิ่งที่ผู้อาวุโสพูด
"แต่ทุกสิ่งมันก็มีวิถีของมัน มันขึ้นอยู่กับตัวคุณ ว่าท้ายสุดแล้วคุณจะเลือกวิถีแบบไหนที่เข้ากับความเป็นตัวตนของคุณที่สุด ก่อนจะตัดสินใจทำอะไร คุณต้องถามใจตัวเองเสมอว่าคุณอยากจะมีชีวิตแบบไหน"
อดีตผู้จัดการโรงงานคนนี้ไม่ได้สอนให้หล่อนรู้จักแค่โลกของธุรกิจ แต่ทว่าเขายังสอนให้สิปรางค์รู้จักชีวิตด้วย ชีวิตที่นี่ที่เปรียบเสมือนโลกคู่ขนานอีกใบหนึ่ง
ชีวิตเดินช้าที่หล่อนไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีโอกาสได้มาสัมผัส…
ยามเย็นบนถนนสายห้วยแก้วที่มุ่งตรงขึ้นสู่พระธาตุดอยสุเทพนั้น ดูเหมือนจะต่างไปจากที่หญิงสาวเคยจินตนาการเอาไว้ ความจอแจบนถนนนั้นทำให้สิปรางค์ต้องหันมาใส่ใจกับการขับรถมากขึ้น
ก่อนหน้านี้หล่อนขับรถด้วยอาการเหม่อลอยออกมาจากโรงงาน พรุ่งนี้หล่อนจะกลับกรุงเทพแล้ว หญิงสาวอยากจะเข้าเมืองเพื่อมาอำลาเชียงใหม่เสียหน่อย ตลอดเวลาหลายเดือนที่อยู่ที่นี่หล่อนไม่เคยนึกอยากจะเข้ามาเที่ยวในตัวเมืองตามลำพัง หลายครั้งที่หล่อนมีโอกาสได้เข้ามาแถวนี้ก็คือมากับชายหนุ่มร่างสูงคนนั้น
หลังจากขับรถเล่นรอบบริเวณคูเมืองไปแล้ว สิปรางค์จึงเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนห้วยแก้ว หญิงสาวไม่ได้มีจุดมุ่งหมายว่าจะไปที่ไหน หล่อนไม่ได้รู้จักเชียงใหม่ดีพอ ที่ขับรถเข้ามาถนนเส้นนี้ก็เพียงเพราะหล่อนรู้ว่ามันเป็นถนนที่ตรงขึ้นสู่ดอยสุเทพ ก็แค่นั้น
แนวแถวของต้นดอกทองกวาวบริเวณสองข้างทางเข้ามหาวิทยาลัยเชียงใหม่ดึงดูดสายตาของสิปรางค์ให้เลี้ยวเข้าประตูใหญ่นั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ หญิงสาวไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองไทยมาก่อน หากได้ขับรถเข้าไปวนดูสักหน่อยก็น่าจะน่าสนใจดี และที่สำคัญ มหาวิทยาลัยแห่งนี้เองที่คุณลุงปราณของหล่อนและคุณวิชิตต่างก็เคยได้ศึกษาที่นี่ สิปรางค์รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ที่จะได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยียนสถานศึกษาของบุคคลที่หล่อนนับถือ กลับไปกรุงเทพคราวนี้ถ้ามีโอกาสได้เล่าให้คุณลุงปราณฟัง ท่านคงจะดีใจ
บริเวณรอบมหาวิทยาลัยร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่มากมาย แต่สิ่งที่สะกดหญิงสาวไว้ก็คือ บรรยากาศของพระอาทิตย์ตกดินยามเย็นบนสันเขื่อนของอ่างแก้ว สิปรางค์จอดรถไว้และเดินทอดน่องช้าๆไปตามสันเขื่อน สายลมอ่อนๆในตอนปลายฤดูหนาวที่พัดผ่านใบหน้าของหญิงสาว ทำให้หล่อนรู้สึกผ่อนคลายจากภาระหนักอึ้งที่เกาะกินใจในตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา
ภาพดวงอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำลาลับหุบเขาเบื้องหน้านั้นช่างงดงามจับตา แสงเรืองรองสีส้มสะท้อนเปล่งประกายวิบวับบนผิวน้ำ ดอยสุเทพอันเป็นที่รักของชาวเชียงใหม่นั้นเด่นตระหง่านอยู่หลังอ่างแก้ว ความมีเสน่ห์ของเทือกทิวเขาที่ทอดตัวสลับซับซ้อนเป็นแนวยาวนั้น ทำให้หญิงสาวนึกอิจฉาคุณลุงปราณของหล่อนมากที่มีโอกาสได้ใช้เวลาช่วงหนึ่งของชีวิตในสถานที่ที่ใกล้ชิดกับธรรมชาติเช่นนี้
หล่อนนึกต่อไปถึงใครบางคน ทำไมเขาไม่คิดจะเรียนต่อมหาวิทยาลัยบ้างนะ หล่อนมั่นใจว่าชายหนุ่มเป็นคนหัวดีพอที่จะศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาได้แน่
สิปรางค์รู้สึกคิดถึงวินจับใจ…
หญิงสาวร่างโปร่งบางก้าวเข้าไปหาที่นั่งบริเวณบาร์เครื่องดื่มเพื่อรอใครคนหนึ่ง หล่อนได้รับคำบอกกล่าวจากลุงแปงว่าวันนี้ชายหนุ่มเล่นดนตรีอยู่ที่ผับแห่งนี้ สิปรางค์มองเห็นเขาตั้งแต่หล่อนก้าวเข้าประตูร้านมาแล้ว เขากำลังร้องเพลงอยู่บนเวที ความหมายของเพลงทำเอาหญิงสาวน้ำตาซึม
"ปล่อยให้เธอได้เจอทางที่ดี ปล่อยให้เธอได้มีชีวิตใหม่…
ปล่อยความรักให้เป็น แค่คำเพ้อเจ้อ ปล่อยฉันให้ละเมอ เดียวดาย…"
ก็ได้แต่หวังว่าเมื่อวงดนตรีหยุดพักครึ่งหล่อนจะมีโอกาสได้พูดคุยกับเขาบ้าง แต่ปรากฏว่าเขาไม่ได้สนใจหล่อนเลยสักนิด หญิงสาวแน่ใจว่าวินเห็นหล่อนตั้งแต่หล่อนเดินเข้ามาแล้ว แต่ชายหนุ่มกลับเลือกที่จะนั่งกินเบียร์กับเพื่อนนักดนตรีด้วยกันโดยไม่หันมาทางหล่อนเลย
แต่สิปรางค์ก็อดทนรอจนร้านปิด รอจนกระทั่งแขกได้ทยอยกลับกันหมด แต่ทว่าหลังจากเก็บเครื่องดนตรีเรียบร้อยแล้ววินยังคงนั่งคุยกับเพื่อนนักดนตรีโดยไม่แยแสหญิงสาว จนกระทั่งพนักงานของร้านเริ่มทยอยเก็บเก้าอี้นั่นล่ะ ชายหนุ่มจึงลุกยืนขึ้น สะพายกีตาร์เตรียมตัวจะกลับบ้าง เขาเดินผ่านหน้าหล่อนไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมามอง
"เดี๋ยว วิน…"
สิปรางค์รีบเดินตามเขาออกไปข้างนอกร้านก่อนจะตะโกนเรียกเขาเสียงดัง วินหยุดยืนริมถนนในขณะที่ยังหันหลังให้หญิงสาว ถนนหน้าร้านตอนนี้เงียบสงัดราวกับไม่อยากจะรบกวนคนทั้งคู่
"วิน เราจะกลับกรุงเทพพรุ่งนี้แล้วนะ"
หญิงสาวบอกคนที่ยืนหันหลังให้หล่อนด้วยความอาลัยอาวรณ์ พยายามกลั้นความรู้สึกและกลั้นสะอื้นไว้ หากชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งและมือล้วงกระเป๋าอยู่เช่นเดิม สิปรางค์เดาเอาว่าเขาคงมีสีหน้าที่เรียบเฉยเช่นเคย หญิงสาวมองกีตาร์ที่สะพายอยู่ที่ไหล่ของคนตัวสูงอย่างสะท้อนใจ ต่อไปนี้หล่อนคงจะไม่มีโอกาสที่จะได้ยินเสียงเพลงจากกีตาร์ตัวนี้อีกแล้วสินะ
อึดใจหนึ่งผ่านไปก็ยังคงมีแต่ความเงียบตอบมาจากร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงนั้น วินไม่ได้เดินหนีหญิงสาว แต่ชายหนุ่มกลับกำลังก้มหน้าก้มตามองที่พื้นและเขี่ยเท้าเล่นไปมา ทำเสมือนไม่ได้สนใจในสิ่งที่หล่อนพูด
"แต่ก่อนจะกลับ เราอยากมาบอกวินอีกทีว่าเราขอโทษกับทุกเรื่องที่ผ่านมา เราไม่มีอะไรจะแก้ตัว"
แม้น้ำตาจะเริ่มรื้นขึ้นมา แต่หญิงสาวก็พยายามข่มความรู้สึกเอาไว้ เขาคงเกลียดขี้หน้าหล่อนเต็มทน แต่หล่อนแค่อยากจะมาบอกลาชายหนุ่มเป็นครั้งสุดท้าย
วินหันหน้าอย่างช้าๆกลับมา เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของมะปรางของเขา ในขณะที่หญิงสาวกำลังน้ำตาไหลพราก แต่นัยน์ตาของชายหนุ่มกลับแห้งผาก
สิปรางค์วิงวอนเขาด้วยสายตาที่มีแต่ความเจ็บช้ำและคำขอโทษ หากแต่ชายหนุ่มกลับมีแต่ความนิ่งเฉยส่งมาให้ งั้นก็คงไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอะไรอีกต่อไป หญิงสาวสะกดใจตนเองด้วยหัวใจที่ร้าวราน
"ถ้ามะปรางปวดหัวมากๆอีกที คราวนี้ต้องไปหาหมอนะครับ"
ในที่สุดชายหนุ่มก็เอ่ยออกมา ก่อนที่จะเงียบไปอีก เหลือไว้แต่นัยน์ตาที่เจ็บช้ำ สิปรางค์รู้ได้ทันทีว่ามันคงเป็นประโยคสุดท้ายแล้วที่เขาจะพูดกับหล่อน หญิงสาวรู้จักวินดี หล่อนควรที่จะไปจากที่นี่เสียที ทุกอย่างมันจะได้จบ
หากแต่ในชั่วขณะวินาทีที่สิปรางค์กำลังจะเดินผ่านเขาไปนั้น วินยกมืออยากจะจับแขนหล่อนเพื่อรั้งเอาไว้เหลือเกิน เขาอยากจะกอดมะปรางของเขาให้แน่นที่สุด อยากจะเช็ดน้ำตาให้คนตัวเล็กของเขา
แต่ทิฐิทำให้ชายหนุ่มปล่อยมือตกกลับลงมาเหมือนเดิม และปล่อยให้หญิงสาวก้าวผ่านเขาไปอย่างช้าๆ ก่อนที่วินจะหันหลังไปเพื่อที่จะพบว่าสิปรางค์ได้เดินจากไปโดยที่ไม่ได้หันกลับมาอีกเลย ชายหนุ่มยืนมองอยู่จนหญิงสาวขับรถออกไปลับตา
วินพูดไม่ออก เขาไม่รู้จะพูดอะไร ความรู้สึกของชายหนุ่มสับสนไปหมด ในที่สุดเขาก็ปล่อยให้หล่อนจากไปง่ายๆเช่นนั้นเอง ไม่มีแม้แต่คำร่ำลาจากเขา หากจะมีก็แต่น้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาอันเศร้าสร้อยคู่นั้น
ชายหนุ่มไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วที่เขาเมินเฉยกับหล่อนนั้น เป็นเพราะเขายังโกรธหญิงสาวที่ปิดบังเรื่องโรงงาน หรือเป็นเพราะเขากลัวการถูกทิ้งกันแน่
"ฉันก็มีหัวใจ ที่เหมือนเหมือนคนทั่วไป
วันที่ถูกทิ้งก็มีน้ำตา และยังหวั่นไหวกับคำร่ำลา…"


"ก็บอกแล้วว่าดอยมันมีเสน่ห์ แล้วมะปรางจะหลงรักมัน"
ความอบอุ่นจากการที่เขาและหล่อนนอนอิงกันอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันนั้นแผ่ซ่านไปทั่ว คนที่ใจตรงกันทั้งสองนอนคุดคู้กันอยู่บนพื้นไม้ไผ่นอกชานที่กระท่อมโฮมสเตย์ของสิปรางค์ ทั้งคู่กำลังพากันจ้องมองดวงดาวที่ส่องสว่างระยิบระยับลอยเด่นอยู่เหนือขุนเขาที่มืดมิด
"ชักอยากอยู่บนนี้ตลอดไปจังเลย"
หญิงสาวหมายความตามนั้นจริงๆ อากาศบนนี้เย็นสบายตามธรรมชาติ เป็นสิ่งที่ไม่มีวันจะหาได้จากกรุงเทพ
"ก็อยู่ตลอดไปสิ" วินตะแคงใบหน้าอมยิ้มนั้นมาทางหล่อน
หญิงสาวผินหน้าไปหาชายหนุ่มบ้าง แสงไฟสลัวๆจากไต้ไฟที่จุดอยู่บนเสากระท่อมส่องให้เห็นแววตานั้นวิบวับเป็นประกาย และก็เหมือนเช่นเคย ปากแดงจากอากาศหนาวนั้นกำลังยิ้มน้อยๆ คนอะไรยิ้มได้บ่อยๆ ไม่ยิ้มที่ตาก็ยิ้มที่ปาก
"วินไม่โกรธเราแล้วเรื่องโรงงานจริงๆใช่ไหม" สิปรางค์ยังคงกังวลเรื่องความรู้สึกของเขา เรื่องความผิดที่หล่อนทำไว้กับโรงงาน
"เรื่องมันก็จบไปแล้ว และมะปรางก็ทำดีที่สุดแล้ว"
วินเอื้อมมือมาปัดไรผมที่ระใบหน้าสวยออกไปให้พ้นทางเพื่อที่จะได้ลูบไล้ดวงตากลมโตคู่นั้น ชายหนุ่มไม่อยากเห็นดวงตาคู่นี้ต้องโศกเศร้าอีก รายงานจากคุณวิชิตที่ได้อ่านทำให้เข้าใจหญิงสาวมากขึ้น เขาเองก็ไม่ต่างจากหล่อน เพราะในที่สุดเขาก็ต้องช่วยคุณวิชิตปิดโรงงานนั้นด้วยมือของเขาเอง บางครั้งคนเราก็คงต้องฝืนทำตามหน้าที่แม้จะเป็นสิ่งที่ตัวเองไม่อยากจะทำ มะปรางของเขาได้พยายามอย่างที่สุดแล้ว
"เราอยากขอโทษทุกๆคน"
หากสีหน้าของสิปรางค์ยังไม่คลายความกังวล ความรู้สึกผิดยังตามมาระรานใจ ไม่ว่าจะยามไหน
"มะปรางครับ เรื่องมันผ่านไปแล้ว เราแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว ทุกคนกำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่" วินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ความรู้สึกสงสารและเห็นใจหญิงสาวตรงหน้าเอ่อล้นขึ้นมา เวลาที่ผ่านมาช่วยเยียวยาจิตใจ และช่วยให้เขาคิดทบทวนอย่าง สุขุมขึ้น
"แค่มะปรางกลับมาอยู่ตรงนี้ ผมก็มีความสุขมากแล้ว แล้วจะยิ่งมีความสุขมากขึ้น ถ้ามะปรางจะอยู่ตรงนี้กับผมตลอดไป"
สิปรางค์น้ำตารื้นขึ้นที่ขอบตา ในที่สุดเขาก็เข้าใจหล่อน ความรู้สึกรักผู้ชายคนนี้เพิ่มขึ้นท่วมท้น หญิงสาวรู้ว่าวินเป็นคนจิตใจดี หล่อนไม่เคยเห็นเขาผูกใจเจ็บหรือว่าร้ายใคร ที่ผ่านมาชายหนุ่มอาจต้องการเวลา หล่อนรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกระทบจิตใจเขามากเพียงไร จะให้วินทำใจยอมรับได้ง่ายๆก็ดูเหมือนจะคาดหวังมากไปหน่อย
ชายหนุ่มมองวงหน้าเกลี้ยงเกลานั้นด้วยความรู้สึกหลงใหล สายใยรักอันดื่มด่ำรัดรึงเขาไว้กับหญิงสาวผู้นี้ เพราะเหตุใดหนอ… เพราะหล่อนสวยหรือ… ไม่น่าจะใช่แค่นั้นกระมัง
"อยู่ที่นี่ตลอดไปเหรอ อือม์ น่าสนใจเหมือนกันนะ ปลูกสตรอว์เบอรี่ขายกันดีไหมวิน"
พลันที่การปลอบโยนของวินให้หล่อนคลายกังวลเรื่องโรงงานได้ผล หัวธุรกิจของสิปรางค์ก็เริ่มทำงานทันที ระหว่างทางขึ้นดอยมาหล่อนเห็นไร่สตรอว์เบอรี่เป็นระยะๆ หญิงสาวนึกสนุก อยากจินตนาการไปเล่นๆว่าถ้าจะต้องใช้ชีวิตอยู่บนนี้กับคนหล่อๆคนนี้จริงๆ หล่อนจะทำมาหากินอะไรดี คนสวยหลิ่วตาหันไปจ้องหนุ่มหล่อในผ้าห่มคนข้างๆ
เอ หรือว่าเราไม่ต้องทำงาน เพราะวินอาจจะบ้านรวย มีมรดกเยอะก็ได้
"ไร่กาแฟดีกว่า" วินพูดไปอย่างนั้นเอง ก็ในหัวของเขาไม่เคยมีเรื่องอื่นมาก่อน ทั้งชีวิตก็รู้จักแต่กาแฟ
หากสิปรางค์กลับสะดุดไปกับคำพูดเรื่อยเปื่อยนั้น
"วิน เรามาทำไร่กาแฟกันไหม" คราวนี้หล่อนหันมาจ้องมองเขาอย่างจริงจัง
"เฮ้ย ล้อเล่น"
ชายหนุ่มพลิกกลับไปนอนหนุนแขน นัยน์ตาจับจ้องไปยังหมู่ดาวบนท้องฟ้า ท่าทางไม่ใส่ใจกับสิ่งที่เขาเพิ่งจุดประกายให้กับหญิงสาว
"มะปรางครับ โน่น กลุ่มดาวไถ มะปรางรู้ไหมว่าอีกชื่อของดาวไถคืออะไร" เขากลับไปสนใจกับจุดเล็กๆหลายล้านจุดที่อยู่ไกลโพ้นนั้น วินก็ยังคงเป็นวิน
"ดาวนายพราน แต่วิน เราจริงจังนะ เรื่องไร่กาแฟน่ะ" แม้จะตอบเรื่องกลุ่มดาวอย่างรวดเร็ว แต่หล่อนก็ยังไม่ลืมเรื่องไร่กาแฟ หญิงสาวพลิกเอื้อมตัวมาคร่อมตัวชายหนุ่มเอาไว้ และจ้องหน้าเขาอย่างจริงจัง
"เฮ้ย จะทำอะไรผม ไม่เอา อย่านะ เค้าอาย" เขาพลิกตัวหันหลังให้หล่อน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะ
"วิน ไร่กาแฟ!" สิปรางค์พยายามยื้อยุดดึงผ้าห่มให้พ้นจากการหุ้มห่อร่างคนตัวสูงนั้นออก
"ไม่เอา ไม่ทำ ขี้เกียจ" แล้วคนตัวสูงก็มุดเข้าไปอยู่ในผ้าห่มอีกรอบ
อาการงอแงเหมือนเด็กของอดีตนายช่างใหญ่ ทำเอาหญิงสาวส่ายหน้า อยากให้บรรดาลูกสมุนตัวโข่งมาเห็นเสียจริงๆ
และแล้วการต่อสู้แย่งชิงผ้าห่มก็เกิดขึ้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ ชายหนุ่มยังคงยึดผ้าห่มห่อพันตัวเองไว้อย่างเหนียวแน่นได้ คนตัวเล็กกว่าจึงต้องใช้ไม้ตาย สิปรางค์แกล้งจี้เอวคนในผ้าห่มจากภายนอก ได้ผล แม้คนตัวสูงจะหัวเราะดิ้นไปมาในผ้าห่ม แต่คนภายนอกก็หาได้ยอมหยุดไม่ หญิงสาวกลับเล่นจั๊กจี้กับชายหนุ่มอย่างหนักหน่วงขึ้น
ในที่สุดชายหนุ่มก็ยอมแพ้ เขาเปิดผ้าห่มออกมาด้วยความรวดเร็ว แล้วพลิกตัวกลับขึ้นมาเป็นฝ่ายจับคนสวยกดนอนลงกับพื้น ก่อนจะกอดหล่อนไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา
"ไร่กาแฟ!" สิปรางค์ทันเอ่ยขึ้นมาแบบยิ้มๆ ก่อนที่วินจะก้มหน้าลงมาจนชิดใบหน้าสวยนั้น
"อื้อ…"
วินไม่สนใจในสิ่งที่คนในอ้อมกอดเขาพยายามจะพูด เขาสนใจแต่ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดคู่นั้น และแล้วจูบอันแสนอ่อนหวานและเร่าร้อนในขณะเดียวกันของชายหนุ่มก็ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้เอ่ยถึงเรื่องกาแฟอีกเลยตลอดค่ำคืนนั้น…
ไร่กาแฟรกร้างข้างหน้าทำเอาคนตัวเล็กยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หญิงสาวไม่เคยทำไร่มาก่อน แต่ถ้าผู้ชายรูปหล่อที่ยืนอยู่ข้างๆหล่อนคนนี้ให้ความร่วมมือ มันจะต้องสำเร็จอย่างแน่นอน และโดยที่ไม่สนใจถึงสีหน้ายุ่งยากใจของคนข้างๆ คนสวยก็รีบพูดโดยเร็ว
"คะเนดูคร่าวๆ สมมุติพื้นที่ไร่ประมาณสิบไร่ ระยะปลูกที่เป็นมาตรฐานคือระยะสามคูณสามเมตร จะได้ปริมาณต้นกาแฟจำนวนร้อยเจ็ดสิบเจ็ดต้นต่อไร่ ต้นนึงจะได้เมล็ดกาแฟประมาณสามกิโลกรัม เก็บเกี่ยวหนึ่งครั้งในหน้าแล้ง"
แล้วหญิงสาวก็หันหน้ามายักคิ้วให้เขาผู้เป็นที่รัก
"เฮ้อ..." วินย่นคิ้วกลับให้หล่อนพลางถอนหายใจ วันนี้คิ้วของเขาขมวดแล้วขมวดอีกเมื่อมองดูไร่กาแฟของเขาข้างหน้า ไร่แห่งนี้ที่คนเช่าเดิมทิ้งไปเนื่องจากต้องการย้ายเข้าไปอยู่ในตัวเมือง
"ไงล่ะ ทฤษฎีเรามาเต็มเลยนะ ทึ่งล่ะสิ เอาน่าวิน เรารู้ว่าวินทำได้แน่ๆ วินรู้เรื่องกาแฟดีกว่าทุกคนอยู่แล้ว"
สิปรางค์ตบไหล่ชายหนุ่มรูปหล่อข้างๆ พลังมาเต็มเปี่ยม ท่าทางมั่นอกมั่นใจในสิ่งที่กำลังจะทำ หล่อนหรี่ตามองเขา แล้วพยักพเยิดเชิดหน้าแบบกวนๆ
"แล้วโรงคั่วกาแฟก็ต้องมานะ ทำแบบเล็กๆก่อนก็ได้ เดี๋ยวเราจะเริ่มสำรวจตลาดใหม่อีกที เมล็ดกาแฟที่นี่ต้องมีเอกลักษณ์พิเศษที่ไม่เหมือนใคร ทำเป็นกาแฟออร์แกนิคดีไหมวิน เดี๋ยวเราลงทุนเอง ส่วนวินก็ลงแรง มันจะต้องออกมาดีแน่ๆ เชื่อเราสิ"
"เอ้า ลองดู" ท่าทางของหญิงสาวที่กระตือรือร้นและไม่มีวันจะยอมแพ้ง่ายๆนั้น ทำเอาวินยอมจำนนแบบไม่ค่อยเต็มใจ
"เรารู้อยู่แล้วว่าวินต้องตกลง วินน่ะใจง่าย ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
คนตัวเล็กหัวเราะในชัยชนะ หล่อนรักเขาก็ตรงนี้ นึกจะตอบตกลงก็ตอบสั้นๆง่ายๆซะอย่างนั้น วินไม่เคยมีความวิตกกังวลหรือมีข้อแม้กับเรื่องใดๆ ชายหนุ่มทำเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเป็นเรื่องง่ายดายไปหมด
"แล้วตรงนั้น" หญิงสาวชี้ไปยังกระท่อมไม้ปลูกอย่างลวกๆของเจ้าของเดิม "เราก็สร้างบ้านหลังน้อยของเราดีไหม"
มันคงจะโรแมนติกทีเดียว หากวิมานน้อยของหล่อนและวินจะสร้างอยู่บริเวณนั้น เนินเล็กๆตรงปากทางเข้าไร่ที่มองออกไปเห็นวิวดอยสุดลูกหูลูกตา
"มะปรางจะอยู่บนดอยนี้ได้จริงๆหรือ"
ชายหนุ่มผู้ซึ่งแต่เดิมคุ้นเคยกับการไม่เคยต้องกังวลใจเรื่องใดๆ บัดนี้เขาชักจะเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้วเมื่อเห็นท่าทางเอาจริงเอาจังเกินเบอร์ของหญิงสาวหน้าสวยคนนี้
"ก็ถ้าวินอยู่ได้ เราก็อยู่ได้" คนตัวเล็กปากหวานตาหวานเข้าใส่
"เอ้า ลองดู" คนตัวสูงพูดซ้ำ ส่ายหน้ายอมจำนน ทำไมเขาต้องยอมทุกเรื่องครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยนะ
"ขอบคุณนะคะ"
สิปรางค์โน้มคอเขามาจูบที่หน้าผาก หล่อนพร้อมที่จะร่วมหัวจมท้ายกับผู้ชายตายิ้มได้คนนี้แล้ว
"เฮ้ย อายเค้า"
วินพยายามเบี่ยงตัวออก ทำหน้าเขินๆ แต่ก่อนที่สิปรางค์จะทันรู้ตัว ชายหนุ่มผู้ที่กำลังเขินอยู่นั้นกลับรั้งร่างหญิงสาวเข้ามากอดอย่างรวดเร็ว เขาบรรจงก้มลงจูบหล่อนกลับที่หน้าผากอย่างนุ่มนวล….
"อ้าว ช่างวิน เข้ามาก่อนสิ"
เจ้าของบ้านละมือจากกระถางกล้วยไม้ ก่อนจะเดินออกไปเปิดประตูรั้วเมื่อได้ยินเสียงกดกริ่ง
วิชิตเอ่ยทักชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ อยู่ๆอดีตนายช่างคู่ใจก็มาหาเขาถึงที่บ้านโดยไม่ได้โทรบอกกันก่อน
"พอดีผมเพิ่งลงจากดอยมาครับ ไปเจอกาแฟรสใหม่ๆมา เลยอยากเอามาให้คุณวิชิตได้ลองชิม" ชายหนุ่มยื่นถุงของฝากให้ชายสูงวัยอย่างนอบน้อม ขณะที่ทั้งคู่นั่งลงบนม้าหินอ่อนหน้าบ้านพักของวิชิตเรียบร้อยแล้ว
"ขึ้นดอยอีกแล้วหรือเรา แล้วเป็นไงบ้าง ยังเล่นดนตรีที่เดิมอยู่หรือเปล่า"
"ครับ ก็ยังเล่นอยู่เรื่อยๆครับ"
"ดีแล้ว ได้ข่าวว่าฝีมือช่างวินนี่ไม่เบาเลยนะ แฟนคลับเยอะแยะไปหมด" อดีตผู้จัดการโรงงานเอ่ยปากชื่นชมอย่างอารมณ์ดี พลางพลิกดูห่อเมล็ดกาแฟห้าหกห่อซึ่งวินนำมาฝาก
"โอ้โห เดี๋ยวนี้ชาวบ้านเค้ามีผลิตภัณฑ์หลากหลายกันขนาดนี้เชียวหรือ น่าสนใจจริงๆ"
วิชิตต้องประหลาดใจกับบรรดาเมล็ดกาแฟที่วินนำมาฝาก เขาพอจะรู้มาว่าในตัวจังหวัดเชียงใหม่เองนั้นไม่ยากที่จะพบเมล็ดกาแฟจากโรงงานใหญ่ๆหลากหลายยี่ห้อ แต่สำหรับเมล็ดกาแฟท้องถิ่นแบบนี้ อดีตผู้คร่ำหวอดอยู่ในวงการกาแฟอย่างเขาเองก็นึกไม่ถึง
"ที่ผมเอามาทั้งหมดในวันนี้เป็นแบบคั่วมือทั้งหมดนะครับ"
"เอาเข้าจริง ตลาดกาแฟคั่วมืออย่างนี้มันน่าจะไปได้อีกไกลเลยนะ ช่างวินไม่สนใจบ้างหรือ" ชายสูงวัยเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม เขารู้ดีว่าวินรักกาแฟมากแค่ไหน อดีตนายช่างใหญ่ของโรงงานเขาคนนี้เป็นอีกคนหนึ่งที่รู้เรื่องกาแฟดีมากอย่างไม่เป็นรองใคร
"ผมกำลังคิดๆอยู่ครับ" วินตอบอย่างตรงไปตรงมา
คำตอบของชายหนุ่มทำเอาวิชิตยิ้มกว้างอย่างดีใจ
"เอาเลย ผมสนับสนุนเต็มที่" เขากำลังนึกเสียดายความช่ำชองของวินเกี่ยวกับเรื่องกาแฟอยู่ทีเดียว ถ้าช่างวินหวนกลับมาเข้าวงการกาแฟอีกก็น่าจะมีหนทางไปได้ไกล
"แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำไปเพื่ออะไร จะดิ้นรนทำไปทำไม ผมไม่รู้ว่าคนเราจะต้องทุ่มเทลงแรงอย่างหนักกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปเพื่ออะไร" วินพูดความในใจออกมายาวเหยียด เขาไม่เคยมีครอบครัว เขาไม่เคยต้องทำเพื่อใคร
ความจริงจังของสิปรางค์ในการวางแผนจะเริ่มต้นชีวิตกับเขาทำให้ชายหนุ่มรู้สึกลังเลอยู่บ้าง เรื่องการใช้ชีวิตประจำวันกับหญิงสาวนั้น เขาไม่มีปัญหา เขาเป็นคนง่ายๆเข้ากับทุกคนได้อยู่แล้ว แต่เรื่องที่หล่อนต้องการจะฟื้นโรงงานกาแฟขึ้นมาอีกครั้งนั้น เขาเองยังไม่มั่นใจนัก วินต้องการจะพูดคุยเรื่องนี้กับใครสักคนที่รู้จักตัวตนของเขาเป็นอย่างดี
ชายผู้สูงวัยกว่าจ้องมองผู้อ่อนวัยกว่าตรงหน้าซึ่งเปรียบเสมือนลูกหลานของเขาเอง วิชิตไม่มีลูก วินน่าจะเป็นคนรุ่นหนุ่มสาวที่เขาใกล้ชิดด้วยที่สุดแล้ว เขาเองก็เคยประหลาดใจเสมอๆกับความฉลาดหัวดีของวิน ซึ่งขัดกับบุคลิกเรื่อยๆเฉื่อยๆของเจ้าตัวโดยสิ้นเชิง เขาพยายามอยู่หลายครั้งที่จะให้ชายหนุ่มได้เรียนต่อเพื่อที่จะได้มีโอกาสก้าวหน้าในอาชีพการงานมากกว่านี้ แต่อดีตเด็กเกเรคนนี้กลับปฏิเสธมาตลอด วินไม่เคยแสดงความทะเยอทะยานอะไรให้เขาได้เห็นเลย
"ก็หลายคนเค้าคงทำเพื่อครอบครัวเค้ากันนะ ให้ได้อยู่ดีกินดีน่ะ" ชายสูงวัยกล่าวเรื่อยๆ
"แต่ผมก็เห็นหลายคนที่ไม่ได้ทำงานหนัก เค้าก็มีความสุขกันดี แม้เค้าจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรนะครับ"
วินอดไม่ได้ที่จะนึกไปถึงชีวิตของผู้คนที่รายล้อมอยู่รอบตัวเขา คนเราจะทะเยอทะยานไปมากมายทำไมกัน
วิชิตถอนหายใจพลางเอนหลังพิงพนักม้าหินอ่อน เขาคิดว่าเขารู้จักชายหนุ่มดีพอสมควร แม้ครอบครัวของวินจะไม่ได้มีเงินทองมากมาย แต่วินก็เติบโตมาในแบบที่ไม่เคยต้องลำบากอะไร มรดกที่ดินทั้งสวนผลไม้และไร่กาแฟที่พ่อของวินทิ้งไว้ให้ลูกชายคนเดียว หากขายออกไปเสีย เงินที่ได้มาก็คงพอเลี้ยงดูตัวชายหนุ่มเองไปทั้งชีวิต
"แต่ถ้าการทำงานหนักของเรา การลงทุนลงแรงของเรา มันเป็นการทำเพื่อคนอื่นด้วยล่ะ ช่างวินไม่คิดบ้างหรือว่ามันเป็นสิ่งที่ดีและเป็นสิ่งที่ควรทำ"
เมื่อวิชิตพูดมาถึงตรงนี้ เขาเห็นชายหนุ่มกำลังมองเขาอยู่ด้วยความตั้งใจ ชายสูงวัยจึงพูดต่อไป
"หลายๆคนเค้าไม่ได้เกิดมาด้วยความพร้อมอย่างช่างวินนะ เค้าอาจมีหน้าที่ภาระรับผิดชอบอะไรหลายอย่าง ทำให้เค้าไม่อาจที่จะใช้เวลาส่วนใหญ่ในการจะไปทุ่มเทให้กับการงานได้ หรือเค้าอาจไม่ได้มีความสามารถมากมายที่ติดตัวมาแต่เกิด เลยทำให้เค้าไม่สามารถไปได้ไกลอย่างที่ควรจะเป็น"
วินยังคงมีแววตาครุ่นคิดในสิ่งที่ชายผู้เปรียบเสมอพ่อคนที่สองของเขากำลังเอ่ยถึง
"ถ้าช่างวินมีความสามารถพอที่จะทำให้หลายๆชีวิตเค้ามีชีวิตที่ดีขึ้นได้ล่ะ ช่างวินอยากจะลองทำดูไหม"
แม้ตอนนี้ชายหนุ่มตรงหน้าจะไม่ได้เป็นช่างคู่ใจของเขาอีกต่อไปแล้ว แต่วิชิตก็ยังคงเรียกชายหนุ่มว่าช่างวินเหมือนเช่นเดิม สำหรับเขาแล้ว วินมีจิตวิญญาณของความเป็นนายช่างอยู่อย่างชนิดที่หาตัวจับยาก
วิชิตจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตนายช่างใหญ่ของโรงงาน เขารู้ว่าวินเป็นคนมีความมั่นใจในตัวเอง แต่สิ่งที่นายช่างคนนี้ขาดไปก็คือแรงบันดาลใจ สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ขาดหายไปสำหรับคนหนุ่มสาวหลายคน ที่เกิดมาบนเส้นทางชีวิตที่เพียบพร้อมอยู่แล้ว
"ผมรู้ว่าช่างวินทำได้ และผมก็รู้ด้วยว่า ตัวช่างวินเองก็มั่นใจว่าตัวเองทำได้" ชายสูงวัยกล่าวต่อไป
"เอางี้ไหม ช่างวินไม่ต้องคิดว่าทำเพื่อตัวเอง แต่ให้ลองคิดว่าไร่กาแฟของช่างวินอาจทำให้ชาวบ้านหลายคนเขามีงานทำเลี้ยงครอบครัว"
ประกายที่วูบขึ้นมาในดวงตาที่ยิ้มได้คู่นั้นทำให้วิชิตรู้ได้ว่าช่างวินของเขาคงจะได้คำตอบสำหรับตัวเองแล้ว…


ฝนที่ตกหนักยามเย็นหลังเลิกงาน ทำเอายวดยานพาหนะบนท้องถนนในเมืองกรุงแห่งนี้ไม่สามารถขยับเขยื้อนไปได้ไกลอย่างที่ใจผู้ขับขี่นึก สิปรางค์นั่งกอดพวงมาลัยรถพลางจ้องมองดูสายฝนที่ไหลกระทบกระจกหน้าของรถอย่างเบื่อหน่าย ข้างหน้าหญิงสาวคือตึกสูงระฟ้าที่แทรกแซมด้วยขบวนรถที่ติดสาหัสสากรรจ์มากกว่าวันปกติ
ฝนที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกง่ายๆทำเอาสิปรางค์คิดถึงเชียงใหม่จับใจ ยิ่งช่วงเวลาใกล้พลบค่ำเช่นนี้ทำให้หล่อนยิ่งรู้สึกคิดถึงลานท่าน้ำที่บ้านสวนของใครคนหนึ่ง เขาเป็นอย่างไรบ้างหนอ คนที่นัยน์ตายิ้มได้คนนั้นจะหายโกรธหล่อนหรือยัง…
ตั้งแต่หญิงสาวกลับมากรุงเทพ หล่อนแทบไม่มีกะจิตกะใจจะไปทำงาน ความท้าทายในงานของหล่อนได้มลายหายไปหมดสิ้น สิปรางค์ไม่รู้ว่างานที่หล่อนกำลังทำอยู่นี้หล่อนทำไปเพื่ออะไร เพื่อเงิน เพื่อความสำเร็จในชีวิตงั้นหรือ แม้แต่งานปาร์ตี้หรูหราพบปะกับบรรดานักธุรกิจที่แสนจะชาญฉลาดซึ่งเดิมเคยเป็นสิ่งที่หล่อนเคยชื่นชอบ ก็ไม่ทำให้หญิงสาวกลับมาเป็นสิปรางค์คนเดิมได้ ช่วงเวลาแค่สามสี่เดือนที่เชียงใหม่มันทำให้หล่อนเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้เชียวหรือ
ใบหน้าสวยมองไปที่ตึกคอนกรีตที่อยู่รายล้อมด้วยความรู้สึกเหงาขึ้นมาจับใจ เสียงเพลงจากวิทยุดังลอยขึ้นมาเหมือนจะมากลั่นแกล้งเพิ่มความเหงาให้หล่อน ตอนนี้ที่เชียงใหม่ฝนจะตกเหมือนกันไหมนะ…
สายฝนเม็ดใหญ่ที่โปรยปรายอยู่นั้นถูกลอบมองจากชายหนุ่มแววตาเศร้าสร้อยมาร่วมกว่าชั่วโมงแล้ว วินนั่งเหม่อมองไปทางท่าน้ำที่ว่างเปล่า นึกถึงวันที่มีใครคนหนึ่งนั่งฟังเขาร้องเพลงอย่างตั้งใจ
ชายหนุ่มนั่งสูบบุหรี่พิงเสาอยู่ที่ระเบียงบ้านอยู่อย่างนั้นตั้งแต่เย็น อาการไร้ชีวิตชีวาของเขาหนีไม่พ้นสายตาของทั้งลุงแปงและสมเพชร ทั้งคู่ยืนแอบมองเจ้าของบ้านซึ่งเปรียบเสมือนญาติสนิทด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
"อ้ายวิน ปี้คนที่งามๆเขาจะบ่ปิ๊กมาแล้วกา"
สมเพชรเดินอย่างหงอยๆเข้ามาหาผู้เป็นเสมือนพี่ชาย เด็กชายปีนขึ้นไปนั่งบนตักของชายหนุ่ม วินหันไปขยี้บุหรี่ทิ้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปกอดเด็กน้อยตัวอ้วนเอาไว้
"เขาก่อปิ๊กไปอยู่บ้านเขาก่า สมเพชรกึ๊ดเติงหาเขาก๋า"
"ปี้เขาใจดี งามโตย ผมว่าตอนปี้เขาอยู่ อ้ายวินยิ้มนักกว่านี้" เด็กน้อยช่างจำนรรจา
"โอย รู้ดีนะเราน่ะ" ชายหนุ่มแกล้งหยิกแก้มป่องทั้งสองข้างนั้น
"แล้วคุณวินบ่ได้คุยกะเปิ้นเลยก่า" ลุงแปงเข้ามายืนข้างๆเจ้าของบ้าน
ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเจ้านายหนุ่มของเขากำลังคิดถึงหญิงสาวคนสวยๆช่างพูดคนนั้น ตอนที่หล่อนมาถามหาคุณวินก่อนจะกลับกรุงเทพเมื่อสามเดือนที่แล้ว คุณสิปรางค์ถือโอกาสร่ำลาเขาและสมเพชร แววตาที่โศกเศร้าของหญิงสาวในขณะนั้น ทำให้เขารู้ทันทีว่าจะต้องมีอีกคนแถวนี้ที่จะมีแววตาแบบนั้นตามมาแน่ๆ
"บ่รู้จะคุยอะหยัง เขาก่ออยู่ส่วนเขา เฮาก่ออยู่ส่วนเฮา" หนุ่มตัวสูงตอบมาด้วยนัยน์ตาเหม่อลอย
"อย่างน้อยเฮาก่อจะได้ฮู้ว่า เขาเป็นจะไดพ่อง" ลุงแปงยังคิดว่าการไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบนั้นไม่น่าจะเสียหายตรงไหน
วินไม่ตอบ ชายหนุ่มเบือนหน้าไปยังท่าน้ำ กดคางของเขาลงบนหัวสมเพชร แล้วหนุ่มรูปหล่อกับเด็กตัวอ้วนก็พากันจ้องสายฝนอย่างเหงาๆ
ลุงแปงถอนหายใจ เป็นอันรู้กันว่าบทสนทนาคงจบลงแต่เพียงเท่านี้ ชายคนเก่าแก่ของบ้านสวนมองดูคนทั้งคู่อย่างเหนื่อยใจ หลังๆมานี้เจ้าเด็กตัวอ้วนชักจะทำท่าทางเหมือนลูกพี่ขึ้นทุกที…
"เนื่องในโอกาสต้อนรับการกลับมาของน้องสุดที่รักของเรา เอ้า ดื่มครับดื่ม"
เสียงของหนุ่มโต้งดังขึ้นมากลบเสียงดนตรีที่กำลังดังกระหึ่ม วงดื่มวงเดิมซึ่งประกอบด้วยวิน โต้ง อู๊ด และปัณณ์ ต่างหยิบแก้วของตนเองขึ้นมาชนกันที่กลางวง วินมองอดีตลูกน้องของเขาทีละคนอย่างคิดถึง
ความสัมพันธ์ของพวกเรายังคงอยู่
วันนี้ชาวคณะเดิมได้นัดเจอกันที่ผับที่ชายหนุ่มเล่นดนตรีอยู่เพื่อต้อนรับสมาชิกคนใหม่ของเมืองแห่งดอยสุเทพนี้ น้องปัณณ์ หนุ่มชาวกรุงผู้หลงรักสาวชาวเหนือ หนุ่มน้อยถึงกับขัดคำสั่งของครอบครัวดั้งด้นมาหางานทำถึงที่เชียงใหม่ตามที่ได้สัญญาไว้กับน้องเอื้องคำ
"นี่พี่ไม่คิดว่าน้องปัณณ์จะจริงจังขนาดนี้นะเนี่ย" ช่างอู๊ดแปลกใจว่าหนุ่มน้อยท่าทางเหนียมๆอย่างปัณณ์จะทำได้
"แหม่ อ้ายอู๊ด อย่าว่าจะอั้นจะอี๊เลย ตัวเก่าก็คือกั๋น ผมก่อบ่นึกว่าอ้ายจะสมหวังโตยเปิ้น"
มาอยู่เชียงใหม่ได้ไม่เท่าไหร่ หนุ่มปัณณ์ก็อู้คำเมืองป๋อเสียแล้ว เขาเองก็นึกไม่ถึงจริงๆว่าท้ายสุดแล้วช่างหนุ่มใหญ่คนนี้จะสมหวังในความรักกับคนสวยประจำโรงงาน
อดีตนายช่างไฟฟ้าประจำโรงงานยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขากำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว กับหญิงสาวที่เขาแอบหลงรักมาตลอดหลายปี
"จะฮื้อละอ่อนจื้ออะหยังดี ปู้ชายแม่นก่อ" โต้งพยายามจะหาชื่อที่เหมาะสมไว้ให้หลาน
"อือม์ สุเทพ ดีก่อ" วินที่เงียบอยู่นานเสนอขึ้น
"โอย พี่วิน คิดมาได้ไงเนี่ย" หนุ่มปัณณ์ไม่ยอม ทำไมอดีตหัวหน้าเขาเชยอะไรจะปานนี้
"ก็มาจากดอยสุเทพไง" วินคิดว่าชื่อที่เขาเสนอเป็นชื่อที่มีความหมายดีมากแล้ว
"เอาชื่อฝรั่งๆหน่อยดีกว่า เดี๋ยวนี้เขากำลังฮิตแบบ น้องนอร์ทเทิร์น เป็นไง" ปัณณ์พยายามดึงเข้าโหมดทันสมัย
"อิหยังจื้อมันซับซ้อนขนาดนั้นวะ พอๆ กระผมได้คิดเอาไว้แล้วขอรับทุกท่าน กระผมจะเรียกบุตรชายของกระผมว่า น้องกาแฟ! เป็นไงล่ะคร้าบ" อู๊ดเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจ เขานั่งคิดถึงชื่อนี้ตลอดเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา
"ตัวมันดำก๋า จะไปฮ้องมันว่า กาแฟ น่ะ" โต้งสงสัย คนชื่อกาแฟน่าจะเป็นผิวคล้ำๆหน่อยถึงจะสมชื่อ แต่ดูแล้วลูกของทั้งช่างอู๊ดและราณีน่าจะเป็นเด็กผิวขาวอยู่
"อ่อ เขาพบรักกันเพราะกาแฟไง" วินพยายามหาเหตุผลให้อดีตลูกน้อง
สองคนนี้ไปจีบกันตอนไหนชายหนุ่มก็ไม่อาจรู้ได้ หลังจากโรงงานปิด วินก็พาน้องสาวต่างมารดาของเขากลับไปอยู่บ้านแม่เลี้ยงของเขาที่ลำพูน
เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มนั่งลงพูดคุยกับทั้งสองคนแม่ลูกอย่างเต็มใจ แม่เลี้ยงของเขาร้องไห้เสียอกเสียใจด้วยความผิดหวังในตัวลูกสาว วินต้องเข้าช่วยห้ามอาการที่นางด่าทอตบตีลูกสาวไม่หยุด แม้เขาจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้ราณีไปพูดเรื่องนี้กับณัฐ แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมท่าเดียว
หลังจากนั้น ชายหนุ่มก็ไปเยี่ยมเยียนสองแม่ลูกอย่างสม่ำเสมอ แต่หลายครั้งที่วินไปเยี่ยมน้องสาว เขามักจะพบช่างอู๊ดอยู่ที่นั่นด้วย จนไม่นานมานี้ วินจึงได้รับรู้จากปากของอดีตลูกน้องเขาว่าราณีได้ยินยอมให้ช่างอู๊ดรับเป็นพ่อของเด็กในท้องแล้ว
โอเค คงหนีกันไม่พ้นจริงๆ อดีตลูกน้องเขาตอนนี้จะมาเป็นน้องเขยเสียแล้ว น้องเขยซึ่งเคยเป็นอดีตช่างไฟฟ้ามือหนึ่งประจำโรงงาน แต่เดี๋ยวนี้ได้ผันตัวเองมาเป็นผู้ทำลาบมือหนึ่งประจำอำเภอป่าซางจังหวัดลำพูน
"เดี๋ยวว่างๆ ผมจะไปขอชิมลาบที่ร้านพี่นะ"
ปัณณ์พยายามจะเรียนรู้วัฒนธรรมทางเหนือให้ได้มากที่สุด หนุ่มน้อยผู้บัดนี้จบการศึกษาและมีการมีงานทำเรียบร้อยต้องการแสดงให้เอื้องคำเห็นว่า เขาเข้ากับดินแดนแห่งนี้ได้ดีแค่ไหน
"ยินดีเลยครับคุณน้อง จะลาบหลู้ ลาบคั่ว ลาบดิบ บอกอ้ายอู๊ดคนนี้ ลำแต๊ลำว่าเลยครับ" ช่างไฟซึ่งเปลี่ยนมาเป็นช่างทำลาบกล่าวขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ
ดูเหมือนว่าเหตุการณ์การปิดโรงงานครั้งนี้ทำให้เกิดทางเลือกใหม่ในชีวิตสำหรับใครหลายๆคน บางทีการถือโอกาสเปลี่ยนวิกฤตมาเป็นโอกาส ชีวิตมันก็ไม่ได้แย่เสมอไป
"แล้วโต้งลอ ขายของเป็นไดพ่อง" วินหันไปถามไถ่หนุ่มรุ่นน้องคนสนิท
เขาไม่ค่อยจะได้เจอโต้งบ่อยนัก เนื่องจากอาชีพใหม่ของอดีตนายช่างคู่ใจวินคือเป็นตัวแทนขายเครื่องจักรจากต่างประเทศ ทำให้โต้งต้องเดินทางไปมาข้ามจังหวัดอยู่เสมอๆ
"ก่อดีอ้าย อิดน่อย แต่ค่าคอมมิสชั่นมันก็นักอยู่"
โต้งพอใจงานใหม่ของเขาอยู่พอสมควร มันทำให้เขาได้พบปะผู้คนที่หลากหลาย ทักษะทางช่างที่มีอยู่ของเขาช่วยเรื่องงานใหม่ได้มากทีเดียว และแม้จะเป็นงานที่เหน็ดเหนื่อย แต่ค่านายหน้าที่ได้จากการขายก็ทำให้ครอบครัวของเขามีชีวิตที่สบายขึ้น
"เอ้อ ไอ่น้องปัณณ์ แล้วคุณสิปรางค์เปิ้นเป็นไดพ่อง เป็นญาติกันไม่ใช่เหรอ" อู๊ดนึกขึ้นได้ คนสำคัญอย่างสิปรางค์ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างหนอ
"ทำงานสำเร็จ โบนัสท่าจะงามอยู่เนาะ" โต้งทำหน้าเยาะๆ นอกจากสิปรางค์จะทำให้คนงานต้องลำบากแล้ว หล่อนยังทำให้ลูกพี่ของเขาต้องเสียใจอีก
"อ๋อ พี่ปรางลาออกจากบริษัทของเราแล้วนะพี่ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น พี่เค้าเพิ่งจะลาออกเมื่อเดือนที่แล้วนี่เอง"
ข่าวนี้นำความแปลกใจมาสู่อดีตนายช่างทั้งหลายรอบโต๊ะ
อะไรนะ สิปรางค์ลาออกหรือ
วินไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
คนรักความก้าวหน้าในอาชีพการงานอย่างสิปรางค์น่ะหรือ
"แล้วตอนนี้คุณสิปรางค์เค้าทำอะไรอยู่เหรอ" วินกลั้นใจถามออกไป
"ไม่รู้เหมือนกันพี่ เหมือนว่าเค้าก็ไม่ได้ไปทำงานที่ใหม่นะ เห็นว่าพี่ป้องพยายามจะเสนองานที่โน่นที่นี่ให้เค้าก็ไม่เอา ส่วนบริษัทอสังหาของลุงปริญพ่อของเค้า พี่ปรางเค้าก็ไม่ไปเหมือนกัน"
ปัณณ์เองก็ยังงงๆกับการตัดสินใจของพี่สาว สิปรางค์ดูเหมือนจะไม่ค่อยอยากอธิบายอะไรให้คนในครอบครัวฟัง จู่ๆหญิงสาวก็หายเงียบไป แทบจะไม่ได้มาพบปะหรือออกงานสังคมกับครอบครัวเลย
"กะว่าเปิ้นเครียดวะ ก่อนโฮงงานปิด ดูแกหมองๆหม่นๆยังใดก่อบ่ฮู้" ช่างอู๊ดยังคงสงสัย
"ตอนนั้นพี่เค้าไม่ได้อยากจะปิดโรงงานเรานะครับ ตอนหลังๆนี่พี่เค้าทำงานหนักมากเพื่อช่วยพวกเรา แต่มันก็ไม่สำเร็จอะครับ เห็นว่าพวกผู้ถือหุ้นเขาไม่ยอม" ปัณณ์ยังคงเล่าต่อไป เขากลับกรุงเทพไปตั้งแต่ก่อนปีใหม่ เลยไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่โรงงานหลังจากนั้นบ้าง เรื่องผู้หุ้นนี้แม่เขาเป็นคนเล่าให้ฟังเอง
"แสดงว่าน้องปัณณ์ฮู้มาก่อนแล้ว ว่าโฮงงานเฮาจะถูกปิด" อู๊ดหันขวับมาทางหนุ่มน้อยอดีตเด็กฝึกงานในทันที
"ก่อ…ฮู้บ้าง" ปัณณ์หน้าจ๋อย สลับคำเมืองคำไทยมั่วไปหมด
"เฮาก็บ่อฮู้เนาะว่าเขามาทำหยัง หันเปิ้นทำงานหนักกู๊กคืน" ช่างอู๊ดรำพึงรำพัน สีหน้ารู้สึกผิดเมื่อได้รับรู้ว่าหญิงสาวเคยพยายามที่จะช่วยชีวิตโรงงานเขาเอาไว้
โต้งหันมามองหน้าลูกพี่อดีตนายช่างใหญ่ เหมือนจะพยายามคาดคั้นว่า วินรู้เรื่องนี้หรือไม่
"ก่อเพิ่งจะฮู้จากคุณวิชิตเหมือนก๋าน" ลูกพี่เอ่ยออกมาในที่สุด
วินรู้สึกคิดถึงหญิงสาวขึ้นมาอย่างจับใจ ความสับสนในใจเขาบรรเทาเบาบางลงบ้างแล้ว ความโกรธแค้นแทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง อย่างไรก็ตามหล่อนได้เคยพยายามจะช่วยโรงงานของเขา แม้ว่ามันจะไม่สำเร็จก็ตามที
เขาคิดถึงหล่อนเหลือเกิน…
มะปราง ตอนนี้มะปรางอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่ครับ…
คลื่นที่ซัดสาดมากระทบโขดหินกระเซ็นขึ้นมาเปียกขาของหญิงสาวโครมใหญ่ ทำเอาผู้กำลังนั่งทอดอารมณ์มองดูพระอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้านั้นสะดุ้งไปเล็กน้อย สิปรางค์กำลังนั่งกอดเข่าซบหน้าลงกับท่อนแขน ปล่อยให้ลมทะเลโลมไล้ผิวสวยของหล่อน
หญิงสาวบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าตนเองกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ หล่อนเพียงแค่ต้องการเวลาอยู่คนเดียวเงียบๆสักพัก
ชีวิตในกรุงเทพช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาทำให้หล่อนสับสน หล่อนไม่มีความสุขในการทำงานอีกต่อไปแล้ว เหมือนกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นที่เชียงใหม่มันทำลายความมั่นใจในตัวเองของหล่อนลง มันสั่นคลอนหลักการการดำเนินชีวิตของหญิงสาวไปโดยสิ้นเชิง ตัวตนแท้ๆของหล่อนเป็นยังไงกันแน่นะ
และที่สำคัญที่สุด… อาการปวดหัวยังตามมารบกวนอยู่บ่อยๆ และเริ่มหนักข้อขึ้นทุกวัน จนทำให้หญิงสาวต้องถอยออกมาจากทุกๆสิ่ง…
พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงแสงสีทองเรื่อๆที่ปลายขอบฟ้านั้น ความเงียบสงบเริ่มเข้ามาปกคลุม กลุ่มนักท่องเที่ยวได้อันตรธานหายไป หากหญิงสาวยังคงนั่งอยู่ที่เดิม หล่อนกำลังคิดถึงใครคนหนึ่ง คนที่หญิงสาวเคยคิดว่า เมื่อต่างคนต่างแยกย้าย และหล่อนกลับมาใช้ชีวิตเป็นปกติที่กรุงเทพแล้ว หล่อนจะลืมเขาได้
แต่ความเป็นจริงก็คือ สิปรางค์ไม่เคยลืมหนุ่มร่างสูงนัยน์ตายิ้มได้คนนั้นเลย หญิงสาวยังคงคิดถึงเขาทุกวัน คิดถึงเสียงเพลงของเขา คิดถึงเสียงหัวเราะเบาๆ คิดถึงน้ำเสียงที่แหบนิดๆ คำพูดที่ดูซื่อๆและจริงใจ หญิงสาวชอบมองท่าทางที่สบายๆของเขา
แม้วินจะเป็นผู้ชายที่ต่างไปจากผู้ชายส่วนใหญ่ที่หล่อนรู้จักคุ้นเคย แม้ชายหนุ่มจะการศึกษาด้อยกว่าเมื่อเทียบกับคนส่วนใหญ่ในสังคมของหล่อน แม้เขาจะไม่ได้แต่งกายด้วยเสื้อผ้าทันสมัยมีสไตล์ แม้เขาจะไม่ได้มีตำแหน่งหน้าที่การงานใหญ่โต หรือมีรสนิยมอันเลิศวิไล แต่วินก็มีบุคลิกบางอย่างที่ทำให้คนที่ได้อยู่ใกล้ชิดเขามีแต่ความอบอุ่นและสบายใจ แล้วความสบายใจนี้มิใช่หรือ ที่เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการ
สิปรางค์จ้องมองดูโทรศัพท์มือถือ อยากจะเรียกสายถึงชายหนุ่มใจจะขาด
แต่เอาเข้าจริงหญิงสาวก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับเขา หล่อนควรจะบอกเขาไหมว่าหล่อนลาออกจากงานแล้ว แต่ดูท่าทางวินจะโกรธเอามาก เขาจะให้อภัยหล่อนได้ไหม ชายหนุ่มก็คงเหมือนทุกคนที่โรงงาน ทุกคนเกลียดหล่อน หญิงสาวทำให้ชีวิตของพวกเขาพังทลาย แล้วหล่อนยังจะกล้าสู้หน้าพวกเขาได้อย่างไร ความรู้สึกผิดนี้มันคงตามติดหล่อนไปชั่วชีวิต
และแล้วสิปรางค์ก็ตัดสินใจปิดโทรศัพท์ หญิงสาวต้องการคิดทบทวนอะไรเงียบๆคนเดียวสักพัก…
วินตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขาอยากได้ยินเสียงของหญิงสาว อยากได้ยินคำถามเกรียนๆที่น่าหมันไส้จากคนสวยคนนั้น
คนเราจะสามารถรักคนคนหนึ่งซึ่งมีวิถีชีวิตแตกต่างจากเราได้จริงๆหรือ ชายหนุ่มก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงได้รักหญิงสาวคนนี้ สิปรางค์ช่างดูแตกต่างจากเขาไปเสียทุกสิ่ง ทั้งการศึกษา ฐานะ การใช้ชีวิตและแนวความคิด เขารักหล่อนตรงไหนกันนะ
หรืออาจจะเพราะมะปรางของเขาเป็นคนมุ่งมั่น…
วินยังจำภาพนั้นได้ติดตา ภาพที่สิปรางค์คุกเข่าลงไปช่วยผายปอดให้ป้าฟองโดยที่ไม่ห่วงเรื่องภาพลักษณ์ ชายหนุ่มนึกไม่ถึงว่าคนรักสวยรักงามอย่างหล่อนจะทำได้ ภาพของหญิงสาวที่คนทั้งโรงงานมีก็คือคนสวยที่มีแต่ความเย่อหยิ่งและน่าหมันไส้
ชายหนุ่มกดหมายเลขโทรศัพท์ที่คุ้นเคย ใจเขาเต้นตึกตักยามที่เฝ้าคอยสัญญาณตอบรับ
"ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก"
คำตอบของสายปลายทางทำเอาชายหนุ่มผิดหวัง วินพยายามอยู่อีกสองสามครั้งก็ได้รับแต่คำตอบเดิม หรือหญิงสาวจะปิดโทรศัพท์ ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจดๆจ้องๆหน้าจอเจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าในมือ พลันก็มีสายอื่นเรียกเข้ามา
"ว่าใดไอ่ไท" วินกรอกหูลงไปเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ
ไท อาจารย์หนุ่มภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า มช. เพื่อนรักเขาสมัยเรียนปวศ.นั่นเอง
"ว่างก่อ จะฮื้อช่วยหยังน่อย"
คำขอร้องจากเพื่อนของเขาเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องของสิปรางค์ไป เป็นที่รู้กันว่าวินเป็นคนรักเพื่อนพ้อง ชายหนุ่มมีเวลาให้เพื่อนๆเสมอ เมื่อเพื่อนร้องขอความช่วยเหลือมา เขาก็พร้อมจะไปในทันที
และครั้งนี้ก็เช่นกัน…


"ตูบน้อยคอยรัก ณ สะเมิง ยินดีต้อนฮับทุกคนเจ้า"
ผู้ที่ออกมาต้อนรับแขกเหรื่อนั้นหาใช่เจ้าของบ้านไม่ หากเป็นชายวัยกลางคนซึ่งวันนี้เขาตั้งใจมาทำให้ชาวสะเมิงตื่นตาตื่นใจด้วยแฟชั่นชาวดอย กางเกงม้งผ้าใยกัญชาสีน้ำเงินกรมท่านั้นถูกแต่งเติมกระเป๋าด้วยลายผ้าปักมือสีสันสดใส ส่วนเสื้อนั้นเป็นเสื้อกะเหรี่ยงคอวีสีแดงมีพู่ห้อยย้อยรอบชายเสื้อ
"โอ๊ะ แสบตาสีลิปสติกอ้ายขนาด บ่ดีไปเดินกาดเน้อ บ่ดีไปสร้างความแตกตื่นให้กับชาวบ้านเขา เขาอยู่กันอย่างสงบๆมานาน"
อดีตนายช่างไฟฟ้าประจำโรงงานทักทายอดีตเลขาหนุ่มใหญ่อย่างยาวเหยียด เขาเดินขึ้นบันไดบ้านมาพร้อมหอบถุงอาหารพะรุงพะรัง และที่เคียงข้างกันมานั้นก็คืออดีตประชาสัมพันธ์สาวสวยของโรงงาน หล่อนยังสวยน่ารักเหมือนเดิม แม้จะมีบุตรชายในอ้อมแขนแล้ว
"โอ้ย อีอ้ายอู๊ด บ่ฮู้เฮื่องแฟชั่นอะหยังกะเปิ้นเลย เนี่ย เขาเรียกสีแดงเฉด Rouge Allure Luminous ของชาแนลฮ่ะ"
"น้องว่าสีนี้ก่องามดีนะอ้าย เขากำลังฮิต" ราณีพยายามจะสนับสนุนเพื่อนเก่าแก่ของหล่อน
"เออ เนี่ย ผมก็สงสัยอยู่ อ้ายกันไป อ้ายกันมา สรุปว่าตอนนี้ใครแก่กว่าใคร ผมงงไปหมดแล้ว" เสียงสงสัยจากอดีตหนุ่มน้อยฝึกงานซึ่งเดินตามขึ้นบันไดมาติดๆ
บัดนี้ปัณณ์ไม่ใช่หนุ่มน้อยของใครๆอีกต่อไปแล้ว เขาเรียนจบและได้งานในตำแหน่งวิศวกรฝ่ายผลิตที่โรงงานแห่งหนึ่งในนิคมอุตสาหกรรมจังหวัดลำพูน แต่ชายหนุ่มยังคงเช่าหอพักอยู่ที่ในตัวเมืองเชียงใหม่ เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ๆกับสาวน้อยคนรักของเขา
หลังจากโรงงานปิด เอื้องคำตัดสินใจเข้าเรียนต่อสายอาชีพด้านบัญชีตามคำแนะนำของปัณณ์ ชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจที่หลังจากการพูดคุยกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราวแล้ว สาวน้อยมีความใฝ่ฝันอยากเป็นนักบัญชี หล่อนจบมอสามแล้วมาทำงานโรงงานในตอนนั้นเนื่องจากปัญหาด้านการเงินของทางบ้าน แต่ลึกๆในใจแล้วหญิงสาวยังมีความฝันที่อยากจะเรียนต่ออยู่เสมอ และเมื่อมาได้คำแนะนำดีๆจากปัณณ์ เอื้องคำจึงมีกำลังใจในการก้าวต่อไปในโลกแห่งการศึกษา หล่อนได้ทุนจากทางวิทยาลัยและทำงานพิเศษที่ร้านสะดวกซื้อไปด้วยในยามค่ำคืน…
"ฮานึกว่าคิงจะมาบ่ได้แล้ว"
เจ้าของบ้านหนุ่มอัดบุหรี่เข้าปอดให้สมกับที่ไม่ได้สูบมานาน ชายหนุ่มกำลังยืนรื่นรมย์กับรสชาติอันหอมหวานของนิโคติน เขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษเมื่อได้เจอกับแขกผู้มาเยือนอย่างรุ่นน้องคนสนิทของเขา
นับตั้งแต่บ้านหลังนี้สร้างเสร็จ และเขากับสิปรางค์ย้ายขึ้นมาอยู่บนนี้ด้วยกัน ชายหนุ่มก็สูบบุหรี่น้อยลงมาก เพราะทุกครั้งที่เขานึกอยากบุหรี่ เขาจะต้องระเห็จตัวเองออกมาสูบนอกตัวบ้าน วินจำได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันว่ามะปรางของเขาแพ้ควันบุหรี่ ชายหนุ่มจึงไม่อยากให้มีกลิ่นควันบุหรี่แม้แต่นิดติดอยู่ในตัวบ้าน
สิปรางค์ไม่เคยขอร้องให้เขาเลิกบุหรี่ เพราะเขาเองก็แทบไม่เคยสูบต่อหน้าหล่อนเลย ตอนนี้เขาอาจจะยังเลิกบุหรี่ไม่ได้ แต่ชายหนุ่มกำลังพยายามเพื่อคนที่เขารัก
"มันเหมาะเจาะขนาดเลยอ้าย ผมมาหาลูกค้าที่เจียงใหม่พอดี๊พอดี"
อาชีพเซลล์ขายเครื่องจักรทำให้โต้งต้องเดินทางไปมาระหว่างจังหวัดอยู่เสมอๆ แต่ทุกครั้งที่เขาได้แวะมาเชียงใหม่ ชายหนุ่มก็ไม่ลืมที่จะโทรทักทายอดีตหัวหน้ารุ่นพี่ของเขา
แม้จะไม่ได้เป็นเจ้านายลูกน้องกันแล้ว แต่โต้งก็ยังให้ความเคารพนับถือรุ่นพี่คนนี้มาโดยตลอด เขาเห็นวินมาตั้งแต่สมัยยังเรียนอยู่ในวิทยาลัย รุ่นพี่คนนี้ของเขาค่อนข้างโด่งดังในเรื่องของความเกเรและการทะเลาะวิวาทกับแก๊งต่างวิทยาลัย แต่ด้วยความเป็นคนเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และใจนักเลง วินจึงมีเพื่อนฝูงมากมายหลากหลายรุ่น
"เออ โต้ง ช่างวุฒิเป็นไดพ่อง คิงได้ข่าวเขาพ่องก่อ ฮามัวแต่ยุ่งแปงบ้าน ฮาหันเขาครั้งสุดท้าย ก็ตอนไปพาเขาออกจากโฮงหมอ แล้วฮาก่อบ่ได้ข่าวคราวเขาแหมเลย" ช่วงที่ผ่านมาเขาค่อนข้างจะยุ่งกับการสร้างบ้านหลังนี้ให้มะปรางของเขา เลยแทบไม่ได้พบปะใคร
"อ่อ เขาก่อได้งานใหม่ในนิคมลำปูนฮั่นแหละ น้องปัณณ์เปิ้นบอก น้องเขาปะกะช่างวุฒิตี้นั่น"
โต้งรายงานข่าวที่เพิ่งจะได้ยินจากปัณณ์ขณะนั่งมาในรถด้วยกัน เขาแวะรับปัณณ์และเอื้องคำจากในเมืองเพื่อขึ้นมาหาวินกับสิปรางค์ด้วยกัน
วินไม่แปลกใจ คนเก่งมีฝีมืออย่างช่างวุฒิไม่น่าหางานทำยาก
"เออ อ้าย ผมกึ๊ดขึ้นได้ ผมปะกะไอ่จ้อย ลูกน้องแหมคนของช่างวุฒิน่ะ มันเล่าว่า พอช่างวุฒิเขาออกจากโฮงหมอ เขาก่อพยายามไปเซาะหาว่า โฮงงานไฟไหม้ได้จะได ปรากฏว่าวันนั้นไอ่เติ้ดมันหันช่างอ๊อดแอบเข้าไปในโกดังโตย มันเลยเตียวเข้าไป เลยหันช่างอ๊อดกำลังเอาน้ำมันราดกระสอบน่ะอ้าย" โต้งรีบเล่าข่าวที่เขาเพิ่งได้ยินมา
"หา คิงว่าช่างอ๊อดเผาโฮงงานเฮาก๋า!"
วินไม่อยากจะเชื่อหู ชายหนุ่มไม่ระแคะระคายเรื่องนี้มาก่อนเลย ไม่เคยคิดว่าคนทำโรงงานไฟไหม้จะคือช่างอ๊อดคนที่ถูกวุฒิชัยไล่ออกจากโรงงานไป ก็ตอนนั้นเขายังไปเยี่ยมเยียนช่างอ๊อดกับครอบครัวบ่อยๆ จะมีช่วงหลังๆนี้เองที่เขามัวแต่ยุ่งกับการสร้างบ้าน เขาเลยค่อนข้างจะห่างเหินจากทุกคนไป แต่มิน่า ชายหนุ่มจำได้เลาๆว่า หลังโรงงานไฟไหม้ ช่างอ๊อดเคยถามเขาเป็นนัยๆถึงเรื่องโรงงาน ซึ่งเขาก็ไม่ได้เฉลียวใจอะไรเลย
หลังจากเกิดเหตุไฟไหม้โรงงาน ปกป้องต้องการให้ตำรวจเข้ามาสืบสวนหาสาเหตุและเอาเรื่องกับผู้ที่เป็นต้นเหตุทำให้เกิดเพลิงไหม้ให้ได้ แต่คุณปราณผู้เป็นบิดาได้ห้ามไว้ ชายผู้เป็นผู้ก่อตั้งโรงงานแห่งนี้ไม่ต้องการให้เรื่องราวยืดเยื้อออกไป ชายสูงวัยต้องการให้เรื่องราวทั้งหมดจบลงโดยเร็วที่สุด หลังจากนั้นเป็นต้นมาจึงไม่มีใครติดใจสงสัยเรื่องนี้อีก จนกระทั่งช่างวุฒิออกจากโรงพยาบาลมา
"แล้วช่างวุฒิเขาว่าจะไดพ่อง"
วินคิดว่าคนอย่างวุฒิชัยไม่น่าจะยอมง่ายๆ ส่วนหนึ่งที่เขาบาดเจ็บและต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลอยู่นานหลายเดือนนั้นก็เพราะมีสาเหตุมาจากเพลิงไหม้ แม้ทางโรงงานจะรับผิดชอบออกค่าใช้จ่ายในการรักษาให้ทั้งหมด แต่วุฒิชัยก็น่าจะยังติดใจเรื่องสาเหตุของเพลิงไหม้
"ไอ่จ้อยมันบอกว่า ช่างวุฒิเขาก่อตามไปถามความจริงจากไอ่อ๊อด มีต่อยกันโตยนาอ้าย ไอ่อ๊อดมันบ่ยอมฮับหรอกอ้าย แต่ผมว่ามันนั่นแหละ" โต้งพอจะรู้มาบ้างกับการเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นของช่างอ๊อด เขาไม่แปลกใจที่วุฒิชัยกับช่างอ๊อดจะมีเรื่องกัน
"แล้วยะหยังไอ่เติ้มมันบ่บอกคุณวิชิตเรื่องช่างอ๊อดวะ" วินยังสงสัย ก็ในเมื่อเติ้ดเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างแต่กลับปิดปากเงียบ
"มันบอกว่าช่างอ๊อดขู่มันไว้ มันเลยกลัว ไอ่เติ้ดนี่มันดวงสมพงศ์กับช่างอ๊อดจริงๆ สองเตื้อละ เตื้อแรกมันก็หันช่างอ๊อดขโมยกาแฟ เตื้อหลังก่อดันไปหันช่างอ๊อดเผากาแฟแหม" โต้งอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เขานึกภาพออกว่าช่างอ๊อดคงแค้นเติ้ดด้วยมากๆอีกคน ก็เติ้ดเองที่เป็นคนไปเห็นช่างอ๊อดกำลังขโมยกาแฟในตอนโน้น เป็นเหตุให้ช่างอ๊อดถูกไล่ออก แต่พอช่างอ๊อดกลับมาเผาโรงงาน เติ้ดก็ไปบังเอิญเห็นอีก หากเขาเป็นช่างอ๊อดเขาก็คงจะขู่อาฆาตเติ้ดไว้แน่ๆ และกิติศัพท์ความเป็นคนขี้กลัวและไม่มั่นใจในตัวเองของเติ้ดหนุ่มไอทีก็เป็นที่รู้กันในโรงงาน
"เฮ้อ จั้งมันเต๊อะ มันยะอะหยังบ่ได้แล้ว โฮงงานก่อปิดไปเมินละ" วินถอนหายใจเฮือกใหญ๋
มาถึงตอนนี้เขาเองก็อยากให้เรื่องทุกอย่างมันจบจริงๆ มันเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้เขาเองก็กำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่กับมะปรางของเขา
"ว่าแต่อ้ายเต๊อะ จะยะโฮงงานใหม่แต๊ก๋า ผมบ่เคยกึ๊ดมาก่อนเลย ว่าอ้ายจะยะได้" โต้งวกกลับเข้ามาเข้าเรื่องจี้ใจดำของชายหนุ่ม คนเรื่อยเฉื่อยอย่างลูกพี่เขาน่ะรึริจะเปิดโรงงานเป็นของตัวเอง
"เอาแต๊ๆนา ฮาก่อบ่ฮู้เว้ย"
เมื่อมีโอกาสได้คุยกันสองต่อสองวินอดไม่ได้ที่จะเปิดเผยความรู้สึกลึกๆของเขากับโต้ง โต้งเป็นเพื่อนรุ่นน้องที่สนิทที่สุดคนหนึ่งที่รู้ความเป็นไปของเขาแทบจะโดยตลอด
"คุณสิปรางค์ เอ้ย มะปรางเขาอยากจะยะ เขามีแผนอะหยังบ่ฮู้นักไปหมด มีทำโน้นทำนี้ตึงวัน ฮาก่อตามใจเขา ก่อทำๆไปตามเขาว่า"
ประโยคถัดมาคล้ายจะเป็นคำบ่น แต่ก็เป็นการบ่นที่ไม่จริงจังตามสไตล์ของชายหนุ่มเช่นเคย
"สุมาเต๊อะ แต่ผมว่านา ต๊ะต่อนยอนแบบอ้ายนี่ คุณสิปรางค์เปิ้นทนอ้ายไหวก๋า ผมว่าเขาดูเป็นคนแอคทีฟนาอ้าย อ้ายกะเปิ้นดูคอนทราสต์กันยังไดบ่ฮู้"
หลังจากทำงานกับบริษัทต่างประเทศได้ไม่นาน โต้งเริ่มจะติดการใช้ภาษาอังกฤษเข้าช่วย เขาไม่อยากจะเชื่อว่า หัวหน้าแก๊งผู้อินดี้เรื่อยเฉื่อยในวันนั้นจะยอมมาเป็นลูกไก่ในกำมือของหญิงสาวคนนี้ ทั้งสองคนดูไม่น่าจะไปด้วยกันได้ สิปรางค์ดูคล่องแคล่ว กระตือรือร้น เปี่ยมด้วยพลังอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่ลูกพี่ของเขา เอ่อ...ต๊ะต่อนยอน
"ต๋อน ยอน ต๊ะ ตอน ย้อน ต๊ะ ตอน หย่อน ต๋อน ยอน ต๋อน ยอน…"
อยู่ดีๆเสียงใสจากลำโพงก็ดังขึ้นมาจากทางข้างในบ้านหลังน้อยบนเนินเขานั่น
"เฮ้ย ใครเปิดเพลงนี้ขึ้นมาตอนนี้วะ" วินหันรีหันขวางทำหน้าเลิกลั่ก
"เอ๊อ เนาะ เปิงขนาด" โต้งหัวเราะชอบใจ เพลงนี้ของจรัล มโนเพชรช่างเหมาะสมกับลูกพี่ของเขามากๆ…
"อ้ายปัณณ์จะเปิดแต่เพลงของอ้ายจรัล มโนเพชรตึงวันแต๊ก๋า"
เอื้องคำคิดว่าหล่อนไม่สามารถจะฟังเพลงในซีรีส์นี้ได้อีกต่อไปแล้ว ชายหนุ่มคนรักของหล่อนมีความพยายามจะเรียนคำเมืองจากเสียงเพลง ปัณณ์บอกว่าเทคนิคนี้เขาได้มาจากการเรียนภาษาอังกฤษในสมัยประถม มันจะช่วยให้เขาจำได้รวดเร็วกว่า ชายหนุ่มฟังเพลงของจรัล มโนเพชรเกือบทุกเพลงที่พอจะหาได้จากยูทูปซ้ำไปมาทุกวัน
"ก่อเปิดฮื้อละอ่อนมันฟัง เพลงมันจ๊าๆ น่าฮักดี แม่นก่อ อ้ายกาแฟ" ปัณณ์หันไปหยอกล้อกับทารกชายตัวน้อยตัวอ้วนกลมหน้าตาน่ารักน่าชังในอ้อมแขนของราณี เขาหยิกแก้มอูมๆนั้นอย่างมันเขี้ยว
"เอ่อ คุณน้องปัณณ์ขอรับ กระผมว่าเบาๆมือหน่อยขอรับ เดี๋ยวแก้มคุณพี่กาแฟเขาจะช้ำหมดขอรับ คือว่า กระผมคิดว่าหน้าตาของเขาช่างหล่อเหลาเหมือนคุณพ่อของเขา ก็ควรจะส่งเสริมให้เขามีอนาคตในวงการบันเทิงนะขอรับ"
อู๊ดพูดโดยไม่ทันได้คิด ซึ่งปัณณ์และเอื้องคำต่างก็หัวเราะเฮฮาไปกับมุกคุณพ่อนั้น ทุกคนรู้ดีว่าอู๊ดมักจะใช้มุกเยินยอความหน้าตาดีของตนเองในการเรียกเสียงฮาอยู่เสมอ
หากราณีกลับสะท้อนใจอยู่ในอกลึกๆ ใช่ ทารกน้อยจิ้มลิ้มน่ารักน่าชังเหมือนพ่อคนโน้นต่างหาก พ่อคนที่ไม่รู้ตัวเองเลยว่าเป็นพ่อ หญิงสาวยอมรับว่าตนเองยังคิดถึงณัฐอยู่เสมอ โดยเฉพาะเมื่อหล่อนมองหน้าลูกชายตัวน้อยที่มีเค้าหน้าของณัฐอย่างชัดเจน แม้วินจะเกลี้ยกล่อมหล่อนครั้งแล้วครั้งเล่าให้หล่อนบอกความจริงนี้กับชายหนุ่มคนนั้น แต่หล่อนก็ไม่ยอม หญิงสาวคิดว่ามีศักดิ์ศรีพอ
ตั้งแต่วันนั้นที่ราณีแน่ใจว่าหล่อนจะมีพี่ชายอย่างวินอยู่เคียงข้าง หญิงสาวก็ไม่กลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว และมาในวันนี้ หล่อนก็ยังมีผู้ชายที่แสนดีอีกคนหนึ่งอยู่ด้วย ผู้ชายที่ราณีเคยเมินเขามาตลอด แต่เขาก็ไม่เคยทอดทิ้งหล่อน ผู้ชายที่ไม่หล่อ ไม่รวย การศึกษาไม่ได้สูง แต่เขาก็ขยันขันแข็งและแสดงออกว่าพร้อมที่จะรับผิดชอบเลี้ยงดูหล่อนและลูกน้อยอย่างดีที่สุด…
"ดาน่าไม่คิดเลยนะฮ้า ว่าคุณสิปรางค์จะมาอยู่บนดอยได้จริงๆ"
ดนัยเอ่ยอย่างแปลกใจขณะช่วยหญิงสาวจัดอาหารหลากหลายชนิดใส่จาน อาหารเหนือที่ช่างอู๊ดตั้งใจทำมาเพื่องานสังสรรค์ในวันนี้โดยเฉพาะ
สิปรางค์มองไปรอบๆ บ้านน้อยในฝันหลังนี้สำเร็จด้วยฝีมือของวินจริงๆ หญิงสาวเองก็ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะเกิดขึ้นได้รวดเร็วเช่นนี้ หล่อนแค่บอกกับเขาว่าหล่อนอยากได้บ้านไม้หลังเล็กๆเรียบๆน่ารักๆตรงนี้ บนเนินทางเข้าไร่กาแฟแห่งนี้ พร้อมทั้งวาดแปลนคร่าวๆให้เขาดู ชายหนุ่มก็เนรมิตขึ้นมาให้หล่อนได้ภายในหกเดือน
วินมีเพื่อนๆอยู่ในวงการช่างหลายคน การจัดหาสถาปนิก หาผู้รับเหมา หรือการควบคุมงานก่อสร้างไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา หญิงสาวไม่ยักจะรู้มาก่อนว่า นอกจากงานด้านเครื่องจักรกลที่วินถนัดแล้ว เรื่องงานก่อสร้างเขาก็มีความรู้อยู่พอตัวทีเดียว
"เราก็ไม่เคยคิดเหมือนกันค่ะคุณดาน่า ว่าเราจะเปลี่ยนวิถีชีวิตได้จริงๆ แต่ให้เรากลับไปอยู่กรุงเทพแบบเก่าก็ไม่ได้แล้วนะคะ เราเป็นชาวสะเมิงเต็มตัวแล้วนะ"
สิปรางค์ผายมือทั้งสองออก แล้วหมุนตัวไปรอบๆห้องครัวเล็กๆแห่งนั้น
ดนัยหันหน้ามาสำรวจหญิงสาวคนสวยอย่างตั้งใจ ลุคของคนสวยคนนี้เปลี่ยนไปมากจริงๆ เสื้อผ้าแบรนด์เนมไฮเอนด์ราคาแพงของหล่อนหายไปแล้ว ตรงหน้าเขาคือสาวผมมวยใส่เสื้อผ้าฝ้ายคอปาดแขนกุดสีฟ้าอ่อน และกางเกงผ้าฝ้ายสีขาวทรงสามส่วน
แต่เอ๊ะ เดี๋ยว! มองเผินๆชุดเหมือนจะดูบ้านๆ แต่ด้วยสายตาแฟชั่นที่แหลมคมของเขา ลักษณะการย้อมสีจางๆ และการตัดเย็บประณีตแบบนี้ ที่มันแบรนด์ของดีไซเนอร์พื้นเมืองคนดัง คุณอู๋ อัศวชัย นี่นา แหม สิปรางค์ก็คือสิปรางค์นะคะ เอาเถอะ ปล่อยนางไป งั้นชั้นสู้ด้วยหลักปรัชญา
"บางครั้งความไม่ใช่มันก็จะเกิดขึ้นมาก่อน เพื่อให้เราได้แน่ใจว่าสิ่งไหนกันคือสิ่งที่ใช่" อยู่ดีๆดนัยก็พูดด้วยน้ำเสียงขึงขังดูเป็นงานเป็นการขึ้นมา
สิปรางค์หันมามองอดีตเลขาหนุ่มวัยกลางคนตอนปลายอย่างทึ่งจัด นับแต่ดนัยได้เริ่มเปิดเผยตัวตน ดูเหมือนว่าเขาจะเพิ่มขีดความมั่นใจในตัวเองขึ้นอย่างสูงสุด
"แล้วบริษัทอีเว้นท์เป็นไงบ้างคะ ไปได้ดีหรือเปล่า"
หญิงสาวเคยนัดเจอดนัยมาบ้างแล้วสองสามครั้งหลังจากกลับมาเชียงใหม่ครั้งนี้ ดนัยได้ตั้งบริษัทเล็กๆของตนเองขึ้นมาเพื่อรับจัดงานอีเว้นท์ต่างๆ หรือไม่ก็รับประสานงานหากจะมีกองถ่ายหนังถ่ายละครที่ต้องการจะเข้ามาถ่ายทำในจังหวัดเชียงใหม่
"มันก็บริษัทเล็กๆน่ะฮ่ะ ดาน่ารับแต่คนรุ่นใหม่ๆ เผอิญเรามีเส้นสายเยอะในเชียงใหม่ พวกเด็กๆเค้าก็คงยังต้องพึ่งพาเรา ก็สนุกดี"
เหมือนว่าดนัยจะแค่ทำงานเพื่อความสนุก ดูจากเสื้อผ้าหรูหราราคาแพงของเขาแล้ว รายจ่ายไม่น่าจะสัมพันธ์กับรายได้ ดนัยเคยเล่าให้สิปรางค์ฟังถึงเรื่องบรรดาบ้านเช่าที่เขาได้รับมรดกตกทอดมา อันที่จริงดนัยไม่ต้องทำงานเลยก็น่าจะอยู่ได้สบาย
"อือม์ งานแบบนี้น่าจะเหมาะกับคุณดาน่าดีแล้วค่ะ นี่ยังสงสัยอยู่เลยนะคะว่าทำไมคุณดนัยถึงได้ไปทำงานที่โรงงาน" หญิงสาวมีความรู้สึกว่า บุคลิกแบบดนัย...เอ่อ...คือ...เหมือนเป็นโลกคู่ขนานกับชาวโรงงานตั้งแต่ต้นจนจบ
"ก็แหม ไม่อยากจะบอกเลย เขินฮ่ะ" ดนัยเริ่มหน้าแดง เมื่อเจอคำถามนี้
เอ แค่ทำงานโรงงาน มีอะไรต้องเขิน
"บอกแล้วคุณสิปรางค์อย่าโกรธกันนะฮะ เอ่อ...คือ…"
อะไรของเค้า มีอะไรต้องโกรธ
"ตอนนั้นดาน่าแอบหลงรักช่างวินอยู่น่ะฮ่ะ" ในที่สุดอดีตเลขาหนุ่มก็โพล่งความในใจออกมา
สิปรางค์แทบสำลักกาแฟเย็นที่หล่อนกำลังดื่มอยู่พรวดออกมา หญิงสาวรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาฉับพลัน
เอ้อ ตายแล้ว รู้สึกผิดเลยเเรา นี่เราเข้าไปเป็นมือที่สามระหว่างเค้าสองคนหรือเปล่านี่ เอ ก็ว่านะ เหมือนคุณดาน่าจะเคยเนียนถามเรื่องเรากับวิน ตายละ แล้วก็ไม่บอกกัน โอย ไม่อยากเป็นมือที่สามของใครเลย
"เปล่า เปล่า อย่าเพิ่งมโนไปฮ่ะ" ดนัยรีบปฏิเสธ เมื่อเห็นสีหน้านึกไปไกลของคนสวยตรงหน้า
"ดาน่าหลงรักช่างวินเค้าข้างเดียว ช่างวินเค้าไม่รู้ตัวหรอก"
สิปรางค์ค่อยมีสีหน้าโล่งใจ ค่อยยังชั่ว ไม่อยากทำร้ายจิตใจใครเลยจริงๆ
"ดาน่าต้องขอบคุณคุณสิปรางค์ ที่ไม่ได้เห็นช่างวินเป็นแค่ของเล่น จำได้ไหมฮะ ที่ดาน่าเคยขอร้องคุณเมื่อตอนวันปีใหม่"
ชั้นน่ะนะ จะเห็นวินเป็นแค่ของเล่น
สิปรางค์คิดไปถึงชีวิตตนเองที่ดิ้นรนกลับมาหาชายหนุ่มถึงเชียงใหม่ หล่อนจริงจังกับบ้านบนดอยหลังนี้เพราะอยากจะให้วินได้มีเวลาให้กับไร่กาแฟเต็มที่ หล่อนมีแผนการต่างๆที่จะทำร่วมกับวินมากมายเต็มไปหมดในหัว
หญิงสาวเชื่อมั่นในตัวชายหนุ่ม หล่อนดูเขาออกตั้งแต่ตอนที่เห็นแบบแปลนเครื่องจักรต่างๆที่วินได้วาดมือไว้ตอนที่เขาปรับปรุงและพัฒนาเครื่องจักรในโรงงานเหล่านั้น ทักษะแบบนี้ไม่ใช่คนธรรมดาเลย แต่ก็อย่างที่ทุกคนรู้ วินเป็นคนที่ไม่พูดมากและไม่ทะเยอทะยาน นี่เป็นข้อเสียหรือเป็นข้อดีกันแน่หนอ…
สิปรางค์มีความสุขที่ได้เห็นแต่ละสิ่งที่หล่อนคิดไว้ในหัวค่อยๆเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา ตอนที่หล่อนเข้าทำงานบริษัทขนาดใหญ่ที่อเมริกาใหม่ๆ หรือแม้แต่บริษัทของปกป้องที่กรุงเทพนั้นทุกอย่างได้ถูกจัดตั้งไว้ให้เป็นระบบเกือบหมดแล้ว แต่สำหรับที่ไร่กาแฟแห่งนี้มันคือการวางแผนใหม่เองทั้งหมด แม้ไม่ได้เริ่มจากศูนย์ เพราะทั้งหล่อนและวินต่างก็อยู่ในวงการกาแฟกันมาก่อน แต่มันก็เป็นการทำงานอีกรูปแบบหนึ่งที่หล่อนไม่เคยทำมาก่อน แม้จะเหนื่อยแต่สิปรางค์ก็รู้สึกสนุกกับมันมาก
และที่สำคัญ คนข้างกายสุดหล่อของหล่อนเขาเก่งกว่าที่หล่อนเคยคิดไว้!…


"วิน ตามมาเร็ว สวยจังเลย"
เส้นทอของสายรุ้งที่พาดผ่านขอบฟ้าที่ปรากฏขึ้นหลังจากฝนตกนั้นทำเอาสิปรางค์ตื่นเต้นขนานใหญ่ หญิงสาวกระโดดลงจากรถแล้วรีบวิ่งไปที่ท่าน้ำ
วันนี้วินและหล่อนกลับลงมาที่บ้านสวนในตัวเมืองเชียงใหม่ สิปรางค์อยากมาเข้าร่วมงานพบปะประจำปีของสมาชิกสมาคมกาแฟอาราบิก้าไทยภาคเหนือ หล่อนต้องการเรียนรู้วงการกาแฟอาราบิก้านี้ให้ได้มากที่สุด
หลังจากที่บ้านหลังน้อยบนดอยเสร็จ น้อยครั้งที่ชายหนุ่มและหญิงสาวจะกลับลงมาในตัวเมือง วินเริ่มฟื้นฟูพื้นที่ไร่กาแฟไปด้วยตั้งแต่กำลังสร้างบ้านแล้ว งานบนดอยทำให้เขาต้องละทิ้งงานเล่นดนตรีในเมืองไปอย่างสิ้นเชิง แต่คนอย่างวินก็ไม่ได้คิดมาก ชายหนุ่มใช้เวลาทั้งหมดไปกับการดูแลการสร้างบ้าน และคลุกคลีร่วมมือกับชาวไร่คนอื่นๆเพื่อพลิกฟื้นไร่กาแฟรกร้างแห่งนั้นขึ้นมาใหม่
ซึ่งก็ได้ผล ขณะนี้ไร่กาแฟของเขากำลังรอการเก็บเกี่ยว แม้ผลผลิตอาจไม่ได้สมบูรณ์อย่างที่หวังนัก แต่ชายหนุ่มก็พอใจแล้วสำหรับการเป็นชาวไร่เต็มตัวครั้งแรกของเขา
สิปรางค์ไม่ได้เข้าไปยุ่งวุ่นวายเรื่องไร่หรือเรื่องของการสร้างบ้านมากนัก ทั้งๆความจริงแล้วมันขัดกับนิสัยของหล่อนก่อนหน้านี้เป็นอย่างมากที่จะต้องชอบเข้าไปรู้ในทุกเรื่อง
แต่เมื่อมาเจอคนจริงที่ลงมือทำและไม่พูดมากอย่างวิน หล่อนก็ต้องยอมถอยออกมาและปล่อยให้ชายหนุ่มจัดการไป มีในบางครั้งที่หล่อนอาจต้องช่วยออกความคิดเห็นบ้างเมื่อชายหนุ่มต้องการไอเดียแปลกๆหรือเมื่อเขาต้องเกี่ยวข้องกับงานเอกสาร เมื่อเป็นอย่างนั้นหญิงสาวจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปในวางแผนเรื่องกระบวนการแปรรูปเมล็ดกาแฟซึ่งจะทำเป็นขั้นตอนต่อไป
ความฝันของเขาและหล่อนกำลังจะเป็นจริง!
"จะวิ่งทำไมครับ รุ้งมันไม่หายไปไหนง่ายๆหรอก" ชายหนุ่มตะโกนไล่หลังมะปรางของเขาด้วยสีหน้ายิ้มๆ
วินกำลังขนของลงจากรถ ระหว่างทางสิปรางค์แวะซื้อพืชผักผลไม้จากชาวบ้านที่นำมาวางขายตามรายทางเพื่อเอามาฝากทุกๆคนที่หล่อนรู้จักในเชียงใหม่ ชีวิตที่ไม่ต้องแข่งขันกับคนอื่นทำให้หญิงสาวมีเวลาเหลือที่จะคิดถึงคนอื่นๆบ้าง
"เราอยากสนับสนุนชาวบ้านน่ะวิน" หล่อนบอกเหตุผลของการแวะที่โน่นที่นี่ตลอดทางของการลงดอยมา
ความรู้สึกผิดที่ทำให้หลายคนต้องตกงานยังเกาะเกี่ยวอยู่แน่นในส่วนลึกของจิตใจของสิปรางค์ หากมีอะไรที่หล่อนพอจะทำเพื่อลบล้างความรู้สึกนี้ได้ หญิงสาวก็พร้อมจะทำ
การชุบชีวิตไร่กาแฟขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่ง สิปรางค์ฝันไปถึงการที่จะได้มีโรงงานผลิตเมล็ดกาแฟเพื่อเป็นการสร้างงานให้ชาวบ้านขึ้นมาอีกครั้ง สำหรับหล่อนแล้วมันไม่ใช่เพื่ออุดมการณ์อะไร หากเป็นแค่เพียงการชดใช้เพื่อให้ความรู้สึกผิดในใจนี้หายไปเสียที
แต่สำหรับวินแล้ว… ที่เขากำลังทุ่มเทแรงกายแรงใจไปกับงานนี้คงไม่ใช่เพราะความทะเยอทะยานอยากเป็นเจ้าของโรงงานเป็นแน่ สิปรางค์คิดว่าหล่อนรู้ว่าวินทุ่มเทเพราะอะไร
หลังจากที่ส่งบรรดาพืชผักให้ลุงแปงและสมเพชรซึ่งพาวิ่งเข้ามาต้อนรับตั้งแต่เห็นรถเลี้ยวโค้งเข้าสวนมาแล้ว วินก็หันไปยืนมองอาการร่าเริงของมะปรางของเขาอย่างเอ็นดู คนสวยเค้าคงคิดถึงท่าน้ำนี้ไม่น้อย เสียดายที่ไร่ของเขาบนดอยไม่ได้อยู่ติดกับห้วยหรือลำธาร เอ… หรือเขาควรจะขุดบ่อเลี้ยงปลาให้หล่อนดี
แต่หลังจากยืนมองหญิงสาวอยู่ชั่วครู่ วินก็รู้สึกแปลกใจกับอะไรบางอย่าง มะปรางของเขาเดินไม่ตรงทาง หญิงสาวเดินเซๆไปมา ดูเหมือนหล่อนจะเสียการทรงตัวโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปหาคนรักโดยทันที
"มะปรางเป็นอะไรหรือเปล่าครับ เวียนหัวหรือ" วินรีบเข้าไปประคองร่างบางนั้นเมื่อเขาไปถึงตัวหญิงสาว
"เปล่านี่ สบายดี" คนสวยหันมาทำหน้าตาเหลอหลา ทำไมวินถึงถามอย่างนั้น
"วินดูสายรุ้งสิ สวยจัง เราไม่ได้เห็นมานานแล้วนะเนี่ย"
สิปรางค์หันไปชื่นชมกับปรากฏการณ์ธรรมชาติที่เห็นเบื้องหน้า บรรยากาศหลังฝนตกนี่มันสดชื่นจริงๆ
หากวินยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจกับสิ่งที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ เขากำลังคิดว่า ช่วงนี้หญิงสาวไม่ควรจะมาเดินแถวริมน้ำ อาการทรงตัวไม่ได้ของหล่อนไม่ค่อยน่าไว้ใจ
"เอาของไปให้คุณปริมกันเถอะครับ คุณปริมคงดีใจที่จะได้เจอมะปราง"
ชายหนุ่มรีบเบี่ยงเบนความสนใจของคนรัก เห็นทีช่วงนี้ต้องเก็บตัวคนสวยคนนี้ไว้ให้ไกลๆท่าน้ำหน่อย ถ้าเกิดเดินเซไปมาเผลอตกน้ำจะแย่เอา…
"ทำไมพี่ปรางกินข้าวน้อยจังเลยคะ หรือว่าไม่อร่อยเพราะปริมเพิ่งจะเปลี่ยนแม่ครัวใหม่" ปริมเอ่ยทักเมื่อเห็นพี่สาวของหล่อนทำท่าไม่ค่อยเจริญอาหาร
"ไม่นะ ก็อร่อยดี แต่สงสัยพี่ไม่ค่อยหิว"
ช่วงหลังๆมานี้หญิงสาวรู้สึกไม่ค่อยรับรู้รสชาติอาหารเท่าไหร่ อาจเป็นไปได้ว่าหล่อนเริ่มตื่นเต้นกับโปรเจกต์สร้างโรงงานกาแฟของหล่อนและวิน สิปรางค์จึงไม่ได้สนใจเรื่องอาหารการกินนัก
"แหม หรือติดใจฝีมือทำกับข้าวของคุณวิน เลยพาลกินที่อื่นไม่อร่อยซะแล้ว" ปริมหยอกเย้าพี่สาว
หญิงสาวรู้สึกยินดีกับความเป็นไปในชีวิตของสิปรางค์ จากที่พี่สาวเล่าถึงชีวิตบนดอยให้ฟัง พี่มะปรางของหล่อนดูมีความสุขและกลับมามีชีวิตชีวาเหมือนเดิม ต่างไปจากเมื่อตอนที่สิปรางค์กำลังจะกลับไปกรุงเทพหลังจากจบเรื่องโรงงานในครั้งนั้น
ปริมนึกไปถึงตอนที่พี่สาวของหล่อนมาที่นี่ครั้งแรก ยังจำได้ที่สิปรางค์รับปากจะไปเจรจาซื้อที่สวนตรงโค้งน้ำนั้นให้ แต่ไปๆมาๆ พี่สาวของหล่อนกลับตกหลุมรักกับเจ้าของสวนซะงั้น
"ต้องขอบคุณคุณวินที่อุตส่าห์ดูแลพี่ปรางเป็นอย่างดีนะคะ คนนี้น่ะ เรื่องงานบ้านงานเรือนเค้าไม่ถนัดเอาซะเลย คุณวินเลยต้องอดทนหน่อย" ผู้เป็นน้องสาวยังแอบนินทาพี่สาวต่อ
แม้วินจะยิ้มรับเขินๆกับคำเย้าเล่นของน้องสาวของผู้หญิงที่เขารัก แต่ในใจเขากลับรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อยกับคำทักของปริม ชายหนุ่มเองก็สังเกตว่าระยะหลังมานี้สิปรางค์ทานอาหารได้น้อยลงจากแต่ก่อน วันนี้หญิงสาวก็อิ่มอย่างรวดเร็ว และลุกจากโต๊ะอาหารไปเดินเล่นในสวนกับหลานสาวตัวน้อยแล้ว
"น้ามะปราง!"
เสียงหวีดร้องของเด็กหญิงชมพู่ ทำให้ความคิดของวินหยุดชะงัก เขาลุกจากเก้าอี้ถลาวิ่งไปทางเสียงโดยทันที
คราวนี้มะปรางของเขาไม่ได้แค่เป็นลมหมดสติเพียงอย่างเดียว หากหญิงสาวมีอาการชักร่วมอยู่ด้วย แม้ความตกใจจะมีอยู่ท่วมท้นกับภาพที่เห็นตรงหน้า แต่ชายหนุ่มรีบตั้งสติและนำตัวหญิงสาวขึ้นรถขับไปส่งโรงพยาบาลทันที…
คำบอกกล่าวของนายแพทย์ทำเอาวินเดินออกมาจากห้องวินิจฉัยอย่างสิ้นเรี่ยวแรง ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้หน้าห้องนั้นอย่างเหม่อลอย มะปรางของเขายังต้องนอนให้น้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาลอีกหนึ่งคืนเพื่อรอดูอาการ
วินไม่เพียงแค่ช็อกตกใจจากข่าวร้ายที่เพิ่งจะรับรู้ เขายังรู้สึกเจ็บปวดในใจกับสิ่งที่หญิงสาวได้ทำลงไป มะปรางของเขารู้เรื่องนี้มาก่อนหน้าแล้ว เป็นอีกครั้งหรือนี่ที่หล่อนจงใจปกปิดเรื่องสำคัญแบบนี้กับเขา
อาการใจสลายของเขากลับมาอีกครั้ง…


"ฝีมืออ้ายอู๊ดนี่บ่เป็นรองใครจริงๆ"
ปัณณ์จ้วงข้าวเหนียวใส่ปากไม่หยุด เขาติดใจในอาหารเหนือตั้งแต่ตอนมาฝึกงานแล้ว และยิ่งมาเจอฝีมือเหนือแท้ๆแบบอ้ายอู๊ดนี่ ปัณณ์ยิ่งมีความสุขกับการรับประทานอาหารเข้าไปอีก
"เป็นไงล่ะครับพี่น้อง เอ็นจอยอีทติ้งล่ะสิ ฝีมือครัวคุณอู๊ด แห่งป่าซาง ขายดิบขายดี ส่งให้คุณกาแฟเขาเรียนเมืองนอกได้สบาย" อู๊ดหันไปมองราณีอย่างภาคภูมิใจ เขาบอกหล่อนแล้วว่าเขาเลี้ยงดูหล่อนกับลูกได้
"แม่น อ้ายอู๊ดเขาขยันแต๊ขยันว่า ยะกับข้าวก่อล้ำลำ" ราณีอดไม่ได้ที่จะชื่นชมผู้ชายคนข้างๆ บางทีหน้าตาก็แปรผกผันกับความสามารถจริงๆ
"แล้วอ้ายอิหยังไปต๊ะต่อนยอนอยู่กะช่างวินเขาเป็นนานสองนาน บ่มาเปิดร้านไปเมินละ"
โต้งยังไม่เลิกล้อลูกพี่เรื่องความเป็นคนเรื่อยเฉื่อยของลูกพี่ วินจึงจัดการเบิ๊ดกะโหลกรุ่นน้องเบาๆแบบหยอกๆไปสองสามที ก่อนจะเอื้อมไปตักลาบหมูมาใส่ในจานของสิปรางค์ เขารู้ว่าหญิงสาวยังคงเขินๆที่จะปั้นข้าวเหนียวจิ้มไปที่จานลาบโดยตรง
"คิงก่อฮู้ว่าเพราะอะหยัง" อู๊ดแอบมองอย่างเขินๆไปยังราณี
"โอย มีแต่เรื่องรักๆใคร่ๆในโรงงาน" ปัณณ์ส่ายหน้า ทำท่าระอาใจ
"บ่ต้องมาอู้จะอั้นจะอี้เลย คุณน้องปัณณ์ ตัวเก่าน่ะมาอันดับนึ่งเลย อ้ายอุตส่าห์มีใจให้ ก่อดันไปฮักอีน้องเอื้อง งามก่อสู้อ้ายบ่ได้" ดนัยมองบน แกล้งทำท่ามีจริตแง่งอนใส่ปัณณ์
อดีตเลขาเพิ่งจะมารู้เรื่องของปัณณ์กับเอื้องคำในตอนหลังนี้เอง เขายังแปลกใจในความจริงจังกับความรักของหนุ่มน้อยจากกรุงเทพคนนี้ ซึ่งหากเปรียบเทียบกับกรณีของราณีเพื่อนสมัยเรียนของเขาแล้ว
เฮ้อ อีหล้ามันเล่นกับไฟ
ทุกคนเหมือนจะรู้กันดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับราณี แต่ไม่มีประโยชน์อันใดที่จะรื้อฟื้นขึ้นมา
"เอ้อ แล้วพี่ปรางขึ้นมาอยู่บนนี้ อาหารการกินทำไงอ่ะพี่" ปัณณ์รีบเปลี่ยนเรื่อง ก่อนที่บทสนทนาจะเทมายังเขาและเอื้องคำ ชายหนุ่มกำลังนึกสงสัยอย่างคนอื่นๆว่าสิปรางค์จะใช้ชีวิตอยู่บนดอยได้จริงๆหรือ เขาไม่คิดว่าคนอย่างสิปรางค์จะทำกับข้าวเป็น และการนั่งปูเสื่อนั่งล้อมวงกินข้าวกับพื้นนอกชานกันแบบนี้ไม่น่าใช่วิถีของหญิงสาวผู้พี่ของเขา
"ก็ไม่เห็นมีปัญหานะ วินเป็นคนทำ" หญิงสาวงงว่า มันเป็นเรื่องยากตรงไหน
"เอ่อ ผมก็ว่า ไม่น่าถาม" ปัณณ์ผิดเอง เขาถามอะไรไร้สาระ
สิปรางค์ไม่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องน่าอายตรงไหนที่หล่อนทำกับข้าวไม่เป็น หญิงสาวไม่เคยนึกเบื่อกับข้าวง่ายๆที่วินเป็นคนทำ หล่อนเข้าครัวเพื่อเป็นลูกมือของเขาในบางครั้ง และชายหนุ่มก็เป็นคนใจเย็นพอที่จะไม่รำคาญความงกๆเงิ่นๆของหล่อน หรือไม่บางวันหากนึกสนุก หล่อนก็ขับรถออกไปเดินตลาดในตัวอำเภอ เลือกซื้อกับข้าวสำเร็จที่วางขายในตัวตลาดมาก็เท่านั้นเอง วินเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย และหล่อนเองก็เป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายด้วย เอ๊ะ หรือเปล่า
"พี่ก็พอจะทำเป็นบ้าง มะปรางเขากินง่าย" วินหาจังหวะเอ่ยขึ้นมาบ้างหลังจากถูกคนนั้นคนนี้แย่งพูดอยู่นาน
แล้วเขาก็หันไปตักน้ำพริกอ่องมาใส่ให้มะปรางของเขาในจานของหล่อน
"แล้วใครทำงานบ้านให้อ่ะพี่ อย่าบอกนะว่าอ้ายวินก็เป็นคนทำ โอย ผมนึกภาพไอดอลของผมกวาดถูบ้านไม่ออกเลย" ปัณณ์ยังสงสัยในชีวิตความเป็นอยู่ของพี่สาว
หรืออันที่จริงเขาถูกปริมสั่งให้มาสืบชีวิตความเป็นอยู่ของสิปรางค์ที่บนดอยนี้ต่างหาก ปริมยังหาโอกาสขึ้นมาเยี่ยมเยียนพี่สาวไม่ได้สักที ช่วงนี้เริ่มเข้าสู่ช่วงไฮซีซั่น ที่รีสอร์ตของหล่อนเริ่มจะมีการจองที่พักเต็มตลอด
ปกติสิปรางค์เป็นคนที่ไม่เคยสนใจการบ้านการเรือน ตอนอยู่ต่างประเทศครอบครัวของหญิงสาวก็ไปซื้อบ้านเอาไว้ เนื่องจากปริมได้บินตามไปเรียนด้วย บิดาหล่อนจึงได้ส่งคนดูแลบ้านจากเมืองไทยให้ไปอยู่ที่นั่นด้วย
"แหม เธอ จะไปยากอะไร พี่ก็หาคนแถวนี้เค้ามาทำให้สิจ๊ะ"
แน่ล่ะ หล่อนเป็นนักจัดการนี่นา การมีบ้านในฝันหลังเล็กๆกับชายหนุ่มที่หล่อนรักอย่างนี้ ทำให้สิปรางค์เกิดนึกสนุกกับการตกแต่งบ้านขึ้นมากะเขาบ้าง หญิงสาวเลือกเฟอร์นิเจอร์และกระเบื้องตามห้องต่างๆด้วยตนเอง และตั้งใจอยากจะมีบ้านที่มีระเบียงกว้างหน่อยเพื่อที่หล่อนจะได้นอนดูดาวกับผู้ชายของหล่อนได้ทุกวันสมใจ…
"บ้านบนดอยบ่มีแสงสีบ่มีทีวี บ่มีน้ำประปา…
บ่มีน้ำหอมน้ำปรุงอย่างดีแต่หมู่เฮามี ฮื้ม มีน้ำใจ๋…"
หลังจากวงลาบข้าวเหนียวได้เสร็จสิ้นลง ชานระเบียงกว้างเปิดโล่งนั้นก็ถูกปรับเปลี่ยนเป็นผับกลางดอย แล้วเพลงนี้ก็มาจนได้ เอื้องคำมองปัณณ์อย่างชื่นชม หล่อนเฝ้ามองชายหนุ่มฝึกซ้อมเล่นกีตาร์และร้องเพลงมาหลายอาทิตย์ เขาตั้งใจจะมามอบเพลงนี้ให้แก่พี่สาวและพี่เขยผู้เป็นที่รักของเขา หญิงสาวรู้ว่าปัณณ์นับช่างวินเป็นไอดอลคนหนึ่งในการดำเนินชีวิต ชายหนุ่มอยากจะเป็นช่างที่เก่งและเล่นดนตรีเก่งเหมือนพี่เขย
ปัณณ์คิดว่าเพลงนี้มันจะต้องเหมาะกับบรรยากาศแน่ๆและก็ได้ผล ทุกคนตั้งใจร้องเพลงบ้านบนดอยกันอย่างสนุกสนาน จะด้วยเป็นการพยายามปลอบใจ หรืออาจจะอยากล้อเลียนเจ้าของบ้านทั้งสอง …ก็ไม่อาจจะรู้ได้
"อ่า ส่วนผม ก็จะขอมอบเพลงนี้ให้กับลูกพี่สุดหล่อและแฟนคนสวยของเขานะครับ" โต้งจัดการยึดกีตาร์มาจากหนุ่มปัณณ์ทันที เมื่อเสียงเพลงบ้านบนดอยได้จบลง
"ฮิ้ววววว กิ้วววววว"
เสียงโห่ฮาแซวเจ้าของบ้านดังมาจากรอบวง โต้งเริ่มเพลงด้วยเสียงทุ้มๆเบาๆเข้ากันได้ดีกับทำนองหวานๆนั้น
"อ้ายเป็นคนเวียงเจียงใหม่ใคร่ฝากหัวใจหื้อสาวต่างแดน…
มีควายมีไก่ขนหม่นมีงัวปู๊โตน มีห่านคอยาว…"
สิปรางค์นั่งเอนหลังซบไหล่กว้างของชายอันเป็นที่รัก การได้นั่งฟังเพลงเบาๆอยู่กลางขุนเขาท่ามกลางดาวระยิบระยับบนท้องฟ้ามันโรแมนติกชะมัด
หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปจับมือเรียวของชายหนุ่มมาลูบไล้เล่น ผู้ชายอะไรมือส้วยสวย เขาว่ากันว่าพวกคนทำงานช่างทำงานศิลปะจะมีมือเรียวๆแบบนี้ นี่คงเป็นมือของนายช่างสินะ
แล้วในขณะที่ชายหนุ่มกำลังเผลอ หล่อนก็จับมือของเขาขึ้นมาจุมพิตก่อนที่จะจับมือวินไปแนบกับแก้มของหล่อน ชายหนุ่มเขินหน้าแดงก่ำ พยายามจะยึดเอามือของเขาคืนมา แต่สิปรางค์ไม่เขินและไม่ยอมให้มือของเขาคืน ก็หล่อนกำลังมีความสุขอยู่นี่นา แม้ทุกคนรอบวงจะตื่นตะลึงเมื่อเห็นอดีตนายช่างใหญ่ถูกบังคับให้อยู่ในอารมณ์โรแมนติก แต่หญิงสาวคนสวยคนข้างๆก็ไม่สน หล่อนยังคงแนบแก้มของหล่อนอยู่กับมือเรียวยาวนั้น
เขาว่ากันว่า ความสุขจะอยู่กับเราได้ไม่นาน สิปรางค์ก็ได้แต่หวังว่าความสุขที่หล่อนมีอยู่ในวันนี้ มันจะไม่จากหล่อนไปเร็วเกินไปนัก
อาการปวดหัวของหล่อนเริ่มกลับมาเป็นพักๆอีกแล้ว…