รุ่งอรุณสาดส่องมายังเทือกเขาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดอกโบตั๋น เสียงกระบองฟาดฟันที่ลานหน้าสำนัก มือหนาสองข้างจับกระบอกไว้แน่นเหนี่ยว สายตาจับจ้องไปยังคู่ต่อสู้กับท่าฟาดฟันที่พลิ้วไหวดั่งสายลม
 "..!."
 "เข้ามาเลย เฟยหลง คราวนี้ข้าไม่ออมมือให้เจ้าแน่!"
 เสียงของ เซียนหวัง ศิษย์พี่ใหญ่ที่ได้เล่นท้าประลองกับน้องรัก ทั้งสองเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันและเป็นศิษย์เอกของสำนักถังดำแห่งเทือกเขามังกรหยก ถูกรับเลี้ยงดูมาจากอาจารย์ถังแห่งเจ้าสำนัก ทั้งสองถูกหล่อหลอมให้เป็นนักสู้ตั้งแต่เด็กเพื่อเติบโตขึ้นมาอย่างกล้าหาญและเข้มแข็งในภายหน้า
 ทว่า.....ทั้งสองคนนั้นมีความตั้งใจที่ไม่เท่ากัน เซียนหวังนั้นสนใจในการฝึกฝนต่อสู้เป็นอย่างมากจนฝีมือของเขานั้นเก่งกาจและไร้เทียมทาน เมื่อเทียบชั้นกับคนอื่นๆในสำนักแล้ว เขาเป็นมือหนึ่งเลยหละ ส่วนน้องชายอย่างเฟยหลงนั้นไม่ได้เก่งกาจอะไรมากนักฝีมือยังอยู่ในระดับกลางๆเพราะเขาไม่ค่อยจริงจังกับการฝึกฝนต่อสู้สักเท่าไรนัก และมักจะทำผิดกฎอยู่บ่อยครั้งด้วยซ้ำไป ถึงแม้จะโดนตักเตือนและโดนทำโทษหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะเข็ดเสียที
 "..."
 "นี่… เจ้าเสร็จข้าล่ะ!"
 เฟยหลง ที่ไม่ทันระวังตัว รู้ตัวอีกทีก็พลาดท่าให้กับเซียนหวังอีกแล้ว เขาดูไม่มีสมาธิในการฝึกต่อสู้เลย และนั่นทำให้ศิษย์พี่ใหญ่อย่างเซียนหวังก็อดเป็นห่วงน้องชายไม่ได้ จึงเดินเข้ามาให้สติกับเขา....ตบไหล่เบาๆ พลางเอ่ยว่า
 "สมาธิ! เจ้าต้องใช้สมาธิ ! ว่องไว ไหวพริบ เด็ดเดี่ยวและแน่วแน่…เข้าใจไหม ?"
 เฟยหลง พยักหน้าตอบกลับไปว่า
 "ข้าเข้าใจแล้วพี่หวัง ขอบใจท่านมาก นับแต่นี้ไปข้าจะตั้งใจฝึกฝนให้เก่งขี้นอีกเป็นร้อยเท่าเลยหล่ะ.....พี่คอยดูข้าแล้วกัน !"
 "ดี ดีมาก! ข้าจะคอยดูเจ้า!"
 เซียนหวังกล่าวจบแล้วได้หันหลังเดินจากไป ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันกลับเข้าไปในสำนัก
-------------------------------------------------------------
 ส่วนเฟยหลงที่ดูเหมือนจะเชื่อฟังคำพูดของเซียนหวัง ได้กลับทำผิกกฎอีกแล้ว ในเวลาเที่ยงของวันนั้น ขณะที่คนเฝ้าประตูของสำนักไม่อยู่ เขาได้แอบขึ้นปีนกำแพงและฝ่าดงป่าลงจากเทือกเขาพร้อมกับกระบองคู่ใจ
 เขาเดินลงจากเทือกเขามาเรื่อยๆ แต่ระยะทางนั้นค่อนข้างไกล ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะถึงหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ข้างล่างโน้น เลยทำให้เขารู้สึกเหนื่อย จึงได้นั่งพักใต้ต้นไม้ แต่แล้วจู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือดังขึ้น
 "ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย! ใครก็ได้ช่วยฉันที "
 เป็นเสียงของหญิงสาวที่กำลังร้องเรียกขอความช่วยเหลือ ในขณะที่กำลังถูกกลุ่มโจรภูเขาจับตัว นางได้ร้องตะโกนอย่างไม่หยุดหย่อนเลยทำให้หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขารู้สึกหงุดหงิดที่นางไม่ยอมและฝืนสู้ จึงพูดขึ้นว่า
 "ร้องเข้าไป ร้องขอความช่วยเหลืออีกสิ! คิดหรอว่าในป่าเปลี่ยวแบบนี้จะมีคนมาช่วยเจ้าหน่ะ 5555"
 ส่วนเฟยหลงที่ได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือก็ได้รีบวิ่งตามเสียงนั้นมา.....จนพบกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น
 "หยุดน่ะ! ไอ้พวกโจรเถื่อน….คิดจะทำร้ายผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้อย่างงั้นหรอ!"
 เฟยหลงชี้หน้าด่าไอ้โจรกลุ่มนั้น ทำให้พวกมันไม่พอใจเป็นอย่างมาก
 "นี่แก!!"
 เสียงตะคอกดังมาจากหัวหน้ากลุ่มโจรภูเขา ดวงตาของเขาแข็งกร้าวน่ากลัวเสียจริง
 "ถ้าไม่อยากตายล่ะก็…อย่าเข้ามายุ่งเลยดีกว่า!!!"
 "คนหนุ่มอย่างเจ้าเพียงคนเดียว จะสู้อะไรพวกข้าได้ "
 หัวหน้าโจรภูเขาได้กล่าวต่อไปอีกว่า
 "ที่นี่คือเทือกเขามังกรหยกถิ่นของพวกข้า และข้า(หัวเจี้ยน) เป็นผู้ดูแลป่าแห่งนี้"
 "....?...."
 " เฮ้อ แกนี่ ช่างพูดโกหกเก่งเสียจริง!"เฟยหลงกล่าว
 เฟยหลงได้พูดท้าทายมันและหยิบกระบอกขึ้นมา
 "เจ้าแน่ใจงั้นหรอ ว่าเป็นผู้ดูแลป่าแห่งนี้หน่ะ!"
 พวกมันที่ได้ฟังดังนี้รู้สึกกริ้วโกรธมาก เมื่อรู้ว่าเฟยหลงจะไม่ยอมหลีกทางให้ หัวหน้ากลุ่มโจรจึงสั่งให้ลูกน้องจัดการกับเฟยหลง
 "ฆ่ามันซ่ะ!"
 ลูกน้องของมันวิ่งเข้ามา "ไปพวกเรา จัดการมัน!"
 พวกมันรุมโจมตีราวกับฝูงหมาป่าจนทำให้เฟยหลงนั้นเสียเปรียบเป็นอย่างมาก แต่ความพลิ้วไหวของเขาสามารถหลบการโจมตีของพวกมันได้ จนสามารถตอบโต้คืนและจัดการมันได้ ทีละคนๆ จนในที่สุดหัวหน้ากลุ่มโจรคนสุดท้ายที่ชื่อ หัวเจี้ยน ก็เข้ามาสู้กับเฟยหลง ฝีมือของมันไม่ธรรมดาเลย ทั้งสองสู้กันอย่างสูสีมาก แต่มันชิงความได้เปรียบตอนที่เฟยหลงเผลอไปมองหญิงสาว มันเลยฉวยโอกาสใช้มีดเล่มยาวแทงเข้าไปที่หน้าท้องของเฟยหลงสองทีจนได้รับบาดแผลหนัก
 ถึงอย่างไรก็ตาม เฟยหลงก็กัดฟันสู้ต่อและได้ใช้กลยุทธ์วิชาที่ได้ร่ำเรียนมาเอาออกมาใช้อย่างว่องไวที่สุด
 "นี่ เอาไปกินซ่ะ! วิชากระบองไร้เทียมทานของข้า"
 กระบอกที่หนักแน่นของเฟยหลงได้ฟาดเข้าไปอย่างจังที่หัวของมันหลายทีจนแนบนิ่งหมดสติลงไปกองบนพื้น.....
 ส่วนเฟยหลงเอง ที่ได้รับบาดเจ็บจากการถูกแทงก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดขึ้นมาทันที
 "อ้ากก"เขาอุทานขึ้นมา


ณ สำนักถังดำ...
 เฟยหลงหายตัวไปเป็นเวลา 2 แล้ว ตอนนี้ก็ยังไม่มีวี่แววของเขาเลย ทุกคนในสำนักต่างรู้สึกเป็นห่วงเขาโดยเฉพาะเซียนหวังที่ทั้งโกรธและเป็นห่วง เพราะเขาไม่อยากให้เฟยหลงถูกลงโทษแต่ถ้าปิดบังเรื่องนี้เอาไว้โดยที่ไม่บอกอาจารย์ถัง ทุกคนที่รู้เรื่องก็จะโดนทำโทษไปด้วยคงไม่ดีแน่ๆ เซียนหวังรู้ว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้วจึงตัดสินใจเดินเข้าไปในสำนักหลวงเพื่อขอพบกับอาจารย์ถัง แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง อาจารย์ก็เดินออกมาข้างนอก เซียนหวังเห็นแล้วว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะพูดคุยกับอาจารย์เรื่องของเฟยหลง จึงรีบเดินเข้าไปหาอาจารย์ถัง
 "อาจารย์ขอรับ ข้ามีเรื่องจะปรึกษาท่าน"
 "คือว่า....."
 "ว่ามาเลย เจ้ามีเรื่องอะไร?"
 "เฟยหลงหายต้วไปขอรับ อาจารย์"เซียนหวังรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าอาจารย์ต้องโกรธหนักแน่ๆ แต่ไม่เลยสิ่งที่เขาคิดกลับตรงกันข้ามเพราะอาจารย์ไม่ได้รู้สึกโกรธหรือตกใจแต่อย่างใด
 "งั้นรึ 555" อาจารย์หัวเราะ "ที่จริงข้ารู้ ทุกอย่างหมดแล้วหล่ะ!"
 เอ้ะ!! เซียนหวังประหลาดใจอย่างมาก ทำไมอาจารย์ถึงรู้เรื่องแล้วทั้งที่ยังไม่มีใครไปบอกท่านมาก่อนเลย
 อาจารย์ถังได้เล่าให้เซียนหวังว่าวันนั้นท่านได้เดินไปที่ลานหน้าสำนักเผอิญเห็นเฟยหลงกำลังแอบหนีออกนอกสำนักพอดี
 เซียนหวังถาม "แล้วทำไม อาจารย์ไม่ห้ามเขาไว้ล่ะขอรับ"
 อาจารย์ตอบ "ความจริงแล้วข้าก็อยากห้ามอยู่หรอก แต่ข้าตัดสินใจไม่ห้ามเพราะมีแผนทีดีกว่านั้นที่จะทำให้เขาเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างไงล่ะ "
 "เมื่อถึงเวลาเจ้าจะรู้เอง"อาจารย์กล่าว
 เซียนหวังที่กำลังสงสัยในแผนของอาจารย์ได้ถามอีกว่า
 "อาจารย์ ถ้าเขาไม่กลับมาล่ะขอรับ"
 อาจารย์เดินเข้ามาใกล้ๆเซียนหวัง และท่านได้พูดประโยคหนึ่งที่ทำให้เขาต้องตกตะลึงไปเลย
 "นกนั้นโบยบินด้วยปีก2ปีก คนนั้นจะโบยบินด้วยความตั้งใจอันแน่วแน่ หาก นกตัวไหนที่ปีกยังไม่แกร่งพอที่จะต้านทานลมนั้นไว้ ย่อมต้องกลับมาหารังตัวเอง เพื่อใช้เวลาฝึกบิน"
 อาจารย์ถังกำลังพูดเปรียบเปรยเฟยหลงกับนกตัวนั้น แล้วท่านได้อธิบายคำอุปมาเรื่องนกน้อยให้เซียนหวังฟัง จนทำให้เขากระจ่างแจ้งและเข้าใจในความหมายประโยคพูดนั้นอย่างชัดแจ้ง
 "อาจารย์ ข้าเข้าใจที่ท่านพูดแล้วขอรับ"
________________________________
 ส่วนเฟยหลงที่กำลังเดินกลับมาได้เร่งฝีเท้าสุดติ่งเพื่อที่จะได้กลับไปถึงสำนักให้ไวที่สุด ตอนนี้เขามีความกังวลใจอย่างมากและพึมพำกับตัวเองตลอดทาง เขาเดินทางกลับขึ้นมาเรื่อยๆจนในที่สุดสำนักก็อยู่ไม่ไกลจากสายตาของเขาแล้ว จากนั้นเขาเดินตรงเข้าไปที่หน้าประตูบานใหญ่ เมื่อคนเฝ้าประตูสำนักสังเกตเห็นก็รู้ว่าเป็นเฟยหลง จึงเปิดประตูให้ และร้องตะโกนบอกกับทุกคนว่า
 "เขากลับมาแล้ว" เมื่อทุกคนในสำนักได้ยินก็รีบเข้ามาดู และหนึ่งในศิษย์ ที่ชื่อ อ้ายเซิน เห็นว่าเฟยหลงมีอาการบาดเจ็บจึงรีบเข้ามาช่วยประคองตัวเขาพาไปนั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อน และเอาน้ำมาให้เฟยหลงดื่ม อ้ายเซิน อยากรู้ว่าเฟยหลงไปโดนอะไรมา จึงถามเฟยหลง
 "บาดแผลนั่น! เกิดอะไรขึ้นกับเจ้างั้นหรอ!
 เฟยหลงตอบ "เรื่องมันยาว อ้านเซินไว้ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังทีหลังน่ะ"
 เฟยหลงนั่งได้สักพักก็ลุกขึ้นมา "ข้า ขอตัวก่อนน่ะ" เขาเดินตรงเข้าไปในสำนักหลวงเพื่อไปหาอาจารย์ถังจะขอยอมรับโทษที่ได้กระทำ เผอิญขณะกำลังเดินไปได้เจอกับเซียนหวังพอดี เขาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
 เซียนหวังเอ่ยถาม "กลับมาแล้วหรอ..... รู้ไหมทุกคนเป็นห่วงเจ้า"
 เฟยหลงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆเพราะเกรงว่าพี่หวังต้องโกรธเขาแน่ๆ
 "พี่ พี่หวัง...ข้าขอโทษ"
 "เจ้าไม่ต้องขอโทษข้าหรอก" เซียนหวังกล่าว
 "แล้วแผลนั้น เจ้าไปโดนอะไรมา?"
 "คือว่า ตอนนั้น....." และเฟยหลงได้เล่าเรื่องเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้เซียนหวังฟัง
 "เอ้ะ!" เซียนหวังตกใจที่ได้ยินเช่นนั้น แต่ก็เข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมด
 "ข้าเข้าใจแล้ว"เขาเดินเข้ามาตบไหล่เฟยหลงเบาๆ "ข้า ภูมิใจ ที่เจ้ามีความกล้าหาญ"
 ความจริงแล้วเซียนหวังเองรู้สึกโกรธน้องชายอยู่เหมือนกันเพราะไม่เชื่อฟังในสิ่งที่เขาเตือน แต่เขาเป็นคนนิ่งๆและเข้มขรึมเลยไม่อยากแสดงความรู้สึกให้ใครเห็น แต่ถึงอย่างไรเฟยหลงก็สัมผัสได้ว่าพี่หวังนั้นเป็นห่วงและหวังดีเขาเพียงใด
 เซียนหวังกล่าว "ข้าดีใจที่เจ้าปลอดภัย เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ"
 คำพูดที่เซียนหวังพูดออกมานั้นทำให้เฟยหลงตื้นตันใจอย่างมาก เขาถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา เพราะเห็นพี่ชายใจดีกับเขามาตลอด เฟยหลงที่คิดได้ในตอนนี้ไม่อยากให้เซียนหวังและอาจารย์ผิดหวังอีกต่อไปแล้ว เขาได้พูดสัญญากับเซียนหวังด้วยน้ำเสียงที่จริงใจเป็นรอบสุดท้าย
 "พี่หวัง ข้าขอสาบานกับท่านว่าต่อไปนี้ข้าจะไม่ทำผิดกฎอีก และต่อไปนี้ ข้าจะตั้งใจฝึกฝนการต่อสู้อย่างจริงจัง"
 วาจาที่เขาได้ลั่นออกมาเหมือนเป็นการรักษาศักดิ์ศรีตัวเอง เขาต้องทำในสิ่งที่พูดให้จงได้และเหมือนว่าคราวนี้เฟยหลงจะรู้สึกผิดจริงๆ ส่วนเซียนหวังก็เชื่อมั่นจริงๆว่าน้องชายของเขาจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง จึงได้ให้สติบอกเฟยหลงว่า
 "อย่าให้ความเชื่อใจที่ข้ามีต่อเจ้า ทำให้ข้าต้องผิดหวังอีกเชียวน่ะ" และเซียนหวังได้กล่าวต่ออีกว่า
 "ส่วนเรื่องของเจ้า อย่ากังวลไปเลย ข้าจะไปแจ้งให้อาจารย์ทราบเอง"


เฟยหลง มีอาการเสียเลือดจากบาดแผลที่ได้รับจากการต่อสู้ ทำให้ร่างกายของเขาเริ่มอ่อยเพลียแทบจะเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว และในขณะนั้นเอง....หญิงสาวที่เขาได้ช่วยชีวิตเอาไว้เห็นดังนี้ จึงรีบวิ่งเข้ามาดู...
 "นี่ท่านเสียเลือดมากเลยน่ะ!"
 "ให้ฉันช่วยพาท่านไปทำแผลที่หมู่บ้านก่อนเถอะ"
 นางได้ช่วยประคับประคองตัวเขาและรีบพาลงมาจนถึงในหมู่บ้าน ทว่า ตอนนี้เฟยหลงที่ฝืนอาการบาดเจ็บอยู่นั้นทนพิษบาดแผลต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาหน้าซีดมาก ปากแห้งผาก สายตาของเขาเริ่มพร่ามัวเห็นแต่แสงลางๆที่กำลังมืดลงไปเรื่อยๆจนในที่สุดเขาก็ได้หมดสติไป
 "นี่ท่านๆ ได้ยินที่ฉันพูดไหม?"
 "ได้ยินฉันไหม"
 นางได้เรียกปลุกเขาหลายรอบมาก แต่ไม่มีอาการตอบสนองแต่อย่างใดเลย เห็นถ้าจะไม่ดีซะแล้ว นางจึงรีบวิ่งไปตามหมอที่ดีที่สุดในหมู่บ้านมา สักครู่นึงไม่นานมากนัก หมอคนนั้นก็ได้มาถึงที่บ้านของนาง เขารีบคว้ามือเฟยหลงขึ้นมาทันที เพื่อตรวจดูชีพจรและอาการโดยรวม
 "เขายังไม่ตายนี่! แค่หมดสติไปเท่านั้นเอง"
 หมอได้พูดต่ออีกว่า
 "แต่ถ้า.....รอนานกว่านี้ล่ะก็ เขาอาจไม่รอดแน่ๆ!"
 แล้วหมอคนนั้นให้นางออกไปรอข้างนอก จากนั้นเขาได้เริ่มเย็บแผลสดทันทีเพื่อให้เลือดนั้นหยุดไหล เขาดูมีความชำนาญเป็นอย่างมากมาก พอเสร็จขั้นตอนนี้จึงใช้ใบสมุนไพรหายากชนิดหนึ่งมาโผกบาดแผลไว้และพันด้วยผ้าสะอาดสีขาวเพื่อให้บาดแผลนั้นหายไวขึ้น ใช้เวลาไม่นานนักเหมือนทุกอย่างจะเรียบร้อยแล้ว หมอจึงเรียกนางเข้ามาและก็หยิบยาขึ้นมาจากในย่ามของเขาพร้อมยื่นให้กับนางกำชับว่า
 "ให้เขาพักผ่อนเยอะๆ ฟื้นตัวเมื่อไหร่ก็ให้กินยานี้น่ะ! มันจะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของแผลได้"
 และนางกล่าวได้กล่าวขอบคุณหมอคนนั้นด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกคลายกังวลไปบ้าง
 "ขอบคุณท่านมากจริงๆ ที่ช่วยชีวิตเขาไว้!"
 ต่อจากนั้นนางได้เฝ้าดูแลเฟยหลงอย่างใกล้ชิดตลอดเลย จนถึงวันที่เขารู้สึกตัวขึ้นมา
-------------------------------------------------------------
2 วันผ่านไป....
 ตอนนี้เฟยหลงรู้สึกตัวแล้ว เขาลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆเห็นร่างกายตัวเองที่พันรอบด้วยผ้าสีขาวทำให้รู้สึกไม่คล่องตัวเลยนัก เขากวาดสายตาไปรอบๆห้องเห็นหญิงสาวงามคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้ๆตัวเขาและนางได้รินน้ำชาให้
 "แก๊กๆๆ"
 "ท่านฟื้นแล้วสิน่ะ! เชิญดื่มนี่ก่อนไหม?"
 เฟยหลงลุกมานั่ง ยกแก้วน้ำชาที่นางยื่นให้ขึ้นมาดื่ม
 "เกือกๆๆ"
 จากนั้นนางก็ยื่นข้าวต้มร้อนๆที่ได้เตรียมไว้ พร้อมกับยาที่หมอคนนั้นเคยให้นำมาวางไว้ข้างๆเขา
 "เชิญตามสบายเลยน่ะ"นางกล่าว
 "ขอบใจ แม่นาง"
 เฟยหลงที่รู้สึกหิวเพราะไม่ได้กินอะไรมาหลายวันไม่รีรอช้า เขาโซ้ยข้าวต้มถ้วยนั้นจนหมดเกลี้ยงและดื่มยาที่นางเตรียมไว้ให้อย่างท่วงที แล้วหันกลับมามองหน้านาง
 "..?..."
 ใช่ เฟยหลงยังจำหน้านางได้ แต่ไม่รู้ว่านางชื่ออะไร จึงได้เอ่ยถาม
 "ว่าแต่ แม่นางเจ้าชื่ออะไรล่ะ?"
 นางตอบ "หลิว อี้เฟย "
 เฟยหลงกล่าว "แม่นางชื่อเจ้า ช่างเพราะจริง! ยินดีที่ได้รู้จักน่ะ ส่วนข้าชื่อ เฟยหลง "
 นางตอบกลับไปว่า "ยินดีที่ได้รู้จักท่านเช่นกัน ขอบใจท่านมากที่ช่วยชีวิตฉันไว้"
 "ไม่เป็นไรหรอก แม่นาง"
 ตอนนี้เฟยหลงที่กำลังพูดคุยกับนางอยู่นั้นเหมือนลืมอาการบาดเจ็บเสียแล้ว ความงามและเสน่ห์ของนางดึงดูดเขาเข้าไปเต็มๆ ทำให้เขาดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลย และเขาได้ถามนางต่อไปอีกว่า
 "แล้ว แม่นาง คนอื่นๆล่ะ? (เออ..... ข้าหมายถึงครอบครัวของเจ้าหน่ะ)"
 นางตอบ "ตอนนี้ ฉันอยู่ตัวคนเดียว" นางได้เล่าว่าพ่อแม่ของนางตายจากไปตั้งแต่ยังเป็นเด็กๆทำให้ต้องอาศัยอยู่กับพี่ชายมาตลอด แต่ไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้พี่ชายของนางเกิดป่วยหนักกะทันหัน.....จนหมอสันนิษฐานว่าเป็นโรคร้ายที่รักษาไม่หาย ในเวลาต่อมาไม่นานพี่ชายของนางเกิดอาการทรุดหนักจนเสียชีวิต ทำให้นางต้องสูญเสียพี่ชายเพียงคนเดียวไปอย่างไม่มีวันกลับ ชาวบ้านได้นำร่างของพี่ชายของนางไว้บนเขาโน้น เพราะกลัวว่าการฝังร่างเขาไว้ใกล้ๆหมู่บ้านอาจก่อให้เกิดโรคติดต่อได้
 นางบอกกับเฟยหลงว่า "ในวันนั้นที่เกิดเหตุการณ์เจอกลุ่มโจรภูเขา ฉันตั้งใจขึ้นไปบนเขานั่นเพื่อไปวางดอกไม้ที่หลุมศพพี่ชายในวันครบรอบการจากไป 3 เดือนโดยที่ฉันไม่รู้ว่าจะมีอันตรายรออยู่ แต่โชคดีที่ท่านช่วยไว้ เหตุการณ์ทั้งหมดได้เชื่อมโยงกันเป็นแบบนี้เองแหละ"
 "ออ ข้ารู้ซึ้งทุกอย่างแล้ว"
 และเฟยหลงได้กล่าวเสียใจกับนาง
 "ข้าเสียใจด้วยจริงๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้นกับพี่ชายของเจ้า"
 หลิว อี้เฟยพยักหน้า
 เฟยหลงที่เห็นนางรู้สึกเสียใจที่เจอกับเหตุการณ์แย่ๆในชีวิตจึงได้พูดให้กำลังใจกับนางทันที
 "ข้าเองก็ไม่มีพ่อแม่เหมือนกัน ข้าถูกทิ้งมาตั้งแต่เด็ก แต่โชคดีที่รอดมาได้เพราะอาจารย์ในสำนักรับเลี้ยงดูข้าไว้"
 นางกล่าว "เอ้ะ!"
 "ฉันเสียใจกับท่านด้วยเหมือนกัน"
 ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะพูดปลอบใจกันจนเกือบจะสนิทกันอยู่แล้ว เป็นเวลาไม่นานเลย คำพูดที่เฟยหลงได้พูดไปทำให้นางรู้สึกดีขึ้นมามากและเฟยหลงเองก็รู้สึกตบหลุมรักนางเหมือนกัน เขาทำอะไรไม่ถูกจึงพูดอ้างขึ้นมาว่า
 "ข้าขออกไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยน่ะ" เฟยหลงที่อยู่ในอาการบาดเจ็บลุกขึ้นมาเดินสูดอากาศนอกบ้าน พลางเปิดผ้าพันสี ขาวออกมาดูแผล
 "อ้ากก"เขาอุทานออกมา
 เป็นเพราะบาดแผลที่ยังไม่หายดีทำให้ยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ แต่ทำไมตอนพูดคุยกับนางเขากลับไม่รู้เจ็บเลย ผ่านไปสักพักเมื่อเขามองขึ้นไปบนเทือกเขาที่ตั้งตระหง่าอยู่หน้าหมู่บ้าน เหมือนทำให้เฟยหลงเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก
 "แย่ล่ะ! ข้าต้องรีบกลับล่ะ"
 เฟยหลงจำได้ว่าตัวเองแอบหนีออกมาจากสำนัก ป่านนี้ทุกคนในสำนักคงเป็นห่วงเขาแน่ๆ เขาเดินกลับเข้ามาในบ้านอย่างฉับไวและบอกกับนางว่า
 "แม่นาง ข้าต้องไปล่ะ"
 "???"
 "อ้าว! แต่ว่า ท่านยังไม่หายดีเลยน่ะ"
 ในความจริงแล้วเฟยหลงยังไม่อยากกลับไปด้วยซ้ำ เขายังอยากอยู่ต่อเพื่อพูดคุยและทำความรู้จักกับนางให้มากขึ้น แต่เพราะความจำเป็นที่หลีกเลี่ยงไม่ได้กับความกังวลที่เขามีอยู่นั้นเลยทำให้เขาจำใจต้องออกเดินทางกลับ ตอนนี้เฟยหลงไม่สนใจกับอาการบาดเจ็บอีกต่อไป เขารีบแต่งตัวคว้ากระบองขึ้นมาอย่างท่วงที และได้กล่าวลานางด้วยประโยคที่น่าประทับใจ...
 "ขอบใจเจ้าเหมือนกัน หลิว อี้เฟย"
 "หวังว่าเราจะได้พบอีกน่ะ!"
 แล้วเฟยหลงยิ้มหวานให้นางไปหนึ่งทีและ รีบออกเดินทางกลับ ส่วนนางก็เฝ้ามองเฟยหลงเดินกลับไปจนละสายตา ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ในใจของนางจะคิดอะไรอยู่บ้างเมื่อเขาเดินจากไปอย่างกระทันหันจนนางแทบไม่ทันได้ตั้งตัวเลย


ผ่านไปไม่กี่เดือนเอง เฟยหลงก็ได้เลื่อนขั้นไปสู่ขั้นที่สองจากการรับรองของอาจารย์เฉิน ต่อไปนี้จะเป็นการฝึกต่อสู้แบบใช้อาวุธแหลมคม โดยใช้วิชาดาบ หอก และกระบี่เป็นอาวุธ ซึ่งการฝึกวิชาขั้นนี้จะฝึกให้กับศิษย์ที่สามารถผ่านวิชากระบองของอาจารย์เฉินแล้วเท่านั้น
 ในวันแรกของการฝึกเฟยหลงวิ่งมาที่ลานฝึกสนามสองเพื่อพบกับอาจารย์หยางครูฝึกคนใหม่กับวิชาอาวุธแหลมคม
 " อรุณสวัสดิ์ขอรับ อาจารย์"
 อาจารย์หยางที่กำลังเช็ดขัดอาวุธอยู่ได้เหงยหน้ามามองเฟยหลง และยิ้มให้
 "ไหนเจ้าบอกมาทีสิว่าเคยใช้ดาบ หอก และกระบี่รึยัง"
 "เออ ข้าเคย...แต่" เฟยหลงตอบอย่างไม่มั่นใจเพราะปกติแล้ว เขาใช้กระบองเป็นส่วนใหญ่เลยไม่ค่อยได้ใช้อาวุธเหล่านี้ แต่ก็มีบางครั้งที่เขาไปเรียนรู้มาจากเซียนหวัง
 "ลองฟันดาบให้ดูหน่อยสิ" อาจารย์โยนดาบให้กับเขา
 เฟยหลงเริ่มลีลาท่าฟันดาบพื้นฐานที่ได้เรียนมาบ้างเอาไปผสมกับวิชากระบองทำให้ความพลิ้วไหวของเขาดูดีเหลือเกิน
 "ไม่เลวนี่ งั้น ข้าจะสอนวิชานี้ให้กับเจ้าก็ได้" เฟยหลงที่ได้ยินเช่นนั้นรู้สึกดีใจมากที่อาจารย์หยางรับเขาไปเป็นศิษย์
 "ขอบคุณท่านมากขอรับ อาจารย์"
 อาจารย์หยางสอนวิชานี้ให้กับเฟยหลงเป็นคนที่สองต่อจากเซียนหวัง และนั่นทำให้เฟยหลงดีใจมากที่ตามพี่ชายมาติดๆ แต่ก็อีกไกลอยู่แหละเพราะเซียนหวังไปขั้นถึงสุดท้ายแล้ว เฟยหลงรวบรวมสมาธิ และแรงบันดาลใจทั้งหมดของเขาเพื่อเลื่อนขั้นให้เร็วที่สุด
 การฝึกฝนวิชาอาวุธนี้เป็นไปอย่างราบรื่น อาจารย์สอนให้เขาอย่างใกล้ชิด
 "นั่นแหละเจ้าทำถูกแล้ว แต่เคลื่อนไหวให้เร็วกว่านี้ ถือดาบให้มั่น ใช้สมาธิเพ่งมองทุกการเคลื่อนไหว" ในขณะที่สอน อาจารย์หยางเห็นอะไรบางอย่างในตัวเฟยหลง ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก เพราะเฟยหลงเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วจดจำกระบวนท่าได้อย่างแม่นยำแถมยังมีการผสมผสานรวมกระบวนแปลกใหม่ขึ้นอย่างที่อาจารย์นึกไม่นึก
 นี่ เฟยหลง เจ้าไม่ได้ใช้ท่าที่ข้าสอนงั้นหรอ! อาจารย์แกล้งขึ้นเสียงใส่เขา เพราะอยากรู้คำตอบของเขา
 "เปล่านะขอรับ ข้าก็ใช้กระบวนท่าที่ท่านสอน แต่ไม่รู้ทำไมร่างกายของข้า..."
 " ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจแล้ว" อาจารย์รู้แล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเฟยหลงนั้น คือพรสวรรค์พิเศษที่หาได้ยาก เลยทำให้เขาเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว
 ในทุกๆวันเฟยหลงยังคงฝึกฝนอย่างหนักและจริงจังอย่างมาก ตอนนี้เขามีทั้งพรสวรรค์กับพรแสวงทำให้ฝีมือของเขาก้าวกระโดดขึ้นอย่างน่าเหลือเชื่อ อาจารย์ที่สอนวิชานี้ที่เห็นถึงกับพูดขึ้นว่า
 "ในสำนักถังดำแห่งนี้ไม่เคยมีใคร มีความจำที่แม่นยำและเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วเท่านี้มาก่อนเลย" อาจารย์รู้ดีว่าอีกไม่นานเขาคงต้องปล่อยให้เฟยหลงเลื่อนขั้นไปฝึกขั้นสามแล้วล่ะ
-------------------------
หนึ่งเดือนผ่านไป
 วันหนึ่งในขณะที่เฟยหลงฝึกอยู่ อาจารย์หยางได้เรียกเฟยหลงเข้าพบ
 "เฟยหลง มานี่สิ!"
 "ขอรับ"
 "วันนี้ข้าจะให้เจ้าแสดงฝีมือในการใช้อาวุธทั้งสาม ถ้าผ่านข้าจะให้เจ้าเลื่อนขั้นเลย"
 "..." เฟยหลงถึงกับพูดไม่ออก แต่เขารู้ดีว่าต้องทำมันออกมาให้ดีที่สุดเพื่อจะได้เลื่อนขั้นต่อไป แล้วเขาก็ได้แสดงฝีมือให้อาจารย์หยางชม โดยเริ่มจากดาบ หอกและกระบี่ ซึ่งเขาใช้อาวุธทั้งสามได้อย่างคล่องแคล่วและชำนาญอย่างมากเลยทีเดียวโดยที่ไม่มีข้อผิดพลาด
 ถึงเวลาแล้ว ที่อาจารย์หยางจะรับรองวิชานี้ให้กับเฟยหลง
 "เจ้าผ่านวิชานี้แล้ว ข้าให้เจ้าเลื่อนขั้น พรุ่งนี้เป็นต้นไปเจ้าไปฝึกขั้นต่อไปได้"
 เฟยหลงที่ได้ยินเช่นนั้นรู้สึกดีใจอย่างมาก "อาจารย์หยาง ขอคุณท่านมากขอรับ"
 และขั้นต่อไปที่เฟยหลงจะได้ฝึกเป็นการยิงธนู ซึ่งต้องใช้สมาธิและการคาดคะเนทิศทางของลมกับลูกธนูได้อย่างดี ซึ่งถือว่าเป็นวิชาที่ยากขึ้นไปอีก แต่นั่นก็ไม่ใช้ปัญหาสำหรับเฟยหลงเพราะพรสวรรค์สุดพิเศษกับพรแสวงอันแรงกล้าทำให้เขาเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วเหมือนที่ผ่านมา แต่ปัญหาในขั้นนี้คือไม่มีอาจารย์ฝึกสอนไม่มีอาจารย์รับรอง แต่ผู้ฝึกสามารถรับรองตัวเองเมื่อคิดว่าพร้อมและเจ๋งมากพอ
 เฟยหลงเดินไปที่สนามเห็นคันธนูกับลูกศรที่วางไว้ในสนามฝึก เขาต้องฝึกฝนเอาคนเดียวโดยเริ่มจากการจับฝึกจับคันธนู ฝึกยิงปล่อยลูกธนู รวมไปถึงการคาดคะเนทิศทางลม ซึ่งเป็นโจทย์ที่ยากมากๆ แต่พรสวรรค์กับพรแสวงก็อาจช่วยเขาให้ผ่านไปในขั้นได้
 เฟยหลงตั้งเป้าหมายว่าเขาต้องฝึกยิงธนูได้เป็นภายใน 1 อาทิตย์ และต้องเก่งภายใน 1 เดือน เขาทุ่มเวลาการฝึกอย่างหนักโดยที่ไม่มีใครสอน แต่เขากลับทำได้อย่างน่าประหลาด เพราะสามารถยิงธนูได้ภายใน 3 วัน และ เพียงแค่ 1 อาทิตย์เขาก็สามารถยิงธนูได้อย่างแม่นยำทั้งระยะใกล้และระยะไกล นั่นเป็นพรสรรค์สุดพิเศษจริงๆ
 ตอนนี้เขาคิดว่าตัวเองเหมาะสมและสมควรที่จะได้เลื่อนขั้นต่อไป เขาจึงพูดรับรองกับตัวเอง
 " เฟยหลง นายผ่านแล้วน่ะ 555" เขาหัวเราะดังออกมา เพราะตลกกับตัวเองที่ต้องพูดอะไรบ้าๆออกมา


หลังจากวันนั้นที่เฟยหลงได้ถูกลงโทษไปอย่างหนัก ทำให้เขาได้รับบาดแผลใหม่ที่แสนจะเจ็บปวด แต่ถึงอย่างไรก็ตามเขาต้องอดทนอดกลั้นไปให้ไป เพราะบทลงโทษนั้นยังไม่จบแค่นั้น เขายังต้องทำคุณประโยชน์ให้กับสำนักอีกเป็นเวลา 3 เดือน และในระหว่างนั้นเขาไม่มีสิทธิ์แตะต้องอาวุธหรือฝึกการต่อสู้ใดใดทั้งสิ้น
 ในระหว่าง 3 เดือนนั้นเขามุ่งมั่นตั้งใจทำงานที่ได้รับมอบหมายเป็นอย่างดี เขาถูกบังคับให้ทำทุกอย่าง ตั้งแต่งานหนักสุดไปจนถึงงานที่ต่ำสุด บางครั้งเขารู้สึกท้อแท้ไปบ้างแต่เพื่อนพี่น้องในสำนักต่างก็ได้ให้กำลังเขา ในทุกๆวันเขาถูกสั่งใช้อย่างหนักราวกับเครื่องจักรที่ไม่ได้หยุดหย่อนเลย เฟยหลงคิดในใจว่านี้เป็นการทำคุณประโยชน์หรือเป็นการทรมานการแน่ แต่นั่นแหละมันคือแผนคำสั่งของอาจารย์ ที่วางไว้ให้เขาเพื่อทดสอบความเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่สำหรับเขา ส่วนเซียนหวังเองก็ยืนห่วงน้องอยู่ห่างๆ เพราะอาจารย์สั่งไว้ไม่ให้ใครมาช่วยเขาทั้งนั้น
 ในวันหนึ่งที่เขาถูกสั่งให้ไปตักน้ำ 500 ภายในครึ่งชัวโมง และเขาได้เดินผ่านหน้าลานสำนักเห็นเพื่อนๆที่กำลังฝึกฝนการต่อสู้อยู่ ทำให้เขานึกอยากจับอาวุธและต่อสู้ขึ้นมาทันที ตอนนี้เหมือนใจของเขากำลังร้องเรียกหาอะไรบางขึ้นมาเสียแล้วแล้ว เขาได้แต่บ่นกับตัวเองในใจว่า ถ้าผ่านการลงโทษครั้งนี้ไปเขาต้องตั้งใจฝึกให้หนักกว่าทุกคนเป็นร้อยเท่า และเขาก็หันหลังเดินไปทำงาน เขาตักน้ำขึ้นคล้ายกับว่ากำลังต่อสู้เหมือนว่าเขาจะรู้สึกสนุกกับการทำงานขึ้นมาแล้ว
 " เร็วหน่อยสิ เฟยหลง!"
 " ขอรับ อาจารย์หยาง" เฟยหลงตอบกลับด้วยสีหน้าที่ดูยิ้มแย้มมีความสุขเพราะตอนนี้เขาไม่รู้สึกเบื่อกับงานแล้ว เขาตั้งใจทำทุกอย่างให้ดีที่สุด
 อาจารย์หยางคือ คนที่ได้รับมอบหมายจาก อาจารย์ถังแห่งเจ้าสำนัก ให้มาคุมลงโทษเฟยหลงระหว่าง 3 เดือนนี้เพราะเขาเป็นคนเด็ดขาด และ รอบรู้ทุกด้าน จึงเหมาะกับงานนี้
 เฟยหลงที่มีความตั้งใจผ่านไปไม่นานงานก็เสร็จ
 " เสร็จแล้วขอรับ อาจารย์"
 "งั้น ข้าให้เจ้าไปพักได้ " อาจารย์หยางที่สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของเฟยหลงอย่างเห็นได้ชัดจึงนำความไปบอกกับอาจารย์ถัง
 "อาจารย์ถังขอรับ ข้าคิดว่าเฟยหลงเปลี่ยนแปลงไปมาก เขาดูมีความอดทนและเข้มแข็งขึ้นมาก เขาไม่บ่นกับงานที่ได้รับแถมยังดูมีความสุขกับงานอีกด้วยล่ะ"
 อาจารย์ถังกล่าว "ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าก็ดีใจ" ดูเหมือนว่าแผนการลงโทษครั้งนี้ของอาจารย์ถังจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี
 ส่วนเฟยหลงเองก็ทำงานที่ได้รับมอบหมายโดยไม่มีคำติบ่นสักคำ ในทุกๆวันเขาตั้งใจทำงานเป็นอย่างดี ผ่านไปวันแล้ววันเล่า จนในที่สุดก็ครบกำหนด 3 เดือน แห่งการปลดโทษเสียที
 "เฟยหลง อาจารย์ถังต้องการพบเจ้า" เสียงของอาจารย์หยางที่มาเรียกตัวเขาไป
 " ขอรับ" เฟยหลงไม่รีรอรีบเดินเข้าไปที่ห้องอาจารย์ถัง เพราะเขารู้ว่าวันนี้เขาจะพ้นการลงโทษ เขาเคาะประตู
 "ก๊อกๆๆ ข้าเฟยหลงเองขอรับ"
 "เข้ามาได้" อาจารย์นำกระดาษสีแดงเล่มหนึ่ง มาวางไว้ต่อหน้าเฟยหลง กระดาษมีข้อความเขียนไว้ประมาณ 5 บรรทัด ส่วนข้างล่างเป็นชื่อของอาจารย์ถัง กับชื่อที่ว่างไว้ให้เฟยหลงเขียนลงไป
 "เจ้าอ่านข้อความนี่ทีสิ"
 "ขอรับ" เฟยหลง เริ่มอ่าน "ถ้าข้า (เฟยหลง)ทำผิดกฎของสำนักถังดำแห่งนี้อีกเพียงเดียว ข้าต้องถูกไล่ออกจากสำนักแห่งนี้ และจะไม่มีโอกาสได้รับการฝึกวิชาวรยุทธ์การต่อสู้ขั้นสูงสุดอีก (พลังภายใน)"
 *ลงชื่อ เฟยหลง>>> อาจารย์ให้เฟยหลงลงชื่อเพื่อเป็นหลักฐานว่าเขาจะไม่ทำผิกกฎอีกเป็นอันขาด มิฉะนั้นเขาจะไม่มีโอกาสได้ยืนอยู่ ณ สำนักแห่งนี้อีก และเฟยหลงได้ลงชื่อเสร็จเรียบร้อย
 "หมดธุระแล้ว เจ้าออกไปได้ "
 เฟยหลงคำนับอาจารย์ถัง และเดินออกจากห้องไป


เซียนหวังเดินตรงเข้าไปที่ห้องของอาจารย์ถังเพื่อไปรายงานเรื่องของเฟยหลงให้อาจารย์ได้ทราบ เขาได้ครุ่นคิดอยู่ในใจว่าจะบอกกับอาจารย์อย่างไรดี เพื่อให้เฟยหลงได้รับการอภัยเพราะเขามีอาการบาดเจ็บอยู่ เกรงว่าถ้าโดนโทษหนักๆร่างกายอาจทรุดได้
 "จะบอกกับอาจารย์อย่างไรดีว่ะ" ดูเหมือนว่าเซียนหวังเองก็พยายามที่จะช่วยน้องเต็มที่ แต่ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีอีกต่อไปแล้วคงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของอาจารย์แล้วล่ะ และเดินไปเคาะประตูห้องอาจารย์
 " ก๊อกๆๆๆ"
 " เออ เข้ามาได้ " อาจารย์ถังที่กำลังอ่านนั่งอ่านหนังสืออยู่ ได้ถอดแว่นออก เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยหันมามองที่เซียนหวัง
 "เจ้ามีเรื่องอะไร"
 เซียนหวังเดินมาใกล้ๆและนั่งคุกเข่าลง "คือว่า เรื่องของเฟยหลงขอรับ อาจารย์ ตอนนี้เขากลับมาแล้ว"
 "งั้นหรอ... ดีเลย"
 "ไปตามตัวเฟยหลงให้มาพบข้าที่ห้องลับฝั่งโน้นทีสิ!" ใช่แล้ว นั่นคือจุดประสงค์ของอาจารย์ที่จะจัดการกับเฟยหลงโดยใช้กลยุทธ์ที่ว่าเชือดไก่ให้ลิงดูเพื่อให้เขาเปลี่ยนแปลงตัวเองซ่ะที
 " เอ้ะ! แต่ว่าอาจารย์เขาบาดเจ็บอยู่น่ะ" เซียนหวังรู้แล้วว่าเฟยหลงต้องโดนแน่ๆเลยแก้ต่างให้น้อง แต่อาจารย์ได้ตอบกลับด้วยคำพูดจุกๆ ทำให้เซียนหวังหยุดชะงักไปเลย
 "จำไว้น่ะ ข้าไม่อยากให้คำแก้ตัวทำให้ความตั้งใจนั้นถูกล้มเลิกไป"
 "เออ"
 "ขอรับอาจารย์" เซียนหวังลุกขึ้นคำนับอาจารย์ และเดินออกจากห้องไปอย่างไม่สบายใจเลย แต่ก็ต้องทำตามที่อาจารย์กล่าว เขาเดินไปตามตัวเฟยหลงที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่ เข้าไปปลุกน้องชาย
 "เฟยหลงๆ"
 เขาลืมตาขึ้น "เอ้ะ! มีไรหรอ พี่หวัง"
 "อาจารย์ต้องการพบเจ้าด่วนเลย "
 "ตามข้ามา"
 เฟยหลงรีบลุกขึ้นมาตามไปทันที เขาเดินตามเซียนหวังไปที่ห้องลับ ห้องที่ลูกศิษย์เรียกกันติดปากว่า (ห้องสีแดง) เป็นห้องที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อสอบสวนไต่ถามความผิดของลูกศิษย์ที่ทำผิดกฎข้อหนักพร้อมกับบทลงโทษ พอถึงหน้าห้องเฟยหลงต้องเดินเข้าไปคนเดียว เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างช้าๆกวาดสายตาไปรอบๆเห็นอาจารย์นั่งอยู่ตรงกลางห้อง พร้อมกับอาจารย์ท่านอื่นๆและหัวหน้าหน่วยสำนักอีกหลายคนที่นั่งอยู่รอบๆห้องและจ้องมองมาตรงกลาง ทำให้เขารู้สึกเกรงๆเล็กน้อย เพราะไม่คุ้นชินกับการมายืนต่อหน้าคนอื่นแบบนี้เลย
 เฟยหลงทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรได้แต่ยืนแข็งถื่ออยู่ตรงนั้น แต่แล้ว หัวหน้าฝ่ายสำนักท่านหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงกลางห้องได้หยิบหนังสือม้วนเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน
 "กฎข้อ ที่ 34
 -ศิษย์ที่แอบหนีออกจากสำนักโดยไม่ได้รับอนุญาตจากอาจารย์ผู้ฝึกวิชา ถือว่าเป็นความผิดหนักจะต้องได้รับโทษ
 -ในเวลาพิเศษ ศิษย์จะสามารถออกนอกเขตสำนักได้ต่อเมื่อได้รับการรับรองหรืออนุญาตพิเศษจากอาจารย์ฝึกวิชาเท่านั้น ไม่งั้นถือเป็นความผิดหนักเช่นเดียวกัน
 และหัวหน้าหน่วยของสำนักได้กล่าวถึงบทลงโทษต่อไปอีกว่า
 "เฟยหลง ได้กระทำผิดกฎ ข้อหนัก คือ หนีออกนอกสำนักโดยไม่ได้รับอนุญาตจาก อาจารย์หรือ หัวหน้าผู้ฝึกในสำนักเขาจะต้องได้รับโทษ
 บทลงโทษมีดังนี้
 1. ต้องถูกเขี่ยน 50 ครั้ง
 2. ถูกจำกัด ห้ามไม่ให้จับอาวุธหรือฝึกต่อสู้เป็นเวลา 3 เดือน และต้องบำเพ็ญทำคุณประโยชน์ ให้กับสำนัก
 3. ถ้าทำผิดกฏอีกครั้งจะถูกไล่จากสำนัก และไม่ได้รับการฝึกวิชาขั้นสูงสุด "
 เฟยหลงรู้สึกอึดอัดใจอย่างมากจึงพูดออกมา " แต่ว่า...อย่างน้อยก็ขอให้ข้าได้อธิบายก่อนเถอะ!"
 หัวหน้าหน่วยสำนักโต้กลับ "เจ้าไม่มีสิทธิ์พูด หรือต่อรองอะไรทั้งนั้น"
 เฟยหลงเองก็ต้องยอมรับชะตากรรมที่ตนได้ก่อไว้ เขาไม่สามารถพูดได้ว่าตัวเองไปช่วยหญิงสาวเลยได้รับบาดเจ็บ เพราะถ้าพูดไปก็ดูเหมือนเป็นข้ออ้าง คำแก้ตัวไม่มีความหมายเลยแม้แต่คำเดียวเมื่อต้องเข้าไปอยู่ในห้องสีแดง
 หัวหน้าสำนักทุกคนในห้องเห็นชอบที่จะให้เฟยหลงถูกทำโทษตามที่ได้กล่าวไว้ข้างต้น ดังนั้นความเห็นสุดท้ายต้องได้รับการรับรองอาจารย์ถังเจ้าแห่งสำนักเช่นกัน เพราะอาจารย์ถังเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในสำนัก
 อาจารย์ถังตอบ "เออ ข้าเห็นด้วยกับการทำโทษครั้งนี้"
 "ปิดบัญชีได้!"คนที่เหลือ
 เฟยหลงถูกเชิญออกจากห้อง และต้องไปรับโทษตามขั้นตอน เขาถูกนำตัวไปที่ลานหน้าสำนักผู้ลงทัณฑ์ได้มัดตัวเขาไว้กับเสา ให้กางแขนออกจับถอดเสื้อ เตรียมที่จะลงแส้ที่แผ่นหลังของเขา
 ศิษย์ทุกคนถูกบังคับให้มันดูการลงโทษครั้งนี้ เพื่อมิให้ทำผิดกฎแบบเฟยหลงอีกเพราะถือเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีเอาซะเลย
 ผู้ลงทัณฑ์พูด "พร้อม! แส้พร้อม"
 "ลงแส้ได้"
 "ฟู่....ฉึบๆๆๆ" เสียงของแส้ที่ถูกเหวี่ยงไปกระตบโดนหลังของเฟยหลงอย่างต่อเนื่องอย่างเจ็บปวดและทรมานที่สุด ทำให้ศิษย์บางคนถึงกับไม่กล้าดูเลย
 เฟยหลงถูกเฆี่ยนไป 50 ครั้งจนครบกำหนด แส้ไม้หัก 15 เส้น แต่เขาไม่ร้องออกมาสักแอก แม้ว่าแผ่นหลังของเขาจะเต็มไปด้วยรอยแส้กับรอยแผลที่ฉีกออกจากกันทำให้เขาเจ็บปวดแสบไปทั้งตัวรวมทั้งแผลใหม่ที่ยังไม่หายดี แต่เขาต้องทนให้ได้เพื่อจะได้พิสูจน์ว่าตัวเองมีความอดทนมากพอที่จะเปลียนแปลงชีวิต
 ศิษย์ทุกคนที่เห็นเฟยหลงถูกทำโทษครั้งนี้ถึงกับกลัวกันไปถ้วนหน้าคงไม่มีใครกล้าทำผิดแบบเขาแน่ๆ
 ส่วนเซียนหวังที่ยืนดูอยู่ไกลๆถึงกับเจ็บปวดแทนน้อง แต่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากยืนดูอยู่ห่างๆ ตอนนี้เขาเข้าใจในสิ่งที่อาจารย์ถังเคยพูดกับเขาแล้วว่าการที่จะให้เฟยหลงเปลี่ยนแปลงตัวเองได้นั้น ก็มีแต่วิธีนี้เท่านั้น
 เฟยหลงถูกผู้ลงทัณฑ์แก้มัด ตอนนี้เขาช่างดูน่าสมเพชเสียจริงเพราะสภาพที่ดูย่ำแย่มากๆ ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยเขา แต่เพื่อนสนิทของเขา อ้ายเซิน ที่ยืนดูอยู่รู้สึกสงสารอยากเข้าไปช่วยแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะผู้คุมไม่อนุญาตและบอกว่ามันเป็นคำสั่งของอาจารย์ถัง
 ในความจริงแล้วอาจารย์ถังรักเฟยหลงเหมือนกับลูกแท้ๆ ท่านอยากเห็นเฟยหลงมีความอดทนและแก้ปัญหาทั้งหมดด้วยตัวเองและอยากให้เขาเปลี่ยนแปลงตัวเองในแบบที่ควรจะเป็นสักที
 ทุกคนที่กำลังยืนดูรู้สึกสงสารเฟยหลงแต่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย จึงแยกย้ายกันไป ส่วนเฟยหลงที่โดนลงโทษอย่างหนักได้นอนแนบนิ่งลงไป สักพักหนึ่งเขาก็ลุกขึ้นเดินกลับไปที่ห้องด้วยสภาพที่โซเซไร้ซึ่งเรี่ยวแรงเพราะเจ็บหนักมาก แต่ที่เจ็บหนักกว่ากายก็คือ ความอับอายที่ได้รับในวันนี้ทำให้เขาไม่บังอาจทำผิดกฎอีกแน่ๆ


"ข้าจะต้องเป็นนักสู้ที่เก่งกาจให้ได้เลย!" เฟยหลงได้กล่าวเอาไว้หลังจากที่เขาพ้นการลงโทษ เขาได้กลับกลับมามีอิสระอีกครั้งหนึ่ง เวลานี้เขาพร้อมแล้วจริงๆ และตอนนี้เขาพร้อมที่จะเริ่มต้นทุกสิ่งทุกอย่างใหม่แล้ว
 วันแห่งการเริ่มต้นใหม่ เขาเดินไปที่ลานฝึกการต่อสู้ หยิบกระบอกขึ้นมาสัมผัสอย่างช้าๆอีกครั้งหนึ่งซึ่งทำให้รู้สึกดีมาก เวลานี้เขามีความมุ่งมั่นและตั้งใจในการฝึกฝนเป็นอย่างมาก จนคนรอบข้างและอาจารย์ผู้ฝึกต่างรู้สึกประหลาดใจกันไปเลย เพราะทุกๆวันหลังจากวันนั้นเขาเริ่มฝึกฝนอย่างหนักมาก เขาตั้งใจและเต็มที่ในทุกกระบวนท่าที่ได้รับการฝึกสอนกับอาจารย์ และเวลาว่างเขายังคงฝึกฝนต่อไป แม้กระทั่งตอนดึกดื่นบางคืนมีคนเห็นเขากำลังฝึกอยู่ที่ลานหน้าสำนักจนทุกคนคิดว่าเขาบ้าไปมั้ง
 หลังจากนั้น ผ่านไปไม่ถึงเดือนฝีมือของเขาก็เริ่มก้าวกระโดดแซงเพื่อนๆในสำนักเดียวกันจนทำให้ทุกคนประหลาดใจเข้าไปอีก จนอาจารย์ผู้ฝึกนั้นอยากเห็นกับตา จึงสั่งให้ศิษย์ทุกคนในรุ่นมาประลองฝีมือกัน ผลปรากฎว่าไม่มีใครสู้ฝีมือเขาได้เลย ทุกๆวันจะมีคนมาขอท้าเขาให้สู้ด้วย
 "เย้!!!!"
 "ดูสิ! เฟยหลงมันชนะอีกแล้วอ่ะ" ทุกคนต่างปรบมือให้กับเขา เวลานี้ในรุ่นนั้นไม่มีใครสามารถชนะเฟยหลงได้ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่หลงดีใจกับคำชมมากนักและยังคงตั้งใจฝึกฝนต่อไปเพื่อให้ตัวเองเก่งมากยิ่งๆขึ้นไปอีก
 ความสามารถของเฟยหลงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนได้แพร่งพรายมาถึงหูของอาจารย์ถังทำให้ท่านถึงกับตื่นตันใจและดีใจเป็นอย่างมากที่สามารถเปลี่ยนแปลงลูกศิษย์รักของเขาได้ในที่สุด ส่วนเซียนหวังพี่ใหญ่ผู้เก่งกาจที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกดีใจกับเฟยหลงเหมือนกัน จึงหาโอกาสจะไปพูดคุยกับน้องหลังจากที่ไม่ได้เจอกันหลายเดือนเนื่องจากเฟยหลงถูกแยกตัวไปในช่วงนั้น
 บ่ายวันหนึ่งที่ทุกคนกำลังพักซ้อมอยู่ เซียนหวังเดินออกมาหาเฟยหลงแต่ก็ไม่เจอ เนื่องจากสำนักแห่งนี้ค่อนข้างกว้างใหญ่ แต่ในขณะนั้นเพื่อนของเฟยหลงที่ชื่อ อ้ายเซิน เดินผ่านพอดี
 "นี่ เจ้าเห็นเฟยหลงบ้างไหม"
 "ออ ข้าเห็นเขาฝึกอยู่ที่ใต้ต้นใหม่หลังบ้านโน้นหน่ะ"
 " ขอบใจเจ้ามากน่ะ" และเซียนหวังก็รีบเดินเข้าไปหลังบ้านทีนที เห็นเฟยหลงกำลังฝึกฝนอย่างหนักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ จึงเดินเข้าไปปรบมือให้
 " ทำได้ดีมาก "
 เฟยหลงได้ยินเสียงก็หันมามอง
 "อ้าว พี่หวัง ท่านเองหรอ ข้าไม่นึกว่าท่านจะมา 5555"
 เซียนหวังถาม "เจ้าเป็นไงบ้าง?"
 "ตอนนี้ข้าดีขึ้นมากเลยล่ะพี่ แผลก็หายแล้ว ขอบใจท่านมากที่คอยช่วยเหลือและเตือนข้าเอาไว้"
 เซียนหวังหัวเราะขึ้นมา "55555! นั่นก็เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วมิใช่เหรอ "
 เฟยหลงพยักหน้าและตอบกลับ "ว่าแต่ พี่มาพบข้า มีเรื่องอะไรงั้นหรอ?"
 "ไม่หรอก ก็แค่มาเยื่ยมเจ้าเท่านั้นเอง ได้ยินมาว่าเจ้ามีความมุ่งมั่นตั้งใจข้าก็ดีใจกับเจ้า"
 "ออ..555 ก็ข้าก็อยากเก่งเหมือนท่านนี่"
 เซียนหวังกล่าว"ถ้าเจ้ามุ่งมั่น เจ้าต้องทำได้แน่"
 "อ่าาาา งั้นพี่ต้องสอนข้าน่ะ"
 "ได้สิ"
 "เออ เฟยหลง ข้ามีเรื่องอยากบอกเจ้าด้วยล่ะ " เซียนหวังได้พูดเกี่ยวกับวิชาใหม่ที่เขาได้ร่ำเรียนมาถือว่าสุดยอดและเจ๋งมากๆเพราะได้ฝึกต่อตัวตัวกับอาจารย์ถังด้วย
 "ว้าว วิชาไรอ่ะ!" เฟยหลงถามด้วยความสงสัย"
 "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน นี่ก็เป็นวันแรกที่ข้าจะได้ฝึกกับอาจารย์ถังแหละ แต่ไว้วันหลังข้าจะมาเล่าให้เจ้าฟังน่ะ ส่วนเจ้าก็ตั้งใจฝึกฝนด้วยหล่ะ ถ้าอยากฝึกแบบข้า"
 "ข้าไปก่อนล่ะ!!"
 "ฮึบ อืมม! สู้ๆ!"
 เซียนหวังเดินกลับไปที่สำนักฝั่งเหนือเพื่อกลับไปฝึกวิชากับอาจารย์ถัง ส่วนเฟยหลงที่ยังอยู่ที่ฝั่งใต้กับพวกเพื่อนๆยังคงต้องฝึกฝนกันไปอีกนานกว่าจะได้ไปฝึกแบบเซียนหวัง
 เฟยหลงเองก็พูดกับตัวเองในใจว่า ยังไงก็ต้องตามพี่หวังให้ทันเพื่อที่จะฝึกวิชาขั้นสูงสุดและได้ล่องยุทธภพเสียที แต่ก่อนอื่นเขาต้องฝึกฝนให้เก่งขึ้นไปอีกเพื่อที่ทุกคนจะได้เห็นความสามารถและยอมรับในฝีมือของเขาจนได้
 ในทุกๆวันเฟยหลงจะฝึกฝนหนักกว่าคนอื่นเป็น 10 เท่า ทำให้ฝีมือของเขาเก่งขึ้นยังเห็นได้ชัด เขาคล่องแคล่วว่องไวและชำนาญในทุกกระบวนท่าของการใช้กระบอง ทำให้อาจารย์ที่สอนวิชากระบองเห็นสมควรที่จะให้เขาเลื่อนระดับไปฝึกดาบและกระบี่
 ขณะที่เขากำลังฝึกซ้อมอยู่ อาจารย์ผู้ฝึกวิชากระบองได้เข้ามาเรียก
 "เฟยหลง?"
 "ขอรับอาจารย์"
 "พรุ่งนี้เจ้าไปฝึกวิชาดาบและวิชากระบี่กับอาจารย์เหลียงได้"
 "เอ้ะ!" เฟยหลงประหลาด
 "เจ้าผ่านการฝึกวิชานี้แล้ว ข้าไม่มีอะไรจะสอนเจ้าอีก"
 เฟยหลงรู้สึกดีใจมากที่เขาผ่านการฝึกวิชานี้ไป หลังจากนี้เขาต้องย้ายไปฝึกวิชาขั้นที่สองกับอาจารย์เหลียง เขาได้คำนับอาจารย์คนนั้น และกล่าวขอบคุณท่านอย่างซึ้งที่สอนวิชาขั้นแรกให้กับเขา
 " อาจารย์เฉิน ขอบคุณท่านมากที่คอยสอนข้า"


เฟยหลงขอตัวลาไปหาเพื่อนๆในสำนักที่พักอยู่อีกฝั่งหนึ่งของสำนัก เขาได้เดินเข้าไปในสำนักที่เขาคุ้นเคยอย่างดี เขามุ่งตรงเข้าไปหาเพื่อนที่กำลังฝึกฝนวิชาต่อสู้ที่หน้าลานสำนัก ใช่แล้ว เขาต้องการไปหา อ้ายเซิน เพื่อนสนิทที่เขารัก คนที่มีน้ำใจกับเขามาตลอด และวันนี้ถึงเวลาแล้วที่ เขาจะกลับมาพบ อ้ายเซิน อีกครั้งหนึ่ง เพราะเขาเคยให้สัญญาไว้ว่า เมื่อเขาสำเร็จวิชาขั้นสูงแล้วจะกลับมาสอนวิชาให้กับเขาโดยตรง และวันนี้คำสัญญาได้เป็นจริงแล้ว
เฟยหลงเดินเข้าไปหาเขาพร้อมตะโกนว่า " อ้ายเซินๆ ได้ยินข้าไหม "
อ้ายเซินที่กำลังฝึกอยู่ หันหน้ามามองถึงกับตื่นตาตื่นใจ " เห้ย! เฟยหลง นั่นเจ้าหรอ "
" ใช่เพื่อน ข้าเองแหละ " เขาหยุดการซ้อมทันทีและเดินเข้าไปหาเฟยหลงพร้อมกับพูดว่า
" ข้าดีใจที่ได้เจอเจ้าอีกครั้ง เจ้าเปลี่ยนแปลงไปเยอะเลยเพื่อน55 "
เฟยหลงตอบ " ขอบใจมาก555 "
อ้ายเซินดีใจมากที่ได้เจอเพื่อน " เออ เฟยหลง ว่าแต่เจ้ามาสำนักฝั่งได้อย่างไร อาจารย์ไม่อนุญาตให้เจ้ามาฝั่งนี้ในระหว่างฝึกไม่ใช่หรอ ? "
เฟยหลงตอบกลับไปว่า " เมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่ตอนนี้ไม่แล้วหล่ะ "
" แสดงว่าเจ้าผ่านการฝึกวิชาขั้นสูงแล้วงั้นหรอ ? "
" เออ น่ะสิ! ... แล้วที่ข้ามาทีนี่เพื่อจะมาสอนวิชาให้กับเจ้าตามที่เคยสัญญาไว้อย่างไงล่ะ! "
อ้ายเซินที่ได้เช่นนั้นรู้สึกตื้นตันใจมาก " ขอบใจเจ้ามากเฟยหลง ข้ารอฟังคำนี้มานาน555 "
เฟยหลงพูด " พร้อมฝึกเลยไหมล่ะ "
"อืม ข้าพร้อมตอนนี้เลย"
แล้วเฟยหลงก็เริ่มสอนวิชาการต่อสู้ให้กับอ้ายเซิน เขาใช้เวลาว่างๆ ในการสร้างตารางการฝึกให้กับเพื่อน เขาจริงจังกับการฝึกสอนครั้งนี้มาก เพราะเขารู้ว่ามีเวลาไม่มากในการสอนเพื่อน จึงสอนในส่วนที่จำเป็นและสิ่งที่สำคัญในการต่อสู้ของแต่ละขั้นของการฝึกฝน นั้นเป็นกุญแจและเป้าหมายสำคัญที่เป็นขั้นพื้นฐานที่จะทำให้เพื่อนเรียนรู้ได้รวดเร็วขึ้นเมื่อต้องไปฝึกกับอาจารย์
ผ่านไปเกือบ 1 เดือน ดูเหมือนว่า อ้ายเซินจะจริงจังกับการฝึกเป็นอย่างมาก ส่วนเฟยหลงเองเองก็สอนได้อย่างเข้าจุดและมีประสิทธิภาพมาก อ้ายเซินใช้เวลาว่างจากการฝึก เพื่อมาฝึกพิเศษกับเฟยหลงโดยเฉพาะ เขาได้พูดสอนและให้เทคนิคกับอ้ายเซิน
 " อ้ายเซิน จำคำพูดข้าไว้น่ะ หัวใจสำคัญในการฝึก คือ การก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง และฝึกฝนอย่างหนักหน่วงและชาญฉลาดอย่างที่สุด "
อ้ายเซินพยักหน้า " อืม ข้าเข้าใจล่ะ " และยังพูดต่ออีกว่า ขอบใจเจ้ามากน่ะเฟยหลง ที่สอนเทคนิคดีดีให้ข้า ต่อไปนี้ ข้าคงใช้แนวทางที่เจ้าบอกเพื่อฝึกในขั้นตอนไปให้ได้เลย "
 " ดีมากเลย 555 " เฟยหลงหัวเราะออกมา และพูดกับเขาว่า เออ ข้ามีเรื่องจะบอก อีกไม่กี่วัน ข้าก็จะไปแล้วน่ะ "
" อ้าว ไปไหนล่ะ! "
เฟยหลงตอบ "ออกไปใช้ชีวิตหน่ะ คือว่า พี่หวังและข้าผ่านการฝึกจนสำเร็จ และได้ขออนุญาตอาจารย์ถังเรียบร้อยแล้วล่ะ "
" ว้าว ฟังดูน่าสนุกดีนี่ ถ้าวันไหนข้าสำเร็จก็ฝันว่าอยากออกไปล่องยุทธภพเหมือนกัน "
เฟยหลงพูดกับเขาว่า "ดีแล้วล่ะ! ข้าเชื่อว่าวันหนึ่ง จะจะได้ไปเหมือนกับข้า แต่สิ่งที่สำคัญสำหรับเจ้าในตอนนี้คือการฝึกฝนให้มากๆ จะได้เลื่อนขั้นการฝึกเร็วๆ "
หลังจากที่เฟยหลงได้เข้ามาสอนวิชาต่อสู้ให้กับเพื่อนเกือบหนึ่งเดือนเต็มๆ ก็ถึงเวลาแล้วที่เขาจะกลับไปพบเซียนหวังตามสัญญาที่อีกฝั่งของสำนัก
 เฟยหลงได้เอ่ยลาอ้ายเซิน " ข้าขอตัวก่อนล่ะนะเพื่อน....ไว้เจอกัน " และเขาได้หันหลังเดินกลับไป
ส่วนอ้ายเซิน ก็ตะโกนบอกกับเขาว่า " โชคดีน่ะเพื่อน เราจะได้เจอกันอีก "


เฟยหลงเดินกลับไปที่ สำนักถัง ที่ซึ่งตั้งอยู่อีกฝั่ง และตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่ทั้งสองจะกลับเข้าไปพบอาจารย์ถังเป็นครั้งสุดท้าย ในขณะนั้นเซียนหวังได้ยืนรอน้องชายอยู่หน้าสำนักกลางเพื่อเข้าไปพร้อมกัน
 " ข้ามาแล้วพี่หวัง " เฟยหลงวิ่งตรงมาหาพี่
เซียนหวังกล่าว " งั้นเราเข้าไปหาอาจารย์กันเลยดีไหม "
" ดีเหมือนกันพี่ ไปกันเลย ! " ทั้งสองได้เดินเข้าไปหาอาจารย์ ที่หน้าห้องทำงาน เคาะประตูห้อง
 " ก้อกๆๆ อาจารย์ขอรับ "
" ข้าได้ยินแล้ว เข้ามาได้ " และทั้งสองเดินเข้ามาคุกเข่า คารวะอาจารย์
ส่วนอาจารย์ถังกำลังรินน้ำชาอยู่ เอ่ยพูดขึ้นว่า "พวกเจ้าพร้อมแล้วรึ ? "
เซียนหวังตอบกลับไปว่า " ขอรับอาจารย์ พวกเราพร้อมแล้วจริงๆ เราจะไปวันรุ่งขึ้นขอรับ "
อาจารย์พยักหน้าและได้พูดเทศน์สอนทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง
" รอข้าแปบหนึ่งนะ ข้ามีของจะให้ " อาจารยกล่าว
และท่านเดินเข้าไปหลังห้องลับ ไปหยิบดาบชั้นเลิศ 2 เล่ม มาให้กับพวกเขา ท่านยื่นดาบเล่มแรกให้กับ เซียนหวัง ลักษณะเป็นดาบชั้นสูง ด้ามเป็นสีทองสลักลายมังกร ส่วนดาบเล่มที่ สอง ท่านให้เฟยหลง ลักษณะ เป็นดาบทั่วไป ดูเหมือนไม่มีราคา แต่เป็นดาบที่อาจารย์ถังท่านรักที่สุด และทั้งสองเล่มนี้ถึงแม้จะดูแตกต่างกันมาก แต่จัดอยู่ใน 12 สุดยอดของดาบชั้นเลิศเข้าด้วยกัน
จากนั้นอาจารย์ได้พูดกับทั้งสองว่า ดาบที่ข้าให้พวกเจ้าไปล้วนเป็นที่เคยกินเลือดคนมาทั้งนั้น
อาจารย์ต้องการจะสื่อว่าดาบทั้งสองเล่มเป็นดาบที่อาจารย์เคยใช้ในการต่อสู้มาก่อน
" จงใช้ดาบในการต่อสู้และปกป้องตัวเองและคนที่เจ้ารัก ที่สำคัญจงควบคุมดาบให้ได้ อย่าให้ดาบอยู่เหนือเจ้า เพราะดาบสองเล่มนี้ไม่ใช่ดาบทั่วไปอย่างที่เจ้าคิด "
" ขอรับ อาจารย์ / ขอรับอาจารย์ " ทั้งสองตอบรับฟังคำแนะนำของอาจารย์อย่างดี และเฟยหลงกล่าวข้าจะไม่ลืมสิ่งที่ท่านสอนเลยขอรับ
" ดีๆ " อาจารย์กล่าว " ข้าก็มีแค่นี้แหละ ขอให้พวกเจ้าทั้งสองโชคดี "
" ขอบคุณท่านมากอาจารย์ " ทั้งสองยังกล่าวอีกว่า " พวกข้าจะไม่ลืมสำนักแห่งนี้เลย "
แล้วก็เดินออกจากห้องไป พร้อมกับดาบที่อาจารย์ให้คนละเล่ม
.......
เช้าวันรุ่งนี้ทั้งสองคนได้ตื่นแต่เช้า เตรียมตัวออก เดินทาง พวกเขาเตรียมของใส่ย่าม สวมหมวกสันไม้ไผ่คนละใบ พร้อมใช้ผ้าพันดาบไว้เพื่อเป็นการปกปิดอาวุธ จากนั้นทั้งสองก็เดินออกไปตรงหน้าสำนัก พอดีถึงหน้าสำนักทั้งสองก็ตกตะลึงไปเลย ที่เห็นบรรดาอาจารย์และศิษย์คนอื่นๆยืนส่งรอพวกเขา ทั้งสองคนซาบซึ้งใจและก็เดินเข้าไปคารวะอาจารย์ทุกท่าน จนถึงอาจารย์ถังเป็นคนสุดท้าย ท่านบอกว่า " สำนักถังต้อนรับพวกเจ้าเสมอ วันไหนที่เจ้าอยากกลับ "
เซียนหวังและเฟยหลงพยักหน้าตอบรับ พวกเขาก็โบกมือลาเพื่อนๆ และหันหลังเดินจากไป เพื่อนๆน้องๆในสำนักต่างก็ตะโกนพูดว่า " โชคดีน่ะ เฟยหลง / โชคดี.... พี่หวัง / โชคดี... ทั้งสองเลย "
เมื่อทั้งสองคนได้ยินก็หันหลังกลับมามองอีกครั้งหนึ่ง " ลาก่อนน่ะ ทุกคน " และทั้งสองคนก็เดินลงจากเทือกเขาไปอย่างหายหลับตา


ณ ลานฝึกต่อสู้กำลังภายใน พลังขั้นสูงสุด
 เฟยหลงรีบวิ่งมาเข้ามาหาพี่ชายเพื่อบอกข่าวดีเรื่องของเขา
 "พี่หวังข้าทำได้แล้ว 555 ตอนนี้ข้าได้เลื่อนขั้นมาฝึกพลังขั้นสูงสุดแล้วหละ"
 "อะไรน่ะ! นี่เจ้าล้อข้าเล่นหรือเปล่าเนี่ย!" เซียนหวังถึงกับชะงักไปเลยเมื่อได้ยินสิ่งที่น้องชายพูดออกไป เพราะตั้งแต่ที่เขามาฝึกกับอาจารย์ถังอย่างจริงจังก็ไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับคนอื่นและไม่ได้ไปเยี่ยมเฟยหลงอีกเลย แต่พอมาวันนี้เฟยหลงที่สำเร็จการฝึกขั้นที่ 4 ได้รับการจากอนุญาตอาจารย์เพื่อเข้ามาหาพี่ชายได้ ทั้งสองได้พูดคุยกันอย่างสนุกสนานตามประสาพี่น้อง พวกเขาไม่ได้เจอกันนานหลายเดือนหลังจากที่ห่างหายกันไปฝึกคนละที่ เฟยหลงที่มีเรื่องมากมายอยากมาเล่าให้กับพี่ชาย
 "จริงๆน่ะ เรื่องนี้ข้าไม่ได้โม้" และเฟยหลงได้พูดอีกว่า
 "หลังจากนี้ข้าก็จะได้มาฝึกที่เดียวกับพี่แล้วน่ะ"
เซียนหวังแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เฟยหลงบอกกับเขาเลย แล้วเฟยหลงก็หยิบหนังสือม้วนเล่มหนึ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของการรับรองจากอาจารย์ผู้ฝึก
 "นี่ไง อาจารย์เขียนรับรองให้ข้า" เมื่อเซียนหวังเห็นหลักฐานเต็มตาขนาดนี้ถึงกับร้องตะลึงเข้าไปอีกเพราะรู้แล้วว่าเฟยหลงไม่ได้โม้ ทำให้เซียนหวังหัวเราะออกมาด้วยความดีใจ
 "เฟยหลง เจ้านี่มัน สุดๆไปเลย 555555"
 " พี่ก็ชมข้าเกินไป เป็นเพราะคำพูดของพี่ในวันนั้นที่ทำให้ข้าเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ถึงขนาดนี้ ขอบใจพี่มากเลย"
 "เออ ว่าแต่ การฝึกของพี่เป็นไงบ้างหล่ะ ตั้งแต่ที่พี่ถูกแยกตัวออกมาฝึกคนเดียวข้าก็ไม่ได้กยินเรื่องของพี่เลยเหมือนกัน"
 เซียนหวังกลับไปว่า "ที่จริงข้าฝึกสำเร็จเมื่อเดือนก่อนแล้วหล่ะ แต่ที่เห็นข้ายังอยู่ในสนามเพราะอยากฝึกทบทวนจะได้คล่องและชำนาญขึ้นไปอีกยังไงล่ะ"
 " ว้าว สุดยอดไปเลยอ่ะ พี่สอนข้าบ้างดิ"
 " ไม่ได้หรอก 555 เพราะอาจารย์ถังจะมาสอนเจ้าเองกับมือยังไงล่ะ" เฟยหลงที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับตื่นเต้นสุดๆไปเลย
 "พี่หวัง งั้นขอไปก่อนล่ะ....ข้าจำได้ว่าต้องไปพบท่านอาจารย์ถังก่อน"
 "ได้เลยเฟยหลงไว้เจอกันใหม่ ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรเจ้ามาปรึกษาข้าได้เสมอน่ะ"
 "อืม" จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปขอเข้าพบอาจารย์ถังในสำนักกลางศูนย์ใหญ่ และเดินมาไปหาอาจารย์ที่ห้อง
 "ก้อกๆๆ"
 "อนุญาตขอรับ ข้าเฟยหลงเอง"
 "เข้ามาได้" เมื่อได้ยินเสียงอาจารย์ตอบรับเช่นนั้น เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยความตื่นเต้น เข้าไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าท่านพร้อมคารวะจากใจจริงเอ่ยพูดออกมาว่า
 "อาจารย์ขอรับ ได้โปรดสอนวิชาขั้นสูงสุดให้กับข้าด้วยเถอะ" และได้ยื่นหนังสือม้วนรับรองการฝึกของเขาให้กับท่านเพื่อให้เป็นไปตามขั้นตอนอย่างถูกต้อง
 อาจารย์รับหนังสือม้วนเล่มนั้นไว้ แล้วก็เปิดออกมาดูพร้อมกับหัวเราะดังลั่นเลย
 " 55555 "
 " เจ้าทำได้ดีมากๆเลย ข้าภูมิใจในตัวเจ้าน่ะ"
 เฟยหลงที่ได้ยินคำชมจากอาจารย์ก็รู้สึกเขินเล็กน้อยเพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้ยินคำชมจากอาจารย์ถังเลย ซึ่งในเวลานี้อาจารย์รู้สึกพอใจในตัวเฟยหลงอย่างมากที่เห็นความเปลี่ยนแปลงของเขาอย่างสิ้นเชิง เลยยินดีตกลงที่จะสอนวิชาขั้นสูงให้กับเขา
 "งั้น เอาเป็นว่าข้าจะสอนวิชาขั้นสูงสุดให้กับเจ้า ในตอนนี้เจ้าคู่ควรกับมันแล้วจริงๆ" และอาจารย์ยังได้กำชับกับเฟยหลงอีกว่า
 "การฝึกครั้งมันไม่เหมือนกับการฝึกครั้งก่อนๆหรอกนะ เจ้าต้องไปเตรียมตัวเตรียมใจมาให้พร้อม แล้วก็เอาเสื้อผ้าที่จำเป็นย้ายมาที่สำนักฝั่งนี้ได้ตั้งแต่บัดนี้ แล้วพรุ่งนี้เจอกันที่ลานฝึกต่อสู้"
 เฟยหลงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้ดีใจอย่างสุดๆไปเลย
 "ขอพระคุณอาจารย์อย่างสูงนะขอรับ"
 จากนั้นเขารีบกลับไปที่ห้องเพื่อไปเก็บเสื้อผ้าและสิ่งของจำเป็นสำหรับย้ายไปอยู่ฝึกอีกฝั่งของสำนักตามที่อาจารย์ได้บอกกับเขาไป พอมาถึงที่สำนักกลางอาจารย์ถังก็ให้เซียนหวังพาเขาไปเก็บของที่ห้อง พอตกเย็นทั้งสองคนก็ได้มีโอกาสนั่งกินข้าวด้วยกันและได้พูดคุยกันอย่างสนุกสนานก และในระหว่างนั้นเองเฟยหลงก็ได้เอ่ยถามพี่ชายว่า
 "พี่หวัง ข้าขอถามอะไรหน่อยสิ?"
 "ได้สิ" เซียนหวังหันมามอง "เจ้ามีอะไรจะถามข้างั้นหรอ"
 เฟยหลงพยักหน้า "อืม"
 คือว่า "ข้าอยากรู้ว่าพี่จะทำอะไรต่อไปหลังจากนี้"
 เซียนหวังตอบกลับไปด้วยแววตาที่มีความหวัง "ข้าก็อยากออกไปล่องยุทธภพ ผจญสร้างชื่อเสียงให้ทุกคนรู้ถึงความเก่งกาจของข้ายังไงล่ะ และอีกอย่างข้าอยากเป็นจอมยุทธ์มือหนึ่งให้ได้ นั่นแสดงถึงการมีตัวตนและชีวิตของข้า"
 "ว้าว สุดยอดไปพี่"
 "แล้วเจ้าล่ะ เฟยหลง?"
 "ที่จริงแล้วหนะ ข้าก็อยากใช้ชีวิตล่องยุทธภพเหมือนกัน ข้าอยากออกไปเจอผู้คนใหม่ๆและสิ่งใหม่ๆที่ข้างนอกนั่น.... แต่ว่าสิ่งสำคัญสำหรับข้าคือ สามารถปกป้องตัวเองปกป้องและคนที่ข้ารักเพียงเท่านั้น"
 เซียนหวังถาม "แค่นั้นหรอ 555"
 "อืม ใช่แล้วหละ555" ทั้งสองพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุก ดูเหมือนว่าฝันของทั้งสองเหมือนกันคือ การได้ออกไปล่องยุทธภพ แต่มีบางอย่างที่ต่างกันซึ่งความฝันของเซียนหวังที่ยิ่งใหญ่ คือการได้สร้างชื่อเสียงในการต่อสู้เพื่อเป็นจอมยุทธ์มือหนึ่ง แต่สำหรับเฟยหลงนั้นมีความฝันที่แสนธรรมดาเพียงแค่ได้ออกไปใช้ชีวิตพบเจอสิ่งใหม่ๆ สามารถปกป้องตัวเองและคนที่รักให้ได้เท่านั้น
 แล้วทั้งสองก็ยังนั่งพูดคุยเล่าเรื่องวีรกรรมสมัยตอนเด็กๆ ทำให้ต่างหัวเราะกันอย่างมีความสุข
 "คิดถึงตอนเด็กเน้อ พี่หวัง"
 "ใช่ ตอนเด็กเจ้าเนี่ยแสบไม่ใช่เล่นเลยน่ะ 55"
การพูดปะสังสรรค์ของทั้งสองเสียงดังไปจนถึงหน้าห้องพักของของอาจารย์ ทำให้ท่านถึงกับได้เดินออกมาดู แต่ท่านก็ไม่บ่นสักคำ แถมเดินออกมาพร้อมด้วยรอยยิ้มที่เห็นว่าทั้งสองมีความสุข จริงอยู่ที่ว่าอาจารย์ถังเป็นคนนิ่งๆ แต่ลึกๆแล้วท่านรักเซียนหวังและเฟยหลงอย่างมาก เพราะทั้งสองเป็นศิษย์รุ่นแรกและยังถูกรับเลี้ยงดูตั้งแต่เด็กทำให้สัมผัสได้ถึงความผูกพันที่มีต่อกัน แล้วท่านก็เดินกลับเข้าห้องไป
 ส่วนเซียนหวังเห็นว่าค่ำมากแล้วก็ได้เอ่ยพูดกับน้องชายว่า
 "นี่ เฟยหลง เจ้าไปพักผ่อนได้แล้วละ พรุ่งนี้ต้องฝึกไม่ใช่หรอ!"
 "จริงด้วยสิ ข้าเกือบลืมไปเลย 555 งั้นข้าขอตัวล่ะ" จากนั้นทั้งสองก็ได้แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน


เหตุการณ์หลังจากการปะลองฝีมือของทั้งสองจบลง ทั้งคู่ก็ได้กลายเป็นศิษย์คู่แรกที่สำเร็จการฝึกวิชาขั้นสูง และถูกให้ยกให้ทั้งสองเป็นศิษย์เอกของสำนักถังที่สามารถนำวรยุทธ์วิชาการต่อสู้ไปสอนให้คนอื่นๆในสำนักได้
 ทั้งสองคนรู้สึกดีใจอย่างมากที่ได้ผ่านการฝึกวิชาขั้นสูง ซึ่งทำให้เป้าหมายของทั้งสองคนนั้นเริ่มกลายเป็นจริงเสียที คือการได้เดินออกจากสำนักอย่างถูกต้องและสบายใจ เพื่อที่จะได้ล่องยุทธภพบนผื่นแผ่นดินอันแสนกว้างใหญ่แห่งนี้ ก่อนอื่นก็ต้องรายงานให้อาจารย์ถังผู้เป็นเจ้าสำนัก เพื่อให้ท่านได้ทราบก่อน
 หลังจากนั้นเมื่อภเวลาอันถึงเวลาอันหมาะสมแล้วทั้งสองคนก็ได้เข้าไปพบอาจารย์
 "พี่หวัง ท่านว่าอาจารย์จะว่าอย่างไรเล่า"เฟยหลงถ่วงถามด้วยความรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย เพราะเกรงว่าอาจารย์จะไม่เห็นด้วยกับเรื่องที่พวกเขาขอออกไปใช้ชีวิตข้างนอก
 ส่วนเซียนหวังได้ตอบกลับไปว่า "เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกนะ นั่นเป็นกฎของสำนักอยู่แล้ว ผู้ที่ผ่านการฝึกวิชาขั้นสูง จะได้รับสิทธิพิเศษ เจ้าไม่ได้อ่านกฎของสำนักเหรอ 5555"
 "เปล่า...คือว่า"
 "เอาหนะ อย่ากังวลไปเลย"
 "อืม" เฟยหลงพยักหน้า และก็ตามเซียนหวังเข้าไปในสำนัก ทั้งสองมุ่งเดินเข้าไปที่ห้องหน้าอาจารย์
"ก้อกๆๆๆ" เซียนหวังเข้ามาเคาะประตูหน้าห้องอาจารย์
อาจารย์ที่ได้ยินเสียงเคาะประตูก็พูดขึ้นว่า "เข้ามาได้" ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องของอาจารย์ถังอย่างช้าๆ และคุกเข่าคารวะอาจารย์ และพูดว่า
"อาจารย์ พวกข้าทั้งสองมีเรื่องอยากขอร้องท่าน"
ว่ามาเลย มีเรื่องอะไร
เซียนหวังพูดต่อว่า "พวกข้าสำเร็จการฝึกวิชาแล้ว และข้ามีความฝันที่อยากออกไปผจญภัยชีวิตข้างนอกนั่น ได้โปรดให้ข้าได้ทำตามความฝันด้วยเถอะ."
อาจารย์พูดตอบไปว่า แค่นี้เองหรอที่มาขอร้องข้าหนะ ส่วนเจ้าล่ะเฟยหลง?
"เช่นเดียวกันขอรับอาจารย์ ข้าเองก็มีความฝันอยากออกไปผจญภัยในโลกข้างนอกเต็มทีแล้ว ได้โปรดพิจารณาข้าด้วยคนเถอะขอรับ"
อาจารย์ที่ได้รับรู้ข้อเรียกร้องขอทั้งสองคนก็นั่งพิจารณาครู่หนึ่ง และตอบตกลงไป
"ก็ได้ ข้าอนุญาตให้เจ้าทั้งสองออกไปตามหาความฝันได้ และถ้าพร้อมออกไปเมื่อก็แค่มาบอกข้าอีกทีนะ"
เขาทั้งสองดีใจมาก "ขอบพระคุณท่านอย่างสูงขอรับอาจารย์" และได้เดินออกจากห้องไป
ส่วนอาจารย์ถังก็รู้สึกยินดีที่จะได้เห็นทั้งสองออกไปเติบโตในโลกข้างนอก แต่ก็ยังแอบเป็นห่วงว่า ถ้าเกิดทั้งสองคนออกไปแล้วท่านคงต้องคิดถึงพวกเขาทั้งสองเป็นแน่ เพราะด้วยความผูกพันที่ท่านได้เลี้ยงดูพวกเขามา แต่ท่านคงปฎิเสธอะไรไม่ได้เมื่อทั้งสองผ่านกฎเกณฑ์ทุกขั้นและเป็นไปตามระเบียบของสำนัก
 หลังจากที่ทั้งสองได้รับอนุญาตจากอาจารย์ถังแล้ว พวกเขาได้ตกลงพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องเวลาที่เหมาะสมสำหรับการร่ำลาสำนักถังดำแห่งนี้ เพื่อที่จะได้ออกไปใช้ชีวิตล่องยุทธภพตามความฝันของพวกเขา
 " ว่าแล้วก็ใจหายเหมือนกันนะ " เฟยหลงได้เอ่ยพูดออกมา
 " วันเวลาช่างรวดเร็วจริงๆเลย ".
 เซียนหวังได้กล่าวตอบ " อืม.... ข้าหนะ รักสำนักถังแห่งนี้มากเลยล่ะ มันเปรียบเสมือนบ้านของข้าเลย "
 " ช่าย ข้าด้วยเหมือนกันพี่หวัง" และเฟยหลงได้ถามเซียนหวังอีกว่า แล้วเราจะจากที่นี่ไปเมื่อไหร่กันล่ะพี่ "
เซียนหวังตอบ ข้าคิดไว้แล้วแหละ น่าจะเดือนนี้แหละ เป็นช่วงเวลาดีเลยที่เราจะไปบอกกับ อาจารย์ให้ทราบอีกครั้งหนึ่ง
 เฟยหลังพยักหน้า " อืม งั้นดีเลยพี่หวัง ในระหว่างช่วงเวลาที่เหลือนี้ข้าก็จะทำธุระของข้าให้เสร็จไปก่อน พอดีข้ามีเรื่องที่ต้องจัดการให้เสร็จหนะ "
 " ดีเลย... งั้นเจ้าไปเถอะ ส่วนข้าเองก็จะทำธุระของข้าเหมือนกัน555 "
 " งั้นข้าไปก่อนล่ะพี่หวัง "


เวลานี้ฝีมือของเฟยหลงนั้นไม่ธรรมดา เขามุ่งมั่นและจริงจังกับการฝึกวิชาต่อสู้จนมาถึงขั้นที่สามแล้ว ทุกคนที่ได้ยินความสามารถของเขาถึงกับประหลาดใจอย่างมากว่าทำไมเขาถึงผ่านการฝึกฝนได้รวดเร็วทั้งที่เมื่อก่อนนั้นเขาไม่ได้เรื่องเลยด้วยซ้ำและไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน จนเพื่อนๆในกลุ่มต่างพูดขึ้นว่า
 "เมื่อก่อนเขาไม่ได้เรื่องเลยนี่ แต่ทำไมตอนนี้... เขาเอาทักษะมาจากไหนกันนะ?"
 หนึ่งในกลุ่มเพื่อนสงสัย "หรือว่าเป็นพรสวรรค์พิเศษกันน่ะ"
 " นั่นหน่ะสิ ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าฝีมือของเขาจนเก่งอย่างทุกคนพูดถึงกันจริงๆรึไหม"
 เพื่อนๆบางคนที่มีความสงสัยในความสามารถของเฟยหลงต่างก็อยากมาประลองฝีมือกับเขาเพื่อทดสอบฝีมือว่าเขาเก่งจริงอย่างที่ทุกคนพูดถึงกันหรือไม่ แต่ผลปรากฎว่าพวกเขาคิดไม่ผิดเลย เพราะไม่มีใครล้มเอาชนะฝีมือของเฟยหลงได้เลย นั่นเป็นเครื่องพิสูจณ์ได้ว่าฝีมือของเขานั้นก้าวข้ามเพื่อนในรุ่นหมดแล้ว
 พรสวรรค์พิเศษที่เฟยหลงได้รับนั้นทำให้เขามีความโดดเด่นมาก แต่ถึงกระนั้นก็ตามเขาก็ไม่เคยมีท่าทีจะแสดงถึงความทะนงตัวแม้แต่น้อย แถมยังสุภาพถ่อมตนจนทำให้เป็นที่รักของบรรดาเพื่อนๆและอาจารย์
 จนในเย็นวันหนึ่งขณะที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่นั้น อ้ายเซิน ได้เดินเข้ามาหาเฟยหลงเพราะด้วยความสงสัย
 "เฟยหลง ทำไงข้าถึงจะเก่งเหมือนกับเองบ้างว่ะ"
 เฟยหลงมองหน้าเขาและยิ้มให้ "เจ้าอยากรู้งั้นหรอ"
 "อืม"
 "ฝึกฝนให้มากๆสิ พรแสวงก็สำคัญพอๆกับพรสวรรค์นั้นแหละ ข้าไม่สามารถขาดอย่างใดอย่างหนึ่งได้" คำพูดของเฟยหลงช่างน่าประทับใจ อ้ายเซินที่ได้ยินเช่นนั้นรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา
 " สักวันข้าจะเลื่อนขั้นวิชาเหมือนกับเจ้าให้ได้เลย"
 เฟยหลงตอบ "ข้าเอาใจช่วยน่ะ"
 และหลังกินมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อย ศิษย์ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนเพื่อที่จะได้มีแรงในการฝึกฝนวิชาต่อสู้ในวันรุ่งขึ้น
 และในตอนดึก เฟยหลงรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เลื่อนขั้นการฝึกไปสู่ขั้นที่สี่ ทำให้เขานอนไม่ค่อยหลับ จึงเดินออกมาหน้าระเบียงแหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเห็นดวงจันทร์ที่ส่องประกายในยามราตรี ทำให้เขาพลางนึกถึงหน้าหญิงสาวที่เขาเคยช่วยชีวิตเอาไว้
 "หลิว อี้เฟย ตอนนี้เจ้าเป็นไงบ้างน่ะ"เขาพูดกับตัวเองในใจ นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้เลยว่าทำไมเขาคิดถึงนางทั้งๆที่รู้จักกันได้ไม่นานเอง หรือว่าเขาจะตกหลุมรักนางไปก่อนหน้านี้แล้ว จริงอยู่ที่ว่าการได้กลับมาอยู่กับตัวเองอย่างเงียบๆ ทำให้เรารู้สึกคิดถึงใครบางคนขึ้นมาทันที
 "รอข้าก่อนน่ะ หลิว อี้เฟย" ความคิดถึงที่เฟยหลงมีต่อนางทำให้เขามีแรงบันดาลในการฝึกฝนต่อไป เขาอยากสำเร็จวิชาขั้นสูงสุดให้ได้พร้อมกับเซียนหวัง เพื่อที่จะได้ออกไปล่องยุทธภพที่แสนจะกว้างใหญ่ในใต้หล้าแห่งนี้
 ------------------------------
 เช้ารุ่งสาง ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ
 เฟยหลงตื่นขึ้นมาด้วยจิตใจที่เบิกบาน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังซึ่งแสดงให้เห็นว่าต่อจากนี้เขาพร้อมที่จะฝึกวิชาขั้นที่4 แล้ว เขาต้องมุ่งมั่นตั้งใจฝึกอย่างเต็มที่ถ้าผ่านวิชาขั้นนี้ก็จะได้ไปฝึกวิชาขั้นสูงสุด เฟยหลงพูดกับตัวเองก่อนเดินไปหาอาจารย์ผู้ฝึกวิชา
 " ข้าต้องสำเร็จให้จงได้!"จากนั้นเขาเดินเข้าไปหาอาจารย์ที่]ลานสำนักฝึกวิชาขั้นที่4 เห็นอาจารย์กำลังนั่งสมาธิอยู้ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ผลิใบอย่างงดงาม
 เขาเดินเข้าไปคุกเข่าคารวะต่อหน้าท่านอาจารย์หนิง "ข้ามารายงานตัวขอรับ อาจารย์"
 อาจารย์ที่ได้ยินเสียงของเขาได้ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆและหันมามองเขา
 "เจ้าชื่อเฟยหลงสิน่ะ"
 "ขอรับ"
 อาจารย์หนิงๆได้พูดกับเขาอีกว่า " การฝึกวิชาขั้นต่อไปนี้ ไม่ใช้อาวุธ ไม่ใช้กำลัง แต่เป็นการใช้สมาธิและสติปัญญา ในทุกๆเจ้าต้องมานั่งสมาธิวันละ 12 ชั่วโมง เป็นเวลา 3 เดือน แต่สำหรับการฝึกทำสมาธิครั้งนี้ ข้าจะกำหนดสถานที่ฝึกให้เจ้าไปเรื่อยๆในแต่ละวันโดยที่ไม่ซ้ำกัน... ทั้งหมดก็มีแค่นี้แหละ เจ้าเข้าใจที่ข้าพูดใช่ไหม?"
 "ขอรับอาจารย์ " ฟังดูเหมือนง่ายในการฝึกครั้งนี้ แต่เฟยหลงรู้ดีว่ามันยากมากที่จะผ่านวิชานี้ไปได้ แต่ถึงอย่างไรเขาต้องผ่านมันไปให้ได้
 อาจารย์ได้ลุกขึ้นบอกให้เฟยหลงไปนั่งสมาธิใต้ต้นไม้ฝั่งโน้น และเขาได้ทำตามที่อาจารย์บอก เขานั่งลงเริ่มทำสมาธิ หลับตาลงอย่างช้าๆ ส่วนอาจารย์หนิงก็เดินวนรอบๆเขาพูดให้สติว่า
 "การทำสมาธิสิ่งสำคัญที่สุดคือ ความรู้สึกทั้งหมดของเจ้าต้องอยู่กับลมหายใจเข้าออก
 หายใจเข้าจนสุด หายใจออกจนสุดอย่างช้าๆ อย่าปล่อยให้ความรู้สึกไปเผลอคิดเรื่องอื่นๆ เมื่อไหร่ที่เจ้าหวอกแวกให้ดึงสติกลับมา ทำจิตใจให้ว่างเปล่าเหมือนกับว่าเจ้ากำลังอยู่สถานที่ที่ว่างเปล่าปราศจากวัตถุและผู้คน กำหนดลมหายใจให้ดีดีน่ะ ข้าจะรอเจ้ากลับมา"
 เฟยหลงที่กำลังพยายามตั้งใจทำสมาธิอยู่นั้นรู้สึกทรมานและอดอัดใจอย่างมากเพราะเป็นการทำสมาธิจริงจังครั้งแรก เขาอยากจะลืมตาขึ้นจากสมาธิมากแต่ก็ทำไม่ได้เพราะเขาสัญญากับตัวเองว่าจะต้องสำเร็จการฝึกครั้งนี้ไปให้ได้
 ในครั้งแรกอาจเป็นเพราะว่าเขายังไม่คุ้นชินกับการทำสมาธิอย่างจริงจังสักเท่าไหร่นัก แต่พอนานๆไปเขาทำได้ดีขึ้นจิตใจของเขาเริ่มสงบขึ้น จากคำแนะนำอย่างใกล้ชิดของอาจารย์หนิงทำให้เฟยหลงสามารถนั่งสมาธิได้นานมากขึ้นจนเขามีจิตใจที่สงบ
 ถึงเวลาที่อาจารย์ได้วางไว้แล้ว เขาเริ่มเปลี่ยนสถานที่ให้กับเฟยหลงโดยให้เขาไปทำสมาธิในป่าลึก บนเทือกเขาสูง น้ำตก แม่น้ำ ในถ้ำ แม้กระทั่งกลางคืน แต่อาจารย์เองก็ยินดูเขาอย่างใกล้ชิด จุดประสงค์ของอาจารย์คือ เพื่อให้จิตใจและร่างกายภายในได้เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติและสรรพสิ่งในโลก ถ้าผ่านการฝึกนี้ได้จะเรียกว่า (พลังแห่งชีวิต) เพราะผู้สำเร็จจะเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ
-----------------------------
 ผ่านไป 3 เดือน
 การฝึกทำสมาธิที่ดูเหมือนง่ายๆ แต่พอได้ลองลิ้มรสแล้ว เฟยหลงกลับรู้สึกว่ามันยากมาก เพราะเป็นขั้นตอนการฝึกที่เตรียมไปสู่วิชาขั้นสูงสุด และเขาเองที่ผ่านการฝึกครั้งนี้ได้รู้สึกถึงพลังบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในตัวแบบที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
 ในที่สุดเขาก็ผ่านการฝึกวิชานี้จนได้ เพราะความมุ่งมั่นตั้งใจของเขาและการฝึกสอนแนะนำอย่างใกล้ชิดจากอาจารย์หนิง และวันนี้อาจารย์ได้รับรองการฝึกให้กับเขา
 "วันนี้เจ้าผ่านการฝึกวิชานี้แล้ว จงอย่าลืมว่า พลังนี้จะเอาออกมาใช้ได้มากหรือน้อยขึ้นอยู่กับความแข็งแรงทางจิตใจของตัวผู้ใช้เท่านั้น"
 เฟยหลงตอบรับด้วยความยินดี "ข้าจะไม่ลืมที่ท่านพูดเลยขอรับ " และเขาได้คารวะอาจารย์เพื่อเป็นการแสดงความนับถืออย่างจริงใจ
 การฝึกทำสมาธิขั้นสูงแบบสุดโต่งซึ่งเป็นวิชาลับที่มีความสำคัญอย่างมาก โดยจะมีพลังประสิทธิภาพมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับตัวผู้ใช้อย่างที่อาจารย์ได้กล่าว
 ในวันนี้ถึงเวลาแล้วที่อาจารย์หนิงต้องไปรายงานเรื่องของเฟยหลงให้กับอาจารย์ถังได้ทราบเพราะท่านจะสอนวิชาขั้นสูงสุดให้กับคนที่ผ่านการฝึกทั้ง 4 ขั้น
 อาจารย์หนิงเดินเข้าไปพบอาจารย์ถังผู้เป็นอาจารย์สูงสุดในสำนักแห่งนี้ เขาได้พูดถึงความสามารถและความตั้งใจอันแรงกล้าของเฟยหลงให้ท่านฟัง ส่วนท่านที่ได้ยินเรื่องของเฟยหลงก็รู้สึกยินดีอย่างมากที่รู้ว่าในตอนนี้ลูกศิษย์ที่เขารักเหมือนลูกแท้ๆเปลี่ยนแปลงและพัฒนาขีดจำกัดของตัวเองได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ท่านถึงกับดีใจและหัวเราะออกมา
 "5555" แล้วแหงนมองขึ้นไปบนฟ้าและได้พูดออกมาว่า "ใกล้ถึงเวลาแล้วสิน่ะ"
 คำพูดของท่านยังคงเป็นปริศนา เหมือนกำลังพูดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต ทำให้อาจารย์หนิงถึงกับงง แต่ก็ไม่ได้ถามแต่อย่างใดและขอตัวกลับไป


เวลาเช้าตรู่ ณ ลานฝึกวิชายุทธ์ขั้นสูงสุด
 "มาแล้วขอรับอาจารย์" เฟยหลงวิ่งมาหาอาจารย์ถังที่ลานฝึกด้วยจิตใจที่เบิกบาน เขาพร้อมรับการฝึกอย่างเปี่ยมล้น
 "อืม" อาจารย์ที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้หันมามองเขาและพูดว่า
 "อย่างแรกเลย ข้าจะอธิบายความหมายของพลังงานขั้นสูงให้กับเจ้าก่อนน่ะ เพื่อเจ้าจะได้เข้าใจมันมากกว่านี้
 อาจารย์เดินไปหยิบดาบขึ้นมาพร้อมกับใช้พลังบางอย่างที่อยู่ในตัวมาควบคุมการใช้ทิศทางของดาบทำให้ท่าฟันดาบของท่านพลิ้วไหวและรวดเร็วดั่งสายลม และท่านยังสามารถทำให้ดาบที่ถืออยู่ในมือสามารถลุกกลายเป็นเปลวเพลิงได้ นั่นทำให้เฟยหลงประหลาดใจอย่างมาก ถึงกับอ้าปากค้าง
 "นี่แหละสิน่ะ พลังขั้นสูงสุดที่เขาร่ำลือกัน สุดยอดมากเลย"
 แล้วอาจารย์เดินเข้ามาหาพร้อมเอาดาบชี้หน้าพูดกับเขาว่า
 "รู้รึเปล่า ว่านี่เป็นตำรากลยุทธ์การต่อสู้ที่สำคัญและฝึกยากที่สุดเพราะว่าพลังภายใน หรือ กำลังภายในนั้น คือ วิธีการกำหนดลมหายใจ การทำสมาธิ และการฝึกฝนทางจิตวิญญาณที่หลอมรวมเอาควบคุมอาวุธที่เราใช้ และพลังภายในสามารถเอามาประยุกต์ใช้กับการต่อสู้ได้โดยให้พลังที่อยู่ข้างเป็นหนึ่งเดียวกับตัวผู้ใช้และอาวุธ การเคลื่อนไหวจะเป็นอิสระดั่งลมที่พลิ้วไหว ดั้งน้ำในลำธาร และเจ้าจะสามารถควบคุมมันได้อย่างอิสระเมื่อเจ้าผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงและยาวนาน"
 เฟยหลงพูดขึ้นแทรกว่า "แล้วพลังดาบเปลวเพลิงที่อาจารย์ใช้คืออะไรขอรับ"
 "ออ เจ้ายังไม่รู้สิน่ะว่า นั่นหน่ะ เขาเรียกว่า ท่า ดาบผ่าเพลิง ซึ่งดาบที่ข้าถืออยู่นี้เป็นดาบลักษณะพิเศษกว่าดาบทั่วไป ซึ่งตัวปลายดาบนั้นไวต่อความร้อนอย่างมากเลย ถ้าหากผู้ใช้มีธาตุไฟที่แข่งแกร่งอยู่ในตัวมากพอจะสามารถเอาออกมาใช้ได้ต่อสู้ได้และยังสามารถควบคุมธาตุในร่างกายออกมาสั่งความร้อนของเหล็กกล้าในตัวดาบหรือกระบี่จนเกิดเป็นเปลวเพลิงได้ อย่างที่เห็นอย่างไงล่ะ"
 เฟยหลงพยักหน้าพร้อมกับถามว่า "อืม...แล้วข้าจะทำเช่นไรจึงจะสามารถควบคุมใช้พลังได้ล่ะขอรับ"
 อาจารย์ตอบกลับว่า "สิ่งสำหรับก็คือเจ้าต้องฝึกฝนให้หนักมากขึ้นเลยหล่ะ และที่ข้าพูดออกไปนั้นไม่ได้หมายถึงการใช้กำลังในการฝึกต่อสู้เท่านั้นแต่เป็นการสั่งจิตที่แข่งแกร่งจากข้างในออกมาใช้ควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกายและอาวุธได้อย่างไงล่ะ"
และอาจารย์ยังพูดอธิบายต่ออีกว่า "ส่วนรูปแบบพลังของแต่ละคนนั้นจะไม่เหมือนกัน ขึ้นอยู่กับว่าคนๆนั้นมีธาตุอะไรอยู่ในตัวมากกว่ากัน ส่วนที่เจ้าเห็นข้าใช้ดาบเพลิงนั้นเป็นความสามารถพิเศษที่ฝึกฝนมาอย่างยาวนานรวมกับความพิเศษของตัวดาบและธาตุไฟที่หลั่งหลายในตัวของข้า..... เฟยหลงเจ้าเองก็อาจสามารถใช้มันได้อย่างข้าแหละ ถ้าเกิดว่าเจ้าคู่ควรกับมันมากพอ"
 "ข้าเข้าใจแล้ว ขอรับอาจารย์"
 "ดี งั้นเริ่มฝึกกันได้เลย" และแล้วกันฝึกฝนที่เฟยหลงรอคอยก็ได้เริ่มขึ้น อาจารย์ได้สอนรูปแบบการใช้พลังภายในให้เป็นหนึ่งเดียวกับอาวุธ เพื่อให้ร่างกายกับอาวุธนั้นเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ
 การฝึกฝนที่สุดยอดได้เริ่มต้นขึ้นอาจารย์ถังได้สอนรูปแแบบการต่อสู้ควบคุมไปกับกำลังภายใน เป้าหมายของเขาคือ การใช้อาวุธให้เป็นหนึ่งเดียวกับจิตใต้สำนัก เฟยหลงต้องฝึกฝนโดยการนำวิชาต่อสู้ตั้งแต่ขั้นแรก จนถึงขั้นสูงสุดที่เคยเรียนเอาออกมาใช้เพื่อมาใช้รวมกันได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด
 เฟยหลงเองมีความามารถและพรสวรรค์ในการเรียนรู้ทำให้เขาเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว เขาฝึกฝนได้อย่างนักหน่วงอย่างที่สุด จนสามารถฝึกพลัง ท่าดาบผ่าเพลิงได้ เปลวไฟที่ลุกโชนออกจากตัวดาบทำให้รู้ว่าเขามีพลังธาตุไฟในตัว
 ผ่านไปไม่นานอาจารย์ถังได้เรียกเฟยหลงเข้าพบ เพราะท่านเห็นว่าการฝึกของเขาถึงจุดสุดยอด
 อาจารย์กล่าวว่า "ข้าไม่มีอะไรจะสอนให้เจ้าอีกแล้ว ต่อไปนี้เจ้าต้องฝึกฝนด้วยตัวเองแล้วล่ะ เพราะการฝึกฝนของเจ้าถึงจุดสิ้นสุด" อาจารย์ยังพูดต่ออีกว่า "แต่ข้าอยากเห็นเจ้าพิสูจน์ฝีมือสักหน่อย พรุ่งนี้ข้าจะให้เจ้าปะลองฝึมือกับพี่ชายเจ้า"
 "เอ้ะ! แต่ว่า....อาจารย์" เฟยหลงรู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่ก็พร้อมน้อมรับคำสั่ง
 เขาพูดกับตัวเอง "นี่ข้าต้องสู้กับพี่หวังหรอเนี่ย" เขารู้สึกกังวลใจและตื่นเต้นอย่างมาก แต่ก็เตรียมใจไว้พร้อมพิสูจน์ฝีมือ ให้อาจารย์ได้เห็นว่าเขาสมควรที่จะผ่านการฝึกครั้งนี้
เช้าวันรุ่งนี้ ณ สนามปะลองฝีมือกำลังภายใน
 สองพี่น้องได้เผชิญหน้ากันอีกครั้งหนึ่ง ทำให้ชวนคิดถึงบรรยากาศสมัยแรกๆ
" พี่หวัง ข้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ ที่ได้ปะลองฝีมือกับท่าน"
เซียนหวังกล่าวตอบ " ข้าก็ดีใจที่จะได้ชมเพลงดาบของเจ้า เอาเป็นว่าสู้ให้เต็มที่เลยน่ะ ไม่ต้องเกรงมือให้ข้าหรอกนะ"
"อืม...ข้าเข้าใจแล้วล่ะ" แล้วทั้งสองก็ได้ไปหยิบดาบมาคนละเล่ม พร้อมที่จะปะลองฝีมือเพื่อพิสูจน์ฝีไม้ฝีมือที่ทั้งสองได้ร่ำเรียนมา พวกเขาเดินเข้ามาคารวะกัน
"เข้ามาเลยเฟยหลง.....ย้าก!!!! การต่อสู้ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด สองพี่น้องสู้กันอย่างไม่มีการออมมือเหมือนครั้งคราวก่อน อาจารย์ถังและอาจารย์คนอื่นที่ได้เห็นถึงกับปรบมือให้ ฝีมือเฟยหลงเกือบเทียบชั้นกับเซียนหวังแล้ว แต่เพราะด้วยระยะเวลาการฝึกและประสบการณ์ที่มากกว่าของเซียนหวังทำให้ฝีมือของเขาจะได้เปรียบไปอีกขั้นหนึ่ง ถึงกระนั้นก็ดีเฟยหลงก็สามารถรับมือกับเพลงดาบของพี่ชายได้ ซึ่งนั่นก็แสดงให้เห็นว่าฝีมือของเขาก็ไม่ธรรมดาเลยเช่นเดียวกัน
 เซียนหวังได้ใช้ท่าไม้ตายของเขาเข้าใส่โจมตีอย่างรวดเร็ว "นี่.....เพลงดาบล่องนภา!!!!"
ท่าโจมตีของเขาพลิ้วไหวดังสายลม ดาบพุ่งตรงเข้าใส่เฟยหลง เขาเลยตัดสินใจรวบรวมสมาธิทั้งหมด และได้ใช้ท่าดาบผ่าเพลิ้งที่เคยร่ำเรียนมาจากอาจารย์ถังเพื่อใช้ต้านรับท่าโจมตีของพี่ชาย "ย้ากกก!.... ดาบผ่าเพลิง"
 ดาบของทั้งคู่เข้าปะทะกันอย่างจริงจัง และไม่มีท่าทีว่าทั้งคู่จะยอมแพ้เลย จนอาจารย์ต้องยุติกันปะลองเพราะไม่สามารถตัดสินใจผู้แพ้ชนะได้
จากนั้นทั้งคู่คารวะกันเพื่อเป็นการให้เกียรติคู่ปะลอง และหันมาคารวะบรรดาอาจารย์ทั้งหลายของสำนักเพื่อเป็นการให้เกียรติผู้ชมด้วย และการปะลองพลังขั้นสูงของทั้งสองก็ได้จบลอง พร้อมด้วยเสียงปรบมือและคำชื่นชมจากบรรดาอาจารย์


การเดินทางของทั้งสองถือเป็นจุดเริ่มต้นของการล่องยุทธภพ เซียนหวังและเฟยหลง
ได้ผ่านการฝึกฝนวิชามากมายหลายแขนง จากบรรดาอาจารย์ของสำนักถังดำ ทำให้พวกเขามีความเชี่ยวชาญและเก่งกาจในด้านการต่อสู้อย่างมาก
 นับจากวันนี้เป็นต้นไปเส้นทางใหม่ของทั้งสองคนนั้นได้เริ่มต้น
"พี่หวังๆๆ" เฟยหลงตะโกนเรียก "ข้าว่าถึงหมู่บ้าน จันทร์ผาแล้วหล่ะ"
"ดีเหมือนกัน งั้นวันนี้เราไปพักที่หมู่บ้านกันน่ะ"
"ได้เลยพี่" เฟยหลงได้พาพี่เข้าไปในหมู่บ้าน และเดินไปยังบ้านของ หญิงสาวที่ตนรู้จัก
เขาร้องเรียกหญิงสาวที่หน้าบ้าน "แม่นาง หลิวอี้เฟย ได้ยินข้าไหม"
แต่ดูเหมือนว่านางจะไม่อยู่ที่บ้าน เฟยหลงจึงพลักประตูเข้าไป เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆด้วยนางไม่อยู่ที่บ้านและนางไปไหน
เขาครุ่นครูสักพักและก็วิ่งตรงไปที่บ้านของผู้ใหญ่บ้าน
"ก๊อกๆๆ"
"ใครมาเคาะประตูข้ากันอีกละเนี่ย" ผู้ใหญ่บ้านเดินออกมาอย่างช้าๆ "เจ้ามีเรื่องไรกันงั้นรึ"
เฟยหลงตอบ "ขอโทษที่มารบกวนขอรับท่านผู้ใหญ่ คือว่า ข้าอยากรู้ว่าแม่นางหลิวอี้เฟยไปไหนหรอ ท่านรู้ไหม?"
"???" ท่านผู้ใหญ่รู้สึกงง "นางไม่อยู่บ้านละหรอ วันก่อนข้ายังเห็นนางอยู่เลยนี่"
ท่านผู้ใหญ่พูดต่ออีกว่า "หรือว่านางออกไปทำธุระ อาจจะยังไม่มาบ้านกระมั้ง"
"ขอบใจท่านมาก ข้าขอตัวล่ะ" เฟยหลงเดินกลับไปที่บ้านนาง
เฟยหลงพูดคุยกับพี่หวัง "คืนนี้เราจะพักที่อื่นล่ะพี่ เจ้าของบ้านไม่อยู่"
"ได้เลย"
แล้วทั้งสองก็เดินเข้าไปพักที่ โรงเตี้ยม แห่งหนึ่งในหมู่บ้าน พวกเขาตัดสินใจเข้าไปพักที่นั้น เฟยหลงเดินเข้าไปคุยกับเจ้าของโรงเตี้ยมนั้นว่า
"เฮียๆ มีห้องพักให้พวกข้าสักห้องไหม"
"มีสิ พวกลื้อจะจองกี่ห้องล่ะ"
"ห้องเดียวครับเฮีย"
"ได้เลย ค่าห้องคืนล่ะ 5 เหรียญ กี่คืนดีล่ะ"
"คืนเดียวครับ"
และเซียนหวังและเฟยหลง ได้รวมเหรียญส่วนหนึ่งที่มีให้กับเจ้าของโรงเตี้ยม
"นี่ครับ เฮีย"
และเขาก็ได้รับกุญแจห้องสำหรับคืนนี้
ในตอนคืนนั้น เฟยหลงได้เล่าเรื่องของ นางให้พี่หวังฟังทั้งหมด ทำให้เขาได้เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น
และในคืนนี้ดูเหมือนเฟยหลงจะนอนไม่หลับภายในใจรู้สึกเป็นห่วง หลิวอี้เฟยมาก แต่ก็ต้องข่มตานอนจนถึงรุ่งเช้า
....
ในตอนเช้าพวกเขาตื่นขึ้นมาดื่มน้ำชาที่ร้าน จู่ๆ ได้ยินชายชุดดำ 3 นั่งคุยกัน ถึงผู้หญิงที่ตนได้จับตัวไปเพื่อไปเป็นของกำนัลให้ท่านขุนนาง เลยทำให้พวกเขาได้รางวัลตอบแทนอย่างสวยงาม
เฟยหลงที่ได้ยินเรื่องที่พวกเขาพูดคุยกันก็รู้สึกไม่สบายใจ
"พี่หวัง ท่านได้ยินเรื่อง ที่คนพวกนั้นคุยกันไหม"
"ใช่ ข้าก็ได้ยินเหมือนกัน"
และเฟยหลงได้ตัดสินใจเดินเข้าหาพวกมัน "เออ ขอโทษนะขอรับ ที่มารบกวนเวลายามเช้า ข้าน้อยได้ยินเรื่องที่พวกท่าคุยกัน เลยอยากรู้ว่าผู้หญิงที่คนนั้นหนะ"
หนึ่งในชายกลุ่มนั้นร้อนตะคอกขึ้นว่า "นี่เจ้ามาเสือกอะไรกับเรื่องของพวกข้า อยากตายหนักหรือไง"
เฟยหลงพูดกล่อมต่ออีกว่า "ข้าน้อย ขอร้องล่ะ ว่านางชื่ออะไร"
ชายกลุ่มพูดว่า "เจ้านี่ น่ารำคาญจริงๆ เซ้าซี้อยู่ได้ งั้นพวกข้าจะทำให้เจ้าหายสงสัยเอง"
พวกเขารุมกรูเข้ามา จะทำร้ายเฟยหลง แต่ไม่ทันไรก็ถูกเฟยหลงจัดการ ทำให้พวกมันล้มอย่างไม่เป็นท่ากันเลยทีเดียว
เฟยหลงจับคอเสื้อหัวหน้าของชายกลุ่มนั้น "ทีนี้เจ้าบอกข้าได้รึยัง"
"ข้าไม่บอกหรอก ไอ่เจ้าบ้าเอ้ย!"
เฟยหลงเลยต้องไปหยิบดาบมาขู่ เลยทำให้มันยอมบอกเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ว่า พวกเขาจับตัว หลิวอี้เฟย ไปให้ท่านขู่นางที่อยู่หัวเมืองนั้น เพราะท่านถูกใจหญิงสาวชาวจันทร์ผา
เฟยหลงถาม "แล้ว เจ้าจับนางไปเมื่อไหร่"
"เมื่อๆๆ วานนี้เอง" พวกมันรู้สึกกลัวมากที่ดาบจี้ไปยังคอของพวกมัน
"ข้าจะฆ่าพวกเจ้าซะตอนนี้ ถ้าเกิดว่านางเป็นอะไรไปแล้วก็"
ขอร้องล่ะ พวกมันได้ร้องขอชีวิต และสัญญาว่าจะไม่ทำเรื่องแบบนี้อีก
เฟยหลงรู้สึกเห็นใจ และปล่อย พวกมันไป
"ไปไกลๆเลยน่ะ อย่าให้ข้าเห็นหน้าพวกเจ้าอีก"


เฟยหลงที่เดินทางเข้ามาใกล้ถึงประตูหัวเมืองทุกที ใจเขาลุ่มร้อนเพราะเป็นห่วงนาง เขาควบม้าอย่างรวดเร็วจนผ่านเข้าสู้ประตูหัวเมืองฝ่ายเหนือ เฟยหลงเข้าไปในเมืองปลอมตัวเป็นชาวเมืองเพื่อที่ไม่ถูกสงสัยจากทหารยาม เขาเดินไปรอบๆในหัวเมืองเห็นใบปลิวประกาศจัดการแข่งขันการประลอง ผู้ชนะสามารถขออะไรก็ได้ 1 ข้อ โดยไม่มีข้อแม้
เมื่อเฟยหลงเห็นดังนี้ก็เกิดคิดแผนบางอย่างขึ้นมา เพื่อที่จะช่วยหลิวอี้เฟยออกมาจากในเมืองนี้
ผ่านไป 3 วัน
ถึงวันจัดการแข่งขันประลองขึ้น เขาไม่รีรอช้ารีบเข้าไปรายงานตัวเพื่อที่จะเข้าร่วมการแข่งขัน ในวันนั้นมีผู้เข้าร่วมการประลอง 20 คน แต่ละเคยมีแต่ผู้มีฝีมือทั้งนั้น ไม่มีใครกลัวตาย บ้างเป็นนักสู้ บ้างเป็นอดีตทหาร บ้างเป็นนักฆ่ามืออาชีพ แต่เขาก็ไม่หวั่นเกรงคู่ต่อสู่แม้แต่น้อย เพราะเขาเชื่อมั่นในฝีมือของตัวเองอย่างมาก ทำให้สามารถขจัดความกลัวออกไปจากใจได้
ณ สนามปะลองมีผู้เข้าชม การปะลองครั้งนี้เป็นจำนวนมากผู้คนจากทั่วหัวเมืองหลั่งไหลเข้ามาในเพื่อมาดูการต่อสู้ ในขณะที่เกิดความกลหล ก็มีเสียงชายคนหนึ่งที่นั่งบนเก้าอี้สีทอง ขึ้นมากล่าวพูด ทำให้ทุกกระทำการเคลื่อนไหวหยุดไป และตั้งทุกสายตาจดจ่อไปที่ชายคนนั้น มีทั้งสายตาที่ชื่นชมยินดี และสายตาที่เกลี่ยดชังและเคียดแค้น
"ชาวเมืองทุกคนเอ๋ย จงฟังข้าทางนี้ ฟังมางนี้ชาวเมืองทุกคน" และเขาก็พูดต่ออีกว่า
"วันนี้นับว่าเป็นวันดีที่ทุกคนจะได้ชมการปะลอง การปะลองที่ต้องแลกด้วยเลือดและชีวิต"
ดูเหมือนเฟยหลงจะเดาทางถูก เขาคิดไว้อยู่แล้วว่านี่เป็นสังหาร ไม่ใช่การปะลองทั่วไป และการแข่งขันจัดฉากชื่อตั้งแต่ลบภาพความรุนแรงไปเท่านั้นเอง
และขุนนางชั่วได้ให้คำมั่นสัญญา ผู้ชนะสามารถขออะไรก็ได้ 1 อย่าง โดยไม่มีข้อแม้ใดใดทั้งสิ้น
เมื่อให้สัจจะหรือคำสัญญา ต่อฝูงชนแล้วเขาต้องทำตามคำพูด
ขุนนางกล่าว "การปะลองจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้ " เสียงปรบมือของฝูงชนดังก้องในสนามปะลอง
นักสู้ทุกคนเตรียมตัวพร้อม โดยในช่วงนี้เป็นการต่อสู้เป็นคู่ๆในจำนวน 10 คู่ จาก ทั้งหมด 20 คนให้เหลือเพียง 10 คน ผู้ชนะจะได้ผ่านเข้าสู่รอบต่อไป ส่วนผู้แพ้จะถูกฆ่าทันที
การปะลองนี้ได้ชื่อว่า การปะลองเลือด ซึ่งโหดเหี้ยมอย่างมาก ซึ่งการปะลองนี้ได้รับอิทธิพลจากการสังเวยชนะของเหล่าผู้กล้า แต่อย่างไรก็ตามก็ไม่มีการบังคับเข้าร่วมการปะลองแต่อย่างใด เว้นแต่ความสมัครใจของผู้กล้าเท่านั้น
การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างเมามันส์ มีผู้ชนะและมีผู้ตาย จนกระทั่งมาถึงคู่ของเฟยหลงกับนักสู้ต่างแดน การต่อสู้ได้รับความสนใจมากกว่าคู่อื่นๆ เพราะเฟยหลงไว้ชีวิตคู่ต่อสู้ที่แพ้การปะลองทำให้ขุนนางรู้สึกกริ้วโกรธอย่างมาก แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะชาวเมืองชอบเฟยหลงเข้าแล้ว และชาวเมืองได้ตั้งชื่อ เฟยหลงว่า จอมยุทธ์ผู้เมตตา


ตอนนี้เฟยหลงรู้แล้วว่า หลิ้วอี้เฟย อยู่ที่ไหน และใจของเขาเรียกร้องว่า เขาต้องไปช่วยนางตอนนี้ รีรอไม่ได้แล้วไม่มีเวลามากพอ ก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้นกับนาง
เฟยหลงเดินเข้าไปหาพี่หวัง พูดว่า "พี่หวัง เห็นทีเราคงต้องแยกทางกันก่อนแล้วล่ะ ข้าต้องไปช่วยนาง"
เซียนหวังพูดตอบว่า ให้ข้าไปช่วยเจ้าไหมน้องข้า
"ไม่หรอก ข้ารบกวนพี่มาเยอะล่ะ ให้ข้าพิสูจน์ความกล้าของข้าเถอะ พี่ก็มีความฝันของพี่ที่ต้องทำ ส่วนข้าก็มีภาระที่ต้องจัดการ ข้าไม่อยากรบกวนเวลาของพี่ต้องมาเสียเวลาในเรื่องของข้า"
"อืม... งั้นขอให้เจ้าโชคดี เสร็จธุระแล้วก็รับตามข้าไปล่ะ"
"ขอรับพี่"
ทั้งสองคนได้ร่ำรา และแยกทางกัน เซียนหวังมุ่งหน้าเดินเข้าไปในเมืองหลวง ส่วนเฟยหลงขึ้นเหนือไปที่หัวเมือง เพื่อไปช่วยหลิวอี้เฟย
.....
เฟยหลงเอาเหรียญที่มีติดตัวทั้งหมดของเขา ไปเช่าม้าพันลี้ ท่านผู้ใหญจากนี้ขี่ม้ามุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งระยะทางหมู่บ้านจันทร์ผา ไปขึ้นเหนือหัวเมือง ต้องใช้เวลาถึง 5 สาม แต่โชคยังดีที่เขามี ม้าพันลี้ ทำให้อาจใช้เวลาไม่ถึง 5 สาม
ระหว่างทางไปเฟยหลงต้องเจอกับเหตุการณ์เสี่ยงตายหลายอย่าง เนื่องจากภูมิประเทศที่แตกต่างกับสภาพที่แปรปรวณอย่่างต่อเนื่องทำให้เขาไม่สามารถเดินทางได้เมื่อเกิดพายุหิมะ เขาต้องหาที่หลบพัก และการเดินทางของเขาช้าลงมากเมื่อเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น
แต่เพราะด้วยช่วยที่เขาได้บังเอิญเจอกับชายแก่ที่เดินผ่านมาทางนั้น เขาได้ชี้แนะนำทางลัดให้กับเฟยหลง ซึ่งเส้นทางนี้อาจใช้เวลาเพียงแค่ 2 วันเท่านั้น แต่จะต้องผ่านใจกลางหุบเขาและป่าไร่เร้นลับที่มีความอันตรายอย่างมาก แต่เฟยหลงไม่รีรอช้านี่เป็นทางเลือกที่ดีสำหรับเขา
"ขอบใจท่านมาก..... ท่านมีนามว่าอะไรขอรับ?"
"ข้ามีนามว่า ห่าวอู๋" และชายแก่ได้พูดกับเขาต่ออีกว่า "ข้ารู้จักภูมิประเทศนี้ดีกว่าใคร ข้าเกิดและโตมาที่นี่"
และชายแก่คนนั้นได้วาดแผ่นที่เส้นทางลัดให้กับเฟยหลง
"ขอบใจท่านอีกครั้งหนึ่ง ข้าน้อยเฟยหลงคนนี้จะไม่ลืบุญคุณท่านเลย"
จากนั้นเขาก็ขึ้นหลังม้า เตรียมตัวออกเดินทางในตอนนี้
"โชคดีน่ะพ่อหนุ่ม"
เฟยหลงพยักหน้าตอบ และควบม้าจากไปอย่างรวดเร็ว เขาเดินทางที่ชายแก่คนนั้นวาดให้ เดินข้ามลำธาร ผ่านเข้าไปในใจกลางหุบเขา บรรยากาศเงียบอึมครึม ว้าเหว่ ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงนกร้อง พอเดินผ่านไปอีกสักพักก็เห็นโครงกระดูกและกะโหลกคีรษะจำนวนมาก ทำให้เฟยหลงรู้สึกวังเวงในใจรู้สึกแปลกๆอย่างไรก็ไม่รู้ แต่ก็ต้องรีบเดินทางต่อไปให้ถึงจุดหมายให้เร็วที่สุด เขารีบควบม้าอย่างไว จึงผ่านหุบเขานั้นมาได้ แต่ก็ต้องเพบกับป่าไผ่ที่กว้างใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นเส้นทางที่เขาต้องเดินผ่านอีกเช่นกัน


ทางเดินเข้าสู่ป่าที่เฟยหลงต้องผ่านไปนั้นเป็นป่าไผ่ที่กว้างใหญ่มาก กลิ่นป่าไม้ไผ่มีกลิ่นหอมที่อบอวลไปด้วยความนุ่มนวลและอ่อนโยน ไม้ไผ่นับร้อยพันที่ทำให้เฟยหลงรู้สึกสับสนทาง ด้วยต้นไผ่ที่ปกคลุมไปทั่วพื้นที่บริเวณ และเมื่อพระอาทิตย์ที่ได้เริ่มลับขอบฟ้าอีกครั้ง ทำให้เราอาจมองเห็นท้องฟ้าที่สลัวและดูครึ้มในเวลาเดียวกัน ป่าไผ่ที่แฝงไปด้วยลึกลับ สีเขียวเรืองรองสุดประทับใจเป็นพลึก ทำให้กลายเป็นความงามวังเวงที่มาพร้อมวิตกกังวลในทันใด
เฟยหลงหยิบแผ่นที่เส้นทางขึ้นมาดูอีกครั้ง จึงรู้อยากแจ่มแจ้งจำเป็นที่ต้องเดินผ่านป่าไผ่แห่งนี้ออกไป เขารวบรวมความกล้าและควบม้าไปอย่างช้าๆเพราะท้องฟ้าเริ่มมืดแล้วจึงต้องใช้ความระมัดระวังเป็นอย่างสูง
แต่ถึงกระนั้น เขาเองก็รู้สึกว่าเหมือนมีคนกำลังจ้องมองมาที่เขา ทันใดนั้นเองก็มีปลายหอกแหลมพุ่งตรงมายังเขา แต่เฟยหลงเองก็ฝีมือไร้กาจไม่เบาสามารถใช้ดาบฟันหอกนั้นได้ในท่วงที
จากนั้นมีเสียงดังออกมาจากโพรงป่าไผ่ว่า "เจ้าเข้ามาทำอะไรในถิ่นของพวกข้า" นั่นเป็นเสียงของหัวหน้าเผ่าแห่งนี้
เฟยหลงจึงกลับไปว่า "ข้าแค่จะขอผ่านเส้นทางนี้ไปเท่านั้นเอง"
"ข้าจะแน่ใจได้อย่างไร ว่าเจ้ามาดี" และพวกเขาก็เริ่มปรากฎตัวออกมาให้เห็น
เฟยหลงก็ตอบกลับอีกว่า "ข้ามาคนเดียว ให้ข้าผ่านเส้นทางไปเถอะน่ะ"
พวกเขาถาม "แล้วเจ้ารู้เส้นทางลับแห่งนี้ได้อย่างไร?"
"ท่านผุ้เฒ่าห่าวอู๋เป็นคนบอกเส้นทางนี้ให้ นี่ไงแผ่นที่ที่เขาวาดให้ข้าหนะ"
"ห้ะ!! ผู้เฒ่าห่าวอู๋" เมื่อพวกเขาได้ยินชื่อนี้แล้ว ถึงกับอ้าปากค้างไปเลย และยอมหลีกทางให้กับเฟยหลง
ส่วนเฟยหลงเองก็ยังรู้สึกงง ที่พวกมันยอมหลีกทางให้กับเขาไปอย่างง่ายดาย เมื่อได้ยินชื่อของ ผู้เฒ่าห่าวอู๋ จากนั้นเขาก็ควบม้าจากไปอย่างรวดเร็วผ่านไปสักผ่าน เขาก็ผ่านพ้นออกมาจากไปแห่งนี้ และเดินทางต่อไปผ่านทุ่งหญ้าโล่ง ทำให้เขาสามารถที่จะควบม้าไปได้อย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ก็มืดเฟยหลงจำเป็นที่ต้องหาที่พัก เขาได้เห็นแสงตะเกียงที่สว่างริบรีอยู่นอกกระท่อม จึงเข้าไปเคาะประตู
"ก๊อกๆๆ"
"มีใครอยู่ไหมขอรับ"
เสียงจากในกระท่อมดังออกมาว่า "ดึกดื่นป่านนี้ใครมาเรียกข้าละเหนี่ย" และเขาก็เปิดประตูออกมา
เฟยหลงจึงบอกเขาว่า "พอดีว่าข้าน้อยผ่านมาทางอยากจะรบกวนขอพักที่นี่สักคืนจะได้ไหม"
ตอนแรก ชายชาวนาคนนั้นก็ลังเลว่าเฟยหลงจะเป็นโจรรึเปล่า แต่ด้วยบุคลิกท่าทางของเขาที่ดูเป็นมิตรจึงตัดสินใจให้เขามาพักได้
"ก็ได้....งั้นเขามา"
"ข้าน้อยขอบใจท่านมากนะขอรับ" เฟยหลงดีใจมาก รับไปผูกม้าไว้ และเดินเข้าไปในกระท่อมบ้านของชายชาวนาคนนั้น


"พ่อหนุ่ม นี่เจ้าจะเดินทางไปไหนหรอ" ชาวนาถามเขาด้วยความสงสัย
"ออ ข้าจะออกเดินทางไปที่หัวเมือง"
ชายชาวนาตกใจ "เจ้าจะไปทำอะไรที่นั่นล่ะ มันอันตรายน่ะ"
"ข้ารู้ แต่ข้าจำเป็นต้องไป ต้องไปช่วยผู้หญิงคนหนึ่ง คนรู้จักของข้า นางถูกขุนนางจับตัวไป"
ชายชาวนาเดินเข้ามาใกล้ๆเฟยหลง พูดว่า "นี่ข้าจะเตือนเจ้าไว้นะ พรุ่งนี้เจ้ารีบกลับไปเถอะ ไม่งั้นเจ้าอาจโดนฆ่าได้นะ อ้ายขุนนางชั่วคนนั้นมันมีลูกน้องมีอิทธิพลอย่างมากในเขตหัวเมืองนี้"
เฟยหลงที่ได้ยินดังนั้นถึงกับหัวเราะออกมา ทำให้ชายชาวนาคนนั้นรู้สึกแปลกใจอย่างมาก
นี่เจ้าไม่ได้ฟังในสิ่งที่ข้าพูดกับเจ้างั้นหรอ
ข้าน้อยได้ยินขอรับ ขอบใจท่านที่เตือนข้า เอาเป็นว่าข้าจะระมัดระวังให้ดีที่สุดเลยละกัน
จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบหมอนกับผ้าห่มให้เฟยหลง
"นี่สำหรับเจ้า" และเฟยหลงพยักหน้ารับ ด้วยความซึ้งใจ
"คืนนี้เจ้าพักให้สบายเลยนะ" ชาวชาวนาพูดแล้วก้เข้านอน
เพราะว่าด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ทำให้เฟยหลงหลับลึกลงไปอย่างสนิทและเขาได้ฝันเห็นหลิวอี้เฟยโดนฝูงหมาป่าไล่ล่า และนางได้ร้องตะโกนเรียกชื่อ เฟยหลงเฟยหลง เลยทำให็เขาได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาในกลางคืนทำให้เขานอนต่อไปอย่างไม่สนิทอีกเลย ได้แต่เฝ้ารอรุ่งอรุณอีกวัน เพื่อที่จะได้ไปช่วยนางอย่างเร็วที่สุด
...
พอถึงรุ่งเช้าเฟยหลงได้รีบลุกเดินออกไปนอกกระท่อม มองดูเส้นทางที่เขาจะต้องเดินทางต่อ และบังเอิญมองไปเห็นชายชาวนาคนนั้นกำลังนั่งต้มข้าวต้มร้อนๆอยู่ริมคันนา กลิ่นของมันหอมเย้ายวนเฟยหลงอย่างมาก
"นี่เจ้ามากินข้าวต้มก่อนสิ มาๆๆๆ" เฟยหลงไม่รีรอรีบเดินเข้าไปหาเขา และได้ลิ้มรสข้าวต้มร้อนๆถ้วยนั้นทำให้รู้สึกมีพลังขึ้นมา
"แหม่ ฝีมือรสชาติข้าวต้มช่างอร่อยเหลือเกิน"
"จริงหรอ ข้าว่าเจ้าอาจหิวจาการเดินทางมากกว่ากระมั้ง....แต่อย่างก็ข้าจะน้อมรับคำชมจากเจ้าก็แล้วกัน"
เฟยหลงถาม "เออว่าแต่ ท่านชื่ออะไรล่ะ ท่านยังไม่บอกชื่อเจ้าเลย"
"อ้าว....ก็เจ้าไม่ถามข้านี่ 555"
"เออ นั่นนะสิ555"
ชายชาวนาบอกชื่อไปว่า "ข้าชื่อ อาหลิง"
ส่วนข้า "เฟยหลง ขอบใจเจ้ามากอาหลิง"
"ข้าขอตัวลาท่านก่อน"
"ระวังตัวด้วยล่ะ เฟยหลง"
"อืม" เขาพยักหน้าตอบ
แล้วเฟยหลงเดินไปหาม้าที่ผูกไว้ ให้มันดื่มน้ำกินหญ้า สักพ้กเขาก็รีบควบม้าออกไปตามเส้นทางเดินและได้ผ่านทุ่งหญ้าที่สวยงามที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้เขาและตื่นเต้นและสุขใจไม่น้อย ความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ความกังวลกับอะไรหลายอย่าง ถูกลืมไปในชั่วขณะเมื่อเขาได้มายื่นอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวจี นอกจากสุขใจที่ได้อยู่ท่ามกลางบรรยากาศเช่นนี้แล้ว ยังสุขใจที่ได้เห็นภาพประทับใจอีกด้วย
เมื่อเขาเสพกับความสวยงามของธรรมชาติตามท้องทุ่งแล้ว เขาก็ออกเดินทางต่อไปอย่างมั่นใจ


"เมื่อนั้นสมเด็จพระณรายบพิตรเป็นเจ้า เสด็จออกรบมหาอุปราชา ตำบลหนองสราย... ครั้งนั้นมหาอุปราชาขาดคอช้าง ตายในที่นั้น..."
พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐฯ
/
/
/
สวัสดีครับนักอ่านทุกท่าน ผมจะปล่อยตอนใหม่ให้อ่านอย่างต่ำคือวันเว้นวัน เวลา 20:00 - 22:00 ครับ
ถ้าวันไหนคึกคัก เราจะลงวันละตอน (ฮา)
เริ่มวันอังคารที่ 30 กันยายนถึงวันที่ 1 พฤศจิกายน 2022 นะครับ
/
/
/
ชี้แจ้งนักอ่าน : ผลงานนิยายเรื่องนี้มีเจตนาที่จะไม่ใช้ราชาศัพท์ที่ยากหรือมากจนเกินไป เพื่อให้นักอ่านสามารถอ่านเรื่องนี้ได้อย่างสนุกสนานจนจบ
นิยายเรื่องนี้เป็นแนวโรแมนติกแฟนตาซี ที่มีเค้าโครงบางส่วนมาจากเรื่องราวในหน้าประวัติศาสตร์กรุงหงสาวดีเป็นหลัก อ้างอิงตามนิทาน บทกวี นิมิตพระภิกษุ พงศาวดารและบันทึกชาวต่างชาติ แต่กระนั้นเนื้อหาบางส่วนก็เป็นการแต่งขึ้นเพื่อสร้างความบันเทิงมากกว่าเป็นตำราวิชาการ จึงขอแจ้งแก่นักอ่านทราบว่าผลงานนี้มิใช่ผลงานประเภทกอดตำราประวัติศาสตร์ไว้จนแน่น หากแต่เป็นการพาท่านไปสู่โลกผจญภัยเหนือจินตนาการผ่านปลายปากกาของนักเขียนทั้งสิ้น
ดังนั้นให้ถือว่า บุคคล สถานที่ เหตุการณ์ ชื่อ ตลอดจนวัฒนธรรมภายเป็นเรื่องสมมุติขึ้นเพื่ออรรถรส บางตัวละครและบางสถานการณ์อาจแตกต่างจากประวัติศาสตร์ภาพจำกระแสหลัก รวมถึงทัศนคติและนิสัยแนวคิดของบางตัวละครนั้นเป็นเพียงเรื่องในจินตนาการของนักเขียนเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการรับชม
/
/
/
มีคำกล่าวว่าประวัติศาสตร์เหมือนเหรียญที่มีสองด้าน เมื่อลองพลิกด้านหนึ่งก็จะเห็นมุมมองมิติใหม่อีกด้านหนึ่งที่ซ่อนอยู่ ดังนั้นการเปิดโอกาสให้ถกเถียงหาข้อมูลเพื่อค้นหาข้อเท็จจริงเป็นเรื่องที่ดียิ่ง ผลงานเรื่องนี้จึงไม่มีเจตนายึดชุดความรู้ความเชื่อชุดใดชุดหนึ่งถูกต้องเป็นสำคัญ ไม่มีเจตนาลบหลู่ ดูหมิ่น ไม่มีเจตนาชี้นำทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงแต่ประการใด
นักเขียนมียินดียิ่งเมื่อทราบว่าเมื่อท่านได้อ่านนิยายเรื่องนี้แล้ว สนใจศึกษาข้อมูล ถกประเด็นต่าง ๆ เพิ่มเติมหลังจากนี้
/
/
/
[ Contact Warning ]
นิยายเรื่องนี้อาจเนื้อหาที่มีขนบธรรมเนียม ประเพณี ค่านิยมยุคโบราณซึ่งเป็นเรื่องละเอียดอ่อนในปัจจุบัน
มีการบรรยายถึงสงคราม ความรุนแรง เพศและการใช้ภาษาที่ต้องใช้วิจารณญาณเพื่อการรับชม
ผู้อ่านที่มีอายุน้อยกว่า 13 ปีควรได้รับคำแนะนำ
/
/
/
หากนิยายเรื่องนี้มีข้อผิดพลาดประการใด ผู้เขียนขอน้อมรับฟังคำแนะนำด้วยความยินดียิ่ง และทางนักเขียนก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้
ขอฝากผลงานด้วยนะครับ


"เมื่อครู่ท่านดูลุกเหินลำบากฤๅเปล่าหนา ย่าพวาสี? "
 เมื่อพระสงฆ์หมดกิจสงฆ์ ร่างที่ลอยเคว้งบนอากาศก็รีบถลาฟังวาจาเจ้าชายเมงจีสวา ก่อนหันหน้าไปยังหัวหน้านางกำนัลสนองโอษฐ์ของพระอัครมเหสีซึ่งนั่งอยู่ สีหน้าของนางยังคงยิ้มแย้มอบอุ่น
 "หม่อมฉันยังแข็งแรงดีเพคะองค์ชาย ขอบพระทัยที่ทรงเป็นห่วงคนแก่" ย่าพวาสีตอบกลับองค์หลานหลวงด้วยน้ำเสียงสดใส แต่เมื่อนางพยายามจะลุกขึ้น ดวงตาหญิงชราก็หรี่ลง สีหน้าของนางก็ดูแฝงฝืน จังหวะการลุกเหินเริ่มสำแดง เจ้าชายเมงจีสวาไม่รอช้ารีบผินพระองค์ไปทางอัครมเหสี
 "เสด็จย่า...นางมีอาการเจ็บข้อเท้า" เจ้าชายตรัสกริยาท่าทีสมวัยหกชันษา
 "จริงฤๅ ที่เจ้าเจ็บดั่งหลานข้าบอก" สายพระเนตรคมของอัครมเหสีเสไปยังบ่าวคนสนิท หัวหน้านางกำนัลหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนชี้แจ้งด้วยท่าทีสงบจำยอม
 "ขออภัยเพคะพระนาง หม่อมฉันเคยนึกว่าเป็นอาการปวดเมื่อยตามประสา ก็พักหลังเริ่มปวดบ่อยขึ้นเจ้าค่ะ"
 "เสด็จแม่ หม่อมฉันเห็นว่าให้หมอหลวงมาดูเถิด" พระชายาราชมารดาตรัสด้วยน้ำเสียงความห่วงใย ขณะที่พระนางใช้พระหัตถ์แตะเหล่ากุมารีของพระองค์ให้มาใกล้ตน
 "นั่นสิหนา" พระนางผู้เป็นใหญ่เห็นพ้อง "พวาสี เจ้าก็เหมือนน้องนางร่วมอุทรเรา อยู่ดูแลกันมาตั้งแต่ตองอูจนหงสานี่ ป่วยไข้ได้ป่วยไยไม่แจ้งก่อน เช่นนี้ก็ตำหนักใต้ของเราคงจะโดนนินทาว่าดูแลกันไม่ดี จงพักเสียแล้วให้หมอหลวงมารักษา"
 "ขอพระนางโปรดอภัย หากให้หมอหลวงมาตรวจอาการหม่อมฉัน มิวายจะต้องหยุดพักจากกิจในวัง หม่อมฉันอยากถวายงานรับใช้พระองค์เพคะ"
 "เรารู้ว่าเจ้ารักงานเจ้า อยู่กันตั้งกี่ปีแล้วหนา เราไม่เคยเห็นเจ้าพักเลยพวาสี ดีที่หลานชายเราช่างสังเกต เกิดเจ้าเป็นอะไรเราคงเหมือนขาดหูขาดตาขาดเพื่อนคู่คิด ระหว่างนี้ให้หลานสาวเจ้ามาทำงานในตำหนักแทน มิต้องห่วงข้าไม่ให้เจ้าอยู่เฉยระหว่างพักดอก"
 ระหว่างที่อัครมเหสีและพระชายากำลังสนทนาเรื่องนางกำนัลคนขยัน นาถะยาซึ่งแอบซุ่มมองอยู่นานก็เข้ามาใกล้เจ้าชาย พลางพูดด้วยเสียงแผ่วคล้ายกระซิบ
 'เจ้าชาย ถ้าเราไม่เตือนเรื่องข้อเท้า จะเกิดอะไรขึ้นกับย่าพวาสีผู้แสนดีฤๅ ? '
 เมงจีสวาถอนปัสสาสะก่อนชำเลืองพระเนตรไปยังหญิงชราผู้ที่ถูกเอ่ยถาม
 'นางจะลื่นล้มหัวฟาดระหว่างทำงานในตำหนักเข้าสักวัน' เจ้าชายตอบในใจ นาถะยาชักสีหน้าหดหู่เวทนาเมื่อได้ยิน 'แม้นไม่ถึงตายก็ขยับร่างกายมิได้อีก สุดท้ายนางก็ถูกส่งไปนอกวังและไม่ได้กลับเข้ามาอีกเลย...'
 'อย่างน้อยก็ไม่ล้มก่อนออกวัง นาถะยาหวังว่าชะตาของย่าพวาสีจะเปลี่ยนไป'
 เจ้าชายเมงจีสวาหันไปยังพระพุทธรูปใหญ่ซึ่งจ้องมองลงมา ทรงพนมมือไหว้แล้วดำรัส
 'ก็อย่างที่เจ้าบอกนาถะยา ไม่ดีขึ้นได้หรือเลวลง...'


มีลำนำพื้นเมืองมุขปาฐะชื่อ 'โมตอสะลิน เพลงฝนเดือนสิบ' ขับขานว่าสายฝนคือบททดสอบศรัทธาพุทธศาสนาจากพิรุณเทพ ฝนช่วงเข้าออกพรรษายิ่งหนักศรัทธาของพุทธบริษัทยิ่งต้องทวีค่าขึ้นเท่านั้น เทพแห่งฝนจะทดสอบความหนักแน่นด้วยการจุ่มบ่วงบาศลงหม้อน้ำจนชุ่ม ก่อนสะบัดพรมใส่ก้อนเมฆหนึ่งครั้ง หากเมฆถูกสะเก็ดน้ำหนึ่งหยดจะบังเกิดเป็นฝนบนโลกหนึ่งห่า ถ้าพระพิรุณสะบัดรุนแรงฝนก็จะเทลงมาสิบห่าใหญ่
 บทร้องรำทำเพลงเอาสนุกปากเล่าต่อไปว่าฝนจะมากน้อยนั้นขึ้นอยู่กับการสุ่มเลือกสัตว์พาหนะที่ช่วยแบกขนหม้อน้ำ ถ้าพิรุณเทพทรงเลือกพาหนะวารีธาตุอย่างนาค มัจฉา พญาจระเข้จะมีบททดสอบศรัทธาใหญ่โตเป็นเม็ดฝนหนักหน่วง กลับกันหากเป็นสัตว์ใหญ่อย่างพวกช้างม้าหรือพญาหงส์ทอง ฝนก็จะตกลงมาเพียงไม่กี่ห่าก่อนฟ้ากระจ่างจะตามมา เพราะว่าสัตว์วิเศษเหล่านี้จะยกพระพิรุณสูงเหนือผืนเมฆทำให้เมฆไม่โดนสะเก็ดน้ำเต็ม ๆ เมื่อเดินหรือเหาะผ่าน ก้อนเมฆจะจางหายกลายเป็นท้องฟ้าเปิดแจ่มชัด
 เจ้าชายเมงจีสวากับนาถะยาหันมองท้องฟ้าขณะแหงนมองบนเสลี่ยงห่าม ถ้าลำนำเป็นเรื่องจริงบัดนี้พระพิรุณคงกำลังเลือกสัตว์ใหญ่ หลังจากควบฝูงหมู่วารีธาตุมาหลายวันในที่สุดขณะนี้ฝนจึงยังไม่ตก อากาศเริ่มมีลมพัดให้เย็นสบาย ถึงฟ้าจะมีสีหม่นไม่กระจ่างสดใสเท่าใดนัก แต่แสงแดดสว่างจาง ๆ ก็เล็ดลอดม่านเมฆหนาออกมารำไร
 จากการได้สืบเสาะเบาะแสผ่านการสังเกตสอบถามระหว่างก่อนและหลังเดินทาง ทำให้เจ้าชายกับนาถะยาทราบปีศักราชที่พวกตนอยู่แน่ชัด ปีขณะนี้คือจุลศักราช ๙๒๑ (พุทธศักราช ๒๑๐๒) อันเป็นช่วงเวลาหลังศึกที่ล้านนาและหัวเมืองไทใหญ่ชายแดนจีนใกล้เคียง เมื่อหักลบปีศักราชที่ระบุในในเอเช้ง พระองค์จะมีพระชนมายุย่างเข้า ๖ พรรษา นั้นแปลว่าการเดินทางของทั้งสองนั้นมาไกลเกือบสามสิบปีทีเดียว
 เจ้าชายเมงจีสวาทอดพระเนตรเวียงวังวัดวาอาราม ตลอดจนบ้านช่องพลเมืองด้วยหวนคิดถึงความหลัง บ้านเมืองหงสาวดีเมื่อสามสิบปีก่อนช่างแตกต่างจากครั้งสุดท้ายที่พระองค์จากมา เพื่อรบกับกรุงศรีอยุทธยา
 ความเงียบงันในใจเจ้าชายมลายหายไปเมื่อเห็นนาถะยา ดวงจิตดูจะตื่นตาตื่นใจกับภาพตรงหน้า เจ้าตัวจดจ้องผู้คน ชมขนมอาหารเหล่าแม่ค้าวางเรียง หยอกเหย้าวัวต่างสินค้าของบรรดานายฮ้อย เที่ยวล่องลอยไปชมตรงโน้นบ้างชี้ตรงนี้บ้าง เจ้าชายนึกเอ็ดในใจว่า 'เจ้านี่มิใช่ผีแต่เป็นลูกนกเพิ่งบินเที่ยวนอกรังมากกว่า' ฝ่ายนาถายาอ่านจิตก็แย้งว่า 'ลูกนกที่ไหนมีกำลังอิทธิฤทธิ์มากพอพาเจ้าชายข้ามเวลามาสามสิบปีได้เช่นนี้เล่า' จากนั้นการเถียงฝีปากกันในใจก็มีเรื่อยมาจนถึงวัด
 ลางทีขณะนี้พระพิรุณอาจทรงตัดสินใจเลือกสัตว์พาหนะพอดี เสียงฟ้าร้องเริ่มครั่นครื้นเป็นระยะ ขณะที่ขบวนเสด็จของเจ้าชายมาด้านในเขตวัด พอก้าวลงจากเสลี่ยงเมฆก็ตั้งเค้าครึมหนา เชงมารีบนำทางพระองค์ลัดเลาะตามทางอารามกว้างหมายใจจะเจ้าชายไปให้ทันกิจแห่งสงฆ์ ทว่าจังหวะนั้นก็พบนางกำนัลวัยกลางคนกลุ่มหนึ่งดักรอรับเสด็จอยู่
 "หม่อมฉันถวายบังคมเพคะองค์ชาย" หญิงนางหนึ่งในหมู่ข้ารับใช้เอ่ยขึ้นด้วยเสียงนุ่ม จากเรือนผมยาวสีดอกเลาแสดงให้เห็นว่านางอายุมากที่สุด ผิวพรรณกับการแต่งกายงามกว่าผู้ใดในหมู่ข้ารับใช้หญิงทั้งหมด แสดงถึงสถานะของนางได้เป็นอย่างดี
 'ท่านย่าท่าทางใจดีผู้นี้ใครกันฤๅเจ้าชาย' นาถะยาถามขึ้นเสียงกระซิบ
 'ย่าพวาสี เป็นหัวหน้านางกำนัลและคนสนิทเสด็จย่า' เจ้าชายตอบในใจ นิ่งทอดพระเนตรหญิงชราครู่หนึ่งก่อนรับสั่งกับผู้มาต้อนรับ "หัวหน้านางกำนัล มีกิจอันใดกับข้าฤๅ"
 "พระอัครมเหสีมีรับสั่งพบหาองค์ชายเป็นการส่วนพระองค์ ก่อนไหว้พระด้านในเพคะ"
 "เสด็จย่าฤๅ..." เจ้าชายตรัสด้วยสีพระพักตร์หวั่นไหว นาถะยารับรู้ความเศร้าด้วยจิต จึงขยับไปใกล้พระองค์ราวกับเรียกสติ
 "เพคะ หม่อมฉันจะนำทางให้นะเพคะ" ย่าพวาสีไม่รอช้ารีบลุกขึ้นก่อนที่จะพาเจ้าชายไปพบเจ้านางผู้เป็นนาย มหาเทวีเจ้าซึ่งรออยู่ด้านใน
 "เจ้ามาแล้วฤๅ มังสามเกียด" เมื่อบริวารหลบไปรอด้านนอกจนหมด สุรเสียงทรงอำนาจตรัสขึ้นกับเจ้าชายเมงจีสวา พระนางเรียกด้วยชื่อเดิมแต่กำเนิดมิใช่ชื่อตำแหน่งในชาติภพก่อน เมงจีสวากะพริบพระเนตรปริบ ๆ คุกเข่าก้มไหว้เจ้านางอตุลสิริมหาเทวีผู้ซึ่งกำลังพนมมือไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ พระนางหันพระองค์มายังหลานชายด้วยสายพระเนตรดุ
 ฝ่ายนาถะยาเพิ่งเคยพบพระอัครมเหสีเป็นครั้งแรกถึงกลับรู้สึกเย็นวาบหวั่นเกรง ประหนึ่งว่าตนเองก็ถูกดึงเข้าร่วมอาญาโทษเช่นกัน ว่ากันตามตรงนาถะยามองพระนางต่างจากย่าพวาสีผู้เป็นคนสนิทยิ่งนัก เสด็จย่าของเจ้าชายในมุมมองของนาถะยาคือขั้วตรงกันข้ามกัน พระนางผอมบาง รูปร่างเล็กแต่สง่างามดั่งนางพญาหงส์ ม้วนพระเกศาแซมขาวที่ยาวเป็นรูปร่างเป็นเกลียวคลื่น
 อีกจุดร่วมหนึ่งที่นาถะยาสังเกตเห็นคือสายพระเนตรของเจ้าชายกับเสด็จย่าเหมือนกัน อย่างยิ่งเวลาดุหรือโกรธเช่นนี้ยิ่งเหมือนสมกับสืบสายเลือดกันมา
 "เสด็จย่าทรงอยู่ที่นี่..." เมงจีสวาคุกเข่า ความรู้สึกเก่าก่อนหวนคำนึง พระองค์ดึงสติทันจึงรีบพนมมือโค้งก้มด้วยสีพระพักตร์ปั้นยากแข็งเกร็ง "ถวายบังคมพระเจ้าค่ะ"
 "ได้ยินแม่กับพวกพี่หญิงของเจ้าบอกว่าเมื่อเช้าเจ้าไม่ค่อยสบาย ย่ายังนึกว่าจะไปหาด้วยตัวเอง ...ลางทีตำรับโอสถกับกำยานหมอหลวงคงได้ผลชะงัดนัก เจ้าหายดีแล้วสิ"
 "ขออภัยที่กระหม่อมทำให้เสด็จย่าเป็นกังวล หม่อมฉันสบายดีพระเจ้าค่ะ"
 "หากเจ้าป่วยและดื่มโอสถหายจริงก็ดีแล้ว เจ้าควรนึกถึงพระมารดากับพี่สาวเจ้า พวกนางคือผู้ที่เจ้าควรกล่าวขออภัยมากกว่าย่า" สายพระเนตรและพระสุรเสียงยังคงหนักแน่นเช่นเดิม
 'สายตาพระนางดุยังกับเสือ ราวกับเห็นนาถะยาได้อย่างไรอย่างนั้น' นาถะยาพึมพำ ก่อนจะเผลอคุกเข่า คลานไปหาเจ้าชายคู่คิดใกล้ ๆ ด้วยความหวั่นเกรง
 "เหตุที่ย่าพบหลานก่อนเข้าไปไหว้พระด้านใน ก็เพื่อจะได้สะสางความวุ่นวายแต่เดิมที่หลานก่อไว้เสียก่อน" พระนางเสด็จมาใกล้หลายชาย ทรงเงียบรอจนหลานเงยพระพักตร์ขึ้นมองตอบ
 "สะสางเรื่องที่หม่อมฉันก่อ? "
 "ย่าได้ยินว่าหลานโมโหเอาแต่ใจจนขับไล่บ่าวไพร่ออกนอกวัง ข้ารับใช้นางกำนัลขัดใจก็ตะเพิดออกนอกตำหนัก...กระทั่งบ่าวมาลาเพื่อบวชหน้าไฟให้ญาติผู้วายชนม์ เจ้ายังไม่ให้ไป หรือให้ไปก็ตะเพิดไม่ให้กลับ"
 นาถะยาอ้าปากก่อนหันไปทางเจ้าชาย ท่าทีราวกับไม่เชื่อหูตนเอง 'เจ้าชายช่างใจร้าย น่าสงสารบ่าวนัก นาถะยาขอไปอยู่ข้างเสด็จย่าดีกว่า' ดวงจิตที่ไม่มีใครเห็นพูดก่อนลอยไปอีกฝั่งแล้วกอดอก
 'ข้าเพิ่งห้าขวบ จำไม่ได้แล้ว เรื่องตั้งแต่สมัยไหนกัน' เจ้าชายเอ็ดกลับในใจ ทว่าเมื่อสายพระเนตรมหาเทวีเพ่งพิศยิ่งขึ้นก็ทรงหยุดสนดวงจิตเจ้ากรรม แล้วหันมาก้มพระพักตร์ต่ำลงสำแดงท่าทีที่สลดจากใจจริง
 "มังสามเกียดไม่คิดฤๅว่าคนเหล่านั้นจะมองเจ้าอย่างไรบ้าง เจ้าเป็นถึงเจ้าชายหงสาวดีควรประพฤติให้สมเกียรติหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์ เป็นแบบอย่างที่ดีแก่ประชาชน ขุนนางที่หลานไล่ไปเล่า บางคนสืบสายขุนนางภักดีมาแต่เก่าก่อน หลานเป็นถึงเจ้าชายวันหน้าก็ต้องเป็นผู้นำเกื้อหนุนพึ่งพาให้บ้านเมืองรอดปลอดภัย หลานควรเรียนรู้วิถีปฏิบัติต่อเหล่าขุนนางและบริวารทั้งหลายให้มากกว่านี้"
 เจ้านางตรัสอบรมเสร็จก็ทรงถอนพระปัสสาสะ เมื่อพระนางเย็นพระทัยลง ประกอบกับสังเกตกริยาคู่สนทนา จึงกล่าวด้วยสุรเสียงทุเลาแก่โทสะ
 "แต่ย่าได้ยินมาอีกเช่นกันว่าเจ้าได้เรียกพวกบ่าวทั้งหลายกลับเข้ามาแล้ว เอาเถิด อย่างไรหลานก็ยังเด็กนัก ย่าจึงจักไม่ถือสาหาความเอาโทษเจ้า..."
 นาถะยาถึงกับหันมองเจ้าชายด้วยความฉงน เหตุใดความจึงทราบมาถึงพระนางได้ว่องไวเช่นนี้ นึกถามเสียในใจก็ได้คำตอบจากเจ้าชายว่านี่แหละคือพระนางอตุลสิริมหาเทวี มีพร้อมทั้งพระเดชพระคุณ เปี่ยมล้นอำนาจบารมีสูงส่งดั่งเกียรติยศ ทุกคนต่างกล่าวขานว่าพระนางสมเป็นอัครมเหสีผู้ปราดเปรื่องคู่พระทัยของพระเจ้าบาเยงนองที่สุด ทรงผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน
 หากเป็นกิจในวังหลัง สายพระเนตรพระกรรณของมหาเทวีก็มีมากมายเหลือคณานับ มิเป็นรองผู้ใด
 "...ต่อไปก็ประพฤติตนให้เหมาะสมกับฐานะองค์ชาย เลี้ยงดูคนในตำหนักให้ดี อย่าให้ย่าหรือแม่เจ้าต้องขุ่นเคืองเรื่องนี้อีก เข้าใจฤๅไม่ มังสามเกียด"
 "หม่อมฉันเข้าใจแล้วพระเจ้าค่ะเสด็จย่า"
 "ดี ถ้าเจ้าเข้าใจจริงเมื่อย่าพูดอะไรหลังจากนี้ ขอให้เจ้าเห็นพ้องตามคำของย่า ไม่โต้แย้งให้เสียเรื่อง" มหาเทวีแห่งหงสาวดีผินพระพักตร์ก่อนมีพระเสาวนีย์แก่ข้ารับใช้หญิงคนสนิท "พวาสี เจ้าจงเรียกให้พวกเขาเข้ามาเถิด"
 หัวหน้านางกำนัลคนสนิทเหยียดลุกกายอย่างแช่มช้าด้วยสังขารที่มาก ย่าพว่าสีเดินดุ่ยอุ้ยอ้ายหายไปสักครู่ก็กลับมาพร้อมด้วยบุรุษวัยกลางคนหนึ่ง เดินขากะเผลกต้องใช้ไม้เท้าช่วยพยุง มีเด็กชายผิวแทนเพราะต้องแดด อายุไล่เลี่ยเจ้าชาย เส้นผมถูกโกนโล่งเตียนจนเห็นหนังศีรษะ และชายชาวยุโรปสูงใหญ่ที่มีดวงตาสีน้ำข้าว พวกเขาต่างคุกเข่าลงใกล้กลับเจ้าชายเมงจีสวาและนาถะยา ดวงจิตรีบกระเถิบกายหลบเลี่ยงมาลอยบนอากาศ
 'นี่มันอย่างไรกันหนอ สามคนนี้เป็นใครกันอีก คนเยอะจนนาถะยาชักตามไม่ทัน เรากำลังจะทำอันใด...เจ้าชาย ไหวหรือเปล่าพระองค์?'
 'นี่มันมหรสพคนตายหรืออย่างไรหนอ นาถะยา ข้าได้พบกับเสด็จย่า คนสนิทกับแม่ทัพนายกองนี่อีก ข้าพอจะจำเค้าลางได้ ...ทุกคนในห้องนี้ล้วนตายไปแล้วเมื่อข้าเติบใหญ่ บางคนตายตั้งแต่ข้ายังไม่เกิดด้วยซ้ำ ข้าวางตัวไม่ถูกว่าจะรู้สึกยินดียินร้ายเช่นไร'
 นาถะยาลอยตัวกลับมาหาเจ้าชายคู่คิดก่อนจ้องตาแล้วเอ่ย 'เรียนตามตรง นาถะยามิทราบหรอกว่าควรวางตัวอย่างไร แต่คนไหนดีกับพระองค์ก็ยิ้มแล้วยินดีเถิดหนา'
 "ถวายบังคมพระเจ้าค่ะพระนาง องค์ชาย ...กระหม่อมได้เชิญท่านสมิงพญากับหลานชายกลับมาตามรับสั่งแล้วพระเจ้าค่ะ"
 นาถะยาหันมองพูดที่พูดแทรกขึ้น ผู้พูดคือนายฝรั่งร่างสูงนั่นเอง
 "ขอบใจท่านมากดีเอโก้...ทุกท่านมิต้องมากพิธี เราต่างก็มิใช่คนอื่นคนไกล ต่างก็รับใช้พ่ออยู่หัวบาเยงนองมาด้วยกันหลายสิบปีทั้งนั้น" พระนางตรัสพลางแย้มพระสรวล "รบกวนท่านสมิงพญาจากพิธีเสียแล้ว เรื่องของพ่อตาท่านเราเสียใจอย่างยิ่ง ท่านแม่ทัพดาง์วตองฮมูเป็นผู้อาวุโสที่สุดในหงสาวดีที่พ่ออยู่หัวและเราต่างนับถือดุจญาติผู้ใหญ่ เราจำภาพท่านแม่ทัพคุมกองเรือราชนาวีในสมัยเสด็จพ่อได้อยู่เลย สมัยอนุชาเรานอกจากดูแลกองราชนาวีร่วมกับท่านสมิงพญาแล้ว ยังเป็นนักกวีประจำราชสำนัก ช่างเป็นผู้มีคุณต่อบ้านเมืองมากมายยิ่งนัก"
 "เป็นเพราะพระบารมีอุปถัมภ์พระเจ้าค่ะ ชีวิตนี้น้อยนัก การได้ทำคุณแก่บ้านเมืองนับเป็นเกียรติสูงสุดแล้วพระเจ้าค่ะ" สมิงพญาแม่ทัพชาวมอญตอบ
 "น่าเสียดายที่ท่านราชตะมัน บุตรชายของท่านแม่ทัพดาง์วนำกองทหารม้าไปช่วยราชการที่เมืองญัง เพลานี้จึงมิได้อยู่ในกรุงหงสาวดี หาได้ทันดูใจขุนศึกผู้พ่อไม่"
 อดีตแม่ทัพมอญก้มศีรษะเล็กน้อย "กิจของแผ่นดินหงสาวดีต้องมาก่อนเรื่องชีวิตส่วนตัวพระเจ้าค่ะพระนาง ในฐานะพ่อกับลูกที่เติบโตรับใช้ราชการมานาวนาน ย่อมเข้าใจทราบเรื่องนี้ดีกว่าผู้ใดพระเจ้าค่ะ"
 "ยอดบุรุษเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง อย่างน้อยก็มีท่านกับหลานชายผู้เป็นทายาทอยู่ที่นี่ ตอนนี้" สายพระเนตรคมจับจ้องไปทางเจ้าชายเมงจีสวา เมื่อสบเนตรกันกับฝ่ายหลานชาย พระนางจึงมีรับสั่งต่อ
 "เดิมหลานของท่านสมิงพญาก็เป็นบริวารในตำหนักหลานชายเรานี่หนา แต่เพราะต้องขอลาบวชหน้าไฟแด่ท่านแม่ทัพดาง์ว เจ้าชายมังสามเกียดออกปากไม่ให้ไปคราวนั้นก็ด้วยเพราะยังเยาว์นัก จึงพลั้งเผลอตรัสพ้อด้วยความมิรู้เดียงสา ขออย่าได้ถือสาเลยหนา ใจจริงก็ยังอยากให้หลานชายท่านสมิงพญาอยู่ถวายงานรับใช้ใกล้ชิด ใช่หรือไม่เล่า มังสามเกียด"
 เจ้าชายเมงจีสวารับรู้ทิศทางตามที่ตกลงกับเสด็จย่าจึงหันไปตรัสกับพระอัยกาต่อหน้าขุนศึกรามัญและผู้อื่นรอบด้าน
 "พระเจ้าค่ะเสด็จย่า หม่อมฉันไม่มีเจตตาจะไล่ใครออกไป เป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น"
 "เช่นนี้หนา ท่านสมิงพญา เราเองก็ตั้งใจจะเป็นเจ้าภาพในพิธีของแม่ทัพดาง์วตองฮมู เราจะจัดแจงค่าใช้จ่าย ดูแลพิธีต่อให้อย่างสมเกียรติ ส่วนเจ้าชายเองก็อยากให้หลานชายท่านสมิงพญากลับมารับใช้ในตำหนัก ครานี้ให้เหมาะจึงจะตั้งเป็นพระพี่เลี้ยงเจ้าชายด้วยอีกคนหนึ่ง ต่อไปมีอะไรจะได้ช่วยเหลือเจื้อจุนกันได้ยิ่งขึ้น หากท่านแม่ทัพสมิงพญามิขัดเคืองในเรื่องนี้หนา"
 "เป็นพระมหากรุณาธิคุณของกระหม่อมกับเจ้าหน่องจาเป็นล้นพ้นพระเจ้าค่ะ" สมิงพญาก้มกราบขอบพระทัย "หน่องจา เจ้าจงไปกราบพระอัครมเหสีกับเจ้าชายมังสามเกียดอย่าช้าที" เขาเอ่ยเสียงแผ่วกับหลานชายซึ่งก้มหน้าก้มตาตลอดการสนทนาคราวนี้ เด็กชายคลานมาหาเมงจีสวากับนาถะยา ...ระหว่างนั้นนาถะยาก็สังเกตว่าเจ้าชายขมวดคิ้วพลางพึมพำ
 'หน่องจา...ลูกหลานตระกูลแม่ทัพเรือกับแม่ทัพม้าหรือ...' เจ้าชายดำริอยู่ภายในพระทัย
 'อดีตเณรหน้าไฟผู้นี้ทำไมฤๅพระองค์'
 'ไม่ทำไรหรอกนาถะยา เดิมทีข้ามิเคยมีเด็กผู้นี้เป็นพี่เลี้ยง ก่อนนั้นก็มีแต่เชงมา ...แต่มีบางอย่างกวนใจข้านัก รู้สึกคุ้นชื่อ...จากที่ไหนกันหนา...'
 อย่างไรก็ดีไม่ทันที่เจ้าชายจะนึกสนทนากับนาถะยาจบ เด็กชายผิวแทนก็เอ่ยขึ้น
 "ขอบพระทัยพระองค์พระเจ้าค่ะ หม่อมฉันเคยนึกว่าพระองค์จะไม่ต้องการกระหม่อมแล้วเมื่อครั้งส่งขับไล่ออกมา" หลานแม่ทัพรามัญพูด คำของเขาทำให้เจ้าชายเมงจีสวารู้สึกผิดต่อพระองค์เองที่เพราะนิสัย จึงรีบไปทางบริวาร เอ่ยรับขวัญอีกฝ่าย
 "...ที่เราพูดเพราะเราไม่อยากให้เจ้าไปไหน อยากให้เจ้าเป็นพี่เลี้ยงรับใช้ด้วยกัน จากนี้เราจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี เงยหน้าเถิด จากนี้เจ้าจงเป็นพระพี่เลี้ยงเรา ผิดถูกจงกล้าชี้แนะ ช่วยเหลือกันต่อไป"
 "หม่อมฉัน...ขอบพระทัยพระเจ้าค่ะ"
 ฉับพลันนาถะยาก็รู้สึกขนลุกและสะดุ้งโหยงเฉกเช่นปุถุชนเผชิญหน้าอัสนีบาศ ดวงจิตลี้ลับไม่แน่ใจว่าฟ้าแลบฟ้าร้องที่ตนรับรู้เป็นสภาพอากาศจริงหรือเท็จ เพราะไม่ทันจะพูดหรือจ้องมองด้านนอกอันใดนาถะยาก็ชักสีหน้า เมื่อเห็นว่าใบหน้าเจ้าชายแข็งทื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง
 ความรู้สึกที่เชื่อมต่อกันระหว่างเจ้าชายกับนาถะยาคือประหลาดใจส่วนหนึ่ง และอีกส่วนคือความเดือดดาลเกินพรรณนา
 เจ้าชายเค้นสบถในห้วงจิตใจ เดือดราวกับมีลมออกจากพระกรรณ
 'มึง!....มึงนี่เอง....'
 'ประเดี๋ยวก่อนเจ้าชาย สงบพระทัยก่อน กระไรกันพระองค์ นาถะยารู้สึกถึงความแค้นเดือดดาล ทำเช่นนี้มิได้หนา จะเสียเรื่องนะพระองค์' นาถะยาบินถลามาร้องปรามห้ามทัพด้วยรวดเร็ว 'เด็กคนนี้ทำไมเหรอพระองค์ เกิดอะไรขึ้น!?'
 '...ในกาลหน้า มันคือเจ้าเมืองชาปะโร...มันเคยไสช้างมาชนข้า จนข้าตกช้าง!'
 นาถะยาอ้าปากค้างก่อนมองหน้าอดีตเณรหน้าไฟให้ชัด 'โลกมันกลมอะไรเช่นนี้!'
 '...ว่าแล้วถึงคุ้นหน้ามึง เพราะมึง...ตอนนั้นถึงได้....อ้ายฉิบหายเอ๊ย!!!' เจ้าชายขบพระทนต์แน่นกรอด ตั้งท่าราวกับจะฉีกกระชากเป็นชิ้นเนื้อไม่ก็หมายถีบยอดหน้าอีกฝ่ายให้กระเด็น นาถะยารับรู้ถึงกำลังโทสะที่ปะทุร้อนผ่าว เขารีบกางมือขวางตรงกลางสุดฤทธิ์
 'ไม่ได้พระองค์ อย่า! อย่าทำร้ายเด็ก ไม่ได้! ต่อหน้าย่าต่อหน้าตาเขา ต่อหน้าธารกำนัล ตอนนี้เขาเป็นแค่เด็ก!!!'
 '...'
 'นาถะยารู้ นาถะยาเห็น นาถะยาจำได้ว่าพระองค์เจออะไรมา มันเจ็บ เจ็บแสนเจ็บและยากจะให้อภัย แต่สติพระองค์ สติ! กาลนั้นผ่านไปแล้วเราแก้ไขไม่ได้พระเจ้าค่ะ ตอนนี้คือปัจจุบัน และเราจะเสียเรื่องไม่ได้'
 เจ้าชายไม่ตรัสสิ่งใดตอบ นาถะยาจึงพูดต่อ นำ้เสียงใจเย็นอย่างที่สุด
 'เราพลาดไม่ได้แล้วเจ้าชาย หน้าฉากแสดงอย่างไรก็ต้องไหลตามน้ำไปก่อนเถิดนะ'
 เจ้าชายเมงจีสวาจ้องหน้านาถะยาวูบหนึ่งก่อนหันมองหน่องจาที่บัดนี้กะพริบตาปริบ ๆ เฉกเช่นเดียวกันกับบรรดาบริวารรอบ ๆ
 'ได้โปรดระงับโทสะ...' นาถะยาจับบ่าเจ้าชายทั้งสองข้างก่อนพูดด้วยเสียงแผ่ว ช้าและชัด 'ตามน้ำไว้เจ้าชาย ตามน้ำ...'
 "มังสามเกียด เจ้าเป็นอันใด" เจ้านางมหาเทวีตรัสขึ้นด้วยความห่วงพระทัย
 ฝ่ายเจ้าชายเมงจีสวาก็หลับพระเนตรก่อนจะแย้มสรวลออกมาได้สดใสสมวัย ท่ามกลางฝนกระหน่ำฟ้าร้องคะนองห่างไกลด้านนอกวัด
 "หม่อมฉัน...เพียงแค่ดีใจที่ได้หน่องจาจะกลับมาเคียงข้างข้ากระหม่อมพระเจ้าค่ะ เสด็จย่า"


"มหาอุปราชาแห่งหงสาวดี พระองค์จะรอช้าอยู่ไยในร่มไม้เล่า เชิญออกมากระทำยุทธหัตถีให้เป็นเกียรติยศไว้บนแผ่นดินเถิด อย่าได้ลำบากแก่ไพร่พลเลย!"
 พระเจ้ากรุงศรีอยุธยาตรัสขึ้นในขณะนั้นที่พระองค์ประทับเหนือพญาคชสาร ท่ามกลางสมรภูมิดาดาษด้วยพลโยธานับแสน เสียงฝีเท้าของอาชากับช้างศึกนับพัน แต่สุรเสียงจอมราชากลับแจ่มชัด ดังข้ามมาถึงอีกฟากฝั่งอย่างน่าอัศจรรย์ ถ้อยคำซึ่งไม่เพียงท้าทายต่ออำนาจอาณาจักรหงสาวดี หากแต่ยังสะเทือนถึงพระเกียรติยศของมหายุพราชเจ้าผู้เป็นจอมทัพแดนหงสา
 "เปิดทางให้เราบัดเดี๋ยวนี้!"
 จอมทัพหงสาวดีดำรัสรับคำท้าของอริราช นายกลางช้างหงสาโบกแพนหางนกยูงให้อาณัติสัญญาณ พลทหารนายกองทั้งสองฝ่ายล้วนหลีกทาง สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้อง มองภาพการรณยุทธอันยิ่งใหญ่ที่กำลังจะอุบัติขึ้น
 พญาคชสารต่างไสเข้าปะทะกันอุตลุด แผดเสียงร้องคำรามกึงก้อง ศัสตราวุธเข้าฟาดฟันเดือดดาลบังเกิดสะเก็ดไฟกระจายไปทั่ว เจ้าพิภพทั้งสองต่างต่อกรเผชิญหน้ากันเป็นสามารถ ทั้งคู่ต่างรู้อยู่เต็มอุราว่าสมรภูมิระหว่างพวกเขาจะชี้ชะตาของบ้านเมือง ไม่ฝ่ายใดก็ฝ่ายหนึ่งต้องขึ้นชื่อว่าฝ่ายแพ้พ่ายย่อยยับฝ่ายที่อัปราชัย
 ณ ขณะแรกเริ่มมหาอุปราชาหงสาวดีได้เปรียบเป็นต่อ คมศาสตราของ้าวฟาดกระเทือนพระมาลาอีกฝ่าย เนื้อมังสาหมวกขาดวิ่น เสียงอื้ออึงของทวยหาญหงสาวดีดังก้อง ชัยชนะกำลังจะขึ้นปรากฏแก่พวกเขา
 กระทั่งจังหวะอันพลิกผันบังเกิดขึ้น พระเจ้ากรุงศรีได้ทีเป็นสามารถตวัดลงแรงพระแสงของ้าว อาวุธคมวาวตัดผ่านเกราะทะลุถึงวรกายมหาอุปราชาผู้รับคำท้า บาดแผลร้าวรานจากบ่าฉีกกระชากสะพายแล่ง โลหิตร้อนผ่าวสาดกระเซ็น
 ...เป็นมหาอุปราชาหงสาวดีที่แพ้พ่ายในยุทธภูมิครั้งนี้
 เมงจีสวารับรู้ถึงความเจ็บปวดทั้งกายและพระทัย พระเนตรจ้องมองผู้ชนะศึกยุทธหัตถี ภาพวันคืนครั้งอดีตระหว่างสองราชันย์ฉายซ้ำในห้วงมรณะทำให้ทรงตั้งคำถาม คำถามที่มิอาจได้รับคำตอบตลอดชั่วชีวิตของพระองค์
 "อีกแล้วฤๅ ไยข้าต้องแพ้เจ้าอยู่ร่ำไป...พระนเรศ"
 ร่างไร้เรี่ยวแรงชุ่มเลือดทรุดลง
 ภาพความวุ่นวายในสนามรบเลื่อนลาง...
 ทุกสรรพสิ่งดับมืด...
 ...
 และเจ้าชายก็ตื่นขึ้น
 ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦


"...มีผู้ใดอยู่บ้าง" เจ้าชายเมงจีสวารับสั่ง ดำเนินขยี้ดวงพระเนตรก่อนขยับลุกขึ้นมานั่งบนพระแท่น
 "กระหม่อมอยู่ที่นี่แล้วพระองค์" ตะเกียงสว่างวูบ ร่างหนึ่งกล่าวพลางคลานเข่าเข้ามาใกล้ปลายเตียง น้ำเสียงอ่อนเยาว์สั่นเครือเพราะสะดุ้งกับรับสั่งอย่างกะทันหัน
 "...นั่นเสียงผู้ใดกัน?"
 "เชงมาพระเจ้าค่ะ"
 เมื่อได้ฟังดวงเนตรของเจ้าชายก็เบิกกว้าง เมงจีสวาผินมองใบหน้าเชงมาพระพี่เลี้ยงคนสนิทของพระองค์ เมื่อทรงเพ่งพิศได้ถนัด สีพระพักตร์ก็ฉายแววฉงนระคนความประหลาดใจ เจ้าชายทรงพรวดพราดเขยิบองค์จากพระแท่นบรรทม รวดเร็วจนพระพี่เลี้ยงตกใจสะดุ้งโหยง
 "เชงมา เป็นเจ้าจริงฤๅ..." เจ้าชายตรัสถามชัดถ้อยชัดคำ ดวงเนตรจับจ้องล้ำลึกไม่วางตา
 "พระเจ้าค่ะพระองค์ กระหม่อมเอง ใบหน้ากระหม่อมมีสิ่งใดผิดแผกฤๅ" พระพี่เลี้ยงกะพริบตาปริบๆ อยู่ในสภาพกึ่งลุกกึ่งนั่ง ผ่ายมือหมายประคองนายซึ่งลุกพรวดพราดอันผิดวิสัย
 ฝ่ายเจ้าชายไม่ตรัสสิ่งใดเพิ่มเติมนอกจากยืนนิ่ง ทรงอยู่อย่างนั้นไปพลางพิจารณารอบห้องบรรทม ก่อนพระองค์จะหันพระพักตร์ไปทางบานพระฉายใหญ่ เจ้าชายมองพระองค์พลางใช้หัตถ์ลูบหน้าลูบปาก ซ้ำยังพึมพำขมุบขมิบไม่เป็นภาษาราวกับอยู่ในโลกของตนเอง
 "พระองค์เป็นอันใด...สีพระพักตร์ซีดยิ่งนัก หรือจักทรงประชวรไข้ขึ้นมาจริง ๆ ให้กระหม่อมไปตามหมอหลวงกลับมาเถิด จักได้จัดสำรับโอสถหรือกำยานถวายพระองค์"
 "ไม่ต้องเชงมา ข้าสบายดี" เมงจีสวารีบบทห้ามพี่เลี้ยง กระนั้นเชงมาก็แสดงสีหน้าชัดเจนถึงความห่วงใยและกังขาต่ออาการครั้งนี้ของผู้เป็นนาย เจ้าชายจึงรีบหันกลับไปประทับนั่งบนพระแท่น สักครู่หนึ่งก็ตรัสขึ้นว่า
 "หายไปไหนกันหมด ...ไฉนอยู่กันแค่เรา?"
 "ช่วงออกพรรษาพระเจ้าค่ะ พระอัครมเหสี พระชายาและพระพี่นางล้วนเสด็จออกไปทำบุญกันหมด ข้าหลวงนางกำนัลส่วนใหญ่จึงติดตามไปด้วย ส่วนบ่าวที่เหลือ...เจ้าชายเพิ่งไล่ไปนอกตำหนักพระเจ้าค่ะ"
 "ข้านี่ฤๅไล่ออกนอกตำหนัก?"
 "พระเจ้าค่ะ...เมื่อรุ่งสางทรงรับสั่งกับกระหม่อมว่าใคร่บรรทมต่อ กระหม่อมทัดทานแล้ว แต่พระองค์ก็ยืนกรานให้กระหม่อมไปแจ้งพระชายาว่าทรงประชวร ก่อนพระชายาเสด็จได้เรียกหมอหลวงถวายโอสถกำยาน พอได้รับ พระองค์ก็รับสั่งให้กระหม่อมเอาพระโอสถไปเททิ้ง ก่อนจะให้ไล่บ่าวออกจากตำหนักเพราะอากาศวันนี้ร้อนนักบรรทมมิได้สำราญ คร้านเห็นมีบ่าวอยู่มากจะข่มพระเนตรไม่ได้จึงทรงไล่พระเจ้าค่ะ"
 เชงมาชี้แจ้งตามตรงพลางพนมมือแนบอก เจ้าตัวเล่ารวดเร็วคล้ายระบายอาการอึดอัดใจข้างต้น ก้มหน้าตัวสั่นหงกๆ เจ้าชายรับฟังด้วยท่าทีนิ่งสงบ บัดนี้ทรงเข้าใจเหตุทั้งหมดแล้วเบื้องต้นแล้ว
 "เรื่องมากเหลือเกิน ลำบากเจ้าแล้วสิหนาเชงมา เรื่องมีเท่านี้ฤๅ?"
 "เอ่อ นอกจากเรื่องนี้ยังมีเรื่องพระพี่เลี้ยงเราอีกหนึ่ง ขออนุญาตออกนอกวังพระเจ้าค่ะ" เชงมาแบ่งรับแบ่งสู้รายงานต่อเสียงแผ่ว ด้วยเพราะไม่อาจคาดคะเนพระอารมณ์ยามตื่นบรรทมขององค์ชายได้ว่ามาดีหรือร้าย "...เพื่อร่วมพิธีศพท่านแม่ทัพดาง์วตองฮมู"
 "ดาง์วตองฮมู ดาง์วตองฮมู... ข้าเกือบลืมขุนศึกมีชื่อสมัยเสด็จทวดผู้นี้ไปแล้ว นานอักโขจริงหนา"
 "ท่านแม่ทัพเพิ่งจากไปไม่นานเองนะพระองค์ หน่องจา..." เชงมาเอ่ยแย้งอย่างสงสัย แต่เมื่อมองพระพักตร์เจ้าชายเมงจีสวา เขาก็รีบก้มศีรษะลงทันใด กลืนคำบางอย่างไว้ในลำคอ "มิได้พระเจ้าค่ะ ...พระอาญามิพ้นเกล้า โปรดประทานอภัยที่กระหม่อมไร้มารยาท"
 เชงมาเอ่ยชื่อผู้ใด หรือเหตุใดเรื่องพระพี่เลี้ยงผู้หนึ่งออกนอกวังเพราะงานศพมันเกี่ยวข้องอะไรกับตน เจ้าชายเมงจีสวาได้แต่นึกสงสัยอยู่ในพระทัย พระองค์ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุแน่ชัด จึงรีบเอ่ยปัดไปเรื่องอื่น "ช่างเถิดเชงมา...หมดเรื่องแล้วฤๅไม่?"
 "พระเจ้าค่ะ" เชงมาไม่เงยหน้า ทว่าสั่นศีรษะพลางกราบทูลเจ้าชายว่าใช่ เจ้าชายมิได้ถือสารีบกวักมือหาอีกฝ่ายมาใกล้ๆ
 "มีเรื่องวานให้เจ้าเร่งไปจัดการ ข้าจะตามเสด็จทำบุญนอกวังด้วย จงไปเรียกบ่าวเตรียมตัวซะ แต่ก่อนนั้นจงเอากระดาษ เอาดินสอมาให้ข้าที ข้าจำต้องใช้มัน"
 "พระองค์ทรงเปลี่ยนพระทัยเสด็จทำบุญนอกวังแล้วฤๅ ?" พระพี่เลี้ยงนึกฉงน
 "ใช่ ข้าเปลี่ยนใจแล้ว"
 "...เช่นนั้นกระหม่อมจะรีบตระเตรียมตามรับสั่ง"
 "แล้วก็นะ เชงมา อีกเรื่องหนึ่ง..." หน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์เรียกพระพี่เลี้ยงผู้ที่กำลังจะคลานถอยไปหยิบสิ่งของตามรับสั่ง เชงมารีบยกมือประสานไหว้แนบอก หันกายกลับมายังเจ้าชายอีกครั้งเพื่อฟังรับสั่ง
 "บ่าวไพร่ธารกำนัลคนใดที่ข้าไล่ออกไปทั้งหมด จงให้กลับเข้ามาทำหน้าที่ตามเดิม ตากแดดตากลมอยู่ด้านนอกจะลำบาก"
 "ให้ทั้งหมดกลับเข้ามาตามเดิม!?..." คราวนี้เชงมาทำหน้าทำตาเบิกกว้างฉงนยิ่งกว่าเก่า เขาพูดพึมพำและทวนสิ่งที่ได้ยินอย่างไม่เชื่อหู "จริงหรือพระเจ้าค่ะพระองค์?"
 "เออสิ เจ้าจะให้ข้าย้ำทำไมหนักหนา"
 "มิได้พระเจ้าค่ะ เพียงแต่ปรกติพระองค์ไล่แล้วจะทรงไล่ขาด แม้นพระราชมารดาให้บ่าวให้นางกำนัลกลับมา ก็มักตะเพิดเสียให้ได้อยู่ร่ำไป"
 "...ข้านี่หนอ กระไรหนักหนา" เจ้าชายกรอกพระเนตรมองบนก่อนรับสั่ง "เป็นอันว่าผู้ใดไม่ติดกิจติดงานใดก็กลับมาตามเดิม ไปได้แล้วเชงมา อย่าลืมของที่ข้าสั่ง"
 เชงมาไหว้น้อมรับสั่งก่อนรีบคลานเข่าออกไปจากห้องบรรทมด้วยท่าทีกระตือรือร้น กิริยาลิงโลดน่าพิกลเป็นการน่าสังเกตแก่สายพระเนตร แต่กระนั้นเจ้าชายก็มิได้เอาเรื่องความประพฤตินี้มาพระทัยใส่เท่าใดนักเมื่อเทียบกับความพิสดารซ่อนลึกในอุรา
เมงจีสวาลุกออกจากพระแท่นอีกครั้ง พระองค์ตรงไปจ้องยังพระฉายอีกครา เพ่งพิศกายาอย่างถ้วนถี่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
 เจ้าชายเข้าไปใกล้พระฉายห่างเพียงคืบ แล้วใช้สองหัตถ์ยกบานกระจกใหญ่ทว่าวัสดุนี้ก็หนักหนาเกินกว่ากำลังของ 'เด็ก' จะสามารถยกขึ้นได้ จึงยุติการกระทำ
 "อัศจรรย์นัก...ไม่อยากเชื่อ เรากลับมาได้จริง!" เจ้าชายหันพระปฤษฎางค์ชนกับพระฉาย นวดปลายขมับและจับผ้าโพกศีรษะ ทิ้งกายลงนั่ง ตรัสขึ้นทั้งที่ทรงอยู่คนเดียวในห้องบรรทม
 "แปลว่าพวกเราทำสำเร็จใช่ฤๅไม่ นาถะยา"
 สิ้นวาจาไม่กี่อึดใจเปลวไฟในตะเกียงก็ขยับวูบวาบ ร่างที่สะท้อนอยู่ในกระจกก็เคลื่อนไหวแตกต่างจากเจ้าชายอย่างสิ้นเชิง ร่างนั้นเอนคอกับใบหน้ามาทางพระองค์ ใบหน้าในกระจกนั้นซีดเผือกไร้เลือดฝาด รอยยิ้มกว้างเห็นฟันขาวปรากฏขึ้น ดวงตาวับวาวดุจตากวางต้องจันทร์ฉายหรี่ลงตรงคู่สนทนา ปลายนิ้วเรียวกวาดหมุนควันกำยานเล่นเป็นวงกลม
 "เห็นจะเป็นเช่นนั้นแล เจ้าชาย" ร่างซีดขาวสะท้อนในกระจกนามนาถะยาตอบด้วยเสียงสุภาพแสนกล ก่อนร่างเจ้าตัวกับบรรดาข้าวของสะท้อนในบานกระจกจะล่องลอย ดุจผงละอองในอากาศธาตุราวกันอยู่คนละห้วงมิติ
 "หมายความว่ากระไร? เห็นจะเป็นเช่นนั้น"
 "นาถะยาเคยแจ้งแล้วว่าครั้งนี้มิอาจทราบผลลัพธ์แน่ชัด" ดวงจิตลี้ลับกล่าวก่อนมองดูคู่สนทนาตั้งแต่หัวจรดเท้า "...นี่เป็นครั้งแรกที่นาถะยาพาเจ้าชายมาไกลจากกาลก่อน นาถะยาอ่อนแรงเกินกว่าจะรู้ว่าที่นี่เป็นเช่นไร มีสิ่งใดผิดแผกจากสถานที่ที่พวกเราจากมา"
 "ดูตัวข้า ข้าในร่างเยาว์ อาศัยในห้องบรรทมแต่เก่าก่อน นาถะยาเอย เราไม่ได้อยู่ใน..."
 สนามรบ เจ้าชายหยุดดำรัสขาดช่วง ภาพและเสียงยามศึกสงครามแล่นภาพในหัวทำให้พระองค์ชะงงักงัน ใบหูของนาถะยาจับน้ำเสียงเจ้าชายที่หยุดเงียบไปชั่วขณะได้ ถึงจะไม่เห็นใบหน้าเนื่องจากผู้พูดหันหลังพิงอีกฟากกระจก แต่นาถะยาก็ชำเลืองมองเห็นมือเล็กของเด็กชายอายุไม่ถึงสิบปีกำลังจับบ่าสั่นเทิ้มของตน
 "ฝันระยำ..." เจ้าชายตรัสด้วยเสียงอันแผ่วเบา
 "หวาดหวั่น เจ็บแค้นและปฏิเสธ ...เจ้าชายรู้เต็มอุราว่าความทรงจำนั้นมิใช่ฝันเฟื่อง"
 "อย่าริอ่านความคิดข้า ...ข้าหาได้หวาดหวั่นไม่" เมงจีสวาลุกองค์หันมาทางพระฉาย สุรเสียงเดือดดาลราวกับจะฉีกทึ้งคู่สนทนา ร่างสะท้อนกระจกเหนือธรรมชาติหยักไหล่อย่างหน่ายใจ สักพักหนึ่งนาถะยาจึงเอ่ยต่อ
 "ยอมรับเถิดเจ้าชาย ในห้วงความตายที่เราได้พบพาน ดวงวิญญาณของสองเราก็เชื่อมต่อมิอาจแยกจาก จิตเชื่อมจิต ร่างเชื่อมร่าง แม้นเจ้าชายหาได้ปรารถนา ฤๅตัวนาถะยาไม่ชำนาญภาษาชนชั้นสูง แต่ทรงคิดทรงเห็นสิ่งใดทั้งหมดก็ล้วนสื่อมาถึงนาถะยา
 "ในโลกที่เราเทียวไปเทียวมา เจ้าชายสู้รบตบมือพระนเรศในสนามรบตั้งหลายครั้งหลายหน ยลโฉมพญามัจจุราชความตายมามากเกินกว่ามนุษย์ผู้ใดจะเผชิญ คร้านนึกประหวั่นบ้างก็มิใช่เรื่องแปลก..."
 "ระวังปากเจ้า นาถะยา..." เมงจีสวาตรัสด้วยเสียงดุ คราวนี้นาถะยาผ่ายมือเชิงยอมจำนนแต่ปากช่างจ้อนั้นก็ยังคงพูดต่อไม่ลดละตามกิริยา
 "นาถะยาพูดผิดฤๅ เอาเถิดหนา เล่าลือว่าผู้คนต่างเกรงกลัวพระนเรศยิ่งกว่าความตาย แต่กาลบัดนี้ใครกันเล่าจะเผชิญพระนเรศและความตายมากเท่าเจ้าชาย...นาถะยาเข้าใจเจ้าชายหรอกหนา ตั้งแต่เดินทางครั้งแรกเรื่อยมาพระองค์พิสูจน์ให้นาถะยาเห็นแล้วว่าสู้สุดกำลัง เจ้าชายออกศึกอย่างห้าวหาญ ได้ประลองฝีมือและจากไปอย่างมีเกียรติ...
 กระนั้นก็มุ่งมาดไขว้คว้าหาโอกาสเพื่อแก้ตัวและเอาชนะสักหน เราจะมาอยู่ที่นี่"
 "ครานี้ข้าได้คชยุทธ นาถะยา ...ครานี้ของ้าวข้าเฉียดเอาปลายมาลาได้แล้วเชียวหนา อีกนิดเดียว ข้าก็จะได้ชัยอยู่แล้ว"
 "...แต่พระองค์ก็พ่ายแพ้อีก"ดวงจิตร่างซีดขาวกล่าวตามตรงก่อนพนมมือแนบอก เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของเจ้าชายเมงจีสวา
 "อาจฟังดูแสลงหูน่าเวทนา แต่ข้าเห็นยุทธหัตถีที่ลงท้ายตรงพระองค์ตายคาคอช้างก็หลายหน มีคราวหนึ่งมิทันได้รบก็เห็นมีอ้ายเจ้าเมืองใครไม่รู้ช้างเกิดตกมัน ไสขับมาชนเจ้าชายจนหงายตกช้าง คราวหนึ่งเจ้าชายก็ต้องลูกกระสุนบ้าง ลูกปืนใหญ่บ้าง คราวหนึ่งก็โดนอาวุธอะไรไม่รู้แหลมๆสักอย่างปัก หรือจะเป็นตอน..."
 "ไอ้วิญญาณไร้ญาติ ผีดวงจิตปากเปราะ เลิกพ่นถึงความตายข้าสักที ข้าชักจะเหลือทนกับเจ้าแล้ว!"
 นาถะยาเม้มริมฝีปากด้วยความขุ่นเคืองก่อนหน่ายหน้าหนี พอกันกับทางเจ้าชายเมงจีสวาซึ่งพระเนตรขวาง พระขนงขมวดเป็นปมกว่าเดิม
 "นาถะยาปากคอเราะรายแต่ก็จำเป็นต้องพูด นาถะยาเองก็ไม่อยากกล่าวเช่นนี้แต่ไร้สำเนียงยียวน เจ้าชายคงหวนนึกแต่เรื่องแสลงใจจนจิตเตลิดไม่ยอมฟังกัน" นาถะยาชี้แจ้ง รอจนใจเย็นลงแล้วเอ่ยต่อ
"ความตายของเจ้าชายคือสิ่งเตือนใจ ให้เราพึงระลึกว่าต้องหาทางหลีกเลี่ยงมิให้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด นาถะยากับเจ้าชายเดินทางมาเริ่มลิขิตชะตาใหม่ครั้งนี้เพราะอะไร หวังว่าเจ้าชายคงยังจำได้"
 "รู้หรอกหนา...ช่างย้ำเสียจริง" เมงจีสวาขบพระทนต์ ใคร่เถียงโต้แย้งแต่อีกใจหนึ่งก็ทรงทราบว่าคำของนาถะยามีเหตุผล จึงทิ้งพระองค์นั่งประทับตรงพระแท่นอย่างไม่สบพระทัย
 "การเดินทางทำให้นาถะยาสิ้นกำลัง พลังที่เหลือบัดนี้มิอาจช่วยพระองค์เดินทางมาภพภูมิเช่นนี้ได้อีก นี่คือการเดิมพันครั้งสุดท้ายของเราเจ้าชาย หากนาถะยาพลาดก็คงได้เป็นดวงจิตไร้ญาติชาติผีอย่างพระองค์ว่าไปอีกนาน...ส่วนเจ้าชายหากพระองค์พ่ายแพ้ คราวนี้เจ้าชายก็ต้องตาย ตายจริง ๆ และจักไม่มีวันได้แก้ตัวอีกอีกเลยพระเจ้าค่ะ"
 "พวกเราต้องรอด นาถะยา"
เจ้าชายยืนขึ้นแล้วจ้องกลับไปยังร่างในพระฉาย ดวงเนตรมุ่งมั่นเดือดดาล
 "ชาตินี้ข้าต้องชนะให้ได้"


"แล้วเจ้าชายมีแผนแก้ทางอย่างไรในใจ" นาถะยาทักถามเจ้าชายขณะเดินออกมาจากบานกระจก ร่างกึ่งเดินกึ่งเหินตรงไปยังหน้าต่าง แหงนมองท้องฟ้าอาบอรุณวันใหม่ไปพลาง "ประเดี๋ยวเหล่าชาววังคงแห่แหนมากันแน่นเพื่อเตรียมพระองค์ จะปรึกษาพูดคุยก็คงได้แค่ตอนนี้"
 "ไหนเจ้าว่าอ่านความคิดข้าได้ ก็อ่านไปสิ ไม่ต้องพูดมากความ" เมงจีสวาตรัสขณะขยับพระเขนยบนเตียงเผยให้เห็นสมุดใบลานน้อยผูกหนึ่ง ทรงอ่านไปอย่างไม่ใส่พระทัยนาถะยา จนกระทั่งคู่สนทนารีบลอยล่องมาใกล้พระองค์
 "โธ่ นาถะยาอ่านความคิดเจ้าชายได้ก็แค่ช่วงที่เจ้าชายคิดเป็นภาษา เป็นถ้อยคำในหัว นาถะยารับรู้อารมณ์ความรู้สึกแค่ที่เจ้าชายรู้สึกเท่านั้น" ดวงจิตรีบอธิบายก่อนหันมองเจ้าชายเมงจีสวาซ้ายทีขวาทีแช่มช้า "ดังนั้นการกระทำบางอย่างที่เจ้าชายไม่สำแดงออกมา นาถะยาก็ไม่รู้หรอกเจ้าข้า"
 "เรื่องมากจริงเชียวผีตนนี้" เจ้าชายปิดสมุดใบลาน ผินพระพักตร์ไปพลางถอนปัสสาสะ
 "เถอะนะพระองค์ เห็นแก่ผู้ไร้ญาติขาดมิตรน่าเวทนาเถิด นาถะยาเวียนวนท่องแดนหลายหนก็หาคนพูดด้วยไม่ได้เช่นพระองค์ มันเหงาปากนักหนา" นาถะยากล่าวด้วยเสียงแสร้งสะอื้น เจ้าชายได้ยินก็นึกหมั่นไส้ใคร่ยกพระบาทยันร่างแต่ยั้งระงับใจไว้ก่อน
 "ข้าเห็นเจ้า แต่ผู้อื่นไม่ ...เอ็ดอึงลำพังมิวายผู้อื่นจะนึกว่าข้าเสียจริต"
 "เจ้าชาย...คิดมากเกินไปกระมัง" นาถะยายิ้มเก้อแล้วกอดอก "เจ้าชายยามนี้เป็นเพียงเด็กตัวน้อยไร้เดียงสา ใครเล่าจะถือสา"
 "นาถะยา ...ข้านี้ฤๅเด็กไร้เดียงสา" เจ้าชายเมงจีสวาเปล่งวาจาขบขัน พลางคว้าหมากพลูบนพานพระศรีที่ตั้งอยู่ปลายพระแท่นมาเคี้ยวขยุบหยับหน้าตาเฉย ตามปรกติหมากพลูเหล่านั้นวางไว้เพื่อรับรองเจ้านางพระราชมารดาหรือผู้หลักผู้ใหญ่หาใช่กับพระองค์ไม่ นาถะยาที่จ้องมองอยู่คิ้วกระตุก เผลอหลุดเบ้ปากชั่วขณะก่อนจะรีบเก็บอาการเมื่อเห็นสายตาสาแก่ใจของอีกฝ่าย
 "เจ้าชายนิสัยร้าย" นาถะยาพึมพำ
 "ใครใช้ให้เจ้าทะลึ่งพูดมากกวนใจก่อนเล่า สมควรแล้ว"
 "ระวังเถิดเจ้าชายจะเหมือนเมื่อคราวแรกพบ พอมิฟังความกันก็พลาดเสียหลายหน นาถะยาพูดเพราะหวังดี เราสองยังต้องแก้ไขความวายป่วงด้วยกันอีกมากโข เพื่อให้วันหน้าต่างไปจากเดิม ทุกย่างก้าวของพระองค์ต้องรอบคอบ ระวังอย่างยิ่งยวด บางทีควรเริ่มต้นจากกิริยาร้ายกาจของพระองค์ซะก่อนกระมัง"
 "ไว้หากเผลอไผลไปหยิบโอรถมวนค่อยพูดแล้วกันหนา อายุเช่นนี้ถือสูบคงไม่เหมาะ"
 "หมากพลูก็ต้องระงับเช่นกัน" วิญญาณลอยล่องมานั่งพระแท่นข้างๆ "ว่าแต่เจ้าชาย งานศพท่านแม่ทัพดาวอะไรสักท่านผู้นั้น พระองค์จำปีได้หรือไม่ หากจำได้เราย่อมอนุมานเวลาได้"
 "แม่ทัพดาง์วตองฮมู...สิ้นเมื่อไรข้าไม่แน่ใจ ข้ายังเยาว์นัก แต่ตำหนักนี้ข้าอยู่จนเกือบสิบขวบปี" เจ้าชายเมงจีสวาตรัสก่อนยกใบลานน้อยขึ้นมา "อีกประการที่รู้ คือปีเกิดในเอเช้งข้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย"
 "ใบลานคือเอเช้ง..." นาถะยาพยักหน้าทำปากเหมือนร้องอ้อเข้าใจก่อนเอนคอ "เอเช้งมันคืออะไรหรือพระองค์"
 "เพลงกล่อมนอนของราชนิกุล เจ้าฟ้าหงสาวดีเมื่อมีประสูติกาลก็จะมีเอเช้งของตัวเองกันทั้งสิ้น นอกจากคำร้องจักมีวันเดือนปีเขียนกำกับไว้... วันเดือนข้ายังคงเดิม แต่ปีเคลื่อนต่างจากเดิมสี่ปี"
 "เมื่อฟื้นกลับมา อะไรหลายครั้งก็ไม่เหมือนเดิม เจ้าชายก็ทรงทราบ"
 เจ้าชายเมงจีสวาเข้าใจความหมายคำพูดของนาถะยา ในการข้ามภพช่วงแรกของพระองค์และวิญญาณตนนี้ก่อนหน้านั้นล้วนมีบางสิ่งแปรเปลี่ยน สภาพอากาศมีตั้งแต่แดดจ้าฟ้าใสจนถึงฝุ่นหมอกห่าฝนลงจัด บางครั้งสถานที่พระองค์ก็มาในสนามรบแห่งอื่นเป็นที่ชายแดนเมืองสุพรรณบ้าง ด่านเจดีย์สามองค์บ้าง หรือกระทั่งที่ชานกำแพงเมืองกรุงศรีอยุธยา
 "เพื่อให้แน่ใจคงต้องเขียนใส่กระดาษร่างไว้คร่าว ๆ เรื่องใดเกิดเรื่องไหนไม่ก็จับจดไว้ รีดเค้นเอาความจากพวกพี่เลี้ยงนางกำนัลเห็นจะเหมาะ ต้องเป็นคนใกล้ตัวไว้วางใจได้สักสองสามคน เราจึงจะวางแผนกันได้ว่าจะอย่างไรต่อไป"
 "เด็กคนนั้น พี่เลี้ยงเจ้าชายที่ชื่อเชงมา ดูจากรับมือเจ้าชายเมื่อครู่ได้ มีความน้ำอดน้ำทนน่าประทับใจ จากคำพูดเจ้าตัวเมื่อครู่ก็ดูสัตย์ซื่อสมวัยดี นาถะยาเห็นว่าเขาเหมาะให้ถามไถ่"
 "ก็จริงอยู่ เชงมาดูแลตั้งแต่ข้าเกิด ถึงข้าตอนเด็กจะเคยร้าย เชงมาก็ไว้ใจได้ คอยรับใช้ทำตามสั่งด้วยดีเสมอมา"
 "...อยู่ด้วยกันแต่เด็ก เขาไม่บ่นหรือท่านทำขัดใจเขากันบ้างเลยหรือ"
 "ไม่นับเรื่องนิสัยชอบกังวลขาดความมั่นใจ ก็น้อยครั้งจะขัดข้าสักครา"
 "อ้อ เจ้าชายไม่เคยถูกขัดใจ มิน่าเล่าจึงโตมาเป็นเช่นนี้สิหนา"
 นาถะยาพูดอย่างขบขัน และก่อนที่เจ้าชายเมงจีสวาจะรับสั่งโต้แย้ง แว่วเสียงของบ่าวรับใช้ก็ทยอยเข้ามาพอดี
 "เบาะแสของเรากลับมากันแล้ว จากนี้โปรดเมตตาพวกเขาหน่อยเถิดเจ้าชาย เป็นก้าวแรกของการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น"
 นาถะยาพูดก่อนลอยล่องชะโงกไปดูต้นเสียง ครั้นเมื่อเห็นผู้คนจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาเรื่อย คนสองคนเพิ่มเป็นสิบคนและหลายสิบคน เมื่อไม่เห็นมีวี่แววจะหยุดเพิ่มจำนวน นาถะยาก็อดใจเอ่ยถามเจ้าชายเมงจีสวาไปไม่ได้
 "พระองค์ไล่บ่าวไพร่ออกตำหนักไปกี่คน เมื่อโมโหมิสิ่งใดไม่ได้ดั่งใจ"
 "ใครจะไปจำได้ว่าเคยโมโหตอนเด็กไปเท่าไร"
 "...ดีที่นาถะยาเป็นผี เป็นคนคงโดนเจ้าชายระเห็จไปไกลแล้ว"
 'เป็นคนปากเช่นนี้ไม่ตัดลิ้นก็ตัดหัว' เจ้าชายเมงจีสวานึกด่าในใจ นาถะยาถึงกับหันกลับมาเบ้ปากชักสีหน้าเหยเกอีกครั้ง ตอนนั้นเองเจ้าชายเมงจีสวาจึงทราบถึงความสะดวกในการนึกดำริถ้อยคำสนทนากับดวงจิตตนนี้โดยที่พระองค์ไม่ต้องออกโอษฐ์สักนิด...