ขบวนชนเผ่าดอร์สยังคงเดินหน้าอย่างต่อเนื่อง ไคออร์สนำพวกเขาออกจากเขตป่าวาลดัลด้วยความเร็วขณะที่นักรบคนอื่นๆเริ่มหันกลับมาพูดคุยและหัวเราะกัน
วิคตัสลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวดจากเชือกที่บาดข้อมือและข้อเท้าส่งผ่านมาทุกการเคลื่อนไหว หัวของเขาหนักราวกับถูกโขกกับหิน แม้แต่ความทรงจำยังคงพร่ามัว
เขาหันมองรอบๆและพบสายตาจากทาสที่เดินอยู่ข้างๆที่จ้องมองด้วยความหวาดระแวงไม่กล้าเข้าใกล้ราวกับเขาเป็นเชื้อโรค
"อึก..." วิคตัสครางเสียงแผ่ว อาการมึนงงทำให้เขาพูดอะไรไม่ได้มากแต่เสียงครางของเขาดังพอที่จะดึงความสนใจของนักรบดอร์สคนหนึ่ง
" ,฿@#")'/?..$££π "  ชายร่างใหญ่ผิวคล้ำเดินเข้ามาใกล้เสียงของเขาแข็งกระด้างและไม่เป็นมิตร วิคตัสมองขึ้นไปก่อนพบกับดวงตาสีเหลืองอำพันจ้องลงมาที่เขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
"นิ่งไว้!อย่าทำอะไรโง่ๆ...พวกมันจะฆ่าเจ้า" ทาสคนหนึ่งกระซิบเตือนเบาๆด้วยความเร่งรีบและหวาดกลัว
นักรบดอร์สหัวเราะในลำคออย่างขบขันก่อนจะพูดอะไรบางอย่างกับไคออร์ส
"น่าสมเพชสิ้นดี....หึ" ไคออร์สพูดเป็นภาษาของเขาเอง ขณะที่นักรบคนอื่นหัวเราะตาม แม้วิคตัสจะฟังไม่ออกแต่เขารับรู้ได้จากน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการเหยียดหยาม
วิคตัสเริ่มหายใจแรงขึ้น เขาไม่เข้าใจภาษาเหล่านั้น แต่เขาอ่านความหมายในแววตาของพวกเขาได้ชัดเจน พวกมันไม่ไว้ใจเขาและที่เลวร้ายกว่านั้นพวกมันเห็นเขาเป็นสิ่งที่ต้องกำจัด
วิคตัสพยายามขยับตัวแต่เชือกที่รัดแน่นทำให้ทุกการเคลื่อนไหวเจ็บปวด
เขารู้สึกได้ถึงสายตาของคนรอบตัวทั้งนักรบและทาสที่มองมาพวกเขาไม่ได้มองด้วยความเห็นใจแต่ด้วยความรังเกียจ
ไคออร์สยังคงเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาก่อนที่ดวงตาของเขาจะเป็นประกายเยือกเย็น มือหนึ่งยกขึ้นเป็นสัญญาณให้ขบวนหยุด ความเงียบเข้าปกคลุมอย่างกะทันหันแม้แต่เสียงใบไม้สั่นก็ยังเหมือนจะหยุดไปชั่วขณะ
"มีอะไรจะพูดมั้ยเจ้าคนนอกรีต?" ไคออร์สพูดช้าๆในคำพูดที่แฝงด้วยความเย็นชา
วิคตัสรู้สึกเหมือนเวลาหยุดไปชั่วขณะ เขาไม่ได้เข้าใจคำพูดของไคออร์สแต่ความกดดันที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้นทำให้รู้สึกถึงการคุกคามที่ไม่อาจหลบหลีกได้
วิคตัสกัดฟันพยายามข่มความเจ็บปวดเขาตอบเสียงแผ่ว พยายามไม่สบตากับผู้คุมตัว
"ข้า... ข้าไม่รู้ ข้าจำอะไรไม่ได้..."
วิคตัสเริ่มพูดในภาษาของตัวเอง แต่ทุกคำที่ออกจากปากกลับเป็นเสียงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน เสียงของเขาดังแปลกหูและขบวนทั้งหมดกลับหยุดหายใจเมื่อได้ยินภาษาแปลกประหลาดนั้น
นักรบคนหนึ่งเบิกตากว้าง ราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ
"นั่นมันภาษาของชนเผ่าต้องสาป!?"
นักรบอีกคนก้าวเข้ามาและพูดเป็นภาษาของชนเผ่าดอร์สด้วยความเร่งรีบ
"เด็กนี่มาจากป่าวาลดัลที่ไม่เคยมีใครรอดออกมาได้นอกจากปีศาจ มันเป็นลางร้าย!! มันเป็นพวกซีเรน !!!ข้าบอกแล้วว่าเราควรฆ่ามันทิ้ง !"
คำพูดนั้นกระตุ้นเสียงครางแผ่วจากทาสหลายคน พวกเขาถอยห่างจากวิคตัสราวกับว่าเขาเป็นโรคร้ายที่แพร่เชื้อได้
ทาสบางคนในขบวนสะดุ้งเล็กน้อย พวกเขาเริ่มซุบซิบกันเบาๆ
"มันคือ ซีเรน! พวกต้องสาป!!" เสียงหนึ่งในกลุ่มทาสดังขึ้นอย่างลืมตัวใบหน้าของเขาซีดเผือดเมื่อรู้ตัวว่าพูดคำต้องห้ามออกไป
วิคตัสสะดุ้งตกใจกับท่าทางของทุกคนที่มองเขาราวกับเป็นตัวประหลาดเขาพอจับใจความและศัพท์แปลกๆที่คนพวกนี้พูดซ้ำๆได้บ้าง
... Se..ren... ซี..ซีเรน ?
แต่ก่อนที่เขาจะมีโอกาสถามหรือแม้แต่โต้ตอบอะไร ไคออร์สก็ฟาดอาวุธไปยังกลุ่มทาสด้วยท่าทางที่ดุร้ายราวกับพายุ
"หุบปาก!" เสียงตวาดดังก้อง ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมไม่แสดงความรู้สึกใดๆนอกจากความโกรธที่ถูกเก็บไว้ในลึกที่สุดของดวงตาคู่นั้น
"เจ้าทุกคนคิดว่าจะหลุดรอดด้วยการกระทำเช่นนี้งั้นหรอ ไอ้พวกโง่?"
ทาสทุกคนหุบปากเงียบก้มหน้าลงด้วยความกลัวทันที
ความตึงเครียดในอากาศยังคงอยู่ทว่าความกลัวกลับสะท้อนออกจากทุกใบหน้าสายตาที่มองมาที่วิคตัสเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจยังคงเดินหลีกเลี่ยงห่างจากเขาโดยไม่พูดอะไร
ไคออร์สหันไปมองวิคตัสด้วยแววตาที่ไม่อ่อนลง "มันไม่สำคัญหรอกว่ามันจะเป็นใครแต่เราจะพามันไปที่เผ่า ถ้ามันเป็นภัยร้ายจริงข้าจะเป็นคนจัดการมันด้วยตัวเอง! "
เขาประกาศเสียงดังราวกับต้องการย้ำความแน่วแน่ให้ทุกคนรับรู้ คำพูดของไคออร์สดังก้องไปทั่วก่อนที่ขบวนจะเริ่มเคลื่อนตัวต่ออีกคร้้งแต่ความหวาดระแวงที่จับจ้องไปยังวิคตัสกลับยิ่งลึกซึ้งขึ้น
"เจ้าคือซีเรน..ภัยร้าย....ที่ต้องถูกกำจัด"
เสียงของทาสด้านหลังบ่นพำพึมดังขึ้นอีกครั้งราวกับคำพูดนั้นกำลังสะท้อนภายในหัวของทุกคนที่ได้ยิน
ทาสคนนั้นรีบก้มหน้าลง มือสั่นระริกขณะเอื้อมไปจับสร้อยข้อมือไม้เก่าๆราวกับหาที่พึ่งพิงจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์
วิคตัสยังคงเงียบเพื่อสังเกตสถานการณ์แม้จะไม่เข้าใจภาษาที่คนเหล่านี้พูดแต่ความรู้สึกของการถูกตราหน้าว่าเป็นตัวอันตรายจากทุกคนนั้นชัดเจนเกินไป
จนกระทั่งเมื่อพวกเขาเดินพ้นจากแนวร่มเงาของป่าทึบ ความตกใจครั้งใหญ่ก็แล่นเข้ามาใส่วิคตัสอย่างจัง
เขายืนตัวแข็งราวกับขาทั้งสองถูกตรึงไว้กับพื้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างขณะมองไปยังทิวทัศน์ที่แปลกตา ทุกอย่างรอบตัวดูแตกต่างจากที่เขาคุ้นเคย ท้องฟ้าไม่ใช่สีฟ้าอ่อนเหมือนที่เคยรู้จักแต่เป็นสีม่วงเข้มที่เต็มไปด้วยเมฆหมอกแปลกๆลอยไปมาเหมือนมีชีวิต
ทุกๆสิ่งที่เขามองเห็นทำให้รู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคย
"น-นี่มันที่ไหนกัน?" เขากระซิบเสียงสั่น ขณะมองไปที่ทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยต้นไม้แปลกๆและพื้นดินที่ไม่เคยเห็นมาก่อน พื้นดินรอบๆแห้งแล้งเต็มไปด้วยรอยแตกที่ถูกความร้อนทำลาย
ดวงอาทิตย์ที่ลอยอยู่บนฟ้ายังคงเป็นสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุด มันมีขนาดใหญ่กว่าที่เขาคุ้นเคยมากและรอบๆดวงอาทิตย์มีดาวเคราะห์หลายดวงลอยวนเวียนไปมา
บางดวงมีสีฟ้าอมเขียว บางดวงมีสีส้มสดใส แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจมากที่สุดคือการที่ดวงอาทิตย์ไม่เคลื่อนไหวตามปกติมันหมุนวนเหมือนมีอะไรบางอย่างควบคุมมันอยู่
วิคตัสรู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในที่ที่ไม่สามารถหนีจากไปได้และทุกๆอย่างที่เคยรู้จักได้หายไปในชั่วพริบตา เขาพยายามตั้งสติแต่ก็ยังไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้
"นี่มัน...เกิดอะไรขึ้นกับข้า? ทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้?" เสียงเขาสั่นและเบาจนแทบไม่สามารถได้ยินตัวเองพูดราวกับกลัวที่จะได้ยินคำตอบจากโลกที่ไม่รู้จักนี้
เขาเค้นสมองพยายามคิดหาคำอธิบายแต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไร ความจริงที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ยิ่งทำให้เขาสับสนมากขึ้น
วิคตัสหันกลับไปมองตัวเองก่อนพบว่าถูกมัดแน่นอยู่กับเสาไม้ในท่าทางที่ทำให้เคลื่อนไหวได้ยาก มือและเท้าถูกผูกด้วยเชือกหนาที่มัดแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก
แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจที่สุด
เพราะจู่ๆความรู้สึกของการสูญเสียพลังเวทย์ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขาได้หายไปจนหมดสิ้นวิคตัสพยายามเรียกพลังออกมาอีกครั้งแต่กลับมีเพียงมือของเขาที่เคลื่อนไหวในอากาศอย่างว่างเปล่า
"ไม่... ไม่จริง...เกิดอะไรขึ้นกับข้า!!?"" เขาพูดกับตัวเองอย่างสับสนพยายามสอดส่ายตามองหาคำตอบจากทุกทิศทาง
มันเหมือนกับการถูกตัดขาดจากโลกเดิมที่เขารู้จัก เขาไม่สามารถรับรู้ได้ถึงอะไรที่เป็นของตัวเองหรือแม้กระทั่งความสามารถที่เคยมี
วิคตัสหายใจเข้าออกช้าๆเพื่อดึงตัวเองกลับมาจากความตื่นตระหนก
ใจเย็นๆ ต้องคิดให้ได้ว่าทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้
ความคิดนี้ดังก้องในหัวคล้ายเป็นด้ายเส้นสุดท้ายที่เขายึดไว้
วิคตัสหลับตาลงชั่วครู่พยายามเพ่งสมาธิเพื่อสัมผัสถึงพลังเวทย์ในตัวเองแต่ยังคงมีเพียงความว่างเปล่าที่ตอบกลับมาเหมือนกับว่ามีบางสิ่งปิดกั้นทุกช่องทางที่เขาเคยรู้จัก
เขากัดฟันแน่นพร้อมกับความกลัวที่แทรกเข้ามาในหัวใจ
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งสิ่งแรกที่ดึงความสนใจของเขาคือกลุ่มนักรบดอร์สที่กำลังจ้องมองเขาอย่างไม่ไว้วางใจ
.
..
.
เมื่อขบวนเดินทางผ่านพ้นแนวต้นไม้หนาแน่นใน ป่าอาถรรพ์วาลดันวิคตัสรู้สึกได้ถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากทุกทิศทาง
เสียงพูดคุยของเหล่านักรบดอร์สดังถี่ขึ้นกว่าเดิม แม้จะเป็นภาษาที่วิคตัสไม่เข้าใจแต่โทนเสียงที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบนั้นบ่งบอกว่าพวกเขาใกล้ถึงจุดหมายแล้ว
เขาเหลือบมองไปรอบๆเพื่อสังเกตเส้นทางก่อนจะเห็นต้นไม้แปลกๆสูงชะลูดที่มีเถาวัลย์พันกันเหมือนกรงขังตั้งอยู่ด้านหน้า
เส้นทางเริ่มลาดชันและเต็มไปด้วยหินที่ถูกกัดเซาะอย่างผิดธรรมชาติ สัญลักษณ์แปลกๆ ที่ถูกสลักบนหินแต่ละก้อนทำให้เขารู้สึกหนาวเย็นถึงกระดูก สิ่งนี้ไม่ใช่แค่เครื่องหมายแต่ดูเหมือนเป็นคำเตือนถึงบางสิ่ง
ทันทีที่พวกเขาก้าวพ้นแนวป่าเสียงกลองทุ้มต่ำก็ดังก้องขึ้นมาจากที่ไกลๆคล้ายต้อนรับกลุ่มนักรบที่กลับมา
หัวใจของวิคตัสกระตุกวูบเสียงนั้นไม่ใช่เสียงแห่งการเฉลิมฉลองแต่มันมีแรงกดดันแฝงอยู่ในทุกจังหวะที่ดังขึ้น
เพียงไม่นานขบวนของพวกเขาก็เดินเข้าสู่ชนเผ่าดอร์สที่ดูราวกับภาพที่หลุดออกมาจากฝันร้าย
กระโจมที่ทำจากไม้และหนังสัตว์เรียงรายอยู่บนพื้นดินเต็มไปด้วยร่องรอยและกลิ่นไม่พึงประสงค์กระโจมบางส่วนมีเสาไม้ขนาดใหญ่ที่สลักสัญลักษณ์ลึกลับประดับด้วยหัวกระโหลกสัตว์ตั้งอยู่ข้างๆ
วิคตัสถูกผลักให้เดินเข้าไปที่ลานกว้างแห่งหนึ่งพร้อมกับทาสคนอื่นๆจากนั้นนักรบที่เหลือรอบตัวก็เริ่มเงียบลงราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง
สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด
บริเวณกลางหมู่บ้านมีแท่นหินขนาดใหญ่ซึ่งถูกล้อมรอบด้วยโซ่หนาสลักลวดลายเดียวกันกับหินในป่าที่เขาพบก่อนหน้านี้
เขาไม่มั่นใจว่าแท่นหินนั้นมันมีไว้สำหรับอะไรแต่ลางสังหรณ์บอกว่าเขาคงไม่ชอบคำตอบที่ได้รับอย่างแน่นอน . . .
วิคตัสมองไปรอบๆด้วยความกลัวเขาสัมผัสได้ถึงสายตาของผู้คนในเผ่าที่จ้องมองมาที่เขา บางคนแสดงออกถึงความสงสัยขณะที่บางคนมีสีหน้าที่ไม่ไว้วางใจ
เสียงพูดคุยเบาๆของคนในเผ่าดังขึ้นเมื่อวิคตัสถูกพาเดินผ่านไป
"ซีเรน..." คำๆนี้หลุดออกจากปากของชายชราที่นั่งอยู่ใกล้กองไฟสายตาของเขาเต็มไปด้วยการดูหมิ่น
"ดูมันสิ มันเป็นพวกต้องคำสาป! ทำไมท่านไคออร์สถึงพาพวกมันเข้ามาที่เผ่าของเรา!!"  หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกระซิบกับคนข้างๆแต่เสียงของเธอดังพอให้วิคตัสได้ยิน
แม้เขาจะไม่เข้าใจความหมายแต่โทนเสียงและสายตาที่พวกเขามองเขาก็เพียงพอจะทำให้เขารู้ว่านั่นไม่ใช่คำชื่นชมแน่นอน
วิคตัสหันไปมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชาแต่ไม่ได้ส่งเสียงออกไป
"พวกเจ้าเงียบสักที!" นักรบคนหนึ่งตะคอกเสียงดังก้อง ใบหน้าของเขาดูกราดเกรี้ยวและดุดัน คนในเผ่าก้มหน้าหลบสายตาแต่สายตาของพวกเขายังคงจับจ้องที่วิคตัสด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"เจ้าเด็กนี่มันตัวปัญหาชัดๆ..ถ้ามันก่อเรื่องอีกข้าจะจัดการมันทันที!! "
นักรบอีกคนกระซิบกับเพื่อนขณะจับเชือกที่พันมือวิคตัสแน่นขึ้น
วิคตัสเม้มปากแน่นหูของเขารับฟังเสียงเหล่านั้นแม้จะไม่เข้าใจแต่รู้สึกเหมือนทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นคำกล่าวหาที่มองไม่เห็น
" นี่คือที่ที่เจ้าจะถูกตัดสิน!! " ชายที่ชื่อไคออร์ส หันกลับมาพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
แม้จะไม่เข้าใจคำพูดนั้นแต่แววตาที่เย็นยะเยือกของชายคนนั้นทำให้เขารู้ว่าไม่มีความหวังใดรออยู่ข้างหน้า
"ตามข้ามาเราต้องไปพบกับหัวหน้าเผ่าและนักบวช"
ไคออร์สพูดขึ้นก่อนพาวิคตัสและเหล่าทาสทั้งหมดไปยังกระโจมที่ตั้งอยู่กลางลานจตุรัสของชนเผ่า
กระโจมใหญ่ตั้งตระหง่านเหนือทุกสิ่งที่อยู่รอบตัว ผืนหนังสัตว์สีเข้มถูกประดับด้วยลวดลายที่ดูเหมือนอักษรแปลกๆบางอย่างที่วิคตัสไม่อาจเข้าใจ
เครื่องรางและกระดูกสัตว์ที่แขวนไว้รอบกระโจมแกว่งไปมาตามแรงลมส่งเสียงกระทบกันเหมือนคำกระซิบจากวิญญาณที่มองไม่เห็น
"อย่าชักช้า! รีบเดินเข้าไป!!" ไคออร์สกล่าวอย่างหมดความอดทนเมื่อวิคตัสชะงักไปเพียงชั่วครู่
ยิ่งเข้าใกล้กระโจมตรงหน้าวิคตัสสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่พลังเวทย์ที่เขาคุ้นเคยแต่เป็นบางสิ่งที่เก่าแก่และลึกลับราวกับว่าพื้นดินใต้กระโจมนั้นมีชีวิต
.
...
.
..
เมื่อพวกเขาก้าวเข้ามาด้านในวิคตัสรู้สึกถึงอุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลงไปทันที
ความอบอุ่นจากแสงไฟที่ลุกโชนทำให้เขาตื่นตัวขึ้น กลิ่นอับของอาหารที่หมักหมมกับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเครียดทำให้หัวใจผู้คนสั่นไหว
การประชุมในกระโจมดูเหมือนจะเกิดขึ้นมานานแล้วจนวิคตัสรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ตกค้างอยู่ในอากาศ
ตรงกลางกระโจม เดอลุส หัวหน้าเผ่าที่มีรูปร่างสูงใหญ่และน่าเกรงขามนั่งอยู่บนบัลลังก์ไม้ที่ประดับไปด้วยเครื่องรางจากกระดูกสัตว์และอัญมณีแปลกประหลาด
เขามองมาที่วิคตัสด้วยสายตาดุดันเหมือนกำลังวัดค่าความสำคัญของเขาในสถานการณ์นี้ จมูกของเขาผุดขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะได้กลิ่นบางอย่างจากวิคตัสที่ไม่อาจเข้าใจได้
ข้างๆเขาคือ อูม่า นักบวชหญิงสูงวัยที่มีพลังลึกลับนั่งนิ่งราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเงาในห้อง
สายตาของเธอเต็มไปด้วยความมืดราวกับกำลังอ่านจิตใจของวิคตัสอย่างละเอียดเธอไม่ได้พูดอะไร แต่การจ้องมองนั้นชัดเจนเหมือนเธอรู้บางอย่างที่ผู้คนไม่อาจเข้าใจ
"ชายคนนั้นเป็นใคร?" เดอลุสถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
"ข้าพบชายคนนี้ถูกโยนออกมาจากป่าอาถรรพ์ เขาอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับสิ่งแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในอาณาเขตของเรา"
ไคออร์สตอบกลับทันทีเสียงของเขามีความเร่งรีบแต่คงความเคารพต่อหัวหน้าเผ่าไว้ได้อย่างดีท่าทางมั่นคงแม้ภายในใจเขายังคงไม่แน่ใจนักเกี่ยวกับตัวตนของวิคตัส
" ป่าอาถรรพ์?!! " เดอลุสกล่าวพลางขมวดคิ้ว เขาหรี่ตาลงเหมือนกำลังพิจารณาสิ่งที่ไคออร์สพูดนึกถึงเรื่องราวลึกลับเกี่ยวกับป่านั้นที่เคยได้ยินมาก่อน
"..มันเป็นพวกซีเรนรึป่าวอูม่า?! "
"นี่คงไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ? ..ส่วนเรื่องที่มันเป็นพวกซีเรนหรือเปล่าข้าคงต้องตรวจดูให้แน่ใจก่อนอีกครั้ง " อูม่าเอ่ยขึ้นเสียงเบา สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่วิคตัสราวกับพยายามค้นหาคำตอบในตัวเขา
บรรยากาศเงียบลงไปชั่วขณะก่อนที่เดอลุสจะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม
"ถ้าชายคนนี้เป็นผู้ต้องสาป เป็นซีเรน ..มันจะไม่ใช่แค่ปัญหาแต่เป็นภัยที่ต้องถูกจัดการ"


...
..
.
.
พ่อมดหนุ่มหันหลังจากไปก่อนเร่งฝีเท้าของเขาเมื่อนึกถึงกับดักที่ตั้งไว้ริมทะเลสาบ ความหิวเริ่มทำให้เขารู้สึกหมดแรง
อาจมีปลาหรือไม่ก็สัตว์น้ำที่พอช่วยประทังความหิวของข้าได้บ้าง?
เมื่อเขาเดินไปได้ 20 เมตร ก่อนถึงริมชายฝั่งที่ดูคุ้นตา เขาค่อยๆกวาดสายตาสำรวจอีกครั้งและภาพที่เห็นทำให้เขาชะงักเมื่อพบความผิดปกติของเชือกไม้ที่ใช้ผูกยึดกล่องกับดัก
ร่องรอยการต่อสู้และความวุ่นวายถูกทิ้งไว้ตามชายฝั่ง เศษซากของเชือกและอุปกรณ์ต่างๆ กระจัดกระจายไปทั่วพื้นทราย รอยยับของเชือกบางส่วนคล้ายกับถูกตัดด้วยแรงที่มหาศาล เหมือนมีสิ่งบางอย่างหรือใครบางคนผ่านมาที่นี่อย่างเร่งรีบ
"เกิดอะไรขึ้นที่นี่กัน?"  วิคตัสพึมพำในใจ
ขณะที่สายตาของเขาจับจ้องไปที่พื้นทราย
เขาสังเกตเห็นปลาสีเงินลายจุดดำสองสามตัวตกอยู่ห่างจากกันไม่ไกลนักพวกมันนอนนิ่งอยู่บนพื้นอย่างไร้ชีวิตซึ่งทำให้วิคตัสเริ่มรู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ
เขาย่อตัวลงใกล้ๆเพื่อตรวจดูรอยเท้าที่ฝังลึกในพื้นทราย ความลึกของรอยเท้าบ่งบอกถึงสัตว์ขนาดใหญ่ที่เคลื่อนผ่านที่นี่แต่ไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆที่ดูเกี่ยวข้องกับสภาพในบริเวณนี้เลย
วิคตัสค่อยๆก้มลงดูปลาที่ตกอยู่บนพื้นและพึมพำกับตัวเอง
" ..อย่างน้อยก็ยังมีอาหารสำหรับคืนนี้ "
เขาวิ่งออกไปเก็บพวกมันราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า หลังจากติดอยู่ที่นี่สิ่งที่ตกลงกระเพาะของเขามีเพียงซุปเห็ดและผักป่าเท่านั้น นี่คือเนื้อมื้อแรกในรอบหลายวันที่ห่างหายไปนาน
เพราะความตื่นเต้นเขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นดวงตาใต้ผิวน้ำหลายสิบคู่ที่จ้องมองขึ้นมาอย่างเงียบงัน
"โชคดีที่ยังพอได้ปลาพวกนี้มาบ้าง" เขาพึมพำกับตัวเองขณะนั่งลงบนพื้นชายหาดด้วยความพึงพอใจ หลังจากจัดการปลาทั้งหมดเด็กหนุ่มสูดกลิ่นหอมของเนื้อปลาก่อนจะเริ่มปรุงมันบนไฟที่เขาจุดเตรียมไว้
"นกนั่นอาจทำเป็นอาหารได้ก็จริง แต่ตา...ของพวกมันดูแปลกๆจังแฮะ"
เขายังรู้สึกกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับนกที่เขาเห็นเมื่อครู่ ดวงตาสีแดงชวนให้รู้สึกไม่สบายใจ
แม้ดูเหมือนว่าเขาจะเอาแต่หลบหนีพวกสัตว์ร้ายในป่าแห่งนี้แต่วิคตัสยังแอบสังเกตเห็นความแตกต่างบางอย่างของพวกมันได้
ฝูงนกบ้าเลือดพวกนั้นตาของมันย้อมไปด้วยสีแดงและอารมณ์ดุร้ายบ้าคลั่งของมันดูขาดสติไร้เหตุผลจนเกินไป แมลงบางตัวแม้จะมีขนาดใหญ่กว่าปกติแต่ยังมีประกายดวงตาแวววับเหมือนกับเต่ายักษ์ตัวนั้น
เขานึกไม่ออกว่าสิ่งนั้นคืออะไรคล้ายจะพบคำตอบอยู่ตรงหน้าแต่เหมือนมีหมอกบางๆปิดกั้นไว้
วิคตัสเหลือบมองทะเลสาบด้านหน้าที่นิ่งสงบทอดยาวไกลก่อนหรี่ตาลงตัดสินใจว่าวันนี้ต้องออกจากเกาะแห่งนี้ก่อนค่ำอย่างน้อยเขาจะได้เตรียมแผนขั้นต่อไปได้ถูก
ยิ่งเสียเวลากับที่นี่นานเท่าไหร่โอกาสที่จะจัดการตระกูลเซนทอเรียสก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น
หลังจากที่วิคตัสกินอาหารเสร็จเขาลุกขึ้นจากพื้นและยืดตัวขึ้นเล็กน้อยจิตใจยังคงจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ต้องทำต่อไป เขามองไปที่ทะเลสาบขนาดใหญ่ที่ขวางทางการข้ามมันไปยังอีกฝั่งยังคงถือเป็นเรื่องยาก
วิคตัสยืนอยู่ข้างริมทะเลสาบก่อนรวบรวมสมาธิและยกคทาขึ้นในท่าทางสงบเขาหมุนคทาไปในอากาศเป็นจังหวะก่อนที่ปลายคทาจะส่องแสงสีฟ้าสดใส
" Arborisa Umbla !! "
ทันใดนั้นเถาวัลย์มากมายก็พุ่งออกมาจากอากาศ สานตัวเป็นสะพานสูงเกือบสองเมตรทอดยาวผ่านหมอกหนาที่ปกคลุมทะเลสาบลอยอย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดลงอย่างมั่นคงที่อีกฝั่ง
วิคตัสยิ้มเล็กน้อยขณะที่สะพานนั้นเสร็จสมบูรณ์
.
.
...
.
.
"เอาล่ะ ข้ารักการมีเวทย์มนตร์จริงๆ"
เขาพึมพำกับตัวเองก่อนเตรียมตัวออกเดินทาง
***********
สะพานไม้โยกไหวตามกระแสลมที่พัดผ่าน ทำให้ทุกย่างก้าวของวิคตัสเต็มไปด้วยความกังวล เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามไรผมสีน้ำตาลของเด็กหนุ่ม ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเหมือนจะรอการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่อาจคาดเดาได้
"ทำไมข้ารู้สึกเหมือนถูกจ้องมองอยู่เลยล่ะ?"
วิคตัสคิดในใจขณะก้าวเท้าไปบนสะพาน
หมอกหนาที่ลอยอยู่เหนือทะเลสาบทำให้มองไม่เห็นปลายทางมีเพียงความรู้สึกอันหนาวเหน็บกลับเข้ามาแทนที่
วิคตัสรู้สึกถึงสายตาที่คอยเฝ้ามองจากด้านล่าง แม้จะไม่มีอะไรให้เห็นในหมอกหนานั้นแต่เขากลับรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวบางอย่างในความมืด
เสียงระลอกน้ำจากใต้สะพานกระเพื่อมขึ้นเล็กน้อย คล้ายมีบางอย่างกำลังแฝงตัวอยู่ใต้ผิวน้ำ แม้ว่ามันจะเบาบางและคลุมเครือในหูของคนอื่นแต่ในความเงียบสงบเช่นนี้หูของพ่อมดยังคงจับการเคลื่อนไหวได้เป็นอย่างดี
"มันเงียบสงบเกินไปหรือเปล่า..?" เขาคิดขณะก้าวเดินต่อไป
ความสงบที่น่าขนลุกนี้เป็นสัญญาณเตือนถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาสำหรับเขา
ฝีเท้าของวิคตัสเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นอีกครั้งทุกย่างก้าวบนสะพานไม้เต็มไปด้วยความกดดันภายในใจที่เพิ่มขึ้น มันเหมือนกับว่าทุกวินาทีเขากำลังวิ่งเพื่อชีวิตของตัวเองจนเขามั่นใจว่าอาจลืมวิธีการหายใจไปชั่วขณะ
หลังจากที่ขาสั่นทั้งสองข้างสัมผัสพื้นดินวิคตัสก็หยุดหอบหายใจอย่างหนัก แม้ร่างกายยังคงตึงเครียดแต่เขารู้สึกได้ปลดปล่อยความกังวลออกไปบ้างเล็กน้อยเมื่อสัมผัสถึงพื้นดินที่มั่นคง
เมื่อกี้นี้รู้สึกเหมือนกับว่ากำลังยืนอยู่บนเส้นบางๆที่แบ่งแยกระหว่างชีวิตและความตายเลยจริงๆ !!
"ฟู่วว ทะเลสาบนั่นต้องมีสัตว์ร้ายอยู่แน่! …ป่าแถวนี้ชักจะน่ากลัวเกินไปอันตรายจริงๆ!!"
เขาบ่นกับตัวเองขณะที่พยายามตั้งสติให้กลับคืนมา
วิคตัสรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่วิ่งผ่านกระดูก ขณะมองไปยังทะเลสาบที่สงบนิ่งทุกอย่างรอบตัวเขากำลังเตือนถึงอันตรายที่รออยู่ในนั้น ความรู้สึกนี้ทำให้เขารีบออกห่างจากที่นั่นโดยเร็วที่สุด
บางครั้งข้อเท็จจริงก็ได้พิสูจน์แล้วว่า 'โชค' เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญของการเดินทาง เพราะหลังจากที่ร่างของเขาหายลับเข้าไปในป่าทึบริมชายฝั่ง ดวงตาสีเหลืองนับร้อยใต้ผิวน้ำก็พร้อมใจกันเปิดขึ้นจ้องมองเหยื่อที่หลุดรอดมันไป
สัตว์เลื้อยคลานตัวใหญ่ด้านข้างของมันเต็มไปด้วยเกล็ดแข็งที่สะท้อนเมื่อแสงตกกระทบผิวน้ำ เกล็ดเหล่านั้นแข็งแรงพอที่จะป้องกันการโจมตีจากสิ่งมีชีวิตอื่น
ร่างที่แข็งแกร่งของมันดันตัวขึ้นมาเหนือผิวน้ำจนเห็นส่วนของขากรรไกรที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมน่ากลัว
ดาร์คเคล เฝ้ามองเหยื่อที่จากไปด้วยความหิวกระหาย ดวงตาที่เปล่งประกายเหมือนมีหลอดไฟอยู่ข้างในค่อยๆลอยขึ้นใกล้ผิวน้ำ เสียงน้ำกระเพื่อมบ่งบอกถึงการเคลื่อนไหวของเหล่าจระเข้ที่รอคอยโอกาสอันสมบูรณ์แบบ
.
.
.
วิคตัสที่วิ่งจากไปยังคงรู้สึกถึงเสียงกระเพื่อมของน้ำที่ดังก้องในหูจึงทำให้เขาไม่กล้าจะหยุดฝีเท้าลงแม้แต่ก้าวเดียว
"ต้องหาทางออกให้เร็วที่สุด" เขาพึมพำในใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลแต่เขาก็ไม่กล้าหันหลังกลับไปมองที่ทะเลสาบแห่งนั้น
วิคตัสวิ่งผ่านป่าทึบที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่และใช้เวลาไม่นานก่อนหยุดยืนตรงหน้ากำแพงหนามที่ทอดยาวขึ้นสูงของต้นแบล็คธอร์น
ตลอดทั้งวันเขาใช้เรี่ยวแรงที่สะสมไว้ทั้งหมดจนเกือบถึงจุดสิ้นสุดอีกทั้งการใช้เคาถาเพื่อสร้างสะพานไม้ก็สูญเสียพลังไปไม่น้อยเช่นกัน
นัยน์ตาคู่สวยสอดส่องก่อนพบโพรงเล็กๆใต้โคนต้นหนามที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากจุดที่ยืนอยู่
เพื่อสร้างทางผ่านออกไปวิคตัสตัดสินใจบีบบังคับพลังเวทของเขาเพื่อสร้างทางผ่านออกไปอย่างยากลำบาก
"Viae Momentaria!"
"Lumen creare, viae tempus, advenire ad locum, exsiste in  momento!"
ทว่าในขณะที่เวทมนตร์กำลังทำงานบางสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
จู่ๆลำคอของวิคตัสก็รู้สึกแห้งผากทุกๆลมหายใจของเขารู้สึกเหมือนถูกเผาให้เป็นผุยผงเหมือนมีเปลวไฟกำลังลุกลามไปทั่วร่างกาย อุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้นจนกลายเป็นความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่จิตใจ
ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้น
" ตราคำสาป!! "
เขาตะโกนออกมาด้วยความตกใจ ขณะที่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่ไม่สามารถควบคุมได้
เพียงไม่นานผลกระทบจากสัญญาณของคำสาปก็กลับมาเล่นงานเขาอีกครั้ง วิคตัสรู้ดีว่าต้องรีบทำบางอย่างเพื่อหยุดมันแต่ร่างกายที่ถูกเผาด้วยพลังคำสาปทำให้เขาเริ่มเหนื่อยล้ามากขึ้นเรื่อยๆ
ในวินาทีนั้นเขารู้ดีว่าไม่มีเวลาให้คิดมากจึงรีบหยิบขวดโพชั่นฟื้นฟูจากมิติออกมาทันที มือของเขาสั่นเล็กน้อยก่อนกระชากฝาโพชั่นยกขวดขึ้นดื่มในอึกเดียว
โพชั่นสีฟ้าอ่อนไหลลงในคออย่างช้าๆความเย็นจากโพชั่นที่มีสมุนไพรเป็นส่วนผสมเริ่มกระจายไปทั่วร่างกาย พลังที่เหมือนจะหายไปกลับคืนสู่ร่างกายอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
ในขณะที่พลังเวทย์จากโพชั่นไหลเวียนเข้าสู่กระแสจิตวิญญาณของเขา วิคตัสกวาดมือขวาไปข้างหน้าข้อมือของเขาสั่นขณะร่ายคำพูดที่เต็มไปด้วยพลังเวทที่สะสมอยู่ในตัว
" Castodia Praesendi !  "
แสงสว่างจากเวทมนตร์ค่อยๆปรากฏขึ้นรอบตัวแผ่ขยายเป็นเกราะที่ปกป้องวิคตัสจากคำสาป
พลังแห่งคำสาปแตกแขนงแยกออกไปมากมายหลายกิ่งก้านคล้ายกับต้นไม้ใหญ่ที่บิดเบี้ยวเหนือจินตนาการรับรู้ของผู้คนในยุคปัจจุบัน
สิ่งที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดคือคำสาปที่มีจุดเริ่มต้นมาจากแม่มดผู้ร่ายคาถาโดยใช้มนต์ดำที่ทรงพลังเพื่อสร้างภัยพิบัติให้แก่เหยื่อหรือการปลุกเสกเครื่องรางสาปแช่งไปจนถึงคำสาปแห่งเลือดที่สามารถสังหารผู้คนนับพันได้ภายในชั่วพริบตา
ทว่าคำสาปที่วิคตัสเผชิญอยู่ในตอนนี้แตกต่างออกไป
มันไม่ได้มาจากมนต์ดำหรือพิธีกรรมที่สามารถทำลายล้างได้ในทันทีแต่เป็นคำสาปที่เกิดจากเจตจำนงของต้นหนามแบล็คธอร์นในป่าแห่งนี้
หากเป็นคำสาปที่ถูกร่ายขึ้นจากแม่มดจำเป็นต้องใช้มนต์คาถาที่ซับซ้อนและขั้นตอนในการตรวจสอบเพื่อระบุร่องรอยที่แท้จริงของคำสาปจึงจะสามารถสร้างพิธีกรรมชำระล้างที่ถูกต้องได้ไม่เช่นนั้นการล้างคำสาปอาจผิดพลาดจนทำให้มันแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม
แตกต่างจากคำสาปที่เกิดขึ้นโดยพลังวิญญาณธรรมชาติสิ่งนี้ไม่จำเป็นต้องใช้พิธีกรรมใดๆ แค่เพียงสัมผัสเบาๆด้วยพลังเวทย์ก็สามารถรับรู้ถึงร่องรอยของมันได้แล้ว แม้เป็นแม่มดที่มีอายุน้อยที่สุดในศตวรรษก็อาจรับรู้ถึงตราคำสาปประเภทนี้ได้อย่างง่ายดาย
คำสาปนี้ไม่ได้มาจากมนต์ดำหรือเครื่องรางที่ต้องการคำสั่ง แต่เกิดจากเจตจำนงของต้นไม้ที่ยืดหยัดด้วยพลังชีวิตของตัวเองหากมีผู้ที่สัมผัสมันคำสาปจะถูกประทับลงบนตัวทันที
เนื่องจากพลังเวทย์ระดับ 3 ของวิคตัสทำให้เขาไม่สามารถสื่อสารกับต้นไม้เหล่านี้ได้โดยตรงแต่ยังพอช่วยให้เขาค้นพบคำสาปนี้ได้อย่างรวดเร็ว
ความรู้สึกที่วิคตัสรับรู้ในตอนนี้ไม่ได้เป็นสิ่งที่เขาคุ้นเคยแต่เป็นคลื่นแรงกดดันที่สะท้อนออกจากต้นหนามแบล็คธอร์นที่เติบโตไปทั่วป่า
สิ่งเดียวที่เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนที่สุดในตอนนี้คือคำสั่งที่แฝงอยู่ในพลังกระแสจิตของพืชต้นนี้ มันคือการ 'ขับไล่ผู้บุกรุก' เป็นคำสาปที่ดูเหมือนจะคอยปกป้องป่าแห่งนี้จากการบุกรุกของสิ่งมีชีวิตภายนอก
ตราคำสาปที่ลอยอยู่แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจอันแข็งแกร่งของต้นแบล็คธอร์นที่ถูกทิ้งร้าง
มันอาจเลวร้ายยิ่งขึ้นหากเขาไม่สามารถหาวิธีสลายคำสาปนี้ได้เร็วพอ ขณะที่พลังเวทย์ของเขาค่อยๆหมดลงอีกครั้งความวิตกกังวลในใจก็เริ่มกัดกร่อนความมั่นใจ
" ต้องรีบทำลายมันก่อน " เขากล่าวเสียงเบา มือขวาของเขาจับไปที่หน้าอกผสมผสานพลังเวทย์ในจิตใจอย่างรวดเร็ว
เขายกมือขึ้นข้างหนึ่งและเริ่มร่ายคาถาเพื่อสลายคำสาปที่ยึดร่างกายของเขาทันที
"Exilium Vincurer!"
เสียงร่ายคาถาดังกังวานไปในอากาศ ก่อนมีแสงสีเงินค่อยๆส่องออกจากปลายไม้คทาปรากฏเป็นแสงล้อมรอบเขาอย่างรวดเร็วร่างกายของวิคตัสรู้สึกเบาคล้ายกับหลุดพ้นจากพันธนาการ
เมื่อรับรู้ได้ถึงคำสาปที่สลายไปเขาจึงรีบลงมือร่ายมนต์คุ้มกันอย่างรวดเร็ว
Castodia Praesendi !
เกราะป้องกันก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วเปล่งรัศมีแสงสีเขียวล้อมวนร่างของวิคตัสออร่าจากพลังธรรมชาติที่ดูเหมือนผสมผสานเข้ากับวิญญาณแห่งพืชทำให้ร่องรอยของมนุษย์ถูกปิดกั้นไว้แม้แต่พลังคำสาปจากต้นแบล็คธอร์นก็ไม่สามารถตรวจจับการมีอยู่ของเขาได้อีกต่อไป
วิคตัสหายใจแรงมือที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นเล็กน้อยขณะเร่งคลานผ่านโพรงหนาม ขอบกิ่งแหลมคมทิ่มแทงผ้าคลุมจนเป็นรอยขาดวิ่นมากมายแม้เขาจะพยายามระวังแต่มันก็ยากจะหลบเลี่ยงทุกรากและหนามที่อยู่เกี่ยวรอบตัว หลังจากฝ่าฟันจนพ้นโพรงหนามในที่สุดวิคตัสก็หลุดออกจากป่าอาถรรพ์วาลดัลได้สำเร็จ
ร่างกายที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงโซเซออกมาจากความมืดของป่าหนามเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแบกภูเขาทั้งลูกบนบ่าตลอดทาง
ทันทีที่ก้าวพ้นขอบเขตของกำแพงหนามสีดำ ทิวทัศน์เบื้องหน้าที่แผ่ขยายออกไปคือทุ่งหญ้ากว้างสีหม่นใต้ขอบฟ้าสีจางแต่สำหรับวิคตัสมันช่างดูสดใสสว่างกว่าความน่าสะพรึงที่เขาพบเจอในป่า
ลมหายใจแรกที่ได้รับอากาศบริสุทธิ์ทำให้เขารู้สึกเหมือนเพิ่งหลุดออกมาจากขุมนรกทุกก้าวที่เท้าเดินสัมผัสเหมือนกับเหยียบย่ำไปบนเมฆ
แม้จะรู้สึกเหนื่อยล้าแต่ความรู้สึกโล่งอกเมื่อหลบหนีออกจากพื้นที่อันตรายได้สำเร็จทำให้ดวงตาของวิคตัสยังพอมีประกายแห่งความหวังเหลืออยู่บ้าง
"ในที่สุด...ข้าก็หลุดออกมาได้แล้ว "
เขาพึมพำเสียงแผ่วเบา
ความอ่อนล้าทำให้ร่างของวิคตัสทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงความคิดต่างๆล่องลอยไปจนถึงมื้ออาหารที่เขาคิดถึง
—สเต็กเนื้อวัวฉ่ำๆคู่กับโคล่าเย็นเจี๊ยบ
แม้เป็นเพียงภาพในหัวแต่ความรู้สึกนั้นกลับชัดเจนจนท้องของเขาคำรามตอบรับ
". ... เพิ่ม .. . มันฝรั่งอบ... ด้วย "
วิคตัสส่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนที่ดวงตาจะค่อยๆปิดลงพร้อมกับสติของเขาที่พลันมืดดับไป
.
.
..
.
เหมือนมีเสียงกระซิบในสายลมเอ่ยเตือนกระซิบข้างหูว่าอันตรายยังไม่จบสิ้น
..
.
.!
...
..
ฝูงสัตว์สงครามขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่มุ่งหน้าไปตามชนเผ่ารอบๆผ่านลมหนาวที่พัดปลิวว่อนคล้ายคมมีดบาดผิวพร้อมกับทาสมากกว่า 10 คนที่ถูกบังคับให้เร่งฝีเท้าของพวกเขาเพื่อติดตามกลุ่มนักล่าของชนเผ่าดอร์สให้ทัน
ท่ามกลางกลุ่มหิมะที่เริ่มตกลงมาอย่างหนาแน่น บรรยากาศในขบวนเต็มไปด้วยความกลัวและสิ้นหวัง
เสียงลมที่หวีดหวิวดังก้องรอบตัวช่วยเน้นย้ำถึงความโหดร้ายของสถานการณ์ที่กำลังเผชิญไม่มีใครกล้าหลบหนีออกไปแม้จะเดินทางออกมาได้เกือบครึ่งวัน ทุกคนต่างรู้ดีว่าการกระทำที่โง่เขลาเช่นนั้นมีเพียงจุดจบที่รออยู่
นักรบชนเผ่าดึกดำบรรพ์จำนวนมากกว่าโหลมองดูขบวนทาสด้วยสายตาเฉยชา ชุดหนังที่ทำจากสัตว์ป่าทำให้พวกเขาดูดิบเถื่อนและน่าเกรงขาม
แม้เสียงร้องไห้โวยวายน่าสังเวชเพียงใดก็ไม่มีใครได้รับความเห็นใจจากพวกเขา สายตาของนักรบเต็มไปด้วยความเย็นชาและไร้ความปรานี เหมือนพวกเขาเคยชินกับภาพแห่งความทุกข์ที่อยู่ตรงหน้า
"รีบเดินต่อไปอย่าชักช้า!!" เสียงนักรบดังขึ้น แต่ไม่ใช่เพื่อปลอบใจหรือให้ความหวังเพียงแค่เป็นการย้ำเตือนถึงการเดินทางที่ยังไม่สิ้นสุด
ขณะที่มือของพวกเขากุมอาวุธอย่างระมัดระวัง ทุกคนต่างรู้ดีว่าเขตที่พวกเขากำลังจะผ่านคือ ป่าอาถรรพ์วาลดัล พื้นที่ต้องห้ามที่มีเรื่องราวเล่าขานถึงพลังแห่งความมืดและสัตว์ร้ายที่ไร้ความเมตตา
เมื่อพวกเขาเดินทางเข้าสู่แนวเขตของป่า ต้นไม้ที่สูงใหญ่และมืดทมิฬเริ่มโอบล้อมทางเดิน เถาวัลย์หนามสีแดง Scarlet Veil โผล่ขึ้นแทรกซ้อนตามต้นแบล็คธอร์นทำให้บรรยากาศดูอึดอัดยิ่งขึ้น
ทาสบางคนเริ่มมีอาการหวาดกลัวและตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ลมหนาวเริ่มพัดแรงขึ้นเรื่อยๆเสียงลมที่หวีดหวิวยังคงดังก้องไปทั่วป่ากลุ่มขบวนยังคงเดินหน้าต่อไปในความเงียบงันมีเพียงเสียงฝีเท้าที่เร่งขึ้นโดยพร้อมเพรียงกันอย่างไม่มีสาเหตุ
นักรบหลายคนจับอาวุธในมือไว้แน่น แม้จะไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแต่พวกเขาต่างรู้ดีถึงเรื่องเล่าขานเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้
ชายนักรบผู้หนึ่งกล่าวขึ้นเบาๆ
"เราจะผ่านที่นี่ไปโดยไม่หยุดพักจนกว่าจะพ้นเขตป่า เร่งฝีเท้าเร็วเข้า!! "
ร่างของทาสที่เดินโซซัดโซเซใต้เงาทึบค่อยๆ ล้มลงไปตามเส้นทางขณะที่หน่วยสอดแนมวิ่งกลับมาหาชายที่เดินนำหน้าขบวน
"ท่านไคออร์ส!" หน่วยสอดแนมหอบหายใจหนัก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
"หากเรามุ่งหน้าต่อไปตามแผนที่วางไว้ เราจะไม่ทันเวลาของท่านนักบวชถ้าหากล่าช้า—"
"ไม่ต้องพูดซ้ำ" ไคออร์สขัดจังหวะ น้ำเสียงของเขาเย็นชาแต่หนักแน่นดวงตายังคงจ้องตรงไปข้างหน้าโดยไม่หันมามอง
" นักบวชอูม่าคาดหวังให้เราทำงานสำเร็จ ทาสทั้งหมดต้องถูกส่งตัวกลับถึงเผ่าไม่ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าไร "
หน่วยสอดแนมกัดฟันแสดงสีหน้ากังวล
"แต่ท่านไคออร์ส หากเราล่าช้า... ท่านนักบวชอูม่าอาจไม่พอใจ—"
"เจ้ากำลังบอกให้ข้าทำอะไร?" ไคออร์สหันมามองด้วยสายตาเย็นยะเยือก
"ทิ้งทาสไปกลางทางรึ? หรือให้พวกมันหนีไปตายเองในป่านี่?"
เขาขยับเข้าใกล้หน่วยสอดแนมด้วยร่างกายสูงใหญ่ยืนตระหง่านจนเงาซ้อนทับเหนืออีกฝ่าย
"ถ้าเจ้ากลัวนักบวชอูม่าขนาดนั้น เจ้าควรจะทำให้แน่ใจว่าเราจะไปถึงเผ่าให้ทันไม่ใช่มาส่งเสียงหวาดกลัวอยู่ที่นี่ "
หน่วยสอดแนมนิ่งงันไม่กล้าสบตาเขาก้มหน้ารับคำสั่งเบา ๆ
"ข้าเข้าใจแล้วท่านไคออร์ส ข้าจะรีบเร่งเส้นทางให้เร็วที่สุด!! "
ไคออร์สมองตามขณะที่หน่วยสอดแนมกลับไปจัดการขบวน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเฉียบคมเขาหันไปออกคำสั่งกับนักรบคนอื่น
"เพิ่มความเร็วห้ามหยุดจนกว่าเราจะพ้นเขตป่าอาถรรพ์ !"
นักรบที่เหลือพยักหน้ารับคำสั่งทันที
ท่ามกลางความมืดและเสียงลมพัดที่ดังขึ้นเรื่อยๆมีบางสิ่งรอบตัวที่ไม่อาจอธิบายได้คล้ายกับเสียงกระซิบเตือนเบาๆจากป่า
...
.
..


" ทริย่าทำไมเจ้าถึงเรียกหญิงชราคนนั้นว่า แม่มด?....มันหมายความว่ายังไง? "
วิคตัสถามด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย เขายังไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน คำว่า 'แม่มด' ที่ถูกเรียกดูเหมือนมีบางอย่างแตกต่างกับตัวตนของเขา
ทริย่ามองสบตากับอูรอคก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง ในขณะที่ทาสคนอื่นๆมองวิคตัสด้วยสายตาแปลกๆอีกครััง
"อย่างที่ข้าเคยบอกไปถึงตัวตนของพวกเขา ผู้ที่ถูกแต่งตั้งให้เป็นนักบวชของเผ่า คือผู้ที่มีพลังวิญญาณแข็งแกร่งและสามารถขอพลังจากวิญญาณบรรพบุรุษเพื่อปกป้องดูแลทุกคนในเผ่า.."
ทริย่าเว้นช่วงเล็กน้อยก่อนจะอธิบายต่อไป
"พวกเขาเกิดมาทำหน้าที่อันศักสิทธิ์เพื่อคอยสื่อสารกับเหล่าทวยเทพและวิญญาณแห่งผืนป่า ส่วนมากจะมีพลังในการรักษาและขับไล่สิ่งชั่วร้าย รวมถึงการมองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็นด้วย ..."
วิคตัสยังคงครุ่นคิดคำว่า 'พลังวิญญาณ' ที่ทริย่าพูดถึงทำให้เขาเริ่มรู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างพลังเวทย์ของเขากับสิ่งที่เผ่าดอร์สเรียกว่า 'พลัง' เขาพยายามจับความหมายในคำพูดของทริย่า
ทริย่าลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อเสียงเบาลง
" แต่ก็มีบางชนเผ่าที่ถูกดูแลโดย นักบวชแห่งคำสาปหรือหมอผีด้วยเหมือนกัน ข้าเคยได้ยินมาว่าพลังของพวกเขาน่ากลัวและทรงพลังยิ่งกว่า..!! "
เธอหยุดพูดก่อนมองไปที่ทาสคนอื่นและกระซิบเบาๆ
"บางครั้งพวกเขาสามารถทำให้ซากศพลุกเดินได้ ใช้คำสาปแช่งโดยยืมพลังจากวิญญาณชั่วร้าย ต่างจากนักบวชตามชนเผ่าทั่วไปมาก!!"
คำพูดของทริย่าทำให้วิคตัสขมวดคิ้ว ความคิดในใจของเขาหมุนวนไปหมด พลังที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนระหว่าง นักบวช และ หมอผี
" ...แต่เมื่อกี้ถ้าข้าไม่ได้เข้าใจผิด ข้าได้ยินเจ้าเรียกเธอว่าแม่มดตัวตนของเธอไม่เหมือนพวกเขาหรอ? "
วิคตัสถามเสียงเรียบแต่เต็มไปด้วยความสงสัยเขาจับจ้องไปที่อูรอคเพื่อรอฟังคำตอบ อูรอคเหลือบมองทริย่าเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจเบาๆ แล้วหันกลับมาสบตาวิคตัส
" ก็ไม่เชิง..นั่นคือคำที่เราใช้เรียกผู้ที่มีพลังวิญญาณน่ะสิ เพราะผู้คนทั่วไปไม่อาจรู้ว่าตัวตนของพวกเขามีพลังเช่นไรทุกคนจึงใช้คำว่า ' แม่มด ' เพื่อแสดงความเคารพและหลีกเลี่ยงการทำให้พวกเขาไม่พอใจหรือเกิดความเข้าใจผิด....เจ้าเองก็ต้องระวังเรื่องนี้ไว้ด้วย"
วิคตัสพยักหน้าช้าๆ เขารับฟังคำอธิบายแต่ในใจยังคงเต็มไปด้วยคำถาม ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกสับสนยิ่งขึ้น
แสดงว่า 'แม่มด' ที่คนพวกนี้รู้จักอาจแตกต่างออกไปไม่เหมือนกับเรางั้นหรอ..… ??
"ไม่มีการตามล่า?" วิคตัสเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงของเขาดังพอให้ทุกคนหันมามอง
"ข้าหมายถึง ไม่มีใครอยากจับพวกเขาไป? อย่างที่ทริย่าพูดว่ามีบางชนเผ่าที่มี 'หมอผี' หรือ 'นักบวชแห่งคำสาป' ด้วยตัวตนและพลังเช่นนั้น พวกเขาไม่ถูกมองว่าเป็นภัยต่อชนเผ่าอื่นๆ หรือ?"
"นั่นอาจเป็นเรื่องจริงในบางพื้นที่แต่มีไม่บ่อยนัก ข้าไม่เคยได้ยินถึงการตามล่าหรือลงโทษนักบวชมาก่อน"
อูรอคกล่าว น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงด้วยความมั่นใจ
"แต่ในเผ่าของเรา ทุกคนให้ความสำคัญกับพลังของนักบวชเป็นอย่างมาก ทั้งในด้านการรักษาและคำพยากรณ์ พวกเขาได้รับการยอมรับในฐานะผู้นำ เพราะพลังของพวกเขาช่วยให้เผ่าของเรามีความแข็งแกร่งยิ่งขึ้น! "
คำพูดของอูรอคทำให้วิคตัสตั้งใจฟังมากขึ้น ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่ดูจะมีความภาคภูมิใจในคำพูดของตน
"พวกเขามักได้รับการเคารพและถูกคุ้มครองโดยนักรบในเผ่า..."
วิคตัสขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำพูดนั้นก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
 "คุ้มครอง...แบบปกป้องน่ะหรือ?"
อูรอคพยักหน้าเล็กน้อย
"แน่นอน!! ..นักบวชเป็นเสมือนทรัพยากรที่ล้ำค่าของชนเผ่าไม่มีใครกล้าคิดร้ายต่อพวกเขานอกจากจะเป็นการท้าทายอำนาจของนักบวชแล้ว มันยังหมายถึงการลบหลู่เหล่าทวยเทพและวิญญาณแห่งผืนป่าอีกด้วย !!"
ทริย่าเสริมพลางมองไปยังวิคตัสด้วยแววตาที่สะท้อนถึงความเชื่อมั่นในคำพูดของเธอ
"และพวกเขาก็ไม่ได้เพียงแค่คุ้มครองเผ่าในยามสงบ แต่ยังมีบทบาทสำคัญในพิธีกรรมสำคัญ การตัดสินใจของพวกเขามักเป็นที่ยอมรับโดยปราศจากการโต้แย้ง เจ้าก็เห็นกับตาตอนที่เราถูกพาตัวไปที่กระโจมของแม่มดอูม่า!? "
คำอธิบายนี้ทำให้วิคตัสเริ่มเข้าใจถึงบทบาทและอำนาจของนักบวชในเผ่าดอร์สมากขึ้น แม้จะยังคงมีคำถามเกี่ยวกับความลึกลับของพลังวิญญาณที่พวกเขาใช้
"นักบวชอูม่าเองก็มีพลังการรักษาเหมือนกัน?"
น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยเอ่ยถามขึ้น
ทริย่าสบตากับอูรอคและฮาเทลก่อนจะพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง
"แม่มดอูม่า เธอเป็นนักบวชของเผ่าดอร์ส แต่ไม่มีใครเคยรู้ว่าพลังของเธอคืออะไร แม้แต่ทาสอย่างพวกเราก็ไม่เคยเห็นเธอแสดงพลังออกมา...แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้ารู้มา คือเธอไม่เหมือนนักบวชคนอื่นๆ "
".....ไม่เหมือน?"
"ใช่" ทริย่าตอบก่อนลดเสียงลงอีกครั้ง เหมือนกลัวว่าคำพูดของเธอจะถูกลมพัดไปถึงหูผู้ไม่พึงประสงค์
"บางคนเล่ากันว่าเธอไม่ได้มีแค่พลังรักษา แต่ยังสามารถเรียกพลังบางอย่างที่ไม่มีใครอธิบายได้ออกมา ในดินแดนตะวันออกไม่มีแม่มดคนไหนที่สามารถเอาชนะพลังของเธอได้ !! "
คำพูดนั้นทำให้วิคตัสขมวดคิ้ว ความคลุมเครือของข้อมูลยิ่งทำให้เขาสงสัยมากขึ้น
"แต่ถ้าพลังของเธอแข็งแกร่งขนาดนั้น ทำไมถึงยังไม่มีใครรู้อีกล่ะ? หรือพวกเขากลัวเกินกว่าจะถามเธอ? "
อูรอคถอนหายใจ
 "ไม่ใช่แค่ความกลัว แต่มันคือความเคารพในตำแหน่งนักบวชที่เป็นผู้นำทางจิตวิญญาณของพวกเรา การตั้งคำถามต่อพลังของเธอถือเป็นการลบหลู่ และไม่มีใครอยากเสี่ยง..."
วิคตัสพยักหน้าอย่างช้าๆความสงสัยยังคงลอยอยู่ในอากาศเป็นปริศนารอคำตอบ
หรือว่าเป็นพลังแบบเดียวกัน? ...แต่ทำไมเราสัมผัสไม่ได้ถึงแหล่งพลังเวทย์จากตัวเธอล่ะ?
ท่ามกลางความเงียบสงบที่ทุกคนกำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่ง ในที่สุดทาสคนหนึ่งที่ทนความสงสัยไว้ไม่ไหวจึงถามคำถามออกไป
" นี่เจ้าทาสตัวน้อย ..ข้ามาคิดดูแล้วตัวตนของเจ้าแปลกมากที่สุด ยังมีคำถามมากมายที่ข้าไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมเจ้าถึงรอดออกมาจากป่าอาถรรพ์ได้? ทั้งภาษาแปลกๆรวมถึงตัวเจ้าที่ไม่รู้แม้กระทั่งเรื่องพื้นฐานเหล่านี้ด้วย !? "
...ชิ! เจ้าเด็กนี่ดันอยากรู้ไม่เข้าเรื่องอีกแล้ว!
วิคตัสนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมองไปที่ฮาเทล เขารู้สึกเหมือนถูกบีบให้ตอบคำถามที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ สายตาของทาสที่มองมาทำให้เขารู้ว่าไม่มีทางหนีจากความสงสัยของทุกคนได้
" ฮ่าาฮ่าๆ ... นั่นสินะ ข้าเองก็สงสัยเหมือนกันว่ามาที่นั่นได้ยังไง เอาเป็นว่าเผ่าที่ข้าเคยอยู่นั้น แตกต่างจากที่นี่มาก "
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนพูดเสริมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"บางทีอาจเป็นเพราะข้ารู้จักเส้นทางป่าที่ไม่ค่อยมีใครกล้าเดินเข้าไปก็ได้ .."
ทาสคนนั่นจ้องมองวิคตัสด้วยสายตาไม่เชื่อ พลางขมวดคิ้วแน่น
" เส้นทางที่ไม่มีใครกล้าเดิน? เจ้ากำลังพูดถึงอะไรกันแน่? ไม่มีใครเคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน!! "
วิคตัสสบตากับเขาพลางยิ้มมุมปากเล็กน้อย
"ไม่เคยมีใครพูดถึงก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่มี จริงไหม? ถ้าเจ้าอยากรู้ขนาดนั้นทำไมไม่ตามข้าไปดูด้วยตาตัวเองเลยล่ะ?"
คำตอบของวิคตัสทำให้บรรยากาศรอบๆดูตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย ทาสคนนั้นขยับปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
วิคตัสยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายที่ยังคงไม่เชื่อคำพูดของเขา เขาใช้ปลายนิ้วลูบไปตามเชือกที่พันอยู่รอบข้อเท้า ก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"เจ้าอาจยังไม่เข้าใจตอนนี้...แต่ว่าในทุกสถานที่ยังมีสิ่งที่ผู้อื่นไม่ควรก้าวล้ำเข้าไป สิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงและสิ่งที่ควรปกป้องหากเจ้ามีโอกาสได้เห็นด้วยตาตัวเอง เจ้าจะเข้าใจ"
ทาสคนนั้นเงียบไปสักครู่ สายตาของเขายังคงจับจ้องมาที่วิคตัสก่อนที่จะหลบสายตาลงไปที่พื้น
ถ้ำเงียบงันจนได้ยินเสียงหายใจของทุกคนอย่างชัดเจน ทุกคนต่างรู้สึกถึงบรรยากาศที่หนักหน่วงขึ้นมาอย่ากระทันหัน
"เจ้าพูดเหมือนว่ามีบางอย่างที่ข้าไม่ควรรู้..."
ทาสคนนั้นพูดเสียงต่ำ
วิคตัสยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะเอนตัวพิงกำแพงถ้ำ ราวกับว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่างก่อนตอบกลับไปอย่างแผ่วเบา
"บางทีการไม่รู้ก็อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด..."
"เราถูกขังมานานแค่ไหนแล้ว? ข้าเชื่อว่าคงไม่มีใครอยากเป็นเหยื่อของพิธีกรรมนี้หรอกใช่มั้ย?"
ทาสคนนั้นหยุดชะงักไปสักพัก เมื่อได้ยินคำถามของวิคตัส เขามองไปที่วิคตัสด้วยความเครียดที่เริ่มแสดงออกชัดเจนบนใบหน้า
"เวลาผ่านไปนานพอสมควรแล้ว... ข้าไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะทำอะไรกับเราต่อ บางทีนักบวชอูม่าอาจจะกำลังเตรียมพิธีสังเวย " ทริย่าพูดเสียงต่ำ ปลายนิ้วของเธอจับแน่นไปตามเชือกที่พันรอบข้อมือ
วิคตัสถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"การสังเวยเทพอสูร...ถ้าพวกเขาคิดว่าพวกเราเป็นเครื่องมือเพื่อบางสิ่งบางอย่าง ก็คงยากที่จะหลีกหนีจากมันไปได้"
เขาพูดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง หวังว่าจะไม่ทำให้คนอื่นๆรู้สึกกดดันมากขึ้น
"ข้าไม่รู้หรอกว่าเราจะมีเวลาเหลืออีกนานแค่ไหน แต่ว่าตอนนี้... เราก็ยังอยู่ที่นี่ ยังไม่ตายก็ถือว่าโชคดีไป"
วิคตัสหันไปมองฮาเทลอีกครั้งก่อนก้มลงมองที่พื้นในขณะคิดอะไรบางอย่าง
"บางที... เราอาจต้องหาทางออกจากที่นี่ "
"ไม่มีประโยชน์หรอก ถ้ำแห่งนี้มีทางเข้าเพียงทางเดียวเพื่อไว้ขังนักโทษและทาสอย่างพวกเรา เป็นไปไม่ได้ที่จะมีทางหลบหนีออกไป "
จู่ๆเสียงเล็กๆของเด็กผู้ชายที่ฟังดูแปลกๆก็ดังขึ้นจากมุมนึงของถ้ำทำให้วิคตัสรู้สึกตกใจ
วิคตัสหันไปตามเสียงที่ดังขึ้น พบกับเด็กชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่มุมลึกด้านในของถ้ำ ด้วยร่างกายเล็กๆที่ผอมแห้งจนผิวหนังเกือบสัมผัสกระดูกเขาสวมชุดที่ขาดวิ่นและดูเหมือนจะอดทนต่อความยากลำบากมาเป็นเวลานาน
"เจ้าหมายความว่าไง?"
วิคตัสเขาก้าวไปใกล้เด็กชายที่ดูเหมือนจะซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ดวงตาสีหม่นของเด็กชายมีแววเฉลียวฉลาดที่ดูไม่เหมือนทาสคนอื่นๆ
"ข้าหมายความว่าที่นี่ไม่มีทางออก ไม่มีใครหนีออกไปได้แม้แต่ความหวังที่ริบหรี่ก็ไม่สามารถเล็ดลอดผ่านหินของคุกถ้ำนี้ "
วิคตัสขมวดคิ้ว น้ำเสียงของเด็กชายไม่ได้ดูสิ้นหวังเหมือนสภาพของเขาแต่มันมีอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นคำท้าทาย
"แล้วเจ้าว่าเราควรทำอย่างไร?"
" โอกาสเดียวที่จะหลบหนีได้คือต้องรอเวลาที่พวกเขาพาเราออกไป ใช้ช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับพิธีกรรม แต่โอกาสนั้นมีน้อยมากและอาจไม่สำเร็จ .."
วิคตัสจ้องเด็กชายอย่างตั้งใจ
" เจ้าชื่ออะไร? "
เด็กชายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
" ลีนอส... พวกเขาเรียกข้าแบบนั้น"
"เอาล่ะ ลีนอส ทำไมเจ้าถึงคิดว่าโอกาสสำเร็จนั้นต่ำมาก? ถ้าเรามีจังหวะที่สามารถหลุดรอดออกไปได้เราก็แค่วิ่งให้เร็วที่สุดและแยกกันไปเพื่อสร้างความวุ่นวาย.. "
น้ำเสียงของเขานุ่มลง แต่ยังคงไว้ซึ่งความจริงจัง
ลีนอสเหลือบมองรอบตัวอย่างระวัง สายตาของเขาจับจ้องไปยังมุมที่มืดสลัวซึ่งนักรบเฝ้าอยู่ห่างออกไป เขาก้มตัวลงเล็กน้อย
"ในลานพิธีกรรมไม่ได้มีแค่ชาวเผ่า ยังมีหัวหน้าเผ่าเดอลุสและนักรบระดับสามอีก พวกเขาไม่เหมือนนักรบทั่วไปมีทั้งความเร็วและพลังที่แข็งแกร่งกว่าเรา ยิ่งมีอาคมของนักบวชอูม่าแล้วด้วยโอกาสรอดของเราแทบริบหรี่ !"
เขาพูดช้าลงเหมือนไม่อยากเอ่ยถึง
"ไม่มีใครหนีพ้นสายตาของนางได้ นางรู้... รู้ทุกอย่าง ลำพังพวกเราแค่ทาสไร้ค่าจะเอาอะไรไปสู้กับคนพวกนั้น....!! "
"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องหาจุดอ่อน ทุกอย่างต้องมีช่องโหว่ การสังเวยที่เร่งรีบเช่นนี้พวกเขาไม่สามารถเฝ้าระวังได้ทุกอย่างหรอก เชื่อข้าสิ.."
ทุกคนมองหน้ากันแล้วตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
เวลาผ่านไปจนถึงสิบวันอย่างเชื่องช้า ความมืดในถ้ำกลืนกินความหวังและกำลังใจของทาสทุกคนจากความกลัวที่สะสมและความหิวโหยที่เกาะกินจิตใจ เสียงฝีเท้าของนักรบดังขึ้นที่ทางเข้าถ้ำ แสงไฟจากคบเพลิงวูบไหวไปมาเป็นสัญญาณบอกว่าความเลวร้ายที่พวกเขาหวาดกลัวกำลังจะมาถึง
อูรอคที่นั่งอยู่ใกล้ทางเข้าถ้ำได้ยินเสียงก่อนใคร เขาตัวสั่นและถอยกลับมาด้วยความกลัว
"พวกเขามาแล้ว..." เขาพูดเบาๆ ขณะที่ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา
เหล่านักรบเผ่าดอร์สก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าที่ไร้ความปรานี พวกเขาจ้องมองทาสทั้งหลายราวกับเป็นเพียงวัตถุที่ไร้ชีวิตก่อนจะตะโกนคำสั่ง
"ลุกขึ้นเจ้าพวกขยะ..เร็วเข้า! ข้าจะไม่พูดซ้ำ!"
ทาสแต่ละคนเริ่มลุกขึ้นอย่างช้าๆ วิคตัสกัดฟันแน่น ขณะที่เขามองเห็นทาสบางคนล้มลงทริย่าพยายามพยุงตัวทาสที่อ่อนแรงจากการอดอาหารมานานหลายวัน
อากาศเย็นพัดเข้ามาเมื่อพวกเขาถูกพาตัวออกสู่ด้านนอกจนร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่สามารถควบคุมได้
การเคลื่อนขบวนทาสเริ่มขึ้นในเช้าตรู่ อูม่ายืนอยู่หน้าขบวนในฐานะผู้นำพิธี นางสวมผ้าคลุมยาวสีดำประดับด้วยกระดูกสัตว์ ทาสทั้งหมดถูกมัดมือไว้ด้วยเชือกหยาบ หนึ่งในนั้นคือวิคตัสที่ยืนอยู่ตรงกลาง
ขบวนถูกขับเคลื่อนไปข้างหน้าด้วยการผลักดันของนักรบเผ่าดอร์ส ความเงียบทำให้แม้แต่เสียงกระซิบก็ฟังดูดังไปหมด
"พวกเราจะไปที่ไหนกัน?" วิคตัสถามเสียงเบา ขณะหันไปมองลีนอสที่เดินเคียงข้าง
"ไปยังลานพิธีกรรม....อาจจะอยู่ไม่ไกลจากป่าวาลดัล "
ระหว่างทางขบวนได้ผ่านต้นไม้ใหญ่ที่มีเถาวัลย์สีดำพันกันแน่น กิ่งก้านของมันดูเหมือนจะขยับยื่นออกมาจับทุกคนที่เดินผ่านไว้
วิคตัสสังเกตเห็นดอกไม้สีขาวแปลกๆที่ดูเหมือนจะคุ้นเคย พวกมันกระพริบแสงสีเงินจาง ๆราวกับกำลังเตือนถึงอันตรายบางอย่าง
" ..ลีนอสเจ้าเห็นแสงแปลกๆนั่นมั้ย ?? "
"ตรงไหนกัน? นั่นก็แค่ดอกไม้ป่าทั่วไปไม่ใช่หรอ?? "
วิคตัสเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับเสียงต่ำ "ไม่...เหมือนมันกำลังเตือนอะไรบางอย่าง"
ลีนอสหยุดเดินชั่วขณะ ก่อนจะหันมามองวิคตัสด้วยสีหน้าที่ยังคงไม่เข้าใจ
"บางทีเจ้าก็คิดมากไป เอาเถอะ...เราไม่ควรหยุดอยู่ที่นี่นานรีบเดินเร็วเข้าเจ้ากำลังทำให้พวกเขาสงสัย "
...


เนื่องจากบทประพันธ์นี้ถูกเริ่มเขียนครั้งแรกเป็นรูปแบบของบทภาพยนตร์สั้น ก่อนจะถูกดัดแปลงเป็นบทภาพยนตร์เรื่องยาว และถูกดัดแปลงอีกครั้งให้อยู่ในรูปแบบ fiction และด้วยความต้องการของผู้เขียนที่อยากให้มีมิติในการเสพ fiction นี้มากยิ่งขึ้น จึงดัดแปลงเล็กน้อยให้เป็น mufiction (music + fiction ซึ่งเป็นคำที่ผู้เขียนขออนญาตบัญญัติขึ้นเอง) กล่าวคือทุกครั้งที่มีข้อความ " ##Music Start " ผู้อ่านสามารถเปิดเพลงตาม link ที่แนบอยู่ในบทนั้น เพื่อเพิ่มมิติของบทประพันธ์มากขึ้น และปิดเพลงเมื่อเห็นข้อความ " ##Music End "
 และอย่างที่กล่าวข้างต้น บทประพันธ์นี้ถูกเขียนในเวอร์ชั่นแรกในรูปแบบบทภาพยนตร์ ฉะนั้นวิธีที่ผู้เขียนเล่า บางมุม บางประโยค อาจแตกต่างไปจากนิยายทั่วไปอยู่บ้าง ผู้เขียนอยากให้ผู้อ่าน จินตนาการว่าตนเองกำลังอยู่ในโรงภาพยนตร์ เมื่อถึงฉากที่มีเพลงประกอบ มันก็จะดังขึ้นมาเป็น background ของฉากนั้นๆ
 ในบทประพันธ์นี้จะมีตัวละคร "ชายปริศนา" ซึ่งตัวละครนี้เมื่อปรากฏในภาพยนตร์ จะเป็นตัวละครที่ผู้ชมจะไม่เห็นใบหน้าของเขา จะเห็นได้เพียงเค้าโครง หรือส่วนหนึ่งส่วนใดของใบหน้า เช่นปาก จมูก เท่านั้น ช่วงบนของใบหน้า เช่น ดวงตาจะเป็นสิ่งที่ผู้ชมจะไม่ได้เห็น หรือ เห็นในระยะ 'นอกโฟกัส' หรือก็คือ เห็นใบหน้าทั้งหมดแต่เบลอจนไม่สามารถเห็นรายละเอียดใดๆชัดเจนได้ จึงอยากให้ผู้อ่านได้เข้าใจตรงกัน
 สุดท้ายก่อนเข้าสู่บทที่ 1 ในเมื่อบทประพันธ์นี้อยู่ในรูปแบบของ Platform Digital ที่สามารถแก้ไขได้ตลอด ฉะนั้นในส่วนของเพลงประกอบในแต่ละช่วงของ Chapter ต่างๆ หากผู้อ่านมีความคิดเห็นว่ามีเพลงอื่นๆ ที่สื่อถึงอารมณ์ได้มากกว่า หรือมีเพลงที่ออกมาใหม่ในอนาคต และสื่ออารมณ์ได้ดีกว่าเดิม ผู้เขียนยินดีรับคำแนะนำและปรับให้เข้ากับสิ่งที่เหมาะสมกว่าตลอดเวลา
. . .
. . .
. . .
หากต้องการรู้จักผู้เขียนมากขึ้นและแรงบันดาลใจ สามารถอ่านได้จาก link นี้
https://docs.variable.film/founder-story
. . .
ร้านค้าของที่ระลึก
https://bit.ly/3eEFkh8
. . .
กำไรจากสินค้าทุกชิ้นเป็นการระดมทุนในการสร้างภาพยนตร์ และผลงานเขียนลำดับถัดไป
( ** ทุกชิ้นเป็น Unique Item ที่ไม่ซ้ำกัน แรงบันดาลใจจากซีนต่างๆใน OPPSTE )


เวลากลางดึกบนถนนที่รถยังคงติดหนาแน่น สายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ยิ่งทำให้รถเคลื่อนที่ได้ช้าลดลงไปอีก เสียงสายฝนยังคงอื้ออึงสลับเสียงฟ้าร้องเป็นระยะๆ ภาพถนนหกเลนใหญ่ที่เป็นเส้นหลักในย่านธุรกิจกลางเมืองหลวงทอดยาวเป็นเส้นตรงหลายกิโลเมตร บนถนนมีเพียงรถยนต์ ไม่มีรถมอเตอร์ไซด์ ไม่มีคนเดินใดๆทั้งสองข้างทาง เพราะสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่องมาได้นานนับชั่วโมงแล้ว ไฟเบรคสีแดงท้ายรถทอดยาวไปไกลหลายกิโลเมตร เมื่อมองจากมุมสูงของตึกคอนโดหรูที่อยู่ปลายถนนเส้นนั้น
 ภายในรถยนต์สีดำคันหนึ่งที่จอดติดอยู่กลางสายฝน มือหญิงสาวเอื้อมไปกดเปิดวิทยุ และค่อยๆหมุนปุ่ม Volume เสียงให้ดังขึ้นช้าๆ
.
.
.
 ## Music Start (เพลงเก็บรัก)
. . . . " รู้ดี ว่าชั้นไม่ควรที่จะรักเธออีกต่อไป
เข้าใจ ความรักของเรามันได้จบลง " . . . .
.
.
.
 ภาพตัดมา ณ สะพานข้ามแม่น้ำย่านชานเมืองที่แทบไม่มีรถผ่านในเวลากลางดึกเช่นนี้ ฝนที่ตกหนักแผ่บริเวณกว้างมาถึงชานเมืองย่านนี้ด้วยเช่นกัน กระแสน้ำที่เชี่ยวกราดในแม่น้ำที่ปกติก็มีอยู่แล้วยิ่งทวีความรุนแรงมากเพิ่มขึ้นไปอีกในช่วงเวลานี้ รถยนต์ซีดานหรูจอดเปิดไฟหน้าทิ้งไว้ชิดขอบกลางสะพาน ซึ่งมีเสาไฟส่องสว่างสองข้างเป็นช่วงห่างๆ บางต้นก็กระพริบติดๆดับๆ ร่างคนเป็นเงาสีดำที่ยืนบนขอบสะพาน ไม่ห่างไปจากตัวรถมากนักเมื่อมองจากระยะไกล
 เด็กสาววัยรุ่นตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อจะเดินไปปิดหน้าต่างที่ฝนสาดเข้ามา เธอมองออกไปด้านนอกหน้าต่างจากห้องนอนของเธอ ซึ่งสามารถมองเห็นสะพานได้พอดีถึงแม้จะอยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร เธอมองเห็นเงาร่างคนบนขอบสะพานถึงแม้จะไม่ชัดเจนนักจากระยะทางที่ไกลพอสมควร และสายฝนที่ตกหนักทำให้ทัศนวิสัยมองเห็นได้ยากยิ่งขึ้นไปอีก แต่เพียงเธอกระพริบตาร่างเงาดำนั้นก็หายไป
. . .
 บนชั้น 38 ซึ่งเป็นชั้นเกือบบนสุดของคอนโดแห่งนี้ มองตึกจากภายนอกหลายห้องยังคงเปิดไฟ และเมื่อมองทะลุหน้าต่างเข้าไปภายใน ห้องชุดซึ่งอยู่ริมสุดบนชั้น 38 ของคอนโดหรูพื้นที่กว่า 60-70 ตรม ที่นี่คือห้อง 3801 ซึ่งมูลค่าห้องนี้คงไม่ต่ำกว่า 10 ล้าน แต่ถ้าดูจากเฟอร์นิเจอร์ต่างๆที่อยู่ในห้องแล้ว คงต้องบวกเข้าไปอีกอย่างน้อยๆ ไม่ต่ำกว่า 2-3 ล้าน อย่างแน่นอน และถึงแม้ว่าจะมีพื้นที่กว้างขวางพอที่สามารถแบ่งสัดส่วนเป็นห้องทำงานแยกออกมาได้ แต่สำหรับเจ้าของห้องนี้แล้ว เธอยังคงใช้พื้นที่ภายในห้องนอนใหญ่ เป็นพื้นที่ที่เธอใช้ทำงานเป็นหลัก หลักฐานที่สามารถทำให้คิดเช่นนั้นได้ก็คือ หนังสือกองมหึมา ที่วางอยู่ไปทั่วห้องอย่างไม่เป็นระเบียบ ที่มีที่คั่นหน้าไว้เกือบทุกเล่ม เหมือนว่ามันยังคงถูกอ่านค้างไว้ยังไม่จบแทบจะทั้งหมด หรือไม่ก็คงจะใช้ข้อมูลจากหนังสือเหล่านี้ในการอ้างอิง หนังสือมีอยู่ทั้งบนโต๊ะทำงาน ข้างหัวเตียง ชั้นวางของ สองข้างของทีวี รวมถึงบนพื้นห้องบางส่วน กวาดสายตานับรวมๆแล้วไม่น่าจะต่ำกว่าหลักร้อยเล่ม และหนังสือส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งลึกลับ สัตว์ประหลาด แวมไพร์ เอเลี่ยน ซึ่งสะท้อนรสนิยมความชอบส่วนตัว และสไตล์งานเขียนของเจ้าของได้เป็นอย่างดี
. . .
 จูล นักเขียนสาววัย 20 ปลายๆ ใบหน้าของเธอดูสวยแบบพิมพ์นิยมของผู้หญิงเอเชีย และเธอดูดีพอที่จะเป็นดาราได้แม้จะพอดูออกว่าเธอคงผ่านการศัลยกรรมมาบ้างแต่มันไม่ได้ดูผิดแปลกอะไรจากธรรมชาติมากนัก แถมยังดูอ่อนวัยกว่าอายุจริงของเธออีกต่างหาก ส่วนสูงเกือบ 170 ซม.และรูปร่างของเธอที่เกือบจะเพอร์เฟคแบบนางแบบที่บ่งบอกถึงการดูแลตัวเองอย่างดี ลุคที่ดูสวยและแพง ดูเข้ากันได้ดีกับราคาของคอนโดหรูห้องนี้ แต่สิ่งของอย่างรองเท้าและกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงกลับยังวางระเกะระกะอยู่บนโซฟาและหน้าตู้เก็บรองเท้า เหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยมีเวลาในการจัดของมากนัก หรือไม่ก็คงเป็นที่นิสัยที่ไม่ค่อยเป็นระเบียบของเธอเองในการจัดเก็บสิ่งของต่างๆ . . . ท่ามกลางห้องชุดสุดหรู และเฟอร์นิเจอร์สิ่งของที่ราคาแพงเหล่านั้นน่าจะจินตนาการได้ถึงชีวิตความเป็นอยู่ที่มีความสุข เพรียบพร้อมของเจ้าของ แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะไม่ใช่วันที่ดีนักของเธอ
 หลังจากประตูลิฟท์เปิดที่ชั้น 38 เธอก็รีบเดินกลับห้องอย่างรีบเร่งจนไม่ได้มองทางให้ดี อาศัยเพียงความคุ้นชินเท่านั้น น้ำตาที่ไหลทำให้สายตาเธอพล่ามัวขึ้น จนเดินชนคนที่เดินสวนอย่างไม่ตั้งใจ แต่เธอก็ไม่คิดจะมองหน้าหรือหยุดขอโทษเขาด้วยซ้ำ
 สายเรียกเข้าโทรศัพท์นับสิบ หรือที่จริงแล้วอาจจะมากกว่า 20-30 สาย ที่จูลปล่อยไว้ไม่สนใจจะกดรับ ทำแค่เพียงชายตามองผ่านเท่านั้น เธอยังคงนอนบนเตียงใบหน้าของเธอยังคงเต็มไปด้วยเครื่องสำอางแบบจัดเต็มแน่นหน้าเหมือนเพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงสังสรรค์หรืองานปาร์ตี้ใหญ่ซักที่และยังไม่ได้ล้างออก มีแต่รอยคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนเล็กน้อย เธอปล่อยให้แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์สว่างสลับเพราะสายโทรเข้าอยู่อย่างนั้นนานนับชั่วโมง ภายใต้บรรยายกาศที่เงียบสนิท มีเพียงแสงไฟ LED สีส้มจากช่องบนหัวเตียงที่หรี่จนเกือบจะปิด แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ และแสงจากหน้าจอโน๊ตบุคที่เปิดทิ้งไว้ วางอยู่บนโต๊ะทำงานที่ไกลออกไปจากเตียงพอสมควรเท่านั้น
 หน้าจอโน๊ตบุคที่เป็นต้นกำเนิดแสงที่สว่างที่สุดในห้องตอนนี้ เปิดหน้าเว็บข่าวแห่งนึงทิ้งไว้ ซึ่งหัวข้อข่าวที่ว่านั้นคือ "นักร้องหน้าใหม่ คิดสั้นกระโดดสะพาน ยังหาร่างไม่พบ" และมีเพียงภาพประกอบข่าวที่เบลอๆยากที่จะระบุได้ว่าคือใคร แถมด้วยโมเสคซ้ำที่ทำให้ไม่เห็นหน้าตาใดๆ เหมือนเป็นข่าวด่วนที่ยังไม่ได้รับการยืนยัน
.
.
.
## Music End
. . . . " ได้โปรดจงรู้ว่าเธอยังมีฉัน อยู่ตรงนี้ที่เดิมในใจ " . . . . ##


จูลสะดุ้งตื่นหลังจากที่เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ในท่านั่งเอนพิงไปที่ริมขอบหน้าต่าง . . . ตอนนี้ดูเหมือนว่าขบวนรถจะถึงสถานีปลายทางแล้ว และผู้โดยสารคนอื่นๆในโบกี้โดยสารนี้ก็ทะยอยลงไปจนหมดเมื่อครู่ ผู้โดยสารคนท้ายสุดกำลังลากกระเป๋าผ่านหน้าต่างตรงที่นั่งเธอพอดี . . . เธอมองไปยังที่นั่งของชายปริศนาซึ่งตอนนี้ว่างเปล่า เพราะเขาก็ได้ลงจากรถไปก่อนแล้วเช่นกัน
 จูลลากกระเป๋าใบใหญ่สีชมพูอ่อนและมีแถบสีขาวสลับพร้อมแปะสติ๊กเกอร์รูปสัตว์ประหลาดมีขนสีชมพู ล้อลากที่ดูแข็งแรงกว่ากระเป๋าในท้องตลาดทั่วไปและยี่ห้อที่เป็นแบรนด์ราคาแพงทำให้กระเป๋าใบนี้ดูทนทานกว่ากระเป๋าทั่วๆไปตรงข้ามกับสีหวานๆของมัน . . . เธอดูเป็นคนที่เตรียมพร้อมในการเดินทางตลอดอย่างน้อยก็จากอุปกรณ์และการแต่งกาย และเธอก็ยังมีสัมภาระถุงใส่ของและกระเป๋าสะพายหลังใบเล็ก ซึ่งโดยรวมก็ดูทุลักทุเลพอสมควรจากจำนวนของ แต่เธอก็ยังเดินได้อย่างไม่ติดปัญหาแม้จะมีน้ำหนักสัมภาระมากก็ตาม . . . เธอเดินตามทางชานชลายาวนับร้อยเมตร กว่าจะถึงจุดเรียกรถแท็กซี่ ระหว่างทางที่เดินผ่านมีแผงขายหนังสือพิมพ์และนิตยสารแบบตู้สี่เหลี่ยมเล็กๆที่มีคนนั่งอยู่ภายในและโผล่ส่วนหัวขึ้นมาได้
. . .
 จูลซึ่งลงจากรถไฟเป็นคนสุดท้ายของขบวนนี้และดูเหมือนว่า ทั้งสถานีตอนนี้จะมีเพียงรถไฟขบวนนี้เพียงขบวนเดียวเท่านั้นที่จอดเทียบชานชลาอยู่ ตอนนี้เธอจึงเป็นเพียงคนเดียวที่เดินอยู่ในสถานีเล็กๆแห่งนี้ . . . ด้วยบรรยากาศที่ค่อนข้างเช้า อากาศทางตอนเหนือก็เย็นพอสมควรในช่วงนี้อาจจะไม่ถึง 20 องศาดี ประกอบกับมีหมอกอ่อนๆในตอนเช้า ทั้งชานชลานอกจากเธอแล้ว ก็คงมีเพียงเจ้าของแผงหนังสือซึ่งนั่งหลบอยู่ในห้องหลังแผงหนังสือเท่านั้นในตอนนี้ เวลาเหมือนจะค่อยๆผ่านไปอย่างช้าๆระหว่างที่เธอกำลังนับก้าวเดินของตนเองค่อยๆเดินเหมือนไม่ได้รีบเร่งอะไร
 จนในที่สุดก็มาถึงจุดจอดรถแท็กซี่ แต่ปรากฏว่าตอนนี้มันว่างเปล่า เหมือนรถในคิวทุกคันจะออกไปจนหมดแล้วเพราะผู้โดยสารที่ลงมาก่อนหน้าเธอ ถึงตอนนี้จูลมีสีหน้าที่ดูเซ็งนิดๆแต่ก็มิได้แสดงอากัปกิริยาอะไรออกมามากนัก เธอหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ามองดูเวลา และกำลังจะกดเข้าแอปเพื่อเรียกรถแท็กซี่จากด้านนอกเข้ามารับ
เสียงเพลงที่ดังออกมาจากรถที่กำลังขับเข้ามาใกล้จุดที่จูลยืนอยู่
.
.
.
##Music Start (เพลงให้ฉันดูแลเธอ)
. . . . " ก็เป็นคนธรรมดาไม่พิเศษ ก็เป็นคนที่เดินดินอย่างคนทั่วไป
ไม่ได้ดีเกินกว่าคนไหน มีแค่ใจดวงเดียวให้เธอ " . . . .
.
.
.
 รถ Honda Jazz สีขาวคันเล็กขับมาจอดด้านหน้าจูล มีรอยเฉี่ยวเล็กๆบุบตรงประตูฝั่งคนนั่งด้านซ้าย นั่นคือสิ่งแรกที่จูลสังเกตุเห็นจากรถคันนี้ รถที่อายุประมาณสิบปีได้ที่โมเดลรุ่นนี้ออกมา บานกระจกไฟฟ้าด้านคนนั่งเปิดออกมีจังหวะกระตุกเล็กน้อยแสดงถึงการผ่านการใช้งานมานานพอสมควร พร้อมมีเสียงเรียกออกมาว่า " รถแท็กซี่คงหมดแล้วล่ะ แต่เดี๋ยวเราไปส่งได้นะ " จูลก้มหน้าลงมาเล็กน้อยถึงจะเห็นหน้าคนขับแค่ครึ่งเดียว แต่จากเสียงเธอก็จำได้ว่าเป็นเสียงของชายปริศนาที่ได้เจอบนรถไฟก่อนหน้านี้
 จูลยังไม่ทันตอบอะไรชายปริศนาเปิดประตูลงมา พร้อมเปิดประตูท้ายรถ
ชายปริศนา : " ของเยอะจัง เมื่อกี้ตอนอยู่บนรถไฟไม่ทันสังเกตุเลย ไม่งั้นจะได้ช่วยถือลงมาด้วย "
จูล : " อืม จะดีหรอคะ ไม่อยากรบกวน เดี๋ยวเราเรียกผ่านแอปไปส่งง่ายกว่า "
ชายปริศนา : " ไม่ต้องเกรงใจ แค่นี้เอง "
 ระหว่างที่พูดไปชายปริศนาก็ยกกระเป๋าลากใบใหญ่สุดไปไว้หลังรถเรียบร้อยแล้ว
ชายปริศนา : " ขอเป็นเจ้าบ้านที่ดีวันนึง . . . เอ หรือกลัวว่าเราเป็นมิจฉาชีพรึป่าว "
จูล : " ป่าวๆ ไม่ได้คิดแบบนั้นนะ แค่รู้สึกเกรงใจ . . . เราไม่คิดว่าเธอเป็นโจรอะไรหรอก "
ชายปริศนา : " โอเค งั้นของที่เหลือไว้เบาะหลังนะ "
 ชายปริศนาเปิดประตูหลังให้จูลได้เอาถุงและกระเป๋าใบเล็กได้วางไว้ ซึ่งตอนนี้มีเพียงกระเป๋าเป้สีเทาของชายปริศนาวางอยู่เท่านั้น . . . เมื่อของถูกจัดวางเรียบร้อย ชายปริศนาก็ยังเป็นคนปิดประตูและเปิดประตูด้านหน้าฝั่งข้างคนขับเพื่อเป็นการเชื้อเชิญขั้นสุดท้ายอีกด้วย
 หลังจากจูลขึ้นมานั่งเรียบร้อย ชายปริศนาปิดประตูให้อย่างดีและเดินอ้อมมาขึ้นด้านคนขับ
ชายปริศนา : " เราขอกาแฟแก้วนึงละกัน "
จูล : " ห๊ะ . . . อะไรนะ "
ชายปริศนา : " เราขอกาแฟแก้วนึง เป็นค่าโดยสารไง . . . ล้อเล่นน่ะ ว่าแต่จะให้เราไปส่งที่ไหนดี "
จูล : " อ่อ . . . เราจองโรงแรมชื่อ The Glass Riverside ไว้ เธอรู้จักรึป่าว? "
ชายปริศนา : " เอ้ย . . . บังเอิญเลย ใกล้ที่ที่เราจะไปพอดี ว่าแต่โรงแรมนี้มันเก่าและก็แพงมากอยู่นะ "
 เมื่อรู้ถึงปลายทางชายปริศนาก็ออกรถทันที ระหว่างทางก็มีบทสนทนาระหว่างทั้งสองคนเล็กน้อย
ชายปริศนา : " พักอยู่กี่วันหรอ . . .หรือถ้าจะเปลี่ยนโรงแรมเราแนะนำได้นะ ที่ใหม่และถูกกว่า ริมน้ำวิวสวยเหมือนกัน "
จูล : " ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะอยู่กี่วัน "
ชายปริศนา : " อ่อ แล้วทำไมถึงมาพักที่นี่ล่ะ . . . เราว่าหลังๆมันก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่แล้วนะ พอดีมีเพื่อนเคยทำงานอยู่ที่นี่น่ะ รีวิวในแอปยังได้ไม่ถึง 8 เลยมั้ง จะมีดีตรงร้านอาหารอร่อยอยู่ "
จูล : " เราเคยมาพักที่นี่กับคนคนนึง ครั้งนี้ก็มาเพื่อระลึกถึงบางอย่างน่ะ "
 จากคำตอบนี้ทำให้ชายปริศนาไม่กล้าถามคำถามต่อไป เพราะเกรงว่าจะไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวจนเกินไป และน้ำเสียงของจูลที่ดูเศร้าลงด้วย . . . เพียงไม่นานหลังจากนั้น ก็ถึงปลายทางโรงแรมที่อยู่ริมแม่น้ำพอดี
.
.
.
## Music End
. . . . " ให้ฉันดูแลเธอรักเธอได้มั้ย ให้ฉันเป็นเพื่อนเธอ เมื่อเธอเหงาใจ ไม่ต้องกลัวจะไม่ไปไหน จะไม่ทำให้เธอเจ็บอีกเหมือนเคย จะดูแลอย่างดี " . . . . ##


ในเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อจูลลืมตาตื่นขึ้นมา หลังจากที่เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว เธอเหลือบไปมองนาฬิกาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ตอนนี้เวลาก็เกือบ 11 โมงแล้ว ซึ่งเป็นเวลาปกติที่เธอมักตื่นเวลานี้หากเธอนอนดึกเพราะทำงานหรือไปปาร์ตี้ เพื่อนที่สนิทจะรู้เวลาตื่นของเธอดี . . . แต่ตอนนี้ในห้องยังคงมืดไม่ต่างจากเมื่อคืนมากนัก เพราะหน้าต่างทุกบานถูกปิดไว้ด้วยม่านทึบแสงอย่างดี ซ้อนบนม่านกรองแสงอีกหนึ่งชั้น
 จูลยังคงทิ้งตัวนอนอยู่บนเตียงอยู่แบบนั้นแทบไม่ได้ขยับตัวใดๆ อวัยวะเดียวที่เคลื่อนไหวมีเพียงเปลือกตาที่กระพริบเท่านั้น เธอยังคงมองเหม่อไปที่เพดานเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ แววตาเธอเริ่มดูเศร้าลงเรื่อยๆ เหมือนว่าสิ่งที่เธอเก็บไว้มันค่อยๆเอ่อล้นออกมา ในขณะนั้นน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าก็ค่อยๆไหลออกมาช้าๆ เครื่องสำอางบนใบหน้าที่ยังไม่ได้ล้างออกตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้มันเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยคราบน้ำตาไปหมด
. . .
 หลังเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เธอค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปล้างหน้า ล้างคราบน้ำตาออก ในห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องนอนนี้ เสียงดังของน้ำที่ไหลจากก๊อกที่เปิดจนสุด กระทบกับซิงค์เซรามิคสีดำทรงโมเดิร์นรูปไข่ เป็นเสียงเดียวที่ดังอยู่ในห้องตอนนี้ จูลค่อยๆเอามือรองน้ำลูบหน้าตนเองช้าๆซ้ำๆอยู่แบบนั้นเป็นเวลาหลายนาที เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา จนเหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้เธอฉุกคิดขึ้นมาได้ระหว่างนั้น ทำให้จังหวะการลูบหน้าเปลี่ยนไปเป็นแรงขึ้นและเร็วขึ้นเรื่อยๆ เหมือนเธอกำลังโกรธอะไรบางอย่าง . . . ในขณะเดียวกันโทรศัพท์ของเธอก็ยังคงมีสายเข้าและข้อความจากแอปเข้ามาสลับอยู่เรื่อยๆ ถึงตอนนี้ก็ร่วมร้อยสายแล้วที่ไม่ได้รับ
 จูลเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุมแบบหลวมๆ ที่ไม่ได้ใส่ชุดชั้นในใดๆภายใน เหมือนเตรียมพร้อมที่จะอาบน้ำ ใบหน้าที่ผ่านการล้างมาทำให้เธอดูสดใสขึ้นมาบ้างเทียบกับใบหน้าก่อนหน้านี้ของเธอ จูลหยิบรีโมทขึ้นมากด ม่านไฟฟ้าค่อยๆเปิดออก แสงแดดภายนอกค่อยๆส่องเข้ามา จนในห้องเริ่มสว่างขึ้นอย่างถนัดตา จากห้องที่มืดมนที่เห็นอะไรไม่ชัดเจนก่อนหน้านี้ ตอนนี้แสงสว่างทำให้เราได้เห็นห้องนอนของเธอในอีกมุม โดยเฉพาะชั้นเก็บของที่ไม่มีไฟส่องไปถึงตอนที่ห้องอยู่ในความมืดก่อนหน้านี้ ตอนนี้สิ่งที่ปรากฏขึ้นมันเต็มไปด้วยสิ่งของแห่งความทรงจำมากมาย และภาพถ่ายในกรอปรูป แต่มันนอกโฟกัสและเล็กไปกว่าจะเห็นใบหน้าใดๆในรูปแต่ละใบได้ชัดเจน
. . .
 เธอเดินไปเกือบชิดหน้าต่าง กระจกบานใหญ่ที่สูงตั้งแต่พื้นจนเกือบสุดเพดานความสูงเกือบสามเมตร มันเป็นมุมที่สวยและแอบหวาดเสียวไปพร้อมกันหากคุณเป็นคนที่กลัวความสูง เพราะมุมนี้ถัดจากหน้าต่างออกไปไม่มีระเบียงหรือขอบตึกใด เป็นเพียงพื้นด้านล่างที่ต่ำลงไปกว่า 100 เมตร . . . แต่วิวที่อยู่ตรงหน้านี้ สามารถมองออกไปไกลได้หลายสิบกิโลเมตร จากความสูงของชั้นนี้ เป็นวิวโค้งแม่น้ำที่สวยทีเดียว และเหมือนเป็นทิศที่ดี ที่ไม่มีตึกสูงอื่นๆมาบดบังวิวดีๆแบบนี้
 จูลเดินออกจากห้องนอนมาที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่มด้านนอกเพื่อชงชาร้อน กลิ่นสมุนไพรในชาชนิดนี้มันทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้น เพราะตอนนี้เธอรู้สึกเครียดและยังหยุดคิดไม่ได้ถึงเรื่องราวต่างๆที่ประดังเข้ามา สังเกตได้จากสีหน้าที่ยังคงครุ่นคิดและมีร่องรอยความเครียดอยู่ตลอดเวลา . . . หลังจากเธอได้จิบชาและสูดกลิ่นหอมของชาที่ผ่อนคลายนี้ จูลนั่งหลับตาทำสมาธิสั้นๆ บนโซฟาสีเทาเข้มที่อยู่ถัดมาจากเคาน์เตอร์ไม่ไกลนัก . . . เมื่อทุกอย่างเริ่มผ่อนคลายขึ้นและสงบลง เธอแวะหยอดอาหารให้ปลาการ์ตูนสีส้มขาวสลับดำ 2 ตัวที่อยู่ในตู้ปลาเล็กๆใกล้ๆโซฟา . . . จูลเดินถือแก้วชากลับเข้าไปในห้องนอน และตรงไปที่โทรศัพท์ที่วางชาร์ทอยู่บนแท่นไร้สาย เพราะตอนนี้เธอเริ่มตระหนักได้ว่า หากยังไม่รับสายต่อไปอีก คงจะมีเสียงคนมาเคาะประตูที่ห้องแทน ซึ่งเธอยังไม่พร้อมที่จะรับแขก หรือพบเจอใครในตอนนี้
. . .
 ในตอนนี้หน้าจอโทรศัพท์ของเธอขึ้นว่ามี 90 miss call และยังมี ข้อความจากแอปที่ค้างไว้ล่าสุดว่า "เป็นอะไรมากรึป่าวถึงไม่รับสาย ถ้าไม่ไหวยังไงชั้นบินกลับไปอยู่เป็นเพื่อนได้นะ" ซึ่งเป็นข้อความจากเมย์ เพื่อนสนิทที่สุดเพียงคนเดียวของเธอ แต่ดูเหมือนว่าเมย์เองจะอยู่ที่ต่างจังหวัดในตอนนี้ และทั้งสองคนก็ไม่ได้เจอกันบ่อยนักในช่วงที่ผ่านมา
 จูลกดดู miss call และข้อความทั้งหมด ซึ่งกว่าครึ่งนึงเป็นของเมย์ ส่วนที่เหลือก็เป็นเพื่อนคนอื่นๆที่ไม่สนิทมากนักและเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ และในช่วงเวลานั้นเมย์ก็ได้โทรเข้ามาอีกครั้งพอดี เธอจึงกดรับสายโดยกดเปิดเป็น speaker mode วางไว้บนแท่นชาร์ทเหมือนเดิม ซึ่งเป็นวิธีที่เธอทำประจำเวลาอยู่ที่ห้องคนเดียว
เมย์ : " มึงงงง . . เป็นยังไงบ้างวะตอนนี้ กูเป็นห่วงนะ ได้ข่าวตั้งแต่เมื่อคืนมึงไม่รับสายกูเลย "
เสียงเมย์เป็นเสียงผู้หญิงที่ใหญ่แต่หวานทำให้รู้สึกได้ว่า รูปร่างของเธอน่าจะต้องเป็นผู้หญิงอวบหรือหุ่นพลัสไซร์อย่างแน่นอน
จูล : " อืม . . กูไม่เป็นอะไร แค่ไม่อยากคุยกับใครเมื่อคืน "
เมย์ : " เออ อยากให้กูบินกลับไปอยู่เป็นเพื่อนก่อนมั้ยมึง กูพอลางานได้อยู่สักอาทิตย์นึง "
จูล : " ไม่เป็นไรหรอก กูสบายดี อยู่ได้ "
เมย์ : " เออ ได้ฟังเสียงมึงละก็ค่อยยังชั่ว เดี๋ยวมันก็ผ่านไปมึง อย่าคิดมาก และมึงได้นอนไปบ้างรึยังเนี่ย . . . "
เมย์ : " ว่าแต่ ล่าสุดข่าวมึงรู้ข่าวอะไรเพิ่มบ้างรึยัง "
จูล : " อืม นอนแล้ว ก็เพิ่งตื่นมาได้สักพักเอง . . . ยังเลย มีอะไรรึป่าว ตำรวจเค้าเจอร่างแล้วหรอ . . . กูก็รู้แค่ตามที่ตำรวจโทรมาบอกเมื่อคืน และดูข่าวที่ลงในเวบตั้งแต่เมื่อวาน . . . "
จูล : " วันนี้ยังไม่ได้ดูข่าวเพิ่มเลย "
เมย์ : " อืม ไม่ใช่ ยังไม่เจอนะ . . . โอเค อืมมม จะบอกมึงยังไงดีเนี่ย . . . "
จูล : " มีอะไรหรอ บอกมาเถอะ กูไม่เป็นไรหรอก "
เมย์ : " เอ่อ . . เรื่องคลิป มึงยังไม่รู้ใช่มั้ย "
จูลนิ่งเงียบไปชั่วครู่ . . . .
เมย์ : " โอเค งั้นมึงคงยังไม่รู้ ไม่เป็นไรหรอกอย่าคิดมาก เดี๋ยวคนก็ลืมสมัยนี้แล้วคลิปหลุดมีเป็นล้าน "
เมย์ : " จูล มึงยังฟังอยู่รึป่าว "
จูล : " อืมม . . . "
เมย์ : " งั้นเดี๋ยวกูเคลียร์งาน แล้วรีบบินกลับไปอยู่เป็นเพื่อนมึงนะ น่าจะดีกว่า . . . เสียงมึงชักไม่ค่อยดีละ ยังไงกูมีแพลนจะกลับเดือนหน้าอยู่แล้ว เลื่อนเร็วขึ้นนิดหน่อยคงไม่เป็นไร "
จูล : " เอ้ย . . กูไม่เป็นไร ขอบคุณมึงนะที่เป็นห่วง เดี๋ยวถ้าจัดการเรื่องนี้เสร็จ กูอาจจะไปพักต่างจังหวัดสักพัก มึงไม่ต้องมาหรอก "
เมย์ : " อืม ดีละๆ ไปพักสมองจะได้ไม่คิดมาก หาเวลาไปอยู่กับธรรมชาติสักพัก "
เมย์ : " เออ . . . มีสายซ้อนเข้ามาพอดี เดี๋ยวยังไงกูโทรไปใหม่นะ "
จูล : " อืมม . . . "
 จูลวางโทรศัพท์ทิ้งไว้แบบนั้น โดยไม่ได้กดวางเพราะคิดว่าเมย์คงจะกดวางไปเอง เธอเดินไปเติมชาที่นอกห้อง แต่ด้วยความที่เมย์รีบกดรับสายนิ้วจึงพลาดกดผิดไปโดนอีกปุ่มเลยกลายเป็นการประชุมสามสายแทนโดยที่ไม่รู้ตัว
เมย์ : " เออ ว่าไงวะ "
เพื่อนของเมย์ : " ข่าวนักร้องที่ฆ่าตัวตาย แฟนจูลใช่มั้ยวะ "
เสียงเพื่อนผู้หญิงเล็กๆแหลมๆ ชวนให้นึกถึงเพื่อนสมัยเรียนที่พูดมากๆและขี้เม้าส์เรื่องคนอื่นไปทั่ว
เมย์ : " อืมใช่ แต่กูก็เคยเจอแค่ครั้งสองครั้งเอง ก็ไม่ได้รู้จักอะไรมากหรอก "
เพื่อนของเมย์ : " แล้วที่กูได้ยินมาว่า นี่ไม่ใช่คนแรกมันจริงมั้ยวะ "
เมย์ : " มึงพูดเรื่องอะไร . . . แล้วมึงมีธุระอะไรวะโทรมาตอนนี้ "
เพื่อนของเมย์ : " เปล่าๆไม่มีอะไรหรอก . . เออแล้วมึงได้ดูคลิปรึยังวะ "
เมย์ : " กูเห็นละ ก็ไม่เห็นมีอะไร คลิปหลุดมันก็ปกติแล้วป่ะวะสมัยนี้ มีให้เกลื่อน ดาราดังกว่าแฟนอีจูลก็มีหลุดเยอะแยะไป "
เพื่อนของเมย์ : " แต่อีจูลแม่งแซ่บเนอะ เมื่อก่อนเห็นเนิร์ดๆ บ้าอ่านแต่หนังสือ เขียนหนังสือบ้าบอของมัน ไม่คิดว่าจะแซ่บขนาดนี้ แถมดูสวยขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย "
เมย์ : " มึงก็โอเวอร์ เพื่อนเพิ่งเสียแฟนเสือกโทรมาเม้าส์ "
เพื่อนของเมย์ : " ก็กูไม่ได้สนิทกับมันขนาดนั้น แฟนมันคนนี้กูยังไม่เคยเจอเลย รู้อีกทีตายห่าซะละ . . . "
เพื่อนของเมย์ : " แต่กูไม่ได้เว่อร์นะ แสดงว่ามึงยังเห็นไม่ครบละสิ นี่ล่าสุดมีหลุดมา 30-40 อันแล้วนะ ข่าวว่าคนที่อัพขึ้น ยังมีอีกเป็นร้อยที่กำลังจะตามมา "
เพล้ง ! เสียงแก้วแตก ดังลอดเข้ามาในสายสนทนา เมย์กับเพื่อนพูดขึ้นพร้อมกันว่า " เสียงอะไรอ่ะ "
เมย์ : " เชี้ย! ฉิบหายละ กูลืมกดวางสายจูล "
เพื่อนของเมย์ : " ตู้ด ๆ ๆ " (วางสายเรียบร้อย)
.
.
.
 ## Music Start (เพลง Unfriend)
. . . . " ขอโทษ ขอโทษที่ทำเธอเสียใจ ชั้นทำผิดไปแล้วจริงๆ ชั้นทำพลาดไป " . . . .
.
.
.
เมย์ : " จูลกูขอโทษ จูลๆ กูขอโทษ . . . "
 ไม่ได้มีเสียงใดๆตอบกลับมาจากทางฝั่งจูล และอีกเพียงชั่วครู่ มีเพียงเสียงเหมือนเสียงเคาะประตูที่ดังเล็ดลอดเข้ามาในโทรศัพท์ ก่อนที่สัญญาณจะตัดไป
.
.
.
 ## Music End
. . . . " กลัวฉันกลัวเหลือเกิน กลัวว่าวันหนึ่งเธอจะทิ้งฉันไป หัวใจ อยู่ไม่ไหวจริงจริง " . . . . ##


ในตู้โบกี้รถไฟ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นขบวนเส้นทางมุ่งหน้าไปภาคเหนือ จูลวันนี้เธอแต่งตัวดูสบายๆแต่ก็เป็นของแบรนด์เนมเกือบทั้งชุด ชุดเดรสยาวถึงเข่าลายดอกสีน้ำเงิน ใส่กางเกงยีนส์สีอ่อนขายาวด้านใน และรองเท้าผ้าใบสีขาวรุ่นลิมิตเต็ด แว่นกันแดดคอลเลคชั่นใหม่ที่เพิ่งออก ลุคที่ดูหวานแต่ก็คล่องตัวที่เหมาะแก่การเดินทาง ด้วยความที่เธอเป็นคนที่ใช้ชีวิตแบบ Slow Life และชอบปล่อยตัวเองไปกับจินตนาการไปกับธรรมชาติระหว่างการเดินทาง ถึงแม้เธอจะไม่ได้กลัวความสูง แต่เธอก็มีเหตุผลเป็นของตัวเองในการไม่ชอบเดินทางโดยเครื่องบินด้วยเช่นกันหากไม่จำเป็น การเดินทางไกลด้วยการนั่งรถไฟ หรือรถยนต์เพื่อดูวิวทิวทัศน์บรรยากาศระหว่างทางมักจะช่วยให้เธอได้ผ่อนคลาย และเพราะเธอไม่ชอบการขับรถด้วยตัวเองระยะทางไกลๆ ฉะนั้นการเดินทางด้วยรถไฟดูจะเป็นสิ่งที่เธอโปรดปราณที่สุดเวลาที่ต้องเดินทางไปต่างจังหวัดคนเดียว
 วันนี้ผู้โดยสารดูจะค่อนข้างเบาบางมีที่นั่งว่างค่อนข้างมากในตู้โบกี้นี้ ที่นั่งเหมือนจะว่างเกือบครึ่งตู้ ปกติควรจะมีผู้โดยสารหลายสิบคน แต่วันนี้มีเพียงไม่ถึงสิบคนซึ่งก็นั่งกระจายตัวกันออกไปทั้งสองฝั่งเกือบจะเป็นแบบสลับฟันปลา จูลซึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่างทางด้านซ้ายเมื่อมองจากทางหัวขบวน ฝั่งตรงข้ามเธอเป็นที่นั่งว่างเธอจึงวางถุงผ้าที่ใส่หนังสือมาอ่านระหว่างเดินทาง เธอหยิบแว่นกันแดดสีเข้มขึ้นมาใส่เพราะเหมือนแสงจะเข้ามาจากหน้าต่างด้านนี้เยอะกว่าอีกด้าน แว่นที่ใหญ่และกระจกเลนส์ที่มืดเข้มทำให้มองแทบไม่ออกว่าเธอลืมตาหรือหลับตาอยู่ . . . เธอหยิบหนังสือเล่มนึงออกจากถุงผ้ามาวางไว้ด้านข้างเหมือนเผื่อไว้เตรียมอ่านระหว่างทาง
. . .
 ขบวนรถไฟค่อยๆออกจากสถานีผ่านช่วงที่เป็นในตัวเมือง มุ่งหน้าออกสู่ชานเมืองและออกสู่นอกเมืองซึ่งเป็นท้องทุ่งนาสองข้างทาง สลับกับป่าไม้และเนินเขาเป็นช่วงๆ บรรยากาศแบบนี้ที่ซึ่งสามารถช่วยให้จูลได้ปลดปล่อยจินตนาการและความเครียดสิ่งต่างๆที่พบเจอมาก่อนหน้านี้ เธอเอื้อมมือหยิบกระบอกใส่ยาขนาดเล็กขึ้นมาทาน พร้อมดื่มน้ำจากขวดโดยไม่มีหลอดใดๆ เธอวางกระบอกใส่ยาและขวดน้ำไว้ข้างตัว และได้หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อทันที เธออ่านหนังสือสลับกับมองออกไปนอกหน้าต่างชมทิวทัศน์ระหว่างทางเป็นช่วงๆ นี่ดูเหมือนเป็นช่วงเวลาหาความสุขง่ายๆระหว่างการเดินทางของเธอ
 หญิงสาวที่นั่งถัดไปหยิบ iPod ขึ้นมาเปิดเพลง แม้เธอจะใส่หูฟังแต่เสียงเพลงก็ดังเล็ดรอดออกมา
.
.
.
 ## Music Start (เพลงเรื่องมหัศจรรย์)
. . . . " บนโลกนี้มีคนเป็นล้านคน ทุกคนมีเป็นล้านใจ ฉันก็ไม่ใช่ใครก็แค่คนหนึ่ง โลกเราดูช่างกว้างใหญ่ ท้องฟ้าดูช่างกว้างไกล เธอแปลกใจบ้างมั้ย " . . . .
.
.
.
 ตลับใส่ฟิลม์ถ่ายภาพสีดำ กลิ้งมาใต้ที่นั่งใกล้ขาของจูลโดยที่เธอไม่ทันได้สังเกต ด้วยเสียงดังรอบข้างภายในขบวนรถ และประกอบกับเป็นช่วงจังหวะที่เธอกำลังมองเหม่อดูทิวทัศน์ภายนอก
ชายปริศนา : " ขอโทษครับ ขออนุญาตเก็บของใต้ที่นั่งคุณได้รึป่าวครับ "
 น้ำเสียงสุภาพและอบอุ่นของชายปริศนา พร้อมรอยยิ้มเล็กๆที่น่าประทับใจ หลังประโยคแรกที่ชายปริศนาเอ่ยทัก จูลซึ่งไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะกำลังเหม่ออยู่ ก็เหงยหน้าขึ้นไปสบตากันพอดี แต่ในมุมมองนี้เห็นเพียงแค่สายตาของจูลเพียงคนเดียวเท่านั้นที่แสดงประกายออกมาแม้จะยังมีแว่นกันแดดคั่นอยู่ และเหมือนมีสัญญานอะไรบางอย่างทำให้ทั้งสองคนหยุดชะงักเล็กน้อย . . . โครงหน้าที่ได้รูปสวยดั่งสัดส่วนทองคำแม้จะไม่เห็นชัดเจนทั่วทั้งใบหน้าแต่ก็บ่งบอกได้ถึงความสมบรูณ์แบบเหมือนภาพวาดและชวนหลงใหลได้ไม่ยาก ทรงผมที่ยาวกว่ารองทรงเล็กน้อยมีรากไทรที่ดูเข้ากันได้สมบรูณ์แบบกับรูปหน้าและศีรษะ . . . จูลที่มองหน้าชายปริศนาแต่ถึงแม้จะมองตรงๆหรือใกล้เพียงใดก็ไม่สามารถเห็นได้ชัดเจน ยิ่งถ้าเป็นคนอื่นมองแล้วยิ่งห่างไกลคำว่าชัดเจนลงไปอีกแต่มันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกแปลกแยกแต่อย่างใด โดยเฉพาะดวงตาและส่วนบนของใบหน้าตั้งแต่จมูกขึ้นไป ที่ไม่มีใครสามารถเห็นชัดเจนได้เลย . . . แต่ในส่วนร่างกายนั้นดูเห็นชัดเจนเป็นปกติ สัดส่วนรูปร่างที่สูงโปร่ง ภายใต้เสื้อผ้าที่ดูเรียบง่าย มีกล้ามเนื้อที่เฟิร์มชัดเจนแต่ไม่ได้ใหญ่โตจนเกินพอดี เป็นรูปร่างของนักกีฬาที่ที่เรียกได้ว่าเป็นต้นแบบหุ่นในอุดมคติของทุกคน
จูล : " อ่อ . . . ได้ค่ะ เชิญเลยค่ะ "
 จูลขยับขาเบี่ยงหลบเล็กน้อย เพื่อให้ชายปริศนาสามารถก้มลงหยิบของได้สะดวก และในระหว่างนั้นเธอก็ได้ถอดแว่นออก . . ชายปริศนาค่อยๆก้มลงไปเก็บกล่องฟิล์มขึ้นมา
ชายปริศนา : " ขอบคุณครับ . . . ต้องขอโทษด้วยที่มารบกวนเวลาพักผ่อน "
จูล : " อ่อ . . . ไม่เป็นไรค่ะ "
ชายปริศนา : " แว่นสวยดีนะครับ . . . รองเท้าก็สวย รุ่น limited ด้วย " เหมือนเขาชวนคุย ถามแบบแก้เขิน
ชายปริศนา : " คุณเป็นนักเขียนหรอครับ "
 จูลทำหน้าฉงนเล็กน้อยสงสัยว่าเขารู้ได้ยังไง และเหมือนเขาจะรู้จากสีหน้าของเธอ จึงชี้ไปที่ปกหลังหนังสือเล่มที่เธอถืออยู่และตอนนี้มันปิดโชว์ด้านหลังที่มีรูปผู้แต่งพอดี จูลพยักหน้าเล็กๆแทนคำตอบ และแอบเขินเล็กน้อย
ชายปริศนา : " แปลกดีนะครับ เพิ่งรู้ว่านักเขียนอ่านหนังสือตัวเองด้วย "
 จูลยังคงทำได้แค่อมยิ้มแบบเขินๆไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
ชายปริศนา : " อ่อ . . . คงเหมือนนักร้องที่ฟังเพลงตัวเอง ก็ไม่แปลกอะไรเนอะ ขอโทษนะครับที่เสียมารยาท "
 จูลยังคงอมยิ้มแทนคำตอบต่อไป แต่จากสายตาของเธอมันแสดงออกเป็นนัยว่า แอบสนใจชายปริศนาคนนี้อยู่ไม่น้อยเหมือนกัน
จูล : " เป็นช่างภาพหรอคะ? "
 จูลเอ่ยถามกลับแก้เขินเพราะเห็นตลับฟิลม์ที่เขาหยิบขึ้นมา และกล้องที่วางอยู่ที่นั่งอีกด้านของโบกี้ซึ่งอยู่ตรงข้ามเยี้องกับที่นั่งเธอพอดี
ชายปริศนา : " ไม่ใช่ . . . ไม่ใช่ครับ แค่ลองฝึกถ่ายเล่นๆเฉยๆ พอดีเห็นช่วงนี้เขากลับมาฮิตถ่ายฟิลม์กัน พอดีพี่ที่รู้จักให้ยืมมาลอง "
 ทั้งสองคนยังคงสนทนากันต่อเล็กน้อยเป็นช่วงสั้นๆ เหมือนเป็นการทำความรู้จักกันเบื้องต้น แต่ก็ไม่ได้ถามชื่อหรือแลกเปลี่ยนคอนแทคกันแต่อย่างใด จนโทรศัพท์ของชายปริศนาดังขึ้น
ชายปริศนา : " งั้นไม่รบกวนละครับ ขออนุญาตไปรับสายก่อน "
 จูลพยักหน้ารับ และทั้งสองคนก็แยกย้ายต่างกลับที่นั่งของตนเอง
.
.
.
 ## Music End
. . . . " คือเรื่องมหัศจรรย์ที่สุด ที่ฉันเคยได้เจอ เธอ ฮืมม คือเรื่องมหัศจรรย์ " . . . . ##
.
.
.
 เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ชายปริศนายังนั่งเล่นโทรศัพท์ ดูเหมือนกำลังแชทกับเพื่อน หรืออ่านข่าว บทความสลับกับหยิบกล้องขึ้นมาปรับค่าเป็นพักๆ เหมือนเด็กกำลังทดลองของเล่นใหม่ ในขณะที่จูลนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนเดิม แต่ก็มีบ้างที่แอบชำเลืองมองมาที่ชายปริศนา
 ทิวทัศน์ช่วงนี้เป็นทุ่งหญ้าที่เริ่มมีเนินเขาเตี้ยๆสลับและดวงอาทิตย์กำลังตกมันดูสวยมากในความคิดของจูลในขณะช่วงเวลานั้น . . . ชายปริศนาที่กำลังถือกล้องอยู่ในตอนนั้น จึงแอบถ่ายภาพจูลในมุมที่เธอกำลังเหม่อมองออกไปด้านนอกโดยที่เธอไม่รู้ตัว


นาฬิกาแสดงเวลา 20.35 จูลที่เพิ่งแต่งหน้าเสร็จ ยังคงอยู่ในชุดชั้นในสีดำทั้งบราลูกไม้ และกางเกงชั้นในที่ดูเข้าชุดกัน เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าที่ตอนนี้มีชุดแขวนอยู่ 5-6 ชุด ทั้งหมดยังคงอยู่ในถุงพลาสติคครอบไว้ เหมือนเพิ่งถูกส่งกลับมาจากร้านซักรีด เธอหยิบชุดเดรสสั้นสีดำ และสีฟ้าลายดอกไม้ออกมาทาบบนตัว พร้อมส่องกระจกบานใหญ่ที่ติดกับประตูตู้เสื้อผ้านั้น . . . ทั้งสองชุด ดูเป็นเดรสลำลองมากกว่าดูเป็นทางการ แต่ก็ดูดีพอที่จะใส่ไปเที่ยวผับหรือร้านอาหารหรูสบายๆได้ ซึ่งก็ดูจะเหมาะกับงานเลี้ยงเล็กๆคืนนี้
 จูลเลือกใส่ชุดเดรสสีดำ เธอใช้เวลาตัดสินใจไม่นานนัก เพราะดูเข้ากับโทนการแต่งหน้าของเธอวันนี้ และเธอยังจินตนาการภาพในหัวเองว่า น่าจะเข้าคู่กับชุดของชายปริศนาที่เธอเห็นเขาใส่เมื่อตอนเย็นที่ผ่านมาซึ่งเป็นสีดำเช่นกัน . . . ตอนนี้เวลาเกือบจะสามทุ่มแล้ว เธอจึงรีบลงลิฟท์ ผ่านลอบบี้ที่ตอนนี้มีเพียงพนักงานต้อนรับคนเดียว และเธอได้เดินออกจากโรงแรมไปอย่างรวดเร็ว . . . จูลเดินไปตามทางที่ชายปริศนาบอกไว้ ด้วยเวลาเกือบสามทุ่มนี้ ในพื้นที่ต่างจังหวัดถือว่าดึกพอสมควร บริเวณระแวกนั้นพอพ้นหน้าประตูโรงแรมออกมาถึงจะไม่มืดนัก ยังมีไฟส่องสว่างตามเสาสองข้างทาง แม้จะค่อนข้างห่างไปสักหน่อย แต่ก็ยังดีที่มีไฟจากรถยนต์ที่สัญจรผ่านไปมาและไฟจากบ้านข้างทางช่วย แต่สิ่งที่รู้สึกได้คือบรรยากาศค่อนข้างเงียบทีเดียว ร้านค้าในระแวกนี้ก็ปิดจนหมด แทบไม่มีคนเดินสวนเลยตลอดเส้นทางสั้นๆที่เธอเดินผ่านไป . . .
 เมื่อถึงปากซอยที่ 2 ที่ต้องเดินเข้าไป ด้วยขนาดซอยที่เล็กรถที่วิ่งสวนออกมาจากในซอยด้วยความเร็ว ทำให้เฉี่ยวจูลจนเสียหลักไปเล็กน้อย ยังดีที่เธอไม่ถึงกับล้มลง แต่ก็ทำให้ชุดเธอเลอะเล็กน้อยจากโคลนที่กระเด็นแถวนั้น จูลรู้สึกหงุดงิดไปบ้างเพราะปกติเรื่องเสื้อผ้าสำหรับเธอเป็นสิ่งที่ค่อนข้างซีเรียสทีเดียว . . . เธอเดินต่อตามทาง ในไม่ช้าเธอก็ได้มาถึงที่หมาย
. . .
 บ้านเดี่ยวชั้นเดียวบนเนื้อที่กะด้วยสายตาคงเกือบหนึ่งไร่ ตัวบ้านที่ไม่ใหญ่มากนักเมื่อเทียบกับพื้นที่ ทำให้เหลือเนื้อที่ที่เป็นสวนรอบตัวบ้านเยอะพอสมควรและยังมีทางเดินที่ผ่ากลางตัวบ้านทะลุไปยังสวนด้านหลังที่ติดแม่น้ำ ถึงตัวบ้านจะดูเก่าไม่น่าจะมีอายุต่ำกว่า 30-40 ปี แต่สำหรับดีไซน์โดยรวมแล้วมันดูดีทีเดียว เหมือนเป็นดีไซน์ที่มาก่อนกาลสำหรับสมัยนั้น ด้วยตัวบ้านที่ค่อนข้างเก่ามีรอยแตกร้าวบ้างของปูนและก็มีไม้เลี้อยเกาะอยู่บางส่วนของกำแพงบ้าน ทำให้ดูคลาสสิคสวยไปอีกแบบ . . . ตอนนี้ประตูรั้วที่ถูกเปิดทิ้งไว้ และไฟในบ้านที่เปิดไว้ค่อนข้างสว่าง รวมถึงดวงไฟที่เป็นสายพาดระหว่างต้นไม้ในสวนบริเวณหน้าบ้าน ทำให้เป็นบ้านหลังเดียวที่สว่างที่สุดแล้วในซอยตอนนี้
 จูลค่อยๆเดินเข้าไปด้านใน มีเสียงเพลงเปิดอยู่เบาๆ ไม่อึกทึกมากนักเพราะรอบข้างก็ยังมีบ้านหลังอื่นๆ ถึงแม้จะมีเนื้อที่ว่างห่างกันพอสมควรในแต่ละหลังก็ตาม เธอเดินผ่านสวนหน้าบ้าน ที่ตอนนี้มีโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ ที่มีแก้ววางอยู่หลายใบ บางใบก็ยังมีน้ำเหลืออยู่ และน้ำแข็งที่ดูเหมือนเพิ่งละลายไปไม่นาน . . . ถัดมาติดๆกัน มีเตา BBQ วางอยู่ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้งานมาสักพักแล้ว . . . ในตอนนี้นอกจากไฟที่เปิดสว่าง เสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆ และแก้วน้ำที่วางกระจายๆอยู่ แต่บรรยากาศอื่นๆดูไม่เหมือนงานเลี้ยงเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะตั้งแต่เธอเดินเข้ามายังไม่เจอใครเลยแม้แต่คนเดียว
. . .
 จูลยืนสับสนไม่แน่ใจว่าตกลงมาถูกบ้านหรือไม่ เก้ๆกังๆอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าตัวบ้านอยู่ซักพัก และแวบนึงแอบคิดในใจว่าเอ๊ะหรือว่าจะมาผิดบ้าน เมื่อคิดดังนั้นเธอจึงค่อยๆถอยกำลังจะออกจากประตูรั้ว และพลางเอามือล้วงไปที่กระเป๋าถือใบเล็ก เพื่อจะหยิบโทรศัพท์ แล้วเธอก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้หยิบมาด้วย . . . แต่ในระหว่างช่วงเวลานั้น ชายปริศนาก็เดินออกมาจากตัวบ้านพอดี
จูล : " เฮ้อ(ถอนหายใจเล็กน้อย) . . . ตกใจหมดคิดว่าเดินมาผิดบ้านซะอีก "
ชายปริศนา : " ขอโทษด้วยครับ พอดีเมื่อกี้เข้าห้องน้ำไปแปปนึง ไม่คิดว่าจะมาถึงพอดี "
จูล : " แล้วคนอื่นๆ ไปไหนหมดคะ "
ชายปริศนา : " พอดีมีเรื่องฉุกเฉินนิดหน่อยครับ เลยเพิ่งออกไปโรงพยาบาลกันหมด "
จูล : " แล้วเธอไม่ต้องไปด้วยหรอ "
ชายปริศนา : " ก็ตอนแรกคิดว่าจะตามไป แต่เมื่อกี้เขาโทรมาบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปเยี่ยมทีเดียวก็ได้ . . . "
ชายปริศนา : " อ่อใช่ . . พอดีตอนแรกเราโทรไปแต่เธอไม่ได้รับ ก็เลยอยู่รอกลัวว่าถ้ามาแล้วจะไม่เจอใคร "
จูล : " อ่อค่ะ . . . ขอโทษทีสงสัยเราคงปิดเสียง และลืมหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วย "
 ในความคิดจูลตอนนี้ถึงแม้มันจะแปลกๆไปซักหน่อย ว่าตกลงมีเรื่องฉุกเฉินจริงๆ หรือเขาแค่จัดฉากเพื่อชวนเธอมาแค่เพื่อจะอยู่ด้วยกันสองต่อสอง แต่ไม่ว่าแบบไหนเธอเองก็ชอบเขาอยู่แล้วก็ไม่เห็นว่ามีอะไรเสียหาย
ชายปริศนา : " งั้นเข้าไปนั่งข้างในก่อนมั้ย คงไม่มีใครกลับมาแล้วล่ะคืนนี้ "
จูล : " อืม ก็ได้ค่ะ "
. . .
 ทั้งสองคนเดินเข้ามาในตัวบ้าน ห้องรับแขกซึ่งเป็นห้องแรกที่ถัดเข้ามาจากประตูทางเข้า พื้นที่ค่อนข้างกว้างแต่ห้องกลับดูโล่งๆ เฟอร์นิเจอร์ดูมีน้อยมากไม่สมดุลกับขนาดเท่าไหร่ โซฟาและเก้าอี้วางเกะกะเล็กน้อยเหมือนเพิ่งเสร็จจากงานปาร์ตี้ แต่ก็มีเก้าอี้และโต๊ะบางส่วนที่ถูกคลุมผ้ากันฝุ่นไว้ . . . ชายปริศนาเดินไปที่ลำโพงที่วางอยู่บนโต๊ะเดี้ยๆกลางห้อง เป็นลำโพงบลูทูธ Marshall ขนาดกลางสีครีมน้ำตาลทรงคลาสสิค เขาหรี่เสียงลงเล็กน้อย . . . ข้างๆยังมีขวดเหล้า น้ำเปล่า โซดา และยังมีกระติกน้ำแข็งใบใหญ่วางอยู่ข้างๆโต๊ะ ที่มีทั้งเบียร์และน้ำอัดลมแช่ในน้ำแข็งอยู่เยอะพอสมควร
ชายปริศนา : " เหลือเยอะเลย จะกินกันหมดมั้ยเนี่ยสองคน "
จูล : " แล้วเมื่อกี้อยู่กันกี่คนหรอ "
ชายปริศนา : " ก็ไม่เยอะนะ 4-5 คนได้ พี่เขาก็ชวนมาเฉพาะคนสนิทๆแหละ บางคนก็ไม่ว่างวันนี้ . . . อ้อลืมเล่าไป จริงๆวันนี้เป็นวันเกิดพี่ แล้วก็เหมือนเลี้ยงส่งที่เขาจะย้ายไปอยู่เมืองนอกด้วย . . . จริงๆแกไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว ที่ย้ายไปก็เพื่อไปรักษาตัวนี่แหละ ครอบครัวเขาก็ย้ายไปอยู่ที่โน่นกันเกือบหมดแล้ว "
จูล : " ตกลงเป็นพี่หรอ เห็นเมื่อเช้าบอกว่าวันเกิดเพื่อน เลยคิดว่ารุ่นๆเดียวกัน "
ชายปริศนา : " อ่อ ใช่ๆ . . . เราอาจจะบอกสลับนิดนึง จริงๆเขาก็เป็นทั้ง พี่ เพื่อนและเป็นญาติ ลูกพี่ลูกน้องกันด้วยน่ะ ก็อายุห่างกันไม่มากหรอกปีเดียวเอง ก็โตมาด้วยกัน ปกติเราไม่ค่อยเรียกใครว่าพี่น่ะถ้าไม่ได้แบบแก่กว่ามากๆจริงๆ . . . บ้านหลังนี้เมื่อก่อนเราก็มาบ่อยๆ แทบทุกอาทิตย์ บางทีก็เหมือนมาอยู่ยาวๆเลยก็มี "
จูล : " อ่อ หลังนี้เป็นบ้านพี่เขาหรอ "
ชายปริศนา : " อืมใช่ . . . แต่นี่เขาก็ประกาศขายไปแล้วล่ะ น่าจะเพิ่งขายได้แล้วด้วยแต่เจ้าของใหม่น่าจะย้ายมาอีก 2-3 เดือน ตอนนี้ก็ทะยอยย้ายของออกอยู่ น่าเสียดาย ถ้ามีเงินจะขอซื้อต่อเขาเก็บไว้เองละ . . . ว่าแต่ดื่มอะไรดีครับ เดี๋ยวจะได้จัดการให้ "
จูล : " เบียร์ก็ได้ค่ะ เอาขวดที่เย็นๆหน่อยละกัน "
 ชายปริศนาหยิบขวดจากกระติกน้ำแข็งพร้อมเปิดและยื่นให้จูล . . . ทั้งสองคนยังคงนั่งคุยกันเรื่อยเปื่อยและดื่มไปด้วยจนเวลาผ่านไปพักใหญ่
ชายปริศนา : " เราขอไปปิดไฟหน้าบ้านก่อนดีกว่า เริ่มดึกล่ะ . . . หรือว่าเธอจะกลับเลยรึป่าว "
จูล : " ยังเหลืออีกเยอะเลย ไว้ให้หมดก่อนค่อยกลับ " จูลซึ่งเริ่มเมานิดๆ จากน้ำเสียงตอนนี้
 เขาเดินไปปิดสวิชที่หน้าบ้าน ปล่อยให้จูลนั่งดื่มอยู่คนเดียวชั่วครู่ จากระยะเวลาและปริมาณที่จูลดื่มเข้าไปดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มเมาพอสมควร . . . ชายปริศนาเดินเลยออกไปที่รถและหยิบของบางอย่างติดมือกลับมาด้วย
ชายปริศนา : " อ่ะ เราให้ "
 เขายื่นรูปถ่ายที่เขาแอบถ่ายเธอไว้บนรถไฟ
ชายปริศนา : " เพิ่งอัดมาวันนี้พอดี แต่ไม่รู้ว่าจะชอบมั้ย "
จูล : " สวยดี . . . ชอบสิ สวยมากเลย แอบถ่ายไปตอนไหนเนี่ย . . . ขอบคุณนะ ต้องให้รางวัลหน่อยแล้ว " เสียงจูลที่แสดงอาการเมาอย่างชัดเจน
 ไม่ทันจบประโยคดี จูลผวาเขาไปหอมแก้ม ซึ่งชายปริศนายังไม่ทันได้ตั้งตัว ด้วยความเมาของทั้งคู่ในตอนนี้ . . . ปากจากที่หอมแก้ม ก็ค่อยๆเลื่อนมาประกบปากและจูบกันอย่างดูดดื่ม . . .
 ในตอนนี้ดูเหมือนว่าจูลเอง จะมีความต้องการมากกว่าด้วยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ด้วยลีลาและความร้อนแรงอย่างมากที่แสดงออก เหมือนว่าเธออาจจะกินยาปลุกเซ็กซ์เข้าไปด้วย เธอเป็นฝ่ายปลดเสื้อผ้าของชายปริศนาออกจนเปลือยเปล่า แล้วเธอจึงบรรจงถอดชุดของตัวเองออกอย่างยั่วยวน . . . เสียงเพลงบรรเลงตอนนี้ก็สร้างจังหวะได้เข้ากับบรรยากาศได้เป็นอย่างดี ทั้งสองคนไม่มีความอายใดๆแม้ว่าตอนนี้ทั้งคู่จะเล่นบทรักกันในห้องรับแขก ที่มีหน้าต่างกระจกที่ไม่ได้มีม่านบังใดๆ แม้จะมีพื้นที่สวนรอบบ้านพอสมควร ที่มีต้นไม้และความมืดช่วยบดบังจากภายนอกอยู่บ้าง
 จูลจูบพรมและเลียตั้งแต่ใบหู ซอกคอ หน้าอก มันค่อยๆเร่าร้อนและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทั้งสองคนเริ่มสลับกันรุกและรับไปตามจังหวะ
 แม้ปกติเซ็กซ์ครั้งแรกของคนส่วนใหญ่มักจะเริ่มด้วยความนุ่มนวลและเขินอายกันบ้าง แต่กลับไม่ใช่สำหรับคู่นี้ ตอนนี้ หรืออาจเพราะด้วยฤทธิ์ความเมา บวกกับความชอบพอซึ่งกันและกันอย่างมาก ตอนนี้ทั้งห้องไม่ว่าจะเป็นบนโซฟา เก้าอี้ โต๊ะ หรือมุมใดๆในห้องรับแขกนี้ ได้ถูกทั้งสองคนใช้เป็นเวทีรัก เสียงความปรารถนา ความเสียว ความสุข เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆโดยทั้งคู่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด . . ' อ่า อ้า อ้าา ' . . .
.
.
.
 ## Music Start (เพลงหลอก)
. . . . " สุดท้ายแล้วเธอไม่โกหก แต่ลืมบอกกันว่าไม่รัก
ฉันโดนหลอก เธอบอกกันเธอใจร้าย " . . . .
.
.
.
 หญิงสาวผมสั้น เดินผ่านประตูรั้วเข้ามาในบริเวณบ้านที่เกือบมืดสนิท มีเพียงแสงไฟที่ออกมาจากหน้าต่างในตัวบ้านเท่านั้น ด้วยความมืดทำให้มองไม่เห็นใบหน้าของเธอและชุดมากนัก เธอค่อยๆเดินเข้าไปใกล้หน้าต่างที่มีแสงสว่างออกมา พร้อมเสียงความเสียวซ่านที่เล็ดลอดออกมาพร้อมกัน . . . เธอค่อยๆย่อง แนบตัวไปกับกำแพงและแอบมองเข้าไปผ่านหน้าต่างบานนั้น โดยที่คนข้างในไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีคนแอบมองอยู่
 เธอนั่งลงเข่าทรุดพิงกับกำแพงบ้าน เสียงความเสียวซ่านของความปรารถนานั้นก็ยังดังเล็ดรอดออกมาไม่หยุด ถึงแม้ความมืดจะไม่ได้ทำให้เห็นใบหน้าเธอได้ชัดเจนนัก แต่เค้าโครงก็พอดูออกลางๆ หยดน้ำตาที่อาบแก้มลงมาจนหยดลงที่หน้าอก และจี้สีทองรูปตัว P ที่โดนแสงสะท้อนอยู่นิดๆก็ยังสามารถเห็นได้แม้จะไม่ได้ชัดเจนนักก็ตาม
.
.
.
 ## Music End
. . . . " สุดท้ายต้องทำไง เมื่อคนคิดจะไป
ก็คงไม่รั้ง ฉันไม่รั้งเธออีกแล้ว " . . . . ##


หลังจาก Check-in เรียบร้อย ซึ่งจูลได้จองห้องพักเลขที่ 301 เอาไว้และระบุอย่างชัดเจนว่าต้องเป็นห้องนี้เท่านั้น ซึ่งห้อง 301 นี้ดูเหมือนว่าจะเป็นห้องเห็นที่วิวใกล้แม่น้ำที่สุด และสามารถเห็นวิวรอบด้านในบริเวณนั้นได้อย่างชัดเจนที่สุดอีกด้วย แต่ราคาคืนนึงก็สูงหลักหลายพันปลายๆต่อคืน เรียกว่าเป็นห้องที่เกือบแพงที่สุดรองลงมาจากห้องสวีทเลยทีเดียว ซึ่งถือว่าราคาไม่ถูกเลยสำหรับโรงแรมขนาดกลางค่อนไปทางเล็กแบบนี้
 โรงแรมแห่งนี้ทั้งโรงแรมมีห้องเพียง 30 ห้อง และมีจำนวน 4 ชั้น ในแต่ละชั้นมีห้องพัก 10 ห้อง ยกเว้นชั้นล่างที่เป็นลอบบี้และร้านอาหาร ตัวอาคารหลักห่างจากแม่น้ำเพียง 10-20 เมตร เท่านั้น ซึ่งมีลานหญ้ากึ่งสวนหย่อมเล็กๆคั่นไว้ เป็นที่สำหรับแขกนั่งพักผ่อนชมวิวได้ เกรดของโรงแรมนี้ที่ไม่น่าจะเกิน 4 ดาว มีการตกแต่งที่ดูเรียบง่ายไม่ได้หรูหราแต่อย่างใด ข้อดีข้อเดียวที่คนทั่วไปรู้สึกได้จากโรงแรมนี้ คือมันอยู่ติดแม่น้ำมากกว่าโรงแรมอื่นๆในระแวกนี้ และมีห้องพักที่ใกล้น้ำที่สุดทำให้เวลาเปิดหน้าต่างออก จะได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่เนืองๆ ซึ่งห้องที่ว่าคือห้อง 301 นี้เอง
 ซึ่งแม้ห้อง 201 ซึ่งเป็นห้องสวีทห้องเดียวของโรงแรมนี้จะอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน แต่กว่าครึ่งของแนวระเบียงจะมียอดต้นไม้บดบังวิวบางส่วน ซึ่งดูเหมือนเป็นความตั้งใจของโรงแรมเพื่อช่วยรักษาความเป็นส่วนตัวของผู้เข้าพัก เมื่อมองย้อนเข้ามาจากด้านล่าง อาคารบ้านเรือนและถนนระแวกนั้น
. . .
 หลังจากเอาของวางในห้อง จูลหยิบหูฟังมาใส่และเปิดเพลงฟังก่อนที่จะหยิบสมุดขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่างลงไป
.
.
.
## Music Start (เพลง คิด[แต่ไม่]ถึง)
. . . . " คิดอยู่ทุกวัน คิดอยู่ทุกคืน คิดว่าสักวัน ตัวฉันคงถูกลืม " . . . .
.
.
.
 จูลใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่แต่ในห้องและมักนั่งริมหน้าต่างฝั่งที่ชิดแม่น้ำเสมอๆ เหมือนเป็นกิจกรรมประจำทุกวัน . . . ตื่น 10 โมงกว่า นั่งเล่นริมหน้าต่าง เที่ยงๆลงไปทานข้าวร้านอาหารชั้นล่าง เมื่อทานเสร็จก็กลับขึ้นมาบนห้อง และช่วงบ่ายแก่ๆหรือช่วงเย็นๆเมื่อแดดเริ่มร่มก่อนฟ้ามืด เธอก็มักจะมานั่งที่โต๊ะที่อยู่ชิดขอบตลิ่ง ที่เป็นสวนหย่อมของโรงแรม พร้อมกับสมุดและหนังสือในทุกครั้ง แต่ดูเหมือนเธอจะมานั่งชมวิวพลางเล่นโทรศัพท์และปล่อยความคิดของตนเองมากกว่าที่จะสนใจอ่านหรือเขียนหนังสือ . . .
 เธอจะนั่งอยู่แบบนั้นจนกว่าจะมืดจนมองวิวรอบข้างไม่เห็น เธอทำแบบนี้อยู่ทุกวันติดต่อกันนานนับสัปดาห์จนพนักงานทุกคนล้วนจำกิจวัตรของเธอได้ เพราะแขกที่พักในโรงแรมช่วงนี้ก็ไม่ได้มีมากนัก และมีเธอเพียงคนเดียวที่อยู่ติดต่อกันมานานเกินสัปดาห์แบบนี้ . . . จะมีเพียงแค่บางวันเท่านั้นที่มีตลาดนัด หรือถนนคนเดินใกล้ๆจัดขึ้น เธอถึงจะออกไปนอกโรงแรม นอกจากนั้นแล้วเธอแทบจะใช้ชีวิตไม่อยู่บนห้องก็มักมานั่งริมน้ำแบบนี้ทุกวัน
. . .
 ผ่านมา 22 วัน นับจากวันแรกที่เข้าพัก วันนี้ท้องฟ้าดูเปิด สดใสกว่าทุกวันที่ผ่านมานับตั้งแต่ที่มาพักรอบนี้ จูลก็ยังคงพักอยู่ห้องเดิมและทำกิจวัตรเดิมๆซ้ำๆแบบนั้น และดูเหมือนว่าเธอเองก็ไม่ได้สนใจที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับใครเป็นพิเศษเท่าไหร่ พนักงานโรงแรมที่เธอเจอทุกวัน เธอก็ทำแค่ยิ้มให้เวลาเดินผ่านกันเท่านั้น
.
.
.
## Music End
. . . . " ถ้าเธอนั้นจะไม่กลับมา อยากให้รู้ว่าทุกๆช่วงเวลา ไม่เคยไม่คิดถึงเธอเลย " . . . . ##
.
.
.
 จูลถอดหูฟังออกตอนเพลงจบพอดี ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 4 โมงเย็น ซึ่งเป็นเวลาปกติที่จูลจะมานั่งที่โต๊ะริมแม่น้ำที่ประจำของเธอ พร้อมด้วยหนังสือและสมุด แต่วันนี้มีสิ่งที่แตกต่างออกไป . . . " อยู่นานเป็นเดือนเลยหรอครับ " เสียงที่คุ้นหูทักมาในขณะที่จูลกำลังนั่งพักสายตา หันหลังให้กับต้นกำเนิดของเสียงนั้น เธอพลันหันมาทันทีที่ประโยคจบลง . . . ชายปริศนาในชุดลำลองเสื้อยืดสีดำพื้น กางเกางยีนส์ รองเท้าแตะที่ดูเรียบง่าย
ชายปริศนา : " ไม่คิดว่าจะพักที่นี่นานขนาดนี้ จะอยู่ถึงวันไหนครับเนี่ย "
จูล : " อ่อ . . . ค่ะ "
 คำตอบที่ดูเหมือนจะไม่ใช่คำตอบ มักจะออกมาจากจูลเสมอๆ
ชายปริศนา : " ที่นี่ช่วยให้เขียนหนังสือได้เยอะขึ้นมั้ยครับ "
 เขาพลางเหลือบมองไปเห็นหนังสือและสมุดที่วางอยู่ใกล้ๆ
จูล : " อ่อค่ะ . . . ก็ช่วยได้นะ ริมน้ำแบบนี้ช่วยให้เราสบายใจและคิดอะไรออกมากขึ้น "
จูล : " ก็คิดว่าคงจะอยู่อีกสักพัก จนกว่าจะเขียนตอนนี้จบ . . . ก็ยังไม่แน่ใจว่ากี่วันเลยค่ะ "
 ชายปริศนาแอบคิดอยู่ในใจว่า ผู้หญิงคนนี้คงรวยมากเลยนะที่เสียค่าโรงแรมเป็นแสนๆแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป ได้แต่ยิ้มกับคำตอบที่ได้รับกลับมา
จูล : " แต่ก็ไม่ได้ทำแบบนี้บ่อยหรอก มันก็แพงอยู่ " (จูลตอบกลับเพิ่ม เหมือนรู้ความคิดผ่านสีหน้าของชายปริศนาที่แสดงออกมา)
จูล : " แล้วทำไมถึงเข้ามาที่นี่ได้ล่ะ คงไม่ใช่แค่เดินมาเช็คว่าเรายังอยู่รึป่าวใช่มั้ย "
ชายปริศนา : " ไม่ใช่ ไม่ใช่ . . พอดีวันนี้เป็นวันเกิดเพื่อน เขาชวนมากินข้าวที่นี่พอดี นี่เพิ่งกลับกันไปเองเมื่อกี้ พอดีเราเห็นเธอนั่งอยู่ แต่ไม่แน่ใจว่าใช่รึป่าว เลยลองเดินมาดูใกล้ๆ "
จูล : " อ้อ . . . บังเอิญจังเลยนะคะ "
ชายปริศนา : " ครับ พอดีบ้านเขาอยู่ใกล้ๆนี้เอง หลังนั้นน่ะครับ ที่มีต้นไม้ออกดอกเหลืองๆอยู่หลังบ้าน "
 ชายปริศนาพลางชี้ไปที่บ้านหลังนึงซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก มองได้เห็นชัดเจนพอดีจากระยะและช่วงโค้งของแม่น้ำ
ชายปริศนา : " เออใช่ เกือบลืม . . . คืนนี้ว่างมั้ย พอดีเดี๋ยวจะมีจัดปาร์ตี้เล็กๆกันที่บ้าน หลังนี้แหละ . . . ถ้าสนใจมาแจมซัก 2-3 ทุ่มก็ได้นะ "
จูล : " อืม . . . " (แสดงท่าทีลังเลเล็กน้อย)
ชายปริศนา : " งานเล็กๆน่ะครับ กันเองมีไม่ถึงสิบคน เพื่อนๆพี่ๆแค่นั้น คนอื่นๆก็มีพาแฟน พาคนนอกมาเหมือนกัน เป็นปกติสำหรับพวกเรา "
จูล : " งั้นเดี๋ยว 2-3 ทุ่ม ไปก็ได้ค่ะ "
ชายปริศนา : " โอเค . . . มุมนี้เห็นแต่หลังบ้านอาจดูเหมือนเดินไกลนะ แต่จริงๆเดินไม่ถึงร้อยก้าวก็ถึงแล้วมั้ง ให้เราเดินมารับมั้ย? "
จูล : " ไม่เป็นไรๆ เราเดินไปเองได้ "
ชายปริศนา : " โอเค . . . งั้นเดี๋ยวบอกทางให้ พอดีมันมีเข้าซอยด้วยนิดนึง . . ถ้าเดินไปออกจากหน้าโรงแรมไปทางซ้าย ให้ผ่านซอยแรกไป แล้วเลี้ยวเข้าซอยที่สองนะ . . ผ่านบ้านไปสองหลังทางซ้ายมือจะมีซอยเล็กๆอีกอัน เลี้ยวเข้าซอยนั้น ก็ถึงแล้วหลังแรกเลยรั้วสีขาวๆ . . . แต่น่าจะมีรถจอดอยู่ด้านหน้า 2-3 คันแหละหาไม่ยาก "
 หลังจากอธิบายทางจบทั้งสองคนก็แลกเบอร์โทรไว้ ซึ่งความจริงแล้วน่าจะแลกกันตั้งแต่ครั้งก่อนแต่ด้วยความเก้ๆกังๆของทั้งสองคน ตอนนั้นจึงยังไม่ได้แลกไว้


แพทในชุดพนักงานร้านไอศครีม Swensen's เสื้อลายขาวดำ กระโปรงสั้นสีเบส กำลังจดรับออเดอร์จากลูกค้า ดูเหมือนว่านี่จะเป็นงานพาร์ทไทม์ใหม่ของเธอ เธอยังคงขยันตั้งใจทำเต็มที่เหมือนเดิม แต่ด้วยข้อจำกัดหลายๆอย่าง ทั้งชั่วโมงการทำงานที่ทำได้แค่ 15-20 ชม ต่ออาทิตย์ และก็ไม่มีทิปจากลูกค้าเพิ่มเติม เหมือนงานร้านเดิมที่เธอเคยทำก่อนหน้านี้ ซึ่งก็ทำให้รายได้ของเธอลดลงนับหมื่นบาทต่อเดือน . . . แต่มันก็เลือกไม่ได้มากนักเพราะงานตอนนี้มันก็หายากกว่าแต่ก่อนอยู่มาก
 นับถึงวันนี้ เธอก็มาทำงานนี้ได้เกือบเดือนแล้ว เพื่อรอหางานอื่นๆที่อาจมีรายได้ที่ดีกว่า แต่ดูเหมือนมันก็ไม่มีเข้ามาเลยจริงๆ . . . ตลาดนัดที่เคยไปเปิดหมวก วาดรูป ตอนนี้ก็เป็นเหมือนตลาดร้าง เมื่อไม่มีนักท่องเที่ยวเข้ามาจากผลของโรคระบาดช่วงก่อนหน้านี้ ที่ซ้ำเติมเศรษฐกิจที่แย่อยู่แล้ว
 หลังเลิกงานแพท ก็เลือกที่จะไปนั่งวาดรูปเล่นริมบึง ในสวนสาธรณะใกล้ๆ เสียงโทรศัพท์ดังเธอเลือกที่จะไม่รับสาย หน้าจอขึ้น " คุณแฟน " เป็นเบอร์โทรเข้า . . . เหมือนเธออยากนั่งคิดอะไรคนเดียวสักพัก เธอหยิบหูฟังขึ้นมาใส่ทั้งสองข้าง และกดเล่นเพลง
.
.
.
 ## Music Start (เพลงรักเก่า เก่า)
. . . . " แต่แล้วก็ไม่มีทางที่เรา จะเข้าใจกันได้เลย มันช่างโหดร้าย
กับความรักที่ไม่สดใส ที่เราเคยร่วมทุกข์ และเราเรียกสิ่งนั้นความสุข " . . . .
.
.
.
 แพทนั่งนึกย้อนไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ระหว่างที่เธอกำลังจัดของในบ้าน ทำความสะอาดตู้และชั้นต่างๆ เธอบังเอิญทำกล่องเก็บของของแฟนเธอตกลงมาอย่างไม่ตั้งใจ ซึ่งปกติเธอมักจะไม่ยุ่งของของแฟนเธอเท่าไหร่ และมันก็อยู่ในกล่องที่เหมือนกับของที่ไม่ได้ใช้ มีกระดาษ หนังสือทับอยู่ด้านบน . . . แต่ของที่อยู่ในนั้นกลับเป็น กล้องปากกากล้อง กล้องนาฬิกา กล้องแอบถ่ายต่างๆ ซึ่งถ้าไม่สังเกตตอนแรกก็อาจดูไม่รู้ แต่เพราะในกล่องนั้นมันมีกล่องจิ๋วที่ดูเป็นกล้องชัดเจนรวมอยู่ด้วย และพอมาดูของชิ้นอื่นดีๆอีกทีจึงรู้ว่าเป็นอุปกรณ์กล้องแอบถ่ายทั้งสิ้น และยังมี external hard drive ซึ่งเมื่อเธอลองเอามาลองต่อคอมเปิดดู ก็เจอ folder ที่เป็นชื่อเธออยู่ 2-3 อัน แต่มันเข้าหรัสไว้เธอจึงเปิดดูไม่ได้ว่าเป็นไฟล์อะไรบ้างในนั้น แต่จากการที่มันอยู่รวมกับกล้องพวกนี้ เธอก็พอจะเดาได้ว่ามันอาจเป็นไฟล์แอบถ่ายตัวเธอก็ได้
 อุ้มเดินมาตบหลังเบาๆ ระหว่างที่แพทยังนั่งคิดเหม่อๆอยู่คนเดียว
อุ้ม : " ว่าแล้วต้องอยู่นี่ แฟนแกโทรมาหาชั้นอ่ะ ถามว่าอยู่ด้วยกันรึป่าว บอกโทรมาแล้วแกไม่รับสาย "
แพท : " อืม " เธอแค่พยักหน้ารับ แต่ไม่ได้ตอบอะไร
อุ้ม : " ทะเลาะกันหรอ "
แพท : " อ๋อ ป่าวหรอก ไม่มีอะไร "
.
.
.
 ## Music End
. . . . " รักเก่าๆ หนทางใหม่ๆ จะเลือกอย่างไหน เธอก็คงรู้เอง
หน้าเก่าๆ แล้วยังคิดร้าย ทำร้ายหัวใจ เก็บไว้ทำไมเล่าเธอ " . . . . ##
.
.
.
 ช่วงค่ำของวันนั้น ในห้องนอนแพทและชายปริศนาคนที่สองยังคงนอนอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม และยังคงมีระยะห่างในการนอนคนละมุมของเตียงไม่ต่างจากช่วงเดือนสองเดือนที่ผ่านมา . . . แต่มันไม่ใช่เพราะทั้งสองคนทะเลาะกัน แค่เป็นเหมือนเวลาที่อยู่ด้วยกันทุกวัน นานวันเข้ามันก็เลยเหินห่างกันไปเอง เป็นเพราะความเคยชินซะมากกว่า และบวกกับความเครียดเรื่องการเงินในช่วงนี้ของทั้งคู่ด้วย . . .
แพท : " ตัวเองเค้าถามอะไรหน่อยได้มั้ย " เธอเอ่ยถามขณะที่นอนอยู่
ชายปริศนาคนที่สอง : " อืม . . . "
แพท : " งานที่ตัวเองพูดถึงครั้งก่อนน่ะ มันจะได้เงินเยอะจริงหรอ . . . มันจะพอให้เราแก้ปัญหากันได้ใช่มั๊ย "
ชายปริศนาคนที่สอง : " พอสิ เกินพอเลยแหละ ถ้าตั้งใจทำและวางแผนดีๆ . . . บางคนทำไม่กี่เดือนก็ซื้อรถ ซื้อบ้านได้เลยก็มี "
แพท : " แล้วเค้าจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ปลอดภัยจริงๆนะ "
ชายปริศนาคนที่สอง : " ปลอดภัยสิ มีคนทำกันเยอะแยะไป ไม่ใช่ตัวเองทำคนแรกซักหน่อย "
แพท : " แล้วของในกล่องหลังตู้นั้น มันเกี่ยวกันด้วยรึป่าว "
ชายปริศนาคนที่สอง : " อ้าว ตัวเองเห็นแล้วหรอ " ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ได้ตกใจใดๆ หรือเหมือนเขาอาจจะอยากให้แพทเห็นนานแล้วก็ได้


จูลนั่งอยู่ในร้านอาหาร บนโต๊ะยังว่างอยู่มีเพียงแก้วน้ำเปล่าเท่านั้น แต่เหมือนเธอจะนั่งรอมาได้สักพักใหญ่แล้ว สีหน้าเบื่อเริ่มออกนิดๆ สลับกับดูเวลาเป็นระยะๆ . . . ชายปริศนาเดินเข้ามาที่โต๊ะด้วยท่าทางที่เร่งรีบ
ชายปริศนา : " ขอโทษนะ วันนี้ผิดแผนไปหมดเลยแต่เช้า " เขาแสดงท่าทีสำนึกผิดเล็กน้อย
จูล : " อืม แล้วรถเป็นยังไงบ้าง "
ชายปริศนา : " ยังทิ้งไว้ที่อู่อยู่เลย ช่างเขาจะโทรมาบอกอีกทีถ้าเสร็จ . . . ขอโทษนะ เลยไม่ได้ไปรับเลยวันนี้ "
จูล : " ช่างมันเถอะ สั่งข้าวกินก่อนดีกว่า หิวจะแย่แล้ว "
 ทั้งสองคนขอเมนูและสั่งอาหารไปตามปกติ บรรยากาศกลับมาในโหมดปกติอีกครั้ง จากที่จูลดูจะหงุดหงิดนิดหน่อยในตอนแรกที่นั่งรอ . . . เวลาผ่านไปครู่ใหญ่จนทั้งสองคนทานอาหารเสร็จ
ชายปริศนา : " เค้ามีของให้ตัวเองด้วย " พลางเอามือล้วงไปในกระเป๋ากางเกาง หยิบกล่องใส่ปากกาออกมา และยื่นให้กับจูล " อ่ะ ตัวเองจะได้เอาไว้ทำงานได้ "
 จูลถึงกับอมยิ้มไม่หยุด ถึงแม้เป็นแค่ปากการาคาไม่กี่ร้อย หรืออย่างมากก็พันนิดๆ แต่มันไม่ได้อยู่ที่ราคา แต่นี่เหมือนเป็นของขวัญชิ้นแรกที่เธอได้รับจากคนรัก และในความรู้สึกของเธอดูเหมือนว่าเขาจะตั้งใจให้เธอจริงๆ ทั้งที่เธอก็คิดในใจว่า ถ้าเขาหมายถึงงานนักเขียนละก็ เธอใช้คอมพิมพ์ไม่ได้ใช้ปากกาเขียนซักหน่อยก็เถอะ . . . พอเปิดกล่องออก มันเป็นปากกาแท่งสีแดง ที่มีเลเซอร์ชื่อเธออยู่บนด้าม
ชายปริศนา : " 6 เดือน ครบรอบ 6 เดือน ที่เราคบกัน . . . ใช่วันนี้ใช่ม๊ะ " ชายปริศนาแสดงท่าทีไม่แน่ใจว่าตัวเองจำผิดวันรึป่าว เพราะปกติทุกวันครบรอบจูลจะมีของขวัญให้เขาเสมอ
 จูลพยักหน้ารับ พร้อมหันหลังกลับไปหยิบของในกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ด้านหลัง
จูล : " อ่ะ ของขวัญครบรอบ 6 เดือน ของเรา " พลางส่งกล่องโทรศัพท์ iPhone รุ่นใหม่พร้อมด้วยหูฟัง AirPods
จูล : " เค้าเห็นโทรศัพท์ของตัวเองเก่าแล้ว จอร้าวด้วย เลยคิดว่าตัวเองน่าจะอยากได้ "
ชายปริศนายิ้มไม่หุบ เหมือนเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่ ซึ่งสีหน้าอารมณ์แบบนี้ คือสิ่งที่จูลเองก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็น
ชายปริศนา : " ขอบคุณนะ . . . ตัวเองซื้อให้แต่ของแพงๆทั้งนั้นเลย . . . เค้าเกรงใจยังไงก็ไม่รู้ " พลางเอามือจับไปที่นาฬิกาข้อมือ ก็เป็นของที่จูลเป็นคนซื้อให้ก่อนหน้านี้เหมือนกัน ถึงจะไม่ใช่แบรนด์หรู แต่ก็ราคาหลายพันหรืออาจจะแตะหลักหมื่นได้เหมือนกัน
จูล : " เค้ารักตัวเองนะ ของแค่นี้เอง . . . แล้วตัวเองล่ะ รักเค้ารึป่าว"
ชายปริศนา : " อืม . . . รักสิ " พร้อมพยักหน้ารับเล็กๆ
 ที่ตู้ Jukebox ในร้าน มีคนเดินมาหยอดเหรียญเลือกเพลงในจังหวะนั้นพอดี
.
.
.
 ## Music Start (เพลงแพ้คำว่ารัก)
. . . . " ที่เธอบอกจริงหรือเปล่า จริงหรือเปล่า
ไม่ได้ล้อเล่นกันใช่ไหม" . . . .
.
.
.
 เพียงแค่การพยักหน้าและคำพูดว่ารัก ด้วยความที่เป็นคนช่างจินตนการอยู่แล้ว ก็ทำให้จูลคิดไปไกล ฉากต่างๆแวบขึ้นมาในความคิดของเธอ ทริปทัวร์เที่ยวรอบโลกไปยังที่ต่างๆกันสองคน
 ที่ปารีส ยืนจูบกันหน้าหอไอเฟล . . .
 นิวยอร์ค ยืนจูบกันหน้าแยกไทม์สแควร์ . . .
 โตเกียว ยืนจูบกันหน้ามิคกี้เม้าส์ ในโตเกียวดิสนีย์แลนด์ . . .
 ซิดนีย์ ยืนจูบกันหน้าโอเปร่าเฮ้าส์ . . .
 ไคโร ยืนจูบกันหน้าพีระมิด . . .
 รวมถึงภาพฉากเซ็กซ์อันเร่าร้อน ทั้งในและนอกโรงแรม โดยมีฉากหลังเป็น หอไอเฟล เทพีเสรีภาพ โตเกียวทาวเวอร์ พีระมิดกีซ่า . . .
 ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะ 6 เดือน ที่ทั้งคู่นับว่าคบกันนั้น ชายปริศนาไม่เคยบอกรักจูลเลยแม้แต่ครั้งเดียว หรือแม้กระทั่งวันครบรอบ ก็เป็นวันที่จูลคิดขึ้นเองหลังจากที่เขามีความสัมพันธ์กันครั้งแรกในตอนนั้น . . . ชายปริศนาก็เพียงแค่ เออออตามไปแค่นั้น และที่เขาจำได้เพราะทุกครั้งที่เป็นวันครบรอบ จูลจะมีของขวัญให้เขาเสมอๆ
 เสียงโทรศัพท์ของชายปริศนาดังขึ้น พร้อมๆกับเสียงเพลงที่จบลงพอดี
.
.
.
 ## Music End
. . . . " อย่ารังแกคนที่ไม่มีใครด้วยคำว่ารักเลย จะกี่ครั้งก็ลงเอยแพ้คำพูดว่ารัก
ได้ไหมเธอคนดี ถ้าคิดจะบอกรักกัน ช่วยบอกกันด้วยหัวใจที่มี แค่นี้ที่อยากขอเธอ " . . . . ##
.
.
.
ชายปริศนา : " ไปเอารถกันเถอะ ช่างเพิ่งโทรมาบอกว่าเสร็จแล้ว "
. . .
 หลังจากที่ไปเอารถที่อู่ซ่อม ระหว่างทางกลับออกมา จูลเห็นคูปองบางอย่างวางอยู่ที่หน้าคอนโซลจึงหยิบมาดู มันเป็นคูปองส่วนลดค่าเข้าสวนสนุก Xtreme ที่เพิ่งเปิดได้ไม่นาน
ชายปริศนา : " ลองไปกันมั้ย ไม่รู้จะทำอะไรพอดีวันนี้ " เขาเอ่ยถามหลังจากเห็นจูลหยิบคูปองขึ้นมา " มันแจกที่ห้างวันก่อนน่ะ เกือบลืมไปแล้วเหมือนกัน "
จูล : " มันไม่ไกลไปหรอ "
ชายปริศนา : " ก็ไม่ไกลนะ ไม่น่าเกินชั่วโมง เส้นนั้นตัวเองยังไม่เคยไปด้วย มีที่สวยๆระหว่างทาง เผื่อแวะถ่ายรูปได้ด้วย "
จูล : " อืม งั้นก็ได้ "
 ระหว่างทางไปสวนสนุก ถนนเส้นนี้เหมือนมุ่งหน้าออกนอกตัวเมือง ทำให้เห็นธรรมชาติ ทุ่งหญ้าเขียวขจีสลับเนินเขาเตี้ยๆ ฝูงวัว ฝูงแกะ เป็นระยะๆ . . . แต่ระหว่างที่ขับอยู่นั้น เหมือนจังหวะเครื่องยนต์รถมันแปลกๆไปบ้าง แต่ก็ยังขับไปต่อได้
จูล : " มันจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ลองโทรถามช่างอีกทีมั้ย "
ชายปริศนา : " ไหวแหละ มันเป็นมาซักพักแล้วละ เมื่อกี้ช่างเขาก็บอกว่าอาจจะกระตุกบ้างแต่ไม่เป็นอะไร "
ชายปริศนา : " ครบรอบคราวหน้า ตัวเองคงไม่ซื้อรถใหม่ให้เค้าใช่มั้ย ฮ่าฮ่าฮ่า " แม้จะเป็นคำพูดเล่นๆ แต่ลึกๆในใจตัวเขาเองก็แอบคิดเล่นๆไปเหมือนกัน ว่าเผื่อฟลุ๊คได้ เพราะขนาดรอบนี้ยังซื้อ iPhone ตัวทอปราคารวมๆเกือบครึ่งแสนให้เขาได้เลย แค่เห็นโทรศัพท์เขาเก่าแค่นั้น
จูล : " แล้วตัวเองอยากได้รุ่นไหนล่ะ "
ชายปริศนา : " บ้า ไม่เอาหรอก มันเยอะเกิน แค่ที่ตัวเองให้มาตอนนี้ก็เยอะเกินแล้ว " ถึงเขาจะรู้ว่าจูล ดูเป็นผู้หญิงที่มีเงิน และสายเปย์ แต่ก็ไม่คิดว่าจะรวยถึงขนาดซื้อรถเป็นคันๆให้เขาจริงๆ
จูล : " แค่สมมติเฉยๆก็ได้ "
 ในจังหวะเดียวกันนั้น รถติดไฟแดงที่แยกพอดี และมีรถ Civic โมเดลใหม่ สีดำป้ายแดง เหมือนเพิ่งออกจากโชว์รูมมาจอดติดอยู่เยี้องๆด้านข้างพอดี
ชายปริศนา : " แบบคันข้างๆเนี่ยก็พอ เค้าชอบนะตัวนี้เพิ่งออกด้วย สีดำอย่างสวย ราคาก็ไม่เว่อร์เกิน "
จูล : " อืม.. บังเอิญจัง "
ชายปริศนา : " บังเอิญอะไรหรอ "
จูล : " อ๋อ ก็บังเอิญที่พูดถึง แล้วมีมาจอดข้างๆพอดีไง ป้ายแดงด้วย "
 หลังจากพูดจบประโยค ไฟสัญญานก็เขียวพอดี รถป้ายแดงคันนั้นก็ออกตัวนำไปอย่างรวดเร็ว
. . .
 รถของทั้งสองคน ในที่สุดก็มาถึงปลายทางสวนสนุก Xtreme ที่นี่ถึงจะไม่ได้มีเครื่องเล่นเยอะ แต่ก็ล้วนเป็นเครื่องเล่นที่น่าหวาดเสียวอยู่หลายตัว ทั้ง บันจี้จั๊ม ปีนผาจำลอง รถรางที่สไลด์ลงจากเขา รถโกลคาร์ท และ อื่นๆอีก 2-3 อย่าง . . . วันนี้คนก็ดูไม่เยอะมากนัก เพราะเป็นวันธรรมดา และเป็นช่วง Low Season ที่ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวต่างชาติด้วย
 ทั้งสองคนตกลงกันว่าจะเล่นแค่ 2-3 อย่าง เพราะตอนนี้ก็เริ่มเย็นแล้วแถมแต่ละอันก็หวาดเสียวใช่เล่น โดยเฉพาะ บันจี้จั๊ม ซึ่งทั้งสองคนก็ไม่เคยกระโดดมาก่อน . . . ทั้งคู่จึงเลือกที่จะกระโดดบันจี้ก่อน แล้วไปต่อด้วยปีนผาจำลอง และขับโกลคาร์ทตอนจบ
 ชายปริศนาจูงมือจูลไปที่บันจี้ เหมือนเด็กที่กำลังอยากเล่นของเล่น และดูเหมือนที่นี่จะมีความสูงให้เลือก 2 ระดับ 50 เมตร และ 100 เมตร และมีป้ายแนะนำว่าถ้ากระโดดเป็นครั้งแรกควรเริ่มจาก 50 เมตรก่อน . . . แต่ไม่ใช่สำหรับคู่นี้ ทั้งสองคนเลือกที่จะกระโดดอันที่สูงกว่า นี่ดูเหมือนจะเป็นนิสัยที่เหมือนกันของทั้งสองคนที่ชอบทำอะไรตื่นเต้นๆ และทำอะไรที่สุดทาง
 หลังจากกระโดดบันจี้เสร็จ ทั้งคู่นั่งพักกันครู่ใหญ่ก่อนจะเดินไปเล่นในส่วนผาจำลองต่อ ตอนนี้ชายปริศนาดูคึกมาก เหมือนเด็กที่ได้มาปลดปล่อย แต่จูลเองมีการวิงเวียนนิดหน่อยจากบันจี้เมื่อกี้แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นอะไรมาก บวกกับท่าทางคึกหน่อยๆของแฟนเธอ เธอจึงไม่อยากทำให้บรรยากาศมันน่าเบื่อไป
 ทั้งสองคนใส่ชุด เครื่องป้องกันและฟังคำแนะนำจากพนักงานหญิงคนนึง ซึ่งดูเหมือนจะยังใหม่เพิ่งทำงานได้ไม่นานจากวิธีการพูดแนะนำที่ยังไม่คล่องนัก . . . ทั้งคู่จึงเริ่มปีนผาจำลองขึ้นไป ปกติความสูงผาจำลองน่าจะสูง 10-20 เมตร แต่ที่นี่จุดสูงสุดเกือบ 30 เมตรเลยทีเดียว และด้วยความคล่องตัวของชายปริศนา เขาก็ปีนขึ้นไปจุดสูงสุดได้รวดเร็วไม่ยากนัก ในขณะที่จูลยังปีนขึ้นไปช้าๆ ได้ยังไม่ถึงครึ่งทางดีด้วยซ้ำ . . . และด้วยช่วงเวลานี้ซึ่งเย็นมากแล้ว จึงเหลือแค่เขาสองคนเท่านั้นที่ปีนอยู่ในตอนนี้ พนักงานเองก็เหมือนจะเตรียมตัวเลิกงานกัน . . .
 ในช่วงที่จูลเกือบจะถึงจุดสูงสุดอีกไม่กี่เมตร อุบัติเหตุที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น อุปกรณ์ที่จะช่วยเซฟตี้ได้ มันไม่ได้ช่วยอย่างที่คิด เธอตกลงมาจากความสูงกว่า 20 เมตร ยังโชคดีที่ด้านล่างเป็นพื้นทรายช่วยซับแรงกระแทกได้บ้าง กับหมวกกันน๊อค . . . แต่จูลก็ภาพตัดมืดไปทันที พร้อมเสียงกรีดร้องตกใจในช่วงที่ตกลงมา . . .


' แชะ แชะ ' เสียงกดชัตเตอร์จากกล้องโทรศัพท์ดังต่อเนื่อง ตอนนี้แพทกำลังเอาของสะสมบางอย่างของเธอออกมาถ่ายรูป เพื่อโพสขายออนไลน์
 บัตรคอนเสิร์ต Black Pink ที่มีลายเซนของ Lisa ที่เธอเสี่ยงไปนั่งรออยู่ครึ่งค่อนวันเผื่อให้ได้ลายเซ็นนี้มา หรือ คอลเลคชั่น Limited ของวงต่างๆอีก 2-3 ชิ้น ที่หาไม่ได้อีกแล้วในปัจจุบัน มันเป็นของที่มีค่าทางจิตใจของแพทมาก เพราะการได้มาแต่ละชิ้นเธอต้องพยายามอย่างมาก แต่มันก็เป็นสมบัติเพียงไม่กี่อย่างของเธอในตอนนี้ที่พอจะขายได้ราคาที่สูงพอ ที่เธอจะนำมาใช้แก้ปัญหาวิกฤตได้ในช่วงนี้
. . .
 [ ภาพย้อนหลัง 4-5 วันก่อนหน้านี้ ] ณ ตลาดนัดถนนคนเดินที่มีประจำทุกสัปดาห์ แพท และ อุ้ม เพื่อนสนิทของเธออีกคน ปกติแล้วพวกเธอจะมาตั้งร้านรับวาดรูป และเล่นเพลงเปิดหมวกไปด้วยสลับกัน แต่ตั้งแต่ช่วงที่เศรษฐกิจตกต่ำลงมาหลายเดือน นักท่องเที่ยวที่เคยมีก็ค่อยๆหายไป แต่วันนี้พวกเธอก็ยังมาเปิดร้านปกติ . . .
 พี่สาวร้านขายเสื้อยืดสกีนลายแนว Vintage Graffiti ที่อยู่ติดกันกับร้านของแพท กดเปิดเพลงจากเครื่องเล่นที่มีลำโพงเล็กๆ ค่อยดันเสียงดังขึ้น . . . ช่วงเวลาพอดีกันกับที่ฝนกำลังตั้งเค้า ท้องฟ้าเริ่มมืดทะมึนขึ้น แพทได้เงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า พร้อมสีหน้าที่ดูหมดหวัง
.
.
.
 ## Music Start (เพลงเธอเก่ง)
. . . . " ท่ามกลางพายุฝน ที่โหมกระหน่ำ
ท่ามกลางคำว่าเรา ที่เป็นอดีตไป " . . . .
.
.
.
 สายฝนห่าใหญ่เทลงมา ยังดีที่ร้านทุกร้านที่ตั้งมีเต๊นท์ผ้าใบช่วยกันฝนอยู่บ้าง แต่ด้วยลมที่แรงทุกคนก็ยังคงต้องหาผ้าหรือพลาสติคมาบังข้าวของในร้านอีกชั้นอยู่ดี . . . แต่ที่แย่ไปกว่านั้น ฝนที่ตกหนักขนาดนี้ ใครจะมาเดินเที่ยว นักท่องเที่ยวที่น้อยอยู่แล้ว วันฝนตกแบบนี้แทบจะเรียกได้ว่าไม่มีคนเดินเลย นอกจากคนที่มาเปิดร้านกันเอง มันเป็นบรรยากาศที่หดหู่มากจริงๆสำหรับแม่ค้าขายของ โดยเฉพาะตลาดนัดที่มีโอกาสแค่อาทิตย์ละครั้ง
 แพทเองก็เช่นกัน ปกติมาเปิดร้านอาทิตย์ละวัน ก็ยังได้เงินอย่างน้อยก็วันละ 2,000-3,000 จากการรับวาดรูปนักท่องเที่ยวและเปิดหมวกเล่นดนตรี หรือวันไหนโชคดีคนเยอะหน่อย อาจได้มาไปถึง 4,000-5,000 แต่หลังจากที่ทุกอย่างเริ่มแย่ลง แค่วันละ 1,000 ยังหาได้ลำบาก บางครั้งได้แค่ 500 เป็นค่าน้ำมัน ค่าเดินทางเท่านั้น มันช่างวิกฤตจริงๆสำหรับเธอในช่วงเวลานี้
 เวลาผ่านมาเกือบชั่วโมง ฝนเริ่มเบาลงจนหยุดไปในที่สุด ทุกคนเริ่มจัดร้านกันใหม่อีกรอบ และตั้งความหวังว่าเวลาที่เหลือจะยังมีคนมาเดินบ้าง . . . ในระหว่างที่รอลูกค้าแพทก็หยิบกระดาษวาดภาพแผ่นใหญ่ขึ้นมาหนีบกับแผ่นกระดานรองวาด ก่อนที่จะสเก็ตรูปของชายปริศนา . . .
 อุ้มเดินกลับมาหลังจากออกไปเดินเล่นและซื้อของกินในระแวกนั้น เธอยื่นขนมโปรดเป็นลูกชุบรูปผลไม้ให้กับแพท
อุ้ม : " อ่ะมึง กินก่อน . . . วาดรูปอะไรว่ะ เออเจ๋งดี "
แพท : " วาดให้พี่เขาน่ะ เห็นเขาจะเอาไปใช้ประกอบงาน "
อุ้ม : " อ่อ . . . เออแล้ว NFT ที่มึงลองวาดไปขายเป็นไงบ้างว่ะ "
แพท : " ไม่เห็นจะขายได้เลย โคตรเสียเวลาอ่ะ วาดไปตั้งหลายสิบรูป แถมเสียค่าสมัครไปอีกตั้งหลายพัน "
อุ้ม : " กูว่าละ เห็นแม่งปั่นราคากัน ที่ขายได้จริงๆจะมีสักกี่คน 555 "
แพท : " คลิป cover เพลงของกูก็วิวไม่ค่อยจะขึ้น ทำมาเป็นปี ยังไม่ได้เงินซักบาท . . . หรือว่ากูเกิดผิดยุคว่ะเนี่ย "
อุ้ม : " เออจริง กูยังไม่เห็นมึงทำอะไรออนไลน์แล้วรุ่งซักอย่างเลย 555 เหลือไป Live ขายของอ่ะ 555 อาจจะรุ่งก็ได้นะ . . . กูว่ามึงก็สวยนะ เสียงร้องก็โอเค แต่คลิปร้องเพลงเสือกวิวไม่กระเตื้องขึ้นเลย . . . รูปกูก็ว่ามึงวาดสวยนะ แต่ไปขาย NFT ก็ขายไม่ได้อีก 555 วาดขายตามตลาดกะกูไปก่อนแบบนี้แหละเหมาะกับมึงละ 555 . . . แต่กูว่านะ มึงทำหลายอย่างเกินไปหว่ะ แม่งเลยไม่สุดซักทาง "
 ทั้งสองคนนั่งคุยกันพักใหญ่ต่อ อุ้มก็หยิบกีต้ามาดีดเล่นพลางๆไปด้วย ระหว่างรอลูกค้าที่จะมาเดินเล่นซื้อของ ในขณะที่แพทก็ยังวาดรูปไปเรื่อยๆ ในระหว่างที่คุยเล่นกัน . . . จนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่
แพท : " เก็บร้าน กลับกันเถอะ วันนี้ไม่น่ามีลูกค้าละกูว่า"
อุ้ม : " แล้วมึงต้องรอพี่เขามารับป่ะ "
แพท : " ไม่อ่ะ เดี๋ยวกูติดรถมึงกลับนะ โทรไปยังไม่รับสายเลย สงสัยติดงานอยู่ . . . เออ แล้วเดี๋ยวไปส่งกูต่อที่ร้านได้ป่ะ กูต้องไปทำพาร์ทไทม์ต่อ"
อุ้ม : " เออได้ๆ . . . ใช้กูเป็นคนขับรถเลยนะ อีนี่ "
.
.
.
 ## Music End
. . . . " ฝนฟ้าจะเป็นอย่างไร หัวใจก็ยังเป็นของ เธอ " . . . . ##
.
.
.
 หลังจากเอาของมาเก็บที่บ้านและเปลี่ยนชุดเพื่อไปทำงานที่ร้านอาหารต่อ โดยที่อุ้มยังจอดรถรอไปส่งอยู่ที่หน้าบ้าน แพทก็ยังลองโทรหาแฟนเธออีกครั้ง แต่ก็ยังไม่มีคนรับสายเหมือนเดิม . . . จนสุดท้ายอุ้มก็ต้องเป็นคนมาส่งถึงร้านอาหารที่แพททำงานอยู่
 เมื่อแพทมาถึงยังไม่ทันที่จะเริ่มทำงาน พี่ผู้จัดการร้านก็ได้เดินมาคุยกับเธอ
พี่ผู้จัดการร้าน : " แพทจ๊ะ พี่จะแจ้งว่าร้านเราจะปิดสิ้นเดือนนี้นะ ก็ปิดชั่วคราวน่ะ จนกว่าสถานการณ์จะดีขึ้น . . . เห็นเราขยันตั้งใจทำงานมาตลอด พี่เองก็เสียดาย . . . แต่อย่างเราคงหางานใหม่ได้ไม่ยาก หรือถ้าพี่มีแนะนำก็จะบอกเราอีกทีนะ "
แพท : " ค่ะ ขอบคุณนะคะ "
 ถึงแม้จะดูกระทันหัน เพราะอีกไม่กี่วันก็จะสิ้นเดือนแล้ว แต่แพทก็ไม่ได้เซอร์ไพซ์อะไรมาก เพราะเธอก็เห็นอยู่ว่า ร้านจากที่เคยมีลูกค้าแน่น ตอนนี้แทบจะนั่งว่างตบยูงกันมาพักนึงแล้ว
. . .
 ในเวลาปัจจุบัน ในขณะที่แพทกำลังถ่ายรูปของอยู่ ที่โต๊ะกินข้าวที่ตั้งอยู่กลางบ้านพอดีนั้น ชายปริศนาก็เปิดประตูบ้านเข้ามาพอดี แพทจึงรีบรวบของและเอาผ้ามาบังไว้ เพราะเธอเองก็ไม่อยากให้แฟนเธอเครียดไปด้วย เพราะเท่าที่เธอสัมผัสได้ ตอนนี้ตัวเขาเองก็ดูเครียดกับปัญหาของเขาอยู่เช่นกัน
ชายปริศนาคนที่สอง : " ทำอะไรอยู่น่ะ แล้วกินข้าวรึยัง " เขาถามเหมือนปกติทุกวัน
แพท : " กินแล้ว . . . แต่เดี๋ยวว่าจะออกไปหาเพื่อนน่ะ "
ชายปริศนาคนที่สอง : " เอารถเค้าไปก็ได้นะ วันนี้คงไม่ได้ออกไปไหนล่ะ เพลียๆเดี๋ยวว่าจะรีบไปนอนพักหน่อย "
 หลังจากที่ชายปริศนาเดินเข้าห้องไปนอนได้ไม่นาน แพทก็หยิบกุญแจรถและขับออกมา ซึ่งจริงๆแล้วเธอเองก็ไม่ได้คิดว่าจะไปที่ไหน แต่พอบอกไปแล้ว ถ้าไม่ออกมาก็อาจจะมีคำถามเพิ่มขึ้นอีก เธอจึงจำเป็นต้องออกมาและขับรถวนเล่น ไปหาของกินเล่นที่ตลาดใกล้ๆคนเดียว และปล่อยช่วงเวลาทิ้งไว้สักพัก ก่อนที่จะขับกลับบ้านอีกที
 ตอนนี้ดูเหมือนแฟนของเธอจะหลับไปแล้ว แพทจึงเปลี่ยนชุดอาบน้ำ ก่อนที่จะไปนอนบนเตียง แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างมันจะไม่ค่อยเหมือนเดิมนัก ระยะห่างระหว่างทั้งสองคน นอกจากจะนอนหันหลังเข้าหากันแล้ว ทั้งคู่ยังนอนแทบจะติดริมขอบเตียงแต่ละฝั่ง จนเหลือที่ว่างตรงกลางเตียงไว้พอให้คนอีกคนหรือสองคนไปนอนได้สบายๆ
แพท : " ตัวเอง หลับรึยังอ่ะ เค้าถามอะไรได้มั้ย . . . เอ่อใช่ลืมบอก รูปเค้าวาดให้เสร็จแล้วนะ "
ชายปริศนาคนที่สอง : " อืมม..ดีเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าไปดู . . . ว่าแต่มีอะไรรึป่าว " เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงที่งัวเงียเล็กน้อย
ทั้งสองคนยังคงนอนคุยโดยหันหน้าไปคนละทาง ไม่ได้หันมาคุยกันแบบปกติ . . . แพทรวบรวมความกล้าที่จะถาม หลังจากคิดอะไรได้บางอย่างช่วงที่ขับรถไปวนเล่นเมื่อครู่ ซึ่งปกติเธอจะค่อนข้างเกรงใจแฟนมาก
แพท : " เรื่องรถน่ะ ช่วงนี้เราสองคนก็มีปัญหาเยอะเลย ถ้าเราขายไปก่อน แล้วถ้าสถานการณ์ดีขึ้นแล้วค่อยซื้อใหม่ได้มั้ย "
ชายปริศนาคนที่สอง : " เค้าว่าเคยบอกไปแล้วนะ รถมันยังผ่อนอยู่ ต่อให้ขายไปเงินที่ได้มายังน้อยกว่ายอดที่ติดไฟแนนซ์เลย " น้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย
แพท : " อืมๆ "
ชายปริศนาคนที่สอง : " มันไม่ได้เหมือนตอนที่ตัวเองขายรถแม่ อันนั้นมันไม่ติดไฟแนนซ์ มันก็ได้เงินมาเต็มๆ มันไม่เหมือนกัน " น้ำเสียงของเขาเริ่มเย็นลง
แพท : " อืมๆ เค้าเข้าใจแล้ว . . . "
ชายปริศนาคนที่สอง : " แต่มันก็ยังมีทางที่จะหาเงินได้เยอะอยู่นะ แต่ไม่รู้ตัวเองจะอยากทำมั้ย . . . "


จูลก้มลงหยิบหนังสือที่ตกลงจากพื้น มันเป็นหนังสือปกสีเขียวเหมือนกับเล่มที่ตกในห้องแพท ตอนนี้เธออยู่ในร้านหนังสือใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งถ้าเทียบกับขนาดพื้นที่แล้วคงไม่ต่ำกว่า 1,000-2,000 ตรม. ซึ่งหาได้ไม่ง่ายนักถ้าไม่ใช่ร้านที่อยู่ในมหาวิทยาลัย ชั้นหนังสือที่มีอยู่ครบถ้วนทุกหมวด วางกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ แต่จำนวนคนในร้านนั้น ถ้าไม่นับพนักงาน ตอนนี้อาจจะเหลือเพียงไม่ถึงสิบคน ซึ่งน้อยมากเมื่อเทียบกับขนาดของร้าน
 และอาจเป็นเพราะสาเหตุนี้ ที่นี่เลยเป็นเหมือนสวรรค์ที่ใหม่ของจูล ที่เธอสามารถมาเดินวนดูหนังสือได้ครั้งละหลายชั่วโมง จนเหมือนเธอหยุดเวลาเอาไว้โดยไม่สนเวลาของโลกภายนอกว่ามันจะผ่านไปนานเท่าไหร่
 ในลานจอดรถใต้ตึกร้านหนังสือ รถสีขาวเปิดกระจกและประตูทิ้งไว้ ชายปริศนาซึ่งนั่งกึ่งนอนในรถ กดเปิดเพลงจากวิทยุในรถ
.
.
.
 ## Music Start (เพลงรออยู่ตรงนี้)
. . . . " พยายามรู้จัก พยายามทักทายกับเธอ
หวังให้เธอได้มองฉันหน่อย " . . . .
.
.
.
 ในระหว่างที่ฟังเพลงอยู่นั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเล่นเกมไปด้วยระหว่างที่รอ ถึงแม้จะอยู่ในร่มแต่อากาศที่ร้อนก็ทำให้เหงื่อตกได้เหมือนกัน ครั้นจะไปนั่งรอในร้านกาแฟ จากแบรนด์สตาร์บัคส์ ที่เห็นอยู่ใกล้ๆคงจะเสียเงินอีกหลายร้อย ในเมื่อคิดเช่นนั้น การรอในรถคงจะเป็นทางเลือกดีที่สุดและคิดว่าจูลเองก็คงจะไม่เลือกหนังสือนานมากในความคิดของเขา
 จูลซึ่งอยู่ในร้านหนังสือ เธอยังคงเพลินกับการเดินเลือก ยืนอ่านปกหลัง หรืออ่านบทแรกของหนังสือในเล่มที่ไม่ได้ห่อพลาสติคไว้ โดยที่ไม่ได้ดูเวลา หรือสนใจคนที่รออยู่เลย หรือเธอเองก็อาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตอนนี้ ในลานจอดรถชั้นล่างมีคนที่นั่งรอเธออยู่
 ในลานจอดรถ ตอนนี้ชายปริศนาเลิกที่จะเล่นเกมในโทรศัพท์เพราะแบตมันใกล้หมดเต็มที เขาจึงหยิบสมุดมาขีดเขียนแก้เบื่อต่อ พร้อมกับฮัมเพลงไปเรื่อยเปื่อย ซึ่งดูจากสถานการณ์แล้ว ถึงมันดูน่าเบื่อน่าหงุดหงิดไม่น้อย แต่เขากลับไม่ได้มีทีท่าแสดงออกในทางนั้นเลย
 ตอนนี้เวลาก็ผ่านมาร่วม 2 ชั่วโมงกว่า เกือบจะ 3 ชั่วโมงแล้ว ตั้งแต่จูลเข้าไปในร้านหนังสือ เธอมีหนังสือในตระกร้าอยู่ 7-8 เล่ม เดินไปชำระเงินที่เค้าเตอร์ และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาตั้งแต่เธอเข้าร้านมา และดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มคิดได้จึงกดโทรออก
จูล : " เค้าเสร็จแล้วนะกำลังลงไป "
ชายปริศนา : " อืม รอที่เดิมนะ " พอพูดจบประโยคแบตโทรศัพท์ก็ตัดไปพอดี . . .
.
.
.
## Music End
. . . . " แค่อยากมีรักซักที ขออยู่ตรงนี้นะคนดี ฉันเอง " . . . . ##
.
.
.
 ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่บนรถกำลังจะออกไปจากร้านหนังสือ หลังจากเลี้ยวออกจากรถมาไม่ไกลนัก
จูล : " เค้าว่า เดี๋ยวตัวเองแวะไปโรงแรมเค้าแปปนึงนะ จะไปเอาของและจะได้เอาหนังสือไปเก็บด้วย "
 ชายปริศนาพยักหน้ารับ . . .
 เมื่อถึงลานจอดรถโรงแรมจูลเอาถุงหนังสือขึ้นไปเก็บบนห้อง ไม่นานนักก็ได้ถือถุงกระดาษอีกใบลงมาแทน และนำไปวางไว้บนเบาะหลังแทนถุงหนังสือก่อนหน้านี้
จูล : " แวะซื้อของกินที่ตลาดตรงแยกที่ผ่านวันนั้นนะ แล้วเดี๋ยวค่อยไปที่ที่ตัวเองบอก "
 ชายปริศนาพยักหน้ารับอีกครั้ง . . .
 รถจอดอีกครั้งริมถนนข้างตลาด วันนี้คนไม่พลุกพล่านมากนัก ดูๆไปแล้วแม่ค้ายังมีเยอะกว่าลูกค้าซะอีก ทั้งสองคนลงจากรถ แม่ค้าร้านขายผลไม้แผงใกล้ๆยื่นมือหมุนเปลี่ยนคลื่นวิทยุพอดี
.
.
.
 ## Music Start (เพลงเบา เบา)
. . . . " ใจหนึ่งใจ จะต้องการอะไร
ให้มันมากมาย ให้มันวุ่นวาย " . . . .
.
.
.
 ทั้งสองคนเดินเลือกซื้อขนม ของกินตามทางไปเรื่อยๆ ผ่านร้านแล้ว ร้านเล่า ระยะทางก็หลายร้อยเมตรเหมือนกันสำหรับถนนตลาดเส้นนี้ ระหว่างทาง พลางหยอกล้อ และผลัดกันป้อนไปตามจังหวะเพลง จนดูเหมือนตอนนี้ของกินจะเยอะมากว่าปริมาณที่คนสองคนจะกินกันหมดได้ เมื่อทั้งคู่เริ่มเห็นว่ามันมากเกินไปจึงกลับมาที่รถและมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางอีกครั้ง
 เส้นทางที่ออกมานอกเมืองหน่อยๆ รถค่อนข้างบางตา ตอนนี้ก็ขับออกมานอกตัวเมืองร่วมสิบนาทีแล้ว ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นเหมือนสวนสาธารณะที่อยู่ริมอ่างเก็บน้ำ ถนนที่วิ่งผ่านไปตามสันขอบอ่าง มีทิวทัศน์ที่สวยมากทีเดียว และวันนี้ซึ่งเป็นวันธรรมดาที่ไม่ใช่วันหยุด คนก็แทบไม่มีเลย ทั้งสองขับรถลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนถึงเกือบสุดทาง และดูเหมือนจะมีถนนดินเล็กๆ ซึ่งปกติคงไม่มีคนใช้เส้นทางนี้ เมื่อเลี้ยวเข้าไปจนสุดทาง ที่นี่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นสถานที่สุดไพรเวทมากๆ มีต้นไม้ใหญ่บังโดยรอบเป็นรั้วธรรมชาติ มีลานหญ้าเล็กๆอยู่ริมน้ำ ซึ่งมองแทบไม่เห็นฝั่งตรงข้ามเพราะมันค่อนข้างไกลทีเดียว ที่นี่จึงดูเป็นเหมือนสวรรค์ย่อมๆเลยทีเดียว
 ทั้งสองคนหยิบผ้าผืนใหญ่ที่เตรียมมาปู พร้อมกับเอาหมอน และอาหาร ขนมที่ซื้อมาจัดเหมือนมาปิคนิคริมน้ำกัน แสงแดดอ่อนๆช่วงบ่ายแก่ๆ ท้องฟ้าที่สดใสและดูเป็นใจอย่างมากในวันนี้
.
.
.
 ## Music End
. . . . " ขอเธอแค่เพียงเท่านั้น ค่อยๆ รักกันเบาเบา " . . . . ##
.
.
.
 จูลเดินกลับไปที่รถ หยิบถุงกระดาษใบใหญ่ที่เธอแวะไปเอาที่โรงแรมมาก่อนหน้านี้ เธอยื่นให้กับชายปริศนา ในขณะที่เขากำลังนอนเล่นเพลินๆ ดื่มด่ำกับธรรมชาติอยู่
จูล : " อ่ะ เค้าให้ ลองแกะดูสิ "
 ชายปริศนาทำหน้างงเล็กน้อยแต่ก็รับมาและแกะออกดูตามที่เธอบอก
ชายปริศนา : " โห้ ซื้อให้เขาทำไมอ่ะ ของแพงขนาดนี้ "
จูล : " ก็ถือว่าเป็นของขวัญที่วันนี้ครบรอบที่เราคบกันเดือนนึงล่ะกัน . . . และตัวเองก็ถ่ายรูปสวยด้วย ขนาดใช้กล้องเก่าๆวันนั้น ยังถ่ายเค้าออกมาสวยเลย "
 ใช่แล้ว ในถุงนั้นเป็นกล้อง Mirrorless พร้อมเลนส์ Fixed F1.2 Portrait อย่างดี ถึงจะไม่ใช่ตัวทอปแต่ราคามันก็หลายหมื่นมากอยู่ดี เกินกว่าจะเป็นของขวัญในโอกาสแค่นี้ ในความคิดของชายปริศนา . . . หรือว่า? จริงๆแล้วเขาเองอาจจะรู้อยู่ก่อนแล้วก็ได้ จากระยะเวลาตลอดหนึ่งเดือนที่รู้จักกันมา นั่นจึงทำให้เขาไม่โกรธ เวลาที่ต้องรอเธอนานๆ หรืออีกหลายๆอย่างที่ต้องตามใจจูลอยู่ตลอด
 เขาแกะออกลองเล่นเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่อย่างตื่นเต้น จูลซึ่งเป็นคนให้ก็ยิ้มมีความสุขเช่นกัน ที่เห็นแฟนตัวเองชอบขนาดนี้ เขายังคงง่วนลองเล่นฟังก์ชั่นต่างๆอยู่นานสองนาน จนจูลต้องเรียกเตือนสติให้หันมาสนใจเธอบ้าง
จูล : " ลองถ่ายรูปให้เค้าหน่อยสิ " พลางลุกขึ้นยืน และเดินไปที่ริมน้ำ
 ชายปริศนาพยักหน้ารับ และหยุดปรับแต่งกล้องสักครู่และลุกตามขึ้นไป . . . ทั้งสองคน เดินวิ่ง สลับถ่ายกันอยู่ตรงนั้นอย่างสนุกสนานอยู่พักใหญ่ . . . หลังจากเริ่มเหนื่อยและแสงก็เริ่มที่จะหมดลง ทั้งสองคนจึงมานั่งดูรูปจากกล้องกันอีกครั้ง
 และด้วยบรรยากาศที่พาไป บวกกับสถานที่ตรงนี้มีเพียงเขาสองคนเท่านั้น มันทั้งเงียบและส่วนตัวจนเหมือนสวนหลังบ้านของตัวเองที่มีต้นไม้ใหญ่บังเป็นรั้วกำแพงธรรมชาติ ทั้งสองจึงเริ่มบรรเลงลีลารักกันท่ามกลางธรรมชาติ และอาจเป็นเพราะเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ทานไปก่อนหน้านี้ ยิ่งทำให้ทั้งสองคนยากเกินที่จะหักห้ามใจตัวเอง เสียงอื้ออึงเบาๆ ' . . . อ๊า อ๊าา . . . ' ดังขึ้นเป็นระยะๆ ท่ามกลางธรรมชาติที่โอบล้อมด้วยต้นไม้และบึงน้ำ
. . .
 เสียงอื้ออึง แบบเดิม ' . . . อ๊า อ๊าา . . . ' ยังคงดังต่อเนื่อง แต่ตอนนี้ทั้งคู่กำลังบรรเลงลีลารักกันในโรงแรม เสียงเริ่มจะดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่ต้องคอยยั้งเสียงเหมือนตอนที่อยู่ในสวนช่วงก่อนหน้านี้ . . . ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นห้องในโรงแรมที่จูลพักอยู่ ที่ทั้งสองเขาแวะมาเอาของเมื่อช่วงบ่ายของวันนี้
 หลังทั้งสองคนเสร็จภารกิจ กำลังนอนพักพื้นแรงกันอยู่นั้น ชายปริศนาที่กำลังลุกขึ้นเพื่อที่จะไปดื่มน้ำในตู้เย็นใกล้ๆ . . . จูลซึ่งนอนอยู่ข้างๆก็เอ่ยขึ้นมาว่า
จูล : " ตัวเองว่าเค้าหุ่นดีมั้ย "
ชายปริศนา : " อืม ดีสิ ดีมากเลยล่ะ ทำไมหรอ . . . ถามแปลกๆ "
จูล : " งั้นตัวเองถ่ายรูปให้เค้าหน่อยสิ เค้าอยากเก็บรูปตอนที่เค้าหุ่นดีอยู่แบบนี้ไว้เยอะๆ "
ชายปริศนา : " หมายถึงถ่ายหุ่นตัวเอง ถ่ายนู้ดอ่ะหรอ "
จูล : " ใช่ ตอนนี้เลยนะ ตัวเองถ่ายให้หน่อย " เสียงอ้อนที่เอาแต่ใจของจูล
ชายปริศนา : " อืม . . . ก็ได้ " เขาตอบกลับหลังจากหยุดคิดชั่วครู่
 เขาหยิบกล้องที่อยู่ในกระเป๋าที่วางอยู่บนเก้าอี้ใกล้ๆออกมา ปรับค่าอะไรเล็กน้อยเพื่อให้เหมาะกับถ่ายภาพในห้อง ซึ่งจริงๆแล้วสถานที่มันไม่ได้เอื้ออำนวยให้มากนัก แต่เขาเองก็ปฏิเสธเธอไม่ได้เช่นกัน . . . เสียงชัตเตอร์ ดังเป็นช่วงๆ ' แชะ แชะ ' ในขณที่ชายปริศนาเดินวนไปรอบๆเตียงเพื่อหามุมที่ดีพอที่จะให้รูปออกมาสวยที่สุด ' แชะ แชะ ' . . .