บนถนนที่ลัดเลาะไปตามทะเลสาบทั้งห้าของภูเขาไฟที่เขาว่ากันว่าสวยที่สุดในโลก ภูเขาไฟฟูจิ เวลาสายๆ ที่....ทุ่งของดอกลาเวนเดอร์สีม่วงๆ ไกลสุดลูกหูลูกตาที่คอยเป็นม่านด่านปราการให้กับภูเขาไฟที่สูงที่สุดและยังจะมีหิมะปกคลุมยอดเขาอยู่ตลอดทั้งปี ต้นและดอกซากุระขนาดใหญ่บ้างเล็กบ้าง ที่ ๆ ขณะนี้ทุกต้นกำลังพากันชูช่อตั้งตระหง่าน อวดสีดอกสีชมพูบ้าง และขาวบ้างให้ได้เห็นกันจนเกลื่อนตาไปตามทาง
ภูเขาไฟฟูจิในช่วงสาย ๆ ก็ยังจะอุตส่าห์มาคอยปรากฏกายในผืนน้ำในใจกลางทะเลสาบทั้งห้าทำให้เห็นราวกับว่า.....เราก็ยังสามารถที่จะปืนขึ้นไปสู่ยอดของพวกมันได้อย่างฉับพลันทันทีทันได ทุ่งดอกหญ้ายามารูริที่ยังคงชูช่อสลอนเรียงรางไปตามถนน ดอกหญ้ายามารูริ เป็นหญ้าในตระกูลมูราซากิ ลำต้นเป็นเถาพัน ใบยาวคล้ายใบไผ่แต่มีจะมีรอยย่นที่ขอบ
เพราะฉะนั้น... หญ้ายามารูริ จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า " หญ้าใบไผ่ขอบย่น " และดอกของหญ้ายามารูริที่เป็นพุ่มและมีสีขาวคล้ายกับไข่ไก่
ถัดจากทุ่งดอกหญ้ายามารูริก็จะเป็นทุ่งดอกอายาเมะสีม่วงอ่อน ๆ ไป จนกระทั่งดอกอายาเมะสีม่วงเข็ม หรือที่เรียกกันทั่ว ๆ ไปว่า " ดอกไอริส" ดอกไม้แห่งความกล้าหาญ
ถัดจากทุ่งดอกไอริสสีม่วงที่ไกลสุดลูกหูลูกตา....ทุ่งดอกโอคินะงุสะ ดอกไม้ที่ดูเหมือนขนมคัพเค้ก แต่เป็นคัพเค้กรสเผือกสีม่วงนิ่มนวลสีสวย
และถ้าหากมองไปที่ไกลๆ ใกล้ กับ เชิงเขาฟูจิ.....ทุ่งของดอกรินโค หรือว่า ดอกกระดิ่งลม ดอกไม้สีม่วงอีกประเภทหนึ่งที่คล้าย กับ กระดิ่งหงาย
ทุ่งดอกรินโคที่กว้างใหญ่สลับ กับ ดอกไม้นานาพันธุ์ ทั้งสีแดง สีส้ม สีขาว สีชมพู และสีม่วงใกล้กับภูเขาไฟฟูจิไปไกลจนสุดฟากฟ้า และก็สายลมเอื่อยๆ ที่พัดผ่านเข้ามาทางกระจกรถที่ถูกเปิดแง้มไว้ ในขณะที่รถยนต์ของ ไทระ มาซายูกิกำลังค่อยๆ ขับผ่านทะเลสาบทั้งห้าที่อยู่ใกล้ๆ บ้าน
 เรียวกังขนาดย่อมๆ ที่อยู่กลางที่ราบกลางหุบเขาอะไคชิซันยะคุตอนใต้ หรือภาษาสมัยใหม่ก็คือเทือกเขาเจแปนแอลป์ตอนใต้ หลังคาไม้ทรงปั้นหยาที่สามารถมองเห็นได้ไกลๆ จากตรงฝั่งแม่น้ำมิโนบุที่อยู่ด้านหลังได้อย่างชัดเจน
เรียวกังหลังคาปั้นหยา ที่มีขนาดเท่ากับตึกสูงราว ๆ สี่ชั้นครึ่ง แม้ว่าโรงแรมที่เคยถูกสร้างด้วยไม้สักที่แข็งแรงทั้งหลัง ตอนนี้แม้ที่จะมีบางส่วนที่ถูกต่อเติมผสมด้วยคอนกรีตและเสาที่ทำมาจากหินอ่อนนำเข้า
แต่ทว่าเรียวกัง หรือว่า โรงแรมสมัยยุคโบราณของประเทศญี่ปุ่นแห่งนี้ก็ไม่เคยสิ้นสุด....ความขลังจากบรรดาแขกเหรื่อชั้นสูงสุด ในยุคที่สมัยอดีตกำลังรุ่งเรืองมานับตั้งแต่โบราณราวๆ 1,319 ปี !!!!!
ไทระ มาซายูกิที่ก้าวลงมาจากรถเพียงลำพัง และเดินเลี้ยวตรงไปที่ป้ายหินขนาดใหญ่ที่สลักชื่อเรียวกังเอาไว้เป็นป้ายหินกลมๆ รีๆ ขนาดเกือบๆ สูงเท่าเอว ป้ายหินกลม ๆ ที่เคยสลักป้ายชื่อของเรียวกังแห่งนี้มาเป็นเวลาเนิ่นนานป้ายหินที่สลักชื่อเรียวกังเป็นภาษาจีนโบราณเอาไว้ว่า " อะไคชิซันคัง "
ทางเดินที่ปูด้วยหินสลับกับต้นสนสามใบขนาดใหญ่หลายสิบต้น บริเวณด้านหน้าของเรียวกัง ที่ต้นสนสามใบที่ช่วยอุ้มชูความสงบรื่นรื่นให้กับเรียวกังแห่งนี้ได้ทั้งปี มิหนำซ้ำทางเดินที่ปูด้วยหินขัดลัดเลาะไปตามสวนหย่อมญี่ปุ่นขนาดใหญ่ไปตามทางเดินข้างๆ ของโรงแรม และสวนดอกไม้ขนาดใหญ่สีสันสวยงามที่ปลูกสลับกันไปมาระหว่าง ต้นสนสามใบและกระถางของบอนไซภูเขาขนาดใหญ่
ตะเกียงหินเก่า ๆ และตะเกียงดินเผ่าเตี้ยบ้าง สูงบ้าง กองหินก้อนน้อยใหญ่อีกหลายสิบที่ผุดขึ้นมาเองตามธรรมชาติไปทั่วบริเวณที่ราบกลางหุบเขาอะคิไคซันยะคุเทือกเขาของประเทศญี่ปุ่นตอนใต้บริเวณซุ้มประตูทางเข้าเรียวกัง และซุ้มประตูไม้ขนาดย่อมๆ ที่ยังคงเป็นไม้ท่อนซุงท่อนใหญ่อีกจำนวนสี่ต้นตั้งกันอยู่คนละมุมแบบเดิมๆ แต่ว่าหลังคาของเรียวกังแห่งนี้จากที่เคยปูด้วยกระเบื้องดินเผาสีแดงๆ ปัจจุบันหลังคาพวกนี้ได้ถูกปรับเปลี่ยนบ้างมาใช้เป็นแผ่นหลังคายิปซัปประปราย
" มาซา...ยูกิ !!!! "เสียงสากๆ ของผู้หญิงแก่ ๆ ที่คอยสวมชุดยูกะตะสีกรมท่ายืนรออยู่หน้าซุ้มประตูและน้ำตาของหญิงแก่ที่ไหลนอง
 " มาซายูกิ !!! " และพวกเธอก็ยังโผเข้าไปกอดและซบอกของมาซายูกิทันทีทันใด
หญิงชาวญี่ปุ่นอายุราวๆ เกินเจ็ดสิบปี แต่เธอกลับมีรูปร่างที่สูงพอ ๆ กับมาซายูกิ ใบหน้ากลมๆ ที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น และดวงตาที่เล็ก ๆ ของเธอที่เต็มไปด้วยความเศร้าและการรอคอย
" ผมกลับมาแล้วครับ ! " เสียงสะอื้นออกมาเล็กน้อยของมาซายูกิที่พยายามอดกลั้นเพื่อไม่ให้ผู้หญิงคนตรงหน้าเห็นน้ำตาอีกในขณะที่ยังต้องคอยประคองหญิงชราเอาไว้
แต่ว่าผู้หญิงแก่ที่สวมชุดยูกะตะสีกรมท่าหม่นๆ และพวกเธอก็ยังคอยจ้องแต่ที่จะยืนโอบกอดไทระน้อยๆ ของตัวเองราวกับว่ากลัวเขาจะหลุดมือไปอีก
" ไม่เป็นอะไรใช่ไหมห๊า..."
" มาซายูกิ !!! " ผู้หญิงแก่คนเดิมเริ่มสอบถามกันด้วยควมเป็นห่วง
มาซายูกิคลายกอดและหันมาเช็ดคราบน้ำตา
" ขอโทษด้วยครับ ! " คำตอบพร้อมๆ เสียงสะอื้นของมาซายูกิได้บอกกับเธอ
และผู้หญิงแก่คนเดิมก็ยังเหมือนที่จะสกัดกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่เอาเสียเลย และเธอก็คอยยืนจ้องมองไปที่ใบหน้าน้อยๆ ของไทระน้อยของเธอจนแทบไม่อยากที่จะละสายตาไปไหน และแม้ว่ามาซายูกิพยายามเหลียวมองหาอะไรบางอย่าง บริเวณรอบๆ ทั่วทั้งเรียวกังไปจนทั่วก็ตาม
" เออ...." มาซายูกิรีบหันมาถามเธอ
" แล้วนี่ !!! "
ผู้หญิงแก่ๆ คนนั้นหลบสายตาของมาซายูกิสักครู่ แต่ว่าเธอก็ยังเงยหน้าหันกลับมาหาและฝืนยิ้มให้ในทันที
" ตอนนี้...เขา ! "
" กำลังเจอแขกคนสำคัญ " และได้บอกมาซายูกิออกไปแบบนั้น
มาซายูกิผงกหัวเล็กน้อยให้กับพวกเธอ และหันกลับมาช่วยพยุงผู้หญิงคนที่สวมชุดยูกะตะสีเทาหม่นๆ กลับเข้าไปในเรียวกังพร้อมๆ กับเขา
มาซายูกิที่ยังคอยเดินจูงมือหญิงชราชาวญี่ปุ่นสวมชุดยูกะตะสีกรมท่าหม่นๆ กลับเข้าไปในห้องพักห้องหนึ่งทางฝั่งทิศใต้ของอะไคชิซันเรียวกัง ห้องพักห้องนี้ของเรียวกังที่มีขนาดใหญ่ และสวยงามเป็นพิเศษกว่าห้องอื่นๆ และบานประตูเลื่อนฟุกุสะที่มีภาพเขียนวาดลวดลายของเรื่องราวระหว่าง...
 ....งูพิษที่มีศีรษะมากถึงแปดศีรษะ ที่มีชื่อว่า " ยามาตะ โนะ โอโรชิ " ที่กำลังถูกเทพเจ้าของชาวญี่ปุ่นองค์หนึ่งตัดศีรษะทั้งแปดศีรษะของพวกมัน หรือ เทพเจ้าซูซาโนะโอะที่กำลังเร่งรีบควบม้าอาชาไนยสีแดงดำทะมึนมาช่วยเหลือหญิงสาว ในตระกูลที่ต่ำต้อยจากอสรพิษงูยักษ์
ตู้ และ แจกันสไตล์ญี่ปุ่นเตี้ยๆ ที่ทำมาจากไม้และมีลิ้นชักราวๆ ห้าถึงหกชั้นที่วางอยู่ในห้องๆ นี้ อีกประมาณถึงสามถึงสี่ตู้
โต๊ะสำหรับดื่มชาที่ทาด้วยสีไม้ใหม่ๆ เบาะนั่งสองอันที่มีลวดลายที่คล้าย ๆ กับคลื่นในทะเล กาน้ำชาและถ้วยชาสีดำ ๆ ที่ยังตั้งวางอยู่ในถาดไม้ที่ยังคงวางไว้อย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะดื่มชาเตี้ยๆ
และภาพวาดอุกิโยะภาพใหญ่ ๆ ที่ถูกแขวนเอาไว้ทางทิศตะวันตกของห้องหลังโต๊ะดื่มชา ภาพวาดอุกิโยะที่แสดงให้เห็นถึงวิธีชีวิตของชาวญี่ปุ่นตั้งแต่โบราณกาลนานมา แต่ว่า..พวกมันก็เป็นภาพวาดอุกิโยะที่เพิ่งจะถูกเขียนขึ้นมาใหม่
แต่ทว่ามันก็เป็นภาพที่ถูกวาดขึ้นตามคำบอกเล่าที่เป็นจริง ภาพวาดอุกิโยะรูปนั้นตามตำนานของสงครามเก็มเป ! สงครามเสี้ยวหนึ่งในตำนานของนักรบชาวญี่ปุ่น ขุนศึกนักรบเสื้อเกราะชุดแดง กับ การเข่นฆ่าพวกพ้องชาวซามูไร !!
เสี้ยว ๆ หนึ่งระหว่างเกิดสงครามเก็มเป ในยุคสมัยเฮอันตอนปลาย ฝ่ายของซามูไรที่คอยรับใช้โชกุนอย่างจงรักและซื่อสัตย์ต้องคอยกวาดล้างพวกซามูไรรุ่นเก่า...ที่ไม่ต้องการรัฐบาลคะมะกุระ นักรบเหล่าทหารสวมเกราะชุดแดงนับหมื่นนับพันคอยขี่ม้ากำลังไล่ล่าและกวาดต้อน เหล่าซามูไรบุกเบิกที่ไม่มีทางสู้อย่างไร้ปราณีปราศรัย... !
แม้ว่าบางคราวที่... นักรบชุดเกราะจำใจจะต้องเข่นฆ่าพวกพ้องนักรบให้หมดสิ้น แต่ทว่าไฉนเลย...พวกเขาจะไม่แอบร่ำไห้....
...ในขณะที่ต้องลงมือเข่นฆ่าพวกพ้องท่ามกลางหุบเขาและโยนศพลง ที่อ่าว...ทะโงะ !!!
ภาพอุกิโยะที่กำลังแสดงให้เห็นภาพฝุ่นคลุ้งที่ตลบอบอวนของเกือกม้าที่กำลังคอยย้ำรอบๆ ศพของผู้กล้า นักรบเกราะชุดแดงที่ประดับหมวกเหล็กด้วยเขากวางอันใหญ่เบ้อเร่อเท้อคอยแต่จะถือดาบเจ็ดเฉก...บัญชาการ !!
ภาพอุกิโยะเสี้ยวหนึ่งของสงครามโบราณแท้จริง ที่น่ากลัวล้นเหลือคณา...สีของเลือดที่แดงฉานไปทั่วภูเขาแคว้นสุรุงะ และ น้ำทะเลที่อ่างทะโงะ
...คล้ายๆ ดูราวกับว่า.. กลิ่นคาวเลือดจะคละคลุ้งออกมาจากภาพวาอุกิโยะภาพ ๆ นี้เสียให้ได้..
 บานประตูเลื่อนโซจิที่ทำมาจากกระดาษสาสีขาวๆ ทางด้านทิศตะวันตะวันออกที่พอเปิดออกก็จะได้สูดอากาศยามเช้าที่ระเบียงไม้ควบคู่ไปกับการชมวิวทิวทัศน์ของแม่น้ำมิโนบุอันคดเคี้ยว และวิวทิวทัศน์ของแม่น้ำมิโนบุที่ไหลผ่านเอื่อยๆ อ้อมภูเขามาทางด้านหลังของอะไคชิซันเรียวกัง ลัดเลาะไปตามหินน้อยใหญ่ในริมธารและริมตลิ่ง ที่ๆ ปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำและเฟิร์นอีกนานาชนิด
มาซายูกิกับผู้หญิงชราชาวญี่ปุ่นคนเดิมที่คอยเดินจูงมือกันไปที่ระเบียง และคอยสูดอากาศบริสุทธิ์ไปพร้อมๆ กัน และทอดสายตาไปยังบนเทือกเขาญี่ปุ่นตอนใต้
" ผม.. เคยแอบขึ้นไปบนภูเขาพวกนั้นคนเดียวทุกๆ ปี "
 " ภูเขาที่ยังคงแข็งแกร่ง "
" มากกว่า....ผม ! ตอนนี้ซะอีก !! " มาซายูกิพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และหญิงชราคนเดิมที่ก็เอาแต่ยิ้ม ๆ อย่างเศร้าๆ แต่ก็ยังจะดูเหมือนว่ามีแววตาที่เปี่ยมล้มไปด้วยความหวังให้กับ ไทระ มาซายูกิ
 " เทือกเขา..อะไคชิซันยะคุ ! ที่...."
 " พวกมัน..ก็ไม่สามารถที่จะรอดพ้นจาก "
" กระแสลมที่รุนแรงและแสดงแดดที่ยังคงแผดเผ่าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน !" หญิงชรายังคอยยืนอยู่เคียงข้างและปลอบโยน
 "หึ ๆ "มาซายูกิหัวเราะเบาๆ และชายตาหันออกไปมองรอบๆ ทั่วทั้งอะไคชิซันยะคุแห่งนี้
แต่ว่าหญิงชราก็กลับที่จะคอยหันกลับไปและยืนมองรอบ ๆ ห้องพักอยู่อย่างเงียบๆ และมิหนำซ้ำที่แววตาของพวกเธอตอนนี้ที่ยังคงเปี่ยมไปด้วยความหวัง
" นากามุระ !! "
" เขายังคงรักษาห้องนี้ไว้ให้เป็นเหมือนเดิม...."
หญิงชราพูดถึงความหลังครั้งก่อนให้ฟังอีกครั้ง และหญิงชราที่ยังคอยหันกลับมาคอยยื่นมืออกกไปจับใบหน้าของมาซายูกิอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน มาซายูกิที่สัมผัสถึงความงดงามในอุ้งมือของหญิงชราที่เคยงดงามมากกว่านี้
" ขอโทษครับ !!
" ที่ทุกให้ทุก ๆ คนต้องลำบาก " มาซายูกิอ่อนน้อมต่อหญิงชรา
หญิงชรากลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ แต่ไม่นานเท่าไหร่พวกเธอกลับได้ยินเสียงฝีเท้าย้ำหนักๆ และคิดว่าไม่นานก็คงจะเดินมาเปิดประตู
" ลืมเรื่องมารยาท ! กันไปหมดแล้วหรือยังไง !!! " เสียงทุ้มๆ ของผู้ชายชาวญี่ปุ่นราวๆ เกือบเจ็ดสิบปีที่สวมชุดยูกะตะสีกรมท่ายืนอยู่หน้าประตู
ชายชราที่มีผมอยู่เต็มศีรษะและเส้นผมที่ยังคงดกดำดีอยู่ และใบหน้ากว้างๆ ที่มีรอยตีนกาอยู่บนหน้าผากอย่างชัดเจน ปลายจมูกที่ทั้งบานและก็ทั่งใหญ่ และเขายังคอยจ้องแต่ที่จะเดินเข้าไปยืนจ้องตั้งแต่หัวจรดเท้าของไทระ มาซายูกิจนหางตาแทบไม่กระดิก
" ไปเจอฉันที่ห้องทำงาน !!! " คำสั่งที่ชัดถ้อยชัดคำของผู้ชายชราคนนั้นบอกกับทั้งมาซายากู และหญิงชราให้เชื่อฟัง และชายชราที่รีบย้ำเท้าหนักๆ รีบหันหลังเดินจากไป
มาซายูกิมีสีหน้ากังวลอยู่หน้าประตูฟุสุมาบานใหญ่ และเขาก็พยายามนึกคำพูดทักทายกันอยู่นานแต่ก็ยังไม่กล้าที่จะเปิดบานประตูบานนั้น แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเคาะประตูและเปิดประตูเข้าไปและพยายามก้าวเท้าเดินเข้าไปภายในห้องทำงานขนาดกลางๆ อย่างสำรวม
" ไม่ได้เจอกันนาน ! "
" สบายดีนะครับ "
" พ่อบุญธรรม !!! " มาซายูกิยืนคาราวะให้กับผู้ชายคนที่เพิ่งออกคำสั่งให้มาพบ และมือไม้ของมาซายูกิตอนนี้ที่เริ่มแทบจะเกร็งไปหมด
และชายชราที่ลุกขึ้นเดินกลับออกมาจากเก้าอี้ที่โต๊ะทำงาน และหันไปที่ชั้นวางหนังสือใกล้ๆ กับโต๊ะทำงาน
" ช่วงนี้ !! " เสียงตอบรับของผู้ชายคนที่เขาเรียกว่าพ่อบุญธรรมหันไปหยิบจับเอาแฟ้มเอกสารต่างๆ ออกมาจากชั้นหนังสือเก่าๆ ทีละเล่มๆ และก็หันกลับมาวางเอาไว้บนโต๊ะต่อหน้าต่อตาของไทระ
" ฉัน ! กับ แม่ของแก ! "
" ยุ่งกันจนหัวแทบจะระเบิด !! " พ่อบุญธรรมของเขาบอก แต่ว่าก็ยังไม่ยอมหันมามองและสบตากันอย่างตรงไปตรงมาระหว่างนี้
" ไหน !! แม่ของแก ! ยังจะต้องคอยดูแลโรงแรมเก่าๆ นี้ "
" แล้วไหนจะอู่ต่อเรือ ที่..ฟุกุโอะกะ !! "
" แล้วไหนจะเทือกสวนไร่นาที่วะกะยะมะ ! อีก !! " พ่อบุญธรรมที่บ่นเขา
และมาซายูกิที่ทำได้เพียงก้มหัวลงเล็กน้อย
" ผม ! ต้องขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องลำบากครับ !! " และยอมรับ
"หึ !!! " เสียงประชดประชันในลำคอของพ่อบุญธรรมที่พอจะเดาได้ว่า การประชดประชันนั้นไร้ซึ่งความหมาย
" แล้วเรื่องงาน...ที่ทำอยู่ !!! " และอดไม่ได้ที่จะถามไถ่เรื่องราวของลูกบุญธรรม
มาซายูกิที่ยังคอยยืนก้มหน้าเล็กน้อย แต่ว่าสายตาของเขาเองก็ยังไม่เคยห่างจากสีหน้าและท่าทางของพ่อบุญธรรมของตัวเอง
" ครับ !! " เขากระอักกระอวนนิดหน่อย
" คือว่า.... ช่วงนี้นะ !! "
" ฟูจิวาระ...."
ตุบ !!!
แฟ้มเอกสารเล่มหนึ่งถูกทิ้งวางลงบนโต๊ะทำงานอย่างตั้งใจ !!!
" ทำไม !!!! " น้ำเสียงที่ไม่พอใจสุดๆ ดังสวนขึ้นมาทันทีจากคนตรงหน้า และดท่าทีที่ขึงขังหนักกว่าเดิมของคนที่อยู่ตรงหน้ามาซายูกิ
" หัดสนใจแต่เรื่องของตัวเองหน่อยไม่ได้หรือยังไง !! "
" ตอนนี้ !! "
" ฉัน ! กับ สึบากึ !!! "
" แม่ของแก !! "
" ไม่อยากที่จะต้องมารับรู้เรื่องของใคร ! อีกแล้วทั้งนั้น !!! " พ่อบุญธรรมปฏิเสธเขา
" ขอโทษครับ !!! " มาซายูกิกล่าวคำขอโทษ แต่ทว่าเนื้อตัวที่เร่ิมสั่นๆ และเสียงถอดถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ ที่มีแต่จะดังออกมาจากชายชราตรงหน้า
" ถ้าหากว่า...อดทนทำต่อไปไม่ไหว !! " พ่อบุญธรรมของเขาที่ยังต้องคอยมองกวาดสายตาไปรอบๆ แต่ครั้งนี้น้ำเสียงกลับฟังดูแล้วดูอ่อนโยนขึ้นกว่าเก่า
" ที่นี้ "
" ก็น่าที่จะมีอะไรๆ ให้ทำ "
" มากกว่าเอาชีวิตไปทิ้ง ! กับคนที่.... "
" เห็นแก่ตัวแบบนั้น !!! " และสุดท้ายก็กลายเป็นคำแนะนำกับเขาของพ่อบุญธรรม และแม้ว่าตอนนี้จะเห็นมาซายูกิยืนตัวสั่น ๆ อย่าวกับลูกเป็ดที่ยามต้องพลัดพลากจากอกพ่อ
" ผมทราบครับ ! " มาซายูกิที่ยังประคองสติและมารยาท
" เมื่อคืนแก !! ไม่ตายก็ดีถมปะไร!! " และน้ำเสียงประชดประชันของพ่อบุญธรรมมาซายูกิก็คอยแต่จะดังตามมาติด ๆ
มาซายูกิยังคงก้มหัวและยังไม่กล้าเงยหน้า และถึงแม้ว่าจะแอบเห็นว่าพ่อบุญธรรมกลับไปนั่งโต๊ะทำงานและก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ
" ครับ "
" ถ้ายังไง !! "
" เจอกันมือเช้า !! "
" ราตรีสวัสดิ์ครับ ! พ่อบุญธรรม !!! " มาซายูกิบอกลา และค่อยๆ พยายามที่จะเดินก้าวเท้าออกไปอย่างแผ่วเบาและอย่างระมัดระวัง
" อะไรนะ !! "
" เธอ !! พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง !!! " เสียงตวาดของฮิ ซาโต้ที่กำลังดังออกออกมาจากห้องเก็บรวบรวบภาพอุกิโยะที่ในพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของญี่ปุ่น และอิเลฟเวนท์ที่ยังอดทนยืนรอฟังเสียงตวาดของเขา
 " ทำไม !! "
 " ทำไม !! เธอถึงจะหมอบสร้อยไข่มุกเส้นนั้นให้กับพิพิธภัณฑ์ของญี่ปุ่น !! "
 " ตอนนี้เลย.. ! ไม่ได้ !!! "
" ทำไม !! จะต้องรอจนถึงวันชาติของญี่ปุ่น !!! " น้ำเสียงที่แข็งกร้าวของซาโต้ด่ากราดอิเลฟเวนท์อยู่เรื่อยๆ
แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับเพิกเฉยกับคำด่าทอ
" พี่..ซาโต้ !!! " และเธอยังคอยใช้ภาษาที่นุ่มนวลของพวกเขาคอยเจรจา
 " เหตุผลทั้งหมด !! "
 " มันจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้อีก ! " เธอบอก
 "หึ !! " ซาโต้ที่คอยแต่จะสะบัดหน้าหนี
" ความคิดบ้า ๆ " และปฏิเสธเธอซ้ำไปซ้ำมา
แต่อิเลฟเวนท์ที่พยายามอย่างเหลือเกินที่จะเข้าหาก็เพื่อการเจรจา
" พีค่ะ ! " เธอพยายามที่จะสบตาด้วย แต่ซาโต้ก็แทบไม่อยากหันกลับมามอง
 " หยุดพูดจา....ไร้สาระ !! " ซาโต้ยังคอยเบือนหน้าหนี และหันออกไปมองรอบๆ
 " กับฉันสักที ! "
 " ฟูจิวาระ !!! " และปฏิเสธกันซ้ำๆ
อิเลฟเวนท์ได้แต่ก้มหน้า
" ฉันไม่รู้ว่า....อะไร ! "
 " ที่ทำให้....พี่ !! "
 " โกรธฉัน ... ! "
 " เพียงเพราะ....ฉันไม่ยอมที่จะตามหาดาบสำคัญเล่มนั้นกลับมาคืนให้ !! " เสียงสะอื้นเบาๆ ของอิเลฟเวนท์มันทำให้เธอต้องกล้ำกลืนเมื่ออยู่ต่อหน้าซาโต้
 " แต่ว่าทำไม !! "
 " พี่ !!! "
 " ถึงไม่ยอมปล่อยให้อดีต....เป็นเพียงอดีต !!! " และสุดท้ายเธอที่พยายามจะตั้งคำถามเดิมๆ ต่อฮิ ซาโต้
ฮิ ซาโต้ที่รั้งคอยแต่จะแกล้งยืนทำเป็นหูทวนลม
 " ฟูจิวาระ !!! " เสียงพูดอยู่่ในลำคอเวลาที่เรียกชื่อเธอของซาโต้
 " เธอ...อย่าได้คิดว่า ! "
 " คนไม่กี่คน !! "
" .....จะพากันเข้าข้างในสิ่งที่เธอเอง ! กำลังคิดว่า มันคือสิ่งที่ถูกต้อง !! "
 แต่มาคราวนี้อิเลฟเวนท์กลับเป็นคนที่ฉีกยิ้ม
 " เมื่อก่อน.... !! "
 " เมื่อ 15 ปีก่อน ! "
" พี่ เคยเป็นคนที่อ่อนโยนและรักความถูกต้องมากกว่านี้ !! " จนเธอต้องเริ่มท้าวความหลังทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้อยากจะทำ
แต่แล้วกลับเป็นซาโต้ที่ยอมถอยห่างออกมาอีก และหลีกเลี่ยงคนอย่างเธอมาหยุดมองที่ภาพวาดอุกิโยะ ๆ โดยใช้แค่หมึกและพู่กันละเลงไปตามผืนผ้าไหมสีขาว ๆ จนกระทั่งกลายเป็นต้นเมเปิ้ลและน้ำตก !
แต่ทว่า....ต้นเมเปิ้ลกลับมีใบสีเขียวๆ ดกอยู่เต็มต้น และพวกมันยังคอยยืนต้นอ้างว้างอยู่อย่างโดดเดี่ยวอยู่ที่..ริมหน้าผาของน้ำตกขนาดสายย่อม ๆ
ชื่อ....ของคนวาดที่มีตัวอักษรภาษาจีนโบราณกำกับซีด ๆ จางๆ ไปตามบนผืนผ้าไหม ที่จนป่านนี้ก็กลับกลายเป็นสีขาวที่มีรอยด่างของราขึ้นมาให้เห็น และคนวาดภาพอุกิโยะภาพนี้
" มะรุยะมะ โอเคียว ! "
ซาโต้เอ่ยชื่อคนวาดภาพออกมาเบาๆ และทำหน้าตาเสียดาย และพอหันไปชำเลืองมองภาพวาดที่มุมขวาด้านล่างสุด และเป็นที่น่าเสียดายที่วันเดือนปีกลับเลือนหายไปจากภาพอย่างน่าเสียดายจริง ๆ
อิเลฟเวนท์เงยหน้ากลับขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั่น และจนกระทั่งเธอต้องยอมเป็นฝ่ายเดินตามซาโต้ดูบ้าง และเธอก็ยังเฝ้ามองซาโต้ที่ยังคงดูหลงใหลภาพอุกิโยะภาพนี้ที่ก็ดูไม่ต่างอะไรจากเธอที่เฝ้ามองมันด้วยความอาลัยอาวร
และจนกระทั่งซาโต้ต้องพลอยถอนหายใจซ้ำแล้วก็ซ้ำเล่าวนเวียนอยู่ต่อหน้าภาพอุกิโยะ
" Green Maple and Waterfall !! " ซาโต้อ่านเพียงชื่อภาษาอังกฤษที่เขียนกำกับไว้ใต้ภาพเพื่อบอกคนต่างชาติที่ผ่านไปผ่านมาให้ได้ทำความรู้จักกับวัฒนธรรมของพวกเขาที่นี้
" ถ้าไม่...อธิบาย ! เอาไว้แบบนี้ !!! "
" ....จะรู้ไหมว่า ! "
" ต้นเมเปิ้ล ! ต้นนี้...มันเป็นสีเขียว " และซาโต้ที่เอาแต่พร้ำเพ้อถึงพวกมัน
อิเลฟเวนท์ที่ยืนเฝ้ามองภาพอยู่ใกล้ๆ และแม้ว่าลึก ๆ ที่ยังคงใจหาย แต่เธอกลับไม่ยอมเชื่อในภาพ ๆ นั้นเลย
" บางที ! มันก็อาจที่จะเป็นไปได้ไหมว่า... ! " เธอสำรวจภาพอุกิโยะของอดีตศิลปินมีชื่อสมัยเอโดะของประเทศ
" ท่านโอเคียว ! "
" ท่านเองอาจจะอยากให้พวกเรา..."
" เห็นว่ามันไม่ใช้สีเขียวก็ได้ " และเธอก็ยังมองอย่างที่เธอเข้าใจ แต่กลับถูกซาโต้ยิ้มเยาะ
" ฟูจิวาระ ! " และซาโต้ที่รีบหันมาเถียง
" เธอ...อย่ามาริอาจ !!! "
"สอนให้ฉันรู้จักแยกแยะว่า...อันไหนถูก และอันไหน..คือสิ่งที่ผิด ! "
" หน่อยเลย !!! " ซาโต้ตาขวาง
อิเลฟเวนท์ฝืนใจผยักหน้า
" ฉันรู้ "
" และฉันก็รู้ดีว่า...สิ่งที่ฉัน ! "
" ได้ทำกับพี่เอาไว้เมื่อสิบห้าปีก่อนนั้นนะ ! " เธอที่บางเวลาต้องคอยเบือนหน้าหนีจาก ฮิ ซาโต้ อยู่ร่ำไป
" แต่ว่า..."
" ฉันก็ยังอยากที่จะพิสูจน์ให้พี่ได้เห็น ! " เธอยอมรับเรื่องเมื่อห้าปีก่อนว่า สุดท้ายทุก ๆ คนก็ยังคงที่จะต้องเดินตามเส้นทางของตัวเองที่เคยเลือกเอาไว้ของแต่ละคนอยู่แล้ว
ซาโต้ที่ได้แต่เงียบฟัง เพราะเรื่องราวเมื่อสิบห้าปีที่แล้วนอกจากตัวเองไม่เคยจะลืม และก็ไม่อาจจะโกรธเธอได้จริงๆ เหมือนกันในบางครั้ง
อิเลฟเวนท์ยอมถอยห่างซาโต้เพราะเรื่องเมื่อสิบห้าปีก่อน และปล่อยให้เขาได้คิดทบทวนเรื่องที่เธอบอกกับพวกเขาทั้งหมดก่อนหน้านี และเธอตัดสินใจที่จะค่อยๆ เดินหนีออกมาจากพวกเขาจากที่แขวนภาพอุกิโยเหล่านั้น และปล่อยให้ชายที่เธอเคยเคารพนับถือในวัยเกือบจะสี่สิบได้รู้จัก การแยกแยะ !
การทำสิ่งถูก !!! และผิด !!!! ให้ได้ !!!
แต่ว่ามุรามาสะที่อยู่ ๆ ก็โผล่มายืนอยู่ตรงหน้าอิเลฟเวนท์พอดี และไม่มีวี่แววที่มุรามาสะจะยอมหลีกทางให้กันได้ง่ายๆ แม้ว่าจะอยู่ในขณะที่มีผู้คนเข้ามาชมงานศิลปะล้ำค่าของประเทศอยู่อย่างมากมาย
และแววตาของมุรามาสะที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ไร้เดียงสาที่คอยเฝ้ามองมาที่อิเลฟเวนท์อย่างไม่หยุดหย่อน
แต่ในทางกลับกันอิเลฟเวนท์กลับเป็นฝ่ายยอมเลี่ยงการเผชิญหน้ากับมุรามสะอีกคน และแม้ว่าจะรู้ดีว่าเธอไม่สามารถเดินจากพวกเขาไปได้อย่างง่ายดาย
" ฟูจิวาระ !!! " เสียงเค้นอยู่ในลำคอของมุรามาสะที่คอยแต่จะดังตามหลัง และแม้่ว่าเธอจะหยุดเดินช้าลงเพื่อรอฟัง
มุรามาสะที่เฝ้ามองตามหลังอิเลฟเวนท์ทุก ๆ ฝีก้าว และดวงตาแห่งความโกรธแค้น
" เธอเอง! ก็รู้ดีอยู่แล้วซินะว่า ! "
" เธอ !!! ไม่สามารถจะหยุดทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ได้ ! ด้วย...."
" ตัวของเธอ...เอง !! "
" เพียงลำพัง !!! " คำขู่ของมุรามาสะยังคงดังตามหลัง
อิเลฟเวนท์ที่ไม่แม้แต่หันหลังกลับมามองหน้าของมินาโมะโตะ มุรามาสะด้วยซ้ำไป และเธอก็เข้าใจในคำๆ นี้ของมุรามาสะอีกคน..


ภัตตาคารของอะไคชิซันคังทางฝั่งทิศตะวันออก และยังเป็นภัตตาคารในแบบวัฒนธรรมวิธีชีวิตดั่งเดิมของชาวญี่ปุ่น โต๊ะไม้ญี่ปุ่นนับราว ๆ เกือบสิบห้าโต๊ะที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบพร้อม ๆ กับเบาะรองนั่งที่ดูสะอาดสะอ้านผ้าฝ้ายสีน้ำเงินพิมพ์ลายของดอกซึบากิสีเงิน พนังด้านในบริเวณภัตตาคาร ที่ ๆ นอกจากที่จะมีภาพวาดอุกิโยะ และภาพเขียนวิวทิศทัศน์ต่างๆ ที่สื่อให้เห็นถึงความเป็นอยู่ของวิถีของชาวญี่ปุ่น อย่าง การทอผ้าและการทำเทือกสวนไร่นา
แต่ที่พนังห้องทางฝั่งทิศตะวันออกที่อยู่ติด ๆ กับ ระเบียงไม้ขนาดใหญ่ทางด้านนอก พนังห้องฝั่งนี้ที่ ๆ ก็ยังจะมีบานเลื่อนประตูโซจิสีขาวสะอาดตา เพื่อให้ได้ออกไปเดินเล่นชมวิวทิวทัศน์ทั่วทั้งอะไคชิซัน
มาซายูกิที่กำลังเดินตามอีเลฟเวนท์ และพวกเขาที่พากันเดินกลับเข้าไปที่โต๊ะรับประทานอาหารเช้าที่มุมๆ หนึ่งภายในภัตตาคาร และนากามุระที่กำลังนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร
 " ยังตรงเวลาเหมือนเดิม ฟูจิวาระ" นากามุระที่รีบเชิญ
และในระหว่างที่มาซายูกิพยายามช่วยจัดแจงรองเท้าหนังของอิเลฟเวนท์ที่ถอดวางระเกะระกะที่พื้น แต่ทว่าสายตาของเขากลับสังเกตไปที่ผู้ชายสวมสูทสีดำที่นั่งอยู่บริเวณโต๊ะอาหารข้างๆ และอิเลฟเวนที่มองเห็นก่อนมาซายูกิก่อนหน้านั้นแล้ว และพอเธอหันกลับมา
นากามุระที่เฝ้ามองสายตาของเธอ
" ลูกชายของท่านรองประธานฮัน วังซอง ของเอ็นไพร์ กรุ๊ปซินะ ! "
" พวกเธอเคยเจอเขาแล้ว ที่บ้านมินาโมะโตะ " นากามุระแค่บอกในสิ่งที่พวกเขารู้ และอิเลฟที่เวนท์นั่งฟังเงียบๆ
แต่ว่ามาซายุกิไม่ได้คิดที่จะทำแบบเดียวกันกับเธอ และหย่อนก้นลงไปนั่งเบาะตัวข้างๆ ของพ่อบุญธรรม และปล่อยให้อิเลฟเวนท์นั่งอยู่ที่เบาะฝั่งตัวตรงกันข้ามกับพวกเขา
" เมื่อไหร่คนพวกนั้นจะเลิกมาที่เรียวกังของพวกเราสักที "
" น่ารำคาญชะมัด ! " มาซายากูใส่อารมณ์เล็กน้อย และก็คงไม่มีทางหนีพ้นสายตาของพ่อบุญธรรม
" พวกเขามาที่นี้ ตั้งแต่แกยังไม่เกิดด้วยซ้ำ ! " นากามุระปรามเรื่องมารยาท แต่ว่าหางตาก็ยังคอยมองสลับผลัดเปลี่ยนไปที่อิเลฟเวนท์และลูกของเอ็มไพร์ กรุ๊ป
อิเลฟเวนท์ที่ยังคงนั่งฟังและในระหว่างนั้นเธอก็จิบน้ำเปล่าอุ่นๆ ในแก้วที่พวกเขาเตรียมไว้ให้ไปพลางๆ เท่านั้น
"ความเกรียวดกราดลดลงไปเยอะซินะ อิเลฟเวนท์ ! " นากามุระที่สังเกตเห็นว่า อิเลฟเวนท์เดี๋ยวนี้จิบน้ำอุ่นๆ ได้แสนง่ายดายผิดกับเมื่อก่อน
อิเลฟเวนท์ชำเลืองมองจอกน้ำชาในมือที่เป็นเพียงน้ำเปล่าอุ่นจนเกือบเย็น และเธอค่อย ๆ วางจอกนั้นลงช้า ๆ
" ที่ฉันเปลี่ยน เพราะฉันเหนื่อยต่างหากละ โคบายาชิ "
" อย่ามาเป็นห่วงให้มากเกินกว่าเหตุ " และยังเถียงนากามุระออกไปอย่างไม่สนใจความรู้สึกของคนที่นั่งฟัง
นากามุระที่ได้แต่ยิ้มและก็หัวเราะในลำคอ
" สิ่งที่เธอต้องระวัง ก็ปากของเธอนั่นแหละ ฟูจิวาระ ! " และนากามุระที่ต้องใช้ความเป็นอาวุโสสั่งสอน
" พ่อบุญธรรมครับ ! " มาซายูกิได้แต่นั่งขอร้องพ่อบุญธรมเพื่อให้หยุดต่อรองกับเธอสักที และอิเลฟเวนท์ที่เพิ่งจะรู้ตัว
" มาซายูกิ !!! " อิเลฟเวนท์ทำตาขวางใส่
" ฉันจะไปที่ซะกะ ตอนนี้เลย " และเธอก็ปฏิเสธการร่วมโต๊ะอาหารทันที และก็รีบผุดลุกกลับขึ้นมาและกำลังจะสวมรองเท้า
" ..ฟูจิวาระ !!" แต่ทว่าเสียงสาก ๆ ของหญิงชราที่อยู่ๆ ก็โผล่เข้ามา และยังเป็นผู้หญิงคนเดียวกันกับที่ออกไปต้อนรับมาซายูกิเมื่อคืนเย็นวาน
" ฉันนะ ! นึกไม่ถึงว่าจะเจอกันเร็วขนาดนี้ " หญิงชราเริ่มมีน้ำตารื้นและพยายามเข้าไปกุมมือของอิเลฟเวนท์ในทันที
" สึบากิ !!! " แต่นากามุระที่ต้องรีบร้องห้าม เพราะไม่อยากให้ภรรยาของตัวเองทำอะไรเกินขอบเขต
อิเลฟเวนท์หันไปมองห้ามนากามุระไม่ให้ห้ามพวกเธอ และเธอก็หันกลับมาและกุมมือของสึบากิไว้
" สบายดีหรือเปล่าค่ะ คุณสึบากิ " แต่เธอก็ยังคอยตอบรับสึบากิอย่างอบอุ่นเหมือนๆ กัน แต่สำหรับสึบากิแล้วที่ยังคงคอยมองอิเลฟเวนท์อย่างไม่ลดละสายตาลงได้
 " ตั้งสิบห้าปีแล้ว.. !!
" ตั้ง.สิบห้าปีเชียว...นะ !! "
" แต่ว่า..เธอก็ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด !! " สึบากิที่ยังคงแสดงความยินดีที่ๆ ได้มาเจอกับอิเลฟเวนท์อีกครั้ง
" ฉันไม่เหมือนเดินอีกต่อไปแล้ว " และเธอขอปฏิเสธ
 " ..ฟูจิวาระ ! " แต่ว่าสึบากิกลับไม่ยอมฟัง และเอาแต่ชื่นชมเธอ
 " เธอยังคงงดงามเหมือนดอกฟูจิไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริง ๆ " สึบากิที่แทบจะนั่งเฝ้าอิเลฟเวนท์ไม่ห่าง
และในขณะที่คนงานของเรียวกังที่คอยช่วยกันเสิร์ฟอาหารเช้า ที่ ๆ มีทั้ง อาหารพื้นบ้านของญี่ปุ่น และก็ยังจะรวมไปถึงเสิร์ฟอาหารของชาวตะวันตก ประเภท ขนมปัง แยมผลไม้ และสลัดผัก
" อรุณสวัสดิ์ครับ " ฮัน ยูซองตั้งใจเดินเข้ามาที่โต๊ะอาหารของเจ้าของเรียวกัง และนากามุระกับสึบากิที่รีบหันไปทักทาย
 " อรุณสวัสดิ์ ท่านรองประธานฮัน ยูซอง " นากามุระตอบรับ และในระหว่างที่สึบากิก็พยายามที่จะหันไปแนะนำคนข้างๆ
" ท่านรองประธานฮัน ! "
 " คนนี้ ก็คือลูกชายคนเดียวของฉันคะ ! "
 " ไทระ มาซายูกิ !! " สึบากิที่พยายามจะแนะนำ
" ครอบครัวของท่านประธานฮัน วังซอง เป็นแขกคนสำคัญของเรา " พวกเธอที่พยายามจะแนะนำให้ทุก ๆ คนได้ทำความรู้จักกันเอาไว้
มาซายูกิทีเพียงหันชำเลืองมองและก้มหัวลงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ทว่านากามุระที่ยังมองเห็นได้ทัน
" เมื่อคืน ! เพราะท่านรองประธานมากะทันหัน "
" พวกเราต้องขอโทษจริงๆ " นากามุระออกหน้า
ฮัน ยูซองก้มหัวเล็กน้อยให้กับนากามุระและสึบากิ
" ห้องนั้นก็ดีมากแล้ว ขอบคุณมากครับคุณโคบายาชิ คุณสึบากิ " เขาน้อบน้อมกับเจ้าของเรียวกังที่นี้
" แล้วก็ เธอคนนี้ " สึบากิที่อยู่ๆ ก็อยากจะแนะนำอิเลฟเวนท์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
" ฟูจิโนะ ฮานะ ฟูจิวาระค่ะ เธอเป็นที่ปรึกษาของเรียวกังอะไคชิซันมาราว ๆ สิบปี " สึบากิจับมือของอิเลฟเวนท์และแนะนำให้ได้รู้จัก
อิเลฟเวนท์และฮัน ยูซองที่ทำเพียงผงกหัวให้กันเล็กน้อยเท่านั้น แต่สึบากิที่พยายามจะเล่าถึงที่มาที่ไปให้ฟังกันต่อ
" น่าเสียดายจริงๆ เพราะว่าฟูจิวาระกำลังจะไปที่ซะกะ "
" เพราะถ้าหากว่าเธอมีเวลามากกว่านี้ พวกเราคงจะได้นั่งดื่มชาที่ดีที่สุดของฟูจิวาระ" และรอยยิ้มเปี่ยมสุขของสึบากิต่อหน้าทุกๆ คน
" สึบากิ ! พวกเธอกำลังจะรีบไปซะกะ " นากามุระรีบขัด
" ผมก็กำลังจะไปซะกะพอดี " และฮัน ยูซองที่พูดแทรกและเหลียวมองอิเลฟเวนท์
" ถ้าหากคุณฟูจิวาระไม่ว่าอะไร ผมอยากจะขอติดรถไปด้วย " และเขาที่พยายามจะเข้าไปขอร้องทั้งเธอและทางนากามุระ
อิเลฟเวนท์ชำเลืองมองนากามุระ และเธอที่รู้ได้ทันทีว่า พวกเขาคงไม่กล้าปฏิเสธแขกวีไอพีของเอ็มไพร์ได้
" ไม่เป็นไร " เธอบอกกับนากามุระและสึบากิ
" ถ้าอย่างนั้นก็เอาแบบนี้ก็แล้วกัน " นากามุระตอบแทนให้ แต่ทว่าหางตายังคงมองตามอิเลฟเวนท์ไม่ยอมหยุด
แต่มาซายูกิที่ยังคงนั่งชักสีหน้า และก็รู้ดีว่าตัวเองและคนในครอบครัวคงไม่สามารถที่จะแย้งความคิดเห็นทั้งพ่อบุญธรรมและโดยเฉพาะอิเลฟเวนท์ที่ตัดสินใจไปแล้วได้
"ภาระ ! " และแค่สบทออกไปเบาๆ เท่านั้น
แต่ว่าสึบากิที่ได้ยินเสียงสบทของลูกชายก็หันหน้าไปมองทันที และแม้จะเป็นภาษาญี่ปุ่นแต่พวกเธอที่ก็ยังไม่รู้ด้วยว่า รองประธานของเกาหลีใต้คนนี้จะแปลออกไหม
รถยนต์หรูหราราคาแพงสีดำสองถึงสามคันพากันเลี้ยวรถเข้าไปที่ประตูรั้วบ้านที่เป็นกำแพงดินขนาดใหญ่ และภายในรถยังมีบรรดาบอร์ดี้การ์ดสวมชุดสูทที่สุภาพคอยนั้งประกบและขับรถให้กับพวกเธอ และในหว่างที่รถยนต์ทยอยกันเข้ามาจอด ทัตสิจิและอาซามิ มินาโมะโตะที่ออกมายืนรออยู่แล้วที่บริเวณหน้าบ้าน
ทัตสึจิที่คอยยืนสวมชุดยูกะตะสีเทา ๆ และอาซามิจังก็ยังสวมชุดกิโมโนสีชมพูลวดลายของดอกเบญจมาศสีเหลืองอ่อน และตอนที่พวกเขาเห็นฮัน ยูซองที่กำลังเดินตามอิเลฟเวนท์เดินผ่านบรรดาบอร์ดี้การ์ดของอะไคชิซันคังเดินเข้ามา
" ไม่ยักรู้ว่า ฟูจิวาระ เธอจะมีน้ำใจมาส่งท่านรองประธาน " ทัตสึจิยิ้มแย้มในขณะที่เดินเข้าไปต้อนรับ
" ถึงที่นี้ได้ " และทัตสึจิที่ยังคงยิ้มแย้มให้กับพวกเธอ
 อิเลฟเวนท์ที่คอยหันชำเลืองมองฮัน ยูซองและถึงหันไปพูดภาษาญี่ปุ่นกับทัตสึจิ
" ก็ไม่ถือว่าลำบากหรอก !!! " เธอเสียงแข็งๆ ใส่พวกเขา แต่ก็ยังพอจะมีสายตาลังเลกับฮัน ยูซองอยู่บ้าง และสายตาลังเลนั้นทำให้ทัตสึจิยิ่งเข้าใจ
และอาซามิที่ถึงกับแอบอมยิ้ม
" คิดไม่ถึงจริงๆ นะค่ะ " อาซามิทักทายด้วยถ้อยคำประชดประชันอิเลฟเวนท์ และสายตาที่ต้องยอมก้มมองลงต่ำเพราะไม่อยากสบตาที่แสนจะก้าวร้าว
แต่ทัตสึจิที่ไม่ได้อยากให้เสียเวลา
" พวกเราเพิ่งจะได้รับเอกสารจากคุณหนูฮง เยจี "
" มาเมื่อเช้านี้.. " และพวกเขาที่เริ่มพูดคุยเรื่องธุระสำคัญทันที เพราะทัตสิจิที่รู้ดีว่า อิเลฟเวนท์มีที่ ๆ สำคัญกว่าจะต้องไป
" แต่ก็น่าเสียดายที่ ! "
" วันนี้คุณหนูฮงไม่ได้มาที่นี้กับพวกเราด้วย " และทัตสึจิที่ยังคงต้องการรักษามารยาท
" ฮง เยจียังมีธุระที่ต้องรีบจัดการต่อที่โตเกียวครับ " ฮัน ยูซองที่เข้ามาแก้ตัวให้กับว่าที่คู่หมั้น
ทัตสึจิพยักหน้าพลางชำเลืองมองอิเลฟเวนท์พลาง
" อาซามิ ! "
" จะเป็นคนที่คอยดูแลเรื่องเอกสารการซื้อขายที่ดินในครั้งนี้ทั้งหมด !! " และก็ยังคอยอธิบายคร่าวๆ
และในระหว่างที่ทัตสิจิกำลังเชิญแขกกลับเข้าไปในห้องรับรอง และอิเลฟเวนท์ที่มองตามหลังฮัน ยูซองที่กำลังเดินตามอาซามิกลับเข้าไปข้างในบ้านของทัตสิจิ
" ฉันอยากจะบ้าตายวันละร้อย ๆ หน ! " อิเลฟเวนท์บ่นเป็นภาษาญี่ปุ่นพึมๆ พำๆ กับมินาโมะโตะ และมิหนำซ้ำพวกเธอที่คอยหันซ้ายๆ ขวาไปๆ มา ๆ รอบบ้าน
" อย่าเพิ่งตายจะดีกว่าไหม " ทัตสิจิรีบตอบกลับมาและยังแอบยิ้มให้กับอิเลฟเวนท์ ในขณะที่พวกเขาทุกคนที่นี้ต่างพยายามระแวดระวัง
" ยังไร้มารยาทเหมือนเดิม ! " และทัตสึจิถึงกับต้องบ่นลับหลัง ในขณะที่มองตามหลังคนที่เดินดุ่มๆ เข้าไปในบ้านของเขาอย่างกับเป็นเจ้าของบ้านเสียเองอย่าง...ฟูจิโนะ ฮานะ !
อาซามิ มินาโมะโตะในชุดกิโมโนสีชมพูจากผ้าไหมเนื้อดีพิมพ์ลายดอกเบญจมาศสีเหลืองนวลอ่อนสลับกับใบสีเขียวๆ และเธอเข้ามานั่งคอยคุกเข่าอยู่บนเบาะสีเทากับโต๊ะญี่ปุ่น และบนโต๊ะยังมีหม้อต้มน้ำ เตาไฟ ถ้วยและอุปกรณ์ชงชาอื่น ๆ ที่วางอยู่ในถาดไม้ไผ่เล็ก ๆ และถาดใส่ขนมทางซ้ายมือ และเธอก็ยังมีแขกคนสำคัญอย่าง รองประธานของเอ็มไพร์ กรุ๊ป ฮัน ยูซองที่คอยนั่งชมพิธีของชาอยู่ทางขวา
ฮัน ยูซองนั่งอยู่ที่บนเบาะสีเทาบนเสื่อทาทามิ และเขายังนั่งมองสิ่งของต่างๆ ภายในห้องที่ใช้สำหรับพิธีชงชาเพื่อต้อนรับแขกของคนในตระกูลมินาโมโตะ และเขาเห็นโต๊ะไม้ญี่ปุ่นเตี้ยๆ สีดำขัดขึ้นจนมันเงา และบนโต๊ะก็ยังมีเอกสารและซองเอกสารสีน้ำตาลๆ วางซ้อน ๆ กันอยู่และมิหนำซ้ำภายในห้องพิธีชงชาแบบญี่ปุ่นของตระกูลมินาโมะโตะที่นี้ก็ดูยังจะมีภาพวาดสีสันสวยงามติดแขวนประดับประดาอยู่ทางฝั่งทิศตะวันออก และภาพๆ หนึ่งที่แขวนอยู่ภาพวาดปลายพู่กันที่ร่างหญิงสาวงามปราณีตในการจัดดอกไม้ลงในกระถางแจกันใบใหญ่ และลวดลายบนแจกันสีฟ้ายังจะถูกวาดลวดลายให้เป็น...ปลาตะเพียนคู่
และภาพแขวนอีกภาพ...คุณผู้หญิงที่สวมชุดกิโมโนสีชมพูสดกำลังบรรจงจัดดอกไม้ใส่ลงไป ในกระถางแจกันใบสีฟ้า ๆ ใบนั้น เป็นดอกไอรีสสีแดงสดกับใบ้ไม้ประเภทต้นฮอลลี่ฮ็อก และก็ยังจะมีภาพเขียนตัวอักษรภาษาจีนโบราณ ๆ ทางฝั่งที่ติดอยู่ที่ทางด้านซ้ายมือตรงที่พนังห้องทางฝั่งทิตใต้ อักษรจีนโบราณที่ตัวเองอ่านไม่ออกแต่เขียนด้วยลายมือหวัด ๆ ที่หนัก ๆ
และจนกระทั้่งเขาที่ค่อยๆ หันกลับไปมองที่อาซามิ มินาโมะโตะที่พวกเธอกำลังตั้งอกตั้งใจกับการชงชาในแบบวิธีของชาวญี่ปุ่น และพวกเธอที่กำลังคอยยกถ้วยชาสีดำสนิทที่มีรอยยักตามธรรมชาติของเครื่องปั้นดินเผากลับออกมาจากถาด
อาซามิ มินาโมะโตะคอยใช้ผ้าสีขาวเช็ดถ้วยน้ำชาไปมา และใช้กระบวยไม้เล็ก ๆ เอื้อมลงไปตักน้ำที่กำลังเดือดได้ที่ในเตาต้มน้ำโบราณ และหม้อต้มน้ำเครื่องปั้นดินเผาที่ถูกใช้มาอย่างเนิ่นนานจนมีคราบของควันไฟติดอยู่ที่ก้นหม้อ และเธอก็เอื้อมมือเข้าไปหยิบไม้ตีชาที่มีลักษณะคล้าย ๆ กับที่ตีไข่ แต่ทำมาจากไม้ไผ่ และจนกระทั่งใช้พวกมันตีผงชาที่เป็นสีเขียวในถ้วยให้เป็นวงกลมตามเข็มนาฬิกา
อาซามิเริ่มก้มมองลงไปในถ้วยชาที่เริ่มมีฟองอากาศผุดขึ้นมาบ้างแล้ว
 " ฉันไม่ใช่เป็นคนที่... "
" ชงชาเก่งสักเท่าไหร่ " อาซามิเล่า ในขณะค่อยๆ ยกไม้ตีชาออกจากถ้วยชาและก็วางมันลงบนโต๊ะรับแขก
" และฉันก็คงจะไม่ชงชาเก่งกาจมากมายเท่ากับ... "
" ฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวาระ !! " และพวกเธอที่ยังคงเล่าต่อไป
อาซามิหลายครั้งที่ชอบหันกลับมา และเธอยังเฝ้ามองภาพวาดอุกิโยะต่าง ๆ ภาพวาดสีสันสวยงามของผู้หญิงที่สวมชุดกิโมโนคอยนั่งจัดดอกไม้ใส่กระถางแจกัน
" แต่...พิธีการจัดดอกไม้ "
" สำหรับ..ฟูจิวาระ ! "
" เธอกลับไม่ได้เรื่อง !!! " พวกเธอเล่าและยังต้องแอบอมยิ้ม และยังต้องพลอยมานั่งคิด ๆ ถึงเรื่องวันวานซ้ำ ๆ
 ฮัน ยูซองเอื้อมมือไปหยิบถ้วยน้ำชา
" ขอบคุณ " และยังรักษามารยาทเอาไว้ และตอนนี้ที่เขาได้สูดดมกลิ่นชาของลูกสาวมินาโมะโตะ
"ตอนนี้ยังนึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่า.."
" ฝีมือของเธอจะขนาดไหนกันเชียว " และเขาที่เอาแต่แอบยิ้มในตอนที่นึกถึงผู้หญิงอย่างอิเลฟเวนท์ต้องมาสวมชุดกิมโมโนและชงชา
" ฟ้าสะเทือนเลยละ ! " อาซามิที่คราวนี้หันมาทำหน้าตาจริงๆ จังๆ ใส่รองประธานของเอ็มไพร์ กรุ๊ป
" หึๆ " และเขาที่อดรู้สึกขำขันในคำพูดของอาซามิไม่ได้
แต่ว่าอาซามิก็กลับหันไปยกเอาถาดขนมกลับขึ้นมา และยังช่วยเปิดฝาถ้วยขนมเซรามิกสีฟ้าลายปลาตะเพียนคู่ออกมาวางไว้ตรงข้างหน้าของเขา
 " นี่..ก็เป็นขนมพื้นเมืองของชาวญี่ปุ่น "
 " ขนมโยวคังและก็..โอฮางิ "
พวกเธอบอกถึงชื่อขนมพื้นเมืองของประเทศญี่ปุ่น ขนมโยวคังที่ทำมาจากสาหร่ายผสมกับถั่วแดงเหมือนวุ้น และขนมโอฮางิหรือก็คือว่าขนมที่ทำมาจากถั่วแดง
" และที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง....."
" เรื่องฝีมือการทำอาหาร ฟูจิวาระ ! "
" เธอยังคงเก่งกาจกว่าฉันและก็ใคร ๆ ทั้งหมด " พวกเธอที่คอยเล่าและยังแอบยิ้ม
และฮัน ยูซองที่กำลังหันกลับมานั่งมองขนมในจานสวย ๆ พวกนั้น
" พวกคุณดูสนิทสนมและคุ้นเคยกับเธอมากจริง ๆ " เขาถาม และชิมลิ้มรสชาของอาซามิอย่างระแวดระวัง
และอาซามิที่ต้องหันกลับไปเอาซองเอกสารที่วางซ้อนๆ กันและยื่นให้กับเขา
 " นี่...เป็นรายละเอียดที่ดินทั้งหมดที่เกาะคุเมะ ! " และอธิบายคร่าวๆ ถึงสัญญา
 " และก็..ที่ เกาะอิชิงากิทั้งหมด "
 " สัญญาซื้อขายฉบับเดิมที่ ! "
" มุรามาสะ พี่ชายของฉันได้เคยทำเอาไว้ "
" พวกเราได้แก้ไขรายละเอียดให้เล็กน้อย ! " พวกเธอที่ยังอธิบาย และแม้ว่าบางครั้งสายตายังคอยจับจดไปที่เอกสาร
เขาดูลังเลนิดหน่อยกับเอกสารพวกน้ั้น
 " อีเลฟเวนท์ "
" เธอคงจะไม่พอใจ "
" ใช่หรือเปล่า !!! " เพราะว่าเขาอยากจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
อาซามิได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ
" คืนก่อนที่ "
" พวกคุณมาค้างกันที่บ้านของคุณพ่อ ! "
 " ฟูจิวาระ ! "
" ตอนที่พวกเราสองคนลงไปแช่ในบ่อน้ำพุร้อน ! " พวกเธอที่ได้แต่เล่าตามความเป็นจริง
ฮัน ยูซองพยักหน้าเล็กน้อย และเฝ้าสังเกตสายตาที่เปล่งประกายในเวลาที่อาซามิพูดถึงเธอ
" รองประธานฮัน ยูซอง !! " และพวกเธอเหมือนจะรับรู้ว่า เขากำลังจ้องมองพวกเธออยู่ เพราะฉะนั้นในระหว่างที่อาซามิกลับมาคอยนั่งขัดถ้วยชาอีกครั้ง
" ภายใต้...สายตาที่ดูว่างเปล่ากับรอยยิ้มจาง ๆ พวกนั้น ของ.. " และอาซามิที่เหมือนจะอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเธอให้กับประธานฮัน ยูซอง แห่งเอ็มไพร์ กรุ๊ปได้ฟัง
" ฟูจิวาระ !! " และยังคงอธิบายไปพร้อมๆ ด้วยสีหน้าและแววตาชื่นชมมากขึ้นด้วยว่า
" และเรื่องที่คนอื่นๆ อาจที่จะเคยพูดให้ได้ยินกันอยู่บ่อยๆ ว่า...."
" เธอเหมือนจะเป็นคนที่ รัก โลภ หรือแม้แต่โกรธใครไม่เป็น " เพราะว่าอาซามิก็แค่อยากจะบอกว่า สิ่งที่ทุก ๆ คนเห็นของอิเลฟเวนท์นั้นอาจจะเป็นภาพลวงตาก็ได้
และฮัน ยูซองที่ยังคงตั้งใจฟัง
" อีเลฟเวนท์... "
" เธอยังไงก็เป็นผู้หญิงที่ "
" ...ไม่รู้ว่า.. เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ " เขายอมรับกับอาซามิเรื่องของเธออย่างตรงไปตรงมา
และอาซามิที่พยักหน้าไปตามๆ กัน
" รองประธานฮัน "
" ฉันมีเรื่องที่จำเป็นมากที่จะต้องเสียมารยาท " เพราะว่าเธอกำลังอยากจะรู้ว่า
" เรื่องอะไร " เขาถามตรงๆ เหมือนกัน
อาซามิยังคงยิ้มแย้ม
" คุณรู้ไหมว่า บ้างหลังใหญ่หลังที่"
" อยู่ที่ประเทศไทย "
" บ้านหลังที่พวกคุณเคยเข้าไปใช้...ที่กรุงเทพ "
" ในการประชุมขององค์การอนามัยโลกครั้งที่แล้ว ! "
" ความจริงก็คือ ! "
" ฟูจิวาระ ! "
"ต้องการที่จะปกป้องพวกคุณ " เพราะสุดท้ายแล้ว อาซามิก็แค่ไม่อยากให้ผู้ชายคนนี้มองว่า อิเลฟเวนท์ร้ายกาจ
และภาพสุดท้ายที่อาซามิ มินาโมะโตะเห็นก็คือ สีหน้าและแววตาที่รู้สึกผิดหวังในตัวเองไม่น้อยของรองประธานของเอ็มไพร์ กรุ๊ปต่อเรื่องนี้ของ ฟูจิโนะ ฮานะ ฟูจิวาระ...


ลม...ที่กำลังคอยพัดผ่านใบของต้นเมเปิ้ลที่กำลังเริ่มเขียวขจีในยามดึก ลมเย็น ๆ ที่กำลังคอยพัดและแกว่งกิ่งก้านใบของต้นเมเปิ้ลที่สูงใหญ่อยู่ในส่วนญี่ปุ่นของคนในตระกูลมินาโมะโตะ
แต่ทว่า....แสงของดวงจันทร์ในคืนพระจันทร์สีเลือด แสงของพระจันทร์ในช่วงค่ำคืนที่ผ่านการทำศึกสงครามกับพายุฝนที่หลงฤดู พวกมันที่กำลังช่วยกันทอแสงประกายสีแสด ๆ แดงๆ ส่องลงมายังต้นเมเปิ้ลที่สูงเด่นเป็นสง่าอยู่ที่ในสวนหย่อมจนกระทั้งในค่ำคืนนี้และที่นี้
ต้นเมเปิ้ลที่ตอนกลางวันเป็นสีเขียวขจี.....แต่ทว่า ณ บัดนี้ พวกมันได้กลายเป็น....ใบเมเปิ้ลเก้าแฉกที่แดงสดคล้าย กับ พระจันทร์สีเลือดในค่ำคืนนี้นี่เอง...
ไทระ มาซายูกิที่กำลังคอยยืนจ้องมองไปที่พระจันทร์ในค่ำคืน และด้วยสายตาที่เปล่งประกายขึ้นไปสัมผัสดวงจันทร์ แม้ว่าจะเป็นดวงจันทร์สีเลือดก็ตาม และเขาเองก็ยังคงคอยดูเหมือนที่จะอธิฐานอะไรบางอย่างอยู่ภายในใจ
ลมเย็นๆ ที่ไม่ได้แค่พัดมากระทบกับใบและกิ่งก้านของเมเปิ้ลเท่านั้น แต่ว่าลมเย็นๆ ยังจะได้ช่วยพัดพาความสงบและเย็นชื่นใจมาให้ กับเขาด้วย
" เขาว่ากันว่า...."
" หลังพายุ ! "
" ท้องฟ้าจะยิ่งสวยขึ้นกว่าเดิม..."
มาซายูกิพูดขึ้นมา ในขณะที่ได้ยินเสียงของฝีเท้าที่คุ้นเคยของคนบางคนกำลังเดินกลับมาที่ห้องพักของเธอ
"หึ !"
อีเลฟเวนท์ได้แต่ยิ้มๆ และก้าวเท้าเดินออกไปตามระเบียงทางเดินไม้ และมิหนำซ้ำเธอยังต้องคอยหยุดมองไปที่พระจันทร์ในค่ำคืนนี้ ไปพร้อมๆ กันกับมาซายูกิ
" ท้องฟ้า....."
" ถึงยังไงมันก็ยังเป็น...."
" ท้องฟ้าผืนเดิม.. " เธอเหมือนๆ จะไม่เห็นด้วยกันสักเท่าไหร่นัก
และมาซายูกิที่ถึงกับต้องรีบหันหน้ากลับมาหาเธอ และมองอิเลฟเวนท์ด้วยแววตาที่ละมุนกว่าเดิม
" ฟูจิวาระ ! " และทุก ๆ ครั้งที่พูดคุยกับเธอด้วยน้ำเสียงที่ยังคงอ่อนโยน
" ถ้าผม...จะบอกคุณว่า ! "
" คุณสวยกว่าพระจันทร์และผืนฟ้า... "
" และ...."
"ดวงดาว !!! " และตลอดเวลาสายตาและแววตาของเขาเองที่ก็ไม่เคยเปลี่ยน
"หึๆ "เธอที่คราวนี้พยายามที่จะเบือนหน้าหนีและใช้รอยยิ้มกลบเกลื่อน
" คราวนี้.... "
" เธออยากที่จะมาอ้อนขออะไรฉันอีกละห๊า.. !! " เธอยังคอยแกล้งหันมาพูดเล่นเพื่อที่จะขอปฏิเสธคำขอซ้ำ ๆ
แต่มาซายูกิก็คอยแต่จะเดินเข้ามาใกล้ๆ และแม้ว่าเขาอยากจะมองหน้าของฟูจิวาระใกล้ๆ แต่ก็ต้องยอมแหงนหน้ามองพระจันทร์ไปพร้อมๆ กับเธอไปก่อน เพราะแสงของพระจันทร์สีเลือดที่ดูสดใสเปล่งปลั่งก็คงจะไม่แพ้ฟูจิวาระเท่าไหร่นักหรอก
อิเลฟเวนท์อึดอัดใจอยู่บ้างแต่ก็ต้องเลือกที่จะคอยยืนอยู่เคียงข้างมาซายูกิจนถึงวินาทีสุดท้าย ว่าแต่ว่าที่อยู่ๆ มืออุ่นๆ ของมาซายูกิก็ค่อยๆ เอื้อมมาสัมผัสและจับเข้าที่ฝ่ามือเย็นๆ ของพวกเธอเข้าให้จนได้
มาซายูกิที่ราว ๆ กับว่า.ต้องการอยากที่จะคอยจับมือของอีเลฟเวนท์ไปจนวันตายแบบนั้น !!!!
อิเลฟเวนท์ที่ยังไม่อยากที่จะทำร้ายความรู้สึกของ ไทระ มาซายูกิอย่างกระทันหัน จนกระทั่งต้องยอมใช้เวลาให้กับความสุขอันแสนสั้นของมาซายูกิอยู่ต่อไปครู่หนึ่งก่อน
มาซายูกิที่ยังคงคอยยืนจ้องมองไปที่ดวงจันทร์ ที่ๆ ก็เกือบจะลอยลงมาต่ำจนสามารถที่จะแตะยอดเมเปิ้ลได้มากขึ้นๆ เรื่อยๆ
 " อีกไม่กี่คืน ! "
" ก็จะถึง.....วันเปลี่ยนฤดู " มาซายูกิที่ค่อยๆ หันมาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเดิมๆ ทุกครั้ง
 " ฤดูใบไม้ผลิ !! "
 " ฤดู ! ที่...คุณหลงรัก ! " และคอยใช้สายตาที่สุกเปล่งปลั่งมองมาที่อีเลฟเวนท์
แต่ว่าเธอกลับต้องยอมละสายตาจากดวงจันทร์ดวงเดิมๆ ก่อนที่เธอจะแอบหันมาก้มหน้าและถอนหายใจออกมาเบาๆ
" ฉันก็แค่..... แก่ขึ้นอีกปี "
" จริงไหม ! " เธอยิ้มๆ ในขณะที่พยายามจะทำให้หัวใจว่างเปล่า !!!
 "หึๆๆ " มาซายูกิที่หัวเราะออกมาเบาๆ ด้วย
" ไม่น่าเชื่อว่า...."
 " พวกเราจะได้กลับมาฉลองวันเกิดของคุณอีกครั้ง "
" ที่ญี่ปุ่น ! " มาซายูกิที่คอยแต่จะแอบใช้สายตาลวนลามที่ใบหน้าและริมฝีปากของเธอเป็นบางครั้งบางคราวด้วย
และอิเลฟเวนท์ที่ค่อยๆ ดึงมือออกมาและคอยกอดอกมองไปที่ต้นเปิ้ลพวกนั้น
 " เทศกาลแฟชั่นวีคที่ญี่ปุ่นครั้งนี้"
 " ของ...ยูกิจัง !! "
 " สำคัญกว่า...วันเกิดของฉันเป็นไหนๆ " และเธอที่ยังต้องคอยปฏิเสธกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่ ๆ จะไม่ขอพูดถึงวันเกิดของเธอที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
" ยูกิจัง "
" พวกเธอจะเดินมาถึงที่ญี่ปุ่นในวันมะรืน "
 " เพราะฉะนั้น...ช่วยจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแทนฉันด้วยละ ! " เธอยังคงกำชับเรื่องงานที่สำคัญกว่า
 เห้อ..... อ !!!!
เสียงถอดถอนลมหายใจยาวๆ ของมาซายูกิที่ยังคงคอยแต่ที่จะล่องลอยออกมาให้ได้ยินกันเหมือนเดิม
" เดี๋ยวนี้นะ "
" ยูกิจัง ! "
" เธอเก่งขึ้นกว่าเมื่อก่อนเป็นไหนๆ "
" หรือว่า...คุณลืมไปแล้ว ! " มาซายูกิที่คอยแต่จะหลบสายตาและส่ายหัวไป ๆ มาๆ ให้กับภาระหน้าที่ของตัวเอง
แต่ว่าเธอก็ยังจะรีบหันมาใช้สายตาคอยปรามๆ มาซายูกิเอาไว้ และเธอที่กำลังคิดเอาไว้ว่าจะต้องเดินหนีจากตรงนี้ไปได้แล้ว แต่แล้วเธอก็กลับถูกมาซายูกิเดินตามเข้ามาและสวมกอดเธอจากด้านหลัง
ในขณะที่...หัวใจทั้งดวงของมาซายูกิก็ยังตามมาแนบสนิทเอาไว้ที่แผ่นหลังของพวกเธอเอาไว้ด้วย และก็ลมหายใจอุ่น ๆ ของมาซายูกิที่คอยแต่จะกระทบเข้าที่ใบหูของเธอ !!!
อิเลฟเวนท์ที่ยังคงรู้สึกถึงเสียงหัวใจ ๆ ที่เต้นระรัวของมาซายูกิไปพร้อมๆ กัน และถึงแม้ว่าตอนนี้เธออาจจะยังไม่ตัดสินใจที่จะรีบเดินถอยห่างออกมาในทันทีก็ตาม
มาซายูกิที่ก็ยังคอยแต่ที่จะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น แม้ว่า....มันจะเป็นอ้อมกอดจากเขาฝ่ายเดียวก็ตาม...
" ขออยู่.....แบบนี้สักพัก " มาซายูกิที่ค่อยๆ หลับตาลงและคอยกระซิบขอร้องกันข้างๆ ใบหู
และในขณะที่อิเลฟเวนท์ที่คิดว่าเธอจะต้องก้าวเท้าถอยออกมาจากอ้อมกอดของมาซายูกิ แต่ทว่าจู่ๆ เธอก็กลับหยุดชะงักไปพร้อมๆ กับสายตาที่ดูเป็นกังวลใจเพิ่มขึ้นมาแทน และจนกระทั่งเธอได้ตัดสินใจยอมปล่อยให้มาซายูกิได้ยืนกอดเธอได้อย่างตามใจไปชั่วขณะหนึ่งก่อน และเธอยังได้สัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆ กับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะของมาซายูกิยังคงกระทบดังรัวๆ ผ่านซึมซาบจากอ้อมกอดมากพอจนกระทบกับแผ่นหลังก็ยังต้องสะดุ้ง
" ฟู...จิ โนะ ฮานะ !!! " มาซายูิกิปล่อยเสียงกระซิบผ่านซอกหู
" คุณ...ได้ยินมัน ! "
" ใช่หรือเปล่า !!! " และมาซายูกิที่ยังคงเรียกร้อง !!!!
มาซายูกิกำลังเรียกร้องและอ้อนวอนให้อีเลฟเวนท์ เพื่อที่จะทำให้เธอยอมหันมาสู้อ้อมอกที่มันแทบที่จะขาดใจตายรอน ๆ ซะให้ได้ !!!
เวลานี้ที่ๆ มาซายูกิที่ตั้งใจอยากที่จะให้อีเลฟเวนท์ได้สัมผัสถึง กองไฟ...ที่ มันกำลังปะทุอยู่ที่ภายในหัวใจของตน เพราะว่าเวลานี้.ดวงใจไทระน้อย ๆ ที่คอยแต่จะร่วงหล่นอยู่ในกำมือของ ฟูจิวาระ ที่ๆ ดวงใจดวงเล็ก ๆ ของไทระคนนี้ดวงใจเพียงหนึ่งดวงเดียว ที่มีที่ยังคงอยากจะกลืนกินหัวใจของ ฟูจิวาระ เอาไว้ให้ได้ !
ดวงใจเพียงหนึ่งดวงเดียวที่มีที่มันเหมือนที่จะมีอะไรบางอย่าง...มาคอยขย้ำ !!! ขย้ำแล้ว !! ขย้ำอีก !! ขย้ำพวกมันจนกระทั้ง....
ตัวของตัวเอง.. !!! อยากที่จะแหวกเอาดวงใจออกมาจากทรวง !!!! และ...ช่วยรีบเอามันส่งคืนให้ ฟูจิวาระซังไปซะ !!!!!
เพราะถ้าขืนตัวเองยังไม่ยอมที่จะอะไรทำอย่างนั้น... ไทระ มาซายูกิคนนี้ก็คงจะมิอาจต้านทานสายฟ้าฟาดที่ผ่ากลางใจไปได้จนตลอดลอดฝั่งไปไม่ได้แน่ ! แน่ !!!
อิเลฟเวนท์ที่ยังคงดูเหมือนมีสายตาที่เป็นกังวลมากขึ้นอยู่ตลอดเวลา แต่ว่าถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่สามารถที่จะละทิ้งมาซายูกิในเวลานี้ได้ด้วยเหมือนกัน
และถึงแม้ว่าในเวลาเช่นนี้.เธอเองอยากเหลือเกินที่จะรีบก้าวเท้าเดินหนีจากอ้อมอกของ ไทระ มาซายูกิเพื่อไปหาคนๆ นั้นที่เพิ่งจะใจสลายจนต้องแอบเดินหนีไป !
สายลมเย็นๆ ที่คอยพัดมาอย่างเฉื่อยชากับพระจันทร์สีเลือดที่ในช่วงเวลาพริบตาเดียวก็กลับไม่งดงามเหมือนกับไม่กี่วินาทีที่พัดผ่าน....ทุก ๆ สิ่ง ทุก ๆ อย่าง...พวกมันรั้งแต่ที่จะทำให้บรรยากาศรอบกาย แล้วก็หัวใจดวงเดิมของเธอที่กำลังถูกหินทั้งภูเขาถล่มหนักลงมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมซะแล้ว !!
ทัตสึจิกำลังรีบเดินผ่านห้องรับแขก แต่จู่ๆ ก็ต้องกลับหันมาและหยุดชะงักทันทีที่มองเห็นแสงไฟยังคงสว่างออกจากห้องกลางดึกจนต้องรีบเดินเข้าไปเลื่อนประตูห้องรับแขก
" นึกว่าใคร... ที่แท้ ! "
" ก็ท่านรองประธาน..ฮัน !!!! "
ทัตสึจิตกใจเล็กน้อยที่เจอเขา และยังเห็นฮัน ยูซองกำลังนั่งดื่มสาเกญี่ปุ่นอยู่เพียงลำพังภายในห้องรับแขกในบ้านของตัวเอง และประธานฮันแห่งเอ็มไพน์ยังคงใส่ชุดสูทสีดำตั้งแต่หัวค่ำจนเลิกมื้ออาหารเย็นและจนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่ไปไหน
ฮัน ยูซองจิบสาเกไปหนึ่งจอกน้อยๆ และถึงจะหันไปผงกหัวให้กับทัตสึจิเจ้าของบ้าน
" พอดีว่า "
" ผมนอนไม่หลับนะ "
และจอกเหล้าสีดำก็เพิ่งจะถูกวางลงบนโต๊ะไม้ญี่ปุ่นเตี้ยๆ และก็ยังจะตามมาด้วยเสียงสะอึกของบุรุษขี้เมาต่อหน้าคนในตระกูลมินาโมะโตะผู้อาวุโส
ทัตสึจิยอมเดินอ้อมเข้าไปนั่งใกล้ๆ และช่วยหันไปหยิบเอาขวดเหล้าสาเกสีขาวและรีบรินให้ทั้งแขกและก็ตัวของตัวเอง
" อยู่ๆ ก็มีพายุและลมแรง "
" นอนไม่หลับก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ! " ทัตสึจิที่ริเริ่มชวนคุยและทั้งเริ่มสังเกตอาการชวนน่าสงสัยของเขา
ฮัน ยูซองที่ส่ายหัวเบาๆ
" มันก็แค่...พายุฤดูร้อน ! "
" พวกมันก็เคยเกิดขึ้นประจำทุกปี ! " เขาตอบ
"หึๆๆ " ทัตสึจิยิ้ม ๆ ตามและคอยจิบเหล้าเป็นเพื่อน
" คุณยิ้มอะไร !! " ฮัน ยูซองที่อดสงสัยในรอยยิ้มพวกนั้นของทัตสึจิไม่ได้
และทัตสึจิก็ถึงได้ผงกหัวขึ้น ๆ ลงๆ เบาๆ
" ผมก็แค่....กำลังคิดว่า ! "
" สาเหตุอะไรที่...."
" ทำให้รองประธานฮัน ! ต้องมานั่งกลุ้มอกกลุ้มใจ "
"หรือว่า...เป็นเพราะ สัญญาซื้อขายของพวกเรา "
" อย่างงั้นรึ ! " ทัตสึจิตั้งใจที่จะตั้งคำถามออกไปแบบนั้น และก็สังเกตอากัปกิริยาของรองประธานเอ็มไพร์อยู่ต่อไปอีก
 "หึ !!! " เขาฝืนยิ้มเล็ก ๆ และก็ไม่ยอมพูดอะไรต่อ
ทัตสึจิที่ก็เลยได้โอกาสที่จะทดสอบอะไรบางอย่างเกี่ยวกับรองประธานของเกาหลีใต้
" สมัยที่ผมมีอายุเท่ากับคุณ! "
 " ผมได้...ตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่ง "
 " แต่สุดท้าย....พวกเราก็ไม่สมหวัง " ทัตสึจิแอบถามด้วยการเล่าความจริง
 " คุณ.. คงรักเธออยู่ฝ่ายเดียว " และฮัน ยูซองที่ดูหันมาสนใจคำพูดของทัตสิจิอย่างตรงไปตรงมา
 " ใช่ไหม ! ละครับ !! "
 " หึๆ " ทัตสึจิยิ้มและก็หัวเราะ
 " คุณทายผิดแล้ว! "
 " รองประธานฮัน !" ทัตสึจิที่ยังต้องรีบปฏิเส
 " ยังไง ! " เขารีบถาม
 ทัตสึจิหลบสายตากันเล็กน้อย
 " เธอ....ตาย! "
 " ในขณะที่ต้องการจะปกป้องผม " ทัตสึจิที่พยายามที่จะค่อย ๆ เล่า แต่ก็มีบางครั้งที่ต้องเปิดเผยลมหายใจที่หนักหน่วงให้คนรอบข้างได้ยินบ้าง
และเขาที่ตั้งอกตั้งใจฟัง และแม้ว่าจะมีสักเสี้ยวหนึงที่กำลังรู้สึกว่า ทัตสึจิต้องการพูดอย่างอื่นอยู่
" ผมเสียใจด้วย ! "
" ไม่เป็นไรหรอก " ทัตสึจิยังคงเผลอรอยยิ้มเล็ก ๆ
แต่ว่าเขากลับไม่ได้สนใจแค่รอยยิ้มพวกนั้น
 " พวกคุณ กับ..."
 " อีเลฟเวนท์ "
 " ไม่ใช่สิ ! "
 " ฟูจิวาระ !! " และก็ยังคงคิดแต่จะตั้งคำถามระหว่างเธอกับมินาโมะโตะ
 ทัตสึจิผงกหัวขึ้น ๆ ลง ๆ
 " พวกเรารู้จักกับเธอมากันอย่าง"
 " เนิ่น...นานซะเหลือเกิน !! " ทัตสึจิที่พร้อมอยู่แล้ว
เพราะคำพูดของ มินาโมโตะ ทัตสึจิ พวกมันได้ทำให้คนอย่าง ฮัน ยูซองยิ่งเพิ่มความสนใจในความสัมพันธ์ระหว่าง ตระกูลมินาโมะโตะ กับ อีเลฟเวนท์ มากขึ้นมากอย่างไม่ต้องสงสัย
" แบบนี้...นี่เอง ! " เขาแสร้งฉีกยิ้มให้กว้าง
" อันที่จริง...."
" ผมก็เพิ่งจะได้มารู้จับเธอได้ไม่นานเท่าไหร่ ! " และค่อย ๆ สารภาพกับทัตสึจิ
แต่ทัตสึจิกลับยิ้มแย้มให้กับคำสารภาพของรองประธานฮันของเกาหลี และแม้ว่ามีบางครั้งเขาที่พยายามมองทะลุเข้าไปในดวงตาของฮัน ยูซองเรื่อยๆ
" ฟูจิวาระ ! " แต่ในขณะเดียวกันทัตสิจิยังต้องคอยกวาดสายตาออกไปมองรอบๆ เวลาที่พูดถึงชื่อ ๆ นี้
 " เธอ...ไม่ใช่คนที่แข็งกระด้าง ! "
 " และก็ไม่ใช! "
 " คนที่ชอบทำร้ายความรู้สึกของคนอื่น !! " และก็แอบถอดถอนหายใจออกไปอีกหลายต่อหลายครั้ง !
" เธอ...ไม่ใช่ ! "
 " เลยแม้แต่สักนิดเดียวก็ไม่เคย!! " แต่บางครั้งทัตสึจิที่ยังเผลอแอบเข้าข้าง
 ฮัน ยูซองถึงกับหลบสายตา
" ครั้งแรกที่...ผม ! "
 " รู้จักเธอ ! "
 " ในตอนที่....ผมเดินสวนกับเธอครั้งแรก !! " เขาที่ยิ่งคิดก็ยิ่งมีแต่จะทำให้มือไม้สั่นๆ
 " ผม !! "
" เหมือนตัวเอง...ต้องคำสาป !!! " เขาที่ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของตัวเองตอนนั้น ตอนที่กำลังเดินสวนเธอไป ตอนนั้นที่อยู่ๆ ก็เหมือนถูกตรึงเอาไว้ให้อยู่กับที่ ความรู้สึกแปลก ๆ ทั้งความสงสัย ความโกรธ และความผิดหวัง.!!!
 พวกมัน... !! ทำให้...เขาเองต้องหยุดเหลียวและรีบหันหลังกลับไปมองเธอ
 " หึๆ " เขาเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ ต่อหน้าทัตสึจิ
 " ตลกนะ ! "
 " ทั่ง ๆ ที่...ผมจะต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นอยู่แล้ว ! "
 " แต่ว่า..ตอนนี้ ! ในหัวต้องกลับมาคอยนั่งคิดถึงแต่ผู้หญิงอีกคนจนแทบบ้า ! " ฮัน ยูซองที่เผลอพูดสิ่งที่คิดอยู่ในหัวออกมาจนเกือบทั้งหมดว่า
 ความรู้สึกครั้งแรก ที่....เจอกับอิเลฟเวนท์ !!!
 ความรู้สึก ที่.....เหมือนอยากจะเข้าไปทำความรู้จักกับเธอทันทีที่เห็นหน้ากัน !!!
 ความรู้สึก ที่.....เหมือนอยากจะไปต่อว่า ! ทั่งๆ ที่ไม่เคยรู้จักและไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนเลยด้วยซ้ำ
" ผมคงจะเมาแล้วจริง ๆ " เขาเริ่มรู้สึกตัวเพราะสิ่งที่เผลอพูดออกไป
 " หวังว่า..."
 " คุณคงจะช่วยแกล้งลืม ๆ มันไป !! "
" ได้ไหมครับ ! ท่านประธานมินาโมะโตะ !! " และเขาก็กลับมาเป็นฝ่ายขอร้องมินาโมะโตะซะเอง เพราะว่าถึงยังไงเขาที่ยังคงต้องจำเป็นที่จะต้องคอยหยุดความรู้สึกพวกนั้นต่ออีเลฟเวนท์ให้ได้
 เพราะว่า.....เธอ กับ ไทระ มาซายูกิ ! พวกเธอคงไม่มีทางจะแยกออกจากกันได้จนวันตายอย่างที่เห็น !!
ทัตสึจิที่ก็กลับรู้สึกเห็นใจในแววตาที่แสนทรมานของ ฮัน ยูซอง ได้อย่างถนัด !
 " ..ฮัน ยูซอง !! "
 " จะเป็นอะไรไหม..."
 " ถ้าหาก...ผมจะขอลองถามคุณดูว่า ! " ทัตสึจิที่เหมือนอยากจะสืบหาอะไรบางอย่างในตัวของผู้ชายคนนี้
และฮัน ยูซองที่แทบจะไม่หลบสายตาของมินาโมะโต
" ท่านประธานทัตสึจิ "
" ไม่ต้อง เกรงใจหรอกนะครับ " เขาบอก
ทัตสึจิหันกลับมาและจ้องตาของผู้ชายคนนั้นทันที
 " สมมติว่า....."
 " ชาติก่อนๆ คุณต้องตายจากคนรักไปอย่างกะทันหัน !! "
 " แล้ว...บังเอิญที่....! "
" ชาตินี้ !!! "
" พวกคุณได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ! แต่ว่า...."
 " เธอ...กลับจำคุณได้อย่างแม่นยำ !! "
"ในขณะที่..."
 " คุณกลับกลายเป็นคนทีจำเธอไม่ได้ !!! " ทัตสึจิที่ค่อยๆ เล่าอย่างระมัดระวัง !!!
 หึๆๆๆๆ เสียงหัวเราะชอบอกชอบใจของฮัน ยูซองที่เผลอส่งเสียงดังไปจนทั่วห้อง
 " ท่านประธานมินาโมะโตะ !!! "
 " ถึงผม...จะไม่ชาวพุทธเหมือนกับพวกคุณ ! "
 " แต่ว่าเรื่องที่...เราสามารถที่จะย้อนอดีตไปได้ไกลขนาดนั้น !! "
 " ผมเองกำลังคิดว่า..."
" เห็นจะมีแต่..พวกนักบวช ! "
" ซะอีกนะครับ ! " ฮัน ยูซองที่อยากจะขอปฏิเสธกับเรื่องที่มินาโมะโตะเล่า
 " อ้อ.. " ทัตสึจิถึงกับต้องคอยหลบสายตา แต่ว่าไม่นานรองประธานของเกาหลีใต้ก็เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง
 " ถ้าหาก...เราจำคนรักของเรา ! " และเขาที่กำลังนั่งนึกทบทวนกับสิ่งที่มินาโมะโตะกำลังพูดถึงเรื่องๆ นี้
" ไม่ได้ !!! "
" อย่างงั้นเหรอ !!! " แต่ยิ่งคิดเขาก็มีแต่เรื่องให้ชวนสับสนอยู่ในหัวจนเต็มไปหมด
 " ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ละก็.. !! "
 " ป่านนี.ผมก็คงที่จะ.. "
 "พยายามที่จะ หาทางเข้าใกล้เธอ !! "
 " ขอแค่...ได้พูดจากับเธอสักคำก็พอ.! "
 "..แค่..ได้รู้จัก ! "
" เท่านั้นก็พอ !! " ฮัน ยูซองที่พอพูดมาพูดไปทำไมที่จู่ๆ ความรู้สึกคิดและโหยหามันถึงได้เพิ่มมากขึ้นมาอีกหลายเท่าตัวก็ไม่รู้
และเขาที่วนนึกถึงหน้าอิเลฟเวนท์ซ้ำๆ และโหยหายเธอมากขึ้นๆ จนมากเกินไปซะด้วยซ้ำไป ทั้งๆ ที่มันก็เป็นแค่เรื่องที่คงไม่มีใครที่จะสามารถรู้ได้จริงๆ แต่ว่าอีกอย่างเรื่องที่ไม่สามารถที่จะพิสูจน์ได้จริงเรื่อง ๆ นี้ เท่าๆ ที่ฟังแล้วมันก็กลับที่จะทำให้ความรู้สึกของตัวของเขาเริ่มที่...
...ปวดร้าว และ ผิดหวังให้..กับ ตัวของตัวเองได้อย่างไม่น่าเชื่อเลยทีเดียว.. !!!
อีเลฟเวนท์ในชุดสูทสีดำสนิทแบรนด์ราคาแพงกำลังเลื่อนเปิดบานประตูห้องพักของบ้านมินาโมะโตะ และอาซามิที่ยังคงสวมชุดยูกะติสีฟ้าจืดๆ ยืนรออยู่หน้าประตูห้องพักและก้าวเท้าเดินตามหลังอิเลฟเวนท์แบบรักษาระยะห่างพอสมควร
และในขณะที่พวกเธอเดินกำลังจะเดินผ่านซุ้มอี๋ซู้ไปที่ตามระเบียงทางเดินด้านหน้า แต่ว่าตอนนั้นพวกเธอก็ได้ยินเสียงเลื่อนบานเปิดประตูห้องพักของอีกฝั่งตรงกันข้าม อิเลฟเวนท์และอาซามิที่ต่างพากันเหลียวกลับไปมอง และพวกเธอก็เห็นคน ๆ หนึ่งที่กำลังรีบร้อนเดินออกมาจากห้องรองประธานของเอ็มไพร์กรุ๊ป
และฮง ฮยจีก็รีบร้อนจับชายคอเสื้อที่รุ่มร่ามอยู่เล็กน้อยอยู่หน้าประตูห้องของฮัน ยูซอง แต่ว่าพอรู้สึกตัวเองอีกที ผู้หญิงไทยคนนั้นกับลูกสาวเจ้าของบ้านก็หันมาสบตากับเธอเข้าพอดี !


ทัตสึจิ มินาโมะโตะพาอีเลฟเวนท์ยืนดูสร้อยไข่มุกสีดำเส้นหนึ่ง ที่ๆ พวกมันวางอยู่ในตู้กระจกและพวกมันยังอยู่ใกล้กับตู้ๆ กระจกที่เก็บดาบสั้นวากิซากิภายในบริเวณห้องเก็บรวบรวมของสำคัญของตระกูล
สร้อยไข่มุกสีดำสนิทที่กำลังถูกวางอยู่บนผืนผ้ากำมะหยีสีแดงสด และขนาดความยาวของสร้อยเส้นนี้ความยาวน่าจะสัก 11 นิ้วครึ่ง และเส้นผ่าศูนย์กลางของไข่มุกดำทุกเม็ดก็ราวๆ สิบมิลลิเมตรเป็นอย่างน้อย และมิหนำซ้ำสร้อยไข่มุกสีดำทุกๆ เม็ดยังคงเปล่งแสงทอประกายวูบวาบราวกับเป็นของใหม่อยู่เลย
 และความรู้สึกวูบแรกทีทัตสึจิได้สัมผัสมันก็คือ !
 " มันคือโศกนาฏกรรม !!! "
 " ...ที่เลวร้าย !! " ทัตสึจิรู้สึกผิดหวังทุกๆ ครั้งที่เฝ้ามองสร้อยไข่มุกเส้นนี้
 "หึ !!! " แต่ทว่าก็มีเพียงเสียงหัวเราะเย้ยยันของตัวเองในลำคอของอิเลฟเวนท์ที่ต่างทยอยดังออกมาจนคับห้องเก็บของ ๆ มินาโมะโตะ
ทัตสึจิที่ได้แต่แอบมองอิเลฟเวนท์อยู่อย่างเงียบๆ แม้ว่าภายในจะมีคำถามเป็นหมื่นล้านคำถามก็ตาม แต่เธอก็ทำเพียงมองและคอยยิ้มเยาะ !
 " เป็นเพราะพวกมัน !!! " อิเลฟเวนท์จด ๆ จ้องๆ เข้าไปในตู้กระจก
 " ฉันถึงต้องเดินทางกลับมาสู่เส้นทางในอดีต ! "
" ที่แสนเลวร้าย !!! " และเนื้อเสียงที่ราวฟังแล้วเศร้าจับจิตของเธอ แต่กลับกลายเป็นว่าทัตสึจิกลับมองมันและไม่เห็นด้วย
" อดีต ! มันก็เป็นแค่..."
"อดีต !!! " ทัตสึจิที่ยังคงไม่เห็นด้วยกันอย่างถึงที่สุด และเขาก็เห็นเธอที่ทำได้เพียงเบือนหน้าหนี และอิเลฟเวนท์ที่ทำท่าทีคอยจะเดินเข้าหาภาพแขวนอุกิโยะ
อิเลฟเวนท์ยอมละสายตาออกจากตู้เก็บสร้อยพวกนั้น และเธอยังหันไปหาภาพแขวนของแม่สายน้อยไร้เดียงสาที่แขวนอยู่ใกล้ๆ เธอมองภาพๆ นั้น และจดๆ จ้องๆ คอยมองหญิงสาวที่ออกมายืนกางร่มตากหิมะรออยู่ที่ปลายสะพานอยู่ได้ และแววตาของสาวน้อยช่างไร้เดียงสาที่ฝั่งใจของพวกเธอมาจนถึงป่านนี้
 " แวบแรกที่ได้มองเห็นอดีตของ..."
 "ตัวเอง !!! "
 " เจอกันหนแรก ! "
" ก็...ที่ ศาลเจ้าอาซามะ !!! " และน้ำเสียงที่พึงรำพัน
" และก็...ในงานประเพณีอุตางะตะ "
" เธอ...ช่างเป็นเด็กสาวที่สดใสมากมายเหลือเกิน " อิเลฟเวนท์ที่มองเพียงภาพแขวนถึงกับต้องยอมพูดเรื่องเก่าในอดีตชาติขึ้นมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
และทัตสึจิที่คอยเหลียวมองรูปแขวนพวกนั้นตาม ๆ กันไป แต่อย่างไงซะเขาก็รู้สึกชอบภาพเขียนอุกิโยะของสาวงามที่กำลังดีดพิณโกโตะอยู่ที่ใกล้ๆ นั่นมากกว่า
" แต่ว่า "
" เธอคนนี้ก็สวยใช้ย่อยซะเมื่อไหร่ "
 " ลีลาการโบกสะบัดดีดพิณญี่ปุ่นของเธอ ! ที่....."
" ดูกี่ครั้งต่อกี่ครั้งจนอยากกลับไปนอนฝันถึง !!! "
" ถ้าหากว่าเป็นฉันบ้างละก็ !! "
" ฉันคงจะไม่มีวันแอบไปมีภรรยาคนอื่น !!! "
" เก็บไว้อีกเป็นแน่ " ว่าแต่ทัตสิจิก็เพียงพูดเปรียบเปรยถึงความรู้สึกที่แสนจะธรรมดาๆ ของพวกผู้ชาย
" หึๆ !!! " เสียงหัวเราะในลำคอของอิเลฟเวนท์ยังคงส่งเสียง และบางทีเธอที่ก็เผลอพยักหน้าให้กับทึตสึจิ
" ก็เพราะว่า "
" ผู้หญิงคนนั้น เธอ..มันไม่ใช่ ! "
" คนที่น่ายกย่องหรือว่า น่าเชิดชูเอาซะเลย! "
" มันไม่ใช่เลยแม้แต่น้อย !! " เธอแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ให้ทัตสึจิฟังก็เพราะว่า เวลาที่...ความทรงจำในอดีตที่แสนเจ็บปวดจากอดีตคอยย้อนกลับมา ก็คือ..เวลาที่ต้องสบตาของแม่สายน้อยวัยสิบหกมันยังคงทำให้เธอเสียใจบาดลึกจวบจนถึงเวลาในโลกปัจจุบันนี้ได้
อิเลฟเวนท์แม้ว่าใจก็อยากจะรีบเดินหนีกลับออกไปจากห้องนี้ ว่าแต่ว่าเธอนั้นก็รู้ตัวเองดีว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ และตอนนี้เธอที่ทำได้ก็แค่หันไปยืนมองที่ประตูห้องเก็บของ
และทัตสึจิที่ยังคงมองตามและรู้เท่าทัน
 " คุณไม่เป็นไร ! แน่นะ !!! " ทัตสึจิที่ต้องถามเพราะรู้สึกเห็นใจ และแม้ว่ามีบางครั้งที่ก็พยายามจะคอยสังเกตรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของพวกเธอพวกนั้น
เธอส่ายหน้าให้กับทัตสึจิ
" ฉันเลือกอะไรมากไม่ได้นักหรอกนะ มินาโมะโตะ " น้ำเสียงของอิเลฟเวนท์ที่จริงจังนั้นพลอยที่จะทำให้ทัตสึจิตระหนก
ทัตสิจิที่กำลังเฝ้ามองอิเลฟเวนท์หันไปมองที่ฉากประตูกั้นห้องหนังสือภายในห้องเก็บของ ๆ ของตัวเอง และอิเลฟเวนท์ที่กำลังพาตัวเองเดินเข้าไปในห้องหนังสือของเขาจริงๆ เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องรีบเดินตามเธอไป
 อีเลฟเวนท์เดินอ้อมฉากบานพับสีขาวซีด ๆ ในห้องเก็บของมินาโมะโตะ และเดินตรงไปที่โต๊ะเขียนหนังสือเตี้ยๆ ของญี่ปุ่นที่เป็นไม้สนทาทับด้วยน้ำมันสนสีดำขัดเป็นเงา เธอนั่งขัดสมาธินั่งลงบนเบาะสีเทาคล้ำ ๆ ที่เคยเป็นที่นั่งของมินาโมะโตะ
มิหนำซ้ำเธอยังต้องคอยกวาดสายตาบนโต๊ะหนังสือของมินาโมะโตะที่เหมือนๆ จะมีกระดาษสีขาว ๆ บางๆ กางอยู่เกือบเต็มพื้นที่ของโต๊ะญี่ปุ่น และพู่กันจีนเปื้อนหมึกที่ยังคงถูกใช้งาน
" ทัตสึ...จิ !! " และเธอที่รู้สึกขอบคุณทัตสึจิทันทีที่เห็นพวกมัน
ทัตสึจิที่คอยนั่งลงบนเบาะที่ฝั่งตรงกันข้าม และดูเหมือนเขายังจำเป็นต้องเสียสละเบาะของตัวเองให้กับอิเลฟเวนท์ซ้ำๆ
" เธอคงอยากที่จะกลับมาจับพู่กันอีกแล้ว ! ละสินะ ! "
 " จริงไหม !! " ทัตสึจิปลอบใจอิเลฟเวนท์โดยไม่รู้เหตุผลว่าทำไมถึงต้องพูดอย่างนั้นออกมา แต่ในขณะที่กำลังมองอิเลฟเวนท์หันไปสนอกสนใจกับแท่งฝนหมึกและพู่กันจีนของตัวเอง จนกระทั่งต้องคว้าแท่งฝนหมึกมาคอยถือไว้
อิเลฟเวนท์เห็นความพยายามของทัตสึจิที่ชายหนุ่มอายุราวๆ รุ่นพ่อที่อยากจะช่วยฝนหมึกให้กับเธอ และคอยนั่งมองพวกเขาที่ตั้งตกตั้งใจฝนหมักอย่างระเอียดอยู่ตรงกันข้าม
 " ตั้ง...15 ปี !! "
" ตั้ง 15 ปี !!! "
 " ที่ฉันน่าจะเรียกคุณว่า ท่านประธานทัตสึจิ มินาโมะโตะ แห่ง Holding & Industrial อันยิ่งใหญ่ !!! " และเธอก็คอยปลอบใจทัตสิจิไปพลางๆ
" ฮ่าๆๆ " เสียงหัวเราะชอบอกชอบใจของทัตสึจิที่กำลังดังลั่นห้องขั้นมาแทนที่ความเงียบกริบที่หาสาเหตุไม่ได้ และด้วยการที่ทัตสึจิชอบความตรงไปตรงมาของฟูจิวาระ
" ก็แล้วมันจะแตกต่างกันตรงไหน "
" ก็ในเมื่อ "
" เธอก็ยังเป็นเธอคนเดิมอยู่วันยังค่ำ !!! " ทัตสึจิปฏิเสธข้อต่อรอง
 " และก็ใช่ว่าฉัน ! "
" จะถือเรื่องอายุเป็นเรื่องที่สำคัญกันซะเมื่อไหร่ ฟูจิวาระ !! " และมิหนำซ้ำทัตสึจิที่ยังคงให้เกียรติซึ่งกัน
อิเลฟเวนท์พยักหน้าสองสามครั้งก่อนที่จะก้มมองกระดาษสีขาว ๆ ที่ว่างเปล่าที่กางอยู่ตรงหน้าด้วยฝีมือของทัตสึจิ มินาโมะโตะที่เตรียมไว้ให้ก่อนหน้านี้แล้ว
" สงคราม....ครั้งสุดท้ายในชีวิต !! " เธอยังคงรำพึงรำพันถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อมองเห็นภาพในอดีตคอยซ้ำไปและซ้ำมาอยู่ในหัวซ้ำๆ
และจนกระทั่งทัตสิจิต้องรีบเร่งหันมาหยิบพู่กันกลับขึ้นมา และจิ้มปลายพู่กันลงบนแท่นหมึกอย่างช้าๆ และช่วยยืนมันให้ถึงมือ และเธอที่รับพวกมันไว้อย่างเต็มใจ และก็ความคิดแรก ๆ ของทัตสึจิเกิดขึ้นในชั่วขณะหนึ่ง
ก็คือ... อีเลฟเวนท์ต้องการจะเขียนอะไรลงไปในที่กระดาษแผ่นนั้น และเขาที่ยังคงเฝ้ามองลีลาการโบกสะบัดปลายพู่กันของคนที่ชื่อฟูจิโนะ ฮานะ ฟูจิวาระอยู่แล้วจริงๆ
แต่ในขณะที่ทัตสึจิยังคงคอยเฝ้ามองคนๆ หนึ่งกวัดแกว่งพู่กันจีนราวกับถือมีดดาบกวัดแกว่งในสนามรบของเขา และทันทีเพียงไม่กี่อึดใจอิเลฟเวนท์ก็ส่งพู่กันจีนคืนกลับมา
ทัตสึจิรีบร้อนยื่นมือทั้งสองข้างออกไปรับพู่กันในมือของฟูจิวาระ และทัตสึจิที่ไม่ทันระวังตัวประดิษประดอยเก็บพู่กันด้ามนั้นมากไปกว่าการหันไปชำเลืองมองที่กระดาษแผ่นนั้นและคว้ามันอ่านในทันทีทันใด
" ยาม...ที่มีลมพัดใบไผ่ "
 "ความทรงจำ...ที่หายไป "
 " แต่เสียงกระซิบ...ที่ยังคงอยู่ " !! ทัตสึจินั่งอ่านกระดาษแผ่นนั้นที่พวกมันเขียนด้วยตัวอักษรจีนโบราณ ตัวอักษรจีนโบราณสีดำสนิทที่ยังคงเขียนหวัดๆ อย่างรีบเร่งเช่นเดิม
ว่าแต่ว่าทัตสึจิตัดสินใจวางกระดาษแผ่นนั้นคืนกลับไปลงบนโต๊ะเขียนหนังสือของตัวเอง และมิหนำซ้ำเขาที่ยังต้องหันกลับมา และคอยนั่งมองกิริยาท่าทางของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าว่าจริงๆ แล้ว ตอนนี้เธอเป็นใครกันระหว่างฟูจิวาระ หรือว่า อิเลฟเวนท์คนที่เคยรู้จัก
เสียงถอดถอนหายใจของคนที่อยู่ตรงหน้าทัตสิจิ พวกมันทำให้เกิดคำถามกับพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
 " สงคราม..! " และทัตสึจิที่ยังคงตั้งคำถาม
" ครั้งสุดท้ายของเธอ.. "
" มัน คงจะเป็นสงครามประเภทที่...ต้อง ! "
" ฝืนใจน่าดู " ทัตสึจิพยายามจะตั้งคำถาม และในขณะเดียวกันก็พยายามนั่งคุกเข่าในท่าทีที่สำรวมมากขึ้น
แต่เธอที่มีเพียงรอยยิ้มจางๆ ให้กับทัตสิจิ
" มันก็น่าแปลกจริงๆ นั่นแหละ ! " และตอบคำถามอย่างไม่มั่นอกมั่นใจ
อิเลฟเวนท์ยังคงคอยพยายามที่จะคิดให้หนักก่อนที่ตอบคำถามของทัตสิจิไปๆ มาๆ วนเวียนอยู่อย่างนั้น และสุดท้ายสิ่งที่เธอคิดได้ตอนนี้ก็มีเพียง
... ทำไม....คน ๆ หนึ่ง ! สามารถ....ทำให้ฝ่ามือ ที่...เคยรู้สึกเย็นเหมือนน้ำแข็ง ... อุ่น !!! ขึ้นมาได้ !!!
เสียงผ่อนลมหายใจเข้าออกผ่อนสั้นสลับยาวของอิเลฟเวนท์ ทุกๆ ครั้งทัตสึจิที่แทบจะนับครั้งได้
" ถ้าเธอไม่ว่าอะไร ! " และทัตสึจิยังต้องมาคอยนั่งเห็นอกเห็นใจ
" ฟูจิวาระ !!"
" เธอเอง ! ก็เคยเป็นผู้เชี่ยวชาญในการทำศึกสงครามมาจนนับไม่ถ้วน !! "
" เธอเอง ! ก็ยังเคยชนะในศึกสงครามมาแล้วเป็นร้อยเป็นพันครั้ง !!! "
 ทัตสึจิที่หยุดคิดไปชั่วครู่ และพอยิ่งเห็นอิเลฟเวนท์และเห็นความเจ็บปวดที่กำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างช้า ๆ ภายใต้ลูกนัยน์ตาสีดำของเธอที่กำลังสั่นไหว.
" หิน..ก้อนนั้น ! ที่เธอเอง...ก็รู้ว่า มันหนัก "
" แล้ว..มันเป็นเพราะอะไร ! "
" คนอย่างเธอ ถึงได้หวาดกลัว ! " เพราะว่าเขาไม่อยากต้องเห็นเธอต้องมาคอยเจ็บปวดอยู่อย่างนี้ทั้งๆ ที่มันก็ไม่เกิดประโยชน์ และเธอก็น่าจะรู้ดีที่สุด
รอยยิ้มจางๆ ของอิเลฟเวนท์ที่ยังคงอยู่และสลับไปมากับดวงตาที่สั่นไหว แต่ในที่สุดเธอก็ยอมรับออกมาอยู่ดี
" ฉัน ! มันก็คงจะเป็นได้แค่....."
" คนที่ขี้ขลาด !!! "
ทัตสึจิที่ทำได้เพียงพยักหน้ารับรู้ แต่ว่าก็ยังไม่เห็นด้วยกับเธอไปซะทั้งหมดอยู่ดี
 " ฟูจิวาระ ! "
" หินก้อนนั้น "
" ตอนนี้มันไม่ได้แค่ถูกวางทับเอาไว้ที่ตรงหน้าอกของคุณ !!! "
" แต่ว่ามันอาจจะกำลังคอยทุบอยู่ที่กลางดวงใจของคุณเองซ้ำ ๆ จนก่อให้เกิดเป็นรอยแผล"
 " รองประธาน... The Empire Group " ทัตสึจิฝืนใจพูดคำ ๆ นั้นออกมา ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าก็มันคงไม่ได้ช่วยอะไร แต่ก็ยังตัดสินใจที่จะพูดให้อิเลฟเวนท์ฟังต่อ
" การที่เธอเองพยายามที่จะฝืนโชคชะตาให้ได้ !แต่ก็ใช่ว่า...."
" มันจะทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมาน ! น้อยลงไป !!!! "
 " อีเลฟเวนท์ ! " เขาที่ก็คงจะบอกกันได้เพียงเท่านี้จริง ๆ
อิเลฟเวนท์คอยนั่งฟังทัตสึจิให้คำแนะนำอยู่อย่างเงียบ ๆ โดยที่ไม่ยอมที่จะเอ่ยปากตอบอะไรออกไป ทั้ง ๆ ที่ทุก ๆ ครั้ง เธอเองก็อยากจะตะโกนออกไปดังๆ เพื่อที่จะคอยห้ามทัตสึจิไม่ให้พูดอะไรออกมาทั้งนั้น
 แต่ว่ามันก็คงจะไม่มีประโยชน์ !!!! อีกต่อไปแล้ว...


ชุดกิโมโนสีแดงลวดลายของดอกอายาเมะสีเหลืองๆ และสีม่วงสดยังคงถูกวางพับไว้อย่างเรียบร้อยอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นภายในห้องพัก แต่หลังจากที่คล้อยหลังของสึบากิไปได้สักพัก มาซายูกิก็อยากออกไปยืนอยู่ที่ระเบียงห้องพักของเธอ
มาซายูกิแหงนหน้าเฝ้ามองดวงจันทร์ที่อยู่ไกลลิบๆ แต่พระจันทร์เพียงดวงเดียวที่เขาจำเป็นจะต้องแอบมองก็คือเธอ.. ฟูจิวาระ
 " อีเลฟเวนท์ กับ...ฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวาระ ! "
 " คุณชอบชื่อไหนมากกว่ากัน ! " เขาเฝ้าถามอิเลฟเวนท์
และแม้บางครั้งสายตาที่ยังคงผิดหวัง เพราะว่าอิเลฟเวนท์ไม่ได้ยอมสวมชุดกิโมโนสีแดงสดแต่ยังคงสวมชุดกางเกงฮากาม่าสีกรม
" ดอกฟูจิ...ถึงแม้จะสวย ! " เธอยิ้มให้กับคำถามของไทระ
 " แต่ว่า..."
 " มันก็มีพิษ !! " และยังตอบคำถาม
 " หึๆ " มาซายูกิหัวเราะออกมาเบาๆ และพยักหน้า
 " ใช่ !!! "
 " ฟูจิวาระ ! "
และอิเลฟเวนท์ได้แต่แหงนหน้ามองดูพระจันทร์ และมิหนำซ้ำเธอยังต้องแอบยิ้มให้กับคำพูดคำจาของมาซายูกิที่แสนจะอ้อมค้อม และบางครั้งเธอก็ยังจะแอบได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจเข้าออกสั้นสลับยาวไปๆ มาๆ ของพวกเขา
และมาซายูกิที่ต้องคอยชำเลืองแอบมองสายตาของอิเลฟเวนท์ทุก ๆ ครั้ง
" ตอนนั้น ผมเพิ่งที่จะอายุสิบห้า " และก็ตั้งใจจะพูดถึงเรื่องราวระหว่างพวกเขาสองคนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง และสายตาที่ดูผิดหวังจริงๆ จังๆ เวลาย้อนนึกกลับไป
 " ทำไมตอนนั้น !คุณถึง ! "
" ไม่เป็นแบบนี้น่า..." เพราะว่ามาซายูกิอยากมีทรงจำครั้งแรกสำหรับเธอให้ดีกว่าตอนนั้น
" ฉันรู้ ! " เธอพยักหน้ารัวๆ และแอบอมยิ้ม และเขาก็หัวเราะตาม
 " ฟูจิวาระ ผมจะบอกอะไรคุณให้ก็ได้ ! " มาซายูกิยังคอยชำเลืองสายตาของเธออยู่เป็นครั้งคราว
 " ถึง..ตอนนั้น คุณไม่ได้อยากให้ผมเรียนรู้วิธีการจับดาบ ! "
 แต่ถึงยังไงๆ ซะ...ผมเองก็ต้องหาทางจับมันอยู่ดี ! "
 " และดูเหมือนว่า..ตอนนี้นะ ! "
" ผมก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณเลยด้วยซ้ำ!! " และท่าทางที่ดูพองหางพองขนของเขาที่อยากจะโอ้อวดความเป็นชาย
" เธอคงยังไม่ตื่นจากความฝันละซินะ ไทระ ! " เธอรีบเบือนหน้าหนี
 แต่ทว่าเขากลับคอยหันไปหาอิเลฟเวนท์ และแอบมองริมฝีปากของพวกเธอเอาไว้ เพราะว่าถ้าหาก เธอแสดงรอยยิ้มเล็ก ๆ บริเวณมุมปาก
 " ฟูจิวาระ !! " และน้ำเสียงของเขาที่ละมุนมากขึ้นในเวลาที่เห็นเธอแสดงรอยยิ้มพวกนั้น
 " ว่า..." เธอตอบแต่ไม่ยอมหันไปสบตา
 " ทำไม ! คุณถึงได้" แต่เป็นมาซายูกิที่แอบมองเธออยู่แค่ข้างเดียว
 " ใจร้าย !!! "
 " กับ...ผมมากถึงขนาดนี้นะ !!! " และสายตาของมาซายูกิที่ยังคงเฝ้ามองพระจันทร์ดวงเดียวของตัวเองซ้ำไปซ้ำมาอย่างมีความหวัง
 " ทำไม !! "
 " คุณ..ได้ยอมให้ผมเกลียดคุณ ! ในตอนนั้นได้ !! "
" มันเป็นเพราะเหตุผลอะไรของคุณกันแน่ "
 " ยูกิจัง ! " และเธอที่กำลังนึกหาเหตุผลจริงๆ
 " เธอ...เป็นเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารมากจริง ๆ " และเหตุผลนั้นมันอาจจะเพียงพออยู่แล้วก็ได้
มาซายูกินิ่งเงียบไปสักพักและถึงหันมายอมรับอย่างลูกผู้ชาย
" ยูกิจัง ! เธอเป็นรักแรกของผมจริงๆ นั้นแหละ "
 " เพราะว่า...ยูกิ ต้องมาเป็นกำพร้าทั้งพ่อและก็แม่ ! "
 " ก็เพราะ..เรา " สีหน้าที่ค่อยๆ สลดลงของมาซายูกิพลอยทำให้ต้องเบือนหน้าหนีหันไปมองทางอื่น
 " ฉันคนเดียวต่างหาก ! " เธอปฏิเสธคำตอบพวกนั้น
" เห้อ.... !!! " เสียงผ่อนลมหายใจออกของมาซายูกิที่ฟังดูแล้วเหมือนจะไม่เหนือความคาดหมายของเขาสักเท่าไหร่
 " ยูกิ !! "
 " ตอนนี้ เธอคงจะไปได้สวยกับพระเอกคนดังเกาหลีคนนั้น " และเขาที่พยายามจะเปลี่ยนเรื่องคุยที่ทำให้เธอเครียด ๆ
เธอพยักหน้าแต่ไม่ใช่เพราะมาซายูกิยอมเปลี่ยนเรื่องคุย
 " ยูกิ ! "
 " ..เธอตั้งใจกับงานเปิดตัวคอลเล็กชั่นใหม่ของ Si…^am ครั้งนี้เอามากๆ "
 "เห้อ..... " แต่ว่าเสียงผ่อนลมหายใจออกของมาซายูกิที่ก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะซาลงไปสักนิด
 " ก็คงจะเป็นอย่างนั้นแน่ๆ นั่นละ "
 " เพราะว่าไหนๆ คุณก็อุตส่าห์ช่วยติดสินบนใครต่อใคร "
"ซะจน ! ท่านประธานของ Si…^am ของพวกเรา "
" ได้ใช้ปราสาทนาโงย่า ! ในการจัดงานแสดงของพวกเธอไปแล้ว " และมาซายูกิที่ยิ่งนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรก็อดเสียวสันหลังวูบวาบขึ้นมาให้ได้ซะทุกที ๆ
 " ตอนนี้นะ ! "
 " ยูกิ เธอไม่ใช่คุณหนูที่เอาแต่ร้องไห้เพราะไม่อยากไปโรงเรียนอีกแล้วน่า... !!! "
 " เผลอ ๆ ตอนนี้. "
 " ยูกิ...น่าจะเป็นยายตัวร้าย ! ด้วยซ้ำไป !!! " มาซายูกิทั้งหัวเราะและก็ยิ้มออกมา
และพอได้ยินเสียงหัวเราะชอบอกชอบใจของมาซายูกิแบบนี้ อิเลฟเวนท์ก็พลอยอดอมยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ และถึงแม้จะมีบางครั้งที่ๆ เธอรู้สึกถึงการคาดหวังของมาซายูกิที่มีต่อตัวเธอเองอีกครั้งแล้ว
บาร์เครื่องดื่มทำด้วยไม้สนรูปโค้งเป็นตัวแอลขนาดราวๆ ไม่เกินสามเมตร บริเวณภายในภัตตาคารของอะไคชิซันคัง และแสงสว่างจ้าจากโคมไฟสี่เหลี่ยมลวดลายที่ดูคล้ายกับรังนกที่เรียงแถวอยู่ด้านบนบาร์เครื่องดื่ม และบริเวณด้านหลัง ตู้และชั้นวางเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลายหลายชนิด อุปกรณ์และแก้วรูปทรงต่างๆ และลิ้นชักเก็บของถัด ๆ กันลงมา แจกันเครื่องปั้นดินเผาสีดำล้วนที่ปักดอกปักษาสวรรค์ทิ้งเอาไว้ที่มุม ๆ หนึ่งบนเคาน์เตอร์ เตาและหม้อต้มน้ำเครื่องปั้นดินเผาสีน้ำตาลๆ ถาดและอุปกรณ์ชาชงที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ขนาดกลางตั้งอยู่บริเวณตรงกลางลานภัตตาคาร
บนโต๊ะไม้ญี่ปุ่นขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าไร้รวดลายศิลปะมีเพียงเตาถ่านเครื่องปั้นดินเผาขนาด 12 นิ้ว ปั้นชาเครื่องปั้นดินเผาขนาด 16 นิ้ว ที่ใส่น้ำเปล่าเอาไว้ครึ่งหนึ่งกับเหยือกน้ำที่มีน้ำใส่อยู่เกือบเต็ม และปั้นชาเครื่องปั้นดินเผาขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางขนาดราว ๆ 6 นิ้ว ที่ถูกวางอยู่บนถาดชงชาที่เป็นตระแกรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้างและยาวราว ๆ ห้าสิบเซ็นต์ โถเหยือกน้ำเครื่องปั้นดินเผาขนาดสูง 6 นิ้วครึ่ง ที่กรองชาที่ทำด้วยไม้ดูคล้ายช้อนน้ำแกงอันใหญ่ และ ถ้วยชาดินเผาอีก 5 ใบ วางคว่ำอยู่บนถาดชงชา
และก็ยังมีโถเซรามิกสีฟ้าวาดลวดลายดอกซากุระสีขาวขนาดกำลังพอดีมือกับกระบอกไม้ไผ่สีธรรมชาติที่ใส่ ไม้เขี่ยใบชา คีบคีบชา ไม้ปรายแหลม และกระบวยไม้ไผ่กับผ้าขาวบางสะอาดๆ วางอยู่ด้วยกันอีกหนึ่งผืน
และก็พนักงานหนุ่มสวมชุดยูกะตะสีเทาท่าทางสุภาพเรียบร้อยประมาณสองถึงสามคนที่คอยช่วยกันสลับผลัดเปลี่ยนเสิร์ฟเครื่องดื่มและอาหาร
นากามุระและมาซายูกิสวมชุดยูกะตะสีน้ำเงินเหมือนกัน และพวกเขาสองคนที่ยังคงนั่งรออยู่บนเบาะเก้าอี้ไม้สนมีพนักอิงสี่เหลี่ยมทรงสูงที่ถูกวางเรียง ๆ กันเป็นแถวจำนวนทั้งหมด 8 ตัว และลูกค้าคนอื่นๆ ที่ได้เข้ามานั่งรับประทานอาหารค่ำกันอีกสองสามโต๊ะถัดๆ ไปทางด้านหน้าของเคาน์เตอร์ และก็ยังมีลูกค้าสามีและภรรยาชาวจีนราวๆ สี่สิบถึงห้าสิบ ที่ๆ ทั้งคู่พากันสวมชุดยูกะตะสีเขียวเข้มพิมพ์ลายใบไผ่ออกมานั่งดื่มด่ำกับอาหารค่ำ
และลูกค้าโต๊ะที่ถัด ๆ กันห่างออกไปอีกสองโต๊ะ ลูกค้าผู้ชายวันใกล้เกษียณที่สวมชุดสูทสีดำที่กำลังดื่มสาเกอยู่กับลูกชายที่สวมสูทสีเดียวกันที่เพิ่งจะเรียนจบจากมหาวิทยาลัยในกรุงโตเกียวได้ไม่นาน
และถัดๆ กันก็ลูกค้าชาวฮ่องกงคนที่เป็นผู้หญิงสูงวัยราว ๆ มากกว่า 70 ปี สวมชุดกิโมโนสีเขียวสดพิมพ์ลายลิลลี่ภูเขาที่มีสีเหลืองแซม และยังนั่งคุกเข่าคอยนั่งรับประทานอาหารค่ำอยู่ที่โต๊ะตามลำพังเงียบๆ
เพราะฉะนั้นทั้งสึบากิกับโคบายาชิและก็มาซายูกิ และพวกเขาทุกคนก็ยังต่างนั่งรอกันอย่างสำรวมในขณะที่ร่วมโต๊ะอาหารเช้า แต่ทว่าในระหว่างที่ทุกคนกำลังรอใครบางคนกันอย่างใจจดใจจ่อ พวกเขาก็เริ่มจะได้ยินเสียงของรองเท้าเกี้ยะไม้ญี่ปุ่นดังใกล้เข้ามา
" เธอมาแล้ว !! " สึบากิร้องเสียงหลงที่หันไปเจอเจ้าของต้นเสียงรองเท้าเกี๊ยะจนได้
 และทั้งนากามุระกับมาซายูกิที่รีบพากันเหลียวมอง ผู้หญิงที่ชื่ออิเลฟเวนท์พยายามจะเป็นผู้หญิงที่ชื่อฟูจิโนะ ฮานะ ฟูจิวาระ
แต่ทว่า..ความสวยงานนั้นเทียบกันไม่ได้อย่างสิ้นเชิงของพวกเธอ เมื่อเปรียบกับความหมายของชื่อ...ฟูจิโนะ ฮานะ ที่แปลว่าดอกไม้รวงข้าวที่แสนสวย
ก็เพราะว่า อิเลฟเวนท์พยายามที่จะถลกกระโปรงชุดกิมโมโนขึ้นมาเกือบจะครึ่งเข่า และก็ยังสวมรองเท้าเกี้ยะญี่ปุ่นโดยไม่สวมถุงเท้า ผมเผ้าของเธอที่แค่รวบหลวมๆ ที่ท้ายถอยยังคงเหมือนเดิม กับการผูกโอบิที่ดูน่าเกลียดเหมือนกับอย่างผูกเชือกรองเท้าอย่างไงอย่างงั้น !
" ฉันบอกเธอไปแล้วใช่ไหม สึบากิ ! " สีหน้าที่ดูผิดหวังของนากามุระจนต้องเหลียวหันไปโค้งให้ลูกค้าคนอื่นๆ ของอะไคชิซันคังที่นั่งอยู่ใกล้ๆ
และโดยเฉพาะมาซายูกิที่ทำหน้าตาผิดหวังกว่าใคร ๆ ทั้งหมด
" ไม่จริง !!! "
" ใช่ไหมเนี้ยะ " มาซายูกิถึงกับอ้าปากค้าง เพราะไม่คิดไม่ฟันว่า อิเลฟเวนท์จะสวมใส่ชุดกิมโมโนได้ห่วยมากขนาดนี้เลยจริงๆ
อีเลฟเวนท์ต้องคอยขยับชุดกิโมโนสีแดง ๆ สดๆ ปักลวดลายของดอกอายาเมะสีเหลืองและสีม่วงสด และก็ใช้ความพยายามขยับสายคาดโอบิสีน้ำตาลแดงแถบเขียวปักลายภูเขาสามลูกอยู่บนทุ่งดอกฮิกัน ที่ ๆ ตอนนี้กลายเป็นภูเขาลูกเดียวกับทุ่งดอกไม้ที่ดูไม่ออกว่าพวกมันยังจะเป็นทุ่งดอกไม้อยู่หรือเปล่า
" เรียบร้อย ! " เธอขยับสายคาดโอบิจนพอใจตัวเอง แต่พอหันไปเจอสายตาของสึบากิและคนอื่น ๆ ที่พากันมองมาอย่างประหลาดใจ
" ไม่ต้องเลย... "
" ไม่ต้องชมก็ได้ค่ะ " เธอยิ้มเขินๆ นิดหน่อย
แต่ในขณะที่นากามุระกับมาซายูกิจะพลั้งปากพูดอะไรออกไป เพราะฉะนั้นสึบากิถึงได้รีบเดินเข้าไปหาอิเลฟเวนท์และยังรีบช่วยจัดแจงชุดกิมโมโนของตัวเองที่เพิ่งจะยกให้เธอไปให้เรียบร้อยและสวยขึ้น
" แต่ถึงยังไง "
" อย่างน้อย !! "
" พวกเราก็จะถือซะว่า...เป็นบุญตา ที่ได้เห็น !! "
" ใช่ไหมค่ะคุณ ! "
" ใช่ไหม ! มาซายูกิ ! " เพราะว่ารอยยิ้มแห้ง ๆ ของสึบากิยิ่งพลอยทำให้ทั้งนากามุระ และทั้งมาซายูกิจำใจพยักหน้า
ว่าแต่ว่านากามุระที่เผลอยกชาร้อนๆ ขึ้นมาดื่มโดยไม่รู้ตัวจนน้ำเหอะเลอะเทอะเปรอเปื้อนไปหมด
 " ไม่รู้สิ ! นะครับ !! " แต่มาซายูกิที่ก็ยังต้องแกล้งชม และแม้จะต้องคอยหลบสายตาของพวกเธออยู่บ้าง
และคราวนี้เธอก็ยังจะคอยถลกกระโปรงชุดกิมโมโนเข้าไปนั่งบริเวณโต๊ะที่จัดเตรียมไว้สำหรับพิธีชงชาสำหรับลูกค้าของอะไคชิซันคัง
" น่าเสียดายจริงๆ ที " และเธอพูดพลางและนั่งคุกเข่าลงบนเบาะของโต๊ะชงชา และสิ่งแรกที่เธอทำก็เริ่มดูก้อนฝืนร้อนๆ ในเตาไฟ
" งานเปิดตัวคอลเล็กชั่นใหม่ของ Si…^am ! ทั้งนากามุระกับสึบากิจะไม่ได้ไปร่วมงานกับเราด้วย " เธอฆ่าเวลารอถ่านฝืนให้ร้อนระอุกว่าเก่าด้วยการพูดคุย
 และแม้ในขณะเดียวกันเธอก็ยังต้องคอยดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ภายใต้ชุดกิมโมโน แต่ทว่ารอยยิ้มเจื่อนๆ ของสึบากิก็คงไม่หลุดรอดพ้นจากสายตาของเธอไปได้ด้วยเหมือน ๆ กัน
แต่เพียงเพราะเธอไม่ได้ใส่ใจกับชุดที่สวมใส่มันอยู่เลยด้วยซ้ำไป เพราะเธอสนใจแค่ว่าจะทำให้พวกเขาที่มารวมตัวกันอยู่ตรงนี้มองข้ามชุดเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ห่มเพียงร่างกายเนื้อหนังนี้ไปได้อย่างไงมากกว่า
" ไหนๆ เราก็ไม่ได้ดื่มชาร่วมกันมาตั้งนาน ใช่หรือเปล่านะ " และประโยคบอกเล่าเก้าสิบของเธอพลอยแต่จะทำให้สึบากิและนากามุระรู้สึกถึงความหลัง
นากามุระกับคนอื่นๆ เลยต่างพากันหันกลับไปมองที่โต๊ะชงชาที่ตั้งอยู่ตรงกลางภัตตาคารของอะไคชิซันอย่างพร้อมเพียงโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
และอิเลฟเวนท์ที่เริ่มหันมาหยิบจับถ้วยชาออกจากถาดเครื่องปั้นดินเผา เธอเลือกถ้วยชาขึ้นมาหนึ่งวางลงตรงหน้า และเลือกถ้วยชาอีกสองใบและนำไปวางคว่ำเอาไว้อยู่ที่มุมโต๊ะทั้งสองฝั่งทีมีตระแกรงไม้ไผ่ขัดเงาสีดำเอาไว้รองน้ำ
" บอกตามตรง ! " นากามุระในขณะที่รอน้ำเดือดก็เลยต้องห้นมาช่วยกันฆ่าเวลา
" พวกเรากับยูกิจัง !! "
" เจอกันบ่อยกว่าที่พวกเราเจอ ! กับเธอซะอีก " ความบอกเล่าเก้าสิบของนากามุระที่ทำให้สึบากิหันมายิ้มและเห็นด้วย
" นั่นนะซิ !! " สึบากิยิ้มแย้มมากขึ้นเวลาที่พูดถึงประธานของ Si...^am
" วันเกิดของฉันเมื่อเดือนที่แล้วนั่นนะ "
" ยูกิจังของเรา ก็อุตส่าห์ส่งโสมเกาหลีมาให้ ! "
" น่ารักไม่เปลี่ยนจริงๆ "
" เด็กคนนี้เนี้ย !! " และแววตาของสึบากิที่มีแต่ความคิดถึงพวกเธอ แต่พอสักพักก็ยังจะได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ ของสามีตัวเอง
" แต่ไม่รู้ว่าเป็นยังไงมายังไง !! " และสีหน้าคร่าตาที่เคร่งเครียดของนากามุระที่เปลี่ยนไป
" หมู่นี้ ! "
" ท่านประธานของ Si…^am ! ถึงได้มีแต่ข่าวฉาวดังไปทั่วอินเตอร์เน็ตและบนหน้าปกนิตยาสาร "
" เรื่องที่...ยูกิ ! "
" เธอที่แอบไปเป็นมือที่สามของพระเอกคนดังของเกาหลี !! " นากามุระได้แต่คาดการณ์ไปต่างๆ นานา
จนกระทั่งสึบากิต้องพลอยหันมานั่งหายใจทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ไปด้วยอีกคน แต่ว่ามาซายูกิก็ได้แต่นั่งฟังเท่านั้น
เพราะว่าตอนนี้พวกเขากำลังสนใจพิธีชงชาของอิเลฟเวนท์ที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า และที่สำคัญบรรดาแขกเหรื่อก็ต่างพากันหันมามองอย่างสนอกสนใจ
อิเลฟเวนท์เริ่มใช้กระบวยใม้ไผ่ตักน้ำในปั้นชาอันใหญ่จนเต็มแล้วก็นำน้ำร้อนรินลงในปั้นชาขนาดใบย่อมๆ อีกอันบนถาดเดียวกัน และปิดฝาปั้นชาที่มีน้ำเดือดปุดๆ อยู่ภายใน และเธอจึงค่อยๆ บรรจงยกปั้นชาอันย่อม ๆ ด้วยผ้าขาวและค่อยๆ รินน้ำลงไปใสถ้วยชาทั้งสามใบที่ระดับ 3 ส่วน 4
และส่วนนำร้อนที่เหลือติดก้นปั้นชาก็ยกพวกมันมาเทราดลรอบๆ ถ้วยชาที่คว่ำอยู่บนตระแกรงทั้ง 2 ฝั่ง และเทจนกระทั่งน้ำในปั้นชานั้นหมด
จน.... ได้กลิ่นระอุของดินเผาของถ้วยชา คล้ายกลิ่น...น้ำค้างคลุมดิน..
และเธอก็เปิดฝาโถเซรามิกอิมาริยากิสีฟ้า ๆ และใช้คีบคีบชาตักใส่ฝาโถเซรามิคก่อน และนำมาเทใส่ปั้นชาอันย่อม ๆ ในถาด
และลักษณะของใบชาเขียวที่ดูเหี่ยวแห้ง.. ..แต่ก็พอเห็นใบตูม ๆ และสีขนประกายเงินๆ ปกคลุมอยู่บ้างที่ใบชา
กระบวยไม้ไผ่ยังคงถูกตักฟองอากาศจากน้ำที่กำลังเดือดปุดๆ ในปั้นชาบนเตา เธอคอยตักพวกมันเทลงไปที่หลังถ้วยชาสองอันที่คว่ำรอยู่ที่ตระแกรงอีกสามถึงห้ารอบ จนฟองอากาศเริ่มเหลือน้อย
และถ้วยชาทีละอัน ๆ ที่กำลังถูกยกขึ้นมาแกว่งวนไปมาซ้ำ ๆ ทวนเข็มนาฬิกา และจึงรินน้ำในถ้วยชาลงในตระแกรงไม้
และน้ำเสียงการรินน้ำชาลงในตระแกรงไม้ของอิเลฟเวนท์...ที่พอได้ยินได้ฟังก็ช่างคล้ายๆ เสียงน้ำฝนที่ไหลลงตีนเขา
กระบวยไม้ไผ่ยังคงทำหน้าที่ของมันตักน้ำร้อนและเติมลงไปใส่ปั้นชาอันเล็กๆ อีกสองถึงสามรอบจนเต็มปิดฝา และค่อยใช้กระบวยตักน้ำมาราดให้ทั่วทั้งปั้นชาที่วางอยู่บนตระแกรงไม้ไผ่ราดลงไปๆ จนได้กลิ่นน้ำค้างคลุมดิน
และนั่งรออย่างใจเย็นๆ คอยจนกระทั่งน้ำร้อนค่อยๆ ระเหยกลายเป็นไอหมอกสีจางๆ
อิเลฟเวนท์หยิบเอาที่กรองชาคล้าย ๆ กับช้อนตักแกงอันใหญ่วางลงไปที่ปากเหยือกเครื่องปั้นดินเผา และบรรจงรินน้ำชาลงไปในกรองเพื่อที่จะให้น้ำชาคอยผ่านกรองไหลลงไปในเหยือกดินเผาจนหมด จนกระทั้งเริ่มจะได้กลิ่นหอมๆ ของกลิ่นน้ำค้างบนยอดหญ้า
แต่ทว่า ! เธอกลับนำน้ำชาร้อน ๆ ที่เพิ่งจะรินลงในเหยือกดินเผานำน้ำชารินราดกลับลงไปที่ถ้วยชาที่ ๆ วางคว่ำอยู่บนตระแกรงสาน และตักน้ำใส่กระบวยขึ้นมาใหม่ และไปรินน้ำร้อนๆ ซ้ำไปซ้ำมาให้ทั่วปั้นชาเล็กๆ และถ้วยชาน้อยๆ สุดท้ายก็หยิบเพียงผ้าขาวบางสะอาดๆ มาเช็ดคราบน้ำที่เปรอะติดขอบก้นปั้นชาและถ้วย
และเธอก็ยกถ้วยชาพร้อมกับเสิรฟพวกมันบนจานรองดินเผา และขยับจานรองเล็กน้อยเพื่อให้มีคนมาช่วยยกเสริฟต่อไป
นากามุระที่รับถ้วยชาจากมือของพนักงานของอะไคชิซัน และทันทีที่ได้กลิ่นและมองลงไปในสีของน้ำชาในถ้วย
" ราว ....กับกำลังนั่งแหงนมองดูยอดของภูเขาไฟฟูจิ ! ใน..ยามพระอาทิตย์ตกดินเชียวนะ "
" กับกลิ่นหอมของดอกไม้ "
" ผสมกันกับกลิ่นใบไม้ที่ถูกเด็ดยอดมาใหม่ ๆ "
" นี่จะใช่.... ! "
" น้ำชา....จริงไหม !! " นากามุระพร่ำพรรณนาอยู่ด้วยกันกับน้ำชาในถ้วยชาดินเผา และจวบจนกระทั่งบรรจงจิบลิ้มรสเบา ๆ
" อ่า....ห์ "
" นี่ ! ก็เป็นเพียงน้ำชาจริงๆ นี่แหละหน่า.. " นากามุระถึงขนาดแกล้งเล่นลิ้นกับน้ำชาในถ้วย
อีเลฟเวนท์ฉีกยิ้มกว้างๆ ขึ้นมาทันทีทันใด
" น่าผิดหวังจริงๆ ด้วย ! " เพราะฉะนั้นเธอต้องคอยแก้ตัว
แต่ทว่าคนอย่าง โคบายาชิ นากามุระ ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครแก้ตัวอย่างหน้าชื่นตาบานให้ฟังกันง่ายๆ
" อุตส่าห์นั่งคิด ! "
" ..อยู่ตั้งนานสองนานว่า...จะได้ลิ้มรสน้ำค้างบนยอดเขา " และนากามุระก็ยิ่งคิดก็ยิ่งแต่จะเสียดายที่ว่า..
" แต่ก็กลับกลายเป็นเพียง น้ำชา ! ที่แสนจะธรรมดาแบบนี้ไปซะได้ "
" มันช่างน่าผิดหวัง " แต่ทว่าสีหน้ากับท่าทางของนากามุระมันช่างตรงกันข้ามกับสิ่งที่เขากำลังพูด
สึบากิ และมาซายูกิที่ต่างคนก็ต่างหันมาลองจิบน้ำชาทีละน้อยๆ
" กลมกล่อม !" และความขุ่นเคืองที่มีต่อเธอก็มลายหายไปจนหมดเมื่อได้รับคำขอโทษจากอิเลฟเวนท์กลายเป็นน้ำชาชั้นดีที่แสนจะธรรมดา
" ผมว่า ! " มาซายูกิออกความเห็นทันทีที่ถ้วยชาพ้นจากรีบฝีปาก
" รสชาติมันหวานเกินไปหน่อย ! " และตั้งใจโกหกเธอ
 " หึ !! " เธอหัวเราะในลำคอและมองมาซายูกิอย่างไม่น่าคบหา
 " มันจะมากไปหรือเปล่า " และเธอยังคอยปรามมาซายูกิ
 " ก็คุณ ! เป็นคนสอนผมเองนี่ !!! " มาซายูกิรีบเถียงจนกระทั่งลืมไปว่า ตัวเองยังคงสูดกลิ่นถ้วยชาวนไปวนมาอยู่เลยด้วยซ้ำไป
 " ชา...อิ๋นเจิ้น ! งั้นเหรอ " สตรีดูท่าทางสูงศักดิ์ในชุดกิโมโนพิมพ์ลายดอกลิลลี่ที่ได้กลิ่นชาจนอยากจะเดินเข้ามาชมใกล้ๆ อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
จนกระทั่งนากามุระกับสึบากิพากันเหลียวหันและต้องรีบลุกกลับขึ้นมาและยังต้องโค้งคำนับถึงเก้าสิบองศา
 " พวกเรา..ต้องขอโทษด้วยครับ !! " มาซายูกิผุดลุกขึ้นและโค้งต้อนรับ
 " พอดีว่า... พวกเรากำลังช่วยกันทดลองชิมชาที่เพิ่งได้มาใหม่ ! " แต่ว่านากามุระกลับเป็นฝ่ายที่เดินเข้าไปอธิบาย
หญิงชราในชุดกิมโมโนสีเขียวปักลวดลวายของดอกลิลลี่ภูเขาก็เลยอยากจะเดินเข้าไปก้ม และมองดูเจ้าของพิธีนั้น
 " คนญี่ปุ่น !! "
 " งั้นเหรอ !! " ภาษาอังกฤษที่แสนจะนุ่มนวลของหญิงชราที่ช่างฟังดูนุ่มนวลกว่าใบหน้าและผิวพรรณของพวกหล่อนซะอีก !
และนากามุระที่พยายามชำเลืองมองอิเลฟเวนท์และพยักหน้าให้พวกเธออีกเล็กน้อย ๆ และเธอที่รู้ได้ทันที
 " เวลาอยู่ที่ญี่ปุ่นก็เป็น. คนญี่ปุ่น แต่ว่า "
" ถ้าถึงไทยเมื่อไหร่ ก็เมื่อนั่น " อิเลฟเวนท์ตอบคำถามของหญิงชรา และเธอก็ยังไม่ลืมที่จะคอยรินน้ำชาจากปั้นชาสู่จอกถ้วยเล็กๆ ที่ตระเตรียมไว้ทั้งสองฝั่งของตระแกรงไม้ไผ่
หญิงชราพยักหน้าและแสดงรอยยิ้มเล็ก ๆ พอใจกับวิธีการของเธอ
 " ยอดเยี่ยม ! ซะจริง ๆ เลยนะ " และหญิงชราที่กำลังมองสีน้ำในถ้วยปั้นดินเผา
" สีเหลืองนวลเล่นไฟดีนะ !!! "
" แล้วก็...กลิ่นของดอกไม้..."
" นี้ก็...."
" เหมือนว่ากลีบของดอกไม้ได้บดขยี้ !! "
" เข้ากับ ! "
"...น้ำค้างบนยอดหญ้าเลยทีเดียวเชียว !! " หญิงชราเพียงชื่นชมน้ำในถ้วยปั้นดินเผาเท่านั้น แต่ก็ไม่วายจะสังเกตเจ้าของพิธีชงชาที่สุดแสนจะประณีตพิธีพิถัน
 " เยี่ยมยอดจริง ๆ รู้สึกว่าฉันจะใช้คำนี้ได้เปลืองกับผู้หญิงอย่างเธอมากไปแล้ว " หญิงชราบ่นอุบอิบ
 "ก็เพียงเพราะว่า "
" ฉันก็แค่เห็น เธอ ! "
" จับพู่กัน ! และกำลังวาดศิลปะชิ้นเอกอยู่อย่างไง๋อย่างงั้น !! "
 " แต่ฉันก็หวังว่า..เธอ "
 " ..คง ! อยากจะจับพู่กัน "
" และเขียนแต่ตัวหนังสืออยู่แบบนั้น ! มากกว่า " และหญิงชราผู้สวมชุดกิมโมโนสีเขียวสดแค่เพียงพูดชื่นชม
และทั้งนากามุระ สึบากิ และมาซายูกิ เวลานี้ทุกๆ คนทำได้แค่เพียงก้มศรีษระลงและเฝ้ารอจนกว่าผู้หญิงที่สวมชุดกิมโมโนสีเขียวจะเสร็จภาระกิจเบื้องหน้า..
แต่ทว่า...สำหรับอิเลฟเวนท์กลับไม่ได้สนใจว่า หญิงชราในชุดกิมโมโนสีเขียวปักลวดลายของดอกลิลลี่สีสันสุดสวยด้วยฝีมือการปักอย่างหรูหราที่เข้ากับผ้าไหมแสนแพง..แต่อย่างใด ก็เพราะว่า เธอ ! กลับสนใจวิธีจิบรสชาของสตรีผู้นั้นมากกว่า
สตรีสูงศักดิ์ที่เวลาจิบชามักก็มักจะประคองจอกชาไว้ในมืออย่างละมุนละม่อน และพวกหล่อนมักจะไม่ดื่มรวดเดียวจนหมด แต่จะเพียงกระซิบจิบน้ำในถ้วยจนน้ำค่อยๆ เหือดหาย


ทัตสึจิค่อยๆ ช่วยเลื่อนปิดฉากกั้นบานพับของห้องหนังสือช้า ๆ แต่ทว่าในขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากห้องเก็บของประจำตระกูล
" รองประธานฮัน !!! "
ทึตสึจิตกใจมากจริงๆ ที่เห็นรองประธานของเอ็มไพร์เข้ามายืนอยู่ภายในห้องเก็บของ ๆ พวกเขาในกลางดึก และทัตสึจิที่แอบใช้หางตามองไปที่หลังฉากกั้นประตูบานพับของห้องหนังสือชั่วครู่ แต่ฮัน ยูซองกลับเป็นฝ่ายที่เดินเข้ามาหากันถึงที่
" พอดีว่า.... คุณอาซามิ "
" เธอบอกเอาไว้ว่า ที่นี้ "
" มีภาพวาดสวยๆ ที่น่าสนใจ " ฮัน ยูซองตั้งคำถามกับมินาโมะโตะ ในขณะสายตาพยายามมองผ่านทะลุฉากกั้นบานพับตรงหน้า
และทัตสึจิที่พยายามจะผงกหัวขึ้นลง
 " อ้อ !!! "
" ก็คงจะจริงอย่างที่เธอว่า " และไม่ได้ปฏิเสธอะไร เพียงแต่ว่าตอนนี้ทัตสึจิที่พยายามจะชวนเขาเดินออกไปทางอื่นก็เท่านั้น
" ถ้าอย่างนั้น ผมจะพารองประธานฮัน "
" ทำความรู้จักกับตระกูลมินาโมะโตะของเราให้มากขึ้นกว่านี้ "
" ไม่ทราบว่า รองประธานจะสนใจมันมากน้อยสักแค่ไหน " แต่ว่าทัตสึจิที่พยายามจะหยั่งเชิงว่า รองประธานของเอ็มไพร์เข้ามาภายในห้องนี้นานแค่ไหนแล้วต่างหาก
ฮัน ยูซองที่ไม่เพียงไม่เดินตามทัตสึจิ แต่ว่าเขากลับเดินไปหยุดอยู่ตรงกลางระหว่างงานภาพเขียนของผู้หญิงสองคน และผู้หญิงคนหนึ่งที่ดีดพิณกับผู้หญิงที่ถือร่ม
" ภาพวาดของผู้หญิงสองคนนี้ ! "
" มันมีความสำคัญอย่างไงกับตระกูลมินาโมะโตะของคุณ " และเขาที่หันไปถามทัตสึจิ
" ผมว่า....รองประธานฮัน " และทึตสึจิที่ถึงจะแปลกใจแต่ก็ยอมที่จะพยักหน้าและยอมรับ
" เป็นคนที่ตาถึงใช้ได้ "
แต่ว่าเขาที่กำลังสนอกสนใจภาพวาดของผู้หญิงอีกคนที่กำลังยืนถือร่ม ผู้หญิงที่เป็นหญิงสาวหน้าตาของเธอถ้าไม่ร้องไห้ก็คงจะสะสวย
" น่าแปลก " และยังต้องคอยคิดเสียงดังให้ทึตสึจิฟังไปด้วย
"ภาพวาดพวกนี้ดูไม่เหมือนของเก่าประจำตระกูลแบบนั้น "
" เหมือนพวกมันจะถูกวาดขึ้นมาเมื่อเร็วๆ นี้ด้วยซ้ำ " เขายิ้ม
แต่ในระหว่างนั้นทัตสึจิที่ไม่ได้สนใจคำพูดของฮ้น ยูซอง มากไปกว่าคอยหันชำเลืองไปที่หลังฉากกั้นประตูบานพับของห้องหนังสืออยู่เป็นระยะ
" เป็นอะไรหรือเปล่าครับ " แต่ว่าเขาที่สังเกตเห็นและพยายามที่จะเหลียวมองตามทัตสึจิไป
" เปล่าหรอก " ทัตสึจิยิ้มแห้ง
" ผมก็แค่กำลังคิดว่านี่ก็ดึกมากแล้ว "
" พวกเราควรจะกลับออกไปก่อนดีกว่า " ทัตสึจิพยายามชวนให้ฮัน ยูซองเลิกสนใจสิ่งของต่างๆ ภายในห้องเก็บของ แต่ว่าฮัน ยูซองกลับไม่สนใจและเอาแต่จด ๆ จ้องๆ ไปที่ผู้หญิงสองคนในภาพแขวน
ฮัน ยูซองที่คอยเดินเข้าไปดูภาพแขวนพวกนั้นใกล้ๆ และเขาที่รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง จนกระทั่งทัตสึจิที่ต้องคอยเหลียวมองตามอย่างแปลกใจ
" ผู้หญิงในภาพนี้....ทำไม ! "
 " ดวงตาของพวกเธอ "
 " ผมเหมือนเคยเห็นมันที่ไหน " เขาที่สงสัยเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ทัตสึจิอ้ำอึ้งไปชั่วครู่ เพราะความเห็นของฮัน ยูซองอย่างไม่น่าเชื่อว่า เขาจะพูดมันขึ้นมา
 " รองประธานฮัน !!! "
 " นี่ ก็หมายความว่า..." และมิหนำซ้ำทัตสึจิที่กำลังคิดว่า ไม่แน่ จริง ๆ แล้วรองประธานของเอ็มไพร์อาจจะจำผู้หญิงสองคนในภาพนี้ขึ้นมาก็ได้อย่างนั้นหรือเปล่า
แต่ว่าทัตสึจิก็ยังที่จะหันไปเจอฮัน ยูซองที่เดินดุ่มๆ เข้าไปที่หน้าตู้กระจกที่เก็บสร้อยไข่มุกสีดำ และทัตสึจิที่พยายายามจะสังเกตว่าเขาจะมีความผิดปกติอะไรอีกหรือเปล่า และฮัน ยูซองที่กำลังเข้าไปเดินรอบๆ ตู้ใบนั้น
 " สร้อยไข่มุก ! เส้นนี้ก็คือ...." เขาสนใจพวกมันพวกมันมากกว่าภาพแขวนพวกนั้นซะอีก
 ทัตสึจิได้แต่ผงกหัวขึ้นลงตาม
 " ถูกต้อง ! "
" พวกมันเป็นของ ฟูจิวาระ ที่เธอจะบริจาคพวกมันให้กับพิพิธภัณฑ์เร็วๆ นี้" และตอบฮัน ยูซองอย่างไม่อ้อมค้อม
" โหดร้ายจังเลยนะครับ " เขาบอกกับทัตสึจิทันที่เห็นของจริง และสายตาของเขาที่กำลังเปลี่ยนเป็นคงสงสัย
ทัตสึจิที่พยายามจะฝืนความรู้สึกอึดอัด แต่ก็ทำได้แต่ฝืนหัวเราะออกมาเบาๆ ทำได้เพียงเท่านี้
" มันก็แค่เครื่องประดับ " และทัตสึจิที่พยายามเหลียวหันไปที่ตู้เก็บดาบวากิซากิ
" พวกมันไม่ใช่อาวุธจะไปทำร้ายใครได้ยังไง " และทัตสึจิที่กำลังบ่ายเบี่ยงไม่อยากจะพูดถึงประวัติของสร้อย
ฮัน ยูซองที่กำลังยิ้มตาม
"ผมไม่ได้หมายความว่าสร้อยเส้นนี้จะไปทำร้ายใครได้ " เขาบอก
" ยังไง ! " ทัตสึจิหน้าถอดสีและยังหันกลับมามองสีหน้าของรองประธานเอ็มไพร์ และเขาที่เดินเข้ามาหา
ฮัน ยูซองที่พยายามมองหาความจริงใจจากทัตสึจิ มินาโมะโตะ
" อีเลฟเวนท์ !!! "
" ทำไมฝ่ามือของเธอ !!! "
" ทำไม ! พวกมันถึงได้เย็นเฉียบอยู่ตลอดเวลาแบบนั้น " เขาพูดในสิ่งที่อยู่ๆ ก็แวบขึ้นมาในหัวทันทีที่เห็นสร้อยไข่มุกสีดำของเธอ
" ทำไม ! " เขาตั้งคำถามถึงอิเลฟเวนท์ต่อหน้าทัตสึจิอีกครั้ง แต่ทว่าทัตสึจิกลับทำแค่เพียงเบือนหน้าและหันมองไปทางอื่น
 เปรี้ยงงงงง !!!!!
 ครึ้ม...มมมมม !!!!!
เสียงของฟ้าร้องฟ้าผ่าดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยรอบๆ บ้านของทัตสึจิ มินาโมะโตะ และความเย็นเฉียบจากท้องฟ้าก็เช่นกันที่ทำให้ภายในห้องนี้เริ่มเย็นเฉียบขึ้นมาทันทีทันใด จนกระทั่งมือไม้ของทัตสึจิเองนั่นแหละที่เริ่มหนาวสั่น.. !
ครืด....ด !!!
เสียงเลื่อนเปิดฉากกั้นที่ห้องหนังสือของทัตสึจิถูกเลื่อนให้เปิดออกอย่างช้า ๆ เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ก็เลยต้องยอมถอยร่นให้ห่างจากประตู เธอปาดน้ำตาที่รื้น ๆ เล็กน้อยให้เกลี้ยงเกลา และถึงจะยอมหันมาเผชิญหน้ากัน ระหว่างเธอและฮัน ยูซอง
ฮัน ยูซองที่ไม่เพียงแต่จะเดินเปิดประตูเข้ามาหาเธอ แต่ทว่าเขายังเดินเข้ามาและจับมือของเธอเอาไว้ และรับรู้ถึงฝ่ามือของเธอที่กำลังเย็นเฉียบเย็นยะเหยือกราวกับน้ำแข็งที่ติดลบ และแวบแรกที่เธอถูกเขากุมมือ
แวบแรกของอิเลฟเวนท์ที่เหมือนถูกไฟฟ้าสถิตถ์สัมผัสผ่านปลายนิ้วมือเข้ามาจนถึงหัวใจ และตอนนี้น้ำตาของตัวเองที่กักเก็บเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป
ฮัน ยููซองยังคอยใช้มือข้างหนึ่งมาคอยจับประคองแก้มของอิเลฟเวนท์ที่มีคราบน้ำตาเปรอะบ้างแล้ว
" หินที่มีอยู่...ทั้งหมดในโลกใบนี้ ! " เขากระซิบบอกกับเธออย่างแผ่วเบาผ่านสายตาที่แสนจะอ่อนโยนกว่า
" ผมคงไม่สามารถที่จะขนและโยนมันทิ้งไปทั้งหมด ! ให้คุณได้ !! "
 " แต่ว่าหินก้อนนั้น !!!
" ผมสามารถที่จะย้ายและพามันกลับออกมา !!! "
 "ทับเอาไว้ตรงที่หัวใจของเราสองคน "
....เสียงกระซิบที่แสนจะแผ่วเบาของฮัน ยูซองที่ไม่เพียงจะพัดผ่านช่องอากาศระหว่างคนสองคน..
....แต่ทว่า เสียงกระซิบอันอ่อนโยนของฮัน ยูซองยังผัดผ่านไปจนถึงริมฝีปากของกันและกันอย่างช้าๆ
กลิ่นของน้ำฝนที่กำลังถูกลมบางเบาพัดโชยไปรอบๆ รั้วบ้านมินาโมะโตะ หยาดฝนที่ดูเหมือนว่าจะซาลงแล้วอยู่เรื่อยๆ แต่ก็ยังพอมองเห็นละอองฝนพรำ ดวงดาวและพระจันทร์ ได้ก่อกำเนิดขึ้นแล้วท่ามกลางเมฆหมอกที่ค่อยๆ คล้อยหายไป ดวงดาวสุกสกาวแพรวพราวรายล้อมพระจันทร์ดวงใหญ่สีนวล ๆ ขาวๆ ที่มองเห็นที่ปลายของต้นไผ่หลังรั้วบ้าน
บริเวณรั้วกำแพงดินเก่าๆ ของตระกูลมินาโมะโตะเต็มไปด้วยตะไคร้น้ำเขียวๆ ซ้อน ๆ กัน และต้นของดอกฮอลลี่ฮอก ทั้งสี ขาว สีชมพู และสีม่วง ขนาดราวๆ สูงเกือบจะ 8 ฟุต ต้นฮอลลี่ฮอกออกดกบานสะพรั่งอยู่ตามริมรั้วเป็นทิวแถว เพราะว่าดอกฮอลลี่ฮอกที่ดูคล้าย ๆ กับดอกฝ้าย หรือไม่ก็ดูคล้ายกันกับดอกไม้คาร์เนชั่น พวกมันมีกลีบดอกห้าดอก ปลายเป็นคลื่น เกสรตัวผู้เกาะกันเป็นละอองแน่นที่ปลายเกสรตรงกลางแต่ไม่พ้นดอก
กับอ่างน้ำวนที่ก็ทำมาจากหินอ่อนชั้นเยี่ยมติด ๆ กับสวนของต้นฮอลลี่ฮอก และหลังคาไม้ที่ตีเป็นรั้วระแนงถี่ๆ ทำเป็นหลังคา และฉากกั้นบานประตูพับวาดลวดลายของพวงดอกวีสทีเรียสีม่วงสด ๆ สูงราวๆ หนึ่งเมตรห้าสิบที่อยู่รายล้อมรอบๆ อ่างน้ำวนที่ทันสมัยที่อยู่ที่บริเวณหลังห้องพักห้องหนึ่งของครอบครัวมินาโมโตะกับพื้นไม้สักรอบๆ ของอ่างน้ำวนหินอ่อนที่ ถูกขัดทำความสะอาดอย่างดี
แต่ทว่า...ฮัน ยูซองยังคงคอยนั่งเอนกายพิงประตูเลื่อนโซจิกระดาษสาสีขาวๆ สว่างใกล้ๆ ที่อ่างอาบน้ำวน และเขายังมีอิเลฟเวนท์ที่คอยซุกซ่อนตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มสีขาวอยู่ตรงกลางระหว่างอกของเขา
และคนสองคนตอนนี้มีเพียงผ้าห่มผืนใหญ่สีขาว ๆ หนาๆ คอยปกคลุมร่างกายโดยที่ปราศจากเสื้อผ้าที่มิดชิดใดๆ
เขาและเธอยังคงคอยนั่งอิงแอบแนบชิดอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์อันริบหรี่ ปกคลุมด้วยละอองฝนและไอน้ำอุ่นตรงหน้า เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องการที่จะกอดร่างกายของเธอเอาไว้ให้แนบชิดกันมากที่สุด เท่า ๆ ที่สามารถจะแนบชิดได้จนหมดจน !!!
และเธอที่พยายามมแลกเสียงลมหายใจเข้า ๆ ออก ๆในยามทีตัวเองหายใจเข้า และฮัน ยูซองที่หายใจออกสลับกันไปมาอยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ และลมหายใจอุ่นๆ ที่ยังคงคอยแบ่งปันสับเปลี่ยนระหว่างกันไปๆ มา ๆ และซ้ำ ๆ
แต่ทว่าช่องว่าง....ระหว่างริมฝีปากที่ยังคงประกบกันไปมาอย่างไม่รู้จักจบจักสิ้น...
ฝ่ามือของพวกเขายังคงสัมผัสไปทั่วๆ ทุกอณูของร่างกายของเธอ และเธอยังคงพยายามผลักร่างกายทั้งหมดให้จมมิดลงไปในตัวของเขา และอีกอย่างฝ่ามือของพวกเธอเองที่เริ่มอุ่นขึ้นจนเกือบร้อนฉ่าขึ้นจนได้
และที่แน่นอนที่สุดเวลานี้...ไม่มีที่ใด ๆ ของร่างกายของพวกเธอที่หลงเหลือและรอดพ้นจากรส...จูบ
เสียงหัวใจของคนทั้งสองคน และพวกมันกำลังคอยแต่จะเต้นอึกทึกครึกโครมคอยพลัดกันไปมาท่ามกลางละอองฝนพรำกับท้องฟ้าในค่ำคืนที่มีดาวนับร้อยนับพันดวงจันทร์ที่สุกสว่างเจิดจ้าแสงอันริบหรี่ที่ ๆ ก็พอจะทำให้มองเห็น.....
.....เขาและเธอเป็นของกันและกัน !!!!
ฮง ฮเยจีเดินวนเวียนๆ ไปๆ มา ๆ ภายในห้องสวีทของโรงแรมที่พักใจกลางกรุงโตเกียว และเธอเองที่คอยก้มมองนาฬิกาข้อมือไปอีกไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง สาเหตุก็เพราะว่าหลังจากที่ พวกเธอได้พบกับมุรามาสะ มินาโมโตะ รองประธานของ Holding & Industrial ที่ห้องอาหารตั้งแต่เมื่อตอนกลางวันจนกลับมา และจนป่านนี้ทั่วทั้งโตเกียวก็ยังจะมีลมพายุฝนเทกระหนำตกลงมาอย่างหนักทั้งวัน จนกระทั้งปาเข้าไปเกือบตีหนึ่งกว่า ๆ เข้าไปแล้ว แต่ว่าฟ้าฝนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมหยุดลงไปง่ายๆ
และฮง ฮเยจีที่คอยเดินเข้าไปยืนชิดติดผนังห้องที่เป็นกระจกของโรงแรม และมองผ่านท้องฟ้าและพวกตึกสูงพยายามมองไปให้ไกลที่สุดและได้แต่คิดวนไปวนมาซ้ำ ๆ เรื่องของรองประธานของThe Empire Group ที่ยังไม่มีวี่แววจะโผล่มาที่นี้เลยด้วยซ้ำ และการขาดการติดต่อจากเขามาเกินกว่าสิบชั่วโมง
ฮง ฮเยจียังคอยครุ่นคิดตลอดเวลาว่า เรื่องลูกชายคนโตของท่านประธานทัตสึจิรองประธานของ Holding & Industrial มาพูดกับเธอเมื่อตอนกลางวันนั่นนะ ! เรื่องที่มุรามสะที่อุตส่าห์ตั้งใจมาบอกกับเธอถึงที่นี้ !
เรื่องนั้นที่ทางรองประธานของ Holding & Industrial ที่ๆ พวกเขาอุตส่าห์มาบอกับเธอด้วยตัวเองแบบนั้นทำไม
และเหตุผลอะไร ! ลูกชายของท่านประธานมินาโมะโตะดูเหมือนไม่อยากให้เธอกลับไปที่บ้านของเขาอีก
และผู้หญิงไทยคนที่มีชื่อเหมือนชาวญี่ปุ่นที่ใช้ชื่อ..ฟูจูวาระคนนั้น ทำไม ! ถึงเดินทางไปที่บ้านของพวกเขาที่ซะกะพร้อมกันกับฮัน ยูซอง
และไม่ว่าเหตุผลอะไรก็ตามที่ฮง ฮเยจีพยายามจะคิดให้ออกว่า เพราะอะไร !
ทัตสึจิและอาซามิ มินาโมะโตะคอยสวมยูกะตะ และยังคอยเดินออกมาส่งฮัน ยูซอง รองประธานของเอ็มไพร์ที่หน้าบ้านช่วงเวลาสาย ๆ ด้วยกันเพียงลำพัง แต่ว่าอยู่ๆ ก็มีเสียงรถเลี้ยวเข้ามาทางประตูหน้าบ้าน และฮง ฮเยจีที่รีบร้อนเปิดประตูรถโดยไม่รอพวกบอร์ดี้การ์ด
" อรุณสวัสดิ์ ! "
 " คุณหนูฮง ฮเยจี !! " ทัตสึจิไม่ได้แปลกใจอะไรและยังสุภาพ
 ฮง ฮเยจีโน้มตัวเล็กน้อยให้กับท่านประธานกรรมการใหญ่ของ Holding & Industrial และลูกชายของพวกเขา
 " อรุณสวัสดิ์ค่ะ ! "
" ท่านประธานมินาโมโตะ !! " ฮง ฮเยจีสุภาพตอบ ว่าแต่สายตาของที่พวกเธอที่ยังคอยชำเลืองมองไปที่ว่าที่คู่หมั้น
ฮัน ยูซองดูประหม่าและพยายามทำตัวให้ปกติต่อหน้าของเธอ
 " ฮเยจี !! "
 " นี่...เธอ ! มาทำอะไรที่นี้ !!! " เพราะเขาที่ดูจะนึกไม่ถึงว่าพวกเธอจะมาที่นี้เพียงลำพัง และฮง ฮเยจีที่พยายามจะเดินเข้ามาใกล้
สายตาของฮง ฮเยจีที่เป็นกังวลและเป็นห่วง
 " พอดีว่า....เมื่อวานฝนตกหนัก! "
 " และฉันก็ติดต่อพี่ไม่ได้ " ฮง ฮเยจีแสดงความเป็นห่วงเป็นใย
 " พอดีว่า...เมื่อวานที่นี้ ! " อาซามิที่ตั้งใจเดินเข้าหาพวกเขา
" ฝนก็ตกลงมาอย่างหนักมากจริงๆ ค่ะ " ลูกสาวของมินาโมะโตะอธิบาย และบางครั้งก็แอบยิ้ม"
" เพราะว่าฝนตกหนัก เพราะฉะนั้นรองประธานฮัน ยูซอง "
" ก็เลยต้องติดกับดัก !
" ไม่ใช่สิ ! "
" ท่านรองประธานฮันที่พลอยติดฝนไปด้วย " และพวกเธอที่แสร้งยิ้มแย้ม
ฮง ฮเยจีได้แต่มองไปที่ลูกสาวของมินาโมะโตะสลับไปคอยกับว่าที่คู่หมั้น และเธอที่ยังไม่เข้าใจในทันที แต่ถึงอย่างนั้นเธอที่ยังรู้สึกว่าที่นี้ไม่ปลอดภัย
อีเลฟเวนท์รีบร้อนเดินถือเสื้อสูทสีดำคอยเดินไปตามทางเดินแคบ ๆ ระหว่างตู้คอนเทรนเนอร์เป็นจำนวนหลายร้อยหลายพันตู้บริเวณพื้นที่เรียบชายหาด และเรือขนส่งสินค้าอีกหลายร้อยลำที่คอยจอดเทียบท่าบริเวณริมชายฝั่งของปากอ่าวอิเสะ
แต่ว่าเสียงย้ำฝีเท้าหนัก ๆ และรวดเร็วของรองเท้าหนังสีน้ำตาลไหม้ประเภท Toe Cap และเสียงฝีเท้าที่ทำให้มุรามาสะ มินาโมะโตะจนต้องรีบหันหลัง
" มาไว...จริงนะ ! "
" ฟูจิวาระ !!! " มุรามาสะในขณะที่ก้มมองรองเท้าของอิเลฟเวนท์ก็อดไม่ได้ที่จะคอยทักทาย แต่ว่าเธอก็แค่ยืนฟังเงียบ ๆ
เพราะฉะนั้นในระหว่างที่มุรามาสะกำลังคอยเดินเข้าหา และเขาก็ให้ความสนอกสนใจชุดสูทเท่ห์ ของห้องเสื้อ...แบรนด์ชื่อดัง Si…^am นอกเหนือจากรองเท้า ที่แสนแพงของฟูจิวาระและก็ไหนจะเนกไทสีดำลายทางกำลังถูกจับยัดลงไปในกระเป๋ากางเกงที่โผล่มา
 " ฟูจิวาระ ! " และตามมาด้วยน้ำเสียงเหยียดๆ
 " นี่เธอ ! คงจะขับเครื่องบินมาจากที่ซะกะ ! "
" มาที่นี้.เองเลยละสิ !!! " และมุราสะที่คอยฉีกยิ้มกว้างให้ แต่ก็คงไร้วี่แววการตอบโต้จากพวกเธอ
" หึ ! " มุรามาสะแสร้างหัวเราะอีกที
 " หรือว่า...ที่เธอมาถึงที่นี้ !! "
 "หรือว่า...เธอเปลี่ยนใจ " มุรามาสะต้องการให้อิเลฟเวนท์ยอมเปิดเผยท่าที แต่ดูเหมือนเธอจะพยายามสงวนมัน
อิเลฟเวนท์ที่แค่อยากจะยืนอยู่เฉยๆ และปล่อยให้มุรามาสะได้คิดแทนคนอื่น
" เมื่อก่อน "
" ฉันก็คงต้องขอยอมรับว่า.ฉันก็เคยเป็นคนที่ลังเล "
" เคย..เป็นแบบนั้น ! " เธอที่ก็ไม่ใช้ว่าจะปฏิเสธ
" แต่ว่า..." และเธอยังหันมาเผชิญหน้ากับมุรามาสะแบบตาต่อตาโดยไม่สนพวกลูกสนุมราวๆ ห้าสิบหกสิบคนที่พากันยืนเสนอหน้าอยู่ที่ท่าเทียบเรือ และโดยเฉพาะพวกเขาทุก ๆ คนยังพากันรุมจ้อง
" ฉันไม่อยากที่จะอธิบายอะไรอีกเป็นครั้งที่สอง " เพราะว่าสาเหตุที่...เธอเองมาที่นี้ก็เพื่อที่จะคอยเตือนกันเป็นครั้งสุดท้ายให้กับมุรามาสะ มินาโมะตะ
 " ฮ่าๆๆ " มุรามาสะหัวเราะและคอยเดินๆ เข้ามายืนใกล้ๆ ก็เพื่อจะคอยปะทะฝีปากกันใกล้ๆ
" ฟูจิวาระ..."
 " เธอคงจะเสียใจมากที่ !! "
" ไม่ได้ ! "
 " เกิด..เป็นผู้ชาย ! " และมุรามาาสะจงใจที่จะคาดคั้นอิเลฟเวนท์ให้ยอมเปิดเผยความจริงเรื่องราวของตัวเองที่ซ่อนอยู่ออกมาให้ได้
แต่เธอก็ไม่เคยคิดแม้แต่ที่จะสนใจคำพูดยั่วยุ
 " เอาเป็นว่า...."
 " ทัตสึจิ !!! "
 " เธอจะไม่มีวันหาพ่อที่ดีแบบเขาได้อีกแล้ว " เธอคอยเตือนสติมุรามาสะ
 "เหอะ !!! " มุรามสะที่คราวนี้หันมาฉีกยิ้มเพราะว่าความสมเพชเวทนาในตัวของคนตรงหน้า
" ฟูจิวาระ..."
" เธอเอง...นั่นแหละ !!! "
 " ที่...น่าจะหัดเคารพนบน้อบพ่อของฉันให้มาก ๆ เข้าไว้ " และแววตาของมุรามาสะที่เต็มไปด้วยความเหยียดกัน
 " คำก็ทัตสึจิ !!! "
 " สองคำก็ทัตสึจิ !!! "
" ฟูจิวาระ ไม่ใช่ !! "
 " เอาจริง ๆ เธอมันก็ไม่ได้แตกต่างจากพวกเรานักหรอก !!! "
" อีเลฟเวนท์ !!! " มุรามาสะบีบคั้นให้อิเลฟเวนท์ยอมคายความลับของตัวเองออกมาต่อหน้าพวกเขาทุกคน
อิเลฟเวนท์ที่ต้องยอมหลบสายตามุรามาส
 " แล้วทำไม !
"มันถึงจะต้องเป็นดาบเล่มนั้น !!!! " ในระหว่างนั้นน้ำตาของอิเลฟเวนท์ก็เริ่มคลอเบ้า แต่ทว่ามุรามาสะที่พยายามเดินเข้าหา
มุรามาสะที่เฝ้ามองสายตาของอิเลฟเวนท์ด้วยความเคียดแค้นขึ้นทุกชั่วขณะ
" ก็เพราะว่า !! "
"... ดาบเล่นนั้น !!!! " และสายตาของมุรามาสะที่แทบจะแนบสนิทไปกับดวงตาของพวกฟูจิราวะอย่าง...อิเลฟเวนท์ ! ดวงตาที่มองเห็นแต่คราบเลือดของพวกเขา...ระหว่างมินาโมะโตะ !
" พวกมันจะช่วยให้เธอ !! "
" และช่วยพวกเรา ! "
" ได้ปลดปล่อย ! ความลับที่ฝั่งอยู่ใต้ดิน "
" ให้..พวกมันได้ถูกเปิดเผย !!! " จนแล้วจนรอดที่มุรามาสะพยายามบีบบังคับให้เธอได้คลายความจริงของโลกใบนี้
เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ถึงต้องยอมหันหน้ากลับมาสู้ใหม่อีกครั้ง และเธอที่เฝ้ามองมุรามาสะอีกคนด้วยความหนักอกหนักใจเป็นร้อยหนพันหน
 " สงคราม...ใช่ไหม !! "
 " ต้องการให้เกิดสงครามจริงๆ อย่างนั้นใช่หรือเปล่า " เธอถามย้ำ
" ความลับ ! ที่....เธอเป็นคนกุมมันอยู่ !! " และไม่มีครั้งใดที่มุรามาสะจะไม่ดาหน้าเข้าหา และเฝ้ามองด้วยความโกรธและเกลียด
" นั่นนะ !!!! " มุรามาสะที่จ้องลูกนัยนต์ตาของพวกเธอเป็นร้อยหนพันหน
 " ฉัน...เคย !!! " และเธอพยักหน้ารับรู้ถึงความโกรธแค้นในใจของมุรามาสะอย่างเต็มเปี่ยม
 " ผ่านสงครามมาแล้วทุกรูปแบบ !!! " และเธอก็แค่อยากจะเล่าให้มุรามาสะได้รู้ไว้
 " ใช่ !!! " มุรามาสะพยักหน้ารับรู้ตามๆ ไปด้วย
 " และพวกเราก็เหมือนกัน !!! "
 " พวกเราทุกคนเคยผ่านการทำสงครามมาจนมากมาย..!!! "
 " แต่ว่า..."
 " แต่ว่าอะไร !!! "
 " ที่ตอนนี้...พวกมันกำลังกัดกินข้างในของเธออยู่เรื่อยๆ กัน "
 " ฟูจิวาระ !!! " มุรามาสะที่ก็ยังคอยจ้องแต่ที่จะคอยตั้งคำถามของเธอพวกนั้น
 แต่ทว่าอิเลฟเวนท์ที่มาคราวนี้ถึงกับต้องค่อยๆ เบือนหน้าหลบสายตาที่ก้าวร้าวของมุรามาสะให้ห่างออกมาอยู่เรื่อยๆ
 " ทัตสึจิ !!! "
 " อาซามิ !! "
 " อย่าทำร้ายพวกเขา. !!!! "
 " อีก...!!! " เธอทำได้แค่ขอร้องเรื่อง
แต่มุรามาสะที่หลบสายตาทันทีจนต้องเดินถอยและหันไปมองทางอื่น
 " มินาโมะโตะของเรา !! "
 " ที่เคยรุ่งโรจน์มาแล้วหลายร้อยปี !!! "
 " แต่แล้วที่....วันหนึ่ง"
 " แค่เพียงสงครามจากน้ำมือของคน ๆ หนึ่ง ! "
 " ทัตสึจิ ! " และน้ำเสียงที่ฟังแล้วดูสั่นเครือของมุรามาสะเวลาพูดถึงคนที่อาวุโสที่สุดในมินาโมะโตะ
 " เขาอาจจะตกหลุมคำโกหก ! หลอกหลวง !! ในเรื่องที่เหลวไหลไร้สาระของเธอ "
 " ฟูจิวาระ !!! "
 " แต่ว่า..ฉันไม่ใช่ !! " มุรามาสะต้องการปฏิเสธในสิ่งที่เธอเป็น
เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ถึงได้หันหลังกลับ แต่ในขณะที่เธอจะก้าวเท้าถอยให้ห่างๆ มุรามาสะ มินาโมะโตะคนเดิม
 " สำหรับ...ฉัน !!! "
" สายเลือด...ของฟูจิวาระ ! "
" มันก็อาจจะยังพอมีหลงเหลืออยู่ !!! " เธอบอกกับมุรามาสะ และคิดว่าครั้งนี้คงจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วในชีวิตก่อนที่จะเดินกลับออกจากท่าเทียบเรือออกไป
และเป็นอีกครั้งแล้วที่ ..มุรามาสะ มินาโมะโตะต้องมาเป็นฝ่ายเฝ้ามองตามหลังของฟูจิวาระซ้ำแล้วซ้ำเล่า