บทที่ 8 ซ่งเว่ยหนาน (1)
นิยายที่เป็นโลกใบนี้ ชื่อเรื่องจักรพรรดินีภาพยนตร์ภรรยาสุดที่รักของสามีแห่งชาติ ซึ่งเป็นนิยายรักน้ำเน่าที่ซีหลินอ่านเมื่อวานนั้นมีสามเล่มจบ เธอพึ่งอ่านจบแค่เล่มแรก เนื้อหาหลักๆคือช่วงที่นางเอกกลับมาเกิดใหม่แล้วใช้ความทรงจำที่มีมาแย่งคู่หมั้น และกำจัดตัวร้ายอันดับสองอันดับสามอย่างหลี่ซีหลินให้พ้นทาง คำพูดที่กล่าวถึงซ่งเว่ยหนานนั้นมีไม่มาก เมื่อคืนซีหลินอ่านจบเล่มหนึ่งก็เผลอหลับไป เธอจึงได้รู้แค่ชะตาชีวิตของหลี่ซีหลินและครอบครัวเท่านั้น ส่วนเนื้อหาอื่นๆตั้งแต่เล่มสองขึ้นไปเธอก็รู้เล็กน้อยจากคำโปรยไม่กี่บรรทัด แล้วก็ไม่ได้รู้อะไรอีก
อย่างเช่นเรื่องของซ่งเว่ยหนานเธอก็ไม่รู้ ในเนื้อหาเล่มหนึ่งยังไม่มีการปรากฏตัวของเขา มีพูดถึงเล็กน้อยบอกว่าเป็นมหาเศรษฐีหนุ่มหล่อที่มีฐานะเท่าเทียมกับพระเอก ส่วนที่รู้ว่าเขาจะมาเป็นคู่แข่งความรัก ก็เพราะคำโปรยในเล่มสอง ส่วนที่เธอเจอเขาครั้งแรกแล้วจำได้ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร ก็เป็นเพราะความทรงจำจากเจ้าของร่าง ซึ่งเคยเห็นเขาห่างๆตามโอกาสต่างๆ
แต่สายตาของเจ้าของร่างจะคอยจับจ้องแค่เหอยี่หานเท่านั้น ทำให้ภาพของผู้ชายคนอื่นในความทรงจำล้วนพร่าเบลอ ต้องตั้งใจทบทวนความทรงจำให้มาก จึงจะนึกออกว่าเขาคนนี้คือใคร
แม้ซีหลินจะไม่รู้ว่าเนื้อหาเล่มสองเล่มสามเป็นอย่างไร แต่จากประสบการณ์ที่อ่านนิยายน้ำเน่ามามากมาย จุดจบของตัวร้าย หรือตัวรองที่เข้าไปเป็นคู่ต่อสู้ด้านความรักของพระเอกนางเอก มักจะมีจุดจบที่ไม่ดีนัก
ซีหลินรู้สึกขอบคุณซ่งเว่ยหนานและเพื่อนอีกสองคนของเขาที่มาช่วยเธอกับพี่ชายเอาไว้ในครั้งนี้มาก เธอจึงไม่อยากให้เขาต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับพระเอกนางเอกจนต้องเจอจุดจบแย่ๆเลย แต่เธอก็ไม่รู้จะห้ามเขาอย่างไร
ด้วยความกระวนกระวาย ไม่ได้คิดให้ละเอียดนัก หลังจากที่หลี่อี้เทียนและซ่งเว่ยหนาน รวมทั้งชายหนุ่มอีกสองคนที่พวกเขาแนะนำตัวกันทีหลังว่าคนหนึ่งเป็นเลขาส่วนตัว และอีกคนคือคนขับรถและบอดีการ์ดของซ่งเว่ยหนาน พูดคุยขอบคุณกับเรียบร้อยแล้ว ซีหลินก็เอ่ยออกมา
"ท่านประธานซ่งฉันขอข้อมูลติดต่อคุณไว้ได้ไหมคะ"
คำพูดของเธอทำให้ชายหนุ่มทั้งหลายนิ่งไป เลขาหม่า หม่าเจิ้นตงกระแอมออกมาแล้วแอบมองมาทางซีหลินอย่างทึ่งๆในความกล้าหาญของเธอ
ซีหลินไม่รู้ว่าคนอื่นๆกำลังเข้าใจผิดคิดว่าที่เธอขอข้อมูลติดต่อของซ่งเว่ยหนานเป็นเพราะเธอต้องการจีบเขา เห็นซ่งเว่ยหนานนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไรเธอจึงถามอีกครั้ง
"ฉันขอข้อมูลติดต่อคุณไว้ได้ไหมคะ ถ้าสถานการณ์เหมาะสมฉันมีอะไรบางอย่างอยากจะบอกคุณ"
เลขาหม่าถึงกับส่งเสียงโอ้โหในใจ ไม่คิดว่าหญิงสาวจะรุกแรงขนาดนี้ แต่ทึ่งก็ส่วนทึ่งเขาเองก็มีงานต้องทำ เลขาหม่ากำลังจะก้าวออกมาปฏิเสธคำขอแทนเจ้านายอย่างที่เคยทำบ่อยๆ แต่ซ่งเว่ยหนานก็ส่งเสียงตอบออกมาเสียก่อน
"ได้ครับ" เขากล่าวตอบอย่างสุภาพแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือ ออกจากกระเป๋า เปิดหน้าแอปพลิเคชันวีทอล์คแล้วส่งให้ซีหลินสแกนข้อมูลติดต่อด้วยสีหน้าเป็นมิตร
ซีหลินกล่าวขอบคุณแล้วรีบสแกนข้อมูลติดต่อเขาเอาไว้ทันที
จากนั้นเธอกับพี่ชายก็ค้อมศีรษะขอบคุณพวกเขาทั้งสามอีกครั้ง หลี่อี้เทียนแจ้งว่าวันหลังจะขออนุญาตใช้ช่องทางติดต่อที่ได้มานี้มาขอนัดเลี้ยงอาหารพวกเขาเพื่อเป็นการขอบคุณ
จุดประสงค์ที่พูดเช่นนี้ แน่นอนว่าเขาต้องการเลี้ยงอาหารเพื่อเป็นการขอบคุณผู้มีพระคุณทั้งสามจริงๆ และเป้าหมายอีกอย่างก็เพราะต้องการแก้ไขภาพลักษณ์ให้น้องสาว พยายามชี้ให้เห็นว่าที่น้องไปขอวีทอล์คจากซ่งเว่ยหนานนั้นเพียงอยากได้ข้อมูลติดต่อเพื่อจะตามไปขอบคุณพวกเขาทีหลังเท่านั้น
คำพูดของเขาแม้ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มทั้งสามเชื่ออย่างสนิทใจ แต่เมื่อประกอบกับ สายตาที่หลี่ซีหลินมองกลับมานั้นเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์จริงใจ ดูไม่มีเรื่องชู้สาวปะปนอยู่เลยก็ทำให้ชายหนุ่มทั้งสามแอบสงสัยในข้อสรุปของตัวเองก่อนหน้านี้พอสมควร
เมื่อรถพยาบาลเคลื่อนออกไปแล้ว รถที่เลขาหม่าโทรสั่งไปตั้งแต่ช่วงแรกที่เส้นทางถูกพวกแก๊งเงินกู้ปิดกั้นก็มาถึง
เหตุการณ์ทั้งหมดทางฝั่งซ่งเว่ยหนานก็คือ พวกเขาขับรถออกจากโรงแรมมาตามปกติ รถคันก่อนหน้าของพวกเขาคือรถของพี่น้องตระกูลหลี่ และรถอีกสองคันของพวกแก๊งเงินกู้ จากนั้นก็เกิดเหตุการณ์ที่แก๊งเงินกู้ขับรถไปปิดทางหน้าและข้างหลังขวางรถของพี่น้องหลี่เอาไว้ พวกของซ่งเว่ยหนานจอดรออยู่ไกลๆ พวกเขาไม่แน่ใจว่าเรื่องราวเป็นมายังไงจึงนั่งรอดูเหตุการณ์ก่อน
เลขาหม่าไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้จะจบเมื่อไหร่ เกรงว่าจะเสียเวลา จึงโทรสั่งให้รถอีกคันขับมารอรับที่ถนนอีกฟากเตรียมพร้อมไว้ก่อน ตอนที่รอให้รถมารับ เหตุการณ์ก็ดำเนินต่อไปถึงจุดที่รุนแรง ทั้งหลี่อี้เทียนและหลี่ซีหลินถูกกระชากออกมาจากรถเพื่อรุมทำร้าย เห็นว่าคนที่ถูกทำร้ายเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง และเกือบจะถูกพวกมันลากไปทำมิดีมิร้ายที่พงหญ้าข้างทาง ชายหนุ่มทั้งสามจึงรีบลงจากรถมาช่วยเหลือ แล้วเรื่องก็เป็นไปอย่างที่เราได้เห็นกันแล้ว
"ดูเหมือนสถานการณ์ตระกูลหลี่จะแย่มากจริงๆนะครับ ถึงขั้นลูกชายลูกสาวถูกแก๊งเงินกู้ดักมาทวงหนี้อย่างโหดเหี้ยมแบบนี้"
"มันต้องการแค่ทวงเงินกู้จริงๆงั้นเหรอ" ซ่งเว่ยหนานพูดออกมาเบาๆ
แม้รถของพวกเขาจะจอดอยู่ไกลออกไป บทสนทนาที่หลี่อี้เทียนโต้เถียงกับอันธพาลพวกนั้นก็ได้ยินขาดๆหายๆ แต่เมื่อคิดถึงวิธีการที่รุนแรงและโหดเหี้ยมเกินไป พวกมันจะลากผู้หญิงมาข่มขืนที่ข้างทางด้วยซ้ำ คนที่อยากได้เงินคืนจะทำต่ำช้าขนาดนี้เลยเหรอ อีกอย่างตระกูลหลี่ก็พึ่งล้มละลายมาได้แค่หนึ่งเดือนเท่านั้น ก็ไม่ใช่ว่าจะติดค้างหนี้มายาวนานจนพวกมันสุดทนเสียหน่อย
"เจ้านายคิดว่ามีเหตุผลอื่นเกี่ยวข้องงั้นเหรอครับ"
"เรื่องนี้มันผิดปกติตั้งแต่ที่ตระกูลหลี่ถูกบังคับล้มละลายอย่างรวดเร็วเกินเหตุแล้วล่ะ รากฐานของธุรกิจก็ไม่ได้แย่ แค่เพราะเหตุการณ์ไฟไหม้โรงงานครั้งหนึ่ง ทั้งๆที่ประกันอัคคีภัย ประกันค่าเสียหายต่างๆก็มี กลับส่งผลกระทบร้ายแรงกลายเป็นเรื่องใหญ่จนบริษัทล้มละลายในเวลาแค่หนึ่งเดือน"
"จะให้ผมลองสืบดูหน่อยไหมครับ"
"อืม สืบดูสักหน่อยก็ดี" เขาตอบรับแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูหน้าจอวีทอล์คที่มีข้อมูลเพื่อนคนใหม่เพิ่มเข้ามา
"โทรหาผู้บัญชาการไช่ บอกให้เขาจัดการเรื่องนี้ให้ดีด้วยล่ะ ใครทำผิดอะไรก็ต้องรับโทษอย่างนั้น"
"ได้ครับผมจะรีบจัดการ"


บทที่ 14 เบื้องหลังคดี (1)
ตลอดขั้นตอนทุกอย่างซ่งเว่ยหนานกับเลขาหม่าและบอดีการ์ดหย่งคังก็อยู่เป็นเพื่อนซีหลินด้วย ทำให้เธอรู้สึกเกรงใจพวกเขามาก พยายามบอกให้เขากลับไปก่อนเธออยู่ที่นี่คนเดียวได้ ซ่งเว่ยหนานก็บอกไม่เป็นไรและยอมอยู่เป็นเพื่อนเธอที่สถานีตำรวจนานหลายชั่วโมงจนเสร็จสิ้นกระบวนการ
"ฉันต้องขอโทษที่รบกวนท่านประธานซ่ง เลขาหม่า และคุณหย่งคังมากๆเลยนะคะ ทำให้พวกคุณต้องเสียเวลาไปด้วยตั้งหลายชั่วโมง"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ไม่เสียเวลา" ซ่งเว่ยหนานเอ่ยตอบอย่างสุภาพเช่นเดิม แต่สีหน้าของเขาดูไม่ดีนัก ซีหลินสังเกตว่าตั้งแต่ที่เขาเข้ามาในสถานีตำรวจ แม้ส่วนใหญ่เขาจะมีท่าทางสุภาพสุขุมเป็นปกติ แต่บางครั้งเขาก็มีสีหน้าเหมือนมีความอึดอัดไม่สบายตัวบางอย่าง เหมือนกันกับตอนนี้ที่ตำรวจพาคนกลุ่มใหญ่เดินผ่านเราไป สีหน้าของเขาก็มืดครึ้มลงครู่หนึ่ง
เธอสงสัยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามเพราะกลัวว่าจะเป็นการละลาบละล้วง เดาเอาเองว่าเขาอาจจะไม่ชอบสถานที่ที่มีคนพลุกพล่านหรือเปล่า
ยิ่งคิดว่าเขาต้องลำบากมาอยู่ในสถานที่ที่ไม่ชอบเพราะเธอ ซีหลินก็ยิ่งรู้สึกผิด
พอเจ้าหน้าที่บอกว่าทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว เธอจึงรีบชวนซ่งเว่ยหนาน เลขาหม่าและบอดีการ์ดหย่งคังออกจากสถานีตำรวจทันที
ตอนนี้พวกเรายืนรออยู่ที่บันไดทางเข้าหน้าสถานี รอให้หย่งคังเอารถมารับ
"การเป็นพลเมืองดีนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับ"
เลขาหม่าบ่นเบาๆ คิดถึงเรื่องที่ตนเองกับเจ้านายช่วยคุณซีหลินไว้เมื่อวาน พวกเขาก็ต้องให้การกับตำรวจเช่นกัน แต่ยังดีว่าตำรวจรู้ว่าเจ้านายของเขาเป็นใคร จึงไม่ได้ทำให้พวกเราลำบากมากนัก ประกอบกับจับคนร้ายได้ในที่เกิดเหตุ ตำรวจได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตาตัวเอง การให้การเป็นพยานหรือชี้ตัวใดๆของพวกเขาจึงไม่จำเป็น แค่ตอบคำถามตำรวจตอนที่มาสอบถามครั้งแรกเสร็จแล้วก็ไม่มีใครมาวุ่นวายกับพวกเขาอีก
แต่คราวของคุณหนูซีหลิน เรื่องมันยุ่งยากเล็กน้อย เพราะเธอเป็นพยานที่เห็นหน้าคนร้ายชัดเจนที่สุด ส่วนกล้องวงจรปิดในสวนสาธารณะก็เป็นภาพมุมกว้างที่ค่อนข้างไกล จึงจำเป็นต้องให้เธอมาชี้ตัวคนร้ายด้วยตัวเองเพิ่มเติมเพื่อให้หลักฐานรัดกุม
รวมทั้งตำรวจที่ทำคดีแก๊งเงินกู้เมื่อวานก็อยู่สถานีนี้ด้วยเหมือนกัน เห็นว่าซีหลินมาที่โรงพักก็เลยให้เธอให้ปากคำอย่างเป็นทางการและทำเรื่องเอกสารเกี่ยวกับคดีเมื่อวานนี้ไปด้วยเลย ต้องจัดการสองคดีพร้อมกัน ไปๆมาๆ สุดท้ายจึงเสียเวลาไปเกือบสามชั่วโมง
"แต่คนร้ายคดีนี้ก็ชั่วร้ายจริงๆนะครับ ทั้งๆที่ได้คนครอบครัวเจิ้งช่วยเหลือให้มีที่อยู่ที่กินแท้ๆ แต่กลับตอบแทนความดีของพวกเขาด้วยการพยายามฆ่าหลานสาวคนเดียวของเขาแบบนี้" เลขาหม่าวิพากษ์วิจารณ์
จากที่อยู่ในสถานีตำรวจหลายชั่วโมง กลุ่มของซีหลินจึงได้ทราบข้อมูลของคดีนี้เพิ่มเติมว่า
นางถู่โต้ว คนร้ายในเหตุการณ์นี้ เป็นหญิงในชนบทหมู่บ้านเดียวกับคุณเจ้าเซียง ยายของเด็กหญิงซานซานที่ตกน้ำ ถู่โต้วกับเจ้าเซียง เคยเป็นเพื่อนรู้จักกันในวัยเด็ก พอเติบโตทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไป เมื่อสามสี่เดือนก่อน คุณนายเจิ้งไปเจอถู่โต้วทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดอยู่ในร้านค้าริมถนน และพึ่งถูกทางร้านไล่ออก จดจำได้ว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กจึงเข้าช่วยเหลือ หาที่อยู่อาศัย และให้เธอมาทำงานเป็นแม่บ้านที่บ้านตระกูลเจิ้งก่อนชั่วคราว รอว่าถ้ามีงานดีๆงานอื่นก็จะแนะนำให้เธอไปทำ
คุณนายเจิ้งคิดเจตนาดี ไม่รู้ว่าความช่วยเหลือของเธอทำให้นางถู่ไม่พอใจและค่อยๆสะสมความโกรธแค้นจนกระทำเรื่องร้ายแรงอย่างในวันนี้
จริงๆนางถู่โต้วอิจฉาคุณนายเจิ้งมาตลอด ทั้งๆที่พวกเธอมีพื้นฐานครอบครัวที่เหมือนกัน และถู่โต้วสวยกว่าคุณนายเจิ้งเสียด้วยซ้ำ ในอดีตใครก็คิดว่าเธอจะต้องมีชีวิตที่ดีที่สุดในรุ่นแน่ๆ และนางถู่เองก็เชื่อมั่นเช่นนั้นมาตลอด
ด้วยความสวยของเธอ นางถู่จึงสามารถเลือกคู่ครองที่ดีที่สุดให้ตัวเองได้ เธอเลือกแต่งงานกับชายหนุ่มที่หล่อและรวยที่สุดในตำบล ส่วนคุณนายเจิ้ง หรือเจ้าเซียงในสมัยนั้น เลือกจะแต่งงานกับชายหนุ่มธรรมดาที่ซื่อสัตย์คนหนึ่ง
ใครจะคิดว่าเมื่อแต่งงานไปชีวิตถู่โต้วจะพบกับปัญหา เพราะว่าเธอไม่สามารถให้กำเนิดลูกชายได้ เธอคลอดลูกผู้หญิงออกมาสามคน ไม่มีลูกชายเลยสักคนทำให้แม่สามีไม่พอใจ จึงนำเมียน้อยเข้าบ้านมาให้ลูกชาย นางถู่โต้วโมโหเกิดการทะเลาะเบาะแว้ง ทำร้ายเมียน้อยได้รับบาดเจ็บ สามีและแม่ย่าไม่ชอบเธออยู่แล้วจึงหาเรื่องหย่าขาดจากเธอ แล้วไล่เธอออกจากบ้าน ลูกสาวที่เธอคลอดออกมาก็ไม่มีใครไยดีเธอ เนื่องจากนางถู่โต้วเองก็มีความเชื่อว่าลูกชายดีกว่าลูกสาว ทำให้เธอรังเกียจเด็กหญิงทั้งสามที่เธอคลอดออกมาเป็นอย่างมาก คอยด่าว่าทุบตีระบายอารมณ์โทษความผิดทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเองว่าเป็นความผิดของเด็กหญิงทั้งสามคนนั้น เธอเลี้ยงดูลูกอย่างโหดร้ายทารุณ ความรักความผูกพันธ์ที่ลูกมีต่อเธอจึงน้อยนิดเต็มที เมื่อออกจากบ้านอดีตสามีชีวิตของเธอจึงล้มเหลวลงเรื่อยๆ
แตกต่างกับชีวิตของเจ้าเซียงที่ดำเนินไปได้อย่างราบรื่นด้วยดี ตัวเธอเองมีอาชีพการงานที่มั่นคง สามีคนธรรมดาที่เธอแต่งงานด้วย ก็พัฒนาตนเอง ขยันทำงานอย่างซื่อสัตย์จนกลายเป็นข้าราชการระดับสูงในหน่วยงานรัฐแห่งหนึ่ง มีรายได้และฐานะมั่นคงเป็นที่นับหน้าถือตาของผู้คน และแม้เจ้าเซียงจะคลอดลูกสาวและมีลูกได้แค่คนเดียว สามีและครอบครัวก็ยังรักและดีกับเธอ ไม่มีใครด่าว่าที่เธอไม่มีลูกชายเลย และลูกสาวของเธอก็เติบโตมาอย่างดี ได้เรียนมหาวิทยาลัยชั้นนำ มีอาชีพการงานมั่นคง และได้แต่งงานกับชายหนุ่มที่ดีมีครอบครัวอบอุ่น ทั้งยังกตัญญูกับเจ้าเซียงและสามีอย่างมาก
เมื่อเจ้าเซียงกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมเมื่อไหร่ ถู่โต้วที่ได้เห็นแต่ชีวิตที่มีแต่ดีวันดีคืนของจ้าเซียง ก็รู้สึกอิจฉาริษยามาตลอด
หลังหย่าขาดกับสามีคนแรกถู่โต้วก็แต่งงานใหม่อีกหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยราบรื่น ครั้งสุดท้ายเธอไปหลงใหลชายหนุ่มอายุน้อยวัยยี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง เพื่อให้ได้อยู่กับหนุ่มคนนี้เธอจึงขโมยโฉนดที่ดินสมบัติของตระกูลถู่ไปขายให้พ่อค้าที่เข้ามากว้านซื้อที่ดิน ได้เงินแล้วก็หนีตามเด็กหนุ่มนั้นมาที่เมืองB แต่มาถึงเมืองBได้ไม่นานเด็กหนุ่มก็เผยธาตุแท้ เขาลักเอาเงินทั้งหมดที่เธอมีแล้วหนีไป ทิ้งเธอให้เผชิญกับเมืองใหญ่แปลกหน้าเพียงลำพัง


บทที่ 12 ช่วยชีวิตเด็กหญิง (1)
สวนสาธารณะบึงต้นหลิวตั้งอยู่ชานเมือง มีเนื้อที่นับร้อยไร่ อยู่ติดกับภูเขา แต่เดิมเป็นป่าธรรมชาติ แต่เพราะความเจริญค่อยๆพัฒนาเข้ามา ทางเทศบาลจึงแบ่งพื้นที่ป่าในส่วนพื้นราบปรับปรุงทำเป็นสวนสาธารณะและแหล่งท่องเที่ยว มีบึงน้ำขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง รอบๆบึงเป็นต้นหลิวขนาดใหญ่ ส่วนตื้นของทะเลสาบถูกกันให้คนมาว่ายน้ำเล่นได้ แต่คนส่วนใหญ่จะชอบมาเดินชมสวนและนั่งเล่นปิกนิกกันมากกว่า ส่วนคนที่เล่นน้ำส่วนใหญ่ก็เล่นกันในริมบึงที่ตื้นๆ ซึ่งเวลานี้ของปีที่อากาศยังหนาวเย็นอยู่ มีคนมาเล่นน้ำไม่มากนัก
ส่วนไกลออกไปกลางบึงจะเป็นกิจกรรมทางน้ำเช่นเล่นเซิร์ฟบอร์ด ตกปลา พายเรือชมวิวธรรมชาติอะไรพวกนั้น
ซีหลินตั้งข้อสันนิษฐานว่าจุดที่เด็กจมน้ำอาจจะไม่ใช่จุดที่มีการอนุญาตให้คนเล่นน้ำ เพราะสถานที่ที่ได้รับการอนุญาต น่าจะมีคนพลุกพล่าน มีการรักษาความปลอดภัยที่ดี หากมีเด็กสักคนจมน้ำจริง ก็น่าจะมีคนช่วยเด็กขึ้นมาได้ทัน ไม่น่าทิ้งไว้นานจนเด็กเสียชีวิต
หลังจากมาถึง เธอแวะไปริมบึงละแวกที่เขาอนุญาตให้เล่นน้ำแล้วก็คิดว่าข้อสันนิษฐานของตัวเองมีแนวโน้มจะเป็นไปได้ เพราะละแวกนี้ถึงไม่มีคนมาเล่นน้ำมากมาย เนื่องจากสภาพอากาศที่ยังหนาวเย็นอยู่ แต่ก็มีไลฟ์การ์ด และเจ้าหน้าที่คอยดูแลรักษาความปลอดภัยให้อยู่ตลอด หากเกิดเหตุขึ้นที่นี่ ต้องมีคนมากมายเข้าไปช่วยเด็กไว้ได้ทันแน่นอน อย่างน้อยก็คงเร็วกว่าเธอที่ไม่ได้ฝึกฝนด้านนี้มาโดยเฉพาะ
หญิงสาวตัดสินใจตระเวนเดินดูไปรอบๆ สังเกตจุดที่มีเด็กหญิง ไว้เป็นพิเศษ เวลาบ่ายสองกว่าช่วงนี้เป็นเวลาเรียน เด็กที่มาเล่นที่สวนสาธารณะแห่งนี้จึงมีไม่มาก ส่วนใหญ่ที่มาก็มาพร้อมครอบครัว และเป็นเด็กเล็กวัยยังไม่เข้าอนุบาล
ยิ่งคิดว่าเด็กที่อาจเคราะห์ร้ายเป็นเด็กอายุแค่สองสามขวบซีหลินก็เคร่งเครียดกังวลยิ่งขึ้น เด็กโต หากจมน้ำก็อาจมีกำลังแรงพอพยุงตัวรอให้คนไปช่วยได้สักระยะ แต่ถ้าเป็นเด็กเล็ก ทั้งกำลังกายก็น้อย ความรู้การว่ายน้ำขั้นต้นก็อาจจะยังไม่ได้เรียน ถ้าหากเด็กจมน้ำไปแล้วก็โอกาสที่จะเป็นอันตรายร้ายแรงสูงมาก
ซีหลินเดินไปทั่วบึงน้ำรอบหนึ่ง พบกลุ่มที่มีเด็กผู้หญิงอยู่ในกลุ่มด้วยสามกลุ่ม หนึ่งกลุ่มมากันเป็นครอบครัวใหญ่มีคนถึงหกเจ็ดคน นั่งเล่นกันที่ริมบึงจุดที่มีพนักงานรักษาความปลอดภัยแน่นหนา หากเด็กจมน้ำหรือเกิดอันตรายขึ้นที่นี่ คงมีคนมากมายเข้าไปช่วยเด็กเอาไว้ได้ทัน
อีกกลุ่ม นั่งกินอาหารและเล่นปิกนิกอยู่ในสนามหญ้าห่างออกไป ไม่มีแนวโน้มจะเข้าไปใกล้บึงน้ำแต่อย่างใด ส่วนกลุ่มสุดท้าย มีสมาชิกในกลุ่มแค่สองคนคือหญิงสูงอายุและเด็กหญิงวัยสองถึงสามขวบคนหนึ่ง
เมื่อเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของหญิงสูงอายุคนนั้น ซีหลินก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี เธอจึงตัดสินใจเลือกตามกลุ่มนี้ หวังว่าการเลือกของเธอจะไม่ผิด
หญิงชรา เดินวนรอบบึงน้ำอยู่นานก็ไม่ได้ทำอะไร ซีหลินที่ตามมาห่างๆ เริ่มกังวลหรือว่าเธอจะเลือกตามผิดคน กำลังลังเลว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป หญิงชราอุ้มเด็กเดินข้ามสะพาน ประกอบกับตอนนั้นมีเสียงดังขึ้นมาจากอีกฝั่ง ไม่ทราบว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น
ซีหลินตกใจมาก คิดว่าหรือที่เกิดเหตุเด็กตกน้ำจะเป็นจุดนั้น กำลังจะวิ่งไปดูจุดที่มีเสียงดัง แต่หางตาเหลือบมองไปทางสะพานเสียก่อน และพบว่าหญิงสูงอายุกำลังวิ่งลงจากสะพานไปอย่างรวดเร็ว เด็กหญิงที่เธอเคยอุ้มเอาไว้ก็หายไป
ซีหลินหัวใจหล่นวูบ มองไปที่ผิวน้ำที่อยู่ใต้สะพาน เห็นร่างเล็กๆของเด็กหญิงกำลังตะกุยน้ำพยายามต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด!!!
"ช่วยด้วย มีเด็กจมน้ำ มีเด็กจมน้ำ!!"
เธอตะโกนเสียงดังสุดเสียง แล้วเอานกหวีดที่แขวนไว้รอบคอขึ้นมาเป่าเสียงดังเพื่อหวังดึงความสนใจให้คนเห็นความผิดปกติรีบเข้ามาช่วยเหลือ ขณะเดียวกับที่เป่านกหวีดก็วิ่งเต็มฝีเท้าไปยังสะพานใกล้จุดที่เด็กจมน้ำให้มากที่สุด
แม้จากข้อมูลที่เธอศึกษามา คนที่ช่วยผู้จมน้ำ ไม่ควรกระโดดลงไปช่วยด้วยตัวเอง แต่ผู้ประสบเหตุตอนนี้เป็นแค่เด็กอายุสองถึงสามขวบ ต่อให้เธอโยนห่วงยางลงไปให้ก็ไม่รู้ว่าเด็กจะคว้าจับได้หรือเปล่า ในช่วงความเป็นความตายซีหลินเลิกสนใจเรื่องหลักวิชาการ เธอโยนห่วงยางลงไปใกล้ๆจุดที่เด็กจมน้ำ จากนั้นก็กระโดดตามลงไปดึงตัวเด็กหญิงที่กำลังหมดแรงจมลงไปในน้ำขึ้นมาได้
เด็กหญิงตะเกียกตะกายพยามเกาะยึดซีหลินเอาไว้แน่น ถ้าเป็นการกระทำของผู้ใหญ่ก็เป็นไปได้ว่าการเกาะยึดนี้จะทำให้ซีหลินเคลื่อนแขนเพื่อว่ายน้ำพยุงตัวไม่ได้ เสี่ยงให้พวกเราจมลงไปด้วยกันทั้งคู่ ยังดีว่านี่เป็นเด็กวัยสองสามขวบ แขนขายังไม่มีแรงรัดอะไรมาก ซีหลินสามารถดึงเด็กหญิงออกจากตัวแล้วอุ้มให้เธอไปนั่งบนห่วงยางได้ในที่สุด
เด็กหญิงเหมือนหมดแรงหมดสติไป ซีหลินตกใจกลัวจะมีอะไรร้ายแรง จึงรีบว่ายน้ำผลักห่วงยางไปริมตลิ่งให้เร็วที่สุด แม้สะพานจะอยู่ใกล้มาก แต่เพราะมีความสูงมากเกินไปทั้งยังมีราวสะพานที่ถี่แคบ ผู้ใหญ่หรือเด็กไม่สามารถลอดผ่านไปได้ สถานการณ์ตอนนี้เธอไม่สามารถพาตัวเองและเด็กปีนกลับขึ้นไปทางสะพานซึ่งเป็นจุดที่ใกล้ที่สุดได้ จะขึ้นฝั่งได้จึงมีแค่ไปขึ้นที่ริมตลิ่งเท่านั้น แต่จุดที่เด็กตกน้ำคือกลางสะพาน แทบจะอยู่กลางบึงด้วยซ้ำ จึงต้องใช้แรงและกำลังเป็นอย่างมากที่จะพาเธอและเด็กว่ายไปถึงฝั่ง
โชคดีที่เสียงนกหวีดที่เธอยังคาบเอาไว้ดังมากพอจะดึงความสนใจให้คนมองมา มีคนรู้ว่ามีคนตกน้ำที่จุดนี้ ทั้งพลเมืองดีและไลฟ์การ์ดประจำบึงหลายคนก็กระโดดน้ำลงมาช่วยเหลือ ในที่สุดซีหลินและเด็กหญิงก็ถูกพาขึ้นฝั่งได้อย่างปลอดภัย
"ช่วยดูอาการของเด็กด้วยค่ะ เธอปลอดภัยไหม!!"
เมื่อขึ้นมาบนฝั่งซีหลินก็รีบร้องบอกให้คนช่วยดูอาการของเด็กหญิงที่หมดสติไป แม้ซีหลินจะเข้าไปช่วยเด็กไว้อย่างเร็วที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้แล้ว แต่ตอนที่เธอเข้าถึงตัวเด็กหญิงก็เริ่มหมดแรงจมลงไปในน้ำแล้ว เป็นไปได้ว่าช่วงนั้นเด็กอาจมีน้ำเข้าปอดเข้าจมูกส่งผลกระทบอันตรายอะไรหรือเปล่า
ไลฟ์การ์ดรีบเข้ามาช่วยตรวจสอบการหายใจและการเต้นหัวใจของเด็ก แม้เด็กหญิงจะหมดสติ แต่เมื่อพบว่ายังหายใจและมีการเต้นหัวใจอยู่ทุกคนจึงโล่งใจ
พยายามปลุกจนเด็กหญิงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะมีสำลักน้ำบ้างเล็กน้อยแต่เหมือนว่าอาการจะปลอดภัยแล้ว แต่เพื่อความปลอดภัยเจ้าหน้าที่จึงทำการโทรเรียกรถฉุกเฉินให้มารับตัวเด็กหญิงไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลอีกครั้ง


บทที่ 13 ยาสมานกระดูกระดับกลาง (2)
ซ่งเว่ยหนานพาซีหลินมาส่งที่โรงพยาบาล จากที่ว่าจะเลื่อนตารางงานที่จะไปดูที่ดินวันนี้แค่หนึ่งชั่วโมง แต่เพราะเกิดเรื่องหลายอย่างทำให้เวลาคลาดเคลื่อนไป เขาจึงจำเป็นต้องยกเลิกตารางงานดูที่ดินนี้ไปเลย
ตอนนี้ยังมีเวลาพอสมควรจะถึงนัดหมายถัดไป พอมีเวลาให้เขาเดินไปส่งซีหลินที่ห้องพักผู้ป่วยพี่ชายของเธอได้
ซีหลินไม่ได้ปฏิเสธ เพราะอย่างไรเมื่อวานเขาก็คือคนที่ช่วยเธอกับพี่ชายเอาไว้ ถ้าเขาอยากแวะมาเยี่ยมเยียนคนที่เขาช่วยชีวิต เธอจะปฏิเสธได้อย่างไร เพียงแต่เธอรู้สึกเกรงใจว่าเขาจะเสียเวลางานเพราะพวกเราหรือเปล่า ตามที่เธอรู้มา นักธุรกิจระดับเขาเวลาเป็นเงินเป็นทองทั้งนั้น แล้ววันนี้เขาก็เหมือนสละเวลาเกือบทั้งบ่ายเพื่อช่วยเหลือเธอไปแล้ว ซีหลินลองสอบถามเขาดูว่าการไปเยี่ยมพี่ชายรบกวนเวลาของเขาหรือเปล่า พอเขาปฏิเสธว่าไม่รบกวน เธอจึงไม่ได้พูดอะไรอีก
"แต่วันนี้ก็เหมาะเจาะดีจริงๆนะครับที่คุณหนูซีหลินเตรียมตัวไปว่ายน้ำที่บึงต้นหลิวพอดี มีอุปกรณ์พร้อมทำให้ตอนช่วยเด็กทำได้อย่างรวดเร็ว" ระหว่างที่เดินจากลานจอดรถมาที่ตึกผู้ป่วย เลขาหม่าที่เดินเยื้องไปด้านหลังซีหลินและซ่งเว่ยหนานก็เอ่ยออกมา
ซีหลินหันไปมองสีหน้าอยากรู้อยากเห็นของเขาก็อึกอักเล็กน้อย
"ใช่ค่ะ ฉันก็ยังแปลกใจว่าจะประจวบเหมาะอะไรแบบนี้ โชคดีจริงๆนะคะที่ฉันเตรียมตัวไปพอดี ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าจะช่วยเด็กคนนั้นยังไง"
"เหมาะเจาะพอดีจริงๆ" ซ่งเว่ยหนานพึมพำเบาๆ ปลายหางตาเหลือบมองอะไรบางอย่างเหนือศีรษะของซีหลินครู่หนึ่งแล้วก็ก้มลงมองใบหน้าที่ไร้พิษภัยของเธอ
"จะเพราะความโชคดี หรือเพราะเหตุผลอะไรก็ตาม แต่มันทำให้คุณช่วยชีวิตเด็กบริสุทธิ์คนหนึ่งเอาไว้ได้ ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีแล้วนะครับ"
"ใช่ค่ะ ใช่ น่ายินดี น่ายินดีมาก" หญิงสาวรีบตอบรับทางลงที่เขายื่นมาให้
"ไม่รู้ว่าป่านนี้ตำรวจจะจับตัวคนร้ายได้หรือยังนะครับ โหดเหี้ยมอำมหิตอะไรขนาดนี้" เลขาหม่าบ่นออกมา "โยนเด็กอายุแค่สองสามปีลงกลางบึงน้ำ เจตนาหวังฆ่าเด็กชัดๆ"
ทีแรกเขานั่งรออยู่ในรถที่จอดอยู่หน้าประตูสวนสาธารณะ แต่ต่อมามีทั้งรถพยาบาลและรถตำรวจผ่านเข้าไป ทำให้เขากับหย่งคังตกใจมาก เกรงว่าจะเกิดเรื่องร้ายอะไรกับเจ้านายจึงรีบวิ่งตามไปดูเหตุการณ์
สอบถามคนละแวกนั้น จึงทราบว่ามีคนร้ายโยนเด็กลงบึงน้ำ โชคดีที่มีพลเมืองดีช่วยเอาไว้ได้ทัน แต่คนร้ายหลบหนีไปยังตามจับตัวไม่ได้ คนที่เล่าเหตุการณ์ชี้ให้เขาดูพลเมืองดีที่อยู่ไกลออกไป เห็นหลังแว็บๆก็รู้ว่าเป็นเจ้านายตนเองและคุณหนูซีหลินที่กำลังเดินออกจากสวนสาธารณะผ่านประตูด้านหลัง
 เลขาหม่าตกใจว่าเจ้านายกับคุณหนูซีหลินมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้อย่างไร กำลังจะเดินตามไป เจ้านายก็ส่งข้อความมาให้เขาไปซื้อเสื้อผ้าของใช้ที่จำเป็นให้คุณหนูซีหลินเสียก่อน ทั้งยังให้เลือกชุดที่มีสีและรูปแบบที่คล้ายๆกับที่เธอสวมวันนี้ แล้วให้เขาเอามาส่งให้ที่โรงแรมหลังสวนสาธารณะ
เขารีบทำงานตามที่เจ้านายสั่ง จึงยังไม่ทันได้สืบข้อมูลเหตุการณ์ต่อจากนั้นว่าเป็นอย่างไร
"ผมคิดว่าเด็กคนนั้นน่าจะถูกพาตัวมาที่นี่ เห็นรถฉุกเฉินติดสติ๊กเกอร์ชื่อโรงพยาบาลนี้เอาไว้" เลขาหม่าเอ่ยข้อสันนิษฐานขึ้นมา "หรือว่าเราจะแวะไปดูสักหน่อยดีไหมครับเจ้านาย เด็กน่าจะถูกพาไปห้องฉุกเฉิน"
ซ่งเว่ยหนานหันมองซีหลินเล็กน้อยก็เอ่ยถาม "คุณจะไปไหมครับ"
ครุ่นคิดเล็กน้อยซีหลินก็พยักหน้าตกลง แม้เธอจะรู้ว่าเด็กปลอดภัยแล้ว จากคำบอกกล่าวของเจ้าหน้าที่ฉุกเฉิน รวมทั้งระบบก็ได้แจ้งว่าภารกิจสำเร็จ ช่วยชีวิตเด็กได้แล้ว เธอได้รับรางวัล แต่ในใจลึกๆก็ยังแอบเป็นห่วงอยู่เหมือนกัน เด็กตัวเล็กแค่นั้น ต้องจมอยู่ในน้ำตั้งนาน ไม่รู้ว่าจะมีผลกระทบข้างเคียงอะไรหรือเปล่า
"จะไม่รบกวนเวลาพวกคุณใช่ไหมคะ"
"ไม่หรอกครับ แค่แวะไปดูเท่านั้นไม่ได้เสียเวลาอะไร"
เมื่อตกลงกันได้แล้ว ทั้งสามคนจึงเปลี่ยนทิศทางจากเดิมจะไปอาคารที่พักผู้ป่วย ก็ใช้เส้นทางตรงไปที่ตึกฉุกเฉินแทน ซึ่งตึกฉุกเฉินจะอยู่ใกล้ลานจอดรถมากกว่าทำให้ใช้เวลาเดินแค่ไม่นานก็ถึง
ประตูหน้าห้องฉุกเฉินเปิดอยู่มีคนเดินเข้าเดินออก มองเข้าไปก็เจอคนที่พวกเรามองหา เด็กหญิงที่ตกน้ำวันนี้กำลังนั่งอยู่บนเตียงมีหญิงสูงวัยอายุราวๆห้าถึงหกสิบร้องห่มร้องไห้กอดเธอเอาไว้ ข้างๆกันนั้นเป็นชายสูงอายุและชายหนุ่มหญิงสาวอีกคู่หนึ่ง มองดูแล้วคนกลุ่มนี้กับเด็กหญิงมีใบหน้าคล้ายคลึงกัน พวกเขาน่าจะเป็นญาติพี่น้องกับเด็กหญิงไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
จากที่ฟังบทสนทนาเหมือนว่าชายหนุ่มหญิงสาวเป็นพ่อแม่ของเด็ก ส่วนผู้สูงอายุทั้งสองเป็นคุณตาคุณยาย
"หลานรักของยาย โชคดีเหลือเกินที่หลานปลอดภัย ฮือๆ เป็นความผิดของยายเอง ยายไม่น่ารับนางถู่โต้วเข้ามาในบ้านเลย ยายคิดว่าเป็นคนบ้านเดียวกันชีวิตน่าสงสาร ใครจะรู้ว่ามันจะเลวทรามมาทำร้ายหลานของยายแบบนี้"
พวกเขาพูดคุยกันอีกหลายประโยคแต่ซีหลินจับใจความได้ไม่มากนัก รู้เพียงว่าเด็กหญิงปลอดภัยแน่นอนแล้ว จึงตัดสินใจกลับ แต่พอดีเจ้าหน้าที่ตำรวจคนที่สอบปากคำซีหลินที่บึงต้นหลิวเดินผ่านมา
เขาเห็นพวกเธอจึงเอ่ยทักทาย
"คุณมาเยี่ยมเด็กเหรอครับ พอดีเลย ผมกำลังมาแจ้งญาติผู้เสียหายว่าจับตัวผู้ก่อเหตุได้แล้ว กำลังจะโทรบอกให้คุณไปชี้ตัวคนร้ายพอดี"
แล้วกระบวนการต่อจากนั้น ตำรวจก็พาซีหลินไปแนะนำให้ญาติของเด็กผู้ประสบเหตุรู้จัก และพาเธอกับญาติเด็กบางส่วนไปที่โรงพักเพื่อชี้ตัวคนร้ายและบันทึกการให้ปากคำ เรื่องวุ่นวายไปอีกสองสามชั่วโมงจนพระอาทิตย์ตกดิน กว่าจะทำทุกอย่างเสร็จสิ้น


บทที่ 11 ห่วงยาง
ซีหลินกระหืดกระหอบ หอบของหลายอย่างวิ่งมารอรถที่หน้าโรงพยาบาล เธอพยายามเรียกรถรับจ้างในแอปพลิเคชัน แต่เหมือนรถละแวกนี้มีคนจองหมดแล้ว ช่วงกลางวันมีคนไข้และประชาชนเข้ามาใช้บริการโรงพยาบาลจำนวนมาก ทำให้รถรับจ้างมีไม่เพียงพอ
หญิงสาวชะเง้อคอมองหารถ ถ้าไม่มีรถรับจ้างก็จะนั่งรถเมล์ไปก็ได้ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าต้องรอนานเท่าไหร่ ก้มลงดูเวลาในนาฬิกาก็กระชั้นเข้ามาทุกที ซีหลินร้อนใจตัดสินใจจะวิ่งออกจากที่นี่ไปสักระยะ อีกสักสองสามถนนข้างหน้า อาจจะมีรถผ่านมามากกว่ายืนรอหน้าโรงพยาบาลที่มีคนต้องการรถจำนวนมากแบบนี้
เพื่อเตรียมการช่วยเด็กวันนี้ เมื่อเช้าที่สั่งซื้อเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวจากร้านค้าออนไลน์ ซีหลินก็วางแผนถึงสิ่งที่จะทำในวันนี้ไว้แล้ว เธอสั่งเสื้อผ้าและรองเท้าผ้าใบที่สะดวกต่อการเคลื่อนไหวไม่อุ้มน้ำ เป็นชุดที่ใส่ออกกำลังกายและใส่เที่ยวได้สะดวกและไม่สะดุดตา รองเท้าผ้าใบกับกางเกงขายาว ใส่วิ่งอยู่บนทางเท้า แม้จะถือของพะรุงพะรังอยู่บ้างก็ไม่ลำบากเหมือนใช้ส้นสูงวิ่งหนีพวกแก๊งเงินกู้เมื่อวาน
เธอวิ่งไปด้วยมองถนนข้างๆไปด้วยเผื่อว่าจะเห็นรถสักคัน ตอนที่วิ่งมากได้สักระยะ ก็มีเสียงแตรกดเรียกดังขึ้นมา
ซีหลินหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ ก็เห็นรถเบนท์ลี่ย์ สีดำกำลังขับช้าๆเทียบท่าเข้ามาจอดริมทางจุดที่เธอยืนอยู่ หม่าเจิ้นตง เลขาของซ่งเว่ยหนานชะโงกหน้าออกมาจากที่นั่งข้างคนขับ
"คุณหนูซีหลิน"
"เลขาหม่า" ซีหลินหยุดวิ่งแล้วกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงหอบเล็กน้อย เหมือนเจ้าของร่างจะไม่ค่อยได้ออกกำลังกายเท่าไหร่ เธอวิ่งยังไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรเลยก็หอบเสียแล้ว
"คุณหนูซีหลินจะรีบไปที่ไหนหรือเปล่าครับ ให้พวกเราไปส่งไหม"
"ฉันจะไปสวนสาธารณะบึงต้นหลิวค่ะ"
เพราะเป็นเรื่องของชีวิตคน ซีหลินจึงไม่กล้าอิดออด ถ้าเขายินดีขับรถพาเธอไปส่ง เธอก็ยินดีจะรบกวนเขาแน่นอน ประกอบกับคนในรถก็คือเลขาหม่าและบอดีการ์ดหย่งคัง พลเมืองดีผู้มีพระคุณที่ช่วยเธอกับพี่ชายเมื่อวาน ถ้าขึ้นรถไปกับพวกเขาก็คงไม่มีอันตราย
"ทางผ่านของพวกเราพอดีเชิญคุณหนูซีหลินขึ้นรถเลยครับ" เลขาหม่าลงจากรถมาเปิดประตูหลังให้ซีหลินขึ้นไปนั่ง
เมื่อประตูเปิด ซีหลินจึงรู้ว่าในที่นั่งผู้โดยสารมีซ่งเว่ยหนานนั่งอยู่ เขาหันมายิ้มทักทายเธออย่างสุภาพเช่นเดิม
"ท่านประธานซ่ง สวัสดีค่ะ ต้องขอโทษที่รบกวนคุณอีกแล้วนะคะ" ซีหลินยิ้มอย่างรู้สึกผิดให้เขาขณะเข้าไปนั่งในรถ
"ไม่รบกวนครับ เป็นทางผ่านอยู่แล้ว"
"ว่าแต่ว่าอาการบาดเจ็บของคุณหนูดีขึ้นแล้วเหรอครับ ใบหน้ายังบวมช้ำอยู่เลยไม่ต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลเหรอ" เลขาหม่าเอ่ยถามออกมาจากหน้ารถ
"อาการดีขึ้นมากแล้วค่ะ ยุบกว่าเมื่อวานเยอะแล้ว เหลือแค่รอยเขียวช้ำเฉยๆ" มองเห็นเวลาในหน้าจอรถ ซีหลินก็เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา
"ฉันขออนุญาตยืมพื้นที่รถของท่านประธานเตรียมของสักอย่างหน่อยนะคะ พอดีมีเรื่องเร่งด่วนจำเป็นต้องใช้"
"อ๋อ ตามสบายเลยครับ มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า" ซ่งเว่ยหนานเอ่ยตอบ
"ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนหน่อยนะคะ" ซีหลินไม่มีเวลามาเกรงใจ เธอรีบหยิบห่วงยางลายเป็ดสีเหลืองพร้อมที่สูบลมที่สั่งซื้อมาจากร้านค้าออนไลน์เมื่อเช้าออกมาจากถุง
"ช่วยจับไว้ให้หน่อยนะคะ เดี๋ยวฉันจะเติมลม" ส่งปลายห่วงยางด้านหนึ่งให้ซ่งเว่ยหนานช่วยถือให้ ส่วนตัวเองก็เริ่มทำการสูบลมเข้าไปอย่างขะมักเขม้น
ชายหนุ่มในรถมองห่วงยางรูปเป็ดสีเหลืองที่กำลังพองตัวและหันมองหลี่ซีหลินที่กำลังตั้งใจทำงานของเธอเป็นตาเดียว
"อ่า…คุณหนูซีหลิน จะเอาห่วงยางนี้ไปทำอะไรเหรอครับ" เลขาหม่าอดใจไม่ไหวเอ่ยถามขึ้นมา
"อ๊ะ เอ่อ คือว่า…." เจอคำถามปุบปับซีหลินคิดหาคำอธิบายไม่ออก เธอจะบอกเขาไปได้อย่างไรล่ะว่าตัวเองมีระบบแก้ไขความเสียใจ รู้ว่าจะมีเด็กตกน้ำเสียชีวิต เลยเอาห่วงยางมาเพื่อช่วยชีวิตเด็ก
ตามที่เธอค้นหาข้อมูลเมื่อเช้า มีผู้รู้บอกไว้ว่าหากพบคนจมน้ำ วิธีการช่วยเหลือที่ดีที่สุดคือหากอยู่ในระยะที่ไม่ไกลกันนักก็ให้โยนเชือก ตะขอ หรือห่วงยางไปให้เขาจับ แล้วพยายามลากดึงเขาขึ้นฝั่ง ไม่ควรกระโดดลงไปช่วยด้วยตัวเอง เพราะเสี่ยงจะจมน้ำไปด้วยกันเกิดโศกนาฏกรรมที่น่าเศร้ามากขึ้น
เมื่อเจอข้อมูลนั้นซีหลินจึงตัดสินใจซื้อห่วงยางพร้อมเชือกและที่สูบลมมา ตั้งใจว่าจะมาที่สวนสาธารณะก่อนเวลาแล้วค่อยสูบลมใส่ คงไม่มีใครสงสัยหรือคิดว่าเธอทำตัวแปลกประหลาด เพราะตามความทรงจำของเจ้าของร่าง บึงต้นหลิวก็มีจุดที่มีคนว่ายน้ำเล่นเหมือนกัน
แต่เพราะเวลามันคลาดเคลื่อนเนื่องจากต้องคุยเรื่องคดีกับตำรวจ ทำให้ใช้เวลาเกินมา
"พอดีตั้งใจว่าจะไปว่ายน้ำเล่นที่บึง ก็เลยเอาห่วงยางมาด้วยน่ะค่ะ"
"ว่ายน้ำเล่นที่บึง ต้นเดือนเมษา อุณหภูมิสิบเจ็ดองศาเซลเซียสนี่เหรอครับ?" เลขาหม่าสอบถาม
"อุณหภูมิกำลังดี เย็นสบายเลยนะคะ แหะๆ" ซีหลินพยายามทำหน้าตามั่นใจชวนสนทนาต่อไปเหมือนตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดปกติ "เลขาหม่าสนใจมาว่ายด้วยกันไหมคะ นี่ฉันซื้อห่วงยางมาแบบสองแถมหนึ่ง เหลืออีกสองอันมีสีชมพูลายจุดกับ สีฟ้าลายปลาวาฬ พวกคุณก็เอาไปแบ่งกันเล่นได้นะคะ เดี๋ยวฉันทิ้งที่สูบลมไว้ให้"
ระหว่างที่พูดคุยก็สูบลมเสร็จสิ้น เธอเอาเชือกที่เตรียมไว้ผูกที่เส้นห่วงยางให้แน่นหนา ถ้าโยนห่วงยางออกไปก็สามารถใช้เชือกนี้ดึงห่วงยางกลับเข้าฝั่งได้ เธอซื้อเชือกยาว15เมตร หวังว่าจะเพียงพอ
"คุณดูเตรียมพร้อมกับการเล่นน้ำดีนะครับ มีเชือกผูกที่ห่วงยางเตรียมเอาไว้ด้วย" ซ่งเว่ยหนานพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสุภาพ ถ้าไม่สังเกตดีๆก็คงไม่รู้ว่าเขากำลังจับผิดเธออยู่
ซีหลินยิ้มแหยๆ "ปลอดภัยไว้ก่อนดีที่สุดค่ะ ฉันว่ายน้ำไม่ค่อยแข็งเท่าไหร่ก็เลยเอาห่วงยางมาด้วยเพิ่มความมั่นใจ… ถึงแล้ว ถึงแล้ว"เธอร้องอุทานด้วยความดีใจ "ช่วยจอดส่งฉันตรงนี้เลยนะคะ ขอบคุณมากๆที่มาส่งค่ะ"
เมื่อรถจอดสนิท ซีหลินก็คว้าสิ่งของที่ต้องใช้ โค้งหัวพร้อมกล่าวขอบคุณอีกหลายครั้ง แล้วก็รีบวิ่งลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว ดีใจที่ได้รีบไปทำภารกิจ และดีใจที่ไม่ต้องตอบคำถามที่เสี่ยงจะถูกจับผิดได้อีก
ซ่งเว่ยหนานรี่ตามองหญิงสาวชุดสปอร์ตสีดำสะพายเป็ดยางสีเหลืองวิ่งปุเลงปุเลงจากไปด้วยความสงสัย
"เจ้านายว่าคุณหนูซีหลินเธอดูมีอะไรแปลกๆหรือเปล่าครับ"
"ตารางต่อจากนี้คืออะไร" ซ่งเว่ยหนานไม่เอ่ยตอบ แต่ถามคำถามแทน
"ตารางต่อจากนี้ คือไปดูที่ดินที่ถนน627 ที่มีคนอยากชวนเจ้านายลงทุนพัฒนาเป็นที่พักอาศัยครบวงจรน่ะครับ จากนั้นห้าโมงเย็นประชุมทางไกลกับบริษัทAYC เรื่องความคืบหน้าผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางตัวใหม่ หนึ่งทุ่มครึ่งรับประทานอาหารกับนายท่านผู้เฒ่าและสมาชิกตระกูลซ่งต้อนรับเจ้านายกลับมาหลังจากไปทำงานที่ต่างประเทศหกเดือน รูปแบบงานจะเป็นงานเลี้ยงเล็กๆเชิญคู่ค้านอกตระกูลมาด้วยจำนวนหนึ่ง จากที่ผมได้ยินมาเหมือนนายท่านผู้เฒ่าจะนัดคุณหนูสาวๆในวงสังคมให้มาดูตัวเจ้านายวันนี้หลายคน"
"เลื่อนเรื่องดูที่ดินไปสักหนึ่งชั่วโมงแล้วกัน"
"ได้ครับ แล้วเวลาช่วงนี้เจ้านายจะทำอะไรเหรอครับ"
"เดินเล่นสักหน่อย" ไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม ซ่งเว่ยหนานก็เดินลงจากรถ ตามร่างหญิงสาวที่สะพายห่วงยางรูปเป็ดสีเหลืองไป
"เจ้านายจะตามไปดูคุณหนูซีหลินว่ายน้ำเหรอ?! เอ๊ย!!" พอได้ยินคำพูดของตัวเองหม่าเจิ้นตงก็รู้สึกว่าความหมายมันดูไม่ค่อยดี เขารีบหุบปากทันที หย่งคังหันมาขมวดคิ้วใส่เขาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
หม่าเจิ้นตงเงียบเสียงไปสักพัก ในใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้น อยากรู้จะแย่ว่าเจ้านาย ที่ไม่เคยชายตาแลหญิงสาวคนไหน จะถูกใจคุณหนูซีหลิน จนตามไปดูเธอว่ายน้ำจริงๆหรือเปล่า แต่เนื่องจากถูกฝึกฝนมาอย่างดี ถ้าเจ้านายไม่สั่งเขาก็ตามไปรบกวนไม่ได้ จึงทำได้แค่นั่งรออยู่ในรถเท่านั้น
ถ้านายท่านผู้เฒ่ารู้ว่าคุณชายเริ่มให้ความสนใจหญิงสาว ไม่รู้ว่านายท่านผู้เฒ่าจะดีใจสักแค่ไหน
"แต่คุณหนูซีหลิน เธอมาจากตระกูลที่ล้มละลาย?"
เขาพึมพำขึ้นมาเบาๆ สถานะของคุณหนูซีหลินตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นอุปสรรคหรือเปล่า ถึงเจ้านายจะไม่ใช่ทายาทผู้สืบทอดของตระกูลซ่ง แต่เจ้านายก็เป็นหลานชายที่นายท่านผู้เฒ่ารักที่สุด ผู้หญิงที่จะมาเป็นคู่ครองของเจ้านายได้ ยังไงก็ต้องมีคุณสมบัติสูงส่งคู่ควรเหมาะสมกัน สำหรับคุณหนูซีหลินตอนนี้นั้น หากอยากจะเข้าบ้านตระกูลซ่งก็คงยากอยู่พอสมควร


บทที่ 13 ยาสมานกระดูกระดับกลาง (1)
ถึงจะเป็นโรงแรมสองดาว ห้องไม่กว้างนัก แต่ก็มีห้องน้ำในตัว สภาพโดยรวมก็สะอาดสะอ้าน ได้รับการดูแลอย่างดี ซีหลินไม่มีเวลาพิจารณานานนัก ตัวเธอหนาวสั่นและไอจามติดๆกัน จึงรีบเปิดน้ำอุ่นแล้วอาบน้ำสระผมทันที
เธอใช้เวลาอาบน้ำไม่นานนัก พอเช็ดเนื้อเช็ดตัวแห้งแล้วก็สวมเสื้อคลุมและเอาผ้าห่มมาคลุมร่างไว้อีกชั้น ทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นมาก ที่ห้องพักไม่มีไดร์เป่าผมให้ เธอจึงทำได้แค่ใช้ผ้าเช็ดผมให้แห้ง ทำให้ใช้เวลาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ระหว่างที่เช็ดผมอยู่ โทรศัพท์มือถือของเธอก็มีแจ้งเตือนข้อความเข้ามา พอเปิดดูก็เห็นว่าเป็นข้อความวีทอล์คที่ซ่งเว่ยหนานส่งมาสอบถาม ว่าเธอจะสะดวกออกมารับเสื้อผ้าหรือเปล่า ตอนนี้ชุดใหม่ที่เขาให้คนไปเตรียมไว้ให้มาถึงแล้ว และเขาให้คนชงน้ำขิงร้อนมาให้เธอด้วยหนึ่งแก้ว
ซีหลินตอบตกลงแล้วเปิดประตูออกไปรับของ พบว่าเลขาหม่าเจิ้นตงเป็นคนที่นำถุงเสื้อผ้าและน้ำขิงมาให้ เธอกล่าวขอบคุณแล้วเอาของเหล่านั้นเข้ามา ดื่มน้ำขิงไปหนึ่งแก้วก็ร้อนวาบไปทั้งร่าง รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก เปิดดูถุงเสื้อผ้าที่ส่งมาให้ก็พบว่าเป็นเสื้อผ้าแบรนด์ดังราคาน่าจะหลายพันเหรียญ แถมยังมีพวกเสื้อชั้นในของใช้ส่วนตัวให้อีก ซีหลินหน้าแดง เพราะไม่เคยให้ผู้ชายซื้อของใช้ส่วนตัวขนาดนี้ให้มาก่อน แถมเค้ายังซื้อถูกไซต์เสียอีก แต่เธอก็รีบบอกเตือนตัวเองว่าเขาช่วยเธอด้วยความมีน้ำใจไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับเรื่องชู้สาว ไม่ควรที่เธอจะมาทำเคอะเขินกับความใจดีของคนอื่นแบบนี้
ซีหลินเปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดผมจนแห้งหมาดแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาก เธอนั่งลงบนเตียงใช้ผ้าห่มห่อตัวให้อบอุ่น แล้วเปิดระบบขึ้นมา
 ------------------------------------------------------------------------
ชื่อ หลี่ซีหลิน คะแนน 7,200
Level 0 7,200 / 10,000
สิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูลวันนี้ 0 ไฟล์ คะแนนฟรีที่เหลือ 0
ประวัติ
 ------------------------------------------------------------------------
ติ๊ง!! ภารกิจสำเร็จ!!
ได้รับรางวัลยาสมานกระดูกระดับกลางหนึ่งขวด
โฮสต์ต้องการรับรางวัลเลยหรือไม่
"จัดมาเลย!" ซีหลินเอ่ยตอบด้วยความดีใจ
และเพียงแค่กะพริบตาขวดกระเบื้องสีฟ้าเล็กๆขวดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่พื้นเตียงข้างๆเธอ
"อันนี้คือยาสมานกระดูกระดับกลางที่เธอบอกน่ะเหรอ" ซีหลินหยิบขวดขึ้นมาพิจารณาดู
"ใช่"
เมื่อเปิดฝาขวดดูข้างใน พบว่ามียาเม็ดสีขาวรูปทรงกลมคล้ายยาแก้แพ้เม็ดเล็กๆปรากฏอยู่ในนั้น ลองเทออกมานับดูก็พบว่ามียาอยู่สิบเม็ดด้วยกัน
"ฉันสามารถเอายานี้ไปให้พี่ชายกินได้ใช่ไหมเพกาซัส"
"ได้"
"มันไม่มีอันตราย หรือผลข้างเคียงอะไรใช่หรือเปล่า"
"จากงานวิจัยยา สมานกระดูกไม่มีอันตรายต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ อาการข้างเคียงอาจมีอาการผื่นแพ้ คลื่นไส้อาเจียนเล็กน้อย โอกาสเกิดผลข้างเคียงเป็นอัตราส่วนหนึ่งต่อสองจุดสี่ล้าน"
"โอ้ ดูว่าข้อมูลจะแน่นมากเลยนะ"
"แล้วต้องกินวันละกี่เม็ด กินติดต่อกันกี่วันเหรอ"
"กินหนึ่งเม็ดก็พอ"
"กินเม็ดเดียวก็พอเหรอ กินเม็ดเดียวก็หายแล้วเหรอ? โห ยานี้จะเจ๋งเกินไปหรือเปล่าเนี่ย"
"จากการประเมิน อาการของพี่ชายโฮสต์ กินหนึ่งเม็ด ใช้เวลาประมาณสามวันอาการกระดูกร้าวก็จะหายดี"
คิดถึงที่หมอบอกว่าอาการกระดูกร้าวของพี่ต้องเข้าเฝือกประมาณสองถึงสามอาทิตย์ เมื่อถอดเฝือกแล้วยังต้องใช้เวลาอีกเกือบสองเดือนกว่าจะกลับมาหายเป็นปกติ รวมๆแล้วก็เกือบสามเดือนทีเดียว
แต่ยาสมานกระดูกนี้กินแค่เม็ดเดียว ก็รักษาหายขาดแล้วในเวลาแค่สามวัน
"มหัศจรรย์มาก! สุดยอดไปเลย"
ซีหลินจ้องยาอย่างทึ่งๆ เอ่ยชมคุณสมบัติพิเศษของมันอยู่พักหนึ่งจึงยอมเก็บขวดยาเข้าไว้ในกระเป๋าเสื้อฮูดอย่างระมัดระวัง ชุดที่ซ่งเว่ยหนานซื้อมาให้เธอเป็นชุดแนวสปอร์ตเหมือนที่เธอใส่เมื่อเช้านี้ทั้งยังเป็นชุดสีดำเหมือนกัน ต่างแค่ราคาชุดนี้ที่เป็นของแบรนด์เนมราคาน่าจะหลายพันแพงกว่าชุดที่เธอซื้อเองมาก
ไม่รู้ว่าเป็นซ่งเว่ยหนานที่บอกให้คนซื้อชุดแบบนี้ให้ หรือเป็นเลขาหม่าที่เป็นคนตัดสินใจเลือกเอง แต่ก็ต้องขอบคุณเขามากจริงๆที่คิดคำนวณเผื่อเธออย่างละเอียดรอบคอบแบบนี้ เธอที่พึ่งจมน้ำตัวเปียกโชกรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ได้เปลี่ยนมาใส่ชุดที่อบอุ่นและเคลื่อนไหวได้สะดวกแบบนี้ก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมากจริงๆ ทั้งแบบและสีชุดถ้ามองผ่านๆก็คล้ายคลึงกับชุดเมื่อเช้าที่เธอใส่ออกจากโรงพยาบาลอยู่พอสมควร หากใส่ชุดนี้กลับไปหาพี่ชาย พี่ก็คงไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ พี่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงเธอ
เรื่องที่เธอช่วยคนตกน้ำเอาไว้ ซีหลินคิดว่าถ้าไม่จำเป็นจริงๆก็ไม่อยากบอกให้ใครรู้โดยเฉพาะคนใกล้ตัวของเธอ
เธอคิดว่าในอนาคต ด้วยภารกิจของระบบ เธอคงเข้าไปเกี่ยวข้องกับการช่วยเหลือคนในอีกหลายๆรูปแบบ ถ้ามีคนพบว่าเธอเข้าไปช่วยเหลือคนอื่นมากมายเหมือนรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าได้มันคงไม่ดี เธอกลัวจะมีเรื่องยุ่งยากตามมา ดังนั้นปกปิดมันเอาไว้น่าจะดีที่สุด ยิ่งคนในครอบครัว เธอยิ่งไม่อยากให้เขาเป็นห่วง
ส่วนวันนี้ที่ซ่งเว่ยหนานรู้แล้วว่าเธอช่วยชีวิตคน เธอคิดว่าตัวเองกับเขาก็คงไม่มีโอกาสได้เกี่ยวข้องกันอีกสักเท่าไหร่ เขารู้เรื่องวันนี้ แต่ก็คงไม่รู้ว่าเธอช่วยคนอื่นในอนาคตหรอกมั้ง ดังนั้นซีหลินจึงปล่อยมันไป
ในใจของเธอรู้สึกขอบคุณซ่งเว่ยหนานและคนของเขามากจริงๆ ตั้งแต่เมื่อวานก็เป็นพวกเขาที่เข้ามาช่วยเธอกับพี่ชายจากแก๊งเงินกู้นอกระบบ
วันนี้ก็เป็นเขาที่รับเธอขึ้นรถพามาส่งที่สวนสาธารณะนี้ แล้วหลังจากนั้นยังมาช่วยเหลือเธอตอนลำบากตกน้ำตัวหนาวสั่นอีก
เก็บยาลงกระเป๋าแล้วซีหลินก็ปิดหน้าจอข้อมูลส่วนตัวกลับมาที่หน้าหลัก
เมื่อมองดูดีๆก็พบว่าที่ด้านใต้รูปภาพของเธอนั้นมีแท็บเพิ่มขึ้นมา ปกติเมนูบาร์นี้จะมีแท็บ หรือปุ่มกดเข้าไปได้แค่ปุ่มเดียว นั่นคือแท็บไฟล์ข้อมูล แต่คราวนี้กลับมีเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งแท็บ รวมเป็นสองแท็บ
 -----------------------------------
 [ไฟล์ข้อมูล ] [ ภารกิจพิเศษ ]
 ------------------------------------
"มีแท็บใหม่ขึ้นในหน้าจอหลักด้วยเพกาซัส" ซีหลินอุทานด้วยความแปลกใจ เมื่อกดเข้าไปในปุ่มภารกิจพิเศษ ระบบก็แสดงหน้าต่างใหม่ขึ้นมา
แต่ข้างในหน้าต่างนั้นไม่มีอะไรมาก นอกจากตารางข้อมูลหนึ่งตาราง
เหมือนเป็นตารางบันทึกข้อมูลภารกิจพิเศษที่ซีหลินพึ่งทำไป มีบอกชื่อ รายละเอียด ผลของการทำภารกิจ และรางวัลที่ได้รับ ต่างๆ
"เป็นคล้ายๆบันทึกการทำงานสินะ" ซีหลินพูดสิ่งที่เข้าใจออกมา "ในอนาคตถ้าฉันได้รับภารกิจใหม่ ข้อมูลภารกิจเหล่านั้นก็จะแสดงขึ้นที่หน้าต่างนี้สินะเพกาซัส"
"ใช่" ระบบเอ่ยตอบ
ซีหลินพยักหน้าเข้าใจ เมื่ออ่านข้อมูลทั้งหมดแล้วไม่เจออะไรน่าสนใจอีก เลยปิดหน้าจอภารกิจพิเศษ แล้ว กดเข้าไปในแท็บไฟล์ข้อมูล ที่อยู่ข้างๆ
เมื่อหน้าต่างของไฟล์ข้อมูลปรากฏขึ้น เห็นรูปซ่งเว่ยหนานอยู่แถวบนสุดก็แอบเสียดายที่คะแนนที่ใช้เปิดดูไฟล์ของเขานั้นแพงเกินไป ไม่อย่างนั้น เธอจะลองเปิดไฟล์ของเขาดู ถ้าพบว่าเขามีความเสียใจอะไร เธอจะได้หาทางช่วยแก้ไขความเสียใจให้กับเขาเป็นการตอบแทน
ซีหลินเลื่อนหน้าจอข้อมูลลงไปเรื่อยๆ ไล่หาไฟล์ของเจ้าหน้าที่หวางต้าเฟิง ซึ่งเป็นเจ้าของไฟล์ที่ทำให้เธอมีภารกิจช่วยเด็กในวันนี้ อยากรู้ว่าข้อความที่จะปรากฏขึ้นในไฟล์ที่เธอสามารถแก้ไขความเสียใจได้จะขึ้นว่าอย่างไร แต่ปรากฏว่าไฟล์ของเจ้าหน้าที่หวางโดนไฟล์อื่นทับไปหมดแล้ว
"ช่างเถอะ ไม่เห็นไฟล์นั้นแล้วก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงฉันก็ได้หนึ่งหมื่นคะแนนนี่มาแล้ว" ซีหลินบอกกับตัวเองด้วยความร่าเริง
"7200/10000 เหลืออีกสองพันแปดร้อยคะแนนก็ถึงเลเวลหนึ่งแล้วสินะ ไม่รู้ว่าเลเวลหนึ่งจะมีสิทธิประโยชน์อะไรบ้าง" ซีหลินพึมพำกับตัวเอง
แต่อย่างน้อยมันคงดีกว่าเลเวลศูนย์ที่แทบทำอะไรไม่ได้เลย


บทที่ 12 ช่วยชีวิตเด็กหญิง (2)
"เรียกตำรวจด้วยค่ะ ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งโยนเด็กคนนี้ลงกลางบึงน้ำ!!"
พอได้ยินว่าเหตุการณ์นี้ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นความจงใจของคน เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นโดยรอบ
"คนที่โยนเด็กลงน้ำมีลักษณะเด่นยังไงเขาหายไปทางไหน คุณผู้หญิงพอจะบอกรายละเอียดได้ไหมครับ" รปภ เอ่ยถามข้อมูลด้วยความเร่งด่วน ซีหลินบอกข้อมูลไปเท่าที่นึกออก
เรื่องชุลมุนวุ่นวายอีกสักพัก ทั้งตำรวจและรถพยาบาลก็มาถึง เด็กหญิงถูกแยกพาตัวขึ้นรถพยาบาลไปตรวจร่างกาย ส่วนซีหลินก็ต้องให้ปากคำข้อมูลเหตุการณ์กับเจ้าหน้าที่ อากาศเดือนเมษา แม้จะเริ่มเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว แต่อุณหภูมิของเมืองB ในประเทศZ ตอนกลางวันอย่างนี้ก็อยู่ที่สิบเจ็ดองศาเซลเซียส ตัวเธอเริ่มหนาวสั่นขึ้นมา ซีหลินให้ข้อมูลกับเจ้าหน้าที่ไปพร้อมกับการกอดตัวเองด้วยปากสั่นกึกๆ
คนอื่นๆล้วนพุ่งความสนใจไปที่เด็ก ส่วนซีหลินที่ว่ายน้ำลงไปช่วยนั้นดูเป็นผู้ใหญ่ที่มีสุขภาพแข็งแรง ทุกคนจึงไม่ได้กังวลเรื่องว่าเธอจะเจ็บป่วยอย่างไร เจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังสอบสวนข้อมูลอยู่นี้ก็เป็นเจ้าหน้าที่น้องใหม่ เมื่อทราบว่าเด็กถูกคนตั้งใจโยนลงน้ำก็รู้สึกโกรธแค้นอยากรีบจับคนร้ายทวงความยุติธรรมให้เด็ก จนลืมสนใจว่าสภาพของพลเมืองดีผู้เห็นเหตุการณ์ที่เริ่มไม่ดีแล้ว
ซีหลินจามออกมาหนึ่งครั้ง กำลังคิดว่าจะขอยืมผ้าห่มจากเจ้าหน้าที่รถฉุกเฉินสักผืนมาห่มตัวก่อนจะได้หรือเปล่า ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสื้อสูทที่อบอุ่นตัวหนึ่งก็ห่มลงบนร่างของเธอ
ซีหลินหันไปมองว่าใครคือคนที่เอาเสื้อมาห่มให้
"ท่านประธานซ่ง คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ"
"ผมได้ยินว่ามีเด็กตกน้ำ ก็เลยแวะมาดูน่ะครับ แล้วเห็นว่าคุณยืนหนาวอยู่ตรงนี้" เขาเอ่ยตอบแล้วหันไปหาตำรวจที่กำลังสอบถามข้อมูลซีหลินอยู่เมื่อครู่
"ผมคิดว่าข้อมูลที่เธอให้น่าจะละเอียดมากแล้ว ตอนนี้คนร้ายคงยังหนีไปไม่ไกล ผมว่าคุณตำรวจเอาเวลาช่วงนี้ไปตามตัวคนร้ายดีกว่านะครับ ส่วนอยากได้ข้อมูลเพิ่มเติมอะไรก็ค่อยมาสอบถามทีหลัง"
"ใช่ๆ รีบจับตัวคนร้ายมาก่อนน่าจะดีกว่านะคะ ฉันจำสีหน้าท่าทางของเธอได้ ดูแปลกมากเหมือนคนคลุ้มคลั่ง ฉันกลัวว่าเธอจะทำอะไรร้ายแรงอีกหรือเปล่า ส่วนถ้าคุณตำรวจต้องการข้อมูลเพิ่มเติมอะไรก็ติดต่อฉันได้เลยฉันยินดีให้ความช่วยเหลือ เบอร์โทรหรือแอพวีทอล์คก็อันที่ฉันได้ให้คุณตำรวจไปแล้ว"
"เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน" เจ้าหน้าที่ได้ฟังคำพูดของทั้งสองคนก็รู้สึกว่ามีเหตุผล ดังนั้นจึงเลิกสอบถามข้อมูล แล้วกระจายกำลังกับคนที่มาด้วยออกตามหาคนร้าย
ซีหลินจามอีกครั้งแล้วดึงเสื้อสูทให้เข้ามากระชับร่าง กำลังวางแผนว่าจะขอติดรถฉุกเฉินกลับโรงพยาบาล แต่เจ้าหน้าที่ก็ทำการปฐมพยาบาลเด็ก พาขึ้นรถพยาบาลและขับรถออกไปแล้ว ผู้คนที่เข้ามามุงก็เริ่มหันความสนใจจากเด็กที่ขึ้นรถฉุกเฉินไปแล้ว มองมาทางซีหลินที่ยืนตัวเปียกอยู่ในสถานที่เกิดเหตุแทน
ซีหลินหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า โชคดีที่เธอซื้อซองกันน้ำเอาไว้ด้วยทำให้โทรศัพท์ไม่เปียก ตั้งใจจะกดโทรเรียกรถให้มารับ คิดว่าคงต้องเดินทางกลับไปอาบน้ำแต่งตัวที่โรงพยาบาลก่อน ถึงเธอจะเป็นผู้ใหญ่ที่สุขภาพแข็งแรง แต่แช่น้ำเย็นและยืนตัวเปียกอยู่อย่างนี้หลายสิบนาทีก็ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวเท่าไหร่
"คุณจะไปที่ไหน ให้ผมไปส่งได้นะครับ รถผมยังจอดอยู่ที่ประตูหน้าของสวนสาธารณะ" เห็นซีหลินเปิดแอปพลิเคชันรถรับจ้าง เขาก็เอ่ยขึ้นมา
"ฉันว่าจะกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงพยาบาลก่อนน่ะค่ะ อ๊ะ" พอพูดแล้วหญิงสาวก็นึกได้ว่าพี่ชายอาจจะตกใจที่เห็นเธอสภาพนี้ เธอไม่อยากให้พี่กังวล ก็เลยเปลี่ยนสถานที่ใหม่
"เปลี่ยนเป็นห้างสรรพสินค้า หรือร้านเสื้อผ้าที่อยู่ใกล้ๆแถวนี้ก็ได้ค่ะฉันจะซื้อเสื้อผ้ามาเปลี่ยนใหม่ สภาพฉันตอนนี้กลับไปโรงพยาบาลก็คงทำให้พี่เป็นห่วง จะกลับบ้านบ้านก็อยู่ไกลเกินไป"
ซ่งเว่ยหนานหันมองสภาพแวดล้อมรอบตัว ตอนนี้พวกเราอยู่ในจุดที่อยู่ไกลจากประตูหน้าค่อนข้างมาก รถยนต์ไม่สามารถเข้ามาที่สวนสาธารณะได้ จำเป็นต้องเดินออกไปและคงใช้เวลานานพอสมควร แต่ถัดจากจุดนี้ไปไม่กี่สิบเมตร เป็นประตูทางออกด้านหลังของสวนสาธารณะ มองไปไกลๆเหมือนมีป้ายโรงแรมที่พัก
เขาชี้ป้ายโรงแรมนั้นให้ซีหลินดูแล้วเอ่ยถาม
"คุณไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงแรมนั้นดีไหมครับ น่าจะสะดวกกว่าไปเปลี่ยนในห้างสรรพสินค้า"
"อ๋อ ก็ได้ค่ะ" ลองคำนวณเงินที่เหลืออยู่ในบัญชีแล้วคิดว่าน่าจะพอจ่ายค่าห้องพักและค่าเดินทางกลับได้อยู่ ซีหลินจึงพยักหน้าตกลง เธอกลัวว่าหากปล่อยให้ตัวเปียกแบบนี้เนิ่นนานเกินไป อาจส่งผลให้เธอป่วยหรือไม่สบายได้ เมื่อวานเธอก็พึ่งถูกสาดน้ำ ถูกทำร้ายร่างกาย ทั้งถูกชกท้อง ชกหน้า สุขภาพก็ไม่ได้จะดีนัก หากล้มป่วยหรือเป็นอะไรหนักขึ้นมาคงทำให้พี่ชายเป็นห่วงมากแน่ๆ เดือดร้อนทั้งตัวเองเดือดร้อนทั้งคนอื่นแบบนี้ หลีกเลี่ยงไว้ก่อนน่าจะดีกว่า
ด้านหลังสวนสาธารณะเป็นชุมชนเล็กๆ มีบ้านเรือนชาวบ้านท้องถิ่น มีพวกร้านนม ขนม และร้านอาหารสำหรับนั่งชมบรรยากาศ ใช้จุดเด่นสวนสาธารณะและป่าบนภูเขาเป็นจุดขาย แต่อาจเพราะเส้นทางที่จะมาที่นี่ต้องอ้อมสวนมาค่อนข้างไกล จึงทำให้คนมาใช้บริการไม่ค่อยเยอะ
โรงแรมที่ซ่งเว่ยหนานพาเธอมาเข้าพักเป็นโรงแรมเล็กๆ น่าจะแค่หนึ่งถึงสองดาว มีห้องพักยี่สิบกว่าห้องมีผู้เข้าใช้บริการไม่มาก โถงที่พักด้านหน้าเคาน์เตอร์มีโซฟาให้นั่งแค่ชุดเดียวเท่านั้น ซึ่งตอนนี้มีแขกนั่งกินขนมพูดคุยกันอยู่สองสามคน
ซ่งเว่ยหนานจึงตัดสินใจเปิดห้องพักสองห้องจ่ายเงินค่าเช่าหนึ่งคืน
เขาส่งกุญแจห้องหนึ่งให้เธอ ซีหลินรู้สึกเกรงใจมากที่เขาต้องมาจ่ายเงินให้แบบนี้ อยากจะบอกเขาว่าเธอยินดีจ่ายเงินเอง แต่มันดูผิดปกติวิสัยของคุณหนูหลี่ซีหลินเกินไป ที่จะมาเถียงอะไรกับเงินแค่ไม่กี่ร้อยเหรียญ เธอเลยไม่พูดอะไรนอกจากกล่าวขอบคุณแล้วรับกุญแจมา
ซ่งเว่ยหนานเดินขึ้นบันไดมาส่งเธอที่หน้าประตูห้อง
"คุณอาบน้ำเช็ดผมทำตัวให้แห้งก่อน ส่วนเรื่องเสื้อผ้า ผมสั่งให้คนไปซื้อมาให้แล้ว ถ้าของมาถึงเมื่อไหร่ผมจะให้คนเอาไปให้ที่ห้อง"
"ขอบคุณนะคะ ตั้งแต่เมื่อวานจนวันนี้ฉันก็รบกวนท่านประธานซ่งมาตลอดเลย"
"ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ ผมไม่ได้ทำอะไรมาก ผมอยู่ที่ห้องข้างๆ ถ้ามีอะไรก็เรียกผมได้นะครับ"
"ขอบคุณนะคะ" ซีหลินกล่าวขอบคุณอีกครั้งก่อนจะเปิดประตูห้องเข้าไป


บทที่ 16 ฮอตเสิร์ช (2)
#หลี่ซีหลินขายตัว # บ้าอะไรเนี่ย แค่เพราะมีรูปว่า #หลี่ซีหลินเข้าโรงแรมกับผู้ชาย# พวกคุณก็จินตนาการเลยเถิดไปว่าฉันขายตัวเลยเหรอ!!
ฉันขอพูดเลยนะว่าอิแท็กแรกนี่ไม่เป็นความจริง!! ย้ำอีกครั้ง ไม่เป็นความจริง!!
ฉันไม่ได้ขายตัวไม่เคยขายและไม่คิดจะขาย พูดออกมาได้ยังไงหมิ่นประมาทกันขนาดนี้ ว่างมากนักเหรอ อยากถูกฟ้องเพิ่มเงินเข้ากระเป๋าให้ฉันหรือไง
ส่วนรูปที่บอกว่าฉันเข้าโรงแรมกับผู้ชาย คุณดูรูปนะ สภาพของฉันเป็นยังไง หัวเปียกมะล่อกมะแล่กขนาดนั้น ผู้หญิงที่รักสวยรักงามกำลังมีแฟนใหม่จะไปหาผู้ชายด้วยสภาพนี้เหรอ
เหตุการณ์วันนี้ก็คือฉันตกน้ำตัวเปียกละแวกโรงแรมนั้น แล้วเพื่อนของฉัน คุณผู้ชายที่พวกคุณกล่าวหาว่าเป็นลูกค้าของฉันคนนี้นี่ เขาก็มีน้ำใจช่วยพาฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะกลัวว่าจะไม่สบาย เราเปิดห้องที่โรงแรมจริง แต่เปิดสองห้องเข้าใจไหม เขารอฉันอยู่อีกห้องหนึ่ง ส่วนฉันก็อยู่อีกห้อง
ฉันกับชายหนุ่มในรูปเป็นแค่เพื่อนกัน อย่าดึงเขามาเกี่ยวข้อง!!
ส่วนคนที่ใช้คำพูดด่าทอหมิ่นประมาทฉันในสองแท็กนี้ ฉันขอให้พวกคุณลบโพสต์และคอมเม้นต์เหล่านั้นออกทันที จะวิจารณ์อะไรก็อยู่บนหลักความจริงหน่อย อินเทอร์เน็ตไม่ใช่โลกนอกกฎหมายนะ!!
"โอ้โห มาเป็นชุด ฉันพึ่งเห็นหลี่ซีหลินโต้กลับว่ะแก"
"เออ พึ่งเห็นเป็นครั้งแรก ตั้งแต่เธอเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นฮอตเสิร์ชโดนคนด่าหลายแท็ก ก็ไม่เคยเห็นออกมาตอบโต้อะไร คราวนี้ออกมาด่ากลับว่ะ"
"หลี่ซีหลินนางก็สู้คนเหมือนกันนะ"
"เฮอะ พอบ้านล้มละลายหมดสถานะคุณหนู ก็กลายมาเป็นผู้หญิงตลาดล่างชั้นต่ำเลยนะ"
"ทำเป็นพูดแข็งกร้าว จะปกปิดความจริงหรือเปล่า คนโง่อย่างหล่อนถ้าไม่ขายตัวจะประกอบสัมมาอาชีพอะไรได้"
แล้วชาวเน็ตก็เริ่มได้ประเด็นมาวิพากษ์วิจารณ์ใหม่ ทำให้แท็ก #หลี่ซีหลินโต้กลับ# ขึ้นฮอตเสิร์ชอันดับยี่สิบหก
แม้โพสต์ของเธอจะทำให้ชาวเน็ตจำนวนหนึ่งคล้อยตาม แต่ก็ยังมีแอนตี้แฟนอีกจำนวนมากที่ไม่เชื่อเธอ คนพวกนั้นก็ยังคงโพสต์ด่าว่าซีหลินในแท็กทั้งสามต่อไปอย่างเมามัน ส่วนคนนอกที่คิดว่าเรื่องขายตัวอะไรนี่ไม่ใช่เรื่องจริงก็ไม่อยากเข้ามาเถียงแทนให้ ทำให้คำวิจารณ์ต่อซีหลินในแง่ร้ายยังดำเนินต่อไปและไม่มีทีท่าจะหยุด
ซีหลินเห็นว่าในบัญชีมีเงินโอนเข้ามาแล้วสามหมื่นเก้าพันเหรียญ คำที่เธอขู่ถังซูหนี่ย์เอาไว้คงได้ผล รายนั้นเลยยอมโอนเงินคืนมาให้เธอ
เธอลองค้นในเน็ตดูว่าค่าจ้างทนายคือเท่าไหร่ อย่างน้อยก็ร่างจดหมายทนายขู่คนพวกนี้สักหน่อยก็ได้ แต่พอเห็นราคาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ แค่ค่าจ้างร่างจดหมายเฉยๆก็คิดเบื้องต้นที่พันเหรียญแล้ว แล้วถ้าจะดำเนินคดีจริงๆ ค่าใช้จ่ายเริ่มต้นที่หนึ่งหมื่นห้าพันเหรียญ ถ้าเอาเงินมาจ่ายค่าทนายหมด เธอกับครอบครัวจะกินอะไร
ซีหลินทั้งโมโหทั้งอึดอัดใจ ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ทำไมเธอต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย ต้องโดนด่าและต้องเสียเงินเสียเวลาเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง
คิดถึงนิยายที่เธออ่านในโลกก่อน ทำไมพวกนางเอกที่ทะลุมิติเข้าไปเกี่ยวข้องกับการโดนด่าในอินเทอร์เน็ตจึงสามารถตอบโต้คนพวกนั้นได้อย่างสะใจนักนะ เธอเองก็ทะลุมิติมาเหมือนกัน แต่ทำไมคุณสมบัติความเก่งกล้าของเธอจึงไม่มีเหมือนพวกเขาสักครึ่งหนึ่งเลย เจอคำด่าของชาวเน็ตแค่คำสองคำ เธอก็โกรธจนหัวจะระเบิดแล้ว แถมจะต่อสู้หรือปกป้องตนเองก็ยังไม่มีความสามารถจะทำได้สักนิดเดียว
แต่คิดไปคิดมาซีหลินจะเอาอะไรไปสู้กับนางเอกเหล่านั้นล่ะ นางเอกส่วนใหญ่ที่ทะลุมิติมาก็เป็นคนเก่งมี ความสามารถพิเศษ หรืออาชีพการงาน ยอดเยี่ยมกันทั้งนั้น บ้างก็เป็นนักฆ่า เป็นสายลับ เป็นทหารหน่วยรบพิเศษ บางคนเป็นนางเอกราชินีภาพยนตร์ในโลกเก่า บางคนเป็นดอกเตอร์ เป็นแพทย์หญิง เป็นคนเก่งฉลาดเลอเลิศเพอร์เฟกต์แม้แต่ในโลกเดิมของเธอ
แล้วซีหลินมีอะไร ก็เป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยอายุสิบเก้าปีธรรมดาๆคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ
พอคิดได้ว่าตัวเองเป็นแค่คนธรรมดา ไม่ควรคาดหวังกดดันตัวเองมากไปนัก ซีหลินก็ค่อยๆปลงวาง เรื่องจะจ้างทนายเธอก็คงไม่มีเงินไม่มีความสามารถ จะไปด่าต่อปากต่อคำกับชาวเน็ตพวกนั้นก็มีแต่จะทำลายสุขภาพจิต
ซีหลินปิดหน้าจอเว่ยต้าไปแล้วก็บ่นกับตัวเองว่า
"ช่างมันละกัน"
นั่งถอนหายใจและครุ่นคิดอีกเล็กน้อยก็ตัดสินใจส่งข้อความวีทอล์คไปหาซ่งเว่ยหนาน
"ฮอตเสิร์ชที่เกิดขึ้นตอนนี้ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณต้องเดือดร้อนไปด้วย"
เขาน่าจะยุ่งอยู่ ไม่มีแจ้งว่าเปิดอ่าน เธอก็เลยปิดแอพแล้วกลับเข้าห้องไป


บทที่ 15 ทวงเงิน (1)
เหออี้เทียนมีสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อได้ฟังเรื่องทุกอย่าง เขานิ่งเงียบไปนาน
"เสี่ยวซี น้องจะว่าอะไรมั้ยถ้าพี่จะเอาเงินสิบสองล้านของน้องไปใช้หนี้เงินกู้นี้ให้หมดก่อน"
ซีหลินคิดเล็กน้อย ก็ส่ายหน้า "ไม่ว่าค่ะ ถ้าพี่คิดว่าเหมาะสมก็เอาไปใช้เถอะ เงินนั้นหนูให้พี่แล้วพี่มีสิทธิตัดสินใจทุกอย่าง"
เรื่องราวมันมาถึงขั้นนี้แล้ว เงินกับชีวิตยังไงชีวิตก็สำคัญกว่า ได้ฟังแผนการที่มันจะให้ลูกน้องมาตามข่มขู่ระรานพวกเราจนไม่ให้มีชีวิตปกติสุข เธอก็รู้สึกกังวลใจจะแย่แล้ว อีกอย่างพวกเราก็ติดหนี้มันจริง รีบจ่ายหนี้ให้มันซะให้จบๆ อย่างน้อยก็ช่วยตัดข้ออ้างที่จะทำให้แก๊งอันตรายนี้มาตามระรานพวกเราได้
"แล้วเรื่องที่มันอยากให้เราถอนฟ้อง พี่จะทำยังไงเหรอคะ พี่จะถอนฟ้องมั้ย"
"เรื่องนี้น้องก็เป็นผู้เสียหาย น้องคิดยังไง" หลี่อี้เทียนเอ่ยถามความคิดเห็นของซีหลินก่อน
ซีหลินนิ่งเงียบใช้เวลาคิดคำตอบอยู่สักพัก
ในใจของเธอแน่นอนว่าไม่ต้องการให้คนผิดลอยนวล เหตุการณ์เมื่อวานนี้หากพวกซ่งเว่ยหนานและตำรวจมาช่วยพวกเธอไม่ทันเวลา ก็มีความเป็นไปได้มากว่าพวกเราสองพี่น้องคงพบกับสิ่งเลวร้ายอย่างมาก การกระทำของพวกมันทั้งอุกอาจทั้งเลวทรามไม่เกรงกลัวกฎหมาย หากปล่อยให้พวกมันลอยนวลต่อไปเธอย่อมไม่พอใจอยู่แล้ว
แต่แก๊งอันธพาลที่มาข่มขู่พี่เมื่อครู่นี้ก็ไม่ใช่คนที่พวกเราจะต่อกรได้ง่ายๆจริงๆ แล้วแผนการที่มันคิดจะเล่นงานเราจากนี้ก็น่ากังวล การตัดสินใจนี้มันยากสำหรับเธอ ซีหลินจึงไม่รู้จะตอบว่ายังไง
"ถ้าครอบครัวเรามีสถานะเหมือนเมื่อก่อน ก็คงไม่มีใครมากล้ารังแกพวกเราแบบนี้นะคะ" เหมือนเป็นความรู้สึกชอกช้ำใจของเจ้าของร่างล้นทะลัก ซีหลินบ่นพึมพำความคิดนี้ออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
หลี่อี้เทียนมีสีหน้าหม่นหมองลงไป เขาเองก็ไม่รู้จริงๆว่าครอบครัวเราตกต่ำลงมาสู่จุดนี้ได้อย่างไร มีปัญหารุมเร้าเข้ามาพร้อมๆกันทำให้เรื่องลุกลามบานปลายจนธุรกิจมูลค่านับแสนล้านล้มละลายภายในหนึ่งเดือน
"เรื่องนี้พี่จะลองคิดหาวิธีก่อน ถ้าทำได้พี่ก็ไม่อยากถอนฟ้อง คนที่ทำร้ายพวกเราเมื่อวานพวกมันควรได้รับโทษตามความผิดที่พวกมันทำ"
ซีหลินพยักหน้าสนับสนุนการตัดสินใจของพี่ มองไปที่โต๊ะวางของมุมห้องพบถาดอาหารเย็นถูกวางไว้สองถาดเหมือนยังไม่มีใครแตะต้องก็เอ่ยถาม
"พี่ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเหรอคะ"
"พี่ยังไม่หิวน่ะ"
"พี่ใหญ่มียาต้องกินหลังอาหาร ยังไงพี่อดทนทานข้าวหน่อยนะคะ" ซีหลินกล่าวปลอบใจ คิดว่าพวกแก๊งเงินกู้น่าจะมารบกวนพี่ช่วงเวลากินข้าวพอดีทำให้พี่กังวลใจจนหมดความหิว
เหมือนว่าทางโรงพยาบาลยังนับเธอเป็นคนไข้ในการรักษาอยู่ เลยมีข้าวมาให้สองถาด ซึ่งดีทีเดียวเพราะตอนนี้เธอเองก็หิวมาก
ในห้องพักมีไมโครเวฟให้เครื่องหนึ่ง ซีหลินนำอาหารไปอุ่นแล้วเอาออกมาวางไว้ให้พี่รับประทาน ตัวเธอก็นั่งทานข้าวไปพร้อมกัน บอกว่าตัวเองก็ต้องกินยาหลังอาหารเย็นเหมือนกัน ทำให้พี่ยอมฝืนใจกินเป็นเพื่อนเธอ
หลังจากนั้นไม่นานพยาบาลก็นำยาหลังอาหารเย็นมาให้ ซีหลินใช้จังหวะตอนที่พี่ไม่เห็น แอบเอายาสมานกระดูกใส่ปนลงในถ้วยยาไปด้วย เนื่องจากมียาอยู่หลายเม็ดและตัวยาสมานกระดูกก็มีขนาดเล็ก มองเผินๆเหมือนยาเม็ดอื่นๆ หลี่อี้เทียนไม่ได้สงสัย กินยาสมานกระดูกลงไปพร้อมกับยาในถ้วยจนหมด
ซีหลินคอยสังเกตอยู่ข้างๆ พบว่าพี่กินยาสมานกระดูกแล้ว และดูไม่มีความผิดปกติอะไร ก็ดีใจ ถ้าเป็นไปตามที่ระบบบอก อีกสามวันพี่ก็จะหายดี
เธอช่วยดูแลพี่ชายให้นอนพักผ่อน จากนั้นก็เช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตัวเองใหม่ ถึงจะอาบน้ำไปเมื่อตอนเย็นแล้ว แต่ต้องไปขลุกอยู่ในสถานีตำรวจตั้งนาน เจอทั้งผู้คนทั้งอาชญากรที่ผ่านไปมามากมาย เธอรู้สึกเหนอะหนะไม่สบายตัว
อาบน้ำเสร็จแล้ว ซีหลินก็เอาเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่เมื่อเช้า และชุดที่ซ่งเว่ยหนานซื้อให้วันนี้ไปซักในห้องน้ำแล้วนำมาตากที่ระเบียง
เนื่องจากที่นี่เป็นโรงพยาบาลรัฐ ไม่ได้มีใครมาดูแลเราเป็นกรณีพิเศษ พวกเสื้อผ้าคนป่วยนั้นจะมีเจ้าหน้าที่นำไปซักให้ แต่เสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวของเธอสองชุดนี้เธอต้องซักทำความสะอาดเอง ซีหลินเหลือเงินบัญชีไม่มาก สองชุดนี้ก็พึ่งซื้อมาทั้งคุณภาพก็ดี เธอเลยซักตากเก็บไว้ใส่อีกในภายหลัง
คิดถึงเรื่องเงินแล้วก็แอบเป็นกังวลขึ้นมา ถ้าพี่ชายเอาเงินทั้งสิบสองล้านไปจ่ายหนี้เงินกู้ทั้งหมด ครอบครัวเราก็คงต้องกลับมาอยู่ในสถานะจนกรอบอีกรอบ ซีหลินไม่รู้ว่าพี่ชายเหลือเงินอยู่สักเท่าไหร่ แต่คิดว่าพี่ก็คงมีเหลืออยู่ไม่มากนัก ส่วนตัวเธอนั้น หลังจากโอนเงินสิบสองล้านออกไปแล้วก็เหลือเงินอยู่ในบัญชีแค่หลักพันเหรียญต้นๆเท่านั้นเอง
เงินพันกว่าเหรียญนี้เป็นเงินที่พี่ชายได้จากการทำงานขับรถรับจ้าง แล้วทยอยโอนมาให้เธอไว้ใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน ส่วนตัวเจ้าของร่างไม่ได้ทำงานอะไร
ตั้งแต่ครอบครัวล้มละลาย เมื่อถูกเพื่อนที่มหาวิทยาลัยกลั่นแกล้งล้อเลียนเธอก็ไม่ได้กลับไปเรียนที่นั่นอีก ใช้เวลาอยู่บ้าน ไปเยี่ยมพ่อบ้าง และเวลาส่วนใหญ่ก็คือตามไปดักรอง้อขอคืนดีกับเหอยี่หาน
ซีหลินพยายามทบทวนความทรงจำว่าช่วงที่ผ่านมาเจ้าของร่างใช้ชีวิตอยู่อย่างไร ในบัญชีมีเงินอยู่แค่ไม่กี่พัน ทำไมเมื่อวานถึงใส่ชุดเกาะอกกระโปรงสั้นราคาแพงไปหาเรื่องพระเอกนางเอกได้
เมื่อนึกแล้วก็ได้คำตอบว่า เมื่อวานหลี่ซีหลินเอาเครื่องประดับราคาแพงที่ติดตัวเธอมา ฝากถังซูหนี่ย์เพื่อนคนที่มายุแหย่ให้เธอไปหาเรื่องพระเอกนางเอกที่บ้าน เอาไปแลกเปลี่ยนเป็นชุดสวยๆมาให้
ถังซูหนี่ย์เอากำไลข้อมือราคาหลายหมื่นของหลี่ซีหลินไปแลกเปลี่ยนเป็นชุดเกาะอกสีม่วงกระโปรงสั้นโป๊ๆมาหนึ่งชุด ส่วนเงินส่วนต่างที่เหลือเธอไม่ได้พูดถึงและหลี่ซีหลินก็ไม่ได้ถาม
แม้ซีหลินจะคิดว่าชุดเกาะอกเมื่อวานจะเป็นชุดมียี่ห้อพอมีราคาอยู่บ้าง แต่ก็คิดว่าราคาของมันคงไม่น่าจะแพงขนาดหลายหมื่นเท่ากับกำไลหยกวงนั้นที่หลี่ซีหลินให้ถังซูหนี่ย์เอาไปแลกเปลี่ยนแน่ๆ!!
ยัยซูหนี่ย์ คิดจะโกงงั้นเหรอ!


บทที่ 17 งานเลี้ยงต้อนรับ (1)
แม้ซ่งเว่ยหนานจะได้รับแจ้งว่านี่เป็นงานเลี้ยงเล็กๆ เชิญแค่คนในครอบครัวมากินอาหารเพื่อต้อนรับเขาเดินทางกลับประเทศเท่านั้น แต่ตัวงานจริงๆก็ไม่ได้เล็กอย่างที่แจ้งมา เพราะผู้ที่มาร่วมงานมีกว่าห้าร้อยคน!!
ซ่งเว่ยหนานเดินตามคุณปู่ซ่งจินฝูไปทักทายแขกเหรื่อ ซึ่งคุณปู่จะหยุดอยู่นานเป็นพิเศษในกลุ่มที่มีหญิงสาวในวัยที่เหมาะสมกับเขา แน่นอนว่าท่านไม่ใช่พวกคนแก่หัวงูหวังกะลิ้มกะเหลี่ยเด็กคราวลูกคราวหลานอะไรพวกนั้น ท่านแค่กำลังหาหลานสะใภ้ดีๆสักคนให้หลานชายของท่านต่างหาก
งานเลี้ยงต้อนรับซ่งเว่ยหนานกลับประเทศ จริงๆแล้วก็คืองานเลี้ยงดูตัวคู่หมายให้ซ่งเว่ยหนานงานหนึ่งนี่เอง หญิงสาวที่มีคุณสมบัติเหมาะสมในเมืองB ต่างก็ถูกเชิญมาวันนี้ทั้งหมด
ตอนที่ซ่งเว่ยหนานเดินตามคุณปู่ ผ่านกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง คนเหล่านั้นก็มองมาที่เขาแปลกๆพร้อมเสียงซุบซิบเบาๆ
"ฉันว่าข้างหลังคุณชายสามเหมือนผู้ชายในรูปคนที่เปิดห้องกับหลี่ซีหลินเลยนะ"
"ใช่ๆ เสื้อผ้าที่เขาสวมตอนนี้ก็เหมือนจะเป็นชุดเดียวกับในรูปเลยอะ"
"คุณชายสามเป็นแฟนใหม่ซีหลินเหรอ"
"จริงดิ ยัยไซซี จะเก่งกล้าเกินไปแล้วหรือเปล่า เลิกกับยี่หานปุ๊บก็มาคว้าผู้ชายระดับสูงอย่างคุณชายซ่งเว่ยหนานปั๊บ"
ได้ยินชื่อหลี่ซีหลินมาเกี่ยวข้องด้วย ซ่งเว่ยหนานก็รู้สึกสนใจ แต่ตอนนั้นเองคุณปู่ของเขาก็โวยวาย
"เว่ยหนาน ผู้ชายในรูปนี่ไม่ใช่หลานหรอกเหรอ! นี่หลานมีแฟนแล้วไม่พามาให้ปู่รู้จักได้ยังไง!!"
เมื่อครู่ที่ซ่งเว่ยหนานกำลังฟังบทสนทนาของกลุ่มวัยรุ่นอยู่ เลขานุการของคุณปู่ก็มาแจ้งเรื่องที่ซ่งเว่ยหนานอาจจะเป็นชายหนุ่มในฮอตเสิร์ชให้ท่านรู้ เมื่อเห็นภาพในโพสต์ยอดนิยมของแท็ก แม้จะเป็นแค่แผ่นหลัง แต่คุณปู่ก็จำได้ทันที ว่าคนในรูปนี้คือหลานชายของท่าน
หลานชายเปิดห้องพักโรงแรมกับหญิงสาว!! หลานชายที่ไม่มีวี่แววสนใจเพศตรงข้าม หรือแม้แต่เพศเดียวกันก็ตาม ในที่สุดก็มีแฟนแล้ว!!
คุณปู่ไม่สนว่าหญิงสาวในรูปจะเป็นใคร หรือโดนชาวเน็ตด่าว่าตำหนิอย่างไร ถ้าเป็นคนที่หลานชายที่ชาญฉลาดที่สุด เก่งที่สุด ดีที่สุดของท่านเลือกแล้ว ย่อมต้องเป็นผู้หญิงที่ดีแน่นอน!!
คุณปู่ดีใจมากจนร้องออกมาอย่างลืมตัว
"แล้วทำไมหลานทำอย่างนี้ ทำไมพาผู้หญิงไปโรงแรมเล็กๆแบบนั้น เธอจะคิดว่าเราไม่ให้เกียรติหรือเปล่า ถ้าจะคบกันก็ต้องทุ่มเทดูแลเขาอย่างดี อย่าทำให้เธอไม่สบายใจ ว่าแต่เด็กคนนี้เป็นใคร ไปเจอกันเมื่อไหร่ที่ไหน เห็นเค้าบอกว่าชื่อหลี่ซีหลิน ใช่แม่หนูซีหลินลูกสาวหลี่ห้าวเหยียนหรือเปล่า หลานวางแผนว่าจะยังไง แต่งกันเมื่อไหร่ แล้วเปิดห้องด้วยกันแบบนี้ไม่ใช่ว่าแม่หนูนั่นจะอุ้มท้อง... "
"คุณปู่ครับ"
ก่อนที่ปู่จะพูดอะไรที่ใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆแล้วอาจทำให้หญิงสาวหนึ่งคนเสียชื่อเสียงอย่างไม่ตั้งใจ ซ่งเว่ยหนานก็รีบร้องห้ามท่านเอาไว้
เลขาหม่ารีบนำโทรศัพท์ที่เปิดแท็กต้นเรื่องเข้ามาส่งให้ซ่งเว่ยหนานดู พร้อมรายงานสถานการณ์ที่เกิดขึ้นคร่าวๆ
"ตอนนี้คุณหนูซีหลินออกมาโพสต์เว่ยต้า ปฏิเสธข่าวลือทุกอย่างแล้วครับ แต่คนส่วนหนึ่งยังไม่เชื่อยังคงวิจารณ์เธออยู่ในแท็กใหม่"
ซ่งเว่ยหนานอ่านข้อมูลในแท็กทั้งสามคร่าวๆ คิดว่าสถานการณ์ตอนนี้ต่อให้แก้ตัวหรือปฏิเสธไปอย่างไร แอนตี้แฟนที่มีจำนวนมากมายก็คงไม่เชื่ออยู่ดี ทั้งยังเปิดโอกาสให้คนไม่หวังดีเอาข้อมูลเหล่านั้นไปใส่ไฟทำให้หลี่ซีหลินเสียหายเพิ่มขึ้น
"นายให้คนเอาแท็กทั้งสามนี้ลงก่อน"
"ได้ครับ" เลขาหม่ารับคำสั่งแล้วขอตัวออกไป
คนรอบๆเริ่มซุบซิบกันใหม่
"เหมือนว่ายัยไซซีกับคุณชายสามรู้จักกันจริงๆด้วยแก"
"อ๊าย อย่าพูดนะว่าผู้ชายที่เปิดห้องในโรงแรมวันนี้กับยัยซีหลินคือคุณชายสามตระกูลซ่งจริงๆ"
"ทำไมยัยไซซีโชคดีขนาดนี้ เลิกกับคุณชายเหอก็มาคว้าคุณชายซ่ง!!"
"แล้วคุณชายเหอไม่เสียหน้าแย่เหรอ เลิกกันไม่ถึงเดือน ยัยไซซีก็ไม่เหลือความอาลัยอาวรณ์ เริ่มต้นคบผู้ชายคนใหม่ที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมไม่น้อยกว่าคุณชายเหอเลย"
"คนที่ควรเสียหน้าคือคุณชายสามหรือเปล่า ผู้หญิงดีๆมีตั้งเยอะแยะไม่เลือก แต่ไปเลือกของเหลือเดนอย่างยัยไซซี แล้วยัยไซซีมีอะไรดี ให้ผู้ชายเพียบพร้อมอย่างคุณชายเหอคุณชายซ่งมาตกหลุมรัก หน้าอกใหญ่เหรอ หน้าอกใหญ่แต่สมองกลวงละสิไม่ว่า" คนที่พูดประโยคนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือถังซูหนี่ย์ คนที่หลี่ซีหลินพึ่งทวงเงินไปเมื่อกี้นี่เอง
ด้วยฐานะศิลปินที่พอมีชื่อเสียงของบิดา ถึงครอบครัวถังจะไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอย่างคนอื่นๆในงานเลี้ยงนี้ แต่ก็ถือเป็นครอบครัวบัณฑิตที่มีเกียรติในเมืองB ถังซูหนี่ย์ก็ถูกนับเป็นคุณหนูคนหนึ่งในวงสังคม และมีโอกาสที่ได้รับเชิญให้มางานดูตัว เอ่อ…งานเลี้ยงต้อนรับซ่งเว่ยหนานกลับประเทศงานนี้เช่นกัน
"ว้าว ยัยซูหนี่ย์วันนี้โกรธอะไรมาจากไหนเนี่ย" เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเบาๆ
"ไม่ใช่ว่าหล่อนเป็นลูกน้องคนสนิทของยัยไซซีหรอกเหรอ ยัยไซซีไปไหนฉันก็เห็นยัยนี่เกาะติดเป็นตังเมขอตามไปด้วยตลอด แล้วทำไมวันนี้พูดถึงยัยไซซีแบบนี้ล่ะ"
"หมดประโยชน์ให้ตักตวงแล้วใครเขาจะฝืนทำตัวเป็นผู้ติดตามที่แสนดีอีกล่ะ"
"อ๋อ…แบบนี้นี่เองสินะ" สาวๆที่ซุบซิบอยู่ตรงนี้มองตาอย่างรู้กัน
เมื่อห้าหกปีก่อน บิดาของถังซูหนี่ย์ยังเป็นแค่ศิลปินระดับล่างๆ ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไรนัก ด้วยสถานะอย่างครอบครัวของเธอ ย่อมไม่มีสิทธิ์เข้ามาอยู่ร่วมในวงสังคมเดียวกับเหล่าคุณหนู คุณชาย คนรวยรุ่นสาม ทายาทธุรกิจร้อยล้านพันล้านอย่างพวกเธออยู่แล้ว
แต่เพราะถังซูหนี่ย์เป็นเพื่อนสนิทกับหลี่ซีหลินแห่งตระกูลหลี่ หลี่ซีหลินมักจะพาเธอไปเที่ยวเล่นหรือร่วมงานเลี้ยงต่างๆด้วยบ่อยๆ ทำให้ถังซูหนี่ย์กลายเป็นคุ้นเคยกับคนในวงสังคมไปด้วย บิดาของเธอก็ใช้เส้นสายที่หลี่ซีหลินแนะนำ ค่อยๆประชาสัมพันธ์ตัวเองจนกลายเป็นนักวาดอักษรพู่กันที่มีชื่อเสียงในวงสังคมในที่สุด


บทที่ 15 ทวงเงิน (2)
ซีหลินยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาค้นข้อมูลดูราคาชุดสีม่วงนั้นก่อน ได้ราคาแน่นอนแล้วพรุ่งนี้จะไปทวงเงินส่วนต่างกับยัยถังซูหนี่ย์นั่น ถึงไม่ได้เงินเต็มจำนวนแต่ก็ต้องได้เงินคืนมากกว่าครึ่ง เธอไม่ยอมให้ยัยคนเจ้าแผนการที่ชอบวางแผนแทงเพื่อนข้างหลังคนนั้นได้เสวยสุขจากเงินของเธอหรอก!!
ซีหลินค้นข้อมูลต่างๆในอินเทอร์เน็ตอยู่สักพัก โทรศัพท์ของเธอก็มีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นมา ดูชื่อแล้วซีหลินก็หรี่ตา
"ยัยซูหนี่ย์ โทรมาทำไม?" บ่นด้วยความสงสัย
หรือเพราะเมื่อวานเธอโทรมาแล้วซีหลินไม่รับสายวันนี้ก็เลยโทรมาใหม่เหรอ
เมื่อวานกลางดึก ถังซูหนี่ย์โทรมาหาซีหลินอยู่สองสามมิสคอล แต่ตอนนั้นซีหลินยุ่งๆอยู่เรื่องการรักษาและแอดมิดเข้าพยาบาล เธอเลยไม่กดรับและไม่ได้โทรกลับ
วันนี้ไม่รู้เพราะอะไรทำไมยัยซูหนี่ย์ถึงโทรมาอีก
เพราะพี่ชายเริ่มงีบหลับไปแล้ว กลัวจะรบกวนการพักผ่อนของพี่ ซีหลินจึงเดินออกไปคุยโทรศัพท์นอกห้อง
พอเธอกดรับก็ได้เสียงเสแสร้งตื่นตระหนกของคนปลายสายดังเข้ามา
"ไซซีเธอเห็นเว่ยต้าหรือยังเธอกำลังขึ้นฮอตเสิร์ช!"
"หือ…ฉันขึ้นฮอตเสิร์ชเหรอ เรื่องอะไรอีกล่ะ?"
ทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่าง ตั้งแต่นางเอกเหลียงเยว่ซินกลับชาติมาเกิด เธอที่เป็นนางร้ายประจำเล่มหนึ่งนี้ก็ได้ขึ้นฮอตเสิร์ชอยู่บ่อยๆ เนื้อหาส่วนใหญ่ก็ไม่พ้นโดนคนด่าว่าตลอด
คราวนี้เธอจะโดนด่าว่าเรื่องอะไรอีกล่ะ ที่ไปก่อเรื่องในงานวันเกิดเมื่อวานเหรอ?
ไม่ใช่ว่าเพราะกลัวกระทบกับอาชีพในวงการของเหลียงเยว่ซิน พระเอกนางเอกก็เลยยังปกปิดความสัมพันธ์เอาไว้อยู่เหรอ เอาเรื่องที่เธอไปวุ่นวายในงานวันเกิดที่เขาจัดให้เยว่ซิน ความลับว่าทั้งสองคนกำลังคบกันจะไม่แตกหมดเหรอ?
"มีคนถ่ายรูปเธอกับผู้ชายที่โรงแรม เค้าว่าเธอตกอับทำงานขายตัวในโรงแรมจิ้งหรีดเล็กๆ" ถังซูหนี่ย์เอ่ยตอบ แล้วก็บรรยายคำพูดไม่ดีทั้งหลายที่คนในอินเทอร์เน็ตด่าว่าหลี่ซีหลินเสียๆหายออกมาอย่างละเอียด เหมือนเอาคำพวกนั้นมาด่าซีหลินต่อหน้าอีกรอบ
เธอทำน้ำเสียงเหมือนกังวลเป็นห่วงเป็นใยเป็นอย่างมาก แต่ก็ปกปิดความสะใจ สมน้ำหน้าจากน้ำเสียงไม่มิด นี่เธอมีความสุขที่เห็นหลี่ซีหลินพบเจอเรื่องแย่ๆแบบนี้น่ะเหรอ?
รู้จักกันมาตั้งแต่มัธยม หลี่ซีหลินก็ไม่เคยทำร้ายอะไรเธอ ทำไมถังซูหนี่ย์ถึงเกลียดเธอขนาดนี้ล่ะ?
ซีหลินฟังเรื่องคร่าวๆ ก็เดาได้ว่าอาจจะมีคนเข้าใจผิดเรื่องที่เธอกับซ่งเว่ยหนานเปิดห้องพักที่โรงแรมวันนี้ เหมือนจะมีคนถ่ายภาพเธอกับเขาตอนเช็กอิน ซีหลินไม่แน่ใจรายละเอียดนอกจากนั้น เพราะเนื้อหาที่ถังซูหนี่ย์เล่าให้เธอฟังก็เน้นบรรยายคำด่ายอดนิยมที่คนด่าเธอ
ซีหลินกังวลว่าฮอตเสิร์ชครั้งนี้จะทำให้ซ่งเว่ยหนานเดือดร้อน กำลังจะวางสายเพื่อเข้าเว่ยต้าดูสถานการณ์ก่อน ว่าจะแก้ไขความเข้าใจผิดนี้อย่างไรได้บ้าง แต่ก็คิดถึงเงินหลายหมื่นค่ากำไลข้อมือที่ถังซูหนี่ย์แอบยักยอกไป ทั้งคำพูดเหมือนห่วงใย แต่เจตนาโทรมาเพื่อเยาะเย้ยทับถมเธอ ซีหลินก็คิดว่าปล่อยยัยคนนี้ไปเฉยๆไม่ได้ ไหนๆก็โทรมาแล้ว งั้นก็เคลียร์เรื่องเงินนี้ให้เสร็จไปเลย
ซีหลินแอบกดบันทึกบทสนทนาแล้วเริ่มพูด
"ซูหนี่ย์เธอจำได้มั้ยเมื่อวานฉันฝากให้เธอเอากำไลข้อมือหยกไปแลกเป็นเงินสด แล้วช่วยซื้อชุดกลับมาให้ฉันชุดหนึ่งน่ะ"
"หา เวลานี้เธอยังมาสนใจเรื่องชุดนี่อีกเหรอ ตอนนี้เธอกำลังโดนคนด่าหนักในเว่ยต้าเลยนะไซซี เธอไม่ทำอะไรสักอย่างเหรอ ถ้าคนเขาเชื่อว่าเธอเป็นโสเภณีขายตัวขึ้นมาจริงๆจะทำยังไง แล้วเป็นโสเภณีชั้นต่ำด้วยนะ ขายตัวที่โรงแรมจิ้งหรีดเล็กๆราคาค่าห้องไม่กี่ร้อย น่าอายจริงๆ"
"เรื่องนั้นฉันหาทางจัดการทีหลัง ตอนนี้ฉันคาใจเรื่องกำไลข้อมือหยกที่ฝากเธอไปมากกว่า"
"ก็แค่กำไลเก่าๆวงหนึ่งไม่ใช่เหรอ เธอจะสนใจทำไม ฉันว่าเธอรีบโพสต์เว่ยต้าเอาหลักฐานไปบอกให้คนในเน็ตรู้ดีกว่านะ ว่าแต่ว่าเธอมีหลักฐานหรือเปล่าล่ะ ถ้าไม่มีก็แย่แน่ๆเลยนะไซซี เพราะเรื่องที่เธอไปขายตัวเนี่ย คนเค้ามีรูปถ่ายเห็นหน้าเธอชัดเลยนะ"
ถังซูหนี่ย์ไม่สนใจเรื่องที่ซีหลินพยายามพูด จิตใจเธอยังหมกมุ่นอยู่กับเรื่องที่ซีหลินโดนด่าในฮอตเสิร์ช
ซีหลินไม่ไหลตามบทสนทนาที่ถังซูหนี่ย์ชักนำ เธอพูดเรื่องที่ตนเองต้องการต่อไป "ฉันจำได้เมื่อวาน เธอบอกว่าอยากให้ฉันแต่งตัวให้สวยเซ็กซี่ตรงข้ามกับเหลียงเยว่ซินเพื่อให้เหอยี่หานสนใจและเสียดาย พอฉันตกลงแต่ฉันไม่มีชุดแบบที่เธอคิดว่าเซ็กซี่พอ เธอเลยอาสาเอากำไลข้อมือหยกที่ฉันใส่ติดตัวอยู่ ไปแลกเป็นชุดใหม่ให้
ฉันลองตรวจดูแล้ว ชุดที่เธอเอากำไลหยกไปแลกมาให้ฉันเมื่อวาน ในเว็บออฟฟิเชียลของแบรนด์ ขายที่หนึ่งพันแปดร้อยเหรียญ และมีโปรโมชั่นลดราคาเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์อยู่ด้วยตอนนี้
ราคาที่เธอซื้อจริงๆก็คงจะไม่แพงจากนั้นมาก ฉันตีเป็นตัวเลขกลมๆสักหกร้อยเหรียญละกัน แต่สร้อยหยกที่ฉันฝากให้เธอไปแลกเป็นเงินให้ ราคาตอนที่ซื้อมาก็ตกไปที่สี่หมื่นห้าพันเหรียญแล้ว ต่อให้รีบขายจนโดนกดราคาแค่ไหน ราคาก็คงไม่ต่ำกว่าสี่หมื่น หักค่าชุดออกหกร้อยกับค่าคนกลางที่เธอเป็นธุระทำเรื่องให้ ก็เหลือเงินที่เธอต้องคืนฉันประมาณสามหมื่นเก้าพันเหรียญ เธอลืมคืนเงินให้หรือเปล่า เมื่อวานที่เอาชุดมาให้ ฉันค้นดูในถุงไม่เห็นเงินทอนเลย"
"เรื่องเล็กๆอย่างเงินไม่กี่หมื่นเธอจะสนใจทำไม ฉันว่าเธอรีบหาทางแก้ไขฮอตเสิร์ชตอนนี้ดีกว่านะ" ถังซูหนี่ย์พยายามเบี่ยงประเด็น
"หรือเธอไม่สะดวกเอาเงินมาคืนฉันงั้นเหรอ" ซีหลินทำน้ำเสียงแปลกใจไร้เดียงสา
"เงินน้อยนิดแค่นั้น ถ้าว่างฉันจะเอาไปคืนให้ แต่ตอนนี้ฉันอยากให้เธอสนใจฮอตเสิร์ชนี่ก่อนไง"
"ฮอตเสิร์ชอะไรนี่ฉันหาทางออกเอง แต่เรื่องเงินฉันอยากให้เธอคืนเงินให้ฉันก่อน ในเมื่อมันเป็นเงินแค่เล็กน้อย เธอจะอิดออดไม่คืนให้ฉันทำไม
เอาเถอะ ถ้าเธอไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร ฉันเล่นเน็ตเมื่อกี้เจอว่า พรุ่งนี้คุณพ่อของเธอมีเปิดงานนิทรรศการภาพเขียนพู่กันรวมกับศิลปินอื่นๆอีกหลายคนไม่ใช่เหรอ ถ้าเธอไม่สะดวกโอนเงินมาให้ฉันวันนี้ งั้นวันพรุ่งนี้ฉันจะลองไปถามจากคุณลุงถังก็ได้"
"เธอว่าอะไรนะ! เธอจะไปทวงเงินกับพ่อของฉันที่งานนิทรรศการวันพรุ่งนี้งั้นเหรอ!!" ถังซูหนี่ย์ตะคอกออกมาอย่างลืมตัว
ซีหลินยิ้มเย็น แล้วแกล้งตอบอย่างไร้เดียงสา
"ก็เงินไม่กี่หมื่นเองนี่นา ในเมื่อเธอไม่สะดวกโอนคืนให้ฉัน ฉันไปขอคืนจากคุณลุงก็ไม่มีอะไรแปลกไม่ใช่เหรอ"
ถังซือเสียนพ่อของถังซูหนี่ย์เป็นศิลปินนักวาดอักษรพู่กันที่พอจะมีชื่อเสียงในวงสังคมเมืองB เขาชอบทำตัว เป็นบัณฑิตผู้สูงส่ง รักหน้ายิ่งกว่าชีวิต ถ้าถูกเธอทวงเงินกลางที่ชุมชนต้องทำให้เขาอับอายมากแน่นอน แล้วคนที่เขาจะไประบายความโกรธใส่ภายหลังก็คงไม่พ้นคนต้นเรื่องอย่างถังซูหนี่ย์ผู้เป็นลูกสาว
พวกเขาจะทะเลาะอะไรกันลับหลังซีหลินไม่สนใจหรอก ที่เธอสนคือต้องการเงินตัวเองคืนมาเท่านั้น
"นี่เธอคงสิ้นไร้ไม้ตอกแล้วจริงๆสินะไซซี แค่เงินไม่กี่หมื่นนี้เธอก็ยังคิดมาทวงคืนจากเพื่อนสนิทที่ดีกับเธอมาตลอดอย่างฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย" พอเอาพ่อผู้เข้มงวดของเธอมาขู่ ถังซูหนี่ย์ก็โมโหมาก
"ฉันว่าคนสิ้นไร้ไม้ตอกน่าจะพวกที่เอาเงินคนอื่นไปแล้วไม่ยอมคืน อ้างโน่นอ้างนี่ ทำเป็นพูดว่าเงินเล็กน้อยแค่นี้ แต่ทำยังไงก็ไม่ยอมคืนเงินมากกว่านะ เธอรู้จักคนพวกนั้นบ้างหรือเปล่าซูหนี่ย์ ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังเจอเข้าคนหนึ่งล่ะ" ซีหลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงคมกริบ
"สรุปว่าเธอจะคืนเงินให้ฉันวันนี้ หรือให้ฉันไปคุยกับคุณลุงถังพรุ่งนี้ ถ้าเธอไม่รีบคืนมาฉันก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับคุณลุงวันพรุ่งนี้บ้าง อ่าจริงด้วยฉันกำลังติดฮอตเสิร์ชอยู่นี่นา ถือโอกาสที่คนกำลังสนใจเรื่องของฉัน ไปโพสต์เล่าเรื่องฝากเพื่อนซื้อเสื้อราคาหกร้อยเหรียญด้วยกำไลหยกราคาสี่หมื่นห้าลงไป แล้วแท็กหาเธอกับลุงถังสักหน่อย ไม่รู้ว่าจะมีคนกี่ล้านคนที่ได้อ่านเรื่องนี้เนอะ!"
"หลี่ซีหลิน นี่เธอ!"
"ฉันให้เวลาเธอสิบนาที ถ้าอีกสิบนาที ฉันไม่เห็นเงินสามหมื่นเก้าพันเหรียญในบัญชี ฉันโพสต์เรื่องนี้ลงเน็ตแน่!"
เมื่อพูดจบแล้วซีหลินก็กดตัดสายไปด้วยความหงุดหงิด เพื่อนเจ้าของร่างแต่ละคนนี่ดีจริงๆ คนหนึ่งก็เหลียงเยว่ซิน ทั้งชาเขียวทั้งบัวขาว ทั้งแย่งแฟนทั้งวางแผนกลั่นแกล้งลับหลัง อีกคนก็ถังซูหนี่ย์ที่มีแต่ความอิจฉาริษยา คอยมาเหยียบย่ำซ้ำเติมทุกครั้งที่มีโอกาส คบคนพวกนี้มาได้ตั้งนาน ไม่เอะใจเลยหรือไงว่าพวกเขาไม่มีความหวังดีให้เธอ


บทที่ 14 เบื้องหลังคดี (2)
ถู่โต้วไม่สามารถกลับบ้านเดิมได้เนื่องจากเธอทำเรื่องเลวร้ายเอาไว้ก่อนหนีมา จึงจำใจต้องอาศัยอยู่ในเมืองBนี้ไปก่อน เธอไปสมัครทำงานหลายอย่าง ถูกไล่ออกจากงานหลายครั้ง และได้เจอเจ้าเซียงในวันที่สิ้นไร้ไม้ตอกที่สุด
เจ้าเซียงช่วยรับเธอให้พักอาศัยและทำงานที่บ้านด้วยความมีน้ำใจ เมื่ออยู่ในบ้านตระกูลเจิ้ง เห็นความสุข ความร่ำรวย ที่เจ้าเซียงได้รับ ความอิจฉาริษยาในใจของถู่โต้วก็ถาโถมมากขึ้นทุกวัน
จนเมื่อวานเธอวางแผนจะยั่วยวนสามีของเจ้าเซียง หวังจะแย่งชิงตำแหน่งฐานะคุณนายตระกูลเจิ้งมา แต่นายท่านเจิ้งเป็นคนดีและซื่อสัตย์กับภรรยา พอพบว่าถูกถู่โต้วยั่วยวนเขาก็โมโหมาก จึงไล่เธอออกจากบ้าน เจ้าเซียงเองก็โกรธและผิดหวังมากที่ถู่โต้วทำเช่นนี้ แต่เพราะเป็นเวลากลางดึกแล้ว เธอจึงยอมให้ถู่โต้วอยู่ที่บ้านอีกหนึ่งคืน แล้ววันพรุ่งนี้ก็จะให้เธอออกจากบ้านไป ใครจะนึกว่าเช้าวันต่อมาถู่โต้วยอมออกจากบ้าน แต่เธอก็ลักพาตัวพาหลานสาวของเจ้าเซียงมาด้วย!!
เธอตั้งใจจะแก้แค้นเจ้าเซียงด้วยการทำร้ายคนที่เจ้าเซียงรักที่สุด
ทีแรกเธอวางแผนจะเอาเด็กไปขายให้พวกค้ามนุษย์ เดินตระเวนมาเรื่อยก็ไม่รู้จะไปขายให้ใคร จนมาถึงสวนสาธารณะบึงต้นหลิว ไม่อยากพาเด็กไปเป็นภาระด้วยอีก จึงตัดสินใจโยนเด็กลงน้ำแล้วเรื่องราวก็เป็นไปตามที่ซีหลินได้พบเจอ
ซีหลินเองก็ไม่คิดเลยว่าเพราะการทำภารกิจของระบบ จากไฟล์หนึ่งคะแนนของเจ้าพนักงานรถฉุกเฉินคนหนึ่ง จะชักนำเธอให้มาพบเจอเรื่องราวใหญ่โตทั้งยังซับซ้อนขนาดนี้
ซ่งเว่ยหนานพาซีหลินมาส่งที่โรงพยาบาล และเนื่องจากเวลาล่วงเลยมามากเขายังมีธุระที่ต้องไปทำจึงไม่ได้ตามมาเยี่ยมพี่ชายเธอ ตามแผนที่วางไว้เมื่อตอนเย็น ซีหลินกล่าวขอบคุณเขาและคนอื่นๆ แล้วขึ้นตึกมาเพียงลำพัง
ประตูลิฟต์เปิดออก ซีหลินกำลังจะเดินเลี้ยวไปที่ห้อง แต่เมื่อมองจากไกลๆ ก็พบว่าหน้าประตูห้องพักผู้ป่วยของพี่ชายนั้นมีชายฉกรรจ์ตัวใหญ่สีหน้าดูดุร้ายสองสามคนยืนขวางประตูเอาไว้อยู่ คนกลุ่มนี้ให้ความรู้สึกไม่ดีเหมือนแก๊งเงินกู้นอกระบบเมื่อวาน ซีหลินหวาดระแวง เธอจึงรีบหาที่หลบแล้วแอบมองดู ผ่านไปไม่นานประตูห้องก็เปิดออก ชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัด ใส่ชุดสูทรองเท้าหนัง มองเผินๆเหมือนพนักงานบริษัทธรรมดาก็เดินออกมา ชายฉกรรจ์ที่รออยู่ด้านนอกค้อมศีรษะ บ่งบอกว่าสถานะของชายคนนี้ไม่ธรรมดา พวกมันเดินตรงมาที่ลิฟต์ ซีหลินรีบซ่อนตัวเองให้มิดชิดมากขึ้น
"เจ้านายคิดว่ามันจะยอมถอนคดีให้พี่น้องเราไหมครับ"
"ถ้ามันไม่มีปัญญาหาเงินสิบสองล้านมาจ่ายตามที่ฉันกำหนด มันก็ต้องถอนฟ้องให้เรา"
"แล้วถ้ามันไม่ยอม เราจะทำยังไงดีละครับ"
"ถ้ามันไม่ยอม ก็หาทางไปขู่มันอีกเรื่อยๆสิวะ!! ขู่แม่มัน ขู่น้องสาวมัน ไปขู่พ่อมันที่โรงพยาบาลด้วย ขู่ไปเรื่อยๆ ตามรังควานมันทุกวัน จนกว่าพวกมันจะยอม"
"แล้วตำรวจมันจะไม่มาจับเราเหรอครับ พี่น้องที่โดนจับไปเมื่อวานก็เพราะไปขู่พวกมันเหมือนกัน"
"ไอ้พวกนั้นมันทำเกินกว่าเหตุพวกแกก็อย่าทำอย่างมันสิวะ!! ทุบรถ ซ้อมผู้ชาย ทั้งจะลากผู้หญิงมาข่มขืน ริมถนน ก่อเรื่องรุนแรงขนาดนั้นคิดว่าตำรวจไม่มีตาหรือไง จะขู่ก็ขู่ให้มันมีอารยะหน่อย
ไปด่ามัน ทวงเงินมันทั้งที่เรียนที่ทำงานให้มันอายคนเค้าให้ทั่ว ให้ใช้ชีวิตปกติไม่ได้ หรือไม่ก็ตามไปคุกคามคนรอบตัวทุกคนที่มันรู้จัก ให้เพื่อนพ้องของมันมาทวงเงินมันให้เรา ถ้าจะใช้กำลังก็อย่าให้เกินกว่าเหตุนัก ทำให้เหมือนทะเลาะวิวาททั้งสองฝ่ายไป ต่อให้ตำรวจมันอยากจับเราแค่ไหนมันก็จับไม่ได้ ครอบครัวหลี่มันเป็นหนี้เราอยู่ ทวงเงินลูกหนี้ไม่ผิดกฎหมาย เข้าใจหรือเปล่า"
"เข้าใจครับ เข้าใจแล้วครับเจ้านาย"
เมื่อประตูลิฟต์ปิดไปแล้วซีหลินก็ออกมาจากที่ซ่อน คิ้วของเธอขมวดเป็นปมด้วยความสงสัย
เงินสิบสองล้าน? ถอนฟ้อง ตามข่มขู่ไม่ให้ได้ใช้ชีวิตปกติสุข?
หรือไอ้คนนี้คือหัวหน้าแก๊งเงินกู้นอกระบบแก๊งเมื่อวานงั้นเหรอ หรือหัวหน้าของมันพาคนมาตามข่มขู่พี่ชายที่นี่
แล้วซีหลินก็คิดถึงคำเตือนที่ตำรวจบอกพวกเธอเอาไว้เมื่อตอนเที่ยงวันนี้ว่า องค์กรนี้ มีขนาดใหญ่กว่าอันธพาลแค่เจ็ดคนที่โดนจับมาก ก่อนที่ตำรวจจะหาหลักฐานปราบปรามพวกมันได้ทั้งหมด คุณตำรวจอยากให้พวกเธอสองพี่น้องระวังตัวไว้ก่อน
คิดถึงบทสนทนาที่พวกมันพูดคุยกันเมื่อครู่ ก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ ไอ้หัวหน้าแก๊งมันบอกให้ลูกน้องตามข่มขู่คนในครอบครัวของเรา ให้ตามขู่ทั้งแม่ทั้งพ่อ และตามระรานคนรอบตัวของพวกเราด้วย
พ่อของเธอป่วยหนักเป็นอัมพาตอยู่โรงพยาบาล ส่วนแม่ตามนิยายก็น่าจะมีอาการทางหัวใจที่ไม่ดีนัก เพราะเมื่อท่านทราบข่าวร้ายของพี่ชายก็ตกใจจนหัวใจวาย
หากปล่อยให้แก๊งเงินกู้ตามไปรบกวนพวกท่าน หากมันทำให้พ่อแม่ตกใจจนเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นมาจะทำอย่างไร
ซีหลินเดินกลับเข้าไปในห้องด้วยสีหน้าหนักอึ้ง พี่ชายกำลังนั่งเคร่งเครียดอยู่บนเตียงผู้ป่วยเงยหน้าขึ้นมาเห็นเธอก็เอ่ยทักทาย
"เสี่ยวซี น้องไปไหนมาทำไมถึงกลับมืดจังเลยล่ะ" เห็นน้องสาวกลับมาอย่างปลอดภัย แม้เขาจะมีสีหน้าโล่งใจ แต่ก็อดจะสอบถามไม่ได้
"หนูไปสถานีตำรวจ ไปให้ปากคำอย่างเป็นทางการและทำเรื่องทางคดีมาค่ะ" ซีหลินบอกเล่าความจริงไปครึ่งหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องการไปช่วยคนจมน้ำ
"อย่างนั้นเหรอ แล้ววันนี้น้องปลอดภัยดีนะ มีใครไปรบกวนหรือทำอะไรให้น้องกลัวหรือเปล่า"
"เมื่อกี้หนูออกจากลิฟต์มาก็เจอผู้ชายกลุ่มหนึ่ง" ซีหลินตัดสินใจเล่าเรื่องที่เธอได้ยินพวกแก๊งเงินกู้พูดคุยสนทนากันเมื่อกี้ให้พี่ชายฟัง
"ถ้ามันตามไปข่มขู่ทำร้ายพ่อกับแม่จนส่งผลร้ายแรงกับสุขภาพของพวกท่าน เราจะทำยังไงดีคะ"


บทที่ 16 ฮอตเสิร์ช (1)
ซีหลินลูบหน้าปรับอารมณ์ให้ปลอดโปร่งขึ้นเล็กน้อย ก็กดเข้าแอพเว่ยต้าดูฮอตเสิร์ชเรื่องของเธอ
#หลี่ซีหลินเข้าโรงแรมกับผู้ชาย# ฮอตเสิร์ชอันดับยี่สิบห้า ผู้อ่านแปดสิบล้านครั้ง
#หลี่ซีหลินขายตัว # ฮอตเสิร์ชอันดับสามสิบสาม เป็นแท็กร้อนแรงที่กำลังขึ้นมา ผู้อ่านห้าสิบล้านครั้ง
เธอไม่ได้เป็นดารา เป็นแค่เซเลบริตี้ลูกคนรวยที่เคยเป็นคู่หมั้นสามีแห่งชาติเหอยี่หานเท่านั้น ได้ขึ้นฮอตเสิร์ชหน้าหลักอันดับสูงขนาดนี้ ทั้งมีคนอ่านรวมกันสองแท็กเป็นร้อยล้าน ก็เป็นเรื่องที่น่าตกใจสำหรับเธอจริงๆ
โพสต์ยอดนิยมซึ่งน่าจะเป็นต้นตอของแท็กแรก เป็นแอคเค้าท์การตลาดแอคหนึ่ง ในโพสต์มีรูปภาพของซีหลินอยู่สองรูป รูปที่หนึ่งคือเธอยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับแขกของโรงแรม มีเสื้อสูทผู้ชายห่มตัว สภาพพึ่งตกน้ำมาพูดจริงๆก็กระเซอะกระเซิงอยู่พอสมควร เยื้องไปด้านหน้าของเธอเป็นแผ่นหลังของผู้ชายรูปร่างดีคนหนึ่ง กำลังเจรจากับพนักงานหน้าเคาน์เตอร์เหมือนทำเรื่องเปิดห้องพัก
ในรูปนี้จะเห็นใบหน้าด้านข้างของเธอชัดเจน แต่ภาพผู้ชายจะเห็นแค่แผ่นหลังกับศีรษะเท่านั้น ถ้าคนที่ไม่รู้จักสนิทสนมก็คงไม่รู้ว่าเป็นซ่งเว่ยหนาน
อีกรูปเป็นGIF ที่ค่อนข้างเบลอ เป็นภาพเคลื่อนไหวสั้นๆที่เธอกับซ่งเว่ยหนานเดินขึ้นบันไดไปห้องพักด้วยกัน GIF นี้เห็นหน้าเธอกับซ่งเว่ยหนานไม่ชัด แต่สังเกตได้จากชุดที่เหมือนกันกับรูปแรก เลยเดาได้ว่าเป็นเหตุการณ์ต่อเนื่องมา ประมาณว่าหลังจากเปิดห้องพักที่เคาน์เตอร์โรงแรมแล้วก็ขึ้นห้องไปด้วยกัน
เมื่อเห็นสองภาพนี้พร้อมกับคำบรรยายอย่างเผ็ดร้อน ถ้าไม่ใช่เรื่องของตัวเอง ซีหลินก็คงเผลอเชื่อไปแล้วว่าหญิงสาวในรูปกำลังมีอะไรบางอย่างกับชายหนุ่มคนนั้น
เธอเปิดห้องพักในโรงแรมกับผู้ชายจริงเธอก็ยอมรับ แต่เราเปิดคนละห้องกันเข้าใจหรือเปล่า!! แล้วไอ้การเปิดห้องพักเนี่ยถูกโยงไปว่าเธอขายตัวได้ยังไง ซีหลินละงงกับจินตนาการของชาวเน็ตจริงๆ
 เมื่อไล่อ่านเนื้อหาในแท็กทั้งสอง เรื่องมันน่าจะเริ่มจากโพสต์ของแอคเค้าท์การตลาดที่โพสต์รูปเธอเปิดห้องกับผู้ชายโพสต์นั้น จุดประสงค์ของโพสต์เหมือนสงสัยว่าเธอมีแฟนใหม่แล้วหรือเปล่า เลิกกับเหอยี่หานไม่นานเธอก็มูฟออนได้แล้วเหรอ
คอมเม้นต์แรกๆคนก็เข้ามาทึ่งกันว่าหลี่ซีหลินทำได้ยังไง พึ่งเลิกกับเหอยี่หานไป ก็ได้ผู้ชายคนใหม่มาดามอกแล้ว ทั้งรูปร่างของผู้ชายคนนี้ก็ดูดีมาก มองข้างหลังก็ยังรู้ว่าหล่อ คิดว่าเธอคงเจอคนดีไม่ด้อยกว่าเหอยี่หานแน่นอน ชาวเน็ตก็พากันวิเคราะห์ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร
"หุ่นดีมาก ดูขายาวๆกับไหล่กว้างๆนั่นสิ หุ่นระดับนายแบบตัวท็อปเลยนะเนี่ย อยากเห็นหน้าจังฉันว่าแฟนใหม่ของหลี่ซีหลินต้องหล่อมาก"
"หรือจะเป็นดาราหรือเปล่า หุ่นดีแบบนี้ไม่เข้าวงการเสียดายแย่เลยนะ"
"หรือแฟนใหม่หลี่ซีหลินจะเป็นดาราเหรอ ใครละเนี่ย ต่อมเผือกกระตุกติ๊กๆ"
"ฉันว่านอกจากหล่อแล้วยังรวยมากด้วย ถึงภาพจะเบลอ แต่ฉันในฐานะแฟนพันธุ์แท้โรเล็กซ์ ขอฟันธงว่านาฬิกาเรือนที่แฟนหลี่ซีหลินใส่ เป็นโรเล็กซ์ลิมิติดอิดิชัน ราคาไม่ต่ำกว่าสามจุดห้าล้าน!!"
"เฮ้ย! รวยขนาดนั้นเลยเหรอ!!"
"ถึงฉันจะไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่ จากข่าวลือที่คนพูดถึงเธอในฮอตเสิร์ชหลายครั้ง แต่ฉันก็ต้องยอมรับละนะ หลี่ซีหลินเธอจะเก่งในการหาผู้ชายเกินไปแล้ว!!"
จากนั้นแฟนคลับของเหอยี่หานก็รู้สึกทนไม่ได้ เหมือนว่าเหอยี่หานจะทิ้งผู้หญิงคนไหนก็ได้ทั้งนั้น แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่มีสิทธิไปมีคนใหม่ เธอกล้าดียังไงมามีความสุข เธอควรจะอยู่อย่างทุกข์ตรมเพราะถูกเทพบุตรเหอยี่หานทอดทิ้งสิ!!
คนพวกนั้นก็เริ่มเข้ามาเม้นต์ด่าว่าหลี่ซีหลิน ว่าผู้หญิงแบบเธอจะมีใครเอา ดูสภาพกระเซอะกระเซิงนั้นสิ ยังจะมีผู้ชายดีๆอยากคบกับเธอเหรอ บ้านก็ล้มละลาย นิสัยก็ไม่ดี แต่งหน้าก็เหมือนผี แต่งตัวก็เหมือนป้า ที่พอดูได้ก็มีแค่รูปร่างเท่านั้น แต่เขาว่าคนหน้าอกใหญ่สมองจะมีน้อยหรือเปล่า หุ่นดีแต่โง่ ผู้ชายฉลาดๆที่ไหนจะเอา
แล้วก็มีคนตั้งข้อสงสัยว่าหรือเธอจะทำงานขายตัวหรือเปล่า จริงๆผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แฟนใหม่ แต่เป็นลูกค้าคนหนึ่งของเธอ
จากนั้นก็เริ่มเล่านิทานเป็นตุเป็นตะ บอกว่าตัวเองเป็นคนที่อยู่ละแวกโรงแรมนี้ โรงแรมนี้ไม่ใช่ที่ดีอะไร เป็นที่ที่พวกผู้หญิงขายบริการชั้นต่ำเค้ามาเปิดห้องพักกับแขกนั่นล่ะ บรรยายโน่นนี่ซะใหญ่โต แต่บอกทั้งที่ตั้ง ทั้งชื่อโรงแรมผิดไปหมด
บางคนก็บอกว่าเคยเห็นซีหลินแต่งตัวโป๊ๆมาโบกเรียกแขกอยู่หน้าผับแห่งหนึ่ง บางทีเธออาจจะรับงานขายตัวจริงๆก็ได้
"ฉันว่าที่เจ้าของโพสต์ว่ามาก็มีความเป็นไปได้นะ ตระกูลหลี่ล้มละลายไปแล้ว คุณหนูที่ทำอะไรไม่เป็นเลยอย่างหลี่ซีหลินจะหาเลี้ยงตัวเองยังไงล่ะถ้าไม่ขายตัว"
"นิสัยของหลี่ซีหลินพวกเราก็รู้กันอยู่ว่าทั้งขี้เกียจ ทั้งขี้วีน เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อขนาดไหน งานง่ายๆแค่นอนให้ผู้ชายเอาก็คงเป็นหนทางหาเงินเดียวที่เธอนึกออกละล่ะ"
"ฉันว่าแล้วผู้หญิงอย่างเธอ พอไม่มีตระกูลหนุนหลังก็ไม่มีทางไปแล้ว น่าสมเพชมาก"
"หน้าตาก็ดีแต่ไม่มีสมอง"
"ว่าแต่ว่าค่าตัวของเธอจะประมาณเท่าไหร่ พูดไปหุ่นเธอก็ดีมากนะ ขาเรียวๆกับหน้าอกนั้นโอ้วโหวเลยล่ะ ถ้าสักสองสามพันฉันกับเพื่อนก็ยินดีจ่ายนะ ฮ่าฮ่าฮ่า"
"คห บนความคิดนายน่าขยะแขยงเกินไปแล้วล่ะ"
"แต่ก่อนทำเชิดหยิ่งไม่เห็นหัวคน ตอนนี้ต้องมาทำงานขายตัว ไม่เหลือแล้วสินะศักดิ์ศรีของคุณหนูผู้สูงส่ง หึหึ"
"น่าอายชะมัด ฉันเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง ทำไมมหาวิทยาลัยไม่ไล่เธอออกไปให้พ้นๆ"
"คห บน ขอถามหน่อย หลี่ซีหลินยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เหรอ คนโง่อย่างเธอสอบติดมหาวิทยาลัยจริงดิ แล้วฉันดูโปรไฟล์นาย นายเรียนเป่ยซีเลยนะ ยัยคนโง่ซีหลินเรียนเป่ยซีจริงๆเหรอ"
"ฉันไม่รู้ว่าเธอสอบติดมาได้ไงเหมือนกัน แต่ตอนนี้เธอเรียนปีสอง คณะศิลปะการแสดงที่มหาวิทยาลัยของฉันเอง ตั้งแต่ที่บ้านล้มละลายก็ไม่มามหาวิทยาลัยหลายอาทิตย์แล้ว โดดเรียนเยอะขนาดนี้ อาจารย์ก็ยังไม่ยอมไล่ออก ปล่อยให้มาทำเรื่องเสื่อมเสีย น่าขายหน้า!!"
เดี๋ยวนะชาวเน็ต อันเรื่องขายตัวอะไรนี่ก็เป็นเพราะแอคศูนย์ฟอลมันตั้งประเด็นขึ้นมาใส่ร้ายฉันเฉยๆไม่ใช่เหรอ ทำไมเชื่อเป็นตุเป็นตะกันไปแล้วเนี่ยว่าฉันขายตัวจริงๆ
ซีหลินในโลกก่อนไม่เคยเจอคำพูดแย่ๆแบบนี้เลย พอเจอเข้าก็ตกใจมาก ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะเรียกสติกลับมา คิดใคร่ครวญเล็กน้อย เธอก็โพสต์ข้อความด้วยแอคเค้าท์เว่ยต้าของหลี่ซีหลินที่มีผู้ติดตามอยู่ล้านกว่าคน


บทที่ 17 งานเลี้ยงต้อนรับ (2)
การที่ครอบครัวถังก้าวมาอยู่จุดนี้ได้ แท้จริงก็เป็นเพราะความดีความชอบของหลี่ซีหลินไม่น้อยเลย แต่พอตระกูลหลี่ประสบเคราะห์ล้มละลาย หมดประโยชน์จะมอบให้อีกต่อไป ถังซูหนี่ย์ก็หมดความเกรงใจเปิดเผยธาตุแท้ตัวเองออกมาทันที
ดูคำพูดคำจาที่พูดถึงคนที่เธอเคยบอกว่าเป็นเพื่อนรักเพื่อนสนิทสิ แต่ก่อนเคยปากหวานพูดจาดีขนาดไหน วันนี้ก็พูดว่าร้ายอดีตเพื่อนสนิทได้ไม่คิดจะเก็บงำแม้แต่น้อยเลย
เหล่าคุณหนูมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของถังซูหนี่ย์ก็รีบพากันถอยห่างออกมา คนแบบนี้ใครจะอยากคบค้าสมาคมด้วยกันล่ะ
ถังซูหนี่ย์รู้ว่าตัวเองเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจ ด่าหลี่ซีหลินออกมา ทำให้ภาพพจน์ที่สร้างมาเสียหาย อยากแก้ตัวแต่ก็ไม่รู้จะแก้ยังไง ยัยคุณหนูพวกนี้ก็เอาแต่ซุบซิบนินทามองเธอด้วยสายตาแปลกๆ ถังซูหนี่ย์โมโหมาก แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ จึงแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรแล้วเดินห่างออกจากจุดนั้นมา
วันนี้ต้องเสียเงินให้นังซีหลินตั้งเกือบสี่หมื่น เสียโอกาสได้ทำความรู้จักกับคุณชายซ่งเว่ยหนาน แล้วยังต้องมาเสียภาพลักษณ์! นังหลี่ซีหลินแกมันเป็นตัวซวยของฉันจริงๆ!!
ถังซูหนี่ย์เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันทบความแค้นเอาไว้ในใจ
สักวันฉันจะต้องทวงทุกอย่างคืนจากแกทั้งต้นทั้งดอก!!
ปลายหางตาของซ่งเว่ยหนาน เหลือบมองอะไรบางอย่างเหนือศีรษะของถังซูหนี่ย์ที่หลบเลี่ยงฝูงชนเดินออกจากจุดเมื่อครู่ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
"เดี๋ยวผมจะอธิบายเรื่องนี้ให้คุณปู่ฟัง แต่ว่าเราไปหาที่นั่งพูดคุยกันดีๆดีกว่านะครับ" เขาหันกลับมาหาคุณปู่ พูดปลอบท่านอีกครู่หนึ่งก็พาท่านเดินเลี่ยงกลุ่มคน ไปนั่งพักในพื้นที่ ที่ค่อนข้างส่วนตัวและห่างไกลผู้คนพอให้พูดคุยกันได้สะดวก
เมื่อนั่งลงแล้วคุณปู่ซ่งก็เอ่ยถามออกมา "สรุปว่าคุณหนูคนนั้นคือใคร คือหนูหลี่ซีหลินลูกสาวหลี่ห้าวเหยียนเหรอ"
"ใช่ครับ คุณหนูหลี่ลูกสาวท่านประธานหลี่ห้าวเหยียน" ซ่งเว่ยหนานตอบกลับ
"แล้วพวกหลานไปเจอกันยังไง คบกันเมื่อไหร่ แล้ววางแผนจะแต่งงานวันไหน ชื่อหลานสาวหลานสาวที่จะคลอดตั้งว่าไง ถ้าปู่จะตั้งให้จะว่าอะไรหรือเปล่า ถ้าเป็นผู้หญิงก็จะให้ชื่อ…"
"คุณปู่ ผมกับคุณหนูซีหลินไม่ได้คบกันครับ เราไม่ได้มีอะไรกัน" ซ่งเว่ยหนานพยายามยับยั้งจินตนาการของคุณปู่ พูดย้ำอีกหลายคำว่าเขากับหลี่ซีหลินเป็นแค่คนรู้จักกัน แล้วก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้คุณปู่ฟังคร่าวๆ
"….เธอโดดลงไปในน้ำเพื่อช่วยชีวิตเด็กจนตัวเปียก ผมกลัวเธอจะไม่สบาย ก็เลยพาเธอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงแรมใกล้ๆเท่านั้น ผมกับเธอไม่ได้มีอะไรกันจริงๆครับ"
"เด็กดี เด็กคนนี้เป็นเด็กดี!!"
คุณปู่ตบเข่าฉาดด้วยความพอใจ "ยอมเสี่ยงชีวิตช่วยเด็กเอาไว้ด้วย จะหาคนจิตใจดีขนาดนี้ไม่ใช่ง่ายๆ เว่ยหนานหลานอย่าปล่อยให้เธอหลุดมือเชียวนะ" คำบอกย้ำหลายครั้งของหลานชายว่าเขากับหลี่ซีหลินไม่ได้มีอะไรกันเหมือนลอยหายไปในอากาศ คุณปู่ซ่งไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น พอได้ยินว่าหญิงสาวคนนั้นจิตใจดีเสี่ยงชีวิตช่วยเด็กจมน้ำโดยไม่คำนึงถึงตัวเอง คะแนนตำแหน่งหลานสะใภ้ที่ท่านมอบให้หลี่ซีหลินก็เพิ่มพรวดพราดขึ้นมาอีกเท่าตัวทีเดียว
คุณปู่อายุเจ็ดสิบห้าปีแล้ว แม้ในการทำงานบริหารธุรกิจ สติปัญญาของท่านยังฉลาดเฉียบแหลม แต่หากเป็นเรื่องเกี่ยวกับคู่ครองและการแต่งงานของหลานชายคนที่สามคนนี้เมื่อไหร่ ความเฉียบแหลมทั้งหมดก็เหมือนจะสลายไปกับอากาศ เหลือเพียงคุณปู่ชราที่อยากเห็นลูกหลานเป็นฝั่งเป็นฝาเท่านั้น
 "ปู่รู้จักหลี่ห้าวเหยียนกับลูกชายของเขา คนบ้านนี้เป็นคนดีซื่อสัตย์ และหนูซีหลินนี่ก็ยอมลำบากช่วยชีวิตคนอื่น เห็นได้ชัดว่าพื้นฐานจิตใจของเธอเป็นคนดีและกล้าหาญ หลานของปู่ตาถึงดีมาก!!" คุณปู่ยิ้มปลื้มใจ
"ถึงตระกูลเธอจะล้มละลายไปแล้ว อาจจะไม่มีเงินทองมากนักก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เรื่องเงินสำหรับครอบครัวเรามันไม่ใช่เรื่องสำคัญอยู่แล้ว เราแต่งเธอเข้าบ้านก็ยินดีเลี้ยงดูเธอ ไม่ได้มีจุดประสงค์จะแต่งเพื่อเอาสมบัติของเธอสักหน่อย จะรวยหรือจน ขอแค่คนที่หลานชอบ เป็นผู้หญิงที่มีจิตใจดีงาม ก็พอแล้วล่ะ ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก็จะได้มีชีวิตที่เจริญรุ่งเรืองผาสุก เหมือนปู่กับย่าของหลานยังไงล่ะ สมัยก่อนพวกเรายากจนแทบไม่มีอะไรกิน แต่เพราะเราขยันทำงานอย่างซื่อสัตย์ ตอนนี้บ้านเราก็ดีวันดีคืน
ที่ปู่เจริญรุ่งเรืองมาได้ขนาดนี้ก็เป็นเพราะย่าของหลานที่มีจิตใจบริสุทธิ์ดีงามคอยดึงปู่เอาไว้ให้อยู่ในที่ในทาง หลานรู้มั้ยสมัยที่เปิดประเทศใหม่ๆช่องทางหาเงินแบบผิดกฎหมายมีมากมายแค่ไหน ได้เงินก็เร็วแถมวิธีการก็แสนง่าย ปู่เองก็เกือบจะหลงไปในหนทางเหล่านั้น โชคดีที่ได้ย่าของหลาน…."
แล้วคุณปู่ก็เริ่มเล่าประวัติความรักและเส้นทางชีวิตของท่านกับคุณย่าให้หลานชายฟังอีกรอบ
ซ่งเว่ยหนานยิ้มรับฟังคำพูดของท่านอย่างอดทน คิดว่าถ้าปล่อยให้ท่านพูดเรื่องอื่นไปเรื่อยๆ ประเด็นเรื่องของเขากับหลี่ซีหลินอาจจะถูกท่านลืมเลือนไปได้ในที่สุด


บทที่ 19 มหาวิทยาลัยเป่ยซี (3)
"ฉันถือว่าฉันได้ชี้แจงให้พวกเธอฟังแล้ว หากต่อไปฉันยังได้ยินใครพูดคำเชิงดูถูกเหยียดหยามหมิ่นประมาทฉันอีกละก็ ฉันก็ขอสงวนสิทธิ์เก็บหลักฐานเอาไว้ ฉันอาจจะไม่ได้ดำเนินคดีกับพวกเธอตามกฎหมาย แต่ถ้าวันไหนที่พวกเธอก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงขึ้นมา…"
ซีหลินเงียบไปครู่หนึ่งกวาดตามองไปทั่วห้องด้วยสายตาเย็นชา
"คลิปคำพูดคำจาที่พวกเธอด่าว่าฉันนี่ก็อาจจะนำไปประกอบในฮอตเสิร์ชที่มีชื่อของพวกเธอก็ได้นะ คงจะเป็นคลิปพรีเดบิวต์ที่น่าสนใจมากเลยล่ะว่ามั้ย แฟนคลับของพวกเธอตอนนั้นคงปลื้มใจที่มีไอดอลเป็นคนจิตใจบริสุทธิ์ดีงาม ด่าว่าเพื่อนร่วมชั้นด้วยความหยาบคายต่ำช้าได้อย่างที่พวกเธอบางส่วนกำลังทำอยู่ตอนนี้!!"
ซีหลินยิ้มให้พวกเขาแล้วก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา จ่อไมค์ไว้ในลำโพงโทรศัพท์ เปิดคลิปวิดีโอ ทำให้ทั้งห้องได้ยินเสียงด่าว่าหยาบคายที่บางคนพูดใส่หลี่ซีหลินชัดเจน
เหล่านักศึกษาพากันนิ่งอึ้งไปหมด พวกเขามาเรียนที่มหาวิทยาลัยเป่ยซี มหาวิทยาลัยด้านการแสดงอันดับต้นๆของประเทศ เป้าหมายก็เพื่อจะเข้าสู่วงการบันเทิงอยู่แล้ว แม้จะไม่ใช่ทุกคนที่จะมุ่งสู่การเป็นนักแสดง บางคนอาจจะไปเป็นผู้กำกับ เป็นผู้เขียนบทและตำแหน่งงานในวงการบันเทิงอื่นๆ แต่การทำงานในวงการบันเทิงไม่ว่าจะเบื้องหน้าหรือเบื้องหลัง ชื่อเสียงที่ดีงามนั้นเป็นกฎหลักสำคัญ สำหรับคนที่อยากประสบความสำเร็จต้องมี
เป็นประชาชนทั่วไป ด่าว่านินทาคนอื่นพอโดนจับได้ก็ยังถูกคนมองไม่ดีเลยนะ แล้วยิ่งถ้าเป็นดาราหรือคนมีชื่อเสียงขึ้นมา ถ้อยคำที่หลี่ซีหลินบันทึกไว้หากเผยแพร่ออกไป ก็สามารถทำลายอนาคตของคนที่พูดได้เลย!!
หญิงสาวที่มีเสียงชัดเจนที่สุดในคลิปตกใจมาก เมื่อได้ยินเสียงตัวเองอยู่ในคลิปเธอก็ร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว "ซีหลิน ฉันไม่ได้ตั้งใจ!! เมื่อครู่นี้ฉันแค่คล้อยตามที่คนอื่นพูดกันเท่านั้น ฉันขอร้องเธอลบคลิปนี้ออกไปเถอะนะ "
"ใช่ๆ ซีหลินพวกเราเป็นเพื่อนกัน เธออย่าทำกับพวกเราอย่างนี้เลย"
"ตอนนี้นับเป็นเพื่อนแล้วเหรอ แต่เมื่อครู่ที่ด่าว่าฉัน พูดเหมือนฉันไม่ใช่มนุษย์ที่มีความรู้สึกเลยนะ" ซีหลินเอ่ยตอบด้วยความเย็นชา
"แต่พวกเราไม่ได้ตั้งใจ ก็แค่ปากพาไปเท่านั้นเอง"
"พวกเราก็แค่พูดๆเท่านั้นไม่ได้ทำร้ายอะไรเธอเสียหน่อย แต่ถ้าเธอเอาคลิปนี่ไปโพสต์นี่ทำลายอนาคตพวกเราเลย เธอจะรังแกกันเกินไปแล้วหรือเปล่า"
"ใช่ๆ จะรังแกกันเกินไปแล้ว"
"ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนเธอ เรียนด้วยกันมาตั้งเป็นปี เธอจะทำร้ายเพื่อนตัวเองแบบนี้อะเหรอ ใจร้ายไปแล้วนะ"
"เพราะนิสัยแบบนี้ไง ถึงไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับเธอน่ะ"
"ซีหลิน เธอให้อภัยเพื่อนๆเถอะนะ ถ้าเธอจะโกรธจะเกลียดใคร ก็มาโกรธเกลียดฉัน เพื่อปกป้องฉันเพื่อนๆเลยพูดถึงเธอแบบนั้น พวกเขาไม่ได้ตั้งใจ" นางเอกเยว่ซินเข้าโหมดดอกบัวขาว ออกหน้ามารับความผิดสร้างความซาบซึ้งใจให้เพื่อนๆทุกคน
ซีหลินมองนางเอกผู้นี้ด้วยความมึนงง อะไรของเธอเนี่ยประสาทดีหรือเปล่า อยู่ๆก็ออกมารับแทนทำตัวเป็นฝ่ายคนดีถูกรังแก
"สต๊อป เวทอะมินิท ก่อนจะตีโพยตีพายกันไปใหญ่นะ ให้ฉันพูดอะไรหน่อย" ซีหลินกล่าวขัดเสียงร้องโวยวายของคนในห้องที่ค่อนข้างดัง
"ข้อที่หนึ่ง คนที่ถูกรังแกคือฉันนะ me!!! Not you!! Or your friends or all of you!!! Me!!!
ฉัน!! ผู้หญิงอายุสิบเก้าปี ตัวคนเดียว ที่โดนเพื่อนทั้งในคณะและต่างคณะเป็นร้อยคน สาดคำด่าทอหยาบคายใส่ ถ้าพวกเธอไม่รู้ว่าฉันโดนด่ายังไง คลิปเมื่อกี๊เป็นพยานได้ ไม่คิดว่าคำพูดพวกนั้นมันน่าขยะแขยงเหรอ?!
ฉันคือคนที่ถูกด่า ถูกบูลลี่รังแก พวกเธอต่างหากคือคนที่รวมหัวกันทำร้ายฉัน ไม่ใช่ฉันที่ทำร้ายพวกเธอ หยุดสับสนก่อนโอเคปะ
ข้อที่สองเหลียงเยว่ซิน เธอไม่ต้องตีค่าตัวเองสูงขนาดนั้นก็ได้ ถ้าฉันโกรธเกลียดเธอแล้วฉันจะสบายใจขึ้น ลืมเรื่องที่โดนเพื่อนสนิทของเธอด่าว่าหรือไง คือเธอสำคัญอะไรขนาดนั้นงั้นเหรอ
แล้วคำว่าพวกเขาพยายามปกป้องเธอ ก็เลยมาด่าฉันกันน่ะ คือตั้งแต่ฉันเข้าห้องมาฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ ฉันไปทำร้ายเธอเมื่อไหร่ ถึงทำให้เพื่อนๆเธอออกมาด่าฉันอย่างหยาบคายแบบนี้
ฉันเข้าใจว่าเธอชอบเป็นนางเอก แต่บางสถานการณ์ก็อยู่เฉยๆบ้างก็ได้นะ "
พอซีหลินพูดประโยคนี้จบ เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นเบาๆจากมุมห้อง ซีหลินเหลือบมองก็พบว่าเป็นนักศึกษาหญิงหน้าตาดีคนหนึ่ง ดูเหมือนว่าในห้องนี้ก็ไม่ใช่ทุกคนที่เห็นดีเห็นงามไปกับนางเอกเหลียงเยว่ซินสินะ
"และข้อสุดท้าย" ซีหลินยกโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์หน้าจอ แล้วกดลบคลิปเมื่อครู่ออกไปให้คนในห้องเห็นทุกขั้นตอน
"ฉันไม่อยากทำร้ายใครเหมือนที่พวกเธอทำกับฉัน ดังนั้นฉันจะไม่ขอคำขอโทษหรือเรียกร้องอะไรมากไปกว่า ให้ช่วยใช้สติกันหน่อย ก่อนจะพูดอะไรที่ทำร้ายคนอื่นเขาน่ะ คำพูดที่พวกเธอพูดมาแค่เพื่อความสนุกหรือความสะใจ มันอาจทำให้ใครต้องตายทั้งเป็นได้เลย
ฉันลบคลิปให้แล้ว ฉันจะทำเหมือนว่าเรื่องวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน หวังว่าทุกคนจะรับฟังคำชี้แจงของฉัน และได้โปรดทำตัวอย่างผู้มีอารยะ เลิกบูลลี่รังแกคนอื่นได้แล้วมันไม่ได้เท่สักนิดเดียว"
ซีหลินวางไมค์ลงแล้วกลับไปนั่งที่ท่ามกลางสายตานิ่งอึ้งของเพื่อนๆทั้งห้อง
++++++++


บทที่ 18 กลับไปเรียน (1)
เริ่มเข้าสู่วันใหม่ เวลาในนาฬิกาเลยเที่ยงคืนมาแล้ว ซีหลินที่นอนห่มผ้าห่มอยู่บนเตียงผู้ป่วย ก็เปิดหน้าจอระบบขึ้นมาอีกครั้ง
 ------------------------------------------------------- ---------------------------
ชื่อ หลี่ซีหลิน คะแนน 7,200
Level 0 7,200 / 10,000
สิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูลวันนี้ 3 ไฟล์ คะแนนฟรีที่เหลือ 10
ประวัติ
 ------------------------------------------------------- ----------------------------
ข้อมูลของเธอยังเป็นเหมือนเมื่อตอนบ่ายที่ได้คะแนนเพิ่มมาหนึ่งหมื่นคะแนนทำให้มีคะแนนรวมอยู่ที่เจ็ดพันสองร้อย แต่วันนี้วันใหม่จึงเริ่มนับสิทธิในการเปิดไฟล์ใหม่อีกครั้ง ซึ่งก็คือมีสิทธิเปิดได้สามไฟล์ด้วยกัน
ซีหลินกดออกจากหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว มากดเปิดหน้าไฟล์ข้อมูล ในหน้าต่างนี้ รูปภาพที่แสดงเป็นไอคอนตัวแทนของไฟล์ทั้งสามสิบไฟล์ก็เปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง
รูปที่อยู่แถวบนสุดคือรูปพี่ชายของเธอ พยาบาลและหมอที่มาตรวจอาการพี่ชายช่วงหัวค่ำ ซ่งเว่ยหนานและคนของเขาอีกสองคน จากนั้นก็เป็นไฟล์ข้อมูลของคุณตำรวจในสถานีและพวกอาชญากรที่เธอได้เจอ และญาติของเด็กหญิงที่ไปสถานีตำรวจพร้อมกันกับเธออีกสองคนคือคุณปู่และคุณพ่อของเด็กหญิง
"คะแนนที่ใช้เปิดไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่" ซีหลินบ่นงึมงำ จากที่แสดงในหน้าจอ คะแนนที่ใช้เปิดไฟล์ของคุณปู่เจิ้งคือห้าคะแนน ส่วนคะแนนที่ใช้เปิดของคุณพ่อน้องซวงซวงคือสามคะแนน
ซีหลินอดแปลกใจไม่ได้ ในภาพไฟล์แถวล่างๆมีรูปของนางถู่โต้วด้วย
ในสถานีตำรวจ เธอกับนางถู่โต้วไม่ได้เผชิญหน้ากันโดยตรง ซีหลินแค่ทำการชี้ตัวคนร้ายจากอีกฝั่งของห้องกระจกเท่านั้น ส่วนตอนที่เดินตามในสวนสาธารณะ ซีหลินก็พยายามทำให้ไม่มีพิรุธจึงเดินตามเธอห่างๆไม่เคยเข้าไปใกล้นางถู่โต้ว ในระยะสามเมตรเลย
"แสดงว่า ถึงจะมีกำแพงกั้น แต่ถ้าอยู่ในรัศมีสามเมตรและอยู่นานอย่างน้อยหนึ่งนาที นายก็สามารถโหลดข้อมูลคนคนนั้นได้อัตโนมัติเลยสินะเพกาซัส"
"ใช่"
คะแนนที่ใช้เปิดไฟล์ของนาถู่โต้วใช้แค่สองคะแนน แต่ซีหลินก็ไม่คิดจะเปิดหรอก รวมทั้งไฟล์ของพวกอาชญากรที่เธอเจอบนโรงพักด้วย เธอไม่อยากเสียเวลาไปช่วยคนพวกนั้นแก้ไขความเสียใจ ดีไม่ดีความเสียใจของพวกคนร้ายอาจจะเป็นความเสียใจที่ทำความชั่วบางอย่างไม่สำเร็จก็ได้ ถ้าเปิดไปเจอต่อให้มีคะแนนให้เธอก็ไม่ช่วยพวกเขาทำความชั่วพวกนั้นอยู่ดี เปิดดูแล้วก็เสียสิทธิเสียคะแนนฟรีในวันนี้เปล่าๆ
ซีหลินตัดสินใจเลือกดูไฟล์ของคุณหมอที่มาตรวจอาการของพี่ชายช่วงหัวค่ำ คุณหมอเป็นคนใจดีและดูแลพี่ชายเธออย่างดี ถ้าเขามีความเสียใจอะไรที่เธอช่วยแก้ไขได้เธอก็ว่าจะลองดูสักหน่อย ถ้ามีคะแนนเป็นของรางวัลให้ด้วยจะดีมาก
 -------------------------------------------------------
ต้องใช้ 5 คะแนนเพื่อเปิดไฟล์
ท่านต้องการเปิดหรือไม่
ตกลง ยกเลิก
 -------------------------------------------------------
"ตกลง"
 -------------------------------------------------------
ชื่อ ฮุ่ยซือ
อายุ 31 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
ผิดคำสัญญากับคนไข้เสี่ยวเต๋อ ไม่ได้ซื้อหุ่นยนต์อุลตร้าแมนให้ จนถึงวันที่คนไข้เสียชีวิตใน วันที่ 30 เดือนเมษายน ปี20XX
300 คะแนน
 -------------------------------------------------------
"เสียชีวิตในวันที่30เมษายน? จะมีคนตายอีกแล้วเหรอ" ซีหลินเอ่ยออกมาด้วยความไม่สบายใจ
"เจ้าของไฟล์ฮุ่ยซือเป็นแพทย์ในโรงพยาบาล ย่อมพบเจอการเกิดแก่เจ็บตายเป็นปกติ" ระบบเอ่ยตอบ
"สิ่งที่ฉันต้องทำสำหรับงานนี้ก็คือทำให้คุณหมอทำตามคำสัญญาใช่ไหมเพกาซัส ไม่ใช่ต้องช่วยชีวิตคนไข้เสี่ยวเต๋อใช่หรือเปล่า"
"ใช่"
"แล้วฉันสามารถช่วยชีวิตคนไข้เสี่ยวเต๋อได้ไหม"
"ศักยภาพของโฮสต์ขณะนี้ ไม่สามารถช่วยชีวิตเขาได้"
"คนไข้เสี่ยวเต๋อเขาเสียชีวิตเพราะอะไรเหรอ"
"เลเวลของโฮสต์อยู่ในระดับต่ำเกินกว่าจะเข้าถึงข้อมูล"
ซีหลินถอนหายใจด้วยความเศร้าหมอง พอรู้ว่ามีคนจะตายอยู่ตรงหน้า แต่ช่วยเหลืออะไรไม่ได้มันทำให้รู้สึกอึดอัดและรู้สึกผิดในใจจริงๆ
แต่ในโลกนี้คงมีสิ่งที่คนอย่างเธอเข้าไปช่วยเหลือไม่ได้อีกมากมาย เธอก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา คงไม่สามารถแบกรับอะไรได้ขนาดนั้น ตอนนี้คงทำได้แค่สิ่งที่ตัวเองพอจะมีความสามารถ
ซีหลินยกโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเว็บช็อปปิงชื่อดัง ค้นหาหุ่นยนต์อุลตร้าแมน เพื่อจะกดสั่งซื้อ ขณะค้นข้อมูลก็พบว่าหุ่นยนต์อุลตร้าแมนนั้นมีหลายแบบหลายรุ่นมาก ข้อมูลในไฟล์ก็ไม่ได้บอกว่ารุ่นอะไรด้วยสินะ
"แล้วฉันต้องซื้อรุ่นไหนล่ะ ถ้าซื้อมาผิดจะไม่เสียของแย่เหรอ"
ซีหลินตัดสินใจวางภารกิจนี้เอาไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปลองสืบๆดูว่าคนไข้เสี่ยวเต๋อคือใคร แล้วคุณหมอฮุ่ยซือสัญญาจะซื้ออุลตร้าแมนรุ่นไหนให้ เธอจะได้ซื้อถูกรุ่น
ปิดโทรศัพท์ไปแล้วมาสนใจหน้าจอระบบต่อ ซีหลินเลือกกดดูไฟล์ข้อมูลของคุณพ่อน้องซวงซวง ซึ่งใช้สามคะแนนในการเปิด
 -------------------------------------------------------
ชื่อ โจวซุ่น
อายุ 34 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
ลูกสาวถูกลักพาตัวและถูกทำร้ายจนล้มป่วย
ไม่มีคะแนน
 -------------------------------------------------------
"ลูกสาวที่เขียนในนี้คือน้องซวงซวงใช่ไหม ส่วนเรื่องที่ถูกลักพาตัว หรือถูกทำร้ายจนล้มป่วยก็คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้" ซีหลินพยายามสรุปความเข้าใจจากข้อมูลที่มี
"ก็คือ…ถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเสียใจนั้นได้เกิดขึ้นไปแล้ว แต่ความรู้สึกเสียใจก็ยังคงอยู่ ก็เลยเป็นความเสียใจในปัจจุบัน ที่แสดงในไฟล์ข้อมูลสินะ"
ซีหลินพยักหน้าให้กับคำอธิบายของตัวเอง ในขณะที่ระบบเพกาซัสไม่พูดอะไรสักคำ ขี้เกียจเซ้าซี้ และเธอก็เริ่มง่วงนอนแล้วจริงๆ เหลืออีกสองคะแนน เธอจะเลือกใครดี
เนื่องจากมีสองคะแนนให้เลือกกดไม่มาก ส่วนใหญ่จะเป็นคะแนนที่ใช้เปิดไฟล์ของอาชญากรที่ซีหลินเจอในสถานีตำรวจวันนี้ ส่วนของคนทั่วไปมีแค่ไฟล์เดียว เป็นไฟล์ของคุณตำรวจที่เจอที่สถานีตำรวจเมื่อตอนเย็น
คุณตำรวจคนนี้เหมือนเป็นเจ้าหน้าที่จากสถานีอื่นที่แวะมาทำธุระที่สถานีตำรวจที่ซีหลินไปทำเรื่องคดีเด็กตกน้ำ เธอไม่แน่ใจว่าหากเขามีความเสียใจที่ต้องแก้ไข เหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้นไกลจากเธอมากหรือเปล่า แต่คิดว่าเขาเป็นตำรวจในเมืองB หากมีความเสียใจเกิดขึ้น สถานที่เกิดเหตุก็คงอยู่ในละแวกที่เธอเดินทางไปได้นั่นแหละ
 -------------------------------------------------------
ต้องใช้ 2 คะแนนเพื่อเปิดไฟล์
ท่านต้องการเปิดหรือไม่
ตกลง ยกเลิก
 -------------------------------------------------------
"ตกลง"
 -------------------------------------------------------
ชื่อ อู๋ติ้งเกา
อายุ 24 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
12 เดือนเมษายน ปี 20XX เวลา 12.55 น. กำลังสืบสวนคดี หน้าโรงอาหารกลาง มหาวิทยาลัยเป่ยซี ถูกนกอึใส่ศีรษะ มีนักศึกษาหญิงมากมายเห็นเหตุการณ์
98 คะแนน
 -------------------------------------------------------
"หึ๊?" พออ่านเหตุการณ์ที่บรรยายไว้ในไฟล์ข้อมูล ซีหลินก็ต้องอ่านอีกรอบด้วยความมึนงง
"นกอึใส่ศีรษะก็เป็นภารกิจที่ได้คะแนนด้วยเหรอเพกาซัส"
"ใช่"
พอมานึกๆดู ถ้าเธอเป็นคุณตำรวจอู๋ กำลังสืบสวนคดีอย่างเท่ๆมีนักศึกษาสาวสวยแอบมองอยู่เยอะแยะ แล้วจู่ๆก็มีนกบินมาอึใส่หัว ก็คงเสียเซลฟ์มากทีเดียวล่ะ
"เก้าสิบแปดคะแนนก็ไม่น้อยด้วยนะ ใช้เปิดไฟล์ข้อมูลได้ตั้งหลายสิบไฟล์ วันเวลาที่เกิดเหตุก็วันพรุ่งนี้ด้วย งานนี้ฉันน่าจะทำได้ และไม่มีอันตรายอะไร แต่สถานที่เกิดเหตุ…?…
เป่ยซี… นี่ไม่ใช่มหาวิทยาลัยของหลี่ซีหลินหรอกเหรอ?"
ทบทวนความทรงจำจากเจ้าของร่างก็ได้รับคำยืนยัน หลี่ซีหลินเรียนที่มหาวิทยาลัยนี้จริงๆ อยู่ปีสองคณะศิลปะการแสดง
"ไม่ได้ไปมหาวิทยาลัยนานแล้ว กลับไปเรียนสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน ถ้าโดดเรียนนานๆ ถูกรีไทร์ขึ้นมาก็คงไม่ดี"
ซีหลินบ่นงึมงำกับตัวเอง ปิดหน้าจอระบบแล้วก็ค่อยๆผล็อยหลับไป


บทที่ 19 มหาวิทยาลัยเป่ยซี (1)
เช้าวันนี้นอกจากไปเรียนให้ทันคาบเช้าแล้ว ซีหลินยังมีงานอื่นที่ต้องทำ
เธอแวะไปแจ้งเรื่องขอออกจากโรงพยาบาล ซึ่งโชคดีว่าแพทย์เวรที่อยู่ในตึกวันนี้เป็นคุณหมอฮุ่ยซือที่เป็นแพทย์เจ้าของไข้ของเธอพอดี คุณหมอตรวจร่างกายซีหลินเล็กน้อย แล้วก็อนุญาตให้เธอออกจากโรงพยาบาลได้
ระหว่างที่คุณหมอกำลังตรวจร่างกายของเธอ ซีหลินก็พูดชวนคุยเรื่องต่างๆไปด้วย สุดท้ายก็ตะล่อมถามจนได้ข้อมูลเรื่องคนไข้เสี่ยวเต๋อ ภารกิจแก้ไขความเสียใจอีกหนึ่งงานที่เธอตั้งใจจะทำวันนี้มา
แท้จริงเสี่ยวเต๋อเป็นเด็กชายอายุแปดปี เขาป่วยเป็นมะเร็งกระดูกระยะสุดท้าย คุณหมอฮุ่ยเป็นคุณหมอด้านกระดูกก็ได้ร่วมทำการรักษาเขาด้วย เมื่อไม่กี่วันก่อนได้สัญญากับเสี่ยวเต๋อเอาไว้ว่าถ้าเสี่ยวเต๋อเป็นเด็กดีคุณหมอจะเอาตุ๊กตาหุ่นยนต์อุลตร้าแมนNeos ที่เขาชอบมาให้
แต่เพราะคุณหมองานยุ่งมาก แทบไม่มีเวลาพักผ่อนเลยยังไม่มีโอกาสไปซื้อหุ่นยนต์ให้เสี่ยวเต๋อ คุณหมอบอกกับซีหลินว่า โชคดีที่คุยกับซีหลินเรื่องนี้ทำให้เขานึกขึ้นมาได้ เดี๋ยววันนี้จะต้องหาโอกาสไปซื้อ จากนั้นให้คำแนะนำเรื่องการดูแลร่างกายกับซีหลินและจ่ายยาแก้ปวดเผื่อไว้ให้แล้วก็ให้เธอดิสชาร์ตออกจากโรงพยาบาล ส่วนค่าใช้จ่ายต่างๆนั้นทางโรงพยาบาลจะไปเรียกเก็บจากบริษัทประกันที่เธอมีกรมธรรม์ประกันสุขภาพอยู่ ซีหลินจึงไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆเพิ่มเติม
"งานจะสำเร็จก็เมื่อคุณหมอนำตุ๊กตาไปให้เสี่ยวเต๋อสินะ"
ระหว่างเดินออกมารอรถที่หน้าโรงพยาบาล ซีหลินก็เปิดดูไฟล์ของคุณหมอฮุ่ยซืออีกครั้ง พบว่าข้อมูลยังเป็นข้อมูลเดิมที่เธอเห็นเมื่อคืน
เมื่อปิดหน้าจอระบบแล้ว รถที่เธอเรียกเอาไว้ก็มาถึง
ซีหลินยังไม่คุ้นเคยกับเส้นทางของโลกนี้ รวมทั้งเจ้าของร่างเองก็ไม่เคยมีความทรงจำในการเดินทางด้วยรถสาธารณะ ตอนนี้เธอจึงตัดสินใจใช้บริการรถรับจ้างจากแอปพลิเคชันที่เชื่อถือได้นี้ไปก่อน หลังจากศึกษาเส้นทางให้พอรู้และไม่หลงแล้ว จากนี้ก็คงต้องใช้รถเมล์หรือรถไฟฟ้า เพื่อว่าจะได้ประหยัดเงิน
คิดถึงเรื่องเงินก็กลุ้มใจขึ้นมา ตอนนี้เธอมีเงินอยู่เก้าพันเหรียญ ก็อาจจะเพียงพอให้ใช้จ่ายไปได้เดือนถึงสองเดือน แต่หลังจากนั้นจะทำอย่างไรดี ทั้งค่าใช้จ่ายของพ่อกับแม่อีก แม่เธออายุห้าสิบกว่าปีแล้วท่านเป็นคุณหนูมาตลอดชีวิตไม่เคยทำงานเลย และสุขภาพของท่านก็ไม่ดี ดังนั้นครอบครัวเราจึงมีคนที่ทำงานได้แค่สองคนคือซีหลินกับพี่ชาย
ตั้งแต่ครอบครัวล้มละลาย แม้หลี่ซีหลินจะไม่ได้ทำตัวรบกวนให้ที่บ้านเดือดร้อนไปด้วย แต่เธอก็ไม่เคยช่วยเหลืออะไร ค่าใช้จ่ายทุกอย่างในบ้านตลอดเดือนที่ผ่านมาก็เป็นเงินที่พี่ชายได้มาจากการขับรถรับจ้าง
พี่ชายคนเดียวต้องดูแลคนทั้งครอบครัวรวมสี่ชีวิต มันหนักมากจริงๆ ทั้งยังมีค่าใช้จ่ายเรื่องการผ่าตัดของพ่ออีก ซีหลินไม่แน่ใจยอดเงิน แต่เธอคุ้นๆจากความทรงจำของเจ้าของร่าง เหมือนว่าตอนที่ถูกบังคับล้มละลาย พ่อเกิดอาการเส้นเลือดในสมองแตกต้องทำการผ่าตัดอย่างเร่งด่วน ค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดนั้นสูงมาก โชคดีที่มีประกันสุขภาพ แต่ขนาดมีประกันแล้วราคาก็ยังไม่ครอบคลุมทั้งหมด พี่ชายจึงต้องขายทรัพย์สินที่มีมาจ่ายค่ารักษาจนเกือบหมดตัว ตอนนี้พ่อยังอยู่ในICU แม้อาการจะทรงตัวสามารถเข้าเยี่ยมได้ แต่ก็ยังไม่ปลอดภัยนัก แพทย์แจ้งว่า หากอาการของพ่อดีขึ้นอยากให้เข้ารับการผ่าตัดอีกครั้งเพื่อนำลิ่มเลือดที่หลงเหลือออก ส่วนค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ ซีหลินไม่รู้ข้อมูล
ระหว่างนั่งรถ ซีหลินก็ครุ่นคิดเรื่องราวต่างๆ ทั้งศึกษาเส้นทางเอาไว้ พบว่าอีกสองช่วงถนนจากโรงพยาบาลจะมีสถานีรถไฟฟ้าอยู่ด้วย เดี๋ยวตอนเย็นเธอจะลองนั่งรถไฟฟ้ากลับมาดู คิดว่าที่ใกล้ๆมหาวิทยาลัยน่าจะมีสถานีรถไฟฟ้าเหมือนกัน และก่อนกลับถ้ายังไม่เย็นมากก็อาจจะลองไปหางานทำ ถ้ามีงานใกล้ๆมหาวิทยาลัยก็ดี จะได้สะดวกในการเดินทาง เรียนเสร็จก็จะได้แวะไปทำงานได้เลย
ใช้เวลาราวๆห้าสิบนาทีก็เดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยเป่ยซี
ซีหลินใช้ความทรงจำจากเจ้าของร่าง เดินไปที่ตึกเรียนได้อย่างถูกต้อง เธอแวะซื้ออุปกรณ์การเรียนที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆตึก ปกติการเรียนในมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่จะใช้ไอแพดหรือโน้ตบุ๊ก แต่เหมือนเครื่องที่หลี่ซีหลินมีจะถูกเจ้าหนี้ยึดไปแล้ว และตอนนี้เธอก็ไม่มีเงินซื้อเครื่องใหม่จึงต้องใช้สมุดกับปากกาดินสอจดเล็กเชอร์ที่อาจารย์สอนไปก่อน
วิชาที่เธอเข้าเรียนเช้านี้จัดเรียนในห้องประชุมขนาดใหญ่ เป็นวิชาที่เรียนรวมกับคณะอื่น มีนักศึกษาลงทะเบียนเรียนประมาณสามถึงสี่ร้อยคน


บทที่ 18 กลับไปเรียน (2)
เช้าวันต่อมา เมื่อตื่นแล้วซีหลินก็ค้นความทรงจำ พบว่าเจ้าของร่างบันทึกตารางเรียนไว้ในโทรศัพท์มือถือ เธอกดเปิดดูก็พบว่าตารางที่เธอลงทะเบียนเรียนเทอมนี้ค่อนข้างว่าง มีเรียนแค่สิบเจ็ดหน่วยกิตเท่านั้น ส่วนใหญ่จะเป็นวิชาสามหน่วยกิตและมีหนึ่งวิชาน่าจะเป็นวิชาภาคปฏิบัติมีทั้งหมดหกหน่วย หนึ่งสัปดาห์มีเรียนที่มหาวิทยาลัยแค่สามวันเท่านั้นเอง
"ตารางแบบนี้ดีอะ" พึมพำกับตัวเองด้วยความดีใจ ทบทวนความทรงจำในนิยาย เลยคิดว่าเพราะแบบนี้นี่เอง นางเอกเหลียงเยว่ซินถึงได้มีเวลาไปทำนั่นทำโน่น ทั้งรับงานในวงการบันเทิงและยังสามารถกลับมาเรียนหนังสือที่มหาวิทยาลัยเป็นนักเรียนดีเด่นได้ ตารางเรียนของเธอกับหลี่ซีหลินน่าจะเหมือนกัน
วันนี้ซีหลินมีวิชาที่ต้องเรียนตอนเช้าและบ่ายรวมสองวิชา ตารางเรียนเริ่มที่เก้าโมงเช้า มองนาฬิกาก็หกโมงกว่าแล้ว เธอไม่แน่ใจว่าการเดินทางจากโรงพยาบาลไปมหาวิทยาลัยต้องใช้เวลาเท่าไหร่ เลยคิดว่าควรรีบแต่งตัวออกเดินทางแต่เนิ่นๆดีกว่า อีกอย่างเช้านี้เธอมีหลายเรื่องที่ต้องทำ
"พี่คะ อาการของหนูดีขึ้นมากแล้ว แผลที่หน้าก็จางลงเยอะจนมองแทบไม่เห็น หนูว่าจะขอคุณหมอเขาออกจากโรงพยาบาล แล้วแวะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยหน่อย วันนี้พี่อยู่คนเดียวไปก่อนนะคะ"
"น้องจะกลับไปเรียนมหาวิทยาลัยแล้วเหรอ" หลี่อี้เทียนเอ่ยถามด้วยความดีใจ
"ใช่ค่ะ หยุดมาหลายอาทิตย์แล้ว ถ้าไม่กลับไปก็กลัวจะมีปัญหา"
"แล้วสภาพจิตใจน้องโอเคอยู่ใช่ไหม ถ้ากลับไปเรียนแล้วถูกคนหัวเราะเยาะเรื่องที่ครอบครัวเราล้มละลาย…"
"สภาพจิตใจหนูเข้มแข็งขึ้นมากแล้วค่ะพี่ใหญ่ ถ้าใครมาพูดไม่ดีใส่หนู หนูก็จะด่ามันกลับเลย"
"น้องสาวของพี่ด่าคนเป็นแล้ว" หลี่อี้เทียนยิ้มด้วยความเอ็นดู
"คนเราก็ต้องรู้จักการพัฒนาสิคะ แต่ก่อนนี้หนูอ่อนแอเกินไป เลยมีแต่คนคิดว่าอยากพูดแย่ๆ หรือรังแกหนูยังไงก็ได้ แต่ต่อจากนี้ไปหนูไม่ยอมแล้วค่ะ หนูจะสู้มันกลับ"
หลี่อี้เทียนที่กำลังนั่งมองดูน้องสาวแต่งหน้าปกปิดรอยฟกช้ำ พอได้ยินคำตอบนั้นก็มีสายตาหม่นหมองลง ถ้าเป็นเมื่อก่อนน้องก็คงไม่ต้องมาต่อสู้ดิ้นรนแบบนี้ แต่เพราะเขาไม่แข็งแกร่งพอ ถูกคนวางแผนร้ายลับหลังจนบริษัทล้มละลาย สูญสิ้นเงินและอำนาจ ทำให้ครอบครัวของเราต้องกลายเป็นคนอ่อนแอที่ใครๆก็สามารถข่มเหงรังแกได้แบบนี้
"ว่าแต่ว่าเช้านี้อาการของพี่ใหญ่เป็นยังไงบ้างคะยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหม วันนี้หนูมีเรียนทั้งวันอาจกลับมาเย็นๆหน่อย พี่อยู่คนเดียวได้ไหมคะ"
"พี่ไม่เป็นไร พี่อยู่ได้ น้องไปเรียนเลยไม่ต้องเป็นห่วงพี่ อืม…ว่าไปแล้ว" หลี่อี้เทียนขยับแขนข้างที่อยู่ในเฝือก
"แปลกจัง ทำไมตั้งแต่ตื่นมาพี่ก็ไม่รู้สึกเจ็บแขนเลย ทั้งๆที่เมื่อวานตอนฤทธิ์ยาแก้ปวดจะหมด ตื่นเช้ามาพี่ก็จะปวดแขนมาก แต่วันนี้มีแค่รู้สึกขัดๆนิดหน่อยเท่านั้น ไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรแล้ว"
"อาการของพี่ ดีขึ้นแล้วจริงๆเหรอคะ" ซีหลินรีบวิ่งเข้าไปดูบาดแผลต่างๆของพี่ใกล้ๆ ดูเหมือนรอยฟกช้ำที่ถูกชกยังบวมช้ำอยู่ อาการดีขึ้นกว่าวันก่อน แต่ก็ไม่ได้มากมายจนผิดปกติ ยาสมานกระดูกน่าจะรักษาที่กระดูกเท่านั้นหรือเปล่า แต่อาการกระดูกร้าวของพี่น่าจะดีขึ้นมากแล้ว เลยไม่รู้สึกเจ็บอะไรอีก
"ให้หนูเรียกหมอมาตรวจอาการให้พี่ดีไหมคะ"
"เดี๋ยวสายๆหมอเขามาแล้วพี่ค่อยเล่าอาการให้เขาฟัง น้องรีบแต่งตัวไปเรียนเถอะ โรงพยาบาลนี้อยู่ไกลกับมหาวิทยาลัยของน้องค่อนข้างมาก ถ้าเดินทางก็อาจจะใช้เวลาเป็นชั่วโมงเลย"
"ค่ะๆ" ซีหลินพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง "ถ้าอย่างนั้นวันนี้พี่ก็พักผ่อนมากๆนะคะ ไม่สบายหรือปวดตรงไหนก็บอกหมอกับพยาบาล ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาหนูได้นะคะ เดี๋ยวหนูไปเรียนก่อน หนูคงจะกลับมาตอนเย็นๆ"
"พี่ว่าตอนเย็นน้องไม่ต้องมาที่โรงพยาบาลแล้วก็ได้นะ กลับไปพักที่บ้านของเรา หรือจะนอนที่หอพักมหาวิทยาลัยก็ได้ น่าจะสะดวกกับการเดินทางมากกว่า"
"หนูไม่กล้ากลับไปอยู่บ้านคนเดียวค่ะพี่ใหญ่"
ตอนนี้ที่บ้านของเธอไม่มีใครอยู่ พ่อกับพี่ชายอยู่โรงพยาบาล ส่วนแม่ก็เดินทางไปต่างจังหวัด "ถ้าหนูกลับบ้านแล้วพวกแก๊งเงินกู้มันตามมาทวงเงิน หนูไม่รู้จะทำยังไง ละแวกชุมชนที่บ้านเรา การรักษาความปลอดภัยก็ไม่ดี ส่วนกลับไปนอนที่หอพักมหาวิทยาลัยหนูก็ไม่อยากกลับ พี่ลืมไปแล้วเหรอคะว่ารูมเมทของหนูคือยัยเหลียงเยว่ซิน คนที่แย่งแฟนหนูน่ะ"
"พี่ขอโทษพี่ลืมไปจริงๆ"
"งั้นตอนเย็นหนูจะกลับมาโรงพยาบาลนะคะ พี่อยากได้อะไรพิเศษหรือเปล่าเดี๋ยวหนูซื้อมาให้"
"ไม่อยากได้อะไร น้องไปเรียนเถอะ ว่าแต่ว่าน้องมีเงินใช้พอหรือเปล่า เมื่อวันก่อนน้องโอนเงินทั้งสิบสองล้านให้พี่ ในบัญชีจะมีเงินเหลือสักเท่าไหร่ ให้พี่โอนเงินคืนให้มั้ย"
"ไม่เป็นไรค่ะหนูมีเงินอยู่ เมื่อวานมันดึกแล้วหนูเลยไม่ได้เล่าให้พี่ฟัง คือหนูทวงเงินจากถังซูหนี่ย์ที่เคยฝากให้เธอเอาเครื่องประดับไปขายให้ ได้เงินมาสามหมื่นเก้าพันเหรียญ เดี๋ยวหนูจะโอนให้พี่สองหมื่นเหรียญและโอนให้แม่หนึ่งหมื่นเหรียญนะคะ" พูดแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจัดการกรอกตัวเลขแล้วทำการโอนเงินทันที
"น้องจะโอนให้พี่ทำไม วันก่อนน้องก็ให้มาแล้วสิบสองล้าน"
"สิบสองล้านต้องเอาไปจ่ายหนี้ให้แก๊งเงินกู้นอกระบบนี่คะ พอจ่ายหนี้แล้วพี่ก็คงเหลือเงินไม่เท่าไหร่ ทั้งรถที่พี่ใช้ทำงานก็ถูกยึดไปสถานีตำรวจ แถมบาดเจ็บแบบนี้ จะหารายได้จากไหน มีเงินติดกระเป๋าไว้ก่อนก็จะได้สบายใจ ส่วนหนูพี่ไม่ต้องห่วง เก้าพันเหรียญนี่ก็พอให้ใช้จ่ายแล้ว หนูไม่ได้ใช้อะไรมาก แค่ไปเรียนหนังสือ มีจ่ายค่าอาหารกับค่าเดินทางนิดหน่อยเท่านั้น เงินเก้าพันนี่น่าจะพออยู่ได้เป็นเดือนเลย"
หลี่อี้เทียนพูดไม่ออกได้แต่นิ่งเงียบไปด้วยความเศร้าสร้อย เขาดีใจที่น้องสาวคิดถึงพี่ชายอย่างเขาและคนในครอบครัว แต่อีกใจก็อดจะหดหู่ไม่ได้ แต่ก่อนนี้เงินแค่ไม่กี่หมื่นเคยเป็นประเด็นในสายตาพวกเราที่ไหน แต่ตอนนี้พวกเรากลับมองมันเป็นเรื่องใหญ่ น้องสาวที่เคยมีชีวิตประดุจเจ้าหญิงของเขาต้องอยู่อย่างกระเบียดกระเสียรด้วยเงินแค่เก้าพัน
และถ้าเงินก้อนนี้หมดลง พวกเราก็ไม่รู้จะหาเพิ่มจากที่ไหนด้วย ถ้าเขาไม่รีบหายป่วยรีบออกไปทำงานสถานการณ์ทางการเงินของครอบครัวคงย่ำแย่มากแน่ ยังไม่รวมเรื่องค่าผ่าตัดของพ่อที่เขาต้องหามาจ่ายอีกห้าแสนเหรียญ
ซีหลินไม่รู้ว่าพี่ชายมีความคิดกังวลใจเกิดขึ้นมากมาย เธอย้ำให้พี่พักผ่อนมากๆดูแลตัวเองดีๆ แล้วจากนั้นก็เดินออกจากห้องไป


บทที่ 19 มหาวิทยาลัยเป่ยซี (2)
แม้จะเช้าอยู่แต่นักศึกษาก็มาจองที่นั่งรอเรียนกันเยอะพอสมควร พอซีหลินเดินเข้าไปในห้อง เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์และสายตาอยากรู้อยากเห็นก็พุ่งตรงมาที่เธอทันที คงเพราะเธอหายหน้าหายตาไปนาน และเพราะฮอตเสิร์ชเมื่อวาน ทำให้วันนี้เธอกลายเป็นที่สนอกสนใจของผู้คน
"แก ยัยซีหลินมาเรียนแล้วว่ะ"
"ต้องถามว่าหล่อนยังมีสถานภาพนักศึกษาอยู่เหรอ ฉันเห็นวันก่อนอาจารย์ซุนถงบอกว่า ถ้าสัปดาห์นี้ยังไม่เห็นยัยซีหลินมาเรียนอีก อาจารย์จะทำเรื่องไล่หล่อนออกจากมหาวิทยาลัย"
"แกว่าฮอตเสิร์ชเมื่อวาน เป็นความจริงป่าววะ"
"แท็กไหนล่ะ แท็กขายตัวหรือแท็กมีแฟนใหม่"
"ก็ทั้งสองแท็กอะแหละ"
"แท็กขายตัวฉันไม่มั่นใจว่ะ แต่แท็กแฟนใหม่ฉันว่าไม่แน่"
"ทำไมอะ"
"ง่ายๆเลยนะ ผู้ชายในรูปที่เปิดห้องกับยัยซีหลินหุ่นดีมาก ดูท่าจะโคตรหล่อน่ะสิ แค่เห็นรูปร่างแค่เห็นแผ่นหลังก็เดาได้ละว่าหน้าตาต้องระดับเทพ!! แล้วผู้ชายหน้าตาดีเขาจะเสียเงินซื้อบริการทำไม ก็แค่เอาความหล่อไปยั่วหน่อยมีคนตั้งมากมายเท่าไหร่ที่จะยอมตกลง อย่างฉันเป็นต้นถ้าโชคดีได้คนหล่อระดับนั้น เขาไม่คิดเงินฉันก็ถือว่าบุญแล้ว"
"บางทีคนหล่อคนนั้นเขาอาจจะแค่ต้องการหาที่ระบายฉุกเฉินก็ได้นะ" นักศึกษาหญิงที่นั่งถัดไป ได้ยินกลุ่มนี้คุยกันด้วยท่าทางเหมือนชื่นชมที่ซีหลินหาแฟนได้ดี ก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมา
"แล้วอาจเป็นความโชคดีของโสเภณีบางคน ที่ไปขายตัวอยู่ละแวกนั้นให้เค้าซื้อตัวพอดี" พอพูดประโยคนี้จบ เพื่อนในกลุ่มของเธอก็ส่งเสียงหัวเราะแล้วมองไปทางหลี่ซีหลินด้วยสายตารังเกียจ
"หน้าตาก็ดีแต่ไม่มีสมอง"
"อีตัวชั้นต่ำ!! โดนคนจับได้คาหนังคาเขายังหน้าด้านกลับมาเชิดหน้าที่มหาวิทยาลัยอีก"
"ทั้งพฤติกรรมก็ชั่ว นิสัยก็เลว"
"เรื่องที่ขายตัวถูกเปิดเผยไปทั่วแล้ว ทำไมกล้าโผล่หน้ามาให้คนเสนียดลูกตา"
"สันดานต่ำ หน้าด้าน ไร้ยางอาย!!"
 การวิพากษ์วิจารณ์ของคนกลุ่มนี้เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คำด่าคำว่าอะไรที่คิดออกพวกเธอก็พ่นกันออกมาไม่หยุด ด้วยรูปภาพสองรูปจากฮอตเสิร์ชเมื่อวาน คนจำนวนมากก็สามารถสร้างเรื่องจินตนาการกล่าวหาใส่ร้ายซีหลินได้มากมายขนาดนี้
"พวกเธออย่าพูดถึงไซซีอย่างนั้นเลย เธอไม่ใช่คนอย่างนั้น" หลังจากปล่อยให้ลิ่วล้อรอบตัวด่าว่าหลี่ซีหลินจนเสียหายยับเยินแล้ว คิดว่าได้เวลาเหมาะสมเหลียงเยว่ซินที่นั่งอยู่ในกลุ่มนี้ด้วยก็ส่งเสียงออกมา
"เยว่ซินเธอก็ใจดีกับยัยไซซีตลอด ทั้งๆที่ยัยนั่นทำตัวเลวกับเธอสารพัด"
"จะให้ทำยังไงล่ะเยว่ซินของพวกเราเป็นคนจิตใจดีนี่นา ก็เลยถูกคนชั่วอย่างยัยซีหลินรังแกไม่หยุด"
กลุ่มนักศึกษาหญิงลิ่วล้อนางเอกเหลียงเยว่ซินต่างพูดอวยเยว่ซินกันคนละหลายประโยค
กลุ่มหนุ่มนักศึกษาหนุ่ม ที่รวมกันที่อีกมุมของห้องก็ส่งเสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์หลี่ซีหลินเช่นกัน
"วันนี้ทำไมเธอแต่งตัวแปลก ไม่ใส่ชุดแบรนด์เนมแก่ๆเหมือนเมื่อก่อนแล้วอะ"
"เออ จริง แถมแต่งหน้าไม่เข้มด้วย ดูสวยขึ้นนิดหน่อยเลยวะ"
"แต่จริงๆไซซีเธอสวยมาตั้งนานแล้วนะ ฉันยังจำตอนที่เจอเธอครั้งแรกสมัยปีหนึ่งได้เลย คนในมหาวิทยาลัยตอนนั้นมีแต่คนประทับใจในความสวยของเธอ สวยซะจนได้สมญานามว่าไซซีแห่งเป่ยซีเลยนะ"
"ฉันคุ้นๆว่าเธอเคยสวยเหมือนกัน แต่ลืมหมดแล้วว่ะ เหลือแต่ความทรงจำชุดแบรนด์เนมป้าๆกับการแต่งหน้าหนาเตอะ รสนิยมห่วยสุดๆ แต่ทำเหมือนตัวเองสูงส่งซะเต็มประดา"
"อาจจะเพราะที่บ้านล้มละลายไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้าเครื่องสำอางแล้วหรือเปล่าเลยต้องแต่งตัวเหมือนคนธรรมดาเขาน่ะ"
"แต่แต่งตัวแบบนี้ดูดีมากเลยนะ ความทรงจำรักแรกตอนปีหนึ่งของฉันผุดขึ้นมาเลยอะ"
"แกว่าเธอขายตัวจริงปะวะ ราคาเท่าไหร่ ถ้าฉัน…"
"เพื่อนๆนักศึกษาทุกคนอรุณสวัสดิ์ ขอบคุณมากที่ให้ความสนใจในตัวฉัน แต่ฉันมีเรื่องบางอย่างจะประกาศ"
ตอนที่คนในคลาสกำลังวิพากษ์วิจารณ์เธออย่างเผ็ดร้อนกันอยู่ ซีหลินก็เดินไปที่โพเดียมหน้าห้อง หยิบไมโครโฟนที่วางเตรียมไว้ให้อาจารย์ใช้งานขึ้นมา
เธอกล่าวประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามอดทนอดกลั้นมากที่สุด
"ฉันไม่ได้ขายตัว!!!"
กวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วก็พูดต่อ
"ไม่ว่าพวกเธอจะมีจินตนาการกว้างไกลขนาดไหน แต่ก็ช่วยมีเหตุผลและคิดวิเคราะห์ตามหลักความจริงหน่อยได้หรือเปล่า ดูหน้าตาของฉันนะ" ซีหลินผายมือมาที่ร่างของตัวเอง ชี้ให้พวกเขาดูชัดๆ
"ฉันสวยขนาดนี้ สมองของฉันก็ดี อาจจะไม่ได้เก่งที่สุดในรุ่น แต่อย่างน้อยฉันก็สอบเข้ามาหาวิทยาลัยเป่ยซีได้ พวกเธอคิดว่าฉันจะตัดอนาคตตัวเอง ทิ้งโอกาสที่จะเข้าวงการบันเทิงเป้าหมายใหญ่ของการเรียนที่นี่ไปเพื่ออะไร"
"ยังกล้ามาแก้ตัวอีกเหรอ รูปมันก็ชัดว่าเธอเข้าโรงแรมกับผู้ชาย อีกะหรี่ขายตัวหน้าไม่อาย!!" เสียงด่าว่าอย่างหยาบคายดังขึ้นมาจากกลุ่มของนางเอกเยว่ซิน
"เข้าโรงแรมแล้วไง พอเข้าโรงแรมกับผู้ชายจะต้องกลายเป็นผู้หญิงขายตัวเหรอ ตรรกะอะไรของเธอ" ซีหลินตอกกลับทันที "ฉันได้โพสต์อธิบายเหตุการณ์ไว้ในเว่ยต้าแล้ว ถ้าพวกเธอไม่ได้อ่าน ฉันจะอดทนอธิบายให้ฟังอีกครั้ง"
แล้วเธอก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานออกมาสั้นๆ เป็นเนื้อหาเดียวกับที่เธอโพสต์ในโซเชียลมีเดียวเมื่อวาน


บทที่ 21 ฟังก์ชันใหม่ (1)
ติ๊ง!! ภารกิจสำเร็จ!!
ได้รับรางวัล ยาโฉมงามระดับกลาง
โฮสต์ต้องการรับรางวัลเลยหรือไม่
ขณะที่กำลังมองรถพยาบาลเคลื่อนออกไป เสียงของระบบก็ดังขึ้น
"ภารกิจสำเร็จแบบนี้หมายความว่าผู้ชายคนนั้นเขาปลอดภัยแล้วใช่ไหมเพกาซัส"
"ช่วยชีวิตเอาไว้ได้ ถือว่าภารกิจสำเร็จ"
"ช่วยชีวิตเอาไว้ได้ นั่นก็คือเขาคงไม่ตายสินะ" ซีหลินเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเปล่า เพราะ "ถึงไม่ตายแต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บอยู่ดี"
ติ๊ง!! ภารกิจสำเร็จ!!
ได้รับรางวัลยาโฉมงามระดับกลาง
โฮสต์ต้องการรับรางวัลเลยหรือไม่
"ตอนนี้ยังไม่สะดวกเท่าไหร่" ซีหลินเอ่ยตอบ ตอนนี้เธอยืนอยู่หน้าโรงอาหาร มีคนรุมล้อมวิพากษ์วิจารณ์ มุงดูเหตุการณ์จำนวนมาก หากจู่ๆมีขวดบางอย่างปรากฏขึ้นมาคงทำให้คนตกใจ
"เธอช่วยเก็บรางวัลไว้ให้ก่อน แล้วฉันค่อยรับรางวัลในภายหลังได้หรือเปล่า"
"ระบบสามารถเก็บรางวัลไว้ได้นานยี่สิบสี่ชั่วโมง หากนานกว่านั้นถือว่าโฮสต์ปฏิเสธการรับรางวัล รางวัลจะหายไป"
"โอเค ขอบคุณนะ" ตอนที่ยังเจรจากับระบบ ซีหลินก็เห็นตำรวจสองสามนายกำลังสอบปากคำนักศึกษาละแวกนี้ แล้วเธอก็นึกได้ว่ายังมีอีกหนึ่งภารกิจที่ยังทำไม่เสร็จ หญิงสาวจึงรีบกวาดสายตามองไปทั่วจนเจอคุณตำรวจอู๋ติงเกา คุณตำรวจกำลังสอบถามข้อมูลจากนักศึกษาหญิงกลุ่มหนึ่ง เมื่อซีหลินเงยมองไปบนฟ้าก็พบว่ามีนกกลุ่มใหญ่บินผ่านมา
ซีหลินรีบวิ่งเร็วสุดฝีเท้า ดึงคุณตำรวจออกมาจากจุดที่ยืนอยู่เมื่อครู่ เป็นเรื่องเฉียดฉิวเสี้ยววินาที ขี้นกร่วงผ่านอากาศลงสู่พื้นสนาม คุณตำรวจปลอดภัยจากความเสียใจในที่สุด
"คุณมีอะไรหรือเปล่าครับ อ๊ะ คุณคือคนที่ช่วยเหลือเหยื่อเอาไว้ใช่ไหม ไม่ใช่ว่าไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนเหยื่อเหรอ"
ระหว่างที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยช่วยปฐมพยาบาลให้ผู้บาดเจ็บ เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ดำเนินการสอบสวน สืบข้อมูลจากคนอื่นๆที่เห็นเหตุการณ์จนรู้รายละเอียดมากพอสมควรแล้ว
จับตัวคนร้ายได้ในที่เกิดเหตุ มีคนเห็นเหตุการณ์มากมาย รวมทั้งโรงอาหารมีกล้องวงจรปิดหลายตัวทั้งยังมีความคมชัดสูง ข้อมูลเหล่านั้นจึงเพียงพอให้ใช้ประกอบคดี ประกอบกับหลี่ซีหลินยังยุ่งอยู่กับการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ คุณตำรวจจึงตัดสินใจไม่เข้าไปรบกวนเธอในตอนนี้ คิดว่าหากสืบคดีแล้วเกิดติดขัดอะไรต้องการให้เธอตอบคำถามจริงๆค่อยสอบถามในภายหลัง
"ผู้บาดเจ็บขึ้นรถไปโรงพยาบาลแล้วค่ะ คือฉันจะมาถามว่าคุณตำรวจมีเรื่องจะสอบถามฉันหรือเปล่า เพราะถ้าไม่มีฉันจะขอตัวก่อนน่ะค่ะ"
ซีหลินหาข้อแก้ตัวให้การกระทำปุบปับของตัวเอง ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เป็นความจริง บ่ายนี้เธอมีเรียนวิชาการผลิตละคร ของอาจารย์ซุนถงอาจารย์ผู้เป็นลิ่วล้อของนางเอกเหลียงเยว่ซินด้วย ถ้าโดดเรียนอีกก็เสี่ยงจะมีปัญหา แต่จะให้ใส่เสื้อเปื้อนเลือดไปเรียนก็คงไม่ได้ ถ้าเจ้าหน้าที่ไม่มีอะไรสอบถามเธอ เธอก็จะได้กลับหอไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่
"อ๋อ เดี๋ยวรอสักครู่นะครับ ให้ผมสอบถามหัวหน้าก่อน"
ซีหลินพยักหน้ารับ รอคอยครู่หนึ่งคุณตำรวจที่เป็นหัวหน้าก็เดินเข้ามา
"ก่อนอื่น ผมต้องขอขอบคุณในความกล้าหาญของคุณ…" คุณตำรวจที่เป็นหัวหน้าได้ดูภาพจากกล้องวงจรปิดคร่าวๆแล้ว ทราบว่าซีหลินเป็นพลเมืองดีผู้กล้าหาญ เสี่ยงอันตรายเข้าไปช่วยชีวิตคนเอาไว้ คุณตำรวจกล่าวขอบคุณและกล่าวชมซีหลินนานหลายนาที จากนั้นก็สอบถามข้อมูลเล็กน้อยว่าเธอเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร ตอนต่อสู้กับคนร้ายได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ และขอข้อมูลติดต่อเธอเอาไว้ แจ้งว่าหากมีเรื่องอะไรจะโทรมาสอบถามอีกในภายหลัง แต่เนื่องจากมีข้อมูลและหลักฐานค่อนข้างมาก จึงอาจจะไม่มีอะไรต้องรบกวนเธออีก
กระบวนการด้านกฎหมายที่ซีหลินต้องเข้าไปเกี่ยวข้องในคดีนี้ ก็น่าจะถือว่าจบสิ้น ไม่ต้องตามตำรวจไปโรงพักหรือชี้ตัวคนร้ายเหมือนคดีเด็กตกน้ำเมื่อวาน
หญิงสาวถอนหายใจโล่งอกที่ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี แต่ในใจก็ยังหวาดกลัวเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ไม่หาย ถ้าไม่ได้ทักษะพิเศษจากระบบมาช่วยไว้ เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะรอดจากมีดที่คนร้ายพยายามแทงมาได้หรือเปล่า