จวนเยี่ยอ๋อง
  ไม่เพียงแค่เยี่ยชิงเซียวที่รู้สึกขุ่นเคืองใจ เยี่ยอ๋อง รวมทั้งเหล่าขุนนางตรงนั้นก็แปลกใจ อีกทั้งคนทั่วทั้งงานต่างพากันสงสัย และอยากรู้ว่าสตรีน้อยผู้โฉมยงข้างกายของแม่ทัพหนุ่มแห่งแคว้นโหย่วนี้คือผู้ใด
  แวบแรกที่เยี่ยอ๋องได้เห็นหน้าฟ่งหลันหลั่น เขารู้สึกคุ้นเคยกับดวงหน้างามนี้เหมือนเคยพบเจอที่ไหนมาก่อนแต่ก็จำไม่ได้ เมื่อธิดาของตนกล่าวถามไปออกไปเยี่ยงนั้น เขาจึงพินิจพิจารณามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจดเท้าอีกครั้ง และพยายามควบคุมสีหน้าและอารมณ์ของตัวเองให้ดูนิ่งเรียบเฉย

  ฟ่งหลันหลั่นเองก็จ้องหน้าเยี่ยอ๋องผู้นี้กลับเช่นกัน จังหวะที่ได้สบตากับเขา ความรู้สึกเจ็บปวดแปลบก็แวบขึ้นมาตรงหน้าอกด้านซ้ายของเจ้าตัว ราวถูกคมกริชทิ่มแทง
  และจู่ ๆ น้ำตาก็เอ่อล้นคลอเบ้าออกมาอย่างไม่รู้ตัว จนนางต้องรีบเบนสีหน้าไปทางอื่นทันที และก็อดคิดในใจไม่ได้ว่าสิ่งนี้มันคืออะไร
  'เกิดอะไรขึ้น ทำไมปฏิกิริยาตอบรับจากร่างกายของเราถึงแสดงอาการออกมาเช่นนี้ ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวผิดหวังเสียใจอย่างแสนทรมานที่อัดแน่นอยู่ในอก มันคืออะไรกัน...เยี่ยอ๋องผู้นี้ มีอะไรเกี่ยวข้องกับอดีตของเราอย่างนั้นหรือ'
  ครู่ต่อมา เยี่ยอ๋องก็ละสายตาออกจากสตรีน้อย และก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายจนยากเกินควบคุม เขาจึงเปลี่ยนประเด็นการสนทนา น้ำเสียงและท่าทีนั้นยังคงวางตัวนิ่ง สุขุม ใจเย็น
  "ตอนนี้น่าจะได้ฤกษ์งามยามดีแล้ว เชิญทุกท่านเข้าไปในงาน เพื่อจะได้ร่วมเฉลิมฉลองให้กับธิดาน้อยของข้ากันเถิด" เขากล่าวขึ้นพร้อมกับผายมือเข้าไปทางในงาน และหันไปพยักหน้าให้กับบ่าวที่ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยให้เข้ามานำทางแขกเข้าไปในงาน
  จากนั้นเยี่ยอ๋องก็เบือนหน้าไปทางสาวใช้ของธิดาตนด้วยสายตาจริงจัง
  "เสี่ยวเถา พานายหญิงของเจ้าเชิญแขกเข้าไปในงานที่เรือนหลักได้แล้ว"
  "เจ้าค่ะนายท่าน"
  ถงเสี่ยวเถารีบรับคำอย่างทันควัน นางเองก็กังวลใจอยู่พอควร เพราะไม่อยากให้นายหญิงของตนพังทลายงานสำคัญในวันนี้ จึงรีบเข้าไปจับท่อนแขนเยี่ยชิงเซียวและทำตามคำสั่งของเยี่ยอ๋องทันที
  "คุณหนู เชิญท่านแม่ทัพเข้าไปด้านในงานก่อนเถิดนะเจ้าคะ เดี๋ยวจะไม่ทันฤกษ์งามยามดีเอาได้"
  เยี่ยชิงเซียวไม่ใช่คนโง่ พอได้ฟังทั้งบิดาและสาวใช้กล่าวเตือนสติ นางจึงเก็บความขุ่นเคืองใจที่มีอยู่ไว้ข้างใน และพยายามปรับอารมณ์ให้เย็นลง ฝืนฉีกยิ้มเชิญหลงอี้หลิงและแขกเหรื่อคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ตรงนั้นเข้าไปในงานวันเกิดของตน ซึ่งทุกอย่างได้ถูกจัดตระเตรียมไว้รออย่างยิ่งใหญ่สมฐานะของธิดาอ๋อง
  "เช่นนั้น...เชิญทุกท่านด้านใน"
  ธิดาอ๋องโปรยยิ้มหวานอย่างเสแสร้ง และกล่าวอย่างมีมารยาทพร้อมกับผายมือชี้นำทิศทางให้แขก
  เยี่ยชิงเซียวเดินนำหน้าทุกคนตรงไปยังงานซึ่งจัดอยู่ที่เรือนหลักของจวนแห่งนี้ ดวงหน้าเชิดสูง ปรายตามองผู้คนรอบตัวที่นางเดินผ่านเป็นระยะ ทุกฝีเท้าที่ย่างก้าวลงบนพื้น ล้วนเต็มไปด้วยความหยิ่งทระนงในฐานันดรศักดิ์ของตนยิ่งนัก โดยมีสาวใช้คนสนิทเดินประกบข้างไปไม่ห่างกาย
  เมื่อทุกคนเข้าไปถึงด้านในห้องโถงใหญ่ของเรือนหลัก ก็จะพบว่ามีบ่าวและสาวใช้รอนำทางพวกเขาให้ไปยังที่นั่ง ซึ่งถูกจัดไว้ตามตำแหน่งหน้าที่ ขุนนางในราชสำนักและตามบรรดาศักดิ์ฐานะทางสังคมที่แขกผู้ทรงเกียรติมี
  ซึ่งตำแหน่งที่นั่งของหลงอี้หลิงนั้นถูกจัดวางไว้ข้าง ๆ กับที่นั่งของธิดาอ๋องอย่างกับตั้งใจ
  ส่วนเยี่ยอ๋องนั้น แน่นอนว่าที่นั่งของเขาจะต้องถูกจัดไว้ให้อยู่ในตำแหน่งประธาน และจะต้องเป็นตรงกลางของห้องโถง ที่หันหน้าเข้าหาทุกคนได้ เพราะเขาถือว่าเป็นเจ้าภาพและเป็นเจ้าของเรือนแห่งนี้ จึงจำเป็นต้องมอบเกียรตินี้ให้เขา
  เมื่อแขกเหรื่อทยอยกันเข้ามานั่งลงจนครบพร้อมหน้าพร้อมตา บ่าวและสาวรับใช้ของจวนอ๋องก็ได้เริ่มยกสำรับอาหารคาวหวาน สีสันสวยงามตระการตามากมาย นำมาวางลงบนโต๊ะตรงทรงสี่เหลี่ยมยังเบื้องหน้าของ ทุกคน และที่ขาดไม่ได้คือสุราชั้นเยี่ยม
  หลงอี้หลิงซึ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งของตน เขาได้หันหลังกลับไปมองทาง ฟ่งหลันหลั่นซึ่งยืนอยู่ทางด้านหลังรวมอยู่กับจางเก่อและเข่อลั่ว ห่างจากตัวเขาประมาณไม่เกินห้าก้าว
  "หลั่นเอ๋อร์ ลืมหน้าที่ของเจ้าแล้วหรือไง รีบมานั่งลงข้างกายข้าเดี๋ยวนี้"
  แม่ทัพหนุ่มเอ่ยเรียกสตรีน้อยด้วยคำเรียกชื่อที่ดูใกล้ชิดและสนิทสนมมาก อีกทั้งน้ำเสียงที่เขากล่าวออกมาแม้จะฟังดูแข็งทื่อ แต่ก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนในรูปแบบของเขาที่มีต่อสาวใช้ผู้นี้
  ฟ่งหลันหลั่น จางเก่อและเข่อลั่วถึงกับทำหน้าตาฉงนใจเล็กน้อย ตอนนี้ในหัวของทั้งสามคน คงคิดและรู้สึกแปลกใจเช่นกัน
  หลั่นเออร์ งั้นหรือ แม่ทัพหนุ่มของพวกเราไม่สบายหรือไร เหตุใดถึงได้ใช้คำพูดที่เลี่ยนหู ดูไม่สมเป็นตัวเขาเช่นนี้กัน
  แต่กระนั้น ฟ่งหลันหลั่นก็เดินไปนั่งลงข้างกายเขาแต่โดยดีอย่างว่าง่าย
  "เจ้าค่ะนายน้อย" เพราะนางไม่อยากจะยั่วโทสะแม่ทัพหนุ่มไปมากกว่าที่เป็นอยู่ อีกทั้งนางเองก็มีหน้าที่สำคัญที่จะต้องทำในวันนี้เช่นกัน
  ส่วนจางเก่อและเข่อลั่วยืนเฝ้าคอยคุ้มกันภัยคุมเชิงอยู่ทางด้านหลังอย่างเงียบ ๆ เฉกเช่นทุกครั้ง
  การที่หลงอี้หลิงได้เรียกให้สาวใช้ส่วนตัวของเขามานั่งลงข้างกายเช่นนี้ มันยิ่งทำให้เยี่ยชิงเซียว ซึ่งนั่งอยู่ใกล้ ๆ เขาถึงกับออกอาการไม่พอใจอย่างที่สุดขึ้นมาทันที
  รวมไปถึงคนในห้องโถงนั้นต่างก็ให้ความสนใจและจับจ้องมายังแม่ทัพหนุ่มและสาวใช้ของเขาเป็นสายตาเดียวกัน
  เยี่ยอ๋องเห็นสายตาโกรธขึ้งของบุตรี ซึ่งกำลังจ้องเขม็งมองคู่ของ หลงอี้หลิงอย่างไม่วางตา เขาจึงรีบเบี่ยงประเด็นความสนใจของทุกคนด้วยการยกจอกสุราขึ้น พร้อมกับกล่าวขอบคุณแขกเหรื่อทุกคนที่มาร่วมในงานฉลองวันเกิดของธิดาตนอย่างอารมณ์ดี
  "ทุกท่าน วันนี้ข้าขอเป็นตัวแทนของบุตรี กล่าวคำขอบคุณ ที่ทุกคนให้เกียรติสละเวลามาร่วมฉลองงานวันเกิดของนางในวันนี้ มา! ข้าขอดื่มให้พวกท่านหนึ่งจอกเพื่อเป็นการคารวะในน้ำใจและมิตรภาพนี้" เมื่อเยี่ยอ๋องกล่าวจบ เขาก็ยกจอกสุราที่ถืออยู่ขึ้นดื่มทันที
  นาทีต่อมาแขกเหรื่อในงานก็ขานรับไมตรีจากเขาตามมารยาท พร้อมใจกันหยิบจอกสุราซึ่งวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าขึ้นดื่ม และทยอยกล่าวคำอวยพรต่อธิดาอ๋อง
  มีเพียงหลงอี้หลิงที่ยังไม่ได้ยกจอกสุราขึ้นดื่ม ทุกคนในงานจึงพากันหันมองเขาเป็นสายตาเดียวกันอย่างฉงนใจ
  สตรีน้อยข้างกายแม่ทัพหนุ่มก็ได้เริ่มทำหน้าที่ของตน ตามที่ได้ตกลงกันไว้ก่อนที่จะเดินทางมายัง  จวนเยี่ยอ๋อง นางได้หยิบจอกสุราถ้วยนั้นขึ้นดื่มแทนเขา เสี้ยวนาทีต่อมานางก็ได้พยักหน้าส่งสัญญาณให้หลงอี้หลิง
  เมื่อแม่ทัพหนุ่มเห็นสัญญาณนั้นของฟ่งหลันหลั่น เขาก็พยักหน้าตอบรับสตรีน้อย นางจึงได้รินเหล้าในเหยือกที่มีสุราด้านใน ลงบนจอกใบใหม่และยื่นให้กับเขา
  หลงอี้หลิงหยิบจอกสุราขึ้นมา และหันไปทางเยี่ยอ๋อง พร้อมกับชูขึ้นเพื่อเป็นการคารวะเจ้าของเรือน และหันมาทางเยี่ยชิงเซียว พร้อมกับกล่าวคำอวยพรวันเกิดให้แก่นาง ด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเรียบเฉยตามนิสัยของเขา
  "ข้าขออวยพรให้คุณหนูเยี่ยมีชีวิตที่สุขสมหวัง สำเริงสำราญใจและเป็นที่รักของปวงประชาไปนาน ๆ"
  เมื่อกล่าวจบเขาก็ยกจอกสุราในมือขึ้นดื่ม
  ทว่าเยี่ยชิงเซียวกับนิ่งเฉย และมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อไม่พอใจ
  เยี่ยอ๋องเกรงว่าบรรยากาศของงานจะแย่ลงไปมากกว่านี้ เขาจึงกล่าวเสียงดังขึ้นประกาศเริ่มเฉลิมฉลองงานเลี้ยงได้ ท่ามกลางความฉงนสงสัยของแขกเหรื่อ
  จากนั้นฟ่งหลันหลั่นก็ได้ทำหน้าที่ของตนต่อ นางเริ่มตักอาหารในสำรับตรงหน้ามาวางลงบนถ้วยเล็ก ๆ ที่ถืออยู่ในมือจนครบทุกเมนู
  จากนั้นนางก็หยิบตะเกียบมาคีบอาหารในถ้วยนั้นใส่ปากของตน
  เมื่อนางได้จัดการอาหารในถ้วยจนหมดเรียบร้อย ผ่านไปราวหนึ่งนาที นางก็ได้หันไปมองหน้าแม่ทัพหนุ่ม พร้อมกับกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "อาหารทุกอย่างปกติดี"
  หลงอี้หลิงจึงพยักหน้าตอบรับ
  และในขณะที่สตรีน้อยจะลุกออกไปจากตรงนั้นเพราะคิดว่าตนได้ทำหน้าที่เสร็จเรียบร้อยแล้ว แม่ทัพหนุ่มก็คว้าหมับที่ข้อมือของนาง ดึงรั้งไว้เสียก่อน พร้อมกับจ้องตาขึ้งมองนางด้วยแววตาดุเล็กน้อย
  การกระทำของฟ่งหลันหลั่น ทำให้แขกเหรื่อในงาน ต่างก็รู้สึกแปลกใจและมองว่าแม่ทัพหนุ่มและสาวใช้ของเขา ช่างไม่ให้เกียรติเจ้าของงานยิ่งนัก
  แม้แต่เยี่ยอ๋องและซ่งเฉาเกา ขุนนางคนสนิทของเขาก็ยังหันมองหน้ากันอย่างมีเลศนัย
  มีเพียงเยี่ยชิงเซียวที่รู้สึกต่างออกไปจากทุกคน เพราะสีหน้าของนางที่เผยออกมาตอนนี้เป็นความรู้สึกที่สตรีมากมายในเมืองหลวงนี้ต่างต้องการหลีกหนีให้ห่าง
...
เซียงไค 盛開


ณ เส้นทางระหว่างทาง จากจวนเยี่ยอ๋องถึงเรืองหลงหลิง
 ตลอดเส้นทางที่รถม้าของแม่ทัพหนุ่มวิ่งกลับเรือนหลงเหลิง บรรยากาศข้างในรถม้าตึงเครียดมาก
 หลงอี้หลิงเอาแต่นั่งนิ่งเงียบเฉยชา มือทั้งสองข้างวางอยู่บนเข่า แผ่นหลังเหยียดตรง ใบหน้าเรียบตึง สายตามองตรงไปข้างหน้าตลอดเวลา โดยเขาไม่ไถ่ถามหรือสนทนาอันใด แม้แต่หันไปมองหน้าสบตากับฟ่งหลันหลั่นสักนิดก็ยังไม่มี
 ซึ่งทั้งสองคนนั่งอยู่บนรถม้ากันตามลำพัง ส่วนจางเก่อและเข่อลั่วนั้นควบม้าประกบคนละข้างเพื่อคุ้มกันความปลอดภัยให้กับนายน้อยของตน
 ฟ่งหลันหลั่นนั่งไม่เป็นสุขเอาเสียเลย เพราะบรรยากาศรอบตัวของพวกเขาภายในรถม้านั้นตกอยู่ในความเงียบชวนให้อึดอัด แถมปฏิกิริยาของแม่ทัพหนุ่มที่กำลังแสดงออกมาอย่างชัดเจน ว่าตอนนี้อารมณ์ของเขาอยู่ในระดับใด
 โดยตำแหน่งที่นางนั่งอยู่นั้น คือด้านข้างซ้ายมือของหลงอี้หลิง ซึ่งเขานั่งอยู่ที่ตำแหน่งม้านั่งตรงกลาง
 สตรีน้อยใช้หางตาแอบเหล่ไปทางแม่ทัพหนุ่มเป็นระยะ ๆ เพื่อคอยสังเกตดูสีหน้าและอารมณ์ของเขา ด้วยรู้ถึงความผิดของตนที่ได้ทำลงไปในวันนี้ นางจึงต้องทำตัวสงบเงียบให้มากที่สุด อีกทั้งพยายามเอามือข้างที่ได้รับบาดเจ็บวางซ่อนไว้ด้านหลัง และทนเก็บอาการปวดแผลไม่ให้อีกฝ่ายเห็น
 เวลาผ่านไปราวสองก้านธูป ฟ่งหลันหลั่นก็ทนอยู่กับความเงียบงัน ความรู้สึกอึดอัดและอึมครึมภายในรถม้านั้นต่อไปไม่ไหว นางจึงได้หันขวับไปจ้องหน้าแม่ทัพหนุ่ม ดวงตาใสกลมโตฉายแววตาจริงจัง พร้อมกับโพล่งถามขึ้นอย่างหมดความอดทน
 "ฮึ่ย! ข้าทนนั่งอยู่กับบรรยากาศอึมครึมนี้ต่อไปไม่ไหวละ ท่านแม่ทัพไม่คิดจะถามอะไรกับข้าเลยงั้นหรือ ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่ศาลาเรือนน้ำของจวนเยี่ยอ๋อง"
 หลงอี้หลิงได้ยินคำถามนั้นอย่างชัดเจนเพราะสตรีน้อยกล่าวเสียงดังมากจนเล็ดลอดออกไปนอกตัวรถม้า แม้กระทั่งจางเก่อและเข่อลั่วก็ได้ยินถ้อยคำนั้น
 แต่แม่ทัพหนุ่มกลับยังคงวางสีหน้านิ่งเรียบตึง และเก็บความรู้สึกที่มีไว้ด้านในได้เป็นอย่างดี ปฏิกิริยาเงียบเฉยของเขายิ่งทำให้นางหงุดหงิดใจมากขึ้น
 'เป็นบ้าอะไรของเขาอีกนะ ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่จวนเยี่ยอ๋องก็ออกตัวแรงปกป้องและแสดงความเป็นห่วงเราซะขนาดนั้น แต่พอตอนนี้กลับเอาแต่นั่งทำหน้าเรียบตึง เฉยชา ท่าทีนี้ของเขามันช่างชวนทำให้หงุดหงิดใจของข้าเสียจริง'
 สตรีน้อยคิดหงุดหงิดในใจและพ่นลมหายใจออกมากทางจมูกอย่างแรงอย่างหงุดหงิดใจ
 เฮอะ!
 ตอนนี้ดวงหน้าของสตรีน้อยบูดบึ้งไปหมดแล้วเพราะอีกฝ่ายเอาแต่เงียบเฉยมึนตึงใส่ตลอดเวลา
 ด้านหลงอี้หลิงเมื่อถูกอีกฝ่ายถามขึ้นอย่างมีอารมณ์ เขาตั้งใจรอเวลาให้นางสงบอารมณ์ลงก่อน และเมื่อเห็นเจ้าตัวเริ่มนิ่ง เขาจึงหันมามองสบตากับนาง ใบหน้าอันหล่อเหลาฉายแววขุ่นเคืองหัวเสีย และย้อนถามกลับอย่างเย็นชา
 "เจ้าอยากจะให้ข้าพูดอะไร ก่อนไปถึงที่นั่น ข้าได้กำชับบอกเจ้าแล้วว่าควรปฏิบัติตัวเช่นไร แต่สิ่งที่เกิดขึ้น คือเจ้ากลับไปมีเรื่องกับธิดาของเยี่ยอ๋อง ผู้ที่ใคร ๆ ในเมืองหลวงนี้ต่างก็ให้ความยำเกรงต่ออำนาจของพวกเขา"
 ประโยคที่แม่ทัพหนุ่มย้อนถามสตรีน้อย ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดจาเกรี้ยวกราดหรือต่อว่ารุนแรง แต่อากัปกิริยาที่เขาแสดงออกมา มันก็เพียงพอที่จะทำให้ฟ่งหลันหลั่นรู้สึกสำนึกผิดกับการกระทำของตน
 สตรีน้อยรู้สึกจุกในอก เพราะคำกล่าวของเขามันช่างทิ่มแทงใจดำเสียเหลือเกิน
 ใช่ นางไม่ได้รักษาคำพูดตามที่ได้ให้ไว้กับอีกฝ่ายจริง ๆ
 "ระ เรื่องนั้นข้าจำได้ดี" สตรีน้อยตอบกลับไปอย่างตะกุกตะกักเสียงอ่อน ด้วยความสำนึกผิด แต่พอมองหน้าเขาและเห็นท่าทีเมินเฉยที่เจ้าตัวกำลังแสดงออกมา นางก็ฉุนขึ้นมาอีกรอบ
 "...ข้ารู้ว่าข้าผิดคำพูดที่ให้ไว้ต่อท่าน แต่ท่าทีนิ่งเฉยของท่านที่เป็นอยู่ตอนนี้ มันทำข้าชวนอึดอัดมาก ท่านไม่ถามสักคำ ว่าทำไมข้าถึงขัดคำสั่งหรือท่านเชื่อว่าข้าเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมดขึ้นอย่างที่คนพวกนั้นกล่าวหา"
 ฟ่งหลันหลั่นพรั่งพรูคำพูดออกมาฉอด ๆ ไม่หยุดปากอย่างหงุดหงิดใจ เพราะการที่ก่อนหน้านี้แม่ทัพหนุ่มเอาแต่นิ่งนิ่งเฉยไม่กล่าวคำใด มันทำให้นางรู้สึกว่า เขายอมรับในคำกล่าวหาของสองพ่อลูกนั้นที่มีต่อนาง
 หลงอี้หลิงรู้จักนิสัยของสองพ่อลูกคู่นั้นเป็นอย่างดี แต่ที่เขารู้สึกหัวเสียและไม่พอใจอยู่ในเวลานี้ คือการที่ฟ่งหลันหลั่นไม่ยอมทำตามคำสั่งของเขาต่างหาก จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ตอบในเรื่องที่ถูกตั้งคำถามและเปลี่ยนประเด็นการสนทนาไปที่มือของนางแทน
 "ยื่นมือข้างที่เจ้าแอบไว้ทางด้านหลังออกมาให้ข้าดูแผลหน่อย"
 แม้ใบหน้าของเขาจะยังดูบึ้งตึงอยู่ แต่น้ำเสียงและแววตาที่แสดงออกมาในตอนนี้กลับแฝงไว้ซึ่งความห่วงใย
 แทนที่สตรีน้อยจะยื่นมือออกมาให้เขาอย่างว่าง่ายตามที่เจ้าตัวบอก แต่นางยังโกรธเขาอยู่ จึงยิ่งเก็บมือซ่อนไว้ข้างหลังและมองค้อนเขากลับด้วยสายตาดื้อดึง
 "ช่างเถอะเรื่องเล็กน้อยเอง แผลแค่นี้ยังห่างไกลหัวใจข้ามากโข สาวใช้ชาวบ้านชั้นต่ำเช่นข้าไม่ตายง่ายๆ หรอก"
 น้ำเสียงขุ่นเคืองที่เปล่งออกมา ผนวกกับสีหน้าบึ้งตึงและแววตาหยิ่งทระนงคู่นั้นของสตรีน้อย ช่างประชดประชันและกวนโทสะของแม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก
 แม่ทัพหนุ่มเค้นเสียงในลำคอ กล่าวตำหนิสตรีน้อยข้างกายออกมา สั้น ๆ "อวดเก่ง!" ดวงตาคมกริบยังคงจ้องนางมิวางตา
 ฟ่งหลันหลั่นได้ยินคำตำหนิ ใบหน้างามพลันงองุ้ม ริมฝีปากบางเม้มปากเข้าหากันและยกมือขึ้นมากอดหน้าอก จ้องหน้าอีกฝ่ายกลับอย่างโกรธขึ้ง
 จังหวะนั้นเองเลยทำให้หลงอี้หลิงมองเห็นเศษผ้าสีขาวที่เขาใช้พันแผลเพื่อห้ามเลือดไว้ให้นางก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน ซึ่งตอนนี้มันได้กลายเป็นสีแดงเข้มไปเกือบทั้งชิ้นแล้ว
 "เลือดออกเยอะขนาดจนแทบจำไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้เศษผ้าชิ้นนั้นเคยเป็นสีขาว เจ้ายังคงตีฝีปากบอกว่าตัวเองไม่เป็นไรอยู่อีกงั้นรึ จะยื่นมือออกมาให้ข้าดี ๆ หรือจะให้ข้าใช้กำลังบังคับ"
 "ข้าก็บอกแล้วไงว่าแผลแค่มันเล็กน้อย ท่านอย่าได้มาสนใจเลย"
 ฟ่งหลันหลั่นยังคงปฏิเสธเสียงแข็งและต่อปากต่อคำไม่หยุด ทั้ง ๆ ที่สีหน้าของนางเริ่มถอดสีอย่างเห็นได้ชัด
 ในระหว่างนั้นเอง จู่ ๆ รถม้าที่พวกเขานั่งมาก็เกิดเสียหลัก โคลงตัวไปมาอย่างกะทันหัน เพราะพื้นถนนที่วิ่งมาค่อนข้างขรุขระ
 สตรีน้อยมัวแต่นั่งจ้องหน้าแม่ทัพหนุ่มจึงไม่ทันระวังตัว นางจึงเสียการทรงตัว หล่นลงมาจากม้านั่งและทิ้งตัวหน้าคะมำไปทางด้านหน้า
 แต่ปฏิกิริยาประสาทการเคลื่อนไหวของหลงอี้หลิงนั้นดีเยี่ยม เขาได้เอื้อมแขนออกมารับร่างน้อยอรชรและประคองตัวนางไว้ได้ทันท่วงที
 ฟ่งหลันหลั่นรู้สึกได้ถึงท่อนแขนอันกำยำแข็งแรงของแม่ทัพหนุ่มสัมผัสอยู่ตรงช่วงใต้ราวนมของตน นางรู้สึกทั้งตกใจหันขวับมองหน้าเขาอย่าง เขินอายและทำตัวไม่ถูก จึงได้แต่นิ่งตัวเกร็งค้างอยู่ในท่านั้น
 ขณะนี้ใบหน้าอันหล่อเหลาของแม่ทัพหนุ่มอยู่ห่างจากดวงหน้างามแค่คืบเดียว เขาเองก็พยายามควบคุมอาการสั่นไหวในอกอันแปลกประหลาดของตัวเองเอาไว้ ปากเค้นเสียงกล่าวอย่างเย็นชากับสตรีน้อยตรงหน้า เพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์ของตน
 "ตั้งแต่เจ้าถูกพิษเมื่อคราวก่อน จนถึงตอนนี้ร่างกายของเจ้ายังคงไม่หายดี หากไม่อยากอายุสั้นก็ควรอยู่เฉย ๆ อย่าเที่ยวไปหาเรื่องกับคนอื่นให้มันมากนัก"
 ประโยคนั้นของเขาทำให้สตรีน้อยผู้ดื้อดึงและรักอิสระที่ถึงกับอารมณ์เปลี่ยนไปในฉับพลัน สติขาดผึง นางหันขวับไปประจันหน้าสบตากับเขาอย่างขึงขัง ความเขินอายที่มีก่อนหน้านี้หายไปหมดสิ้น
 ฟ่งหลันหลั่นพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างแรงและตอบสวนเขาเสียงแข็งทันควัน
 "เฮอะ! ข้าเองก็ไม่เคยประสงค์ที่จะอยู่ที่นี่ แต่ผู้ใดกันเล่าบังคับรั้งตัวข้าไว้ให้พักอยู่ที่เรือนหลังนั้น หากสาเหตุเป็นเพราะข้าเคยช่วยชีวิตหลงฮูหยินไว้ ข้าได้บอกย้ำชัดเจนไปหลายครั้งแล้ว ว่าพวกท่านไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดตอบแทน"
 หลงอี้หลิงช่วยประคองฟ่งหลันหลั่นให้กลับมานั่งในที่เดิม และกล่าวตอบอย่างมีสติ
 "แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะสามารถเที่ยวไปมีเรื่องและสร้างศัตรูกับใครไปทั่วโดยไม่ดูสถานะของตัวเอง" สุ้มเสียงของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนประหนึ่งสายน้ำ
 แต่ทว่ามันกลับทำให้ฟ่งหลันหลั่นตีความหมายในประโยคนั้นผิดไป เพราะนางเข้าใจว่ากำลังตอกย้ำคำพูดของเยี่ยอ๋องและธิดาของเขาก่อนหน้านี้
 "ใช่สินะ! ข้านี่ช่างไม่เจียมตัว ทำอะไรไม่ดูฐานะของตัวเองเลย ความจริงแล้วข้าไม่ควรไปที่นั่นตั้งแต่แรก และตำแหน่งสาวใช้ส่วนตัว ก็เป็นท่านที่ยัดเยียดให้ข้าเสียด้วยซ้ำไป"
 ความขุ่นเคืองใจสะท้อนออกมากับน้ำเสียงของสตรีน้อยอย่างชัดเจน
 แม่ทัพหนุ่มไม่อาจที่จะปฏิเสธคำกล่าวนั้นของฟ่งหลันหลั่นได้ เพราะเป็นเขาเองที่ต้องการให้นางพักอยู่ที่เรือนหลงหลิงเพื่อรักษาตัวให้หายดี อีกทั้งเขายังติดใจในเรื่องกระท่อมน้อยกลางป่าของนางถูกเผาและคนร้ายที่เขาได้ประมือด้วย ไม่ใช่โจรป่าธรรมดาทั่วไปแต่เป็นคนของเยี่ยอ๋อง ส่วนเหตุผลสำคัญอีกอย่างมีเพียงตัวเขาที่รู้ดีอยู่แก่ใจผู้เดียว
 แววตาดุดันและหน้าตาเย็นชาไร้ความอ่อนโยนผู้นั้นถึงกับเผยสีหน้าที่ฉายความรู้สึกลึกซึ้งจริงใจออกมา
 สตรีน้อยเห็นสีหน้าและแววตาเยี่ยงนั้นของแม่ทัพหนุ่ม พานให้รู้สึกสับสนยิ่งนัก แต่ความโกรธและขุ่นเคืองใจยังมิจางหายไป นางจึงหันขวับไปทางด้านข้างและเปิดผ้าม่านออกเพื่อมองไปด้านนอก และพยายามปรับอารมณ์รวมทั้งสติให้นิ่งลง
 จากนั้นทั้งสองต่างฝ่ายก็เงียบไม่สนทนากันต่อ
 แม่ทัพหนุ่มนั่งมองร่างบางอรชรจากทางด้านหลัง และถูกปกคลุมด้วยเรือนผมเส้นเล็กสีดำน้ำหมึกเงาวับประหนึ่งเส้นไหม ยาวสลวยทิ้งตัวลงพื้น ปลายผมพลิ้วไหวไปมาตามแรงกระแทกของรถม้า ซึ่งกำลังเคลื่อนไปทางด้านหน้าอย่างช้า ๆ
 'นับตั้งแต่วันที่เจ้ากับข้า ได้ตกลงไปยังหน้าผาเบื้องล่างแห่งนั้นด้วยกัน สิ่งที่เจ้าปฏิบัติต่อข้าในวันนั้น เจ้าก็เป็นคนของข้าโดยไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น'
....
เซียงไค 盛開


ศาลาเรือนน้ำภายในจวนเยี่ย
 เยี่ยชิงเชียวโกรธจนไม่สามารถระงับอารมณ์ตนเองไว้ได้อีกต่อไป เพราะบุรุษที่ตนหลงรักออกตัวปกป้องสตรีอื่นอย่างหนักแน่นต่อหน้าต่อตาในงานวันสำคัญของตน แถมยังมีแขกเหรื่อและผู้คนมากมายรับรู้ทั่วกัน
 นางเดือดดาลเสียจนถลึงตาใส่พวกของแม่ทัพหนุ่มอย่างดุดัน และกล่าวขึ้นอย่างไม่พอใจ
 "นี่ท่านแม่ทัพคิดว่าข้าเป็นคนทำร้ายนางทาสของท่านให้ได้รับบาดเจ็บตามที่นางบอกงั้นรึ"
ขนาดถงเสี่ยวเถา สาวใช้ส่วนตัวของธิดาอ๋องยังต้องรีบเข้ามาดึงแขนของนายสาวเพื่อเรียกสติเจ้าตัวเอาไว้
 หลงอี้หลิงยังคงวางตัวนิ่งเฉยต่ออากัปกิริยาและคำกล่าวด้วยอารมณ์กราดเกรี้ยวของเยี่ยชิงเซียว เขาหันไปมองคุณหนูสูงศักดิ์ด้วยสายตาเย็นชาเหมือนทุกครั้ง
 "ข้าขออภัย หากคำกล่าวของข้าทำให้คุณหนูเยี่ยเข้าใจผิดเช่นนั้น ทว่าคนทำผิด..."
 แม่ทัพหนุ่มหยุดพูดครู่หนึ่ง พร้อมกับกวาดสายตามองไปยังสาวงามคนอื่น ๆ บนศาลาเรือนน้ำ และกลับมาหยุดอยู่ที่ธิดาอ๋องกับสาวใช้ของนาง
 "...ทุกคนต่างก็ได้รับโทษของตนไปแล้ว ดังนั้นข้าคิดว่ามันก็น่าจะเพียงพอแล้ว" แม่ทัพหนุ่มหยุดจังหวะพูดอีกครั้ง และเบนสายตาไปทางเยี่ยอ๋อง ก่อนจะพูดต่อ
 "แต่หากท่านอ๋องกับคุณหนูเยี่ยยังไม่พอใจ ข้าก็คงต้องขอเวลาในการไต่สวนสืบหาความจริงของเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างถ้วนถี่อีกครั้ง เพื่อมอบความยุติธรรมต่อทุกฝ่าย"
 ซ่งเฉาเกา ขุนนางคนสนิทของเยี่ยอ๋องได้ยินเช่นนั้น ก็เผยสีหน้ากังวลออกมา จากนั้นเขาเดินปรี่เข้าไปประชิดตัวเจ้าบ้าน และกระซิบเบา ๆ
 "ท่านอ๋อง ข้าเกรงว่า..."
 ไม่มีผู้ใดรู้ว่าซ่งเฉาเกาต้องการกล่าวสิ่งใดกับเยี่ยอ๋อง แต่คนที่เป็นฝ่ายถูกกระซิบดูเหมือนจะเข้าใจในความกังวลนั้นของขุนนางข้างกาย สังเกตได้จากท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขา
 เยี่ยอ๋องจำต้องเก็บความขุ่นเคืองใจของตนและธิดาเอาไว้ก่อน และให้ความสำคัญต่อแผนการใหญ่ที่กำลังทำอยู่
 "เสี่ยวเถา พาคุณหนูของเจ้าเข้าไปพักในจวนก่อน ที่เหลือทางนี้ข้าจะจัดการเอง"
 ถงเสี่ยวเถารอจังหวะนั้นอยู่แล้ว นางจึงรีบขานรับคำสั่งนายใหญ่ของจวนอย่างทันควัน "เจ้าค่ะนายท่าน"
 เยี่ยชิงเชียวปฏิเสธคำสั่งนั้นของบิดาเสียงแข็งและแสดงกิริยากระฟัดกระเฟียดไม่พอใจออกมาอีกครั้ง
 "ท่านพ่อ ข้าไม่..." แต่นางก็ต้องหยุดการกระทำนั้นลงทันใด เมื่อได้เห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของบิดา
 "งั้นก็ได้ วันนี้เป็นวันเกิดของลูก ถือซะว่าทำบุญ ปล่อยลูกนกลูกกาให้มีลมหายใจต่อไปอีกสักพักแล้วกัน"
 ธิดาอ๋องฝืนใจยอมอ่อนข้อถอยร่นให้คู่กรณีตามความต้องการของบิดา แต่ก็ยังมีความถือดี ทระนงในเกียรติศักดิ์และฐานะของตนอยู่ เมื่อขานรับคำสั่งบิดาเสร็จนางก็หันไปพูดกับสาวใช้ของตน
 "เสี่ยวเถาไปช่วยข้าเปลี่ยนชุดหน่อย ชุดนี้มันไม่เป็นมงคลเสียแล้ว เพราะเต็มไปด้วยเสนียดจัญไรและกลิ่นสาบของทาสชั้นต่ำ"
 ธิดาอ๋องตั้งใจกล่าวด้วยน้ำเสียงและถ้อยคำเหยียดหยามต่อฟ่งหลันหลั่นนั่นเอง พูดจบนางก็สะบัดหน้าแรง ให้กับคนกลุ่มนั้นพร้อมกับหมุนตัวหันหน้าออกไปยังทางเดินที่จะออกไปด้านนอกศาลา
 หลงอี้หลิงยังพูดไม่จบ เขาจึงร้องเรียกตามหลังเยี่ยชิงเซียวและสาวใช้ของนางไว้
 "ช้าก่อนคุณหนูเยี่ย ท่านยังไปมิได้"
 ธิดาอ๋องหันขวับมาและถามกลับด้วยน้ำเสียงสดใสดีใจ นางคิดว่าแม่ทัพหนุ่มเรียกตามหลังเพราะความรักความพิศวาสที่มีให้ตน
 "ท่านแม่ทัพไม่ต้องกังวล ข้ามิปล่อยให้ท่านรอนานหรอก ใช้เวลาไม่ถึงสองก้านธูปข้าก็เสร็จแล้ว" ธิดาอ๋องกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจและช่างหลงตัวเองยิ่งนัก
 "มิใช่เรื่องนั้น แต่ท่านหญิงยังมิได้กล่าวคำขอโทษคนของข้าเลย"
 คำกล่าวประโยคนั้นของแม่ทัพหนุ่มทำให้ทุกคนที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ตั้งแต่ต้นต่างก็พากันประหลาดใจและสงสัยยิ่งนัก
 ตอนนี้เยี่ยชิงเซียวรู้สึกเหมือนยิ่งกว่าโดนตบหน้าเสียอีก สตินางขาดผึง จนไม่สามารถระงับอารมณ์โกรธที่มีอยู่ได้อีกต่อไปแล้วจริง ๆ
 "ไม่มีทาง! ข้าคือลูกของท่านพ่อ ที่ถือครองฐานันดรบรรดาศักดิ์อ๋อง และพวกเราก็เป็นถึงพระญาติขององค์ฮ่องเต้ เหตุใดข้าจะต้องลดตัวลงไป ขอโทษนางทาสชั้นต่ำผู้นี้ด้วย"
 แม้แต่เยี่ยอ๋องเองก็ยังขาดสติ ตามธิดาของตนเช่นกัน เขาเดือดดาลเสียจนถลึงตาใส่คู่กรณีอย่างดุดัน
 "หลงอี้หลิง! เจ้าจะหยามเกียรติของข้าและวงศ์ตระกูลมากเกินไปแล้วนะ"
 ฝ่ายหลงอี้หลิงก็ไม่ได้ยอมถอยร่น เขายังคงยืนกรานเสียงแข็งคำเดิมอย่างหนักแน่น สายตาเผยแววจริงจัง
 "หลั่นเอ๋อร์เป็นคนของข้า มิใช่นางข้าทาสชั้นต่ำอย่างที่คุณหนูเยี่ยและคนของท่านเรียกนาง หรือแม้กระทั่งคำกล่าวของท่านอ๋องเมื่อสักครู่...และถ้าหากจะพูดถึงเรื่องการหมิ่นเกียรติและศักดิ์ศรี พวกท่านยิ่งสมควรกล่าวคำ ขอโทษต่อนาง"
 เยี่ยชิงเซียวถามสวนกลับอย่างเดือดดาล เพราะตอนนี้นางแทบจะฉีกชายแขนเสื้อของตัวเองขาดออกจากกันอยู่รอมร่อแล้ว
 "ก็แค่สาวใช้ของจวนแม่ทัพ นั่นก็แค่สามัญชน จะมาเทียบชั้นกับข้าผู้เป็นถึงเชื้อพระวงศ์ได้เช่นไรกัน"
 แม่ทัพหนุ่มยังคงคุมสติได้ดีและโต้ตอบสวนกลับไปอย่างไม่หยุดหย่อน
 "องค์ฮ่องเต้ทรงตรัสไว้ว่า ทุกคนที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินของแคว้นโหย่ว ต่างก็มีเกียรติและศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์เท่ากัน แม้แต่พระองค์เองก็เช่นกัน"
 นายกองคนสนิททั้งสองถึงขนาดทำหน้าฉงนใจเล็กน้อย เพราะวันนี้นายน้อยของตนพูดมากผิดปกติ ถึงขนาดต่อปากต่อคำกับสตรีโดยไม่มีท่าทีอ่อนข้อให้อีกฝ่าย
 คำกล่าวนั้นของแม่ทัพหนุ่มทำให้พ่อลูกตระกูลเยี่ยถึงกับหน้าชา และไม่สามารถหาคำมาโต้แย้งต่อได้ เพราะนั่นคือพระดำรัสของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
 ซึ่งประกาศเป็นราชโองการแจ้งให้ประชาชนในแคว้นโหย่วรับทราบโดยทั่วกัน นับตั้งแต่วันราชสมภพปราบดาภิเษกเสด็จขึ้นครองบัลลังก์
 เยี่ยชิงเซียวผู้เอาแต่ใจและหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีและถือดีว่ามีสายเลือดของเชื้อพระวงศ์ของตัวเองเป็นที่สุด มีหรือนางจะยอมรับและทำตามในสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มต้องการ
 "ข้าไม่ขอโทษใครทั้งนั้น หากท่านแม่ทัพหลงไม่พอใจ ก็เชิญไปเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้และให้พระองค์ทรงช่วยตัดสินละกัน"
 เยี่ยชิงเซียวเผยแววตากระด้างเย็นชาระคนไฟโทสะขณะสบตากับแม่ทัพหนุ่มอย่างท้าทาย
 จากนั้นธิดาอ๋องก็หันไปมองยังฟ่งหลันหลั่น ใบหน้างามเฉิดฉาย ทว่าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น พร้อมกันกล่าววาจาข่มขู่ออกมา อย่างไม่เกรงกลัวต่ออำนาจของหลงอี้หลิงเลยสักนิด
 "ส่วนเจ้า! ที่กล้ามาทำลายวันสำคัญของข้าในวันนี้ ข้าไม่มีทางอภัยและไม่ยอมรามือแค่นี้แน่นอน เจ้ารอรับผลของการกระทำนั้นได้เลย"
 เมื่อกล่าวจบธิดาอ๋องก็สะบัดหน้าแรง เดินหน้าบึ้งตึงออกไปจากศาลาเรือนน้ำทันที และไม่ขอโทษหรือกล่าวอำลาต่อแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน ณ ที่ตรงนั้นเลยสักคำ
 เยี่ยอ๋อง รู้สึกโกรธและเสียหน้ายิ่งนักกับเหตุการณ์นี้ แถมแผนการที่วางไว้ก็มาถูกทำลายลงเพราะสาวใช้ผู้นี้เป็นต้นเหตุ และเมื่อบรรยากาศรื่นเริงของเฉลิมฉลองได้พังทลายลง เขาจึงสั่งให้บ่าวรับใช้ส่งแขกเหรื่อกลับบ้าน
 ทำให้เหล่าพวกขุนนางและคนที่มาร่วมงานต่างพากันมองว่าแม่ทัพหนุ่มช่างเป็นคนที่จองหอง ไร้ความเกรงกลัวต่ออำนาจเยี่ยอ๋องและไม่เข้าเคารพเขาในเชื้อพระวงศ์ขององค์ฮ่องเต้เอาเสียเลย เพียงแค่ต้องการปกป้องสาวใช้คนเดียว แม่ทัพหนุ่มผู้นี้ถึงขนาดกล้าเสียมารยาทต่อเยี่ยและธิดาของเขาได้เยี่ยงนี้
 เหตุการณ์ทุกอย่างจบลง และงานวันเกิดของเยี่ยชิงเซียว ก็เหลือไว้เพียงความบาดหมางผูกใจเจ็บและอาฆาตเคียดแค้นของเจ้าตัวและคนสกุลเยี่ย ที่มีต่อหลงอี้หลิงกับฟ่งหลันหลั่น สาวใช้คนใหม่ของจวนแม่ทัพ
....
เซียงไค 盛開


ศาลาเรือนน้ำ
  ต่อจากนั้นหลงอี้หลิงก็ได้พยุงตัวฟ่งหลันหลั่นให้ลุกขึ้นยืน ก่อนที่เขาจะหันกลับไปมองทางธิดาอ๋อง ผู้เป็นเจ้าของงานวันเกิด นัยน์ตาสีดำนิลกรุ่นโกรธเบิกกว้างขึ้นจ้องมองคนเบื้องหน้าอย่างดุดัน และกล่าวถามเสียงเข้ม
  "คุณหนูเยี่ย! มิทราบว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นบนศาลาแห่งนี้กัน ถึงขนาดที่คนของข้าต้องเลือดตกไหลยางออกอาบมือเช่นนี้"
  ธิดาอ๋องและสาวใช้ รวมถึงบรรดาสตรีคนอื่น ๆ ซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ตรงนั้น ถึงกับสะดุ้งตัวโหยงและพลันรู้สึกหนาวสะท้านเย็นยะเยือกเข้าไปถึงกระดูกดำ จนจับขั้วหัวใจ ทั้ง ๆ ที่มีเม็ดเหงื่อท่วมใบหน้า
  ทุกคนต่างรู้สึกได้ถึงความโกรธและไม่พอใจเป็นอย่างที่สุดของแม่ทัพหนุ่มผ่านดวงตาคมกริบน่ากลัวคู่นั้น กระแสโทสะรุนแรงกำลังแผ่ซ่านออกมาจากคนผู้นี้
  เยี่ยชิงเซียวผู้หยิ่งยโสทระนงในตนเอง พยายามข่มความกลัวไว้ในใจ ตอบเลี่ยงเฉไฉ โดยพยายามใช้น้ำเสียงอันแข็งกร้าว และแสดงอารมณ์ไม่พอใจออกมา
  "ข้ามิได้ทำอะไรผิด นางข้าทาสผู้นี้ต่างหากที่เป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน ข้าเพียงแค่ขอร้องให้ช่วยถือของไว้ชั่วประเดี๋ยว แต่นางกลับทำของสำคัญของข้าหล่นลงพื้นจนแตกเสียหายอย่างที่เห็น"
  คุณหนูผู้สูงศักดิ์ยืนเชิดใบหน้าขึ้นสูงและกล่าวอย่างมั่นหน้า พลางหยุดพูดครู่หนึ่งและเบนสายตามองไปอุ้งมือน้อยของคู่กรณี
  "และแผลนั่น...นางก็ทำตัวเอง"
  ธิดาอ๋องหวังจะกลบเกลื่อนความผิดของพวกตน อีกทั้งยังเจตนาตั้งใจใส่ร้ายโยนความผิดให้กับอีกฝ่ายแทน
  ฟ่งหลันหลั่นผู้ซื่อสัตย์และรักในความยุติธรรม ได้ฟังธิดาอ๋องโต้แย้ง แม่ทัพหนุ่มกลับมาอย่างทระนงตนเยี่ยงนั้น ไฉนเลยนางจะยืนทนฟังเฉย ๆ และปล่อยให้คนอื่นใส่ความอยู่ฝ่ายเดียว
  "ไม่จริง! ข้าหาได้เป็นคนเริ่มก่อนไม่...ธิดาอ๋องเยี่ยงท่าน มีฐานะและบรรดาศักดิ์เป็นถึงเชื้อพระวงศ์ แต่เหตุไฉนถึงได้กล่าวคำโป้ปดมดเท็จใส่ความผู้อื่นหน้าด้าน ๆ กันเล่า"
  สาวใช้คนสวยของแม่ทัพหนุ่มตอบโต้สวนกลับธิดาอ๋องอย่างฉะฉาน ไร้ความเกรงกลัวต่ออำนาจของฝ่ายตรงข้าม
  ถงเสี่ยวเถา สาวใช้ของเยี่ยชิงเซียวรู้สึกโกรธแทนเจ้านายของตน จึงเกิดลืมตัวไปชั่วขณะ นางยกมือขึ้นชี้หน้าและตะคอกเสียงดังด่าทอฟ่งหลันหลั่นสวนกลับไปอย่างกราดเกรี้ยวต่อหน้าแม่ทัพหนุ่ม
  "บังอาจ! เจ้าเป็นแค่ข้ารับใช้ ถือดียังไงถึงได้กล้ามาลบหลู่หมิ่นเกียรติและกล่าววาจาลามปามตีตนเสมอคุณหนูของข้า"
  แค่คำพูดตะคอกด่าทอธรรมดา ๆ มีหรือสตรีน้อยแห่งจวนแม่ทัพจะสะทกสะท้านหรือเกรงกลัว กลับยิ่งทำให้นางรู้สึกขำและสมเพชพวกเขาเสียมากกว่า
  หลงอี้หลิงกำหมับแน่นและทำตาโกรธขึ้งให้กับสาวใช้ของธิดาอ๋องทันที ในจังหวะที่เขาจะกล่าวขึ้น ก็ถูกฟ่งหลันหลั่นชิงพูดตัดหน้าก่อน
  หึ! หึ!
  สตรีน้อยหัวเราะในลำคอ พร้อมกับเผยรอยยิ้มอ่อนตรงมุมปากบนดวงหน้างาม
  "ช่างสมเพชความคิดและแผนการต่ำ ๆ นั้นเสียจริง! พวกท่านต่างหากที่เป็นคนเอาสิ่งของที่ชำรุดแตกเสียหายอยู่แล้วมาให้ข้าช่วยถือ แถมยังตั้งใจผลักตัวข้าให้ล้มลงไปนั่งกองอยู่บนพื้นตรงนั้น จนมือน้อย ๆ ของข้ามีสภาพอย่างที่เห็น"
  สาวใช้ของเยี่ยชิงเซียวรู้สึกชาไปทั้งใบหน้าและลำตัว กลับคำกล่าวของคู่กรณีที่โต้แย้งสวนมาไม่หยุดปาก นางก็เผยท่าทีร้อนตัวออกมา เพราะกลัวว่าแผนการของพวกนางจะถูกจับได้ จึงรีบออกตัวปกป้องผู้เป็นนายสาวอีกครั้ง
  "ยังสามหาวไม่เลิกสินะ! จะให้ข้าพูดย้ำอีกกี่ครั้ง เจ้าเป็นเพียงสาวใช้ผู้ต่ำต้อยแต่กลับกล้ากล่าวร้ายใส่ความคุณหนูของข้าเยี่ยงนี้ ผู้เป็นถึงธิดาของเยี่ยอ๋อง ซึ่งไม่ต่างจากการหมิ่นเบื้องสูง คอยดูเถอะ ท่านอ๋องมิปล่อยเจ้าไว้แน่"
  พอสาวใช้กล่าวจบ เยี่ยชิงเซียวก็รับไม้ต่ออย่างรู้ใจ
  จู่ ๆ ธิดาอ๋อง ซึ่งยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ก็จับท่อนแขนของตัวเองและแสดง สีหน้าเจ็บปวดขึ้นมาอย่างฉับพลัน
  โอ๊ย!
  และดูเหมือนว่าแผนเรียกร้องความเห็นใจของนางจะได้ผล
  เยี่ยอ๋องซึ่งยืนมองดูสถานการณ์นั้นทางด้านนอกศาลาเรือนน้ำอยู่นานแล้ว และพอเห็นว่าธิดาของตนมีอาการผิดปกติเกิดขึ้น ด้วยความรักและความเป็นห่วง เขาจึงรีบเดินตรงปรี่เข้ามาตรงจุดเกิดเหตุทันที โดยมีขุนนางคนสนิท ประกบตามหลังมาติด ๆ
  "เซียวเอ๋อร์ ลูกได้รับบาดเจ็บงั้นรึ"
  ผู้เป็นบิดาเดินเข้าไปดูอาการบาดเจ็บของบุตรี และถามไถ่อย่างกังวล
  พอได้ดูใกล้ ๆ ด้วยสองตา เยี่ยอ๋องกลับไม่เห็นร่องรอยของบาดแผลใหญ่โต นอกจากรอยขีดข่วนและริ้วรอยแดงปื้นของฝ่ามือบนดวงหน้างาม เพียงแค่นั้นมันก็สามารถทำให้อารมณ์โกรธเกรี้ยวของเขาระเบิดออกมา
  "ใครมันบังอาจมาทำร้ายธิดาของข้า!"
  เยี่ยชิงเซียวเริ่มตีหน้าเศร้า กล่าวคำเท็จเพิ่มมากขึ้นไม่หยุดปาก และแสร้งทำทีเป็นปวดท่อนแขนจนยกไม่ขึ้น
  "ลูกรู้สึกปวดไปหมดทั้งตัวเลย ท่านพ่อต้องจัดการเรื่องนี้ให้ลูกด้วย ไม่งั้นลูกไม่ยอมเด็ดขาด"
  ธิดาอ๋องกระทำเช่นนี้เพื่อเรียกร้องความเห็นใจและความสงสารจากทุกคนในศาลาเรือนน้ำ แต่ลับหลังสายตาของผู้อื่น นางกลับแอบแลบลิ้น ปลิ้นตา เย้ยหยันฟงหลันหลั่นอย่างสะใจ
  การกระทำนั้นของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ก็หาได้รอดพ้นสายตาของหลงอี้หลิงและนายกองคนสนิทของเขาไม่
  เยี่ยอ๋องเห็นเพียงรอยขีดข่วนเล็ก ๆ บนหลังมือขาวผ่อง และรอยแดงปื้นบนดวงหน้างามของธิดา เขาก็รู้ได้ทันทีว่านางต้องโกหกเขาเป็นแน่ แต่ด้วยความรักลูกและไม่อยากให้นางอับอายต่อหน้าแขกเหรื่อ จึงได้ไหลตามน้ำ เขาจึงหันหน้าออกไปทางนอกศาลาเรือนน้ำ และตะโกนเสียงดังสั่งให้บ่าวรับใช้มาจับตัวคนผิดเอาไว้
  "พวกเจ้า...มีใครอยู่แถวนี้บ้าง! รีบมาจับสาวใช้นางนี้ไปโบยหลังเดี๋ยวนี้!"
  แม่ทัพหนุ่มมองสถานการณ์ตรงหน้าออกอย่างทะลุปรุโปร่ง เห็นได้ชัดเจนว่าสาวใช้ของตนกำลังถูกใส่ความ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ดี ถ้าหากต้องมีเรื่องผิดใจกับจวนอ๋องแห่งนี้ เขาจึงได้ตัดสินกล่าวบางอย่างออกมา ซึ่งอาจจะไม่ถูกใจฟ่งหลันหลั่นเท่าใดนัก
  "ช้าก่อนท่านอ๋อง...เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นความผิดของข้าเอง..."
  ฟ่งหลันหลั่นได้ยินแม่ทัพหนุ่มกล่าวออกตัวรับผิดแทนตนเยี่ยงนั้น นางก็พูดแทรกขึ้นอย่างไม่พอใจทันที
  "นายน้อยข้าไม่ได้..." แต่แม่ทัพหนุ่มก็ไม่ยอมให้นางมีโอกาสได้พูดในสิ่งที่ต้องการเช่นกัน เขายกมือขึ้นปิดปากนางเพื่อปรามทันที
  สาวใช้จำต้องเงียบเสียงลงและยืนฟังนิ่ง ๆ แม้อารมณ์โกรธข้างในใจกำลังเดือดพล่านอยู่
  ส่วนสองพ่อลูกตระกูลเยี่ย ต่างก็รอฟังแม่ทัพหนุ่มอย่างตั้งใจ
  เยี่ยอ๋องได้เผยรอยยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ และฉวยโอกาสนั้นกล่าวเสริมเติมแต่งสถานการณ์เพื่อให้ตัวเองและบุตรีเป็นฝ่ายได้เปรียบ
  "เหตุใดท่านแม่ทัพถึงได้กล่าวออกตัวรับผิดแทนสาวใช้ผู้นี้กันเล่า ในเมื่อคนที่ทำผิดคือนาง ท่านไม่กลัวผู้คนจะครหาหรือว่าแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นโหย่ว กำลังปกป้องคนผิดอยู่"
  เยี่ยชิงเซียวถือโอกาสนั้นรีบกล่าวเสริมขึ้นอย่างถือดี เพราะมีบิดาคอยให้ท้ายอยู่นั่นเอง
  "ลำพังตัวลูกไม่เท่าไร แต่นางข้าทาสต่ำต้อยผู้นี้ หมิ่นศักดิ์ศรีในฐานันดรของลูก นั่นก็เท่ากับว่าเป็นการลบหลู่หยามเกียรติอ๋องของท่านพ่อด้วยเช่นกัน นั่นคือสิ่งที่ลูกมิอาจยอมได้"
  ระหว่างการสนทนาที่โต้ตอบอย่างดุเดือดนี้ บนศาลาเรือนน้ำหรือแม้แต่คนที่ยืนดูอยู่ด้านนอกศาลา ต่างก็พากันปิดปากเงียบ ไม่มีผู้ใดกล้าเสนอความคิดเห็นหรือกล่าวถ้อยคำใดออกมา
  หยวนจูวเย่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ แม้ว่าใจเขาอยากจะยื่นมือเข้าให้ความช่วยเหลือต่อฟ่งหลันหลั่นยิ่งนัก แต่ก็ถูกคนสนิทของเขาห้ามปรามเอาไว้ เพราะไม่งั้นจะเดือดร้อนไปถึงบิดาของเขาได้
  'แม่นางฟ่ง เจ้าจะเอาตัวรอดต่อยังไงดี เจ้าได้ไปเหยียบจมูกเสือเข้าเสียแล้ว หวังว่าแม่ทัพหนุ่มของเจ้า จะช่วยปกป้องชีวิตน้อย ๆ ของเจ้าเอาไว้ได้นะ'
  วกกลับมายังภายในศาลาเรือน
  แม่ทัพหนุ่มได้ฟังสองพ่อลูกกล่าวผสมโรงกันอย่างเข้าขากัน และถ้อยคำของพวกเขา ทำให้แม่ทัพหนุ่มเกือบขาดสติ แววตาดุดัน ใบหน้าขึงขังจริงจังเผยขึ้นอย่างฉับพลัน
  "...ข้าต้องขออภัยท่านอ๋องและธิดาด้วย หากสาวใช้ของข้ากระทำการเสียมารยาทและได้ล่วงเกินหมิ่นเกียรติคนตระกูลเยี่ย คงเป็นที่ตัวข้าสั่งสอนและดูแลคนไม่ดีพอ ดังนั้นหากท่านอ๋องคิดจะลงโทษ คนผู้นั้นย่อมควรจะเป็นข้าเอง"
  เขาออกตัวยอมรับผิดทั้งหมดแทนสาวใช้ส่วนตัว ทั้ง ๆ ที่ก็รู้ว่าความจริงนั้นเป็นเช่นไร
  เยี่ยชิงเซียวเห็นหลงอี้หลิงพยายามปกป้องสาวใช้อย่างออกหน้าออกตา โดยไม่ว่าหน้าตนเยี่ยงนี้ นางยิ่งไม่พอใจและโกรธเขาหนักมากขึ้น
  "นี่ท่านแม่ทัพยังคิดจะปกป้องคนผิด และรับโทษแทนนางอย่างงั้นรึ" และพลันหันไปมองทางบิดาของตน ด้วยสายตาร้องขอ
  "ท่านพ่อ ถ้าท่านไปจัดการเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด ข้าจะโกรธท่านและจะไม่ยอมพูดกับท่านอีกเลย" ธิดาอ๋องถึงกับใช้ไม้ตาย กล่าววาจาขู่บิดาต่อหน้าผู้คนมากมาย ณ ที่ตรงนั้น
  หลงอี้หลิงเป็นห่วงและกังวลใจว่าการรู้ไม่เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของคนในเมืองหลวงของฟ่งหลันหลั่น จะนำภัยร้ายมาสู่ตัวนางเอง แถมตอนนี้ดูท่านางอาจคงจะลืมไปว่าตัวเองได้สูญเสียวรยุทธ์ไปชั่วคราว ดังนั้นเขาจึงได้คว้ามือของสาวใช้ไว้หมับและออกแรงกุมแน่น พร้อมกับส่งสายตาให้อีกฝ่ายสงบสติอารมณ์ลงและปล่อยเรื่องทุกอย่างให้เขาจัดการเอง
  ฟ่งหลันหลั่นยังคงแสดงสีหน้าโกรธขึ้งและพร้อมจะมีเรื่องอยู่ตลอดเวลา และนางไม่ต้องการให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะการกระทำของตน แม้ว่าจะเป็นแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ก็ตาม จึงพูดสวนขึ้นมาอย่างเดือดดาลทันที
  "ข้าไม่ได้ทำเรื่องอะไรผิด เหตุใดนายน้อยจะต้องกล่าวคำขอโทษและยอมรับผิดแทนข้าด้วย คนสูงศักดิ์พวกนั้นต่างหากที่ใส่ความข้าและหาเรื่องข้าก่อน"
  สตรีน้อยกล่าวโต้แย้งอย่างฉะฉาน แต่พอหันไปเห็นสายตาที่เขามองมาอย่างมีนัย ทำให้นางก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ แม้จะยังรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม แต่ก็ยอมเงียบลงตามที่เขาต้องการ
  เยี่ยอ๋องและธิดาของเขา ยืนสังเกตท่าทางห่วงใยและเป็นกังวลใจของแม่ทัพหนุ่ม ซึ่งแสดงออกต่อสาวใช้ส่วนตัวอย่างชัดเจนต่อหน้าผู้คนมากมาย โดยไม่สนใจสายตาของคนตรงนั้น
  สองพ่อลูกจึงเกิดความรู้สึกขุ่นเคืองใจและเหมือนถูกหยามเกียรติ เพราะคนทั้งเมืองหลวงต่างก็รู้ว่าตระกูลเยี่ยต้องการสานสัมพันธ์กับตระกูลหลงมาโดยตลอด
  โดยเฉพาะเยี่ยชิงเซียว ธิดาอ๋องยืนตัวสั่น ใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาแข็งกร้าว
  เป๊าะ !
  นางโกรธมากถึงขนาดเผลอออกแรงที่มือจนทำให้ด้ามพัดหักครึ่งต่อหน้าทุกคน และแสดงอาการเกิดอาการหึงหวงไม่พอใจเป็นที่สุด
  ผู้เป็นบุตรีได้หันไปมองหน้าบิดา และเผยความรู้สึกข้างในใจที่อยู่ในตอนนี้ผ่านดวงตาดุดันคู่นั้น ว่านางต้องการให้เขาตัดสินกระทำบางอย่างเพื่อปกป้องตน
  เยี่ยอ๋องรักและหวงแหนธิดาของตนเป็นที่สุด เมื่อมองเห็นแววตาโกรธขึ้งและแฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดใจของนาง เขาก็มิอาจจะทนอยู่นิ่งเฉยได้ จึงชี้ปลายพัดในมือไปยังฟ่งหลันหลั่น และกล่าวตะคอกขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
  "บัดซบ! เจ้าเป็นเพียงแค่ทาสชั้นต่ำ กล้าทำร้ายคนในจวนอ๋องยังไม่พอ ยังอวดดีต่อปากต่อคำหยามเกียรติตระกูลเยี่ยของข้า การกระทำนี้ช่างรุนแรงนัก เพราะเท่ากับว่าเจ้าได้หยามเกียรติองค์ฮ่องเต้เช่นกัน เจ้าช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงและมิเกรงกลัวต่ออาญาแผ่นดินเสียเหลือเกิน หากวันนี้ข้าไม่ได้เห็นเจ้าถูกลงโทษ ข้าคงไม่อาจจะเป็นอ๋องได้อีกต่อไป"
  เยี่ยอ๋องกระทำเรื่องเล็กให้เป็นเยี่ยงนั้นเพื่อตั้งใจเรียกความสนใจจากผู้คน รวมทั้งแขกเหรื่อที่มาร่วมในงานวันนี้ ให้มารวมตัวกันตรงศาลาเรือนน้ำ และเขาจะฉวยโอกาสนี้เป็นข้ออ้างเรียกร้องบางอย่างจากหลงอี้หลิง ในการแสดงความรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้น
  จางเก่อและเข่อลั่วเผยสีหน้าตกใจเพราะทั้งสองคนกลัวว่าฟ่งหลันหลั่นจะถูกลงโทษจริง ๆ และถ้าเป็นเช่นนั้น นายน้อยของพวกเขาคงมิแคล้วจะต้องมีเรื่องกับคนในจวนอ๋องแห่งนี้จริง ๆ
  หลงอี้หลิงรู้ดีว่าหากปล่อยให้เยี่ยอ๋องกระทำการได้ตามใจของเขา สตรีน้อยก็คงต้องถูกลงทัณฑ์หนักอย่างแน่นอน และเขาก็มิอาจปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นกับคนของเขาได้ จึงจำเป็นต้องตัดไฟแต่ต้นลม
  เมื่อเห็นบ่าวรับใช้ของจวนอ๋องเดินหน้าตาขมึงทึง ถือไม้โบยด้ามใหญ่เข้ามาสมทบอย่างรวดเร็วราวกับเตรียมการล่วงหน้ารอไว้ก่อนนานแล้ว เขาจึงเดินเข้าไปแย่งไม้นั้นจากบ่าวรับใช้มาถือไว้ในมือ
  หลงอี้หลิงรู้ดีว่าเยี่ยอ๋องผู้นี้รักธิดาคนสุดหัวใจ เมื่อโดนข่มขู่เช่นนั้น เขาเองก็คงจะไม่ยอมยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเช่นกัน แม่ทัพหนุ่มจึงชิงพูดเสียงกร้าวขึ้นอย่างดุดัน
  "นังหนูคนนี้ มีเพียงข้าเท่านั้นที่จะลงโทษนางได้ คนอื่น! ไม่ว่าใครก็ห้ามแตะต้องนาง"
  ทุกคนตรงนั้นพอได้ยินถ้อยคำนี้ของแม่ทัพหนุ่ม ต่างก็เข้าใจไปในทิศทางเดียวกันว่า สตรีนางนี้แท้จริงแล้วคงมิได้มีฐานะเป็นเพียงแค่สาวใช้ส่วนตัวของเขาอย่างแน่นอน เพราะนอกจากสกุลหลงและองค์ฮ่องเต้แล้ว เขาก็ไม่เคยประกาศกร้าวต่อผู้คน และแสดงตนปกป้องใครเยี่ยงนี้มาก่อน
....
เซียงไค 盛開


  บนท้องถนนหลักใจกลางเมืองหลวงเต็มไปด้วยผู้คนที่พาครอบครัว คนรัก ญาติสนิทมิตรสหาย ออกมาเที่ยวชมงานเทศกาลกันอย่างคับคั่งหนาแน่น
  ฟ่งหลันหลั่นรู้สึกตื่นตากับค่ำคืนอันสวยงามนี้เป็นยิ่งนัก ตลอดเส้นทางที่พวกเขาเดินผ่าน โคมไฟสวยงามรูปลักษณ์ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นรูปสัตว์ หรือบ้านเรือน หรือรูปแบบอื่น ๆ ล้วนถูกแขวนอยู่ตรงประตูหน้าบ้าน และตามแผงร้านค้ามากมายบนถนนขนาบสองข้างทาง ก็เต็มไปด้วยสินค้าเหล่านี้
  พ่อค้าขายของเล่นปาหี่และพ่อค้าขายพุทราเชื่อมเดินสวนกันไปมาขวักไขว่ ทุกคนต่างส่งเสียงเรียกร้องลูกเร่งทำยอดขายกันอย่างขยันขันแข็งเพราะวันเทศกาลจะเป็นวันที่สามารถสร้างรายได้ให้แก่พวกเขา
  ร้านหาบเร่ขนมหวาน บะหมี่ร้อน เองก็ไม่แพ้กัน พวกเขาขยันเร่งค้าขายในช่วงโอกาสสำคัญเช่นนี้แม่จะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหนก็ไม่มีเวลาให้หยุดพัก เพราะต้องทำงานหาเงินเลี้ยงปากท้องตนเองและครอบครัว
  แม้แต่เหล่าขอทานคนเร่ร่อนก็พลอยได้อิ่มท้องไปด้วยจากเทศกาลนี้ เพราะยังมีคนใจบุญมีจิตเมตตาแบ่งปันอาหารให้คนยากไร้เช่นกัน
  ฟ่งหลันหลั่นวิ่งไปดูแผงนั้นทีแผงนี้ทีอย่างตื่นเต้นดีใจ ราวกับเด็กน้อยผู้ซึ่งได้รับอนุญาตจากผู้ปกครองให้ออกนอกเรือนครั้งแรกกระนั้นแหละ
  หลงอี้หลิงเดินตามหลังสตรีน้อยต้อย ๆ สายตาจับจ้องคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา โดยมีจางเก่อและเข่อลั่ว ยืนทิ้งระยะห่างเล็กน้อยอยู่ทางด้านหลังของพวกเขา
  ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธขึ้ง เคร่งเครียดและดุดัน บัดนี้ได้เผยรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนออกมาบนดวงหน้าอันหล่อเหลาอย่างไม่รู้ตัว
  อาภรณ์สีครามกับผ้าพันคอเฟอร์ขนมิงค์ฟูฟ่องสีกรมท่าที่ห่อหุ้มให้ความอบอุ่นแก่ลำคอของแม่ทัพหนุ่ม ดูขับผิวพรรณและใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาให้ดูเด่นและสะดุดตามากยิ่งขึ้น
  ทหารนายกองคนสนิททั้งสองของแม่ทัพหนุ่มเห็นสีหน้าของนายน้อยเต็มไปด้วยความสุขซึ่งพวกเขาแทบไม่เคยเห็นรอยยิ้มนี้จากผู้เป็นนายมานานมากแล้ว ทั้งคู่จึงมีความคิดเห็นตรงกันว่าไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอ ดังนั้นจึงพากันเดินแยกตัวไปตรวจตราความสงบเรียบร้อยของงาน
  ช่วงเวลานี้ฟ่งหลันหลั่นมีความสุขมาก ด้วยความตื่นเต้นและความ สนอกสนใจกับสิ่งใหม่ ๆ แปลกตาตรงหน้าที่ไม่เคยพบเจอ ทำให้นางลืมตัว เผลอดึงแขนหลงอี้หลิงให้เดินตามติดตัวเองไปตลอดเส้นทางที่มีการจัดงานเทศกาล
  สตรีน้อยชวนแม่ทัพหนุ่มพูดคุยและหัวเราะอย่างสนุกสนาน หลงอี้หลิงก็ยิ้มตอบรับให้นางอย่างอ่อนโยน สายตาอบอวลไปด้วยความรู้สึกดี ๆ ซึ่งแสดงออกมาโดยไม่ตัว จนทั้งคู่เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงกลางสะพานโค้งแห่งหนึ่ง
  ซึ่งด้านล่างเป็นคลองเส้นเล็ก ๆ ที่มีแม่น้ำไหลผ่านและมีเรือนำพานักท่องเที่ยวไปลอยประทีปอยู่กลางสายน้ำสองสามลำ
  หางตาของฟ่งหลันหลั่นเหลือบมองไปเห็นชายชราขอทานคนหนึ่งกำลังนั่งก้มหน้าอยู่ตรงหัวสะพานของอีกฝั่ง ภาพความทรงจำเกี่ยวกับตาเฒ่าฟ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว รอยยิ้มสุขใจบนดวงหน้างามก็จางหายไป พลันเปลี่ยนเป็นสีหน้าเศร้าหมองเกิดขึ้นมาแทนที่
  หลงอี้หลิงสังเกตเห็นได้ถึงความผิดปกตินั้น จึงเอ่ยถามขึ้นอย่างห่วงใย
  "มีอะไรหรือเปล่า"
  "เปล่า แค่พอเห็นชายชราขอทานผู้นั้น มันทำให้ข้าอดคิดถึงตาเฒ่าที่จากไปของข้าไม่ได้ ไม่รู้ป่านนี้ดวงวิญญาณของเขาเป็นยังไงบ้าง จะสุขสบายดีหรือจะลำบากเหมือนตอนที่มีชีวิตอยู่กับข้า"
  สตรีน้อยตอบคำถามด้วยน้ำเสียงเศร้า พลางละสายตาจากชายชราขอทาน ก่อนจะแหงนหน้ามองท้องฟ้าซึ่งราตรีนี้พระจันทร์เต็มดวงเปล่งประกายทอแสงสีทองอร่ามงามตายิ่งนัก
  แม่ทัพหนุ่มไม่สามารถย้อนกลับไปช่วยหรือแก้ไขอดีตที่ผ่านมาของสตรีผู้นี้ได้ และไม่รู้ว่านางกับตาเฒ่าผู้นั้นได้ผ่านเรื่องราวอันใดร่วมกันมาบ้าง แต่สิ่งที่เขาสัมผัสได้คือทั้งสองคนรักและผูกพันกันมาก ทว่าเขามีบางสิ่งบางอย่างที่ติดใจอยู่และยังหาคำตอบเกี่ยวกับอดีตของสองคนนี้
  "การเกิดแก่เจ็บตายล้วนเป็นสิ่งที่ไม่มีใครหลีกหนีพ้น อย่าได้ทำหน้าเศร้าเช่นนั้นไปเลย ข้ามั่นใจว่าท่านตาของเจ้า คงกำลังเฝ้ามองเจ้าอยู่ จากที่ไหนสักแห่งหรืออาจจะบนท้องนภาอันกว้างใหญ่นั้นแน่นอน" น้ำเสียงเขาเรื่อยเฉื่อยหากแต่นุ่มนวลเสนาะหู
  ฟ่งหลันหลั่นรู้ดีว่าแม่ทัพหนุ่มกำลังพยายามปลอบใจ และมันก็ดูเหมือนจะได้ผล เพราะถ้อยคำของเขาก็ทำให้นางรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่ คนเดียวบนโลกใบนี้อีกต่อไป
  สตรีน้อยหันกลับมาจ้องหน้าสบตากับแม่ทัพหนุ่มอีกครั้ง นางโปรยยิ้มหวานให้เขาเล็กน้อย และพลางตอบด้วยน้ำเสียง
  "ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ปลอบใจ ข้ารู้ดีว่ามันคือสัจธรรมของชีวิต แต่เขาก็ไม่น่าจากข้าไปเร็วขนาดนั้น ร่ำลากันสักคำก็ยังไม่มี แถมเขายังไม่ได้ดื่มเหล้ามงคลของข้า เช่นนี้แล้วหากข้าออกเรือน ใครกันที่จะส่งตัวข้าเข้าห้องหอ...หรือว่าท่านแม่ทัพจะเป็นผู้ทำหน้าที่นั้นแทนตาเฒ่าของข้า"
  น้ำเสียงอ่อนนุ่มเกือบเข้าขั้นปะเหลาะเอาใจแกมหยอกล้อของสตรีน้อย เพื่อหวังจะเปลี่ยนบรรยากาศชวนหดหู่ใจที่เป็นอยู่ในขณะนี้ เพราะนางไม่ชอบทำตัวอ่อนแอให้ผู้ใดเห็นได้ง่าย ๆ นั่นเอง
  แต่คนที่คิดจริงจังกลับดูเหมือนจะเป็นหลงอี้หลิง เขารีบปฏิเสธเสียงแข็งอย่างขึงขังทันควัน เพราะหน้าที่นี้เขามิยอมตอบรับอย่างแน่นอน
  "ข้ามิใช่ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายไหน คงทำหน้าที่นั้นแทนท่านตาของเจ้าไม่ได้หรอก และหากเจ้าลืมไป ข้าจะย้ำอีกครั้ง เจ้าคือคนของข้า! ดังนั้นเรื่องที่จะให้ส่งตัวเจ้าเข้าร่วมหอโหมโรงกับบุรุษอื่น เจ้าเลิกคิดไปได้เลย"
  ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังคำกล่าวด้วยท่าทีจริงจังนั้นของแม่ทัพหนุ่ม ทำให้นางรู้สึกขบขัน
  ปุ ปุ๊ด
  พลันรีบยกสองมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง แต่ก็สุดจะกลั้น จึงหัวเราะร่าเสียงดังออกมา
  "ฮะฮ่าฮ่า!...นี่ท่านคิดจริงจังไปถึงไหนเนี่ย ไม่ต้องใส่ใจหรอก ข้าก็แค่พูดล้อเล่นเท่านั้นเอง"
  ถึงจะบอกแม่ทัพหนุ่มออกไปเช่นนั้น แต่ดวงหน้างามกลับแดงก่ำระเรื่อขึ้นมาให้เห็นอย่างชัดเจน จนร้อนผ่าวไปทั่วไปหน้าของตน นางจึงเอื้อมมือไปตบไหล่ของอีกฝ่ายเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนรู้สึกที่มีอยู่ในขณะนี้
  "ผู้ใดล้อเล่นกับเจ้ากัน ข้ากล่าวสิ่งใดออกไปก็หมายความตามคำกล่าวนั้น ไม่มีทางเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้"
  น้ำเสียงแฝงยืนกรานห้ามโต้แย้งใด ๆ ใบหน้าของเขาในตอนนี้ เดาอารมณ์ไม่ออกเลยว่ากำลังรู้สึกเช่นไรอยู่
  สตรีน้อยหุบรอยยิ้มสดใสลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตยังคงมองหน้าแม่ทัพหนุ่ม
  "ฟังนะ! ข้าเพิ่งจะเลยวัยปักปิ่นมาได้ไม่นาน แม้ใคร ๆ จะบอกว่าถึงเวลาต้องออกเรือนแล้ว แต่ข้าเป็นพวกรักอิสระ และยังมีเรื่องสำคัญอีกหลายเรื่องที่จะต้องทำให้สำเร็จ ตอนนี้ข้าไม่มีความคิดที่จะเอาชีวิตของตัวเองไปผูกมัดกับผู้ใด อีกอย่างวัน ๆ ข้าก็เจอแต่หน้าท่านกับเหล่าทหารของท่าน แล้วบุรุษที่ไหนจะมาชอบพอหรือมาสู่ขอข้าได้กันเล่า"
  ในจังหวะที่ฟ่งหลันหลั่นกำลังกล่าวประโยคนั้นออกมา ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้งนาง จู่ ๆ เสียงเรียกอย่างคุ้นหูจากบุรุษผู้หนึ่งก็ทักทายดังขึ้นมาจากตรงด้านหน้าหัวสะพาน เยื้อง ๆ จากจุดที่ชายชราขอทานนั่งอยู่
  "แม่นางฟ่ง ทางนี้!"
  ฟ่งหลันหลั่นกับแม่ทัพหนุ่มหันไปมองตามเสียงอย่างแปลกใจ ใครกันส่งเสียงทักทายนางอย่างสนิทสนมเช่นนี้
  "หยวนจูวเย่งั้นหรือ"
  แม่ทัพหนุ่มกล่าวชื่อของบุรุษผู้นั้นขึ้นอย่างลอย ๆ สีหน้าดูไม่สบอารมณ์
  "คุณชายหยวน" สตรีน้อยส่งยิ้มและโบกมือหย็อย ๆ ตอบอย่างเป็นมิตร
  บัณฑิตหนุ่มรูปงามเห็นสตรีน้อยส่งเสียงทักทายตอบรับ เขาก็รีบก้าวเท้ายาวฉับ ๆ เดินตรงดิ่งมาหานางทันที
  หยวนจูวเย่โปรยเสน่ห์ยิ้มหวานให้กับสตรีน้อยและกล่าวร่ายยาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล วาจาอ่อนหวาน
  "โชคดีจังที่เจอแม่นางฟ่งที่นี่ ก่อนหน้านี้ข้าไปหาท่านที่จวนแม่ทัพ กะว่าจะชวนออกมาเที่ยวชมงานเทศกาลโคมไฟด้วยกัน แต่ทหารยามบอกว่าท่านพักผ่อนไปเรียบร้อยแล้ว"
  สายตาที่เขามองอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความชุ่มฉ่ำหัวใจที่ได้เจอกับนางอีกครั้งในค่ำคืนนี้ และก็ไม่ลืมที่จะหันไปกล่าวทักทายแม่ทัพหนุ่ม ซึ่งเจ้าตัวกำลังยืนทำหน้าตาขมึงทึงอยู่ข้างกายสาวใช้
  "ท่านแม่ทัพ" หยวนจูวเย่พยักหน้าทักทายแม่ทัพหนุ่ม แบบไม่เป็นพิธีการตามมารยาท
  หลงอี้หลิงเองก็พยักหน้าตอบรับตามมารยาท ตอนนี้ไม่ใช่เวลาราชการดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องเคร่งครัดยึดถือกฎปฏิบัตินัก
  หยวนจูวเย่เห็นสีหน้าบึ้งตึงนั้นของอีกฝ่าย ทำให้เขาอดที่จะยั่วโมโหบุรุษผู้นี้ไม่ได้
  "ช่างน่าประหลาดใจนัก ที่ได้เห็นท่านแม่ทัพหลงมาเดินเที่ยวงานเทศกาลแบบนี้ด้วย เพราะทุกปีท่านมักจะไปยืนประจำตำแหน่งอยู่ตรงหอบังคับการตรวจตราเมืองเพราะคอยดูแลความสงบเรียบร้อย ดูทว่าปีนี้เมืองหลวงคงจะมีเรื่องให้น่าสนใจเป็นอย่างแน่นอน จริงไหมท่าน"
  ที่จริงแล้วหยวนจูวเย่เป็นบัณฑิตหนุ่มที่มากความสามารถผู้หนึ่งแห่งเมืองหลวง และหากเข้ารับราชการเป็นขุนนางในราชสำนัก เขาก็คงจะมีตำแหน่งที่สูงไม่ใช่น้อย แถมรูปลักษณ์ก็งดงามไม่แพ้หลงอี้หลิง ทั้งสองจึงเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานาน และยิ่งตอนนี้ดูเหมือนว่าทั้งคู่กำลังชื่นชมในบุปผาแรกแย้มดอกเดียวกันเสียแล้ว

  "มิใช่เรื่องแปลกอันใด คนของข้าอยู่ที่ใด ข้าย่อมอยู่ที่นั่นเป็นเรื่องธรรมดา" วาจานี้แฝงน้ำเสียงหึงหวงจนออกนอกหน้า
  คำตอบราบเรียบแต่โจ่งแจ้งชัดเจน แฝงซึ่งความหนักแน่นจริงจังในถ้อยคำนี้ของหลงอี้หลิง ทำให้คนฟังอดเข้าใจและคิดเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้

  'มารความสุขเสียจริง'
  อาการหึงหวงของแม่ทัพหนุ่มได้ถูกแสดงออกมาทางสีหน้าและแววตาอย่างไม่รู้ตัว
  ฟ่งหลันหลั่นเห็นบุรุษรูปงามทั้งสองตรงหน้าตน กำลังยืนจ้องหน้าและเขม่นสายตาขึงขังใส่กันราวกับเสือพบสิงห์ ด้วยเกรงว่าพวกเขาจะทะเลาะกันและอาจพานทำให้เสียบรรยากาศค่ำคืนนี้ไป
  นางจึงรีบคิดหาวิธีตัดบทสนทนาของทั้งคู่ ด้วยการเดินไปคั่นกลางระหว่างพวกเขา และผลักหน้าอกทั้งสองคนพร้อมกันเบา ๆ เพื่อแยกออกจากกัน
  "เอาละ ๆ พวกท่านเลิกจ้องหน้ากันอย่างกับเสือปะทะสิงห์ได้แล้ว นี่ถ้าแม่นางมู่ อยู่ที่นี่ด้วย ข้าก็คงจะรู้สึกดีกว่านี้"
  จังหวะนั้นเองฟ่งหลันหลั่นก็เหลือบมองไปเห็นมู่เซียวหลานพร้อมกับสาวใช้คนสนิทกำลังเดินอยู่ริมคลองของอีกฟากฝั่งพอดี ราวกับนัดแนะกันไว้ก่อนช่างเหมาะเจาะมาก
  "โย่! แม่นางมู่ทางนี้"
  สตรีน้อยชูมือโบกไหว ๆ ไปมาและส่งเสียงร้องเรียกสตรีผู้โฉมงามให้เดินมารวมกลุ่มกับพวกตน
  เมื่อมู่เซียวหลานได้เดินมารวมกลุ่ม ยังไม่ทันที่นางจะได้กล่าวทักทายผู้ใด สาวใช้คนสนิทของนางก็พูดทักทายฟ่งหลันหลั่นขึ้นด้วยความดีใจ
  "แม่นางฟ่ง บังเอิญจังที่พวกเราได้เจอท่านที่นี่ ไม่เช่นนั้นนายหญิงของข้าคงจะต้องเดินเที่ยวงานเทศกาลอย่างเงียบเหงาคนเดียวเป็นแน่"
  มู่เซียวหลานหันไปมองสาวใช้และปรามนางด้วยสายตาเล็กน้อยก่อนจะหันกลับหาทั้งสามคน นางได้ย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้เกียรติต่อบุรุษทั้งสอง และกล่าวทักทายอย่างมีมารยาท วาจาอ่อนหวานและถ่อมตน
  "หากว่าเข้ามารบกวนเวลาของคุณชายทั้งสอง ต้องขออภัย"
  บุรุษหนุ่มทั้งสองพยักหน้าตอบรับตามมารยาท แต่ไม่มีกล่าวสิ่งใดกลับ มู่เซียวหลานก็หันไปทักทายพูดคุยกับฟ่งหลันหลั่น ซึ่งเจ้าตัวกำลังยืนยิ้มแป้นและแสดงสีหน้าโล่งใจเป็นพิเศษ แถมยังยกมือขึ้นมาป้องปากแอบกระซิบนินทาคนอย่างซึ่งหน้า
  "แม่นางมู่ ท่านมาช่วยข้าได้ทันเวลาพอดีเลย มิเช่นนั้นตรงนี้คงมีคนเปิดศึกใหญ่ปะทะปะมือกันเป็นแน่"
  มู่เซียวหลานทำหน้าตางงและสงสัย นางไม่เข้าใจในคำกล่าวนั้นของฟ่งหลันหลั่น แต่พอเบนสายตาไปทางบุรุษทั้งสอง และเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของพวกเขา นางจึงคาดเดาสถานการณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้ได้ทันที พลันเผยรอยยิ้มขบขันให้กับสตรีน้อยตรงหน้า
  "เนื้อหอมเสียจริง ถ้าคนเมืองจิ่วมาเห็นเจ้าตอนนี้ พวกเขาคงแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าลิงน้อยแห่งเมืองจิ่ว จะมีบุรุษรูปงามถึงสองคนประกบข้างกายมิยอมห่างเยี่ยงนี้"
  ฟ่งหลันหลั่นถูกมู่เซียวหลานแซวหนักต่อหน้าบุรุษทั้งสอง แถมพวกเขายังหัวเราะชอบใจอีก ทำให้สตรีน้อยขวยเขินจนเสียอาการ
  เพื่อแก้ไขสถานการณ์นางจึงได้ถือโอกาสนั้นชวนทุกคนไปปล่อยโคมไฟด้วยกัน เพราะพวกเขาล้วนแต่เป็นสหายที่นางได้พานพบหลังจากที่สูญเสียตาเฒ่าฝูไปนั่นเอง
.....
เซียงไค 盛開


เรือนหลงหลิง
  หลงอี้หลิงกับฟ่งหลันหลั่นและจางเก่อ เดินทางกลับมาถึงเรือนหลงหลิงเรียบร้อย ยกเว้นเข่อลั่วได้แยกตัวออกไประหว่างทาง
  เพลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เข่อลั่วก็กลับมาพร้อมกับท่านหมอคนเดิมที่เคยมารักษาอาการบาดเจ็บของฟ่งหลันหลั่นในคราวก่อน
ห้องพักส่วนตัวของฟ่งหลันหลั่น
  ยามโหย่วล่วงเข้ายามซวี[1] ภายในห้องพักส่วนตัวของสตรีน้อย ท่านหมอกำลังตรวจและรักษาบาดแผลให้ผู้เจ็บอย่างตั้งใจ โดยมีแม่ทัพหนุ่มนั่งเฝ้าประกบอยู่ใกล้ ๆ มิยอมห่าง สายตาคมเฉียบจ้องอย่างไม่วางตา
[1]ยามโหย่ว (酉:yǒu) คือ 17.00 - 18.59 น.
ยามซวี (戌:xū) คือ 19.00 - 20.59 น.
  พอหลงอี้หลิงได้เห็นว่าบาดแผลว่ามันลึกกว่าที่เขาคาดคิดไว้ สีหน้าของแม่ทัพหนุ่มยิ่งดูบึ้งตึงและเผยความไม่พอใจมากยิ่งขึ้น มือที่วางอยู่เหนือเข่าทั้งสองข้างกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
  ใช้เวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป ท่านหมอก็ช่วยทำแผลให้สตรีน้อยเสร็จเรียบร้อย หลังจากนั้นเขาก็ขอตัวลากลับไปทันที โดยมีจางเก่อและเข่อลั่วตามออกไปส่ง ปล่อยให้นายน้อยของเขาได้อยู่ตามลำพังกับเจ้าของห้องนั้น
  หลงอี้หลิงยื่นมือไปจับตรงข้อมือของสาวใช้ ปลายนิ้วหนาและสาก ลูบสัมผัสลงบนผิวขาวเนียนนุ่มละมุนนั้นอย่างทะนุถนอม
  เขาไม่สบายกระนั้นหรือ อารมณ์ขึ้นลงสลับไปมาจนเราตามแทบไม่ทัน อย่างกับสตรีที่กำลังมีระดูอยู่
  ในขณะที่สตรีน้อยจ้องหน้าเขาและคิดสงสัยในใจ แม่ทัพหนุ่มก็ดึงมือน้อยของนางเข้ามาหาตัวเขา นางจึงชักมือกลับทันที เพราะรู้สึกไม่คุ้นชินกับการปฏิบัติเยี่ยงนี้ของอีกฝ่าย
  แต่ทว่าหลงอี้หลิงก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้ เขาตอบโต้สวนกลับด้วยความ ขึงขัง ด้วยการออกแรงดึงกระชากมือน้อยจนร่างบางอรชรถลาเข้าหาตัวเขาอย่างรวดเร็ว สายตาคมเฉียบจ้องมองใบหน้างามอย่างโกรธขึ้ง ราวกับออกคำสั่งให้อีกฝ่ายยอมจำนน
  หลงอี้หลิงเอ่ยถามสตรีตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเข้มกับคำถามคำเดิม ซึ่งนางกำลังก้มนั่งมองผ้าพันแผลบนฝ่ามือของตนเพื่อต้องการหลบสายตาอันดุดันของเขา
  "ฟ่งหลันหลั่น ก่อนที่พวกเราจะเดินทางไปจวนเยี่ยอ๋อง ข้าได้กำชับเจ้าไว้เยี่ยงไร"
  ฟ่งหลันหลั่นรีบเงยขึ้น นางไม่ตอบคำถาม แต่กลับโต้แย้งสวนเขาอย่างทันควัน
  "จะถามกี่ครั้งคำตอบก็เหมือนเดิม ว่าคนพวกนั้นเข้ามาหาเรื่องข้าเองก่อน"
  สตรีน้อยตอบอย่างฉะฉาน แต่ก็ยังพยายามเลี่ยงที่จะไม่สบตากับ แม่ทัพหนุ่ม เพราะรู้ดีแก่ใจว่าตนก็มีส่วนผิดที่ไม่มีความอดทนอดกลั้นมากพอ จนปล่อยให้เกิดเรื่องราวบานปลายใหญ่โตขึ้นตามมา
  แม่ทัพหนุ่มจ้องดวงหน้างามและถอนหายใจออกมาเบา ๆ เล็กน้อย อย่างอ่อนใจ

  "ข้าจะทำเยี่ยงไรกับเจ้าดี หากไม่กลัวเจ็บ ก็จงรู้สึกกลัวตายเสียบ้างสิ แต่นี่กระไร เจ้ากลับพาตัวเองเข้าไปเสี่ยงในเรื่องอันตรายทุกครั้งร่ำไป" ถ้อยคำตำหนิแกมดุเล็กน้อยของหลงอี้หลิง ผสมไปด้วยความโกรธและความห่วงใยระคนกัน
  ด้วยเพราะแม่ทัพหนุ่มนิสัยจริงจังและเถรตรงมากเกินไป จึงมักทำตัวแข็งกระด้าง เย็นชา และไม่ค่อยเปิดเผยความคิดและอารมณ์ของตัวเองต่อผู้อื่นให้เห็นง่าย ๆ อีกทั้งยังพยายามซ่อนความรู้สึกแท้จริงเอาไว้ข้างในใจ
  ฟ่งหลันหลั่นเองก็รู้ตัวดี เพราะตั้งแต่จำความได้ นางก็มีแต่เรื่องให้ต้องเจ็บตัวอยู่เสมอ
  "ข้าก็ไม่ได้อยากทำตัวเองให้บาดเจ็บ แต่ดูเหมือนมันคงเป็นชะตากรรมที่ข้าไม่อาจฝืนหรือหลบเลี่ยงได้กระมัง ถ้าไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของชาวบ้าน สุดท้ายปัญหามันก็จะวิ่งเข้ามาหาอยู่ดี" สตรีน้อยกล่าวเหมือนกำลังตัดพ้อต่อโชคชะตาของตน
  พ่อลูกสกุลเยี่ยคู่นั้นเป็นคนประเภทผูกใจเจ็บ เจ้าคิดเจ้าแค้น แม่ทัพหนุ่มจึงกังวลว่าอีกฝ่ายจะตามมาเอาเรื่องกับสตรีน้อยอาจจะถึงขั้นเอาชีวิต เพราะนางดันไปทำให้พวกเขาเสียหน้าแถมในงานสำคัญเช่นนั้น
  "การที่เจ้าไปมีเรื่องกับคนตระกูลเยี่ยโดยไม่ยำเกรงต่ออำนาจของพวกเขาเยี่ยงนั้น ต่อจากนี้เจ้าต้องระวังตัวให้ดี ห้ามออกไปข้างนอกตามลำพัง คนเดียวเด็ดขาด หากจำเป็นจะต้องไปไหนจริง ๆ ให้มาบอกข้าเสียก่อน"
  โทนเสียงเข้มที่เปล่งออกมา ผนวกกับถ้อยคำอันหนักแน่นและสายตาจริงจังของแม่ทัพหนุ่ม ล้วนสื่อได้ถึงความกังวลใจที่มีต่อตัวนาง
  "ข้าเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาผู้ต่ำต้อย แถมยังตัวคนเดียว ไม่มีญาติและครอบครัวให้ต้องห่วง อีกทั้งก็ข้าไม่ใช่คนสำคัญอะไรต่อใคร เยี่ยอ๋องและธิดาผู้นั้นของเขาคงไม่มาสนใจข้านักหรอก ท่านแม่ทัพอย่าได้กังวลจนเกินเหตุไปเลย"

  นางกล่าวขึ้นอย่างไร้ความกังวล เพราะไม่รู้เลยว่าตัวเองได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนที่ผู้อื่นพากันพยายามหลีกหนีและไม่อยากมีปัญหาด้วยมากที่สุดในเมืองหลวงแห่งนี้ รองจากองค์ฮ่องเต้
  แม่ทัพหนุ่มมีอายุและประสบการณ์ในการใช้ชีวิตมามากกว่า จึงมองคนได้ขาดกว่าฟ่งหลันหลั่น อีกทั้งเล่ห์เหลี่ยมวังวนการแก่งแย่งอำนาจของคนในเมืองหลวง โดยเฉพาะพวกขุนนาง สตรีน้อยผู้นี้แทบไม่รู้อะไรเลย
  "ทุกชีวิตย่อมมีคุณค่าและมีความสำคัญเท่ากัน ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านธรรมดา คนสูงศักดิ์ ขุนนาง ข้าราชการหรือแม้แต่เชื้อพระวงศ์ กระทั่งองค์ฮ่องเต้ ผู้เป็นเจ้าของแผ่นดินผืนนี้ และเจ้าก็เป็นคน..."
  หลงอี้หลิงกล่าวยังไม่ทันจบประโยค จังหวะนั้นก็มีเสียงร้องเรียก สตรีน้อยดังขัดจังหวะเขาขึ้นมาเสียก่อน
  "แม่นางฟ่ง! อีกประเดี๋ยวพวกข้าจะออกไปตรวจตราความสงบเรียบร้อยภายในตัวเมือง จึงได้แวะมาบอกท่านเอาไว้ก่อน เผื่อว่าท่านสนใจที่จะออกไปเที่ยวชมงานเทศกาลโคมไฟพร้อมกับพวกเรา ท่านจะได้เตรียมตัวให้พร้อม"
  น้ำเสียงของเข่อลั่วดังลอดเข้ามาในห้องของสตรีน้อยชัดเจนทุกถ้อยคำไม่มีตกหล่น และกระซิบเบา ๆ ถามเพิ่มอีกหนึ่งประโยคอย่างระแวงอีกด้วย
  "...แม่นางฟ่ง ว่าแต่นายน้อยยังไม่รู้เรื่องที่ท่านจะตามพวกข้าเข้าไปในเมืองใช่ไหม"
  ฟ่งหลันหลั่นนั่งหน้าเจื่อนอยู่ข้างกายของแม่ทัพหนุ่ม แม้นางอยากจะตะโกนตอบเข่อลั่วกลับไป แต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะสายตาพิฆาตของเขากำลังจับจ้องมองมาอย่างดุดัน
  แม่ทัพหนุ่มได้ยินเนื้อความของประโยคที่ลูกน้องคนสนิทกำลังพูด นัดแนะกับสาวใช้ส่วนตัวของเขา ถึงแผนการที่ทั้งสองได้ตกลงกันไว้ แต่ไม่มีใครขออนุญาตหรือบอกกล่าวให้เขารู้เรื่องนี้มาก่อนเลยสักคน ทำให้เจ้าตัวถึงกับชักสีหน้าโกรธขึ้งไม่พอใจและทำตาดุให้กับสตรีน้อยข้างกายทันที
  "โชคดีที่ข้ายังไม่กลับห้องพัก เลยทำให้ได้ล่วงรู้แผนการอันแยบยลของพวกเจ้าในครั้งนี้" แม่ทัพหนุ่มกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างใจเย็น แต่แววตาฉายแววดุดันราวกับสิงโตจ้องจะตะครุบเหยื่อตรงหน้า
  เข่อลั่วสะดุ้งตัวโหยงด้วยความตกใจที่ได้ยินเสียงของแม่ทัพหนุ่มตอบกลับมา แทนที่จะเป็นสาวใช้เจ้าของห้อง เขาจึงรีบผลักประตูเข้าไปข้างในอย่างลนลาน พร้อมเผยสีหน้าตื่นตระหนกต่อหน้านายน้อยของตน ซึ่งอีกฝ่ายยังคงนั่งอยู่กับสตรีน้อย ยังเก้าอี้ตรงตำแหน่งของโต๊ะทรงกลมกลางห้องนั้น
  เข่อลั่วยืนตัวสั่นเทาและเอ่ยถามนายน้อยของตนด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก และก้มหน้าหลบสายตาโกรธขึ้งคู่นั้นอย่างกังวลใจ เพราะเขารู้ตัวว่าตัวเองทำผิดกฎและผิดคำสั่งของแม่ทัพหนุ่ม
  "นะ นายน้อยท่านยังอยู่หรือขอรับ นี่ก็จะเข้ายามซวี[1]แล้ว ข้านึกว่าท่านกลับห้องพักไปแล้วเสียอีก"
  แม่ทัพหนุ่มได้เห็นท่าทีประหม่าตกใจของทหารนายกองคนสนิท เขาจึงคำรามเสียงเข้ม ขู่ถามเขาออกไปอย่างดุดัน
  "เข่อลั่ว! เจ้ามีอะไรจะแก้ตัวกับข้าอย่างนั้นรึ!"
  เข่อลั่วได้ฟังดังนั้น เขาก็ทรุดตัวเข่านั่งคุกเข่าลงกับพื้นตรงนั้นอย่างรวดเร็ว และยอมรับผิดไว้เพียงคนเดียว เพราะกลัวว่านายน้อยของตนจะโกรธหนักจนพานสั่งลงโทษฟ่งหลันหลั่นไปด้วย
  "นะ นายน้อยเรื่องทั้งหมดนี้เป็นความผิดของข้าแต่เพียงผู้เดียว ข้าจะรับโทษทัณฑ์นั้นไว้เองขอรับ แต่แม่นางฟ่งไม่ได้ร่วมวางแผนหรือมีส่วนรู้เห็นอะไรทั้งนั้น คืนนี้ในเมืองหลวงมีการจัดงานเทศกาลรื่นเริง วันนี้เกิดเรื่องไม่ดีมากมายขึ้นที่จวนเยี่ยอ๋อง ข้าเลยอยากช่วยให้แม่นางฟ่งอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง เลยมาชวนนางออกไปเที่ยวชมงานก็แค่นั้น"
  นายกองร่างท้วมออกตัวปกป้องฟ่งหลันหลั่นอย่างหน้าตาใสซื่อ เพราะหากนายของตนรู้ว่าพวกเขาได้วางแผนร่วมกันมาล่วงหน้ามาหลายวันแล้ว มีหวังสาวใช้ผู้นี้คงจะถูกลงโทษห้ามออกนอกเรือนหลงหลิงไปอีกหลายวัน และก็คงจะอดเที่ยวงานคืนนี้ด้วยเป็นแน่
  ฟ่งหลันหลั่นซาบซึ้งในน้ำใจของนางกองผู้นี้ แต่นางก็ไม่ใช่คนที่ขี้ขลาด กล้าทำก็ต้องกล้ารับ สตรีน้อยจ้องตาแม่ทัพหนุ่มด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวและกล่าวออกตัวรับผิดทั้งหมดไว้คนเดียวอย่างหนักแน่น ไม่ต่างจากการกระทำของเข่อลั่ว
  "ท่านเข่อลั่วไม่ผิด ทั้งหมดนี้เป็นความคิดของข้าเองคนเดียว เขาแค่ทำตามที่ข้าได้ร้องขอไปเท่านั้น หากท่านแม่ทัพจะสั่งลงโทษก็จงมาลงที่ข้าเพียงผู้เดียว"
  หลงอี้หลิงได้เห็นถึงความรักในพวกพ้องของทั้งสองคนซึ่งต่างฝ่ายต่างก็แย่งกันรับผิดเพื่อปกป้องอีกฝ่าย หลังจากที่ฟังแล้ว เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน พลางหันไปเอ่ยกับสาวใช้ข้างกายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ โดยไม่ได้มองหน้านาง
  "ช่วงนี้ในเมืองหลวงกลางคืนอากาศค่อนข้างเย็น มิแน่คืนนี้อาจจะมีหิมะแรก ยังไงเจ้าก็สวมใส่อาภรณ์ให้มันมิดชิดและหยิบผ้าคลุมติดตัวไปด้วยล่ะ หากล้มป่วยไม่สบายกลับมาจะลำบากผู้อื่นเอาได้"
  คำกล่าวอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยนของแม่ทัพหนุ่ม ทำให้ทั้งคู่ได้ฟังแล้วถึงกับแทบไม่เชื่อหูตัวเอง จนต้องหันไปมองหน้ากันอย่างประหลาดใจยิ่งนัก
  สตรีน้อยดีใจเป็นที่สุด เพราะนี่เป็นครั้งแรกของนางที่จะได้มีโอกาสเที่ยวชมงานเทศกาลที่จัดขึ้นในเมืองหลวงสักครั้งในชีวิต
  แม่ทัพหนุ่มเห็นท่าทีที่ดีใจจนออกหน้าออกตาของสตรีน้อย เขาไม่อยากถ่วงเวลาในการตระเตรียมของอีกฝ่าย เขาจึงลุกขึ้นและเดินตรงออกไปจากห้อง แต่ก้าวขายังไม่ทันพ้นขอบประตู เขาก็ชะงักไว้และกล่าวเสริมขึ้นอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
  "เข่อลั่ว! กลับมาจากตรวจตราเวรยามเสร็จเมื่อใด เจ้าจงไปรับโทษโบยหลัง 50 ไม้กระบองกับนายทหารผู้คุมกฎที่จวนด้วย" น้ำเสียงเข้ม ดุดันของผู้เป็นนายน้อย ได้ออกคำสั่งต่อลูกน้องคนสนิทอย่างจริงจัง
  "ขอรับนายน้อย" เข่อลั่วรับคำด้วยน้ำเสียงกร่อย ฟังดูหดหู่เศร้าสร้อยอย่างยอมจำนน
ครึ่งชั่วยามต่อมา
  ฟ่งหลันหลั่นก็ได้ติดตามจางเก่อและเข่อลั่ว ออกมาเดินเที่ยวชมงานเทศกาลในเมืองหลวง แต่ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ทั้งลูกน้องคนสนิททั้งสองพากันแปลกใจแต่ก็ไม่มีใครกล้าถามออกมา นั่นคือนายน้อยของพวกเขา ผู้ที่ไม่เคยสนใจในเทศกาลงานใด ๆ เลยสักครั้ง แต่วันนี้เขากลับตามออกมาด้วย แถมยังเดินประกบสาวใช้ส่วนตัวไม่ยอมให้คลาดสายตาหรือห่างกายไปไหนแม้เพียงครึ่งก้าว
  ประหนึ่งว่า นางคือไข่ในหินของเขาก็ไม่ปาน
  นายกองร่างท้วมทนเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ไหว จึงเอ่ยถามสหายสนิทซึ่งเดินอยู่ข้างกาย สายตาก็จ้องมองไปยังคู่หนุ่มสาว ซึ่งกำลังเดินอยู่ทางด้านหน้าตนอย่างสนอกสนใจ
  "จางเก่อ...เจ้าว่ามันน่าแปลกหรือไม่ ?"
  จางเก่อผู้ที่ไม่ชอบยุ่งเรื่องส่วนตัวของผู้ใด รู้สึกเบื่อหน่ายในความสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านของเข่อลั่ว เขาจึงย้อนถามสหายอย่างกวนอารมณ์ ทั้ง ๆ ที่เขาก็รู้ดีว่าสหายนั้นหมายถึงเรื่องอันใด
  "เจ้าหมายถึงบรรยากาศในงานเทศกาลในค่ำคืนนี้ หรือหมายถึงสิ่งใดกันล่ะ"
  เข่อลั่วหันไปมองค้อนให้สหายและเอ่ยสวนกลับไปอย่างหงุดหงิดใจ
  "จางเก่อ! เจ้าไม่ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเลย พวกเราทั้งกองพันต่างก็รู้และเห็นกันอย่างชัดเจน ว่าช่วงสองสามเดือนมานี้นายน้อยดูผิดปกติ เขาดูไม่เป็นตัวของตัวเองเอามาก ๆ ตั้งแต่ที่ได้พบกับแม่นางฟ่งผู้นี้"
  พอพูดจบเข่อลั่วก็หันกลับมาจ้องมองนายของตนจากทางด้านหลังด้วยความสงสัยและพินิจพิจารณา
  จางเก่อจึงย้อนถามสหายแกมขู่กลับไปอย่างระอาและเหนื่อยใจยิ่งนัก ซึ่งทั้ง ๆ ที่เข่อลั่วก็เจ็บตัวมาตลอดเพราะนิสัยชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น แต่เขาก็ไม่เคยหยุดพักในความขี้สงสัยและอยากรู้อยากเห็นเรื่องของเจ้านายเกินหน้าที่เลยแม้แต่น้อย
  "เข่อลั่ว! เจ้าอยากถูกโบยหลังเพิ่มอีกสัก 200 ไม้กระบองงั้นหรือ"
  เข่อลั่วได้ฟังก็หันกลับมามองสหายอีกครั้งและทำหน้าตาเจ็บปวดเมื่อนึกถึงภาพตอนที่เขาถูกนายทหารรักษากฎโบยหลังด้วยไม้กระบอง พลันรีบตอบสวนกลับอย่างฉับไว
  "เจ้าถามแปลก ถูกโบยหลังเจ็บจะตาย ใครอยากจะโดนลงโทษกันเล่า พูดขึ้นมาแล้วข้ายังรู้สึกเจ็บปวดแปลบและแผลยังแผลเก่าก็ยังไม่หายดีเลย"
  เขากล่าวเบา ๆ เพราะกลัวว่าคนทางด้านหน้าจะได้ยิน พลางยกมือมาลูบแผ่นหลังอันหนาของตัวเอง
  "ถ้าเช่นนั้นก็จงทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีเถิด อย่าได้คิดสงสัยในสิ่งใดที่ไม่ใช่เรื่องของตัวให้มันมากนัก หากนายน้อยได้ยินคำพูดเหล่านั้นของเจ้า แผ่นหลังอันหน้าซึ่งเต็มไปด้วยเนื้อหนังและไขมันเหล่านั้น คงจะถูกเพิ่มจำนวนไม้กระบองอย่างแน่นอน"
  จางเก่อกล่าวเตือนเข่อลั่วด้วยความหวังดี และเอื้อมมือไปตบลงบ่าไหล่ของสหายเบา ๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินไปหาแม่ทัพหนุ่มทางด้านหน้า
  เข่อลั่วเองก็ไม่รอช้ารีบวิ่งต้วมเตี้ยมตามหลังไปสมทบกับทุกคนทันที ทว่า คำเตือนจากสหายสนิทก็มิได้แทรกซึมเข้าโสตประสาทหูของเขาเลยสักนิด
[1] ยามซวี (戌:xū) คือ 19.00 - 20.59 น.
...
เซียงไค 盛開


  หยวนจูวเย่ ได้ซื้อโคมไฟงดงามมาอันหนึ่งเพื่อหวังจะมอบให้กับ ฟ่งหลันหลั่น และขอให้นางร่วมปล่อยโคมไฟดวงนี้คู่กันกับเขา
  สตรีน้อยไม่ค่อยมั่นใจในความหมายที่อีกฝ่ายกำลังสื่อสารออกมา แต่นางไม่อยากให้เขาคิดเกินเลยไปมากกว่าคำว่าสหาย จึงปฏิเสธอย่างอ้อมค้อม แถมยังดึงแม่ทัพหนุ่มมาเป็นข้ออ้างชิ้นใหญ่อีกด้วย
  "ขอบคุณน้ำใจของคุณชายหยวน แต่ข้าขอรับไว้ด้วยใจ เพราะวันนี้ข้าเป็นคนทำให้นายน้อยต้องทิ้งงานของเขาเพื่อตามข้าออกมาเที่ยวในค่ำคืนนี้ ดังนั้นข้าจึงต้องทำหน้าที่สาวใช้ของเขาให้เสร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์เช่นกัน"
  หยวนจูวเย่เผยแววตาเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะรู้สึกผิดหวังจากการถูกสตรีที่ตนหมายปองปฏิเสธต่อหน้าคู่แข่งอย่างชัดแจ้ง แต่ก็พยายามทำหน้านิ่งเก็บอารมณ์ไว้ข้างใน
  แม้จะรู้สึกไม่ชอบใจ และหยวนจูวเย่ก็ไม่มีทางยอมถอดใจง่าย ๆ อย่างแน่นอน หากแต่คืนนี้ต้องจำใจยอมรับและเคารพในการตัดสินใจของนาง เพื่อรักษาน้ำใจและมิตรภาพกันไว้
  ส่วนมู่เซียวหลานเองก็ดูมีสีหน้าเศร้าซึมลงไปอย่างถนัดตาไม่ต่างจากหยวนจูวเย่ ซึ่งฟ่งหลันหลั่นนั้นรู้ดีว่าเพราะเหตุใด นางจึงเป็นเช่นนั้น
  นายหญิงแห่งหอมู่ต๋าแอบหลงรักบัณฑิตหนุ่มผู้นี้ข้างเดียว และนางไม่เคยแสดงความรู้สึกออกมาให้ใครเห็น มีเพียงฟ่งหลันหลั่นผู้ซึ่งรู้จักคบค้าสนิทสนมกันมานานจึงพอจะรู้ใจสหายตน และนั่นคืออีกหนึ่งเหตุผลสำคัญที่สตรีน้อยปฏิเสธในไมตรีของหยวนจูวเย่
  คงเพียงหลงอี้หลิงผู้เดียวเท่านั้น ที่ยืนยิ้มในใจ ราวกับเขาได้ชนะศึก อีกครั้ง
  ครู่ต่อมาทั้งสี่ก็ได้เขียนคำขอของตัวลงบนกระดาษอย่างตั้งใจ
  'ขอให้ข้าสืบรู้สาเหตุการตายของตาเฒ่าได้ในเร็ววัน ข้าจะได้ทวงแค้นคืนให้พวกมันอย่างสาสม และขอให้แม่ทัพหนุ่มผู้นี้จงพบเจอแต่ความสุข เลิกทำหน้าตาเคร่งเครียดกลัดกลุ้มตลอดทั้งวันเสียที และขอให้เขาแคล้วคลาดจากภัยอันตรายและปลอดภัยจากศัตรูที่หวังปองร้าย'
  ด้านแม่ทัพหนุ่ม แม้ปากเขาจะบอกว่าไม่เชื่อในเรื่องพวกนี้ แต่ก็ได้หลับตาลงพร้อมกับอธิษฐานในใจเช่นกัน
  'ขอให้นางสมหวังตามคำขอทุกประการ ขอให้ทีความสุขและอยู่เคียงข้างเช่นนี้ไม่แยกจากกันไปตลอดกาล'
  ดูเหมือนว่าทั้งฟ่งหลันหลั่นและหลงอี้หลิงต่างก็ขอพรให้อีกฝ่ายอย่างห่วงใยซึ่งกันและกัน
  หลังจากที่ทั้งสี่ปล่อยโคมไฟขึ้นสู่ท้องฟ้าล่องลอยออกไปไกลได้ไม่นาน เหล่าพลุไฟมากมายก็ถูกประโคมจุดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองในวันเทศกาลอย่างงดงามวิจิตรตระการตา ส่องแสงเรืองรองราวกับมีบุปผาชาตินานาพันธุ์นับหมื่นดอก เบ่งบานสะพรั่งพร้อมกันอยู่บนผืนนภาในราตรีนี้
  "ท้องฟ้าราตรีนี้ช่างงดงามยิ่งนัก! เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ข้าได้เห็นพลุไฟสวย ๆ แถมยังมีสหายรู้ใจร่วมชมความงามนี้ด้วยกัน หากวันหน้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้น ข้าก็คงไม่เสียใจแล้ว"
  ฟ่งหลันหลั่นกล่าวชื่นชมความงามของดอกไม้ไฟที่แตกกระจายอยู่บนท้องอย่างละลานตา แววตาฉายประกายความบริสุทธิ์อันใสซื่อและความสุขที่ล้นทะลักออกมา ทำให้สามคนที่เหลือพลอยซึมซับความรู้สึกดี ๆ นั้นไปด้วย
  ทั้งสี่คนพร้อมใจกันแหงนหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าด้วยกันอีกครั้ง ปล่อยวางความทุกข์ ละทิ้งหน้าที่ หยุดพักกายใจชั่วคราว และดื่มด่ำกับความสุขความเปรมปรีดิ์ตรงหน้านี้อย่างผ่อนคลาย
  ในทันใดนั้นเอง ละอองสีขาวราวกับปุยนุ่นก็ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า
  ใช่แล้ว หิมะแรกของปีเริ่มโปรยปรายลงมาดั่งฝนพรำ ราวกับเป็นการมอบของขวัญชิ้นพิเศษอันงดงามเพื่อชโลมใจให้กับหนุ่มสาวและผู้คนมากมายในค่ำคืนนี้
  เพลาล่วงเลยผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม ทั้งสี่ก็ได้แวะกินขนมบัวลอยจากพ่อค้าหาบเร่ ซึ่งตั้งแผงวางขายอยู่ตรงริมถนน ในตอนนี้คนที่ดูมีความสุขที่สุดจนล้นออกมาทางสีหน้าและแววตาอย่างชัดเจน เห็นทีจะเป็นฟ่งหลันหลั่นอีกเช่นเดิม
  สตรีน้อยถือถ้วยขนมหวานไว้ในมือ และมองหน้าสหายทั้งสามตรงหน้าและส่งยิ้มหวานละมุนให้กับทุกคนอย่างจริงใจ
    'ตาเฒ่า! ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าแล้วนะ ตอนนี้ข้ามีสหายที่ดีตั้งสามคน ไม่ว่าวันข้างหน้า ข้าจะต้องพบเจอกับเรื่องร้ายอันใด ข้าก็จะไม่หวั่นเกรงและจะไม่มีวันลืมค่ำคืนอันแสนสุขที่มีร่วมกันกับพวกเขาอย่างแน่นอน'
  ฟ่งหลันหลั่นรำพึงรำพันถึงตาเฒ่าของนางในใจ จากนั้นก็ตักขนม บัวลอยในถ้วยที่ถืออยู่เข้าปากและเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
  พ่อค้าเจ้าของร้านขนมหวานเดินมาพูดคุยกับสตรีน้อยด้วยสีหน้า แววตาปลื้มปริ่มใจ
  "แม่นางน้อยเป็นคนแรกเลยที่กินขนมบัวลอยแล้วแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขมากมายเช่นนี้ คนทำขนมเช่นข้าเห็นแล้วรู้สึกปลื้มใจไปด้วย เพราะดูจากการแต่งตัวของพวกท่านน่าจะเป็นคนสูงศักดิ์ แต่กลับมีน้ำใจแวะมาอุดหนุนร้านหาบเร่ซอมซ่อที่ตั้งอยู่ข้างทางเช่นนี้"
  พ่อค้าขนมหวานกล่าวพลางวางถ้วยขนมบัวลอยลงตรงหน้าสตรีน้อยอีกถ้วย
  "เอ้า! ถ้วยนี้ข้าขอทำให้แม่นางเพิ่มเป็นพิเศษ แทนคำขอบคุณของข้าขอรับ"
  ฟ่งหลันหลั่นทำตาโตลุกวาวเมื่อได้รับขนมหวานเพิ่มอีกถ้วยโดยที่ไม่ต้องจ่ายเงินสักอัฐ จึงรีบหันขวับไปกล่าวขอบคุณพ่อค้าขนมหวานอย่างหน้าชื่นตาบาน
  "โอ้! ขอบคุณน้ำใจของท่านมาก ข้าจะทานให้อร่อยเลย"
  สตรีน้อยก็รู้ดีว่าพ่อค้าแม่ค้าที่หาบเร่ตั้งแผงขายของตามถนนข้างทางในเวลาดึกดื่นเช่นนี้ แถมยังเป็นช่วงเทศกาลปีใหม่ แทนที่จะได้อยู่ฉลองกับครอบครัวที่บ้าน แต่เป็นเพราะชีวิตอันขัดสนไร้ซึ่งเงินทองใช้จ่ายเพียงพอ จึงต้องปล่อยให้ครอบครัวฉลองตามลำพังและตน ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวต้องออกมาทำงาน
  เมื่อกล่าวขอบคุณในน้ำใจของพ่อค้าขนมบัวลอยอย่างจริงใจ สตรีน้อยก็ได้หันไปมองแม่ทัพหนุ่มด้วยสายตาออดอ้อนเว้าวอนเขา ในมือก็ยังคงถือถ้วยขนมบัวลอยไว้ตอลดเวลา
  "นายน้อย..." เสียงใสหวานออดอ้อนเบาหวิว เสมือนขนนกที่กำลังสะกิดใจที่คันยุบยิบของเขา และยังกะพริบตาปริบ ๆ ให้กับแม่ทัพหนุ่มอย่างต่อเนื่อง
  หลงอี้หลิงสบตาสาวใช้และยังคงนั่งนิ่งเงียบ
  ครู่ต่อมาเขาก็ถอนหายใจเบา ๆ อย่างอ่อนใจ เพราะตัวเองไม่สามารถปฏิเสธแววตาออดอ้อนของสตรีน้อยตรงหน้าได้เลย ก่อนที่จะล้วงเข้าไปในตัวเสื้อด้านในและส่งถุงเงินของตนยื่นให้กับนาง
  การกระทำนั้นของหนุ่มสาวตรงหน้าทำให้หยวนจูวเย่และมู่เซียวหลานมองออกว่าบ่าวและนายสองคนนี้มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาต่อกันอย่างแน่นอน เพราะถึงขนาดว่าแค่มองตาก็เข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดให้มากมาย
  ฟ่งหลันหลั่นยิ้มแฉ่งหน้าบาน กล่าวขอบคุณแม่ทัพหนุ่มและรีบรับถุงเงินจากเขาอย่างรวดเร็ว "ขอบคุณนายน้อย ข้ารับปากว่าจะชดใช้คืนให้ท่านในภายหลังแน่นอน"
  จากนั้นนางก็ลุกขึ้นเดินตรงปรี่เข้าไปหาพ่อค้าขายขนมบัวลอยที่กำลังง่วนอยู่กับการร้องเรียกลูกค้าให้แวะมาอุดหนุนร้านของตน นางยื่นถุงเงินในมือส่งให้เขาทั้งหมด โดยที่ตัวนางไม่ได้เปิดดูจำนวนเงินด้านในด้วยซ้ำ
  พ่อค้าขนมบัวลอยเห็นเช่นนั้นก็มีสีหน้าตกใจและแปลกใจระคนกัน ที่จู่ ๆ สตรีน้อยผู้นี้ก็ส่งถุงเงินถุงใหญ่ให้เขาเช่นนี้
  "มะ แม่นางน้อย สิ่งนี้คือ...?"
  "ท่านรับไปสิ นี่คือน้ำใจจากท่านแม่ทัพหลิง นายน้อยของข้าเอง คืนนี้ท่านจะได้รีบเก็บร้านและกลับไปฉลองเทศกาลแห่งความสุขนี้กับครอบครัว" สตรีน้อยกล่าวด้วยถ้อยคำที่เป็นกันเองกับพ่อค้าขนมหวาน แถมยังยกความดีความชอบนั้นให้กับแม่ทัพหนุ่ม ทั้ง ๆ ที่เป็นความคิดของตน
  พ่อค้าขนมหวานยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เพราะแค่มองด้วยสายตา เขาก็พอจะประมาณได้ว่าเงินถุงนั้นมีจำนวนมากเกินกว่าราคาค่าขนมหวานทั้งร้านของเขาในวันนี้เสียอีก และพลางเบนสายตามองไปยังแม่ทัพหนุ่มตรงโต๊ะของลูกค้าอย่างประหม่า
  หลงอี้หลิงพยักหน้าเบา ๆ ตอบรับยืนยันในคำกล่าวของฟ่งหลันหลั่น พ่อค้าขนมหวานจึงยอมยื่นมือไปรับถุงเงินนั้นจากสตรีน้อย และพอเปิดออกดู ด้วยความเกรงใจจึงกล่าวปฏิเสธที่จะรับเงินเพราะเขาคิดว่ามันมากเกินไป พร้อมกับยื่นถุงเงินนั้นคืนกลับให้เจ้าของดังเดิม
  "โอ้แม่นาง! เงินจำนวนนี้มันมากเกินไป ข้าน้อยมิอาจจะรับไว้ได้ขอรับ"
  ฟ่งหลันหลั่นกุมพ่อค้าขนมบัวลอยพร้อมกับถุงเงินนั้นไว้แน่นและยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน
  "ท่านรับไปเถอะ ถือซะว่าเป็นของขวัญจากพวกเรา ค่ำคืนอันแสนสุขเช่นนี้ ท่านควรจะได้กลับไปฉลองกับครอบครัว จริงหรือไหม"
  พ่อค้าขายขนมบัวลอยได้ฟังถ้อยคำนั้น เขาถึงกับนั่งทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความซาบซึ้งใจจนแทบจะก้มกราบเท้าสตรีน้อยแปลกหน้าผู้ที่เปี่ยมล้นด้วยน้ำใจ
  "ขะ ข้าขอขอบคุณน้ำใจของพวกท่านเป็นอย่างมาก ที่มีจิตใจเมตตาเอื้อเฟื้อแบ่งปันเงินทองสิ่งมีค่านี้ต่อคนทุกข์ยากเช่นพวกเรา..." น้ำเสียงของเขาฟังคล้าย ๆ จะร้องไห้ออกมาเต็มแก่ ทำให้คนได้ยินเวทนาสงสารอย่าง จับใจ
  ฟ่งหลันหลั่นรีบเข้าประคองตัวพ่อค้าขนมบัวลอยให้ลุกขึ้นก่อนที่หัวเข่าของเขาจะแตะถึงพื้น
  "อย่าได้คุกเข่าให้กับผู้ใดง่าย ๆ สิ่งที่ท่านควรทำในเวลานี้คือรีบเก็บของและกลับบ้านไปฉลองงานเทศกาลนี้กับครอบครัว" สตรีน้อยกล่าวกับพ่อค้าขนมหวานอย่างเมตตาและอ่อนโยน
  หลงอี้หลิงกับหยวนจูวเย่รู้สึกประทับใจในน้ำใจและความมีเมตตานี้ของฟ่งหลันหลั่นที่มีต่อผู้ที่ยากไร้และลำบากกว่าตน
  ส่วนมู่เซียวหลานนั้นรู้จักและสนิทสนมกับสตรีน้อยผู้นี้มานาน จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจอันใด เพราะที่เมืองจิ่ว ฟ่งหลันหลั่นเปรียบเสมือนเทพธิดาน้อยบนดินของเหล่าคนยากไร้เลยก็ว่าได้
  หยวนจูวเย่แอบหงุดหงิดใจเล็กน้อย เพราะคุณความดีนี้ของฟ่งหลัน-หลั่นมาจากเงินของหลงอี้หลิง หากเป็นจากเขา มันคงจะดีมิใช่น้อย จึงพูดด้วยน้ำเสียงลอย ๆ ดุจสายลม ถ้อยคำแกมเหน็บแนมแม่ทัพหนุ่มเพื่อหวังระบายความริษยาขุ่นเคืองในใจที่มี พลางคลี่พัดในมือของตนออกและสะบัดไปมาเบา ๆ
  "ท่านแม่ทัพหลงของพวกเราช่างใจป้ำเสียเหลือเกิน ที่ยอมยกถุงเงินขนาดใหญ่เช่นนั้นให้กับสาวใช้ เพื่อไปมอบให้กับผู้อื่นอย่างง่ายดายโดยไม่เสียดาย เห็นทีข้าคงต้องหัดเอาอย่างท่านบ้างเสียแล้ว แม่นางฟ่งจะได้หันมาชื่นชมข้าบ้าง"
  แม่ทัพหนุ่มได้ฟังถ้อยคำเสียดสีกระแนะกระแหนของหยวนจูวเย่ที่มีฝีปากราวกับสตรี เขาพยายามวางตัวนิ่ง สะกดกลั้นอารมณ์ของตนไม่ให้วิ่งเต้นตามคำยั่วยุกวนโทสะของบัณฑิตหนุ่มรูปงามผู้นี้
  อีกทั้งสำหรับเขานั้นเรื่องเงินถือเป็นเรื่องเล็กน้อย กระนั้นใจเขาก็อดจะกล่าวสวนขึ้นไม่ได้
  "ขุนนางทุกคนมีหน้าที่ช่วยองค์ฮ่องเต้ดูแลทุกข์สุขของไพร่ฟ้าประชาชน คุณชายหยวนเองก็เป็นผู้มากความสามารถและชาญฉลาด หากวันข้างหน้าท่านได้เข้ารับราชการ ข้าหวังว่าท่านจะคำนึงถึงความถูกต้องและผลประโยชน์สุขของปวงชนเป็นสำคัญ อย่าได้คิดหลงเดินทางผิดเหมือนกับใครอีกหลายคน"
  ประโยคที่ดูเหมือนจะเป็นการสนทนาตอบโต้ปกติทั่วไป แต่น้ำเสียงเข้ม แววตานิ่งดุจพยัคฆ์หลับ ใบหน้าเรียบตึงของหลงอี้หลิง มีหรือที่หยวนจูวเย่กับมู่เซียวหลานจะไม่เข้าใจในความหมายและเจตนาที่เขาแฝงไว้
  หยวนจูวเย่ยังคงควบคุมอารมณ์และสติของตนได้ดีไม่แพ้แม่ทัพหนุ่ม และตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมาหาเรื่องกับอีกฝ่าย คงต้องรอจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม เขาจึงฉีกยิ้มอารมณ์ดี แกล้งทำตัวเป็นบัณฑิตเจ้าสำราญต่อไป
  "ท่านมีอุดมการณ์ของท่าน ข้าก็มีอุดมการณ์ของข้า ความสุขของผู้อื่นข้าหาได้สนใจไม่ ข้าสนใจเพียงแต่ความสุขของตนและความสุขของสตรีที่ข้าหมายปองเท่านั้นพอ"
  ในขณะที่หยวนจูวเย่กล่าว สายตาของเขาก็หันไปมองยังฟังหลันหลั่นด้วยแววตาหวานหยาดเยิ้ม จากนั้นก็เก็บพัดในมือรวบเข้าหากันและลุกขึ้นเดินไปสมทบกับนางทันที
  มู่เซียวหลานซึ่งเอาแต่นั่งเงียบ ฟังบุรุษทั้งสองคนโต้ตอบคารมกันอยู่พักใหญ่แล้ว พอหยวนจูวเย่ลุกเดินปลีกตัวลุกออกไปจากโต๊ะ นางจึงถือโอกาสนั้นกล่าวบางอย่างกับแม่ทัพหนุ่ม
  "ท่านแม่ทัพหลง ข้าขอกล่าวอะไรสักอย่างกับท่านจะได้หรือไม่"
  น้ำเสียงนุ่มนวลไพเราะอ่อนหวานของสตรีผู้โฉมยงกล่าวถามอย่างนอบน้อมต่อบุรุษผู้องอาจน่าเกรงขามตรงหน้า
  หลงอี้หลิงมีการคบหาและแลกเปลี่ยนข้อมูลกับมู่เซียวหลานมาหลายปี ดังนั้นเขาจึงดูไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรือขัดข้องต่อการสนทนากับนาง
  "เชิญแม่นางมู่กล่าวมาได้เลย"
  มู่เซียวหลานหยิบถ้วยชาอุ่น ๆ ตรงหน้าขึ้นดื่มด้วยท่วงท่ากิริยาอ่อนหวานอย่างละมุนละม่อม ก่อนจะวางลงบนโต๊ะและเผยยิ้มหวานละไมบนดวงหน้างาม พร้อมชายตาขึ้นมองบุรุษตรงหน้าอย่างมีจริตจะกร้าน
  "ข้ารักและห่วงใยฟ่งหลันหลั่นดุจดั่งเสมือนหนึ่งคนในครอบครัว ตอนนี้นางอยู่ในการดูแลของท่าน ข้าได้แต่หวังว่า...ท่านจะทำดีต่อน้องสาวคนนี้ของข้าอย่างจริงใจเช่นกัน"
  หลงอี้หลิงเข้าใจในความหมายนั้นของมู่เซียวหลานชัดเจน หากแต่เขายังมีความเคลือบแคลงสงสัยในฐานะของสตรีงดงามผู้ที่กำลังถูกกล่าวถึง
  "เรื่องนั้นแม่นางมู่ไม่ต้องกังวล ตั้งแต่วันที่ฟ่งหลันหลั่นได้สละชีวิตตัวเองเข้าช่วยเหลือท่านย่าเอาไว้ที่เมืองจิ่ว นับตั้งแต่วันนั้นนางก็เป็นผู้มีพระคุณของพวกข้า ด้วยเกียรติของแม่ทัพและคนสกุลหลง ข้าให้สัญญาว่าจะดูแลนางเป็นอย่างดีที่สุด"
  มู่เซียวหลานได้ฟังคำกล่าวยืนยันอันหนักแน่นและมองเห็นแววตา แน่วแน่จริงจังของทัพหนุ่มที่เผยออกมา ทำให้นางเผยรอยยิ้มอันพึงพอใจขึ้นบนดวงหน้างามอีกครั้ง
  "ดี! หวังว่าท่านแม่ทัพจะรักษาสัญญา มิเช่นนั้น วันใดที่ท่านทำให้นางเสียใจ ข้าจะกลับมาพานางไปจากเมืองหลวงนี้ทันที"
  ประโยคนี้ของมู่เซียวหลานแม้จะฟังดูนุ่มนวลรื่นหูเหมือนทุกครั้ง แต่หลงอี้หลิงกลับรู้สึกได้ถึงประกายรังสีอำมหิตแวบขึ้นมาบนแววตาสวย คมกริบคู่นั้น
  พอทั้งสองสนทนากันจบ ต่างฝ่ายก็หันไปมองยังฟ่งหลันหลั่นและหยวนจูวเย่ ซึ่งทั้งคู่กำลังช่วยพ่อค้าขายขนมบัวลอยเก็บของกลับบ้านราวกับพวกเขาเป็นเจ้าของร้านเสียเอง ต่อจากนั้นแม่ทัพหนุ่มกับสตรีงดงามแห่งเมืองจิ่วก็ลุกขึ้นเดินไปรวมกลุ่มและยื่นมือเข้าช่วยอีกแรง
    เพลาล่วงเลยผ่านยามจื่อ[1]ไปมากพอสมควร งานเทศกาลเฉลิมฉลองในค่ำคืนนี้ก็ได้จบลง
  ก่อนทั้งสี่จะแยกจากกัน ฟ่งหลันหลั่นได้ขอร้องให้หยวนจูวเย่ไปส่ง มู่เซียวหลานกลับยังที่พักของนางแทนตนเอง
  บัณฑิตหนุ่มไม่อยากขัดใจสตรีน้อยจึงได้ตอบตกลงอย่างเลี่ยงไม่ได้
[1] ยามจื่อ (子:zǐ) คือ 23.00 - 24.59 น.
  ระหว่างทางที่หลงอี้หลิงกับสาวใช้ของเขากำลังเดินกลับเรือนหลงหลิงด้วยกันนั้น สตรีน้อยเหลือบมองไปเห็นแผงขายเหล้าร้านหนึ่งยังคงตั้งวางอยู่ ซึ่งเจ้าของร้านชายวัยกลางคนกำลังเก็บร้านพร้อมกับปาดเหงื่อบนใบหน้าอันหยาบกร้านของเขาด้วยความเหนื่อยล้า
  ฟ่งหลันหลั่นหันขวับมองยังแม่ทัพหนุ่มอย่างฉับไวและจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโตใส
  หลงอี้หลิงชิงเอ่ยถามแกมดุขึ้นก่อนอย่างรู้ทันสาวใช้
  "ดึกดื่นขนาดนี้ เจ้ายังอยากจะดื่มสุราอยู่อีกกระนั้นรึ! ตอนนี้ข้าไม่มีเงินเหลือแล้ว ใครใช้ให้เจ้ามอบให้พ่อค้าร้านขายขนมไปจนหมดกันล่ะ"

  ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังคำตอบ นางก็เผยสีหน้าแววตาสำนึกผิดเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ลดละความต้องการที่มีในตอนนี้ มือน้อยทั้งสองข้างพลันยกขึ้นและจับแขนของแม่ทัพหนุ่มไว้หมับ
  "ข้ารู้ว่านายน้อยรูปงามของข้าย่อมมีวิธี ได้โปรดซื้อสุราให้ข้าสักไหเถิดนะ ข้ารับปากว่าหลังจากคืนนี้ ข้าจะทำตัวดี ๆ ไม่ดื้อและไม่หาเรื่องให้ท่านต้องมาปวดหัวกับข้าอีกแน่นอน" น้ำเสียงหวานออดอ้อนจากสตรีน้อย ยากที่แม่ทัพหนุ่มจะหาคำมาปฏิเสธนางได้
  เฮอะ แม่ทัพหนุ่มกระเดาะลิ้น แค่นหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะเอียงหน้าและชายตาลงต่ำสบตากับดวงหน้างามน่ารัก ซึ่งตัวนางสูงแค่ระดับหน้าอกของเขาเท่านั้น และตอนนี้เจ้าตัวก็กำลังพยายามใช้สายตาออดอ้อนสุดฤทธิ์เพียงเพื่อสุราไหเดียว
  "เจ้ารับปากข้าแล้วนะ" แม่ทัพหนุ่มกล่าวถามย้ำอย่างมีเลศนัย
  "แน่นอน! ข้ารับปากท่าน" สตรีน้อยขานรับอย่างหนักแน่นแข็งขัน
  จากนั้นทั้งสองคนจึงได้เดินเข้าไปหาพ่อค้าร้านขายสุรา
  แม่ทัพหนุ่มได้เจรจาขอซื้อสุราชั้นดีของร้านที่วางขายอยู่ทั้งหมด โดยที่เขาหยิบมาเพียงไหเล็ก ๆ หนึ่งไหและส่งยื่นให้กับฟ่งหลันหลั่น ก่อนจะหันกลับไปบอกเจ้าของร้านให้ไปเก็บเงินที่กับพ่อบ้านใหญ่ของเรือนหลงหลิงในวันพรุ่งนี้
  พ่อค้าร้านขายสุรารู้จักแม่ทัพหนุ่มผู้นี้เป็นอย่างดี จึงได้ตอบตกลงอย่างง่ายดาย แม้อีกฝ่ายจะได้มอบป้ายหยกส่วนตัวไว้ให้เพื่อเป็นหลักประกัน ความมั่นใจแต่เขาก็ปฏิเสธเพราะเชื่อใจ และกล่าวขอบคุณพวกเขาอย่างซาบซึ้งใจไม่ต่างจากพ่อค้าร้านขายขนมบัวลอยก่อนหน้านี้
  เมื่อฟ่งหลันหลั่นได้ในสิ่งที่ต้องการอย่างสมใจแล้ว นางก็เดินถือไหสุรากลับเรือนหลงหลิงอย่างมีความสุขหน้าตาชื่นบาน
  หลงอี้หลิงเดินตามหลังสตรีน้อยต้อย ๆ และมองนางไม่วางตา แม้ว่าเขาจะยังสงสัยในเรื่องชาติกำเนิดของอีกฝ่าย แต่ความน่ารักสดใสของนาง ทำให้เขาลืมเรื่องพวกนั้นไปอย่างสิ้นเชิง
  แม่ทัพหนุ่มผู้ที่มักเผยสีหน้าเรียบตึง เคร่งเครียดกลัดกลุ้มตลอดเวลา แถมยังแสดงท่าทีดุดัน เหี้ยมเกรียมต่อผู้ที่พบเห็นเพื่อข่มขวัญฝ่ายตรงข้าม
  มาบัดนี้ ใบหน้าหล่อเหลาของเขากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและอ่อนโยน รัศมีความสุขพวยพุ่งโอบล้อมคนทั้งคู่
  ข้ากรำศึกมาก็มากมาย ได้รับชัยชนะมาก็ไม่น้อย แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้อย่างศิโรราบต่อสตรีน้อยผู้นี้กระนั้นหรือ
....
เซียงไค 盛開


  แม่ทัพหนุ่มเดินหน้าบึ้งตึงหัวฟัดหัวเหวี่ยงกลับเข้ามาในห้องหนังสือของเขา โดยมีฟ่งหลันหลั่นและทหารนายกองอีกสองนาย พากันตามหลังข้ามาติด ๆ
  หลงอี้หลิงวางกระบี่คู่ใจของเขาลงบนโต๊ะอย่างแรง และเจ้าตัวยังคงยืนหันหลังให้กับทั้งสามคน
  ปัง!
  "ถ้าท่านโกรธก็มาลงที่ข้านี่ วางกระบี่ลงบนโต๊ะแรงแบบนั้น เดี๋ยวมันก็ได้แตกหักเสียหายกันพอดี ไหนบอกว่าเป็นกระบี่คู่ใจไง"
  ฟ่งหลันหลั่นรู้ตัวดีว่านางได้ก่อเรื่องให้เจ้าของเรือนต้องเดือดร้อนอีกแล้ว จึงพยายามสรรหาคำพูดเพื่อให้เขาลดโทสะที่มีอยู่ลง
  แต่ดูเหมือนสิ่งที่นางพูดออกไปกลับกลายเป็นว่ายั่วยุอารมณ์โกรธของเขาให้เพิ่มทวีขึ้นเสียนี่
  "ลงโทษเจ้าอย่างนั้นรึ ว่าแต่ตัวเจ้าทำเรื่องใดผิดกันล่ะ"
  แม่ทัพหนุ่มถามกลับอย่างยอกย้อน เสียงทุ้มของเขามีร่องรอยการสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้
  สตรีน้อยยกมือขึ้นสวมกอดหน้าอกของตัวเอง พยักหน้าหงึก ๆ พร้อมเผยสีหน้ามั่นใจ และตอบสวนกลับด้วยน้ำเสียงใสซื่อ
  "อื้ม! ท่านถามได้ดี ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าข้าทำอะไรผิด ข้าก็แค่ออกไปเจอกับคุณชายหยวนตามที่เขานัดเท่านั้น ส่วนเรื่องกลุ่มชายชุดดำพวกนั้น ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใครและต้องการสิ่งใด"
  เจ้าตัวคิดว่าการที่นางออกไปเจอกับหยวนจูวเย่เป็นเพราะอีกฝ่ายนัดหมายให้ไปพบ และมันคือเรื่องส่วนตัว ดังนั้นนางจึงไม่ได้ทำอะไรผิดในส่วนนี้
  แม่ทัพหนุ่มยังคงยืนนิ่งในท่าเดิม และไม่ได้หันกลับมามองคนทั้งสามที่ยืนอยู่ตรงกลางของห้องหนังสือ สองมือกำหมัดไว้แน่น
  ทันใดนั้นเอง ฟ่งหลันหลั่นก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้
  "เดี๋ยวก่อน! ว่าแต่...ทำไมพวกท่านถึงไปโผล่ที่นั่นได้กันล่ะ คงไม่ใช่แอบสะกดรอยตามข้าไปหรอกนะ"
  คำถามของสตรีน้อยเล่นเอาเข่อลั่วกับจางเก่อเผลอหลุดพิรุธออกมาจนได้
  สตรีน้อยเห็นท่าทางผิดปกติไปของนายกองทั้งสองคน นางจึงเบือนหน้าหันไปทางทั้งคู่ และใช้สายตาจ้องมองพวกเขาอย่างจับผิด
  "ท่านจางเก่อกับท่านเข่อลั่วมีอาการเลิ่กลั่กแบบนี้ แสดงว่าสิ่งที่ข้าคิดอยู่มันคือความจริงใช่ไหม" สตรีน้อยถามนายกองทั้งสองคนอย่างขึงขัง แต่อีกฝ่ายก็ส่ายหัวไปมาอย่างแข็ง ๆ พร้อมเพรียงกัน จนเห็นได้ชัดเจนว่าพวกเขากำลังโกหกอยู่
  ฟ่งหลันหลั่นจึงหันขวับกลับมาทางแม่ทัพหนุ่ม และโพล่งถามเขาอย่างไม่พอใจ
  "ทำแบบนี้มันจะมากเกินไปแล้วนะ นี่มันเป็นการละเมิดความเป็นส่วนตัวชัด ๆ ข้าจะทำอะไร ที่ไหนหรือไปกับใคร มันก็เป็นเรื่องของข้า พวกท่านไม่มีสิทธิ์สะกดรอยตามไปแบบนั้น ข้าไม่ใช่ผู้ร้ายที่พวกท่านต้องตามจับกุมเสียหน่อย"
  ความขุ่นเคืองไม่พอใจของสตรีน้อยสะท้อนออกมาพร้อมกับน้ำเสียงอย่างชัดเจน
ร่างสูงเพรียวหมุนกายหันกลับมาหาทั้งสามคนอย่างฉับพลัน ดวงตาสีดำเริ่มส่อเค้าพายุอารมณ์แรงขึ้นตามลำดับ แม่ทัพหนุ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดเฉียบขาดขณะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเน้นหนัก
  "สิทธิ์ที่เจ้าเป็นคนของข้ายังไงกันล่ะ"
  ฟ่งหลันหลั่นตอบสวนอย่างหน้าตาใสซื่อทันควัน
  "ข้าไม่ได้เป็นนายทหารของท่าน ดังนั้นข้าก็ไม่ใช่คนของท่านเช่นกัน"
  เข่อลั่วยืนทนฟังเงียบ ๆ ไม่ไหวต่อไปแล้ว เขาจึงได้ตัดสินใจพูดแทรกขึ้น เพื่อหวังช่วยแก้ตัวให้กับผู้เป็นนายของเขา
  "นั่นก็เพราะนายน้อยต้องการจะบอกว่าแม่นางฟ่งเป็นผู้หญิงของ นายน้อยต่างหากล่ะ"
  สตรีน้อยได้ยินคำพูดนั้นของเข่อลั่ว นางก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งเพราะไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง ดวงตากลมโตสดใสที่จับจ้องมองหน้าแม่ทัพหนุ่มเต็มไปด้วยความแปลกใจระคนสงสัย
  จังหวะนั้นเองฟ่งหลันหลั่นก็ได้ฉุกคิดบางอย่างแวบขึ้นมาในหัว และ จู่ ๆ นางก็หัวเราะแกมติดตลกดังขึ้นมาซะดื้อ ๆ
  "ฮ่าฮ่าฮ่า...เดี๋ยวนะ! นี่ท่านแม่ทัพคงไม่ได้คิดว่าตอนที่พวกเราสองคนติดอยู่ตรงชะแง่งผาในคืนนั้นด้วยกันตามลำพัง เพราะบรรยากาศพาไปเลยทำให้เผลอมีสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินเลยกันหรอกใช่ไหม"
  สตรีน้อยเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่ม พร้อมกับยกปลายนิ้วชี้สองข้างประกบเข้าหากัน พร้อมกับมองหน้าเขา แต่พอเห็นสายตาอันดุดันและใบหน้านิ่งมึนตึงของแม่ทัพหนุ่ม นางก็เริ่มไม่มั่นใจในคำถามของตัวเอง จึงเอ่ยย้ำอีกครั้ง
  "...ท่านคงไม่ได้คิดแบบนั้นหรอกใช่ไหม คืนนั้นจู่ ๆ ท่านไข้ขึ้นสูงเพราะพิษในตัวของท่านกำเริบขึ้นมา ข้าก็เพียงแค่ช่วยท่านถอนพิษไม่มีอะไรนอกเหนือจากนั้นอย่างแน่นอน ฟ้าดินเป็นพยานได้"
  ฟ่งหลันหลั่นอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้อีกฝ่ายเข้าใจอย่างมั่นอกมั่นใจ
ว่าสิ่งที่ตัวเองทำไปก่อนหน้านั้นไม่ได้มีเจตนาร้ายหรือล่วงเกินเขาอย่างที่อีกฝ่ายคิด
  "ถอนพิษไข้!" เขาย้ำคำของอีกฝ่ายเหมือนไม่เชื่อในคำอธิบายนั้น เพราะความรู้สึกของเขาในเพลานี้เหมือนได้ถูกท่อนไม้หน้าสามตีแสกหน้าเขาอย่างแรง
  สตรีน้อยพยักหน้า และพูดย้ำคำตอบเดิมอย่างมั่นใจ
  "ใช่! ถอนพิษไข้ ข้าไม่รู้ว่าท่านได้รับพิษนั้นมาตั้งแต่เมื่อไร แต่อากาศเย็นจัดของที่นั่นในวันนั้นมันคงไปกระตุ้นพิษในตัวของท่านให้กำเริบขึ้นมา สถานการณ์เช่นนั้นข้าไม่อาจจะเลี่ยงไม่สนใจคนใกล้ตายได้...ถ้ารู้ว่าต้องมาถูกเข้าใจผิดแบบนี้ รู้แบบนี้ข้าไม่ช่วยก็ดี" นางมีบ่นตัดพ้อน้อยใจตบท้ายประโยคเล็กน้อย
  ทันใดนั้น แม่ทัพหนุ่มก็ได้ยินเสียงของเส้นอะไรบางอย่างในหัวใจหดตัวลงดังปั๊ด สายตาเขาเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง แต่กลับแฝงด้วยโทสะร้อนระอุลุกโชติช่วงอยู่ในนั้นด้วย
  "เฮอะ บุรุษและสตรีตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยสภาพนอนกอดกันและเรือนร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ห่อหุ้มกายทั้งคู่เยี่ยงนั้น เจ้ายังจะให้คิดเป็นอย่างอื่นกระนั้นรึ"
  แม่ทัพหนุ่มย้อนถามอย่างโกรธขึ้ง เพราะภาพในความทรงจำของเขา มันช่างต่างจากสิ่งที่สตรีน้อยกำลังอธิบายอยู่ในตอนนี้มาก
  "ระ ร่างกายเปลือยเปล่าทั้งคู่! มิน่าล่ะนายน้อยถึงได้พูดว่าแม่นางฟ่งเป็นคนของท่าน" เข่อลั่วเปรยขึ้นเบา ๆ อย่างตะลึงงงงันด้วยความปากไวและขาดการยั้งคิดอีกแล้ว
  ฟ่งหลันหลั่นรีบยกขึ้นปัดไปมาเพื่อยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง "ข้าบอกว่าไม่ใช่ยังไงกันล่ะ เรื่องนั้นนายน้อยของพวกท่านเข้าใจผิดไปเองต่างหาก"
  ยิ่งฟ่งหลันหลั่นพยายามแก้ตัวหรือสรรหาคำมาอธิบายให้แม่ทัพหนุ่มและคนของเขาได้เข้าใจ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นผลดีต่อตัวนางเอาเสียเลย เพราะกลับยิ่งทำให้สถานการณ์ดูแย่ลงกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำไป
  "จางเก่อ เข่อลั่ว พวกเจ้าสองคนออกไปทำหน้าที่ของตนต่อได้แล้ว ส่วนคนที่ทำผิด...ห้ามเดินออกไปจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว"
  จางเก่อได้ฟังน้ำเสียงเย็นยะเยือกและประโยคขึงขังจริงจังนั้นของผู้เป็นนาย เขาก็รู้ทันทีว่าไม่ควรที่จะยืนอยู่ในห้องนี้อีกต่อไป
  "ขอรับนายน้อย" เขาขานรับคำสั่งและดึงแขนเข่อลั่วให้ตามออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว และปล่อยให้นายของตนได้จัดการปัญหาส่วนตัวกับสตรีน้อยตามลำพัง
  แอ๊ด...ทันทีประตูห้องถูกปิดลง บรรยากาศในห้องหนังสือก็เริ่มอึมครึมชวนอึดอัดใจหนักมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม
  'จะบ้าตาย! เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นเรานึกว่าเขาไข้ขึ้นจนขาดสติไปและคงจะจำอะไรไม่ได้ แต่เขากลับจดจำรายละเอียดได้หมด...เช่นนั้นเขาเห็น เรือนร่างเปลือยเปล่าของเราจริง ๆ น่ะสิ'
  ฟ่งหลันหลั่นยืนนิ่งและคิดทบทวนเหตุการณ์นั้นในใจอีกครั้ง และพอรู้ตัวว่าบุรุษตรงหน้าจดจำทุกอย่างได้ ตอนนี้นางแทบอยากจะรีบพาตัวเองออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด ยิ่งคิดดวงหน้างามยิ่งเผยสีหน้าแดงก่ำราวกับผลอิงเถาที่กำลังสุกงอมได้ที่
  ทันใดนั้นเอง หลงอี้หลิงก็เดินตรงปรี่เข้าประชิดตัวฟ่งหลั่นหลั่นพร้อมกับดึงตัวนางเข้ามาสวมกอดรัดแน่นไว้ในอ้อมแขนอันแข็งแรงเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายคิดหาทางหนีได้ทัน
  สตรีน้อยซึ่งกำลังอยู่ในอาการเขินอาย ก็ตกใจเล็กน้อยเมื่อถูกอีกฝ่ายกระทำเช่นนั้นกับตนเอง จึงพยายามดีดดิ้นสะบัดตัวเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของเขา และพยายามพูดหว่านล้อมให้อีกฝ่ายยอมปล่อยมือ
  "มีอะไรเราสองคนค่อย ๆ พูดจากันดีไหม หากท่านโกรธที่ข้าพูดจาทำให้ท่านเสียหน้ากับลูกน้องเมื่อครู่นี้ ข้าขอโทษท่านก็ได้ แต่ยังไงช่วยปล่อยมือคู่นี้ก่อนนะ ท่านสวมกอดรัดข้าแน่นแบบนี้ ข้าหายใจไม่ออกพอดี"
  หลงอี้หลิงไม่ตอบ เขาเอาแต่ยืนจ้องดวงหน้าบุปผางามในอ้อมแขน นัยน์ตากรุ่นโกรธเบิกกว้างขึ้น
  สองแก้มนวลของสตรีน้อยราวกับถูกย้อมด้วยชาด แดงระเรื่อเพริศพริ้ง งดงามตราตรึงคน
    ณ ช่วงเวลานี้ ในใจของแม่ทัพหนุ่มกำลังปั่นป่วนรุนแรงประหนึ่งคลื่นซัดโหมกระหน่ำ
  "ข้าคิดไปเองอย่างงั้นรึ"
  หลงอี้หลิงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก พร้อมกับโน้มใบหน้าอันหล่อเหลาลงต่ำและยื่นเข้าประชิดดวงหน้างาม ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่ปลายลมหายใจ
  ฟ่งหลันหลั่นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เบิกตากว้างมองเขาอย่างตะลึงลาน สายตาใสซื่อมองสบตาคนตรงหน้าครู่หนึ่ง ก็หลบสายตาเขา นางมองต่ำลงด้านล่าง ผ่านสันจมูกคมได้รูป และไล่มาจนถึงริมฝีปากหนา และจ้องอยู่ครู่หนึ่ง
  'เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้เราแบบนี้ คงไม่คิดจะจูบเราหรอกนะ'
  จินตนาการในหัวของสตรีน้อยเริ่มฟุ้งซ่าน จนเจ้าตัวเผลอกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่
  ดูเหมือนหลงอี้หลิงจะอ่านความคิดนางออก เขาสวมกอดรัดสตรีน้อยในอ้อมแขนแน่นยิ่งขึ้น พร้อมกับยื่นใบหน้าอันหล่อเหลาของตนเข้าประชิดนางมากกว่าเดิม จนตอนนี้ริมฝีปากหนาของเขาเกือบจะแตะสัมผัสลงบน ริมฝีปากบางแล้ว
  ทั้งคู่ต่างก็สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของกันและกัน
  สตรีน้อยรู้สึกว่าใบหน้าของตนเองกำลังร้อนผ่าวไล่จนไปถึงใบหูทั้งสองข้างแล้ว
  ตึกตัก! ตึกตัก!
  เสียงหัวใจที่กำลังเต้นระรัวดังไม่เป็นจังหวะนี้ แทบบอกไม่ได้เลยว่าเป็นของใคร
  ทันใดนั้นเอง ความตื่นเต้นใจระส่ำที่แทบจะทะลุออกมานอกหน้าอกของใครบางคนก็ถูกทำลายลง
  "นายน้อย คะ คือว่า นายหญิงใหญ่ ให้คนมาตามท่านกับแม่นางฟ่งไปพบที่เรือนสกุลหลงขอรับ" เสียงของเข่อลั่วดังลอดเข้ามาในห้องทางด้านหน้าประตู
  หลงอี้หลิงจึงได้สติและคลายอ้อมกอดออกจากตัวสตรีน้อยทันที แต่ทว่าแววตาของเขายังคงจ้องมองนางอย่างหมายหัว
  ส่วนฟ่งหลันหลั่นก็ถอนหายใจแรงด้วยความโล่งอกออกมาทันวัน พร้อมกับลูกหน้าอกของตัวเองสองสามที
  'ท่านเข่อลั่วช่วยไว้แท้ ๆ เลย ว่าแต่ท่านย่าของเขาต้องการพบตัวเราทำไมกัน คงไม่ได้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นอีกหรอกนะ ?'
  ในขณะที่ฟ่งหลันหลั่นกำลังครุ่นคิดถึงหลงฮูหยินอยู่ แม่ทัพหนุ่มก็ยื่นหน้าโน้มต่ำลงหานางอีกครั้งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียง เย็นชา
  "เจ้าอย่าคิดว่าตัวเองจะรอดพ้นความผิดสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปได้ กลับมาจากเรือนท่านย่าเมื่อไร ข้าจะสะสางเรื่องทั้งหมดกับเจ้าอย่างแน่นอน เตรียมใจรับโทษของเจ้าได้เลย"
  ดวงตาคมปลาบดุดันกับน้ำเสียงเย็นชาแฝงเผด็จการของเขา ได้สร้างความหวาดหวั่นใจให้กับฟ่งหลันหลั่นไว้มิใช่น้อยแต่นางยังคงทำใจดีสู้เสือต่อปากต่อคำเขากลับไปอย่างเด็ดเดี่ยว
  "ข้ากลัวท่านตายล่ะ"
  "ตามมา"
  เมื่อกล่าวจบเขาก็เดินหน้าบึ้งตึง นำหน้านางออกไปจากห้องหนังสืออย่างไม่สนใจคนข้างหลัง
  ฟ่งหลันหลั่นไม่อาจที่จะปฏิเสธความต้องการของหลงฮูหยินได้ นางจึงจำใจต้องเดินตามหลังแม่ทัพหนุ่มไปต้อย ๆ อย่างไม่มีทางเลี่ยง
....
เซียงไค 盛開


จวนเยี่ยอ๋อง
เรือนพักของเยี่ยชิงเซียว
  พลั่ก!
  ถ้วยชาใบเล็กถูกปาเข้าใส่หัวของบุรุษผู้หนึ่งอย่างแรง ทันใดนั้นก็มีเลือดไหลเป็นทางลงมาบนใบหน้าอย่างทันตา ซึ่งเขายืนเอามือไขว้มาทางด้านหน้าและก้มหน้ามองพื้นด้วยท่าทางเกร็ง ดูเกรงกลัวต่ออำนาจของคนตรงหน้ามาก
  "พวกเจ้าช่างเลี้ยงเสียข้าวสุกกันจริง ๆ ข้าใช้ให้ไปทำงานเล็ก ๆ แค่นี้กลับทำไม่สำเร็จ ดันปล่อยให้ศัตรูหนีไปได้ แถมยังดึงเอาหยวนจูวเย่เข้ามาเกี่ยวข้องในเรื่องนี้อีก ข้าจะจัดการกับพวกเจ้ายังไงดี สั่งฆ่าทิ้งทั้งหมดเลยดีหรือไม่"
  น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเยี่ยชิงเซียวได้ตะคอกเสียงดังใส่ชายคนดังกล่าวอย่างโมโหร้าย
  ชายคนดังกล่าวได้ยินคำขู่ของผู้เป็นนายหญิง เขาก็รีบนั่งคุกเข่าลงบนพื้น วิงวอนร้องขอโอกาสจากคนตรงหน้าด้วยท่าทางตัวสั่นงันงก
  "พวกข้าผิดไปแล้ว ขอคุณหนูโปรดเมตตาและให้โอกาสพวกข้าอีกครั้งด้วยเถอะ รับรองว่าครั้งนี้พวกข้าจะไม่มีทางพลาดอีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน"
  "ขอโอกาสอีกอย่างงั้นเหรอ ว่าแต่พวกเจ้าคิดจะจัดการยัยเด็กนั่นยังไงดีล่ะ เพราะข้างตัวนางตอนนี้มีทั้งหลงอี้หลิง บุรุษผู้เก่งกาจเรื่องบุ๋นและบู๊ ความเก่งกาจและความสามารถนับได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งของแคว้นโหย่ว และอีกคน คือหยวนจูวเย่ แม้เขาจะมีนิสัยเป็นคนเจ้าสำราญ แต่ก็ยังมีบารมีของบิดา คุ้มหัวและคอยปกป้องอยู่"
  คำกล่าวนี้ของเยี่ยชิงเซียว ปิดประตูลงกลอนไม่ให้อีกฝ่ายหาทางออกได้เลย
  "คะ คือว่า พวกข้า..."
  ถงเสี่ยวเถาเห็นอารมณ์ของนายสาวเต็มไปด้วยความเดือดดาลและความโกรธแดงก่ำเต็มดวงหน้างาม นางจึงเกรงว่าถ้านายของตนไม่ควบคุมอารมณ์ให้เย็นลง อาจจะส่งผลให้ตัดสินใจทำอะไรหุนหันพลันแล่นไร้การไตร่ตรองจนนำมาซึ่งปัญหาใหญ่ในอนาคตได้ จึงคิดหาวิธีพูดเบี่ยงเบนประเด็น
  "คุณหนูใจเย็นลงก่อน อย่าเพิ่งโกรธไป เดี๋ยวมันจะไม่ดีต่อสุขภาพได้นะเจ้าคะ เมื่อสักครู่สายของเราจากเรือนสกุลหลงเพิ่งส่งข่าวมาว่าวันนี้หลง ฮูหยินได้เรียกตัวให้ท่านแม่ทัพหลงไปพบ คุณหนูรอที่ห้องสักประเดี๋ยว ข้าจะรีบไปจัดเตรียมขนมหวาน เพื่อที่คุณหนูจะได้นำติดตัวไปเพื่อเป็นข้ออ้างในการพบท่านแม่ทัพที่นั่น"
  ถงเสี่ยวเถาเข้าใจจิตใจของผู้เป็นนายหญิงของตนดี นางจึงได้เสนอความคิดเช่นนั้นออกไป เพราะถึงแม้ว่าเยี่ยชิงเซียวจะอยู่ในอารมณ์ขุ่นมัวหรือโกรธเกรี้ยวแค่ไหน หากเป็นเรื่องที่จะได้พบเจอกับหลงอี้หลิง นางก็จะลืมความรู้สึกก่อนหน้านี้ไปทันที
  คุณหนูผู้สูงศักดิ์ฉีกยิ้มอ้อมตรงมุมปากราวจิ้งจอกเจ้าเล่ห์กำลังวางแผนร้ายในใจ
  "เสี่ยวเถาเดี๋ยวก่อน"
  สาวใช้คนสนิทชะงักฝีเท้าและหันขวับกลับมามองยังนายสาวของตนและถามกลับไปอย่างสงสัย
  "คุณหนูมีอะไรจะสั่งข้าเพิ่มเติมหรือเจ้าคะ"
  เยี่ยชิงเซียวหันหลังเดินกลับไปตรงโต๊ะเครื่องแป้งของตน และยื่นมือไปเปิดลิ้นชักเล็ก ๆ ซึ่งตั้งวางอยู่ข้างกระจกทองเหลืองทรงกลมขนาดใหญ่ จากนั้นนางก็หยิบห่อกระดาษสีขาวอันเล็ก ๆ ออกมาจากกล่องตรงหน้า
  "เอานี่ไปโรยลงบนขนมหวานพวกนั้นด้วย" คุณหนูผู้สูงศักดิ์กล่าวกับสาวใช้ พร้อมกับยื่นสิ่งของที่ถืออยู่ยัดใส่มือสาวใช้ของตน
  น้ำเสียงเรียบเรื่อยแอบแฝงอันตรายกรุ่น ๆ ของผู้เป็นนายสาว ทำให้ ถงเสี่ยวเถาตัดสินใจแกะห่อกระดาษเล็ก ๆ ในมือออกดู แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้แกะออก ผู้เป็นนายสาวก็คว้าหมับห้ามนางไว้เสียก่อน
  "ระวังด้วย ข้าได้สิ่งนั้นมาจากห้องหนังสือของท่านพ่อ และคาดว่าจะเป็นยาพิษ"
  "ยาพิษหรือเจ้าคะ คุณหนูมั่นใจหรือว่าจะให้ข้าใส่มันลงไปในขนมหวานที่ท่านจะนำติดมือไปเรือนสกุลหลงด้วย ข้าเกรงว่า..."
  ถงเสี่ยวเถารีบกล่าวคำทัดทานนายสาว เพราะนางกังวลใจว่าหากเกิดเรื่องขึ้นที่จวนสกุลหลง และเป็นเพราะขนมที่นายสาวนำไปมอบให้ คนพวกนั้นคงไม่ปล่อยให้พวกตนกลับมายังจวนเยี่ยได้อย่างง่ายดายเป็นแน่
  "เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก ข้าให้คนตรวจสอบผงนั่นแล้ว ผงไร้สีไร้กลิ่นและไร้รสนั่นไม่มีทางที่ใครจะจับได้ง่าย ๆ หรอกว่าเป็นฝีมือของพวกเรา หากเกิดเรื่องขึ้น พวกเราก็แค่โยนความผิดไปให้ภัตตาคารเกา ร้านที่เจ้าซื้อขนมพวกนั้นมาก็สิ้นเรื่อง"
  เยี่ยชิงเซียวกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มดูมั่นใจในข้อนี้ยิ่งนักว่าจะไม่ถูกจับได้
  "คุณหนูของเสี่ยวเถาช่างฉลาดจริง ๆ เจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะรีบไปจัดการตามที่ท่านสั่งเดี๋ยวนี้เลย"
  ถงเสี่ยวเถาได้ฟังเช่นนั้นก็ค่อยคลายความกังวลใจลง และรีบไปจัดการตามที่นายสาวสั่งทันที
  ไม่นานบ่าวรับใช้ของจวนเยี่ยอ๋องก็ได้ถูกตระเตรียมเสร็จเรียบร้อย ส่วนเยี่ยชิงเชียวก็ได้เปลี่ยนอาภรณ์ของนาง พร้อมกับแต่งองค์ทรงเครื่อง แต่งแต้มผงชาดลงบนดวงหน้างามอย่างเพริศพริ้ง งามเด่นสมกับเป็น หญิงงามอีกคนของเมืองหลวงแห่งนี้
  เวลาต่อมา ขบวนรถม้าของเยี่ยชิงเซียวก็เคลื่อนตัวออกจากจวน เยี่ยอ๋องและตรงไปยังเรือนสกุลหลงในทันที
ยามเว่ย[1]
  หลงอี้หลิงก็ได้พาฟ่งหลันหลั่นเดินทางมาถึงเรือนสกุลหลง ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังเดินเข้าไปยังห้องโถงใหญ่ของเรือนรับรองแขกโดยมีหลงฮูหยินนั่งอยู่ที่เก้าของเจ้าบ้านตรงกลางห้องและมีหญิงชรา สาวใช้คนสนิทยืนประกบอยู่ไม่ห่างกาย ซึ่งสตรีน้อยรู้จักนางผู้นี้เช่นกัน
  หญิงชราผู้สูงศักดิ์มองออกไปตรงประตูของห้องโถง เห็นหลานชาย สุดที่รักเดินหน้านิ่งเรียบตึงไร้อารมณ์เข้ามาด้านใน และสตรีน้อย ผู้มีพระคุณของนางก็เดินตามหลังมาติด ๆ เช่นกัน
  ฮูหยินเฒ่าฉีกยิ้มหน้าบานสดใสอย่างอารมณ์ดีด้วยความดีใจ นางส่งเสียงพร้อมกับกวักมือเรียกให้สตรีน้อยเข้าไปหาตน
  "พวกเจ้ามาถึงกันแล้วเหรอ หลั่นเอ๋อร์ มานั่งข้าง ๆ ย่านี่มา"
[1] ยามเว่ย (未:wèi) คือ 13.00 - 14.59 น.
  น้ำเสียงของฮูหยินเฒ่าเต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดูต่อสตรีน้อยยิ่งนัก
  ฟ่งหลันหลั่นรู้สึกเกรงใจกับการปฏิบัติของหลงฮูหยินที่มีต่อนาง อีกอย่างเพราะนางไม่ค่อยคุ้นชินกับการถูกประคบประหงมเอาใจเช่นนี้นัก แต่ก็ไม่อาจจะขัดน้ำใจของผู้อาวุโสได้ จึงได้เดินต้อย ๆ ไปนั่งลงเก้าอี้ข้าง ๆ ของเจ้าบ้าน
  หญิงชรา สาวใช้ส่วนตัวของหลงฮูหยิน เผยรอยยิ้มอ่อนโยนต้อนรับสตรีน้อย พร้อมกับรินน้ำชาลงบนถ้วยและนำมาวางลงตรงหน้าของแขกคนสำคัญ
  หลงอี้หลิงผู้เคยเป็นที่รักและเป็นที่หนึ่งในใจของสตรีทั้งสองนาง ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะตกเป็นรองของฟ่งหลันหลั่นไปเสียแล้ว
  "ท่านย่าให้คนไปตามตัวข้ากับฟ่งหลันหลั่นมาพบทำไมหรือขอรับ หรือว่าท่านย่าเจ็บไข้ไม่สบายตรงไหน"
ผู้เป็นย่าได้ยินหลานชายสุดที่รักเอ่ยถามเช่นนั้น นางก็ได้ละความสนใจจากสตรีน้อยข้างกาย และหันไปจ้องตาเขม็งที่แม่ทัพหนุ่มแทน
  "หึ เจ้าไม่ต้องทำมาเป็นพูดดีถามไถ่ทุกข์สุขของย่าเลย ถ้าย่าไม่ให้คนไปตาม เจ้าก็คงไม่คิดจะพาหลั่นเอ๋อร์มาเยี่ยมย่าเลยใช่หรือไม่" ฮูหยินเฒ่า กล่าวต่อว่าและตัดพ้อน้อยใจต่อหลานชายสุดที่รักราวกับเด็ก
  "ขออภัยท่านย่า ช่วงนี้ข้ามีราชกิจเยอะ จึงไม่ได้มีเวลาพาหลันเอ๋อร์ของท่านมาหา"
  ผู้เป็นย่าเห็นแววตาเศร้าของหลานชาย และดูเขาจะรู้สึกผิดจริง ๆ นางก็ใจอ่อนระทวยลงทันที
  "ช่างเถอะ ไหน ๆ วันนี้ก็มากันแล้ว คืนนี้ก็อยู่ทานอาหารเย็นกับย่าและค้างที่นี่ทั้งสองคนเลย ย่าสั่งให้คนเตรียมอาหารและสุรา รวมทั้งห้องหับไว้เรียบร้อยแล้ว"
  "แต่ข้ายังมีงานให้ต้องไปจัดการ พวกเราคงอยู่ค้างที่นี่กับท่านย่าไม่ได้" แม่ทัพหนุ่มรีบกล่าวปฏิเสธย่าของเขาทันที เพราะเขายังมีเรื่องค้างคาใจที่จะต้องสะสางกับสตรีน้อยให้จบ
  "ถ้าคืนนี้เจ้าไม่อยู่ค้างคืนที่สกุลหลงของเรา เจ้าก็ไม่ต้องมาเรียก ยายแก่คนนี้ว่าย่าอีกต่อไป"
  ฮูหยินเฒ่ายื่นคำขาดเสียงแข็ง จนหลานชายสุดที่รักต้องยอมใจอ่อนทำตามที่ผู้เป็นย่าต้องการ
  "ขอรับ"
  แม่ทัพหนุ่มรับคำสั้น ๆ พร้อมกับชำเลืองมองไปทางฟ่งหลันหลั่น ซึ่งกำลังนั่งอมยิ้มอยู่ข้าง ๆ ผู้เป็นย่าของเขา
ในระหว่างที่ทุกคนกำลังสนทนากันอยู่นั้นเอง พ่อบ้านใหญ่ก็เดินเข้ามาในห้องโถงนั้นอย่างร้อนใจ
  "นายหญิงขอรับ คุณหนูแห่งเยี่ยอ๋องมาขอเข้าพบท่านขอรับ"
  ทั้งสี่คนได้ยินเช่นนั้นก็เกิดความฉงนใจขึ้นมาและมองหน้ากัน จู่ ๆ การที่เยี่ยชิงเซียวเดินทางถึงเรือนหลงหลิงในวันนี้ คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญเป็นแน่
  "หลิงเอ๋อร์ เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้ในจวนเยี่ยอ๋องใช่ไหม คุณหนูเยี่ยผู้นั้นถึงได้จงใจบุกมาหาเจ้าถึงเรือนของย่าได้ ทั้ง ๆ ที่ปกตินางไม่เคยย่างกรายมาที่นี่เลยสักครั้ง" ผู้เป็นย่าเอ่ยถามหลานชายขึ้นอย่างสุขุม ราวกับรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่จวนเยี่ยอ๋อง
  "ท่านย่าถามหลั่นเอ๋อร์ของท่านย่าจะดีกว่า ว่านางได้ไปก่อเรื่องและสร้างศัตรูไว้ที่ไหนบ้าง"
  ผู้เป็นย่าได้ฟังหลานชายตอบกลับมาเช่นนั้น นางก็หันขวับมาทางสตรีน้อยข้างกาย ด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใย
  "หลันเอ๋อร์ผู้แสนดีและเปี่ยมไปด้วยคุณธรรม คงไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีอย่างที่เจ้าหลานชายตัวดีของย่ากล่าวมาใช่ไหม"
  ฟ่งหลันหลั่นฉีกยิ้มหน้าเจื่อนให้กับฮูหยินเฒ่า เพราะนางเองก็ไม่รู้จะปฏิเสธหรือโต้แย้งในคำพูดของแม่ทัพหนุ่มได้ยังไง เพราะสิ่งที่เขากล่าวมามันคือเรื่องจริง
  ในขณะนั้นเองเสียงเรื่อยเฉื่อยของสตรีนางหนึ่งดังลอยมาตามสายลมเข้ามาในห้องโถงนั้น
  "อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลยนะ"
  ทุกคนจึงได้พากันหันไปมองตามเสียงที่ได้ยิน และคนผู้นั้นคือเยี่ยชิงเซียวเดินเข้ามาอย่างเฉิดฉายด้วยสีหน้ามั่นใจ และมีสาวใช้ของนางถือภาชนะใส่อาหารเดินตามหลังเข้ามาติด ๆ
  "พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาทันที"
  ฟ่งหลันหลั่นบ่นพึมพำขึ้นเบา ๆ อย่างไม่สบอารมณ์
  ทุกคนในห้องต่างมองหน้ากันและพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกและอารมณ์ที่แท้จริงเอาไว้ด้านใน และเผยรอยยิ้มให้กับอีกฝ่ายอย่างเสแสร้ง ภายใต้สีหน้ายินดีที่ได้เจอกันอีกครั้ง
...
เซียงไค 盛開


  เมื่อตั้งสติได้ ฟ่งหลันหลั่นกล่าวปฏิเสธขึ้นอย่างระงับอารมณ์ไม่อยู่
  "ไม่ได้! ท่านจะนอนค้างที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด นี่มันห้องนอนของข้า ท่านรีบลุกขึ้นและกลับไปยังห้องของตัวเองได้แล้ว ข้าไม่รู้สึกขำด้วยนะ"
  สตรีน้อยไม่รอช้ารีบเอื้อมแขนไปคว้าข้อมือใหญ่และหนาของบุรุษ รูปงามเพื่อหวังจะฉุดกระชากเขาให้ลุกขึ้นจากเตียงนอนของตน
  แต่ทว่า แม่ทัพหนุ่มกลับใช้แรงของบุรุษที่มีมากกว่า ฉุดรั้งดึงร่างน้อยอรชรลงไปนอนทาบทับบนเรือนร่างของเขาอย่างง่ายดาย พร้อมกับสวมกอดรัดนางไว้อย่างฉับพลัน
  ฟ่งหลันหลั่นออกแรงต่อต้านเขาอย่างเต็มกำลัง แต่แรงของสตรีผู้บอบบาง ไฉนเลยจะสู้แรงกำยำของบุรุษผู้แข็งแกร่งได้กันเล่า
  "ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ" สตรีน้อยกล่าวขึ้นอย่างขึงขังและออกแรงดิ้นไม่หยุด
  แต่ยิ่งออกแรงดิ้นมากเท่าไร อีกฝ่ายก็ออกแรงกอดรัดแน่นมากขึ้นเท่านั้น
  บุรุษรูปงามพิจารณาสีหน้าของร่างบางในวงแขน หัวใจอันเคร่งเครียดของเขาเต้นแรงจนแทบกระดอนขึ้นมาอยู่ที่คอ
  ตอนนี้ดวงหน้าของโฉมสระครวญอยู่ห่างจากใบหน้าอันหล่อเหลาของบุรุษรูปงามตรงหน้าเพียงแค่ปลายนิ้ว ทั้งสองประสานตากันเนิ่นนานราวกับผ่านไปนับศตวรรษ
  ลมหายใจร้อนผ่าวแฝงโทสะ พ่นออกมาสัมผัสดวงหน้างาม สองแก้มนวลของสตรีน้อยดุจถูกย้อมด้วยชาด แดงระเรื่อเพริศพริ้ง งดงามตราตรึงคน
  หลงอี้หลิงเก็บความรู้สึกปั่นป่วนพลุ่งพล่านไว้ภายใต้สีหน้าสงบนิ่ง
  ขณะนี้ฟ่งหลันหลั่นไม่สามารถจะขยับตัวได้เลยสักนิด หัวใจของนางหดเกร็งด้วยความตื่นเต้น แต่กระนั้นนางก็ได้รวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นมาจนได้
  "นะ นายน้อยรูปงาม ท่านช่วยปล่อยข้าก่อนได้ไหม หากท่านโกรธเรื่องที่ข้าแอบลักลอบเข้าไปยังจวนเยี่ยอ๋อง ข้าก็จะยอมถูกท่านสั่งลงโทษโบยหลังตามที่ต้องการ"
  ริมฝีปากบางพรั่งพรูถ้อยคำหวานออดอ้อนเจ้าของวงแขนอันแข็งแรงซึ่งกำลังโอบกอดรัดตัวนางอย่างแนบแน่น และพยายามข่มใจของตัวเองที่ฟุ้งซ่านอยู่ให้สงบลง
  หลงอี้หลิงมิได้ตอบคำถามใด ๆ ดวงตาคมกริบยังคงจ้องมองดวงหน้างาม
  ทว่า ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ
  ชั่วพริบตานั้น หลงอี้หลิงก็ได้มอบจุมพิตของเขาให้กับโฉมงามตรงหน้า
  สองมือวางอยู่ที่บั้นเอวของนางประคองร่างอ่อนปวกเปียกเอาไว้
  ดวงตาสีดำสดใสกลมโตเบิกโพลงขึ้นและค้างไว้อย่างตกใจ
  จุมพิตที่ดุดันปานนี้ยิ่งคล้ายต้องการประทับมันลงกลางใจนางอย่างเผด็จการ ลิ้นอุ่นร้อนแทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดลิ้นนุ่มของนางอย่างจาบจ้วงอุกอาจ
  จุมพิตนี้ดูดดื่มขึ้นเรื่อย ๆ นางก็รู้ได้ว่าโทสะเขาคลายลงแล้ว
  ฟ่งหลันหลั่นค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง และเคลิบเคลิ้มไปกับจุมพิตกระตุ้นอารมณ์ของเขาอย่างลืมตัว
  จู่ ๆ หลงอี้หลิงก็คลายจุมพิตของเขาออกจากริมฝีปากบางสีชมพู และยืนใบหน้าหล่อเหลาเขาไปกระซิบข้างใบหูของสตรีน้อย
  "คืนนี้ข้าจะลงโทษเจ้าเพียงแค่นี้ แต่หากมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ครั้งหน้า...ข้าจะไม่หยุดมือเอาไว้แค่นี้แน่ ถ้าเจ้าไม่เชื่อก็ลองดู"
  น้ำเสียงทุ้มแผ่วเบาละมุนหูเปล่งออกมาอย่างหยอกเย้าโฉมตรูใน อ้อมแขนด้วยความพึงพอใจ
  "ลงโทษข้าอย่างงั้นหรือ ?"
  ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังเช่นนั้น ความเขินอายที่มีก่อนหน้าพลันเป็นโทสะโกรธขึ้งขึ้นมาที่รู้ว่าถูกอีกฝ่ายกลั่นแกล้งแถมยังมาล้อเล่นกับความรู้สึกของนางเช่นนี้ แต่ก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลยเพราะวงแขนหนายังคงสวมกอดรัดตัวนางไว้แน่น จึงทำได้แค่เพียงชักสีหน้าบึ้งตึงค้อนใส่เขาและเบือนหน้าหนีไปด้านข้างอย่างแรง
  "ท่านคงถือดีว่าตัวเองเป็นเจ้าของเรือนแห่งนี้ เลยกลั่นแกล้งรังแกข้าอย่างเผด็จการสินะ"
  น้ำเสียงของเจ้าของเตียงนอนเต็มไปด้วยถ้อยคำประชดประชันค่อนขอดอีกฝ่าย
  หลงอี้หลิงไม่เพียงที่จะไม่โกรธอีกฝ่าย สีหน้าของเขาดูเอ็นดูและดูมีความสุขที่ได้กลั่นแกล้งสาวใช้แสนซนผู้นี้ แถมยังเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับจิ้งจอกร้ายบนใบหน้าอันหล่อเหลา พร้อมกับกล่าวขึ้นอย่างมีเลศนัย
  "นี่ก็เลยยามอิ๋นมามากแล้ว หากเจ้าไม่รีบปิดเปลือกตาลงและนอนหลับเสียเดี๋ยวนี้ ข้าก็ไม่รับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อหลังจากนี้..."
  คำขู่ของหลงอี้หลิงนั้นกลับได้ผล สตรีน้อยจินตนาการภาพในหัวตามทันที
  "ตะ แต่ใครจะข่มตานอนหลับลงในท่านี้กัน ท่านช่วยปล่อยข้าก่อนได้ไหม ข้าจะได้นอนลงบนเตียงให้สบายตัว ขืนให้นอนในท่านี้ทั้งคืนข้าคงจะ..." นางพยายามคิดหาข้ออ้างเพื่อให้อีกฝ่ายคลายวงแขนของเขาออก
  "นอนมันทั้งอย่างนี้แหละ หรือถ้าเจ้านอนไม่หลับ ถ้าอย่างนั้นจะให้ข้าช่วยกล่อมเจ้านอนดีไหมล่ะ"
  ดูเหมือนถ้อยคำนี้ของแม่ทัพหนุ่มจะได้ผล แม้ว่าตอนนี้ฟ่งหลันหลั่นกำลังนอนทาบทับอยู่บนเรือนร่างอันแข็งแรงของเขา แต่นางก็รีบปิดเปลือกตาลงและฟุบดวงหน้างามของตนลงบนหน้าอกหนากว้างของเขาด้วยความจำใจอย่างรวดเร็ว
  'ข้าจะบ้าตาย! สถานการณ์แบบนี้ใครจะปิดตานอนหลับสนิทได้ เขากินยาผิดมาหรือว่าเผลอไปถูกยากำหนัดที่ไหนเข้ากันนะ จู่ ๆ ถึงได้หื่นกามขึ้นมาแบบผิดปกติไม่เป็นตัวเขาเช่นนี้'
  ตอนนี้จิตใจของฟ่งหลันหลั่นเต็มไปด้วยความฟุ้งซ่านกระวนกระวายอย่างไม่เป็นสุข พอ ๆ กับเสียงหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะของนาง
  ตึกตัก!
  ตึกตัก!
  สองมือของหลงอี้หลิงโอบกอดรัดบั้นเอวอรชรของสตรีน้อยแน่นยิ่งขึ้น แม้ว่าไฟราคะอันร้อนรุ่มภายในกายของเขาจะกำลังเดือดพล่านระส่ำไปทั่วทั้งตัว หัวใจก็แทบจะพุ่งทะลุออกมานอกหน้าอก แต่เขาก็พยายามสะกดกลั้นอารมณ์และความเป็นชายเอาไว้อย่างทรมานยิ่งยวด และรอจนกว่าเมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม
  เพลาผ่านไปมินาน ทั้งสองก็ผล็อยหลับไปในท่านั้นด้วยความอ่อนเพลีย
ยามเฉิน[1] ของเช้าวันใหม่
  ในขณะที่จางเก่อกำลังเดินมายังเรือนพักส่วนตัวของแม่ทัพหนุ่ม เพื่อเริ่มรายงานข่าวสารตามหน้าที่ของตนเฉกเช่นทุกวัน สายตาก็เหลือบมองไปเห็นเข่อลั่วเดินส่ายหัวพร้อมกับก้าวขาออกมาออกมาจากห้องพักของผู้เป็นนาย สีหน้าของเขาเหมือนคิดอะไรอยู่
  นายกองหนุ่มมาดนิ่ง จึงได้เอ่ยถามสหายออกไปอย่างสงสัยและแกมตำหนิในท่าทีนั้นของเขาเล็กน้อย
  "สีหน้าท่าทีของเจ้าเยี่ยงนั้น คงไม่ได้โดนนายน้อยดุออกมาอีกหรอกนะ รึว่าเมื่อคืนเจ้าแอบหนีไปดื่มเหล้าข้างนอกจนกลับมาซะดึกดื่นอีกแล้ว"
  เข่อลั่วเงยหน้าขึ้นมองสหายด้วยสายตาฉงนใจ เขาไม่ได้ตอบ กลับย้อนถามสหายอย่างสงสัย
  "จางเก่อ เช้านี้เจ้าเห็นนายน้อยหรือไม่" คำถามของเข่อลั่วพานทำให้จางเก่อเองก็พลอยงงและสงสัยตามไปด้วย
  เหตุใดเขาจึงถามเยี่ยงนั้นเพราะนี่มันพึ่งจะเข้ายามเฉินเอง และก็เป็นเวลาที่นายน้อยตื่นขึ้นมาเป็นประจำ เพราะอีกครึ่งชั่วยามทุกคนจะต้องไปปฏิบัติหน้าที่ของตน
  "เจ้าถามแปลก...เพลานี้เพิ่งเข้ายามเฉิน นายน้อยก็ต้องอยู่ในเรือนพักส่วนตัวสิ นี่ข้าเองก็กำลังจะมารายงานเรื่องด่วนที่สายของเราเพิ่งแจ้งเข้ามา"
[1] ยามเฉิน (辰:chén) คือ 07.00 - 08.59 น.
  เมื่อจางเก่อกล่าวจบ สหายสนิทจึงได้มองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างเงียบไปครู่หนึ่งและคิดไปคนละทาง ต่าง ๆ นานา
  ครู่ต่อมาทั้งสองคนก็โพล่งขึ้นมาอย่างประสานเสียง
  "...ห้องหนังสือ!"
  เมื่อนายกองทั้งสองคิดคำตอบได้เช่นนั้น พวกเขาก็หันขวับอย่าง พร้อมเพรียงและเปลี่ยนทิศทางเดินตรงไปยังห้องหนังสือของผู้เป็นนายทันที
  ระยะทางของระเบียบทางเดินจากเรือนพักของหลงอี้หลิงไปยังห้องหนังสือ นายกองทั้งสองจำต้องเดินผ่านสวนหย่อมอันสวยงามขนาดกลางของเรือนหลงหลิง ซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างและสร้างติดกับเรือนอาบน้ำส่วนตัวของแม่ทัพหนุ่ม แถมยังมีเรือนพักส่วนตัวของฟ่งหลันหลั่นปลูกอยู่ใกล้ ๆ ตรงจุดนั้นด้วยเช่นกัน
  ในขณะที่นายกองทั้งสองเดินผ่านสวนหย่อมนั้นเอง ทั้งคู่ก็ได้พูดคุยสอบถามกันถึงเรื่องจิปาถะทั่วไป
  เข่อลั่วบ่นถึงปัญหาจุกจิกที่เกิดขึ้นระหว่างปฏิบัติหน้าที่ตรวจตราดูแลความสงบสุขเรียบร้อยของผู้คนในเมืองของเมื่อวานที่ผ่านมาให้จางเก่อฟัง
  จางเก่อก็ได้ตำหนิสหายแกมสอนเหมือนทุกครั้ง ราวกับพี่ชายสอนน้องชาย
  ทันใดนั้นเอง เสียงเสียดสีเอี๊ยดอ๊าดจากการเปิดประตูดังแว่วขึ้นมา ใกล้ ๆ หูพวกเขา
  แอ๊ด!
  ทันใดนั้นเอง หางตาของนายกองทั้งสองพลันเหลือบมองไปเห็น นายน้อยของเขากำลังเดินออกมาจากเรือนพักส่วนตัวของฟ่งหลันหลั่นด้วยแววตาและสีหน้าเบิกบานใจอย่างที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
  นายกองทั้งคู่จึงพากันหยุดชะงักฝีเท้าอย่างกะทันหันและหันไปมองยังนายน้อยของตน
  หลงอี้หลิงกำลังยืนคิดถึงภาพเหตุการณ์ในช่วงค่ำคืนที่ผ่านมา ระหว่างเขากับสาวใช้อยู่ตรงหน้าประตู และได้เผยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีความสุข แม้จะเพิ่งตื่นนอนและยังไม่ได้ล้างหน้าล้างตา ความหล่อเหลาบนใบหน้าก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลยสักนิด
  พวกเขาได้สามัคคีส่งเสียงเรียกแม่ทัพหนุ่มขึ้นสั้น ๆ อย่างพร้อมเพรียงด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
  "นายน้อย!"
  ทันทีที่แม่ทัพหนุ่มได้ยินเสียงเรียกทักทายของนายกองคนสนิททั้งสองดังเข้ามาในหู เขาจึงมองไปทางเบื้องหน้าและได้เห็นแววตาฉงนสงสัยพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม และความอยากรู้อยากเห็นของนายกองทั้งสอง ทำให้เขาถึงกับประหม่า และวางตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ
  เข่อลั่วผู้ที่มักปากไวกว่าสมอง พูดแซวแม่ทัพของตนขึ้นอย่างเป็นกันเองอย่างหน้าตาระรื่น โดยไม่ทันได้ไตร่ตรองก่อน
  "นายน้อยยิ้มหน้าบานเดินออกมาจากเรือนของแม่นางฟ่งเช่นนี้ คงมิใช่ว่าเมื่อคืนท่านทั้งสองปฏิบัติภารกิจลับด้วยกันทั้งคืนจนถึงเช้านะขอรับ"
  จางเก่อรู้ได้ทันทีว่าถ้อยคำนั้นของเข่อลั่วช่างเป็นการไม่ถูกต้องสมควร จึงกล่าวปรามสหายเสียงเข้มทันควัน
  "เข่อลั่วหยุดพูดจาเหลวไหลลามปามนายน้อยได้แล้ว"
  แม้ว่ามันอาจจะเป็นเรื่องจริง แต่ทว่าการที่ทำให้ผู้เป็นนายรู้สึก เสียหน้าในสถานที่สาธารณะก็เป็นเรื่องมิควรทำ และอาจจะทำให้เจ้าตัวเกิดอารมณ์หงุดหงิดแต่เช้า จนพานเดือดร้อนไปทั้งหมด แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ทันการณ์เสียแล้ว
  เมื่อหลงอี้หลิงถูกลูกน้องถามจี้ใจดำเยี่ยงนั้น เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง และพอเรียกสติกลับมาได้ เขาก็เผยรอยยิ้มอ่อนแสนเย็นชาขึ้นบนใบหน้าอันหล่อเหลา สายตาพิฆาตคมกริบเพ่งจ้องมองตรงมายังนายกองร่างท้วม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านโอบล้อมไปรอบบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว
  เข่อลั่วขนลุกซู่ตั้งแต่โคนผม และวิ่งพล่านไปทั่วทั้งตัวอย่างรวดเร็ว เขาสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นยะเยือกสั่นสะท้านเข้าไปถึงเส้นเอ็นกระดูกอย่างทันควัน จากใบหน้ากลมที่กำลังยิ้มอย่างเริงร่าเบิกบานใจ พลันถอดสีเปลี่ยนไปอย่างถนัดตาหลังจากที่ได้สบตากับนายน้อยของตน
  เขาก็รีบก้มหน้าหลบสายตาคมปลาบคู่นั้นอย่างรู้ตัวทันที
  จางเก่อซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ กัน ได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างละเหี่ยใจในความปากไวของสหายสนิทที่มักพูดไม่คิด
  "เข่อลั่ว! ข้าจำได้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดของเจ้ามิใช่หรือ เหตุใดเจ้าถึงยังมายืนยิ้มหน้าระรื่นอยู่ตรงหน้าข้าแบบนี้หรือคิดถึงรสชาติของการถูกโบยหลังกัน"
  แม่ทัพหนุ่มพยายามพูดเบี่ยงประเด็นเอาดื้อ ๆ ด้วยกันยิงคำถามแกมขู่เสียงเข้มกับลูกน้องจอมขี้สงสัยของเขา
  แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เข่อลั่วเจอกับอารมณ์เช่นนี้ของแม่ทัพหนุ่ม สำหรับเขามันคือเหตุการณ์ปกติมาก นายกองร่างท้วมเงยหน้าขึ้นปั้นหน้ายิ้มตอบกลับไป พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วและเริ่มเข้าโหมดปากหวานประจบเอาใจผู้เป็นนายอย่างรู้งานทันที
  "โธ่นายน้อย! ถึงวันนี้จะเป็นหยุดของข้า แต่ท่านก็รู้ดีว่าข้าไม่มีครอบครัวหรือญาติที่ไหนอาศัยอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้ ภรรยาหรือหญิงคนรักก็ยังไม่มีกับเขาสักคน และข้าก็อยากมาคอยดูแลปรนนิบัติรับใช้ท่าน จึงได้มายืนเสนอหน้ายิ้มแป้นอยู่ตรงนี้ขอรับ"
  "เจ้าอยากอยู่คอยดูแลปรนนิบัติรับใช้ข้าหรือคอยจับผิดข้ากันแน่!"
  หลงอี้หลิงแกล้งทำเสียงเข้มย้อนถามนายกองหนุ่มอย่างรู้ทันลูกน้องของตน
  ในจังหวะที่แม่ทัพหนุ่มย้อนถามเข่อลัวกลับไป จางเก่อต้องรีบเปลี่ยนชวนพวกเขาประเด็นการสนทนา เพื่อหวังช่วยสหายไม่ให้ถูกลงโทษแต่เช้า
  "นายน้อย! ได้โปรดพักเรื่องเจ้าอ้วนนี้ไว้ก่อน เมื่อตอนยามเหม่า[1] นี้ ข้าเพิ่งได้รับรายงานด่วนจากสายของเราส่งข่าวมาจากนอกเมืองขอรับ"
  สีหน้าดูลังเลและเป็นกังวลอย่างหนักของจางเก่อที่เผยออก ทำให้ แม่ทัพหนุ่มยอมวางมือจากเข่อลัว
  หลงอี้หลิงหันกลับไปมองทางด้านหลังของตนเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับยังนายกองคนสนิททั้งสองคน
  "กลับไปคุยกันที่ห้องหนังสือ"
  เขากล่าวขึ้นเสียงเข้ม ก่อนจะเดินนำหน้าทั้งสองคนออกจากจากเรือนพักของฟ่งหลันหลั่น
  ด้านนายกองทั้งคู่ก็เร่งฝีเท้าเดินตามหลังนายน้อยของตนไปอย่างรวดเร็ว
[1] ยามเหม่า (卯:mǎo) คือ 05.00 - 06.59 น.
....
เซียงไค 盛開