บทที่ 17 มึนงง
ถึงแม้ว่าฮูหยินใหญ่เฉิงจะช่วยดูแลเฉิงเจียวเหนียงแทนฮูหยินรอง แต่ฮูหยินใหญ่ก็ยังออกปากขอฮูหยินรองด้วยตัวเอง
“สะใภ้ใหญ่ หากท่านชอบสาวใช้คนใดของข้า ท่านก็เอาไปได้เลย ยิ่งตอนนี้เจียวเหนียงยังรักษาตัวที่อยู่ที่เรือนท่านด้วย” ฮูหยินรองกล่าว
เรื่องภายในเรือนเช่นนี้ ไม่ได้มีกฎเกณฑ์อะไรตายตัว การบอกกล่าวกันก่อนสักนิดก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ทั้งยังช่วยลดความวุ่นวายลงได้เยอะ
นี่เป็นประสบการณ์ที่สั่งสมมานับปีสิบจากการออกเรือนของฮูหยินใหญ่
“อย่างไรเสียก็เป็นสาวใช้ข้างกายลูกสาวน้องรอง ถึงข้าจะเป็นป้าก็ต้องบอกกล่าวเสียหน่อย” นางเอ่ย แต่เมื่อพูดจบนางก็รู้ว่าสามีภรรยาบ้านรองไม่มีทางไม่ยอมแน่นอน หากพูดมากกว่านี้ก็จะดูเป็นคนจู้จี้จนเกิดไป นางจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ข้าให้คนเรียกสาวใช้นั่นมา ถามเรื่องงานครัวดีหรือไม่”
ฮูหยินรองไม่ได้อยากจะพบสาวใช้ ยิ่งเป็นสาวใช้ของคนสติไม่ดีนั่นด้วยแล้ว แต่ในเมื่อสะใภ้ใหญ่เอ่ยปากแล้วจึงตอบรับไป
“เจ้ากินอาหารของสาวใช้นั่น ระวังจะกลายเป็นบ้าไปด้วย” แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าว
เหล่าท่านแม่กำลังพูดคุยกัน ส่วนสองพี่น้องก็นั่งเล่นหมากกระดานอยู่หลังฉากกั้น
“สาวใช้นางนั้นไม่ได้สติไม่ดีสักหน่อย” แม่นางเฉิงหกหัวเราะเยาะเย้ยกับคำพูดของเด็กน้อย ในเวลาเดียวกันก็ผลักกระดานหมากออก “ข้าชนะแล้ว ข้ากินของทอดจานนั้นแล้ว ดูสิ ข้ายังชนะเจ้าอีก”
แม่นางเฉิงเจ็ดหน้ามุ่ยไม่พอใจล้มกระดานเสียงดัง
“หากข้าสติไม่ดีอย่างที่ว่าจริง” แม่นางเฉิงหกโบกพัดน้อยแสร้งกล่าวอย่างจริงจัง “แล้วทำไมยังชนะเจ้าแม่นางเจ็ดได้อีกเล่า หรือแม่นางเจ็ดเจ้าสติไม่ดีกว่าคนสติไม่ดีอีกหรือ”
พูดจบนางก็ใช้พัดป้องปากหัวเราะออกมา
แม่นางเฉิงเจ็ดทั้งอายทั้งโกรธจนร้องไห้
“แม่นางหก! แกล้งน้องอีกแล้วหรือ!” เสียงโมโหของฮูหยินใหญ่ลอยมาจากหน้าฉากกั้น
เหล่าแม่นมซอยเท้าเข้ามาคุกเข่าลงพร้อมว่ากล่าวแม่นางหกและปลอบใจแม่นางเจ็ด ซึ่งเป็นภาพเห็นกันจนชินตาเสียแล้ว และเป็นที่รู้กันดีว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับสองพี่น้องคู่นี้เป็นประจำ
ขณะที่บรรยากาศกำลังครื้นแครง ปั้นฉินก็ถูกพาตัวมาถึง
“นายหญิงเจ้าทำอะไรอยู่” ฮูหยินรองถามตามมารยาท
ปั้นฉินดีใจอย่างมาก
“นายหญิงนอนหลับอยู่เจ้าค่ะ” นางรีบตอบกลับอย่างดีใจ
นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วยังนอนอยู่อีกหรือ ฮูหยินรองเม้มปาก คนสติไม่ดีก็คือคนสติไม่ดีอยู่วันยังค่ำ
“เจ้าเป็นคนทำสิ่งนี้หรือ” ฮูหยินใหญ่ไม่จำเป็นต้องเกรงใจสาวใช้ จึงถามเข้าประเด็นอย่างตรงไปตรงมา
สาวใช้นำของทอดที่แม่นางเฉิงหกกินเหลือไว้ยื่นให้ปั้นฉินดู
ปั้นฉินร้อง ‘อ่า’ พร้อมสีหน้าตกใจ
เพิ่งจะรู้ตัวว่าอาหารของตัวเองถูกคนขโมยไป สาวใช้และฮูหยินใหญ่มองดูนางที่กำลังพูดกับตัวเอง
“นายหญิงไม่ชอบกินข้าว ข้าจึงทำของว่างให้เจ้าค่ะ” ปั้นฉินดึงสติกลับมาแล้วรีบก้มหัวตอบ
ตอนที่สาวใช้บอกว่าฮูหยินรองเรียกหานาง นางก็บอกกับนายหญิงอย่างดีใจว่าพวกเจ้านายคงอยากพบนายหญิงเป็นแน่
“ของว่าง” เฉิงเจียวเหนียงพูดมาสองคำ
เพียงแต่ตอนนั้นนางไม่เข้าใจ แถมยังนึกว่านายหญิงอยากกินของว่างเสียอีก เดิมทีจะไปเอาให้อยู่หรอก แต่สาวใช้เอาแต่เร่งเร้าให้ไปอยู่ได้ นางจึงจำเป็นต้องวานให้สาวใช้ที่ทำงานบ้านยกของว่างให้นายหญิงแทน
ไม่นึกเลยว่าของว่างได้มาอยู่ที่ในมือของฮูหยินแล้ว!
ที่แท้ของว่างที่นายหญิงพูดหมายถึงฮูหยินอยากพบนางเพราะเรื่องของว่างอย่างนั้นหรือ
นายหญิงรู้ได้อย่างไรกัน
พระเจ้าช่วย นายหญิงเป็นคนที่เทพเซียนเปิดทวารรับรู้ให้จริงด้วย ฉลาดหลักแหลมเสียจริง!
ปั้นฉินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สีหน้าทั้งประหลาดใจและดีใจ
ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรอง และเหล่าสาวใช้เห็นสีหน้าเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง สีหน้าดีใจตื่นเต้นที่กำลังจะได้รับข่าวดีอย่างคาดไม่ถึง ยามที่สาวใช้ในบ้านมีเรื่องให้ชมเชยก็จะถูกเรียกมาถามไถ่เช่นนี้
คาดว่าสาวใช้ผู้นี้เองก็น่าจะเดาออกว่าหลังจากนี้คงจะมีโชคดีหล่นทับตัวนางแน่ๆ
ฮูหยินใหญ่ยิ้มบาง
“เจ้าทำได้ไม่เลว” นางกล่าว มองไปทางสาวใช้ที่ยืนอยู่หน้าประตู “แม่นมเถา ให้นางไปทำขนมกับแม่นมจูในครัวก็แล้วกัน”
สาวใช้ตอบรับ
“ยังไม่ขอบคุณฮูหยินอีก” นางมองปั้นฉินพลางเอ่ยตำหนิ
แม่นมจูเป็นแม่ครัวในบ้านที่ทำขนมเก่งมาก การได้ติดตามนาง เรียนรู้การทำอาหาร เป็นสิ่งที่เหล่าสาวใช้ต่างแก่งแย่งกัน
ปั้นฉินอึ้งไปเล็กน้อย เหมือนว่ายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“ขอบคุณฮูหยินเจ้าค่ะ” นางยังคงคำนับขอบคุณตามคำบอก แล้วเงยหน้าขึ้น “ฮูหยินให้ข้าทำอะไรเจ้าคะ”
“ดูสิ สติไม่ดีจริงด้วย ฟังเราพูดยังไม่รู้เรื่องเลย!” แม่นางเฉิงเจ็ดที่นั่งอยู่หลังฉากกั้นกล่าว
แม่นางเฉิงหกลุกขึ้นเดินออกมา
“ข้าให้เจ้ามาทำขนมให้ข้ากิน” นางมองดูปั้นฉินพร้อมเชิดหน้าเอ่ยง
ในที่สุดปั้นฉินก็เข้าใจเสียที
“แต่ว่า ข้ายังต้องรับใช้นายหญิงของข้านะเจ้าคะ” นางกล่าวอย่างมึนงง
“ส่งสาวใช้ไปให้เจียวเหนียงอีกสองคน” ฮูหยินใหญ่พูดต่อ แล้วสั่งอีก “คนครัวก็ไปอีกคน”
พอแล้วกระมัง
“ท่านพี่สะใภ้ ไม่ต้องเยอะถึงขนาดนั้นหรอก” ฮูหยินรองกล่าว
“อย่างไรเสียนางก็ป่วยอยู่ คนเยอะหน่อยถึงจะดี” ฮูหยินใหญ่กล่าว
ปั้นฉินมึนงงเล็กน้อย
“ฮูหยินหมายความว่า ต่อจากนี้ไปข้าไม่ต้องติดตามนายหญิงของข้าแล้วหรือเจ้าคะ” นางกล่าว
แม่นางเฉิงเจ็ดลุกขึ้นเดินออกมา มองดูปั้นฉินแล้วหัวเราะ
“สติไม่ดีจริงๆ ฟังเราพูดก็ไม่รู้เรื่อง อยู่กับคนสติไม่ดีก็พลอยสติไม่ดีไปด้วย” นางกล่าวอย่างได้ใจ แล้วมองดูแม่นางเฉิงหกเล็กน้อย “พี่หก พี่จะกินอาหารที่สาวใช้นี่ทำจริงหรือ คิดให้ดีก่อนเถอะ”
แม่นางเฉิงหกยังไม่ทันพูด ปั้นฉินก็พูดแล้ว
“นายหญิง นายหญิงของข้าหายดีแล้วเจ้าค่ะ” นางรีบกล่าว
คราวนี้แม่นางเฉิงเจ็ดและเฉิงหกสีหน้าเหมือนกัน ต่างหลุดหัวเราะออกมา
“จริงนะเจ้าคะ นายหญิงข้าหายดีแล้ว” ปั้นฉินกล่าว แล้วชี้ไปทางของว่าง “อันนี้ อันนี้ไม่ใช่ข้าทำเจ้าค่ะ นายหญิงข้าเป็นคนสอนเจ้าค่ะ”
คำพูดของนางแม้จะขัดหูคนที่ได้ยินในที่นั้นอยู่บ้าง แต่ทุกคนต่างเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่เป็นอย่างดี
“พี่หก นางไม่ไปกับพี่” แม่นางเฉิงเจ็ดหัวเราะกล่าว
แม่นางเฉิงหกชักสีหน้า
“เจ้าไม่อยากไปทำขนมให้ข้าอย่างนั้นหรือ” นางก้าวขึ้นไป เชิดคิ้วกล่าวถาม
ปั้นฉินลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย
“ข้า ที่จริงแล้วข้าทำขนมไม่เป็นเจ้าค่ะ” นางเอ่ยตะกุกตะกัก “นายหญิงเป็นคนสอนข้าทั้งนั้นเจ้าค่ะ”
นางพูดไม่ทันจบ แม่นางเฉิงเจ็ดก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะนี้ทำเอาแม่นางเฉิงหกคลุ้มคลั่งทันที
“ตบปาก!” นางตะโกน โยนพัดลงอย่างแรง กระทืบเท้าตะโกนว่า “ตบปาก! ตบปาก!”
ปั้นฉินหวาดกลัว เหล่าสาวใช้ต่างพากันอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ทันใดนั้นสาวใช้คนหนึ่งก็รีบเข้าไปตบปั้นฉินตามคำสั่ง
“พอแล้ว” ในที่สุดฮูหยินใหญ่ก็ยอมปริปาก
สาวใช้ยั้งมือแล้วเก็บมือยืนเข้าที่
แก้มปั้นฉินปูดบวม ทั้งร่างอื้ออึงไปหมด
ตั้งแต่นางถูกเหล่าฮูหยินโจวซื้อตัวมาก็ถูกฝึกอยู่ช่วงหนึ่ง จากนั้นก็ถูกส่งตัวไปที่วัดเต๋าเพื่อรับใช้เฉิงเจียวเหนียง ถึงแม้ว่าในวัดเต๋าจะลำบาก แต่เนื่องจากเงินของเหล่าฮูหยินโจว ทำให้คนในวัดเต๋าไม่รังแกพวกนาง อีกทั้งเฉิงเจียวเหนียงยังเป็นคนสติไม่ดี ชีวิตในแต่ละวันจึงผ่านไปอย่างเรียบง่าย ข้างบนก็ไม่มีนายคอยควบคุม โตมาถึงเพียงนี้นางเพิ่งจะเคยโดนคนตบเป็นครั้งแรก
“ไม่อยากทำก็ไม่เป็นไร กลับไปเถอะ” ฮูหยินใหญ่เอ่ยของไม่ใยดี
ปั้นฉินยังคงอึ้งอยู่
“ยังไม่ขอบคุณฮูหยินอีก!” สาวใช้กระซิบเสียงเบา
ปั้นฉินคำนับขอบคุณอย่างลุกลี้ลุกลน ลุกขึ้นพรวดพราดแล้วรีบวิ่งออกไป
“ท่านแม่ ไล่นางออกไป ไล่นางออกไป ข้าไม่อยากเห็นสาวใช้คนนี้ในบ้านเรา!”
ด้านหลังมีเสียงของแม่นางเฉิงหกลอยตามออกมา
มองดูปั้นฉินกลับมาอย่างกระหือกระหอบ สภาพดูไม่จืด สาวใช้ที่ผ่านไปมาก็เริ่มชี้พากันนินทา
ปั้นฉินรู้สึกเพียงใบหน้าที่ร้อนผ่าว ไม่รู้ว่าเพราะอายหรือเพราะเจ็บกันแน่
นางก้มหน้าลนลานจนแทบจะเดินสะดุดล้ม ถึงได้รู้ตัวว่ารีบร้อนลุกออกมาจนทิ้งเกี๊ยะไม้ไว้ที่เรือนฮูหยินรอง แต่ก็ไม่กล้ากลับไปเอา จึงใส่เพียงถุงเท้าก้มหน้าก้มตาเดินไปอย่างร้อนรน
ก้อนหินบาดเท้าจนเจ็บไปหมด
ปั้นฉินก้มหน้าน้ำตาไหลพราก


บทที่ 18 ผิด
เฉิงเจียวเหนียงจ้องมองฉากกั้นลมอยู่ครู่ใหญ่บนฉากกั้นถูกแต่งแต้มด้วยภาพต้นไม้กับหญิงงาม และตัวอักษรอีก
หนึ่งแถว
สิ่งที่เฉิงเจียวเหนียงจ้องมองก็คือตัวอักษรจ้วนซูแถวยาวนั้น นางขยับปากช้าๆ และเริ่มอ่านออกเสียง
นางจ้องฉากกั้นลม มือที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยก็เริ่มขยับเขียนตามตัวอักษรจ้วนซูที่อยู่บนนั้น
นางอ่านหนังสือเป็น เขียนหนังสือเป็น ดูท่าทางแล้วน่าจะคล่องแคล่วมาก มิหนำซ้ำอาจเขียนได้ดีมากด้วย
แต่ทว่านิ้วมือนั้นแข็งตึง ตวัดขีดไม่ได้ดั่งใจหมาย แต่ภายในใจของนางกลับรู้สึกแสนไหวพริ้ว
นี่เป็นความทรงจำของคนสติไม่ดีคนหนึ่งจริงๆ หรือ
คนบ้าคนหนึ่งทำอะไรแบบนี้ได้เพราะเทพเซียนเบิกทวารให้อย่างนั้นหรือ
เจ้าเป็นใครกัน
แล้วข้าเป็นใครกัน
เสียงเท้าจากด้านนอกดังขึ้น ปั้นฉินกลับมาแล้ว เฉียงเจียวเหนียงจึงหยุดมือลง
ทว่าปั้นฉินไม่ได้เข้ามาทันที แต่กลับเดินเข้าไปในห้องครัวแทน
น้ำตาลในหม้อถูกเคี่ยวจนเหนียว ปั้นฉินหยิบลูกท้อที่เตรียมไว้เทลงไป ขนไปสองสามทีจากนั้นจึงตักขึ้นมา แล้ววางเรียงกันผึ่งไว้ให้เย็น
เป็นเพราะไม่มีกระจก ปั้นฉินส่องเงาสะท้อนน้ำในโอ่งแล้วจัดผมเผ้าอยู่นานสองนาน ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วย
เถ้าก้นหม้อ มองดูแล้วน่าขันยิ่งนัก นางหัวเราะกับเงาในโอ่งน้ำ เห็นได้ชัดเจนว่าดวงตานั้นผ่านการร้องไห้มา
นางขมวดคิ้วขยุกขยิกไปมา ก่อนจะมือขึ้นมาขยี้ตาอีกสองสามหน ไม่นานลูกท้อก็เย็นลงพอสมควร นางสูดลมหายใจลึกและยกจานเข้าไปในเรือนทันที
“นายหญิง นายหญิง ลองชิมดูหน่อยเจ้าค่ะ คราวนี้ใช้ได้หรือไม่”
เฉิงเจียวเหนียงมองนาง
ปั้นฉินยิ้มตาหยี นางย่อตัวลงและวางจานไว้โต๊ะเตี้ย ก่อนจะใช้ไม้ไผ่เล็กจิ้มขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วยื่นให้เฉิงเจียวเหนียง
เฉินเจียงเหนียงอ้าปากรับเข้าไป
“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” ปั้นฉินถาม
เฉิงเจียวเหนียงกินอย่างช้าๆ โดยไม่พูดอะไร
ปั้นฉินไม่ได้รีบร้อน นางมองดูแม่นางกินด้วยร้อยยิ้ม พร้อมสาธยายวิธีทำของนาง
“ดี” เฉินเจียงเหนียงกินหมดและตอบกลับ
ปั้นฉินดีใจยิ้ม นางยื่นมือไปจับแก้มเจียวเหนียง จากนั้นก็ทำท่าตกใจเมื่อเห็นอะไรบางอย่าง
“อ้าว มือเปื้อนฝุ่นหรือ” นางกล่าว “นายหญิง บนหน้าข้าก็มีรอยเปื้อนใช่ไหมเจ้าคะ ”
“มี” เฉิงเจียวเหนียงตอบ
“น่าอายจัง แต่ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ไม่มีคนนอก ไม่ล้างแล้วเจ้าค่ะ” ปั้นฉินยิ้มพลางเอ่ย
เฉิงเจียวเหนียงเม้มปาก
“ก็ได้” นางตอบ
ปั้นฉินจิ้มลูกท้อและป้อนแม่นางต่อ
เฉิงเจียวเหนียงกินไปเพียงสองชิ้นก็ไม่กินต่อ
“ยังเก็บเม็ดลูกท้อเอาไว้ใช่ไหม” จู่ๆ นางก็เอ่ยถามขึ้น
ปั้นฉินพยักหน้า
“นายหญิง อยากกินอะไรอีกเจ้าคะ” นางถาม
“ทุบให้แตก แล้วเอาเม็ดด้านในออกมา” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “ใช้สากทุบให้เละ แล้วเอามาให้ข้า”
ปั้นฉินไม่ถามอะไรต่อ เมื่อรับทราบแล้วก็หันหลังออกไป
ถุงเท้าที่เปื้อนโคลนทิ้งรอยเท้าเอาไว้บนพื้น
เฉิงเจียวเหนียงมองตาม
“นายหญิง แบบนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ” ปั้นฉินที่นั่งทุบเม็ดลูกท้อบนพื้นอยู่ตรงข้ามนาง เอ่ยถามไม่หยุด
เฉิงเจียวเหนียงปิดตาพักจิตใจด้วยการเอนพิงโต๊ะเตี้ย
“ยังมีขิงอยู่ไหม” นางถาม
ปั้นฉินพยักหน้าตอบว่ามี
“ไปเอามา ใช้ตะเกียบขูดเปลือกออก” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
ปั้นฉินตอบรับและทำตามคำสั่ง
“แม่นาง เอาแค่เปลือกไม่เอาเนื้อขิงใช่ไหมเจ้าคะ” นางถามพลางขูดเปลือกขิงชั้นนอกออกแล้วใส่ลงไปในถ้วย
“ไม่เอา” เฉิงเจียวเหนียงตอบ นางหลับตาพลางฟังสาวใช้ขูดขิงอยู่ครู่หนึ่ง “พอแล้ว”
ปั้นฉินวางมือ รอคำสั่งอย่างใจจดใจจ่อ
“นายหญิง ให้ทำอย่างไรเจ้าคะ ทอด ผัด หรือตุ๋น” นางถาม
เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือออกไป
“มาสิ” นางเอ่ย
ปั้นฉินขยับไปข้างหน้าอย่างไม่เข้าใจ
“เอามาสิ” เฉิงเจียวเหนียงพูดอีกครั้ง
ปั้นฉินประคองถ้วยแล้วขยับไปอยู่ตรงหน้าเฉิงเจียวเหนียง
เฉิงเจียวเหนียงถกแขนเสื้อขึ้นก่อนควักเปลือกจากถ้วยแล้วถูมันบนหน้าของปั้นฉิน
ปั้นฉินตกใจสะดุ้ง รู้สึกเย็นวาบ จะเหนียวก็ไม่เชิง ทั้งยังแสบร้อนอีกด้วย
“นายหญิง” นางร้องเอ่ยด้วยความตกใจ
เฉิงเจียวเหนียงไม่พูดอะไร แต่กลับหยิบเปลือกอีกชิ้นหนึ่งถูบนใบหน้าของนางช้าๆ เกลี่ยให้เสมอกันทั้งด้านซ้ายและด้านขวา
ปั้นฉินนิ่งไม่ขยับ น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลรินลงมา ไม่นานน้ำตาก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ผสมปนเปกับเถ้าบนหน้าจนดำไปหมด
เฉิงเจียวเหนียงใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาของนาง
“เช็ดเสร็จแล้วรอครู่หนึ่งแล้วค่อยร้องนะ ไม่เช่นนั้น เจ้าต้องทุบถ้วยอีกถ้วย” นางกล่าว
ปั้นฉินเม้มปากกลั้นน้ำตาเอาไว้
“นายหญิง อย่าใช้แขนเสื้อเลยเจ้าค่ะ สกปรกหมดแล้ว” นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงตอบรับ
“ไม่เป็นไร นี่มันแขนเสื้อของเจ้า” นางกล่าว
ปั้นฉินก้มมองแล้วพบว่าเป็นแขนเสื้อของตัวเองจริงๆ ถึงกับขำออกมา
“นายหญิง” ปั้นฉินร้องออกมา ทั้งหัวเราะทั้งสะอื้นในเวลาเดียวกัน
พอตกดึกปั้นฉินส่องกระจกดูก็พบว่าใบหน้าของนางกลับมาขาวนวลเหมือนแต่เดิมแล้ว
“นายหญิง” นางตะโกนด้วยความดีใจ “หายเร็วมากเลยเจ้าค่ะ”
เฉิงเจียวเหนียงนอนอยู่บนเตียง ดูเหมือนจะหลับไปแล้ว
“นายหญิง” ปั้นฉินรู้ว่านางยังไม่หลับ นางจึงนั่งลงบนพรมข้างเตียงแล้วเกลี่ยผมที่ปิดหน้าออก “นายหญิงเก่งจังเลยเจ้าค่ะ”
“คนตายข้าก็รักษาหายได้ นับประสาอะไรกับรอยตบของเจ้าล่ะ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
ปั้นฉินรู้สึกแย่ทันทีที่ได้ยินนางกล่าวถึงรอยตบนั่น นางโถมกายลงบนข้างเตียงของเฉิงเจียวเหนียง
“นายหญิงเจ้าคะ เหตุใดพวกนั้นต้องตบข้าด้วย” นางพึมพำด้วยความรู้สึกน้อยใจ “ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะเจ้าคะ”
“เพราะสิ่งที่เจ้ามี พวกเขาไม่มี แล้วเจ้าไม่แบ่งให้พวกเขาใช้ เหตุนี้แหละ เป็นความผิดของเจ้า” เฉิงเจียงเหนียวตอบ
ปั้นฉินเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ
เฉิงเจียวเหนียงพูดประโยคนี้ออกมาด้วยความไม่ตั้งใจ แม้แต่ตัวนางเองยังตกใจเช่นกัน เสียงกึกก้องดังขึ้นมาในหัวของนางอีกครั้ง
เพราะเจ้าดีเกินไป ดีเกินไป เจ้าก็เลย สมควรตาย...
นางยื่นมือไปจับที่คอเสื้อ และเริ่มหอบหายใจแรง
ปั้นฉินตกกะใจ ลุกขึ้นอย่างลนลานแล้วช่วยลูบหลังให้นาง ปากก็เรียกนายหญิงไม่หยุด
ยังดีที่คราวนี้เฉิงเจียวเหนียงไม่ได้สลบไป หลังจากหอบอยู่ครู่หนึ่ง จังหวะหายใจก็เริ่มกลับมาเป็นปกติ
เพราะคราวนี้ไม่ได้รู้สึกเสียใจเหมือนคราวก่อน แต่เป็นเพราะความรู้สึกโกรธ
เจ็บเพราะโกรธ สู้เจ็บเพราะเสียใจไม่ได้ ความเจ็บปวดเช่นนี้ไม่ทำให้นางสลบ มีแต่ทำให้นางได้สติขึ้นมา
“นายหญิง” ปั้นฉินเรียกไปร้องไห้ไป “เป็นความผิดของข้าเอง”
“มันผิด” เฉิงเจียวเหนียงเอ่ยพร้อมถอนหายใจยาว “มันผิด”
“ใช่ ข้าผิดไปแล้ว” ปั้นฉินพูดไปร้องไห้ไป และใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา
หมายถึงประโยคนั้นผิด เฉิงเจียวเหนียงพูดในใจ แต่ก็คร้านจะขยับปากจึงไม่พูดออกมา
นางดื่มน้ำลงไปหลายอึก หลังจากทุกอย่างสงบลง ปั้นฉินก็พยุงเฉิงเจียวเหนียงนอนลงอีกครั้ง
เวลาก็ดึกมากแล้ว แม้แต่เสียงร้องของแมลงก็เงียบลงแล้ว
ปั้นฉินนั่งคุกเข่าอยู่พักใหญ่ เมื่อแน่ใจแล้วว่าเฉิงเจียวเหนียงปลอดภัย นางถึงจะนอนลง
“เจ้าผิด” จู่ๆ เฉิงเจียวเหนียงก็กล่าวออกมา
ตอนนั้นปั้นฉินใกล้จะหลับแล้ว แต่ก็สะดุ้งตื่นจนลืมตา
“หา” นางตอบสนองไม่ทัน นางนิ่งไปครู่หนึ่งจึงนึกขึ้นได้ว่าแม่นางกำลังตอบคำถามของตัวเมื่อสักครู่ รู้สึกเหมือนอยากยิ้มทั้งน้ำตา
“เจ้าผิด” เฉิงเจียวเหนียงพูดย้ำ ตามองฟ้านามราตรี “ตอนนั้นเจ้าไม่ควร พูดมากขนาดนั้น”
“แล้วข้าต้องทำอย่างไรเจ้าคะ” ปั้นฉินไม่รู้จึงถามออกไป
“พูด ว่าตัวเองไม่ได้เป็นนาย ให้พวกเขามาหาข้า” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“ทำไมละเจ้าคะ” ปั้นฉินถาม เพราะสงสัยยิ่งกว่าเดิม “เหตุใดต้องโยนมาให้นายหญิงด้วยเล่า”
“เพราะข้าเป็นนายหญิงของเจ้าไง” เฉิงเจียวเหนียงตอบ
ปั้นฉินเหมือนเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ
ทว่าสิ่งที่นายหญิงพูดไม่เคยผิด นางพยักหน้าตอบรับ ผ่านไปครู่หนึ่งนายหญิงไม่ได้อะไรพูดต่อ นางจึงเอนตัวลงนอน
แม้ว่าไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่มันกลับทำให้นางรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก นางสูดหายใจเข้าลึกแล้วหลับตาลง
“แล้วก็” เฉิงเจียวเหนียงพูดอีกครั้ง “ข้าเป็นคนบ้า”
คนบ้าทำอะไรก็ไม่ผิด
ครั้งนี้ไม่มีความสงสัยจากปั้นฉิน มีเพียงเสียงกรนแผ่วเบาของนางที่ตอบกลับมา
ในห้องเงียบสงัด ทุกสรรพสิ่งนิ่งสงบ


บทที่ 15 คำเรียก
“อาการสติดีของนายหญิงข้าดีหายแล้ว” ปั้นฉินคำนับกล่าวอย่างรีบร้อน
เฉิงฮูหยินใหญ่ที่อยู่ตรงหน้ายกมือขึ้นปรามนางไม่ให้พูดต่อ
“ข้าไม่อยากเป็นแม่นางเจ็ด ข้าไม่อยากเป็นแม่นางเจ็ด” แม่นางเฉิงหกนั่งอยู่อีกด้านหนึ่ง ผลักกระดานหมากรุกล้มระเนระนาดเสียงดัง อีกทั้งยังส่งเสียงตะโกนโวกเหวก จนในห้องนั้นวุ่นวายไปหมด
“เจ้าหยุดโวยวายเสียที” ฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้วตำหนิ
อย่างไรเสียแม่นางเฉิงหกก็ยังเกรงกลัวแม่ของตน ทำหน้าบึ้งตึงและไม่กล้าตะโกนอีก
ภายในห้องเงียบสงบลง ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจ มองไปที่สาวใช้ข้างๆ
“แม่นางใหญ่ปีนี้อายุเท่าไรแล้ว” นางถาม
“สิบสี่ปีเต็มแล้วเจ้าค่ะ” ปั้นฉินรีบตอบ
ฮูหยินใหญ่มองนางอย่างรังเกียจ สาวใช้ก็มองนางอย่างไม่พอใจ
อารมณ์ผลีผลาม ไร้การอบรม
“ตอบฮูหยินเจ้าค่ะ หลังเทศกาลไหว้บะจ่างก็สิบสี่ปีแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว “อายุมากกว่าแม่นางสี่แม่นางห้าครึ่งปีเจ้าค่ะ”
ฮูหยินใหญ่นึกย้อนตาม
“ใช่สิ ข้าจำได้ว่าตอนนั้นพวกนางตั้งครรภ์ไล่เลี่ยกัน” นางกล่าว
ตอนนั้นในบ้านรองตระกูลเฉิงแม่นางสกุลโจวตั้งครรภ์ คนทั้งบ้านต่างพากันโล่งอก เพื่อเป็นการอธิษฐานให้กับเด็กในท้อง และแสดงถึงความใจกว้างของตน แม่นางโจวให้เหล่าเมียรองหยุดยา ดังนั้นเมื่อแม่นางโจวตั้งครรภ์ได้ครึ่งปี เมียรองทั้งสองของบ้านรองก็ต่างพากันตั้งครรภ์ด้วย
ยังจำได้ว่าตอนนั้นทั้งบ้านต่างพากันดีใจ นายใหญ่ตระกูลเฉิงเปิดตำราคำนวณชื่อทุกวัน คิดไม่ถึงว่า...
ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจ
ตอนนั้นยิ่งดีใจมากเพียงใด ต่อมายิ่งโมโหมากเท่านั้น ดังนั้น ฮูหยินใหญ่ของบ้านรองผู้นี้ก็ถูกมองว่าไม่ใช่คนตระกูลเฉิง ถึงขนาดที่ลำดับที่ยังถูกลืมเลือนไป
“ชื่อเล่นนาง...” นางคิดสักครู่แล้วกล่าว
“เจียวเหนียง เจียวเหนียง นายหญิงข้าชื่อเจียวเหนียงเจ้าค่ะ ท่านยายของนายหญิงตั้งให้เจ้าค่ะ” ปั้นฉินรีบตอบกลับอย่างดีใจ
เจียวเหนียง...
ฮูหยินใหญ่เบะปากในใจ
“อย่างนั้นก็เรียกเจียวเหนียงเหมือนเดิมแล้วกัน อย่างไรเสียก็เป็นความตั้งใจของท่านยายของเจียวเหนียง” นางกล่าว
แม่นางเฉิงหกโล่งใจ ดีเสียจริง ตนเองไม่ต้องเปลี่ยนชื่อแล้ว
“ฮูหยินใหญ่เจ้าคะ นายหญิงของข้าอยู่ลำดับที่สี่ อย่างนั้นต้องเรียก...” ปั้นฉินกล่าวอย่างลังเล
ลูกในบ้านตระกูลเฉิงถ้าไม่เรียงตามลำดับที่ ก็เหมือนไม่ใช่ลูกบ้านตระกูลเฉิง พูดออกไปก็ดูไม่ดี
“ก็บอกว่าเรียกเจียวเหนียงก็เจียวเหนียงสิ เจ้าฟังไม่รู้เรื่องหรืออย่างไร” แม่นางเฉิงหกตะโกนกล่าว
เห็นแม่นางที่อายุน้อยกว่านายหญิงของตนเหิมเกริมต่อหน้าฮูหยินเฉิง ปั้นฉินเดาออกว่าคงล่วงเกินไม่ได้เป็นแน่ เพิ่งจะเข้ามาอาศัยในบ้านนี้ นางจะหาเรื่องให้นายหญิงไม่ได้ ปั้นฉินรีบก้มหัวบนพื้น รีบขอโทษไม่หยุด
“คนสติไม่ดีจะเอาชื่อไปทำไม!” แม่นางเฉิงหกกล่าวอย่างโกรธงอน แต่แอบมีความดีใจแฝง
ปั้นฉินก้มหน้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“นายหญิงของข้าหายดีแล้ว หายจากสติไม่ดีแล้วเจ้าค่ะ” นางยิ้มกล่าว
คนในห้องต่างไม่ปริปากพูดว่าถูกหรือผิด
“จริงๆ นะเจ้าคะ นายหญิงของข้าหายดีแล้วเจ้าค่ะ” ปั้นฉินกล่าวอย่างรีบร้อน
“เจ้าคนสติไม่ดี พูดก็ไม่ได้ หายอะไรกันเล่า!” แม่นางเฉิงหกเอ่ยพลางเชิดจมูก พร้อมโบกพัดน้อย
“ได้เจ้าค่ะ ได้เจ้าค่ะ นายหญิงพูดได้เจ้าค่ะ” ปั้นฉินรีบปฏิเสธ แล้วมองไปทางฮูหยินใหญ่ “ฮูหยินใหญ่เจ้าคะ ท่านยังจำได้หรือไม่ ที่หน้าประตูนั้น นายหญิงของข้ายังเรียกพ่ออยู่เลยเจ้าค่ะ”
ฮูหยินใหญ่นึกขึ้นได้ ใต้โคมไฟหน้าประตู หญิงสาวผู้นั้นเปิดม่านมาแสดวความเคารพและเอ่ยเรียกพ่ออยู่ครั้งหนึ่ง
ท่าทางเหม่อเลย น้ำเสียงแข็งกระด้างเหมือนกับตุ๊กตาหุ่นเชิด
“เจ้าสอนได้ดี ต่อไปก็สอนนายหญิงของเจ้าดีๆ แล้วกัน” นางกล่าวอย่างเชยชา มองดูสาวใช้ผู้นี้สักครู่ “เจ้าเป็นสาวใช้ของบ้านตระกูลโจวหรือ”
ปั้นฉินพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้า
“เหล่าฮูหยินโจวเป็นคนซื้อตัวข้ามา เพื่อรับใช้นายหญิง ดังนั้นจึงไม่นับว่าเป็นคนของตระกูลโจวเจ้าค่ะ” นางกล่าว
อย่างนั้นก็ไม่ใช่คนของพวกเราตระกูลเฉิงเหมือนกัน ฮูหยินใหญ่หน่ายจะพูดอีก มองไปทางสาวใช้พวกนั้น
“เรือนนั้น ส่งคนเก่าไปคนหนึ่ง ส่งสาวใช้ไปปัดกวาดเช็ดถูไปคนหนึ่ง คนครัวก็ส่งไปคนหนึ่ง” นางกล่าว
สาวใช้ตอบรับคำ
“นายหญิงข้าหายสติไม่ดีแล้วจริงๆ นะเจ้าคะ ฮูหยินและนายท่านทั้งหลายมาพบได้เจ้าค่ะ” นางกล่าว
ขนาดไม่ไปพบหน้าก็ลำบากจะแย่แล้ว...
ฮูหยินใหญ่ ‘อืม’ ตอบรับ
“นางสุขภาพไม่ดี อย่าไปพบเลย รักษาตัวดีๆ เถอะ” นางกล่าวอย่างไร้อารมณ์
ปั้นฉินยังอยากจะพูดอีก สาวใช้อีกคนจ้องมองนางอย่างรำคาญจึงลุกขึ้นมาก่อน
“ไปเถอะ” นางกล่าว เรียกปั้นฉินให้ลุกขึ้น
ปั้นฉินทำได้เพียงลุกขึ้นแล้วถอยออกไป
“ทีหลังระวังหน่อย ใครอย่าไปเรือนหลังนั้นอีก ถ้าข้ารู้ จะส่งพวกเจ้าไปบำเพ็ญตนที่วัดเต๋า!”
เสียงฮูหยินใหญ่ลอยออกมาจากในห้อง
ปั้นฉินโกรธเคืองเล็กน้อย กลับมาถึงบ้านทั้งที นอกจากจะไม่ได้พบหน้าพ่อแม่ลุงป้าอย่างเป็นทางการแล้ว พี่สาวน้องสาวก็ยังถูกห้ามเข้าใกล้อีก ก็เท่ากับโดนปิดกั้นให้อยู่นอกบ้านอยู่ดี
“นายหญิงของข้าหายสติไม่ดีแล้วจริงๆ” นางกล่าว
สาวใช้ที่เดินนำนางออกมากวาดสายตาไปที่นาง ท่าทีหน่ายจะพูดจา
นางเห็นคนในเรือนสติไม่ดีหรืออย่างไร
ปั้นฉินกลับมาถึงในห้อง เฉิงเจียวเหนียงนั่งอยู่ริมหน้าต่างมองไปข้างนอกเหมือนคิดอะไรอยู่ หรืออาจจะแค่เหม่อลอย
“นายหญิงเจ้าคะ” ปั้นฉินเรียกอย่างระมัดระวัง
เมื่อวานที่จู่ๆ ก็สลบไป ทำนางตกใจไปหมด โชคดีที่นายหญิงฟื้นขึ้นมาเร็ว และยังไม่ได้เสียสติไป เพียงแต่พูดน้อยกว่าเดิมไปอีก
“ชา” เฉิงเหนียงกล่าว
ปั้นฉินดีใจรีบตอบรับ คลานเข่าไปที่โต๊ะเตี้ยอีกด้าน ชงชาหนึ่งถ้วยยกมา
เฉิงเจียวเหนียงมือไม้ไม่ว่องไว ปั้นฉินถือช้อนป้อนให้นาง ดื่มเพียงหนึ่งคำ เฉิงเจียวเหนียงก็ขมวดคิ้ว
“ไม่อร่อย ไม่ใช่ชา” นางกล่าว ปิดปากไม่ยอมกินอีก
“นายหญิง ชาก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นเจ้าค่ะ” ปั้นฉินกล่าว
อาการเลือกกินของนายหญิงนับวันจะยิ่งรุนแรงขึ้น
“ไม่ใช่” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว ง่ายๆ ชัดเจนและยืนยันเสียงแข็ง
ปั้นฉินจนปัญญา
ช่วงก่อนเพื่อบำรุงร่างกาย เฉิงเจียวเหนียงจัดยาให้ตัวเอง ไม่ดื่มชา ดื่มเพียงน้ำเปล่าหรือไม่ก็เหล้าเหลือง ตอนนี้ไม่กินยาแล้ว แล้วยังจะดื่มเพียงน้ำเปล่ากับเหล้าอีกหรือ
“นายหญิง จริงๆ นะเจ้าค่ะ กินจนชินแล้วก็จะดีเองเจ้าค่ะ” นางพูดปลอบ
ชาดีเพียงนี้ เมื่อก่อนอยากดื่มก็ไม่มีปัญญาดื่ม
เฉิงเจียวเหนียงไม่ผ่อนปรนเรื่องอาหารการกิน ปั้นฉินปลอบได้สองคำก็ล้มเลิกไป มองดูชาที่ตักมาครึ่งถ้วย
ยึดหลักไม่ควรเสียของ สาวใช้จึงดื่มหมดในอึกเดียว
รสชาติดีเสียจริง
เมื่อหันกลับมามอง เฉิงเจียวเหนียงยังคงนั่งมองไปนอกหน้าต่าง ปั้นฉินเทน้ำเปล่ายกมาให้นางหนึ่งแก้ว แล้วมานั่งมองไปข้างนอกด้วย
นอกหน้าต่างนั้นมีทั้งดอกไม้และเถาวัลย์พันเลื้อยต้นไม้ ก้อนหินเขียวมรกต ระหว่างช่องว่างที่กั้นอยู่นั้นมองเห็นสระบัวครึ่งสระ หากไม่มีเถาวัลย์ภูเขาหินนี้บดบัง น่าจะเป็นทิวทัศน์ที่งดงามยิ่ง แน่นอนว่าหากเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามเช่นนี้จริง ก็คงไม่เหลือไว้ให้พวกนางนายบ่าวคู่นี้เป็นแน่
“นายหญิงเจ้าคะ ท่านทุกข์ใจหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินนึกถึงเรื่องสองสามวันมานี้ กล่าวอย่างละเหี่ยใจ
เมื่อก่อนตอนสติไม่ดี คนอื่นจะรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไรก็ไม่รับรู้ใดๆ แต่ตอนนี้หายแล้ว พอหูได้ยินตา มองเห็นก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเช่นกัน
“ทุกข์ใจ” ครั้งนี้เฉิงเจียวเหนียงตอบกลับอย่างเร็วไว
เมื่อได้ยินนางพูดว่าทุกข์ใจ ปั้นฉินก็รู้สึกกระวนกระวายใจ
“นายหญิง ท่านอย่าทุกข์ใจไปเลย เป็นเพราะท่านเพิ่งจะกลับมา ทุกคนยังไม่คุ้นเคย พอคุ้นชินกันแล้วก็จะดีขึ้น ท่านเป็นลูกสาวตระกูลเฉิง นี่เป็นญาติพี่น้องของท่านทั้งนั้น...”
ปั้นฉินกล่าวปลอบใจ เฉิงเจียวเหนียงฟังไม่เข้าหูสักคำ นางมองไปยังนอกหน้าต่าง รู้สึกถึงเพียงความทุกข์ใจ
ความรู้สึกขมขื่นโอบล้อมจิตใจนางมาตั้งแต่เมื่อวาน
ที่ยิ่งเป็นทุกข์กว่าคือ นางไม่รู้ว่าทำไมนางถึงทุกข์ใจ


บทที่ 24 มีทางออก
ปั้นฉินยื่นผ้าเช็ดหน้าให้กับสาวใช้นางนั้น
“ไม่ไหวแล้วจริงๆ หรือ” ปั้นฉินถาม
สาวใช้รับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาก่อนจะดึงสติกลับมา
นี่มันผ้าเช็ดหน้าของคนบ้านี่ หากข้าใช้มัน ข้าจะกลายเป็นคนบ้าไปด้วยหรือไม่
ทว่าความมีน้ำใจของผู้อื่น ไม่สามารถโยงทิ้งต่อหน้าได้ สาวใช้กำผ้าเช็ดหน้าไว้ในมือ กลั้นน้ำตาอย่างสุดแรง
“ไม่ใช่ว่าไม่ไหว” นางเอ่ย “แม้ว่านายท่านจะห้ามไม่ให้พูด แต่ก็เชิญหมอมาจากทั่วสารทิศ จนหมอไม่รู้จะสั่งยาอะไรให้แล้ว ฮูหยินเองก็ร้องไห้จะเป็นจะตายไม่รู้กี่ครั้ง” สาวใช้กล่าว
“อืม” ปั้นฉินกล่าว
“เกิดอะไรขึ้นกับนายน้อยสี่หรือ ก็เห็นยังดีๆ อยู่เลย เหตุใดถึงได้... แล้วเริ่มป่วยตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะ” ปั้นฉินถามละเอียดยิบ
เมื่ออยู่ต่อหน้าคนแปลกหน้า สาวใช้กลับพร้อมเปิดใจและทยอยตอบทุกคำถาม
“ตอนแรกหน้าแดงจากนั้นก็ซีดขาวงั้นหรือ” ปั้นฉินชี้นำให้สาวใช้ยืนยัน
“ใช่แล้ว ตอนแรกก็คิดว่าเป็นไข้เลยให้กินยาขับเหงื่อก่อน ปรากฎว่าเหงื่อออก แต่กลับไหลไม่หยุด เสื้อผ้าแฉะชื้นอย่างกับแช่น้ำมา จนต้องเปลี่ยนไม่รู้กี่ชุด” สาวใช้กล่าว
สาวใช้พูดถึงเพียงเท่านั้นก็หยุด ก่อนจะมองไปทางหญิงสาวที่สวมมี่หลีนั่งที่นิ่งเงียบราวกับรูปหินบนโขดหิน
“นาง...” สาวใช้ชี้นิ้วและถามปั้นฉินว่า “นั่งอยู่เช่นนี้จะดีหรือ เหตุใดเจ้าถึงไม่พานางกลับไป”
หากส่งนายหญิงกลับ แล้วใครจะรักษานายน้อยสี่ของเจ้าเล่า
ปั้นฉินพึมพำในใจ โชคมาเยือนแท้ๆ กลับไม่รู้ตัวเสียนี่
“ไม่เป็นไร นายหญิงชอบนั่งเฉยๆ แบบนี้อยู่แล้ว” ปั้นฉินกล่าวพร้อมกับซักไซ้ถามนางต่อว่า “แล้วอย่างไรต่อ มีอาการอะไรอีกไหม”
คนบ้าก็แบบนี้แหละ เอาแต่นั่งเฉยๆ กินๆ นอนๆ สาวใช้จึงปล่อยไป ไม่ได้สนใจ
 “ต่อมานายน้อยสี่ก็เริ่มเลอะเลือน เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาว พูดจาเพ้อเจ้อ” สาวใช้กล่าวต่อทั้งยังร้องไห้ออกมาอย่างอดไม่ได้ “นายน้อยสี่ของพวกข้ารูปงามยิ่งนัก ชั่วพริบตาเดียวถอดรูปราวกับเป็น...ธรรมดาทั่วไป”
คนจะรูปงามเพียงใดก็ไม่ดึงดูดใจเท่าอาหารอร่อย สิ่งที่ปั้นฉินอยากรู้ไม่ใช่เรื่องนี้ จึงรีบตัดบทสาวใช้
“หมอตรวจอาการแล้วว่าอย่างไรบ้าง” ปั้นฉินถาม
สาวใช้นางนี้เหตุใดถึงถามละเอียดเช่นนี้
สาวใช้ของท่านชายสี่มองปั้นฉินด้วยความสงสัย
“ในเมื่อป่วยแล้ว อย่างน้อยหมอก็ต้องบอกได้สิว่าป่วยเป็นโรคอะไร” ปั้นฉินเอ่ยอย่างรีบร้อน “เหตุใดถึงไม่มีวิธีรักษา เป็นเพราะหมอไม่เก่งล่ะสิ”
“หมอมาตั้งเยอะตั้งแยะ คงต้องมีคนเก่งสักคนแหละน่า” สาวใช้เอ่ยค้านโดยลืมความสงสัยไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดต่อว่า “บอกว่ากังวลมากเกินไป ก็เลยปวดหัว ปวดใจ ... และ แล้วก็ทำลายไปถึงตับ ทำลายม้าม อะไรประมาณนั้น... สรุปคือ หมอบอกว่าอวัยวะข้างในมีแต่แผล แต่ไม่ได้กระแทกอะไรที่ไหน จะมีแผลได้อย่างไรกัน”
ได้ยินเพียงเท่านั้นเฉิงเจียวเหนียงลุกยืนขึ้น
สาวใช้ผู้นั้นตกใจ
“นางขยับแล้ว” สาวใช้หลุดปากร้องออกมา
“นายหญิงของข้าเป็นมนุษย์ก็ต้องขยับได้สิ!” ปั้นฉินเอ่ยอย่างไม่พอใจ
สาวใช้รู้สึกเขินอาย
“นายหญิงจะกลับเลยหรือไม่เจ้าคะ” ปั้นฉินถามแบบมีความหมายโดยนัย
“ใช่” เฉิงเจียวเหนียงตอบ
“นางพูดแล้ว!” สาวใช้อุทานอีกครั้ง พร้อมกับชี้ไปที่เฉิงเจียงเหนียง ด้วยสีหน้าที่ไม่เชื่อ
“เอ๊ะ! นายหญิงของข้าไม่ได้เป็นใบ้นี่” ปั้นฉินไม่พอใจเป็นอย่างมาก ลับหลังผู้คนเหล่านี้กล่าวถึงนายหญิงว่าอย่างไรกัน!
สาวใช้มองเฉิงเจียวเหนียงด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่น่าเสียดายที่สาวใช้ไม่สามารถเห็นใบหน้าของเฉิงเจียวเหนียงผ่านมี่หลีได้
ได้ยินมาว่าคนบ้าทุกคนล้วนตาเขปากเบี้ยว
ปั้นฉินเข้าใจสัญญาณของเฉิงเจียวเหนียง จึงรั้งสาวใช้ผู้นั้นไว้โดยเก็บความโกรธไว้ในใจ
“พี่สาว ข้าไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่” ปั้นฉินกล่าว
“พูดอะไรล่ะ?” สาวใช้ถาม
ปั้นฉินมองไปรอบๆ พร้อมกับพาสาวใช้ก้าวออกไป
“ข้ามีวิธีหนึ่ง อาจจะช่วยชีวิตท่านชายสี่ได้” ปั้นฉินกระซิบ
“ว่าอย่างไรนะ” สาวใช้ตกใจร้องออกมา
ปั้นฉินรีบทำท่าให้สาวใช้เบาเสียงลง
“เจ้าอย่าเสียงดังไป” ปั้นฉินกล่าว
“เจ้าพูดจริงหรือ” สาวใช้สงบสติลงพร้อมกับถามว่า “เจ้า เจ้า...เจ้ารักษาคนได้หรือ”
ในตอนนั้นนายหญิงออกบ้านไม่ได้ ทำให้ไม่สามารถพบคนป่วยได้ด้วยตัวเอง ที่ผ่านมานางหญิงรักษาโรคจากคำพูดที่ได้ยินมาโดยตลอด
ปั้นฉินถามไถ่อาการของโรคประหลาดที่รักษาไม่หายจากชาวบ้านตามท้องถนน จากนั้นจึงกลับไปเล่าให้กับนายหญิงฟัง นายหญิงอาศัยการฟังแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะรักษาได้หรือไม่ จากนั้นนางจะทำทีออกมาบังเอิญเจอกับครอบครัว แล้วอาศัยวาทศิลป์โน้มน้าวให้ผู้ป่วยมารักษาที่บ้าน
รับมือกับคำถามและข้อสงสัยเหล่านี้ ปั้นฉินชำนาญแล้ว
“อย่างข้ารักษาโรคได้อย่างไร” ปั้นฉินยิ้ม “เจ้าก็รู้ว่าข้าเติบโตมาในวัดเต๋า”
คนบ้าถูกเลี้ยงดูมาในวัดเต๋า เรื่องนี้ทุกคนในตระกูลรู้ดี สาวใช้พยักหน้ารับรู้
“เหล่านักบวชในวัดเต๋าล้วนมีทักษะวิชาการแพทย์ติดตัวมาบ้าง ข้าเคยเห็นพวกเขารักษาโรคเช่นนี้กันแถมยังรักษาหายอีกด้วย หากไม่เชื่อ เจ้าไปถามที่ปิ้งโจวได้เลย” ปั้นฉินกล่าวอย่างจริงจัง
อยู่ห่างออกไปตั้งหนึ่งหมื่นแปดพันลี้ ใครจะไปถามเล่า
สาวใช้เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
“ข้าจะกลับไปจดยาให้เจ้า เจ้าลองดู” ปั้นฉินกล่าว
สาวใช้ไม่พูด
“ในเมื่อเจ้ามียารักษาโรคนี้ เหตุใดถึงไม่ไปบอกนายท่านกับฮูหยินเล่า” สาวใช้กล่าว
 “ข้าไม่ใช่หมอ และข้าเป็นสาวใช้ของ...” ปั้นฉินกล่าว พร้อมกับมองไปที่เฉิงเจียวเหนียงซึ่งยังคงยืนอยู่ข้างหิน ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นายท่านกับฮูหยินจะเชื่อข้าได้อย่างไร เจ้าคือคนที่ดูแลท่านชายสี่มาตั้งแต่เด็ก เจ้าไม่เหมือนผู้อื่น ไม่เช่นนั้น เจ้าคงไม่แอบมาขอพรเทพเซียนที่นี่หรอก”
สาวใช้รู้สึกอุ่นใจกับสิ่งที่ปั้นฉินพูด นางเริ่มจับมือปั้นฉินเขย่าไปมา ดวงตาของนางแดงก่ำ
“พี่สาวเอาไปใช้เถอะ หากท่านชายสี่กินแล้วไม่ดีขึ้น เจ้าชี้ตัวข้าให้มารับผิดได้เลย” ปั้นฉินกล่าวพร้อมกับจับมือของนาง “หากท่านชายสี่หายป่วย แสดงว่าคำอธิษฐานของพี่เป็นจริงแล้ว ไม่เกี่ยวกับข้า”
นางพูดถึงเพียงเท่านี้ ก่อนจะจับมือของสาวใช้เต็มแรง พร้อมกับพยักหน้าอย่างสื่อความหมาย
หากท่านชายสี่หายป่วยแล้วจะเกิดอะไรขึ้น นางนั้นรู้ดีกว่าใคร แววตาของนางกลับมาสว่างสดใสขึ้นอีกครั้ง
สาวใช้อย่างนางหากได้ลงเอยเป็นฝั่งเป็นฝากับท่านชายสี่คงเป็นเรื่องที่ดีที่สุดในชีวิต แต่โชคอีกครึ่งหนึ่งนี้ขึ้นอยู่กับฮูหยินสี่ในอนาคต ทว่าหากเจ้ามีบุญคุณช่วยชีวิตนายน้อยสี่ เรื่องราวก็อาจจะแตกต่างออกไป
สาวใช้หอบหายใจรัวพร้อมกับบีบมือปั้นฉินโดยไม่รู้ตัว
“หากเป็นเช่นนั้น ได้ข้าก็จะขอลองดู” สาวใช้กล่าว
ปั้นฉินพยักหน้า
“เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้ ข้ากลับไปจดแล้วจะนำมาให้เจ้า” ปั้นฉินกล่าว
“รีบไปรีบมาล่ะ ” สาวใช้คะยั้นคะยอ
ปั้นฉินตอบรับแล้วหันหลังวิ่งออกไป ขณะเดียวกันก็หันไปแลบลิ้นปลิ้นตาทำหน้าผีใส่เฉิงเจียวเหนียง
มุมปากของเฉิงเจียวเหนียงยกยิ้มภายใต้มี่หลี
จนกระทั่งก้าวเข้าสู่เขตเรือนตัวเอง ปั้นฉินถึงกล้าเอ่ยปากพูด
“นายหญิง สามารถรักษาให้หายได้จริงหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินถาม
เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่ปั้นฉิน
ปั้นฉินแลบลิ้นพร้อมกับยิ้ม
“น่าตีเสียจริง นายหญิงบอกว่ารักษาได้ ก็ต้องรักษาได้สิ” ปั้นฉินยิ้ม
เฉิงเจียวเหนียงนั่งลง ปั้นฉินยกโต๊ะเตี้ยออกมาพร้อมกับกระดาษและหมึก เตรียมจดใบสั่งยา
“แต่ว่า นายหญิงเจ้าคะ” ปั้นฉินอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา “ตำหรับยาดีเช่นนี้ จะให้สาวใช้ผู้นั้นจริงๆ หรือ พวกเราพูดกับนายท่านและฮูหยินดี ให้นายท่านกับฮูหยินเชื่อพวกเรา ไม่ดีกว่าหรือ”
“ไม่ดี” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“เพราะเหตุใดเล่าเจ้าคะ” ปั้นฉินถาม นางรู้ดีกว่าหากนางไม่ถาม นายหญิงก็คงไม่พูดต่อแน่นอน
“เพราะบางอย่างทำง่ายกว่าพูด” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
นี่คือความจริง ปั้นฉินมองหน้านายหญิงพร้อมหัวเราะเสียงดัง สิ่งที่นายหญิงพูดล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น


บทที่ 25 ป้อนยา
ในตอนกลางวัน บริเวณลานบ้านของท่านชายเฉิงสี่ไม่ได้มีคนมากนัก
ฮูหยินใหญ่เฉิงร้องไห้เหมือนใจจะขาดพร้อมดื่มยาไปด้วย ก่อนจะก็ถูกนายใหญ่บังคับให้ออกไป
หมอที่อยู่บริเวณใกล้เคียงก็เชิญมาหมดแล้ว หมอที่อยู่ห่างไกลออกไปก็กำลังเดินทางมา วิธีไหนที่ว่าดีก็ลองมาหมดแล้ว ที่เหลือคงต้องแล้วแต่ฟ้าจะลิขิต
สาวใช้ที่อยู่ตรงหัวมุมด้านนอกรับถุงกระดาษมาจากหญิงที่มีอายุนางหนึ่ง
“ชุนหลาน เจ้าจะทำเช่นนี้จริงๆ หรือ” หญิงแก่ดึงมือของชุนหลานไว้พร้อมกับกระซิบ สีหน้าของนางดูเป็นกังวล
ชุนหลานพยักหน้า
“ถ้าหากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น...” หญิงแก่พูดด้วยเสียงสั่นเครือ “หากพวกนางรับผิด เจ้าก็หนีไม่พ้นข้อหาถูกล่อลวงให้ทำร้ายนายไปได้หรอก”
“ท่านแม่ ไม่ต้องกังวลไป สาวใช้นางนั้นจะมาหาตอนที่ข้าป้อนยา หากเกิดเหตุผิดพลาด คนอื่นก็เป็นพยานได้ เพียงบอกไปว่านางเป็นผู้วางยาตอนที่พวกเราไม่ทันระวัง ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเรา” ชุนหลานกระซิบ “เจ้าเผาใบสั่งยาไปแล้วหรือยัง”
“เผาไปแล้ว” หญิงแก่พยักหน้าพร้อมกับกล่าวว่า “ข้าถามคนในร้านขายยา ยานี้เป็นยาที่ใช้ปกติทั่วไป ไม่มีอะไรผิดแปลกไป”
“ท่านพูดอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นแล” ชุนหลานกล่าว
หญิงแก่ท่าทางลังเล
“เหตุใดนางถึงช่วยเจ้า” หญิงแก่กระซิบถาม “ไม่เห็นนางจะได้ประโยชน์อันใดเลย”
ชุนหลานเม้มปาก
“ไม่มีประโยชน์อย่างไรกัน นางก็แค่ต้องการชีวิตที่ดีกว่า” ชุนหลานกระซิบ “ดูแลคนบ้าจะมีอนาคตที่ดีได้อย่างไร ครั้งนี้นางช่วยข้า หากสำเร็จ ข้าจะซาบซึ้งในน้ำใจนางไปชั่วชีวิต หวังว่าท่านพ่อ ท่านแม่ จะช่วยดูแลนางด้วย ข้าเข้าใจในสิ่งที่นางคิดดี”
หญิงแก่พยักหน้ารับ
“ท่านแม่ ข้าขอตัวก่อน” ชุนหลานกล่าว
“แล้วตัวนำยานี่ล่ะ ...” หญิงแก่กระซิบพร้อมกับหยิบหน้ากากออกจากแขนเสื้อกว้าง
“ข้าเลือกอันที่อัปลักษณ์ที่สุดที่อยู่ในร้านบนถนนเส้นนี้” หญิงแก่กล่าว
ชุนหลานเอื้อมมือออกไปรับ
หญิงแก่จับมือลูกสาวแน่นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยอย่างไม่เต็มใจ นางเฝ้ามองลูกสาวเดินเข้าบ้านไปด้วยสีหน้าเป็นกังวล
ชุนหลานนั่งอยู่ในบ้านหลังเล็กพร้อมกับมองไปที่หม้อต้มยาที่กำลังเดือดปุดๆ เสียงจากลานบ้านด้านนอกฟังดูสนุกครึกครื้น หัวใจของนางเต้นแรงตึกตัก ชุนหลานลุกขึ้นยืนแล้วจึงพบสาวใช้นางหนึ่งงกำลังชะเง้อมองเข้ามาในเรือน
“เจ้ามาจากไหน” สาวใช้นางหนึ่งเห็นเข้าจึงถามขึ้น
“นายหญิงของข้า ให้ข้ามาเยี่ยมท่านชายสี่” ปั้นฉินกล่าว
นับตั้งแต่ท่านชายสี่ล้มป่วย คนก็มาเยี่ยมไม่ขาดสาย เหล่าบรรดาพี่น้องถึงไม่ได้มาด้วยตัวเองทุกวัน ก็จะส่งสาวใช้มาถามไถ่อาการอยู่เสมอ
นายหญิงของเจ้าคือใครกัน
“เหตุใดถึงไม่เคยพบเจอเจ้ามาก่อน” สาวใช้ถาม
ปั้นฉินไม่ได้ตอบ ชุนหลานออกมาจากบ้านพร้อมกับยา
“ซยาจวี๋ ดูเตาให้ข้าหน่อย” ชุนหลานเอ่ย
สาวใช้อีกนางตอบรับและทิ้งปั้นฉินไว้โดยไม่ได้ถามต่อ
“ข้าช่วยพี่สาวผูกม่านแล้วกัน” ปั้นฉินยิ้มพร้อมสาวเท้าอย่างฉับไว
ชุนหลานรับคำ สองเดินตามกันเข้าบ้าน
“เออ ใช่สิ เจ้าช่วยข้าดูหน่อย ข้าจะไปเอาตัวนำยา” ชุนหลานที่เพิ่งเดินเข้าไปกล่าวอีกครั้ง นางหันตัวกลับและเดินวนรอบห้องครัวหนึ่งรอบ พร้อมกับพูดกับสาวใช้ที่เฝ้าเตาอีกสองสามคำ
เมื่อเห็นความกังวลใจของชุนหลาน ปั้นฉินที่อยู่ในเรือนถึงกับเบ้ปาก
จะกังวลไปทำไม ใบสั่งยาของนายหญิงข้า คนตายยังฟื้นได้เลย นับประสาอะไรกับคนเป็นไข้ใจเล่า
ปั้นฉินมองไปรอบๆ เรือนอย่างสบายใจ
ตระกูลเฉิงไม่ได้ไม่มีเงินเสียหน่อย เรือนหลังนี้ไม่โทรมเลย เมื่อสายตาของนางหันไปเห็นบนเตียงก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมา
เสียงกรีดร้องของนางทำเอาชุนหลานกับสาวใช้สองคนที่เดินเข้ามาในเรือนตกใจ
“เบาๆ หน่อย” เหล่าสาวใช้ตวาด
ปั้นฉินยกมือปิดปากพร้อมกับมองไปยังคนที่อยู่บนเตียง
นั่นคือท่านชายหรอกหรือ!
ในใจเบิกบานขึ้นมา
นายหญิงพูดถูก เขาคือลูกชายของเรือนใหญ่ตระกูลเฉิง
บรรยากาศภายในเรือนอึมครึม แต่ปั้นฉินกลับยิ้มมีความสุข สร้างความไม่พอใจให้กับเหล่าสาวใช้อย่างมาก
“เจ้ากลับไปเถิด หมอบอกว่านายน้อยของพวกข้าต้องพักผ่อน” เหล่าสาวใช้กล่าว
ปั้นฉินตอบรับแล้วเดินจากไป
“สาวใช้ของนายหญิงท่านใดกัน เหตุใดถึงไม่มีมารยาทเช่นนี้” เหล่าสาวใช้กระซิบด้วยความไม่พอใจ
คราวนี้พวกนางคงจำสาวใช้นางนี้ได้ขึ้นใจ
ชุนหลานมองว่าปั้นฉินตั้งใจทำกิริยาเมื่อครู่ และความจริงใจนี้ ทำให้ชุนหลานมั่นใจในยานี้มากขึ้น
“ประคองนายน้อยขึ้นมากินยาเถิด” ชุนหลานกล่าว
ท่านชายเฉิงสี่ถูกประคองขึ้นมา เขาไม่แม้แต่จะลืมตาและแทบจะไม่สามารถกินยาต้มได้
ท้องฟ้าเริ่มมืดมิด ท่านชายเฉิงสี่นอนอยู่บนเตียงราวกับคนตาย
ตั้งแต่มีข่าวลือเรื่องผี ตอนกลางคืนสาวใช้ในบ้านต่างรู้สึกผวาดมาก หากหลบออกไปได้ก็เลือกที่จะหลบไปข้างนอก ยิ่งดึก ก็ยิ่งกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ
ชุนหลานยืนอยู่ข้างเตียง ฝ่ามือของนางชุ่มไปด้วยเหงื่อ ร่างทั้งร่างสั่นเทา
ป้อนยาไปแล้ว หากไม่ได้ผลก็คงต้องพึ่งตัวนำยาเพื่อกระตุ้นคืนนี้แล้ว
ชีวิตคนเรา ล้วนต้องเจอกับอุปสรรค และข้ามผ่านมันให้ได้
“ท่านชาย ท่านชาย” ชุนหลานกระซิบเรียก “ท่านชาย ข้ามาเยี่ยมท่านแล้ว”
ท่านชายเฉิงสี่รู้สึกร่างกายเหนื่อยล้ามาโดยตลอด เหนื่อยจนอยากจะถอนหายใจยาวแต่ก็ทำไม่ได้ ทว่าไม่นานมานี้ ท่านชายถูกป้อนยาต้มไปถ้วยหนึ่ง ความเหนื่อยล้านั้นคลายลงไปมาก แต่กลับรู้สึกไร้เรี่ยวแรงราวกับตัวจะลอยแทน
เสียงเรียกข้างหูเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ
“ท่านชาย ข้ามาเยี่ยมท่านแล้ว”
มาเยี่ยมข้าหรือ ใครมาเยี่ยมข้ากัน
ท่านชายเฉิงสี่พยายามออกแรงลืมตา เหมือนที่เคยอยากทำในอดีต แต่ครั้งนี้เขากลับลืมตาได้จริงๆ
แสงไฟสลัวยามค่ำคืน ทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดนัก
“ท่านชาย!”
จู่ๆ เสียงก็ดังขึ้น ท่านชายเฉิงสี่จึงหรี่ตาเพ่งมองภาพเบื้องหน้า แต่กลับเห็นเป็นใบหน้าปีศาจที่เต็มไปด้วยรอยสักลอยเข้ามาใกล้
ท่านชายเฉิงสี่ตะโกนด้วยความตกใจ ตาเหลือกขาวโพลนจนสลบไป
เมื่อทราบข่าวอาการของท่านชายเฉิงสี่ที่ไม่สู้ดีนัก ฮูหยินรองเฉิงอยากรีบไป แม่นางเฉิงเจ็ดกอดแขนฮูหยินรองไว้ รั้งเพื่อไม่ให้ไป
“ท่านแม่ มีผี มีผี ท่านอย่าไปเลย” แม่นางเฉิงเจ็ดตะโกนร้องไห้
ฮูหยินรองเฉิงทั้งโกรธ ทั้งจนปัญญา ไม่มีแม้แต่เวลาที่จะปลอบลูกสาว จึงต้องปล่อยให้เหล่าสาวใช้ในบ้านทุกคนมาอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวแทน
เมื่อฮูหยินรองเฉิงมาถึงลานด้านนอกอย่างเร่งรีบก็ได้ยินเสียงร้องไห้ที่อยู่ด้านใน
“ไม่ไหวแล้วหรือ” ฮูหยินรองเฉิงกล่าว หัวใจกระตุกวูบหนึ่ง
ทุกวันนี้เลี้ยงลูกไม่ใช่เรื่องง่าย ลูกชายโตได้ขนาดนี้ หากตายไป หัวใจของคนในครอบครัวก็เหมือนถูกกรีดเนื้อออกไปชิ้นหนึ่ง
ฮูหยินรองเฉิงเดินเข้าบ้านไป ขณะนั้นชุนหลานกำลังคุกเข่าและร้องไห้ตัวสั่น
“เจ้าว่าตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ของนี้มากจากไหนกัน! เจ้ากำลังจะทำอะไร!” นายใหญ่เฉิงตะโกน พร้อมกับโยนของบางอย่างที่อยู่ในมือลงกับพื้นอย่างรุนแรง
หน้ากากที่ตกลงพื้นแตกกระจายไปทั่ว จนกระเด็นใส่หน้าของชุนหลาน
ชุนหลานร้องไห้ คุกเข่าหมอบกราบ
นี่มันเกิดอะไรขึ้น ฮูหยินรองเฉิงงวยงงเล็กน้อย เสียงร้องจากด้านนอกของฮูหยินใหญ่เฉิงดังเข้ามาถึงด้านใน
“เหตุใดถึงทำให้ฮูหยินตกใจอีก” นายใหญ่เฉิงเอ่ยอย่างโมโห
หากลูกชายทางนี้มีอันเป็นไป ภรรยาคงรับไม่ไหวอีกเป็นแน่ แล้วครอบครัวจะยังคงเป็นครอบครัวได้อย่างไร!
“ต้องรอให้ลูกชายข้าตาย แล้วข้าไม่ได้พบหน้าลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย ท่านถึงจะพอใจหรือ” ฮูหยินใหญ่เฉิงตะโกนอย่างไร้เรี่ยวแรง นางร้องไห้จนสาวใช้ต้องพยุงร่างเข้ามา
ฮูหยินรองเฉิงรีบเข้าไปปลอบ ฮูหยินใหญ่เฉิงร้องไห้ขณะที่ถูกประคองไปข้างเตียงของท่านชายเฉิงสี่
“ไม่เป็นอะไรหรอก เจ้าอย่าคิดมากไปเลย” นายใหญ่กล่าว
ฮูหยินใหญ่เฉิงมองลูกชายที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง
“ลูกเอ๋ย ข้าตกใจแทบ...” ฮูหยินใหญ่โถมกายลงบนร่างของท่านชายเฉิงสี่ ทั้งร้องไห้ทั้งตะโกน
ยังไม่ทันจะพูดจบ ท่านชายเฉิงสี่ก็ร้องโอ๊ยออกมา
“ตกใจหมดเลย!” เขาร้องเสียงดัง ท่านชายเฉิงสี่ที่ถูกฮูหยินใหญ่ทับอยู่เด้งตัวลุกขึ้นนั่ง
ฮูหยินรองเฉิงและสาวใช้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ต่างพากันกรีดร้อง พร้อมกับเดินถอยหลัง
ทุกคนตกตะลึง
การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันครั้งนี้ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับอึ้ง
ฮูหยินใหญ่เฉิงจ้องมองลูกชายที่กำลังนั่งอยู่
“ลูก เจ้า...เจ้า...” ฮูหยินใหญ่เสียงสั่นจนพูดไม่ออก
แม้ว่าใบหน้าของท่านชายเฉิงสี่จะขาวซีด แต่แววตากลับสดใส เพียงแต่รับน้ำหนักของมารดาไว้ไม่ไหว จึงอุทานและล้มลงไป
ชุนหลานที่คุกเข่าอยู่บนพื้นลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
พระเจ้าช่วย! พระเจ้าช่วย!
หายดีแล้วจริงๆ ! ตื่นแล้วจริงๆ !
ยานี้ได้ผลจริงๆ
ชุนหลานรับโชคใหญ่แล้ว
“ท่านชาย ท่านชาย” ชุนหลานรีบคุกเข่า พร้อมกับร้องไห้เสียงดัง “ท่านฟื้นแล้วจริงๆ ! หากข้าตาย ข้าก็ไม่เสียดาย!”


บทที่ 20 ไร้สาระ
ชายหนุ่มพูดจบก็มองไปยังนายน้อยหก นายน้อยหกเองก็จ้องเขากลับ
เขาลุกขึ้นพรวดจนกระดานหมากแทบพลิก
“ท่านพ่ออยู่หรือไม่” นายน้อยหกถามเสียงสูง
บ่าวรับใช้ที่อยู่ด้านนอกรีบตอบ นายน้อยหกพูดพลางเดินออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวไม่เห็นแม้แต่เงา
ภายในเรือนกลับมาสงบอีกครั้ง ชายหนุ่มขยับมือของตน
“ที่นี่ไม่มีเรื่องสนุกๆ แล้ว ข้ากลับบ้านดีกว่า” เขากล่าวพร้อมยื่นมือออกไป
สาวใช้ที่นั่งพับขาอยู่ลุกขึ้นตาม คนหนึ่งหยิบไม้เท้า อีกคนนึงก็พยุงชายหนุ่มให้ลุกขึ้น
บ่าวรับใช้ในเรือนรีบไปต้อนรับด้านนอก ไม่นานนักบ่าวรับใช้สี่คนเดินก็เข้ามาพร้อมกับเกี้ยว
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนด้วยไม้เท้า ชายชุดกี่เผ้าทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วง ชายรูปร่างผอมสูง ร่างสูงโปร่งราวต้นไม้ที่โบกไหวตามสายลม แต่น่าเสียดายนักที่ภายใต้ชุดนั้นมีขาข้างหนึ่งที่บิดเบี้ยวจนไม่สามารถจรดลงพื้นได้
สาวใช้พยุงชายหนุ่มขากระเผลกขึ้นนั่งบนเกี้ยว
“ส่งท่านชายฉิน” สาวใช้สองคนแสดงความเคารพ
บ่าวรับใช้หามเกี้ยวขึ้นและเดินออกไป เพียงไม่นานก็เดินลับไปไกล
การกลับมาของเฉิงเจียวเหนียงนั้นเหมือนกับสายลมที่พัดโบก นำพาให้เกลียวคลื่นก่อตัวขึ้นบนทะเลสาบอันแสนสงบ นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ แต่นางเองก็ไม่อาจควบคุมได้ ทุกสิ่งเกิดขึ้นด้วยและเหตุผลโดยมิอาจยับยั้งได้ ชีวิตของมนุษย์เองก็เป็นเช่นนี้
ปั้นฉินหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วปาลงไปน้ำจนสระบัวสาดกระเซ็นเป็นละออง
“นายหญิง” นางหันกลับมา “ข้าเห็นปลาแล้ว! มันหนีไปอยู่ใต้ใบบัวแล้ว! ”
เฉิงเจียวเหนียงที่นั่งอยู่บนเบาะรองนั่งพยักหน้าและอมยิ้ม
ครึ่งเดือนที่ผ่านมาร่างกายของนางดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อย
เมื่อร่างกายดีขึ้นแล้วก็เป็นธรรมดาที่นางจะไม่ยอมอยู่แต่ในห้อง
ทว่าหากโดนแสงแดดสาดส่งมาตรงๆ นางก็ทนไม่ไหว โชคดีที่ในสวนมีต้นไม้มากมาย ร่มรื่นเย็นสบาย
ปั้นฉินหันกลับมาพยุงนาง
“นายหญิง ลองมาดูสิเจ้าค่ะ” นางกล่าว “สวยกว่าปลาในวัดเต๋าของพวกเราอีกใช่มั้ย”
เฉิงเจียวเหนียงจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าเดือนก่อนเกิดอะไรขึ้นบ้าง แล้วจะจำปลาได้อย่างไรกัน
นางลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปใกล้สระบัวอย่างช้าๆ
เจ้านายกับสาวใช้ยืนนิ่งข้างสระบัว มองดูปลาที่แหวกว่ายอยู่ในสระ
“ไม่รู้ว่าปลาในนี้กินได้หรือไม่” ปั้นฉินถาม
ตั้งแต่โดนตบหน้าครั้งนั้น แม้จะไม่มีใครหาเรื่องนางอีก แต่อาหารจากครัวนั้นแย่ลงทุกวัน ทั้งนายทั้งบ่าวก็ขี้หลงขี้ลืม ลืมนั่นลืมนี่เป็นประจำ จะไปขอของใหม่ที่ไรก็โดนตะคอกใส่บอกว่าไม่มีเสียอย่างนั้น
“นางเอาไปไว้ที่เรือนของตัวเองแน่ๆ เจ้าค่ะ” ปั้นฉินเดา
เฉิงเจียวเหนียงเห็นด้วยกับสิ่งที่นางพูด
“ข้าจำมันไว้ก่อน” ปั้นฉินกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงหัวเราะแต่ไม่เอ่ยคำใด
ปั้นฉินคัดคัมภีร์เพื่อขอพรให้กับนายหญิงที่วัดเต๋าตามคำสั่งเสียของเหล่าฮูหยิน นางจึงพอจะรู้หนังสืออยู่บ้าง แต่เพราะความจำของนางไม่ค่อยดีนัก จึงให้ปั้นฉินใช้ตัวหนังสือขยุกขยิกของนางคอยจดเรื่องที่พบเจอ เดิมทีนางจดเพื่อบันทึกจำนวนครั้งที่ตนโรคกำเริบ เพื่อสำรวจว่าอาการของตนดีขึ้นหรือยัง
นอกจากนี้ยังบันทึกเรื่องราวและผู้คนที่ได้พบเจอ
“ใครมีบุญคุณ ใครทำตัวห่างเหิน บันทึกไว้ทั้งหมด หากไม่ได้เจอก็แล้วไป แต่ถ้าได้เจอ อย่างน้อยเราก็รู้ว่าต้องปฏิบัติตัวอย่างไร จะได้ไม่เป็นคนโง่เขลาที่ไม่รู้จักกาลเทศะ” นางกล่าว
จักจั่นส่งเสียง เงาไม้ใต้แสงแดดเริ่มจางหาย
“นายหญิง พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ” ปั้นฉินหาวพลางเอ่ย
แม้ว่าจะเคยถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมมาแล้วหนึ่งครา แต่โดยรวมแล้วก็ยังใช้ชีวิตได้ปกติไม่ว่าจะกินหรือนอน ปั้นฉินเองก็กลายเป็นที่รู้จักขึ้นมาเล็กน้อย
“ข้าอยากตกปลา” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
นี่เป็นสัญญาณอย่างหนึ่งที่บ่งบอกว่าร่างกายของนางดีขึ้น นางไม่รู้สึกง่วงตลอดเวลาเหมือนแต่ก่อน กระปรี้กระเปร่ามากขึ้น เวลาคิดเรื่องอะไร อาการปวดหัวก็ลดลง มีเพียงความเหม่อลอยที่ยังควบคุมไม่ได้
ไม่แน่ว่าการตกปลา ณ ที่แห่งนี้จะช่วยฝึกสมาธิดีขึ้น หรือเรียกความทรงจำที่หายไปกลับมาได้เร็วขึ้นหรือไม่
“ได้เจ้าค่ะ จะได้กินปลาที่ตกได้” ปั้นฉินดีใจมาก “นายหญิงตกปลาเป็นด้วย ดีจังเลยเจ้าค่ะ แม่นางนั่งตรงนี้ก่อน ข้าไปหาเบ็ดตกปลาก่อน”
นางพูดจบก็รีบวิ่งเข้าไปในเรือนแล้วเอาเบ็ดตกปลามา
เฉิงเจียวเหนียงมองปั้นฉินวิ่งออกไป
“ข้าตกปลาไม่เป็น” นางกล่าว
ข้างสระบัวมีภูเขาจำลองลูกหนึ่ง กลางภูเขาเป็นทางเรียบ ไม่สูงและไม่ต่ำมาก มีต้นไม้ย้อยต่ำจนเกือบถึงขอบน้ำซึ่งอยู่ห่างจากเรือนของนางไม่มากนัก และเป็นสถานที่ตกปลาที่เฉิงเจียวเหนียงชอบมาก
ปั้นฉินนั่งอยู่ด้านหลังของเฉิงเจียวเหนียง ดอกไม้ใบหญ้าที่กระจายเต็มพื้น นางใช้มันประดิษฐ์เป็นตะกร้าใบเล็กรูปร่างต่างๆ
“ครั้งนี้มีปลาติดเบ็ดหรือไม่เจ้าค่ะ” นางหันไปถามด้วยเสียงต่ำเป็นพักๆ
เฉิงเจียวเหนียงส่ายหัว
“แม่นางตกปลาไม่เป็นจริงด้วย” ปั้นฉินกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงยิ้ม ก็จริงน่ะสิ นางแค่อยากได้บรรยากาศตกปลาเพียงเท่านั้น
เป็นอย่างที่นางคิดเลย การนั่งแบบนี้ทำให้สภาพจิตของนางไม่เอ่ยเฉื่อยเหมือนเมื่อก่อน
เมื่อเห็นสุขภาพจิตของแม่นางดีกว่าเมื่อก่อน ปั้นฉินก็ดีใจ
นอกจากกินและนอนแล้ว เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องที่เจ้านายกับสาวใช้สองคนนี้จะต้องทำ หลังมื้อเที่ยงในทุกวัน พวกนางจะมาที่นี่ เฉิงเจียวเหนียงจะนั่งตกปลาอยู่เงียบๆ ส่วนปั้นฉินจะประดิษฐ์ของจากดอกไม้ใบหญ้า
ทว่าช่วงนี้ชีวิตของแม่นางเฉิงหกกลับไม่ค่อยสู้ดีนัก ท่าทางเหมือนไม่เจริญอาหารอย่างเคย และเนื่องจากเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูล พี่ชายทุกคนจึงเป็นห่วงนางมาก
ท่านชายเฉิงสี่ถือกล่องขนมมาเยี่ยมน้องสาว
แม่นางเฉิงหกนั่งอยู่ในห้องคนเดียว มองดูสาวใช้เล่นเกมกระดานด้วยท่าทางเกียจคร้าน
“น้องหก ลองชิมอันนี้ดูสิ เป็นขนมจากร้านที่เปิดใหม่ ได้ข่าวว่าเป็นแม่ค้าทำขนมจากเมืองหลวง เจ้าลองชิมดูสิ” ท่านชายเฉิงสี่กล่าว
แม่นางเฉิงหกยื่นมือรับไว้ด้วยท่าทีเฉื่อยชา
“เลี่ยนเกินไป ท่านพี่สี่ ท่านไม่ได้ชิมก่อนรึ” นางกล่าวด้วยความไม่พอใจ
ท่านชายเฉิงสี่ยิ้มอย่างเคอะเขิน
“ข้าไม่ชอบกินสิ่งนี้” เขากล่าว “พวกเขาบอกว่าอร่อยน่ะ”
แม่นางเฉิงหกเบะปาก ยังไม่ทันพูดต่อก็มีเสียงก๊อกแก๊กของร้องเท้าเกี๊ยะดังขึ้น เป็นแม่นางเฉิงเจ็ดที่เดินเข้ามา ด้านหลังมีแม่นางสี่ แม่นางห้าตามมาด้วย ทุกคนล้วนแต่สีหน้าไม่สู้ดีไหร่ พวกนางสะบัดรองเท้าออกแล้วนั่งลง
“วันหลังออกจากเรือนไม่ได้แล้วนะ! ” แม่นางเฉิงเจ็ดพูดเสียงดัง ดวงตาของนางแดงก่ำ ทั้งกริ้วโกรธทั้งเสียใจ
“เกิดอะไรขึ้น” ท่านชายเฉิงสี่ถามในทันที
แม่นางสี่และแม่นางห้าเคารพท่านพี่เสร็จแล้วจึงนั่งลง
“ท่านพี่สี่ ตอนท่านพี่ออกไปข้างนอก ไม่มีใครล้อเลียนท่านพี่รึ” แม่นางเฉิงเจ็ดถามพี่
“ทำไมต้องล้อเลียนข้าด้วย” ชายสี่ไม่เข้าใจ
เขาเป็นถึงลูกคนโตของตระกูล แม้เรื่องเรียนจะกลางๆ แต่ก็ไม่ถึงขึ้นขายหน้าหรอกมั้ง
“คงมีแต่ผู้หญิงอย่างพวกข้าที่ซวย” แม่นางเฉิงเจ็ดรู้สึกไม่เป็นธรรม นางมองไปที่แม่นางเฉิงหก “ตอนนี้ทั้งเมืองรู้แล้วว่าพวกข้ามีพี่สาวที่เป็นบ้า เอาเรื่องนี้มาล้อพวกข้า! ”
แม่นางเฉิงหกลุกขึ้นยืน
“อะไรนะ” นางตะโกน “รู้กันได้อย่างไร นังบ้านั่นไม่ได้ออกไปข้างนอกเลยนะ ! ”
“คุณงามความดีไม่ใครป่าวประกาศ แต่เรื่องเลวๆ แม้ไกลนับพันลี้ ใครก็เล่าลือ” แม่นางเฉิงห้าพูดเสียงอ่อย
แม่นางเฉิงหกตบหน้าผากอย่างถอนใจ
“ให้ตายเถอะ มะรืนข้ายังต้องไปเที่ยวที่บ้านแม่นางต่งอีกนะ” นางกล่าว
“ห้ามไป” แม่นางเฉิงเจ็ดตะโกน “พวกเจ้ารู้หรือไม่ วันนี้พวกข้าออกไปมันน่าอายแค่ไหน นังสารเลวบ้านเหยียน พูดต่อหน้าทุกคนว่า คนตระกูลเดียวกันสายเลือดเดียวกัน หากพี่น้องฉลาดก็จะฉลาดกันหมด พี่น้องของคนบ้าก็จะบ้ากันหมด”
“บ้าชะมัด นังสารเลวตระกูลเหยียนต้องไปเรือนแม่นางต่งด้วยแน่” แม่นางเฉิงหกกล่าวพร้อมถูมือตัวเอง นางมองแม่นางเฉิงเจ็ด “ถึงแม้คนบ้านั่นจะเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเจ้า...”
แม่นางเฉิงเจ็ดได้ยินประโยคนี้แทบจะกระโดด
“นั่นก็พี่สาวของเจ้าเหมือนกัน! ” นางตะโกน
“แต่ก็ห่างมากกว่าเจ้านิดหน่อย” แม่นางเฉิงหกพูดอย่างตั้งใจ
ท่านชายเฉิงสี่ฟังอยู่ข้างๆ ทั้งขำทั้งโกรธ เวลาผู้หญิงคุยกันนี่น่าขันเสียจริง เหมือนว่าจะไม่เคยคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวสักที
“นี่ไม่ใช่เวลามาเปรียบเทียบกันนะ” แม่นางเฉิงสี่ที่เป็นพี่สาวถึงกับออกหน้าดึงประเด็นกลับมา นางพูดด้วยเสียงอ่อนนุ่มว่า “เอาเป็นว่าหากคนในตระกูลก็ต้องถูกหัวเราะเยาะอยู่ดี แม่นางหก โดยเฉพาะเจ้าที่ทั้งหน้าตาหรือกิริยาก็ล้วนแต่โดนเด่นกว่าใคร พวกที่อิจฉาริษยาเจ้า จะต้องฉวยโอกาสนี้เยาะเย้ยเจ้าเป็นแน่”
นั่นนะสิ แม่นางเฉิงหน้าตางดงามไม่มีใครเทียม จู่ๆ ก็มีญาติพี่น้องที่เสียสติโผล่มาโดนไม่รู้ตัว ราวกับภาพวาดไร้ที่ติที่เปื้อนน้ำหมึก ถูกทำลายในพริบตา
“ซวยชะมัด!” แม่นางเฉิงหกอารมณ์เสียจนทิ้งพัดกลมลงบนพื้น “ต่อไปนี้พวกเราคงออกไปพบปะผู้คนไม่ได้อีกแล้ว! เป็นเพราะนังนั่นแท้ๆ ! ”
แม่นางเฉิงเจ็ดคิดอะไรบางอยู่แล้วมองไปทางแม่นางเฉิงสี่
“แม่นางเฉิงสี่ นังสารเลวตระกูลเหยียนหยามข้าวันนี้ ก็เพราะริษยาในใบหน้าและกิริยาของข้าที่งดงามกว่านางใช่หรือไม่” นางถาม


บทที่ 21 หญิงงาม
แม่นางเฉิงสี่เอ่ยเสียงเบาว่าแย่แล้ว นางรีบพยักหน้าตามเพียงเพราะต้องการให้บทสนทนานั้นผ่านไป แต่แม่นางเฉิงหกกลับหัวเราะขึ้น
“เจ้าเพิ่งจะแปดขวบ จะไปเอาความงามมาจากไหนกัน” นางเอ่ย
แม่นางเฉิงเจ็ดเบะปากมองนาง
“ข้างามกว่าเจ้าอีก ทุกคนพูดเช่นนั้นกันหมด” นางตอบ
“ใครบอกเจ้า คำพูดหลอกเด็กเจ้าก็เชื่อรึ” แม่นางเฉิงหกตอบไปขำไป
ท่านชายเฉิงสี่ทนฟังไม่ไหวจึงรีบลุกออกไป เหล่าสาวน้อยสนใจเพียงเรื่องตรงหน้า ไม่ได้สนใจเขาเลย
ท่านชายเฉิงสี่เดินออกไปสูดอากาศ ได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวของสาวๆ ข้างในที่เหมือนเริ่มทะเลาะกันแล้ว
เขาส่ายหน้า เดินผ่านสวนดอกไม้มุ่งหน้าออกไปจากเรือน เดินไปยิ้มไป
เขารู้แต่แรกแล้วว่ามีน้องสาวคนใหม่มาอยู่ที่เรือน ก็ไม่ใช่น้องสาวคนใหม่หรอก ลูกพี่ลูกน้องคนนี้เขาพอจะจำได้อยู่บ้าง
ช่วงฤดูหนาว เด็กอ้วนไม่สมประกอบส่งกลิ่นฉุนนอนอยู่บนเตียง เขาชะเง้อหัวมองจากด้านหลังของแม่นม พอดีกับตอนที่เด็กหญิงผู้เบิกตาขาวโพลนจ้องมองมาที่เขา น่ากลัวเสียจนเขาวิ่งเตลิดออกไป
ท่านชายเฉิงสี่สะบัดหัว ขจัดภาพความทรงจำที่ลืมเลือนไปแล้วออกไป
เสียงหัวเราะของผู้หญิงดังขึ้นเหนือศีรษะของเขา
ท่านชายเฉิงสี่อึ้งไปครู่หนึ่ง อันที่จริงไม่มีข้อห้ามอะไรหรอก พี่น้องในตระกูลพักล้วนแต่พักอาศัยอยู่บริเวณใกล้เคียงสวนนี้ ปกติก็มีแต่พวกหล่อนนั่นแหละที่มาวิ่งเล่นที่นี่
ทว่าตอนนี้เหล่าสาวโสดในเรือนกำลังต่อปากต่อคำกันอยู่ เสียงนั้นคงเป็นของสาวใช้ที่เดินผ่านมา
ท่านชายเฉิงสี่หันไปเห็นเงาของใครคนหนึ่งวิ่งผ่านภูเขาหินที่อยู่ไม่ไกลนัก
กระโปรงสีแดง ผมเงาตั้งสูงเหนือเมฆ รูปร่างอรชร
ตามหนทางที่คดเคี้ยว ภูเขาหินตั้งตระหงาน ภาพที่อยู่ตรงหน้าสวยงามราวกับภาพวาด ในภาพมีเด็กผู้หญิงอายุราวสิบห้าสิบหกปียืนอยู่บนโขดหิน กำลังเอื้อมไปจับต้นหลิวที่ย้อยลงมา
เด็กผู้หญิงจอมซนคนนี้ ทำให้มุมปากของท่านชายเฉิงสี่ยกยิ้มอย่างไม่รู้ตัว นี่น้องสาวคนไหนกัน เหตุใดจึงไม่เคยเห็นมาก่อน
เขามองดูเด็กผู้หญิงคนนั้นพร้อมลดความเร็วของฝีเท้าลง เด็กผู้หญิงคนนั้นดึงต้นหลิวได้หนึ่งก้านจนสำเร็จก็คุกเข่าและนั่งลง ท่านชายเฉิงสี่เอะใจอยู่ครู่หนึ่ง ที่แท้เด็กคนนั้นไม่ได้อยู่คนเดียว แต่ยังมีเด็กผู้หญิงอีกหนึ่งคนปรากฏตัวขึ้น
ท่านชายเฉิงสี่มองไปเรื่อยเปื่อย เพียงชั่วพริบตานั้นความงดงามดั่งพลุดอกไม้ไฟบนฟากฟ้าก็ปรากฎขึ้น
ผมดำเงางามปล่อยสยาย หน้าม้ายาวเสมอคิ้ว คิ้วเรียวยาวสวยสง่า จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบาง ลำคอระหง นางสวมชุดคอทบกระโปรงบานแขนกระบอกสีดำ ช่างแสนงดงามภายใต้แสงแดดรำไร
เพียงพริบตาเดียว สายตาของท่านชายเฉิงสี่ก็ไม่มีภาพสะท้อนของหญิงชุดแดงอีกต่อไป ในสายตาของเขามีเพียงหญิงสาวแสนงามในชุดดำ
แต่ไหนแต่ไรมาเขานึกว่าสีสันหลากหลายจึงจะเรียกว่างดงาม แต่บัดนี้เขาได้รู้แล้วว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตามากที่สุดกลับไร้สีสัน
ท่านชายตะลึงจนหยุดอยู่กับที่ เขาเห็นสายตาของหญิงผู้นั้นที่มองกลับมาอย่างไร้ความรู้สึกใด เพียงแต่จ้องมองเขาอย่างเรียบเฉย
ท่านชายเฉิงสี่ไม่เคยเห็นสายตาเช่นนี้ที่ไหนมาก่อน แววตาสีดำราวกับความมืดมิดยามราตรี
“นี่ เจ้าเป็นใครกัน”
เสียงของหญิงสาวดังขึ้น เงาของชุดสีแดงบดบังสายตาของเขา ทำให้ท่านชายเฉิงสี่ได้สติกลับคืนมา
ท่านชายเฉิงสี่รู้สึกเพียงว่าฝีเท้าของเขาเบาจนเหมือนลอยได้ ก่อนจะเร่งสาวเท้าออกไปโดยเร็ว
เสียงเอ่ยถามของหญิงสาวดังตามหลังมา
“นั่นใครกัน ตกใจหมดเลย ทำไมเขาไม่พูดล่ะ นายหญิง...”
มีแขกมาเยือนงั้นรึ
ท่านชายเฉิงสี่ออกจากสวนอย่างรวดเร็ว ทั้งกายของเขาร้อนดุจไฟแผดเผา กว่าจะได้สติก็ตอนที่นั่งลงจิบชาร้อนอยู่หน้าโต๊ะเตี้ยแล้ว
“ชายสี่ เจ้าไปไหนมารึ” คนที่กำลังเดินเข้ามาเอ่ยถามขึ้น ทว่ายังไม่ทันจะพูดจบ พอเห็นท่าทีของท่านชายเฉิงสี่เขาก็ออกไปต่อว่า “เจ้าเป็นอะไรรึ ทำไมหน้าแดงเช่นนี้ล่ะ”
“เมื่อครู่ข้าเห็นหญิงงามอยู่ในเรือน” ท่านชายเฉิงสี่กล่าว
ฮ่าๆ เสียงหัวเราะจากคนที่ถาม
“เจ้าไม่เห็นหญิงงามในเรือนสิ ถึงจะแปลก” เขาหัวเราะแล้วนั่งลงข้างๆ “น้องสาวของพวกเรา เจ้ากล้าพูดว่าไม่ใช่หญิงงามรึ” ท่านชายเฉิงสี่ได้สติก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งอยู่
“ท่านพี่สาม” เขารีบคารวะและกล่าวทัก
“มองจนเคลิ้มเลยหรือ” ท่านชายเฉิงสามหัวเราะ “พวกน้องๆ ไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่ต้องมากพิธีหรอก”
ท่านชายเฉิงสี่ส่ายหน้า อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่จู่ๆ ก็ไม่อยากพูดเสียอย่างนั้น
หญิงงามเช่นนั้น หากเขาได้เห็นเพียงคนเดียว คงเป็นความโชคดีอย่างที่สุด
“ท่านพี่สาม ท่านพี่มีอะไรกับข้ารึ” เขาเอ่ยแกมหัวเราะพร้อมเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“เมื่อครู่ข้าได้ยินคนพูดว่า แม่นางสามแห่งตระกูลต่งจะไปงานประพันธ์บทกวีที่หอธรรมเนียม ข้าเลยมาตามเจ้าให้ไปกับข้า ข้ารู้ว่าเจ้าชื่นชอบหญิงงาม” ท่านชายเฉิงสามกล่าวและจูงมือท่านชายเฉิงสี่เดินออกไป
ท่านชายเฉิงสี่แม้จะตื่นเต้นแต่กลับมาอย่าก้าวเท้าออกไป
แต่ไหนแต่ไรมาแม่นางสามแห่งตระกูลต่งคือหญิงงามที่มิอาจหาผู้ใดมาเปรียบได้ แต่สาวงามที่เขาพบเมื่อครู่ คงไม่มีหญิงใดบนลงโลกนี้มาเทียบได้
“ขอบใจมากท่านพี่สาม แต่วันนี้ข้าไม่ค่อยอยากไป” เขาเอ่ย
ท่านชายเฉิงสามประหลาดใจยิ่งนัก ปกติท่านชายเฉิงสี่ชื่นชอบหญิงงามมากความสามารถอย่าง
แม่นางสามแห่งตระกูลต่งเป็นที่สุด เหตุใดจึงเอ่ยปากว่าไม่ไปเช่นนี้ได้
“นี่เจ้าพบเห็นหญิงงามจริงๆ งั้นรึ” ท่านชายสามถามด้วยความประหลาดใจ หลังจากออกมาเขาก็ถามบ่าวทั้งหลายได้ความว่า เมื่อครู่ท่านชายเฉิงสี่ไปหาน้องสาวที่ริมสระบัว
“แม่นางหกกับแม่นางเจ็ดทะเลาะกันอีกแล้ว เพราะแม่นางเจ็ดถูกแม่นางหกบอกว่าหน้าตาขี้เหร่” บ่าวเล่าไปหัวเราะไปกับข่าวที่ตนได้ยินมา
แม่นางหกกับแม่นางเจ็ดทะเลาะกันเป็นกิจวัตรจนคนในเรือนก็ชินชากันเสียแล้ว
ท่านชายเฉิงสามหัวเราะชอบใจ
“เป็นเช่นนี้นี่เอง ที่แท้ก็ตกใจเพราะเหล่าหญิงงามทะเลาะกัน มิน่าล่ะ หน้าบึ้งเชียว” เข้าใจและกล่าวไปเช่นนั้น “นึกว่าเจ้าพบหญิงงามจนวิญญาณหลุดไปแล้วเสียอีก!”
ปั้นฉินพยุงเจียวเหนียงลงจากภูเขาหินแล้ววางเบ็ดตกปลาไว้บนหิน เบ็ดตกปลาไม่ใช่เบ็ดตกปลาอีกต่อไป คงเป็นได้แค่เบ็ด เพราะตกปลาไม่ได้เลยสักตัว
“นายหญิงเจ้าคะ ผู้นั้นเป็นใครกัน” ปั้นฉินถามซ้ำ
พร้อมหยิบผ้าคลุมสวมใส่ให้เฉิงเจียวเหนียง
แม้ว่าระยะทางจากภูเขาหินกับประตูเรือนไม่ได้ไกลกันมากนัก แต่แดดที่สาดส่องมาก็ทำให้เฉิงเจียวเหนียงทนไม่ไหวเช่นกัน
ปั้นฉินเข้ามาอยู่ในเรือนพร้อมกับแม่นางเฉิง หากลองนับดูแล้ว ตั้งแต่กลับมาที่เรือนนี้ ตนนั้นเดินออกจากเรือนมากกว่าแม่นางเสียอีก แต่ปั้นฉินก็ถามออกไปราวกับไม่ได้เห็นคนนั้นพร้อมกับแม่นางเฉิง
ในความคิดของนาง ไม่มีสิ่งใดที่แม่นางเฉิงจะไม่รู้
ส่วนแม่นางเฉิงของนางก็ไม่ได้ทำให้ผิดหวัง
“ชายผู้นั้นเดินมาจากทางนั้น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวและชี้ไปตามทาง “อายุประมาณสิบห้าสิบหกปี
ใส่เสื้อลำลอง ไม่น่าจะเป็นแขก ท่าทางดูผ่อนคลาย ไม่น่าจะเป็นบ่าวรับใช้ ในบรรดาลูกชายของท่านพ่อ ท่านพ่อไม่มีลูกชายอายุเท่านี้ ก็คงจะเป็นท่านชายใหญ่จากเรือนฮูหยินใหญ่”
ปั้นฉินพยักหน้ารับทราบ
“นายหญิงรู้เยอะเสียจริง” เธอยิ้มเอ่ย
เฉิงเจียวเหนียงมองปั้นฉินและเม้มปากเบาๆ
“เจ้า” เธอยกมือจิ้มที่หน้าผากของปั้นฉินอย่างแผ่วเบา “ใช้ตรงนี้คิดดู ก็รู้แล้ว”
ปั้นฉินหัวเราะร่วน
“มีแม่นางคอยคิดแล้ว ข้าไม่ต้องคิดหรอก” เธอตอบ
“ข้าเนี่ยนะ จะให้ข้าคิดแทนเจ้า ตลอดชาติเลยรึ” เฉิงเจียวหนียงกล่าว
“นายหญิงเจ้าคะ ปั้นฉินจะอยู่กับนายหญิงตลอดชีวิต นายหญิงอย่าทิ้งปั้นฉินนะเจ้าคะ” ปั้นฉินกล่าว
ขณะที่พูดคุยกันทั้งสองคนก้าวเข้ามาในประตูเรือนเรียบร้อยแล้ว
สาวใช้อายุราวสิบสี่สิบห้าปีนั่งอยู่ตรงคานประตูกำลังเล่นก้อนหิน เธอหัวเราะตามบทสนทนานั่น
“โง่เช่นนี้ไม่มีใครเอาแล้วล่ะ คนโง่อยู่กับคนบ้า พากันเป็นสาวแก่ไปตลอดชีวิต!” เธอพูดขึ้นและไม่กลัวว่าใครจะได้ยินอีกด้วย
“เจ้าสิโง่” ปั้นฉินสวนกลับ “นายหญิงของข้าเป็นหญิงที่ฉลาดที่สุดในปฐพีแล้ว!”
“เจ้าคนฉลาด วันนี้แม่บ้านจ้าวไม่มา ข้าเฝ้าประตูจนลืมไปเอาสำรับ พวกเจ้าหาทางไปเอาสำรับเองแล้วกันนะ” สาวใช้พูดจบก็โยนก้อนหินแล้ววิ่งหนีไปทันที
ปั้นฉินตะโกนไล่หลังแต่ก็ไม่เป็นผล
“นายหญิงดูสิเจ้าคะ นี่มันจะรังแกกันมากเกินไปแล้ว ข้าจะไปฟ้องนายท่าน” สาวใช้กล่าว
“เรื่องเช่นนี้ไม่ต้องฟ้องหรอก” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวก่อนจะเดินเข้าห้อง “รู้ผลอยู่แล้วแต่กลับทำ หากพวกเราไปฟ้องจะเป็นการหาเรื่องใส่ตัว”
ปั้นฉินที่ฟังแล้วเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ ได้แต่เดินตามเข้าไป
“ถ้าเช่นนั่น ก็ปล่อยไปอย่างนั้นหรือเจ้าคะ” นางถาม “ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือเจ้าคะ”
“เอ่อ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “ก็ไม่แน่”
เอ หมายความอย่างไรเล่า
ปั้นฉินยิ่งไม่เข้าใจ แต่แม่นางเข้าใจก็เพียงพอแล้ว นางไม่อยากคิดอะไรอีก นางคิดถึงเรื่องที่นางควรคิดจะดีกว่า
“นายหญิงเย็นนี้อยากกินอะไรรึเจ้าคะ มีถั่วลันเตา...” เธอเอ่ยขึ้นและนับที่นิ้ว


บทที่ 22 ประหลาดใจ
ทุกสิ้นเดือนฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลเฉิงจะทำการตรวจสอบบัญชี นางเป็นผู้ดูแลเรื่องนี้มานานหลายปี หลับตาฟังก็ยังพอจะรู้ได้
“เหตุใดถึงมีรายจ่ายมากกว่าเดือนก่อนล่ะ” นางลืมตาขึ้นแล้วถามออกไป
แม่นมนั่งเรียงรายกันอยู่ด้านหน้ารีบเปิดสมุดบันทึกกันจ้าละหวั่น
“เรียนฮูหยินเจ้าค่ะ เป็นเพราะครัวของฮูหยินรองเพิ่มน้ำแกงคลายร้อนเจ้าค่ะ” แม่นมคนหนึ่งกล่าว
น้ำแกงคลายร้อนถ้วยหนึ่งจะสักเท่าไหร่กันเชียว
ฮูหยินใหญ่พยักหน้า แต่ทว่าที่ผ่านมาฮูหยินรองเองก็ไม่เคยทาน เหตุใดจึงคราวนี้ถึงทานล่ะ
แม่นมอีกคนพูดขึ้นต่อ
“ฮูหยินรองสั่งชุดฤดูกาลใหม่เจ้าค่ะ” นางเอ่ย
ฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เสื้อผ้าทั้งสี่ฤดูของเรือนจะตัดตามกำหนด นี่ยังไม่ทันเปลี่ยนฤดูกาล เหตุใดถึงตัดเสื้อใหม่แล้วล่ะ
ทว่าต่อหน้าเหล่าสาวใช้นางจะแสดงความสงสัยไม่ได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นหากมีการพูดกันปากต่อปาก อาจกลายเป็นเรื่องได้
โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างสะใภ้ของพี่กับน้อง
“ข้าลืมไปได้อย่างไร ข้าเป็นคนพูดเองแท้ๆ ” นางกล่าว
แม่นมประจำเรือนยิ้มที่ฮูหยินมีเรื่องต้องดูแลมากมายจนจำเรื่องนี้ไม่ได้ แต่พวกนางนั้นรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร
หลายปีที่ผ่านมามีเพียงเรือนใหญ่วางตัวดีมาตลอด ส่วนเรือนรองเปลี่ยนไปแล้ว
อย่าดูถูกน้ำแกงเพียงถ้วยเดียวหรือเสื้อผ้าใหม่เพียงหนึ่งชุด
สำหรับหญิงสาวแล้ว การตอบโต้ที่เล็กน้อยที่สุดต่างหากคือการตอบโต้ที่แท้จริง
ข่าวลือต่างๆ นานาเริ่มกระจายไปตามเรือนอย่างช้าๆ
หลังจากตรวจบัญชีเสร็จ ในที่สุดฮูหยินใหญ่ก็ว่าเดือนนี้กำลังจะผ่านไปเสียที นางรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายใจ
ไม่รู้ว่าเหตุใดในใจของนางจึงรู้สึกหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก มีเรื่องราวเกิดขึ้นเรื่องแล้วเรื่องเล่า ราวกับไม่มีวันใดที่จิตใจได้พักผ่อน
แต่ก่อนไม่เคยเป็นเช่นนี้ แล้วมันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อใดกัน
“ท่านแม่ ท่านแม่เจ้าคะ” เสียงของแม่นางเฉิงหกดังมาจากด้านนอก “ข้าไม่อยากให้นังบ้านั่นอยู่ในเรือน!”
อ๋อ ใช่ นังบ้านั่นเอง!
ฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลเฉิงคิดอะไรได้บางอย่าง
เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่นังบ้านั่นเข้ามาอยู่ในเรือนนี่เอง
เมื่อมาคิดดูดีๆ แล้ว ตั้งแต่นังบ้านั่นมาอยู่ที่นี่ คนในตระกูลเฉิงก็ไม่เคยสบายใจอีกเลย
ตอนที่นางยังเด็ก ในเรือนก็มีแต่ความโศกเศร้า นายท่านเครียดแทบตาย แม่บังเกิดกล้าก็ตรอมใจจากไปอีก จนคนในตระกูลเฉิงไม่มีใครกล้าออกบ้าน
หลังจากส่งนางออกไป ชีวิตของคนในตระกูลดีวันดีคืน กิจการของเรือนใหญ่เจริญรุ่งเรือง เส้นทางราชการของเรือนรองราบรื่น สะใภ้ที่แต่งเข้าใหม่กิริยางดงาม ทั้งยังเพรียบพร้อมไปด้วยบุตรชายและบุตรสาว ไม่ว่าจะในเรือนหรือนอกเรือนล้วนเป็นไปตามปรารถนา และไม่ว่าจะเป็นคนในเรือนหรือคนนอกเรือนก็ประสบความสำเร็จกันถ้วนหน้า
แต่นังบ้านั่นดันกลับมาอีก
คืนที่นางกลับมา ฮูหยินเรือนรองที่แสนอ่อนหวานมาโดยตลอดก็ทะเลาะกันต่อหน้าพวกเขา ทำให้นางเห็นว่าน้องสะใภ้ที่แสนเรียบร้อยมาตลอด ที่แท้ก็มีอารมณ์โกรธเช่นนี้เหมือนกัน
ฮูหยินใหญ่เฉิงถอนหายเฮือกใหญ่อีกครั้ง
“ท่านแม่ ท่านแม่อย่าเอาแต่ถอนหายใจสิเจ้าคะ รีบไล่นังบ้านั่นออกไปสิเจ้าคะ!” แม่นางเฉิงหกเอ่ยพลางเขย่าแขนของแม่
ฮูหยินใหญ่เฉิงได้สติกลับมา
“เกิดอะไรขึ้นอีกรึ” นางถามด้วยเสียงไร้เรี่ยวแรง
“ท่านแม่ ถ้ามันยังอยู่ ข้าก็ออกจากเรือนไม่ได้” แม่นางเฉิงหกกล่าว รู้สึกเสียหน้าทั้งและโมโห “วันนี้ข้าไปชมสวนดอกไม้ที่เรือนแม่นางต่ง ข้าถูกผู้อื่นเหน็บแหนม ตอนนี้คนทั้งเมืองรู้แล้วว่านังบ้านั่นกลับมาแล้ว”
เจียงโจวเล็กเพียงเท่านี้ หากมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น พริบตาเดียวก็กระจายจากไปทั่วทุกสารทิศแล้วนับประสาอะไรกับตระกูลเฉิงเล่า มีสายตากี่ร้อยคู่จ้องมองมาที่นี่ หากรู้ก็คงไม่แปลก
“พวกเขาไม่ได้เพิ่งรู้เรื่องนี้เป็นครั้งแรกเสียหน่อย” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว “เจ้าไม่ต้องไปสนใจ ถ้ากลัวว่าจะมีปัญหา ช่วงนี้เจ้าก็อย่าออกไปข้างนอก รอให้พวกเขาพูดจนเบื่อ เดี๋ยวพวกเขาก็หยุดเอง”
จะให้แม่นางเฉิงหกอย่างนางหลบซ่อนตัวหดหัวอยู่ในกระดองเต่าอย่างนั้นรึ น่าอับอายยิ่งนัก
“ท่านแม่ ถ้าเช่นนั้นข้าไม่ต้องออกจากเรือนทั้งชีวิตเลยก็แล้วกัน! ข้าจะไม่แต่งงานแล้วด้วย! จะแต่งกับใครล่ะ! ใครจะกล้าแต่งกับข้าที่เป็นพีน้องกับนังบ้านั่น! ” เธอเอ่ย จากนั้นก็สะบัดแขนวิ่งออกไป
ฮูหยินใหญ่เฉิงเรียกอยู่หลายครา แต่ก็ไม่ได้ผล ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
“นิสัยเอาแต่ใจของแม่นางหกนับวันยิ่งไปกันใหญ่” นางกล่าว
“ฮูหยินเจ้าคะ สิ่งที่แม่นางหกกังวลก็พอมีเหตุมีผลอยู่บ้าง” สาวใช้คนหนึ่งกล่าว
“เจ้าจะเอาแต่ใจตามเด็กด้วยงั้นรึ” ฮูหยินใหญ่เฉิงตำหนิสาวใช้นางนั้น
“แม้จะเป็นเพียงการหยอกล้อเล่นกันของเด็กสาว” สาวใช้กล่าว “แต่หากเล่นมากเกินก็คงไม่ดี โดยเฉพาะสาวๆ ในเรือนของเราก็ใกล้ถึงคราออกเรือนแล้วค่ะ”
ฮูหยินใหญ่เฉิงนั่งหลังตรง แล้วหยุดพัดในมือลง
เป็นพี่น้องกับคนบ้านั้นไม่ใช่เรื่องน่ายินดีจริงๆ โดยเฉพาะกับเหล่าตระกูลใหญ่ที่มีข้อห้ามมากมาย
ในคืนนั้น ฮูหยินใหญ่เฉิงก็คุยกับนายใหญ่เฉิงเรื่องนี้ทันที
“แต่ว่า แล้วมีวิธีไหนล่ะ คนเป็นๆ ทั้งคน อยากจะไล่ให้ไปก็ใช่ว่าจะทำได้ง่ายๆ ยังไม่ต้องนึกถึงว่าคนนอกจะเล่าลือกันว่าอย่างไร ไหนจะคนตระกูลโจวอีก” นายใหญ่เฉิงกล่าวอย่างหัวเสีย
“ส่งออกไปจากเรือนเลยดีไหมเจ้าคะ” ฮูหยินใหญ่กล่าว “ไม่ใช่แค่ปิ้งโจวที่มีวัดเต๋า ตระกูลเราก็มีเหมือนกัน”
“ถึงส่งออกไปจากเรือน คนก็ยังอยู่ แล้วมันจะต่างกันอย่างไรเล่า” นายใหญ่เอ่ย ก่อนดื่มน้ำชาคั่วพร้อมชมไม่หยุดปากว่า “ชาคั่วที่ส่งมาจากเตียนหนานนี่ดีจริงๆ เสียดายที่ราคาแพงไปหน่อย”
“แพงแค่ไหนกันเชียว จะไม่มีชาให้ท่านดื่มสักคำเลยงั้นรึ” ฮูหยินใหญ่หัวเราะ “งั้นเอาแบบนี้ก็แล้วกัน ข้าจะไปคุยกับน้องสะใภ้ หาฤกษ์แล้วส่งนางออกไป เดิมทีนักบวชเต๋าก็บอกว่า อยู่ที่วัดเต๋าจะเป็นการดีต่อนางเอง”
แค่คนบ้าคนหนึ่งไม่ได้สำคัญอะไรกับนายใหญ่ตระกูลเฉิงนัก เขาเพียงพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจ
แต่พอฮูหยินใหญ่ไปหารือกับฮูหยินรอง ฮูหยินรองกลับไม่ให้ฮูหยินใหญ่เป็นคนตัดสินใจอย่างที่เคยเป็นมา
“รอก่อนอีกสักหน่อยไม่ดีกว่าหรือ” นางกล่าว “ส่งไปตอนนี้เกรงว่าจะไม่ดีนัก”
ฮูหยินใหญ่ประหลาดใจ
“รออะไรรึ” นางถาม
“ทางตระกูลโจวยังไม่มีข่าวคราวอะไรใช่หรือไม่” ฮูหยินรองถาม “ในเมื่อพวกเขาตั้งใจส่งคนมาถึงที่นี่ หากเราส่งนางไปวัดเต๋า แล้ววันดีคืนดีพวกเขาหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาเอาความ ก็คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ รอพวกเขาส่งข่าวมาก่อน แล้วค่อยส่งนางออกไปจะดีกว่า”
ฮูหยินใหญ่คิดตาม พยักหน้าเห็นด้วย
ตระกูลโจวส่งคนมาตอนนี้ ไม่รู้ว่าต้องการอะไร ระวังไว้ก่อนดีกว่า
ฮูหยินรองเม้มปากหลังจากฮูหยินใหญ่เดินออกไป
“ส่งออกไปงั้นรึ นี่มันคนในเรือนรองของข้า ข้ามีศักดิ์เป็นแม่ของนาง หากคนนอกพูดกันขึ้นมา ก็มีแต่จะต่อว่าข้าน่ะสิ เหตุใดคนที่ได้คุณความดีกลับเป็นเจ้า” นางเอ่ยเสียงต่ำ ก่อนจะรวบพัดแล้วฟาดมันลงไปกับโต๊ะ นางมองสาวใช้แล้วกล่าวว่า “พัดอันนี้ไม่ดี ข้าได้ยินว่าห้องสมบัติได้พัดมาใหม่ เจ้าไปเลือกแล้วเอามาให้ข้าที”
แม้เรื่องที่จะส่งไปวัดเต๋าถูกระงับไว้ แต่ฮูหยินใหญ่ก็เปลี่ยนที่พักให้กับเฉิงเจียวเหนียง
เพราะแม่นางเฉิงหกลูกสาวของนางไม่ออกจากเรือนตามที่เธอกล่าวจริง แม่นางเฉิงเจ็ดเองวิ่งมาบอกเหมือนกันว่าพวกนางไม่สามารถชมสวนได้อีกแล้ว เพราะพวกเขาจะตกใจหากนังบ้านั่นอยู่ในสวน
สำหรับเฉิงเจียวเหนียงแล้วจะพักที่ใดก็ไม่สำคัญ นางจึงย้ายบ้านตามคำสั่ง
การที่คนในเรือนเปลี่ยนห้องไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แต่ถ้ามีคนเจ็บป่วยต่างหากถึงจะเป็นเรื่องใหญ่
นายท่านเฉิงเดินรีบร้อนเข้าไปเรือนของท่านชายเฉิงสี่ มีคนมากมายยืนอยู่แล้วในห้องนั้น แม่นมของท่านชายเฉิงสี่ร้องห่มร้องไห้จนลุกไม่ขึ้น “ก็เห็นดีๆ อยู่ เหตุใดจึงล้มป่วยได้ล่ะ” นายใหญ่ถาม
ท่านชายเฉิงสี่นอนหงายอยู่บนเตียงนอน ใบหน้าซีดขาว เหงื่อไหลไม่หยุด หายใจออกมากกว่าหายใจเข้า
“ท่านพ่อ หมอบอกว่า ท่านพี่สี่ป่วยเป็นไข้ใจ” แม่นางเฉิงหกรีบพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงมีความเยาะเย้ยแฝงอยู่
คำพูดของนาง ทำให้คนในห้องทำอะไรไม่ถูก
ฮูหยินใหญ่ใบหน้าซีดเผือดทรุดลงข้างเตียง
“แม่นางหก ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ท่านชายสี่เจอผี” แม่นมของท่านชายสี่เอ่ยสะอื้น
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน นายใหญ่แห่งตระกูบเฉิงขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ


บทที่ 23 เหลือทน
เรื่องเศร้าโศกของฮูหยินใหญ่เฉิงไม่ลดลง และตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคลายไม่ออกมากขึ้นเรื่อยๆ
อาการป่วยของท่านชายเฉิงสี่นับวันยิ่งแย่ลง หมอเข้าออกบ้านนับครั้งไม่ถ้วน จนสาวใช้ได้เตือนให้วางแผนจัดเตรียมงานศพไว้ล่วงหน้า
เมื่อเทียบกับเรือนรองที่มีลูกชายเพียงคนเดียวแล้ว ลูกชายทั้งสี่คนของเรือนใหญ่ก็ไม่ได้ถือว่ามากจนเกินไป กิจการของครอบครัวต้องถูกส่งต่อให้กับใครสักคน ไม่ว่าจะเป็นลูกของบ้านใหญ่หรือบ้านเล็กก็ตาม ตราบใดที่ใช้นามสกุลเฉิงแล้ว ล้วนเป็นลูกรักของนายใหญ่เฉิงทั้งสิ้น
ยิ่งไปกว่านั้นนายน้อยสี่ยังเป็นลูกชายคนเล็ก ทายาทโดยตรงของฮูหยินใหญ่เฉิง ซึ่งลูกคนสุดท้องล้วนเป็นลูกหัวแก้วหัวแหวนของพ่อแม่อยู่แล้ว
นายใหญ่แห่งตระกูลเฉิงทอดถอนใจ ฮูหยินใหญ่ก็ร้องไห้วิตกกังวล ทำเอาทั้งนายและบ่าวในตระกูลเฉิงพากันเศร้าโศกตามไปด้วย
แม้แต่แม่นางเฉิงสี่กับแม่นางเฉิงหกที่ชอบทะเลาะกันมาตลอด ทุกวันนี้ทั้งสองเลิกต่อล้อต่อเถียงกัน และหันมากังวลกับอาการของพี่ชายแทน
เพราะในตระกูลมีพี่ชายหลายคน ยามเหล่าน้องสาวแต่งออกเรือนไปก็มักจะได้เปรียบ เพราะเหล่าพี่ชายเสมือนต้นไม้ใหญ่ที่คอยปกป้องพวกนางในภายภาคหน้า
“ว่ากันว่าเจอผีในสระบัว” แม่นางเฉิงหกกระซิบ
แม่นางเฉิงเจ็ดตกใจกลัวจนโผเข้ากอดแม่นางเฉิงห้า
“แม่นางเฉิงหก เจ้าบ้าหรือ อย่าหลอกให้คนอื่นกลัว” แม่นางเฉิงสี่กระซิบ
“ทำไมอยู่ดีๆ ถึงป่วยกระทันหันได้ล่ะ” แม่นางเฉิงหกกระซิบ “พี่สามบอกว่า ท่านชายสี่เห็นหญิงงามอยู่ที่สระบัว เลยทำให้ป่วยแบบนี้”
หลังจากนั้นแม่นางเฉิงหกพูดต่อด้วยเสียงทุ่มต่ำ
“สระบัวจะมีหญิงงามได้อย่างไร” แม่นางเฉิงหกกระซิบ “จะเป็นอะไรไปได้ นอกเสียจากผีสาว”
“ข้าไม่อยากอยู่ที่สระบัวแล้ว!” แม่นางเฉิงเจ็ดกรีดร้องด้วยความตกใจ ร้องเรียกหาแม่นม ก่อนจะวิ่งไปร้องไห้ไป
พี่น้องในบ้านต่างตกใจกับเสียงร้องของนาง แม่นางเฉิงเจ็ดตกใจกลัวจนวิ่งหนีออกไป เสียงภายในบ้านเงียบลงชั่วขณะ บรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด
“ขี้ขลาดชะมัด” แม่นางเฉิงหกกล่าวพลางโบกมือ “ข้าจะไปหาท่านแม่”
หลังจากพูดจบ แม่นางเฉิงหกก็ลุกขึ้นเดินจากไป
แม่นางเฉิงสี่กับแม่นางเฉิงห้าหันมาสบตากัน
“พี่สี่ เราย้ายมาอยู่ด้วยกันเถอะ จะได้ช่วยกันทำบัญชีให้เสร็จเร็วขึ้น เพื่อเป็นของขวัญวันเกิดท่านแม่” แม่นางเฉิงห้ากล่าว
แม่นางเฉิงสี่รีบพยักหน้า
ขณะที่แม่นางเฉิงเจ็ดย้ายออกจากสระบัวไปอยู่กับแม่ของนางที่ห้องเอ่อร์ฝาง แม่นางเฉิงหกก็ได้ตามไปอาศัยกับฮูหยินใหญ่เฉิงด้วยเช่นกัน โดยแม่นางเฉิงหกอ้างว่าจะช่วยท่านแม่ทำงานบ้าน ทางด้านแม่นางเฉิงสี่กับแม่นางเฉิงห้าสองพี่น้องก็พักอยู่ด้วยกัน ทำให้ไฟบริเวณลานบ้านสว่างไสวอยู่ทุกค่ำคืน
ข่าวลือเรื่องผีริมสระบัวแพร่กระจายไปทั่ว จนทำให้สาวใช้ไม่กล้ามาที่สระบัว สระบัวที่เคยเป็นสถานที่คลายร้อนของบรรดาสาวใช้ บัดนี้กลับยิ่งเย็นยะเยือก เต็มไปด้วยกลิ่นไอของความพิศวง
นายใหญ่เฉิงและนายรองเฉิงหนักใจเป็นอย่างยิ่ง พวกเขาสั่งลงโทษเหล่าสาวใช้ที่ปล่อยข่าวลือ ทั้งสองต่างรู้ดีว่าการหยุดข่าวลือนั้นช่างยากเหลือเกินแต่ก็พอทำได้ หนึ่งคือให้เหล่าลูกสาวย้ายกลับมาใช้ชีวิตที่สระบัวเหมือนเดิม และสองคือนายน้อยเฉิงสี่ตองหายป่วยโดยเร็ว
ข้อแรกแม้นายท่านทั้งสองจะบังคับขู่เข็นอย่างไร ลูกสาวทั้งหลายก็เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟาย รวมถึงเหล่าภรรยาเองก็ไม่ยอมให้กลับ ข้อหลังยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ นอกเสียจากจะหาหมอที่เก่งกว่านี้ได้
“นายหญิงเจ้าคะ ทุกคนต่างบอกว่าที่นี่มีผีสิง”
ปั้นฉินประคองเฉิงเจียวเหนียงเดินไปยังสระบัวอย่างระมัดระวัง นายหันซ้ายมองขวาตลอดเวลา หากจะบอกว่าปั้นฉินประคองเฉิงเจียวเหนียง เรียกว่าหลบอยู่หลังเฉิงเจียวเหนียงน่าจะเหมาะกว่า
“พวกเราอย่าตกปลาเลย” “นายหญิงไม่กลัวหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินกล่าว
“กลัวอะไร” เฉิงเจียวเหนียงถาม “ผีต้องกลัวคนสิ”
“เหตุใดนายหญิงถึงคิดเช่นนั้น” ปั้นฉินถามต่อ
เฉิงเจียวเหนียงเงียบไปครู่หนึ่ง
ปั้นฉินรู้ดีว่านายหญิงกำลังจะพูด จึงตั้งใจรอฟัง
“ไม่พูดดีกว่า เรื่องมันวุ่นวาย” เฉิงเจียวเหนียงตอบกลับปั้นฉิน
ปั้นฉินเบะปาก
“นายหญิงคิดว่าข้าโง่เกินไป จึงไม่อยากเล่าให้ฟัง” ปั้นฉินกล่าว
ทว่าสองประโยคนี้กลับทำให้ปั้นฉินโล่งใจและกังวลน้อยลง ปั้นฉินเดินเร็วขึ้นแล้วชี้ไปทางก้อนหินอย่างมีความสุข
“นายหญิง เบ็ดตกปลาของพวกเรายังอยู่ที่นี่!” ปั้นฉินร้องตระโกนด้วยความดีใจ พร้อมกับวิ่งนำไปก่อน
เฉิงเจียวเหนียงเดินตามไปอย่างช้าๆ พร้อมกับมองท่าทางตื่นตระหนกของปั้นฉินที่กำลังพูดอยู่
“ก็ไม่นะ” “ตอนนี้ข้ารู้สึกว่า ไม่พูด ก็ดีเหมือนกัน” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวอย่างช้าๆ
พูดแล้วเข้าใจ ไม่พูดก็เข้าใจเหมือนกัน ฉะนั้น ข้าจะพูดหรือไม่พูด มีค่าเท่ากัน
เฉิงเจียวเหนียงถือคันเบ็ด นางนั่งลงบนก้อนหินแล้วมองดูน้ำที่กระเพื่อมจนนิ่งสงบ
ในความทรงจำอันเลือนลางนั้น ดูเหมือนว่าเฉิงเจียวเหนียงจะเป็นคนช่างพูด ช่างเจรจา แต่ความเป็นจริงเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้น เฉิงเจียวเหนียงดูเหมือนไม่มีความสุขเลย นางพยามยามจะรื้อฟื้นความทรงจำ แต่ภายในใจกลับรู้สึกขมขื่น
“นายหญิง พระอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้วเจ้าค่ะ” ปั้นฉินที่กำลังเล่นดอกไม้และกิ่งไม้เอ่ยขึ้น พร้อมกับใช้มือบังแสงแดดที่ส่องตาอยู่
เฉิงเจียวเหนียงรู้สึกถึงความแสบร้อนบนผิวหนัง นางอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นมาบังแสงแดดเล็กน้อย
มีคนบอกว่าผีกลัวแสงแดด แล้วอย่างนางจะเรียกว่าผีหรือไม่?
ทันใดนั้นแสงอาทิตย์ก็ถูกเมฆบดบัง
“นายหญิง ใส่มี่หลี เถอะเจ้าคะ” ปั้นฉินกล่าวพร้อมกับหยิบมี่หลีที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาสวมใส่ให้กับเฉิงเจียวเหนียง
แม้ว่าจะยังคงกลัวแสงแดด แต่เฉิงเจียวเหนียงก็ใช้เวลาอยู่ข้างนอกมากขึ้นเรื่อยๆ
ทว่าถือเป็นสัญญาณดีที่บ่งบอกว่าร่างกายของนางดีขึ้นทุกวัน
“อืม” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว พร้อมกับตกปลาต่อ
สระบัวเงียบสงบกว่าแต่ก่อนนัก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครกล้าเดินผ่านเลย
เมื่อสาวใช้อายุราวสิบสี่สิบห้าปีนางนั้นเดินถึงมุมเลี้ยวด้านหน้า ก็ดูเหมือนว่าจะไม่กล้าเดินต่อ นางวางกระเป๋าในมือลงแล้วคุกเข่า
“ท่านชาย...ได้โปรด...ปล่อยข้าไป”
สาวใช้ตัวสั่นกำลังพยายามจุดกระดาษสีแดง แต่ด้วยความกลัวสุดขีด ยิ่งอยากจุดไฟให้ติดมากเท่าใด ไฟกลับยิ่งจุดไม่ติดมากเท่านั้น ตอนนี้สาวใช้ยิ่งรู้สึกว่าที่แห่งนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน ไฟจุดไม่ติดอยู่แบบนี้หลายรอบ สาวใช้หวาดกลัวจบแทบจะร้องไห้ออกมา
“เจ้าทำอะไรน่ะ”
เสียงดังขึ้นในระหว่างที่สาวใช้กำลังคุกเข่าอยู่
สาวใช้เงยศีรษะขึ้นมองโดยไม่รู้ตัว สิ่งแรกที่นางเห็นคือเงาดำของคน แถมในมือนั้นถือก้านไม้อยู่อีกด้วย
“ผี!” สาวใช้กรีดร้องด้วยความตกใจ ใจอยากวิ่งหนีออกไปให้เร็วที่สุดแต่กลับทำไม่ได้ เนื้อตัวของนางสั่นเทิ้มทั้งที่ยังคุกเข่าอยู่
ปั้นฉินเองก็ตกใจจนกรีดร้องออกมาพร้อมสวมกอดเฉิงเจียวเหนียง
“ผี!” ปั้นฉินตะโกนเช่นกัน โดยไม่มองรอบกายใดๆ ทั้งสิน
เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือไปตบปั้นฉินเบาๆ แล้วชี้มาที่ตัวเอง
ปั้นฉินถึงบางอ้อ
ปรากฎว่าสาวใช้กลัวเฉิงเจียวเหนียงที่สวมมี่หลีอยู่นี่เอง
“เจ้าทำเอาพวกข้าตกใจแทบตาย!” ปั้นฉินกระโดดพร้อมกับตะโกน “เหตุใดถึงขวัญอ่อนเช่นนี้”
ปั้นฉินลืมไปเลยว่าตัวเองก็กลัวเช่นกัน กลัวจนเข้าไปกอดเฉิงเจียวเหนียง
สาวใช้เงยหน้าขึ้นอย่างกล้าหาญ มองเห็นสาวใช้ร่างใหญ่พอๆ กับตน ซึ่งเป็นคนเป็นๆ ยังมีชีวิตอยู่
นางถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนมองอย่างตั้งใจถึงได้พบว่าเงาดำนั้นคือคนที่สวมมี่หลีอยู่
“พวกเจ้าเป็นใครกัน! จงใจมาหลอกให้กลัวหรือ!” สาวใช้ตะโกนกลับ ทั้งโกรธ ทั้งกลัว น้อยเนื้อต่ำใจ เสียใจ ความรู้สึกปนเปกันไปหมด
“ข้ากับนายหญิงมาตกปลา เจ้าวิ่งออกมากระทันหันแบบนี้ น่าตกใจยิ่งกว่า” ปั้นฉินกล่าว
นายหญิง?
นายหญิงทั้งหลาย ต่างไม่กล้าออกมาเที่ยวเล่นที่นี่ ฉะนั้นนายหญิงท่านนี้คือ...
“อ๋อ คือคนบ้าคนนั้นนี่เอง!” สาวใช้ตะโกนขึ้น
“เจ้าสิที่บ้า!” ปั้นฉินโต้กลับในทันที
ในฐานะที่อดีตเคยเป็นสาวใช้ประจำกายของท่านชายสี่ นางตั้งใจจะสั่งสอนปั้นฉิน สาวใช้ไร้มารยาทผู้นี้สักหน่อย ทว่าเห็นแก่ท่านชายสี่ที่จะอยู่ได้อีกไม่นาน หากต้องตายจากโลกนี้ไป เข่นนั้นเป็นคนบ้าไม่ดีกว่าหรือ
พอนึกถึงตัวเองที่ตามปรนนิบัติรับใช้ท่านชายสี่ก็ตั้งหลายปี หากจู่ๆ ท่านสียชีวิตขึ้นมา สาวใช้เหล่านี้เองก็ยังไม่รู้ชะตาชีวิตตัวเองด้วยซ้ำว่าจะถูกส่งตัวไปที่ไหน คุ้นเคยแต่งานสบาย ปรนนิบัติดูแลเจ้านาย ใครจะทนทำงานที่ต้องใช้แต่แรงงานได้เล่า
ดูนางบ่าวเบื้องหน้าผู้นี้ แม้ว่าจะตามปรนนิบัติคนบ้าน แต่อย่างน้อยคนบ้าก็มีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกขับไล่ออกไปเมื่อไหร่
สาวใช้ร้องไห้ออกมา
ปั้นฉินตกใจเล็กน้อย ข้าดุจนนางร้องไห้เลยหรือ
“เจ้าจะร้องไห้ไปทำไม หยุดร้องได้แล้ว” ปั้นฉินรีบพูดขึ้นมา
สาวใช้ร้องไห้เสียงดังสนั่น ราวกับร้องออกมาให้หมด
ปั้นฉินไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีจึงหันหน้ามามองเฉิงเจียวเหนียง เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือออกมาเปิดมี่หลีขึ้นแล้วจ้องมองสาวใช้ที่กำลังร้องไห้อยู่
“ปัญหาการขาดแคลนอาหารของพวกเรามีทางออกแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่ปั้นฉิน พร้อมกับกระซิบเบาๆ


บทที่ 31 ความต้องการ
"ลำบากแม่นมแย่เลยเจ้าค่ะ" ปั้นฉินคารวะและกล่าวขอบคุณอยู่หน้าประตูเรือน
“แม่นางเกรงใจมากไปแล้ว” แม่นมตอบกลับอย่างสุภาพ
ปั้นฉินรีบหันหลังแล้ววิ่งเข้าไปในห้อง
"นายหญิง นายหญิง ข้าถามมาแล้วเจ้าค่ะ ท่านชายลูกพี่ลูกน้องไปนอนกลางวันแล้วหลังจากดื่ม" นางเอ่ยอย่างดีใจ
เฉิงเจียวเหนียงไม่จำเป็นต้องนอนกลางวัน เพราะในหนึ่งวันนั้นนางนอนหลับมากพอแล้ว
ขณะนี้นางกำลังดูหนังสือที่วางไว้บนโต๊ะเตี้ย
นางฉวยโอกาสตอนที่ตระกูลเฉิงและตระกูลโจวนั่งถกเถียงกันระหว่างกินข้าว ใช้ให้ปั้นฉินหาหนังสือมาให้
เพราะไม่รู้ว่านางจะอ่านอะไร พอได้ยินแม่นมสั่งพวกบ่าวผู้ชายให้กลับไปรายงานนายใหญ่ เลยให้เลือกหยิบหนังสือที่หนาที่สุดในห้องของนายท่านมา
แค่นี้ก็พอฉีกเล่นไปได้สักพักหนึ่งแล้ว
คนบ้าจะเอาหนังไปทำอะไรนอกจากเล่น คงไม่ได้เอาไปอ่านหรอก
พงศาวดารมสมัยราชวงศ์โจว เฉิงเจียวเหนียงใช้นิ้วมือลูบไล้ไปตามปกหนังสือก่อนจะอ่านชื่อเรื่องออกมาเบาๆ นางไม่สนใจว่าปั้นฉินพูดอะไร ภายในใจของนางมีความสุขมาก เพียงแต่ไม่สามารถแสดงมันออกมาได้
"นายหญิงเจ้าขา หากท่านชายตื่นแล้วคงมาหานายหญิงแน่นอนเจ้าค่ะ" ปั้นฉินเอ่ยพลางคุกเข่าแล้วนั่งลงอยู่ตรงหน้านาง ก่อนวางมือทับลงบนหนังหนังสือ
เฉิงเจียวเหนียงตอบรับแล้พยักหน้าให้แก่นาง
"ดี" นางกล่าว
"นายหญิง" ปั้นฉินนั่งอยู่เพียงครู้ก่อนจะยืดตัวขึ้น ท่าทีดูร้อนรนไม่สงบ ท่านได้เจอลูกพี่ลูกน้องของท่านแล้ว ท่านจะพูดอะไรกับเขาหรือเจ้าคะ"
เฉิงเจียวเหนียงเปล่งเสียงพึมพำแต่กลับไม่พูดออกมา
"อยากจะพูดมากมายแต่พูดไม่ออกใช่ไหมเจ้าคะนายหญิง ไม่ต้องรีบร้อนเจ้าค่ะ " ปั้นฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม " พูดช้าๆ ท่านชายต้องอดทนฟังอย่างแน่นอน "
เฉิงเจียวเหนียงเอ่ยอืมอีกครั้ง ความจริงแล้วนางไม่มีอะไรจะพูดหรอก เพราะไม่ได้สนิทสนมกับเขา
นางก้มศีรษะลงเพื่ออ่านหนังสือ
"มีท่านชายอยู่ วันหน้าพวกเขาไม่กล้ารังแกนายหญิงแน่" ปั้นฉินพูดอีกครั้ง นางทั้งตื่นเต้นและรู้สึกโล่งใจ “หากรู้เช่นนี้ พวกเราไปบ้านเหล่าฮูหยินตระกูลโจวเสียก่อน แล้วค่อยกลับมาที่นี่ดีกว่า"
เฉิงเจียวเหนียงเงยหน้าขึ้น
“เจ้าเคยบอกว่ามีคนชื่อหันหยวนเจา” จู่ๆ นางก็พูดขึ้น
ปั้นฉินตกใจที่ถูกขัดจังหวะ
หันหยวนเจางั้นหรือ
เฉิงเจียวเหนียงหยิบสมุดบันทึกประจำวันของปั้นฉินขึ้นมาและเปิดออก แล้วชี้ไปที่บรรทัดหนึ่ง
‘วันนี้ แม่น้ำถง ท่านชายตระกูลหัน นามว่าหยวนเจา เห็นความอยุติธรรมจึงเข้ามาช่วยเหลือ’
ปั้นฉินนึกขึ้นได้
"ข้าจำไม่ได้ ว่าเกิดอะไรขึ้น" เฉิงเจียวเหนียงถาม
ปั้นฉินเล่าเรื่องนี้อีกครั้ง แต่เมื่อเทียบกับครั้งก่อนๆ ในครั้งนี้นางเล่าได้เร็วและเข้าใจได้ง่ายขึ้น
"นายหญิง ท่านชายหกตัวเล็กกว่าท่านชายของตระกูลหันคนนี้นิดหน่อย" นางพูดเสริม
"ปั้นฉิน ท่านชายหันบอกว่า เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ผู้ใดก็ทำได้ ไม่ได้ถือว่าเป็นบุญคุณอันใด" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว แต่ไม่ได้พูดถึงท่านหกเลย
ปั้นฉินมองนางแล้วพยักหน้า
" ใช่ ใช่เจ้าค่ะ นายหญิงจำได้แล้วใช่ไหมเจ้าคะ นายหญิงบอกว่า มีหลายสิ่งที่สามารถทำได้ในโลกนี้ แต่มันไม่ใช่ว่าทุกคนจะยอมทำ ข้าจึงอยากเขียนมันลงไปเพื่อที่จะไม่ลืมความช่วยเหลือที่ได้จากท่านชายหัน" นางเอ่ยพลางหัวเราะ
เฉิงเจียวเหนียงมองมาที่นาง
"ใช่ ปั้นฉิน มีโอกาสไม่มากนักที่จะได้พบเจอคนอย่างท่านชายหัน" นางกล่าว
ปั้นฉินงุนงง นี่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรงั้นหรือ
นายหญิงสมองเชื่องช้าคงคิดเรื่องอื่นไปแล้วกระมัง หรือว่ากำลังนึกถึงท่านชายหกที่มาช่วยเหลือ เลยพลอยนึกถึงท่านชายหันไปด้วย
คงเป็นเช่นนั้นแน่ๆ หัวสมองของนายหญิงแล่นไปไกล ดึงสติกลับมาไม่ได้
"ใช่แล้วเจ้าค่ะ เพราะฉะนั้นที่ท่านชายมาเยือน นับเป็นเรื่องที่ดีมาก" นางยิ้มพร้อมใช้โต๊ะเตี้ยพยุงตัวลุกขึ้น "นายหญิงเจ้าคะ ข้าจะไปดูชาสำหรับรับรองแขก”
ปั้นฉินวิ่งออกไปโดยไม่ลังเล
เฉิงเจียวเหนียงเห็นนางกลับมาอีกครั้ง สวมรองเท้าที่วางไว้ตรงทางเดิน จากนั้นก็เข้าไปในครัวอีกครั้ง
เจียวเหนียงเม้มริมฝีปาก ยิ้มเล็กน้อย ก้มศีรษะลงและเปิดหนังสือต่อ
เมื่อถึงเวลาเที่ยง ชาของปั้นฉินเย็นแล้วเย็นอีก แต่ท่านชายโจวหกก็ยังไม่มา
"ยังไม่ตื่นอีกหรือ" ปั้นฉินพูดขึ้น "หรือว่าจะดื่มเหล้าเยอะจนเกินไป”
ไม่มีใครตอบนาง เมื่อคนอื่นๆ พักเที่ยงเสร็จเรียบร้อย ก็ถึงเวลาพักกลางวันของเฉิงเจียวเหนียง
นางนอนอยู่บนฟูกแล้วหลับไป หนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยริมหน้าต่าง ถูกลมพัดจนเกิดเสียงเบาๆ
ปั้นฉินเดินอย่างระมัดระวังเพื่อพลิกหนังสือ นางจ้องมองแสงแดดและร่มเงาสีเขียวนอกหน้าต่างครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นยืน
"ข้าจะไปพบท่านชายหก เจ้าช่วยข้าดูนายหญิงด้วยนะ" นางกระซิบกล่าวบอกกับสามใช้คนใหม่
สาวใช้หน้าตาแสนธรรมดา หากอยู่ท่ามกลางผู้คนก็คงหาไม่เจอ อายุประมาณสิบหกหรือสิบเจ็ดปีได้ นางรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น
"เอ่อ...เอ่อ... แล้วข้าต้องทำอย่างไร" นางถามเสียงสั่น
ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยดูแลคนบ้าเสียด้วยสิ...
หากเจ้าคนบ้าตื่นขึ้นแล้วร้องไห้ฟูมฟายจะทำอย่างไร ตีคนหรือเปล่า จะต้องป้อนน้ำหรือไม่ ทานขนมชนิดไหน นางคนเดียวจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ไหวหรือเปล่า
ปั้นฉินจ้องหน้าสาวใช้ด้วยความรำคาญ
"ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมา เจ้ารออยู่ที่ทางเดิน ไม่ต้องเข้าไป ถ้านายหญิงตื่นนางจะนอนนิ่งๆ และเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไร" นางกระซิบบอก
สาวใช้รู้สึกโล่งใจ
 “รีบไปรีบกลับนะพี่” นางยังคงพูดเสียงประหม่า
ปั้นฉินก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว
นางถามอยู่หลายคนกว่าจะรู้ว่าท่านชายโจวหกพักอยู่ที่ใด แต่พอรีบไปที่นั่นกลับไม่พบใครแล้ว
"ท่านชายไปหานายรองแล้ว" ชายหนุ่มที่อยู่นอกประตูกล่าว
มันก็ถูกแล้วที่จะไปพบพ่อของนายหญิงก่อน ปั้นฉินคิดอย่างมีความสุข แล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนของนายรองเฉิง นางไม่ได้เข้าไปในลานบ้าน คิดว่ารออยู่ข้างนอกจะเหมาะกว่า เมื่อท่านชายออกมาตนก็สามารถพาเขาไปพบนายหญิงได้ทันที
รออยู่พักใหญ่แต่ก็ไม่เห็นท่านชายโจวหกออกมาเสียที ปั้นฉินกระวนกระวายเล็กน้อย จึงรีบถามชายหนุ่มที่หน้าประตูของนายรอง จึงได้รู้ว่าท่านชายไปหานายใหญ่พร้อมกับนายรองตั้งนานแล้ว
ปั้นฉินกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะรีบวิ่งไปที่เรือนของนายใหญ่
นางรู้สึกโมโห ส่วนเหล่าสาวใช้ที่อยู่บริเวณลานบ้านก็ดูเป็นกังวล
“ท่านแม่นม ท่านว่าเข้าไปดูดีหรือไม่” นางยื้อแม่นมไว้ก่อนจะถาม
ทั้งสองนั่งชันเข่าอยู่ข้างนอกทางเดินกว่าครึ่งค่อนวัน ข้างในไม่มีเสียงใดเล็ดรอดออกมา เงียบเสียจนน่ากลัว
"สาวใช้คนนั้นบอกว่าอย่าเลย เราอย่าเข้าไปเลยจะดีกว่า" แม่นมเอ่ยอย่างไม่มั่นใจ
"เหตุใดถึงยังไม่กลับออกมาอีก" สาวใช้มองไปที่ประตู "คุยอะไรกันนานถึงเพียงนี้ เหตุใดต้องคุยกันตอนนี้ วันพรุ่งค่อยคุยกันก็ไม่สายไม่ใช่หรือ"
ปั้นฉินเพิ่งจะมาถึงหน้าประตูเรือนของนายใหญ่ บ่าวตัวน้อยข้างในออกมาแล้ว
"ว่าอย่างไรนะ ท่านชายหกกำลังจะไปแล้วหรือ" ปั้นฉินถึงกับผงะ "เพิ่งมาถึงวันนี้ เหตุใดถึงจะกลับไปแล้วเล่า"
นายใหญ่เฉิงและนายรองเฉิงเมื่อได้ฟังก็รู้ว่าเรื่องนี้หนักหนาเอาการ
"ฟ้าเริ่มมืดแล้ว หลานชายจะกลับได้อย่างไร" นายใหญ่เฉิงกล่าว
"ไม่เป็นไร ฟ้ามืดแล้ว คนยิ่งน้อย ยิ่งเดินทางได้เร็ว" นายน้อยโจวหกหัวเราะตามประสาชายหนุ่ม
นายรองเฉิงดูแคลยเขาอยู่ในใจ
"หลานชายต้องรีบไปรีบกลับ เพียงเพื่อตอบจดหมาย ลำบากแท้” นายใหญ่เฉิงเอ่ยแต่ก็ไม่รั้งให้อยู่ต่อ
“โอ้ นอกจากจะมาตอบจดหมายแล้ว ก็ยังมาดูว่าน้องสาวกินดีอยู่ดีหรือไม่ แล้วยังมีอีกเรื่องหนึ่ง " ท่านชายโจวหกพูดพลางนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาทันใด
ในที่สุด!
นายใหญ่ตระกูลเฉิงและนายรองเฉิงอึ้งไปครู่ ทำทีมาก่อความวุ่นวาย ในที่สุดพวกเขาก็พูดถึงเป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขาเสียที
"เชิญพูดมาได้เลย" นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าว
ท่านชายโจวหกนั่งตัวตรงแล้ววางมือลงบนหัวเข่า
"ข้าต้องการสาวใช้นางนั้น" เขากล่าว


บทที่ 26 วิเศษ
“ดีมาก วิเศษมาก!”
นายรองเฉิง ซึ่งยุ่งอยู่กับการเชิญหมออยู่หลายวันโดยไม่มีเวลาหยุดพัก กล่าวชื่นชมหมอ
คนป่วยจนเกือบตาย มีอะไรน่ายินดีปรีดา
หมอผู้นี้เชื่อถือได้หรือไม่?
นายใหญ่เฉิงมองหน้านายรองเฉิง จนนายรองเฉิงรู้สึกเก้ๆ กังๆ
“หมอเหลียว ท่านดูอาการของท่านชายสี่แล้วเป็นเช่นไรบ้าง” นายรองเฉิงกล่าวอย่างรีบร้อน
หมอเทวดาท่านนี้มีชื่อเสียงมากในมณฑลเจ้อเจียง กว่าข้าจะเชิญมาได้ ข้าเสียแรงมาก ฉะนั้น อย่าให้เสียแรงเปล่าเลย ไม่มีทั้งความดีความชอบและความมานะตั้งใจ
“เป็นเช่นไรบ้าง” หมอเหลียวกล่าวพลางลูบหนวด “หายแล้ว หายแล้ว”
หายแล้ว?
นี่หายแล้วหรือ?
“ท่านหมอ นี่ นี่อาการดีขึ้นได้อย่างไรกัน?” นายใหญ่เฉิงถามด้วยความร้อนใจ
“เจ้านี่ อยากให้ป่วยต่ออย่างนั้นหรือ?” หมอเหลียวมองนายใหญ่เฉิงและกล่าวออกมา
พูดแบบนี้ได้อย่างไรกัน! เหตุใดหมอเหลียวถึงพูดจาห้วนเช่นนี้!
นายใหญ่เฉิงขมวดคิ้ว
“ท่านหมอ เมื่อวานท่านชายสี่ยังไม่ฟื้นเลย ป่วยหนักมาก นี่ผิดปกติหรือไม่?” นายใหญ่เฉิงรีบถาม
“ไม่ผิดๆ แต่ตอนนี้หายขาดแล้ว” หมอเหลียวกล่าว
นายท่านทั้งสองของตระกูลเฉิงต่างสบตากัน
“รักษาหายได้อย่างไรกัน?” นายนายทั้งสองถามอย่างพร้อมเพรียงกัน
หมอเหลียวมองไปที่นายท่านทั้งสอง พร้อมกับยิ้มแบบแฝงความหมาย
“หายตกใจหรือยัง” หมอเหลียวกล่าว “วิเศษยิ่งนัก!”
ในบ้านด้านใน เมื่อฮูหยินใหญ่เฉิงเห็นลูกชายที่เกือบจะหายดีแล้ว พร้อมกับได้ฟังคำพูดของสามีก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย
หมอยังอยู่ แต่นายใหญ่เฉิงเป็นห่วงฮูหยินใหญ่เฉิง จึงรีบเข้ามาส่งข่าวก่อน เพื่อให้ฮูหยินใหญ่สบายใจ
“หายตกใจแล้ว?” ฮูหยินใหญ่ถาม “นี่เรียกว่าโรคอะไรกัน?”
หมอเหลียวท่านนั้นบอกว่า กังวลคิดมาก ตับทำงานผิดปกติ เลือดลมไม่ไหลเวียน ซึ่งเรียกกันทั่วไปว่าโรคไข้ใจ
สีหน้าของฮูหยินใหญ่เฉิงแย่มาก
สิ่งที่บรรดาหมอก่อนหน้านี้พูดถูกต้องทั้งหมดเลย
ทว่าไม่เป็นโรคอย่างอื่น แต่กลับเป็นโรคไข้ใจเช่นนี้ ช่างน่าอดสูจริงๆ
“ไม่ใช่ว่าไข้ใจ ต้องใช้ใจแก้หรือ แต่นายสี่ไม่ได้พบเจอหญิงสาวที่ใคร่ครวญถึง ก็หายดีแล้ว จะเรียกว่าไข้ใจได้อย่างไร” ฮูหยินใหม่เฉิงโต้เถียง
หมอเหลียวบอกว่า คิดถึงไม่จำเป็นว่าคิดถึงคน สิ่งของ นก ดอกไม้ แมลง หรือแม้กระทั่งวิวทิวทัศน์ ล้วนคิดถึงได้ทั้งนั้น” นายใหญ่เฉิงกล่าว คำพูดเหล่านี้ ทำให้หมอเหลียวดูเหมือนหมอจริงๆ
ฮูหยินใหญ่เฉิงถอนหายใจ พร้อมกับดีใจมีความสุข
ขอเพียงว่าลูกชายไม่เป็นโรคไข้ใจเช่นนั้นก็พอ
“แต่ว่าลูกชายของเรา เป็นไข้ใจที่เกิดจากคน” นายใหญ่เฉิงกล่าว
ใบหน้าของฮูหยินใหญ่เฉิงกลับมาบึ้งตึงอีกครั้ง
ให้ดื่มยาต้มปรับลมปราณ แล้วก็ตกใจกลัวขึ้นทันที จิตไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หลังจากนั้นลมปราณก็ติดขัดน้อยลง เลือดลมไหลเวียนดีขึ้น แล้วก็หายดี!"
ส่วนในของห้องนั่งเล่น หมอเหลียวกล่าวด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับปรบมืออีกครั้ง “วิเศษมาก วิเศษมาก”
นายรองเฉิงที่นั่งรอเป็นเพื่อนฟังด้วยสับสน มึนงง แต่ก็จนปัญญา เต๋าแตกต่างมิอาจร่วมทาง นายรองเฉินไม่ใช่หมอ จึงไม่เข้าใจสิ่งที่หมอพูด
“ที่แท้คือยาต้มที่รักษาตามอาการนี่เอง ใครเป็นผู้สั่งยานั่น รีบให้รางวัลเร็ว” นายรองเฉิงกล่าวกับสาวใช้
คนใช้ขานรับ แล้วรีบวิ่งออกไปถาม
“ยาต้มดีมาก แต่ยังมีผู้หนึ่งที่ต้องได้รับรางวัลใหญ่ นั่นก็คือหญิงสาวที่ใช้หน้ากากผีหลอกนายน้อยของพวกเจ้า” หมอเหลียวกล่าว “เพราะหากดื่มยาต้มนี้เพียงอย่างเดียว ปกติมักจะไม่ได้ผล แต่เพิ่มตัวกระตุ้นนี้ จึงทำให้ยอดเยี่ยมมาก!”
พูดจบ หมอเหลียวปรบมือหัวเราะอีกครั้ง
“วิเศษมาก” หมอเหลียวอุทาน “เหตุใดข้าถึงคิดไม่ถึงว่า คิดถึงคือสติรวม ตกใจคือสติแตก ซึ่งสามารถใช้สลับกันได้ วิเศษมาก วิเศษมาก”
นายรองเฉิงมั่นใจแล้วว่า หมอเหลียวเป็นหมอเทวดาที่แท้จริง ลึกลับซับซ้อน
เมื่อเห็นท่านชายเฉิงสี่ค่อยๆ กินโจ๊กไก่ผสมโสมหลายคำ ฮูหยินใหญ่เฉิงเริ่มรู้สึกโล่งใจ
“ข้าทำให้ท่านแม่ต้องเป็นห่วง” ท่านชายเฉิงสี่กล่าวอย่างอ่อนแรง
แม้ว่าร่างกายยังไม่ฟื้นฟู แต่กลับมีสติบ้างแล้ว
ฮูหยินใหญ่เฉิงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา มองดูสาวใช้พยุงตัวท่านชายสี่ลงนอนพักผ่อน ถึงจะเดินออกมา
ฮูหยินใหญ่เฉิงอยากจะถามผู้หญิงที่ทำให้ท่านชายเฉิงสี่หลงรักจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ฮูหยินใหญ่ก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่เวลาที่จะถาม จึงหันไปแก้ปัญหาอื่นก่อน
ชุนหลานคุกเข่าอยู่ในห้องโถงใหญ่มาครึ่งค่อนวัน
“พูดเถิด” ฮูหยินใหญ่เฉิงคุกเข่าลง พร้อมกับเอ่ยเบาๆ
“ฮูหยิน ข้าน้อย ข้าน้อยคิดว่าท่านชายสี่เห็นผี จึงไปที่สระบัวไหว้ขอพร แต่อาการของท่านชายสี่กลับไม่ดีขึ้น ข้าน้อยนึกถึงคำพูดของเหล่าหญิงชราที่อยู่ในชนบทว่า ผีกลัวคนชั่ว จึงอยากหลอกให้ผีกลัว...” ชุนหลานกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ “ข้าน้อยมีความผิด”
ชุนหลานพูดไป หมอบกราบไป
เหล่าสาวใช้ที่อยู่ข้างๆ ฮูหยินใหญ่ ต่างพากันแสดงสีหน้าสับสน เป็นความโชคดีโดยแท้ คำพูดของหมอเหลียวได้แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วว่า อาการของท่านชายสี่จะดีขึ้น ทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของชุนหลานที่ทำให้ท่านชายสี่ตกใจกลัว
ซึ่งถือว่าเป็นผู้ช่วยชีวิตท่านชายเฉิงสี่ จากนี้ไปคงมิได้เป็นแค่สาวใช้ธรรมดาคนหนึ่งแล้ว
“เจ้าไม่ผิด” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวพลางถอนหายใจ “ เจ้ามีบุญคุณต่างหาก”
ชุนหลานซึ่งหมอบอยู่บนพื้นร้องไห้ แต่เสียงร้องไห้แฝงไปด้วยความดีใจ ซึ่งยากที่จะเก็บซ่อนความรู้สึกนี้ไว้
“เพียงแต่ว่าความดีความชอบนี้มิใช่เป็นของเจ้าเพียงผู้เดียว” ฮูหยินใหญ่เฉิงมองไปที่ชุนหลาน พร้อมกับกล่าวด้วยเสียงเรียบ
ชุนหลานซึ่งหมอบอยู่บนพื้น ตัวแข็งเล็กน้อย พร้อมกับหัวใจเต้นแรง
“ฮูหยิน ...” ชุนหลานเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่อฟัง “ข้าน้อยไม่กล้ารับความดีความชอบนี้ ข้าน้อยมีความผิด”
“หากเป็นเช่นนั้น ถือว่าเอาความดีความชอบหักล้างความผิดไป พูดเถิด ผู้ใดบอกวิธีนี้แก่เจ้า” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
ทันทีที่พูดคำนั้นออกมา ทุกคนในห้องถึงกับตะลึง และสีหน้าของชุนหลานก็ขาวซีด
“ฮูหยิน?” ชุนหลานถามด้วยเสียงสั่น
“ชุนหลาน อันที่จริงชายสี่จะหายหรือไม่ เจ้าก็ไม่แน่ใจใช่ไหม” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวช้าๆ พลางมองไปที่ชุนหลาน “ข้าคิดว่า หากชายสี่มีอันเป็นไป เจ้าคงบอกว่าไม่ทันระวังจนทำหน้ากากตกใส่ ใช่หรือไม่?
ชุนหลานส่ายหัวด้วยความตื่นตระหนก
“ฮูหยิน ฮูหยิน ข้าน้อยไม่เคยคิดเช่นนั้น ข้าน้อยมิบังอาจ” ชุนหลานกล่าวไป ร้องไห้ไป
“หยุดร้องก่อน ชิวขุ่ย” จู่ๆ ฮูหยินใหญ่เฉิงก็ตะโกน
สาวใช้ชิวขุ่ยที่ยืนอยู่ด้านนอกรีบเข้ามาคุกเข่า
“หากตอนนั้นเจ้าทำให้ท่านชายสี่ตกใจกลัว ตอนนั้นเจ้าควรทำเช่นไร? ฮูหยินใหญ่เฉิงถาม
“ข้าน้อยมีความผิด ข้าน้อยทำให้ท่านชายสี่ตกใจ” ชิวขุ่ยรีบกล่าว ขณะนั้นชิวขุ่ยหวาดผวาและเสียงสั่น ราวกับว่าชิวขุ่ยทำผิดจริงๆ
“ชุนหลาน เมื่อเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น เจ้าทำเช่นไร” ฮูหยินใหญ่เฉิงถาม
ใบหน้าของชุนหลานซีดเซียว สาวใช้ที่อยู่รอบๆ เริ่มรับรู้ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น พร้อมกับมองไปที่ชุนหลานซึ่งคุกเข่าอยู่
นายท่านบอกว่า ตอนนั้นเจ้าแค่คุกเข่าร้องไห้ แต่ไม่ได้บอกว่าทำผิดเพราะประมาท ไม่มีแม้แต่ที่จะพูดแก้ต่างว่าหน้ากากนั้นปรากฎอยู่ตรงท่านชายสี่ได้อย่างไร” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวพร้อมกับหัวเราะ “เจ้าเอ่ย นั่นเป็นเพราะ เจ้าต้องการรอดูสถานการณ์ก่อนแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะพูดเช่นไรใช่หรือไม่?”
ชุนหลานกัดริมฝีปากล่างพร้อมกับร้องไห้และก้มหน้า เพราะไม่กล้าสบตาฮูหยินใหญ่เฉิง
“พูดมา ผู้ใดบอกให้เจ้าทำเช่นนี้” ฮูหยินใหญ่เฉิงตะโกนด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
ความโกรธที่เพิ่มขึ้นฉับพลันนี้ ทำให้ทุกคนถึงกับตกใจ
ชุนหลานสะอึกพร้อมกับคุกเข่าลงบนพื้น
เมื่อประตูลานหน้าบ้านของเฉิงเจียวเหนียงถูกเปิดออก ปั้นฉินก็รู้สึกประหลาดใจ
“นายหญิง ท่านพูดถูกอีกแล้ว!” ปั้นฉินกล่าว “หลอกนายท่านกับฮูหยินไม่ง่ายเลยจริงๆ !”


บทที่ 28 พึ่งพาญาติ
ท่านยายของข้างั้นหรือ
นี่มันสำเนียงเมืองหลวงนี่
หรือว่าจะเป็น...
“ข้าเพิ่งกลับมาถึงเมื่อครู่ บังเอิญเจอท่านชายโจวหกที่ด้านนอกประตู นึกไม่ถึงเลยว่าพวกท่านจะเป็นญาติกัน จะได้พากันเข้ามาพร้อมกัน” หมอเหลียวยิ้มและกล่าวว่า “เมื่อตอนอยู่เมืองหลวงข้าเคยไปพักบ้านตระกูลโจวอยู่หลายวัน”
พ่อบ้านและคนอื่นๆ ก็พากันเข้ามา เลิกลั่กทำอะไรไม่ถูก
คนใช้หน้าบ้านรู้จักหมอเหลียวกันทุกคน เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาจึงไม่ได้ถามไถ่อะไร ฉะนั้นพอเห็นเขาเดินเข้ามาพูดคุยยิ้มแย้มกับชายหนุ่มผู้หนึ่ง จึงพากันคิดว่าเป็นคนของท่านเอง ไม่คิดว่าจะเป็นญาติพี่น้องของตระกูล
ท่านชายตระกูลโจวผู้นี้ก็เหลือเกิน ไม่ยอมพูดอะไรสักค่ำ จู่ๆ ก็เดินเข้าบ้านคนอื่นหน้าตาเฉยแบบนั้น แถมยังไม่พูดไม่จามายืนดูเรื่องชุลมุนวุ่นวายภายในตระกูลคนอื่นเสียอย่างนั้น
คนตระกูลเฉิงที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งโกรธและอับอาย
พวกตระกูลขุนนางฝ่ายทหารนั้นหยาบคาบไร้มารยาทอย่างที่เขาว่ากันจริง!
“ท่านชาย ท่านเป็นญาติของนายหญิงหรือเจ้าคะ” ฉินถามด้วยเสียงสั่น
 ท่านชายโจวหกมองหน้านางแล้วพยักหน้า
“ดีจังเลยเจ้าค่ะ ท่านมาแล้ว ท่านมาเยี่ยมนายหญิงของข้าใช่หรือไม่” ปั้นฉินเอ่ยอย่างดีใจ.
 ท่านชายโจวหกไม่ได้พูดอะไร เขาหันไปมองนายใหญ่ตระกูลเฉิงที่ทุกคนถูกละเลย แล้วโค้งคำนับทำความเคารพ
“ข้าน้อยบุตรชายคนที่หกของตระกูลโจว ได้รับจดหมายที่ท่านลุงส่งมา ท่านพ่อจึงส่งข้าน้อยมาตอบด้วยตัวเอง” เขาพูดด้วยเสียงดังฟังชัด
นี่สิท่าทีที่ควรจะเป็นของเด็กรุ่นหลัง คนตระกูลเฉิงโล่งอก
“ไปคุยกันที่ห้องโถงเถอะหลานชาย” นายใหญ่เฉิงกล่าว
 ท่านชายโจวหกคำนับอีกครั้ง ก่อนจะกลับหลังหันแล้วเดินตามพ่อบ้านที่นำทางไป
ปั้นฉินเหม่อมองตามหลังเขา
“พอแล้ว เรื่องนี้ให้มันจบเพียงเท่านี้” นายใหญ่เฉิงกล่าว การมาเยือนของคนตระกูลโจวกำลังปั่นป่วนความคิดของเขา ”หมอเหลียวบอกว่าท่านชายสี่หายดีแล้ว สาวใช้สองคนนี้ก็หวังดี แต่การกระทำเลินเล่อ ความดีก็หักล้างเรื่องที่ทำผิดไป ให้มันจบแค่นี้เถอะ อย่าให้ใครพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย”
“ขอบพระคุณนายท่าน ขอบพระคุณฮูหยิน” ชุนหลานร้องไห้คุกเข่าหมอบกราบ
ปั้นฉินที่เพิ่งได้สติก้มหัวคำนับ
ฮูหยินใหญ่รู้สึกไม่ดีสักเท่าไหร่แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อสามีและหมอล้วนเห็นว่าสาวใช้สองคนนี้ช่วยท่านชายสี่ไว้ หากตนยังคงจะเอาเรื่องที่สาวใช้ทั้งสองทำอะไรโดยพลการ เหล่าบริวารทั้งหลายคงผิดหวังในตัวนางเป็นแน่
“กลับไปบอกต่อกัน ต่อไปถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก...” เฉิงฮูหยินเอ่ย อันที่จริงแล้วนางอยากบอกว่า
หากเกิดเรื่องเช่นนี้อีกจะลงโทษอย่างหนัก แต่ก็คิดได้ว่าถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกครั้งจริงๆ แล้วไม่ได้สาวใช้สองนางนี้ช่วยไว้ ลูกชายของนางคงไม่มีชีวิตอยู่แล้วแน่ๆ ...
“ต้องมารายงานข้า ไม่ว่าจะใช้วิธีไร้สาระแค่ไหน หากรู้ว่าพวกเจ้าหวังดี ข้ากับนายท่านก็จะเชื่อพวกเจ้า” นางพูดอย่างช้าๆ
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉิงฮูหยิน ชุนหลานดีใจเหมือนตายแล้วเกิดใหม่
“ขอบพระคุณฮูหยินเจ้าค่ะ ขอบพระคุณฮูหยินเจ้าค่ะ” นางก้มลงคำนับ จนหน้าผากจรดลงกับพื้นอยู่หลายครั้ง
ปั้นฉินกล่าวขอบคุณแล้วเดินจากไปอย่างเร่งรีบ ลืมแม้กระทั่งทำความเคารพ นางรีบกลับไปบอกข่าวดีให้นายหญิงของตัวเอง
ลูกสาวคนหนึ่งที่เสียมารดาไป แต่ยังมีครอบครัวฝ่ายแม่สนับสนุนอยู่นั้นเป็นเรื่องที่ดียิ่งนัก
สาวใช้ทุกคนออกไปหมดแล้ว นายใหญ่และนายรองตระกูลเฉิงพากันไปห้องโถงเพื่อพบแขกรุ่นหลานที่มาจากตระกูลโจว
ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองพูดคุยกันที่ด้านหลังห้องโถง คาดเดากันไปต่างๆ นานาว่าตระกูลโจวมาเพื่ออะไร
“ยังดีที่เจ้าเตือนข้าก่อนหน้านี้ ไม่อย่างนั้นคงส่งเด็กคนนั้นไปวัดเต๋าแล้ว คนตระกูลโจวนึกจะมาก็มา เกิดอยากจะพบขึ้นมา ข้าคงเปลืองน้ำลายแก้ตัวแย่” เฉิงฮูหยินเอ่ย นางรู้สึกโชคดีเป็นอย่างมา
ฮูหยินรองยิ้ม
ในใจรู้สึกเสียดาย หากรู้แต่แรกว่าคนตระกูลโจวจะมา คงบอกให้ฮูหยินใหญ่ส่งนางไปวัดเต๋าดีกว่า
ขณะเดียวกันเฉิงเจียวเหนียงเองก็ทราบเรื่องที่คนตระกูลโจวมาแล้ว หากเทียบกับความตื่นเต้นของปั้นฉินแล้ว ที่นางแสดงออกมานั้นดูไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย
แน่นอนว่าแม้จะตื่นเต้นแค่ไหนนางก็ยากที่จะแสดงออกมา
ปั้นฉินคุกเข่าลงต่อหน้านาง แล้วจับไหล่ของนางไว้
“นายหญิงเจ้าขา แบบนี้ดีแล้วเจ้าค่ะ แม้ว่าฮูหยินจะไม่อยู่แล้ว แต่ท่านลุงทั้งหลายก็ยังนึกถึงท่านอยู่ ไม่ได้ทอดทิ้งหรือไม่สนใจท่าน” นางได้กล่าวด้วยความดีใจ
เฉิงเจียวเหนียงเอ่ยเสียงอืมตอบรับ
“ท่านชายหกมาเจ้าค่ะ” ปั้นฉินกัดปากล่าง ทำตาใสแป๋วแล้วกล่าว” เมื่อก่อนข้าไม่เคยพบท่านชายหกเลย ถึงข้าจะเป็นสาวใช้ที่ฮูหยินใหญ่ซื้อมา แต่ก็ถือว่าเป็นคนตระกูลโจวเหมือนกัน แต่ว่าข้าไม่เคยรู้จักท่านชายหกเลย”
เฉิงเจียวเหนียงมองหน้านาง
นางบอกว่า เป็นคนตระกูลโจว...
“ท่านชายหกอายุเท่าไหร่แล้ว” เฉิงเจียวเหนียงถาม
นี่เป็นประโยคแรกที่นางถามปั้นฉินหลังจากเข้ามา
“ดูแล้วน่าจะสิบหก ไม่ ไม่ เหมือนจะสิบเจ็ด” ปั้นฉินรีบตอบ นึกภาพท่านชายหนุ่มน้อยพร้อมครุ่นคิดอย่างจริงจัง
“เจ้าบอกว่าเขาเข้ามาเงียบๆ ยืนมองพวกเจ้าเกือบค่อนวันงั้นหรือ” เฉิงเจียวเหนียงถาม
นายหญิงถามเรื่องนี้ทำไมกัน ปั้นฉินพยักหน้า จู่ๆ ก็นึกถึงเสียงที่ได้ยินและภาพที่เห็นในตอนนั้นจนเหม่อเลย
“ท่านชายหกมาได้ทันเวลาพอดีเจ้าค่ะ ตั้งแต่วินาทีนั้นข้าก็ไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น รู้สึกเหมือนกับตอนที่ฮูหยินใหญ่ยังมีชีวิตอยู่อย่างนั้นเลยเจ้าค่ะ” นางเอ่ยด้วยความคิดถึง
เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้าไม่พูดอะไร พิงเก้าอี้แล้วดูตัวหนังสือบนฉากกั้นต่อ ครั้งนี้นางเปลี่ยนไปเขียนด้วยมือซ้ายแทน
เปลี่ยนซ้ายขวาสลับไปมา ฝึกมือสองข้างให้ว่องไวมากขึ้น
“นายหญิง เราไม่ไปพบท่านชายหกหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ นั่งลงเมื่อพูดจบ ”รอท่านชายหกมาเองดีกว่าเนอะเจ้าคะ”
“รอเขามาเองเถอะ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว” เขามาแน่นอน”
ปั้นฉินตอบ” เจ้าค่ะ”
“อีกอย่าง โอกาสแก้แค้นของเจ้ามาถึงแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงเอ่ย
ปั้นฉินร้อง ”เอ๊ะ” แล้วมองนางด้วยความไม่เข้าใจ
แก้แค้นอะไรเจ้าคะ
เฉิงเจียวเหนียงหยิบสมุดที่วางไว้ข้างๆ ขึ้นมา เปิดออกมาหน้าหนึ่งแล้วชี้
วันนี้สาวใช้ขโมยหัวไชเท้าสดไปอีกหนึ่งตะกร้า นายหญิงไม่ได้ทานอาหาร
ไม่นานท่านชายโจวหกก็ตามนายรองเฉิงมา
“กลัวว่านางจะตกใจคนเยอะ เลยให้นางพักอยู่ที่นี่” นายรองเฉิงกล่าว
พูดจบก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย เด็กข้างหน้าคนนี้เป็นแค่เด็กกะโปโลคนหนึ่ง ทำไมตัวเองต้องมาอธิบายอะไรให้เขาฟังด้วย อีกอย่างนี่คือลูกสาวของตัวเอง ให้นางพักที่ไหนก็พัก ใครจะทำไม
นายรองเฉิงหน้านิ่งไม่พูดอะไร
“ขอแค่อยู่ที่บ้าน อยู่ที่ไหนก็ได้” ท่านชายโจวหกกล่าว ”น้องสาวได้กลับบ้านก็ดีแล้ว รังทองรังเงินก็ไม่ดีเท่ารังสุนัขของตัวเอง”
นายรองเฉิงโกรธมาก
ไอ้เด็กคนนี้ กล้าด่าเขาต่อหน้าเลยหรือ
“ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกที่ข้าต้องไกลบ้านขนาดนี้ ตอนนี้ข้าอยากกลับบ้านเหลือเกิน” ท่านชายโจวหกหันหลังกลับไปมองหน้านายรองเฉิงแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง” ท่านลุงออกบ้านไปร่ำเรียนตั้งแต่เด็ก หลังจากนั้นก็ไปรับราชการต่างเมือง ข้านับถือท่านยิ่งนัก”
นายรองเฉิงกระแอมขึ้น ใบหน้าคลายความโกรธลง
“ชายที่ดีต้องมีเป้าหมายและความทะเยอทะยานที่ก้าวไกล โตขึ้นเจ้าก็จะเป็นแบบนี้”
พวกเขาพูดคุยกันพลางเดินเข้าไปในลานบ้านที่เฉิงเจียวเหนียงอาศัยอยู่
หญิงคนงานและสาวใช้ยืนต้อนรับและทำความเคารพ
ปั้นฉินที่ยืนอยู่ใต้ห้องโถงเรียกด้วยความดีใจ “นายท่าน ท่านชาย”
ตั้งแต่ลูกสาวคนนี้กลับมา เป็นครั้งแรกที่นายรองเฉิงก้าวเข้ามาในลานบ้านของลูกสาว แต่เรือนหลังนั้นเขาไม่อยากเข้าไปจริงๆ
ทันใดนั้นกลิ่นในห้องสมัยแบเบาะของเด็กคนนี้ก็ลอยเข้ามาในจมูก จนเขาแทบหายใจไม่ออก
“นายหญิงของเจ้าตื่นอยู่หรือหลับอยู่” นายรองเฉิงยืนหยุดนิ่งแล้วถามปั้นฉิน
 ท่านชายโจวหกเองก็ยืนหยุดนิ่งมองปั้นฉินที่ยืนอยู่ในห้องโถงของเรือน
“ตื่นเจ้าค่ะ ตื่นเจ้าค่ะ ” ปั้นฉินรีบตอบ “ข้าจะไปพยุงนายหญิงออกมาเจ้าค่ะ”
ไม่รอให้นายรองเฉิงพูดอะไร ปั้นฉินก็หมุนตัวเข้าไปแล้วไม่นานก็พยุงเฉิงเจียวเหนียงออกมา
“นายหญิงเจ้าคะ นายหญิงเจ้าคะ ดูเร็วเจ้าค่ะ นี่คือท่านชายเจ้าค่ะ” ปั้นฉินเอ่ยพร้อมพยุงไหล่เฉิงเจียวเหนียงให้มองไปทางท่านชายโจวหก
มองหญิงสาวตรงหน้า นายรองเฉิงและท่านชายโจวหกต่างตกใจเล็กน้อย ยังไม่ทันได้เอ่ยความในใจที่มีต่อรูปร่างหน้าตาของนางออกมา หญิงสาวก็เอ่ยเสียงแทรกขึ้นมาก่อน
“ข้าหิว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
นายรองเฉิงตะลึงงัน คำพูดสวยหรูที่คิดมาในหัวหายไปในพริบตา
ท่านชายโจวหกตาไม่กระพริบ เขากวาดสายตามองผ่านเฉิงเจียวเหนียงไป แต่กลับหยุดอยู่ที่ปั้นฉิน
เขาดูมือของนางที่เขย่าไหล่ของเฉิงเจียวเหนียงอยู่ ทันใดนั้นรอยยิ้มที่มุมปากก็หายไปในพริบตา
“ท่านลุง!” เขาสีหน้าไม่สู้ดีนัก หันไปจ้องนายรองเฉิงตาเขม็งคิ้วขมวด ก่อนจะตะโกนเสียงดังขึ้น
“นี่หมายความว่าอย่างไรกัน”


บทที่ 27 ดีเยี่ยม
“นายหญิง ข้าจำที่ข้าต้องพูดได้แล้ว แต่หากพวกเขาตีข้าอีกล่ะ” ปั้นฉินถาม พร้อมกับคุกเข่าบนเสื่อที่นั่ง ไม่ยอมลุกขึ้น
เฉิงเจียวเหนียงกำลังมองตัวอักษรที่อยู่บนฉากบังลมอีกครั้ง และใช้มือข้างหนึ่งวางบนโต๊ะเตี้ย พร้อมกับเขียนตัวอักษรอย่างช้าๆ
“เจ้าไม่ใช่คนในครอบครัวของพวกเขาสักหน่อย” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
ปั้นฉินตะลึงไปชั่วขณะก่อนจะตอบว่าอืมอย่างเข้าใจ
“จริงด้วย ข้าไม่ใช่สาวใช้ที่พวกเขาซื้อมา แต่ข้าเป็นสาวใช้ที่เหล่าฮูหยินโจวซื้อให้แก่นายหญิง” ปั้นฉินกล่าว พร้อมกับยิ้มหัวเราะให้กับเฉิงเจียงเหนียงอีกครั้ง “ข้าเป็นคนของนายหญิง!”
เมื่อเห็นว่าปั้นฉินเข้าใจแล้ว เฉิงเจียวเหนียงจึงไม่ได้พูดต่อ
“หากเป็นเช่นนั้น ท่านหญิง ครั้งนี้ก็ไม่พูดว่านายหญิงเป็นผู้รักษาทนชายสี่ให้หายดีเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาใช่หรือไม่” ปั้นฉินถามอีกครั้ง
เฉิงเจียวเหนียงหยุดเขียน พร้อมกับมองไปที่ปั้นฉิน และขยับริมฝีปาก
บางครั้งอยากพูดแต่พูดไม่ออก ลำบากใจจริงๆ
“ตอนนี้เราทำความดีเล็กๆ น้อยๆ กันดีกว่า” เฉิงเจียวเหนียงต้องใช้ความพยายามมากที่จะใช้คำที่ง่ายอธิบายความคิดของตนออกมา
ปั้นฉินมึนงงเล็กน้อย
“พวกเขาไม่เชื่อข้า” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “เชื่อเจ้าง่ายกว่าเชื่อข้า ให้พวกเขาเชื่อเจ้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”
 ปั้นฉิน เจ้าอยากถามอะไรอีกหรือ สาวใช้ที่รออยู่นอกประตูเร่งด้วยความหงุดหงิด
“ไปเถิด ข้าเหนื่อยแล้ว ไม่อยากพูดแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว ขณะที่พิงโต๊ะเตี้ยอยู่
ร่างกายของนายหญิงไม่ค่อยดีนัก พูดก็ไม่ค่อยชัด หากนายใหญ่กับฮูหยินมาถามจริงๆ ความลำบากใจของนายหญิง ก็คงพูดไม่เข้าใจ หากเป็นเช่นนั้น รอก่อนค่อยพูด รอให้สุขภาพของนายหญิงดีขึ้นก่อน ตอนนี้ทำความดีความชอบ ได้ความสะดวกบ้างก่อน เพื่อให้ชีวิตของพวกเขาดีขึ้น
ปั้นฉินตะลึงอีกครั้ง ที่นายหญิงพูดว่าตอนนี้ทำความดีความชอบเล็กๆ น้อยๆ ก่อน คือความหมายเช่นนี้เอง!
อยู่กับนายหญิง ปั้นฉินนับวันยิ่งฉลาดขึ้น!
“ใช่เจ้าค่ะ ข้าเข้าใจแล้ว นายหญิง ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ” ปั้นฉินโค้งคำนับและออกเดินทางอย่างมีความสุข
นายใหญ่เฉิงได้ฟังสิ่งที่ฮูหยินใหญ่เฉิงพูดแล้ว แต่นายใหญ่เฉิงไม่ค่อยสนใจกับความคิดเล็กคิดน้อยของบรรดาผู้หญิงในบ้านนัก
ในความคิดของนายใหญ่แล้ว ไม่ว่าสาวใช้จะคิดเองหรือมีใครบอกก็ตาม ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าวิธีของพ่อมดและเชลยสาวเท่านั้น
คิดว่าฮูหยินใหญ่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ หรือไม่ก็ค่อนข้างคิดไปในทางที่ไม่ดี
เหตุใดถึงทั้งดุทั้งทำให้ตกใจกลัวเช่นนี้ ซึ่งควรได้รับรางวัลถึงจะถูก
“เรื่องเช่นนี้จะให้ตอบแทนได้อย่างไร และบอกได้อย่างไรว่าที่ทำไปเพื่อให้ท่านชายสี่หายดี ” ฮูยินใหญ่เฉิงกล่าวด้วยใบหน้าบึ้งตึง “ในเมื่อถูกล่อลวงให้กล้าทำเช่นนี้ ครั้งนี้ถือว่าโชคดีไป หากครั้งหน้าถูกหลอกให้ป้อนยาพิษล่ะ ก็จะเอายาพิษมาให้ท่านชายสี่กินหรือ!”
ชุนหลานตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ร้องไห้ไป หมอบกราบไป
 “ข้าน้อยไม่กล้า ข้าน้อยไม่กล้า” ชุนหลานกล่าวพร้อมกับร้องไห้
คำพูดนี้ฟังดูเหมือนเป็นเหตุผลเช่นนั้น แต่บางทีก็รู้สึกเหมือนไม่ถูกต้อง
นายใหญ่เฉิงและนายรองเฉิงขมวดคิ้ว
บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่เรียกว่าเหตุผลวิบัติของผู้หญิงก็เป็นได้
“หล่อนจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว” นายใหญ่เฉิงกล่าว
ในเวลานี้ สาวใช้ที่อยู่ด้านนอกบอกว่าปั้นฉินมาถึงแล้ว ขัดจังหวะการซักถามที่อยู่ด้านในบ้าน
“นี่เจ้าคือคนนั้น...” นายใหญ่เฉิงถาม นายใหญ่เฉิงนึกชื่อของคนโง่ผู้นั้นไม่ออก ในฐานะที่เป็นผู้อาวุโส ไม่ควรเรียกผู้หญิงผู้นั้นว่าคนบ้าต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก จึงเรียกอย่างรวมๆ ว่า “เป็นสาวใช้ของ ”
“ใช่เจ้าค่ะ ข้าน้อยเป็นสาวใช้ของนายหญิงเจียวเหนียงเจ้าค่ะนายท่าน ฮูหยิน” ปั้นฉินกล่าวพร้อมกับคารวะ
ปั้นฉินคารวะด้วยท่านั่งยอง ไม่ใช่ท่าคุกเข่า หลังจากเคารพเรียบร้อยแล้ว ปั้นฉินจึงคุกเข่าลง
“เจ้าช่างกล้า!” ฮูหยินใหญ่เฉิงขมวดคิ้วพร้อมกับตะโกน
แม้แต่ฮูหยินใหญ่เองก็ไม่รู้ว่าท่าทีหรือว่าสิ่งที่ทำลงไปของปั้นฉินนั้นที่กล้านัก
หลังจากพูดประโยคนี้จบ ฮูหยินใหญ่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อดี
กล้าทำร้ายท่านชายสี่เลยหรือ ก็ไม่ใช่ แต่กลับช่วยชีวิต
เพียงแค่การช่วยชีวิตครั้งนี้พิศดารเกินไป ในฐานะนายหญิงของตระกูลเฉิง ฮูหยินใหญ่เฉิงรับไม่ได้จริงๆ
“ข้าน้อยไม่กล้า” ปั้นฉินกล่าว
มันแตกต่างจากครั้งที่แล้ว อาจเป็นเพราะว่าคำพูดที่เฉิงเจียวเหนียงเตือนไว้นั้น ปั้นฉินจำจนขึ้นใจ ปั้นฉินจึงเริ่มไม่รู้สึกกลัวนายท่านและฮูหยินของตระกูลเฉิง
 “เจ้าบอกให้ชุนหลานหลอกให้ท่านชายสี่ตกใจกลัวหรือ ” นายใหญ่เฉิงถามต่อจากฮูหยินใหญ่เฉิง
“ใช่เจ้าค่ะ” ปั้นฉินตอบอย่างไม่ลังเล และมองไปที่ชุนหลาน ซึ่งกำลังร้องไห้อยู่บนพื้นและไม่อาจลุกขึ้นได้ “พวกท่านอย่าถือโทษโกรธนางเลย ข้าเป็นคนบอกให้นางทำทั้งหมด”
“ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาสอนเราว่าต้องทำอย่างไร!” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวอย่างเย็นชา “ใครให้เจ้าทำเช่นนี้ เจ้าต้องการอะไรกันแน่ ”
ปั้นฉินมองไปที่ฮูหยินใหญ่เฉิงด้วยความงวยงง
“ข้าไม่มีอะไร ข้าแค่ต้องการช่วยท่านชายสี่เท่านั้น” ปั้นฉินกล่าว
“เจ้า เจ้า เหตุใดไม่มาบอกข้าเอง” ฮูหยินใหญ่เฉิงถาม
“หากข้าพูด ฮูหยินจะเชื่อข้าหรือไม่” ปั้นฉินถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
ไม่เชื่อแน่นอน...
ฮูหยินใหญ่เฉิงพูดไม่ออก
“เจ้าเสี้ยมสอนชุนหลานเองหรือ เจ้าเห็นท่านชายสี่เป็นอะไร หากผิดพลาดขึ้นมา...” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวด้วยความโกรธ
“ไม่เป็นเช่นนั้นหรอกฮูหยิน” ปั้นฉินยิ้มตอบพร้อมกับทำมือ “อาการแบบท่านชายสี่ ข้าเห็นมานักต่อนักแล้ว ก่อนหน้านี้ที่วัดลัทธิเต๋า เหล่าบรรดาอาหญิงนักบวชเต๋า ล้วนรักษาด้วยวิธีนี้กัน มันง่ายมากจริงๆ ”
ฮูหยินใหญ่เฉิงกัดฟัน ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี
“อันที่จริงข้าก็อยากจะบอกนายท่านกับฮูหยิน แต่ ที่ที่พวกท่านอยู่ไม่ใช่ปิ้งโจว ข้าพูดไปก็กลัวว่าพวกท่านจะไม่เชื่อ อาการป่วยของท่านชายสี่ไม่กล้ารอช้า หากอยู่ที่ปิ้งโจว แค่ข้าพูดว่าเป็นคนของชิงอวิ๋นกวน ทุกคนก็เชื่อแล้ว” ปั้นฉินกล่าว ดวงตาสุกสกาว ท่าทางร่าเริง มีชีวิตชีวา
เมื่อปั้นฉินพูดถึงตรงนี้ ก็มองไปที่นายรองเฉิง
“นายรอง ท่านต้องรู้แน่ๆ ชิงอวิ๋นกวนของพวกเราปิ้งโจว ไล่ผีและวิญญาณชั่วร้ายได้เก่งที่สุด” ปั้นฉินกล่าว
นายรองเฉิงถูกถามจนหน้าดำคร่ำเครียด
นายรองเฉิงอยากให้โลกนี้ไม่มีชิงอวิ๋นกวน จะให้มีความสนใจเป็นพิเศษกับชิงอวิ๋นกวนได้อย่างไรกัน
อีกทั้ง ไหว้เทพขอผีเหล่านี้ มีแต่ภรรยาในบ้านทำกัน ข้าที่เป็นพ่อบ้านจะเข้าใจได้อย่างไร
นายรองเฉิงเปล่งเสียงเฮ้อออกมา โดยไม่ได้พูด
ดูท่าทาง เสียงที่ไพเราะและชัดเจนของปั้นฉินแล้ว บรรยากาศภายในบ้านที่เคยหดหู่ กลับร่าเริงและมีชีวิตชีวา
แม้แต่นายใหญ่เฉิงก็ยิ้มโดยไม่รู้ตัว
“เจ้านี่จริงใจหรือกล้ามากกันแน่ เจ้าบอกพวกข้าดีๆ มีหรือที่พวกข้าจะไม่เชื่อ” นายใหญ่เฉิงกล่าวออกมา
“นายท่าน ฮูหยิน แม้พวกท่านจะเชื่อข้า แต่หากเทียบกับชุนหลานแล้ว พวกท่านคงเชื่อชุนหลานมากกว่า” ปั้นฉินกล่าว
ช่างเป็นสาวใช้งี่เง่าของคนบ้าจริงๆ คำพูดเช่นนี้ก็สามารถพูดออกมาได้
นายรองเฉิงและฮูหยินรองต่างมองไปที่ปั้นฉินด้วยสีหน้าแปลกๆ
ชุนหลานคุกเข่าอยู่บนพื้น อยากตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไป
หากรู้ก่อนว่าสาวใช้ของคนโง่พึ่งไม่ได้! ปั้นฉินทำไมทำให้ลุ่มหลง!
“เจ้า ... ” ฮูหยินใหญ่เฉิงกำลังเกิดโทสะ
นายใหญ่เฉิงแย่งพูดก่อน
“เหตุใดถึงพูดเช่นนี้” นายใหญ่เฉิงถาม
“เพราะพวกท่านเป็นนายใหญ่ของบ้าน จึงมีเรื่องให้กังวลใจมากมาย ชุนหลานไม่เหมือนพวกท่าน ในสายตาของชุนหลานมีท่านชายสี่เป็นนายผู้เดียว ขอเพียงแต่ช่วยท่านชายสี่ให้รอดได้ นับประสาอะไรกับการแค่หลอกให้ตกใจกลัว ข้าแค่ใช้หัวใจของชุนหลาน ซึ่งชุนหลานพร้อมที่จะควักหัวใจออกมาโดยไม่ลังเล” ปั้นฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
นายหญิงเคยพูดว่า นี่เป็นเหตุผลว่าเหตุใดถึงหลอกนายท่านกับฮูหยินไม่ง่ายเลย ในทางกลับกัน มีเพียงใจผูกพันของสาวใช้ชุนหลานเท่านั้นที่หลอกง่าย
ชุนหลานคิดไม่ถึงว่าปั้นฉินจะช่วยตนพูดเช่นนี้ ชุนหลานก้มหมอบอยู่บนพื้น พร้อมกับร้องไห้เสียงดังด้วยความดีใจปนน้อยใจ
ฮูหยินใหญ่เฉิงขมวดคิ้ว นายใหญ่เฉิงกลับหัวเราะเสียงดัง
“คำพูดของผู้หญิง คำพูดของผู้หญิง” นายใหญ่เฉิงกล่าวพร้อมกับหัวเราะ สีหน้าไม่ได้ตำหนิ
“จริงเจ้าค่ะ นายท่าน ปั้นฉินไม่ได้พูดผิด ตอนอาศัยอยู่ที่วัดลัทธิเต๋า เหล่าอาหญิงนักบวชเต๋ารักษาผู้คน โดยไม่บอกครอบครัวผู้ป่วยล่วงหน้า ใช้ผักกุยช่ายที่บดไว้ อุดรูจมูกและปาก หากพูดเช่นนี้กับทางครอบครัวก่อน พวกเขาคงไม่เชื่อว่าการทำเช่นนี้สามารถช่วยคนให้รอดได้” ปั้นฉินกล่าว
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของปั้นฉินเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แน่นอนนี่ไม่ใช่สิ่งที่เหล่าอาหญิงนักบวชเต๋าทำ เหล่านักบวชเต๋ารู้วิธีกินกุยช่าย แต่ไม่รู้ว่ากุยช่ายมีสรรพคุณที่รักษาโรคได้ ผู้ที่รู้ว่ากุยช่ายสามารถรักษาโรคได้ก็คือนายหญิงเฉิงเจียวเหนียง
หากครอบครัวนั้นรู้ว่า ตอนนั้นในห้องหลังฉากบังลม ท่านแม่ของพวกเขาถูกนายหญิงอุดปากและจมูกจนแทบจะหายใจไม่ออก พวกเขาคงสู้ไม่คิดชีวิตเป็นแน่
“เหล่านักบวชกล่าวไว้ว่า เรื่องบางเรื่องการกระทำสำคัญกว่าคำพูด” ปั้นฉินกล่าว
“พูดได้ดี พูดได้ดี”
มีคนที่อยู่ด้านนอกกล่าวยกย่องเสียงดัง
“ขอผล อย่าถามวิธี เป็นทางของหมอวิเศษโดยแท้!” หมอเหลียวกล่าวพร้อมกับปรบมือ “วิเศษมาก วิเศษมาก”
 หมอเหลียวผู้นี้มาตั้งแต่เมื่อใดกัน นายใหญ่เฉิงกับนายรองเฉิงรีบลุกขึ้น เพิ่งลุกขึ้นยืนก็ตะลึงอีกครั้ง ห้องโถงนอกจากหมอเหลียวแล้ว ยังมีชายหนุ่มท่านหนึ่งยืนอยู่ด้วย
ชายหนุ่มผู้นี้อายุราวๆ สิบหก สิบเจ็ด สวมชุดคอกลมสีน้ำหมึก ผิวสีเข้มเล็กน้อย รูปร่างแข็งแรง ยืนอยู่ตรงนั่นด้วยท่าทางเงียบขรึม
อายุยังน้อย แต่กลับมีท่าทางน่าเกรงขาม โดยเอามือจับไว้ที่เอว ตั้งท่าถือมีดไว้ แม้ว่าจะไม่มีมีดพาดเอวจริงๆ ก็ตาม
ท่าทางนี้ดูเป็นธรรมชาติและสบายๆ จะเห็นได้ว่าเป็นปกติวิสัย
นี่คือ เป็นลูกศิษย์ของหมอเหลียว
ลูกศิษย์หมอไม่ควรมีลักษณะโหดเหี้ยม น่ากลัว
นั่นคือยามรักษาความปลอดภัย แต่ยามไม่น่ามีความเป็นผู้ดีเช่นนี้
นี่คือ...
“เจ้าคือสาวใช้ที่ท่านยายของข้ายกให้กับนายหญิงตะกูลเฉิงหรือ ” ชายหนุ่มเริ่มถาม
สายตาของชายหนุ่มนั้นไม่ได้มองไปที่สมาชิกของครอบครัวเฉิงที่อยู่ในบ้านด้วยเลย แต่กลับมองไปที่ปั้นฉิน ซึ่งนั่งคุกเข่าอยู่
ปั้นฉินหันศีรษะ เพียงพริบตาเดียว ก็รู้สึกถึงแสงพราวเจิดจ้า อดไม่ได้ที่จะตะลึง แม้แต่คำพูดที่จะพูด ก็ลืมสนิท
ชายหนุ่มก็ไม่ได้ต้องการให้ปั้นฉินตอบ
“ไม่เลว เจ้าทำได้ดีมาก” ชายหนุ่มพยักหน้า กล่าวพร้อมกับมองปั้นฉินด้วยความหยิ่งผยองเล็กน้อย


บทที่ 30 ช่องว่าง
มีพี่ชายแบบนี้นั้นดีจริงๆ
ปั้นฉินมองดูอาหารแสนอร่อยตรงหน้า ก่อนจะหันหลังกลับไปยิ้มอย่างมีความสุข
"นายหญิง ทานอาหารกันเจ้าค่ะ " นางพูดแล้วนั่งคุกเข่าลง
แม่นมและสาวใช้คนใหม่ช่วยกันออกแรงย้ายโต๊ะอาหาร
หลังม่านไม้ไผ่นั้น มีร่างของนายหญิงนอนตะแคงอยู่บนฟูก
"พวกเจ้าออกไปเถอะ" ปั้นฉินกล่าว
คนงานหญิงและสาวรับใช้ตอบรับ
"ไม่รู้ว่านายหญิงถูกปากรสชาติแบบไหน ขอนายหญิงชี้แนะด้วย" แม่นมเอ่ยอย่างนอบน้อม
"ได้สิ" ปั้นฉินกล่าวพยักหน้าเป็นการตอบ
แม่นมและสาวใช้ถอยออกไป เมื่อม่านประตูถูกเปิดออก ปั้นฉินก็พยุงร่างของหญิงผู้หนึ่งมานั่งที่กลางโถง
สาวใช้สงสัยอยากจะเห็นหน้าของนางชัด แต่กลับถูกแม่นมจ้องตาเขม็ง จึงทำได้เพียงรีบก้มหน้าเดินออกไป
“นายหญิงหน้าตาเช่นไร” หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัย
"คนบ้าจะเป็นอย่างไรได้เล่า! อย่าก่อเรื่องเลย ถ้าเราทั้งสองถูกคุณชายตระกูลโจวจับได้อีก เจ้าและข้าจะซวยแน่ " สาวใช้เตือน
เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างสองตระกูลทำให้คนถึงเจ็ดคนต้องถูกไล่ออกจากบ้านไป ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพวกบ่าวรับใช้ที่ถูกเจ้านายไล่ออกไปบัดนี้จะมีชะตากรรมอย่างไร สาวใช้ทั้งกลัวทั้งกังวล จนไม่กล้าแม้แต่จะแลตามองเรือนหลังนั้น เกรงว่าหากได้เห็นหน้าคนบ้านั่นเข้าจะทำให้เป็นเรื่องขึ้นมาอีก
เมื่อทานอาหารเสร็จ ฮูหยินใหญ่เฉิงก็รอนายใหญ่ตระกูลเฉิงมา
 "เขาว่าอย่างไรบ้าง " นางถามอย่างรีบร้อน
"ไม่ได้พูดอะไร รินเหล้าไปหนึ่งไหแล้วหลับไป" นายใหญ่ตระกูลเฉิงพูดด้วยอารมณ์ไม่ดีนัก ก่อนจะนั่งลงอย่างหงุดหงิด
เรื่องที่เกิดขึ้นวันที่ทำให้เขาหงุดหงิดตั้งแต่ต้นจนจบ แต่เขากลับไม่สามารถตอบโต้ได้เลย
ฮูหยินใหญ่เฉิงไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรจึงนั่งลงตรงข้าม นางกำลังจะเอ่ยปากพูด นายรองเฉิงและภรรยาของเขาก็มา
ฮูหยินรองเฉิงเดินเข้ามาแล้วก็ร้องไห้ ร้องไห้จนฮูหยินใหญ่เฉิงอารมณ์เสียมากขึ้น
“พี่สะใภ้” นางคุกเข่าลงแล้วโค้งคำนับ
การกระทำเช่นนี้ทำให้นายใหญ่ตระกูลเฉิงและภรรยาตกใจ และพวกเขาก็รีบยื่นมือเพื่อพยุงให้นางลุกขึ้น
"เจ้าทำอะไรของเจ้า" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
“ต่อหน้าผู้คนวันนี้ ข้ามีความผิดแต่กลับผลักไปให้พี่สะใภ้ มันเป็นการดูหมิ่นจริงๆ” ฮูหยินเฉิงเอ่ยสะอื้น แต่ก็ไม่ยอมลุกขึ้น
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ท่าทางของฮูหยินให้ก็แปลกออกไป
ทางนายรองเฉิงก็โค้งคำนับ
"มันเป็นความผิดของข้า ข้าไม่ควร ... ข้าไม่ควรพูดถึงพี่สะใภ้" เขาก้มศีรษะลงและพูด
"อย่าทำแบบนี้เลย" ฮูหยินใหญ่เฉิงรีบใช้มือทั้งสองข้างพยุงตัวนาง ด้วยท่าทีตำหนิ "จะถือเป็นความผิดได้อย่างไร มันเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว เป็นเพราะข้าไม่จัดการครอบครัวให้ดี จึงทำให้เจ้ารู้สึกผิด "
ฮูหยินรองเฉิงจับมือฮูหยินใหญ่เฉิงแล้วร่ำไห้
"เอาล่ะ เราครอบครัวเดียวกันอย่าพูดเหมือนห่างเหิน แต่ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดคือเรื่องของคนนอก" นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าว
จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็แยกย้ายกันนั่งลง
"ตระกูลทางนู้นยังไม่รู้เลยว่า... เด็ก... เด็กคนนั้นชื่ออะไรนะ" นายใหญ่ตระกูลเฉิงถาม ที่นี่ก็ไม่มีคนนอก เขาจึงถามอย่างเรียบง่าย
พวกเขาทั้งสามคนในห้องตกตะลึงเล็กน้อย ทุกคนดูเหมือนจะสงสัยว่าคนบ้านั่นชื่อแซ่ว่าอะไร
"ชื่อเจียวเหนียงเจ้าค่ะ! " ฮูหยินรองนึกขึ้นได้ก่อนจึงพูดออกมา ก่อนจะพูดเสริมว่า "ดูเหมือนว่าท่านยายทางตระกูลโจวเป็นตั้งชื่อให้นาง"
สีหน้าของนายใหญ่ดูไม่ชอบใจนัก
“ตั้งชื่อแปลกๆ” เขาพึมพำ ไม่รู้ว่าพูดถึงชื่อหรือว่าคนตระกูลโจว
“ที่ท่านชายโจวหกบอกว่าเขาไม่รู้เรื่องการกลับมาของเจียวเหนียงนั้น เชื่อถือได้หรือไม่?” นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าวต่อ
“ไม่รู้ก็แปลกแล้ว" นายรองเฉิงพูดอย่างหงุดหงิด "ไม่รู้แล้วจะวิ่งโร่มาก่อเรื่องได้อย่างไร" ในห้องเงียบไปชั่วขณะ
“เรื่องวันนี้ก็เป็นความผิดของข้าเช่นกัน ที่ทำให้ทุกคนพลอยโดนหางเลขไปด้วย จนทุกคนต้องมาขายขี้หน้าเช่นนี้” นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าว “พวกเรายอมรับผิดแล้ว ก็ต้องรอดูว่าตระกูลโจวจะทำอะไรอีก”
“พวกเขาจะทำอะไรอีกหรือ” นายรองเฉิงพูดอย่างโมโห “คิดว่าตระกูลเฉิงของเราจะกลัวพวกเขางั้นหรือ”
 ฮูหยินใหญ่เฉิงพยักหน้า
“ใช่แล้ว เรื่องของวันนี้จริงที่พวกเรามีส่วนผิด แต่ถ้าพวกเขาได้คืบและจะเอาศอก แล้วจงใจสร้างความเดือดร้อน ตระกูลเฉิงของเราใช่ว่าจะยอมให้กลั่นแกล้งกันได้ง่ายๆ” เขากล่าว “สิ่งที่เสียไปไม่ใช่แค่หน้าตาของตระกูลเฉิง แต่เป็นหน้าตาของเหล่าบัณฑิตในตระกูลโจวด้วย”
แม้อีกฝ่ายจะมาจากตระกูลทหารสูงศักดิ์ แต่บัณฑิตไร้ชื่อเสียงก็ไม่กลัวขุนนางทหารหรอก
“เดิมทีก็ไม่ควรเกี่ยวดองกับตระกูลนี้แต่แรก ขายขี้หน้าชาวบ้านนัก” นายรองเฉิงบ่นพึมพำ
นายใหญ่ตระกูลเฉิงจ้องมอง
"เจ้ากำลังพูดถึงพ่อตาของเจ้ารึ" เขาเอ่ยถาม
เพราะเมื่อพูดถึงภรรยาคนแรก ฮูหยินรองก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตา
ฮูหยินใหญ่เฉิงดึงสามีตน
"นายรองไม่ได้หมายความอย่างนั้น ท่านอย่าคิดไปเอง” นางพูดและมองไปที่นายรองเฉิง "เอาล่ะ
ทุกคนก็เหนื่อยแล้ว ไปพักทานอาหารกลางวันและเติมพลังงานให้เพียงพอ จะทำตัวให้พวกเขาหัวเราะเยาะเอาไม่ได้"
นายรองเฉิงและภรรยาขอตัวออกแล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนของตน
"ช่วงนี้เจ้าก็ไปปรนนิบัติพี่สะใภ้ให้มากหน่อย" นายรองเฉินกล่าว "ให้พี่สะใภ้คลายความกังวลขึ้นมาบ้าง"
ฮูหยินรองเฉิงยิ้มเล็กน้อย
“ข้าเอ่ยปากขอโทษไปแล้วนี่ แถมยังก้มหัวคำนับขนาดนั้น ยังให้เกียรตินางไม่พออีกหรือ และอีกอย่างนั่นก็ไม่ใช่ความผิดของเราแต่แรก” นางกล่าว
นายรองเฉิงหยุดเดินและหันกลับมามองนาง
"เจ้าพูดอะไรน่ะ" เขากระซิบ
“ข้าพูดอะไรน่ะหรือ แล้วข้าพูดผิดหรือย่างไร คุณงามความดีทำไมนางถึงได้ไป แล้วเรื่องที่ต้องถูกด่าก็เป็นข้าที่ต้องแบกรับไว้ เป็นเพราะนางต้องการจะรับเอานางคนบ้านั้นไปดูแลเอง ทำไมเมื่อเกิดเรื่องแล้วต้องมาด่าว่าข้า ถ้าท่านไม่ออกหน้าแทนข้าในตอนนั้น นางเองก็คงจะไม่คิดจะเอ่ยปากเองหรอก หรือนางอยากจะเห็นข้าไปสำนึกตนที่หอบรรพบุรุษ " รองฮูหยินเฉิงกล่าวด้วยดวงตาที่แดงก่ำ
“เบาเสียงหน่อย เรายังอยู่ข้างนอกนะ" นายรองเฉิงสะดุ้งและพูดอย่างรีบร้อน
สาวใช้ที่ตามมาหลีกทางให้อย่างตกใจ
ฮูหยินรองสะบัดแขนเสื้อและเดินไปอย่างรวดเร็ว
นายรองเฉิงเพียงรู้สึกปวดแปลบที่ขมับ
เรื่องปวดหัวไม่รู้จักจบจักสิ้นเสียที่
ยังดีๆ อยู่เลยเหตุใดเป็นเช่นนี้ไปได้ !
ตระกูลก็มีคนเพียงเท่านี้ หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นย่อมปิดบังกันไม่ได้นาน เมื่อฮูหยินใหญ่เฉิงรู้เรื่องที่นายรองและภรรยาผิดใจกัน นางได้แต่ถอนใจและถอดปิ่นปักผมออก
"ออกไปเถอะ และห้ามเอาไปพูดต่อที่ไหนอีกเด็ดขาด" นางกล่าว
แม่นมตอบรับพร้อมก้มศีรษะแล้วเดินออกไป
"เหตุใดจู่ๆ ฮูหยินรองถึงได้พูดไม่รู้ความเช่นนี้" นายใหญ่ตระกูลเฉิงพูดพร้อมกับขมวดคิ้วนอนอยู่บนฟูก
 “ท่านเองก็เหมือนกัน เหตุใดถึงลืมไปว่าข้าเป็นคนเลี้ยงดูเจียวเหนียง" ฮูหยินใหญ่เฉิงพูด นางทั้งเหนื่อยหน่ายและอ่อนแรง
"ถึงแม้เจ้าจะเป็นคนเลี้ยงดู แล้วมันยังไงเล่า นางถือว่าเป็นแม่เลี้ยงของเจียวเหนียง ถ้าเจ้าไม่ลงโทษและตำนินาง ตระกูลโจวนั้นจะยอมหรือ นอกจากนี้จะลงโทษนางได้อย่างไร" นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าวพลางถอนหายใจ “เรื่องไม่เป็นเรื่องเลยจริงๆ ”
ฮูหยินใหญ่เฉิงนอนลงบนฟูกอีกฝั่งพลางขมวดคิ้ว“
"อาจเป็นเพราะการกลับมาของเจียวเหนียง ชีวิตเปลี่ยนแปลงไปกะทันหัน นางจึงรับไม่ไหว" นางกล่าว
นายใหญ่ตระกูลเฉิงตะคอก
“นางไม่ได้เพิ่งรู้ว่ามีเด็กคนนี้อยู่ในตระกูล ทำไมถึงรับไม่ได้เอาตอนนี้” เขากล่าว
ฮูหยินใหญ่เฉิงเม้มริมฝีปากและยิ้ม
"รับรู้ก็เรื่องหนึ่ง เจอกับตัวก็อีกเรื่องหนึ่ง" นางกล่าว
“ข้าคิดว่านางคงชินกับการใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมานานเกินไป” นายใหญ่ตระกูลเฉิงเอ่ยเสียงเรียบ
คราวนี้ฮูหยินใหญ่เฉิงไม่โต้เถียงแต่กลับถอนหายใจ นางยกมือขึ้นลูกหน้าผากก่อนจะหลับตาลง