ชายวัยกลางคนในชุดสูท เดินออกมาจากรถหรู ในขณะที่ใกล้ ๆ กันก็มีคนจำนวนหลายสิบคนออกมาจากรถตู้ทั้งสองคันทั้งหมดพากันมายืนด้านหลังของชายวัยกลางคน
"เอายังไงดีครับเจ้าสัว"
ผู้เป็นเจ้าสัวหันไปมองลูกน้อง
"จับเป็นมาให้ได้ อย่าให้เอิกเกริกละ"
"ครับ"
ชายหกคนเดินไปที่ตัวตึก แต่ละคนนั้นสวมชุดเกราะที่คล้ายกับหน่วยคอมมานโด
ด้านในชีฟจ้องมองดูทั้งหกคนจากชั้นสอง สามคนหน้าสุดนั้นใช้ดาบเป็นอาวุธ ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นนักรบสกิล ส่วนอีกสามคนด้านหลังนั้นใช้ปืนกลเบา สามคนนี้คงเป็นคนธรรมดา
"ดาบคาตานะสองเล่มกับดาบอัศวินเล่มใหญ่สองคมหนึ่งเล่ม แล้วก็ชุดนั่น คงจะเอามาป้องกันหนามอสรพิษสินะ กะไว้อยู่แล้วว่าพวกมันคงไม่โง่เหมือนก็อปลิน"
พ่อของครูน้ำตาลที่มองดูอยู่ด้วยก็หันมามองว่าที่ลูกเขยด้วยความเป็นห่วง
"ไหวมั้ยลูก"
ชีฟหันไปยิ้มให้พ่อแล้วส่งใบแห่งการรักษาให้พร้อมกับคำมั่นสัญญา
"ถือใบพวกนี้ไว้นะครับ กินมันทุกครั้งที่เริ่มรู้สึกมึนหัว และสุดท้ายผมจะไม่ทำให้ลูกสาวคุณพ่อเป็นม่ายแน่นอน"
จากนั้นชีฟก็รีบวิ่งไปที่บันไดแล้วแหวกพืชที่เขาปลูกกั้นบันไดเอาไว้เพื่อลงไปชั้นหนึ่ง
ด้านล่าง คนที่ใช้ดาบคาตานะฟันพืชไม้เลื้อยจนขาดแล้วพากันเข้ามาด้านใน
ชีฟที่ลงมาเห็นก็รอให้พวกนั้นเข้ามากันให้หมด ก่อนจะเร่งโตพืชบริเวณที่โดนฟันให้งอกมาปิดทางเอาไว้
ชายถือดาบใหญ่หันไปมองทางเข้าที่โดนปิดอย่างสงสัย
"มันทำอะไรของมัน คิดจะขังพวกเราไว้ข้างในหรือไง บิ๊กใช้จิตสัมผัสของแกดิ๊"
ชายถือดาบคาตานะที่ชื่อบิ๊กหลับตาพักหนึ่ง ก่อนจะสัมผัสได้ถึงชีวิตสองชีวิตที่อยู่ใกล้พวกเขา
"มันอยู่ใกล้ ๆ เรานี่แหละลูกพี่เอ็ด ยังไม่ได้หนีไปไหน"
ชายถือดาบคาตานะอีกคนซึ่งมีชื่อว่านัดพูดออกความเห็น
"สงสัยมันไม่รู้ว่าเรามีไนท์วิชั่น มันเลยกะใช้ความมืดสู้กับเรา"
นัดทำจมูกฟุตฟิตหลังพูดจบ แล้วพูดต่อ
"ได้กลิ่นเหมือนกัญชาเลยหวะ"
บิ๊กพูดบ้าง
"สงสัยจะเคยมีพวกกากเดนมาสูบทิ้งไว้แถวนี้ละมั้ง"
หลังจากที่พืชงอกขึ้นมาปิดทางเข้าจนมิดชิด พื้นที่ในชั้นหนึ่งทั้งหมดก็มืดสนิท แต่ทั้งหกคนนั้นมีแว่นตาที่สามารถมองเห็นในความมืดได้ สิ่งนี้จึงไม่เป็นปัญหาสำหรับพวกเขา
ทั้งหกคนพากันเดินไปที่บันไดตัวเดียวที่อยู่ตรงกลางตึก แต่เมื่อพวกเขาเดินมาได้สักพักพวกเขาก็หายใจฟืดฟาดและเริ่มรู้สึกร้อนแปลก ๆ พร้อมกับได้กลิ่นควันบางอย่าง หัวหน้าเอ็ดตะโกนออกมาทันที
"มันกะจะรมควันเราวิ่งกลับที่ทางออก"
ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว ท่อนไม้หลายท่อนที่ติดไฟถูกขว้างมาทางพวกเขา
เอ็ดตะโกนอย่างไม่สบอารมณ์
"เวรเอ้ย!"
ทั้งหมดพากันหยุดชะงักและปิดระบบไนท์วิชั่น เพราะกองไฟที่ลุกไหม้เป็นหย่อม ๆ ทำให้การมองเห็นของพวกเขานั้นพร่ามัว
บิ๊กมองไปรอบ ๆ ที่มีใบไม้แห้งหลายใบกำลังลุกเป็นไฟ
"มันกะจะเผาพวกเรา นัด"
นัดชักดาบออกมาแล้วตะโกนก้อง
"คมเขี้ยวสายลม"
ดาบคาตานะฟันใส่ความว่างเปล่า ก่อนจะเกิดเป็นคลื่นอันแหลมคมพุ่งไปตัดเถาวัลย์ที่ขวางทางเข้าเอาไว้จะขาดกระจุย แต่เพียงแค่ครูเดียวมันก็งอกกลับมาใหม่
ท่อนไม้ติดไฟถูกโยนมาเรื่อย ๆ ใต้พื้นที่คนทั้งหมดยืนอยู่นั้นเต็มไปด้วยใบไม้แห้ง นั่นทำให้ท่อนไม้แต่ละท่อน ที่ตกลงพื้นไปเผาใส่พวกมัน เอ็ดหันไปตะโกน
"นัดเคลียใบไม้พวกนี้ให้ออกไปห่าง ๆ จากพวกเราก่อน"
นัดหันไปเหวี่ยงดาบไปรอบ ๆ จนเกิดเป็นคลื่นสายลมพัดใบไม้เหล่านั้นให้ปลิวออกห่างจากพวกเขา
แค่ครู่เดียวคนทั้งหมดก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยหอบจากการขาดอากาศหายใจ พวกเขาต้องพยายามสูดหายใจอย่างแรง เพื่อให้ออกซิเจนที่เหลืออยู่โดยรอบเข้าไปในปอดให้มากที่สุด แต่เมื่อสูดเข้าไป พวกเขาก็ต้องสูดเอากลิ่นควันเข้าไปด้วย คนทั้งหมดพากันสำลักกันเป็นการใหญ่ จมูกก็แสบตาก็แสบ ดวงตาของพวกเขามีน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด แถมตอนนี้พวกเขาเริ่มมีอาการมึนหัวแปลก ๆ และรู้สึกเคลิบเคลิ้มอย่างไม่ทราบสาเหตุ เอ็ดที่คุ้นเคยกับกลิ่นเหล่านี้ก็โวยวายอย่างหัวเสีย
"แค่ก แม่งเอ้ย มันเผากัญชาใส่เรา"
บิ๊กพูดขึ้นบ้าง
"กัญชาเหรอ แล้วไอ้กลิ่นแสบจมูกมันคืออะไรวะ แค่ก แค่ก"
ทั้งหมดพยายามตรงดิ่งไปยังทางออก แต่เมื่อสารเสพติดออกฤทธิ์ บวกกับออกซิเจนในร่างกายที่ไม่เพียงพอ ก็ทำให้พวกเขานั้น เดินเซไปเซมาและไม่สามารถที่จะทรงตัวให้ยืนเหมือนคนปกติได้ ทั้งหมดพากันล้มตัวลงนอนบนพื้นอย่างหมดสภาพ เอ็ดที่เคยสูบทั้งสองอย่างมาแล้วพยายามคลานไปให้ถึงขอบตึก ส่วนคนอื่น ๆ นั้นได้แต่มองความมืดด้วยดวงตาที่เหม่อลอย พร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเอ็ดคลานมาเรื่อย ๆ เขาก็พบว่ามีชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับท่อนไม้ในมือ
ผลัวะ! ท่อนไม้ฟาดใส่ใบหน้าของเอ็ดอย่างแรงจนเขาสลบไป
ชีฟมองผลงานของตัวเองอย่างพอใจ สภาพอากาศในนี้นั้นมีสภาวะที่เป็นผลร้ายถึงสามอย่าง สิ่งแรกคือเขาเผาอากาศข้างในทำให้อากาศเหลือน้อย สองคือควันจากการเผาพืชที่มีสารเสพติด สามคือการเผาพริกขี้หนูแห้ง ที่รับประกันความแสบถึงทรวง โดนสามสภาวะนี้เข้าไปไม่ล้มก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว
ชีฟนำเมล็ดเถาสูบชีวิตไปวางไว้บนตัวแต่ละคนที่นอนอยู่บนพื้นอย่างหมดสภาพ มีห้าคนที่ยังมีลมหายใจ แต่มีหนึ่งคนที่เสียชีวิต คนที่ตายคือคนที่ถือดาบคาตานะ คนคนนี้คงจะไม่ถูกกับสารเสพติดเหล่านี้เสียเท่าไหร่ พอโดนเข้าไปในปริมาณมากเลยถึงกับช็อกจนตาย
เมื่อเร่งโตเถาสูบชีวิต พวกมันก็งอกรากที่เป็นเส้นฟอยออกมาและพันไปทั่วร่างของทั้งหกคน ชีฟที่เร่งโตเถาสูบชีวิตจนสุดแล้วก็มองอย่างสงสัย เพราะมันไม่มีผลอะไรให้เขาเก็บเกี่ยวได้เลย ก่อนที่เขาจะลองเปิดหน้าต่างช่องเก็บรักษาขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าเขาสามารถเก็บเกี่ยวผ่านเมนูในหน้านี้ได้
"นี่สินะ ที่ทำให้เจ้าพืชนี้จำเป็นต้องมีสกิลนี้ก่อน"
ชีฟมองดูไอคอนรูปคนหกรูป ซึ่งเมื่อขยายใหญ่ขึ้นมาหนึ่งคน ไอคอนกลับไม่ปรากฏเป็นภาพเหมือนต้นพืช แต่ปรากฏขึ้นมาเป็นปุ่มสามปุ่มที่เขียนว่า พลังชีวิต พลังสกิล และบ่อพลังสกิล เขามองปุ่มทั้งสามอย่างสงสัย
"อะไรเนี่ย"
โชคดีที่ใกล้ ๆ แต่ละปุ่มมีปุ่มเล็ก ๆ ที่เป็นเครื่องหมายปริศนาอยู่ นั่นทำให้เมื่อชีฟจิ้มใส่ ก็มีคำอธิบายขึ้นมา
พลังชีวิต เป็นพลังที่มีอยู่ในสิ่งมีชีวิตทุกชีวิต หากสิ่งมีชีวิตใดสูญเสียพลังนี้ไป ก็จะเสียชีวิตทันที
พลังสกิล เป็นพลังสำหรับสร้างสิ่งอัศจรรย์ เป็นพลังเหนือธรรมชาติที่สามารถทำได้ทุกสิ่ง โดยการจะใช้พลังสกิลได้นั้นจะต้องผ่านการฝึกฝนจนชำนาญ
บ่อพลังสกิล เป็นขนาดของการกักเก็บพลังสกิลในตัวของสิ่งมีชีวิต ยิ่งบ่อพลังมีขนาดใหญ่มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งใช้พลังสกิลได้มากขึ้นเท่านั้น และการฟื้นฟูพลังสกิลของตัวบ่อ ก็จะขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของพลังชีวิต ยิ่งพลังชีวิตแข็งแกร่งมากขึ้นเท่าไหร่ ก็จะยิ่งฟื้นฟูพลังสกิลได้เร็วมากขึ้นเท่านั้น
ชีฟที่อ่านทั้งสามปุ่มแล้วก็ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ถ้าเขาเก็บเกี่ยวพลังชีวิต อีกฝ่ายก็ตายแน่นอน ถ้าเขาเก็บเกี่ยวพลังสกิล บ่อพลังก็คงจะฟื้นขึ้นมาให้ใหม่อยู่ดี ถ้าจะไม่ให้อีกฝ่ายใช้สกิลได้อีก ก็ต้องเก็บเกี่ยวบ่อพลังสกิล ชีฟลองจิ้มที่ไอคอนของคนที่ไม่มีสกิล ก็พบว่าบนหน้าจอไม่มีปุ่มพลังสกิลกับบ่อพลังสกิลอยู่ด้วย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นถูกต้อง
ชีฟเลือกเก็บเกี่ยวบ่อพลังสกิลของทั้งสองคน แต่เมื่อจิ้มดูรูปของคนที่สาม ซึ่งคือคนที่ตายแล้ว ก็พบว่าไม่มีปุ่มพลังสกิลกับบ่อพลังสกิลแสดงขึ้นมาเช่นกัน
"ถึงว่า ถ้าตายแล้วจะไม่สามารถโยกย้ายสกิลได้"
เมื่อเก็บเกี่ยวและสลายพืชให้ไฟดับเรียบร้อย ชีฟก็ยึดอาวุธมาทั้งหมดยกเว้นดาบใหญ่ที่เขาถือไม่ไหว แล้ววิ่งกลับขึ้นไปหาคุณพ่อ เพราะถึงพิษของสารเสพติดกับพริกจะทำอะไรเขาไม่ได้ แต่ออกซิเจนที่เหลือน้อยก็อาจทำให้เขาสลบได้เหมือนกัน
ด้านล่าง เจ้าสัวกับลูกน้องที่เหลือต่างพากันมองอย่างเป็นกังวล เพราะตอนนี้ลูกน้องที่ส่งเข้าไปข้างในไม่มีใครตอบวิทยุกลับมาเลย
ชายที่ขับรถให้เจ้าสัวเดินมายืนข้าง ๆ เจ้าสัว
"เอาไงดีครับ"
ชายอีกคนที่ถือธนูก็ออกความเห็น
"กลิ่นกัญชา เจ้าพวกนั้นคงโดนมอมจนหมดสภาพไปแล้ว ตอนนี้ไอ้เด็กนั่นเปลี่ยนตึกทั้งตึกให้กลายเป็นเขตแดนของมัน ถ้าส่งคนเข้าไปเพิ่มฝั่งเรามีแต่จะสูญเสียเปล่า ๆ"
ในขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน ดาบคาตานะเล่มหนึ่งก็ถูกโยนลงมาจากชั้นสอง พร้อมกับเสียงของชีฟ
"พวกแกหมดสภาพไปแล้ว สกิลของผม ผมจะไม่ให้ใครทั้งนั้น กลับไปซะ"
นักธนูง้างธนูเตรียมยิง แต่เจ้าสัวก็ห้ามเอาไว้ แล้วเดินไปข้างหน้าอีกนิด
"พวกเราทั้งคู่อาจจะเริ่มต้นทำความรู้จักกันได้ไม่ดีเท่าไหร่ เรามาทำความรู้จักกันใหม่หน่อยมั้ย"
ชีฟเงียบไม่ตอบกลับ เจ้าสัวเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบ ก็เริ่มพูดต่อ
"ฉันมีข้อเสนอ ถ้าเธอยอมยกสกิลให้ลูกสาวฉัน ฉันจะให้เงินเธอสิบล้านบาท ข้อเสนอนี้เป็นไง"
คุณพ่อที่ฟังอยู่ถึงกับไม่สบอารมณ์ เขาเคยเป็นนักธุรกิจพันล้านมาก่อนเกษียณ
"สิบล้านแลกสกิลวิเศษจากเทพ เป็นข้อเสนอที่ง่อยมากเลยลูก"
"ผมก็ว่า"
คุณพ่อเอามือตบไหล่ว่าที่ลูกเขย
"ต่อให้ร้อยล้านก็อย่าไปยอมนะลูก สกิลของลูกยังมีประโยชน์อีกเยอะ"
"ครับ"
ชีฟรับคำก่อนจะตะโกนออกไป
"ผมใช้สกิลหาเงินเองได้มากกว่านั้นเยอะ กลับไปซะเถอะ"
เจ้าสัวมีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย
"พูดมาแบบนี้เธอคงมั่นใจสกิลของเธอมาเลยสินะ แต่ถ้าเราไม่เข้าไปในตึกนั้น แล้วหันไปหาคนที่อยู่กลางทุ่งนาแทน เธอจะทำยังไงงั้นเหรอ"
สัมทับกับคำขู่ มือธนูง้างลูกศรแล้วยิงใส่ตัวตึกบริเวณที่ชีฟและพ่อของครูน้ำตาลหลบอยู่ เพื่อบอกให้รู้ว่าพวกมันรู้ว่าพวกเขาอยู่ไหน การยิงนี้เป็นการทดสอบความหนาของเถาวัลย์ด้วย ซึ่งเถาวัลย์บริเวณที่โดนยิงก็ขาดกระจุย แต่ก็ยังมีเถาวัลย์อีกหลายชั้นจนลูกธนูไม่สามารถทะลุเข้าไปข้างในได้ เมื่อเห็นดังนั้น มือธนูก็รู้ว่าเขาคงจะเจาะเข้าไปข้างในไม่ได้ง่าย ๆ แต่ในขณะที่เถาวัลย์กำลังงอกกลับมาใหม่ มือธนูก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
"เจ้าสัว ถอยหน่อยครับ"
มือธนูเดินไปข้างหน้า ก่อนจะโบกมือวูบเดียวก็เกิดไปสายลมที่คมดุจใบมีดทำลายเมล็ดพันธุ์เหล่านั้นจนหมด
เจ้าสัวทำท่าหวาดกลัวอย่างเสแสร้ง
"อุ้ย อุ้ย อุ้ย เมล็ดพืชจะฆ่าฉัน ช่วยด้วย ช่วยด้วย"
เหล่าลูกน้องพากันหัวเราะก๊ากในการเล่นละครของเจ้าสัว
ชีฟที่มองอยู่กำหมัดแน่น เพราะเขากะจะปลูกกัญชาขึ้นมาแล้วรมควันพวกมัน แต่ก็ถูกสกัดไว้ได้
เจ้าสัวหันไปสั่งลูกน้อง
"เห้ย ส่งคนไปจับแม่กับน้องของมันมา เอ๊ะแต่เดี๋ยวสิ ได้ข่าวว่ามันมีเมียนมโตด้วยนี่หว่า เห้ย พวกแก่สนใจสาวนมโตมั้ยวะ"
ลูกน้องคนหนึ่งของเจ้าสัวก็พูดขึ้น พร้อมกับโชว์ท่าทางอันแสนอุบาทว์
"ถูกใจเลยครับเจ้านาย พวกผมจะได้จับมาตอก ตอก ตอกให้นมเด้งให้สะใจไปเลย"
ลูกน้องคนอื่นก็พากันทำท่าล้อเลียนและหัวเราะอย่างสนุกสนาน
ชีฟที่มองอยู่ข้างบนโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขากัดฟันแน่นจนมีเลือดไหลตามเหงือก เส้นเลือดในดวงตาผุดขึ้นมาจนทำให้ดวงตาของเขาเริ่มกลายเป็นสีแดง แม้จะโกรธขนาดไหน แต่ตอนนี้เขากลับคิดวิธีที่จะสู้กับอีกฝ่ายไม่ออกเลย
'จะทำไงดี จะทำไงดี จะทำไงดี'


บนตึกสูงชีฟนั่งอ่านวิธีการทำงานของสกิลค้นหาของแต่ละวิชาอย่างตั้งใจ โลกอินเทอร์เน็ตในตอนนี้เป็นอะไรที่ดีกับเขามาก เพราะหลาย ๆ คนเลือกที่จะแชร์วิธีการทำงานของสกิลตัวเองลงบนอินเทอร์เน็ต เพื่อเป็นคลิปสอนการใช้ เพื่ออวดว่าตัวเองใช้เก่ง หรือเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้ นั่นทำให้ข้อมูลของสกิลต่าง ๆ นั้นหาไม่ยากเลยสักนิด สกิลค้นหาที่มีในตอนนี้คือสายลมตรวจจับ สั่นพ้องก้องกังวาน และค้นหาชีวิต สายลมตรวจจับเป็นการตรวจจับจากกระแสลม ผู้ใช้สกิลนี้จะปล่อยกระแสลมออกมา หากกระแสลมนี้พัดโดนสิ่งใด มันก็จะส่งภาพรูปร่างสามมิติเข้าสู่สมองของผู้ใช้ ส่วนสั่นพ้องก้องกังวานนั้นก็ทำงานเหมือนกับสายลม เพียงแต่เปลี่ยนจากสายลมเป็นคลื่นเสียงแทน สุดท้ายค้นหาชีวิต สกิลนี้จะสามารถจับสัญญาณชีวิตของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในรัศมีได้ แต่จะไม่สามารถระบุตำแหน่งได้แน่ชัด ชีฟอ่านข้อมูลของสองสกิลนี้ให้แน่ใจอีกครั้งเพื่อความชัวร์ ก่อนจะนอนเล่นอยู่บนดาดฟ้าของตึกสูงอย่างสบายใจ
ทางด้านล่าง เหล่านักรบสกิลยี่สิบคนเดินสำรวจตามตึกร้างต่าง ๆ มาเรื่อย ๆ จนมาเจอเข้ากับโกดังร้างขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ที่มีพืชปกคลุมอยู่ทั้งหลัง
แจ็คมองโกดังตรงหน้าแล้วยิ้ม
"ไอ้โง่เอ้ย มันคิดว่าคนอื่นเขาโง่นักหรือไงวะ บีฝากด้วย"
"ได้เลย"
หญิงสาวหุ่นเซ็กซี่ที่แม้แต่ชุดคอมมานโดยังปิดไว้ไม่มิดเดินออกมาข้างหน้า ก่อนจะเสกลูกไฟขึ้นเหนือหัวจำนวนหลายสิบลูก แล้วสั่งให้พวกมันพุ่งตรงไปยังโกดังร้าง ส่วนที่เป็นใบของเถาวัลย์มอดไหม้ในพริบตา เหลือไว้แค่เพียงส่วนที่เป็นลำต้นที่ไหม้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
บีมองอย่างแปลกใจ
"ทำไมเจ้าเถาวัลย์นี่มันติดไฟยากจัง"
ฉึก นับรบสกิลชายที่ถือขวานเดินเข้าไปสับใส่เถาวัลย์ ก่อนจะพบว่ามันมีน้ำไหลออกมาเป็นจำนวนมาก
"เถาวัลย์น้ำ ถ้าจะเผาไอ้เจ้าเถาวัลย์นี่เธอต้องเปลืองพลังอีกเยอะเลยบี เพราะเหมือนมันจะไม่ใช่แค่เถาวัลย์น้ำธรรมดาด้วย"
คนถือขวานบีบน้ำจากเถาวัลย์ให้ดู มันมีปริมาณน้ำมากกว่าเถาวัลย์น้ำปกติหลายเท่า
แจ็คมองดูแล้วเอ่ยถามคนใช้ขวาน
"แล้วจะจัดการพวกมันยังไง นายมีความเห็นมั้ยเคิร์ก"
เคิร์กมองไปรอบ ๆ โกดังแห่งนี้มีตึกสูงสามตึกล้อมรอบอยู่
"เรามีสายโจมตีไกลกี่คน"
แจ็คตอบ
"สิบ ใกล้สิบ ไกลสิบ"
เคิร์กพูดต่อ
"ถ้างั้นเราควรให้พวกสายโจมตีไกลไปซุ่มบนตึก ถ้ามันออกมาก็ระดมยิงสกิลใส่เลย หรือถ้ามันเผาอะไรใส่เรา ก็ให้พวกที่มีสกิลควบคุมสายลมพัดมันทิ้งไป"
บีที่ได้ฟังอยู่ก็พูดขึ้น
"เดี๋ยวสิ จะแน่ใจได้ไงว่ามันอยู่ข้างใน"
แจ็คหันไปหาชายสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง
"ใครมีค้นหาชีวิตบ้าง"
มือธนูชายตัวสูงยกมือขึ้น
"ผมเอง"
"งั้นจัดการเลย เปรม"
เปรมหลับตาลงพักหนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมา
"ข้างในมีชีวิตเล็ก ๆ หลายร้อยชีวิตเลย คาดว่าน่าจะเป็นหนู แต่มีชีวิตก้อนใหญ่ ๆ อยู่หกชีวิต"
แจ็คยิ้มแล้วพูด
"อยู่กันเป็นครอบครัวเลยนะ เอาละ พวกสายโจมตีไกลขึ้นไปซุ่มบนตึก แต่เหลือคนที่ใช้ล่องหนได้ไว้คนหนึ่ง"
"รับทราบ"
จอมเวทหกคนและมือธนูสามคนรีบพากันแยกย้ายไปซุ่มบนตัวตึก
ส่วนที่เหลือก็มีผู้ใช้ขวานสองคน ผู้ใช้หอกสี่คน ผู้ใช้ดาบคาตานะสามคน ผู้ใช้ดาบอัศวินกับโล่หนึ่งคน และมือธนูอีกหนึ่งคนที่พากันอยู่ข้างล่าง
ชายถือดาบคาตานะมองโกดังขนาดใหญ่ข้างหน้า เขาเป็นนักดาบสายลมที่มีชื่อว่าแสตมป์
"เอายังไงดีครับลูกพี่แจ็ค เผาทิ้งทั้งโกดังเลยดีมั้ย"
"โกดังใหญ่ขนาดนี้น่าจะมีเจ้าของ ต่อให้ทิ้งร้างแล้วมันก็ยังมีราคา ถ้าแกไม่อยากจ่ายหนักก็หาทางเข้าไปซะ"
โกดังตรงหน้าพวกเขามีขนาดใหญ่มาก มันเป็นโกดังทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่กินพื้นที่ถึงเก้าไร่
เถาวัลย์น้ำแม้ไฟจะเผาได้ยาก แต่ก็ไม่ได้คนามือเหล่านักดาบเลยแม้แต่น้อย เพียงตวัดออกไปไม่กี่ครั้งเถาวัลย์ที่ขวางทางเข้าก็ขาดจนหมด
ตึกสูงสามตึกเรียงตัวเป็นสามเหลี่ยมล้อมรอบโกดัง นักรบสกิลทั้งเก้าคนพากันแบ่งไปอยู่ตึกละสามคน เพื่อที่จะสามารถเห็นได้รอบโกดังหากมีใครหนีออกมา
ณ ตึกสูงเจ็ดชั้นที่อยู่ทางทิศตะวันตกของโกดัง
ชายคนหนึ่งถอดหน้ากากกันแก๊สออก ก่อนจะสูบหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่
"เฮ้อ ได้สูดอากาศบริสุทธิ์ซะที อากาศตอนเที่ยงของบ้านเรานี่มันร้อนชะมัด"
ชายอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นบ้าง
"เฮ้ยปุ้ม ถอดหน้ากากออกจะดีเหรอวะ เดี๋ยวก็โดนรมควันเข้าให้หลอก"
"นี่มันชั้นหกนะโว้ย รอบด้านกำแพงก็ไม่มี ลมพัดเข้าพัดออกแรงขนาดนี้ จะรมยังไงคิดหน่อยสินุก"
"เอ่อจริงหวะ"
พูดจบชายอีกคนก็ถอดหน้ากากออกบ้าง ก่อนจะพูดขึ้นต่อ
"ว่าแต่ หนิงมันหายไปไหนวะ"
"เห็นว่าปวดฉี่ แล้วก็วิ่งขึ้นชั้นเจ็ดไปเลย"
"อืม งั้นกูขอไปฉี่มั่งดีกว่า มึงเฝ้าไปละกัน"
"เฮ้ย ถ้าจะเยกันก็รองานจบก่อนนะโว้ย"
พูดจบปุ้มก็ส่ายหัว เพราะยังไงอีกฝ่ายก็ห้ามไม่ฟัง
นุกไม่สนใจคำห้ามเพื่อน ก่อนจะวิ่งไปทางบันไดทางขึ้น เมื่อขึ้นมานุกกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วเรียกหาแฟนสาวของตัวเอง
"หนิงจ๋า ทำธุระอยู่ไหนเอ่ย"
นุกเดินส่องไปตามห้องโล่ง ๆ ที่อยู่บนชั้นเจ็ดเพื่อหาแฟนสาวของตัวเอง ก่อนจะไปเจอหญิงสาวนอนสลบอยู่บนพื้นในห้องที่อยู่ริมสุด
"เฮ้ย หนิง อื๊ก!"
นุกชักกระตุกเมื่อมีที่ช็อตไฟฟ้ามาจิ้มเข้าที่คอ ร่างของเขาชักกระตุกรัว ๆ ก่อนจะล้มลงไป
ชีฟรีบเอาเมล็ดเถาสูบชีวิตออกมา ก่อนจะแนบลงบนผิวตรงคอของอีกฝ่าย แล้วใช้เจริญเติบโตเฉียบพลันเพื่อเร่งโต
เมื่อเร่งโตด้วยสกิลทอง เพียงพริบตาเดียวเถาสูบชีวิตก็ปกคลุมอีกฝ่ายไว้ทั้งตัว ชีฟรีบกดเก็บเกี่ยวเอาบ่อพลังมาทันที แล้วยิ้มอย่างโล่งอก เมื่อการเอาบ่อพลังของอีกฝ่ายมานั้นไม่ได้ยากเท่าไหร่ เพราะเถาสูบชีวิตนั้นใช้ได้เฉพาะกับสิ่งมีชีวิตที่ไร้สติเท่านั้น ซึ่งการทำให้นักรบสกิลสลบนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะบางวิชาจะมีสกิลที่พอปลดล็อกแล้วจะเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายอยู่ด้วย ซึ่งส่วนมากจะเป็นพวกสายโจมตีระยะใกล้ ส่วนสายโจมตีระยะไกลนั้นก็มีอยู่บ้าง แต่ไม่เยอะเท่าไหร่
เมื่อได้สกิลของทั้งสองคนมาแล้ว ชีฟก็เอาเสื้อผ้าของผู้ชายมาใส่พร้อมกับสวมหน้ากาก ก่อนจะเดินลงไปที่ชั้นหกแล้วจัดการกับอีกคน
ปุ้มเมื่อได้ยินเสียงคนเดินก็หันไปมองด้านหลัง ก่อนจะเห็นว่าเป็นเพื่อนของตน จึงหันกลับไปมองยังโกดังด้านล่างต่อ
"เยเสร็จกันไวจังวะ เดี๋ยวนี้มึงแตก... อื๊ก!"
ชีฟเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายแล้วช็อตไฟฟ้าใส่อย่างง่ายดาย ก่อนจะมองผลงานของตัวเองอย่างพอใจ
จากนั้นชีฟก็ย้ายไปยังตึกอื่น แล้วเริ่มใช้วิธีเดิมอีกครั้ง นั่นคือการค่อย ๆ ไล่เก็บอีกฝ่ายทีละคน
ด้านในโกดัง คนสิบเอ็ดคนค้นหาทั่วโกดังจนมาเจอกับทางลงไปยังห้องเก็บของใต้ดิน ซึ่งพอพวกเขาลงมาก็พบหมูตัวใหญ่หกตัว
แจ็คสบถอย่างไม่สบอารมณ์
"เปรม นี่คือชีวิตดวงใหญ่ที่แกเจอใช่มั้ย"
เปรมมองหมูแล้วลองหลับตาอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าหมูพวกนี้คือชีวิตดวงใหญ่ที่เขาสัมผัสได้
"อ่ะ เอ่อ ใช่ครับ"
"แม่งเอ้ย"
จากนั้นแจ็คก็เปิดวิทยุสื่อสาร
"แจ็คเรียกทุกคน ไอ้พืชมันอยู่ข้างนอก รีบใช้สกิลค้นหาให้ละเอียดโดยด่วนเลย"
ด้านนอกบนตึกสูงด้านทิศตะวันออก ชีฟที่กำลังย่องเข้าหาพวกโจมตีระยะไกลคนที่เจ็ดที่เป็นมือธนูชายก็มีอันต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงวิทยุที่ดังขึ้น พร้อมกับมือธนูชายที่หันมามองเขาพอดีหลังจากได้ยินเสียงวิทยุ
มือธนูชายและจอมเวทหญิงอีกสองคนหันไปหาเพื่อนที่มาเยือน มือธนูมองป้ายชื่อที่อกแล้วเรียก
"มีอะไรนุก ใช่เรื่องที่ลูกพี่บอกเมื่อกี้นี้มั้ย"
ในขณะที่ชีฟกำลังหาข้ออ้าง เสียงวิทยุก็ดังขึ้นมาอีกรอบ
"หนิงเรียกทุกคน มีคนลอบทำร้ายพวกเรา แล้วเอาชุดนุกไปด้วย"
ชีฟยิ้มอย่างขมขื่น
"สงสัยคำนวณเวลาผิดแฮะ"


ณ ตึกสูงร้อยชั้นใจกลางรัฐอเมริกา ภายในห้องทำงานบนชั้นสูงสุด หญิงสาวคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาในห้อง แล้วตรงดิ่งมายังโต๊ะทำงานริมหน้าต่างที่มีชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานนั่งอยู่
หญิงสาววางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะ
"หัวหน้าคะ เรื่องร้องเรียนทั้งหมดที่ดิฉันได้คัดกรองมาค่ะ"
ชายวัยกลางคนมองข้อมูลด้วยสีหน้าที่แสนจะเบื่อหน่าย
"ร้อยกว่าเรื่องเลยเหรอ อุตส่าห์รวมทั้งโลกให้เป็นหนึ่งแล้วใช้กฎหมายเดียวกัน ยังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เฮ้อ"
ชายวัยกลางคนนั่งกุมขมับครู่หนึ่ง ก่อนจะไล่เลขาตัวเองออกไป
"ไปได้แล้ว เดี๋ยวผมจัดการจ่ายงานเอง"
"ค่ะ แต่หัวหน้าคะ เรื่องที่รัฐไทยรีบหน่อยก็ดีนะคะ เพราะตอนนี้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย ๆ ก็หกคนแล้วค่ะ"
ชายวัยกลางคนเปิดข้อมูลคดีหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าถาม
"มีนักรบสกิลในรัฐไทยคนไหนที่เราพอจะไว้ใจได้มั่งมั้ย"
เลขาสาวนิ่งคิดครู่หนึ่ง
"ก็พอมีค่ะ"
ณ บ้านที่ล้อมรอบด้วยไม้ไผ่ที่มีหนามแหลมมากมาย
ชีฟใช้ต้นไม้ที่มีรากขนาดใหญ่ผสมกับต้นไม้ที่มีรากเยอะและยาวในการทำโพรงใต้ดินด้วยการให้ลากไชลงไปในดินแล้วย่อยสลายต้นไม้ทิ้ง ทางเข้านั้นเล็กแค่พอให้คนสองคนผ่านไปได้ แต่ข้างในนั้นกว้างขวางราวกับห้องสุดหรูตามโรงแรมห้าดาว
ชีฟยืนอธิบายให้ทุกคนฟังถึงสิ่งที่เขาทำ
"ผมต่อไฟกับต่อท่อน้ำที่อยู่ใต้ดินมาให้แล้วนะครับ ที่เหลือก็ให้ทุกคนหลบอยู่ในนี้ไปก่อน แล้วเดี๋ยวพอผมออกไปผมจะปลูกต้นไม้ต้นหญ้ามาอำพรางและปิดทางเข้าเอาไว้ แต่ถ้าผมไม่รอด..."
ชีฟชะงักครู่หนึ่งเมื่อครูน้ำตาลและแม่ของเขาส่งสายตาไม่พอใจมาให้
"เอาเป็นว่าถ้าอยากออกไปก็ต้องโทรให้คนรู้จักมาตัดต้นไม้ออกให้ แต่ถ้าผมกลับมาเดี๋ยวผมสลายต้นไม้พวกนี้ทิ้งเอง"
หมับ ครูน้ำตาลคว้าชีฟมากอดไว้
"สัญญานะ ว่าจะกลับมาหาพี่"
ชีฟกอดตอบอย่างอบอุ่น
"สัญญาครับ"
หลังจากบอกลาทุกคน ชีฟก็ขึ้นมาจากหลุม แล้วปลูกต้นไม้ต้นใหญ่ให้งอกขึ้นมาปิดหลุดไว้จนมิดชิด
หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาและเห็นเนื้อหาของข่าว ชีฟคิดเลยว่าอีกฝ่ายต้องมาตามล่าหมายเอาชีวิตเขาแน่ ๆ เขาจึงรีบสร้างหลุมขึ้นแล้วซ่อนครอบครัวของเขาและครูน้ำตาลเอาไว้ข้างล่าง และเพื่อไม่ให้ใครมาใส่ใจกับการค้นหาแถวบ้านของเขามากนัก เขาจะต้องหนีไปที่อื่น ที่ที่ไกลจากครอบครัวของเขา
ในเวลากลางคืนหลังจากปิดหลุมเสร็จ ชีฟก็ขึ้นขี่บิ๊กไบค์ของตัวเองแล้วออกจากบ้านไป
เช้าวันต่อมา นักรบสกิลในชุดหน่วยรบคอมมานโดจำนวนมากมาค้นบ้านสองหลังแต่เช้าตรู่ พวกเขาเดินดูรอบบ้าน แต่ก็ไม่เห็นวี่แววว่าจะมีใครอยู่ในบ้านเลยสักคน
ชายคนหนึ่งยืนมองคนอื่น ๆ ที่กำลังพังประตูเข้าไปในบ้าน พวกเขาจะต้องฆ่าเจ้าเด็กนั่นให้ได้ก่อนที่องค์กรยุติธรรมแห่งโลกจะลงมาจัดการเรื่องด้วยตัวเอง
ชายอีกคนวิ่งเข้ามา
"ลูกพี่แจ็ค มีรายงานว่าพบไอ้เจ้าเด็กนั่นอยู่ที่เชียงใหม่"
ชายที่ถูกเรียกว่าลูกพี่มองพื้นอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเงยหน้าออกคำสั่ง
"ทุกคนกลับ"
ห่างจากบ้านสองหลังไม่ไกล หญิงสาวในชุดนินจาคนหนึ่งกำลังส่องกล้องมองนักรบสกิลทั้งหมด เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า เธอก็ใช้นาฬิกาโทรศัพท์หรือที่เรียกว่าสมาร์ทวอทช์โทรหาคนรู้จัก
"มิก เราได้ส่งคนมาค้นบ้านผู้ร้องเรียนหรือเปล่า"
เสียงในนาฬิกาตอบกลับมา
"ไม่นี่ครับ ทางเรายังไม่ได้ส่งใครไปเลย"
"แล้วตำรวจประกาศหรือยังว่าใครคือคนร้ายฆ่าเจ้าสัว"
"ประกาศในข่าวภาคเช้านี่เองครับ"
หญิงสาวถอนหายใจ
"เรื่องคนรวยนี่สืบไว้กันจังนะ แล้วตำรวจรู้ได้ไงว่าผู้ร้องเรียนของเราเป็นคนร้าย"
"ลูกน้องเจ้าสัวที่รอดมาได้เป็นคนบอกครับ"
"อืม"
หญิงสาวในชุดนินจาพยักหน้ารับรู้แล้วล่องหนหายไปจากพื้นที่
ทางด้านชีฟ ตอนนี้เขาอยู่ที่เชียงใหม่ และโผล่มาเดินจับจ่ายซื้อของในห้างแบบไม่มีการปิดบังตัวตน ที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อล่อให้อีกฝ่ายเล็งมาที่เขาคนเดียว และไม่คิดที่จะสนใจบ้านของเขา เพราะในหลากหลายวิชาที่มี จะมีสกิลค้นหาอยู่ด้วย แม้ดินหนา ๆ จะช่วยให้สกิลค้นหาทำงานได้ไม่เต็มร้อย แต่ถ้าทำการค้นหาอย่างละเอียด ครอบครัวของเขาก็อาจจะถูกเจอตัว
หลังจากซื้อของเสร็จ ชีฟก็พาตัวเองมายังเขตที่มีแต่ตึกร้างในเขตเชียงใหม่ สมัยก่อนมีชาวจีนมากมายคิดจะมาลงทุนที่นี่ แต่พอสหรัฐรวมประเทศทุกประเทศในโลกให้เป็นหนึ่งได้ พวกนายทุนจีนก็พากันถอนทุนออกไปแบบไม่ทราบสาเหตุ ทำให้มีเขตที่มีแต่ตึกร้างมากมายอยู่ที่เชียงใหม่
ในขณะที่ยังไม่มีใครหาที่อยู่ของชีฟเจอนั้น เขาก็ทดลองปลูกต้นไม้แห่งชีวิตขึ้นมา แล้วเปิดเมนูหน้าต่างเก็บของ ก่อนจะเอาไอคอนบ่อพลังที่มีรูปร่างเหมือนกับก้อนกลม ๆ เรืองแสงสีฟ้า ลากไปใส่ไอคอนรูปต้นไม้แห่งชีวิตที่อยู่ข้าง ๆ ต้นไม้แห่งชีวิตนั้นจะให้ผลแห่งชีวิตออกมาเมื่อได้รับพลังชีวิตที่เพียงพอ ชีฟจึงอนุมานเอาเองว่ามันอาจจะให้ผลแห่งบ่อพลังออกมาได้ด้วย
รูปก้อนพลังในไอคอนค่อย ๆ เล็กลงเมื่อชีฟลากไปทับกับไอคอนต้นไม้แห่งชีวิต
"ได้ผลแฮะ"
ผลที่ออกมาไม่เหมือนกับผลที่ได้รับพลังชีวิตที่เป็นสีทอง แต่กลับเป็นผลไม้สีม่วงรูปร่างคล้ายน้อยหน่าที่มีขนาดเท่ากับลูกเบสบอล
ชีฟไม่รอช้ารีบเอามาถือไว้ในมือ
"กินทั้งเปลือกได้มั้ยเนี่ย"
ชีฟค่อย ๆ เอามาใกล้ปากก่อนจะกัดเข้าไปทั้งเปลือก
"อื้ม หวานดี"
ชีฟกัดกินผลไม้ในมือจนหมด
"ได้เวลาลองของ"
ชีฟตั้งการ์ดขึ้นมา ก่อนจะตะโกน
"หมัดยางยืด"
ชีฟต่อยออกไปสุดแรง แต่แขนของเขาก็ไม่ได้ยืดออกตามที่พูด
"หืม"
ชีฟมองดูมือตัวเอง
"ไม่เห็นจะยืดเลย สงสัยผิดเรื่อง"
ชีฟทำท่าคิดครู่หนึ่ง
"หรือว่า มันจะดูดสกิลของพวกนั้นมาให้เรา จากนั้นเราก็จะย้อนเวลากลับไปเกิดใหม่แบบโกง ๆ ได้"
ชีฟรีบเปิดเมนูสกิลขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่า
"ง่ะ มีแต่สกิลของเรานี่หว่า ไม่เห็นมีสกิลสายดาบของเจ้าพวกนั้นเลย แล้วได้อะไรมาเพิ่มละเนี่ย"
ชีฟกวาดสายตามองไปรอบ ๆ หน้าต่างเมนู ก่อนจะเห็นว่าขีดค่าประสบการณ์ของเขามันเพิ่มมาหลายขีดมาก
"อ้อ ได้ค่าประสบการณ์มานี่เอง แถมเยอะขนาดนี้น่าจะเป็นทั้งหมดที่เจ้าของคนเก่าเคยมีด้วยละมั้งเนี่ย"
ตอนนี้ยังไม่มีใครมาเจอ ชีฟก็รีบไล่อ่านสกิลแล้วปลดล็อกสกิลต่าง ๆ ที่จำเป็นทันที โดยชีฟเลือกจะปลดล็อกสกิลเจริญเติบโตเฉียบพลัน กับสกิลงอกงามไร้ผืนดินที่เป็นกรอบสีแดง
สกิลเจริญเติบโตเฉียบพลันนั้นจะสามารถทำให้ชีฟปลูกพืชแบบครบขั้นตอนให้โตเต็มวัยได้ในหนึ่งวินาที ซึ่งก็ไม่ได้ห่างจากความสามารถในการเร่งโตของเขาในตอนนี้เสียเท่าไหร่ เพราะเร่งโตของเขาในตอนนี้นั้นใช้เวลาเพียงสองถึงสามวินาทีพืชก็โตเต็มที่แล้ว แต่ที่ดีกว่าก็คือ มันใช้พลังเท่ากับตอนปลูกพืชแบบครบขั้นตอนนี่แหละ นั่นจะทำให้ชีฟใช้พลังน้อยลงในการเร่งโตพืชแบบเร่งด่วน
ส่วนสกิลงอกงามไร้ผืนดินนั้นก็ตามชื่อ นั่นคือไม่จำเป็นต้องหว่านเมล็ดลงดินอีกต่อไป แค่โปรยเมล็ดออกไป เขาจะเร่งโตพวกมันในสภาพแบบไหนก็ได้
และหลังจากปลดล็อกสองสกิลไปแล้ว ชีฟก็เห็นว่าเขายังปลดล็อกสกิลทองอื่น ๆ ได้อีกหลายสกิล เขาจึงเลือกปลดล็อกแปรสภาพกับปรับสภาพดินต่อทันที สองสกิลนี้มีหน้าต่างสกิลใหม่ขึ้นมาเหมือนของเมล็ดพันธุ์ด้วย
โดยแปรสภาพนั้นจำเป็นต้องมีเก็บรักษาด้วยถึงจะใช้ได้ซึ่งชีฟก็มีอยู่แล้ว และสิ่งที่สกิลนี้ทำได้ก็คือการแปรสภาพพืชต่าง ๆ ในช่องเก็บให้กลายเป็นอย่างอื่น เช่นเมล็ดข้าวสาลีก็สามารถแปรสภาพให้กลายเป็นแป้ง ใบแห่งการรักษาก็กลายเป็นน้ำยาแห่งการรักษา
ส่วนปรับสภาพดินนั้นคือการปรับเปลี่ยนลักษณะของดิน เช่นจากดินธรรมดาก็กลายเป็นดินเหนียว ดินเหนียวกลายเป็นดินทราย
ซึ่งแต่ละสกิลในสองสกิลทองใหม่ที่ปลดล็อกนั้น ก็อาศัยหลักการเดียวกันกับการปลดล็อกเมล็ดพันธุ์เช่นกัน และตอนนี้ความชำนาญในสกิลอื่น ๆ ของชีฟนั้นก็มีสูงมาก ทำให้ตอนนี้ชีฟมีสกิลใหม่ ๆ ใช้มากมาย
เมื่อศึกษาสกิลใหม่ ๆ ที่มีอย่างคราว ๆ แล้วชีฟก็หาที่ซ่อนตัว เพื่อรอจนกว่าองค์กรยุติธรรมจะมาช่วย หรือจนกว่าลูกน้องเจ้าสัวจะโผล่มา โดยเขาได้เตรียมการหลาย ๆ อย่างเอาไว้แล้ว
ตกเที่ยงรถตู้สีดำสองคันก็พากันเข้ามายังโซนที่มีแต่ตึกร้างมากมาย
เหล่านักรบสกิลในชุดคอมมานโดพร้อมหน้ากากกันแก๊สยี่สิบคนก็ลงมาจากรถ
ชายถือดาบคนหนึ่งหันไปมองผู้เป็นหัวหน้าที่ยืนถือขวานอยู่ข้าง ๆ
"ลูกพี่แจ็ค ถ้าข้อมูลไม่ผิดพลาด ไอ้พืชนั่นมันซ่อนอยู่แถวนี้แหละครับ"


ณ สนามบินกรุงเทพ – ดอนเมือง
มิ้นท์หรี่ตามองสองสาวที่ขนสัมภาระมาแบบจัดเต็ม กระเป๋าสีสันสดใสคนละสองใบพร้อมกระเป๋าสะพายลายการ์ตูนสุดน่ารัก
"เราจะไปทำงานไม่ได้ไปเที่ยว"
โบว์แย้งขึ้นมา
"หัวหน้ามิ้นท์บอกว่าเราจะไปหลายวันนี่คะ พวกเราก็ต้องเตรียมพร้อมแบบสุด ๆ สิ"
ฟ้าช่วยสัมทับ
"ใช่ ๆ"
มิ้นท์ทำหน้าเอือมระอา พลางมองการแต่งตัวของทั้งสองคน นี่ถ้าวันนี้มีการประกวดคอสเพลย์ สองสาวนี่คงจะชนะเลิศไปแล้ว
โบว์และฟ้าเป็นสาวน้อยจอมเวทที่หนุ่ม ๆ ในแผนกต่างพากันเชียร์ให้เธอแย่งตัวมาอยู่ในหน่วยให้ได้ในตอนคัดเลือก สองสาวเป็นจอมเวทสาวตัวเล็กน่ารัก โบว์นั้นชอบอยู่ในชุดโทนสีชมพูส่วนฟ้าก็ชอบอยู่ในชุดโทนสีฟ้าขาว การแต่งตัวน่ารักคิกขุทำสองสาวได้รับหน้าที่ในการประสานงานกับประชาชนผู้เดือดร้อนอยู่บ่อยครั้ง นั่นทำให้มิ้นท์ตัดสินใจพายัยสองตัวนี้มาด้วย
มิ้นท์มองการแต่งตัวของทั้งสองแล้วก็ถอนหายใจออกมาแรง ๆ อย่างน้อยความน่ารักนี้คงจะช่วยทำให้การเจรจาดีขึ้นบ้างละนะ
สามสาวพากันเดินไปขึ้นเครื่องบินสมัยใหม่ที่มีลักษณะคล้ายกับรถทัวร์ที่มีไอพ่นสองคู่ติดอยู่หัวท้าย เครื่องบินสมัยนี้ใช้พลังงานไฟฟ้าบวกกับวิทยาศาสตร์เรื่องสนามแม่เหล็กในการขับเคลื่อน นั่นทำให้ค่าตั๋วมีราคาที่ถูกลงเป็นอย่างมาก ทั้งสามพากันขึ้นไปบนเครื่อง ภายในเครื่องบินนั้นมีลักษณะเป็นทางเดินแคบ ๆ ที่มีห้องเล็ก ๆ อยู่ฝั่งขวาเหมือนรถไฟ แต่ละห้องเป็นห้องขนาดเล็กพร้อมที่นั่งยาวสองฝั่งที่พอจะรับลูกค้าได้ถึงหกคน นั่นทำมิ้นท์ต้องเสียเงินเท่ากับหกที่นั่งแม้จะต้องการเพียงแค่สามที่นั่งก็ตาม แต่เมื่อเทียบกับราคาตั๋วเครื่องบินสมัยก่อนแล้ว มันก็ยังถูกกว่าถึงสองเท่า
สองสาวโบว์ฟ้าเมื่อเข้ามาในห้องก็พากันนั่งอยู่ฝั่งเดียวกัน ก่อนจะเริ่มพากันไลฟ์สดอวดรูปโฉมอันน่ารักของตนให้โลกออนไลน์ได้รับชม ส่วนมิ้นท์ที่ไม่อยากเข้ากล้องด้วยก็ล่องหนหนีทันที เพราะเธอเคยถูกยัยสองตัวนี้แอบไลฟ์สดเธอตอนนอนหลับมาก่อน เมื่อเครื่องบินพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ภาพของวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนก็ปรากฏแก่สายตา พระจันทร์ดวงใหญ่ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าช่างงดงามราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ หากตอนนี้มีเตียงนุ่ม ๆ และผ้าห่มอุ่น ๆ เธอคงจะหลับฝันดีไม่ใช่น้อย และทุกอย่างจะยิ่งดีกว่านี้ถ้าไม่มีเสียงเอะอะน่ารำคาญของยัยสองตัวที่กำลังทำเสียงแอ๊บแบ๊วเอาใจแฟนคลับของตัวเอง มิ้นท์ล้มตัวลงนอนบนเบาะที่นั่งยาว ๆ ก่อนจะเอากระเป๋าสะพายของตัวเองมาปิดหูเอาไว้ ถ้าหากสกิลล่องหนของเธอสามารถลบเสียงออกไปเหมือนที่ลบตัวตนของเธอได้ มันคงจะดีไม่ใช่น้อย
สองชั่วโมงต่อมาสามสาวก็มาถึงยังสนามบินเชียงใหม่ ทั้งสามพากันไปเปิดโรงแรมห้องพักเพื่อพักผ่อน เพราะตอนนี้ยังไม่มีรายงานการส่งกำลังบุกไปจับกุมผู้ร้องเรียนของพวกเธอ
มิ้นท์นอนลงบนเตียงสีขาวขนาดใหญ่ โดยข้าง ๆ มีสองสาวตัวเล็กนอนกอดกันอยู่ ตอนนี้เธอกำลังพยายามใช้โทรศัพท์มือถือติดต่อกับผู้ร้องเรียน เพื่อพยายามเสนอแผนในการพาอีกฝ่ายไปซ่อนตัวเพื่อรอทางองค์กรมาจัดการ
ในตอนแรกนั้นมิ้นท์กับผู้ร้องเรียนได้ตกลงกันว่าเขาจะรอจนกว่าเธอจะมาเชียงใหม่และมารับตัวเขาไป ซึ่งในตอนแรกการพูดคุยก็เป็นไปได้ด้วยดี และทุกอย่างก็ดูเหมือนจะราบรื่น แต่มาตอนนี้เมื่อเธอติดต่อหาอีกฝ่ายอีกครั้ง ฝั่งนั้นกลับไม่ยอมตอบข้อความของเธอกลับมาเลย
ปิ้ง เสียงโทรศัพท์ของโบว์ดังขึ้น สาวน้อยผละจากอ้อมกอดของเพื่อนก่อนจะไปหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียงขึ้นมา จากหน้าตาที่สะลึมสะลือก็กลายเป็นหน้าของสาวน้อยที่กำลังตื่นตกใจสุดขีด และโวยวายเสียงดัง
"หัวหน้ามิ้นท์คะ! นักรบสกิลเขตเชียงใหม่สองหน่วยย่อยจะบุกจู่โจมผู้เรียนของเราในเที่ยงคืนของวันนี้คะ"
มิ้นท์สะดุ้งโหยง
"ว่าไงนะ!"
ในยามเที่ยงคืน ชีฟนั่งอยู่บนต้นไม้สูงและจ้องมองรถตู้หลายคันที่กำลังแล่นเข้ามาตามถนนด้วยรอยยิ้มอันแสนชั่วร้าย ในมือถือของเขาก็มีข้อความจากนักรบสกิลรายหนึ่งเด้งเข้ามาไม่หยุด ข้อความเหล่านั้นพยายามร้องขอให้เขาหนีไปซ่อนตัวที่อื่นโดยอีกฝ่ายรับปากว่าจะพยายามให้ความช่วยเหลือเขาในทุก ๆ ด้าน ชีฟปิดมือถือแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
"หนีก็ไม่สนุกน่ะสิ"
ชีฟจ้องมองรถตู้สองคันที่พากันจอดอยู่ ณ ใจกลางป่า ซึ่งเป็นบริเวณใต้ต้นไม้ที่เขาอยู่พอดี ชีฟแอบหัวเราะเล็กน้อยเมื่อหน่วยที่มาใหม่ก็ไม่ได้ต่างจากหน่วยเดิมเลย แต่ละคนพากันถืออาวุธให้เห็นอย่างชัดเจน ทีนี้เขาก็รู้แล้วว่าจะต้องเล่นงานใครก่อน
นักรบสกิลในชุดคอมมานโดพร้อมหน้ากากกันแก๊สจำนวนยี่สิบคนพากันออกมาจากรถตู้
ภูมิที่เป็นหัวหน้าหน่วยกวาดสายตามองไปรอบ ๆ และจ้องมองอย่างสงสัย รอบด้านของเขาเป็นป่าดงดิบที่มีต้นไม้น้อยใหญ่ขึ้นอย่างหนาแน่น โชคดีที่คืนนี้เป็นคืนที่มีจันทร์เต็มดวงบวกกับท้องฟ้าที่โปร่งใส ทำให้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาช่วยให้พวกเขาสามารถเห็นบรรยากาศรอบด้านได้บ้าง
"แถวนี้เป็นตึกร้างไม่ใช่เหรอ แล้วตึกร้างหายไปไหนหมด"
พิมพ์รองหัวหน้าหน่วยเดินมายืนข้าง ๆ แล้วตอบ
"ความสามารถของเจ้าฆาตกรนั่นหรือเปล่า"
"อาจจะเป็นไปได้ เห็นว่าหน่วยที่สี่กับหน่วยที่ห้าจากเขตเชียงรายพากันมาตาล่าหมอนั่นจนถึงที่นี่ แต่ก็เสียชีวิตหมดทั้งหน่วย"
วิทย์ นักรบในหน่วยเดินมาร่วมวงสนทนา
"ทำไมนักรบสกิลจากเขตเชียงรายถึงเข้ามาตามล่าเจ้าหมอนี่ในเขตของเราโดยที่ไม่แจ้งเราก่อน"
พิมพ์หันมาตอบ
"ได้ยินข่าวลือที่ว่าเจ้าสัวพยายามขโมยสกิลของเด็กคนหนึ่งมั้ยละ รุกล้ำเขตโดยไม่มีหนังสือแจ้งแบบนี้ ข่าวลือนั่นคงเป็นจริง"
วิทย์พูดต่อ
"อ้าว งั้นไอ้เด็กที่ทำให้เราต้องตื่นตอนเที่ยงคืนเพื่อมาล่ามันก็เป็นผู้บริสุทธิ์น่ะสิ"
พิมพ์ส่ายหัวแล้วพูด
"จะบริสุทธิ์หรือไม่บริสุทธิ์ไม่รู้ละ แต่เราได้รับคำสั่งมาแล้วยังไงก็ต้องทำ ถ้ายังอยากมีอนาคตที่ดีในรัฐนี้"
วิทย์พูดด้วยความสงสารเล็กน้อย
"นะ ถือว่าเด็กคนนั้นโชคร้ายเองละกันที่ไปเจอต่อเข้า"
ภูมิมองสำรวจรอบ ๆ เสร็จก็หันไปหานักธนูชายคนหนึ่ง
"ป้อม ใช้สกิลค้นหา"
"ได้ครับ"
"กรี๊ด!!!"
เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังขึ้น พร้อมกับหญิงสาวจอมเวทไฟคนหนึ่งที่โดนเถาวัลย์ลัดเข้าข้อเท้าและลากเอาตัวไปอย่างรวดเร็ว จอมเวทสาวตกใจและปล่อยลูกไฟออกมามั่วไปหมด
พิมพ์รีบหันไปมอง
"แบม"
"อ๊าก!!!"
อีกด้านป้อมก็โดนลากไปอีกคน ทั้งสองคนโดนลาไปคนละทิศละทาง ทำให้ตอนนี้ทุกคนพากันเลิกลักและทำอะไรไม่ถูก ภูมิตะโกนขึ้นมา
"พิมพ์พาหน่วยที่หนึ่งตามแบมไป ส่วนหน่วยที่สองตามผมมา"


หลังจากที่ได้บอกชื่อตน เมดูซ่าก็ก้มหัวขอร้องโอเอซิสทั้งน้ำตาว่าเธอสำนึกผิดแล้วและขอให้ปล่อยเธอไป โอเอซิสมองการกระทำตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะหันหน้าไปถามชีฟ
"เอ่อ เจ้ารู้มั้ยว่านางทำแบบนั้นทำไม"
ชีฟมองแล้วก็ส่ายหัว
"ผมฟังภาษาของเธอไม่ออก"
โอเอซิสชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขวาขึ้นมาแล้วดีดนิ้วดังเป๊าะ เพียงครู่เดียวชีฟก็ฟังออกว่าอีกฝ่ายพูดว่าอะไร
"ได้โปรดเมตตาข้าด้วยเถอะ ข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าจะไม่ทำร้ายใครอีกแล้ว ได้โปรดปล่อยข้าไปด้วยเถอะ"
เมดูซ่ายังคงร้องไห้อ้อนวอนชายหนุ่มทั้งสอง
ชีฟพยายามนึกถึงตำนานเก่า ๆ ที่เขาเคยได้ฟังเกี่ยวกับเมดูซ่า หลายตำนานต่างกล่าวเอาไว้ว่านางคือปีศาจที่ชั่วร้าย ที่ชอบไล่สาปเหล่าบุรุษผู้แข็งแกร่งให้กลายเป็นหิน แต่ในหลาย ๆ ตำนานเหล่านั้น ก็ได้กล่าวถึงเรื่องต้นกำเนิดของเมดูซ่าเอาไว้ด้วย แต่ก็เป็นเรื่องเล่าที่คลุมเครือจนปะติดปะต่อกันได้ยาก
เมื่อนึกไปนึกมา ชีฟก็นึกถึงเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับเมดูซ่าขึ้นมาได้
"เคยมีตำนานกล่าวเอาไว้ว่าเธอเคยโดนเทพโพไซดอนบังคับขืนใจอย่างทารุณ"
โอเอซิสที่ได้ฟังก็นิ่งคิดครู่หนึ่ง
"ข้ามิใช่เผ่าพันธุ์เดียวกันกับเทพโพไซดอนอะไรนั่น เจ้าไม่จำเป็นต้องกลัวข้า"
เมดูซ่าหยุดร้องไห้ แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองชายหนุ่มทั้งสองตรงหน้า บุรุษทั้งสองนั้นมีใบหน้าที่เธอไม่คุ้นเคย ทั้งไม่ใช่คนรู้จัก และไม่ใช่คนที่เคยทำร้ายเธอ
"เพคะท่านมหาเทพ"
"ไม่ต้องนอบน้อมขนาดนั้น แล้วไอ้คำว่าเพคงเพคะอะไรนี่ก็ด้วย เรียกข้าว่าท่านเทพและพูดคุยกับข้าแบบปกติก็พอ"
โอเอซิสพยายามพูดให้อีกฝ่ายรู้สึกเป็นกันเอง และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีที่สงบลง โอเอซิสก็เริ่มเอ่ยถามต่อ
"พอจะเล่าให้ข้าฟังได้มั้ย ว่าทำไมอัศวินของข้าถึงไปเจอเจ้าในสภาพที่เหลือแต่ศีรษะและโดนผูกติดไว้กับโล่เก่า ๆ ใบหนึ่ง"
เมดูซ่าชั่งใจเล็กน้อย ด้วยสิ่งที่นางพบเจอมาโดยตลอด ทำให้ยากเหลือเกินที่นางจะไว้ใจใคร
"เอ่อ ข้า...."
โอเอซิสผู้ใจร้อนเมื่อเห็นอีกฝ่ายอ้ำอึ้งก็หยิบยื่นข้อเสนอ
"ถ้าเจ้าไม่สะดวกจะเล่าออกมา ก็ส่งมือมาให้ข้า ข้าสามารถดูจากความทรงจำของเจ้าได้"
เมดูซ่ากุมมือตัวเองไว้
"ข้าเล่าได้ค่ะ ท่านเทพ"
----------อดีต
ณ วิหารริมทะเลแห่งหนึ่ง แสงสีทองยามเย็นสาดส่องให้เห็นหญิงสาวชาวกรีกผู้มีรูปโฉมอันงดงามกำลังนำดอกไม้ไปจัดวางหน้าแท่นบูชาขององค์เทพีอะธีน่า
ตู้ม! น้ำทะเลกระเซ็นเสียงดัง ยามเมื่อมีชายผู้หนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นมาจากใต้น้ำ ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมและร่างกายแข็งแกร่งกำยำ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อหาสตรีนางหนึ่ง สตรีที่เขาได้ยินข่าวลือมาว่านางคือสตรีผู้งดงามหาใครเทียบ ด้วยข่าวลือนี้ทำให้ผู้เป็นถึงเทพโพไซดอนอย่างเขาต้องออกแรงตามหา
มองหาอยู่ครู่หนึ่งโพไซดอนก็พบกับสตรีที่หมายปองในที่สุด สองเท้าย่างก้าวขึ้นไปบนวิหาร ก่อนจะจ้องมองแผ่นหลังอันน่าหลงใหลตรงหน้า
หญิงสาวเมื่อรู้สึกว่ามีเงาบางอย่างมาอยู่ข้างหลัง เธอจึงเลิกจัดดอกไม้แล้วหันกลับไปมอง
โพไซดอนส่งยิ้มให้กับความงามตรงหน้า
"โอ้ว แม่เมธิส เจ้าช่างงดงามสมคำร่ำลือเสียจริง จงมาเป็นของข้าเสียเถอะ"
ไม่พูดเปล่า หนุ่มกล้ามใหญ่ก็ตรงเข้าไปคว้าหญิงสาวผู้มีร่างอันบอบบางมาไว้ในอ้อมกอด
เมธิสดิ้นขัดขืนสุดใจ
"ได้โปรดเถอะท่าน ข้าคือสาวกของเทพีอะธีน่า ข้ามิอาจเสียพรหมจรรย์ให้ใครได้"
โพไซดอนใช่หาเชื่อฟังคำพูดของสตรีตรงหน้าไม่ มืออันใหญ่โตจับหญิงสาวนอนลงบนแท่นบูชา นิ้วอันหยาบกร้านฉีกกระชากเสื้อผ้าอย่างหื่นกระหาย ไม่ว่าสตรีตรงหน้าจะอ้อนวอนร้องขอเพียงใด จะมีน้ำตาออกมามากขนาดไหน ก็มิอาจร้องขอความสงสารหรือหยุดการกระทำของชายตรงหน้าได้เลย
เมื่อสุขสมดังใจ เรือนร่างอันงดงามที่เคยหลงใหล ก็กลายเป็นเพียงร่างเนื้อที่น่าเบื่อหน่าย หนุ่มร่างกำยำกลับลงทะเลและจากไป ทิ้งให้อิสตรีนอนจมอยู่กับคราบน้ำตาและความบอบช้ำที่มิอาจลบเรือน
กลางค่ำคืนดึกดื่น แม้จะยังคงมีลมหายใจ แต่จิตใจที่บอบช้ำก็เจ็บสาหัสเกินกว่าที่จะลุกไหว เมธิสยังคงนอนนิ่งอยู่บนวิหารที่เดิมไม่ไปไหน สายตาก็เอาแต่จ้องมองรูปปั้นของเทพีอะธีน่าอย่างอ้อนวอน ในใจของเธอตอนนี้มีแต่ความสำนึกผิด เพราะเธอพึ่งจะทำผิดกฎของการเป็นสาวกแห่งเทพที่เธอนับถือ
วูม แสงสีทองพุ่งตรงลงมาจากท้องฟ้า มุ่งหน้าสู่วิหารริมทะเลที่ซึ่งมีสตรีนางหนึ่งนอนอยู่บนแท่นบูชาด้วยความบอบช้ำ
เทพีผู้มีรูปโฉมอันงดงามที่มาพร้อมกับหอกและโล่ปรากฏตัวต่อหน้าเมธิส เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เมธิสรีบลุกขึ้นแล้วคุกเข่าก้มหัวให้กับอีกฝ่ายด้วยความหวาดกลัว
"องค์เทพีอะธีน่า"
อะธีน่า ชี้หอกอันแหลมคมไปที่สตรีตรงหน้า
"เจ้ากล้าดียังไงถึงมาเสพสมกับบุรุษเพศในสถานที่ของข้า"
เมธิสร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว และพยายามอธิบายเรื่องราว
"ข้าไม่ได้ตั้งใจ ชายผู้นั้นมีร่างกายกำยำ ข้ามิอาจสู้แรงของเขาได้"
อะธีน่าตวาดกลับด้วยน้ำเสียงอันโกรธเกรี้ยว
"นี่เจ้ากล้ากล่าวหาว่าโพไซดอนขืนใจเจ้าอย่างนั้นรึ"
เมธิสเงยหน้ามองเทพีตรงหน้า คำพูดของอีกฝ่ายทำให้เธอถึงกับพูดอะไรไม่ออก
"ขะ ข้า..."
"สตรีสารเลวที่เที่ยวล่อลวงบุรุษเพศไปทั่วอย่างเจ้า ข้าขอสาปให้เจ้ามีหน้าตาน่าเกลียด หากบุรุษใดสบตาเจ้า มันผู้นั้นจะต้องกลายเป็นหินชั่วกับชั่วกัลป์"
แสงสีทองจากหอกพุ่งตรงเข้าใส่เมธิส ร่างกายที่เคยงดงามค่อย ๆ บิดเบี้ยวและเปลี่ยนรูปร่าง เมธิสกรีดร้องอย่างเจ็บปวดและทรมาน แต่เทพีตรงหน้ากลับไม่มีวี่แววว่าจะปรานีเธอเลยแม้แต่น้อย
เช้าวันรุ่งขึ้น องค์เทพีได้กลายเป็นแสงสีทองจากไป ทิ้งไว้เพียงสตรีอันแสนน่าเกลียดนอนสลบอยู่บนวิหาร แสงทองยามเช้าปลุกให้เมธิสตื่นขึ้น เธอไม่รู้สึกถึงขาของเธออีกแล้ว และร่างกายของเธอก็รู้สึกแปลกไป เมธิสคลานอย่างเชื่องช้าไปที่ริมทะเล ก่อนจะใช้ผืนน้ำแทนกระจกเงาส่องดูรูปร่างของตัวเอง
"หน้าของข้า ไม่ ไม่ ไม่"
หญิงสาวกรีดร้องอย่างสิ้นหวัง เส้นผมเป็นงู ผิวหนังเป็นเกล็ด และขาที่กลายเป็นหาง สิ่งนี้ทำให้เธอกลายเป็นปีศาจที่แสนจะน่าเกลียด
เสียงพูดคุยของผู้คนดังขึ้น หญิงสาวกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามายังวิหารแห่งนี้ เมธิสที่เห็นดังนั้นจึงรีบใช้หางของตนเลื้อยหนีไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว
ณ บ้านหลังหนึ่ง
ขุนนางชายผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับทหารมากมายที่หอบเอาทองคำมาเป็นจำนวนมาก
"โอ้ว แม่เมธิสผู้เลอโฉม ข้าผู้นี้ปรารถนาที่จะเยินโฉมอันงดงามของเจ้าสักครั้ง ได้โปรดปรากฏกายให้ข้าเห็นด้วยเถิด"
เสียงของเมธิสดังตอบกลับมาจากภายในบ้าน
"ตอนนี้ข้าไม่สะดวกจะพบเจอใครทั้งนั้น ได้โปรดกลับไปเถิด"
ขุนนางหันไปสั่งทหารของตน
"เปิดประตูสิ"
ทหารเดินเข้ามาพร้อมกับขวานอันใหญ่ ก่อนจะพังประตูจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ
เมธิสที่เห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปหลบซ่อนในห้องนอนของตน แล้วนำผ้าผืนบาง ๆ มาคลุมตัวเองไว้ด้วยความหวาดกลัว
ขุนนางเดินหาไปทั่วบ้าน ก่อนจะเจอหญิงสาวที่เอาผ้าคลุมตัวเองอยู่มุมห้อง ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ขุนนางก็ตรงดิ่งไปดึงผ้าบาง ๆ ออก เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าขุนนางก็ตกใจเป็นอย่างมาก ขุนนางร้องเรียกทหารของตนสุดเสียง
"ปะ ปะ ปีศาจ ทหาร!!!"
เมธิสตกใจและรีบหันไปห้ามอีกฝ่าย
"อย่านะ!"
แต่เมื่อทั้งสองสบตากัน ร่างกายของขุนนางก็ค่อย ๆ เปลี่ยนสภาพกลายเป็นหิน ทหารที่ได้ยินเสียงร้องก็รีบวิ่งเข้ามาในห้อง
"ทะ ท่านขุนนาง"
เมื่อเห็นภาพตรงหน้าทหารคนนั้นก็ตะโกนทันที
"นางปีศาจฆ่าท่านขุนนาง นางปีศาจฆ่าท่านขุนนาง"
เมธิสกระโจนออกไปนอกหน้าต่าง แล้วหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว
จากนั้นเหล่าทหารและชาวบ้าน ต่างพากันไล่ล่าปีศาจที่พวกเขาให้ชื่อว่าเมดูซ่ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่เมดูซ่านั้นก็แค่สาวน้อยคนหนึ่งที่อยากจะมีชีวิต เธอจึงต่อสู้และสาปใครก็ตามที่หมายเอาชีวิตเธอให้กลายเป็นหิน ก่อนจะหลบหนีและเปลี่ยนที่ซ่อนไปเรื่อย
จวบจนกระทั่งชายผู้มีนามว่าเพอร์ซีอุสที่มาพร้อมกับอาวุธของอะธีน่ามาพบเจอเข้า เพอร์ซีอุสตัดศีรษะของเมดูซ่าไปใช้ประโยชน์ส่วนตน ก่อนจะนำไปถวายให้กับอะธีน่า ซึ่งอะธีน่าก็ได้นำศีรษะของเมดูซ่าไปผูกติดไว้กับโล่ของนาง


หลังจากรับประทานอาหารจนเสร็จ โอเอซิสก็บอกลาทุกคนแล้วออกไปให้สัมภาษณ์กับนักข่าวและอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ฟัง โอเอซิสมีความสามารถในการอ่านความทรงจำ นั่นทำให้เขาสามารถเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับชีฟให้แก่นักข่าวได้ทั้งหมด
ทางด้านมิ้นท์ที่ยืนรับฟังอยู่กับนักข่าว ก็ขอให้โอเอซิสเซ็นเอกสารบางอย่างให้กับเธอ เพื่อที่เธอจะเอาไปจัดทำเอกสารเกี่ยวกับคดีของชีฟให้เรียบร้อย
และหลังจากนั้นโอเอซิสก็เทเลพ็อตไปยังเขตกรุงเทพมหานครและเปิดห้องพักในโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง โดยการเทเลพ็อตนี้ โอเอซิสได้พาชีฟไปด้วย
ตกเย็น ภายในบ้านกลางทุ่งนา หลังจากเรียนหนังสือกับครูน้ำตาลเสร็จ อีฟก็อุ้มหมาน้อยมนตราออกไปยังทุ่งนาข้างบ้าน
เจ้าหมาน้อยแสนเชื่องอ้าปากแลบลิ้นแล้วมองทุ่งนาอันแสนกว้างใหญ่ อีฟวางหมาน้อยลงบนพื้นหญ้า แล้วเริ่มพูดคุยด้วย
"ไหน เธอทำอะไรได้บ้าง"
เจ้าหมาน้อยนั่งจ้องหน้าอีฟนิ่ง
อีฟงงเล็กน้อย ก่อนจะคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่เข้าใจที่เธอพูด อีฟหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะเปิดโปรแกรมแปลภาษา แล้วเลือกภาษาไทยเป็นภาษาเทพ จากนั้นอีฟก็ลองสั่งคำสั่งง่าย ๆ
"ยืนสองขาสิ"
เจ้าหมาน้อยยืนสองขาตามคำสั่งทันที
อีฟกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ซึ่งเจ้าหมาน้อยก็กระโดดตาม อีฟเงยหน้านึก ก่อนจะเห็นครูน้ำตาลกำลังเดินออกมานอกบ้านเพื่อชมวิวโดยมีแม่ของครูน้ำตาลและแม่ของอีฟเดินออกมาด้วย
อีฟออกคำสั่ง
"พัดลมใส่สามคนนั้นสิ"
เจ้าหมาน้อยเห่าโฮ่ง ก่อนจะมีสายลมกระโชกแรงพัดใส่ดินจนฝุ่นคลุ้งขึ้นมา และทำให้สามสาวเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินทั้งตัว เมื่อสายลมหยุดลง ทั้งสามคนก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะเห็นสาวน้อยคนหนึ่งที่กำลังอุ้มหมาน้อยแล้วแอบย่องไปที่ประตูรั้วบ้าน จากนั้นสามสาวก็ประสานเสียง
"อีฟ!"
ณ โรงแรมสุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ชีฟสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนที่แสนสบาย ก่อนจะหันไปมองเสียงเคาะประตูหน้าห้องที่ยังคงดังไม่หยุด ชีฟลุกออกจากเตียง
"มาแล้วครับ"
เมื่อชีฟเปิดประตูห้อง ก็เห็นอัศวินเทพตนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้อง
อัศวินเทพก้มหน้ามองชีฟที่ตัวเล็กกว่า
"ท่านมหาเทพเรียกหาเจ้า"
ชีฟพยักหน้ารับ ก่อนจะออกจากห้องของตัวเองแล้วเดินตามอัศวินเทพไป
ภายในห้องสุดหรูหราแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีทองอันงดงามกำลังแช่น้ำอยู่ในสระน้ำอุ่นขนาดเล็กที่อยู่ริมระเบียงห้อง โดยรอบ ๆ ตัวของเขานั้นมีหญิงสาวชาวเอเชียรูปร่างหน้าตาดีรายล้อมอยู่มากมาย บางคนก็แช่น้ำอยู่กับเขา บางคนก็นั่งชมวิวอยู่บนสนามหญ้าขนาดเล็ก แต่ละคนล้วนไร้ซึ่งอาภรณ์ใด ๆ ปกปิด พวกเธอต่างพากันอวดรูปโฉมให้มหาเทพตรงหน้าได้เชยชมอย่างเต็มที่
ชีฟเดินออกมาที่ระเบียงในสภาพนุ่งผ้าขนหนูเพียงตัวเดียว ด้วยอัศวินเทพบอกให้เขาเปลี่ยนเป็นชุดนี้ก่อนเข้ามา เมื่อเห็นเรือนร่างอันงดงามของสาว ๆ ชีฟก็ถึงกับตาโตและเผลอแสดงใบหน้าอันหื่นกามออกมาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่
โอเอซิสเห็นแล้วก็ขำเล็กน้อยก่อนจะเชิญอีกฝ่าย
"มาแช่น้ำด้วยกันสิ"
หญิงสาวคนหนึ่งลุกออกจากสระน้ำทำให้มีพื้นที่ว่างขึ้นมา ก่อนจะเดินขึ้นไปดึงผ้าขนหนูของชีฟออกแล้วพาอีกฝ่ายไปแช่ในสระน้ำ แล้วจากนั้นเธอก็ตามลงไปแล้วนั่งลงบนตักของชีฟ
ชีฟมีอาการเกร็งตัวเล็กน้อย แต่หญิงสาวก็ซบลงที่ไหล่ของเขาแล้วใช้มืออันบอบบางลูบไร้ให้ผ่อนคลาย
โอเอซิสอ่านใจอีกฝ่ายก็รู้ทัน
"ไม่ต้องห่วงเรื่องครูสาวของเจ้า นางเหล่านี้คือตุ๊กตาที่ข้าใช้เวทมนตร์สร้างขึ้น รุ่งเช้าพวกนางก็หายไป ไม่มีพันธะใด ๆ"
ชีฟผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนจะรับน้ำชาที่หญิงสาวคนหนึ่งรินมาให้ มืออันแสนซนก็แอบรูปไร้ผิวกายอันนุ่มนวลของสาวที่นั่งอยู่บนตักอย่างเพลิดเพลิน
โอเอซิสมองแล้วยิ้มน้อย ๆ
"เจ้าลองมองออกไปข้างนอกสิ"
ชีฟมองออกไปยังนอกระเบียง ภาพบรรยากาศยามค่ำคืนของแม่น้ำเจ้าพระยาอันสดสวยดูแล้วช่างเพลินตา สายลมเย็นอันแผ่วเบาพัดผ่านไปผ่านมาให้เย็นฉ่ำ
โอเอซิสพูดขึ้น
"สงบสุขแบบนี้สบายดีว่ามั้ย"
ชีฟพยักหน้ารับ
"ใช่ครับ"
"เจ้ารู้มั้ยว่าปีศาจมาบุกโลกของเจ้าได้ยังไง"
"ไม่ทราบครับ"
โอเอซิสโบกมือเบา ๆ ก่อนที่ภาพนอกระเบียงจะปรากฏเป็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยรูมากมาย ซึ่งมันคือท้องฟ้าในวันที่ปีศาจบุกโลกครั้งแรก
"ประตูมิตินั่น มันเกิดจากฝั่งเจ้า"
ชีฟทำหน้างง
โอเอซิสเปลี่ยนภาพเป็นวงแหวนเวทย์สีม่วงขนาดใหญ่ที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า
"ตอนแรกข้าก็ไม่แน่ใจในเรื่องนี้ จนกระทั่งมีปีศาจสามารถเล็ดลอดวงแหวนมนตราของข้าเข้ามาได้ เวทมนตร์ของข้า ข้ามั่นใจมากพอว่ามันมีความซับซ้อนและทรงพลังจนไม่มีปีศาจตนไหนสามารถเล่นกลกับมันได้ นอกเสียจากจะมีผู้มีพลังเทพเหมือนกันแอบแก้ไขวงแหวนเวทย์ของข้าจากฝั่งเจ้า"
ชีฟงงเล็กน้อย ก่อนจะออกความเห็น
"มีเทพของท่านทรยศเหรอครับ"
โอเอซิสส่ายหัว
"เผ่าพันธุ์เทพของข้าไม่มีเทพองค์ใดทรยศต่อข้า"
"แล้วใครกันที่มีพลังเทพแบบท่าน"
"เทพในโลกของเจ้า มิใช่แค่ตำนานเล่าขาน"
โอเอซิสเงียบพักหนึ่ง แล้วเริ่มเล่าต่อ
"เมื่อพบข้อผิดพลาดในเวทมนตร์ของข้า ข้าจึงรีบจบศึกในอีกโลกแล้วรีบกลับมาสืบหาสาเหตุของมัน"
โอเอซิสเปลี่ยนภาพนอกระเบียงอีกครั้ง คราวนี้กลายเป็นภาพของอัศวินเกราะสีทองมากมายยื่นเด่นอยู่บนท้องฟ้า
"นั่น คือเผ่าพันธุ์เทพที่มาเยือนยังโลกของเจ้าก่อนข้า ในตอนที่ข้ามาเยือนโลกของเจ้าครั้งแรก ไม่ทราบด้วยเหตุประการใด พวกมันกับหลบซ่อนและไม่โผล่หางออกมาจนกระทั่งถึงตอนนี้"
ชีฟงงเล็กน้อย จึงเอ่ยถาม
"เอ่อ เทพทั้งหลายไม่ได้ต้องการช่วยเหลือมนุษย์ทุกคนเหมือนอย่างที่ท่านทำเหรอครับ"
โอเอซิสหัวเราะเล็กน้อย
"รู้มั้ยทำไมข้าคือเทพ"
"เอ่อ เพราะท่านเป็นเผ่าพันธุ์เทพ"
โอเอซิสหัวเราะเสียงดังแล้วพูด
"ไม่ใช่เลย เผ่าพันธุ์เทพไม่ใช่เผ่าพันธุ์ของข้า แต่ที่ข้าเป็นเทพ เพราะพวกมนุษย์อย่างเจ้าเรียกข้าแบบนั้น ซึ่งข้าก็คร้านจะแก้ไข เลยปล่อยเลยตามเลย เพราะฉะนั้นเทพไม่ใช่เผ่าพันธุ์ แต่เป็นแค่คำเรียกที่มนุษย์อย่างเจ้าใช้เรียกผู้ที่มีพลังเหนือธรรมชาติ ข้าพูดถูกมั้ย"
ชีฟพยักหน้า
"เพราะฉะนั้นคำถามที่ว่าเทพต้องช่วยเหลือมนุษย์ทุกคนหรือไม่ คำตอบคือ ไม่"
โอเอซิสนิ่งคิดครู่หนึ่ง
"ถ้าเจ้ามีพลังมีอำนาจที่สูงส่ง หากเจ้าต้องการสตรีนางใด เจ้าจะทำเช่นไร"
"เอ่อ ก็แสดงฝีมือให้เธอเห็นแล้วพยายามพิชิตใจเธอ"
"ไม่เอาแบบนั้นสิ เอาแบบคนเลว ๆ ที่ต้องการจะได้แค่ตัวนางในเดี๋ยวนั้นเลย"
"ก็ ใช้พลังบังคับขืนใจผู้หญิงคนนั้น"
"นั่นแหละใช่ เหล่าเทพที่มาเยือนโลกนี้ก่อนข้า ไม่ได้ชื่นชอบสิ่งที่เรียกว่าสิทธิและเสรีภาพเสียเท่าไหร่ อวดอ้างพลังทำตัวเป็นเทพ กดขี่ข่มเหงมนุษย์ให้อยู่ใต้อำนาจ พวกเผ่าพันธุ์ที่ชั่วช้าและไม่สมควรจะถูกเรียกว่าเทพ"
"เอ่อ พวกเขาใช่ตำนานเทพที่มีอยู่ในโลกของพวกผมหรือเปล่า"
"ข้ารู้เพียงแค่เผ่าพันธุ์และที่มา ส่วนจะเป็นใครในโลกของเจ้านั้น อันนี้คงต้องถามนาง"
โอเอซิสหันหน้าไปหาอัศวินเทพที่เฝ้ายามอยู่ในห้อง
"พานางเข้ามา"
ครู่หนึ่งอัศวินเทพก็กลับมาพร้อมกับหญิงสาวในชุดลำลองสีขาวผู้หนึ่ง ผู้ซึ่งมีเรือนผมยาวสลวยสีเขียวมรกตอันงดงาม ผิวพรรณของนางช่างดูสวยเปล่งปลั่งยามเมื่อต้องกับแสงไฟ ใบหน้าอันงดงามเงยหน้ามองชายหนุ่มทั้งสองด้วยความเขินอายเล็กน้อย
โอเอซิสมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยถาม
"เจ้าชื่ออะไร"
"เมดูซ่าเพคะท่านเทพ"


ร่างที่ดูผอมเพรียวถูกลากเข้ามาในป่าลึก บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยหมอกควันและต้นไม้สูงใหญ่ อากาศโดยรอบเย็นเฉียบ เย็นจนแม้แต่เสื้อที่ทำจากเนื้อผ้าอย่างดีอย่างชุดคอมมานโดก็ยังไม่สามารถทำให้เธออบอุ่นได้
แบมใช้ไฟเผาใส่เถาวัลย์หลังจากที่มันหยุดลากเธอ ร่างอันบอบบางค่อยลุกขึ้น มือสองข้างกอดอกไว้ด้วยความหนาวเหน็บ เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระแวง ถ้าหากตาของเธอไม่ได้ฝาดไป บางสิ่งบางอย่างกำลังแอบเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืดรอบตัวเธอ
แบมมองไปรอบ ๆ ก่อนจะติดต่อไปหาทีมของเธอ แต่ก่อนที่เธอจะได้ใช้วิทยุสื่อสารที่ติดอยู่ข้างหู เธอก็รู้สึกว่าด้านหลังมีเงาใหญ่ ๆ กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้
แบมหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพบว่ามีต้นไม้ขนาดใหญ่มาอยู่ข้างหลังเธอในระยะประชิดโดยที่เธอไม่ทันรู้ตัว เจ้าต้นไม้มีตามีปากแสยะยิ้มให้กับเธอ แบมที่เห็นดังนั้นก็กรีดร้องลั่น แล้วยื่นมือออกไปข้างหน้า ก่อนจะมีเปลวไฟอันร้อนแรงพวยพุ่งออกมาแล้วเผาต้นไม้ใหญ่จนไหม้เป็นจุณ
แต่ตรงหน้าของแบมไม่ใช่แค่ต้นเดียว รอบ ๆ ตัวเธอตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยต้นไม้สีดำทมิฬที่มีตามีปากมากมาย พวกมันพากันแสยะยิ้มกว้างแล้วล้อมกรอบเข้าหาเธออย่างช้า ๆ ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ลูกไฟจำนวนมากก็ถูกปลดปล่อยออกมาแผดเผาต้นไม้เหล่านั้น
ต้นไม้หลายสิบต้นโดนเผาจนราบคาบ สกิลไฟที่รุนแรงจนสามารถเผาต้นไม้ใหญ่ได้ในพริบตา เป็นสกิลกรอบม่วงที่กินพลังเป็นอย่างมาก แม้หญิงสาวจะใช้งานมันได้หลายครั้ง แต่เหล่าต้นไม้ที่พากันโผล่มาไม่หยุด ก็ทำให้เธอใช้พลังจนใกล้หมด แต่ถึงกระนั้นแบมก็ได้มีเวลาพักผ่อน เพราะตอนนี้รอบด้านมีแต่ขี้เถ้าและต้นไม้ที่ไหม้เป็นตอตะโกอยู่เต็มไปหมด ไม่มีต้นไม้ต้นไหนกล้าเข้าใกล้เธออีก
แบมทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเพื่อพักผ่อนเอาแรง
หมับ หมับ หมับ รากไม้โผล่ทะลุผืนดินขึ้นมา ก่อนจะตรงเข้ารัดร่างของแบมไว้อย่างรวดเร็ว รากไม้จำนวนมากเข้ารัดร่างของหญิงสาวเอาไว้อย่างเหนียวแน่น
ฟุ่ว แบมจุดไฟขึ้นมาที่มือ ก่อนจะเผารากเหล่านั้นให้ออกไปจากตัวเธอ แต่ด้วยจำนวนรากที่มากมายบนร่างกาย ก็ทำให้แบมเผลอเผาเสื้อผ้าของเธอไปด้วย เชือกรัดหน้ากากขาดออกจากกัน ก่อนที่หน้ากากจะหลุดออกจากใบหน้าของแบม
เหล่าต้นไม้สีดำที่อยู่โดยรอบก็พากันอ้าปากและพ่นควันบางอย่างออกมาใส่แบม ซึ่งมันทำให้เธออ่อนแรงและสลบไปในที่สุด
ชีฟที่ใช้กล้องส่องทางใกล้มองดูอยู่บนต้นไม้สูง หันไปเอามือลูบดอกไม้สีแดงที่คล้ายกับดอกกุหลาบที่ยังไม่บาน ส่วนดอกตูม ๆ ของมันมีขนาดใหญ่พอที่จะกลืนมนุษย์คนหนึ่งเข้าไปได้ทั้งตัว และนอกจากนั้นมันยังมีปากและมีเขี้ยวที่แหลมคม เจ้าดอกไม้ชนิดนี้ถูกเรียกว่าราชินีแห่งความงาม ชีฟลูบไร้กลีบดอกของมันแล้วเอ่ยคำขอ
"อย่าฆ่าสาวคนนั้นนะ เราใช้เป็นตัวประกันได้"
ดอกไม้สีแดงเอาดอกตูม ๆ ของมันถูไถตัวชีฟอย่างออดอ้อน ก่อนจะพยักหน้ารับรู้แล้วออกคำสั่งกับต้นไม้ปีศาจต้นอื่น ๆ
ราชินีแห่งความงามเป็นพืชกรอบทองจากสกิลทองเมล็ดพันธุ์ปีศาจที่มีลักษณะคล้ายกับดอกกุหลาบ ลำต้นของเธอเป็นพืชไม้เลื้อยที่มีหนามอันแหลมคม เธอมีความสามารถในการสั่งการต้นไม้ปีศาจที่กรอบสีต่ำกว่าเธอได้ อันที่จริงแล้วต้องบอกว่าต้นไม้อื่นกลัวเธอจึงยอมเชื่อฟังเสียมากกว่า
ชีฟปลูกราชินีขึ้นมาเพียงแค่ต้นเดียว เพราะอีกฝ่ายนั้นกินพลังของเขาเป็นอย่างมาก แต่แค่ต้นเดียวที่ปลูกขึ้นมา เธอก็แตกหน่อออกรากแผ่กระจายไปทั่วผืนป่าจนเขาสามารถสั่งการต้นไม้ปีศาจได้ทุกต้น
ทางด้านพิมพ์และทีมที่กำลังวิ่งตามแบม ตอนนี้พวกเธอต้องหยุดวิ่ง เมื่อป่ารอบด้านอยู่ดีดีก็เปลี่ยนไปจนพวกเธอจำทิศทางไม่ได้ พิมพ์หันไปหาคนในทีม
"โม นายมีสกิลค้นหาใช่มั้ย"
ชายถือดาบคาตานะเดินเข้ามาหาพิมพ์
"ใช่"
"งั้นหาให้หน่อย ว่าแบมโดนลากไปทางไหน"
วิทย์ที่สัมผัสได้ถึงบางอย่างแปลก ๆ รอบตัวพูดขึ้น
"พิมพ์ เรามีกันเก้าคนไม่ใช่เหรอ"
พิมพ์หันไปมองรอบ ๆ และนับทุกคนที่เหลืออยู่ในตอนนี้ ซึ่งจำนวนที่นับได้ก็คือห้า
"อีกสี่คนหายไปไหน"
ด้วยความมืดในป่า พิมพ์ใช้สกิลสร้างลูกบอลไฟขึ้นมาขับไล่ความมืดทันที
เมื่อรอบด้านสว่างขึ้น ภาพอันน่าสยดสยองก็ปรากฏ ดอกกุหลาบสีม่วงที่มีปากและเขี้ยวอันแหลมคมจำนวนมากกำลังแย่งกันกัดกินลูกทีมของพิมพ์กันอย่างเอร็ดอร่อย ดอกหนึ่งงับขา ดอกหนึ่งงับแขน ส่วนศีรษะนั้นได้หายไปแล้ว
เหล่าดอกไม้ที่เห็นว่าอีกฝ่ายรู้ตัวและกำลังจ้องมองตัวเองก็พากันหยุดรับประทานอาหารและหันมาจ้องอีกฝ่ายตอบกลับ
ดอกสีม่วงเหล่านี้คือหน่อที่ราชินีแตกออกมา พวกมันเปรียบเสมือนลิ่วล้อของเธอ
พิมพ์และนักรบสกิลอีกห้าคนตกใจและหวาดกลัวสุดขีด แต่พวกเขาคือนักรบ ยังไงพวกเขาก็ต้องสู้ ทั้งหมดตั้งท่าเตรียมพร้อมรอคำสั่งพิมพ์
"สู้มัน!!!"
หนุ่มสาวผู้ใช้หอกสองคนพุ่งเข้าแทงใส่ดอกไม้เหล่านั้นด้วยความเร็วสูง พิมพ์เสกลูกไฟขนาดใหญ่ออกมาแล้วระดมขว้างใส่ดอกอื่น ๆ
โมใช้ดาบคาตานะฟาดฟันออกไป ส่วนวิทย์นั้นใช้ดาบสั้นที่เรียกว่ากริดในการตัดอีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ
ดอกไม้สีม่วงถูกแทงถูกฟันและถูกเผา พิมพ์และพวกต่างพากันระดมโจมตีดอกไม้เหล่านั้นไม่หยุด แต่ดอกไม้เหล่านั้นกลับไม่ตอบโต้เลย พวกมันพากันเลื้อยหลบไปมา และบ้างก็เลื้อยอ้อมหน้าอ้อมหลัง เหมือนกับพวกมันกำลังหยอกเล่นเสียมากกว่า
การกระทำของดอกไม้ ทำให้ทั้งห้าคนต้องสาดสกิลออกไปหลายครั้ง กว่าจะสามารถจัดการดอกสีม่วงได้หมด
โมมีอาการเหนื่อยหอบเล็กน้อย เขาเดินไปเอนหลังพิงต้นไม้ ก่อนจะหย่อนขาแล้วนั่งลงพักผ่อน
"ขอพักเหนื่อยแป๊ป"
พิมพ์หันไปมองโม และหันไปมองคนอื่นที่มีอาการเหนื่อยไม่แพ้กัน
"หนึ่งนาทีนะ"
พิมพ์พูดจบ ต้นไม้ที่โมพิงอยู่ก็ลืมตาอ้าปากขึ้นมา ก่อนจะงับหัวของโมจนขาดแล้วกลืนเข้าไป เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกมาจากลำคอที่ไร้ศีรษะ ร่างกายที่เหลืออยู่ชักกระตุกไม่หยุด
พิมพ์และคนอื่น ๆ อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ต้นไม้ใหญ่ที่นิ่งสนิทอยู่นานก็พากันลืมตาอ้าปากแสยะยิ้มให้พวกเขา และค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้
พิมพ์เมื่อหายตกใจก็มองเพื่อนที่ตายแล้วตะโกนลั่น
"แม่งเอ้ย!"
ทางด้านภูมิที่วิ่งตามป้อม ชีฟใช้วิธีลอบฆ่าคนที่มีร่างกายอ่อนแอก่อนเหมือนกับฝั่งของพิมพ์ แต่น่าเสียดายที่พึ่งฆ่าได้สองคนอีกฝ่ายก็รู้ตัวเสียแล้ว แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะแถวนี้ชีฟได้เผาฝิ่นเอาไว้เยอะมาก นั่นทำให้ขอแค่อีกฝ่ายหน้ากากแตกก็เป็นอันเสร็จเขา
แม้เหล่าต้นไม้สีดำจะสู้ทั้งเจ็ดคนไม่ได้ แต่จำนวนของพวกมันก็ทำให้อีกฝ่ายหน้ากากแตกได้ไม่ยาก
ขวานสองคนดาบคาตานะสามคนจอมเวทไฟหนึ่งคนและนักธนูอีกหนึ่งคน ต่างพากันสาดสกิลใส่เหล่าต้นไม้ปีศาจที่รุมล้อมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งมีต้นไม้ล้มตายไปหลายต้น
เมื่อปีศาจต้นไม้โดยรอบโดนจัดการจนหมด ภูมิก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
"กลิ่นพวกนี้ ฝิ่นนี่"
ภูมิหันไปหาคนอื่น ๆ แล้วออกคำสั่ง
"ใครมีสกิลสายลมใช้ออกมาเดี๋ยวนี้เลย พัดควันจาง ๆ พวกนี้ออกไปให้หมด"
แต่ถึงจะรู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว
พวกต้นไม้ปีศาจที่พากันงอกออกมาใหม่ต่างพากันยืนล้อมพวกเขาและส่งเสียงหัวเราะอันน่ากลัว เสียงหัวเราะเหล่านั้นมีทั้งเสียงแหลมที่มาจากหน่อของราชินี และเสียงทุ้มใหญ่จะต้นไม้ปีศาจสีดำต้นใหญ่ พวกมันพากันหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
เหล่านักรบสกิลที่สูดดมกลิ่นฝิ่นเข้าไปเริ่มมีอาการประสาทหลอนอย่างหนัก พวกเขาเริ่มคลุ้มคลั่งและกรีดร้องอย่างหวาดกลัว ภูมิที่ยังพอมีสติรีบคิดหาทางออก
ตูม หัวของภูมิระเบิดกระจุย เมื่อนักรบสกิลที่ใช้ธนูคนหนึ่งยิงศรอันทรงพลังใส่เขาจากด้านหลัง
นักรบสกิลคนนั้นคลุ้มคลั่งแล้วยิงซ้ำใส่ศพของภูมิไม่หยุด
"ตายซะ! ตายซะ! ตายซะ!"
จากนั้นนักรบสกิลแต่ละคน ก็เริ่มลงมือฆ่ากันเอง โดยมีต้นไม้ปีศาจคอยกระทืบซ้ำ
ชีฟส่องกล้องมองอย่างพอใจ สารเสพติดนี่มันช่างดีจริง ๆ
จากนั้นชีฟก็ส่องดูรถตู้อีกสองคันที่ไม่ยอมเข้ามาลึกถึงข้างใน พวกนั้นไม่มีใครลงจากรถสักคน และในขณะที่ชีฟส่องดูอยู่ พวกนั้นก็พากันขับรถกลับออกไป
เมื่อเห็นดังนั้นชีฟก็ล้มตัวลงนอนบนกิ่งไม้ด้วยความสบายอารมณ์ ป่าแห่งนี้คือกับดักขนาดใหญ่ที่เขาเตรียมเอาไว้ด้วยเมล็ดพันธุ์ปีศาจที่เขาเลือกมา
ในข้อมูลของเมล็ดพันธุ์ปีศาจได้ระบุเอาไว้ว่า ต้นไม้ปีศาจเหล่านี้จะโจมตีทุกคนที่เข้าใกล้ นั่นทำให้ชีฟวางแผนที่จะปลูกต้นไม้สูง ๆ แล้วดูอยู่ข้างบนเพียงอย่างเดียว เพราะจากข้อมูลพวกมันคงโจมตีเขาด้วยแน่ ๆ แต่เมื่อชีฟปลูกราชินีแห่งความงามขึ้นมา แทนที่อีกฝ่ายจะมีท่าทีดุร้ายแล้วโจมตีเขา เธอกลับเข้ามาออดอ้อนเขาราวกับทาสสาวผู้แสนซื่อสัตย์ และต้นไม้ต้นอื่นที่กลัวราชินีก็ไม่กล้าที่จะโจมตีเขาแม้แต่ต้นเดียว แม้ข้อมูลจะเขียนไว้อีกแบบ แต่สิ่งที่ชีฟเจอกับเกิดขึ้นอีกแบบ นั่นทำให้เขาทำเพียงแค่ปลูกต้นไม้ที่สูงพอที่จะเห็นได้ทั่วป่า แล้วคอยบอกแผนการให้กับราชินีในการไปสั่งการกับต้นอื่นแทน
ทางด้านของพิมพ์ ตอนนี้เธอใช้สกิลไปจนแทบจะลุกยืนไม่ไหว ส่วนอีกสามคนก็เหนื่อยไม่แพ้กัน แต่เหล่าต้นไม้ก็ยังพากันปรากฏตัวออกมาไม่หยุด
วิทย์มองสถานการณ์โดยรอบ ก่อนจะตัดสินใจวิ่งมาอุ้มพิมพ์แล้วใช้สกิลเร่งความเร็ววิ่งหนีสุดชีวิต
พิมพ์มองเพื่อนอีกสองคนที่กำลังโดนทิ้งห่างออกมา
"วิทย์ทำอะไรน่ะ ปล่อยพิมพ์เดี๋ยวนี้นะ"
พิมพ์พยายามดิ้นขัดขืน
วิทย์ตะคอกกลับ
"พวกนั้นไม่รอดแล้ว เราอยู่ต่อไป เราก็ไม่รอดเหมือนกัน"
พูดจบวิทย์ก็กัดฟันแน่น ก่อนจะใช้สกิลเร่งความเร็วที่เป็นสกิลทอง แต่ด้วยพลังที่แทบไม่เหลือแล้วก็ทำให้วิทย์กระอักเลือดออกมา
พิมพ์ที่เห็นเลือดเต็มกระจกหน้ากาก ก็พูดอะไรไม่ออก และตอนนี้เธอก็อ่อนแรงมากเกินกว่าจะดิ้นขัดขืนอีกฝ่ายได้
วิทย์ฝืนกำลังวิ่งมาเรื่อย ๆ จนในที่สุดพวกเขาก็เห็นแสงไฟจากรถยนต์บนถนนอยู่ข้างหน้า
ปึด เถาวัลย์เส้นหนึ่งถูกขึงดักเอาไว้ มันเกี่ยวใส่ใบหน้าของวิทย์เข้าอย่างจังจนวิทย์ตีลังกาหงายหลังไปหลายตลบก่อนจะกระแทกกับพื้น ส่วนพิมพ์ก็กระเด็นไปอยู่บนพื้นและสะบักสะบอมไม่แพ้กัน
เหล่ารากไม้เริ่มเข้ามารัดตรึงทั้งสองเอาไว้ วิทย์ที่รู้ว่าตัวเองจะไม่รอดแล้วก็เงยหน้ามองพิมพ์ด้วยสายตาของชายคนหนึ่งที่รักผู้หญิงคนหนึ่งอย่างจริงใจ แม้ว่าเธอจะไม่รักเขาก็ตาม
"พิมพ์ ฉันรู้นะว่าเธอชอบภูมิ แต่เธอช่วยมีใจให้ฉันสักนิดได้มั้ย"
พิมพ์มองเพื่อนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา ถ้าคำพูดสุดท้ายของเธอที่แม้จะโกหก แต่สามารถทำให้อีกฝ่ายจากไปอย่างมีความสุขได้ เธอก็จะทำ
"อื้อ ฉันชอบนาย ฉันชอบนายนะวิทย์"
วิทย์ยิ้มน้อย ๆ แล้วกัดฟันแน่น ก่อนจะใช้แรงฮึดเฮือกสุดท้ายใช้สกิลใบมีดวายุตัดรากรอบ ๆ ตัวออกไป จากนั้นก็ตัดรากที่รัดพิมพ์เอาไว้ เมื่อเป็นอิสระวิทย์ก็ลุกขึ้นมาฟันใส่ดอกไม้สีม่วงที่ไล่ตามพวกเขามา และสกัดดอกไม้เหล่านั้นไม่ให้ไปหาพิมพ์ได้ ก่อนจะตะโกนลั่น
"วิ่งไปพิมพ์ วิ่งไป!!!"
วิทย์พุ่งกระโจนใส่ต้นไม้แต่ละต้นอย่างบ้าคลั่ง ต้นไหนที่พยายามขวางทางพิมพ์หรือตามพิมพ์ไป ต้นไม้เหล่านั้นก็จะถูกคมมีดของวิทย์หั่นเป็นชิ้น ๆ
พิมพ์ปาดน้ำตาแล้วใช้แรงเฮือกสุดท้ายวิ่งสุดกำลังโดยไม่หันกลับไปมองข้างหลัง สองเท้าพยายามฝืนยันพื้นและวิ่งไม่หยุด แต่ด้วยอาการเหนื่อยล้า ก็ทำให้พิมพ์วิ่งช้าจนเหล่ารากไม้สามารถจับขาเธอไว้ได้ พิมพ์สะดุดล้มหน้าทิ่มไปกับพื้น ก่อนจะสัมผัสได้ถึงเงาของใครบางคนที่มายืนอยู่ตรงหน้าเธอ
ชายหนุ่มรูปงามในชุดเทพกรีกสีขาวปรากฏตัวออกมาต่อหน้าพิมพ์ ใบหน้าที่หล่อเหล่าราวกับเทพบุตร ดวงตาสีฟ้าครามเป็นประกายสดสวย ผมสั้นสีทองอันงดงามสั่นไหวตามแรงลม ผิวที่ขาวราวกับหิมะเปล่งประกายงดงามยามเมื่อต้องแสงจันทร์
พิมพ์เงยหน้ามองใบหน้าที่เปล่งประกายด้วยความหวัง
"ท่าน โอเอซิส"


ณ ใจกลางเขตกรุงเทพมหานคร ศูนย์บัญชาการนักรบสกิลแห่งรัฐไทย
หญิงสาวในชุดนินจาเดินออกมาจากลิฟต์และตรงดิ่งกลับมายังห้องทำงานขนาดใหญ่บนชั้นสิบ ซึ่งห้องแห่งนี้เป็นห้องประจำหน่วยงานของเธอ
ชายร่างท้วมเมื่อเห็นหญิงสาวเข้ามาในห้องก็รีบลุกจากหน้าคอมพิวเตอร์แล้วตรงดิ่งมาหา
"มิ้นท์ ดูนี่สิ"
มิ้นท์หรี่ตามองแท็บเล็ตในมืออีกฝ่าย
"อะไร ใครตายตั้งยี่สิบคน"
"พวกนื้คือสัญญาณชีวิตของนักรบสกิลประจำเขตเชียงราย"
มิ้นท์แสดงสีหน้าตกใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"ห๊า ปีศาจบุกเหรอ"
"ปีศาจไม่มีหลอก แต่ถ้าปีศาจในคาบมนุษย์ไม่แน่"
มิ้นท์เลิกคิ้ว
มิกพามิ้นท์มาที่โต๊ะ แล้วเปิดข้อมูลทางการแพทย์เด็กคนหนึ่งให้มิ้นท์ดู
มิ้นท์อ่านออกเสียง
"ตอบสนองต่อความรุนแรง ด้วยความรุนแรงที่มากกว่า"
มิ้นท์หันไปหามิก เพราะเธอยังคงไม่เข้าใจในความหมายของมัน
มิกเปิดรายละเอียดทั้งหมดขึ้นมาบนจอขนาดใหญ่ พร้อมกับเปิดคลิปวิดีโอที่ทางแพทย์บันทึกไว้ขึ้นมา ในคลิปแพทย์ชาวออสเตรเลียกำลังรายงานผลการวิจัยที่ได้เพื่อบันทึกเก็บไว้ นายแพทย์ได้นำภาพคลื่นสมองสองภาพขึ้นมาโชว์ให้กล้องเห็น โดยติดตัวอักษรเอและบีไว้ที่ภาพ จากนั้นนายแพทย์ก็นำหน้าจอคอมพิวเตอร์มาตั้งระหว่างภาพทั้งสอง แล้วเริ่มอธิบาย
"ภาพทางซ้ายหรือภาพเอ เป็นภาพของคลื่นสมองมนุษย์ปกติ ส่วนภาพทางขวาภาพบีเป็นภาพของตำนานฆาตกรแห่งยุคเดอะเบลด ส่วนบนหน้าจอนี้ คือภาพที่ได้จากการสแกนสมองของคนไข้ที่มีอายุแค่สิบกว่าขวบเท่านั้น"
นายแพทย์ชี้ให้ทุกคนดูภาพคลื่นสมองบนจอ ที่มีลักษณะเหมือนกับภาพเอ จากนั้นนายแพทย์ก็หันมองไปด้านข้าง
"เรเชล ป้อนฝันร้ายให้เด็กคนนี้ที"
"ได้ค่ะ"
เมื่อภาพคลื่นสมองบนจอเริ่มขยับ นายแพทย์ก็เริ่มอธิบาย
"ในฝันเด็กคนนี้กำลังถูกทำร้ายอย่างหนัก ซึ่งการกระทำแบบนี้ถ้าเป็นเด็กคนอื่นเราคงไม่กล้าทำ เพราะมันจะเป็นการทำร้ายจิตใจอย่างรุนแรง แต่เด็กคนนี้พิเศษเป็นอย่างมาก เมื่อเขาโดนทำร้ายอย่างหนัก"
นายแพทย์นำภาพเอออกไป และเหลือไว้แค่หน้าจอกับภาพบี ในหน้าจอภาพคลื่นสมองกำลังขยับเปลี่ยนสภาพไปทีละเล็กละน้อย และเพียงแค่หนึ่งนาที คลื่นสมองในจอภาพก็มีลักษณะเหมือนกับคลื่นสมองบนรูปภาพบี
"นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น โดยปกติแล้ว หากเกิดเหตุการณ์แบบนี้คนไข้จะสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง นั่นจะทำให้ภาพในจอมีคลื่นสมองสองอันโผล่ขึ้นมาซ้อนทับกัน แต่ในกรณีของเด็กคนนี้ คลื่นสมองของเขาก็ยังคงมีอันเดียวไม่เพิ่มหรือลดลง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ สมองได้มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบความคิดอย่างรวดเร็ว เพื่อรับมือต่อเหตุการณ์ตรงหน้า และนี่"
นายแพทย์หันไปด้านข้างอีกครั้ง
"เรเชล เปลี่ยนเป็นฝันดีหรือฝันปกติก็ได้"
"ค่ะคุณหมอ เปลี่ยนเป็นฝันดีแล้วค่ะ"
นายแพทย์นำภาพเอกลับเข้ามาในจอ และเอาภาพบีออกไป
"เมื่อกลับสู่สภาวะปกติ สมองของเด็กคนนี้ก็กลายสภาพกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว"
เมื่อภาพคลื่นสมองบนจอภาพกับภาพเอกลับมาเหมือนกันดังเดิม นายแพทย์ก็เริ่มพูดต่อ
"ในวงการแพทย์ เหตุการณ์ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมแบบเฉียบพลันแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และยังเป็นพฤติกรรมที่มีความต่างขั้วกันอย่างมาก ซึ่งมันเป็นอะไรที่น่าอัศจรรย์เป็นที่สุด"
คลิปวิดีโอจบลงแค่ตรงนี้ มิ้นท์มองชื่อคนไข้บนจอแล้วหันไปพูดกับมิก
"สรุป ยี่สิบคนที่โดนฆ่า เป็นฝีมือของผู้ร้องเรียนของเรา"
มิกพยักหน้า
"ใช่"
"แล้วใครส่งยี่สิบคนนั้นไป"
มิกไม่ตอบ แต่พยักหน้าไปทางห้องของผู้บังคับบัญชาการสูงสุดของตึกนี้
มิ้นท์สบถออกมา
"ไอ้ขี้ข้าโจรเอ๊ย"
พรวด ชายคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาในห้อง
"มิ้นท์ ท่าน ผบ. เรียกตัว"
มิ้นท์และมิกหันมามองหน้ากัน
ทางองค์กรยุติธรรมแห่งโลกแม้จะเป็นองค์กรใหญ่ แต่ก็ไม่อาจแทรกแซงอำนาจการสั่งการของหน่วยงานอื่นได้โดยพลการ นั่นทำให้พวกเขาทำได้แค่ไหว้วานให้มิ้นท์ที่เป็นคนรู้จักช่วยเหลือเท่านั้น
แค่ห้านาทีมิ้นท์ก็กลับเข้ามาในห้อง พร้อมกับใบหน้าที่บูดบึ้ง มิกรีบวิ่งเข้าไปสอบถามทันที
"เกิดอะไรขึ้นมิ้นท์"
"มันรู้ว่าฉันได้รับคำไหว้วานให้ไปช่วยเหลือผู้ร้องเรียนน่ะสิ มันเลยจ่ายงานให้ไปทางอื่นแทน"
มิกที่พอจะเดาได้ก็ทำหน้าเซ็ง
มิ้นท์หันมาพูดกับมิก
"ข้อมูลทางการแพทย์นั่นไม่ต้องเอาให้มันดูนะ"
มิกรับคำ
"ได้ครับ"
มิ้นท์หันไปมองคนอื่น ๆ ที่อยู่ในห้องของเธอ
"ทุกคนด้วย อย่าให้ข้อมูลของผู้ร้องเรียนหลุดไปยังหน่วยอื่นเด็ดขาด มันอยากได้อะไรก็ให้มันหาเอง"
ทุกคนในห้องเงยหน้ารับทราบคำสั่งพร้อมกัน
"ครับ/ค่ะ"
จากนั้นมิ้นท์ก็หันหน้าไปหาชายหญิงคู่หนึ่งที่นั่งอยู่ใกล้กัน
"ขิม เอ็ม ฝากเอางานของฉันไปทำให้ที"
ทั้งสองลุกขึ้นแล้วรับแฟลชไดร์ในมือของมิ้นท์ไป
"ได้ ครับ/ค่ะ"
"โบว์กับฟ้า จองตั๋วเที่ยวบินด่วนสำหรับสามที่นั่ง เราต้องรีบไปเชียงใหม่ก่อนจะมีใครตายมากกว่านี้"
"จะรีบจองให้เลยค่ะ"
มิ้นท์พูดจบก็เดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง ก่อนจะเปิดดูข้อมูลของผู้ร้องเรียน
"นักศึกษาสกิลที่เรียนไม่จบ กับนักรบสกิลที่มีใบปริญญาเป็นดีกรี เจ้าเด็กคนนี้มีสกิลแค่ปลูกพืชปลูกผักแน่เหรอเนี่ย"
ทางด้านของชีฟ ในยามเย็นชีฟกำลังนั่งเล่นอยู่ในป่าดงดิบที่เขาสร้างขึ้นอย่างสบายใจ ในมือของเขาถือผลไม้สีม่วงเอาไว้ ชีฟจ้องมองผลไม้อย่างพินิจพิจารณา การรับพลังที่มากเกินตัวเข้ามาในร่างกายจะทำให้ร่างทั้งร่างแหลกสลายกลายเป็นผุยผง สิ่งนี้คือความรู้พื้นฐานในวิชาการเรียนการสอนของนักศึกษาสกิลปีหนึ่ง ซึ่งชีฟพึ่งจะกินไปแล้วหนึ่งผล โดยที่ร่างกายยังไม่มีผลกระทบใด ๆ เขาจึงชั่งใจเล็กน้อยที่จะกินผลที่สอง แต่ด้วยสถานการณ์ปัจจุบัน ยังไงเขาก็ต้องมีพลังมากกว่านี้เพื่ออยู่รอด เขาจึงตัดสินใจกินผลที่สองเข้าไป
ชีฟเริ่มมีอาการอึดอัดเหมือนอาการแน่นหน้าอก เหงื่อจำนวนมากผุดออกมาจากร่างกาย ชีฟรีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกให้หมด เมื่อเขารู้สึกร้อนจนไม่สามารถทนต่อไปได้ไหว แต่ถึงแม้จะเหลือแต่ตัวเปล่า ๆ เขาก็ยังรู้สึกร้อนอยู่เหมือนเดิม ความร้อนที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้สติของเขาเริ่มเลือนราง ชีฟล้มตัวลงนอนกับพื้นเมื่อเขาไม่สามารถประครองสติของตัวเองได้อีกต่อไป ภาพที่เห็นตรงหน้ากลายเป็นภาพที่พร่ามัวไม่ชัดเจน ก่อนทุกอย่างจะมืดสนิทพร้อมกับสติที่ดับลง
ในยามค่ำคืนอันแสนมืดมิด ชีฟสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลอาบท่วมตัว แต่ตอนนี้ร่างกายของเขาไม่ร้อนอีกแล้ว ตอนนี้เขากำลังรู้สึกเย็นสบายจากสายลมเย็น ๆ ในยามราตรี ชีฟปลูกเถาวัลย์น้ำขึ้นมาเพื่อชำระล้างร่างกายที่สกปรกของตัวเอง ก่อนจะนำชุดคอมมานโดมาใส่อีกครั้ง
ชีฟเปิดหน้าต่างเมนูขึ้นมาดูก่อนจะพบว่าค่าประสบการณ์ของเขามันเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก เขาจำไม่ได้ว่าบ่อพลังนี้เป็นของใคร แต่ปริมาณขนาดนี้เขาน่าจะปลดล็อกสกิลทองได้อีกหลายสกิล
แต่ชีฟกลับต้องแปลกใจ เมื่อสกิลทองที่เหลือนั้นต้องใช้ค่าประสบการณ์ในปริมาณมาก มากจนตอนนี้เขาสามารถปลดล็อกได้สูงสุดแค่สองสกิลแค่นั้น
ชีฟไล่อ่านสกิลทองทั้งหมดเพื่อตัดสินใจ
"ควบคุมสั่งการ มอบชีวิต เมล็ดพันธุ์ปีศาจ เมล็ดพันธุ์แห่งเทพ ตัดแต่งพันธุ์กรรม สื่อสาร เครือข่ายพฤกษา พันธมิตร"
ชีฟเลิกคิ้ว เมล็ดพันธุ์ที่เขามีมันไม่ใช่เมล็ดพันธุ์เทพหลอกเหรอ อย่างต้นมักกะลีผลที่ในข้อมูลก็เขียนเอาไว้ว่าเป็นต้นไม้สำหรับบำเรอกามให้กับบุรุษเทพ
แต่ยืนงงไปก็เท่านั้น ตอนนี้เขาต้องรีบตัดสินใจเลือกปลดล็อกสกิล เพื่อเพิ่มความสามารถให้กับตัวเอง โดยตอนนี้เขาต้องคิดหนักเป็นอย่างมาก เพราะมีสองสกิลที่สามารถปลดล็อกได้เพียงสกิลเดียว นั่นคือเมล็ดพันธุ์ปีศาจ กับเมล็ดพันธุ์แห่งเทพ
ชีฟไร่อ่านสกิลอื่น ๆ ก่อนหน้าที่ต้องปลดล็อก กับอ่านข้อมูลของแต่ละสกิลทองซ้ำแล้วซ้ำอีก โดยละเอียด ก่อนจะตัดสินใจเลือกสกิลทองที่เขาคิดว่าจะสามารถใช้งานได้ในตอนนี้


เสียงเล็ก ๆ น่ารักดังขึ้น
"ท่านเทพคะ อย่าอยู่ในป่านานสิคะ รีบออกมาช่วยคนอื่นก่อน"
ผู้ที่ถูกเรียกว่าท่านเทพตอบกลับ
"ได้ แล้วข้าต้องไปช่วยฝั่งไหนก่อน"
"ด้านล่างค่ะ ด้านล่างกำลังแย่เลย"
เสียงทุ้มใหญ่ดังตอบกลับ
"ยังไม่ต้องมาก็ได้ครับท่านเทพ ด้านล่างยังเอาอยู่ ท่านเทพไปช่วยด้านบนดีกว่าครับ"
"โอเค งั้นข้าจะไปช่วยบน"
แต่เหมือนผู้ที่ถูกเรียกว่าท่านเทพจะบังคับตัวละครให้เคลื่อนไหวไม่ถูกใจใครบางคน จึงมีเสียงดังตะคอกขึ้นมาจากเพื่อนร่วมทีมที่ออนไลน์มาจากที่อื่น
"เฮ้ย ไอ้คนเล่นป่าอ่ะ เล่นเป็นมั้ยวะ หว่านก็ไม่ปัก เดี๋ยวปั๊ดตามตบถึงบ้าน"
ท่านเทพได้แต่เอามือเกาหัวแกรก ๆ เพราะเขาพึ่งจะเคยหัดเล่นเจ้าสิ่งนี้เป็นครั้งแรก และการบังคับตัวละครที่ผิดพลาด ก็ทำให้ผู้เล่นอีกฝั่งแอบทำการลอบสังหารตัวละครของท่านเทพอย่างโหดร้าย
เสียงระบบแจ้งเตือนทันที
"First Kill!!! (เฟิ๊ด – คิว) "
เสียงแหลมเล็กโวยวาย
"โอ้ม่าย! ท่านเทพอย่าแจกคิลสิคะ"
เสียงเอะอะโวยวายดังจนไปถึงข้างบนบ้าน ดังจนเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของครูสาวแสนสวยสะดุ้งตื่นขึ้นมา
ชีฟลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ แล้วหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลงมาทำให้เขาเห็นบางสิ่งบางอย่าง บางสิ่งที่ทำให้เขาต้องขยี้ตาหลาย ๆ ครั้งเพื่อให้แน่ใจ เทพโอเอซิส น้องสาว และพ่อตา กำลังพากันนั่งกดโทรศัพท์มือถือกันอย่างขะมักเขม้น
ชีฟก้มมองดูชุดนอนที่ตัวเองใส่ด้วยความงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะพยายามนึกทบทวนความจำของตัวเอง เขาจำได้ว่าเขากำลังไปจัดการกับนักรบสกิลสาวคนสุดท้ายที่เขาจับกุมเอาไว้ แต่อยู่ดีดีก็มีเท้าปริศนาอัดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง จนเขาลอยไปกระแทกกับต้นไม้ แล้วจากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้เลย แต่ถึงจะจำอะไรไม่ได้ แต่การที่อีกฝ่ายโผล่มานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่กับครอบครัวของเขาแบบนี้ ก็แสดงว่าเขาไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว
ร่างบางแต่ส่วนอกไม่บางถูกปลุกด้วยการเคลื่อนไหวของแฟนหนุ่มที่เธอกอดอยู่ เธอลุกขึ้นนั่งแล้วกอดแฟนหนุ่มจากด้านหลังจากนั้นก็เอาคางไปวางไว้ที่ไหล่ซ้ายของอีกฝ่ายด้วยความงัวเงีย
"ตื่นแล้วเหรอ"
ชีฟหันไปหอมแก้มที่นุ่มนิ่ม
"ตื่นแล้ว"
คนถูกหอมยิ้มน้อย ๆ แล้วผลักแผ่นหลังอีกฝ่ายเบา ๆ
"งั้นก็ไปอาบน้ำได้แล้ว มีคนสำคัญมาหาเธอแนะ"
ชีฟหันไปหาแฟนสาวที่มีอายุมากกว่า แล้วเอาหน้ามุดลงไปตรงกลางอกคู่โต จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงอันออดอ้อน
"อยากกินของหวานอ่ะ"
ครูสาวกอดแฟนหนุ่มเอาไว้แล้วตีแผ่นหลังอีกฝ่ายเบา ๆ
"ไม่ต้องเลย แขกวันนี้สำคัญ เดี๋ยวเขารอนาน"
"สิบห้านาที"
"ไม่"
"สิบนาที"
"ม่าย!"
"ห้านาทีขาดตัว"
"อือ"
ชีฟพูดจบก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วใช้ริมฝีปากของตัวเองประกบริมฝีปากของอีกฝ่ายไว้ เพื่อปิดโอกาสในการปฏิเสธ
สามสิบนาทีต่อมา
ชีฟที่ทำธุระต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมาจากบ้านด้วยเสื้อยืดแขนสั้นและกางเกงขาสั้นที่ใส่สบาย ก่อนจะตรงดิ่งมานั่งตรงโต๊ะไม้หินอ่อนที่คนสองคนและเทพหนึ่งตนกำลังนั่งเล่นกันอยู่
อีฟที่หันมาเห็นคนแรกก็ตะโกนขึ้นมา
"พี่ชายฟื้นแล้ว"
ทุกคนพากันวางโทรศัพท์แล้วหันไปมองสองหนุ่มสาวที่กำลังเดินเข้ามา
โอเอซิสเอ่ยทักทายอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม
"ว่าไงพ่อนักฆ่า"
ชีฟจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อสายตาเท่าไหร่นัก
"ท่าน โอเอซิสจริง ๆ เหรอครับ"
โอเอซิสเลิกคิ้ว ก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ
"เอ้า ก็จริงสิ หล่อขนาดนี้มีข้าคนเดียวเท่านั้น"
คราวนี้กลับเป็นชีฟที่ต้องเลิกคิ้วแทน พลางแอบคิดในใจ
'โคตรหลงตัวเองแบบนี้ใช่แน่นอน'
คิดเสร็จ ชีฟก็กวาดสายตามองไปที่หน้าประตูรั้วบ้าน ซึ่งด้านนอกมีบุคคลที่มีผิวพรรณเปล่งปลั่งในชุดเกราะอัศวินสีเงินหลายสิบคนเฝ้าอยู่หน้าประตู และไกลออกไปก็เต็มไปด้วยรถตู้ของนักข่าวมากมายที่กำลังมารอทำข่าว
เสียงไพรินดังขึ้น เมื่อทุกอย่างถูกจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้ว
"ทุกคน มากินข้าวได้แล้ว"
แม่ของชีฟเดินออกมาพร้อมกับหม้อข้าวขนาดใหญ่ โดยมีแม่ของครูน้ำตาลเดินถือถ้วยจานชามมากมายตามมาด้วย
ด้วยคนและเทพที่มีจำนวนมาก ทำให้ทั้งหมดต้องพากันนั่งปูเสื่อรับประทานอาหารกันอยู่หน้าบ้าน ตอนแรกเหล่าอัศวินเทพก็เกรงใจนิด ๆ แต่พอโอเอซิสอนุญาต ทุกคนก็เลิกเฝ้าประตูแล้วมาล้อมวงกันรับประทานอาหาร โดยโอเอซิสได้เสกลูกหมาน้อยที่มีขนสีน้ำตาลตัวเล็กน่ารักตัวหนึ่งขึ้นมา แล้วเอาไปวางไว้หน้าประตูรั้วพร้อมกับถาดอาหารจานหนึ่ง
เหล่านักข่าวที่อยู่โดยรอบเมื่อเห็นว่าไม่มีอัศวินเฝ้ายามแล้วก็คิดจะพากันเข้าไปเพื่อแอบฟังและถ่ายรูป แต่พอเห็นโอเอซิสอุ้มลูกหมาตัวหนึ่งมาวางไว้ที่หน้าประตูรั้ว ทุกคนก็พากันชั่งใจและระแวงกันไปตาม ๆ กัน ถึงแม้มันจะเป็นแค่ลูกหมา แต่คนที่เอามาวางไว้คือโอเอซิสที่เป็นถึงมหาเทพ นั่นทำให้นักข่าวทุกคนพากันคิดเปลี่ยนใจแล้วนั่งรออยู่ที่รถเหมือนเดิม
แต่สักพักก็มีนักข่าวคนหนึ่งอยากลองดี ด้วยการเดินอ้อมไปทางบ้านของครูน้ำตาล และเพียงแค่นักข่าวคนนั้นเข้าใกล้รั้วบ้าน ลูกหมาตัวน้อยก็เห่าโฮ่งเบา ๆ ก่อนจะเกิดคลื่นพลังงานปริศนาดีดร่างนักข่าวคนนั้นจนล้มหงายท้องไปกับพื้น จากนั้นก็ไม่มีนักข่าวคนไหนกล้าลองดีอีก
อีฟที่กำลังนั่งเอาข้าวเหนียวจิ้มลงไปบนแจ่วบองเงยหน้ามาคุยกับท่านมหาเทพสุดหล่อ
"ท่านเทพคะ นั่นใช่หมาเฝ้าประตูในตำนานหรือเปล่าคะ"
โอเอซิสหันไปมองลูกหมาที่หน้าประตูรั้ว แล้วรีบกลืนคอหมูย่างเพื่อตอบ
"ไม่ใช่ แต่ก็เป็นสัตว์วิเศษอยู่นะ"
"วิเศษยังไงคะ"
"เจ้านั่นคือหมาป่ามนตรา สายพันธุ์ของสุนัขตัวนี้สามารถร่ายเวทมนตร์ได้ตั้งแต่เกิด"
อีฟตาโตขึ้นมาทันที
"โห"
อีฟหันไปมองลูกหมาด้วยดวงตาที่เป็นประกาย ก่อนจะหันกลับมาหาโอเอซิส
"งั้นหนูขอนะคะ"
โอเอซิสยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
"ได้สิ ข้าให้"
อีฟกรี๊ดลั่นอย่างด้วยความดีใจ แล้วเอ่ยขอบคุณ
"ขอบคุณค่ะ"
ไพรินที่นั่งเงียบอยู่นานก็เอ่ยปากพูดขึ้นบ้าง
"เอ่อ... ท่านเทพคะ แล้วลูกชายดิฉัน คือ..."
โอเอซิสหันไปยิ้มให้แล้วพูดตัดบทเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่อ้ำอึ้ง
"จะไม่มีบทลงโทษใด ๆ สำหรับลูกชายเจ้า"
ไพรินถึงกับโล่งใจแล้วเอ่ยขอบคุณโอเอซิสเป็นการใหญ่
"ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ"
ชีฟพูดแทรกขึ้นบ้าง ก่อนที่แม่เขาจะก้มหัวรัว ๆ จนคอหักไปเสียก่อน
"เอ่อ แล้วที่ท่านเทพมาในวันนี้มีอะไรอย่างอื่นอีกมั้ยครับ"
"มี แต่ข้าขอรับประทานอาหารตรงหน้าให้เสร็จก่อน อาหารพื้นบ้านเจ้าถูกปากข้ามาก"
แล้วท่านเทพหรือโอเอซิสก็หันไปสนใจกับอาหารตรงหน้า เหล่าอัศวินเทพหนุ่มสาวทั้งหลายก็เช่นกัน เหมือนอาหารฝีมือแม่ของชีฟนั้นจะถูกใจเหล่าอัศวินเทพเหล่านี้ไม่ใช่น้อย
ทางด้านของมิ้นท์ เธอนั่งอยู่ในรถตู้ของนักข่าวกับลูกทีมของเธอ เพราะพวกเธอเองก็ต้องรออยู่ด้านนอกด้วยเช่นกัน เพื่อรอให้อีกฝ่ายสรุปผลให้ ด้วยคำตัดสินของโอเอซิสนั้นถือเป็นประกาศิตที่คนในโลกจะต้องทำตาม ไม่ว่าผู้ร้องเรียนของเธอจะถูกตัดสินว่าอย่างไร ทุกอย่างก็จะต้องเป็นไปตามนั้น
โบว์กับฟ้านอนหาวฟอดใหญ่อยู่ในรถตู้ของนักข่าว พวกเธอมารอตั้งแต่หกโมงเช้าเพื่อรอคำสรุปผลจากเทพ แต่ตอนนี้ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงแล้ว อีกฝ่ายยังไม่ออกมาให้คำตอบใด ๆ เลย โบว์ลุกขึ้นแล้วมองหัวหน้าของพวกเธอที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ
"หัวหน้าคะ พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่เหรอคะ"
มิ้นท์ตอบอย่างไม่สบอารมณ์
"ปูเสื่อนั่งกินข้าว"
"ห๊ะ"
"ก็ตามนั้นแหละ"
พูดจบมิ้นท์ก็เอนตัวลงนอนบนเบาะอย่างสุดเซ็ง โอเอซิสคือมหาเทพที่มีนิสัยชอบทำตามอำเภอใจตัวเอง และด้วยพลังที่มีมหาศาล ก็ทำให้ไม่มีใครกล้าขัดใจเขา แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนนับถือเทพองค์นี้ก็คือ เขารักในความถูกต้องรักในความยุติธรรม การกดขี่ข่มเหงหรือรังแกผู้อื่น นั่นคือสิ่งที่เทพองค์นี้เกลียดเป็นที่สุด


หนึ่งอาทิตย์ต่อมา กองทัพเทพของโอเอซิสได้นำเครื่องประเมินพลังมาตั้งไว้ให้ทำหน้าที่แทนเทพผู้ประเมินพลัง โดยตัวเครื่องมีลักษณะคล้ายกับตู้ขายน้ำแบบหยอดเหรียญ ซึ่งหลักการทำงานก็ง่าย ๆ นั่นคือนำมือไปทาบที่ตู้ แล้วตู้จะบอกจำนวนเหรียญที่คนคนนั้นได้รับ จากนั้นก็ให้กดเลือกซื้อสกิลจากหน้าจอแบบสัมผัสได้เลย
และหลังจากที่ติดตั้งระบบมอบสกิลแบบใหม่เสร็จเรียบร้อยแล้ว เหล่ากองทัพเทพก็เริ่มดำเนินการถอนประตูมิติที่ติดตั้งเอาไว้ในแต่ละแห่งทั่วโลก โดยประกาศออกไปว่าหลังจากนี้มนุษย์จะต้องปกป้องตัวเอง เพราะกองทัพเทพจะต้องไปให้ความช่วยเหลือดาวเคราะห์ดวงอื่นต่อ
แต่จากเหตุการณ์ที่เหล่าปีศาจเล็ดลอดเข้ามาได้ ก็ทำให้มนุษย์มั่นใจว่าตัวเองจะต้องสามารถต่อสู้กับปีศาจได้แน่นอน นั่นทำให้เหล่ามวลมนุษย์ไม่หวั่นไหวเสียเท่าไหร่
ณ บ้านสีขาวสไตล์ยุโรปหลังหนึ่งในแดนเทพ ครูสาวกำลังเดินตรวจสอบสิ่งของและกระเป๋าของสามีสุดที่รัก ที่พึ่งจะได้สถานะสามีภรรยากันมาหมาด ๆ
โอเอซิสได้ถือคติว่าจะให้ทหารไปรบ ครอบครัวเขาต้องอยู่สบาย โอเอซิสจึงให้ครอบครัวของชีฟมาเป็นประชาชนในดินแดนของตนเอง แต่ในตอนแรกนั้นมีปัญหาเล็กน้อย นั่นคือครูน้ำตาลไม่ใช่ครอบครัวของชีฟจริง ๆ จึงไม่สามารถพามาด้วยได้ โอเอซิสจึงให้ชีฟจดทะเบียนสมรสในแบบของเทพกับครูน้ำตาลซะให้เรียบร้อย เพื่อที่จะได้พาครอบครัวของครูน้ำตาลมาได้ด้วย ชีฟที่รักครูน้ำตาลอยู่แล้วจึงพากันเข้าพิธีสาบานตนเป็นคู่ครองซึ่งเป็นพิธีจดทะเบียนสมรสในแบบเทพโดยไม่ลังเล ส่วนเรื่องแต่งงานก็รอให้ชีฟจัดการธุระในโลกของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยแต่ง
ครูน้ำตาลหลังจากตรวจสอบกระเป๋าเสร็จ ก็เดินไปลากเพื่อนสาวชาวเทพที่เป็นเพื่อนข้างบ้านมาหาชีฟที่กำลังนอนเล่นเมนูสกิลอยู่ในสวนหน้าบ้าน เพราะพอกลายเป็นประชาชนชาวเทพแล้วหน้าต่างเมนูก็มีระบบแบบใหม่เข้ามามากมาย ตั้งแต่ระบบสื่อสารไปจนถึงระบบการเงิน
"ชีฟ ซาร่าบอกว่าสามีของเธอที่เป็นอัศวินใต้สังกัดโอเอซิสโดยตรงเหมือนกัน เขาได้เงินเดือนตั้งสามส่วน แต่ทำไมเราบอกพี่ว่ามีแค่สองส่วน"
ชีฟสะดุ้งโหยงกับเสียงดุดุของอีกฝ่าย เพราะจากเหตุการณ์เมื่อไม่กี่วันก่อน ชีฟก็รู้ว่าถ้าทำให้คนบางคนโกรธมาก ๆ เขาต้องเจ็บตัวแน่นอน ชีฟรีบปิดหน้าต่างเมนูแล้วลุกขึ้นนั่ง
"เอ่อ"
ชีฟอ้ำอึ้ง ก่อนจะเปิดหน้าต่างเมนูของตัวเองออกมาอีกครั้ง แล้วตรวจสวัสดิการกับเงินเดือนของตัวเอง ซึ่งของเขานั้นมีแค่ เงินเดือนหลัก กับสวัสดิการค่ากินค่าอยู่ ชีฟหันหน้าจอโฮโลแกรมให้ภรรยาผู้ดุดันของตัวเองดู
"ก็มีแค่นี้นะ"
ซาร่าเทพสาวเพื่อนใหม่ชะโงกหน้าเข้ามาดู
"ปกติของสามีข้า จะมีสวัสดิการแนวหน้าด้วยนะคะ หรือที่ที่เจ้าไปไม่ใช่แนวหน้า"
ครูน้ำตาลทำท่าคิด แล้วออกความเห็น
"ในโลกเธอก็ต้องเจอกับศัตรูโดยตรงไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่ใช่แนวหน้า ลองโทรไปถามฝ่ายบุคคลได้มั้ย"
ชีฟพยักหน้ารับ ก่อนจะลองโทรไปตามที่ครูน้ำตาลสั่ง ซึ่งฝ่ายบุคคลก็แจ้งกลับมาว่า เงินในส่วนของแนวหน้าจะได้หลังจากที่ชีฟลงสนามรบไม่ต่ำกว่าหนึ่งเดือน จึงจะได้เงินส่วนนี้เพิ่มเติม เมื่อได้ข้อมูลชีฟก็แจ้งให้ครูสาวทราบ
"เขาบอกว่าต้องอยู่ในสนามรบเกินหนึ่งเดือนถึงจะได้เงินส่วนนี้"
สองสาวพยักหน้ารับรู้ โดยซาร่าก็พูดสัมทับให้
"ใช่ ๆ ตอนแรกสามีข้าก็ไม่ได้เงินส่วนนี้มาแต่แรกเช่นกัน"
ครูสาวก้มหน้ามาหอมแก้มชีฟเบา ๆ
"ไม่มีอะไรละ ไปตรวจดูของตัวเองให้เรียบร้อยด้วย"
ชีฟนั่งกะพริบตาปริบ ๆ มองสองสาวเดินจากไป ตั้งแต่ได้ทะเบียนสมรสมา ครูสาวของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้เรื่องบนเตียงจะยังเหมือนเดิม แต่เรื่องอื่นกับเจ้ากี้เจ้าการเขามากขึ้น
คุณพ่อของครูน้ำตาลที่เดินผ่านมาวางมือบนบ่าของชีฟเบา ๆ
"ยินดีต้อนรับสู่สมาคมพ่อบ้านนะลูก"
หลังจากนั้นชีฟก็ต้องไปตรวจสอบกระเป๋าของตัวเองที่ครูสาวจัดให้ เพราะวันรุ่งขึ้นเขาจะต้องออกจากประตูมิติไปก่อนที่ประตูจะถูกถอดถอน แล้วหลังจากนั้นเขาจะกลับเข้าแดนเทพอีกไม่ได้จนกว่าโอเอซิสจะจบสงครามในฝั่งของตนได้ แต่อย่างน้อย ๆ ก่อนเขาออกไปก็ได้ฝากสิ่งล้ำค่าไว้ให้คนบางคนละนะ
ในวันรุ่งขึ้นที่หน้าประตูเข้าสู่แดนเทพบานสุดท้าย ชีฟนั่งคุกเข่าเอาหน้าแนบท้องของครูสาวของเขาที่ยังดูแบนราบอยู่
"พ่อจะไปแล้วนะคนดี"
ชีฟจูบลงที่หน้าท้องของครูสาวอีกหลายที
ครูน้ำตาลที่รู้สึกจั๊กจี้ก็ดันคนบางคนออก
"พอแล้ว มันจั๊กจี้"
ครูสาวดึงชีฟขึ้นก่อนจะเข้าไปสวมกอด
"ดูแลตัวเองดีดีนะ"
ครูสาวมีน้ำตาออกมาเล็กน้อย แล้วกอดอีกฝ่ายให้แนบแน่นมากขึ้น ด้วยความที่ไม่เคยแยกจากกันนานมาก่อน ก็ทำให้ทั้งสองกอดกันอยู่นาน ส่วนผู้คนที่อยู่โดยรอบก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไร ได้แต่ยืนดูอยู่เฉย ๆ
ชีฟพูดขึ้น
"ผมจะไม่มีวันแพ้ ผมจะไม่มีวันตาย จะไม่มีใครมาพรากผมไปจากหน้าอกโต ๆ นี้ได้ ผมสัญญาเลย"
ครูสาวผละออกจากอีกฝ่ายแล้วเอามือตีไอ้คนหื่นตรงหน้าอย่างหยอกเย้า
"เล่นนะ เดี๋ยวเถอะ"
ครูสาวแอบหลุดหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะเช็ดน้ำตาของตัวเองออกไป ไอ้เจ้าคนทะลึ่งตรงหน้าเธอก็ฉีกยิ้มกว้างให้เธอ
ทั้งสองยืนจ้องสบตากับอยู่อีกพักหนึ่ง ก่อนที่คุณพ่อของครูน้ำตาลจะเดินเข้ามา
"อะ แฮ่ม"
คุณพ่อกระแอมไอให้ทั้งสองหันมามองตนเอง ก่อนจะพยักหน้าไปทางเทพที่กำลังรอถอดถอนประตูมิติ
เทพที่กำลังนั่งกัดไก่ย่างรอถอดถอนประตูก็รู้ตัวว่าโดนมอง จึงตะโกนกลับมา
"บอกลากันให้เรียบร้อย ข้ารอได้"
ชีฟหันไปหาแม่ ก่อนจะยกมือไหว้
"ผมไปก่อนนะแม่"
จากนั้นชีฟก็หันไปหายัยน้องสาวตัวเล็กที่น้ำตาคลอเบ้าต่อ
"พี่ไปก่อนนะยัยตัวดี ตั้งใจเรียนละ"
อีฟเดินเข้าไปกอดพี่ชาย
"ไม่ไปไม่ได้เหรอคะ"
ชีฟลูบหัวยัยตัวเล็ก
"ถ้าพี่ไม่ทำงานแล้วใครจะหาเงินให้เราใช้ฮึ แล้วมาอยู่นี่เราต้องเข้าโรงเรียนแล้วนะ ตั้งใจเรียนนะรู้มั้ย"
อีฟร้องไห้ใส่เมื่อโดนขัดใจ
"หนูไม่อยากเข้าโรงเรียน หนูเรียนกับครูน้ำตาลไม่ได้แล้วเหรอคะ"
"อย่าดื้อสิอีฟ ถ้าดื้อพี่ไม่กลับมาหาแล้วนะเอ้า"
อีฟผละออกแล้วทำหน้ามุ่ยใส่
"ก็ได้"
อีฟทำหน้างอนก่อนจะเดินน้ำตาลตกไปหาแม่ของตัวเอง
ชีฟมองพ่อตากับแม่ยาย
"งั้นทุกคน ผมไปก่อนนะ"
ชีฟโบกมือลาแล้วเดินลากกระเป๋าออกจากประตูไป เมื่อชีฟเดินลากกระเป๋าพ้นประตูออกมาอยู่หน้ารั้วมหาลัยเก่าของตัวเอง ประตูก็หายไปในพริบตา มันถูกถอดถอนไปแล้ว
ชีฟมองพื้นที่ว่างเปล่าแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะล้มตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ชีฟเปิดหน้าจอเมนูขึ้นมาเมื่อมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว
ครูสาวของเขาส่งข้อความวิธีการในการดูแลตัวเองมาเป็นพืด ชีฟอ่านข้อความเหล่านั้นแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจเมื่อข้อความสุดท้ายเด้งขึ้นมาว่า "อ่านแล้วตอบด้วย ไม่งั้นโดนอัด" ข้อความนี้ทำให้ชีฟรีบตอบกลับทันที
ในขณะที่ชีฟกำลังนั่นตอบข้อความอย่างอารมณ์ดี เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
"เฮ้ย นั่นไอ้พืชนี่"
เพื่อนเจ้าของเสียงหันไปกระซิบพยายามห้ามปรามเพื่อน
"อย่าเลย มันฆ่านักรบสกิลไปตั้งเยอะนะโว้ย"
"โอเอซิสไปช่วยมันไม่ใช่เหรอ มันถึงได้รอดมาได้"
ชีฟที่ได้ยินก็ปล่อยราชินีแห่งความงามหรือเดซี่ออกมา เดซี่ฝังรากลงดินแล้วขยายใหญ่ จากนั้นแยกเขี้ยวอันน่ากลัวใส่นักศึกษาสกิลสองคนที่แกว่งเท้าหาเสี้ยน นักศึกษาสองคนนั้นตกใจล้มลงไปกับพื้น ก่อนจะพากันหนีไป
ชีฟมองดูเงินในโลกของตัวเองบนมือถือแล้วถอนหายใจยาว ๆ แม้เงินในแดนเทพของเขาจะเยอะเพราะได้รับการแต่งตั้งสองต่อแต่เงินในโลกของเขานั้นน้อยมาก โดยตอนแรกนั้นโอเอซิสกะแต่งตั้งให้เขาเป็นอัศวินชั้นหนึ่งไว้ช่วยงาน เพราะเขามีฝีมือและความโหดเหี้ยมพอตัว แต่สถานการณ์ที่เปลี่ยนไป โอเอซิสจึงเลื่อนขั้นให้เขาเป็นอัศวินชั้นห้า เพื่อให้เงินเดือนเพียงพอที่จะเลี้ยงดูครอบครัวอันใหญ่โตของเขาได้ โดยแลกกับการที่เขาจะต้องมาหาทางจัดการกับเทพชั่วร้ายด้วยตัวคนเดียวโดยไม่มีอัศวินเทพมาช่วย ซึ่งถ้าดูแล้วมันก็คุ้มกันละนะ เขาจัดการคนชั่ว ส่วนครอบครัวของเขาก็อยู่สบาย ถือเป็นค่าตอบแทนที่คุ้มค่าสุด ๆ
ตอนนี้ภารกิจในโลกของเขามีสามอย่างคือ หนึ่ง สืบให้รู้ว่าอีกฝ่ายมีแผนอะไรและมีใครบ้าง แยกพวกเทพชั่วออกจากมนุษย์ปกติให้ได้ สอง เก็บใครได้ก็เก็บเทพชั่ว ๆ แบบนี้ไม่จำเป็นต้องละเว้น สาม ถ้าสู้ไม่ได้ก็หาทางยื้อให้นานที่สุด จนกว่าโอเอซิสจะกลับมาช่วย
ภารกิจแต่ละอย่างยาก ๆ ทั้งนั้น เพราะเขาไม่สามารถหาพรรคพวกมาช่วยได้ง่าย ๆ เนื่องจากจะจ้างนักรบสกิลเขาต้องมีเงินที่เยอะและหาเงินได้อย่างต่อเนื่อง และก็ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งคือ พวกเทพชั่วแฝงตัวอยู่กับมนุษย์มานาน ทำให้มีมนุษย์บางส่วนเป็นพวกของมันด้วยแน่นอน ถ้าเขาคิดจะรับใครเป็นพวกแล้วคนคนนั้นดันเป็นสุนัขของไอ้เทพชั่วช้าพวกนั้นขึ้นมา เขาอาจจะจบเห่ตั้งแต่ต้นเลยก็ได้ ชีฟเอามือกุมหัวแล้วคิด
'ภารกิจก็ยาก หาคนช่วยก็ไม่ง่าย'
ชีฟตะโกนลั่น
"ปวดหัวโว้ย"


โอเอซิสมองดูสตรีตรงหน้าอย่างเห็นอกเห็นใจ อำนาจที่มากมายมักจะนำมาซึ่งความเห็นแก่ตัว และเห็นแก่พวกพ้อง จนไม่สนซึ่งถูกผิดใด ๆ
"เมธิส เทพผู้มีปัญญา หรือเทพผู้งดงาม ช่างเป็นชื่อที่มีความหมายไพเราะเสียจริง"
เมธิสมีท่าทางเขินอายเล็กน้อย
"ขอบคุณค่ะ ท่านเทพ"
"ชื่อที่ไพเราะเช่นนี้กลับถูกเปลี่ยนและแทนที่ด้วยชื่อที่แสนจะชั่วร้าย ช่างเป็นเหล่าเทพที่ชั่วช้าเสียจริง"
โอเอซิสถอนหายใจออกมาแรง ๆ ให้กับความโหดร้ายของพวกเทพบ้าอำนาจเหล่านี้ ก่อนจะเริ่มถามถึงสิ่งที่ตนอยากรู้
"แม้เจ้าจะพึ่งผ่านเรื่องราวอันโหดร้ายมา แต่ข้าขอถามคำถามเจ้าสักข้อได้หรือไม่"
"เทพผู้มีพระคุณเช่นท่าน จะถามเป็นร้อยคำถามก็ได้ค่ะ"
"สิ่งที่ข้าอยากจะถามเจ้าคือ เจ้าพอจะรู้หรือไม่ว่าเหล่าทวยเทพที่เคยทำร้ายเจ้า ตอนนี้หายไปไหนหมด"
"เรื่องนี้ข้าไม่สามารถตอบท่านได้ เพราะก่อนจะเกิดสงครามข้าเป็นเพียงแค่ศีรษะที่ติดอยู่กับโล่เก่า ๆ ที่ถูกทอดทิ้งเท่านั้น นั่นทำให้ข้าได้รับรู้เรื่องราวเพียงน้อยนิดเท่านั้น"
โอเอซิสฉงนใจเล็กน้อย
"สงคราม สงครามอะไร"
"เป็นเรื่องเล่าของเหล่าทวยเทพค่ะ แม้ข้าจะกลายเป็นศีรษะที่ถูกผูกติดอยู่กับโล่เก่า ๆ แต่หูของข้าก็ยังคงได้ยิน ข้าจึงได้ยินเรื่องเล่าของเหล่าทวยเทพมาบ้าง
ในยุคที่เทพกำลังรุ่งเรือง ได้มีมนุษย์ผู้หนึ่งลุกขึ้นต่อต้าน มนุษย์ผู้นี้ระดมผู้คนที่มีความสามารถพิเศษจากทั่วทุกดินแดน เขาได้นำคนเหล่านั้นเข้าห้ำหั่นทำสงครามแตกหักกับทวยเทพ จนทำให้เกิดการสูญเสียมากมายทั้งฝั่งเทพและมนุษย์ แต่สุดท้ายมนุษย์ก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้
และในอีกห้าร้อยปีต่อมา ก็มีมนุษย์อีกผู้หนึ่งทำเช่นเดียวกัน เขาคร่าชีวิตทวยเทพไปมากมาย สงครามคราวนี้สาหัสยิ่งกว่าเก่า แม้จะมีชัยเหนือศัตรู แต่เกินครึ่งของทวยเทพต่างพากันพ่ายแพ้และดับสูญ
สงครามครั้งที่สองนี้ทำให้ทวยเทพได้เรียนรู้ว่า หากกดขี่จนหนักข้อมากเกินไป มนุษย์ก็จักลุกขึ้นสู้ ทวยเทพจึงได้เปลี่ยนวิธีการในการปกครองเหล่ามวลมนุษย์ แต่วิธีการนั้นข้ามิอาจรู้ได้ เพราะข้าได้ถูกทอดทิ้งเสียก่อน ข้าจึงมิอาจได้ยินเรื่องเล่าใด ๆ อีก"
โอเอซิสเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
"ข้าพลาดซะแล้ว"
ชีฟทำหน้างง
"พลาดยังไงเหรอครับ"
"ข้ามอบพลังให้ศัตรูน่ะสิ"
ชีฟยังคงงงอยู่ดี ซึ่งคนอื่น ๆ ก็ด้วย โอเอซิสหันหน้ามามองชีฟและเริ่มอธิบาย
"รู้มั้ยระบบสกิลที่เจ้าใช้มีที่มายังไง"
ชีฟส่ายหัว
"ไม่ครับ"
"ข้าสร้างมันขึ้นมา เมื่อก่อนเทพอย่างพวกข้า กว่าจะใช้เวทมนตร์เป็นแต่ละอย่าง ต้องพากันฝึกแล้วฝึกอีกกว่าจะใช้ได้ ต้องตั้งสมาธิต้องเรียนรู้นั่นนี่สารพัด กว่าจะชำนาญ"
โอเอซิสยกแก้วชาขึ้นมาดื่ม แล้วเริ่มพูดต่อ
"ดาวเคราะห์ดวงแรกที่ข้าช่วยเหลือจากพวกชั่วร้ายชอบกดขี่ ข้าใช้เวลาฝึกสอนพวกเขาเหล่านั้นอยู่หลายสิบปีกว่าพวกเขาจะใช้เวทมนตร์เป็น และต้องใช้เวลาอีกหลายสิบปีกว่าพวกเขาจะใช้เวทมนตร์เหล่านั้นปกป้องตัวเองได้ ซึ่งมันช้ามาก
ข้าจึงได้คิดค้นระบบสกิลขึ้นมา เพื่อให้เผ่าพันธุ์ที่ด้อยกว่าสามารถเรียนรู้เวทมนตร์ได้เร็วโดยที่พวกข้าไม่ต้องอยู่สอน ซึ่งนั่นจะทำให้เผ่าพันธุ์เหล่านั้นสามารถปกป้องตัวเองได้ในที่สุด"
พูดจบโอเอซิสก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่ แล้วพูดต่อ
"แม้จะมีพลังเวทย์แต่จะใช้ให้ทรงพลังได้นั้น ก็ต้องอาศัยการขับเคลื่อนพลังที่ถูกวิธี และวิธีเหล่านั้น ข้ายัดไว้ในระบบสกิลหมดแล้ว"
แม้จะฟังถึงตรงนี้ชีฟก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี โอเอซิสเห็นหน้าของอีกฝ่ายแล้วก็สาธยายต่อ
"วิธีการใหม่ที่เทพสารเลวเหล่านั้นใช้ปกครองมนุษย์ก็คือ การแฝงตัวอยู่กับมนุษย์หยิบยื่นผลประโยชน์หยิบยื่นความช่วยให้แก่มนุษย์บางกลุ่มที่โลภมาก ให้มนุษย์กดขี่มนุษย์ด้วยกันเอง ส่วนพวกมันก็แอบอยู่เบื้องหลังคอยกอบโกยผลประโยชน์อีกต่อ เพราะฉะนั้นตอนนี้สกิลของข้าได้หลุดไปอยู่ในมือของลูกหลานเทพและลูกหลานมนุษย์ผู้โลภมากเหล่านั้นเรียบร้อย"
เมื่อโอเอซิสพูดจบ ทุกคนในห้องก็พากันนิ่งไร้ซึ่งความคิดเห็นใด ๆ ความเงียบสงบเข้าครอบงำพื้นที่ โอเอซิสถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง ก่อนจะหันไปหาอัศวินของตน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์
"เจ้าจงพาเมธิสผู้นี้ไปยังดินแดนของเรา และมอบชีวิตใหม่ให้นาง จากนั้นจงไปแจ้งอัศวินเกราะดำทุกผู้ให้มาหาข้าโดยเร็ว"
"ครับท่าน"
เมธิสที่อยากจะพูดอะไรออกมาก็ถึงกลับพูดไม่ออก เพราะบรรยากาศโดยรอบนั้นเต็มไปด้วยความเครียด เธอจึงได้แต่ก้มหัวขอบคุณแล้วเดินตามอัศวินออกไป
อัศวินนำตัวเมธิสออกไปจากห้อง ส่วนโอเอซิสตอนนี้ก็ไร้ซึ่งอารมณ์จะเสพสุขเสียแล้ว มือขวายกขึ้นมาโบกเพียงเล็กน้อย เหล่าสตรีผู้งดงามก็พลันสลายหายไป โอเอซิสและชีฟขึ้นจากสระน้ำอุ่น ชีฟที่เปลือยเปล่าทำท่าจะไปเปลี่ยนชุด แต่พอเขาก้มมองดูตัวเอง ก็พบว่าตัวเขานั้นใส่เสื้อผ้าไว้อยู่แล้ว ซึ่งโอเอซิสเองก็เช่นกัน
ชีฟหันไปมองโอเอซิส แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรด้วยสีหน้าอีกฝ่ายที่ดูเคร่งเครียด โอเอซิสเดินไปนั่งลงบนเตียง ก่อนจะหยิบรีโมทโทรทัศน์มาเปิดดูรายการต่าง ๆ เพื่อฆ่าเวลารอเหล่าอัศวิน ส่วนชีฟที่ไม่รู้จะทำอะไรก็ได้แต่เดินไปนั่งที่โซฟารับแขกที่อยู่ใกล้ ๆ กันแล้วนั่งอยู่เงียบ ๆ
โอเอซิสโน้มตัวนอนลงบนเตียงอย่างเกียจคร้าน ส่วนชีฟก็เปิดหน้าต่างเมนูสกิลตัวเองขึ้นมาดู การเอาชนะเหล่านักรบสกิลมาได้ ก็ทำให้ค่าประสบการณ์ของเขาเพิ่มขึ้นมาในปริมาณหนึ่ง ชีฟเปิดเมนูศึกษาดูเหล่าเมล็ดพันธุ์ปีศาจอย่างละเอียด ในตอนแรกที่เขาปลดล็อกสกิลนี้มา เขามีเมล็ดพันธุ์กรอบทองเพียงแค่เมล็ดเดียวคือราชินีแห่งความงาม แต่ตอนนี้ด้วยการที่ผ่านการต่อสู้มา ทำให้ทักษะความชำนาญของสกิลถึงเงื่อนไขที่กำหนด ตอนนี้จึงมีเมล็ดพันธุ์กรอบทองเพิ่มขึ้นมาอีกสองเมล็ด นั่นคือบัวทมิฬกับรากปีศาจ
บัวทมิฬมีความสามารถในการให้กำเนิดปีศาจหนึ่งตน โดยจะต้องมอบพลังชีวิตให้แก่ดอกบัว โดยดอกบัวจะใช้เวลาฟูมฟักปีศาจอยู่หนึ่งนาที และเมื่อดอกบัวบานปีศาจก็จะถูกปลดปล่อยออกมา โดยพลังของปีศาจตนนั้นจะเทียบเท่ากับก้อนพลังชีวิตที่ใส่ลงไป
รากปีศาจพืชที่สามารถดูดกลืนอินทรีสารมาเปลี่ยนเป็นพลังของตนและขยายเติบโตได้เรื่อย ๆ ตามพลังที่มี รากปีศาจเป็นพืชที่หากไม่ทำลายทุกส่วนของต้นในครั้งเดียว ก็จะสามารถเกิดใหม่ได้เรื่อย ๆ
ชีฟไล่อ่านข้อมูลที่เหลืออย่างละเอียด ก่อนจะเปลี่ยนไปดูหน้าต่างเมนูเมล็ดพันธุ์ธรรมดา ซึ่งตอนนี้มีเมล็ดพันธุ์กรอบทองถูกปลดล็อกมากมาย เช่น แอปเปิลทองคำที่กินแล้วจะมีผิวพรรณที่เปล่งปลั่งและสวยงาม หรือ บัวบานพันปีที่สามารถยืดอายุขัยของสิ่งมีชีวิตออกไปได้ ซึ่งโดยรวมแล้วเมล็ดพันธุ์ธรรมดาเหล่านี้ก็คือเหล่าพืชที่มีไว้สำหรับสร้างประโยชน์ใช้สอยให้แก่ผู้ที่ปลูกขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นการนำไปขายหรือรับประทานเอง
ชีฟไล่อ่านพืชกรอบทองไปเรื่อย ๆ ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับโสมวัยเยาว์เข้า ในข้อมูลระบุไว้ว่า ผู้ใดที่รับประทานโสมวัยเยาว์เข้าไปร่างกายจะย้อนวัยกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง โดยผลของโสมวัยเยาว์จะคงอยู่แค่สองชั่วโมงก่อนที่ผู้ที่กินเข้าไปจะกลับเป็นสภาพเดิม นั่งอ่านความสามารถของพืชชนิดนี้ชีฟก็แอบยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับตัวเอง ก่อนจะนึกถึงใครบางคน เมื่อกำลังว่างอยู่ชีฟก็ดำเนินการเร่งโตโสมวัยเยาว์เหล่านี้ขึ้นมาปริมาณหนึ่ง ก่อนจะเก็บเกี่ยวเอาไว้ในช่องเก็บของ
"หืม"
เมื่อเก็บเกี่ยวโสมจนเสร็จเรียบร้อย สายตาของชีฟก็ไปสะดุดเข้ากับพืชชนิดหนึ่งที่มีชื่อว่า ราชินีแห่งความงาม ซึ่งเขาจำไม่ได้ว่าไปเผลอเก็บเกี่ยวอีกฝ่ายมาตอนไหน ชีฟลองเรียกออกมาจากช่องเก็บของ
ปุ่ง ต้นไม้ต้นเล็กที่มีแขนขาคล้ายมนุษย์ แต่มีหัวเป็นดอกไม้ตูม ๆ ที่มีปากอันแหลมคม ปรากฏตัวออกมาตรงหน้าชีฟ ขนาดตัวของมันดูเล็กจ้อยและมีความสูงเลยโซฟาที่ชีฟนั่งขึ้นมาเพียงนิดเดียว
แม่ราชินีน้อยแม้จะไม่มีตา แต่มันก็ทำท่ามองซ้ายมองขวาราวกับมองเห็น มันหันหัวมาทางชีฟและจ้องมองอีกฝ่ายนิ่ง ก่อนจะหันไปมองทางโอเอซิส แล้ววิ่งกระโจนเข้าใส่อีกฝ่ายที่ไม่ทันรู้ตัว
โอเอซิสโวยวายลั่น
"เอามันออกมาทำไม เอามันกลับไปเดี๋ยวนี้"
ราชินีตัวน้อยพุ่งเข้าแทะหัวของโอเอซิสอย่างเมามัน แม้มันจะกัดไม่เข้า แต่มันก็พยายามจู่โจมใส่โอเอซิสไม่หยุด
ชีฟมีท่าทีตื่นตกใจอย่างหนัก ก่อนจะพยายามเข้าไปแยกราชินีแห่งความงามออกมา


ภายในห้องของโอเอซิส อัศวินเกราะสีดำทมิฬสี่คน สามชายหนึ่งหญิง กำลังพากันยืนดูท้องฟ้านอกระเบียงด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ท้องฟ้านอกระเบียงตอนนี้ถูกโอเอซิสเปลี่ยนให้เป็นภาพแผนที่จักรวาลขนาดใหญ่ ในแผนที่มีลูกศรสามเหลี่ยมสีแดงจำนวนมาก กำลังพากันมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่ง
เดรโกว อัศวินหมายเลขหนึ่ง พูดขึ้น
"พวกปีศาจโดนเราใช้วงแหวนเวทย์ปิดกั้นมิติเอาไว้ พวกมันจึงใช้วิธีเดินทางด้วยความเร็วเหนือแสงแทน แบบนี้ต้องใช้เวลาอีกร้อยปีถึงจะมาถึงโลก"
เรฟาย อัศวินหญิงเพียงหนึ่งเดียว พูดขึ้นบ้าง
"มันไม่มาโลกหรอก แต่มันมุ่งเป้ามาที่นี่ต่างหาก"
เรฟายชี้ไปที่ดาวเคราะห์ดวงหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายโลก
พ็อย อัศวินหมายเลขสี่ มองดาวเคราะห์ดวงนั้นอย่างเพ่งพินิจ
"ดาวดวงนั้นเราเคยไปช่วยเมื่อหลายสิบปีก่อนนี่"
เรฟายตอบ
"ใช่ แต่กองทัพปีศาจใหญ่ขนาดเจ็ดดาวเคราะห์ ต่อให้ฝึกฝนสกิลมาแล้วเป็นสิบปี ยังไงก็สู้ไม่ไหว"
วอชเชอร์ อัศวินหมายเลขสาม มองอย่างคิดวิเคราะห์
"เจ็ดดาวเคราะห์ ถ้าเราจะสู้โดยไม่สูญเสียคนของเราเลย เราคงต้องใช้กำลังทั้งหมดที่มี ซึ่งนั่นเราคงจะต้องทิ้งโลกนี้ไป"
โอเอซิสที่ยืนฟังอยู่นานเอามือซ้ายกอดอกแล้วเอามือขวาลูบคาง ก่อนจะเอ่ยถาม
"ใช้เวลาเท่าไหร่กองทัพขนาดมหึมานั่นถึงจะถึงดาวเคราะห์ดวงนั้น"
เรฟายตอบให้
"หนึ่งเดือนค่ะ"
"หนึ่งเดือน สัญญาลักษณ์เรืองแสงสีแดงเข้มข้นขนาดนี้ ในกองทัพนั่นคงเต็มไปด้วยขุนพลปีศาจระดับสูง"
วอชเชอร์ออกความเห็น
"พวกปีศาจอาจจะคิดเปลี่ยนเป้าหมายไม่เอาโลกแล้วก็ได้"
โอเอซิสส่ายหัว
"ไม่ใช่"
โอเอซิสตอบเสร็จก็นิ่งคิด นั่นทำให้เหล่าอัศวินพากันเงียบไปด้วย ครู่หนึ่งโอเอซิสก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ
"เรากำลังโดนมัดมือชก"
วอชเชอร์ถามอย่างสงสัย
"ยังไงครับ"
"กองทัพทรงพลังขนาดนั้น ถึงจะใช้กองทัพของเราทั้งหมด ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อย ๆ สามปีกว่าจะจัดการได้ และไหนจะต้องอพยพประชาชนเพื่อไม่ให้โดนลูกหลง ประตูมิติที่เราเชื่อมกับโลกไว้ คงจะต้องถอนคืนก่อนทั้งหมด"
เรฟายมีท่าทีตกใจ
"ถ้าเป็นแบบนั้นโลกคง"
โอเอซิสพยักหน้า
"ใช่ ปกป้องอีกโลกเสียอีกโลก พวกชั่วนั่นวางแผนไว้หมดแล้ว"
"แล้วเราจะทำยังไงดีคะ"
โอเอซิสนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองชีฟที่ยืนดูอยู่ด้านหลังพวกเขา โดยบนหัวของชีฟนั้นมีปีศาจดอกไม้ตัวเล็กเกาะอยู่ด้วย
"พวกเจ้าทั้งสี่ มีใครรู้มั้ยว่าทำไมดอกไม้นั่นถึงเชื่อฟังเด็กหนุ่มคนนั้น โดยไม่มีสกิลควบคุม"
เรฟายแปลกใจ
"เป็นไปไม่ได้ พืชปีศาจไม่เคยเชื่อฟังใครมาก่อน แม้แต่ราชาปีศาจ พวกมันยังต่อต้าน"
วอชเชอร์เดินเข้าไปใกล้ชีฟ
"เจ้าเป็นใคร พ่อหนุ่ม"
ราชินีแห่งความงามส่งเสียงขู่ฟ่อ ๆ อยู่บนหัวของชีฟ
ชีฟเกาหัวเล็กน้อย เพราะเขาก็เป็นคนปกตินี่แหละ
"เอ่อ ผมก็..."
โอเอซิสตัดบทให้
"มนุษย์ธรรมดา"
ดวงตาของวอชเชอร์เรื่องแสงสีแดงขึ้นมา
"มนุษย์จริงด้วย งั้นคงไม่มีอะไรต้องถามเจ้า"
วอชเชอร์หันไปจ้องมองพืชตัวเล็กที่อยู่บนหัวชีฟแทน
"หนุ่มผู้นี้เป็นใคร ทำไมเจ้าจึงเชื่อฟังเขา"
เจ้าดอกไม้จ้องกลับก่อนจะพูดภาษาแปลก ๆ ออกมา
"##$$#@#$@#"
วอชเชอร์หันกลับไปมองอัศวินคนอื่น
"มีใครเข้าใจภาษาของเจ้านี่บ้าง"
ทุกคนส่ายหัว นั่นรวมถึงโอเอซิสด้วย
เจ้าดอกไม้ใช้มือซ้ายชี้ไปที่มือขวาของมันหลายครั้ง วอชเชอร์เห็นแล้วก็พูดออกมา
"นี่เจ้าจะบอกว่าเจ้าใช้ภาษามือได้"
เจ้าดอกไม้พยักหน้า ก่อนจะโชว์มือขวาที่เป็นรากไม้มีห้านิ้วเหมือนกับมนุษย์ขึ้นมา จากนั้นก็หันหลังฝ่ามือไปให้เหล่าเทพ ก่อนจะกำนิ้วก้อยนิ้วนางนิ้วชี้และนิ้วโป้งลงมา เหลือไว้เพียงนิ้วกลางที่ชูตั้งอยู่
วอชเชอร์มีสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด
"แก"
เจ้าดอกไม้หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ โดยไม่สังเกตเลยว่าเจ้าของศีรษะที่มันเกาะอยู่กับกำลังมีเหงื่อไหลออกมาเต็มใบหน้า แม้ในห้องจะเปิดแอร์ไว้เย็นฉ่ำก็ตาม
วอชเชอร์ชักดาบอัศวินสีแดงที่ข้างเอวออกมา ราชินีแห่งความงามใช้ขาที่เป็นรากของมันยืดออกแล้วจุ่มลงไปในสระน้ำ ก่อนจะขยายใหญ่กลายเป็นดอกไม้ขนาดยักษ์เช่นเดิม พร้อมกับมีหน่อดอกสีม่วงปรากฏออกมาสี่ดอก ก่อนจะแยกเขี้ยวใส่อีกฝ่าย
โอเอซิสพูดด้วยน้ำเสียงอันเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง
"หยุด!"
วอชเชอร์เก็บดาบของตัวเองเข้าฝัก ส่วนราชินีแห่งความงามก็สลายหน่อที่เป็นดอกสีม่วงของตัวเองทิ้งไป แต่ยังคงขนาดเท่าเดิมเอาไว้ แล้วมาอยู่ข้าง ๆ ชีฟ ส่วนชีฟก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
โอเอซิสหันไปมองเรฟายที่เปิดหน้าต่างโฮโลแกรมขึ้นมาตรงหน้าตนเอง
"หาเจอมั้ย"
"ค่ะ เจ้าดอกไม้นั่นใช้ภาษาปีศาจที่มีความเก่าแก่เป็นอย่างมาก ข้าคงต้องขอเวลาอีกสักหน่อยในการใส่ภาษานี้ลงไปในระบบ"
โอเอซิสมองไปทางชีฟเมื่อคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แล้วเผยรอยยิ้ม
"ข้าไม่รู้เกี่ยวกับเจ้า เทพชั่วช้าพวกนั้นก็ไม่รู้เช่นกัน"
วอชเชอร์หันกลับไปมองโอเอซิส
"ท่านมีแผนแล้ว"
โอเอซิสยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ใช่ พวกเราจะทำตามแผนของพวกมัน เราจะถอนตัวจากดาวโลก"
หลังจากบอกแผนการบางอย่างให้ชีฟเสร็จ โอเอซิสก็ส่งชีฟกลับบ้านในตอนเช้าของอีกวัน ชีฟเดินเข้าไปในบ้าน ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงกว่า แต่อีฟยังกระโดดเชือกเล่นอยู่เลย ชีฟจึงเข้าไปทักน้องสาว
"อีฟ วันนี้ไม่มีเรียนเหรอ"
อีฟยิ้มแล้วตอบ
"วันนี้วันเสาร์ค่ะ"
ชีฟชะงักนิดหน่อย
"เอ่อ จริงด้วย แล้วครูน้ำตาลละ"
"นอนหลับอยู่บนห้องของพี่ชาย"
ชีฟลูบหัวอีฟอย่างเอ็นดู
"ขอบใจนะ"
จากนั้นชีฟก็เดินไปที่ครัวหลังบ้าน ก่อนจะใช้เครื่องปั่นทำน้ำปั่นโสมออกมา แล้วถือแก้วขึ้นไปบนห้อง เมื่อเปิดประตู ชีฟก็แอบเหลือบมองครูสาวแสนสวยที่นอนคว่ำอยู่บนเตียง แก้วน้ำถูกวางไว้บนหัวเตียง ก่อนที่เจ้าของแก้วจะกระโดดขึ้นไปสวมกอดครูสาวจากด้านหลัง
"ที่รักจ๋า"
ครูน้ำตาลตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย ก่อนจะหันไปมองแฟนหนุ่มของเธอ
"กลับมาแล้วเหรอ"
"มีของดีมาให้กินด้วย"
"อะไร"
ครูน้ำตาลลุกขึ้นนั่งโดยมีชีฟลุกตามขึ้นมา ชีฟชี้ไปที่แก้วน้ำบนหัวเตียง
"น้ำปั่นย้อนอายุ ดื่มแค่อึกเดียว ร่างกายก็จะเด็กลงห้าถึงสิบปี"
ชีฟพูดแล้วยิ้มแฉ่งก่อนจะพยักหน้าให้อีกฝ่ายดื่ม
ครูน้ำตาลมองแก้วน้ำบนหัวเตียง ความคิดบางอย่างก็เริ่มทำให้เธอมีน้ำโหขึ้นมา
"จริงมั้ยเนี่ย"
ชีฟพยักหน้า
"อืม ๆ"
ตลอดมาชีฟทำตัวดี ไม่มีท่าทีสนใจสาวอื่น และเหตุการณ์ตอนเจ้าสัวขู่จะทำร้ายเธอที่พ่อเธอเล่าให้เธอฟังก็ทำให้เธอมั่นใจ แฟนเด็กตรงหน้าของเธอมากขึ้น ถึงอีกฝ่ายจะหื่นไปนิด แต่อย่างอื่นก็เข้ากับเธอได้หมด นั่นทำให้เธอไม่เคยคิดมากอะไรเลย นอกจากเรื่องอายุที่ห่างกันมาก เรื่องนี้ทำให้เธอแอบน้อยใจเล็กน้อยว่าอีกฝ่ายจะเบื่อเธอเข้าสักวัน เมื่อเธอแก่ตัว
เมื่อตอนนี้อีกฝ่ายหาเรื่องทำให้เธอเป็นสาวแรกรุ่นเพื่อขอมีเพศสัมพันธ์กับเธอในตอนที่ยังสาว อยู่ดีดีความโกรธมันก็พุ่งขึ้นมา
เพี๊ยะ! มือขวาประทับเข้าที่แก้มซ้ายของชีฟเต็มแรง รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปอย่างรวดเร็ว สายตาอันดุดันของครูน้ำตาลจ้องมองชีฟเขม่น บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที
"รักพี่แค่ตัวเหรอ"
ชีฟมีอาการสั่นกลัวเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงเบา
"มะ ไม่ใช่ ผมขอโทษ"
ครูน้ำตาลที่เห็นอีกฝ่ายกลัวเธอจนตัวสั่นก็แอบเห็นใจเล็กน้อย แต่บางอย่างเด็กตรงหน้าเธอมันก็ทำเกินไป
ชีฟก้มหน้ามองเตียงและไม่กล้าสบตา ครูน้ำตาลที่เห็นดังนั้นก็ดึงชีฟมากอดไว้ในอ้อมอก ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แล้วใช้มือลูบแผ่นหลังชีฟอย่างแผ่วเบา
"กลัวมั้ยเมื่อกี้"
ชีฟพยักหน้า
"งั้นอย่าทำอีกนะ พี่ไม่ชอบ"
ชีฟพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะกอดครูน้ำตาลไว้แน่น แต่สักพักชีฟก็ผละออกจากครูน้ำตาล
"ผมขอตัวไปข้างล่างก่อนนะ"
ว่าแล้วชีฟก็ออกจากห้องไป
ครูน้ำตาลมองอีกฝ่ายอย่างสงสารเล็กน้อย แต่อีกฝ่ายดันทำเกินไปจริง ๆ เธอจึงต้องสั่งสอนบ้าง ครูสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นเธอก็เหลือบไปมองแก้วน้ำที่อยู่บนหัวเตียง
"ลืมไว้อีก"
ครูน้ำตาลถือแก้วน้ำขึ้นมาแล้วลุกจากเตียง แต่เมื่อสายตาเธอเหลือบไปเห็นเงาตัวเองจากกระจกตรงโต๊ะเครื่องแป้ง เธอก็เกิดความคิดบางอย่าง
'อึกนึงลดห้าถึงสิบปีงั้นเหรอ'
ครูน้ำตาลจ้องมองแก้วน้ำในมือ ก่อนที่ความคิดบางอย่างจะทำให้เธอเผลอไปหยิบหลอดส่วนตัวออกมาจากกระเป๋าที่โต๊ะแล้วใส่ลงไปในแก้ว
'ถ้าจิบนึงจะลดกี่ปีเนี่ย'
ริมฝีปากค่อย ๆ ขยับเข้าไปประทับที่หลอดดูดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
พรวด ชีฟเปิดประตูกลับเข้ามาในห้อง
"พี่ ผมลืมกะ..."
ครูสาวสะดุ้งสุดตัวก่อนจะเผลอดูดน้ำเข้าไปอึกใหญ่ ชีฟจ้องมองครูสาวแล้วกะพริบตาปริบ ๆ เมื่อกี้พึ่งจะโกรธหนักจนตบเขาอยู่เลย
ครูน้ำตาลหันมาจ้องมองชีฟ และเหมือนพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เธอก็รู้สึกมึนหัวเสียก่อน แก้วถูกวางทิ้งใส่โต๊ะเครื่องแป้งอย่างแรง ก่อนที่เธอจะล้มลงบนเตียง ร่างกายที่มีทรวดทรงที่ใหญ่โต ก็ค่อย ๆ หดเล็กลงทีละเล็กละน้อย เล็กลงจนกระทั่งเธอกลายเป็นสาวน้อยที่มีอายุราว ๆ สิบสามสิบสี่ปี
ชีฟเดินเข้าในห้องเพื่อดูอาการของครูสาว ก่อนจะขึ้นไปนั่งข้าง ๆ ครูน้ำตาลเมื่อหายมึนหัวก็ลุกขึ้นนั่งแล้วจ้องมองเงาตัวเองในกระจก ตอนนี้ครูสาวเหมือนกับสาวน้อยตัวเล็กที่ใส่ชุดนอนของผู้ใหญ่ เธอมองสำรวจร่างกายตัวเองที่ดูอ่อนเยาว์แล้วแอบอมยิ้มเล็กน้อย แต่เมื่อเธอนึกขึ้นได้ว่ามีไอ้หื่นมันนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอก็ตีหน้าเครียดแล้วหันไปจ้องอีกฝ่าย
ชีฟจ้องครูตาโต แม้จะดูเล็กลงมาก แต่สำหรับเด็กอายุสิบสามสิบสี่แล้ว ขนาดหน้าอกของเด็กสาวตรงหน้ามันก็ยังดูใหญ่อยู่ดี ชีฟยิ้มแล้วพูด
"ใหญ่แต่เด็กเลยเหรอ"
ครูน้ำตาลก้มมองหน้าอกของตัวเอง ชุดนอนบาง ๆ ที่เอาไว้ยั่วยวนอีกฝ่ายมันทำให้ชายตรงหน้าสามารถเห็นหน้าอกของเธอได้ชัดเจน เธอจ้องมองแฟนของเธอเขม่น แล้วถามเสียงดุ
"จะเป็นตลอดไปมั้ยเนี่ย"
ชีฟยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วตอบ
"สองชั่วโมง เหลือเฟือ"
ครูน้ำตาลคิ้วกระตุกกึกกึก ไอ้เด็กตรงหน้าเธอมันไม่เข็ด ครูสาวยิ้มหวานให้อีกฝ่ายก่อนจะเอามือไปโอบรอบคอ
ชีฟมองครูเด็กสาวตรงหน้าอย่างฝันหวาน แต่แล้วก็ต้องมีอันชะงักเมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้นแล้วแทงเข่าใส่หน้าอกของเขาเต็มรัก
"อยากได้โลลินักใช่มั้ย ห๊ะ อยากได้นักใช่มั้ย"
ครูเด็กสาวแทงเข่าซ้ายเข่าขวาใส่อีกฝ่ายไม่ยั้ง ชีฟจุกจนร้องไม่ออก จึงได้แต่ทำหน้าที่เป็นกระสอบทรายที่ดีต่อไป


บทที่1
เมื่อนานมาเเล้วได้บังเกิดสงครามครั้งใหญ่ การต่อสู้ระหว่างทั้งยอดยุทธ์ทั่วทั้งพิภพฮั่วกับสัตว์ประหลาดจากต่างมิติ จนเกิดเป็นศึกสะท้านฟ้าสะเทือนเเผ่นดิน ล้างผลาญร้อยดินเเดนจนดับสูญ ยอดยุทธ์ล้มตายดุจต้นหญ้าเหี่ยวเฉาทอดร่างยาวสุดขอบจักรวาล จนผู้นำในครานั้นถูกขนานนามว่าสี่จักรพรรดิ
แสนปีต่อมา
ณ ดินเเดนที่ห่างไกล
เมืองล่องนภา
สนามฝึก ตระกูลเฉิน
"ขยะ!"
ร่างของเด็กหนุ่มที่นอนขดตัวอยู่ ถูกเตะจนกระเด็น ร่างของเขากลิ้งไปตามพื้น ทำให้ทั่วร่างเต็มไปด้วยฝุ่นดินเเละความเจ็บปวด
"ถุ้ย เเล้วอย่ามาที่สนามฝึกอีกนะ ไม่อย่างนั้น ข้าจะทุบตีเจ้าทุกครั้งที่เจอ!" ว่าเเล้วเด็กหนุ่มผู้ลงมือก็ก้าวเดินออกไปจากสนามฝึก
เด็กหนุ่ม นาม เฉินตง ลุกขึ้นยืน ดวงตาของเขาสาดไปทั่วสนามฝึก สิ่งที่พบเจอมีเพียงสายตาดูดถูกเเละดูเเคลน มันช่างทิ่มเเทงเขาอย่างมาก ทั้งๆที่เป็นคุณชายเหมือนกัน มีบิดาเป็นผู้นำตระกูลเหมือนกัน ทว่าการปฏิบัติกลับต่างกันลิบลับ
ปีนี้อายุครบ 15 ปี เฉินตง บุตรชายคนรองของผู้นำตระกูลเฉิน เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เขาเกิด บนเมฆที่ลอยสูง ปรากฏชั้นฟ้าสรวงสรรค์ขึ้นมาเก้าชั้น นิมิตหมายนี้ให้ผู้ใดทำนายย่อมต้อง ได้ผลออกมาจากผู้ที่เกิดยามนั้น จะเป็นใหญ่ในอนาคต ตระกูลเฉินครานั้นก็วาดหวังเช่นกัน ใครจะคาดเดาได้เล่า พอคลอดทารกออกมากลับเป็นฝาเเฝดชายหญิง ร่างกายเด็กน้อยทั้งคู่กลับพิการ จุดชีพจรล้วนตีบตัน ไร้หนทางเปิด ไม่สามารถเป็นผู้ฝึกตนได้
มารดาของเฉินตง ถูกกักตัวในตำหนักเย็นด้วยเหตุนี้ ทำให้นางตรอมใจจนตาย ทิ้งเฉินตงวัยสองขวบกับฝาเเฝดทารกชายหญิง ให้เผชิญหน้ากับโลกเพียงสองคน
เวลาผ่านไปครบ 15ปีนับเเต่เหตุการณ์อาเพศเมื่อครั้งนั้น เฉินตงเเละน้องสาวเฉินหยูได้เติบโตขึ้น เฉินตงล้วนทำทุกอย่างเพื่อน้องสาว วันนี้เดินทางมายังสนามฝึกก็เพื่อรับเอาเม็ดยาพื้นฐานระดับต่ำ หนึ่งเม็ด เพื่อเอามันกลับไปให้น้องสาวได้กิน เนื่องจากนางอ่อนเเอมาตั้งเเต่เกิด เเต่ไม่นึกว่าเฉินจงที่เดิมทีไม่น่าจะมาที่สนามฝึกวันนี้กลับโผล่หน้ามาวะได้ น้องชายคนละเเม่ของเขาจะเข้ามาขวางเเละทุบตีเขา
เรื่องพวกนี้ล้วนเกิดขึ้นเกือบทุกวัน ทำให้วันไหนเฉิินจงมา สองพี่น้องล้วนหลีกหนี ไม่คาดว่าอีกฝ่ายจะล่วงรู้ว่าตนเดินทางไปวันนี้ จึงได้ดักรอจัดการ เดาว่าคงมีใครสักคนในสนามฝึกนำข่าวไปบอกเฉินจง
"เจ้านั่นไม่ยั้งมือสักนิด" เฉินตงเอ่ยพลางหอมสังหารของตนเองไปยังเรือนที่ตั้งอยู่ห่างจากไปจนสุดขอบจวนตระกูลเฉิน ที่มีเรือนไม้เก่าๆ ตั้งอยู่ ด้านข้างมีบ่อน้ำ ห้องครัวเก่าๆ เเละเรือนไม้เก่าๆ หลังใหญ่
เฉินตงเดินไปข้างบ่อน้ำ ใช้ลอกเชื้อดึงน้ำจากถังไม้ขึ้นมาเเละชะระล้างกาย พลันนั้นมีเสียงเปิดประตู
"ท่านพี่" เสียงเล็ก ของเด็กสางดังขึ้น
เฉินตงฝืนความเจ็บปวด ยิ้มออกไป
"เสี่ยวหยู"
เขาเดินเข้าบ้านทันทีพร้อมกับล้วงเม็ดยาเม็ดหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ร่างของฝาเเฝดหญิงของเขาปรากฏ ทว่าร่างกายของนางกลับราวเด็กเจ็ดเเปดขวบ ทั้งๆที่อายุเท่าๆกันเเท้ๆ อายุยิ่งเยอะ ยิ่งตัวเล็กลง ทำให้นางกลายเป็นน้องสาวของเฉินตงไปโดยปริยาย
"เสี่ยวหยู นี่คือเม็ดยารากฐาน กินซะ" เฉินตงกล่าวเเล้วประคองร่างของน้องสาวขึ้นมา เด็กหญิงผู้นี้เกิดมาร่างกายอ่อนเเอยิ่ง เดินเหินสิบยี่สิบก้าเหนื่อยหอบเหงื่อเเตกพลั่ก จนใจที่ไม่มีเงินตำลึงพานางไปรักษา ได้เเต่ใช้เม็ดยารากฐานที่เเจกจ่ายภายในตระกูลบำรุงรางกาย
"ท่านพี่ ข้าทรมานเหลือเกิน" เฉินหยูเเม้ไม่อยากกิน เเต่เฉินตงกลับยัดยาใส่ปากของนาง ไม่ทันได้ตั้งตัวมันก็ละลายในปากร่างกายดูดวับไปเสียเเล้ว
"เสี่ยวหยู อาการของเจ้าล้วนไม่อาจชักช้าได้ พี่เก็บเงินได้ห้าตำลึง ยังขาดอีกสักเล็กน้อย เมื่อถึงมือพวกสำนักเเพทย์ น้องพี่ก็จะหายดีเเล้ว" เฉินตงอุ้มน้องสาวขึ้นมาพลางกอดเเนบอก เด็กสาวยิ้มออกมา ร่างกายของเฉินหยูตอนนี้ราวกับเด็กทารกหญิงก็มิปาน
"ท่านพี่ เสี่ยวหยู ขอโทษที่ทำให้ท่านลำบาก"
"ไม่เลยๆ อย่าได้คิดเช่นนั้น ข้าได้ยินว่าอาการป่วยของเจ้าห้ามคิดด้านลบเป็นอันขาด เชื่อฟังพี่ชายเจ้า" เฉินตงตอบพลางอุ้มร่างนั้นเข้าไปยังนอกเรือน เขาจัดเเจงอาบน้ำให้น้องสาว เเละอุ้มกลับมาสวมเสื้อผ้าวางไว้บนเตียงเเละห่มผ้าให้ เด็กน้อยหลับปุ๋ยไปอย่างง่ายดายเหมือนเช่นทุกวัน
"อาการเสี่ยวหยูหนักขึ้นทุกวัน หากปล่อยไปเเบบนี้หนึ่งปี นางคงกลายเป็นทารกที่พึ่งคลอดเเน่" เฉินตงกล่าวอย่างนุ่งลงยังตอไม้นอกเรือน
เดิมทีเฉินตงคิดไปหาสำนักเเพทย์ ทว่าค่าตรวจก็สิบตำลึงเเล้ว เขาเก็บเงินถึงสามปีจึงได้ห้าตำลึง อีกห้าเขาจะไปเสาะหาจากที่ใดกัน เฉินตงมืดเเปดด้านเเล้วตอนนี้ เขามิอาจเป็นผู้ฝึกตนได้ ดังนั้นจึงต้องทำงานรับจ้างนอกจวน เบี้ยหวัดต่อเดือนน้อยลงทุกเดือน ตอนนี้เหลือเเค่เดนอืนละหนึ่งร้อยอีเเปะ ไม่พอซื้อยาด้วยซ้ำ
"ได้ยินว่าที่นรกดำ มีสมุนไพรมากมาย หากข้านำพวกมันออกมาสักต้นสองต้น คงมใีค่ารักษาพอสำหรับเสี่ยวหยู" เฉินตงขบคิด ทว่านรกดำเเห่งนั้น คือป่าโบราณที่มีอสูรเเละสัตวืร้ายมากมาย ขนาดจอมยุทธ์ก้าวย่างเข้าไป ยังรอดกลับมาได้เพียง 2ใน10ส่วนเท่านั้น คนธรรมดาที่ไร้วรยุทธ์เช่นเขาเข้าไป คงกลายเป็นอาหารของพวกนั้นเเน่นอน เเต่ทางเลือกของเฉินตงมีน้อยเหลือเกิน น้อยจนเขากนด่าต่อสวรรค์ว่าเหตุใดจึงมิให้พวกเขาสองพี่น้องตกตายตั้งเเต่เกิด!
"ข้าต้องไปที่นรกดำ" เฉินตงกล่าวออกมา พลางลุกขึ้นยืน "ตอนนี้พึ่งเช้าตรู่ เข้านรกดำไปไม่อาจเดินออกมาได้ทันทีเเน่นอน ข้าต้องเผื่อเวลาหลบหนีพวกอสูรด้วย หากเลวร้ายสุด ต้องนอนที่นั้นหนึ่งคืนเพื่อหลบซ่อนตัว ช่วงเช้าค่อยออกมาจากนรกดำ"
เเม้ร่างกายจะบาดเจ้บ ก็ไม่ได้ทำให้เฉินตงท้อ เขาหยิบเอามีดพร้าในครัว เเบกตะกร้าไม้ไผ่สานอันใหญ่ เเละเดินออกจากประตูหลัง ส่วนเสี่ยวหยู เขามั่นใจว่าไม่มีใครกล้าเดินทางไปที่เรือนของเขา ไม่สิเพราะไม่จำเป้นมากกว่า หลังจวนจึงร้างเเละไม่มีผู้ใดย่างกลายเข้ามานานนับสิบปีเเล้ว


บทที่ 2
นรกดำ คือชื่อของป่าโบราณ ที่ไม่เคยมีใครสำรวจมันได้อย่างทั่วถึงมาก่อน เพราะที่นั่นอันตรายอย่างมาก อสูรในส่วนลึกของนรกดำ ล้วนมีอายุถึงร้อยปีเป็นอย่างน้อย ซึ่งอสูรอายุร้อยปีนั้น นับว่าเเข็งเเกร่งอย่างมาก มันทรงพลังมากกว่าผู้นำตระกูล บิดาผู้นั้นของเฉินตง
เดินมาหนึ่งชั่วยาม เฉินตงก็มาถึงชายป่า นรกดำก็สมกับชื่อของมัน เพียงทอดสายตามองเข้าไปด้านใน ล้วนมืดมิด ราวกับว่าที่นั่น มีเเต่กลางคืนไม่มีกลางวันเลย
เฉินตงกลืนน้ำลายอึก ทำใจกล้าเเละย่างสามขุมเข้าไปในนรกดำ
สถานที่ : นรกดำ
มืด มืดมาก
สิ่งเเรกที่เฉินตงพบ เขาก้มมองพื้นเเละเงยหน้าสำรวจรอบๆ อย่างระเเวดระวัง ขณะเดียวกันสอดสองหาสมุนไพรตามพื้นไปด้วย ด้วยเพราะน้องสาวป่วย เขาจึงศึกษาตำราสมุนไพรมาบ้าง ทว่าตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกสนุมไพรหรอก ตราบใดที่เจอ ต่อให้มันมีพิษเขาก็จะเก็บไปขาย!
เฉินตงยังคงเดินต่อไป เข้าลึกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งดวงตามองเห็นบางอย่าง
มันคล้ายกับดอกกุหลาบ ทว่ากลับมีสีเหลืองทอง พร้อมกับปลดปล่อยบางอย่างคลา้ายกับสายฟ้าออกมาที่ดอกของมัน
เฉินตงสำรวจรอบๆ ตั้งบนต้นไม้ พุ่มไม้ กระทั่งบนพื้น เมื่อไม่เห็นว่ามีสิ่งใดอยู่ ก็เคลื่อนตัวเข้าหาอย่างเชื่องช้าเเละใช้พร่าในมือตัดเข้าที่ลำต้นเล้กๆของกุหลาบสายฟ้า ที่เขาพึ่งจะตั้งชื่อให้กับมัน
ทว่าเพียงเเละคมมีดสัมผัสกับตัวลพต้น เฉินตงพลันถูกกระเเสไฟฟ้าดูดเข้าให้ เเต่เอาใช้เเรงค่อนข้างมาก ก่อนที่มีดพร้าจะกระเด็นหลุดจากมือ กุหลาบดอกนั้นก็ถูกตัดจนขาดร่วงกับพื้น
เฉินตงก้มมองมือที่สั่นเราะโดนซ็อตพลางใช้มืออีกข้างหยิกเเละตีบที่เเขนขวาที่ชาจนเเทบไร้ความรู้สึก ดอกกุหลายายฟ้าไม่ได้สีสดเช่นก่อนหน้า สายฟ้าที่มันปล่อยออกมาเองก็หายไปเช่นกัน คาดว่าสรรพคุณคงลดทอนไปมาก เเต่เฉินตงไม่ได้สนใจ เขามั่นใจว่าต่อให้ดอกมันเเห้งก็คงขายได้ สิ่งที่อันตรายมักจะมีค่า โดยเฉพาะสมุนไพร
เด้กหนุ่มนั่งพักครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเอามีดพร้า เเละเก็บกุหลายสายฟ้าเข้าไปยังตะกร้าสาน เเล้วเดินทางต่อ
จนพบเจอเข้ากับลำธารสายหนึ่ง เฉินตงเเดิมคิดกินน้ำในลำธาร ทว่านึกในใจ ที่นี่ป่าทมิฬ ไฉนเลยน้ำในนี้กินได้โดยไร้พิษภัย จึงหยิกระบอกไม้ไผ่ที่ใส่น้ำที่เตรียมขึ้นกระดกเเทน จากนั้นเดินเรียบลำธารไปทางตะวัน เพราะเขาไม่กล้าข้ามลำธารสายนี้ไป เเม้มันจะใสสะอาด เเต่เพียงเเค่มองลงไปด้วยตาเปล่า กลับเป็นเงาร่างของบางอย่างที่ไม่ชัดเจนอยู่ในน้ำ เฉินตงไเป็นคนธรรมดา เขาไม่เอาตัวไม่เสี่ยงเเน่นอน
ดอกกุหลาบสายฟ้า ปรากฏตามรายทาง เฉินตงตัดพวกมันด้วยการโยนมีดใส่เเทน เดินมาครึ่งชั่วยามก้ได้มาห้าต้น เฉินตงดีใจมาก เงินที่ได้คงไม่น้อยทีเดียว
"โฮกกกก"
จู่ๆ บังเกิดเสียงคำรามขึ้น เฉินตงหันขวับไปมา ก่อนจะรีบปีนขึ้นไปบนต้นไม้อย่างทุลักทุเล เขาปีนขึ้นไปจนถึงพุ่มใบไม้ที่ใช้บดบังร่างกาย เเละจ้องมองไปยังทิศทางที่คาดว่าเป็นต้นเสียง
ร่างหนึ่งทะยานออกมา พลังบางอย่างพวยพุ่ง กระบี่ในมือทิ่มเเทงออกไปไม่หยุด จนบังเกดิเงาพร่าเรือนร่างนับร้อยโถมเข้าใส่ร่างของอสูรตนหนึ่ง
"หมาป่าอัคคี!" เฉินตงอุทานขึ้นอย่างตกใจ
ร่างของหมาป่าตัวสูงราวหนึ่งเมตร ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดเเผล มันกู่ร้องคำราม ทั่วร่างมีเปลวพเลิงปะทุลุกไหม้ไม่หยดหย่อน จนกระทั่งกระบี่เเทงเข้าที่ลำตัว เปลวเพลิงบนหลังของมันก็มอดดับลง
หมาป่าอัคคีสิ้นชีพในทันที
ร่างของสตรีนางหนึ่ง ดูจากส่วนสูง น่าจะอายุราว 20กว่าปี นางสวมอาภรณ์สีครามสดใส ในมือถือกระบี่เหล้กไว้ พลางสลัดไปมาเพื่อไล่เลือดที่เปื้อนตัวกระบี่ออกเเละเก็บคืนฝัก
หญิงสาวมีผ้าปกปิดที่ครึ่งหน้า เห็นเพียงดวงตาสีม่วงกวาดมองรอบๆ ผมสีดำยาวสลัวจรดสะโพก บั้นท้านงามงอนเเละทรวงอกอวบอิ่มล้วนอัดเเน่นภายในอาภรณ์ที่สวมใส่ สตรีผู้นี้นับว่างดงามไม่หยอก ในบรรดาหญิงสาวที่เขาเจอว่า นับว่านางอยู่อันดับหนึ่ง!
หญิงสาวสำรวจรอบๆ สักพัก ก่อนจะนำหินสี่ก้อนวางไว้สี่ทิศ ม่านพลังบางอย่างปรากฏขึ้น
เฉินตงพึมพำออก "ค่ายกล"
ค่ายกล คือ หนึ่งในศาสตร์เเขนงหนึ่งเฉกเช่นผู้ปรุงโอสถหรือเเพทย์ เฉินตงไม่รู้หรอกว่าพวกนี้เป็นยังไง เพียงฟังผู้อื่นมาอีกทีเท่านั้น เเต่ว่าผู้ที่ใช้ค่ายกลได้ ย่อมมิใช่ธรรมดาสามัญ เฉินตงนิ่งงันไม่ขยับเขยื้อน เพราะกลัวอีกฝ่ายจะรู้ตัว
คำนวณเวลาดู น่าจะค่ำ เฉินตงมองขึ้นด้านบน ยังคงมืดดั่งเดิม เบื้องล่างสตรีนางนั้น สลายค่ายกลทิ้ง พลางชักระบี่ฟาดฟันใส่ลำธารด้านหลัง
โฮกกก
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ก่อนที่ร่างของปลาตัวใหญ่จะถูกลากขึ้นมาบนน้ำ ด้วยพลังชี่ของหญิงสาว
ไม่ช้าเฉินตงต้องตกใจ เพราะจู่ผู้หยิงคนนี้ก็เเก้ผ้า ลงไปชำชะล้างร่างกายในลำธารเฉยเลย เฉินตงรีบเอามืออุดปากไว้ พลางมองร่างที่เเหวกว่ายในลำธารด้วยความตกตะลึง
เอาจริง เฉินตงมองเห็นเเค่เเผ่นหลังกับก้นงอนงามขาวอวบใหญ่ นอกนั้นก็ผิวขาวผ่องราวกับหยก สัดส่วนที่อวบล้นออกมาด้านข้างเพียงงพอให้บุรุษเพศได้จินตนาการเตลิดเปิดเปิง เฉินตงให้นิยามไว้ สี่คำ เซ็กซี่ ยั่วยวน
หน้าเสียดายที่ไม่ได้เห้็นใบหน้า หากเห็นเฉินตงคงได้ตายตาหลับไปเเล้ว
ฟ่อ
ฉับพลันนั้นงูเขียวตัวหน่ึงเลื่อยมาตรงหน้าเฉินตงเเทบกรีดร้องอกมา เเต่เอามืออุกปากตนเองไว้ เขาพยายามเคลื่อนกายไปยังกิ่งไม้อื่น ทว่าเจ้างูเขียวตัวนี้กลับเลื่อยพันกิ่งไม้ตามเขามาระยะกระชันชิด
ขนาดตัวของงูนี่ เท่าต้นขาของผู้ใหญ่ ตัวมันใหญ่มาก เเละยาวร่วมสองเตร หากมันเข้าประชิดเขาได้ เขารัดพันกัดฉีดพิาเข้าร่างเป็นเเน่
'ทำไมข้าถึงซยเช่นนี้' เฉินตงสบถในใจ ก่อนจะฝืนกายลุกขึ้นยืน
งูเขียวพุ่งฉกมาทันทีที่เห็นเขาเคลื่อนไหว เฉินตงใช้สองมือจับกิ่งไม้เหนือหัวไว้ ก่อนจะม้วนหลังโยนตัวเองขึ้นไปบนกิ่งไว้ด้านบน
ทำให้งูกฉกเข้าที่อากาศ มันส่งเสียงฟ่อๆ ออกมาอย่างเดือดดาล พลันขดตัวเป็นสปริงเเละพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
เฉินตงกระโจนหลบไปอีกทาง ทว่ากิ่งที่เขาเหียบดันเป้นกอ่งไม้เเห้ง เพียงเเค่เท้าที่สวมรองเท้าฟางกดลงไป ก็หัก ส่งร่างของเขาร่วงหล่นลงพื้นทันที
ตุบ
เเผ่นหลังกระเเทกพื้นเต็มๆ เฉินตงจุกจนไม่อาจร้องว่าเจ็บออกมาได้เลย
ทางด้านลำธารสายนัั้น หญิงสาวพลันเหาะเหินขึ้นด้านบน พลังชี่หอบเอาอาภรณ์เข้ามาสวม ทว่าด้วยเรือนร่างที่เปียกอยุ่ ทำให้อาภรณ์ที่สวมใส่นั้นเปียกไปด้วย เนื้อผ้าเเนบเข้าที่ผิวกายทำให้เผยสัดส่วนบนร่างกายออกมาอย่างเย้ายวนมากยิ่งขึ้น
"เจ้าโรคจิต!" เสียงหวานดังมา พร้อมกับจิตสังหาร
เฉินตงหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว ทว่าเมื่อมองขึ้นบน กลับพบว่าเจ้างูเขียวนั้นขดตัวพุ่งลงมายังจุดที่เขานอนอยู่
"เวร!" เฉินตงสบถเเล้วฝืนกายกลิ้งหลบ
ปัง
พื้นตรงที่เคยนอนเป็นรูทันที เฉินตงฝืนกายลุกอย่างยากลำบาก พลางโยกหลบหางของงูเขียวที่ฟาดเข้ามา ทว่าไม่พ้น ร่างของเขากระเด็นไปทางหญิงสาวผู้นั้นทันที
"ตาย!" หญิงสาวพอเห็นงูเขียวจ้องมา นางพลันชักกระบี่ฟาดฟันออกไป บังเกิดคลื่นพลังคมกริบเเหวกฝ่าห้วงอากาศ ผ่าร่างนั้นเป็นท่อนๆเลือดไหลนองไปทั่วพื้น
จากนั้นปลายกระบี่ก็จ่อมายังคอหอยของเฉินตง
"เเม่นาง ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจถ้ำมองเจ้า" เฉินตงรีบเเก้ต่าง
"คิดว่าข้าจะเชื่อรึ!" หญิงสาวขบฟันเสียงดังร้องออกมา
"ข้า ข้าอยู่บนโน้นมาก่อนเจ้าเสียอีก อีกอย่างข้าเห็นเเค่เเผ่นหลังขาวเนียนเเละก้นงอนงามของเจ้าเท่านั้น ด้านหน้าไม่เห็นเลยนะ" เฉินตงสารภาพออกไปทันที นาทีนี้เขาพูดออกไปหมดเปลือก เพราะไม่งั้นเขาคงโดนฆ่า
"เจ้า ไอ้บ้า!" หยิงสาวหน้าเเดงก่ำภายในผ้าปิด ตั้งเเต่เกดิมานางไม่เคยให้ใครดุูร่างกายตนเองตอนเปลือยเปล่าเลยเเม่เเต่บิดามารดา เเต่คนผู้นี้กลับ
กระบี่ถูกเงื้อขึ้นสูง ใจของเฉินตงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที เขาอุทานในใจ
'จบสิ้นเเล้ว'
พริบตานั้นเอง เฉินตงมองเห็นร่างหนึ่งปราดเข้ามา เขาพุ่งสุดตัวกอดร่างอีกฝ่ายไว้ เเละกระเด็นออกไปพร้อมกัน
ปัง
จุดที่พวกเขาสองคนอยู่ถุกฟาดบนเกิดหลุมขนาดใหญ่ เงาร่างมีเขียวขนาดใหญ่กว่าห้าเมตรพลันปรากฏ
"เจ้าบ้า ลุกออกไปจากตัวข้าซะ" ว่าเเล้วก็ตบเข้าที่ใบหน้าของเฉินต ที่นอนทับนางอยู่ในสภาพที่ไม่งามากนัก
"เจ้าทำบ้านอะไร ข้าพึ่งช่วยเจ้านะ" เฉินตงร้องขึ้น มือลูบเเก้มด้านซ้ายของตนเองที่ปรากฏรอยฝ่ามือเเดง มืออีกข้างชี้ไปยังร่างใหญ่ยักษ์
"อสรพิษมรกต" หญิงสาวกล่าว ก่อนจะผลักร่างของเฉินตงออกไปทันที
อสรพิษมรกต เหล้กของมันมีสีเดียวกับมรกต ทำให้มันได้ชื่อนี้
มันพุ่งเข้าฉากทันที หญิงสาวยกระบี่ขึ้นต้านรับทันที
ปัง
เกิดเสียงกระเเทกหนักๆ ขึ้น สองเท้ายุบลงไปทว่าร่างกายของหญิงสาวนางนี้กลับไม่ขยับเขยื้อยเเม้หนึ่งนิ้ว นางเค้นพลังชี่ออกมาทันที มันหมุนวนรอบๆตัวราวกับพายุหมุน ก่อนจะลงพลังชี่นี้ไปยังกระบี่
"บุพปาสังหาร!"
กระบี่เเทงออกไปสายสิบครั้ง พลังชี่ก่อรูปร่างเป็นดอกไม้งดงามตระการตานับร้อยพัดพาเข้าหาร่างของงูยักษ์
เพียงอึดใจเดียว ร่างของงูยักษ์ก็ถูกสับเป็นหมื่นชิ้นทันที
เฉินตงอุทานในใจ 'ผู้หญิงคนนี้ เเข็งเเกร่งสุดยอด'
"ครานี้ ข้าจะไม่เอาเรื่องเจ้า เพราะเห็นเเก่ที่ช่วยข้าก่อนหน้านี้ หากพบเจอครั้งหน้า เจ้าตายเเน่ พยายามอย่าให้ข้าเห็นเจ้าก็เเล้วกัน!" ว่าเเล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที
เฉินตงนิ่งงันไปพักหนึ่ง ก่อนจะได้สติ มองไปยังร่างของงูใหญ่ที่บัดนี้โดนสับซะไม่เหลือเค้าเดิม ทว่ามีอย่างหนึ่งที่เขามั่นใจ เจ้าตัวนี้มีลูกปัดตบะของมันเเน่นอน เขารอครู่ใหญ่ เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นไม่มา จึงใช้มีดพร้าฟันไปมาเพื่อหาลูกปัดตบะของอสรพิษมรกต ก่อนจะค้นหาลูกปัดตบะ ซึ่งก็เจอจริงๆ เเถมสีของมันยังเป็นสีแดงอีกด้วย
"สตรีผู้นั้นสังหารมันได้ในกระบวนท่าเดียว นี่นางต้องเเข็งเเกร่งขนาดไหนกัน" เฉินตงอุทานขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย เเละเร่งเดินทางออกจากป่าทันที เพราะซากศพของอสรพิษมรกตคงจะล่ออสูรตนอื่นมามากมายเป็นเเน่ นี่นับว่าโชคดีของเฉินตง พวกมันคงออกันเเทะกินซากศพ โดยไม่ได้สนใจมนุษย์ธรรมดาอย่างเขา