นีเทียนต้าเซินเป็นหนึ่งในสามพญามัจจุราชที่มีงานล้นมือเช่นเดียวกับอีกสองเทพมรณา ประหนึ่งความตายในทุกชั่วขณะลมหายใจมิเคยหลับใหล
ทั้งดูแลความเรียบร้อยของนครมรณา นำทัพยมทูตไปรวบรวมวิญญาณ นำพาลูกแก้ววิญญาณเดินทางเข้าสู่ปรภูมิเพื่อชำระความด้วยกระจกส่องบาป อีกทั้งส่งต่องานพิพากษาดวงวิญญาณให้เป็นหน้าที่ของเจ้านรกอีกสิบแปดกษัตริย์
หลังวิญญาณบาปถูกส่งไปรับโทษในสิบแปดขุมนรก หน้าที่ลงทัณฑ์เป็นของผู้คุมนรก อสูรลงทัณฑ์ วิญญาณบาปรับโทษในเรือนจำนับหลายหมื่นปี จึงสามารถเดินทางข้ามสะพานที่รายล้อมด้วยดอกปี่อั้นเหนือแม่น้ำแห่งการลืมเลือนเพื่อไปเกิดในภพภูมิใหม่ หากโทษไม่หมดแล้วไซร้ ดวงวิญญาณจะรับทัณฑ์ทรมานต่อจากภูมิเดิมในระหว่างมีชีวิต
สามเทพมรณาจะใช้สักกี่ร่างจิตก็มิใช่ปัญหา บางคราเทพมรณาอาจมีถึงพันร่างจิต นีเทียนต้าเซินพบอีกสองเทพในปรภูมิ ฮุ่ยเหอเยว่ชิงช่วยงานพิพากษาในภพภูมิแห่งการลงทัณฑ์ พักนี้ดวงวิญญาณบาปมากเกินไป ทั้งโลกมนุษย์ เทวโลก โลกปีศาจไม่ว่างเว้นจากความชั่วร้าย
กลุ่มเมฆาสีขาว-ดำลูกใหญ่ปรากฏขึ้นกลางเรือนยมทูต สีหน้ากังวลของเทพมรณาเป็นที่น่าแปลกใจของท่านลุง ต่างฝ่ายยกมือประสานเคารพซึ่งกันและกัน
"รบกวนพวกท่านแล้ว... ลุงสาม ลุงแปด"
"ลมอะไรพัดท่านมาหรือ? ข้าว่าจะไปพบท่านอยู่พอดี นีเทียนต้าเซิน"
ลุงสามลูบจับหนวดเคราสีเงินในฝั่งตรงข้ามลุงแปด มีร่างเป็นบุรุษรูปงาม เอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาลายคราม รินชาให้ผู้มาเยือนด้วยท่าทางสุขุม
เมฆายมทูตพัดหายไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าเพื่อเดินหมากฝั่งดำต่อ
หมากกระดานนี้ดูไม่ยากว่าใครเป็นผู้มีประสบการณ์ ลุงสามเป็นยมทูตอาวุโสมาห้าหมื่นปี ลุงแปดสองหมื่นกว่าปี ถนัดงานสู้รบกว่าการใช้สติปัญญา
"ถิงถิง... ข้าพึ่งส่งนางกลับไปที่เรือนผีเสื้อราตรี ข้าว่าจะมาขอคำปรึกษาท่านลุง"
"เช่นนั้นข้าขอเสียมารยาทหน่อยเถิด อะไรทำให้ท่านผู้ค้นพบวิชาพิสดารในการโกงความตายยมทูต ส่งตัวนางกลับไปเล่า?"
"ที่ผ่านมาข้าใช้งานนาง แสนเหน็ดเหนื่อยทรมานจากพิษบาดแผล นางต่ออายุขัยให้ยมทูตทั้งกองทัพ กระทั่งเทือกเขายี่หรุนเติมเต็มด้วยดวงไฟหยินหยางไม่ว่างเว้นสักเรือน ความเสียสละของนางสมควรได้รับการตอบแทน..."
"ท่านหมายถึงการมอบอิสรภาพให้นางหรือ? ก็มิใช่ว่าจะเป็นการลงโทษนางซะมากกว่า"
ลุงสามไม่เห็นด้วยนัก นีเทียนต้าเซินเสียหน้าไม่น้อย เขาหลับตาลง ชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกถึงกลิ่นหอมของดอกเหมยฮวาในห้วงนิทราผีเสื้อ คาดว่านางถึงมือเจ้าบ่าวที่แท้จริงแล้ว ปีศาจจิ้งจอกเจ็ดหางฝีมือเก่งฉกาจย่อมปกป้องนางได้ "อืม... ข้าลืมแจ้งท่านลุง ฮุ่ยเหอเยว่ชิงมาเอาเรื่องข้า แต่ก็อยากให้ข้ายืดอายุขัยยมทูตอีกสองเขตแดนด้วย ข้าปฏิเสธพวกเขาไป"
สองเทพมรณาอาจระแคะระคายเรื่องจิตวิญญาณที่เสียสละ เมื่อลานกว้างกลางนครมรณานีเทียนต้าเซิน สถานที่ติดยศศักดิ์ความกล้าหาญมอบศัสตราวุธ ว่างเปล่าไร้การมาเยือนของดวงไฟหยินหยาง ไม่มีการยกย่องสรรเสริญคุณงามความดีในหนึ่งภพชาติของท่านลุงทั้งหลาย
นับตั้งแต่ท่านอาจารย์ละสังขารไป สามเทพมรณาแทบไม่เคยสนทนากัน ต่อให้พบหน้าในปรภูมิก็ราวกับว่าจะเป็นลมพัดผ่าน นีเทียนต้าเซินเลือกที่จะไม่ต่ออายุขัยให้ยมทูตในสังกัดอีกสองนคร หากมุ่งไปยังกองทัพตน นั่นทำให้เขาเก็บความลับมาได้นานร่วมปี
"พูดถึงเรื่องเจ้าถิงถิง ได้เข้าที่ประชุมเมื่อไร ท่านมักหลีกเลี่ยงที่จะพูดจา กระทั่งยมทูตไม่ยอมจำศีลใต้อาภรณ์ ส่งเสียงดังโวยวายว่าเบื่อหน่าย ยมทูตเริ่มมีความรู้สึกนึกคิด จดจำอดีตชาติได้ มียมทูตหลบหนีและหายตัวไปเพราะไม่อยากทำงานของตน…"
พวกเขายังมีความเห็นชอบ ไม่ชอบ เพียงแต่จะพูดหรือไม่ก็เท่านั้น
ท่านลุงผลัดกันบ่น นีเทียนต้าเซินยืนเอามือไพล่หลังมองหมากสีดำที่กำลังจนมุม
"ข้าเคยได้ยินว่าปีศาจตระกูลแมลงบุปผาโปรดปรานสีสัน กลิ่นหอมของดอกไม้ แสงอรุณและพรรณพฤกษาเปรียบเสมือนชีวิตของพวกนาง ปีศาจแห่งแมลงบุปผายอมสละชีพเพื่อต้นไม้ดอกไม้และแสงสว่าง..."
ลุงสามเอะใจ มองไปทางยมทูตมาใหม่ห้าตน โบกมือทักทาย หันกลับมาสนทนาต่อ "ว่าแต่ท่านไปทำอะไรให้นางโกรธรึ? นีเทียนต้าเซิน นางออกจะเป็นปีศาจอารมณ์ดี ไม่เหมือนปีศาจทั่วไป นางหัวเราะได้ทุกวี่ทุกวัน ข้ามีความคิดว่าถ้านางไม่เอ่ยขอไปจากเมืองมรณาด้วยตนเอง ท่านไม่น่าจะส่งนางกลับเรือนใต้ นางเคยบอกข้าว่าชอบเมืองมรณามากกว่าบ้านเก่านางเสียอีก"
"นางเป็นบุคคลภายนอก ไม่เกี่ยวข้องกับกิจธุระของยมทูต ข้าว่านางไปแล้วก็ดี" ท่านลุงแย่งกันพูด เทพมรณาทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดี ถอนหายใจยาว
"แต่ข้าเบื่อ ข้าแพ้ท่านลุงสามเกมที่เท่าไร? ข้ามาเดินหมากกับท่านกี่คราก็แพ้"
"สักวันท่านย่อมชนะ เพียงท่านต้องใช้ความอดทนและสติปัญญา เชื่อข้าซี การประลองเชาว์อาจนำไปใช้การรวบรวมดวงวิญญาณ เพื่อพัฒนาสติปัญญาท่านได้ ท่านจะทำงานได้ดีขึ้นเมื่อรู้จักการแก้ปัญหา"
"ข้าเบื่อจะเดินหมากกับยมทูตด้วยกัน... เต็มกลืน เมื่อไรจะได้กลับสู่วัฏสงสาร"
"ข้าขออภัยอีกครั้งเรื่องใช้งานพวกท่านเกินวาระ รบกวนสักนิดเถิดท่านลุง ขอให้ผ่านพ้นสงครามเมืองต้าไป ข้าจะให้พวกท่านได้ไปสู่ภพภูมิที่ดี..."
ท่านลุงผู้ตรากตรำทำงานมาหลายหมื่นปีจะได้รับการส่งดวงวิญญาณอย่างสมเกียรติ ไปเป็นบุตรผู้ร่ำรวย เป็นผู้มั่งคั่งมั่งมี เป็นลูกผู้ดีมีสกุลรุนชาติ มีแม้กระทั่งไปถือกำเนิดเป็นกษัตริย์ นีเทียนต้าเซินให้คำมั่นสัญญาท่านลุง
ยมทูตไม่ได้สนใจเรื่องนั้น ลุงสามลุงแปดสนทนากับเทพมรณาไม่นาน ท่านลุงอื่น ๆ มาไถ่ถามเรื่องคืนวาน นีเทียนต้าเซินไล่ตะเพิดสองเทพที่อายุขัยน้อยกว่ามาก ทะเลาะวิวาทฟาดพลังใส่กันเสียงดังอึกทึกจนเขาไท่ซานหายไปทั้งลูก พอฮุ่ยเหอเยว่ชิงกลับไป เขาฟื้นคืนมันกลับมาใหม่
สองเทพผู้ถือกำเนิดจากสระมรกตไม่สามารถเอาชนะเทพโดยกำเนิดจากดวงจิตเทพมาร ขนาดว่าสองรุมหนึ่ง ตอนนี้ฮุ่ยเหอเยว่ชิงคงถูกขังอยู่ที่ไหนสักแห่ง ใช้ร่างจิตแยกไปทำงานของตน บริภาษนีเทียนต้าเซินเป็นเทพจองหองอวดดี คงไม่กล้ามาหาเรื่องไปอีกสักระยะ
"ท่านว่าอย่างไรข้าก็ว่าตามนั้น ข้าจะอยู่ทำงานแล้วกัน" ลุงสามโบกมือไปมา ก้มลงมองโต๊ะหมากรุกต่อ ฉับพลันนั้น พวกเขาเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
"ท่านไม่เคยเป็นเช่นนี้นะ นีเทียนต้าเซิน ท่านกินของผิดสำแดงอะไรเข้าไปหรือเปล่า?"
"รึท่านจะ... ท้องไส้ปั่นป่วน?"
ด้วยความคิดพิสดารของท่านลุงสาม หัวเราะจนน้ำตาเล็ด มือทุบโต๊ะหมากรุกกระเด็น
ลุงแปดตลกขบขันตามไปด้วย กล่าวเรื่องเทพมรณา ถ้าหากว่าเขาเกิดท้องเสียอย่างมนุษย์บนโลก ต้องวิ่งหาห้องปลดทุกข์ให้วุ่นเป็นแน่ แล้วลูกแก้วจำศีลในอาภรณ์เล่าจะทำอย่างไร ไม่เหม็นไปกับเขาด้วยหรือ?
ท่านลุงทั้งสองหัวเราะ ผู้อื่นก็หัวเราะตามเสียงดังลั่น ด้านหน้าเรือนไม้ที่มียมทูตมารวมตัวกัน ลุงสามหัวเราะจนตกที่นั่ง กลิ้งลงบนพื้นยังไม่เลิกรา นีเทียนต้าเซินยืนเบิกตากว้างตะลึง เมื่อเห็นกับตาตนเรื่องที่เยว่ชิงและฮุ่ยเหอพูด
ยมทูตไม่หัวเราะ!


หัวใจปีศาจสาวเคยสงบราวสายน้ำนิ่ง บัดนี้ไม่ต่างจากพายุน้ำวน นางทั้งสับสน เสียใจ ไยเทพมรณาช่างไร้เยื่อใย ขนาดว่านางทำงานเยี่ยงทาสผู้ซื่อสัตย์ พร้อมมอบชีวิตให้เจ้าตำราโหดอย่างไม่กลัวตาย ทั้งที่นางน่ะขี้ขลาดตาขาว นางและเขามีความทรงจำใต้ต้นไม้วิญญาณ ในเรือนไม้งดงาม อาจจะร่วมแรมปี…
'ข้าควรลืมท่านไปเสีย นีเทียนต้าเซิน...'
กระจกสีขุ่นในมือกางออกเพียงครู่ ถิงถิงกลั้นใจใช้เวทปีศาจด้วยแววตาแสนเศร้า
นางทระนงตน เมื่อเทพมรณามีสีหน้าตื่นตระหนก นัยน์ตาสีชาดเบิกกว้าง หลังแตะหน้าผากเนียนด้วยปลายนิ้วชี้ จรดสายตาบนปลายนิ้วเรียวยาวใต้เกราะนิ้วแหลมคม
หมอกสีนิลสนิทห้อมล้อมรอบกาย บุรุษเทพจมหายลงไปในตราปีศาจ ปรากฏกายในเรือนไม้งดงาม เขาสวมชุดเกราะยมทูตอยู่เช่นเดิม นางสวมอาภรณ์สีสันสดใส ริมฝีปากสีชาดเยี่ยงปีศาจราตรี
"เจ้าทำอะไร?ถิงถิง"
รอบอาภรณ์ลายเมฆาล้มปริ่มด้วยไอสังหาร ผู้อายุขัยน้อยกว่ากลับไร้ความกลัวเกรง นางยืนประจันหน้าเทพแห่งความตายท่ามกลางแสงแห่งหยินหยาง
"ในห้วงนิทราผีเสื้อ ข้าเป็นผู้เสกสร้างทุกสรรพสิ่ง ท่านจำได้หรือไม่? ท่านเคยกักขังข้าในกรงเหล็ก ในนครมรณา ท่านจิกหัวใช้ข้า"
"เจ้าใช่ปีศาจเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียเมื่อไร ถิงถิง เจ้ามีจิตใจดีงามราวเทพธิดา"
ปีศาจสาวแยกเขี้ยวโต้เถียงอย่าเอาเป็นเอาตาย นางว่าผู้แสนดีอย่างไรก็คือปีศาจ ไม่ควรไว้วางใจ นางรู้ว่าเขาไม่มีทางปล่อยให้ผู้รู้เรื่องราวมากมายในเมืองมรณาหลุดรอดออกไปอย่างมีสติครบถ้วน คืนวานนี้นางเตรียมการเป็นอย่างดี นางซุกซ่อนกระจกแปดเหลี่ยมใบหนึ่งไว้ในหีบผ้า มันเป็นสมบัติล้ำค่าจากเมืองเทพ ท่านปู่หลี่หวังหยางมอบให้นางคราวบำเพ็ญตบะปีศาจครบสองพันปี
กระจกเวทนี้เคยเป็นของเล่นชนิดหนึ่งของหมู่มารในลัทธิประหลาด ชื่นชอบการวางพนันขันต่อ ละเล่นเวทหยินหยางอยู่เป็นนิจ มันนับเป็นเครื่องสะสมพลังที่มีหยางมากกว่าหยิน มองลึกลงไปในกระจกมีหลุมสีขาวตัดแสงสีดำ แน่นอนว่าการเป็นสมบัติเทพ หมายความว่าปีศาจจะต้องขโมยมันมาจากที่ใดสักแห่ง
"ประเดี๋ยวข้าก็ตื่นจากนิทรา เว้นเสียแต่ว่าท่านจะทุบตีข้าให้ตื่น"
นีเทียนต้าเซินหัวเราะเสียงดัง เขี้ยวคมตรงมุมปากดูน่าสะพรึงกลัว ย้ำถามหนักแน่น "ดีไหมเล่า?ข้าจะทุบกระจกบ้านี่ไปพร้อมกับดวงวิญญาณเจ้า"
"หากท่านปรารถนาจะฆ่าข้า ขออย่าได้ปรานี ข้ายินดีตายด้วยเงื้อมมือท่าน เทพใจดำ..." นางพูดด้วยนัยน์ตาเอ่อคลอ โบกมือเปิดบานประตูให้อ้าออกกว้าง "ไยท่านไม่ลองชื่นชมโลกนิทราอันสวยงามของข้าเสียก่อน ค่อยลงมือฆ่าถิงถิง"
นีเทียนต้าเซินเมินหน้าหนีนาง เขาไม่พึงพอใจท่าทางประชดประชันนั้น ตาคมมองผ่านบานประตูไม้สลักลายเมฆา กลางท้องนภามีจันทรากลมโตสีชาดอย่างในภพภูมิปีศาจ ในนรกภูมิชั้นลึกสุดล้วนมีจันทราดวงเดียวกัน
พื้นที่โดยรอบปกคลุมด้วยสวนพฤกษชาติที่เปล่งแสงได้เอง เสมือนอยู่ในเรือนใต้แห่งแมลงบุปผา มีเรือนไม้ที่เขาสร้างให้นางอย่างวิจิตร คราแรกเป็นเพียงเรือนเล็ก ๆ หากเป็นเพราะนานวันเข้านางได้รับความเมตตา
นางคงจะยิ่งได้ใจ...
"บุปผชาติหลากสีสันกำเนิดขึ้นโดยเวทปีศาจราตรี จะมีพิษหรือไม่ ในเมื่อเผ่าพันธุ์เจ้าถนัดการล่อลวงบุรุษ อืม... เจ้าบอกว่าเป็นห้วงนิทรา?"
"เจ้าค่ะ ข้าอาจหลับใหลในเรือนมรณา กายทิพย์ท่านหายไป อยู่กับข้า ณ ที่แห่งนี้ แต่ท่านไม่ต้องเป็นกังวลไป รับรองว่าท่านเสียเวลาไม่มาก... ห้าวันในนิทราอาจกินเวลาเพียงหนึ่งก้านธูป..."
เมื่อตรึกตรองดูแล้วนางแน่ใจว่านีเทียนต้าเซินใช้พลังมากมหาศาลในการผนึกตำราสีชาด มันเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์ตามคำตักเตือนของท่านลุงยมทูตอาวุโส เขาไม่น่ามีพลังมากพอทำลายห้วงนิทราของนาง
"ถ้าเจ้าว่าเสียเวลาไม่มาก" เขาเอามือไพล่หลังเดินกลับห้องไป หมอกสีนิลขยับตนไปนั่งหน้าโต๊ะทำงาน
ถิงถิงปัดมือถอดเกราะสีนิลให้เทพมรณาที่มองนางด้วยท่าทางนิ่งขรึม เกราะยมทูตและเกราะนิ้วอันน่ากลัวพลันหายไปตั้งวางตรงมุมห้อง

นัยน์ตาเยียบเย็นสีชาดไม่ไหวติง แม้ปีศาจสาวจะพลิกฝ่ามือดึงเทพมรณาให้มานั่งจิบชาในฝั่งตรงกันข้าม บังคับเขาไปเสียทุกอย่างดั่งใจนาง เสกถ้วยชาและขนมหน้าตาน่ารับประทาน แป้งปั้นเป็นรูปดอกไม้ รูปภูตแมลงผีเสื้อ เต่าทอง วางเรียงรายในจานดินเผาบนโต๊ะเตี้ย ๆ
"ท่านกำลังใช้ความคิดว่าในนิทราผีเสื้อสามารถทำงานของท่านได้หรือไม่?" นางรินชาอย่างกุลสตรี ก่อนหน้านี้นางเปลี่ยนอาภรณ์เทพมรณาเป็นสีฟ้าคราม สีเขียวมรกต ปักปิ่นงดงามอย่างคุณชายในเมืองมนุษย์ เปลี่ยนอาภรณ์เป็นสีขาวอย่างบุรุษเทพในเทวโลก เป็นสีนิลสนิท ใส่กรงเล็บปีศาจประหนึ่งจอมมาร นางเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาจนพลังหยินลอยละล่องเต็มพื้นเรือน นางสนุกสนานกับงานรังแกเทพ โดยที่เขาไม่ว่าอะไรนาง
"เทพอาวุโสเยี่ยงท่าน คงง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ"
"ทำไม่ได้ ข้าเคยบอกเจ้าว่าข้าจะต้องทำงานในนครมรณา เจ้าสมองปลาทอง"
"ท่านอย่ามาเรียกข้าอย่างนั้นนะ!"
"เจ้าจะทำไม?" เอ่ยพลางยกยิ้มมุมปาก เขาท้าทายนางที่ปัดมือเพียงครั้ง ถ้วยชาหายไปจากมือหนา ไม่ทันได้ชิมรสชาติชากลิ่นหอมสะอาด
ถิงถิงท่าทางโกรธขึ้งบึ้งตึง รอยย่นหว่างกลางคิ้วบนใบหน้าปีศาจปรากฏขึ้น
เมื่อวานนี้นางสั่งให้เขานั่งนิ่งมองนาง ซุกซบพิงศีรษะบนอกกว้าง บุรุษผู้ถูกล่วงล้ำอาณาเขตมิได้ขัดขืน เขาอ่อนคล้อยไปตามนาง จนย่างเข้ายามโหย่ว [1] วันนี้นางยังคงทำเรื่องเดิม ปีกสีม่วงอร่ามเปิดเผยขึ้นและหายไป นางอิงแอบในอ้อมแขนเทพมรณา สองมือสวมกอดรอบเอวสอบ
ดวงตาทั้งสองคู่เฝ้ามองทิวากรลูกสีส้มกลม ร่วงหล่นลงท้องนภากว้างใหญ่อย่างเชื่องช้า
"เจ้าอย่าเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ข้าทำลายนิมิตเจ้าได้ในพริบตา เลิกยั่วยวนข้าเสียที ถิงถิง"
"ไม่ใช่นิมิต เป็นห้วงนิทราผีเสื้อ ข้าบอกท่านแล้ว ท่านต้องเชื่อฟังข้าบ้าง"
"ข้าไม่เห็นว่านิมิตหรือนิทราจะแตกต่างไปกว่ากันสักเท่าไร ทั้งหมดคือภาพลวงตา"
"เช่นนั้นอาจารย์ท่านคงสั่งสอนศิษย์มาผิด ๆ เรื่องปีศาจ..." นางเงยหน้าขึ้นสบประกายตาสีชาด นีเทียนต้าเซินบันดาลโทสะได้ง่ายดายหากนางกล้าเอ่ยถึงท่านอาจารย์ของเขา นางคลี่ยิ้มอย่างจองหอง "ข้าจะบอกท่านให้ ปีศาจอสูรสร้างนิมิตขึ้นเพราะจิตใจฟุ้งซ่าน หมกมุ่นในราคะตัณหา โลกนิมิตครอบคลุมสถานที่ใดที่หนึ่ง แตกต่างจากนิทรา การสร้างอาณาเขตนั้นยากยิ่งกว่า โลกนิทรากว้างใหญ่ไพศาล สุดล้ำลึกเกินจินตนาการ หากไม่มีกระจกหยินหยางนี่ ปีศาจอ่อนหัดเช่นข้ามิอาจสร้างห้วงนิทราผีเสื้อได้ แต่ถ้าเป็นท่านปู่ของข้าละก็ไม่แน่"
"อื้ม... ท่านลุงส่งรายงานว่าหลี่หวังหยางเก่งฉกาจ เป็นปีศาจราตรีที่แข็งแกร่งที่สุด หนึ่งในสามของภพภูมิราตรี หนึ่งในใต้หล้าเมืองบุปผา แม้อายุขัยของท่านปู่เจ้า..." ปลายเสียงหัวเราะเย้ยหยัน พลันยกมือขึ้นโอบบ่านาง ตบเบา ๆ "รุ่นเหลนข้ากระมัง"
"ท่านปู่ข้าอายุขัยห้าหมื่นปี ถ้าให้ข้าเดา ท่านปู่ทำลายเวทแห่งการลบเลือนของท่านแตกกระจายในราตรีแรก"
ถิงถิงเยินยอท่านปู่ของนางอย่างภาคภูมิ นีเทียนต้าเซินคงหลุดปากบอกนางเรื่องท่านอาจารย์แห่งนครมรณาไปไม่มากก็น้อย เขาและนางได้ปรับทุกข์ร่วมกัน เขาเปิดใจให้นาง ซุกหน้าอิงแอบในอ้อมแขนอุ่น
"ข้ามีความลับจะบอกท่าน"
"เรื่องอะไรหรือ?" เขาเลิกคิ้วถามนาง ลูบศีรษะน้อยด้วยแววตาเอ็นดู
"เวทลืมเลือนท่านใช้กับข้าไม่ได้ผล ข้ามิอาจลืมเลือนบุรุษในใจ"
"เจ้าพูดเรื่องตลกอันใด ข้าเนี่ยนะเป็นบุรุษในใจเจ้า?"
ประกายตาสีอำพันสั่นไหว นางพยักหน้าตอบอย่างจริงใจ "ข้าชอบท่านมาก"
"อื้ม... เจ้าชอบข้ามากงั้นหรือ แล้วพี่สาวของเจ้าล่ะ เวทยมทูตใช้ได้ผลหรือไม่?"
"พี่รองพี่ใหญ่บำเพ็ญตบะปีศาจจนแข็งแกร่ง ไม่ใช่เรื่องง่ายดายที่จะรู้จักความรัก ดังนั้นเวทลบเลือนจากเทพหรือจากยมทูตย่อมใช้ได้ผลกับพวกนาง ต่างจากตัวข้า เป็นจุดด่างพร้อยของตระกูลเหมยเตี๋ย ท่านแม่บอกข้าว่าการมีคู่ครองของผีเสื้อเสมือนเผ่าพันธุ์เงือก อสูรทะเล ห้ามไม่ให้ข้ามีความรัก ข้าชอบใครไม่ได้ทั้งนั้น ข้าจะต้องเห็นแก่ตัว..."
นีเทียนต้าเซินหัวเราะ "เจ้าโกหกถิงถิง ข้าจำได้แม่นยำตอนใช้ดวงตาพิพากษามองเจ้า ปีศาจผีเสื้อ เจ้าชู้หลายใจ" ไหนจะเขาเองเห็นนางมองบุรุษจิ้งจอกรูปงาม น้ำลายสอเต็มปากเหมือนพี่สาวทั้งสอง ช่างน่ารังเกียจนัก! "วันแรกเจ้าพาข้าไปเดินเที่ยวตลาดในเมืองปีศาจ พบพ่อค้าแม่ค้าหน้าตาประหลาด ตะกละเหมือนหมู เมื่อวานเจ้าชักชวนข้าไปวิวาทกับบุรุษจิ้งจอก เพราะเจ้าเผลอไปจับหางปุกปุยนั่นด้วยความอยากรู้อยากเห็น เจ้าพาข้าไปเที่ยวโรงเตี๊ยมในเมือง… ข้าไม่…"
"ว่าง… อย่าเสียเวลาข้า ดวงวิญญาณมากมายเฝ้ารอเทพมรณา ข้าจำต้องออกไปรับดวงวิญญาณ นำทัพยมทูต…" นางพูดแทนด้วยหน้าตาบึ้งตึง ขยับปลายนิ้วเรียวยาวหยิกจมูกโด่งเป็นสันคม เขาย่นจมูก พ่นลมหายใจสีชาดแลดูน่าสะพรึงกลัว ส่วนนางยังต่อว่า "ข้าได้ยินจนเบื่อ เชื่อข้าเถอะ ถึงท่านไม่ทำงาน ยังมีเทพมรณาอีกตั้งสอง"
"ทำงานได้เรื่องที่ไหน..."

[1] 酉 17.00 – 18.59 น.


"ท่านไม่ควรดูแคลนผู้ใด ไม่ว่าแดนมรณา แดนปีศาจ แดนเทพ แม้แต่มนุษย์ผู้ไร้ซึ่งพลัง ผู้มีความคิดดียิ่งใหญ่เกรียงไกร มีหัวใจกล้าหาญเสียสละ นีเทียนต้าเซิน ท่านรู้ไหม? ราชาแห่งสวรรค์ปกครองแดนเทพด้วยเมตตาธรรม ท่านอ่อนน้อมกับผู้น้อยกว่า มิเคยจะดูแคลน"
"เจ้าเพียงได้ยินมา ส่งสารผ่านปากต่อปาก เจ้ารู้จักคน แต่หารู้จักใจเขาไม่"
ถิงถิงส่ายหน้า ค่อนขอดเทพผู้ผยองตนที่หลุบตามองนาง ส่งเสียงหัวเราะชั่วร้าย นางกล่าวว่าแม่เฒ่าเล่าให้นางฟัง นางคงอดไม่ไหวต้องสั่งสอนเทพซะบ้าง
"ท่านเงียบเสีย... จูบข้า"
"เจ้า..." เขาจ้องตานางในความเงียบ ฝืนการบังคับจากแสงสีอำพันพัดไหวอยู่ข้างใบหู เข่นเขี้ยวกัดกรามกรอด "อยากตายมากนักหรือ?"
"จูบข้า ที่หน้าผาก แก้ม ริมฝีปาก"
นีเทียนต้าเซินโน้มใบหน้าลงประทับจูบกลางหน้าผากเนียน บนแก้มนุ่มหอม มอบสัมผัสนุ่มนวลบนริมฝีปากสีชาด ปีศาจสาวพริ้มปิดตาลงรับจูบอ่อนหวานด้วยหัวใจเป็นสุข ทว่าเพียงไม่นาน นางรับรู้ถึงท่อนกระดูกร้อนผ่านรอยยิ้มร้ายเล่ห์ ลืมตาพรึบมองนัยน์ตากลวงโบ๋ใต้เพลิงกัลป์
"เจ้ายัง..."
วาจาที่กล่าวไม่จบว่านางเปลี่ยนใจหรือไม่ นางจูบโครงกระดูก กลิ่นสาปความตายแผ่ซ่านอยู่บนปากนาง กุมมือกระดูกยกขึ้นวางบนแก้มเย็นเฉียบ
"ข้าอ่านความคิดท่านได้ เทพผู้ถูกสาปให้อยู่ในร่างมาร เทพมารผู้เสียสละเพื่อเหล่าดวงวิญญาณ หากเป็นคราแรกพบกันข้าก็คงกลัวอยู่หรอก แต่นี่ข้าพบท่านมาตั้งเท่าไร ข้าไม่กลัวท่านแม้สักน้อย ข้าชอบท่าน นีเทียนต้าเซิน"
ครู่นั้น ไฟกัลป์ในหลุมดวงตาวูบไหว สั่นคลอนดั่งเปลวเทียนต้องลม
นีเทียนต้าเซินย่อมแปลกใจ เมื่อผู้คนล้วนประหวั่นพรั่นกลัวในความตาย รูปวาดโครงกระดูกอัปลักษณ์ซึ่งผู้ไม่มีโอกาสได้พานพบเพื่อบอกเล่ากล่าวขานต่อไป ทำให้เทพมรณาถูกโจษจัณฑ์ผลักไสจากทุกภพภูมิโลก
"ข้าคิดว่าเจ้า... จะพิศวาสคาดคั้น ถามหาเจ้าร่างปลอมนั่น"
"หามิได้เลย ข้าพยายามไล่เขาไป แต่ข้ายังสับสน ข้าสัมผัสได้ว่าเขาคือท่าน"
กระทั่งยามดึก มือสั่นเทาใส่ยาบนแผ่นหลังบาง กลิ่นหอมอบอวลจากปีกสีม่วงอร่าม ราวกับว่าเขาได้แตะต้องมันด้วยสองมือตน นีเทียนต้าเซินปิดบังเรื่องนี้จากนาง... เขาหวงแหนนางจากร่างจำแลงของตน เพียงเพราะบังคับเจ้าร่างปลอมตามใจไม่ได้ ในขณะที่เขารู้สึกและมองเห็นทุกสิ่ง
"ข้ายินดีพิสูจน์ความจริงใจต่อท่าน ค่ำคืนนี้เราสองจะนั่งชมพฤกษชาติ นอนร่วมเตียง ท่านปรารถนาจะอยู่ในร่างใด ข้าไม่รังเกียจ..."
"เจ้าบ้าไปแล้ว ปีศาจเสียสติ... เยี่ยงเจ้า..."
เทพในร่างกระดูกถูกบังคับให้นอนร่วมเตียงกับนางจนได้ นางชิดแผ่นหลังด้านกำแพงลายเมฆา ขยับอกอวบอัดเข้าแนบชิด ปัดมือสลับเปลี่ยนอาภรณ์สีนิลสำหรับเข้านอน
สุดจะสรรหาถ้อยคำมาปรามห้ามนาง สองกายแนบชิดใต้แสงจันทราที่ลอดผ่านบานประตูหน้าต่าง เสียงสาวใช้เดินไปมาบนระเบียง หาได้มีผู้ใดกล้าชะโงกหน้ามองดูไม่ ทำได้เพียงซุบซิบนินทาเรื่องนายท่านทั้งสอง
ที่ใดมีเขา ย่อมมีนาง กุมมือเดินคู่เคียง เปิดเผยความรักลึกซึ้งต่อกัน แม้เป็นเรื่องต้องห้าม เทพและมารจะมีสัมพันธ์อันดีต่อกันมิได้เป็นอันขาด
บัดนี้เขาและนางนอนร่วมเตียง บนหมอนใบเดียวกัน นางไม่ปล่อยเวลาล่วงพ้นไปโดยไร้ค่า ยิ่งเขาคอยแต่จะเร่งเร้านางให้หยุดห้วงนิทรานี้เสีย นางลุกขึ้นเปลื้องอาภรณ์สีนิล หลุดหล่นกองบนพื้นเรือน เหลือเพียงเรือนกายเปลือยเปล่า นางซุกตัวลงนอนในอ้อมแขนกระดูก เมื่อเขาจ้องมองนางอย่างไม่ละวางตา
ในที่สุดเขาก็ยอมคืนร่างบุรุษ สวมอาภรณ์เป็นเนื้อผ้าเบาบางสีนิล นางปลดเชือกผูกเอว วางมือบนแผงอกที่ขยับไหวรุนแรงตามเสียงลมหายใจ
"เจ้า... ไยเสกสร้างห้วงนิทราสกปรก... เจ้ากำลังคิดอะไร? เจ้าเป็นปีศาจน้อย รุ่นเหลนข้าได้"
"ข้าเป็นปีศาจสาว ข้าบอกท่านนับพันครั้งได้ ท่านไม่เคยจำ คงสมองปลาทองเหมือนข้า"
"ไว้ข้าออกไปเมื่อไร ข้าจะลงโทษเจ้าสถานหนัก ข้าจะขังเจ้าในกรงเหล็ก ให้อดข้าวอดน้ำ อนาคตของเจ้ามืดมนแน่"
"นครมรณาไม่ต่างจากกรงขัง ข้ามีความมืดมิดเป็นสหายมาร่วมแรมปี มีเพียงแสงยมทูตคอยนำทาง การได้พบหน้านีเทียนต้าเซิน เป็นความสุขของข้า"
ปีศาจสาวพร่ำพรอดกอดเทพมรณาที่ไม่ขัดขืนนาง ฝ่ามือเย็นเฉียบลูบไล้ผิวกายอุ่น ผ่อนลมหายใจครืดคราด เขาพริ้มปิดตาลงบ่อยครั้งจนนางขมวดคิ้วสงสัย กว่าจะรับรู้ได้อีกคราจากสัมผัสของมืออุ่นร้อน เขาลูบผ่านแผ่นหลังนางผู้เต็มใจยินดีเป็นของเขา นางกระถดกายเข้าหาเขา แทรกกายเข้าหว่างกลางกายสตรี ไอปีศาจห้อมล้อมทั้งสองเรือนกาย
"ร่วมแรมปีในนครมรณา ใต้ต้นไม้วิญญาณ ในเรือนไม้ที่ข้ามานั่งทำงานเคียงข้างเจ้า เฝ้ามองเจ้า วัน ๆ เจ้าเอาแต่นอนเกียจคร้าน ถิงถิง"
"นานขนาดนั้นเชียวหรือ?"
"อื้ม... ตอนข้าไม่อยู่ เจ้าไปเที่ยวเล่น ข้ามเทือกเขาไปก่อกวนยมทูตในหลายเขตแดน เจ้าทักทายพวกเขาทุกรุ่งอรุณ ยมทูตกลับมาจากการรวบรวมดวงวิญญาณ ไยเจ้ายืนกรานว่ามีความมืดมิดเป็นสหาย?"
นางคลี่ยิ้ม กลอกแววตาซุกซนไปมา หวนคิดถึงท่านลุงทั้งหลาย
ท่ามกลางราตรีมืดมิดของเมืองมรณา กลุ่มเมฆาสีขาวสลับดำเป็นดวงกลมนับหลายหมื่นลอยละล่องในเวหา ไม่ไกลจากตัวนางซึ่งเป็นผีเสื้อตัวน้อยในวงยมทูต
ยมทูตมักปิดวาจา ไม่ใคร่สนทนา นอกเสียจากกับยมทูตด้วยกัน พวกเขาสื่อสารกันด้วยกระแสจิต ท่านลุงค่อนข้างรำคาญนางเอามาก ๆ หากเห็นนางเดินไปเดินมาในเรือน พวกเขาจะหายตัวไปในทันที ในขณะที่บางตนยอมให้นางเกาะไหล่อย่างท่านลุงอาวุโสมีร่างเป็นชายชรา มักเอ็นดูนางเป็นลูกหลาน ทอดสายตามองนางบินไปบินมาโดยไม่รำคาญใจ
การมีอยู่ของนางเป็นการปลุกเร้าจิตยมทูตให้เริ่มจดจำอดีตชาติได้ พวกเขาเกิดความรู้สึกเศร้าศัลย์อาลัย ใจคะนึงหาผู้คนในโลกอดีต
ท่านลุงเป็นเยี่ยงไร เทพมรณาผู้แสนเย็นชาไม่หนีไปจากพวกเขา ทั้งสายตาริษยายามนางไปยุ่งวุ่นวายกับท่านลุงรูปงาม วันต่อมาเขาจะย้ายงานท่านลุงจากเขตแดนนั้นไปที่อื่น ทั้งสายตาอ่อนโยนหยุดอยู่บนใบหน้างาม เสียงหัวเราะเริงร่าของผีเสื้อน้อย พาให้ใจปรารถนาจะพบนาง
"แต่กฎจำต้องเป็นกฎ จะมีผู้รู้เรื่องนครมรณาเช่นเจ้า หลุดรอดออกไปไม่ได้"
"ข้าได้ยินมาว่า... ท่านเป็นเทพผู้ชอบละเมิดกฎ พวกเขาเอ่ยนามท่านว่าอย่างนั้น นีเทียน..."
นีเทียนต้าเซินเอาปลายนิ้วเคาะหน้าผากนาง ก้มลงจูบริมฝีปากสีชาด
เป็นครั้งแรกของเทพมรณา มอบจุมพิตแด่สตรี แปลกที่ริมฝีปากนุ่มละมุนมิได้แอบแฝงกลิ่นอายของราคะอย่างปีศาจพึงเป็น เขาขบริมฝีปากบนอย่างอ้อยอิ่ง กว่าจะขยับลงชิมชมริมฝีปากล่าง ส่วนนางเอาแต่โยนลมหายใจสั่นไหว นางไม่รู้ว่าจูบคืออะไร ซ้ำยังเผลอคิดว่าเขาจูบเทพธิดาไหนมาก่อนหรือไม่ นางนึกริษยา โอบรอบคอเขาแนบแน่น
นีเทียนต้าเซินกอดนาง ลากฝ่ามือผ่านหน้าท้องแบนราบ ลูบจับไปทั่วเรือนกายขาวผ่อง ขยับกายแนบชิดทรวงอกงามจนแทบจะเป็นเนื้อเดียว กระทั่งนางเผยอริมฝีปาก จึงแทรกปลายลิ้นเข้าเกี่ยวพันลิ้นน้อยของนาง
บุรุษเทพยอมมอบจุมพิตหวานตราตรึงซึ่งนางมิบังอาจกล้าใฝ่ฝันถึง แม้ในอีกครู่หนึ่งเขากลับจูบนางราวจะสูบวิญญาณ เขาจูบนางด้วยอารมณ์แสนโหยหา ราวกับว่าเขาจะไม่ได้พบนางอีกในภพชาตินี้ เขาไม่คิดจะปล่อยนางไป เขาจะกักขังนางไว้ในกรงเหล็กเป็นปีศาจผีเสื้อตัวโปรด
เขาหลอกนาง!
ความรู้สึกแสนอัศจรรย์บังเกิดในห้วงใจปีศาจ รสชาติขมหวานปะปนอยู่ในโพรงปาก นางผลักกายขึ้นคร่อมทับอาภรณ์หอมดอกปี่อั้น บุรุษเทพมิได้ยอมนาง จับนางให้นอนลงใต้พันธนาการ ประสานมือเข้าหานาง ตรึงฝ่ามือน้อยวาดวางข้างหมอน มืออีกข้างลอดผ่านเอวคอดบาง
จุมพิตเนิ่นนานใต้แสงจันทราสีชาด หาได้รู้ว่านานเท่าไรไม่ ถิงถิงหยุดลมหายใจหอบสั่นเอาไว้
"ข้า... ไม่ได้สั่งให้ท่านจูบข้า กอดข้า..."
"ปีศาจโอหัง... เจ้ากล้าสั่งข้าด้วยหรือ?"
เขาผู้นี้เป็นเทพมารปากอย่างใจอย่าง เขาจูบนางอีก
เรือนกายโล่งเย็นของนางแนบชิดใต้อาภรณ์หลุดล่น นางลูบแผงอกกำยำ นัยน์ตาสีอำพันเอ่อล้นหยาดน้ำตา เขาพิงหน้าผากไว้กับหน้าผากของนาง
เสียงคร่ำครวญของผีเสื้อน้อยดังก้อง นางเสียน้ำตาด้วยความหวาดกลัว... ด้วยใจคะนึงหา ปรารถนาจะหยุดห้วงนิทรานี้ไว้ชั่วกัลป์
'นีเทียนต้าเซิน!'
เสียงตวาดดังผ่านห้วงนิทรา เมื่ออีกสองเทพบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตเมืองมรณา นัยน์ชาสีชาดลืมพรึบ เงื้อมมือมัจจุราชสะบัด เปิดช่องแสงกลางเวหา
"ไม่มีเวลาแล้วเจ้าปีศาจน้อย สองเทพนั่นกำลังมาเอาเรื่องข้า ค่อยวิวาทกับเจ้าใหม่ภายหลัง" สิ้นคำ เขาผ่อนลมหายใจเหนื่อยหน่าย สตรีใต้ร่างมองตามการกระทำของเขาอย่างงุนงง เขาก้มหนาจูบหน้าผากนางครั้งหนึ่ง มองนางด้วยสายตาอาวรณ์ เมื่อนางปิดตาลงหลับใหลในนิทรา


อาภรณ์สีสันสดใสส่งผ่านยมทูตในร่างสตรีมาถึงเรือน หลังผ่านพ้นรุ่งอรุณของการรวบรวมดวงวิญญาณ ถิงถิงเก็บอาภรณ์ของนางใส่หีบดีแล้วออกไปสูดอากาศ โผปีกบินในท้องนภามืดมิดมีกลุ่มควันเทา
ร่างผีเสื้อทักทายท่านลุง 'สวัสดียมทูต พวกท่านสบายดีนะ?' ใช้เวลาสั้น ๆ ของนางท่ามกลางดวงไฟหยินหยาง ท่านลุงอาวุโสหัวเราะ เรียกเจ้าถิงถิงกลับมาแล้วหรือ นางค่อยกลับเข้าเรือนมานั่งปักผ้าลายดอกเหมยบนอาภรณ์
'ยกย่องท่านลุงเขตแดนที่สองหมื่น... ชดใช้กรรม เสียสละให้ดวงวิญญาณสามหมื่นปี ภพหน้าถือกำเนิดในแคว้นต้าเหลียง บุตรชายขุนนางสกุลลู่ คุณชายผู้มั่งมี...'
เสียงโห่ร้องจากยมทูตผ่านลานกว้างในเมืองมรณา ท่านลุงดีใจจนน้ำตาไหล ก็แน่ล่ะ! พวกเขาอยากไปเกิดเต็มทน ดันมีผู้มายืดอายุขัยให้ทำงานต่อ
สตรีในอาภรณ์สีฟ้าสว่างรั้งมือของนางไว้ มองออกไปนอกหน้าต่าง สัมผัสรับรู้ถึงดวงไฟยมทูต กำลังจะข้ามแม่น้ำลืมเลือนไปเกิดในภพภูมิใหม่ กลุ่มเมฆาปรากฏเป็นบุรุษในอาภรณ์สีนิลสง่าในห้องนอนของนาง
"เจ้าพักผ่อนดีไหม? ถิงถิง"
นีเทียนต้าเซินยืนเอามือไพล่หลังข้างฟูก ด้วยท่าทางเป็นกังวล นางนั่งพิงแผ่นหลังกับหัวเตียง ก้มหน้าปักกระโปรงสีสันสดใสราวดอกบ๊วย
"ข้าสบายดี"
"เจ้าไม่เจ็บตรงไหนแน่หรือ อาการเจ้าเป็นยังไง ตกลงว่า... พลังสีชาดเข้ากับร่างกายเจ้าได้?"
"ข้าไม่เป็นไร มีง่วงนอนเล็กน้อย ท่านล่ะ?"
"อื้ม... ก็ดี เมื่อคืนข้าไม่ฝันอะไร"
เรื่องนิทราภายใต้เวทแห่งการจดจำ ถิงถิงบังเอิญพบตราประหลาดหว่างกลางคิ้วที่ขมวดมุ่นยุ่งเหยิง เขานั่งหลับตาระส่ำระสายหน้าโต๊ะทำงาน ไม่รู้ด้วยเหตุใด นางหวั่นวิตก มือที่วุ่นวายอยู่กับผ้าจึงสะกิดปลายเข็มเข้า
"เจ้าเจ็บตัวแล้ว"
นีเทียนต้าเซินนั่งลงบนฟูก จับปลายนิ้วชี้ที่เล็กกว่ามือของเขามาก เป่าลมสีชาดผ่านริมฝีปากเบา ๆ โลหิตที่ไหลซึมนั้นหายไป ตอนนางโดนเข็มตำไม่แม้จะแสดงอาการ ตอนนี้นางเหมือนถูกของร้อน สะดุ้งตกใจ ดึงมือกลับ
"ขอบคุณ..."
นีเทียนต้าเซินฉีกยิ้มกว้างมองนางก้มหน้าก้มตา ท่าทางมีลับลมคมใน
"เจ้าหิวไหม?"
"ข้าไม่หิว" นางสั่นศีรษะแรง ทว่าพอเสียงโครกครากดังจากท้อง จึงเอาสองมือกอดกุมร่างตน "ท้องน่าจะหิว... เล็กน้อย"
แหล่งอาหารวิญญาณชั้นเลิศไม่ใช่เวทหยินอีกต่อไป ปีศาจน้อยกลืนน้ำลายลงคอทำหน้าตาน่าสงสาร เทพมรณาผายมือออก พ่นลมหายใจสีชาด ลักษณะเป็นลูกแก้วกลม ส่งให้นางดื่มกลืนมันแทนพลังปีศาจ บนโต๊ะอาหารมีขนมหน้าตาน่ารับประทานจากท่านลุง พวกเขาดีใจที่ผีเสื้อน้อยกลับมาพำนักอาศัย นางหยิบมันเข้าปาก แก้มกลมตุ่ย
"เจ้าอายอะไร?"
"ข้าเปล่า…"
"เจ้าโกหก"
บุรุษเทพผู้ไม่เคยจะรู้เรื่องรู้ราว ยามนี้รู้ใจนางนัก ราวกับว่าเขาเข้ามานั่งในใจนางทีเดียว
ถิงถิงหวนระลึกถึงค่ำคืนแสนหวานใต้ต้นไม้วิญญาณในปรภูมิ นางฟื้นคืนชีพได้เพราะพลังจากตำราคู่ครอง กว่าเขาจะยอมบอกความจริงเรื่องเทพมรณามอบลมหายใจครึ่งหนึ่งให้นาง เขาโกงความตาย! ด้วยการรับนางเป็นภรรยา
"ข้าไม่รู้ว่า... เป็นภรรยาเทพมรณาแล้วข้า... มีหน้าที่อันใด ข้า เอ่อ... พอมีฝีมือด้านเย็บผ้า ทำอาหาร ข้าทำความสะอาดเรือนได้เช่นสตรีบนโลกมนุษย์ เมื่อพวกนางออกเรือนไป จะดูแลสามีและครอบครัวสามีเป็นอย่างดี ข้าเก่งกว่าใครในเรือนใต้เรื่องงานบ้านงานเรือน"
"เจ้าอยู่เฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไร วันนั้นข้าจำเป็นต้องดึงพลังจากตำราสีชาดเพื่อช่วยชีวิตเจ้า"
"อ้อ... เพราะข้ามีประโยชน์หรือ? แล้ว… ทำไมท่านไม่ให้ข้ายืดอายุขัยท่านลุง"
"ตอนนี้เจ้าโกรธ เจ้าไม่พอใจที่ข้าพูด..."
"ไม่ ๆ ข้าไม่โกรธ ข้าไม่ได้คิดอะไร" นางสั่นศีรษะอีกรอบ ยกมือปิดป้องหู เมื่อสัมปชัญญะนางไม่มั่นคงพอควบคุมพลังปีศาจ
นีเทียนต้าเซินขยิบตา ใต้โคมไฟสีนวลอ่อนสะท้อนเข้ากับใบหน้านวลผ่องงาม นางนั่งหลับตาตัวสั่นด้วยความสับสนหวาดกลัว ผีเสื้อน้อยสีทองอร่ามปรากฏโดยรอบ
จากห้าตัวเป็นสิบตัว จากสิบตัวเพิ่มจำนวนขึ้นอีก พวกมันหัวเราะเยาะเย้ยเรื่องเทพมรณามอบจุมพิตให้นางในปรภูมิ เขาพยายามช่วยชีวิตนางผู้หิวกระหายปานจะกลืนกินบุรุษเข้าไปทั้งตัว น่าอายนัก!
เทพปีศาจผู้นี้นอกเสียจากจะช่วยชีวิตนางแล้ว เขาไม่ยอมให้นางเข้าไปในตำราแห่งความตายในสภาพสุ่มเสี่ยง ร่างกายนางยังไม่แข็งแรงดี เพียงไม่รู้จักการใช้คำพูด นางโง่เง่าเสียใจด้วยเรื่องอะไร?
นีเทียนต้าเซินดูจะชอบฝูงผีเสื้อน้อย ตั้งใจฟังพวกมันแย่งกันโวยวาย... ว่านางยอมเป็นผีเสื้อทรยศ เป็นปรปักษ์กับปีศาจทั้งภพภูมิ ผีเสื้อขี้ขลาดเยี่ยงนางยอมถูกทรมานเจียนตาย โดยไม่มีน้ำตาได้ไงเล่า นางต้องร้องขอชีวิต เปิดเผยเรื่องยมทูตไปทั้งหมดสิ ท่านปู่จะได้ลงโทษนางน้อยลง
ไม่ว่านางกำลังคิดอะไร ลูกสมุนผีเสื้อเหมือนทำสงครามประสาทกับนาง มันพูดออกมาเสียหมด
"พวกเจ้าเงียบ!"
ปีศาจสาวลุกขึ้นจากฟูก ปัดมือไล่แมลงรำคาญด้วยเวทหยิน ใบหน้างามแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าของปีศาจ
นีเทียนต้าเซินเรียกนาง "ถิงถิง" นัยน์ตาสีอำพันกลับมาจ้องเขา แสงประกายระยิบระยับราวดวงไฟหายไป
"เจ้าฝึกวิชาได้กี่ส่วน?"
"วิชาอะไรเจ้าคะ?"
"ข้าคงไม่ได้หมายถึงวิชายมทูต เป็นวิชาลับของท่านปู่เจ้า..." เขากำชับถามนางในสีหน้าเข้มขรึมดุดัน เงื้อมมือมัจจุราชดึงนางให้นั่งลงข้างกาย "ตำราสีชาดมอบช่วงเวลาอันโหดร้ายของเจ้าให้ข้าจดจำ อ้อ... เขตแดนที่เจ็ดพันสามส่งรายงานข้าด้วย ตกลงเจ้าฝึกวิชาได้กี่ส่วน?"
ถิงถิงถอนหายใจ "ไม่ถึงครึ่ง... ข้าต้องนับหนึ่งใหม่ เมื่อพบท่าน..."
"ท่านลุงผู้เคยเป็นอาจารย์ปีศาจไม่แนะนำให้ฝึกวิชานี้ เจ้าควรเมตตามันอย่างที่เจ้าเคยทำ... เจ้ายิ่งฆ่าพวกมัน ก็จะยิ่งประท้วงเจ้า"
ตลอดชีวิตนางไม่เคยเข่นฆ่าสิ่งใด กระทั่งท่านปู่บังคับนางให้ดื่มด่ำพลังปีศาจ ฝึกวิชาอย่างเข้มงวดวันละสามเวลา กำจัดลูกสมุนผีเสื้อให้มากเท่าที่จะมากได้ นอกจากการทรมานแล้วท่านปู่ใช้ยาพิษหยอดใส่ตานาง สายตาพร่าเลือนลงเรื่อย ๆ หากชายที่นางรักปรากฏตัว นางจะได้มองไม่เห็นเขา
"ท่านปู่เร่งเร้าให้ข้าตัดสายใยรักเพื่อการขยายดินแดน ข้าอาจตายภายในสามปี สองปี... สุดแล้วแต่พิษรักในใจข้า แต่การจะให้ข้าตายไปเปล่า ๆ ก็น่าเสียดายครรภ์ผีเสื้อ อาวุโสมุ่งมั่นขยายดินแดนปีศาจ ตั้งใจให้ข้าเป็นมารดาให้กำเนิดบุตรปีศาจทั้งผีเสื้อ จิ้งจอก..."
แววตาของนางแสนเศร้าหมอง ยามกล่าวถึงครอบครัวปีศาจ พวกเขาไร้ความเห็นอกเห็นใจ คิดเพียงเรื่องผลประโยชน์และการขยายดินแดน
"การมีสัมพันธ์กับชายที่ไม่ได้รักทำให้ตายเร็วขึ้น ข้าจำเป็นต้องฝึกวิชาให้ได้สักแปดส่วน ข้าอาจอยู่ได้นาน... สามถึงห้าปี แต่ข้าว่า... ผีเสื้อใจเสาะอย่างข้า คงอยู่ไม่ถึงหนึ่งปีกระมัง"
ถิงถิงไม่สามารถข่มกลั้นจิตใจอีกต่อไป นางหลั่งน้ำตาสะอื้นไห้ ผู้เป็นต้นเหตุย่อมรู้สึกผิด ทั้งยังคิดแค้นใจสาหัส จึงกล้าที่จะเปิดเผยต่อนาง เงื้อมมือมัจจุราชยกขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มแดงก่ำจนเกลี้ยงเกลา
"ผิดที่ข้ายอมให้เจ้าไป ข้าไม่ไยดีเจ้า ไม่ตั้งใจฟังเจ้าเรื่องที่พูด ข้าจงใจตัดขาดเจ้า แต่แล้วข้าก็เปลี่ยนใจ ทันทีที่รู้ว่าเจ้าเจ็บปวดทรมาน... เจ้ายกโทษให้ข้าได้ไหม?"
หัวใจปีศาจราวกับว่าจะกระเด็นออกมานอกอก นางเงยหน้าขึ้นสบนัยน์ตาสีชาด ส่ายหน้าไปมา "ข้าไม่เคยโกรธท่าน ไยจึงต้องยกโทษให้ท่านด้วย"
"เช่นนั้นข้าจะพยายามเป็นสามีที่ดี ในเงื่อนไขว่าเจ้าต้องบอกข้าทุกเรื่อง เมื่อข้ารู้ปัญหาของเจ้า จะได้หาทางแก้ปัญหา เจ้ารับปากข้า เลิกร้องไห้ซะด้วย เจ้าใช้ลมหายใจครึ่งหนึ่งของเทพมรณา ข้ารู้สึกถึงใจเจ้า"
"เจ้าค่ะ ไม่ว่ามีเรื่องอะไร ข้าจะบอกท่านเป็นคนแรก ข้าเปลี่ยนสามีไม่ได้นี่ ข้าเปลี่ยนหัวใจดวงใหม่... ก็คงจะไม่ได้"
"นี่เจ้ากล้าประชดประชันข้าหรือ? อ้อ... แค่ก้าวขาไปจากข้า เจ้าก็ตาย เจ้าผีเสื้อน้อยที่น่าสงสาร"
นีเทียนต้าเซินบีบจมูกนางจนแดงช้ำ นางชี้หน้าเขา เอาเรื่องยมทูตจะได้เดินทางสู่ปรภูมิขึ้นมากล่าว นางไม่มีโอกาสยืดอายุขัยให้ท่านลุงรุ่นนี้ นางดีใจแทนท่านลุงด้วย แม้ว่ามันจะไม่เท่าเทียมกับท่านลุงรุ่นก่อนผู้ได้รับการยืดอายุขัยไปแล้วก็ตาม เขาหันมาเอาเรื่องนางว่าเขาตะกละเป็นหมู ฉีกหนอนกิน!
"มีนรกแห่งหนึ่งสำหรับผู้โป้ปด สร้างเรื่อง เรียกนรกดึงลิ้น[1]... ใช้ตะขอเกี่ยวลิ้นออกมา ตัดทีละน้อยเพื่อให้รับรู้ถึงความเจ็บปวด"
"อ๊ะ! อย่าบอกข้านะว่า..."
'เทพมรณาจะเป็นผู้ทดลองก่อนวิญญาณบาป'
ไม่ทันได้พูดประโยคนั้น นางฟุบหลับไปเสียเฉย ๆ นีเทียนต้าเซินเอามือรองศีรษะน้อยที่กำลังจะนอนราบลง จับวางพักบนไหล่
ความสุขอันท่วมท้นเกิดขึ้นในใจ เพียงหลับตาลงผ่อนลมหายใจสีชาด ประสานเข้ากับลมหายใจภรรยา
[1] 拔舌地獄 Hell of Tongue-ripping


เจ้าปีศาจน้อยถูกทรมานในคุกใต้ดิน หลังจากนั้นนางได้รับการรักษาด้วยพลังวิญญาณของเมืองปีศาจ วันถัดมาปีศาจเฒ่าก็กลับมาทรมานนางใหม่ ทั้งเพื่อเอาความจริงและผลประโยชน์ในการขยายดินแดน ฮู่โหมวตามมาเฝ้านางหน้าคุกใต้ดิน ด้วยความรู้สึกไม่ต่างจากเทพมรณายามนี้...
นัยน์ตากลวงโป๋มีไฟลุกโชติช่วง พวกปีศาจชั่วช้าสามานย์ เขาจะขึ้นบัญชีดำพวกมันแน่!
"เหตุใดปีศาจชั่วช้าถึงเพียงนั้น ไม่ใช้ยาจับโกหกนางเรื่องยมทูต? จะสร้างเวทลวงขึ้นมาเพื่อเอาความจริงก็ได้"
"นางคุยโวโอ้อวดว่าไม่มีพิษใดทำอันตรายนางได้ แม้แต่ยาจับโกหกของท่านปู่ นางเป็นผู้ต้องขังมาร่วมร้อยปี ทดลองสารพัดยาให้ท่านปู่นาง... อีกอย่าง ยมทูตไม่ใช่จุดประสงค์ของหลี่หวังหยาง ปีศาจเฒ่าละโมบโลภมาก ปรารถนาการขยายดินแดน ฝักใฝ่อำนาจความเป็นใหญ่"
นีเทียนต้าเซินออกความเห็น อดนึกถึงคำพูดเจ้าถิงถิงไม่ได้ เขาดูแคลนศัตรู! ความประมาทเป็นจุดอ่อนของการทำศึก ในเมื่อเขาไม่ได้เห็นปีศาจพวกนั้นเป็นข้าศึก แค่พานางไปส่ง... หมดหน้าที่เพียงเท่านั้น
ช่างโหดร้ายต่อนางผู้แสนดีในเมืองมรณา การประชุมจึงดำเนินไปหลายชั่วยาม เมื่อท่านลุงทั้งหลายมีสัมพันธ์ไมตรีที่ดีต่อนาง ย่อมอยากจะไปช่วยนาง โดยเฉพาะท่านลุงอาวุโสมีจิตใจซื่อตรง ลุงสามลุงแปดถึงกับหลั่งน้ำตา
"เจ้าปีศาจน้อยเคยพูดว่าเมืองมรณาคือบ้านนาง มิอาจทรยศ หากนางมีโอกาสได้กลับเรือนใต้ ให้ท่านปู่นางทรมานจนตาย นางจะไม่เปิดเผยเรื่องท่านลุงโดยเด็ดขาด นางจะไม่ทำให้ท่านลุงผิดหวัง ฮือ..."
"ใจเย็นก่อนเถิดลุงสาม ท่านลุงเขตแดนที่เจ็ดพันตั้งฐานทัพในเมืองปีศาจ รอการรวบรวมวิญญาณ ราตรีก่อนลุงแปดเข้าไปพบนางครั้งหนึ่ง ข้าไม่แน่ใจว่านีเทียนต้าเซิน... ควรทราบเรื่องนี้หรือไม่?"
"มีรายงานอะไร เจ้าส่งมา... ทั้งหมด ข้าจะได้ตัดสินใจให้ชัดเจนเด็ดขาด"
"ปีศาจฮู่โหมวร่วมมือกับพี่สาวนาง บุรุษเทพจากเทวโลกชั้นดินภพภูมิบาดาล สหายนางไปช่วยนาง แต่นางไม่ยอมออกจากคุกใต้ดิน... นางยืนกรานว่ามีเรื่องต้องทำให้สำเร็จเสียก่อน พวกข้า... ลักลอบเข้าไปที่เรือนใต้ พยายามจะช่วยนาง..."
เขตแดนที่สามพันต่างมองหน้ากัน พวกเขาละเมิดคำสั่งเทพมรณาครั้งหนึ่ง กลับไม่ถูกกล่าวโทษ เป็นลุงแปดบอกความจริงด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ
"นางบอกข้าว่า... หลี่หวังหยางเสกสร้างตาข่ายมาร ด้วยการนำทารกมาสังเวย ตาข่ายนี้เกิดจากเวทบริสุทธิ์ใช้ดักพลังหยินหยางได้ หอสมบัติหลังเรือนใต้จำเป็นต้องใช้กุญแจใช้ไขค่ายกลจึงสามารถเข้าไป นางเป็นผู้รู้ทางเข้าออก นางได้ยินเรื่องเมืองมรณามียมทูตหายตัวไป นางเชื่อว่าท่านลุงไม่เกียจคร้านบ่ายเบี่ยงการงาน เรื่องนี้อาจเกี่ยวข้อง..."
"เสียสติไปแล้วรึไง! หน้าอย่างนางรึจะไปช่วยท่านลุง ลำพังยังเอาตัวไม่รอด"
นัยน์ตากลวงโบ๋แผดเผาด้วยเพลิงโทสะ ไฟกัลป์ลุกท่วมกายกระดูก เทพมรณาผ่อนลมหายสีชาด อาชาแห่งความมืดเตะกีบม้าเกรี้ยวกราด
เงื้อมมือมัจจุราชเรียกลูกแก้วกลับคืนใต้อาภรณ์ นิ่งสงบไปชั่วขณะ
กิจธุระสำคัญของเทพมรณาคือการนับลูกแก้วยมทูตใต้อาภรณ์ว่าอยู่ครบหรือไม่ ในเขตแดนนีเทียนนั้นครบถ้วน ส่วนสองเทพนั่นมีเจตนา... ไม่บริสุทธิ์
มือกระดูกคว้าอาวุธเป็นโซ่ที่มีปลายมีดพระจันทร์เสี้ยว เฉกเช่นออกไปรวบรวมดวงวิญญาณ เกราะสีนิลลุกโชติช่วงด้วยเพลิงสีชาด หลังสลัดลูกแก้วยมทูตออกจากอาภรณ์ แสงหยินหยางกระจายไปทั่วดินแดน
"ข้าจะไปรับท่านลุงกลับเมืองมรณา ข้าจะจัดการงานนี้ด้วยตัวข้าเอง... พวกท่านกลับไปทำงานเถิด ดวงวิญญาณทั้งหลายเฝ้ารอการนำทางจากยมทูต"

พักหลังมานี้ยมทูตไม่ใคร่จำศีลใต้อาภรณ์ เรียกกลับมาไม่นานก็ขอออกไป บ่นว่าอยู่เฉย ๆ เป็นลูกแก้วน่าเบื่อหน่าย ใครเล่าจะทนดมกลิ่นความตาย กลิ่นดอกปี่อั้น คงมีเพียงเจ้าถิงถิงที่คลั่งไคล้หลงใหลนักหนา เป็นเทพมรณาหรือยมทูตก็ควรมีความเป็นส่วนตัวบ้าง
ท่านลุงช่างเจรจาผิดปรกติวิสัย หลังกลับมาจากการรวบรวมดวงวิญญาณจะลุกขึ้นมาฝึกวิชา ทำอาหาร นั่งเดินหมากรุก ประลองกระบี่วิชา ฝึกฝนวิทยายุทธ
ถัดจากเทือกเขายี่หรุนไป ท่านลุงกลุ่มหนึ่งนั่งขัดกระบี่ วางแผนจัดการกับวิญญาณร้ายที่หลบหนีการจับกุม บำเพ็ญเพียรอย่างมุมานะเสมือนเหล่าเซียน พวกเขาทำความสะอาดเรือน ดูแลรูปลักษณ์ภายนอกของตน น่าประหลาดที่สุด! มียมทูตหลับใหลใต้ต้นไม้ที่ไร้กิ่งใบ
ในเขตแดนของนีเทียนต้าเซิน ยมทูตหัวเราะและร้องไห้ มีความรู้สึกเสมือนมนุษย์ปุถุชน
การเปลี่ยนแปลงมีทั้งดีร้าย แม้กระทั่งเจ้าเมืองมรณา อดนึกถึงเรื่องระหว่างเขาและนางมิได้ เสียงหวานกังวานในห้วงนิทราผีเสื้อ ตราตรึงในทุกชั่วขณะจิต
"ข้ามีความลับจะบอกท่าน ข้าจะยอมบอกเรื่องเดียว ท่านจะฟังเรื่องใด?"
"ทำไมเจ้าพูดอ้อมค้อมมากเรื่อง ไม่บอกข้าเสียที เจ้าบอกข้ามาทุกเรื่อง..."
"ปีศาจล้วนหมกมุ่นในราคะ ความโลภหลง แต่ผีเสื้ออย่างข้ามีข้อยกเว้น... เอ้อ! ข้าไม่พูดดีกว่า ท่านลืมไปเถิด ท่านเป็นเทพ จะมาใส่ใจเรื่องอารมณ์รักใคร่ ตัณหาราคะ การเสพสำราญของปีศาจได้ยังไง"
"เจ้าพูดเรื่องความรัก? หมายถึงปีศาจน่ะหรือ..."
"เจ้าค่ะ ข้ากำลังจะบอกว่า... ยามปีศาจผีเสื้อเกิดความรักใคร่ พวกนางมักหลงใหลในสามี อาจมากกว่าวันละสามเวลาของพวกนาง..."
"ข้าเป็นผู้เรียนรู้ทั้งหยินและหยาง เทพมารเช่นข้ามีภริยาได้ ข้าร่ำเรียนมาทุกเรื่องจากตำราสีชาด เพียงแต่ข้า... ไม่ชอบเปิดมันขึ้นมาบ่อย ๆ โดยไม่มีเหตุจำเป็น"
"ท่านพูดแล้วนะเจ้าคะ เทพมรณามีภริยาได้"
"มีได้… ก็คงไม่ใช่เจ้า ปีศาจน้อย เพราะจะว่าไปแล้ว ท่านปู่ของเจ้า... รุ่นเหลนข้ากระมัง"
"ท่านเอาแต่ผ่อนผันให้พ้นตัว ข้าเบื่อท่านแล้วล่ะ เราเข้านอนเถิด"
ในอ้อมแขนเทพมรณาปรารถนาการกลับมาของสตรีนางหนึ่ง เขาเกิดความฝันระหว่างวัน เห็นนางนอนหันก้น อมลมในแก้มป่อง น่าเอ็นดูนัก ดวงตากลิ้งกลอกของนางดีใจเมื่อเขาพูดว่าสามารถรับภริยา จากนั้นเขาก็หลอกนาง แสร้งทำเป็นหาทางออกจากห้วงนิทราผีเสื้อไม่ได้ เพื่อจะได้อยู่ข้างกายนางเป็นครั้งสุดท้าย
นางจะไปอยู่ในอ้อมกอดชายอื่น... สามีนางควรเป็นปีศาจจิ้งจอก
ในฐานะผู้เสียสละเพื่อดวงวิญญาณ เป็นเทพผู้สันโดษดีเสียกว่า
ความตั้งมั่นมลายหายไปเสียเฉย ๆ นีเทียนต้าเซินแทบจะไปปรากฏกายเบื้องหน้านาง หากไม่ติดว่าจำต้องแจ้งเทพมรณาอีกสองเรื่องลูกแก้วยมทูต
หลังปลดอาคมกักขัง มอบอิสระให้ฮุ่ยเหอเยว่ชิงในเรือนไม้สวยงามซึ่งทั้งสองทำเมินเฉยไม่ทุกข์ร้อน ฮุ่ยเหอกางฝ่ามือเรียกลูกแก้วกลับคืนอาภรณ์ไม่ได้ ก็ทำเฉยเมย นั่งหลับตาทำงานในห้วงจิต
นีเทียนต้าเซินสะบัดศีรษะ เตรียมมุ่งตรงไปเมืองปีศาจ ดันเกิดเรื่อง!
'นีเทียนต้าเซิน'
'ทัณฑ์ที่ 1'
เสียงหัวเราะร่าเริงดังขึ้นกลางท้องนภามืด บทลงโทษเทพมรณาผู้จองหองอวดดีเริ่มต้นขึ้น ตำราสีชาดส่องแสงจรัสจ้า โซ่ตรวนใต้เปลวเพลิงพันล้อมรอบร่างกระดูก
พันธนาการถูกคลายออกด้วยเพลิงกัลป์ในชั่วอึดใจ นัยน์ตาสีชาดพิจารณาศัตรูในฝั่งตรงกันข้าม ไม่ผิดเพี้ยนไปจากตัวเขาแม้ปลายเส้นผม ในมือกระดูกมีอาวุธเป็นโซ่ ปลายมีดพระจันทร์เสี้ยวเช่นเดียวกัน
นีเทียนต้าเซินเป็นเทพเดียวนับตั้งแต่ถือกำเนิดเมืองมรณา... ที่ต่อสู้กับร่างจำแลงหลายชั่วยาม เสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ เขาได้ยินเสียงหัวเราะเย้ยหยันของฮุ่ยเหอเยว่ชิง ออกมานั่งจิบชา ชมการวาดวิทยายุทธวิชาเทพ ทั้งสองแลดูสำราญใจนัก
กว่าจะสามารถผนึกตำราสีชาดลงได้ ร่างกระดูกขบเขี้ยวฟัน มันก็น่าโมโห! ครั้นจะให้ฉีกตำราทั้งสามเล่ม แดนมรณาไม่มีวันสิ้นสลาย เทพมรณาโดยกำเนิดถือครองร่างอมตะ หาใช่จิตเทพจากสระมรกตไม่ ทุบสระมรกตทิ้งเสียก็ดับสิ้น
"สาบานได้ว่าข้าจะเผาเจ้า... จนไม่เหลือสักหน้าแผ่นเดียว... ฮุ่ยเหอเยว่ชิง พวกเจ้าก็ด้วย ฝากไว้ก่อนเถอะ"
'จำ'
สิ้นเสียงเย้ยหยัน มือกระดูกฟาดมีดพระจันทร์เสี้ยวแลกรับกับบุรุษในร่างเสมือนซึ่งกลับมาหัวเราะเยาะเขาอีกรอบหนึ่ง ก่อนหายไปเป็นเถ้าควันในท้องนภา
นีเทียนต้าเซินโดนเวทยมทูตขนานหนึ่งโดยไม่ทันระวัง เวทจดจำเป็นตรงข้ามกับ 'ลืม'
กลุ่มเมฆาลูกใหญ่พลันหายจากนครมรณาไปปรากฏในเมืองปีศาจ


มีผู้พบสมบัติในเรือนใต้กองเต็มพื้นหญ้า พฤกษชาติงดงามฟื้นคืนชีพในสามราตรีถัดมา ทุกสรรพสิ่งหวนคืนเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
หลี่หวังหยางในฐานะผู้นำตระกูลเหมยเตี๋ย จำต้องจัดระเบียบเมืองเสียใหม่ เหล่าอาวุโสถือโอกาสนี้ปราบปรามกบฏ รวบรวมดินแดน ตั้งกฎการพำนักอาศัย ตรวจตราเข้มงวดทุกหย่อมหญ้าในอาณาเขตแดนใต้
"ขอบคุณพวกท่านที่มาช่วยคุ้มกันภัย เรือนข้ายินดีต้อนรับเสมอ"
ร่างบุรุษรูปงามในอาภรณ์สีนิลพลันหายไป หลังให้การต้อนรับแขก
ทั้งจิ้งจอกห้าหาง เจ็ดหางและแปดหาง คาดการณ์ว่าเหล่าผีเสื้อคงเข้าห้องจำศีลไปฟื้นฟูพลัง ค่ำวานนี้มีปีศาจมารวมตัวกันในเมือง สวามิภักดิ์ต่อหลี่หวังหยาง ปีศาจเฒ่ายังคงความแข็งแกร่ง เป็นหนึ่งในสามของภพภูมิปีศาจราตรี
บุรุษจิ้งจอกนั่งจิบชา ดื่มด่ำพลังวิญญาณผ่านสุรารสเลิศซึ่งเจ้าของเรือนให้ทาสนำมา พวกเขาสวมอาภรณ์เนื้อผ้าบางเบา หลุดหล่นบนบ่า
"ข้าได้ยินที่ประชุมอาวุโสลงความเห็นเรื่องนรกภูมิ อาจไม่มีอยู่ในแผนที่เมืองปีศาจ ภพภูมิลงทัณฑ์แบ่งแยกออกไป แดนบุปผาจึงฟื้นคืนกลับมาเช่นเดิม..."
น้องเล็กสุดให้ความเห็น หน้าตั่งไม้ที่เต็มไปด้วยสุราอาหาร หางสีเงินพลิ้วไหวอยู่หลังอาภรณ์งดงาม
ฮู่โหมวเป็นกังวลใจเรื่องเจ้าสาวที่ถูกชิงตัวไปถึงสองคราว เขาไม่เคยคิดว่าเป็นความผิดนาง
"ข้ารู้จักถิงถิงมาหลายพันปี สหายนางมีทั้งเทพและปีศาจ ไม่มีทางที่ข้าจะตกหล่นไปสักคน เจ้านั่นเป็นตัวอะไรแน่? ข้าไม่เคยพบมาก่อน…"
"โธ่! ท่านพี่ไปอยู่ที่ไหนมา ท่านไม่เคยได้ยินเรื่องราวของจิ้งจอกน้อยหรือ? มีตำนานยมทูตขับร้องเป็นบทเพลง…"
'ผู้นำแห่งปรภพ ควบขี่อาชาแห่งความมืด ปีศาจมรณามารับวิญญาณเจ้าแล้ว'
"บทเพลงนั้นมีไว้หลอกปีศาจน้อยไม่ให้ออกไปเที่ยวเล่น จนกว่าพวกเขาจะมีร่างเป็นบุรุษสตรีเต็มกาย มีพลังปีศาจมากพอปกป้องตนเองและเอาชนะปีศาจตนอื่นได้" ฟาหยางสะบัดมือ เรียกภาพในวันวานของเด็กน้อยล้อมวงขับร้องบทเพลง ฉีกยิ้มแยกเขี้ยวทำหน้าตาน่ากลัว
"ปีศาจมรณางั้นหรือ... ข้าว่าเจ้าคงหมายถึงหัวหน้าเผ่ายมทูต?"
"ยมทูตไม่ควบขี่อาชากระดูก มีอาวุธเวทเป็นปลายมีดพระจันทร์เสี้ยว ข้าไม่เคยพบเห็น ตำราเล่มใดก็ไม่ปรากฏ จะเรียกหัวหน้ายมทูตอาจไม่ถูกต้องนัก" พูดจบ บุรุษจิ้งจอกอีกสองตามมาสมทบ เสินเย่เป็นจิ้งจอกพี่เขยมาจากอีกเผ่า ตงหยางน้องรองอีกหนึ่งว่า
"เจ้ากำลังหมายถึงอาวุโสยมทูตผู้รวบรวมดวงวิญญาณ ไม่ใช่เจ้ากระดูกนั่น"
"เจ้าพูดเหมือนรู้เรื่องพวกเขาดี ฟาหยาง ถึงเจ้าจะเชี่ยวชาญตำราเวท ข้าว่าไม่น่าใช่…"
"ข้าว่าใช่ ใช่แล้วล่ะ ตำนานเล่าขานมีมูลเหตุไม่มากก็น้อย เหลือเพียงเรื่องที่เจ้าตัวประหลาดนั่นโอ้อวดว่าครองร่างอมตะ ไม่รู้จริงเท็จอย่างไร…"
"เท่ากับว่าเจ้าถิงถิงทรยศจิ้งจอกเงิน แดนผีเสื้อ ทั้งเผ่าพันธุ์ปีศาจราตรี หลี่หวังหยางจับตัวนางได้คราวนี้ นางตายแน่ นางจะไม่ได้แต่งกับเจ้า ฮู่โหมว"
"นางอยู่กับพวกยมทูต ดูแลเรื่องความตาย นางจะตายได้อย่างไร?"
"ไม่ใช่ว่าเขาผู้นั้นเป็นปีศาจกระดูกหรือพี่ใหญ่?"
"เจ้าถามข้า... จะไปถามใครดี"
ฮู่โหมวผ่อนลมหายใจ หลบเลี่ยงสายตาสอดรู้สอดเห็นของบรรดาพี่น้อง พูดจาวกไปวนมา กระทั่งถูกซักไซ้เอาความมากเข้าว่าเขาเป็นผู้เดียวที่เฝ้านางหน้าคุกใต้ดิน
ทีแรกฮู่โหมวตั้งใจเก็บเป็นความลับ หากมิใช่น้องเล็กเอ่ยขึ้นมาว่าการหารือดีกว่าจะต้องนั่งคิดคนเดียวแน่ ๆ ต่อให้พี่ใหญ่ได้เป็นผู้นำตระกูล บำเพ็ญตบะครบเก้าหางก็มิสู้ผู้ถือร่างอมตะ เขาจะเอาอะไรไปสู้
"ข้ายอมบอกเจ้าก็ได้ ข้าเห็น... หลี่หวังหยางใช้หนอนประหลาดดึงเส้นความจำของนางออกมาผ่านหูและดวงตา ร่างกระดูกนั่นไม่เชิงว่าเป็นปีศาจ เพียงแต่..." ฮู่โหมวระงับอารมณ์เกรี้ยวกราด ภายใต้เขี้ยวคมที่ขบกัดกัน นัยน์ตาสีชาดเปล่งประกายด้วยเพลิงโทสะ "ข้าอดสงสัยไม่ได้ว่าหัวหน้าเผ่ายมทูตจะมาลักพาตัวนางไปเพื่อการใด เขามารู้จักนางก่อนข้าได้ยังไง"
ทั้งสองนอนร่วมเตียงในห้วงนิทราผีเสื้อ มีความทรงจำระหว่างกันในเมืองที่ปกคลุมด้วยความมืดสงบ ดวงไฟหยินหยางลอยละล่องเต็มท้องนภา นางหัวเราะร่าเริง จิบชาข้างปีศาจกระดูก มีอีกร่างเป็นบุรุษเทพรูปงาม หากมีกลิ่นอายของหยินและหยาง สวมอาภรณ์สีนิลลายเมฆา
กว่าหลี่หวังหยางจะรู้ความจริง หลังจากที่นางพยายามโกหกอยู่หลายราตรี จึงบังคับให้นางฝึกวิชาสำคัญก่อนออกเรือน
"จะเป็นไงก็ช่าง เจ้าตัดใจเถอะฮู่โหมว เจ้าเป็นศัตรูกับปีศาจทุกภพภูมิเพื่อนางไม่ได้ ตอนนี้นางถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ทรยศ มีผู้เห็นนางใช้วิชายมทูต นางสวามิภักดิ์ต่อหัวหน้าเผ่ายมทูต ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วแดนปีศาจราตรีแล้ว"
"หน้าอย่างเจ้าจะเข้าใจอะไร? เสินเย่ เจ้าน่ะ มองภรรยาเป็นอาหารวิญญาณชั้นเลิศ หากนางมีบุตรให้ไม่ได้ นางไม่มีประโยชน์ เจ้าก็ฆ่าพวกนางแล้วแต่งภรรยาใหม่ เที่ยวโกหกผู้อื่นว่าไม่เคยได้ออกเรือน จะออกเรือนก่อนข้าให้ได้ คิดว่าข้าไม่รู้รึไง เจ้ามาอยู่จิ้งจอกเงินกี่พันปี แม้ว่าเจ้ายังไม่รับภรรยาคราวนี้ เจ้าจะนับหนึ่งใหม่ทุกหนึ่งปีเลยหรือ?"
"เจ้า!"
จิ้งจอกเงินที่มีอายุขัยมากกว่าถึงสองพันปีตีอกโวยวาย เอาเรื่องคืนวิวาห์แรกว่าอยากได้ถิงถิงเป็นภรรยากว่าฮู่โหมวที่ได้นางไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด เขาจะยอมสูบพลังนางจนสลายเป็นเถ้ากระดูกหรือไม่ ไหนจะสตรีคู่ครองผู้เหมาะสมกับบุตรชายคนโตของตระกูลจิ้งจอกเงินควรเป็นปีศาจจิ้งจอกในอีกภพภูมิหนึ่ง นางมีขนสีชาดอันงามสง่าดุจพญาหงส์ สติปัญญาเป็นเลิศ พูดจาฉะฉานฉลาดเฉลียว มีรูปลักษณ์อันงามสง่าต้องตาบุรุษ
จิ้งจอกน้องเล็กสุดฟาหยางเป็นผู้สงบศึกจิ้งจอกผู้พี่ ไม่นานก็ชกต่อยกัน ฟาหยางไม่มีปัญญา กระเด็นติดข้างฝา โต๊ะไม้กลางเรือนแตกเป็นเศษชิ้น
"พวกเจ้าเงียบ! เงียบให้หมด ข้ารอนางมากี่พันปี ปีศาจนั่นแย่งนางไปจากข้า!"
"เจ้าไม่เคยพูดไม่รู้เรื่องนะฮู่โหมว เจ้ามันโง่เง่า เสียสติ ถึงได้คิดเอาผีเสื้อมาเป็นภรรยา อ้อ... สุดท้ายเจ้าก็ยังไม่มีปัญญา เจ้าปกป้องนางไม่ได้"
ฮู่โหมวเลือดขึ้นหน้า สะบัดกระบี่มารขึ้น ไอหยินคละคลุ้งอยู่รอบกายด้วยโทสะ
เหล่าจิ้งจอกในร่างบุรุษมีหางพลิ้วไหวเริ่มต่อสู้ ในร่างจิ้งจอกก็กัดกันเป็นสุนัข กว่าจะนั่งลงในสภาพกายอาบโลหิต พังราบไปครึ่งเรือน
ผู้อาวุโสเข้ามาต่อว่าไม่ควรทำตัวเสียมารยาท ทำไมปีศาจจิ้งจอกใจร้อนโผงผางเช่นนี้!


ยามเทพแห่งความตายโอบกอดนาง หัวใจสิ้นสลายราวกับว่ามีชีวิตขึ้นมา
ไยนางเกิดหลงใหลในกลิ่นหอมอบอวลของดอกปี่อั้น นางอุปโลกน์ว่าอ้อมกอดของนีเทียนต้าเซินช่างอบอุ่นปลอดภัย ไม่มีใครทำอันตรายนางได้ นางดีใจที่เขาไม่ใจดำจนเกินไป อย่างน้อยเขาก็มารับดวงวิญญาณนาง
"ข้า... ตายแล้วหรือ?"
"ข้าไม่ให้เจ้าตาย เจ้าก็ตายไม่ได้ เจ้าจะตายได้ยังไง"
ถิงถิงระลึกขึ้นได้ แม้ดวงตาทั้งสองมองไม่ชัดเจน ดินแดนแห่งพรรณไม้งดงามไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตอีกต่อไป ท้องนภามืดสงบปรากฏจันทราโลหิต
'ปีศาจน้อยคงไม่ได้บอกพวกเจ้า ข้าเป็นเทพมารผู้อยู่เหนือความตาย ดังนั้นก็อย่าเสียเวลาข้า ราตรีนี้ข้าจะสร้างขุมนรกแห่งใหม่ ใครจะอยู่เป็นผู้ทดลองเครื่องทรมาน ข้ายินดีส่งพวกเจ้าลงนรก...'
เทพปีศาจผู้เย็นชายังแก้ต่างให้นาง ไม่ใช่ความผิดนางแต่อย่างใด เป็นเพราะพวกเขาไม่ส่งนางให้จิ้งจอกเงิน มอบชีวิตที่เป็นสุขให้กับนาง เลือกที่จะทรมานนาง แค้นต้องชำระ! เทพมรณาจึงมาเยี่ยมเยียนก่อนถึงเวลาอันควร
ปีศาจไม่คิดสู้ ใครเล่าจะต่อกรกับผู้ถือครองร่างอมตะ ท้ายสุดแล้วปีศาจดื้อรั้นที่เหลือเฝ้ามองเงื้อมมือมัจจุราชพลิกดินแดนอันสวยงามเป็นนรกภูมิ
นีเทียนต้าเซินเผาผลาญบ้านนางไม่เหลือแม้เศษหญ้า สาแก่ใจนางนัก! ถิงถิงยิ้มร่าเริงด้วยใบหน้าซีดขาว พักพิงศีรษะบนอกกว้าง นางใช้อาภรณ์สีนิลบรรเทาความหนาว บนฟูกในเรือนไม้หลังเดิม ด้วยความรู้สึกเป็นสุขระคนทุกข์
"ข้าเหลือเวลาไม่มากแล้ว... ได้โปรด... ไว้ชีวิตทารกปีศาจ สวนพฤกษชาติหลังบ้านข้าสักเสี้ยวส่วนหนึ่ง ต้นไม้ใบหญ้าที่มีชีวิตเป็นผู้บริสุทธิ์ ท่านไม่ใช่เทพผู้เข่นฆ่า นีเทียนต้าเซิน ท่านเป็นเทพผู้เมตตาเสียสละ"
"ข้าว่า... ลองเป็นจอมมารดูสักวัน จะได้ฆ่าปีศาจเลวทรามต่ำช้าด้วยมือข้า ส่งพวกมันลงนรกลงทัณฑ์"
"แม้กระทั่งผู้ชั่วช้ายังหวงแหนบ้าน ท่านปู่ยอมตายเพื่อบุปผาพรรณไม้ ไม่รักษาชีวิต ข้าขอร้องท่าน... ข้าพาท่านลุงมาคืนท่าน... ตั้งสิบสอง"
"ใครใช้ให้เจ้าไป!"
นีเทียนต้าเซินตะคอกนางด้วยหน้าตาเกรี้ยวกราด ปีศาจน้อยรีบเทลูกแก้วในชายเสื้อขาวขาดวิ่น คืนลูกแก้วยมทูตให้เทพมรณา นางร้องขอให้เขาคืนป่าพรรณพฤกษาให้ปีศาจน้อยเช่นนางด้วย
บนฟูกขาวเต็มไปด้วยโลหิตจากริมฝีปากแห้งแตก นางกระอักโลหิตจนฟุบลง นีเทียนต้าเซินกระชับนางไว้ในอ้อมแขน ทำลายตาข่ายประหลาดในพริบตาด้วยมือพญามัจจุราช ปรากฏเป็นยมทูตหนุ่มสาวและหญิงสูงวัย
ท่านลุงจากอีกสองนครมรณาไม่รังเกียจโลหิตแปดเปื้อนจากปีศาจ พวกเขายกมือคำนับ ขอบคุณนางจากใจแล้วหายไป
"...เจ้าทำความดีความชอบไว้มาก แต่เรื่องเล็กน้อยพวกนั้น เจ้าลุกขึ้นมาจัดการด้วยของตัวของเจ้าเอง เมื่อเจ้าหายดีแล้วข้าจะพาเจ้าไป เจ้าอดทนถิงถิง ข้าจะหาทางรักษาเจ้า"
ด้วยสายตาเคียดแค้นถึงเพียงนั้น ราวกับว่าเขาจะแช่แข็งนาง ถิงถิงกัดริมฝีปาก อดทนต่อความเจ็บปวดจากเรือนกายบอบช้ำ เบ้าตาของนางแสบร้อน เมื่อเขากล่าวว่าใครกล้ามาทำร้ายนางได้ ปีศาจจิ้งจอกบำเพ็ญตบะถึงแปดหางนั่นก็ไม่ได้เรื่อง ไม่มีปัญญาดูแลนาง เห็นอำนาจในตระกูลสำคัญกว่า เสียดายลูกแก้ววิญญาณที่เขามอบให้ ช่างไร้ประโยชน์
นีเทียนต้าเซินไม่ได้บอกนาง ตอนมุ่งตรงไปพบนาง ตราประทับจากตำราสีชาดปรากฏเหนือศีรษะครั้งหนึ่ง
ตำราบ้าคลั่งยัดเยียดความทรงจำระหว่างการเป็นผู้ต้องขังในคุกใต้ดินปีศาจ ทันทีที่สบนัยน์ตาสีอำพัน ภาพนางถูกทรมานสารพัดแล่นเข้ามาในหัว ไม่ต่างจากว่าเขากำลังยืนอยู่ในคุกใต้ดินกับนาง แต่ไม่สามารถช่วยนางได้
ในอกซ้ายเกิดความรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก เจ็บปวดเกินอธิบาย มือกระดูกยื่นผ่านบานหน้าต่าง หยาดน้ำฟ้าโปรยปรายร่วงหล่นบนมือสั่นเทา
"ตำราแห่งความตายมีชื่อเจ้า เป็นเวลาที่... เหมันต์โปรยปราย ในนครอันไร้ห้วงเวลา"
กระทั่งคำว่าตาย เขามิได้เอ่ยมัน ขมวดคิ้วครุ่นคิดหาทางแก้ไข เรียกท่านลุงอาวุโสมาเพื่อปรึกษา นำยาวิเศษในคลังสมบัติออกมาทั้งหมด เงื้อมมือมัจจุราชวาดตำราสีทอง สีขาวและสีชาดออกมาโดยไม่นิ่งนอนใจ เขาทบทวนตำราทั้งสามเล่มเพื่อโกงความตาย! หันไปมองสภาพนางนอนซมบนฟูก ดูอย่างไรก็ไม่ไหว น่าโมโหเสียจนเขาต้องเอาเรื่องนางอีก
"เจ้ามีอะไรต้องบอกข้า โดยเฉพาะเรื่องท่านลุง ลูกแก้วยมทูตอยู่ใต้อาภรณ์เทพมรณา ไม่ใช่ปีศาจ เจ้าปีศาจโอหังอวดดี เจ้าลักลอบฝึกวิชายมทูต เจ้า ๆ..." ปลายเสียงสั่นเทาเงียบไป พอได้ยินเสียงหัวเราะปีศาจ
"ข้าคงติดนิสัยท่านมา... ก็น่าเสียดาย ข้ากำลังจะตาย"
"ข้าหาวิธีรักษาเจ้าได้แน่ เจ้าจะไม่ตาย"
"ท่านอย่าเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์... มิสู้ท่านนั่งเป็นเพื่อนข้า เตรียมการให้ท่านลุงไปส่งดวงวิญญาณข้า นำทางข้าไปปรภูมิ"
"ไม่... ข้าจะรักษาเจ้า หยุดพูดมาก เจ้าอยู่เฉย ๆ รอข้า"
นีเทียนต้าเซินผยองตน จับนางนั่งพิงแผ่นหลัง วางหมอนรองให้นาง
'เทพผู้กุมชะตาชีวิต ไยจะช่วยปีศาจน้อย... อายุขัยเพียงห้าพันปีสักตนไม่ได้'
ด้วยความคิดแน่วแน่ที่แอบแฝงความหวาดกลัวโดยไร้สาเหตุ เขาอ่านตำราครบทั้งสามเล่มในชั่วพริบตา มันเปิดและปิดลง กลุ่มควันหยินหยางลอยไปมา ยมทูตในร่างเทพสตรีเข้ามาวางยาและอาหารบนโต๊ะ
ท่านลุงผู้เป็นแพทย์ปีศาจเข้ามาดูนางเป็นคนแรก อีกท่านเคยแพทย์หลวงบนเมืองมนุษย์ แม้กระทั่งท่านลุงผู้มีความรู้ในเรื่องการแพทย์ในเมืองเทพ ล้วนให้ความช่วยเหลือเทพมรณาอย่างเต็มกำลัง
ปีศาจน้อยลอบยิ้ม มองออกไปนอกหน้าต่าง ชื่อของนางบนท้องนภาปรากฏขึ้น ยมทูตผู้รับดวงวิญญาณนางเป็นลุงสาม ร่างชายชราหัวเราะดีใจ ลูบหนวดเครา สักพักหนึ่งก็ร้องไห้สั่นศีรษะ
"เจ้าปีศาจน้อยที่น่าสงสาร ไม่น่ารีบตาย... ไม่เป็นไร... ท่านลุงจะไปส่งเจ้า ฮือ..."
"ท่านจะร้องไห้ทำไมเล่าลุงสาม!" เทพมรณาหันไปเอ็ด ท่านลุงสามเลยหัวเราะ
"ผิด... ตั้งแต่ท่านจับนางมาเล่นซนในตำราแห่งความตายแล้วนีเทียนต้าเซิน หากว่าท่านไม่ฝืนโชคชะตา เรื่องราวทั้งหมดจะไม่ผิดเพี้ยนไปเช่นนี้"
ก็ท่านนั่นแหละที่สร้างเรื่องอย่างท่านลุงสามว่า ปีศาจน้อยหัวเราะตามลุงสาม ยมทูตหัวเราะทั้งน้ำตา
เอาเถิด... ชีวิตนี้แม้ลำบากยากเข็ญ กลับมีช่วงเวลาสนุกสนานในเมืองมรณา
ท่ามกลางราตรีมืดมิดใต้เหมันต์ กลุ่มเมฆาสีขาวสลับดำเป็นดวงกลมนับหลายหมื่นลอยละล่องในเวหา ท่านลุงทั้งหลายตั้งใจมาส่งผีเสื้อน้อยในแดนมรณา


การเดินทางของยมทูตไม่เหมือนเผ่าพันธุ์ใด พวกเขาเดินทางแสนง่ายดายเพียงพริบตา เพ่งกระแสจิต หายเป็นเถ้าควัน ปรากฏ ณ ที่นั้น เว้นเสียแต่ว่า...
'ถ้าเป็นสถานที่ที่ไม่เคยไปเช่นนิมิตปีศาจ สถานที่ไม่มีอยู่จริง ไม่สามารถไปได้'
'จริงหรือท่านลุง!? พวกท่านไปมาแล้วทุกที่ ทั้งโลกมนุษย์ ในพระราชวังฮ่องเต้ ตลาดลับในเมืองปีศาจ นทีอันธการล่ะ? แล้วใน ๆ เมืองเทพ เทวโลกชั้นฟ้า พวกท่านก็เคยไป มีที่ไหนท่านลุงไม่เคยไปบ้าง?'
'มี... แม่น้ำลืมเลือน จะได้ไปก็ต่อเมื่อหมดหน้าที่ยมทูตน่ะ'
ลุงสามลุงแปดเล่าให้นางฟังตอนเจ้าของเรือนไม่อยู่… พวกเขาปรารถนาการกลับคืนสู่วัฏสงสาร อยากไปเกิดใหม่เต็มทน ดันมีปีศาจมายืดอายุขัยให้ทำงานต่อ
ข้อมูลในเมืองมรณามีทั้งท่านลุงพลั้งปากเล่า และที่นางได้ยินโดยบังเอิญ
ใช่... นางเข้าใจภาษายมทูตตั้งแต่วันแรกพำนักอาศัยในเมืองมรณา นางข้ามเทือกเขายี่หรุนไปลอบดูยมทูตฝึกเคล็ดวิชามากมาย นางแค่แกล้งโง่ ทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว
ถ้าข้าตาย... ท่านจะดีใจหรือไม่? ข้าจะได้พบท่านในปรภูมิ ข้ามผ่านแม่น้ำลืมเลือน ดื่มน้ำแกงชามหนึ่งเพื่อลืมท่าน...
ไยเทพผู้อยู่เหนือความตาย ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับนาง อยู่ร่วมเรือน นอนร่วมเตียง นั่งจิบชาเคียงข้าง มีบทสนทนาอย่างถูกคอใต้ต้นไม้วิญญาณนับครั้งไม่ถ้วน ไม่ไยดีนางสักนิด?
หัวใจปีศาจเจ็บปวดยิ่งเสียกว่าทัณฑ์ทรมาน สิบราตรีผ่านพ้นมานางไม่พบนีเทียนต้าเซิน แม้จะได้กลิ่นดอกปี่อั้นสักเล็กน้อยก็หาได้มีไม่ ในขณะที่ท่านลุงทั้งหลายยังแวะเวียนมาหานาง แจ้งข่าวสำคัญว่าเทพใจดำตัดขาดนาง ส่งนางแล้วไม่ต้องแจ้งข่าวใด ให้ท่านลุงอาวุโสตัดสินใจดำเนินการ
ความมืดมิดในคุกใต้ดินราวกับว่าจะเป็นมิตรสหายที่ดีที่สุดของนาง ทว่าปีศาจเสียงดังน่ารำคาญไม่มีน้ำตาให้เห็นสักหยดหนึ่ง ต่อให้นางอยากทุบอกร่ำไห้ เรียกร้องความสนใจจากนีเทียนต้าเซินเท่าไร เพียงไม่มีน้ำตาออกมา
ทุกรุ่งอรุณในคุกใต้ดินมองไม่เห็นแสงตะวัน นางจะรู้ได้ว่าเป็นยามใดเมื่อปีศาจในเรือนใต้เดินทางมาตามคำสั่งท่านปู่ ทรมานนางด้วยน้ำกรดและเหล็กร้อน ถ่มน้ำลายใส่แผลนาง หัวเราะเยาะนาง แถมมีจิตอกุศลต่อนาง ถ้าไม่ติดว่าผู้อาวุโสตั้งใจแน่วแน่จะให้นางเป็นมารดาผีเสื้อ นางจำต้องมอบพรหมจรรย์ให้ผู้นำตระกูลเสียก่อน จึงจะส่งมอบนางให้จิ้งจอกเงิน นางคงไม่รอดพ้น ได้ร่วมสัมพันธ์กับปีศาจนับร้อยในคุกใต้ดินแน่
สองราตรีสุดท้ายนางเจ็บปวดทรมานจนไร้สติการรับรู้อีกต่อไป จากนั้นร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลได้รับการรักษาด้วยลูกแก้วปีศาจ สาวรับใช้จับนางสวมชุดขาวเก่าเหมือนผ้าขี้ริ้ว ล่ามด้วยโซ่เยี่ยงนักโทษในลานประหาร
เมืองปีศาจมีหอประจานให้อับอาย นางยืนตัวแข็งทื่อบนลานกว้างทำจากไม้ซอมซ่อ แม้สองขาไร้เรี่ยวแรง ลมเยียบเย็นพัดผ่านใบหน้านาง รู้สึกหนาวถึงขั้วกระดูก ริมฝีปากเกรอะเลือดสั่นระริก นางฟุบลงบนพื้น
"เจ้าถิงถิง... ปีศาจทรยศ!"
หลี่หวังหยางมอบตราประทับ '爱[1]' กลางหน้าผากให้นาง เวทหยินสลักลงมาแสบร้อนครู่เดียว นางส่ายตาพร่าเลือนมองโดยรอบ ลูกแก้วหลากสีสันน่าจะเป็นหมู่ปีศาจที่มารวมตัวกัน กลิ่นปีศาจจิ้งจอกลอยอยู่ไกล ๆ
ฝั่งจิ้งจอกเงินกำลังหาทางช่วยนาง ไม่มีทางที่พวกเขาจะยอมให้นางเป็นมารดาผีเสื้อก่อนไปเป็นมารดาจิ้งจอกแน่ นั่นเหยียดหยามเกียรติกันเกินไป
ฮู่โหมวบำเพ็ญตบะปีศาจครบแปดหางแล้ว การดื่มด่ำพรหมจรรย์สตรีในคืนเดือนเพ็ญเพิ่มพูนพลังมหาศาลร่วมร้อยปี เขาน่าจะยึดอำนาจจากอาวุโสเพื่อเป็นผู้นำรุ่นต่อไป หลังดื่มด่ำพลังจากภรรยาผีเสื้อ
จะอย่างไรนางมิได้โกรธเคืองฮู่โหมวเลย มิตรภาพนั้นเรื่องหนึ่ง อำนาจในเมืองปีศาจก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพียงแต่นางเหลือเวลาไม่มาก อาจไม่ทันคืนเพ็ญ...
ถิงถิงยิ้มดีใจท่ามกลางเสียงโห่ร้อง เมื่อนางปรารถนาความตาย นางกำลังจะได้พบนีเทียนต้าเซินในปรภูมิ นางมีความในใจจะถามเทพผู้ยิ่งใหญ่
ทันใดนั้นเอง ฝันร้ายของนางสิ้นสุดลง...
'ทำดีขึ้นสวรรค์ ทำชั่วลงนรก ใช้กรรมในภพภูมิแห่งการลงทัณฑ์นับหมื่นปี วันนี้ข้ามาโปรดสัตว์ บ้านของพวกเจ้าจะกลายเป็นเรือนจำใหม่... ให้นามว่า… เรือนจำเหมิงกั๋ว ใครจะหนี ก็รีบไป...'
เสียงหัวเราะอันน่าสะพรึงกลัวของผู้มาเยือนดังกลบคำสบถของหลี่หวังหยาง
ร่างกระดูกห้อมล้อมด้วยกลุ่มควัน อาชากระดูกลุกท่วมไฟกัลป์เหยียบยืนบนพสุธา อาชาแห่งความมืดกระแทกเท้า พ่นลมหายใจสีชาด
ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นปีศาจประเภทนี้ ในตำราเล่มไหนก็ไม่มีข้อมูลให้สืบทราบได้ พวกชั้นต่ำพลังน้อยที่ยืนล้อมรอบลานไม้ไม่ยื่นมือเข้าช่วย พอสบโอกาสก็อันตรธานไป
ด้วยรูปลักษณ์ภายนอกของผู้แปลกหน้าที่มาสร้างความโกลาหล ยิ่งไม่น่าจะเป็นเทพ...
บุรุษเทพส่วนใหญ่ล้วนรูปงาม สวมอาภรณ์ขาวหรือฟ้าสว่าง ถือครองพลังหยางบริสุทธิ์ แต่เขาผู้นี้มีทั้งหยินและหยาง ออกไปทางปีศาจเสียมากกว่า
ถิงถิงหรี่ตามองตามทิศทางลมพัดผ่าน กลิ่นดอกปี่อั้น เทพมรณา! นางคลำหาบางสิ่งบนพื้นไม้ คลานไปคว้าชายอาภรณ์พี่รองซึ่งมาส่งนาง
"ท่านผู้นั้น? ใช่หรือไม่... พี่รอง... ท่านดูให้ข้าที ข้ามองไม่ค่อยเห็น เขาเป็นร่างกระดูกหรือเทพรูปงาม"
"ร่างกระดูก... อาชากระดูก ฟะ ไฟ... สีชาด นั่นตัวอะไร? ปีศาจกระดูกหรือ..."
"ใช่... ใช่เขาจริง ๆ พวกท่านรีบหนีไป... เร็วเข้า"
"รักษาตัวด้วยน้องเล็ก ข้าลา!"
พี่สาวทั้งสองไม่อาลัยอาวรณ์ หลังผู้มาเยือนสะบัดชายอาภรณ์ฟาดเวทหยินหยางใส่ปีศาจกระเด็นไปคนละทิศทาง ผู้อาวุโสในเรือนใต้ต่างล้มลงบาดเจ็บสาหัส ไม่ทันให้น้องเล็กได้บอกเรื่องสำคัญ เทพมารผู้นี้เกลียดชังปีศาจและความชั่วร้ายเข้ากระดูก!
แล้วผู้พิพากษาลงทัณฑ์ มาหยุดยืนท่ามกลางปีศาจนับร้อย...
นัยน์ตาสีชาดเปล่งประกายด้วยความคั่งแค้น ซึมลึกลงไปถึงก้นบึ้งจิตใจ
หากนีเทียนต้าเซินไม่อยู่ในร่างกระดูกคงแยกเขี้ยว หน้าตายับเยินดูไม่ได้แน่ ๆ เขาจะลงทัณฑ์พวกชั่วช้าทีละตัว ไม่ต้องให้ถึงมืออสูรลงทัณฑ์ในนรกภูมิ!
เทพมารผู้นี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ ต่อให้เป็นหลี่หวังหยางก็ตาม เขาสะบัดมือไล่แมลงรำคาญ เหมือนบี้มดตัวเล็ก ๆ ปีศาจหลายตนสลายไปเป็นเถ้าควัน อีกส่วนเฉลียวใจ เลือกที่จะหนีเพื่อรักษาชีวิต
เมื่อปลายมีดพระจันทร์เสี้ยวปรากฏขึ้นพร้อมโซ่ที่ลากผ่านพื้นดินเขียวชอุ่ม กลับกลายเป็นผืนดินแห้งแตกไร้หยาดน้ำหล่อเลี้ยง ฮู่โหมวฝ่าเวทหยินหยางเข้าไป ถิงถิงตะโกนไล่ปีศาจจิ้งจอกให้หนี นางกางเขตอาคมหยินหยางปิดล้อมกาย บรรดาปีศาจอาวุโสยังไม่สามารถเข้าถึงตัวนาง
สายตาทุกคู่ล้วนมองนางเป็นตาเดียว เทพมรณาไหวไหล่มองอัสดงครึ่งดวง ท่ามกลางเสียงตะโกนเกรี้ยวกราด ปีศาจทรยศ! ชักศึกเข้าบ้าน ปกป้องศัตรู
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่านางใช้เวทวิชายมทูตได้ตั้งเมื่อไร แม้แต่เทพมรณา เขาสร้างกรงเวทขนาดใหญ่กักขังนางอีกชั้นหนึ่ง ก่อนหันไปพลิกผืนดินให้กลายเป็นนรกภูมิ
บัดนี้ดินแดนแห่งแมลงบุปผาประดับด้วยทะเลเพลิง พื้นดินไหม้เกรียมเหลือเป็นดวงกลมเพียงตรงที่นางนั่งอยู่เท่านั้น
[1] อ้าย = รัก


"ถิงถิง... เจ้าลืมตา ลุกขึ้นมาคุยกับข้าก่อน เจ้าอดทนหน่อย ถิงถิง"
สีหน้าเป็นกังวลของนีเทียนต้าเซินทำให้นางใจชื้นประหลาด นางขยับเปลือกตาหนักอึ้ง สบมองนัยน์ตาดุดันเปล่งประกายใต้จันทราสีชาด
"ถิงถิง... เจ้าอย่าเงียบ ข้าใจไม่ดี"
'ยมทูตล้วนไม่มีหัวใจ'
ปีศาจน้อยยิ้มหยันอยู่ในใจ นางจำคำพูดของเขาได้ สำนึกรู้ถึงความตายใต้ต้นไม้ที่ส่องแสงประกายอร่าม เช่นสีสันของดอกบ๊วยในฤดูใบไม้ผลิบาน นี่เขาพานางมาชื่นชมต้นไม้วิญญาณในปรภูมิก่อนไปส่งนางหรือ?
"ข้าจะให้ยมทูตพาผีเสื้อน้อยไปตั้งดินแดนใหม่ ท่านลุงว่ารู้จักเทพผู้หนึ่งในภพภูมิ ภูตแมลง อ้อ... พวกเขาเป็นภูต อัธยาศัยดีมีน้ำใจ เจ้าว่าดีหรือไม่? ข้าจะไปกับเจ้า... เราไปด้วยกัน"
ถิงถิงพยักหน้า แยกเขี้ยวยิงฟันเปื้อนโลหิต นางไม่มีแม้โอกาสขอบคุณเทพมรณา
เมื่อท้องนภาในเมืองมรณาปรากฏอักขระของหมู่เหล่ายมทูต ผู้รับดวงวิญญาณในสถานที่ต่าง ๆ ซึ่งสถานที่ตายของจิตวิญญาณเสียสละเปลี่ยนแปลงจากนครไร้ห้วงเวลาเป็นปรภูมิ ใต้ต้นไม้วิญญาณ ยืดเวลาตายของนางไปหนึ่งราตรี
ตำราแห่งความตายราวกับว่ามีความรู้สึกนึกคิดของมัน อักษรสีทองสลักในเวหา เตือนเทพมรณาครั้งหนึ่ง ไม่ให้พาดวงวิญญาณหลบหนี
'ถิงถิง เจ้ารู้ไหม... มีตำนานเล่าว่าลมหายใจยมทูตทำให้ถึงแก่ความตาย เจ้าระวังตัวด้วยล่ะ'
เหตุใดนางนึกถึงคำพูดของพี่รอง กระนั้นยังมีเรื่องน่าประหลาดใจ ในภาพแสนรางเลือน นัยน์ตาสีชาดเอ่อคลอหยาดน้ำตา เขาตัดพัดต่อว่าปีศาจมีความเลวร้ายเท่าไร ก็ยังดิ้นรนหาบ้านสักหลังเพื่อพักพิง ไยต้องทำร้ายเจ้าปีศาจน้อยด้วย
หากนางมีภพชาติหน้า จะกลับมาตอบแทนบุญคุณนีเทียนต้าเซินและท่านลุง นางผูกพันกับพวกเขาจริง ๆ
ผีเสื้อที่กลายเป็นฝุ่นผงสีทองขยับเข้าหาอ้อมแขนพญามัจจุราช ผู้พร้อมจะพรากลมหายใจนางไปทุกเมื่อ นางรู้สึกตัวอีกครั้งหนึ่ง เมื่อริมฝีปากนุ่มนวลประกบปิดลงมา
ลมหายใจเยือกเย็นประหนึ่งเหมันต์จากปลายจมูกโด่งเป็นสันคม ถักทอเป็นเส้นด้ายที่รวมตัวกัน เคลื่อนไหวเป็นละอองสาย
อุ้งมือมัจจุราชประคองใบหน้านางแกมบังคับ นางตามใจเขา เงยขึ้นตอบรับจุมพิตตามสัญชาตญาณปีศาจ อ้าปากดื่มกลืนพลังวิญญาณอย่างหิวกระหาย
โดยปรกติแล้วอาหารปีศาจมักมีกลิ่นหอมอบอวล ผลไม้วิญญาณมีรสชาติกรุบกรอบ มีกลิ่นที่แตกต่าง สารพัดจะจินตนาการว่าเป็นอาหารอันโอชะชนิดใด กินเท่าไรก็ไม่รู้สึกอิ่มท้อง นางจะมีเรี่ยวแรงและสดชื่นขึ้นมา
ไม่รู้ด้วยเหตุใด เทพมรณามอบลมหายใจให้นางดับกระหาย นางดื่มกลืนน้ำหวานหนืดผ่านริมฝีปากของเขา ละอองสายนี้ทอประกายงดงาม เดินทางสู่กายทิพย์นาง
กลิ่นเผาไหม้ของดอกปี่อั้น... เหมือนในห้วงนิทรา แต่รสชาติประหลาดกว่า หวานขมกลมกล่อมยังมอบพละกำลัง
การที่ปีศาจสตรีชอบล่อลวงบุรุษก็เพราะเช่นนี้ นางเข้าใจถ่องแท้เรื่องที่พี่รองพี่ใหญ่เล่าให้ฟัง อารมณ์ปรารถนาจะกลืนกินบุรุษเข้าไปทั้งตัวเป็นเช่นไร นางตะเกียกตะกายคว้ารอบคอแกร่ง ตะโบมจูบเขาด้วยความหิวกระหาย
บุรุษผู้นี้กำลังมอมเมานางด้วยอะไรไม่รู้แน่ กลุ่มผมดำขลับของนางเกี่ยวพันอยู่บนปลายนิ้วของเขา
ใต้ต้นไม้วิญญาณที่ขยับไหว ใบไม้หลากสีทอประกายอร่ามงาม สองร่างสวมกอดพลอดรักไม่อายฟ้าดิน ในเงื้อมมือเทพมรณาถือตำรา ลักษณะเป็นสายน้ำถูกดูดลงหลุมดำขนาดใหญ่ มันเลือนหายไปอย่างช้า ๆ
กว่าเขาจะผละริมฝีปากจากนาง มอบจุมพิตบนหน้าผากที่กลับมาเกลี้ยงเกลา ตราประทับผู้ทรยศหายไป ถิงถิงมองตามใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เขาและนางสบตาเหมือนไม่รู้สึกตัวว่ากำลังทำอะไร
"ตาข้า... มองเห็นแล้ว เกิดอะไรขึ้น? ข้าไม่เจ็บแล้ว" นางยิ้มชื่นบาน เมื่อความเจ็บปวดทรมานสิ้นสุดลง เทพมรณาปล่อยนางจากอ้อมแขน นางก้มศีรษะยกมือคารวะ "ขะ ข้า... ข้าขออภัย! ข้าล่วงเกินท่านแล้ว ขอบคุณเทพมรณา ท่านช่วยชีวิตข้า"
"เจ้าขอโทษเรื่องอะไร จำไม่ได้หรือว่าในห้วงนิทราเจ้า เราเคยทำเรื่องนี้?"
ปีศาจสาวเอียงอาย ยกมือจับริมฝีปากด้วยหัวใจรุ่มร้อน นางอดไม่ได้ที่จะนึกถึงจูบอ่อนหวาน แววตาสดใสของนางหลบเลี่ยงนัยน์ตาดุคม
"ท่าน เอ่อ... รักษาข้าด้วยพลังวิญญาณของท่านหรือ? ก่อนหน้านี้ข้าได้รับพลังหยินจำนวนมาก ทั้งจากท่านปู่ จากท่าน ข้าไม่หายจากอาการเจ็บปวด"
"ข้ารักษาชีวิตเจ้าด้วยลมหายใจสีชาด ดึงพลังจากตำรามาเยียวยาเจ้า... เห็นจะมีหนทางเดียว"
"ไม่ใช่ว่าท่าน... ทะเลาะวิวาทกับตำราเล่มนั้น? ข้าจำได้ว่าท่านไม่ชอบมัน"
นีเทียนต้าเซินถอนหายใจ ความคั่งแค้นทอประกายในดวงตา กัดฟันตอบนาง "ข้าอยากจะเผามัน ไม่ให้เหลือสักหน้าแผ่นเดียว... แต่เอาเถอะ ครั้งนี้มันช่วยเจ้า"
ตำราเจ้าปัญหาคงไม่พอใจแน่ หลังถูกดึงพลังมาใช้จนเป็นไปได้ว่ามันอาจหายไปสักระยะ
นีเทียนต้าเซินลอบยิ้มมองใบหน้างามอย่างวางใจ ไร้กังวล เพียงปีศาจน้อยพูดจาเจื้อยแจ้ว เอานิ้วแตะคางสงสัย มีคำถามมากมาย…


จากนครมรณาเดินทางไปภพภูมิอื่นไม่ปรากฏเวลาที่แน่นอน บ้างเป็นเช้า กลางวัน เย็น จนถึงดึกดื่น แม้กระทั่งการเดินทางไปเมืองมนุษย์อาจเป็นรุ่งฟ้าสางของอีกวัน
เงื้อมมือมัจจุราชกางตำราสีชาดออก ดูกำหนดการหลังดื่มด่ำพลังสีชาด ภายในสามสิบราตรี! สามีภรรยาจำต้องเผชิญด่านเคราะห์ เขาและนางคงเหลือเวลาไม่มาก จึงมีคำสั่งสำคัญให้ท่านลุงทำงานอย่างรวดเร็วและรัดกุม หากเกิดข้อผิดพลาด มีดวงวิญญาณหลบหนี ให้กลับเข้าที่ประชุมเพื่อวางแผนการจับกุม ไม่ควรเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์
หนึ่งร่างจิตแยกไปบนเมืองมนุษย์ ควบขี่อาชากระดูก อีกร่างเตรียมงานในเรือนไม้
มีรอยยิ้มในดวงตาคู่คมยามทอดมองอาภรณ์ถักทอประณีตบนราวผ้า ชายยาวลากพื้นถึงกลางห้อง ปักด้ายทองทั่วทั้งแผ่นหลังเป็นลวดลายเมฆา สีทองตัดกับสีชาดงามสง่า กระโปรงมีผ้ารัดใต้อกเช่นชุดเดิมของเผ่าพันธุ์ผีเสื้อ ช่วงปลายผ้าเป็นสีตัดกัน สลักอักษรว่าสีขาวและสีดำ
นีเทียนต้าเซินชอบชุดที่นางสวมมาวันแรก ชุดที่นางใช้ในงานแต่งกับฮู่โหมว นางซ่อมแซมมันให้กลับมาสวยงามดังเดิมแล้วเก็บซ่อนในหีบผ้า หลังการต่อสู้กับตำราแห่งความตาย เห็นนางนั่งเย็บผ้า เขาเอ่ยชมนางเหมาะกับสีชาดนัก แม้ว่าเดี๋ยวนี้เขาไม่ชมนาง สั่งนางไม่ให้สวมชุดนั้นอีก เขาเสกสร้างชุดเจ้าสาวใหม่ให้นางด้วยเวทยมทูต โดยฝีมือท่านลุงซึ่งเคยเป็นช่างเย็บผ้า ประกอบการใช้เวทปีศาจถักทอมันทั้งผืน
"ช่วยข้าด้วย!"
ปีกผีเสื้อปรากฏข้างกาย เทพมรณามองตาม พบดวงตาสีอำพันข้างหนึ่งของนางเป็นสีชาด ปีกสามคู่ของนางในฝั่งซ้ายเป็นละอองสายสีชาด ปีศาจน้อยยกมือปิดปากมองท่านลุงทั้งสามหายไปในกลุ่มเมฆา นางเกือบหลุดปากเรียกสามีช่วยข้าด้วย! นางขมวดคิ้วสงสัยเรื่องที่เขาไม่ให้แพร่งพราย กลับเรียกยมทูตสตรีมาช่วยตระเตรียมชุดเจ้าสาว
"เจ้าเป็นอะไรไป? เจ้าเจ็บตรงไหน..."
"ข้ากระหายเหลือเกิน ข้าหิว เติมท้องเท่าไรก็ไม่เต็ม ข้าไม่สบายตัว รู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ชอบกล เมื่อคืนข้าแสบร้อนแผ่นหลัง... ดวงตาข้า..."
"ตอนนี้เล่า?"
นีเทียนต้าเซินจับแขนนาง ก้มมองโดยรอบอย่างเป็นกังวล นางเอ่ยว่าไม่เจ็บปวดมากแล้ว เขาผายฝ่ามือออก ดับกระหายนางโดยใช้พลังปีศาจแทนการใช้พลังสีชาด นางรู้สึกดีขึ้น ฉีกยิ้มกว้างก่อนหันไปสนใจอาภรณ์เจ้าสาวสีชาดลายเมฆา ปิ่นมุกสีนิลสะท้อนเข้ากับแสงนวลอ่อน
"ชุดแต่งงานข้าหรือ? แล้วของท่าน..."
"ข้าขอเก็บไว้ก่อน ค่อยสวมมันให้เจ้าดูภายหลัง เจ้าชอบไหม?"
ถิงถิงพยักหน้าดีใจ "ช่างสง่างามเกินอาจเอื้อม ข้าเป็นปีศาจอายุขัยไม่มาก ไม่คิดว่า..."
"มุกทะเลลึกทิศประจิมในภพภูมิวิญญาณ ไข่มุกทรงพลัง ท้องนทีสีดำสนิท ลึกและอันตราย เต็มไปด้วยปีศาจเงือกฟันแหลมคม พวกมันกินทุกสิ่ง ข้าใช้ร่างจิตแยกไปเก็บมุกปีศาจมาให้ภรรยาประดับปิ่น ทั้งผ้าคลุมหน้า อาภรณ์เจ้าสาวเป็นฝีมือท่านลุง... เคยเป็นช่างเย็บผ้าในวังหลวง ชุดนี้ข้าใช้เวทปีศาจในการถักทอช่วยท่านลุงอีกแรง"
"นี่ข้ายังอยู่ในห้วงนิทราผีเสื้อหรือ?" นางไม่เชื่อสายตาตน สามีคว้าเอวนาง
"ข้าเลวร้ายกับเจ้าถึงเพียงนั้นเชียว?"
"ไม่ใช่ ๆ ขะ... ข้าไม่เหมาะสมกับท่าน ข้ากำลังสับสน..."
"เจ้าควรไตร่ตรองมันในทีแรก ไม่ใช่ยั่วยวนข้าแล้วเปลี่ยนใจกะทันหัน"
"ข้าขออภัย... ล่วงเกินอาวุโสแล้ว" นางโขกศีรษะยกมือคำนับสามี ทั้งที่เมื่อคืนนางหลับนอนในอ้อมแขนของเขาอย่างเป็นสุข นางกลับไร้ความมั่นใจที่จะเป็นภรรยาเทพมรณา นีเทียนต้าเซินยังคงกอดนางจากข้างหลัง
"เจ้าเรียกข้า... อาวุโส?"
"ท่านอายุขัยมากกว่าข้าหลายหมื่นปี"
"เลิกพูดเรื่องตลกกับข้าซะที ข้าเอาลิ้นเข้าไปในปากเจ้ากี่ครั้งกี่หน ปีศาจน้อย เจ้าดื่มชาถ้วยเดียวกับข้า เจ้าหนุนนอนบนท่อนแขนสามี ห่มผ้าผืนเดียวกัน ไยเจ้าเรียกข้าอาวุโส ล่วงเกินสามีเป็นอย่างมาก"
ถิงถิงโวยวาย "ข้าเปล่า ๆ ไม่ใช่... ข้าไม่ได้ทำ!" ยกมือปิดหูหลับตา นีเทียนต้าเซินกระชับจับเอวบางจนสองขาลอยโหวงเหนือพื้นไม้ อุ้มนางไปนั่งบนฟูก นางกลอกตามองตามผีเสื้อตัวน้อย ส่วนหนึ่งกลายเป็นสีชาด สามารถบังคับควบคุมได้ดั่งใจ พวกมันถูกทำให้หายไป
"จิตวิญญาณผีเสื้อของเจ้ามักต่อว่า... ปีศาจมีความคิดสกปรก เจ้าคิดอย่างไร?"
ถิงถิงสั่นศีรษะ นั่งงอเข่าเอาหลังชิดกำแพง ท่าทางหวาดกลัวของนางน่าเป็นกังวล นีเทียนต้าเซินใจเย็นกับนางอย่างถึงที่สุด ด้วยรู้ดีว่าเป็นผลจากพลังสีชาดกำลังกัดกินไอปีศาจของนาง กระทั่งนัยน์ตาสีอำพันยามนี้ค่อย ๆ กลืนกลายเป็นสีชาด ซึ่งนางยังคงไม่รู้สึกตัว
"ลองทำให้พวกมันเปลี่ยนใจเป็นอีกอย่างดีไหมเล่า?"
เรื่องในคืนก่อนผุดวาบเข้ามาในหัวปีศาจน้อย เขาและนางนั่งจิบชาใต้พรรณไม้เขียวชอุ่ม นางตะโกนโวยวายมีหนอนในหูนาง สามีเข้ามาพิจารณาดู ย้ำกับนางว่า 'ไม่มี' จากนั้นริมฝีปากขยับยิ้มขบติ่งหูนาง จูบซอกคอนาง มืออุ่นร้อนอยู่ไม่สุข จับบั้นท้ายนาง
พวกหน้าเดิมยังคงต่อว่าเขาและนางไม่หยุดว่าไร้ยางอาย จะแต่งงานกันได้อย่างไร แต่เทพปีศาจผู้นี้ดูจะไม่สนใจเอาเสียเลย เขาเข้ามาใกล้นางอีก
"หลังจากที่เราสองดื่มด่ำพลังสีชาดจากตำรา ข้าฝึกฝนมันจนเข้าใจมากกว่าห้าส่วน... อื้ม... เจ้ารู้ไหมว่าตำราคู่ครองมีไว้ทำอะไร?"
"สามีภรรยารักใคร่กลมเกลียว เป็นคู่ครองที่มีมโนธรรม สามีดี ภรรยาดี"
"ใช่... สามีภรรยารักใคร่เกื้อกูล ช่วยกันแบกรับภาระหน้าที่ ล้วนมีประโยชน์ต่อเมืองมรณา ตำรานี่มองเรื่องผลประโยชน์เป็นสำคัญเหมือนครอบครัวเจ้า"
นัยน์ตาสีชาดของผีเสื้อบัดนี้เศร้าหมอง นางเอ่ยเสียงสั่น "ข้าขออภัย ข้ากลัวเหลือเกิน หัวใจข้าเจ็บปวด เป็นไปได้ไหมว่าข้า... อาจถูกท่านปู่ทรมานจนเสียสติ"
"เจ้าไม่ได้เสียสติภรรยา ข้าเองก็รู้สึกเช่นเดียวกับเจ้า นับตั้งแต่ข้ามอบลมหายใจสีชาดให้เจ้าครึ่งหนึ่ง"
"ยมทูตไม่มีหัวใจ"
"ก็ไม่รู้ว่ามีตั้งแต่เมื่อไร"
เทพมรณาช่างต่อปากต่อคำกับนางเสียเหลือเกิน พอนางทำแก้มป่อง เขายิ่งอดใจไม่ไหว จับหัวเข่าแยกออกเพื่อแทรกกายเข้าหว่างกลางอย่างแนบชิด สองขาของนางอ่อนแรง นางกระตุกหน้าท้องเบา ๆ เมื่อสัมผัสเรือนกายอุ่นร้อน เงื้อมมือมัจจุราชลอดผ่านหัวเข่า กระชากตัวนางให้นอนราบลง จับมือนุ่มขึ้นวางบนบ่าอย่างบังคับเอาแต่ใจ
"สามี... ผิวกายท่านอุ่น... ถึงกับร้อน..."
"เจ้าดูทั่วหรือยัง? ข้าว่า... ไม่ใช่เพียงมือที่อุ่น"
"ข้าเป็นปีศาจน้อย... ขะ... ข้า... ถือพรหมจรรย์"
"เช่นเดียวกับข้า เจ้าเป็นปีศาจสตรีตนแรกในอ้อมแขนเทพมรณา ข้ามอบจุมพิตให้เจ้า จูบแรกของข้า หัวใจข้า..."
หากเทพผู้เคยเย็นชาจะหลอกนางเพื่อให้ได้สิ่งที่ตนต้องการ นางยอมพลีกายให้เขาชิมชมโดยง่ายดาย นางอ่อนไหวในทุกถ้อยคำผ่านริมฝีปากหนาหยักได้รูปงาม ดวงตาของนางหยุดอยู่ตรงนั้น
"ข้าพบปีศาจน้อยตนหนึ่งลอบดูสามีภรรยาเสพสังวาส ปีศาจร่วมประเวณีผ่านแผนที่บนโต๊ะทำงานข้า นางก็ควรช่ำชองกว่า..." เขาพูดกับนางไม่กี่คำ ก้มหน้าลงจูบริมฝีปากนาง ป้อนน้ำลายหวานหนืดอย่างระวัง มอบลมหายใจให้นางเป็นระยะ อาภรณ์สีขาวสะอาดของนางหลุดหล่นตอนไหนก็หารู้ไม่
พักหลังมานี้เพียงนางเดินผ่านหน้าเขาก็แทบคลุ้มคลั่ง นีเทียนต้าเซินขยับตัวแนบชิดกลิ่นกายกรุ่นหอมอันมีเอกลักษณ์ของนาง ลูบไล้เรียวขานิ่มนวล จับข้อเท้าที่กอบกำได้เต็มฝ่ามือ ปลายนิ้วเท้าของนางชี้เพดาน
เมื่อรับรู้ถึงอารมณ์รุ่มร้อนที่ยังคงแอบแฝงความรักใคร่เอ็นดู เขาแนบหน้าท้องชนเข้ากับหน้าท้องของนาง ปีศาจน้อยเบิกตากว้าง นางรับรู้ได้ว่ามีบางสิ่ง... ซึ่งนางเฝ้ามองผ่านแผนที่นั้น มันปรารถนาจะเข้ามาอิงแอบในโพรงอุ่น หากทันทีที่ลมหายใจสีชาดผ่อนเข้าออกรุนแรง
'งานวิวาห์'
ตุบ!
ตำราเล่มหนาเก่าฟาดเข้าศีรษะอย่างจัง นัยน์ตาสีชาดปรากฏเปลวเพลิงโทสะ มองอักษรที่ลอยอยู่เหนือตำรา นีเทียนต้าเซินตะโกนกร้าว
"ตำราบ้าคลั่งนี่... ระเบียบมากไป!"


นีเทียนต้าเซินจำต้องรบกวนยมทูตในเขตแดนที่ห้าหมื่นมาเป็นธุระเรื่องปีศาจน้อย
ว่ากันแล้วเมืองมรณาในอาณาเขตนีเทียนต้าเซินกว้างใหญ่ไพศาล แม้ยังไม่รวมเข้ากับอีกสองนครมรณา เทพมรณาจะเรียกยมทูตตนไหนมาพบเป็นการส่วนตัว เป็นบุคคลหรือทั้งกองทัพ ง่ายดายเพียงหลับตานึกขานนามลูกแก้ว
นัยน์ตาสีชาดเฝ้ามองท่านลุงในร่างชายวัยกลางคน หลังการทดสอบจิตใจปีศาจ เวทหยินในฝ่ามือยมทูตสะบัดใส่นาง ยกมือกอดตน นีเทียนต้าเซินท่าทางเป็นกังวล แต่ไม่ก้าวก่าย เขายืนอยู่ระหว่างทั้งสอง
"ตบะปีศาจไม่ถึง พลังในร่างไม่สมดุล เหมือนข้าจะมองเห็นแสงสีชาด... กลืนไอหยินจนเหลือเพียงสองส่วน เป็นไปได้ยังไงกัน? กายทิพย์ปีศาจถือครองพลังหยินสิบส่วน ไม่ควรมีสิ่งอื่นเจือปน นางตายแน่ ๆ"
ท่านลุงทำหน้าตาตกใจ ปีศาจน้อยใจเสาะไม่กล้าวาดวงเวทพลังอีกรอบ นางหันไปมองนีเทียนต้าเซิน เมื่อเขาไม่พูดเรื่องตำราสีชาด ใช่ว่าไม่ไว้วางใจท่านลุง เพียงยังไม่ถึงเวลา
"เรื่องวิชาต้องห้ามที่นางฝึกฝน มากน้อยแค่ไหน ข้าก็ไม่รู้ พอจะมีวิธีแก้ไขไหมท่านลุง?"
"ปีศาจผีเสื้อ ปีศาจเงือก อสูรทะเล เทพธิดาหงส์ เทพปักษา เทพแห่งสายน้ำ รักแล้วมิอาจเปลี่ยนใจเป็นอื่น หากไม่สมหวังกับหญิงชายที่รัก จะตายไปอย่างช้า ๆ มียมทูตเคยรับดวงวิญญาณสีทองอร่าม ผีเสื้อหนุ่มหลงรักนางสนมบนเมืองมนุษย์ ผ่านพ้นไปร่วมปี ผ่ายผอมจนมองเห็นเบ้าตากระดูก ไม่เกินสองราตรีเขาผู้นั้นกลายเป็นฝุ่นผงงดงาม"
ยมทูตผู้นี้แม้ไร้ซึ่งความทรงจำ กลับชำนาญเรื่องราวของปีศาจ ท่านลุงบอกเล่าเรื่องราวได้ตรงกับบันทึกของนาง ผู้ได้รับการสั่งสอนมาจากอาวุโสในเรือนใต้ ราวกับว่าจะมีความรู้มากกว่าอาวุโสปีศาจเสียอีก ท่านลุงว่าวิชาตัดสายใยรักเป็นสิ่งต้องห้ามของเผ่าพันธุ์ที่มีรักเดียว นั่นคือการฆ่าตัวตายดี ๆ จะไปมีหนทางแก้ได้ยังไง ปัญหาของนางตอนนี้คือพลังประหลาด จะยับยั้งมันยังไงให้ไหลเวียนเชื่องช้าลง เพื่อที่นางจะเรียนรู้ฝึกฝน จะเป็นพลังอะไรก็ไม่สำคัญ ขอเพียงควบคุมมันไม่ให้เป็นอันตราย
"เอ... ข้าว่าท่านหน้าคุ้น ๆ ท่าน…" นางหรี่ตามองใบหน้าคมคาย มีหนวดเป็นตอคมเหนือริมฝีปาก เบิกตาโพลง "ท่านอาจารย์ติงหรู่ชาง! ท่าน… ท่านเคยเป็นอาจารย์ของเฟินเย่?"
นีเทียนต้าเซินสั่นศีรษะ ส่งสัญญาณทางสายตาไม่ให้นางพูด ผีเสื้อน้อยกระโดดโลดเต้นดีใจอย่างลืมตัวพอได้พบคนรู้จัก นางเข้าไปใกล้ทางลุง มือมัจจุราชดึงชายเสื้อนางให้ถอยมาก้าวหนึ่ง เอ็ดนางเบา ๆ ให้รักษากิริยา นางพูดเสียงดัง "ท่านจำข้าได้ไม่ได้หรือ? ข้าถิงถิงไง วันนั้นเฟินเย่ตามมาเอาเรื่องข้า ฮู่โหมวฟาดนางกระเด็นลงหุบเหว ไม่นานท่านอาจารย์ก็ตามมา..."
ท่านลุงหรี่ตา ขมวดคิ้ว กลอกตาไปมา "อ้อ เจ้าถิงถิง… ตกลงเจ้าไม่ได้ออกเรือนไปกับฮู่โหมวรึ?"
ความทรงจำแล่นไหลเข้ามาในหัวท่านลุงราวสายน้ำ เทพมรณากุมขมับ ด้วยความที่เขาไม่อยากให้ท่านลุงหวนระลึกถึงภพชาติเดิม แต่ก็สายเกินแก้ ยมทูตหลายตน กระทั่งใบหน้าอายุ รูปร่างลักษณะก็ไม่เปลี่ยนแปลงไป
อาจารย์ปีศาจในร่างยมทูตหัวเราะร่าเริง จำได้ว่ากลับไปช่วยศิษย์ ต่อสู้กับฮู่โหมวหลายราตรี มีสตรีปีศาจก้มคำนับขอโทษ นางยอมแพ้ ทว่าบุรุษจิ้งจอกอาวุโสไอหยินห้อมล้อมรอบกายประหนึ่งจอมมารตะคอกนางให้หยิบกระบี่ปีศาจขึ้นมา นางว่านางไม่สู้คน นางดวลสุราชนะได้อย่างเดียว
เดิมทีเฟินเย่เป็นคู่หมั้นฮู่โหมว เพราะความหึงหวงในตัวคู่หมั้นที่กำลังจะแต่งงานกับผีเสื้อท่าเดียวทำให้เฟินเย่ตามมาเอาเรื่องนาง แต่ด้วยสติปัญญาและความดี นางไม่ใช้กำลังเข้าสู้ นางชักชวนอาจารย์ติงหรู่ชางไปดวลสุราในโรงเตี๊ยมปีศาจ
นีเทียนต้าเซินถอนหายใจ นัยน์ตาสีชาดเปล่งประกายด้วยไฟโทสะ ครั้นจะเอ็ดนาง พวกเขาดันพูดขึ้นเสียก่อน
"ข้าจำเจ้าได้ ปีศาจน้อยขี้เมา ไม่น่าเชื่อเลยว่าเจ้าถูกลักพาตัวมาเมืองมรณา เพื่อยืดอายุขัยให้ยมทูต"
"ไม่ใช่ ๆ ข้าหนีตามเขามา ข้าพบเขาในห้องนอนข้า เขารูปงามนัก"
"เจ้าหนีตามบุรุษรูปงามทุกคนเลยรึ? ถิงถิง ถ้าข้าใช้ร่างละสังขารไปพบเจ้าคืนนั้น…"
"ข้าไม่ตามท่านมาแน่นอน"
นีเทียนต้าเซินเข่นเขี้ยวดุนาง จับคอด้านหลังของนางไว้ด้วยแววตาเกรี้ยวกราด
นึกย้อนกลับไป แรก ๆ นางทำตาโตมองเขาในร่างละสังขารเหมือนยมทูตที่มาใหม่ หน้าตาตื่นตะลึงเช่นนาง เขาไม่พอใจที่นางมองเขาเช่นนั้น ตอนนี้เขาก้มมองแววตาใสซื่อ รู้สึกดีใจไปตามนาง เอ่ยถามท่านลุง
"แล้วจะได้รู้ได้ยังไงว่าอีกฝ่ายตอบรับ... พวกนาง"
"สายใยรัก... เจ้ารู้ว่าเขามีใจน่ะซี เจ้าเลยฝึกวิชานี้ไม่ได้ ถิงถิง"
"ขะ... ข้าเปล่า" นางปิดหู ทำตาถลน หลีกเลี่ยงทั้งสองไปมองต้นไม้ใบหญ้าในความมืดมิด ละล่ำละลักพูดทั้งยังหันหลัง "คำนับท่านอาจารย์! ท่านลุง... ข้าซาบซึ้งใจนัก ขอบคุณท่านที่สละเวลามาพบข้า ข้าลา!" นางขอเสียมารยาทหายตัวเข้าเรือนไป ท่านลุงไม่ถือสาปีศาจน้อย
"นางควรตรงไปตรงมาไม่ยืดหยุ่น ปีศาจที่มีรักเดียวจะตอบรับความรู้สึกอย่างซื่อตรง พร้อมเอาชีวิตเข้าแลก ติดตามคนรักไปทุกแห่งหน รักง่าย แต่ไม่หน่ายเร็ว ไม่หลีกเลี่ยง ข้าเคยได้ยินเรื่องราวของปีศาจเงือกดึงบุรุษที่นางรักเข้าไปในห้วงนิทรา กว่าจะยอมปล่อยเขาผู้นั้นออกมา กลายเป็นตาแก่หง่อม ทั้งสองตายตามกันไป เนื่องมาจากว่าชายผู้นั้นเป็นมนุษย์ มีอายุขัยไม่มากเท่าปีศาจ"
เรื่องน่าเศร้าในสมัยเป็นอาจารย์ปีศาจฉายชัด ราวกับว่าเป็นบันทึกเล่มเก่าในความทรงจำ ท่านลุงในสมัยนั้นคิดว่าพวกเขาโง่เง่าเสียสติ ปีศาจส่วนใหญ่ไม่รู้จักความรัก ล้วนเป็นเรื่องผลประโยชน์ระหว่างดินแดน การแสวงหาอำนาจ
"จริงของท่านลุง... ข้าสังเกตว่านางกลับเมืองมรณาครานี้ รังแต่จะหลบเลี่ยงข้า นางไม่เหมือนเดิม" เขาเอามือแตะคาง มองตามผีเสื้อน้อยฝูงใหญ่ส่งเสียงโวยวาย ปีศาจลูกสมุนออกมาหัวเราะเยาะเย้ยนาง
"นี่ท่าน!" ท่านลุงโวยวาย หลังจากที่ใช้ความคิดในหลายเรื่อง กว่าจะนึกขึ้นได้ "ท่านเลี้ยงเด็กปีศาจ เด็กสาวรึ... นีเทียนต้าเซิน ข้าไม่คิดว่า..."
"ท่านลุงอย่าพูดเสียงดังไป"
"ท่านอายุมากกว่าปู่ทวดนางอีกนะ!"
"ทำไมข้าจะไม่รู้!" นีเทียนต้าเซินขยิบตาโมโห เมินหน้าหนีท่านลุงที่ตื่นตระหนก ไม่นานก็กลับไปจำศีลเป็นลูกแก้วกลม หลับใหลในเรือนยมทูต


ถิงถิงปิดตาลงไม่นาน นางสะดุ้งมองใบหน้าหล่อเหลาปานหยกสลัก
เป็นไปได้หรือ? บุรุษเทพผู้แสนเย็นชาวางท่อนแขนให้นางหนุนนอนแทนหมอน
ผ่านบ่ากว้างไปมีตำราล่องลอยอยู่กลางห้อง กลิ่นอบอวลของดอกปี่อั้น ลมจากปลายจมูกของเขาและนางประสานเข้าหากันเป็นละอองสาย
'ลอบมองบุรุษเทพรูปงามหลับใหล… เจ้าปีศาจความคิดชั่วช้าสกปรก!'
'ควักลูกตาเจ้าออกมา!'
นางสงบจิตใจด้วยการปิดตาลง เมื่อลูกสมุนออกมาก่อกวน มืออุ่นร้อนยกขึ้นลูบแก้มนาง ปาดน้ำตาบนนั้นจนเกลี้ยงเกลาด้วยปลายนิ้วโป้ง นางมีสีหน้าแปลกใจ เหตุใดฝ่ามือเย็นเฉียบบัดนี้แสนอบอุ่นยิ่งนัก
"เทพมรณาโดยกำเนิดเช่นข้าไม่หลับใหล พลังไร้ขีดจำกัด เป็นอมตะนิรันดร์ จวบจนวันที่ข้ารับเจ้าเป็นภรรยา เกิดการเปลี่ยนแปลงมากมาย…"
"ท่าน... เอ่อ... สามี" นางกลืนน้ำลาย ปะติดปะต่อข้อความขาดช่วงของสามีด้วยความคิดนาง "ปกติท่านจำศีลบ่อยหรือไม่ ท่านเหนื่อย ท่านอ่อนแอเพราะข้า?"
"ยามใดเจ้าอ่อนแอ ตำราคู่ครองจะถือโอกาสโจมตีข้า ถึงตอนนี้ก็ยังมิรูัว่าการรับทัณฑ์แห่งการจดจำจะสิ้นสุดลงเมื่อไร เจ้าอย่าแพร่งพรายเรื่องนี้ไป ไม่มีผู้ใดรู้ จนกว่าเราสองจะผ่านบททดสอบของสามีภรรยา ข้าและเจ้าจะครอบครองตำราสีชาด พลังสีชาด"
บทสนทนาของยมทูตระหว่างที่นางโผปีกบินข้ามเทือกเขาไป เกี่ยวกับพลังสีชาดอาจทำให้นีเทียนต้าเซินแข็งแกร่งที่สุดในสามโลกมรณา อีกสองเทพไม่ถูกกับเขานัก ยิ่งไม่อยากให้เขาครอบครองตำราสีชาด
นางคิดว่าตนมีประโยชน์สำหรับเขา นางเป็นประโยชน์ นั่นก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ?
"ไหนเจ้าเคยพูดว่าไม่โกรธข้า?" เขาเคาะหน้าผากนางที่มีสีหน้าครุ่นคิดด้วยปลายนิ้ว "เจ้าน่ะ ช่างโกรธงอนเป็นที่หนึ่ง เจ้าเสียใจ หวาดกลัววันละสิบรอบ ในอ้อมกอดเทพมรณา เจ้าก็ยังไม่พอใจ ไยคิดว่าข้าไม่ห่วงเจ้า ข้ามอบพลังครึ่งหนึ่งต่อชีวิตอันบอบบางของเจ้า ทั้งที่ข้าจะไม่ทำมัน ปล่อยเจ้าตายไปต่อหน้าข้า ก็เรื่องของเจ้า ลำพังข้าล้มทั้งภพภูมิแห่งแมลงบ้านเกิดเจ้าได้ด้วยมือข้างเดียว พลังสีชาดจำเป็นกับข้าด้วยหรือ?"
"ข้า... ไม่แน่ใจ ตอนนี้ข้าสับสน เจ้าพวกนั้นทำให้ข้าไม่สบายใจ"
สามียิ้ม ปลอบประโลมนางด้วยจุมพิตบนใบหน้าไม่ว่างเว้นสักช่วงหนึ่ง เขาจูบแก้มแดงซ่านของนาง โอบกอดแนบชิดจนสัมผัสรับรู้ถึงเรือนกายอุ่นร้อน ผิดจากเมื่อก่อน เขาจะไม่ไยดีนางเลยหากนางเข้าใจผิด
หัวใจปีศาจสาวเต้นเร็วแรง เมื่อฝ่ามือหนาจับมือนางขึ้นสอดประสาน
"มิใช่ว่าเป็นเทพมรณาโดยกำเนิดแล้วจะครอบครองตำราคู่ครองได้ ท่านอาจารย์... อ้อ... บิดาข้ากล่าวว่าสามีภรรยาต้องรักใคร่กลมเกลียว เสียสละ ปรารถนาดีต่อกัน ดุจความรักของเทพ..."
ถิงถิงหลุบตามองละอองสายสีชาด ตำรากลางห้องขยับมองเขาและนาง มีบทสนทนาที่เป็นสุขและเรียบง่าย ร่วมใช้ลมหายใจเดียวกัน
"เจ้าดีใจอีกแล้ว?"
"บิดาท่าน... คือท่านอาจารย์ แล้วมารดาท่าน?"
"มังกรกระดูก... เกิดในไฟกัลป์ บ้านนางอยู่ลึกสุดอเจวีถัดจากนทีอันธการ ส่วนบิดาข้าเป็นครึ่งเทพผู้พิพากษาในเทวโลก ข้างกายเทพผู้ยิ่งใหญ่ผู้ถือครองเนตรแห่งการหยั่งรู้ ข้ามีเลือดปีศาจมากกว่าเจ็ดส่วน... เจ้าคิดว่าข้าเป็นเทพหรือ?"
ปีศาจน้อยกลอกตาใช้ความคิด นางตกใจ นางเข้าใจผิดมาตลอด! ไม่คิดว่ามารดาของเขาถือกำเนิดในสถานที่ไม่ไกลจากนางอสรพิษเฟยอี๋ บิดาเป็นถึงมือขวาของราชาแห่งสวรรค์ ไยเขาจึงตัดขาดจากทุกภพภูมิโดยสิ้นเชิง นางสงสัยอีกเรื่อง...
"ท่าน… รู้แต่แรกว่าข้าเป็นมิตรสหายกับเทพ?"
"ข้ารู้ว่าเจ้าหลงใหลในความดี สิ่งเหล่านั้นเป็นจิตวิญญาณของเจ้า ตอนข้าไปพบเจ้า ข้ากลบกลิ่นอายปีศาจ... แฝงตนในร่างบุรุษเทพรูปงาม ไม่คิดว่าเจ้าจะติดกับดัก" เขาเย้ยหยันนางด้วยรอยยิ้มที่มองเห็นเขี้ยวคม นางอมลมในแก้มป่อง
"ท่านหลอกข้า!"
"แล้วยังไง เจ้าจะไปสั่นกระดิ่งหน้าเรือนพิพากษา ฟ้องความข้ากับราชาแห่งสวรรค์ ให้บิดาตัดสินความผิดข้า เจ้าไม่กลัวเป็นม่ายรึ?"
"ข้าจะเป็นม่ายได้ยังไง นครมรณาตัดขาดจากโลกภายนอก ใครก็ทำอะไรท่านไม่ได้"
ถิงถิงแยกเขี้ยวใส่สามี เขี้ยวน้อย ๆ นั่นกลับดูน่ารักน่าชังเหลือเกิน เขาจับเอวบางกระชับนางขึ้นนั่งบนเรือนกาย นางดูเอียงอายทว่ากล้าหาญเช่นปีศาจสตรีพึงเป็น มือไม้ที่ไม่อยู่สุขของนางวางบนบ่ากว้าง
"ภรรยา เจ้าฟังข้า เมื่อใดที่เราสองผ่านบททดสอบ... ข้าจะทำตัวเป็นเทพเกียจคร้าน นั่งจิบชาเคียงข้างเจ้าใต้จันทราสีชาด งานล้นมือของข้าให้เป็นหน้าที่ของ..." เขาหลุบตาลงมองหน้าท้องแบนราบใต้อาภรณ์งดงามสีหวาน นางขมวดคิ้วไม่เข้าใจ เขาเลื่อนฝ่ามือมาจับท้องนาง
"ทะ... ท่าน! มีบุตรได้?"
นีเทียนต้าหัวเราะหน้าตาตื่นตะลึงของนาง ยกมือลูบแก้มแดงซ่าน
"อะไรทำให้เจ้าคิดว่าข้ามีบุตรไม่ได้ ข้ามีบิดามารดา มิได้ถือกำเนิดจากลูกแก้วแห่งดวงจิต ข้าไม่ใช่เทพผู้ถูกชุบชีวิตมาจากสระมรกต"
"แต่ท่านเป็นกลุ่มเมฆา ร่างที่ตายไปแล้ว มือท่านเย็นยะเยือกราวเหมันต์..."
"ถ้ามีได้ เจ้าจะว่ายังไง? ลูกชายข้ากับปีศาจน้อย... ถิงถิง"
นางจินตนาการไม่ออกว่าการเป็นมารดาคืออะไร ยามสบรอยยิ้มที่แลดูไม่จริงใจของเทพปีศาจผู้นี้...
ปีศาจไม่มีสายใยรัก ขนาดมารดาของนางยังมองลูกสาวเป็นผลประโยชน์ในดินแดน พี่รองตักเตือนนางว่าบุรุษหน้าไหนก็อย่าได้วางใจ นางน่ะเป็นพวกหลอกง่าย
ถิงถิงหน้าตาสลดเศร้า อีกฝ่ายปลอบโยนนางด้วยคำหวาน จับผมช่อหนึ่งขึ้นสูดดมเสมือนบุปผชาติกลิ่นหอม
"เจ้าไม่อยากมีลูก... ไม่เป็นไร เราอยู่กันสองสามีภรรยาก็มีความสุขได้"
"ไม่ ๆ ข้ากำลังคิดว่า..." นางยกมือโบกไปมา ยิ้มแก้มกลม "จะให้เขาชื่ออาห่าว"
"อาห่าวหรือ?"
"เป็นชื่อที่ดี ลูกชายข้า อาห่าว"
"ถ้าเป็นลูกสาว ข้ายังไม่ได้คิด ข้ากับท่านแม่ไม่สนิทสนมกัน..."
"ข้าก็เหมือนเจ้า มารดาทอดทิ้งลูกชายตั้งแต่ยังเล็กนัก ข้าอยู่กับบิดาในฐานะศิษย์-อาจารย์"
สีหน้าผ่อนคลายยามพูดถึงบิดานำพาความรู้สึกมากมาย นางทั้งเสียใจแทนเทพผู้โดดเดี่ยว ไม่เปิดใจยอมรับใคร ดีใจที่เขาเปิดเผยจริงใจ หากเป็นไปได้ นางคงอยากพบเขาเร็วกว่านี้ นางจะได้เป็นที่พึ่งทางใจให้สามี


'ผีเสื้อลูกสมุนเหล่านี้เปรียบดังสายใยรักปีศาจ จึงเป็นปฏิปักษ์กับเผ่าพันธุ์อย่างช่วยไม่ได้ ข้าจำได้ว่าเคยพบปีศาจในเรือนใต้แห่งแมลงบุปผา ผู้นำตระกูลเคร่งครัดกฎระเบียบ โหดเหี้ยม ไร้เมตตา...'
คำพูดของท่านลุงพอเข้าใจได้ไม่ยาก เหตุใดวิชาตัดรักต้องเข่นฆ่าลูกสมุน ทำลายจิตวิญญาณของตน
'ผู้ฝึกวิชานี้สำเร็จ จิตใจไร้รัก ริษยาอาฆาตเยี่ยงปีศาจ หากเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีรักเดียว ดวงตาว่างเปล่า เสียสติ พูดจาไม่รู้ความ จำคนรักไม่ได้ จำตนเองไม่ได้'
นัยน์ตาสีชาดชำเลืองมองสตรีปีศาจในอาภรณ์ขาวสะอาด จิตใจราวสุมด้วยไฟแค้น นางปิดตานอนระส่ำระสาย ร่างกายผ่ายผอมจนมองเห็นกระดูก บางวันก็สติสตังไม่ค่อยจะดี
ปีศาจพวกนั้นกล้าดียังไงมาแตะต้องสายใยรักของเขาและนาง! ต่อให้เขาเคยผลักไสนาง เขาเป็นผู้เดียวที่จะทำร้ายนางได้
'สายใยที่มองไม่เห็น สัมผัสรับรู้ได้ว่ามี'
'ท่านคิดยังไงกับนาง?'
'พูดสิ... ท่านพูด พูดออกมาเร็วเข้า! บุรุษเทพจะรักปีศาจได้อย่างไร?'
ผีเสื้อตัวจิ๋วมีเขี้ยวคมและนัยน์ตาสีอำพัน กางปีกสีทองอร่าม บินวนเวียนไปมา คอยพูดจาบั่นทอนเจ้าของร่างให้มีความคิดชั่วร้าย รอทีพลั้งเผลอ เข้ามากัดเหมือนแมลงพิษ หากเป็นมนุษย์คงตกอยู่ในฝันร้าย ต่างจากเทพมรณาซึ่งพวกมันไม่มีปัญญาแตะต้องกลุ่มเมฆาว่างเปล่า
ถิงถิงเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ร้องขอการทำหน้าที่ยืดอายุขัยยมทูต เพื่อที่นางจะได้ไม่ฟุ้งซ่านมากนัก เทพมรณาสวมเกราะนิลสง่าหลังการรวบรวมดวงวิญญาณเช่นในทุกรุ่งอรุณ
"ลำพังเจ้าควบคุมพลังยังไม่ได้ จะเข้าไปในตำราแห่งความตาย ตอนนี้เจ้าเป็นศัตรูอันดับหนึ่ง เจ้าโดนหมายหัวจากตำราและลูกสมุนเจ้า..." จิตใจกล้าแข็งรับรู้ถึงความหวาดกลัว ทั้งสีหน้าไร้ความมั่นใจของนาง เขานั่งลงบนฟูก ลูบศีรษะน้อยพลางแค่นหัวเราะ "เจ้าจัดการตัวเองก่อนดีไหม?"
"ท่านรับปากข้าก่อน ข้าหายดีเมื่อไร ให้ข้าไปช่วยงานอีกสองเทพมรณา..."
"…"
"ได้หรือไม่?"
"ข้าจะเก็บเรื่องนี้ไปพิจารณา..."
ถิงถิงส่ายหน้ามองกำแพง นางชังหน้าเขา! นางจะไม่สนใจเขาจนกว่าจะรับปากนาง
นีเทียนต้าเซินเอ็ดนาง 'ไม่เจียมตน' อันตรธานไปในกลุ่มเมฆา นางกลอกตามองท้องนภามืดมิดผ่านหน้าต่างไม้ เสียงอันน่ากลัวดังกึกก้อง
'เมื่อไร?'
'เมื่อไรก็เมื่อนั้น'
สองเทพส่งเสียงในห้วงนภา ถามหานางไม่นานก็เงียบไป นางคาดว่าเขาคงส่งสารบอกทั้งสองว่านางจะไปช่วยงาน นางทั้งดีใจและหวั่นวิตก หาได้รู้ว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่จะเมตตานางเหมือนนีเทียนต้าเซินหรือไม่ หากว่านางทำงานผิดพลาด เขาจะลงโทษนางเหมือนท่านปู่ไหม?
 ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิลปรากฏขึ้นอีกครา นั่งลงข้างกาย หน้านิ่วคิ้วขมวด
"ภรรยา... มีเรื่องอะไรในใจ เจ้าบอกข้า..."
"ท่านไม่ต้องเอาใจข้าก็ได้"
"เจ้าไม่อยากได้การเอาใจจากข้าจริงหรือ?" เขาเลิกคิ้วขึ้นมองนางเอาแต่หลีกเลี่ยง นั่งก้มหน้าคิ้วขมวด ใต้แสงนวลสลัวจากเปลวเทียนข้างฟูก
"ทำไมเจ้าไม่อยากให้ข้าใจดีกับเจ้า เมื่อก่อนเจ้าออกจะดีใจ…"
'สาบานได้ว่าเจ้าผีเสื้อขี้ขลาดไม่กล้า'
'นางชังหน้าท่านแล้วเทพมรณา'
"พวกเจ้าช่างแกล้งนางเสียจริง เดี๋ยวนางก็โมโห หน้าตาน่ากลัวเป็นปีศาจ"
'อัปลักษณ์ เหมือนสามี...'
'เจ้าไม่มีตัวเลือกที่ดีกว่านี้หรือ? ถิงถิง บุรุษเทพรูปงามในเทวโลกตั้งมากมาย'
ปีศาจน้อยมองไปรอบกายด้วยนัยน์ตาเอ่อคลอ สามีรับรู้ว่านางหวาดกลัว โกรธแค้นพวกมัน บังอาจมาว่าสามีนางอัปลักษณ์ พวกมันยั่วโทสะทั้งเจ้าของร่างและฝั่งสามีผู้ซึ่งหวงแหนนางนัก นางกัดปากตัวเอง ไม่ร้องไห้ก็เหมือนร้องไห้อยู่ในใจ
ปีศาจน้อยพิงแผ่นหลังกับหัวเตียง กัดฟันเข่นฆ่าเจ้าลูกสมุนนับร้อยพันวิธีในหัวนาง 'ได้ทีของข้าเมื่อไร จะจัดการพวกเจ้าแน่!'
นีเทียนต้าเซินถอนหายใจ พยายามปลอบประโลมนาง ชักชวนนางสนทนา ทว่าจิตวิญญาณผีเสื้อออกมารบกวนบ่อยครั้ง ตัวที่กลายเป็นสีชาดนั้นเขาตีมือเบา ๆ มันหายไป เขาเรียกนางเสียงเข้มทว่าอ่อนโยนลง
"ถิงถิง..."
"ข้าไม่สบาย... จิตใจไม่มั่นคง คุมพลังปีศาจไม่ได้ ท่านไปทำงานของท่านเถิด ขอบคุณที่แวะมาดูอาการข้า"
"ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า คืนนี้เจ้าไล่ข้ายังไง ข้าก็ไม่ไป ข้าเป็นสามีเจ้า ถึงจะยังไม่ถูกต้องตามระเบียบการรับภริยา แต่ข้านอนกอดเจ้าได้"
ถิงถิงเบิกตากว้าง ร่างสูงสง่าลุกขึ้นเปลี่ยนอาภรณ์เป็นเนื้อผ้าเบาบางสำหรับใส่นอน นางไม่เคยพบนีเทียนต้าเซินสภาพน้อยชิ้น อาภรณ์หลุดหล่นอยู่บนไหล่เหมือนพวกบุรุษจิ้งจอก พวกเขามักแต่งกายไม่เรียบร้อย
บุรุษเทพคล้ายจะยั่วยวนนาง เขานั่งลงบนฟูก ขยับเข้ามาใกล้นาง อุณหภูมิร้อนวูบวาบปะทะเข้าใบหน้านางอย่างจัง
"เรือนนี้ข้าสร้างมันกับมือ ข้าไปยืนดูห้องนอนเจ้า จดจำทุกรายละเอียด การซ่อนเร้นกายจากสายตาหลี่หวังหยางไม่ใช่เรื่องง่ายดาย เจ้าไม่เคยรู้…"
มีเทพปีศาจไปลักลอบดูห้องนอนนาง! บุรุษผู้นี้วิปริตนัก ครั้นนางจะประท้วงว่าบ้านเขาแล้วยังไง นางมาอยู่ของนางตั้งนาน ย่อมเป็นพื้นที่นาง เขาหยิบผ้านวม ดึงนางเข้าไปกอดด้วยท่าทางบังคับเอาแต่ใจ
"เราเข้านอนเถิด"


'จิ้งจอกนั่นไปแล้ว เจ้าไปเฝ้าข้างหน้า… เร็วเข้า'
'แต่นายท่านสั่ง…'
'เจ้าโง่! ข้าไม่ได้จะพรากพรหมจรรย์นาง แค่จะเล่นสนุกกับนาง เจ้าเข้าใจไหม?'
นิทราในช่วงกลางวันไม่มีเรื่องดี เทพมรณางีบหลับข้างโต๊ะทำงานไม้สลักสวยงาม กระทั่งได้ยินเสียงเรียกหวาน 'นีเทียนต้าเซิน ท่านตื่นเถิด วิญญาณหลงทางทั้งหลายกำลังรอการนำทางของยมทูต' นางปลอบประโลมใจเขาด้วยอ้อมกอด ซุกตัวในอ้อมแขนสั่นเทา กล่าวว่าชำนาญเรื่องพวกนี้นัก นางเป็นปีศาจแห่งความฝันและภาพลวงตา นางสามารถปลุกให้เขาตื่นจากห้วงนิทราใดก็ได้
นีเทียนต้าเซินโกรธแค้นหวาดกลัวแทนนาง มิอาจลืมเลือนสีหน้าและแววตาชั่วร้ายของทาสในเรือนใต้ ระหว่างนำทัพไปรวบรวมดวงวิญญาณ รุ่งอรุณนี้หนักหนาสาหัส มีสงครามครั้งใหญ่ในเมืองสวี ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก
การเดินทางกลับมาของเหล่ายมทูต หากเปรียบเทียบกับเวลาบนโลกมนุษย์ เป็นช่วงรับประทานอาหารเช้า[1] ดวงไฟหยินหยางเต็มท้องนภา
ธรรมดายมทูตไม่กินไม่นอน พวกเขาทำงานทั้งกลางวันกลางคืน แต่นั่นก็ก่อนจะรับสิ่งมีชีวิตเข้ามา บัดนี้ต้นไม้ใบไม้ออกผลงอกงาม ยมทูตหันมานั่งจิบชา หาอาหารรสชาติดีมาถมกระเพาะที่ไม่เคยเต็มอิ่ม ทำอาหารฆ่าเวลา เลือกใช้เนื้อสัตว์ให้น้อยที่สุดเพื่อละเว้นการเข่นฆ่า
เมื่อยมทูตหลับตาจำศีลช่วงสั้น ๆ ระหว่างวัน ตำราแห่งความตายเอ่ยนามยมทูตให้ไปรับดวงวิญญาณ จะปรากฏอักษร 'จำศีล[2]' สลับเปลี่ยนนามยมทูตใหม่ไปทำงานแทน
ตำราทั้งสามเล่มจัดสรรการทำงานอย่างลงตัวเหมือนไม่มีเรื่องราวแปลกใหม่ ไม่ว่ามันจะเอ่ยนามยมทูตหรือเทพมรณา อีกสองเทพรับทราบเรื่องนี้จึงมาขอจิตวิญญาณที่เสียสละให้ไปช่วยงานพวกเขาบ้าง
นีเทียนต้าเซินบอกปัดไปว่ายังไม่ว่างให้คำตอบ เอาไว้เขาจะถามนาง กางเขตอาคมปิดเรือนระหว่างเดินทางไปหาอสูรในเรือนใต้ สาเหตุการตายด้วยน้ำมือหลี่หวังหยาง วิธีการตาย 'ทดลองพิษ' เขาติดตามยมทูตไปเฝ้าดวงวิญญาณ คุกใต้ดินยังคงมีโซ่เกราะกรังรอยเลือดสามเส้น นักโทษอีกสองตายเพราะพิษป๋ายเซี่ย ปูอสูรตระกูลน้ำ หลี่หวังหยางนำมาผสมกับพิษอีกชนิดหนึ่ง
ทาสอสูรร่างกำยำดิ้นทุรนทุรายเหมือนกลืนน้ำกรดผ่านลำคอ ก่อนจะสูญสิ้นการกลืนกินดวงวิญญาณจากอสูรตระกูลน้ำซึ่งหลอกหลอนเหยื่อด้วยฝันร้าย ยมทูตเก็บดวงไฟหยินได้ทันกาล
"ท่านลุงที่สามหมื่นเจ็ดพัน ไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริง ๆ เรือนจำแห่งใหม่นี้ข้าพึ่งเสกสร้างกับมือ จะได้มีผู้ทดลอง... โอ้… วิญญาณเลวทรามชั้นเลิศ"
เงื้อมมือมัจจุราชดึงดวงวิญญาณมาจากยมทูตในร่างสตรี หัวเราะหึหึในลำคอ ดวงไฟปีศาจในกำมือเป็นสีนิลสนิท
ร่างกระดูกนำพาดวงวิญญาณปีศาจสู่แดนปรภูมิ เวทแห่งการจดจำปรากฏขึ้นอีกครากลางหน้าผาก
'นางงามนัก กลิ่นกายนางหอมฟุ้ง… จนข้าแทบอดใจไม่ไหว มิน่าเล่า จิ้งจอกนั่นถึงได้มาเฝ้านางตลอด'
'เจ้าว่า… กายนางจะอุ่นเท่าไร เสียงครวญครางผีเสื้อสาว ช่างไพเราะน่าฟัง'
'สภาพเจ้าตอนนี้ยื้อเกราะคุ้มกันยมทูตได้ไม่นาน ถิงถิง! เจ้าอย่าดิ้นรนให้เสียเวลาข้า ข้าให้ความสุขเจ้าได้... ข้าจะไม่ทรมานเจ้าหากว่านายท่านไม่สั่งการ ดีหรือไม่?'
นักโทษสตรีในอาภรณ์ขาดวิ่นซุกแผ่นหลังชนชิดกำแพง โซ่ที่ล่ามมือเท้าและคอทำให้นางไม่สามารถขยับเขยื้อนได้มากนัก นางหวาดกลัวจนน้ำตาคลอ เงยหน้ามองเมฆาหยินหยางเหนือศีรษะ สลับชะโงกคอมองหาดวงตาปีศาจจิ้งจอกที่หายไป หวังว่าฮู่โหมวจะรีบกลับมายืนเฝ้านาง
นีเทียนต้าเซินกัดกรามจนมองเห็นรูปหน้ากระดูก เมื่อผ่านพ้นบททดสอบซึ่งนับเป็นการทัณฑ์โทษจากตำรา มีข้อความปรากฏว่าสามีไม่ได้เรื่อง...
ภรรยาดี สามีไม่ดี ไม่สามารถผ่านบททดสอบจากตำราสีชาด แล้วถ้าผ่านบททดสอบเล่า จะเกิดอะไร? ผ่านหรือไม่ผ่านจะมีผลอย่างไร?
นัยน์ตาสีชาดลืมพรึบในสถานที่ร้อนระอุ เต็มไปด้วยเครื่องทรมานสารพัดชนิด แม้จำศีลก็มีร่างจำแลงแยกไปทำงาน ตำราเอ่ยนามเทพบนบัลลังก์พิพากษาเป็นหน้าที่ของนีเทียนต้าเซิน เขาไม่รอช้าที่จะมอบโทษให้วิญญาณบาปเหล่านั้นเป็นกรณีพิเศษ ตามอสูรลงทัณฑ์ไปถึงเรือนจำ
วิญญาณเรียงรายหน้าแท่นทรมาน เรือนจำแห่งนี้มีทั้งเตา เข็ม เหล็ก ไฟพิษ การทรมานนักโทษมีทั้งการฝังเข็มบนกระดูกสันหลัง การเผาและต้มน้ำมัน พวกชื่นชอบการข่มขืนจะถูกต้มจนสุกซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหม้อเดือด
"ถือเป็นเกียรติอันยิ่งใหญ่ของพวกเจ้ารู้ไหม? เทพมรณาเช่นข้ายอมลดศักดิ์ศรีมาส่งดวงวิญญาณชั่วช้าถึงเรือนจำ... ข้าว่าจะรอดูเครื่องทรมานเสียหน่อย"
เหล่าอสูรลงทัณฑ์ไม่ได้สนใจเทพมรณาซึ่งมิใช่ร่างจำแลงเช่นทุกคราว ก้มหน้าทำหน้าที่ ลงโทษวิญญาณที่ไร้กาย แต่จะรู้สึกเหมือนกับว่ามีร่างกายที่ตายซ้ำซาก เจ็บปวดทรมานอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในเรือนจำ
เทพผู้พิพากษาความชั่วร้าย เสกตั่งนั่งเป็นบัลลังก์เพลิง ตาดู หูฟัง...
วิญญาณส่งเสียงร้องโหยหวนในนรกภูมิ เปรียบดั่งเสียงดนตรีอันไพเราะกังวาน

อาภรณ์สีสันปักทอด้วยลวดลายดอกบ๊วยเป็นฝีมือนางเอง รุ่งอรุณอันมืดมิดนี้นางลุกจากนิทรา สะลึมสะลือมานั่งเย็บผ้า ยมทูตในร่างสตรีเข้ามาวางอาหารและถ้วยชาบนโต๊ะไม้เตี้ย พวกเขามองนางนั่งแกว่งขาบนโต๊ะทำงานนีเทียนต้าเซินแล้วหายไป นางไม่ทันชื่นชมท่านลุงว่าทำอาหารอร่อยขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก กลุ่มเมฆาหยินหยางลูกใหญ่ปรากฏข้างหลังนาง
"ท่านกลับมาแล้ว!"
ปีศาจน้อยกระโดดลงจากโต๊ะ ท่าทางดีใจเหมือนสุนัขที่เฝ้ารอการกลับมาของเจ้าของ นีเทียนต้าเซินชำเลืองมองไปยังแผนที่ยับเยินบนโต๊ะไม้โดยไม่ดุนาง สะบัดมือเบา ๆ แผนที่นั้นหายไป เขามีสีหน้าประหลาดใจ
"มีเรื่องอะไรให้เจ้าดีใจหรือ?"
"ไม่มีอะไรมาก พอดีข้าอยู่คนเดียว เหงาเล็กน้อย" นางขยับแก้มแดงซ่านไปทางหน้าต่างไม้สลักลายบุปผชาติ
ผีเสื้อลูกสมุนใต้แสงจากเปลวเทียนออกมาพูดแทนนางเสียหมดว่านางคิดถึงท่าน! ลมหายใจนางไม่ได้กลายเป็นสีชาด ไม่มีไอปีศาจเจือปน นางหายใจเข้าออกเป็นเทพมรณา นางชะโงกคอมองหาสามีจนคอแทบหลุด ถิงถิงลุกขึ้นตีมันด้วยพลังปีศาจ
"เจ้ายังไม่เลิกวิวาทกับลูกสมุนอีกหรือ?"
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจต้องใช้เวลาสักระยะเพื่อกำราบพวกมัน"
หน้าตาบูดเบี้ยวของนางคล้ายปีศาจแมงมุม มีรอยย่นตรงหว่างคิ้ว เขี้ยวคมตรงมุมปาก นางเกรี้ยวกราดอาฆาตแค้นจนไอหยินลอยฟุ้งรอบกาย นีเทียนต้าเซินเข้ามาช่วยนางด้วยการปัดมือเบา ๆ เหมือนไล่แมลงรำคาญ
"มีท่านลุงเคยเป็นอาจารย์ในเมืองปีศาจ ข้าจะวานขอให้เขามาพบเจ้า..."
"จริงหรือ? ใครกัน... พอจะเอ่ยนามของเขาได้หรือไม่ ไม่แน่ว่าข้าอาจรู้จัก"
-------------------------------------
[1] 食时 07:00-09:00 AM
[2] 冬眠


นีเทียนต้าเซินเงียบไป ในความหมายว่าเขาไม่ละลาบละล้วง เว้นเสียแต่ว่าท่านลุงจะเป็นผู้บอกนางเอง นางทำหน้าสงสัย เขาเปลี่ยนเรื่องถามนาง
"ดวงตาเจ้ายังแสบร้อนอยู่ไหม?"
"ร่างกายข้าสบายดี แต่ใจว้าวุ่นเป็นกังวล ข้าเป็นห่วงท่าน... กลัวท่านจะฝันร้าย ข้าช่วยปลุกท่านได้" นางอมยิ้มแก้มกลมตุ่ย เหลือบมองบุรุษเทพเอามือไพล่หลัง เขาโน้มตัวลงพูดกับนาง
"ข้าไม่เป็นไร เจ้ากินอิ่มนอนหลับดีไหม? ขาดเหลืออะไรเจ้าอย่าลืมบอกข้า"
"ข้ากินอยู่สบายดี ท่านลุงทำอาหารอร่อย ๆ ให้ข้ากินตั้งหลายอย่าง พ่อครัวในเมืองท่านฝีมือดีมาก"
"จริงหรือ? ไม่น่าเชื่อ..." เขากลอกตาไปมา เอามือแตะคางสงสัย นัยน์ตาสีชาดมองเห็นลุงในอีกเขตแดนปลูกผักทำอาหาร ต้มน้ำแกง ร่ำสุรา!
มีเรื่องหนึ่งซึ่งเจ้าของเรือนยังไม่รู้ ผีเสื้อน้อยบิน ๆ หาย ๆ อันตรธานข้ามเทือกเขาไปถึงโรงครัวใหญ่ในเขตแดนที่สามพัน ทีแรกนางกะว่าจะทำอาหารกินเอง ดันพบยมทูตผู้ระลึกชาติตนได้เบิกตาโพลง มือจับตะหลิว โวยวายว่าเคยเป็นพ่อครัวใหญ่ในวังหลวง ถูกประหารชีวิตเพราะรับสินบนเสนาบดี วางยาฮ่องเต้ จะทำอาหารไม่เป็นได้ยังไงกันเล่า
ท่านลุงลบคำสบประมาทนางว่าเอาอาหารให้สุนัขกิน มันจะกินหรือเปล่า นอกเสียจากนางจะกินเรียบไม่มีเหลือ เลียน้ำแกงก้นชามเป็นสุนัข ยมทูตตนอื่นมานั่งล้อมวงในโรงเตี๊ยม นางยกมือขอโทษที่วิจารณ์ไปเช่นนั้น
"ข้าอยากทำงานของข้า อยู่เฉย ๆ น่าเบื่อหน่าย ข้าไปเที่ยว..." นางปิดปากทันควัน นีเทียนต้าเซินจับข้อมือนาง พาไปนั่งบนโต๊ะไม้ข้างกัน
"เจ้ายังไม่หายดี ถิงถิง พลังปีศาจเจ้าลดลงเรื่อย ๆ เจ้าหลับวันละกี่รอบ เจ้ายังไม่รู้ตัว ข้าไม่รู้ว่าพลังสีชาดจะเป็นอันตรายกับเจ้ามากน้อยแค่ไหน เจ้าอดทนรอสักนิด ข้าจัดการงานคั่งค้างเรียบร้อยดีจะมารับเจ้า"
"ไปไหนกันหรือ?"
"แต่งงาน..."
"แต่งงาน!"
ถิงถิงอุทาน พลันขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่รู้ว่านางเป็นสาวงามขึ้นมาในสายตาของนีเทียนต้าเซินหรือยังไง เขาจึงรับปากว่าจะแต่งงานกับนาง
หนึ่งคำก็หลาน สองคำก็เหลน เขาเรียกนางปีศาจน้อย ปฏิบัติต่อนางราวกับว่านางเป็นเด็กสามขวบบนโลกมนุษย์ นางนึกภาพงานแต่งระหว่างเขาและนางไม่ออก เขารับปากว่าจะไปสู่ขอนางจากครอบครัวนาง ทำตาโตตกใจ เกรงว่าเขาจะทำสงครามกับปีศาจมากกว่ากระมัง
"การรับภรรยาต้องเป็นไปตามระเบียบเมืองมรณา ภรรยามาจากที่ใด ให้ปฏิบัติตามครอบครัวภรรยาด้วย ข้าต้องไปแต่งกับเจ้าในเมืองปีศาจ ข้ากับเจ้ายังไม่ผ่านด่านเคราะห์ทั้งสามตำรา"
"ท่านว่าอะไรนะ!?"
"เจ้าหูหนวกไปแล้วรึไง?"
นีเทียนต้าเซินสะกิดหูนางด้วยเกราะนิ้ว นางลูบมันเบา ๆ ไม่ได้รู้สึกเจ็บ ก้มมองมือว่างเปล่า "แหวนหยกสักวงก็ไม่มี ชุดแต่งงานก็ไม่มี ว่าที่สามีข้าไม่มีแม้เวลาจะไปเดินเที่ยวตลาดกับข้า วัน ๆ ทำแต่งาน ไยท่านทำงานหามรุ่งหามค่ำในนครอันไร้ห้วงเวลา ท่านทำงานหนักจนลืมกินลืมนอน"
"ข้าถือกำเนิดเป็นเทพปีศาจผู้เสียสละ ผู้ช่วยเหลือนำทางดวงวิญญาณ พิพากษาลงทัณฑ์พวกไม่รู้บาปบุญคุณโทษ ข้ามีภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่"
"ข้ารู้ ๆ เห็นหน้าตาข้าดูโง่เง่า ข้ามีสหายเป็นถึงเทพแห่งสายน้ำเชียวนะท่าน"
นีเทียนต้าเซินหัวเราะ นางเอามือกอดอกเดินไปมา บอกเล่าเรื่องเทพแห่งสายน้ำ ใต้เท้าจีกงมีภริยา มีบุตรที่เกิดจากครรภ์บริสุทธิ์ นำลูกแก้วจากผู้อาวุโสในทะเลลึกทิศประจิมมาใส่ในท้อง เพื่อให้กำเนิดบุตรชายทั้งสอง ภรรยาก็เลี้ยงดูบุตร พวกเขามีความรักของเทพผู้ปรารถนาดีต่อคู่ครอง สามีเสียสละให้ภรรยาไม่ต้องประสบพบความเจ็บปวด เทพผู้แสนดี...
"อ้อ... ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามีสหายมากมาย นอกจากบุรุษเทพแล้วยังมีแม่เฒ่านักทำนายในเทวโลก คำทำนายของนางไม่เคยผิดพลาด…" เขาพูดไปตามน้ำ ทว่าความคิดแค้นใจสาหัสระลอกหนึ่งผุดวาบขึ้นมา ไฉนมีบุรุษปรากฏตัวมากมาย บุกเข้าไปหานางถึงคุกใต้ดิน "ไหนจะบุรุษเทพรูปงาม บุรุษจิ้งจอก ปีศาจเงือก... ไม่รู้ว่าเจ้ามีหนุ่มรูปงามที่ไหนอีก? เห็นทีข้าควรพาเจ้าไปเยี่ยมเยียนนรกของหญิงชู้..."
"ข้าเนี่ยนะ?" นางชี้หน้าตัวเอง โวยวายเสียงดัง "จะเป็นหญิงชู้ได้ยังไง! ตอนนั้นข้าไม่มีสามีเสียหน่อย ตอนนี้ข้ามีสามีก็เหมือนไม่มี ท่านเป็นสามีในนาม เป็นสามีเพราะต้องช่วยชีวิตข้า ทำไมท่านพูดจาไม่ดี... ทำร้ายหัวใจข้า ผลักไสข้าให้ไร้หนทางไป ข้าไม่เคยได้กินอิ่มนอนหลับ ฮือ..."
เสียงร่ำไห้ของผีเสื้อน้อยดังไปทั่ว นีเทียนต้าเซินหน้าเสีย ยกมือขึ้นแล้ววางลง ทำตัวไม่ถูก เขาพยายามจะลูบแก้มนางเพื่อปลอบใจ นางปัดมือเขาออก ตีอกตบหน้าตัวเองเป็นปีศาจเสียสติ
"ข้าผิดเอง ข้าผิดเอง..."
แทนที่นางจะกล่าวโทษสามี กลับว่าตนเป็นภรรยาไม่ดี สามีเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน เหตุใดนางชวนเขาทะเลาะโดยใช่เหตุ
ตำราที่ลอยอยู่กลางห้องส่องสว่างขึ้นครั้งหนึ่ง ทั้งสองหันไปมอง คลับคล้ายคลับคลาว่ามันจะมีดวงตาที่สาม แสงสีชาดส่องประกายไปทางสามี…
"ท่านรังแกข้า ท่านพูดจาบั่นทอนจิตใจภรรยา ท่านควรพูดจากับข้าดี ๆ ฮือ..."
"ใช่ไหมเล่า... ข้าจะโดนลงโทษอีกแล้ว เจ้าเลิกร้องไห้เสียที ภรรยา..."
ถิงถิงหยุดสะอื้นไห้ ขมวดคิ้วมองตำราสีชาดอย่างหวั่นวิตก ก่อนนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้
"เมื่อครู่นี้ท่าน... เรียกข้า..."
"ภรรยา" เขาย้ำ เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจว่านางจะพูดอย่างไร แล้วยิ้ม "เจ้าชอบ? เจ้าดีใจ... อื้ม ถ้าอย่างนั้นข้าเรียกเจ้าภรรยา ดีไหม? ถิงถิง"
"ท่านอยากเรียกอะไรก็เรียกเถิด"
"เจ้าโกหกอีกแล้ว"
"วันนี้ข้ายอมขอโทษเจ้าก็ได้ ข้าจะหาเวลาอยู่กับเจ้ามากกว่านี้ ดีไหม? ภรรยา" ทั้งน้ำเสียงและแววตาอ่อนโยนทำให้นางโกรธสามีไม่ลง หัวใจปีศาจน้อยเต้นระรัวแรง นางพยักหน้า แต่ถอยจากเขาไปก้าวหนึ่ง
'ขืนเรียกภรรยา นางคงได้ตกหลุมรักท่าน... รอบที่พัน หมื่น แสน ล้าน!'
'นับท่านลุง ๆ นางตกหลุมรักท่านครั้งที่เท่าไร นับหนึ่ง นับสอง สาม... สามพัน...'
'ท่านทำนางร้องไห้เสียใจ... นางดีใจ นางตกใจ นางหวาดกลัว นางร้องไห้อีกแล้ว!'
"พวกเจ้าเงียบ!"
นีเทียนต้าเซินหัวเราะ เมื่อปีศาจน้อยกรีดร้องเสียงแหลม ไล่ผีเสื้อลูกสมุนที่ออกมานับท่านลุงยมทูต วาดวงเวทแห่งความรัก นีเทียนต้าเซินเข้าไปจับตัวนาง ขอให้นางใจเย็น
"รู้ไหมว่าข้าชอบผีเสื้อน้อยพวกนี้ พวกมันตรงไปตรงมา..."
"ข้าไม่รู้! ข้าไม่อยากฟัง"
ถิงถิงยกมือปิดหู หลับตาวิ่งไร้ทิศทาง เวทหยินหยางในเงื้อมมือมัจจุราชดึงตัวนาง สองขาของนางลอยอยู่เหนือพื้นดินในอ้อมแขนของเขา
"เจ้าไม่ฟัง... ได้... แต่เจ้าจะไปไหน เจ้ารอสามีกลับเรือนอยู่มิใช่หรือ?"
ถิงถิงกลอกตา เหลือบมองใบหน้าคมคายขยับยิ้ม "เจ้าค่ะ ข้ารอท่านอยู่"


สองราตรีถัดมาถิงถิงได้สวมอาภรณ์เจ้าสาว สามีบรรจงมือปักปิ่นมุกนิลในเกล้าผม ต่างหูทำจากมุกชนิดเดียวกัน ใช้เวทลวงตาอำพรางปีกสีชาดและดวงตาของนาง
ปีกสีม่วงอร่ามไม่ไหวติง นางยอมอยู่นิ่ง ๆ ในกรงที่ห้อมล้อมด้วยเวทหยางเหนือผ้าคาดเอวเทพมรณา เตือนเขาเรื่องตระกูลเหมยเตี๋ย แม้เป็นปีศาจโลภมากกระหายในอำนาจอย่างไร กลับเป็นพวกรักศักดิ์ศรี ตายไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ กระบี่ออกจากคมฝักเมื่อไร ไม่หันหลังให้ศัตรู
ทั้งหมดเป็นไปตามคาดการณ์ เพียงพบเงาควันยมทูต หลี่หวังหยางตะโกนเกรี้ยวกราด อย่างไรก็ไม่ญาติดีกับเทพ! ย่อมตัดสินกันด้วยความตายเท่านั้น กลุ่มจิ้งจอกเงินคุ้มกันภัยเรือนใต้ วาดกระบี่มารต่อต้านผู้บุกรุกทั้งในสภาพเมามาย เมื่องานสังสรรค์จำต้องเลิกรากลางคัน แม้อีกฝ่ายมีเจตนารมณ์อันดี ตั้งใจมาสู่ขอปีศาจผีเสื้ออย่างถูกต้องตามธรรมเนียม เขายินดีมอบสิ่งของมีค่าอาวุธเวทหายากในคลังสมบัติพร้อมมอบข้อแลกเปลี่ยนเรื่องความเป็นความตาย
นีเทียนต้าเซินออมแรงต่อสู้ ไม่ถึงขั้นเอาชีวิตหรือมุ่งมั่นทำลาย ทว่าปีศาจเลือดขึ้นหน้า ไม่อ่อนข้อยอมเจรจา กินเวลาหนึ่งราตรีกับอีกวันแล้ว แถมไม่มีวี่แววว่าจะหมดเรี่ยวแรง ล้ม ๆ ลุก ๆ ก็มาใหม่ โซ่แห่งแสงตรึงปีศาจเหล่านี้ได้ไม่นาน เขาจึงใช้ร่างจิตแยกไปตามมารดามาทาบทามสู่ขอลูกสะใภ้ นางปรากฏขึ้นจากพสุธาราวของเหลว มีกลิ่นชั่วร้ายอย่างถึงที่สุด...
ฝ่ายเจ้าสาวได้พบมารดาปีศาจแล้วหมดสติไป กว่านางจะฟื้นลืมตามองเพดานในห้องพักรับรองแขกก็รุ่งอรุณใหม่ พบสามีสวมอาภรณ์สีนิลสง่างาม ตัวนางสวมอาภรณ์สีขาวของคนป่วย
"เจ้าฟื้นแล้ว ภรรยา"
ใบหน้าซีดขาวมองตามสามี เขากำลังเป็นห่วงนางตั้งแต่อุ้มนางเข้าเรือนมา เอามือลูบจับแก้มเย็นเฉียบด้วยสีหน้าผ่อนคลายลง ทว่าดุนาง "เจ้าห้ามทำแบบนี้อีกรู้ไหม?"
ถิงถิงส่ายหน้าปฏิเสธ จำได้ว่ากรงเล็บสีชาดกระชากคอนาง สูบพลังวิญญาณผ่านดวงตาทั้งสองจนโลกของนางมืดสนิท
'แม่กำลังหิว... กระหายมาก... กินก่อนค่อยเจรจา ลูกชาย'
น้ำเสียงเยียบเย็นและนัยน์ตาสีชาดของมารดาปีศาจน่าสะพรึงกลัว นางมีพลังมากมหาศาลเทียบเท่ามือขวาจอมมาร จ้าวอสรพิษจากนทีอันธการหากได้พบนางเข้า ยากตัดสินแพ้ชนะ ไอหยินของนางครอบคลุมทั่วดินแดนแห่งพรรณพฤกษา ปีศาจผู้มีพลังน้อยกว่ายอมคุกเข่าสวามิภักดิ์
ท่ามกลางความไม่พอใจของเหล่าปีศาจ พวกเขาเคารพยำเกรงมังกรกระดูกผู้สังหารเทพ แม้กระทั่งหลี่หวังหยางยังก้มศีรษะต้อนรับ แค่นางพูดง่าย ๆ สั้น ๆ ว่าลูกชายนางไม่ข้องเกี่ยวกับเทพ ลูกชายนางเป็นปีศาจ!
"มาลองคิด ๆ ดูแล้วท่านแม่... น่ากลัวกว่าท่านปู่ท่านย่าของข้ารวมร่างกันเสียอีก"
"พบนางเมื่อไร ให้รีบหนี... เข้าใจไหม?"
"ไยต้องหนีท่านแม่ด้วย นางเพียงกระหายพลังเล็กน้อย"
"เล็กน้อย? เจ้าเกือบตายด้วยเงื้อมมือนาง เจ้าปีศาจดื้อรั้นยังไม่รู้ตัว"
สามีบ่น กำชับเรื่องสำคัญ ให้เป็นหน้าที่ของเขาผู้กระทำผิดกติกาในทีแรก ตอนนี้ก็จะต้องทำให้ถูกต้อง
"ข้าอยากคุยกับนาง จิบชาสังสรรค์เช่นปีศาจ มารดาท่านเท่ากับเป็นมารดาข้าแล้ว"
"นับไม่ได้เด็ดขาด เจ้าปีศาจโง่ เจ้าต้องยอมรับการยกเว้นเรื่องอุปนิสัยปีศาจ รับรองว่าเจ้าไม่ได้คุย เจ้าได้ตายโดยไร้ดินกลบฝัง" เขาจิ้มหน้าผากนาง สารภาพว่าแอบฟังนางคุยโวโอ้อวดกับพี่สาวว่าถนัดเรื่องหนี ไยนางไม่เจียมตน เข้ามาขวางมารดาและบุตรชาย บอกว่าตนอร่อยเหาะ เทพมรณามีโลหิตเทพอยู่สองถึงสามส่วน เป็นพิษร้ายในระยะยาว มารดาถึงได้คว้าคอนางไปดับกระหาย
นีเทียนต้าเซินไม่เคยทำร้ายมารดา หากพบเจอเมื่อไรมักหลีกเลี่ยงนาง ครานี้เขาจำต้องผลักมารดาด้วยเวทหยางเพื่อให้ปล่อยภรรยา แต่นั่นคงทำอะไรมารดาไม่ได้มากนัก
"ข้าทนเห็นท่านบาดเจ็บไม่ได้ ไหนจะแววตาเศร้ามองของท่าน หัวใจของท่าน"
"น้ำเน่าเกินไปภรรยา นั่นมารดาข้า การดับกระหายนางย่อมเป็นหน้าที่ของบุตรชาย"
"น้ำเน่ารึ? ข้าคงติดนิสัยท่านมา" นางหัวเราะสามี เขารู้ทันนางอีก เมื่อไรนางทำตาใสซื่อพูดเกินจริง หมายความว่านางกำลังปกปิดความผิด
เสียงหัวเราะดังไปถึงด้านนอก สามีกุมมือภรรยา ทาสรับใช้ในเรือนปีศาจยกถ้วยยาเข้ามา

แสงนวลอ่อนลอดผ่านบานหน้าต่างไม้สลักลายบุปผชาติ ในห้องเล็กแคบด้านหลังเรือนกว้างขวาง สองร่างสวมกอดมอบจุมพิต ร่างกำยำในอาภรณ์ลายเมฆาคร่อมทับ บดบังร่างนุ่มหอมจนมองเห็นเพียงปลายเส้นผม
ความมืดมิดชั่วนิรันดร์ในนครมรณาแตกต่างจากเมืองปีศาจ เรือนไม้รายล้อมด้วยบุปผาพรรณเช่นในห้วงนิทราผีเสื้อ ปีกแมลงส่องแสงระยิบระยับ งดงามอ่อนหวาน ส่งกลิ่นหอมละมุน ราวกับว่าทุกสิ่งเป็นภาพลวงตา
ครั้งหนึ่งได้มีช่วงเวลาอันเป็นสุขร่วมกับนาง เป็นฝ่ายเข้าหาเขาทั้งเรือนกายเปลือยเปล่า เขาแสร้งไม่สนใจการยั่วยวนของปีศาจสาว แม้ดวงตาตื่นตะลึงจ้องมองเรือนร่างขาวนวลเนียน ท้ายที่สุดก็อดใจไม่ไหว จูบนางกอดนางด้วยความคิดเยี่ยงปีศาจ
ยามนี้เรือนกายของนางช่างหอมกรุ่นนิ่มนวล ริมฝีปากเอิบอิ่มที่เฝ้ารอจุมพิตทำให้เขาละวางตาไม่ได้ นางหลุบตามองเรียวปากได้รูป หอบหายใจจนหน้าอกกระเพื่อม อาภรณ์สีขาวเนื้อผ้าเบาบางแนบสนิทไปกับผิวขาวละเอียด
"เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม ตอนนี้ข้าอยู่ในเมืองปีศาจ มีภรรยาปีศาจ..." เขาพูดเมื่อผละริมฝีปากออก เท้าข้อศอกบนฟูกอย่างระวังน้ำหนัก
เขาและนางกำลังจะได้ตบแต่งตามธรรมเนียมในเงื่อนไขสามข้อของหลี่หวังหยาง
นีเทียนต้าเซินไม่มีข้อต่อรอง เขายินดีรับข้อเสนอหากนั่นไม่ขัดกับตำราแห่งเมืองมรณา มารดาของนางจึงอนุญาตให้เขาได้อยู่กับภรรยาระหว่างผู้อาวุโสเข้าประชุม


"ท่านปล่อยข้าก่อนเถิด ใกล้ถึงเวลาแล้ว"
"ข้าอุตส่าห์มอบพรแห่งชีวิตให้ตั้งสามประการ เจ้าคิดว่าอาวุโสตระกูลใหญ่ หิวกระหายในอำนาจจะตกลงกันได้รวดเร็วขนาดนั้นจริงหรือ?"
นีเทียนต้าเซินแน่ใจว่าเขามีเวลาถมถืดในห้องรับรองคับแคบ มีฟูกซึ่งสตรีร่างผอมบางนอนได้คนเดียว สองคนก็เบียดเสียดนัก มีโต๊ะหนึ่งตัว เทียนหนึ่งเล่ม ลักษณะเป็นห้องพักทาสในเรือนมากกว่าเป็นห้องรับรองแขก หลี่หวังหยางชี้ปลายนิ้วมาทางห้องนี้ตอนเขาอุ้มปีศาจน้อยเข้าเรือนมา
"ข้าว่าจะดำเนินรอยตามมารดา เป็นสามีตามธรรมเนียมปีศาจ เจ้าน่าจะเห็นด้วยกับข้า..."
"เทพผู้ยิ่งใหญ่ไยพูดจาน่าอายนัก ข้าว่ารอส่งตัวเจ้าสาวก่อนเถิด"
"ข้ามีความคิดเหมือนปีศาจพวกนี้... นับตั้งแต่เจ้าเหยียบเมืองมรณา เป็นเรื่องยากยิ่งกว่าการฝึกวิชาจากตำราเล่มไหน เพียงเจ้าไม่เคยรู้"
แววตาร้อนแรงถึงเพียงนั้นพาหัวใจสั่นไหว ถิงถิงหลบเลี่ยงการสบตาเมื่อนางไม่เคยปิดบังความรู้สึก นางแสนเอียงอายในอ้อมแขนที่กระชับกอดนางแน่นแฟ้น เขาเบียดเสียดกายให้พอดีกับฟูกคับแคบ ก้มหน้าลงสูดกลิ่นหอมฟุ้งจากผิวกายนาง ตีบ่ากว้างเบา ๆ นางบ่ายเบี่ยง
"เป็นเรื่องจริงหรือ? ท่านแม่กล่าวว่าปรากฏนามท่านในจารึกเทพ 'เทพมรณา' ผู้พิพากษาดวงวิญญาณ ผู้ดูแลความเป็นและความตายของทุกสรรพสิ่งมีชีวิต"
"ข้าไม่เคยเห็นจารึกเทพด้วยสองตา ยมทูตไม่เข้าร่วมกับผู้ใดทั้งสิ้น นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ามาเหยียบเมืองปีศาจในฐานะแขก อ้อ... ว่าที่สามีเจ้า"
"ข้าเข้าใจว่าท่านไม่มีทางเลือก แต่ท่านไม่จำเป็นต้องฝืนใจตน ข้าอยู่ในฐานะใดก็ได้ จะให้ข้าเป็นผีเสื้อผู้ทำงานหนัก จิตวิญญาณที่เสียสละเช่นเดิม ข้าก็ยินดี"
"ได้ยังไงกัน? เจ้ามีประโยชน์ต่อเมืองมรณาเป็นอย่างมาก การแต่งงานกับเจ้า ผูกพันเจ้าชั่วนิจนิรันดร์เป็นข้อได้เปรียบของข้า แล้วเจ้าว่า... จะทำงานให้อีกสองเทพมิใช่หรือ?"
"ถิงถิงไม่คืนคำ ในเมื่อลั่นวาจาไปแล้ว"
นางอมลมไว้ในแก้มใต้พันธนาการอุ่น สองลมหายใจสีชาดสอดประสาน
สามีก้มหน้าลงจูบริมฝีปากนาง หัวเราะนาง ทำไมเขาจะไม่รู้ว่านางส่งลูกสมุนไปสอดแนมในที่ประชุมเมืองมรณา นางสามารถควบคุมผีเสื้อสีชาดได้เช่นเดียวกัน เขารู้ว่านางได้ยินอะไรมาจึงตัดพ้อน้อยใจเช่นนี้ด้วย
ด้านนอกเรือนมีเสียงทะเลาะวิวาท ปีศาจร่ำสุราในห้องรับรองแขกอีกห้องหนึ่ง มารดาปีศาจเล่าเรื่องการสังหารเทพ ดันมีเทพอาวุโสเข้ามาขัดขวาง ส่งนางลงมหาอเวจีเช่นเดิม ไฟแค้นต้องได้รับการชำระในสักวัน
"เจ้าถือเป็นหนึ่งในความใฝ่ฝันของท่านแม่ สามหมื่นปีที่แล้วนางส่งสารมา ขอให้ข้ารับภรรยาปีศาจ หลังเทวโลกส่งเทพธิดามายืนรอข้าหน้าประตูทางเข้าเมืองมรณาไม่กี่ราตรี ข้าปฏิเสธพวกเขาโดยเด็ดขาดว่าข้าจะไม่รับภรรยา วันนี้มารดาคงแสนภาคภูมิใจที่ได้ปีศาจน้อยเป็นลูกสะใภ้"
"น่ายินดี แล้วข้าควรทำเช่นไร?"
"ข้ายิ่งอยากจะหยอกแกล้งเจ้า"
"ระวังเถิด ตำราคู่ครองจะลงโทษท่านอีกสักทัณฑ์ ท่านรังแกภรรยา"
"ช่างตำรานั่นปะไร คืนนี้สามีจะลงโทษภรรยาในเมืองปีศาจ ข้าพึ่งได้ยินบางสิ่งจากสาวใช้ในเรือน..." เขาก้มลงขบติ่งหูนางจนสะดุ้ง นางเอี้ยวมองใบหน้าคมคายปรากฏเขี้ยวคมตรงมุมปาก "พวกเจ้าส่วนใหญ่ไม่แต่งงาน จะร่วมสัมพันธ์ที่ใดกับใครก็ไม่ใช่ปัญหา เป็นไปได้ว่าห้องรับรองแขกข้าง ๆ เรากำลังร่ำสุรา เสพสังวาส แลกเปลี่ยนพลังวิญญาณ"
ถิงถิงเบิกตากว้างตกใจ ลูกสมุนนางบินผ่านกำแพงไป ท่าทางของพวกมันช่างอยากรู้อยากเห็นเหมือนนางตอนอยู่เรือนใต้ ไม่รู้ว่ากำแพงห้องมีรูเล็ก ๆ ได้อย่างไร
นีเทียนต้าเซินไม่สนใจนาง ปัดมือไล่ผีเสื้อให้หายไป เขาหยิบถ้วยดินมีสมุนไพรลอยน้ำกลิ่นฉุน เป่าลมจากปากบนผิวน้ำ ชิมมันแล้วส่งให้นาง
"เจ้าดื่มยาให้หมดถ้วย อย่าเฉไฉ ข้าตรวจดูแล้วว่าปลอดภัย เป็นวัชพืชฟื้นพลังปีศาจ"
มือสั่นเทาอยู่ในสายตาของสามี เขากุมมือนางให้จับถ้วยดินอย่างมั่นคง ส่งให้นางยกถ้วยดื่มเร็ว ๆ น้ำสีน้ำตาลไหลลงผ่านคางไปถึงเนินอก
"อา... ยาหกแล้ว ดีที่ไม่ร้อน"
ถิงถิงเมินหนีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปาก ส่ายหน้ามองผ่านหน้าต่าง ยื่นมือไปแตะกำแพงใสดูราวกับว่าเป็นมวลน้ำ พี่รองพี่ใหญ่เรียกหานาง 'น้องเล็ก' ทว่าไม่มีใครมองไม่เห็นนางกับสามี นางสะดุ้งตกใจเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสอุ่นร้อนจากปลายลิ้น เขาก้มหน้าดื่มยาจากผิวกายไม่เหลือสักหยดหนึ่ง โลมเลียตั้งแต่ซอกคอขาวเนียนไปถึงเนินอกเหมือนสุนัข
ถึงนางเป็นปีศาจอายุขัยน้อยอย่างไรก็รู้เรื่องชายหญิง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เทพผู้เคยเยียบเย็นดุจภูเขาน้ำแข็งไม่รักษาระยะห่างระหว่างเขาและนาง นับตั้งแต่นางเป็นภรรยา เขาจูบนางไม่น้อยกว่าวันละสามเวลาหลังอาหารได้ กระทั่งตอนนี้ เขาจูบนางอย่างเร่าร้อนหยาบคายเหมือนปีศาจที่มอบอารมณ์เสน่หาให้คู่นอน สอดมือลอดผ่านเอวนาง ขยับกายแนบชิดจนต้นขาด้านใน
ความเป็นบุรุษอันแข็งแกร่งสะกิดเข้าบริเวณบุปผชาติงาม นางรู้สึกมวนในท้อง บริเวณกลางกายชุ่มฉ่ำน้ำสวาท ซึ่งนางไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้ยังไง
ยากหลีกหนีให้พ้นคือหัวใจนางเอง ร่างกายทรยศอ่อนไหวไปตามสัมผัส นางพึงพอใจจนเผลอส่งเสียงประหลาด ขณะสามีปลดเปลื้องอาภรณ์เบาบาง มันกองหล่นอยู่บนพื้น เขาจรดแววตาเร่าร้อนหิวกระหายมองยอดปทุมถันสีชมพูหวาน
"อื้อ... นีเทียนต้าเซิน ท่าน..."
"เจ้ารอไม่ไหวแล้วปีศาจน้อย"
สามีพูดแทรกนางก้มหน้าลงจูบหน้าท้องแบนราบ แตะปลายลิ้นร้าวผ่าวลงบนผิวกายขาวละเอียด นางพยายามยกมือปิดป้องริมฝีปากตน เขาลอบยิ้ม ยิ่งรังแกนางอีก คราวนี้ก้มหน้าลงครอบครองปทุมย์งามสีหวาน ดูดดื่มอย่างตะกละตะกลาม
ในอ้อมกอดเร่าร้อนเช่นนี้ เทพมรณาของนางยังคงงดงาม ดวงตาฉ่ำปรือหลุบมองริมฝีปากบางกระจับประหนึ่งริมฝีปากของอิสตรี ฝ่ามือหยาบกร้านกอบกำเต้าอวบอิ่ม บีบเคล้นอย่างเอาใจ เขาปัดยอดปทุมถัน ขยี้มันเบา ๆ ด้วยปลายนิ้วโป้ง
บัดนี้นางเปลือยกายใต้แผงอกกว้างกำยำ เทพปีศาจคงเสียสติไปแล้ว พอนางจะผลักตัวออก เขาดึงข้อมือนางบังคับให้กอดเขาเช่นเดิม นางแยกเขี้ยวขู่สามี
"คราวนี้ข้าจะกัดท่าน... เขี้ยวข้ามีพิษร้ายแรงซะด้วย สามี ทำไมท่านไม่ฟังภรรยา เราควรลุกไปเตรียมตัวรอพวกเขา ท่านแม่จะได้ไม่ว่าข้าชักช้า"
"เขี้ยวของเจ้าช่างน่ารักใคร่ยิ่งนัก ปีศาจน้อยของข้า หากเจ้ากัดข้าทั้งตัว ข้าก็คงจะ..." ปลายเสียงเงียบไป สามีก้มหน้าลงซุกข้างใบหน้านาง จูบใบหูแดง ๆ พลางว่า "คลุ้มคลั่งเพราะเจ้า"


นีเทียนต้าเซินไม่คิดว่าภรรยาจะฝังคมเขี้ยวที่น่ารักใคร่ลงบนบ่าขวาจนโลหิตไหลซึม เขาก้มมองรูเล็ก ๆ เหมือนเขี้ยวงูด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
เขี้ยวผีเสื้อไม่ต่างจากเขี้ยวอสรพิษ แม้เป็นบุรุษร่างกำยำก็อาจได้รับผลข้างเคียง เจ็บชากล้ามเนื้อ หลับใหลในห้วงนิทราของพวกนาง ปีศาจราตรียั่วยวนบุรุษ กัดเหยื่อระหว่างร่วมสัมพันธ์เพื่อสูบพลังวิญญาณ
ปีศาจไม่เลือกวิธีดับกระหาย ไม่รู้ดีชั่ว เรื่องเลวทรามเป็นกมลสันดาน นีเทียนต้าเซินชิงชังชาติกำเนิดนางในคราแรกเพราะนางเหมือนมารดา! เขาพิพากษานางก่อนเรียนรู้ตัวตนอันบริสุทธิ์ผุดผ่องของนาง
บัดนี้เขาห่มกายนางด้วยอ้อมกอดเร่าร้อนอ่อนหวาน สบนัยน์ตาสีชาดใต้แสงจากเปลวเทียนด้วยอารมณ์หลงใหลคลั่งไคล้
สองร่างบนฟูกคับแคบเบียดเสียดผิวกายอุ่นร้อน แนบชิดจนเกือบจะกลายเป็นเนื้อเดียว
ผิวกายละเอียดของสามีปรากฏรอยกัดไม่นานก็หายไป ภรรยากัดสามีนับสิบแผลเมื่อเขาท้าทายนาง ถึงแม้ว่าพิษปีศาจราตรีน้อยไม่สามารถทำอันตรายเทพปีศาจตบะแข็งแกร่งกว่านางหลายหมื่นปี เขี้ยวเล็ก ๆ ของนางรังแต่จะทำให้เขาคึกคะนอง ทั้งอาการมึนศีรษะเล็กน้อยจากพิษเจือจาง เสมือนการดื่มสุรารสเลิศก่อนร่วมสัมพันธ์
"สามี... คือข้า... ไม่เคยทำเรื่องพรรค์นี้ ให้ข้าเตรียมใจ..."
"ไม่จำเป็น" สามีเอ่ยเสียงเข้มเด็ดขาด ขยับปลายลิ้นไปตามซอกคอขาวเนียน "แต่หากว่าเจ้าต่อต้านสำเร็จ ข้าจะยอมปล่อยเจ้า" พูดเพียงเท่านั้นก็ไม่รีรอ สูดกลิ่นหอมอ่อนจากผิวกายขาวละเอียด ไม่ต่างจากว่านางเป็นบุปผชาติงามที่งอกเงยในนครมรณา
คราวนี้นางฝังคมเขี้ยวบนหัวไหล่และต้นแขนของเขาด้วยหน้าตาดุดันก้าวร้าว ดูอย่างไรก็น่ารักน่าชัง
สามีหัวเราะนาง ชื่นชมปีศาจน้อยด้วยคำหวาน ไม่รู้มาก่อนเลยว่าผีเสื้อสาวในเรือนใต้จะกลิ่นหอมเย้ายั่วใจถึงเพียงนี้ นางต่อว่าเขารังแกนาง พอเขาจูบนางก็ตอบรับอย่างว่าง่าย...
หัวสมองของนางขาวโพลนอีกครั้งหนึ่ง เมื่อปลายนิ้วเรียวยาวสอดเข้ามาในร่างกาย ผ่านช่องทางเล็กแคบที่เปียกชโลม ดึงเข้าออก นางส่งเสียงประหลาด เผยอริมฝีปากตามจุมพิตหิวกระหาย เขาป้อนพลังสีชาดให้นางดื่มด่ำ เฉกเช่นการร่วมสัมพันธ์อันเร่าร้อนของเหล่าปีศาจ
การหยุดยั้งสัญชาตญาณปีศาจช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี ครู่นั้นเรียวขาทั้งสองข้างถูกกระชากดึงไว ๆ นางหวีดร้องเสียงหลง มองตามบุรุษร่างกำยำมุดหายลงไปในผ้าห่มผืนเก่า
ปลายลิ้นชุ่มฉ่ำกระหวัดเลียยอดเกสรงาม ดื่มกลืนรสชาติอันหอมหวานจากกายสตรี นางปิดป้องปากตนเองไว้ไม่ให้มีเสียงหลุดรอด แม้สุดแสนทรมาน นางแอ่นหน้าท้องแบนราบ จิกผ้าปูเต็มกำมือโดยไร้สำนึกรู้
ครั้งหนึ่งนางใช้ดวงตาแนบรูเล็กตามกำแพง หลังพบทาสในเรือนลักลอบดูการร่วมสัมพันธ์ของเจ้านาย นอกเสียจากไม่มีผู้ใดว่า กลับกลายเป็นเรื่องน่าชื่นชมยกย่อง การหลับนอนกับบุรุษมากหน้าหลายตาเป็นเรื่องปกติกิจวัตรของปีศาจสาวผู้มีใบหน้าอันงดงามและกลิ่นกายทรงเสน่ห์ พวกนางแลดูภาคภูมิใจกับการล่อลวงบุรุษ ทั้งยังมักมากในกามารมณ์
พี่สาวสั่งสอนนางว่าห้ามมิให้เกิดความรักใคร่ เพียงแลกเปลี่ยนพลังวิญญาณ ปีศาจร่วมสัมพันธ์เป็นเรื่องธรรมดา นางจะได้ลิ้มรสวิญญาณอันบุรุษมอบให้สตรี พวกเขาก้าวร้าวป่าเถื่อนทว่าเอาใจเก่ง ปลายลิ้นและปลายนิ้วที่ไร้กรงเล็บแหลมคมนั่นทำเรื่องประหลาดเอามาก ๆ
"นีเทียนต้าเซิน... อ๊ะ สามี..." นางเรียกเขาด้วยลำคอแห้งผากแทบไร้เสียง รับรู้ถึงยาขมที่กลืนลงไปบาดคอนาง กระทั่งนัยน์ตาสีชาดขยับขึ้นสบประสานอีกครา สามีตรึงข้อมือน้อยทั้งสองไขว้กันเหนือศีรษะ
กลิ่นอายความชั่วร้ายในสถานที่ของปีศาจน่าอึดอัดเสียจนอารมณ์เกรี้ยวกราดเข้าครอบงำจิตใจเทพมรณา แต่เมื่อน้ำเสียงกระจุ๋งกระจิ๋งว่าเขาใช่ผู้ใจเร็วด่วนได้เสียเมื่อไร วันมงคลเช่นนี้ นางไม่อยากให้มารดาและท่านปู่ดุนาง เรื่องอดีตเจ้าบ่าวนางไม่ใช่ปัญหาของนาง การได้ตบแต่งกับบุรุษผู้เป็นความใฝ่ฝันของนางต่างหากเป็นเรื่องสำคัญ นางคาดหวังให้ปีศาจในเรือนใต้ไม่รังเกียจเดียดฉันท์สามีนางมากนัก จึงควรทำตามใจพวกเขา
"เจ้าไม่เห็นสายตาชั่วร้ายเจ้าเล่ห์นั่นรึ? ครอบครัวเจ้าดูแคลนเหยียดหยามเราสอง พวกเขาไม่สนใจเจ้าด้วยซ้ำไป หากมิใช่เพราะเกรงกลัวมารดาผู้เป็นจ้าวปีศาจ"
"สามี... ได้โปรดระงับความเคียดแค้นชิงชังปีศาจลงเสียหน่อย ข้าเองก็เป็นปีศาจ"
"ได้"
แม้ตอบตกลง ไม่ได้หมายความว่าเขาจะมอบอิสรภาพให้นาง สามียิ้มหยัน เงี่ยหูฟังเสียงเรียกหาปีศาจน้อยใต้พันธนาการ อีกฝ่ายร้องขอให้นางออกไปเจรจา ตัดพ้อนางสารพัดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเจือโทสะ
'ถิงถิง... พันปีของข้า... ไม่มีค่าพอให้เจ้าจดจำเลยหรือ? ข้าเฝ้ารอเจ้า เห่าหอนลำพังเหมือนสุนัขบ้า ทำไมเจ้าไม่ออกมาคุยกับข้าให้รู้เรื่อง เจ้าจะแต่งงานกับผู้อื่นได้อย่างไร ในเมื่อเจ้ารับปากข้า...'
นางไม่เคยรับปากฮู่โหมวเลย เป็นเขาทึกทักเอาว่านางตกปากรับคำในรอยยิ้มไร้เดียงสา
ถิงถิงมองเห็นอารมณ์เหล่านั้นผ่านประกายตาสีชาด บุรุษร่างกำยำที่แนบชิดเหนือเรือนกายก้มหน้าลงจูบนาง จูบนางอีก... กระซิบข้างหู 'เจ้าอยู่นิ่ง ๆ ภรรยา'
ฉับพลันนั้น ความเจ็บปวดสาหัสถาโถมเข้ามาในชั่วอึดใจ มัดกล้ามบนท่อนแขนไม่ขยับเคลื่อน มีเพียงร่างกายส่วนล่างเท่านั้น เขาทำให้นางเกิดความหวาดกลัวภายใต้อารมณ์ทรมานสาหัสสากรรจ์ ทว่าเปี่ยมไปด้วยความปรารถนา
สามียังคงตรึงข้อมือนางจนเกิดรอยแดงช้ำ ลมหายใจสีชาดผ่อนเข้าออกเป็นละอองสาย เชื่อมถึงกัน นางพยายามหนีบต้นขาสั่นเทาด้วยแววตาเจ็บปวด
"ปีศาจน้อยของข้า... ข้าไม่ให้เจ้าไปกับจิ้งจอกนั่นอีก... มันจะไม่มีวันนั้น"
สามีส่งเสียงคำรามประหนึ่งสัตว์ป่า เขาติดพันในโพรงอุ่นร้อนที่บีบรัดแก่นกายบุรุษอย่างบ้าคลั่ง หลังยัดเยียดตัวตนเข้าสู่ถ้ำทางอันคับแคบชุ่มฉ่ำหวานปานมธุรส ยากขยับเคลื่อน
"ให้ข้ากอดท่าน ได้โปรด... สามี"
น้ำเสียงอ้อนวอนของนางในที่สุดก็บรรเทาความริษยาลงบ้าง เขาอ่อนโยนเมื่อนางร้องขอ ยอมปล่อยข้อมือนาง ทั้งกัดข่วนแผ่นหลังกว้างกำยำ กอดจูบเรือนร่างอันสมบูรณ์เช่นบุรุษนักรบ เมื่อไรที่เขาผละจากนาง ดวงตาเปียกปอนหยาดน้ำตาจับจ้องสีหน้าทรมานนั้นโดยไม่ละวาง
บุรุษเทพผู้เปี่ยมล้นพลังดั่งอาชาศึกขยับร่างกายตามใจปรารถนา นางโอบกอดเสี้ยวส่วนหนึ่งของร่างกายเขาด้วยช่องทางแห่งบุปผางาม ไม่คิดว่ามันจะโอฬารยิ่งใหญ่ ให้ความรู้สึกดี แต่ก็แสบสันเจ็บปวด มิอาจแยกความรู้สึกระหว่างเจ็บกับชอบได้เด็ดขาดชัดเจน น่าประหลาดจริง...
กระทั่งว่าเขาเติมเต็มเรือนกายรุ่มร้อนของนางจนปริ่มล้น ก้มหน้าจูบนาง มือลูบไล้เรียวขาสั่นเทา ราวกับว่าร่างกายของเขาและนางล่องลอยในเวหา กระแสน้ำวนในช่องท้องยังคงไม่จางหายไป สามีฟุบหน้าลงข้างแก้มแดงซ่าน สะโพกที่ขยับตลอดเวลาชะงักนิ่ง
"...ก็ไม่เห็นว่าจะเขาผู้นั้นจะหายจากการเป็นสุนัขบ้า ข้าขอโทษที่แย่งเจ้ามาจากคนรักเจ้า"
"ไยท่านพูดถึงผู้อื่นในที่ของเรา สามี ข้าเป็นของท่าน ข้าเป็นผีเสื้อสีชาดในแดนมรณา" นางปลอบประโลมใจริษยาของสามีผู้เป็นปีศาจเสียมากกว่าเทพ หลังจากที่เขาเงียบเสียงลง นางยกมือป้องปากหัวเราะเบา ๆ "ท่านทำเสียงดังนัก ไม่รู้ว่าข้างนอกจะได้ยินเสียงหรือไม่"
"ไม่ได้ยิน... แต่ถ้าเจ้าจะให้พวกเขาได้ยิน ย่อมได้"
"ไม่เจ้าค่ะ! ข้าชอบอยู่ในที่ลับตาคน ยิ่งเงียบยิ่งดี" นางโวยวาย ส่ายหน้ามองม่านน้ำซึ่งปิดกั้นโลกภายนอก เหมือนห้องนอนของนางในเมืองมรณา การใช้เวทจำลองสถานที่เป็นเรื่องถนัดของยมทูต นางไม่คิดว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่จะนำเวทวิชามาใช้ประโยชน์ในทางนี้
"เจ้าเป็นยังไงบ้าง? ข้าทำให้เจ้าเจ็บโดยไม่ตั้งใจ"
"ทีแรกเจ็บปวด หลัง ๆ ข้าว่าก็ดี..."
"เจ้าชอบหรือ?"
ถิงถิงพยักหน้า ทิ้งลมหายใจหอบเหนื่อย สองมือโอบกอดรอบคอสามี เขาฟุบหน้าลงฝังลมหายใจสีชาดบนแก้มเปียกชื้น
"ดวงตาไร้เดียงสาของเจ้าช่างน่ารักใคร่ เสียงครวญครางของเจ้า... ทำให้ข้าคลุ้มคลั่ง"
"สามี... ไม่ว่าท่านเป็นเช่นไร เป็นเทพมรณาผู้แสนดีหรือร้ายกาจกับข้านัก แม้ในยามที่ท่านดุร้ายป่าเถื่อน เกรี้ยวกราดข้าโดยไร้เหตุผล ข้าปรารถนาให้ท่านตอบสนองความรู้สึกตน ทุกสิ่งที่เป็นท่าน ข้ารับไหว..."
"เจ้าปากหวาน เชื่อถือไม่ได้ แล้วเจ้ารับไม่ไหวแน่"
"ไหวเจ้าค่ะ"
รอยยิ้มหวานบนใบหน้างามสั่นคลอนพญามัจจุราช เขาวางฝ่ามือบนแก้มนาง จรดสายตาเร่าร้อนลงบนนั้น...


เรื่องย่อ
ในตอนที่คิดว่าตนเองตายไปแล้ว ซีก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในโลกนิยาย
เป็นหลี่ซีหลินนางร้ายที่กำลังจะเจอชะตากรรมสุดอนาถ
เธอจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อพาตัวเองและครอบครัวเจ้าของร่างรอดไปให้ได้
โชคดีที่มีระบบแก้ไขความเสียใจ มอบภารกิจให้เธอได้ช่วยเหลือผู้คนและได้รับคะแนนเป็นการตอบแทน
ซีตัดสินใจจะใช้ทุกความพยายามที่มี
เก็บสะสมคะแนนให้มากพอเพื่อกลับไปช่วยเหลือครอบครัวในโลกเดิม