บทที่ 19 ผู้ประสบภัย (1)
เมื่อเหมียวอี้บรรลุความต้องการของเหล่าไป๋แล้ว เหล่าไป๋ก็ไม่ผิดคำพูด ไม่ 'ห้ามปราม' เหมียวอี้ไม่ให้จากไปอีก อันที่จริงแต่ไหนแต่ไรมาเขาก็ไม่เคยห้ามปรามเลย แค่เพียงเตือนเท่านั้น แต่เหมียวอี้ปฏิบัติตามคำตักเตือนของเขา
เหมือนกับชื่อของเหมียวอี้[1] บนตัวเขามีความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ที่ทำให้เหล่าไป๋ชื่นชม มีจิตสำนึกเกินกว่าที่เหล่าไป๋จินตนาการไว้ เรื่องบางอย่างหรือวิธีการบางอย่างที่เหล่าไป๋เตรียมให้เขาทำในตอนแรก ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้เสียเวลาอีกแล้ว
เขาเข็นแพไม้ที่ตัดต้นไม้ทำใหม่ลำหนึ่งลงสู่ทะเล เหมียวอี้ม้วนผมที่ยุ่งเหยิงขึ้นไว้บนหัว แล้วใช้ปิ่นไม้ปักไว้ให้อยู่ทรง
เขาถือทวนไม้กระโดดขึ้นบนแพไม้ หันกลับมามองเหล่าไป๋แล้วยิ้มกว้างเผยฟันขาวในปาก
ต้องจากไปจริงๆ แล้ว ตั้งแต่ตอนมาถึงที่เกาะแห่งนี้ หนุ่มน้อยมากด้วยวุฒิภาวะคนหนึ่ง วันนี้ค่อยๆเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ใน โฉมหน้าเปลี่ยนไปไม่น้อยเลย ระยะเวลาสั้นๆ นี้ ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านไปสิบปีแล้ว
ผ่านไปสิบปีเต็ม จะต้องจากไปจริงๆ แล้ว
"เหล่าไป๋ ไม่ไปกับข้าจริงๆ เหรอ?" เหมียวอี้ถามขณะยืนอยู่บนแพไม้ไผ่
เหล่าไป๋ส่ายหัวแล้วยิ้มเบาๆ "เจ้าก็ดูแลตัวเองดีๆ ตั้งแต่วันนี้ไป ถ้าเจ้าเจอปัญหาอุปสรรคอะไร ข้าคงชี้แนะให้เจ้าไม่ได้อีกแล้ว จำไว้นะ ตั้งแต่วันนี้ไป ทุกสิ่งทุกอย่างเจ้าต้องพึ่งตัวเอง!"
เหมียวอี้พยักหน้าอย่างหนักแน่น มองเหล่าไป๋ด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างซับซ้อน "ข้าควรจะขอบคุณท่านจริงๆ "
เหล่าไป๋ยิ้มอย่างอ่อนโยน "ไม่ต้องขอบคุณหรอก ต่อไปหากต้องการให้เจ้าช่วยเหลือ หวังว่าเจ้าจะไม่ปฏิเสธข้า "
เหมียวอี้รับปาก "ขอแค่ข้าทำได้ ข้าไม่ปฏิเสธแน่นอน"
เหล่าไป๋พยักหน้า "หวังว่าจะจำสิ่งที่พูดไว้วันนี้ได้"
"ไม่ลืมหรอก" เหมียวอี้ยืนยัน หลังจากนั้นเขาก็เกาหัว ถามอย่างลังเล "เหล่าไป๋ 'อัคนีดารา' ที่ข้าฝึกฝน ถ้าเทียบกับนักพรตคนอื่นแล้ว มันไม่ได้แย่ไปใช่มั้ย ?"
"ข้าไม่เคยเปรียบเทียบการฝึกฝนมาก่อน คำถามนี้ข้าตอบไม่ได้ จะแย่หรือจะดี ในภายหลังเจ้าจะรู้ได้เอง แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เจ้าต้องจำไว้ "
"เรื่องอะไรเหรอ?"
"ห้ามแพร่งพรายวิชานี้ต่อบุคคลที่สาม วิชาที่เจ้าฝึกติดตัวไปก็คือรากฐานของการตั้งหลักตั้งตัว อย่าให้มันรั่วไหลไปง่ายๆ ไม่เช่นนั้นมันจะสร้างปัญหาใหญ่ให้เจ้า จำไว้นะ จำไว้!"
"ท่านเคยพูดตั้งหลายรอบแล้ว ข้าจำได้เสมอมา เป็นเรื่องต้องห้ามของแดนฝึกตนไง!" พอเหมียวอี้พูดจบ ลมทะเลก็พัดไปทางทิศตะวันตกวูบหนึ่ง เขาชูมือขึ้นสัมผัสลม แล้วพูดเสียงดังว่า "ลมทะเลมาแล้ว เหล่าไป๋ ข้าต้องไปจริงๆ แล้ว ท่านแน่ใจนะว่าจะไม่ไปกับข้า?"
เหล่าไป๋โบกมือเบาๆ ไม่ได้บอกลาแบบอาลัยอาวรณ์ หันหลังกลับแล้วจากไป
เหมียวอี้ชูผ้าใบกันน้ำบนแพ้ไม้ขึ้น แล้วก็ถูกลมทะเลพัดออกจากฝั่งทันที ขณะมองหลังเหล่าไป๋ เหมียวอี้ตะโกนอีกครั้ง "เหล่าไป๋ ท่านรู้เรื่องต่างๆ เยอะขนาดนั้น ไม่ฝึกตนมันน่าเสียดายจริงๆ ตอนข้าไม่อยู่ ท่านก็พิจารณาดูดีๆ อีกครั้งแล้วกัน "
เหล่าไปหันหลังเดินมุ่งไปยังป่าบนภูเขา มุมปากโค้งขึ้น หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ...
แพไม้ที่มีทั้งกระแสน้ำกระแสลมและพลังอิทธิฤทธิ์ควบคุมลอยไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
เขามองไปยังเกาะที่ค่อยๆ หายไปตรงเส้นขอบทะเล ความรู้สึกที่อยากจะออกจากเกาะนี้ไปพลันเปลี่ยนความเป็นอาลัยอาวรณ์ และก็ลังเลมาก ไม่รู้และไม่แน่ใจต่อต่อเส้นทางข้างหน้า
พระอาทิตย์ขึ้นพระอาทิตย์ตก หนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ยังมองไม่เห็นพื้นดิน จู่ๆ ในใจเหมียวอี้ก็ผุดความสงสัยขึ้นมา นึกถึงภาพเหตุการณ์ในปีนั้นที่เหล่าไป๋ขึ้นแพไม้ไผ่พาตัวเองมาบนเกาะนั้น
เหล่าไป๋ไม่ใช่นักพรต อาศัยแพไม้ไผ่ลำเดียว ก็ลอยข้ามน้ำข้ามทะเลมายังเกาะที่ไกลขนาดนี้ได้เลยเหรอ?
เขาคิดไม่ตก แต่ว่าเหล่าไป๋ฉลาดล้ำลึกขนาดนั้น รู้เรื่องราวประหลาดๆบนสวรรค์และโลกมนุษย์มากมาย ต้องมีวิธีการอะไรบางอย่างที่ตนไม่รู้แน่ๆ…
ตอนนี้ดวงอาทิตย์เอียงไปทิศตะวันตก ใกล้จะเป็นอาทิตย์อัศดง บนผิวทะเลก็ปรากฏเรือทะเลขึ้นลำหนึ่งแล่นมาจากทิศทางที่เหมียวอี้กำลังมุ่งไป
พูดตามตรงเลย เหมียวอี้ยังไม่เคยเห็นเรือทะเลลำใหญ่ขนาดนี้มาก่อน เขาหยุดใช้พลังอิทธิฤทธิ์ควบคุมแพไม้ และปล่อยให้ลอยตามกระแสน้ำ เตรียมจะมองเรือลำนั้นให้เต็มตา
ในห้องชั้นบนสุดของเรือทะเล บนหน้าต่างม่านไม้ไผ่ม้วนอยู่ครึ่งหนึ่งที่ปล่อยให้ลมทะเลพัดลอดผ่านได้
เด็กน้อยวัยหัดเดินคนหนึ่งเดินกระเตาะกระแตะอยู่บนพรมหนา ทำให้ฮูหยินสาวที่ใส่เครื่องประดับแพรวพราวนั่งอยู่บนเตียงเตี้ยกับหญิงรับใช้ชุดแดงอีกคนหนึ่งหัวเราะไม่หยุด
จู่ๆ ม่านลูกปัดตรงประตูก็เปิดออก หญิงรับใช้ชุดเขียวอีกคนหนึ่งวิ่งเป็นกระต่ายตื่นตูมเข้ามา "ฮูหยิน แย่แล้ว มีคนลอยอยู่ในทะเลคนหนึ่ง "
พอพูดจบ ฮูหยินสาวกับหญิงรับใช้ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน ถึงขนาดเอามือปิดปากทันที
หญิงรับใช้ที่ตีโพยตีพายรู้ว่าตัวเองยังพูดไม่จบ จึงรีบร้อนแก้คำพูด " ไม่ใช่คนตาย ยังมีชีวิตอยู่ เป็นคนบนลอยแพที่โดดเดี่ยวอยู่กลางทะเล ไม่รู้ว่าไปประสบภัยพิบัติที่ไหนมา "
ที่แท้ก็ไม่ใช่ศพ ฮูหยินสาวลุกขึ้นเดินมา ใช้ปลายนิ้วจิ้มหน้าผากหญิงรับใช้ชุดเขียว อรกสองสามคนก็รูดม่านขึ้นบนดาดฟ้า พิงราวลูกกรงแล้วมองดู
เหมียวอี้ที่ยืนอยู่บนแพไม้มองมาตรงนี้พอดี และคนน่าสงสารที่พวกนางพูดถึงก็คือเหมียวอี้นั่นเอง
"พ่อบ้าน! " ฮูหยินสาวพิงราวลูกกรงแล้วตะโกนลงไปด้านล่าง
ชายวัยกลางคนที่สวมหมวกงอบคนหนึ่งรีบวิ่งขึ้นมาตามเสียงเรียกทันที โค้งคำนับแล้วถาม "ฮูหยินมีอะไรให้รับใช้ขอรับ? "
ฮูหยินสาวชี้ไปยังเหมียวอี้ที่ลอยอยู่กลางทะเล "ไม่รู้เหมือนกันว่าชายน่าสงสารคนนั้นประสบภัยอะไรมา ในเมื่อพวกเราพบเขาแล้ว ก็เข้าไปช่วยเหลือหน่อยเถิด"
"ทราบแล้วขอรับ" พ่อบ้านลงบันไดไปจัดการทันที
เรือทะเลค่อยๆ มุ่งหน้ามาทางเหมียวอี้ เขาเองยังรู้สึกว่ามันแปลกๆ แต่พอเข้ามาใกล้ คนบนเรือก็หย่อนบันไดเชือกลงมา แล้วตะโกนคำพูดช่วยเหลือไม่กี่ประโยค เหมียวอี้ถึงได้เข้าใจแล้วว่าพวกเขาเห็นตนเป็นผู้ประสบภัยซะแล้ว
เหมียวอี้ก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนพอดีเลย แล้วก็อยากจะไปเปิดหูเปิดตาดูสักหน่อยว่าบนเรือทะเลเป็นอย่างไร จึงถือโอกาสแกล้งทำตัวเป็นผู้ประสบภัย ทิ้งแพไม้ไว้ แล้วถือทวนไม้ปีนขึ้นเรือไป
พอขึ้นบนเรือแล้วเหมียวอี้มองดูรอบๆ ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ พ่อบ้านที่ใส่หมวกงอบท่านนั้นเดินเข้ามา
"ได้เจอกับฮูหยินที่จิตใจเมตตาของพวกเรา ถือว่าเจ้าโชคดีนะ มากับข้าเถอะ " พ่อบ้านแนะนำไม่กี่ประโยค ก่อนจะพาเหมียวอี้ไปยังห้องเก็บของที่มีสินค้ากองอยู่ครึ่งห้อง
แล้วก็ไม่มีใครสังเกตแท่งไม้ในมือเหมียวอี้ด้วย ในสายตาคนอื่น ทวนไม้ด้ามนั้นก็ยังเป็นแค่แท่งไม้ธรรมดา
ไม่นานก็มีอาหารมาส่งให้เหมียวอี้กินแก้หิว พวกเขาคงคาดว่าเหมียวอี้ที่ลอยอยู่กลางทะเลอาจจะหิวกระหายจนแย่แล้ว
เหมียวอี้รู้สึกว่าคนบนเรือลำนี้ช่างจิตใจดีจริงๆ พ่อบ้านเริ่มซักถามที่มาที่ไปของเขาแล้ว
ในเมื่ออีกฝ่ายมองตนเป็นผู้ประสบภัยในทะเล เหมียวอี้จึงปั้นเรื่องราวไปตามน้ำ
เขาเองก็อยากจะโอ้อวดสถานะความเป็น 'เซียน' ของตัวเองต่อหน้าคนธรรมดาพวกนี้สักหน่อย เพื่อสัมผัสความรู้สึกตอนมีคนเคารพเลื่อมใสดู อย่างไรเสียเขาก็เพิ่งฝึกฝนออกมา ความคิดที่อ่อนหัดแบบนี้ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่คนพวกนี้น้ำจิตน้ำใจดี รู้สึกว่าไม่จำเป็นจะต้องทำให้พวกเขาหวาดกลัว เขาจึงหยุดความคิดนี้ลง
พ่อบ้านเริ่มเห็นว่าลักษณะท่าทางของเหมียวอี้ไม่ธรรมดา ไม่ค่อยเหมือนคนที่ตกทุกข์ได้ยาก เนื่องจากไม่มีท่าทางเซื่องซึมเหมือนคนตกทุกข์เลย หลังจากซักถามแน่ใจแล้วว่าเป็นผู้ประสบภัย เขาก็พูดสรุปสั้นๆกับเหมียวอี้ทันที " อีกไม่กี่วันเรือก็จะเทียบฝั่งแล้ว ถ้าเขาไม่มีธุระอะไรก็อยู่แต่ในห้องนี้ บนเรือมีผู้หญิง อย่าเดินไปไหนมั่วซั่ว!"
เหมียวอี้พยักหน้าขอบคุณเขา
เขาเพิ่งจะกินอาหารที่นำมาให้เสร็จ หญิงรับใช้ชุดเขียวคนหนึ่งก็ถือผ้าห่มเดินเข้ามา มองเหมียวอี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอวางผ้าห่มแล้วพูดกับเหมียวอี้ว่า "ฮูหยินสั่งให้นำมาให้เจ้าใช้นอนคืนนี้ "
เหมียวอี้พยักหน้าและมองหญิงรับใช้คนนั้นเก็บจานอาหารกลับไป
เขาขึ้นเรือมาเพราะอยากจะดูโครงสร้างบนเรือทะเลลำนี้ อยู่ในห้องเก็บของก็น่าเบื่อเป็นธรรมดา สุดท้ายทนไม่ไหวเดินไปบนดาดฟ้าเรือและมองไปรอบๆ
หลังจากถูกพ่อบ้านพบเข้า สีหน้าพ่อบ้านไม่พอใจแล้ว อาจเป็นเพราะเหมียวอี้ไม่เชื่อฟังคำพูดเขา
…………………………
^1 อี้ (毅) แปลว่า เด็ดเดี่ยวแน่วแน่


บทที่ 14 ถ่ายทอดวิชาง่ายๆไม่ได้
ตอนนี้สบายกว่าเดินเยอะเลย เหมียวอี้ที่เดินทะลุผ่านภูเขามาทั้งคืนทรุดตัวนั่งลงบนแพไม้ไผ่ ถอนหายใจฮือกใหญ่ พบว่าขึ้นแพเดินทางในแม่น้ำลำธารนี้ ช่างได้ความรู้สึกที่ต่างไปจริงๆ
บัณฑิตยกลำไม้ไผ่ขึ้นมาเก็บไว้ มีเพียงตอนที่แพไม้ไผ่เบี่ยงออกจากทิศทาง บัณฑิตถึงจะใช้ลำไม้ไผ่แจวเพื่อปรับทิศทาง แต่ว่าแพไม้ไผ่ลำนี้เหมือนจะไหลไปตามน้ำตามลมอย่างราบรื่นมาก น้อยครั้งที่จะเบี่ยงเบนออกจากทิศทาง ดำเนินไปอย่างสบายตลอดทาง
เหมียวอี้เองก็เหนื่อยแล้ว เชยชมทิวทัศน์ภูเขาทั้งสองฝั่ง ขี้เกียจจะขยับตัวแล้ว
บัณฑิตที่ถือลำไม้ไผ่ยืนตรงปะทะลมอยู่ข้างหน้า ถามโดยไม่หันหน้ากลับมา "สมุนไพรเซียนสองต้นนั้น น้องชายเก็บมาได้รึเปล่า? "
“อืม”' เหมียวอี้ตอบ “"เก็บได้แล้ว"
บัณฑิตถาม "ในเมื่อมีสมุนไพรเซียน เหตุใดจึงไม่ไปเคาะประตูสำนักเซียน แทนที่จะมาเตร็ดเตร่อยู่ที่นี่? "
"เรื่องมันยาวน่ะ" เหมียวอี้ไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก จึงเปลี่ยนข้อสนทนา ซ้ำยังถามด้วยความสงสัย "มีอยู่หนึ่งเรื่องที่ข้าคิดไม่ตกมาตลอด สมุนไพรเซียนสองต้นนั้นมันอยู่ตรงหน้าท่านชัดๆ ทำไมท่านไม่ไปเก็บ อย่าบอกนะว่าไม่ตื่นเต้นกับมันเลย?"
บัณฑิตยิ้มเบาๆ "ข้าเคยปรนนิบัติมหาเซียนท่านหนึ่ง เห็นเยอะแยะจนชินที่สำนักเซียน เบื่อตั้งนานแล้ว ไม่สนใจเรื่องการสำเร็จเป็นเซียนหรอก"
เหมียวอี้งง "เคยปรนนิบัติท่านเซียนเหรอ?"
บัณฑิตถามกลับ "เจ้าไม่เชื่อเหรอ?"
"เปล่าหรอก" เหมียวอี้ส่ายหัว รู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องนำเรื่องนี้มาหลอกตน และนี่ก็อธิบายได้ว่าทำไมชายหนุ่มคนนี้ไม่สนใจสมุนไพรเซียน ถ้าบอกว่ากลัวเสื้อผ้าสกปรกอะรกะอไรนั่นเขาก็ไม่เชื่อหรอก
เขาพินิจพิเคราะห์บัณฑิตที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ไม่แปลกใจเลยว่าที่ชายหนุ่มคนนี้มีลักษณะท่าทางไม่ธรรมดา เพราะเคยอยู่ข้างกายท่านเซียนมาก่อนนี่เอง จึงมีกลิ่นอายของเซียนติดมาด้วย
แต่ก็มีบางอย่างที่ยังสงสัยอยู่ "ในเมื่อท่านเจ้าไม่สนใจ แล้วจะเข้าไปเสี่ยงอันตรายในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งทำไม? "
บัณฑิตพูดพร้อมปะทะลม "ชีวิตคนไม่ยืนยาวเกินร้อยปี มีโอกาสหนึ่งครั้งในรอบหนึ่งพันปีก็ถือว่าโชคดีแล้ว ในเมื่อโอกาสมาถึง ถ้าไม่เข้าไปดูเสียหน่อย จะไม่เสียดายทีหลังเหรอ?"
เหมียวอี้อึ้งไป ดูจากทัศนคติการมองโลกของเขาแล้ว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมาล่องแพลำพังบนแม่น้ำในภูเขานี้ สมถะสันโดษเหมือนนกกระเรียนป่าอิสระ เหมือนเมฆที่ลอยไปลอยมา
แต่เหมียวอี้ก็รู้สึกอยู่ดีว่าการเข้าไปที่อันตรายแบบนั้นแค่เพื่อจะไปดูเฉยๆ มันดูประหลาดผิดมนุษย์ไปหน่อย ยังอดไม่ได้ที่จะลองถาม "สมุนไพรเซียนไม่ได้อยู่้ในสายตาท่าน...ท่านคงไม่ได้อยากเข้าไปในนั้นเพื่อหาของวิเศษที่หลงเหลือจากสงครามใหญ่ของเทพและมารหรอกนะ?"
"สงครามใหญ่ของเทพและมาร?" บัณฑิตถามด้วยความประหลาดใจ "อะไรคือสงครามใหญ่ของเทพและมาร ?"
เหมียวอี้ตอบอย่างงงัน "อย่าบอกนะว่าท่านไม่รู้ว่า 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' เป็นผลลัพธ์หลังจากเกิดสงครามใหญ่ของเทพและมารละมั้ง? หนึ่งแสนปีก่อนมีกองทัพสวรรค์หนึ่งแสนนายไล่ฆ่าจอมมารจากสวรรค์จนมาจนถึงที่นี่ แต่ช่วยไม่ได้ จอมมารนั่นร้ายกาจเกินไป กองทัพสวรรค์แสนนายก็เลยตายพร้อมกับกับจอมมารตนนั้นที่ 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' ท่านไม่เคยได้ยินเหรอ?"
ผมขาวที่ย้อยเป็นจอนลงมาของบัณฑิตกำลังพลิ้วไปตามลม เขายังคงหันหลังตอบเหมียวอี้เบาๆ “'อ้อ' " เคยได้ยิน แต่เป็นเพียงเรื่องราวเมื่อแสนปีก่อน มีคนเคยเห็นหรือไงล่ะ? ไม่แน่นะความจริงอาจเป็นแบบตรงกันข้ามก็ได้ บางทีอาจจะเป็นมารหนึ่งแสนตนไล่ฆ่าคนดีหนึ่งคนก็ได้ แล้วคนดีคนนั้นก็ฆ่ามารแสนตนนั้นทั้งหมดที่แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง มันก็เป็นไปได้นะ"
เหมียวอี้หัวเราะ "ยังไงซะตำนานก็เป็นแบบนี้มาตลอด ทุกคนพูดแบบนี้กันทั้งนั้น "
บัณฑิตตอบ "มนุษย์ไม่รู้เรื่องอะไร แต่พูดเพ้อเจ้อ ทำไมเชื่อข่าวลือกันง่ายนักนะ น้องชาย ถ้าวันหนึ่งมีคนมาบอกว่าข้าเป็นจอมมาร เจ้าจะเชื่อมั้ย? "
เหมียวอี้หัวเราะ "ไม่เชื่อแน่นอน ท่านดูแยกตัวจากทางโลก ขนาดเรื่องสำเร็จเป็นเซียนยังไม่สนใจเลย จะไปกลายเป็นจอมมารยังไงล่ะ แต่ว่า...ท่านไม่อยากสำเร็จเป็นเซียนจริงเหรอ? ถ้าได้เป็นเซียนแล้ว จะเที่ยวชมป่าเขาลำเนาไพรได้สะดวกขึ้นไม่ใช่เหรอ?"
"ไม่อยาก! " บัณฑิตส่ายหัวตอบ "ถ้าข้าอยากเป็นเซียน ก็ไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยงอันตรายในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งหรอก มหาเซียนท่านนั้นที่ข้าเคยปรนนิบัติเคยถ่ายทอดวิชาเซียนให้ข้า ถ้าข้าอยากเป็นเซียน จะฝึกฝนเมื่อไรก็ได้ "
เหมียวอี้ยิ้มไม่ออกแล้ว หลังจากสีหน้าแข็งทื่อไปสักพักก็ ถามแบบอ่อนเพลียหมดแรง "ท่านมีวิชาเซียนที่เซียนท่านนั้นถ่ายทอดให้เหรอ? "
บัณฑิตพูดอย่างไม่ใส่ใจ "เจ้าสนใจเหรอ?ถ้าเจ้าต้องการ ข้าก็จะมอบให้เจ้า "
เหมียวอี้กระโดดโลดเต้นขึ้นมา กล่าวอย่างเขาตื่นเต้นดีใจ "จริงเหรอ? "
บัณฑิตหันกลับมามอง ยิ้มบางเบาๆ แล้วตอบ "จริงสิ"
เหมียวอี้ตื่นเต้นดีใจจนพูดไม่ออก ถ้ามีเรื่องดีๆ แบบนี้จริง รอให้ตัวเองได้สำเร็จเป็นเซียน ในภายหลังอาจจะได้ดูแลน้องรองสองกับน้องสามต่อไปได้
หลังจากถูมือด้วยความดีใจ เหมียวอี้ก็พูดอย่างเก้อเขิน "ข้ายังไม่เคยเห็นวิชาเซียนของท่านมาก่อนเลย ให้ข้าดูหน่อยได้มั้ย ?"
เขากลัวอีกฝ่ายจะล้อเล่นจึง อยากจะแน่ใจสักหน่อย
บัณฑิตส่ายหัว "วิชาเซียนนั่นข้าไม่เคยพกติดตัวหรอก ท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่ที่ข้าปรนณนิบัติอยู่ที่ภูเขาเซียนโพ้นทะเล หลังจากท่านเซียนใหญ่ละสังขารขึ้นสวรรค์แล้ว ข้าก็ไม่สนใจวิชาเซียนที่เขาทิ้งไว้ให้ข้า เขาทิ้งไว้ในถ้ำเทพที่ท่านเซียนใช้ฝึกตน ยังไม่เคยนำออกมา ถ้าเจ้าอยากได้ ข้าจะพาเจ้าไปเอา "
เหมียวอี้งง ถามอย่างระแวงสงสัย "มหาเซียนท่านนั้นตายแล้วเหรอ? เซียนอายุยืนเป็นอมตะไม่ใช่เหรอ? "
บัณฑิตหัวเราะ "อายุยืนเป็นอมตะเหรอ? เป็นเพียงคำร่ำลือในหมู่มนุษย์เท่านั้นแหละ ใช่ว่าเซียนทุกท่านจะเป็นอมตะหรอกนะ ก็แค่ยิ่งฝึกตนได้สูงเท่าไร ก็ยิ่งมีชีวิตยืนยาวขึ้นเท่านั้นเอง"
"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้…"
พวกเขาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปตามกระแสน้ำ คุยกันไม่หยุดตลอดทาง บัณฑิตยังคงสุขุมเยือกเย็นตลอด ในขณะที่คำถามของเหมียวอี้เยอะมาก
หลังจากที่คุยกัน เหมียวอี้พบว่าอีกฝ่ายเขาสมแล้วที่เคยอยู่ข้างกายท่านเซียนมาก่อน รู้เรื่องราวของเซียนไม่น้อยเลย ทำให้เหมียวอี้ตื่นเต้นอย่างมาก ที่พบว่าตัวเองโชคดีเหมือนบุญหล่นทับ และอาจจะเป็นเพราะชายหนุ่มคนนี้ไม่สนใจจะสำเร็จเป็นเซียนด้วย เขาถึงรับปากจะมอบวิชาเซียนให้ตน ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นคงไม่มีเรื่องดีๆ แบบนี้หรอก...
ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนพระอาทิตย์ตกดิน ความตื่นเต้นดีใจของเหมียวอี้ผ่านไป และความเหนื่อยล้าก็เข้ามาแทนที่ สุดท้ายก็ฝืนหามไม่ไหวแล้ว
ตั้งแต่เข้าไปผจญภัยในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง เขาก็ยังไม่ได้พักผ่อนแบบจริงจังเลย เมื่อคืนเดินทางข้ามป่าเขาทั้งคืน จนถึงพระอาทิตย์ตกวันนี้ ในที่สุดเขาก็ล้มตัวลงนอน
ลำไม้ไผ่ถูกเสียบไว้ที่หัวแพ แพไหลไปข้างหน้าเองตามกระแสน้ำ ไม่ต้องให้ใครคอยบังคับควบคุม
"วิชานี้ไม่ได้ถ่ายทอดได้ง่ายๆ หากเจ้าเป็นคนเลือดเย็นไร้น้ำใจ เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ได้รับวิชาอันสุดยอดของข้า ข้ายอมรอไปอีกแสนปีดีกว่า! หากเจ้าโหดเหี้ยมไร้หัวใจ ข้าจะเชื่อได้อย่างไรว่าวันหนึ่งเจ้าจะบุกฆ่าเก้าสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ตำหนิด่ากลุ่มดาว คืนความเป็นธรรมให้ข้า! " บัณฑิตที่กำลังเอามือไขว้หลังแหงนมองดวงดาวอยู่ ค่อยๆ หมุนตัวกลับมา มองเหมียวอี้ที่กำลังหลับสนิทอยู่ พูดอย่างใจเย็นว่า "ดีมาก! เจ้าไม่ใช่คนที่เห็นผลประโยชน์แล้วลืมศีลธรรม หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ! "
ความที่จริงแล้ว ตั้งแต่ตอนที่เขาทำลายสมุนไพรเซียนไปหนึ่งต้นแล้วเหลือไว้ให้เหมียวอี้สองต้น ตั้งแต่นั้นมาเขาก็คอยสังเกตการณ์เหมียวอี้มาตลอด
ภาพเหตุการณ์ที่เหมียวอี้สละโอกาสทั้งสองครั้งนี้ แล้วมอบให้น้องชายน้องสาวแทนโดยไม่ลังเล ที่จริงบัณฑิตได้เห็นทุกอย่างแล้ว
ถ้าเหมียวอี้ไม่ได้ผ่านการทดสอบครั้งนี้ บัณฑิตก็คงไม่นั่งแพมาปรากฏตัวที่ฝั่งแม่น้ำเพื่อพบเหมียวอี้อีกครั้งหรอก ทั้งชีวิตนี้เหมียวอี้คงไม่ได้พบเขาอีก
"น่าเสียดายที่คุณสมบัติแย่เกินไป ไม่เหมาะจะฝึกฝน ยังต้องเปลี่ยนร่างกายและจิตวิญญาณใหม่!"
บัณฑิตพึมพำเบาๆ ยื่นมือหนึ่งออกมาแล้วแบออก ลูกประคำสีเขียวเข้มบนคอเหมียวอี้กระพริบแสงอ่อนๆ สมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' ต้นหนึ่งที่สูงกว่าสิบนิ้วพุ่งออกมา หล่นอยู่บนฝ่ามือของบัณฑิต
ประกายดาวระยิบระยับลอยอยู่รอบๆ กิ่งใบหยกกิ่งสีทับทิมที่มีเก้าใบเก้ากิ่ง
ไม่เหมือนกับสองต้นที่เหมียวอี้เคยเก็บมาก่อนหน้านี้ ไม่ใช่แค่ลำต้นใหญ่กว่าหนึ่งเท่า ที่กิ่งทั้งเก้ายังก็มีผลที่เหมือนกับอัญมณีสีแดงอยู่ด้วย เป็นผลไม้สีแดงผลึกใสแวววาวเก้าลูกที่แฝงมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ซ่อนอยู่
…………………………


บทที่ 21 ผู้ด้อยประสบการณ์ (1)
ตอนบ่ายวันต่อมา เรือทะเลมาถึงท่าเรือของเมืองคล้อยบูรพาในเขตแดนเซียนแล้ว
บนท่าเรือมีเสียงดังเอะอะจากการทำงาน การขนถายสินค้าทะเลเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเกลือและปลา
ท่านน้าของจี้ฮูหยินส่งรถม้ามาต้อนรับที่ท่าเรือแล้ว หลังจากทั้งสองฝ่ายทำความรู้จักกันแล้ว นางก็เหลือที่ว่างบนรถม้าเพื่อให้เหมียวอี้นั่งโดยเฉพาะ
ขณะที่ออกจากท่าเรือ อีกด้านหนึ่งก็มีคนรีบวิ่งเหมือนม้าเร็วโดนแส้ไปแจ้งข่าวต่อท่านน้าของจี้ฮูหยิน
ขบวนรถม้ายังไปไม่ถึงครึ่งทาง ยังไม่ถึงเมืองคล้อยบูรพา เหมียวอี้ที่นั่งอยู่ในตู้รถ เปิดม่านมองดูข้างนอกก็หูกระดิก เมื่อได้ยินเสียงกีบเท้าม้าที่ย่ำหนักกว่าม้าทั่วไป เขาคุ้นกับเสียงแบบนี้ คล้ายๆ กับเสียงของบรรดาผู้ฝึกตนขี่อาชามังกร
เขาเดาไม่ผิด ได้ยินเสียงตื่นเต้นดีใจของพ่อบ้าน "ฮูหยินขอรับ นายท่านมาด้วยตัวเองเลย"
เหมียวอี้ยื่นหัวออกนอกหน้าต่างเห็นแค่ฝุ่นลอยฟุ้งอยู่ข้างหน้า อาชามังกรสองตัววิ่งห้อเข้ามาอย่างบ้าระห่ำ
ขบวนรถม้ายังไม่ทันหยุด อาชามังกรสองตัวก็ตัวถลันเข้ามาอย่างรวดเร็วปานฟ้าผ่า พลันยกขาหน้าขึ้นเพื่อบังคับหยุดการเคลื่อนไหวที่รุนแรง นักพรตวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งอย่างมั่นคงอยู่บนตัวอาชามังกร พกกระบี่คู่ไว้ที่หลัง กวาดสายตามองขบวนรถม้า สิ่งนี้ทำให้ผู้ติดตามขบวนรถม้าตกใจจนตัวสั่น
ข้างหลังนักพรตวัยกลางคนมีนักพรตผมขาวถือดาบใหญ่ด้ามยาวอยู่หนึ่งคน ดูๆ ไปก็อายุไม่น้อยแล้ว แต่ดูจากสภาพการณ์แล้วคล้ายผู้ติดตามของนักพรตวัยกลางคนเสียด้วยซ้ำไป
เหมียวอี้คาดเดาว่านักพรตวัยกลางคนผู้นั้นคงจะเป็นท่านน้าของจี้ฮูหยิน คงเป็นไปไม่ได้ที่ชายคนข้างหลังจะพาผู้ที่ยศสูงกว่ามาต้อนรับหลานสาวตนเอง
สายตาของเหมียวอี้ไปหยุดอยู่บนตัวอาชามังกรทรงพลังที่ทั้งสองขี่อยู่ รู้สึกอิจฉาเล็กน้อย
อาชามังกร เป็นสัตว์อสูรที่บรรดาผู้ฝึกตนนิยมใช้เป็นพาหนะมากที่สุด ลักษณะภายนอกคล้ายกับม้าทั่วไป แต่ร่างกายกลับใหญ่กว่ามาทั่วไปครึ่งหนึ่ง เรียกอีกอย่างว่าม้ามังกร ตำนานกล่าวไว้ว่ามันคือทายาทของมังกรกับม้าสวรรค์ ว่ากันว่าอาชามังกรที่มีสายเลือดบริสุทธิ์เท่านั้นที่จะมีโอกาสวิวัฒนาการเป็นมังกรแท้ๆ ได้
นอกจากร่างกายจะใหญ่กว่าม้าทั่วไปครึ่งหนึ่งแล้ว เนื้อหนังก็หนามากด้วย จุดสำคัญของส่วนหัว รวมทั้งร่างกายและขาทั้งสี่มีกระดองแข็งป้องกันอยู่โดยธรรมชาติ เหมือนกับสวมใส่ชุดเกราะอยู่ กระบี่ดาบธรรมดายากจะทำให้มันบาดเจ็บได้ แรงแบกรับน้ำหนัก แรงปะทะ ความสามารถในการกระโดดล้วนน่าทึ่งมาก
หางคล้ายกับหางงู เกลี้ยงเกลาไร้ขน ฟันยาวแหลมคม สำหรับเคี้ยวกินทุกสิ่งทุกอย่างได้
เมื่อหนวดสัมผัสสองเส้นตรงขนแผงบนคอที่ม้วนเกลียวเหมือนระลอกคลื่นได้เชื่อมต่อกับร่างกายของนักพรตที่ขี่มันแล้ว ทั้งสองฝ่ายสามารถสื่อสารกันได้โดยไร้เสียง นักพรตก็สามารถขี่มันได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้เชือกบังเหียน เป็นสัตว์อสูรที่บรรดาผู้ฝึกตนใช้เป็นพาหนะบ่อยที่สุด
อาชามังกรแข็งแรงทรงพลังมาก ขึ้นเขาลงห้วยได้เหมือนย่ำบนที่ราบ สามารถวิ่งเร็วต่อเนื่องกันหลายวันโดยไม่หยุด วิ่งได้วันล่ะหมื่นลี้ ถ้าไม่ใช่บรรดาผู้ฝึกตนก็ขี่มันไม่ได้ คนธรรมดาถ้าอยากใช้บังเหียนหรือม้าที่ป่าเถื่อนเพื่อมาขี่ม้ามังกร ก็แทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
กีบเท้าอาชามังกรที่ใหญ่ราวกับหม้อดินกระทืบลงพื้นดัง 'กรับๆ' ตรงหน้าเขา สง่าราศรีน่าทึ่ง กลิ่ื่นอายความองอาจที่แผ่ซ่านออกมาทำให้ม้าของขบวนรถม้าเงียบกริบ ก้มหัวอย่างว่าง่าย ไม่กล้าเข้าไปใกล้
และเมื่อนำคนที่นั่งอยู่บนม้าไปเปรียบเทียบกับนักพรตที่นั่งอยู่บนอาชามังกรแล้ว ถือว่าเตี้ยมาก แน่นอนว่าเป็นเพราะรูปร่างของอาชามังกรที่สูงใหญ่กว่า
คนงานในขบวนรถม้ารีบลงจากรถม้าเพื่อแสดงความเคารพ ในขณะที่พ่อบ้านผู้ติดตามจี้ฮูหยินเดิมทีเป็นคนที่ท่านน้าคนนั้นส่งตัวมา ตอนนี้เปิดม่านออกประคองจี้ฮูหยินที่กำลังอุ้มลูกน้อยอยู่ลงรถรถม้ามา
"นายท่าน นี่คือหลานสาวของท่าน ฮูหยิน นี่คือท่านน้าของท่าน! " พ่อบ้านประคองจี้ฮูหยินไปแนะนำให้ทั้งฝ่ายรู้จักกัน
"เมื่อซิ่วฟางคารวะพบท่านน้า" จี้ฮูหยินอุ้มลูกน้อยคำนับแสดงความเคารพ
ท่านน้าลงจากตัวอาชามังกร ยื่นมือไปประคองจี้ฮูหยินขึ้นมาด้วยตัวเอง พยักหน้าไม่หยุด น้ำตาคลอเบ้า "หน้าตาเหมือน หน้าตาเหมือนแม่เจ้ามาก น้าไม่ดีเอง ควรจะส่งคนไปตามหาพวกเจ้าให้เร็วกว่านี้ ไม่เช่นนั้นก็คงไม่..."
"ท่านน้า..." จี้ฮูหยินสะอึกสะอื้น ไหล่บอบบางสั่นเทายามนางเช็ดน้ำตา คงจะนึกถึงเคราะห์ร้ายในครอบครัวตัวเองขึ้นมาได้
ท่านน้าลูบหัวเด็กน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนจี้ฮูหยิน และพูดให้นางคลายกังวล " ไม่ต้องร้อง มีเรื่องอะไรกลับไปค่อยบอกน้า" จากนั้นก็โบกมือส่งสัญญาณให้พ่อบ้านประคองขึ้นรถไป
เขาหมุนตัวกลับและปีนขึ้นบนตัวอาชามังกรอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปยังเหมียวอี้ที่ยื่นหัวออกมาสำรวจไปรอบๆ
อาชามังกรที่รู้ใจจิตใจเชื่อมโยงกับเหมียวอี้เดินไปยังข้างๆ รถม้าที่อยู่ด้านหลังทันที ท่านน้าก้มลงมองแล้วถาม "เจ้าคือสหายที่ช่วยชีวิตหลานสาวข้าตอนอยู่บนเรือใช่มั้ย ? "
เหมียวอี้ออกจากรถม้า ยืนบนคานรถแล้วตอบ "ไม่ใช่เรื่องเปลืองแรงอะไรหรอก!"
"ข้านามว่าเฉินเฟย ไม่ทราบว่าสหายเจ้ามีนามว่าอะไร ? " ขณะที่ท่านน้าเฉินเฟยของจี้ฮูหยินพูด ตรงหว่างคิ้วเขาก็เรืองแสงเป็นรูปดอกบัวสีขาวบานสามกลีบ เป็นฝ่ายเผยว่าฝึกเพื่อแสดงวรยุทธ์ถึงระดับบงกชขาวขั้นสามขึ้นมา เขาไม่ได้มีเจตนาร้ายในการมาทำความรู้จักกับเหมียวอี้
"เหมียวอี้! " เหมียวอี้เคลื่อนพลังปล่อยอิทธิฤทธิ์ ปรากฏดอกบัวสีขาวบานหนึ่งกลีบตรงหว่างคิ้วเพื่อแสดงเชื่อมโยงสถานะให้อีกฝ่ายรู้
เฉินเฟยพยักหน้าแล้วพูด "อยู่ตรงนี้ไม่สะดวกยังไม่ต้องพูดอะไรมาก หากกลับถึงเมืองแล้วข้าจะขอบคุณเจ้าอย่างเต็มที่อีกครั้ง!"
อาชามังกรที่แบกเฉินเฟยอยู่หมุนตัวกลับแล้ววิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว เขาก็ได้ยินมาเหมือนกันว่าหลานสาวเจอโจรสลัดอยู่กลางทะเล ก็เลยตั้งใจจะมาดูสักหน่อย ตอนนี้เห็นว่าหลานสาวไม่เป็นอะไร ก็กลับไปอย่างวางใจแล้ว ไม่เช่นนั้นการที่นักพรตคนหนึ่งขี่อาชามังกรคุ้มกันขบวนรถม้ามันจะดูโอ้อวดเกินไป
และนักพรตผมขาวท่านนั้นรีบตามหลังไป...
ขบวนรถม้าเข้าสู่เมืองคล้อยบูรพา มีการเตรียมบ้านหลังใหญ่โตไว้และคนรับใช้ไว้แล้ว
หลังจากรถม้าหยุดลง พวกนางไม่เมินเฉยใส่เหมียวอี้ กลุ่มคนรับใช้สาวฟังคำสั่ง จัดเตรียมบ้านที่ดีที่สุด ให้
อ่างอาบน้ำกลิ่นหอมถูกเตรียมไว้ หญิงรับใช้น่ารักคอยปรนนิบัติรับใช้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา เหมียวอี้ปรับตัวไม่ค่อยได้กับการปฏิบัติแบบนี้ เพราะไม่เคยเสพสุขแบบนี้มาก่อน
เมื่อค่ำคืนมาถึง อาหารเลิศรสถูกจัดวางไว้เต็มโต๊ะ ท่านน้าเฉินเฟยของจี้ฮูหยินก็ปรากฏตัวอีกครั้งเช่นกัน พอพบหน้าเขาก็ยกมือคำนับแล้วพูดว่า "น้องชาย ถ้าต้อนรับไม่ดีก็ขออภัยด้วยนะ "
"เกรงใจไปแล้วตามสบายเถอะ" เหมียวอี้ก็ยกมือขึ้นคำนับเช่นกัน
เฉินเฟยแสดงออกอย่างมีน้ำใจไมตรี เชิญเหมียวอี้นั่งลงด้วยกัน ไม่มีใครคนอื่นนั่งเป็นเพื่อน คนทั่วไปคงไม่สะดวกใจที่จะนั่งรับประทานอาหารร่วมกับเซียนทั้งสองท่านนี้
ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ที่จะเขาขอบคุณเหมียวอี้ที่ช่วยชีวิตหลานสาวตัวเองไว้อีกครั้ง หลังจากนั้นเฉินเฟยก็ทอดถอนใจเล่าเรื่องที่ตัวเองอกตัญญูหนีออกจากบ้านไปตอนเด็ก
หลังจากพูดคุยกันจนทั้งสองฝ่ายคุ้นกันแล้ว ขณะที่เฉินเฟยรินเหล้าให้เหมียวอี้เขาถามว่า "ไม่ทราบว่าน้องชายรับใช้อยู่ในสังกัดของท่านทูตสายไหน? "
"..." เหมียวอี้งงงัน ฟังไม่เข้าใจจริงๆ
พอเฉินเฟยเห็นท่าทางแบบนั้นของเขา ก็ตกใจเหมือนกัน สักพักก็เข้าใจแล้วหัวเราะ อธิบายให้ฟังเอง
ในแดนฝึกตน มีผู้ที่วรยุทธ์แข็งแกร่งที่สุดหกท่าน หรือเรียกรวมกันว่า 'หกปราชญ์แห่งฟ้าดิน' และแดนเซียนก็เป็นเขตควบคุมของปราชญ์เซียนมู่ฝานจวิน
เพื่อให้สะดวกต่อการเก็บรวบรวมพลังปรารถนา สะดวกต่อการควบคุมจัดการสาวกจำนวนนับไม่ถ้วนในเขตแดน จะมีนักพรตที่พลังอิทธิฤทธิ์ล้ำลึก 12 ท่าน แบ่งเป็น ชวด ฉลู ขาล เถาะ มะโรง มะเส็ง มะเมีย มะแม วอก ระกา จอ กุน ท่านทูต 12 สายนี้คอยปกป้องรักษาแต่ละแห่ง และพวกเขาต้องได้รับการแต่งตั้งจากปราชญ์เซียนมู่ฝานจวิน
ท่านทูตแต่ละสายจะควบคุมปราสาท 10 แห่ง ปราสาทแต่ละแห่งควบคุมตำหนัก 10 หลัง ตำหนักแต่ละหลังควบคุม 10 จวน แต่ละจวนควบคุมภูเขา 10 ลูก ภูเขาแต่ละลูกควบคุมถ้ำ 10 แห่ง
‘ถ้ำ’' ก็เป็นหน่วยที่เล็กที่สุด โดยสถานการณ์ทั่วไปประมุขถ้ำหนึ่งท่านจะควบคุมสาวกอย่างน้อยหนึ่งแสนคน ถ้ามีความสามารถทำให้สาวกเพิ่มมากขึ้นก็ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว
เช่น ที่กำแพงเมืองรอบนอก บ้านเกิดของเหมียวอี้ มีประชากรอยู่หนึ่งแสนคน ในภูเขาที่ไกลจากกำแพงเมืองพอสมควรก็จะมีถ้ำเทพหนึ่งแห่งที่มีท่านเซียนคอยปกปักรักษาอยู่
…………………………


บทที่ 22 ผู้ด้อยประสบการณ์ (2)
บรรดาผู้ฝึกตนนอกจากฝึกฝนแล้วยังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำอีก ไม่สามารถนำจิตใจและกำลังหลักไปไปทุ่มอยู่กับการปกครองและดูแลชีวิตประจำวันของสาวกในอาณาเขตตนได้ ปกติจะเป็นขุนนางท้องถิ่นที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ดูแล โดยทั่วไปแล้วบรรดาผู้ฝึกตนจะไม่เข้าไปแทรกแซงเรื่องของท้องถิ่น
ในความเป็นจริง นักพรตระดับสูงกว่าสามารถตีวงนักพรตระดับต่ำกว่า ไม่ให้เข้าไปแทรกแซทรงดูแลชีวิตความเป็นอยู่ของมนุษย์ในโลก ลองคิดดูว่าบรรดานักพรตที่มักเก็บตัวฝึกฝนไม่ยุ่งกับทางโลก จะไปเข้าใจเรื่องการปกครองซะที่ไหนกัน หากเข้าไปแทรกแซงก็จะยิ่งวุ่นวายขึ้น ถ้าทำให้ผู้คนต้องขัดสนยากไร้ หากไม่มีสาวก แล้วพวกเขาจะไปเก็บรวบรวมพลังปรารถนาที่ไหนล่ะ?
แน่นอนว่า ถ้าอยากทำลายการแทรกแซงของนักพรตนั้นก็ถือเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ นักพรตที่นั่งบัญชาการอยู่อีกด้านย่อมก็ต้องแต่งตั้งขุนนางท้องถิ่นที่ตนไว้วางใจเพื่อมาจัดการกับอาณาเขตของตน ตัวอย่างเช่น เฉินเฟยที่ต้องการจัดหาตำแหน่งให้หลานสาวของตนในเมืองคล้อยบูรพา ขุนนางท้องถิ่นจะกล้าไม่จัดการอย่างเต็มที่ได้อย่างไรกัน ?
แต่ทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ในขอบเขตการอนุญาตของผู้ที่ตำแหน่งสูงกว่า ขอแค่รักษากฎฏระเบียบ ผู้ที่ตำแหน่งสูงกว่าก็จะไม่ว่าอะไร
และเฉินเฟยก็อยู่ในสังกัดท่านทูตสายมะโรง อุทิศตนเป็นลูกน้องประมุขแห่งถ้ำคล้อยบูรพา หันลี่เฟย และถ้ำคล้อยบูรพาก็ปกป้องรักษาเมืองคล้อยบูรพาอยู่
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้...เหมียวอี้เหงื่อแตกพลั่ก รู้สึกว่าตัวเองเป็นมือใหม่อ่อนหัดโดยแท้
จะว่าไปเรื่องนี้ต้องโทษเหล่าไป๋ เหล่าไป๋มีความรู้เยอะ เรื่องเกี่ยวกับการต่อสู้ฝึกฝนเขาพูดได้เป็นฉากๆ แต่ถ้าเกี่ยวกับเค้าโครงและรายละเอียดของแดนฝึกตนนี้ เขาเพิกเฉยไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น เหตุผลของเหล่าไป๋คือ เขาไม่เคยเข้าไปปะปนอยู่ในแดนฝึกตน จะไปรู้เรื่องพวกนั้นได้อย่างไร ให้เหมียวอี้ออกไปเดินทางเสาะหา เดี๋ยวก็จะรู้ได้ด้วยตัวเอง
เฉินเฟยชนจอกถ้วยกับเหมียวอี้แล้วถาม "น้องชายเป็นนักพรตอิสระเหรอ?"
เหมียวอี้ถามอย่างไม่อาย "นักพรตอิสระคืออะไร?"
"แค่กๆ!" เฉินเฟยที่เพิ่งดื่มเหล้าเข้าไปสำลักจนไอออกมา พอหายสำลักแล้ว ก็มองเหมียวอี้ด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ ราวกับกำลังพูดบอกว่า ‘ แม้แต่นักพรตอิสระคืออะไรเจ้าก็ยังไม่รู้เลยเหรอ?’
สุดท้ายเฉินเฟยก็แพ้สายตาที่แสดงความไม่รู้เรื่องรู้ราวของเหมียวอี้ กระแอมกระไอตอบ "คือนักพรตที่ไม่ได้อยู่ใต้การควบคุมของท่านทูตสายต่างๆ หรือไม่ก็นักพรตที่ไม่มีสำนักอยู่ นั่นแหละคือนักพรตอิสระ "
เหมียวอี้เข้าใจแล้ว พยักหน้าตอบ "ถ้าอย่างนั้นข้าก็เป็นนักพรตอิสระจริงๆ นั่นแหละ"
เฉินเฟยยื่นมืออกมาขอชนจอกถ้วยกับเหมียวอี้ แล้วถามอีก "น้องชายคิดจะเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เหรอ?"
เหมียวอี้ตอบแบบไม่เห็นด้วย "นักพรตอิสระไม่ดีตรงไหนล่ะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องโดนใครควบคุม "
เฉินเฟยโบกมือกล่าวตอบ "คำพูดของน้องชายห่างจากความจริงอยู่นะ ไม่ถูกควบคุมใช่ว่าจะอิสระจริงๆ หรอก บรรดาผู้ฝึกตน ใครกันจะไม่อยากให้ตัวเองวรยุทธ์สูงขึ้นไปอีกเรื่อยๆ หากไม่มีพลังปรารถนาจากผู้คนมากมายคอยช่วยสนับสนุน กว่าจะก้าวผ่านแต่ละขั้นนั้นยากเย็น สาวกในใต้หล้านี้ต่างก็แบ่งไปอยู่ใต้การควบคุมของท่านทูตสายต่างๆ ผู้ที่ได้รับพลังปรารถนาจากการเซ่นไหว้ต่างก็อยู่ใต้บังคับบัญชาของบรรดาท่านทูตทั้งนั้น นักพรตอิสระที่ไม่มีใครควบคุมก็จะไม่ได้ส่วนแบ่งเป็นธรรมดา "
เหมียวอี้ขมวดคิ้วถาม "ต้องอยู่ใต้การควบคุมถึงจะได้รับพลังปรารถนาเหรอ?"
เฉินเฟยพยักหน้า "ใช่แล้ว"
เหมียวอี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็พูดออกมาตรงๆ เลยว่า "พูดแบบไม่ปิดบังเลยนะพี่เฉิน ข้าน่ะเป็นมือใหม่ไร้ประสบการณ์ ไม่มีช่องทางเลย"
เฉินเฟยก็ไม่ใช่คนโง่ ถึงตอนนี้แล้วเขาดูออกว่าเหมียวอี้เป็นมือใหม่ไร้ประสบการณ์ พูดมาถึงขั้นนี้แล้วแน่นอนว่าต้องมีมูลเหตุ "ข้ามีสหายรักอยู่คนหนึ่งชื่อเฉาติ้งเฟิง อุทิศตนรับใช้ หยวนเจิ้งคุน ประมุขแห่งถ้ำล่องนิภา ได้รับความไว้วางใจจากประมุขถ้ำมาก ถ้ำล่องนิภาเพิ่งจะผ่านการจลาจล ขาดแคลนกำลังคนพอดี หากน้องชายสมัครใจจะไป ข้าก็ยินดีเขียนจดหมายแนะนำให้"
เหมียวอี้ตื่นเต้นดีใจ ยกมือคารวะ "ขอบคุณพี่เฉินที่เป็นธุระให้ "
เฉินเฟยเองก็สบายใจ คว้าแผนภูมิหยกแผ่นหยกออกมาตรงนั้น ใช้พลังอิทธิฤทธิ์เขียนจดหมายลงบนนั้นฉบับหนึ่ง แล้วส่งให้เหมียวอี้ ให้เหมียวอี้พกจดหมายไปหาเฉาติ้งเฟิงสหายของเขา
ตอนหลังเหมียวอี้จึงได้รู้ว่าตัวเองโชคดีแท้ๆ ถ้าไม่ได้การรับรองจากเฉินเฟย นักพรตอิสระมือใหม่ไร้ประสบการณ์ ซ้ำยังวรยุทธ์ต่ำอย่างเขา คงยากที่จะเข้าไปอยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านทูตสายต่างๆ ได้
นักพรตอิสระในใต้หล้านั้นมีเแยอะ แต่ที่สามารถเข้าไปอยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านทูตสายต่างๆ ได้นั้นมีไม่เยอะ เหตุผลนั้นมีอยู่ข้อเดียวมีอยู่เหตุผลเดียวคือ แทบจะเกือบโดนอิทธิพลของแต่ละสำนักผูกขาดหมดแล้ว ด้วยแต่ละสำนักย่อมต้องการอบเลี้ยงดูคนของตัวเองเป็นธรรมดา
และที่เฉินเฟยเต็มใจยื่นมือเข้าช่วยเหลือด้วยตัวเอง แน่นอนว่าเพื่อตอบแทนบุญคุณ ตอบแทนที่เหมียวอี้ช่วยชีวิตหลานสาวตัวเองเอาไว้ ญาติคนเดียวของเขาที่อยู่ในโลกมนุษย์ถูกเหมียวอี้ช่วยชีวิตไว้ ในใจจึงรู้สึกซาบซึ้งมาก
เช้าตรู่วันถัดมา เฉินเฟยไม่ได้เชิญให้เหมียวอี้อยู่ต่อ ซ้ำยังเร่งให้เหมียวอี้รีบออกเดินทาง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เต็มใจจะรับแขก แต่กลัวว่าชักช้าจะไม่ทันการณ์ กลัวว่าถ้าเหมียวอี้ไปช้า จำนวนผู้คนของถ้ำล่องนิภาจะถูกคนสำนักอื่นยึดไปซะก่อน
เสื้อผ้าใหม่และม้าคะนอง นอกจากนี้ยังมีเงินจำนวนหนึ่งสำหรับใช้ระหว่างเดินทาง เป็นของขวัญที่เฉินเฟยส่งให้ก่อนเดินทาง
ม้าเป็นม้าธรรมดา เฉินเฟยเองก็ไม่มีอาชามังกรจะมอบให้เขา
แต่กลับให้ช่างตีเหล็กฝีมือดีในเมืองทำงานตลอดทั้งคืน ใช้เหล็กกล้าชั้นดีทำเป็นทวนเงินด้ามหนึ่งมอบเป็นของขวัญให้เหมียวอี้ ถ้าให้แขกแบกทวนไม้จากไปมันทุเรศตาเกินไป
พอออกจากเมืองคล้อยบูรพา เหมียวอี้กระฉับกระเฉงมีพลัง ถือทวนเงินควบม้า วิ่งตะบึงไปตลอดทาง
ความเร็วฝีเท้าของม้าธรรมดาแน่นอนว่าไปเทียบกับอาชามังกรไม่ได้ ห่างชั้นกันเกินไป ตอนเหมียวอี้ใช้พลังอิทธิฤทธิ์ขับเคลื่อนยังเร็วกว่าด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม เหล่าไป๋เคยพูดกับเหมียวอี้ว่า เมื่อออกไปอยู่ข้างนอก พยายามอย่าใช้พลังอิทธิฤทธิ์ถ้าไม่จำเป็น ไม่เช่นนั้นตอนประสบปัญหามันก็จะยุ่งยาก
ใช้พลังอิทธิฤทธิ์ขับเคลื่อนในระยะทางไกลเป็นการสิ้นเปลืองเกินไป ขอเพียงเขาอดทนให้ม้าวิ่งไปเอง เดี๋ยวอีกไม่กี่วันก็ถึงเมืองล่องนิภาแล้ว
พออยู่ในเมือง เขาใช้สถานะ 'เซียน' ตามหาผู้คุ้มกันเมือง พอถามตำแหน่งที่ตั้งของถ้ำล่องนิภาชัดเจนแล้วก็แลกม้าตัวหนึ่งผู้คุ้มกันเมือง แล้วพลันกระวีกระวาดขี่มันออกไปอีกครั้ง
ช่วยไม่ได้ เหมียวขี่ม้าแบบรีบเร่งมาตลอดทาง ม้าตัวนั้นสูญเสียพลังไปเยอะ ไม่เหมาะจะขี่เพื่อเร่งการเดินทางแล้ว แต่ม้าที่เฉินเฟยมอบให้เป็นม้าชั้นดี ผู้คุ้มกันเมืองจึงยอมแลกอย่างเต็มใจ
ถ้ำล่องนิภา อยู่ในภูเขาลึกห่างจากเมืองล่องนิภาไปสี่สิบลี้ ซ่อนตัวอยู่ในสถานที่ที่มีหมอกเมฆลอยวนเวียนอยู่ และยากต่อการถูกคนรบกวน
ในความคิดของเหมียวอี้ ถ้ำล่องนิภา ควรจะเป็นถ้ำเทพแบบถ้ำในภูเขา ไม่เช่นนั้นจะเรียกว่าถ้ำได้ยังไงล่ะ?
เมื่อมาถึงข้างหน้าประตูใหญ่ถึงได้รู้ว่าไม่ได้เป็นเหมือนที่คิดไว้เลย ซุ้มศาลาที่ตั้งปะปนกันอย่างงดงามระหว่างเทือกเขา ประกอบกับหมอกเมฆที่ลอยวนอยู่รอบๆ ลำธารในหุบเขาลึก ให้ความรู้สึกเหมือนแดนสวรรค์จริงๆ
เพียงแต่ว่า ที่แห่งนี้เหมือนกับเคยประสบภัยพิบัติอะไรสักอย่าง นอกประตูใหญ่มีของระเกะระกะ ภูเขาพังก็ทลายลงมา ต้นไม้ล้มลงกอง แม้แต่ซุ้มประตูของประตูใหญ่ก็แตกกระจายอยู่บนพื้น ขณะนี้มีสามัญชนคนธรรมดาจำนวนมากกำลังพักผ่อนอยู่รอบๆ
ใต้ซุ้มประตูที่ถล่มลงมา มีตาแก่จมูกหยาบหนาคนหนึ่งที่ห้อยกาเหล้าไว้ตรงเอวนั่งอยู่บนหินรูปสัตว์ บนหลังแบกขวานใหญ่สองด้าม เสื้อผ้ายุ่งเหยิงดูหมดอาลัยตายอยาก ทั้งตัวมีกลิ่นเหล้า มองก็รู้ว่าเป็นขี้เมา เขายื่นมือมาขวางเหมียวอี้ไว้
"ไอ้หนู ไม่แหกตาดูหน่อยว่าที่นี่มันที่ไหน มันใช่ที่ที่เจ้าจะทะเล่อทะล่าเข้ามาได้หรือไง ? " ตาแก่กระโดดลงจากหินรูปสัตว์ ถลึงตาจ้องขู่ ตรงหว่างคิ้วปรากฏเงาแสงดอกบัวขาวบานสามกลีบ น่า ทึ่งมากที่เขามีวรยุทธ์ระดับบงกชขาวขั้นสาม
เหมียวอี้กลุ้มใจเล็กน้อย พบว่าวรยุทธ์ของตัวเองเหมือนจะระดับต่ำเกินไปจริงๆ ตั้งแต่ขึ้นฝั่งมา ก็เจอกับนักพรตระดับบงกชขาวขั้นสามติดกันถึงสองคน
พอปีนลงจากม้า เขาถือทวนยกมือคารวะ "โปรดอภัยที่ล่วงล้ำเข้ามา ข้าได้รับมอบหมายจากสหายผู้หนึ่ง ให้นำจดหมายมาเยี่ยมเยียนเฉาติ้งเฟิง รบกวนท่านช่วยแจ้งให้หน่อย "
พอพูดจบตรงหว่างคิ้วก็เปล่งเงาแสงดอกบัวสีขาวบานหนึ่งกลีบ เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองก็เป็นนักพรตเหมือนกัน
"เฉาติ้งเฟิง…" ตาแก่ขี้เมาพึมพำ พอเห็นว่าเหมียวอี้ก็เป็นนักพรตเหมือนกัน ก็รู้สึกคาดไม่ถึงเล็กน้อย สายตามองที่สัตว์พาหนะของเหมียวอี้ด้วยความสงสัย เห็นได้ชัดเลยว่าแปลกใจว่าทำไม นักพรตทำไมไม่ขี่อาชามังกร กลับมาขี่สัตว์แบบนี้
"รอเดี๋ยวช้าก่อน" ตาแก่ขี้เมาพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินเนิบๆ ออกไป ระหว่างทางก็ไม่ลืมที่จะกระดกเหล้าดื่มหนึ่งอึก
…………………………


บทที่ 20 ผู้ประสบภัย (2)
ไม่เพียงแค่ไล่ตะเพิดเหมียวอี้กลับห้องเก็บของไป ซ้ำยังใส่กลอนประตูห้องเก็บของด้วย ทำให้เหมียวอี้พูดไม่ออก ทำได้แค่เปิดหน้าต่างไม้ขึ้นเพื่อระบายอากาศ
เหมียวอี้เบื่อมาก จึงปูผ้านวมที่ฮูหยินที่ไม่เคยพบหน้าท่านนั้นให้มา แล้วนั่งขัดสมาธิฝึกฝน
จนถึงเวลาดึกดื่นอย่างไม่รู้ตัว เหมียวอี้ได้ยินเสียงเรืออีกลำหนึ่งแล่นเข้ามาใกล้ ตอนแรกก็ยังไม่มีเรื่องอะไร แต่ไม่นานก็มีเสียงเข่นฆ่ากันโช้งเช้งและเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังขึ้น
เสียงพวกนี้ทำให้เหมียวอี้ย้อนนึกถึงภาพเหตุการณ์ตอนแรกที่เข่นฆ่าแย่งชิงกันในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง
"โจรสลัด มีโจรสลัด คุ้มครองฮูหยิน!"
นั่นเป็นเสียงของพ่อบ้าน
เหมียวอี้รีบลืมตาแล้วลุกขึ้นยืน คว้าทวนไม้ เดินไปที่ประตูแล้วผลักออกเบาๆ ประตูไม้กระเด็นออกไปทันที
เพียงชั่วพริบตาเดียวเขาก็ก้าวขึ้นไปอยู่บนดาดฟ้าเรือ เห็นเพียงเรือทะเลลำหนึ่งแล่นมาเคียงกับเรือลำนี้ บนเรือข้างๆ มีโจรสลัดถือดาบปีนขึ้นมาบนเรือลำนี้อย่างต่อเนื่อง พวกเขาแกว่งดาบยาวและตะโขนขู่ขวัญ
มีคนมากมายกำลังต่อสู้กันอย่างห้ำหั่นบนเรือที่เขาอยู่ แต่เห็นได้ชัดเลยว่าความหนักเบาในการโจมตีกลับ สู้พวกโจรสลัดที่ทำมาหากินกับดาบเปื้อนเลือดไม่ได้ มีคนหลายคนโดนฟันลงไปกองกับพื้นแล้ว ยิ่งนั้นมียังมือธนูยิงโจมตีด้วย คนที่ปกป้องเรือลำนี้ถูกฆ่าจนต้องถอยกลับตลอดทาง
เชือกตะขอกรงเล็บไม่กี่เส้นถูกขว้างขึ้นมา พวกโจรสลัดกระโดดออกมาจากใบเรือโจรสลัด ถือดาบไถลตัวไปตามเชือก แล้วมุ่งสู่ห้องของนายท่านบนชั้นดาดฟ้า เห็นได้ชัดว่าอยากจับตัวหัวหน้าก่อน
ขอเพียงควบคุมตัวนายท่านได้ ก็สามารถทำให้คนอื่นหยุดการต่อสู้ได้เพราะห่วงชีวิตนายท่าน และลดความเสียหายจากการบุกโจมตีด้วย เห็นได้ชัดว่าโจรสลัดพวกนี้มากด้วยประสบการณ์ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำเรื่องแบบนี้แน่
ด้านนอกเข่นฆ่ากันอย่างดุเดือด ผู้หญิงในห้องนายท่านกรีดร้องขวัญกระเจิง แถมยังมีเสียงร้องไห้ของเด็กน้อย ขณะพ่อบ้านกำลังตะโกนบอกให้ขัดขวางพวกเขาอยู่ในนั้น
วื๊ด! เสียงลมพัดมาวูบหนึ่ง ขณะที่ทวนยาวในมือเหมียวอี้เคลื่อนไหวดัง 'ฉึก' ลูกธนูขนสีขาวดอกหนึ่งปักอยู่บนลำทวนและสั่นไปมา เกือบจะยิงเข้าหัวของเขาแล้ว
เหมียวอี้สะบัดทวนหนึ่งที ลูกธนูขนสีขาวเด้งออกไปจากทวนของเขา เหมียวอี้โบกทวนยาวหนึ่งจั้ง ชี้ไปยังมือธนูที่ขดเกาะอยู่บนเสากระโดงเรือ
ปั้ง! เสียงของพลังงานไร้รูปร่าง ทำให้มือธนูที่กำลังง้างเตรียมยิงอีกครั้งเลือดสาด ตกกระแทกลงบนดาดฟ้าเรือ เขาดิ้นพล่านเอาตัวรอดอยู่ครู่หนึ่งแล้วแน่นิ่งไป
เหมียวอี้ตะลึง นึกไม่ถึงว่าคู่ต่อสู้จะอ่อนปวกเปียกแบบนี้ สักพักก็ฌนึกได้ว่าตัวเองไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไปแล้ว มนุษย์ธรรมดาต้านทานพลังอิทธิฤทธิ์ของเขาไม่ได้หรอก
ปั้ง! ประตูห้องนายท่านถูกโจรสลัดตีพังแล้ว
เหมียวอี้ไม่ทันได้ครุ่นคิดมาก เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วขึ้นด้านบนไป จังหวะที่แทรกตัวเข้าไปในห้อง พลังอิทธิฤทธิ์บนตัวเขาระเบิดออกมา ทำให้ฝูงโจรสลัดกระอักเลือดตัวปลิวกระเด็นออกไป
ขณะเดียวกันก็บุกเข้าไปในห้อง ใช้ทวนแทงลงทะลุหน้าอกโจรสลัดที่กำลังชูดาบเตรียมจะฟันพ่อบ้าน
ดาบในมือโจรสลัดตกเฉียดผ่านพ่อบ้านลงพื้นไป เท้าทั้งสองอ่อนแรงล้มลง
พ่อบ้านที่อกสั่นขวัญหาย ฮูหยินที่อุ้มลูกอยู่ในอ้อมแขน และยังมีหญิงรับใช้อีกสองคน ล้วนมองเห็นเหมียวอี้สีหน้าไร้อารมณ์ที่ยืนอยู่ข้างหลังโจรสลัดที่ล้มลง โดยเฉพาะดอกบัวสีขาวบานหนึ่งกลีบที่เปล่งแสงอยู่ตรงหว่างคิ้วเหมียวอี้ เด่นชัดติดตามาก
พ่อบ้านพูดด้วยความดีใจเหลือเกิน "ท่านเซียนช่วยด้วย ช่วยชีวิตพวกเราด้วย!"
เหมียวอี้ไม่สนใจเขา ใช้ปลายทวนยกศพขึ้นและหอบหิ้วขึ้นไปบนดาดฟ้าข้างนอกเพื่อแสดงพลัง
จิตใจที่ฝึกหนักมาหลายปี เขาจึงไม่หวาดกลัวกับเรื่องพวกนี้แล้ว ขนาดตัวเองยังแอบรู้สึกแปลกๆ เลย เขายังจำตอนที่ตัวเองแข้งขาอ่อนหลังจากฆ่าหวงเฉิงด้วยความโกรธที่แดนหมอกเลือดหมื่นจั้งได้ดี
โจรสลัดที่บุกตามมา พอมองเห็นภาพเงารางดอกบัวเปล่งแสงตรงหว่างคิ้วเหมียวอี้ ต่างพากันตกใจจนแข้งขาอ่อน หกคะเมนลงบันไดไป
ศพถูกยกอยู่บนทวน เหมียวอี้แกว่งทวนแล้วตะโกนว่า "ถ้าไม่ไสหัวไป จะฆ่าไม่ละเว้นเลย!"
เขาใส่พลังอิทธิฤทธิ์ลงไปในเสียง เสียงจึงดังกระหึ่มอยู่บนเรือ
เขาไม่อยากฆ่าคน เพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางนี้และยังไม่ได้ฝึกความเคยชินในการฆ่าคนด้วย เขาแค่อยากเชือดไก่ให้ลิงดู ไม่ได้คิดจะสังหารทั้งหมด
ทุกคนล้วนได้เห็นภาพเงารางดอกบัวตรงหว่างคิ้วเขาแล้ว
ชั่วพริบตาเดียว บนเรือเพิ่งเข่นฆ่ากันอย่างดุเดือด พลันเปลี่ยนเป็นเงียบกริบ มีแค่เสียงตัวเรือแกว่งตามคลื่นทะเลและเสียงน้ำทะเลซัดกระทบเรือ
ในโลกนี้ เซียนมีอิทธิพลต่อมนุษย์มาก ต่อให้เป็นมนุษย์ที่มีฝีมือหมัดมวยร้ายกาจกว่านี้อีก พอเจอกับเซียนระดับต่ำก็ตายอย่างเดียว
พอเห็นฝูงชนนิ่งไม่มีการตอบสนองใดๆ เหมียวอี้ชูทวนขึ้นแล้วปล่อยพลัง
ปั้ง! ศพที่แบกอยู่บนทวนกระเจิงเป็นชิ้นๆ
ขนาดก้อนหินยังกระเจิงเป็นชิ้นๆ นับประสาอะไรกับร่างกายที่มีเลือดเนื้อล่ะ
ไม่นาน โจรสลัดที่เพิ่งจะเข่นฆ่าอย่างกำเริบเสิบสาน รีบพากันหนีหัวซุกหัวซุน ปีนกลับขึ้นเรือตัวเอง บางคนตกใจถึงขนาดไปไหนไม่ถูกแล้วกระโดดลงทะเลไปเลย
เรือโจรสลัดแล่นจากไปอย่างรวดเร็ว แต่บนดาดฟ้าเรือนี้ยังมีคนกอดศพร้องไห้อยางเจ็บปวด "สหาย สหาย! "
คนๆ นั้นรองไห้ไม่กี่ที จู่พลันหันกลับมามองเหมียวอี้ พูดเสียงดังว่า "ท่านเซียน วันนี้ท่านปล่อยพวกมันไป พรุ่งนี้พวกมันอาจจะไปฆ่าคนบริสุทธิ์อีกนะ ท่านปล่อยพวกมันไป ก็เท่ากับทำร้ายคนอื่นมากขึ้น"
แววตาเหมียวอี้วูบไหวขยับสายตา คิดๆ ดูแล้วก็ใช่เหมือนกัน ชั่วแวบเดียว ร่างเขาเหาะไปอยู่บนเรือโจรสลัด พอทวนยาวแกว่งรัวไปมา แผ่นกระดานไม้ก็ปลิวว่อน เสียงร้องดังก้องขึ้นทันที ราวกับกระทิงตัวผู้บุกเข้าบ้านกระดาษ
 เรือที่แล่นอยู่ทนโท่ ไม่นานก็กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยบนผิวน้ำทะเล พังทลายลงมาทั้งลำ เรือทั้งลำถูกรื้อแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแบบนี้
เหมียวอี้เหยียบลงบนคลื่นแล้วกระโดดเด้งหล่นลงมาที่เรือเดิม มองดูโจรสลัดที่ว่ายน้ำดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ในทะเล
สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ลงมือสังหารอีก แต่กลับทำลายเรือที่โจรสลัดใช้ทำชั่ว ส่วนโจรสลัดที่อยู่ในทะเลจะมีชีวิตต่อไปได้มั้ย ก็แล้วแต่ดวงของพวกเขา
พอสลัดรอยเลือดบนทวนไม้สะอาดแล้ว ภายใต้สายตาฝูงชนที่จับจ้องด้วยความเคารพยำเกรง เหมียวอี้ถือทวนกลับไปที่ห้องเก็บของเดิมเงียบๆ
ข้างนอกยังมีเรื่องอะไรอีก เหมียวอี้ไม่อยากสนใจ ส่วนเรื่องเก็บกวาดให้สะอาดพวกนั้นยิ่งไม่ต้องมายุ่งกับเขาเลย
แต่ไม่นาน พ่อบ้านเดินเข้ามาอย่างเคารพนอบน้อม พูดคำขอโทษที่เมินเฉยไม่ต้อนรับออกมามากมาย และเชิญเหมียวอี้ขึ้นไปพักในห้องนอน
เหมียวอี้บอกว่าไม่ต้องแล้ว
หลังจากพ่อบ้านจำใจเดินออกไปไม่นาน นายหญิงที่หายตกอกตกใจแล้วมาแสดงความขอบคุณอีก
เหมียวอี้เกิดในเมืองเล็กๆ เขาอาจจะไม่เข้าใจทฤษฎีอะไรมากมาย แต่ก็มีบางเรื่องที่เขารู้ เขาก็ประหลาดใจเช่นกันว่าผู้หญิงคนเดียวขึ้นเรือมาไกลขนาดนี้ได้ยังไง ?
ฮูหยินสูงศักดิ์ไม่กล้าปิดบังเป็นธรรมดา นางบอกเรื่องภูมิหลังของตัวเอง เล่าความจริงให้ฟังด้วยน้ำเสียงไพเราะ
ที่แท้สตรีนางนี้ชื่อว่าจี้ซิ่วฟาง ไม่ได้มากจากแดนเซียน แต่มาจากแดนอู๋เลี่ยง ก่อนหน้านี้ครอบครัวประสบภัยพิบัติ ขณะที่สิ้นไร้หนทาง เคราะห์ดีที่ท่านน้าที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนของนางส่งคนมาตามหา
นางไม่เคยบพบหน้าท่านน้าคนนั้นของนางเลย เพราะตั้งแต่ท่านแม่นางยังเด็ก ท่านน้าคนนั้นออกจากบ้านไปตามหาหนทางสำเร็จเป็นเซียนแล้ว
ไม่มีใครคาดคิด ท่านน้าคนนั้นสำเร็จเป็นเซียนได้แล้วจริงๆ แถมยังเป็นเซียนที่มาจากแดนอู๋เลี่ยงด้วย ที่นางมาครั้งนี้ก็เพื่อพาลูกน้อยมาขออาศัยท่านน้า
ภายใต้สถานการณ์ที่สาวกถูกแบ่งแยกเขตแดนเพื่อควบคุมจัดการ ถ้าหากไม่ใช่เซียน คนทั่วไปถ้าต้องการออกจากพื้นที่ไปต้องทำอะไรบ้าง ทั้งหมดล้วนต้องใช้ใบอนุญาตผ่านทางที่ออกโดยท้องที่นั้น เพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวายและการหายไปของสาวก คนที่ไม่มีใบอนุญาตผ่านทาง พอถูกตรวจจับได้ ก็ต้องส่งเข้าไปที่ 'จวนเฉิงย่วน' คล้ายๆ กับตอนที่เหมียวอี้และน้องเป็นเด็กแล้วเกือบถูกส่งไปที่ 'จวนฉือย่วน' เพียงแต่ว่า 'จวนเฉิงย่วน' เป็นที่สำหรับนักโทษ ได้รับการปฏิบัติแย่กว่า
ไม่ว่าจะเป็นที่แดนเซียนหรือที่แดนอู๋เลี่ยงล้วนเป็นสถานการณ์แบบนี้ แต่เมื่อมีสัมพันธ์ความเกี่ยวโยงกับท่านน้าเซียนเป็นสื่อกลาง ฮูหยินสูงศักดิ์ข้ามเขตแดนมาก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร
เหมียวอี้เข้าใจแล้ว ว่าฮูหยินสูงศักดิ์นางนี้ยังมีท่านน้าคนหนึ่งที่เป็นเซียนไว้เป็นที่พึ่ง
หลังจากคุยกันแล้ว ฮูหยินสูงศักดิ์ก็แสดงขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมทั้งเชิญเหมียวอี้ให้ขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องด้านบน เหมียวอี้ยังคงปฏิเสธไปเช่นเดิม
ตอนฐานะต่ำต้อยก็อยากอวดภูมิ แต่พอฐานะสูงขึ้นมาก็อยากอยู่เงียบๆ ซะอย่างนั้น
พอฮูหยินสูงศักดิ์เดินออกไป ไม่นานก็มีคนส่งเหล้าและอาหารมาให้เต็มโต๊ะ ผ้าปูเตียงก็จัดใหม่ ต่างกับการปฏิบัติตอนเพิ่งขึ้นเรือมาก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง…
…………………………


บทที่ 23 ผู้ช่วยอาชา
ไม่นานนัก ตาแก่ขี้เหล้าก็ยิ้มสู้แบบขออภัย เดินตามหลังชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งมาอย่างว่าง่าย
ชายคนนั้นพกกระบี่เล่มหนึ่งอยู่ข้างหลัง ให้ความรู้สึกถึงท่วงท่าที่สง่างาม เขาพิจารณาเหมียวอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถามด้วยความลังเล "ข้านี่แหละเฉาติ้งเฟิง เจ้ามาหาข้าเหรอ?"
เหมียวอี้นำแผนภูมิหยกแผ่นหยกส่งให้เขาทันที หลังจากที่เฉาติ้งเฟิงรับแผนภูมิหยกแผ่นหยกมาและใส่พลังอิทธิฤทธิ์เข้าไปเพื่อตรวจสอบดู จากนั้นแสดงท่าทางว่าเข้าใจ ยิ้มและพูดกับเหมียวอี้ทันที " ที่แท้ก็น้องเหมียวอี้นี่เอง ในเมื่อพี่เฉินฝากฝังมา ข้าก็จะพยายามอย่างเต็มที่ เชิญตามข้าไปพบประมุขถ้ำ "
เหมียวอี้ขอบคุณ กำลังจะจูงม้าตามไป เฉาติ้งเฟิงถามด้วยความตกตะลึง "นี่คือม้าของเจ้าเหรอ? "
แต่พอเห็นท่าทางกระดากอายของเหมียวอี้ ก็หันไปพูดกับตาแก่นั่นแบบไม่เกรงใจทันทีว่า "สิบพ่าย ดูแลม้าดีๆ ล่ะ!"
ถ้ำเทพฝึกตน ไม่ค่อยสะดวกจะให้ม้าธรรมดาเดินเที่ยวเตร่ไปมา
ตาแก่จูงสัตว์พาหนะของเหมียวอี้ด้วยความนอบน้อมทันที พูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประจบสอพลอ "ข้าช่วยเจ้าดูแลให้ "
เหมียวอี้กล่าวขอบคุณ แล้วถือทวนเงินเดินตามหลังเฉาติ้งเฟิงเข้าประตูใหญ่ไป
ทั้งสองหัวเราะพูดคุยกันตลอดทาง ดูออกเลยว่าความสัมพันธ์ของเฉาติ้งเฟิงกับเฉินเฟยไม่เลวเลย ไม่เช่นนั้นคงไม่ปฏิบัติตัวสุภาพกับนักพรตวรยุทธ์บงกชขาวขั้นหนึ่งอย่างเหมียวอี้เช่นนี้
พอขึ้นบันไดหินสีฟ้ามาถึงตรงด้านนอกตำหนักใหญ่ที่สลักแผ่นป้ายเหนือประตูว่า 'ล่องนิภา' แล้ว เฉาติ้งเฟิงเชิญให้เหมียวอี้รออยู่นอกตำหนักครู่หนึ่ง แล้วตัวเองก็หันกลับขึ้นบันไดสูงสิบกว่าขั้นเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในตำหนัก
เหมียวอี้ที่อดใจรออยู่ด้านนอก มองประเมินไปรอบๆ อย่างละเอียด แม้ที่นี่จะอยู่ในภูเขาลึก แต่กลับดีกว่าสถานที่ที่ตัวเองเคยอาศัยอยู่หรือเคยเห็นตั้งเยอะเลย ซุ้มศาลา ดอกบัวมรกตในสระน้ำสีหยก สวยงามละลานตา
แต่การรอครั้งนี้นานไปหน่อย รอจนเกือบหนึ่งชั่วยาม ถึงจะเห็นเฉาติ้งเฟิงเดินออกมานอกตำหนัก
แม้ยังเป็นใบหน้ายิ้มอยู่ แต่เหมียวอี้ก็ดูออกว่ารอยยิ้มของอีกฝ่ายดูฝืนเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขาพูดโน้มน้าวให้ ประมุขถ้ำล่องนิภาอนุญาตให้ตนเข้าไปได้หรือไม่ ดูท่าแล้วจะไม่ค่อยราบรื่นนัก
"น้องชาย" เฉาติ้งเฟิงยืนอยู่บนบันได้แล้วกวักมือไปที่เหมียวอี้ เป็นสัญญาณว่าให้ตามเขาไป
เหมียวอี้รีบขึ้นไปอย่างรวดเร็ว หลังจากทั้งสองเดินเคียงกันขึ้นไป เฉาติ้งเฟิงใช้อิทธิฤทธิ์ถ่ายทอดเสียงไปยังเหมียวอี้ "น้องชาย อีกสักพักไม่ว่าประมุขถ้ำจะบอกให้เจ้าทำอะไร เจ้าก็รับปากไว้ก่อน ต่อไปเมื่อเจ้าวรยุทธ์ก้าวหน้าขึ้นแล้ว ค่อยมาพยายามใหม่ก็ได้ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือหาวิธีอยู่ที่นี่ให้ได้ก่อน อย่าทำให้ความตั้งใจของพี่เฉินสูญเปล่า"
ในใจเหมียวอี้มีความสงสัย ไม่ค่อยจะราบรื่นจริงๆ ด้วย แต่ก็ยังพยักหน้าตอบไป
หลังจากทั้งสองเข้าตำหนักใหญ่ไปแล้ว ก็เห็นผู้ชายรูปร่างผอมนั่งยึดพื้นที่อยู่ตรงตำแหน่งสูงกลางตำหนัก และมีชายหนึ่งคน หญิงหนึ่งคน ยืนอยู่ข้างล่าง ทั้งสามคนกำลังปรึกษาหารืออะไรบางอย่างกัน
พอเห็นว่ามีคนเข้ามา ทั้งสามคนก็หยุดหัวข้อสนทนาไว้ สายตาเคลื่อนไปจับจ้องอยู่ที่ตัวเหมียวอี้
เหมียวอี้กวาดสายตามองทั้งสามคน สายตาไปหยุดอยู่บนตัวชายรูปร่างผอมที่นั่งครองตำแหน่งสูงอยู่ คาดคะเนว่าอีกฝ่ายคงเป็นประมุขของถ้ำล่องนิภา
"น้องชาย นี่คือประมุขถ้ำของพวกเรา รีบมาคารวะสิ! " เฉาติ้งเฟิงยิ้มพลางแนะนำฝากฝังให้
เหมียวอี้อุ้มทวนแล้วคารวะทันที "เหมียวอี้คารวะท่านประมุขถ้ำ!"
ประมุขถ้ำถ้ำล่องนิภา หยวนเจิ้งคุนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถาม "ได้ยินติ้งเฟิงบอกว่า ระดับวรยุทธ์ของเจ้าแค่บงกชขาวขั้นหนึ่งเองเหรอ?"
"ขอรับ!" เหมียวอี้ตอบแบบไม่ปิดบัง
เรื่องแบบนี้ปิดบังได้ไม่นาน ตรงแท่นจิตก็ปรากฏภาพอิทธิฤทธิ์ ดอกบัวขาวบานกลีบเดียวที่น่าสงสารปรากฏชัดออกมา
หญิงชายที่ยืนอยู่ข้างล่างอดไม่ได้ที่จะมองไปยังเฉาติ้งเฟิงแล้วส่ายหัวเบาๆ เฉาติ้งเฟิงส่งยิ้มกลับให้สองคนนั้น ราวกับกำลังบอกว่าให้มองข้ามสิ่งนี้ไปเถอะ
ประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุนพูดด้วยท่าทีปกติธรรมดา "ติ้งเฟิงติดตามข้ามาหลายปี ในเมื่อติ้งเฟิงพยายามฝากฝังเจ้าให้ ข้าก็จะไม่พูดอะไรมากแล้ว ตอนนี้ที่นี่ยังขาดแคลนผู้ช่วยอาชา ไม่รู้ว่าเจ้าจะยินดีหรือไม่ หากเจ้ารู้สึกว่าเป็นงานง่ายดูถูกความสามารถเกินไป เจ้าสามารถเลือกตำแหน่งที่เหนือกว่าได้"
เหมียวอี้ไม่เข้าใจว่า 'ผู้ช่วยอาชา' คืออะไร แต่ก่อนหน้านี้เฉาติ้งเฟิงได้กำชับไว้แล้ว เขาจึงกุมมือขึ้นคารวะแล้วรับปาก "ข้ายินดีทำตามคำสั่ง! "
หยวนเจิ้งคุนพยักหน้า " ถ้าอย่างนั้นตั้งแต่วันนี้ไปเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ติ้งเฟิง เจ้าพานำเขาไปเตรียมตัวเถอะ "
เหมียวอี้และเฉาติ้งเฟิงขอบคุณแล้วขอตัวออกไป
พอออกจากตำหนักใหญ่แล้ว เหมียวอี้ตามเฉาติ้งเฟิงมาถึงภูเขาด้านหลัง
ตาแก่ขี้เหล้าคนนั้นที่ชื่อ 'สิบพ่าย' กับสตรีนางหนึ่งถูกเฉาติ้งเฟิงเรียกมาอยู่ตรงหน้าเขา
ตาแก่สิบพ่ายยังคงมีท่าทางนอบน้อม แต่สตรีนางนั้นกลับทำหน้าตาเฉยเมย
"สิบพ่าย ฮูหยินสิบพ่าย นี่คือผู้ช่วยอาชาที่มาใหม่ พวกเจ้าช่วยเตรียมการหน่อย เขาเพิ่งจะมาถึง มีตรงไหนไม่เข้าใจเจ้าก็ช่วยสงเคราะห์เขาหน่อย"
เฉาติ้งเฟิงยังมีสิ่งที่ต้องทำ ขณะที่เขามอบหมายงานและกำลังจะเดินจากไป ไม่รู้ว่านึกอะไรได้ขึ้นมาได้ หันหน้ากลับมาทำหน้าบึ้งตึงใส่สองสามีภรรยาสิบพ่าย "เหมียวอี้เป็นเหมือนน้องชายของข้า อย่านึกว่าเขามาใหม่แล้วพวกเจ้าจะบังอาจได้นะ ทางที่ดีาอย่าใช้เล่ห์เหลี่ยม ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ! "
เขากลัวว่าเหมียวอี้จะถูกรังแก จึงประกาศชัดว่าจะคุ้มกันเหมียวอี้
แน่นอนว่าเหมียวอี้รู้ว่าเป็นเพราะเฉินเฟย ตัวเองกับเฉาติ้งเฟิงก็ไม่ได้รักใครสนิทสนมกัน เขาพยายามทำสิ่งที่ได้รับมอบหมายให้ดีที่สุด เพื่อเห็นแก่หน้าเฉินเฟย
"ไม่หรอกๆ" ตาแก่สิบพ่ายรับประกันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ฮูหยินสิบพ่ายยังคงทำหน้าบึ้งตึง เหมือนกับว่ามีใครติดหนี้นางอยู่
พอส่งเฉาติ้งเฟิงเดินไปแล้ว สองสามีภรรยาพาเหมียวอี้ไปหาบ้านที่อยู่ใกล้ภูเขาและมีลำธารน้ำไหลผ่าน
แม้จะเป็นบ้านเดี่ยวที่มีลานบ้านเล็กๆ แต่ข้างในมีซุ้มศาลาและต้นหมากรากไม้ แม้จะเล็กเท่านกกระจอก แต่ข้าวของข้างในครบครัน วิจิตรงดงาม
"ต่อไปที่นี่จะเป็นตำหนักสำหรับฝึกตนของเจ้า ลองดูว่าเจ้าบ้านหลังนี้เจ้าพอใจมั้ย ถ้าไม่พอใจ ตรงตีนเขาด้านนั้นยังมีที่พักว่างอยู่หลังหนึ่ง พวกเราไปดูกันอีกดีมั้ย ? "
สิบพ่ายขี้เมายิ้มอยู่ตรงหน้าเหมียวอี้ด้วยความเกรงใจ
เหมียวอี้เดินวนรอบๆ ลานบ้าน พบว่าข้างในไม่มีใคร จึงถามด้วยความประหลาดใจ "ตำหนักฝึกตนของข้าเหรอ? นี่ให้ข้าอยู่คนเดียวงั้นหรือ?"'
"แน่นอน นักพรตทุกคนที่ถ้ำล่องนิภาล้วนมีที่พักและลานบ้านของตัวเอง" สิบพ่ายตอบด้วยรอยยิ้ม
ไม่มีอะไรที่เหมียวอี้ไม่พอใจ เขายังไม่เคยอยู่ในลานบ้านที่ดีขนาดนี้มาก่อน เขาพยักหน้าตอบทันที "ไม่ต้องยุ่งยากหรอก มันดีมากเลย ข้าจะอยู่ที่นี่ "
พอพูดจบก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ หันกลับไปถามอีก "ผู้อาวุโสรุ่นพี่สิบพ่าย ไม่ทราบว่าผู้ช่วยอาชาคืออะไร ?"
ฮูหยินสิบพ่ายพูดแบบกำกวมแกมเสียดสี "เลี้ยงม้า"
ฮูหยินท่านนี้เหมือนจะไม่ชอบคำว่า 'สิบพ่าย' เอามากๆ พอได้ยินชื่อเรียกนี้แล้วรู้สึกเหมือนจะเป็นบ้าขึ้นมา
"เลี้ยงม้า?" เหมียวอี้งงงัน
ไม่นานเขาก็รู้คำตอบ หลังจากสองสามีภรรยาพาเขามาถึง 'หุบเขามังกรหมอบ' สิ่งที่เรียกว่าหุบเขามังกรหมอบก็คือหุบเขารูปน้ำเต้ามีที่หน้าผาสูงชันสามด้านกับทางออกแคบๆ ทางเดียว อาชามังกรของนักพรตของถ้ำล่องนิภาต่างรวมตัวกันอยู่ที่นี่
และหน้าที่ของเหมียวอี้ก็คือเลี้ยงอาชามังกรสิบเอ็ดตัวในหุบเขานี้ จึงเรียกว่าผู้ช่วยอาชา
สาเหตุที่อาชามังกรถูกเลี้ยงรวมอยู่ด้วยกัน เพราะเจ้าของของพวกมันล้วนเป็นนักพรต ความคิดจิตใจกำลังวังชาของนักพรตส่วนใหญ่จะอยู่ที่การฝึกฝน ใครจะไปดูแลสัตว์พาหนะได้อย่างสบายใจทุกวัน
เรื่องต่ำต้อยแบบนี้ไม่ควรจะให้นักพรตมาทำ แต่จะทำอย่างไรได้ กำลังวังชาของอาชามังกรล้ำเลิศ มนุษย์ธรรมดาทั่วไปไม่สามารถขี่มันได้เลย คนธรรมดาถูกอาชามังกรเตะขาหลังด้วยความเร็วปานฟ้าผ่าก็หลบไม่ทันทั้งสิ้น ต้องตายแบบศสพไม่สวย ยิ่งเรื่องเลี้ยงดูมันยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีแต่นักพรตเท่านั้นที่ทำได้
ในสถานการณ์ปกติ เรื่องที่ต่ำต้อยเกินกว่าจะใส่ใจแบบนี้ โดยทั่วไปจะให้นักพรตที่ตำแหน่งต่ำที่สุดมาทำ เหมียวอี้ก็เพิ่งจะมาใหม่ อีกทั้งวรยุทธ์ต่ำสุด ถ้าเขาไม่ทำแล้วใครจะทำล่ะ? ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่เฉาติ้งเฟิง ประมุขถ้ำล่องนิภาคงไม่อยากจะเก็บเหมียวอี้ไว้แน่
…………………………


บทที่ 25 อิทธิฤทธิ์สี่ระดับ
พอฟังจบ เหมียวอี้เหงื่อแตกพลั่กเมื่อพบว่าสองผัวเมียคู่นี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ แต่เขาก็พบว่าตัวเองเสียมารยาทไปเยอะเช่นกัน ยังไม่ทันเข้าใจเรื่องดีก็เรียกส่งเดชซะแล้ว มิน่าล่ะฮูหยินสิบพ่ายจึงมองด้วยสีหน้าที่ไม่เป็นมิตร เจ้ากำลังดูถูกทำให้เขาอับอายขายหน้าผู้อื่น ถ้าผู้อื่นมองมองเจ้าด้วยสีหน้าที่ดีนั่นสิแปลก
เหมียวอี้รีบยืนขึ้นขอโทษ
"คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด" หลัวเจินโบกมือ หลังจากได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา เหมือนกับว่าได้สลัดทุกข์ออกไปไม่น้อยเลย
แต่พอมองเห็นท่าทางคับอกคับใจของเหยียนซิวที่กระดกเหล้าเงียบๆ ไฟโกรธก็สุมขึ้นในใจนางอีกครั้ง ชี้หน้าด่าด้วยความโมโห "อยู่กับเจ้าน่ะเหมือนดวงซวยไปแปดชาติ ข้าเป็นนักพรตบงกชขาวขั้นสามที่น่าเกรงขาม แต่กลับถูกพวกบงกชขาวขั้นสองจิกหัวใช้ เจ้ามันเป็นผู้ชายประสาอะไรกัน? เมื่อไรเจ้าจะฮึดสู้สักครั้ง ทำให้เมียคนนี้ยืดอกกลับมาเป็นคนอย่างสง่าผ่าเผยซะที ?"
พอนางด่าเสร็จก็เช็ดที่เบ้าตาสีแดง ก่อนจะสะบัดมือแล้วจากไป
เหมียวอี้พูดไม่ออก เขาเข้าใจอารมณ์ขุ่นเคืองของหลัวเจิน ถ้าเปลี่ยนเป็นตนโดนคนคุกคามโดยการเรียกว่า 'ขี้แพ้สิบรอบ ขี้แพ้สิบรอบ' อยู่บ่อยๆ ตัวเองก็รับไม่ไหวเหมือนกัน
แต่เห็นได้ชัดว่าเหยียนซิวมีความคิดเป็นของตัวเอง
"น้องชาย อย่าไปเถียงกับผู้หญิงที่ไม่รู้อะไรเลย " เหยียนซิวที่ดื่มจนเมาเล็กน้อยคว้าข้อมือเหมียวอี้ไหว้ แล้วพูดอย่างขบขันว่า "ศักดิ์ศรีนับเป็นอะไรล่ะ? ศักดิ์ศรีมันไม่นับเป็นอะไรทั้งนั้นแหละ มันสำคัญกว่าชีวิตตัวเองหรือไง? ยอมแพ้สิบครั้งก็รับไม่ได้แล้วเหรอ? ทำไมนางไม่คิดหน่อยว่า หลายปีมานี้ ถ้ำล่องนิภา เปลี่ยนคนมาแล้วตั้งเท่าไร มีคนตายไปแล้วตั้งเท่าไร? มีแค่เราสองคนที่ยังมีชีวิตอยู่ การมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แข็งแกร่งกว่าอะไรทั้งนั้น นี่คือความสามารถ หกปราชญ์แห่งฟ้าดินอยากให้นักพรตอย่างพวกเราสังหารกันเอง ข้าไม่ตกหลุมพรางนี้หรอก "
เหมียวอี้เองก็รู้สึกว่าคำพูดของเหยียนซิวมีเหตุผล แต่พอได้ยินประโยคหลังก็ถึงกับอึ้งไป ถามด้วยความสงสัย "หกปราชญ์แห่งฟ้าดินอยากให้พวกเราสังหารกันเองเหรอ? หมายความว่าอะไร ? "
เหยียนซิวแสดงท่าทางว่าเหมียวอี้นั้นไม่เข้าใจอะไร โบกมือแล้วพูดว่า " พลังปรารถนาของพวกมนุษย์ก็เยอะได้เพียงเท่านี้ แต่นักพรตกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกวัน ทุกคนล้วนอยากได้พลังปรารถนาเพื่อมาช่วยฝึกตน ลองงคิดดูว่าถ้าเป็นเช่นนี้ตลอดไปผลลัพธ์ที่ตามมาจะเป็นยังไง? พวกนักพรตที่เพิ่มมากขึ้นทุกวันจะต้องรับความเสี่ยงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อเกิดความชุลมุนวุ่นวายขึ้น คนที่จะประสบหายนะคนแรกก็คือพวกมนุษย์เหล่านั้นที่อุทิศพลังปรารถนาให้ เมื่อเวลานั้นมาถึง จะต้องวุ่นวายซะจนหกปราชญ์แห่งฟ้าดินไม่ได้เสพสุขการเซ่นไหว้พลังปรารถนาเลยล่ะ ต่อให้พวกเขาเก่งกว่านี้ ก็สังหารหมดทั้งโลกไม่ได้ พวกเขาทั้งหกจึงตั้งกติกานี้ขึ้นมา แล้วก็ปิดตาข้างหนึ่งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ต่อให้พวกเขามีความสามารถก็ไม่ช่วยระงับเหตุอยู่ดี ปล่อยให้กองกำลังในบังคับบัญชาของท่านทูตแต่ละสายแย่งชิงอาณาบริเวณกันเอง ให้นักพรตในโลกนี้เข่นฆ่ากันไม่หยุด เพื่อจะลดจำนวนนักพรตในโลกนี้ให้น้อยลง อย่างไรเสีย ไม่ว่าใครจะชิงได้อาณาบริเวณไป ก็ไม่กล้ามาทำให้พลังปรารถนาของหกปราชญ์ลดลงได้ อะไรที่ควรประจบได้ก็ประจบไปตามเดิม ต่อให้นักพรตตายมากขึ้นอีก เราก็ทำอะไรกับพวกเขาไม่ได้อยู่ดี ยังสามารถทำให้พวกที่เป็นภัยต่อฐานะของเขาฆ่ากันตายเองด้วย น้องชาย ก็เพราะว่าข้ามองได้ทะลุปรุโปร่งกว่าคนอื่นไง จึงไม่อยากโง่เหมือนคนอื่น ยอมจำนนแล้วยังไงล่ะ? ดีกว่าตายนะ "
เหมียวอี้เงียบกริบ ถ้าหากสถานการณ์เป็นแบบนี้จริง เขารู้สึกว่าตัวเองถูกเหยียนซิวพูดโน้มน้าวใจได้แล้ว สายตาที่เขามองต่อเหยียนซิวราวกับได้มองเห็นผู้มีปัญญา ปนกับความเคารพเลื่อมใส เขาพบว่าขี้เมาคนนี้เป็นคนที่คมในฝักโดยแท้!
เหมียวอี้ถ่อมตัวขอคำแนะนำ " ไม่มีใครมองแผนการณ์ของ หกปราชญ์ออกแล้วคิดจะหยุดยั้งพวกเขาเลยหรือ ?"
"หยุดยั้งเหรอ?" เหยียนซิวกระดกเหล้าอึกหนึ่งแล้วหัวเราะ "ทั้งแดนฝึกตนนี้ นับว่าวรยุทธ์ของพวกเขาสูงที่สุด บรรลุถึงระดับบงกชทองไง! มีสักกี่คนที่กล้าท้าทายพวกเขาล่ะ? "
"ระดับบงกชทองเหรอ?" เหมียวอี้ถามด้วยความสงสัย "วรยุทธ์ของหกปราชญ์ แค่ระดับบงกชทองเองเหรอ?"
เหยียนซิวเรอหนึ่งครั้งแล้วย้อนถาม "บงกชขาว บงกชเขียว บงกชแดง บงกชม่วง บงกชทอง วรยุทธ์ของพวกเขาหกคนถึงระดับบงกชทองแล้ว ทั้งชีวิตนี้ของพวกเราไม่มีโอกาสแม้แต่จะสัมผัสกับระดับบงกชม่วงด้วยซ้ำ เจ้ายังคิดว่ามันต่ำอยู่อีกหรอ?"
เขาตบไหล่เหมียวอี้ "ไอ้น้องชาย ฝึกตนก็เหมือนกับการปฏิบัติตัวเป็นคนนั่นแหละ ล้วนต้องทำตัวติดดิน อย่าทะเยอทะยานเกินตัว เจ้าจะคุยโม้โอ้อวดต่อหน้าข้าน่ะได้ แต่อย่าไปพูดข้างนอกล่ะ ระวังจะโดนคนหัวเราะเยาะเอา"
เหมียวอี้ไม่ได้คุยโวโอ้อวด เพียงแต่รู้สึกว่ามันไม่เหมือนกับที่เหล่าไป๋บอกตนไว้ เขาถามด้วยความสงสัย "เหนือกว่าบงกชทองยังมีระดับบงกชรุ้งไม่ใช่เหรอ?"
"บงกชรุ้ง?" เหยียนซิวกล่าวด้วยความความฉงนสนเท่ห์" ในแดนฝึกตนยังไม่เคยได้ยินว่าวรยุทธ์ของใครถึงระดับบงกชรุ้งนะ สิ่งที่เรียกว่าระดับบงกชรุ้งมีอยู่แค่ในตำนานเท่านั้น เหมือนจะเล่าสืบต่อกันมาจาก 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' หลายปีก่อนมีคนพบเศษซากบางอย่างใน 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' บนนั้นบันทึกข้อสันนิษฐานของบงกชรุ้งไว้ แต่ก็ไม่มีใครเคยเห็น"
"..." เหมียวอี้ใช้สองมือยกจอกถ้วยเหล้าขึ้นมาและเกิดข้อกังขาในใจ เพราะคำพูดข้อสันนิษฐานของเหล่าไป๋ไม่ใช่แบบนี้
ไม่ว่าจะเป็นบงกชขาว บงกชเขียวหรือว่าบงกชทอง แต่ละระดับล้วนมีเก้าขั้น ถ้ากลีบดอกบัวบานเก้ากลีบก็คือขั้นเก้า
และตามที่เหล่าไป๋บอก เขาแบ่งระดับ ออกเป็นสี่ระดับใหญ่ คือ อิทธิฤทธิ์ขั้นหนึ่ง พื้นบก อิทธิฤทธิ์ขั้นสอง ต้านอากาศ อิทธิฤทธิ์ขั้นสาม ทะยานสวรรค์ อิทธิฤทธิ์ขั้นสี่ อนันตภาพ
เนื่องจากนักพรตที่วรยุทธ์บงกชขาวและบงกชเขียว เดินข้ามไปมาได้อย่างอิสระเพียงบนพื้นบก ยังเหาะเหินขึ้นฟ้าไม่ได้ ดังนั้นเหล่าไป๋จึงกำหนดให้เป็นอิทธิฤทธิ์ขั้นหนึ่ง พื้นบก
นักพรตที่วรยุทธ์บงกชแดงและบงกชม่วง มีพลังขับเคลื่อนให้สิ่งต่างๆ ลอยอยู่บนฟ้าได้ ก็เหมือนภาพเหตุการณ์เทพธิดาหงเฉินท่านนั้นเหาะเหินอยู่กลางอากาศ ที่เขาได้เห็นตอนอยู่ที่เมืองกู่เฉิงนั่นแหละ ดังนั้นเหล่าไป๋จึงแบ่งให้อยู่ในอิทธิฤทธิ์ขั้นสอง ต้านอากาศ
นักพรตวรยุทธ์บงกชทองและบงกชรุ้ง สามารถหลุดพ้นจากดวงดาวที่ตัวเองอยู่ เหาะเหินท่ามกลางจักรวาลได้ เหล่าไป๋จึงกำหนดให้เป็นอิทธิฤทธิ์ขั้นสาม ทะยานสวรรค์
สิ่งที่ควรค่าแก่การเอ่ยถึงคือระดับบงกชรุ้ง แต่ละขั้นระดับจะมีกลีบดอกไม้เก้ากลีบที่สีสันต่างกัน ดังนั้นเมื่อบรรลุถึงขั้นเก้าของระดับสูงสุด ก็จะมีกลีบดอกไม้ทั้งหมดเก้าเก้าแปดสิบเอ็ด 9,980 กลีบและสีของมันก็ต่างกันด้วย
อิทธิฤทธิ์ขั้นสี่ที่เรียกว่าอนันตภาพต่างหากที่เป็นระดับสูงสุดตามที่เหล่าไป๋กล่าวไว้ เหล่าไป๋กล่าวว่าถ้าวรยุทธ์บรรลุถึงขั้นนี้แล้ว ก็เท่ากับบรรลุถึงระดับที่เรียกว่าอิทธิฤทธิ์อนันตภาพ รูปตรงกลางหว่างคิ้วสามารถเปลี่ยนออกมาเป็นลวดลายของตัวเองได้ ที่ขั้นสูงสุดของระดับนี้ ภาพมายาตรงกลางหว่างคิ้วก็จะกลายสภาพเป็นของจริง หมุนวนจนเข้ารูปเดิม ก่อรูปเป็นลวดลายของตัวเอง ยกตัวอย่างเช่น จะมีบางคนที่ตรงกลางหว่างคิ้วเป็นรอยจุดแดงเหมือนสีชาด
แน่นอน คำพูดเหล่านี้ของเหล่าไป๋เป็นสิ่งที่มหาเซียนท่านนั้นบอกเขาไว้ตอนที่เขาไปปรนนิบัติรับใช้
ตอนนี้เหมียวอี้อดสงสัยไม่ได้ แดนฝึกตนในเมื่อแดนฝึกตนไม่มีใครเคยบรรลุถึงระดับบงกชรุ้งหรือระดับอิทธิฤทธิ์อนันตภาพนั่น แล้วมหาเซียนท่านนั้นทราบได้อย่างไร อย่าบอกนะว่ามหาเซียนท่านนั้นก็ฟังมาจากตำนานเช่นกัน?
หลังจากวันนี้ไป เหมียวอี้ไม่กล้าเรียกสองสามีภรรยาคู่นี้ว่า 'สิบพ่าย' กับ 'ฮูหยินสิบพ่าย' อีกแล้ว วรยุทธ์ของเขาเองก็ถือยังไม่มีสิทธิ์จะไปเรียกแบบนั้นตามคนอื่น จึงทำได้เพียงเรียกทั้งสองคนอย่างเคารพว่า รุ่นพี่ผู้อาวุโสเหยียนกับรุ่นพี่ผู้อาวุโสหลัว
สองสามีภรรยาที่อยู่ในสถานที่ที่มีแต่คนดูถูกพวกเขา จู่ๆ ก็มีคนมาเคารพนับถือพวกเขาแบบนี้ พวกเขาต่างก็ดีใจมาก ภายใต้การไปมาหาสู่กัน พวกเขาถือว่าเหมียวอี้เป็นพวกพ้องอย่างจริงใจ เหมียวอี้จึงไม่จำเป็นต้องลงมือดูแลเรื่องอาหารการกินเอง พอถึงเวลากินอาหารหลัวเจินก็จะเร่งเหยียนซิวให้มาเรียกเหมียวอี้ไป ความสัมพันธ์ของทั่งสองฝ่ายนับวันก็ยิ่งสนิทสนมกลมกลืนกัน
วันนี้เหมียวอี้ต้องไปที่ 'หุบเขามังกรหมอบ' เพื่อปล่อยอาชามังกรออกมาเดินเล่น หลัวเจินมาชี้แนะเรื่องสำคัญอย่างละเอียดรอบคอบด้วยตัวเอง นางบอกว่าอยากมอบอาชามังกรตัวหนึ่งให้เหมียวอี้ เพียงแต่กลัวว่าเหมียวอี้จะรังเกียจ
"ไม่รังเกียจ ไม่รังเกียจหรอก" เหมียวอี้โบกไม้โบกมือ เขาอยากได้อาชามังกรมาตั้งนานแล้ว จะไปรังเกียจได้ยังไงกัน
พอมาถึง 'หุบเขามังกรหมอบ' เหมียวอี้จึงได้รู้ถึงสาเหตุที่นางพูดว่า 'รังเกียจ' หลัวเจินชี้ไปยังอาชามังกรตัวหนึ่งที่ทั้งตัวเป็นสีดำเหมืือนถ่าน มันชื่อว่า 'เฮยทั่น' (ถ่านดำ) หลัวเจินเป็นคนตั้งชื่อให้
…………………………


บทที่ 24 สิบพ่าย
"ตัวนั้นเป็นสัตว์พาหนะของประมุขถ้ำ น้องชายอย่าละเลยมันล่ะ"
สิบพ่ายชี้ไปที่อาชามังกรสีเหลืองอร่ามห้าวหาญพิสดารตัวหนึ่ง เขามองดูปฏิฎิกิริยาของเหมียวอี้และเตือนอย่างระมัดระวัง เขาคิดว่าเหมียวอี้คงไม่พอใจที่ได้ด้ำงานต่ำต้อยเช่นนี้
แต่สิ่งนี้ไม่มีปัญหาเลยสำหรับเหมียวอี้ เดิมทีเขาก็สนใจอาชามังกรมากอยู่แล้ว มีโอกาสได้สัมผัสใกล้ชิดถือว่าเป็นสิ่งที่เขารอคอยมานาน
พอเห็นเหมียวอี้ไม่ได้มีท่าทางไม่พอใจ สิบพ่ายก็แอบถอนหายใจเงียบๆ หลักๆ คือกลัวเหมียวอี้จะไม่พอใจจนไปพูดจาเหลวไหล ยุแหย่ให้ให้เฉาติ้งเฟิงมาคิดบัญชีกับพวกเขาสองสามีภรรยา
"ที่จริงก็ไม่ต้องพาอาชามังกรออกไปเลี้ยงทุกวันหรอก เลี้ยงทุกๆ ห้าวันก็พอ อย่างไรซะพวกเราก็ฝึกฝนเป็นหลัก" สิบพ่ายยิ้มแล้วพูดให้รู้สึกสบายใจ
เหมียวอี้พยักหน้า
หลังจากคุยเรื่องอาชามังกรกันอยู่สักพัก เหมียวอี้ถึงได้รู้ว่าเรื่องผู้ช่วยอาชาก่อนหน้านี้ ฮูหยินสิบพ่ายเป็นผู้รับผิดชอบมาตลอด ตอนนี้ก็ถือว่าได้ส่งต่อให้เขาแล้ว
พอส่งต่อเสร็จแล้ว ใบหน้าบึ้งตึงของฮูหยินสิบพ่ายก็หายไป
สิบพ่ายเดินกลับมาเป็นเพื่อนที่ตำหนักฝึกตนของเหมียวอี้ หลักๆ ก็แนะนำสถานการณ์คร่าวๆ ของถ้ำล่องนิภาให้เหมียวอี้ฟัง นี่เป็นสิ่งที่เฉาติ้งเฟิงมอบหมายให้นางทำ
ถ้ำล่องนิภา รวมท่านประมุขถ้ำแล้ว มีทั้งหมดสิบเอ็ดคน ประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุนมีวรยุทธ์บงกชขาวขั้นห้า เฉาติ้งเฟิงรวมทั้งนักพรตระดับบงกชขาวขั้นสามอีกสองท่านเป็นผู้ช่วยฝีมือดีของหยวนเจิ้งคุน สองสามีภรรยาสิบพ่ายก็มีวรยุทธ์บงกชขาวขั้นสามเช่นกัน ยังมีนักพรตระดับบงกชขาวขั้นสองอีกสี่ท่าน มีแค่เหมียวอี้คนเดียวที่เป็นวรยุทธ์ระดับบงกชขาวขั้นหนึ่ง
การจัดแบ่งของ 'ถ้ำ' ระดับทั่วไป ล้วนแบ่งเป็นสิบเอ็ดคน สาเหตุหลักเป็นเพราะเลี้ยงคนจำนวนมากไม่ไหว แต่ละคนที่รับเข้ามา ทุกๆ ปีล้วนต้องแจกจ่ายพลังปรารถนาจากการเซ่นไหว้ของสาวกให้พวกเขา
สองคนนั่งคุยกันอยู่ในศาลาตรงลานบ้าน ฮูหยินสิบพ่ายมาอีกแล้ว ข้างหลังมีสาวน้อยหน้าตาสวยท่าทางประหม่าลนลานเดินตามมาด้วยสองคน
"แม่หนูสองคนนี้ เฉาติ้งเฟิงให้เมืองล่องนิภาส่งมาปรนนิบัติรับใช้เจ้าในชีวิตประจำวัน " ฮูหยินสิบพ่ายพูดกับเหมียวอี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ปรนนิบัติรับใช้ข้า…" เหมียวอี้ประเมินดูสาวน้อยแสนสวยที่ก้มหัวอยู่ครู่หนึ่ง เขายังไม่ค่อยชินกับการถูกปฏิบัติแบบนี้ หลักๆ คือไม่เคยได้สัมผัสใกล้ชิดกับผู้หญิงอย่างเป็นทางการมาก่อน รู้สึกขัดเขินเหมือนเป็นครั้งแรกของเด็กหนุ่ม อดไม่ได้ที่จะหันไปถามสิบพ่าย "เป็นสิ่งที่นักพรตทุกคนล้วนต้องมีใช่มั้ย ? "
ถ้าหากนักพรตทุกคนมีหมด ถ้าอย่างนั้นเขาก็จะยอมเข็นเรือตามน้ำรับสิ่งนี้ไว้ ไม่เช่นนั้นเขาก็คงรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย
สิบพ่ายหัวเราะแบบเก้อเขินเล็กน้อย
ฮูหยินสิบพ่ายพูดประชดเหน็บแนม "พวกเราสองสามีภรรยาจะไปมีชีวิตแบบที่เรียกแม่หนูมาคอยปรนณนิบัติได้ที่ซะที่ไหนกัน ไม่ถูกคนอื่นเรียกใช้ซ้ำไปซ้ำมาก็ถือว่าดีแล้ว"
"..." เหมียวอี้ตะลึงงัน เขาก็ดูออกนะว่าวรยุทธ์ของสองสามีภรรยาคู่นี้เหมือนกับเฉาติ้งเฟิง วรยุทธ์เป็นรองจากท่านประมุขถ้ำเท่านั้น แต่ตำแหน่งเหมือนจะห่างกันไกลมาก แต่เฉาติ้งเฟิงยังคงเรียกใช้สองคนนี้ได้ตามอำเภอใจอยู่
สิบพ่ายเอามือถูจมูก พูดแบบรักษาภาพพจน์ให้ตัวเอง "นักพรตทุกคนในถ้ำล้วนมีหญิงรับใช้สองคน เราสองคนเป็นสามีภรรยากันไงเล่า ถ้ามีหญิงรับใช้อยู่ข้างกายสักสองสามคน แล้วมีวันไหนข้าเกิดอดใจไม่ไหวชอบพวกนางขึ้นมา เราสองสามีภรรยาจะไม่บาดหมางกันหรอกหรือ ข้าก็เลยยกพวกนางให้คนอื่นไปแล้ว"
เหมียวอี้หัวเราะเบาๆ คิดในใจว่าที่แท้ก็กลัวเมีย
ตอนเขากำลังจะรับหญิงรับใช้สองคนนี้ ใครจะรู้ จู่ๆ ฮูหยินสิบพ่ายก็จ้องเขม็ง ชี้ไปที่สิบพ่ายแล้วพูดด้วยนำเสียงเดือดดาล "เจ้าขี้ขลาดไร้น้ำยา เลิกพูดยกหางตัวเองซะที เห็นๆ กันอยู่ว่าโดนคนอื่นดูถูก หญิงรับใช้ที่เขาให้พวกเรามาก็ถูกคนอื่นเก็บเอาไปแล้ว ยังกล้าพูดอีกนะว่ายกให้คนอื่นไป ถ้าเจ้ากล้าแย่งหญิงรับใช้ของคนอื่นมาได้ ต่อให้เจ้าจะไปรักไปชอบอีกสิบคน ข้าก็จะแกล้งทำเป็นไม่เห็น!"
สิบพ่ายยิ้มแบบอ่อนแรง ไม่เอ่ยปากพูดอะไรแล้ว
พอได้ยินเรื่องราวเบื้องหลังมากมายขนาดนี้ เหมียวอี้ตะลึงงัน ทั้งสองเป็นวรยุทธ์บงกชขาวขั้นสาม แต่ไม่มีหญิงรับใช้ ตัวเขาเองคนเดียวเป็นวรยุทธ์ขั้นหนึ่งแต่มีหญิงรับใช้สองคน มันเหมือนกับว่า...เขารีบพูดไกล่เกลี่ย "พี่เฉาดูแลข้าไม่ขาดตกบกพร่อง หญิงรับใช้สองคนนี้ข้าพาไปมอบให้พี่เฉาแล้วกัน"
สองสามีภรรยาสิบพ่ายก็ตะลึงเช่นกัน ในดวงตาฮูหยินสิบพ่ายวาวแสงขยิบตาแล้ว พูดว่า "ในเมื่อเขาส่งมาให้เจ้า ก็รับไว้หน่อยเถอะ มีคนช่วยทำงานเบ็ดเตล็ดอยู่ข้างกาย ช่วยลดความยุ่งยากให้เจ้าได้ไม่น้อย"
เหมียวอี้ส่ายหัว ยืนขึ้นพูดกับหญิงรับใช้ทั้งสอง "ตามข้ามา"
หญิงรับใช้ทั้งสองได้แต่เดินตามหลังเขาอย่างเชื่อฟัง พอสิบพ่ายเห็นอย่างนั้นแล้วก็ร้อนอกร้อนใจตะโกนขึ้นมาทันที "น้องชาย เจ้าไม่ต้อง..."
ฮูหยินสิบพ่ายจ้องเขม็งไปที่สิบพ่าย จนเขาอับอายและหุบปากทันที
สำหรับฮูหยินสิบพ่ายแล้ว การที่คนอื่นเอาหญิงรับใช้ของตัวเองไป ถือว่าเป็นการดูหมิ่นดูแคลนและไม่เห็นหัวพวกเขา นางยากจะทนความอัปยศนี้ได้ แต่ถ้าต้องเก็บสาวน้อยหน้าตาสวยสองคนไว้ข้างกายผู้ชายของนางจริงๆ นางก็ยังไม่วางใจอยู่ดี
รอจนเหมียวอี้นำหญิงรับใช้สองคนจากไปแล้ว ฮูหยินสิบพ่ายเม้มริมฝีปากพูด "เขาไม่อยากเก็บหญิงรับใช้สองคนไว้ข้างกายให้เราสองคนลำบากใจ ถึงได้ส่งพวกนางไป เจ้าหนุ่มนี่ก็ไม่เลวนะ!"
หญิงรับใช้ที่ถูกส่งมาถึงข้างกายนักพรต ชีวิตพวกนางก็ได้เป็นของนักพรตแล้ว นอกจากจะทำงานเบ็ดเตล็ด นักพรตอยากจะทำอะไรกับหญิงรับใช้ก็ย่อมเป็นสิทธิ์ของเขา ดังนั้น ยิ่งมากก็ยิ่งดีเป็นธรรมดา หวังว่าข้างกายจะมีสาวงามมากมายเหมือนเมฆบนฟ้า
ตอนที่เหมียวอี้พาหญิงรับใช้สองคนส่งมาส่งที่ข้างกายเฉาติ้งเฟิง แน่นอนว่าเฉาติ้งเฟิงต้องบ่ายเบี่ยง แต่พอเห็นเหมียวอี้จริงใจแบบนี้ เขาก็รับไว้อย่างเกรงใจรับไว้ ความรู้สึกที่มีต่อเหมียวอี้นอกจากจะเป็นเพราะเฉินเฟยแล้ว เขาก็รู้สึกดีกับเหมียวอี้มากขึ้น เขามาส่งเหมียวอี้ออกข้างนอกด้วยตัวเอง กำชับเหมียวอี้ว่าถ้ามีเรื่องอะไรให้มาหาเขาได้เลย
ระหว่างทางกลับมายังตำหนักฝึกตนของตน เหมียวอี้ค่อยๆ สำนึกได้ว่าขาดหญิงรับใช้ไปสองคนแล้ว ต่อไปอาจจะไม่สะดวกจริงๆ เกรงว่าตนจะต้องลงมือกับงานเบ็ดเตล็ดเองแล้ว อย่างน้อยวรยุทธ์เขาก็ยังไม่ถึงระดับที่สามารถละทิ้งความปรารถนาต่ออาหารการกินได้ ดูท่าทางแล้ว ต่อไปตัวเองจะต้องเหมือนกับตอนฝึกฝนอยู่บนเกาะแล้วล่ะ ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ล้วนต้องลงมือทำด้วยตนเอง
กลับถึงตำหนัก สิบพ่ายยังคงรอเขาอยู่ จูงเหมียวอี้ไปร่วมงานเลี้ยงที่ตำหนักพวกเขาอย่างร่าเริงเบิกบาน
ฮูหยินสิบพ่ายลงมือเตรียมอาหารเลิศรสไว้ต้อนรับหนึ่งโต๊ะ เหมียวอี้ก็ต้องแสดงความขอบคุณฮูหยินสิบพ่ายเป็นธรรมดา
แต่พอเอ่ยคำว่า 'ฮูหยินสิบพ่าย' ออกมา เขาก็เห็นทันทีว่าสีหน้าฮูหยินสิบพ่ายไม่ค่อยพอใจแล้ว เหมียวอี้จึงถามถึงสาเหตุ "เหมือนฮูหยินจะไม่ชอบให้ข้าเรียกท่านว่า 'ฮูหยินสิบพ่าย' หรือว่ามีตรงไหนที่ทำให้ไม่พอใจหรือเปล่า?"
"เจ้าไม่รู้สถานการณ์ภายใน ข้าก็โทษเจ้าไม่ได้หรอก" ฮูหยินสิบพ่ายเองก็ไม่ได้ปิดบังเขา เพราะเรื่องพวกนี้ ไม่้ช้าก็เร็วเหมียวอี้ก็ต้องรู้อยู่ดี แทนที่จะให้เขารู้ตอนหลังแล้วมาดูถูก ไม่สู้ยอมรับด้วยตัวเองดีกว่า นางค่อยๆ เล่าความจริงออกมาทีละอย่าง
แท้จริงแล้ว 'สิบพ่าย' เป็นชื่อเรียกที่เยาะเย้ยน่าอับอายโดยสิ้นเชิง ชื่อเดิมของสิบพ่ายคือเหยียนซิว และชื่อเดิมของฮูหยินสิบพ่ายก็คือหลัวเจิน
สองคนนี้อาวุโสที่สุดในถ้ำล่องนิภา ประมุขถ้ำและสมาชิกของถ้ำล่องนิภาเปลี่ยนมาคนแล้วคนเล่า มีเพียงสองคนนี้ที่อยู่ที่นี่ตลอด
ทุกครั้งที่มีศัตรูข้างนอกบุกเข้าโจมตีถ้ำล่องนิภา สองสามีภรรยาไม่ได้พยายามทุ่มเทลงแรง พอกำลังคนของถ้ำนี้ต่อสู้แพ้ สองสามีภรรยาก็ยอมจำนน และหยวนเจิ้งคุน ประมุขถ้ำถ้ำล่องนิภาคนปัจจุบัน ก็เพิ่งจะพิชิตถ้ำล่องนิภาได้เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เพิ่งจะยึดครองอาณาบริเวณถ้ำล่องนิภาได้
เพื่อปกป้องตนเอง สองสามีภรรยาจึงยอมจำนนต่อหยวนเจิ้งคุนอีกครั้ง และนี่ก็เป็นการยอมจำนนครั้งที่สิบของสองสามีภรรยาคู่นี้
การยอมจำนนของสองคนนี้เรียกได้ว่าเป็นที่มาชื่อเรียก ในถ้ำล่องนิภานี้ ทุกคนดูหมิ่นดูแคลนพวกเขา เรียกทั้งสองแบบหยอกล้อให้อับอายว่า 'สิบพ่าย' กับ 'ฮูหยินสิบพ่าย'
…………………………


บทที่ 27 ลูกแก้วพลังปรารถนา
เกล็ดหิมะล่องลอย ทุกอย่างกลายเป็นสีขาว
นี่เป็นฤดูหนาวแรกตั้งแต่เขามาถึงถ้ำล่องนิภา ในที่สุดเหมียวอี้ก็ได้เข้าตำหนักใหญ่ล่องนิภาอีกครั้ง ครั้งนี้คนมากันพร้อมหน้าพร้อมตา ในที่สุดเขาก็ได้รู้จักกับสมาชิกถ้ำล่องนิภาทุกคน
ที่สมาชิกมากันครบ ก็เพราะว่าวันนี้ พลังปรารถนาที่เก็บรวบรวมจากเมืองล่องนิภา ได้ส่งมาให้พวกเขาแล้ว ทุกคนต้องการมารับ 'เสบียง' ในส่วนของตน คนที่เก็บตัวอยู่อย่างสันโดษก็รีบออกมาเช่นกัน
สาเหตุที่ทุกคนเต็มใจถูกควบคุม ก็เพราะเฝ้ารอวันนี้ของทุกปี
ประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุน ประมุขถ้ำ ประกาศต่อทุกคนเรื่องผลการเก็บเกี่ยวของเมืองล่องนิภาในปีนี้ ประชากรหนึ่งแสนกว่าคน เก็บรวบรวมลูกแก้วพลังปรารถนาได้ร้อยกว่าลูก
แปดส่วนในนั้นต้องมอบให้ผู้ที่ระดับสูงกว่า จึงเหลือไว้เพียงสองส่วนให้ถ้ำนี้ เป็นลูกแก้วพลังปรารถนาประมาณยี่สิบลูก
เหมียวอี้เคยฟังจากเหยียนซิวตั้งนานแล้ว ลูกแก้วพลังปรารถนาที่เก็บรวบรวมได้ในแต่ละปี นอกจากสองส่วนที่จะเหลือไว้สำหรับถ้ำนี้สองส่วนแล้ว ในจำนวนแปดส่วนนั้นที่เหลือก็จะแบ่งมอบแด่ประมุขขุนเขาหนึ่งส่วน ประมุขจวนหนึ่งส่วน ประมุขตำหนักหนึ่งส่วน ประมุขปราสาทหนึ่งส่วน และให้ท่านทูตอีกหนึ่งส่วน อีกสามส่วนที่เหลือต้องมอบให้ปราชญ์เซียนมู่ฝานจวินทั้งหมด
ที่อาณาบริเวณของปราชญ์เซียนอีกห้าท่านก็ทำแบบนี้เช่นกัน ถ้าใครกล้าทำลายกฎฏเกณฑ์นี้ ก็เหมือนคิดฝันลมๆ แล้งๆ อยู่ลำพัง ตายสถานเดียวแน่ท้นอน ซ้ำยังตายแบบน่าอนาถอีกด้วย จะถูกพวกเขาใช้วิธีเชือดไก่ให้ลิงดู
สรุปก็คือไม่ว่าใครจะแย่งชิงอาณาบริเวณของใครได้ ลูกแก้วพลังปรารถนาที่มอบให้เบื้องบนก็ไม่น้อยลง
สองส่วนที่เหลือไว้ให้ถ้ำนี้ เป็นลูกแก้วพลังปรารถนาประมาณยี่สิบลูก เฉาติ้งเฟิงและนักพรตระดับบงกชขาวขั้นสามอีกสามคน เป็นผู้ช่วยฝีมือดีของท่านประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุน จะได้รับคนละสองลูก ส่วนอีกเจ็ดคนที่เหลือรวมทั้งเหมียวอี้ จะได้รับเพียงคนละหนึ่งลูก
ผู้ที่ได้วรยุทธ์บงกชขาวขั้นสองคนอื่นๆ คงไม่สิทธิ์จะพูดอะไรได้ เหมียวอี้เองก็เช่นกัน แต่เหยียนซิวกับหลัวเจินรู้สึกคับอกคับใจเล็กน้อย เพราะทั้งสองก็เป็นนักพรตบงกชขาวขั้นสามเช่นกัน แต่ไม่มีใครสนใจความอยุติธรรมที่พวกเขาได้รับอยู่ดี จึงทำได้เพียงอดทนต่อไป
ลูกแก้วพลังปรารถนาที่เหลือสิบลูก ส่งกลับคืนประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุนทั้งหมด แต่ตามที่เหยียนซิวบอก ปกติแล้วประมุขถ้ำก็ไม่สามารถกลืนลงไปทั้งหมดได้ จะเหลือไว้ไม่กี่ลูกเพื่อทำเป็นของรางวัล ยกตัวอย่างเช่น คนที่ทำงานแล้วมีความดีความชอบก็ต้องได้รับรางวัล ไม่เช่นนั้นต่อไปก็จะไม่มีใครอยากทุ่มเททำงานอีก
คนส่วนใหญ่ที่ได้ 'เสบียง' มาล้วนเบิกบานใจ มีเพียงหลัวเจินที่หัวเราะไม่ออก ดูจากท่าทางอึดอัดใจของนาง คงจะได้น้อยไป
พอเหมียวอี้กลับมาถึงตำหนักฝึกตนของตน เขานั่งขัดสมาธิแล้วมองที่ลูกแก้วพลังปรารถนาขนาดเท่าเม็ดข้าวสารตรงระหว่างนิ้วของตัวเอง มันวาวใสเหมือนผลึกแก้ว เปล่งแสงสีขาวสลัวออกมา
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นว่าลูกแก้วพลังปรารถนาหน้าตาเป็นเช่นไร ตามที่เหยียนซิวบอก ลูกแก้วพลังปรารถนาที่ขนาดเท่าเม็ดข้าวสารนี้ เป็นก้อนผลึกพลังปรารถนาของสาวกหนึ่งพันคนในเวลาหนึ่งปี
ลูกแก้วพลังปรารถนาที่รวบรวมจากคนหนึ่งหมื่นคนในเวลาหนึ่งปีมีขนาดเท่าไข่มุก ถ้ารวบรวมจากหนึ่งแสนคน ก็จะมีขนาดเท่าไข่นกกระทา ในสถานการณ์ทั่วไป ลูกแก้วพลังปรารถนาที่เก็บรวบรวมได้มีขนาดใหญ่ได้มากสุดเท่ากับไข่นกกระทา จะใหญ่เกินไปไม่ได้
เหมียวอี้อดทนรอไม่ไหว อยากจะทดลองสรรพคุณของลูกแก้วพลังปรารถนาที่ตัวเองใฝ่ฝันมาแสนนาน เขาอ้าปากแล้วนำมันใส่เข้าไป จากนั้นใช้อิทธิฤทธิ์กระตุ้น
พอกลั่นกรอง เหมียวอี้สัมผัสได้ถึงความร้ายกาจของเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาที่แฝงอยู่ในลูกแก้วพลังปรารถนาทันที นี่คือจิตฟุ้งซ่านเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาขอคนหนึ่งพันกว่าคน ได้แก่ ดีใจ โกรธ เศร้า กลัว รัก เกลียด ปรารถนา และอารมณ์ด้านลบต่างๆ โจมตีจนเขาเกือบป้องกันสภาพจิตใจตนเองไว้ไม่ได้
เขาได้ขอให้เหยียนซิวสอนวิธีกลั่นกรองตั้งนานแล้ว เขาใช้อิทธิฤทธิ์ทำให้จิตฟุ้งซ่านต่างๆ กระจัดกระจายออกไปทันที แล้วแยกพลังปรารถนาที่จริงใจที่สุดออกมา เพื่อกลั่นกรองไว้ให้ตนเองใช้ พลังปรารถนาที่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของมวลชนนี้ใช้เพื่อเรียกรวมจิตวิญญาณระหว่างฟ้าและดิน
ชั่วพริบตาเดียว เขาสัมผัสได้ทันทีถึงจิตวิญญาณที่ปกติแล้วต้องค่อยๆ ผ่านการกรองจากอากาศเข้าสู่ร่างกาย คิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้มันจะรวมตัวกันแล้วมุ่งมาที่เขา ถูกเขาดูดซับเข้ามาเหมือนกับกระแสน้ำที่ไหลริน รวดเร็วกว่าปกติไม่รู้ตั้งกี่เท่า
เหมียวอี้สัมผัสได้ถึงอานุภาพของลูกแก้วพลังปรารถนา เขาตื่นเต้นดีใจสุดขีด มิน่าล่ะนักพรตทั่ว้วทั้งใต้หล้าถึงพากันอยากได้ลูกแก้วพลังปรารถนา มหัศจรรย์มากจริงๆ
หืม!
ระหว่างที่อยู่ในขั้นตอนกลั่นกรองลูกแก้วพลังปรารถนา เหมียวอี้ก็พบปรากฏการณ์ประหลาดเรื่องหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าวิทยายุทธ์ 'อัคนีดารา' ที่ตัวเองฝึกฝนไว้ จะสามารถเผาจิตฟุ้งซ่านในเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาของคนจำนวนมากหมดเกลี้ยงไปได้โดยตรง ไม่รู้เร็วกว่าวิธีแยกออกแล้วขับไล่ที่เหยียนซิวสอนตั้งกี่เท่า
เขากลัวว่าจะเป็นภาพลวงตา จึงทดลองใช้ทั้งสองวิธีเปรียบเทียบกัน เพื่อให้แน่ใจถึงประสิทธิภาพเหนือชั้นของ 'อัคนีดารา' อีกครั้ง
เหมีวอี้หยุดใช้อิทธิฤทธิ์อย่างรวดเร็ว เขาคายลูกแก้วพลังปรารถนาในปากออกไว้ที่ฝ่ามือ ลุกขึ้นเพื่อจะไปถามเหยียนซิวให้เข้าใจ ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่
และตอนนี้เอง ลูกประคำสีเขียวเข้มที่ห้อยอยู่บนคอเขาก็เปล่งแสงจางๆ ออกมา
เหมียวอี้หยุดก้าวเท้า จู่ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องที่เหล่าไป๋่เคยกำชับเป็นพิเศษตั้งใจถ่ายทอดให้ครั้งแล้วครั้งเล่าตอนที่อยู่บนเกาะ
หนึ่งคือห้ามให้วิทยายุทธที่์ฝึกฝนรั่วไหลออกไป สองถ้าพบว่า 'อัคนีดารา' ทำให้เกิดเรื่องแปลกประหลาดอะไรกับพลังปรารถนาก็ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด
เหล่าไป๋บอกว่าสาเหตุที่มหาเซียนที่เขารับใช้อยู่ถูกบังคับให้ใช้ชีวิตที่เหลือบนเกาะจนแก่ตาย ก็เพราะทำให้ความลับรั่วไหลออกไป เหมือนกับว่ามีคนต้องการบังคับให้ท่านมหาเซียนส่งมอบวิทยายุทธ์ที่ฝึกฝนให้กับเขา ส่วนสาเหตุเพราะอะไรนั้น เหล่าไป๋ไม่ทราบแน่ชัด
เหมียวอี้หัวใจเต้นแรงอยู่ครู่หนึ่ง สำนึกได้รางๆ แล้วว่าทำไมจึงมีคนบังคับมหาเซียนท่านนั้นให้ถ่ายทอดวิทยายุทธ์ออกมาให้
ตามหลักการของเหยียนซิว ดูจากวรยุทธ์ของเหมียวอี้ หากอยากจะกลั่นกรองลูกแก้วขนาดเท่าเม็ดข้าวนี้คาดว่าต้องใช้เวลาหนึ่งปี แต่ตามวิธีการที่เขาเผาเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาทิ้งไปไปเมื่อสักครู่นี้ เขาไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานเลย
หรือพูดได้อีกอย่างหนึ่งคือ ขอเพียงตนเองมีลูกแก้วพลังปรารถนาเพียงพอเพื่อนำมากลั่นกรอง แล้วอาศัยวิชาที่ตัวเองฝึกฝนมา ก็จะสามารถเพิ่มพูนวรยุทธ์ได้รวดเร็วกว่าคนอื่น…
ในความฮึกเหิมดีใจก็ยังมีความไม่แน่ใจอยู่ เขาต้องการทดลองให้แน่ใจอีกครั้ง...
สามเดือนต่อมา หิมะที่พอกพูนอยู่ในป่าเขาละลายหมดแล้ว ลูกแก้วพลังปรารถนาก็ถูกใช้ลงในปากเหมียวอี้จนหมดเช่นกัน
ไม่ต้องใช้เวลาหนึ่งปีเหมือนที่เหยียนซิวบอก เขาใช้เวลาไปเพียงสามเดือน อีกทั้งยังอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่เขาต้องหยุดพักเป็นช่วงๆ เพื่อออกไปดูแลอาชามังกรด้วย
วรยุทธ์ของเขาเองเลื่อนขั้นขึ้นเยอะมากอย่างรวดเร็ว นึกไม่ถึงเลยว่าลูกแก้วพลังปรารถนาขนาดเท่าเม็ดข้าวสารลูกเดียวจะทำให้เขาประหยัดเวลาฝึกฝนไปแล้วห้าปี
ตอนแรกเหล่าไป๋บอกว่าเขาต้องใช้เวลาถึงยี่สิบปีจึงจะก้าวสู่ระดับบงกชขาวขั้นสองได้ จนถึงตอนนี้เขาได้ฝึกฝนไปห้าหกปีแล้ว ตอนนี้ร่นเวลาให้สั้นไปได้อีกห้าปี นั่นก็หมายความว่าใช้เวลามากสุดไม่เกินสิบปี เขาก็สามารถก้าวเข้าสู่บงกชขาวขั้นสองได้แล้ว สำหรับลูกแก้วพลังปรารถนา ก็ใช้ขนาดเท่าเม็ดข้าวเพียงสองลูกเท่านั้น
เหมียวอี้รู้สึกเลือดร้อนเดือดพล่าน หากเขามีลูกแก้วอีกสองลูก ใช้เวลาเพียงหกเดือนก็เลื่อนขั้นวรยุทธ์เป็นบงกชขาวขั้นสองได้แล้ว
หลังจากที่ตื่นเต้นดีใจ เขาก็สงบลง พบว่าตัวเองคิดฝันมากไป หนึ่งปีได้รับลูกแก้วพลังปรารถนาแค่เพียงหนึ่งลูก ต้องใช้เวลาสองปีจึงจะได้สองลูกตามใจปรารถนา เวลาที่ต้องใช้เพื่อรอคอย เมื่อนำมาหักลบกับปาฏิหาริย์ของวิทยายุทธที่เขาฝึกแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับการใช้เวลากลั่นกรองสองปีตามที่เหยียนซิวบอก...
ตอนที่เหมียวอี้กำลังคิดไม่ตกว่าจะได้ลูกแก้วพลังปรารถนาเพิ่มขึ้นได้อย่างไร นักพรตบงกชขาวขั้นสามอีกสองท่านของถ้ำล่องนิภา หลี่ซิ่นกับซุนเจียวเจียวขี่อาชามังกรพุ่งถลันเข้ามาที่ประตูหลัก พุ่งมาหยุดอยู่ตรงตำหนักใหญ่ล่องนิภา ทั้งสองกระโจนลงจากอาชามังกร ก่อนจะเดินหายเข้าไปในตำหนักใหญ่
"หลีกไป!" ซุนเจียวเจียวปัดหญิงรับใช้สองคนที่ออกมาต้อนรับออกไปให้พ้นทาง
ทั้งสองเหมือนจะมีเรื่องด่วน เขาไม่ไว้หน้าแม้แต่หญิงรับใช้ของท่านประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุน เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ในสถานการณ์ปกติ
ทำให้หยวนเจิ้งคุนที่กำลังนั่งขัดสมาธิฝึกฝนอยู่ที่ตำหนักด้านหลังสะดุ้งตกใจ เขาหยุดสิ่งที่ทำอยู่แล้วยืนขึ้น เห็นทั้งสองคนถลันเข้ามาเองโดยตรง ก็พอจะเดาได้รางๆ ว่ามีเรื่องไม่ดีบางอย่าง
…………………………


บทที่ 26 เฮยทั่น
ตัวดำไปหน่อยน่ะไม่เป็นไร แต่ที่สำคัญก็คืออาชามังกรตัวนี้อ้วนเหมือนหมู อาชามังกรตัวอื่นก็เหมือนม้าปกติทั่วไป นอนหลับอยู่ในท่ายืน มีเพียง 'เฮยทั่น[1]' ที่ทำตัวต่างจากพวก ไม่นึกเลยว่ามันจะเอนกายลงนอน
แต่สิ่งที่ทำให้พูดไม่ออกยิ่งกว่านี้คือ 'เฮยทั่น' ขี้เกียจมาก ขณะที่อาชามังกรตัวอื่นพอวิ่งก็จะก็รวดเร็วปานฟ้าผ่า มีแต่เจ้า 'เฮยทั่น' ที่กลับยังเกียจคร้านเฉยชา วิ่งช้าๆ เนิบๆ ความเร็วไม่ต่างจากม้าธรรมดาทั่วไปเลย ตีกระตุ้นให้วิ่งก็ไร้ประโยชน์
'เฮยทั่น' เป็นตัวหนึ่งในฝูงอาชามังกรที่ประมุขถ้ำถ้ำล่องนิภาเสาะหาและรวบรวมมาไว้เมื่อสิบปีก่อน พวกเพื่อนๆ มันถูกนักพรตเลือกไปหมดแล้ว มีแต่เจ้าตัวนี้ที่ไม่ได้เรื่อง จะขี่มันไม่สู้ขี่ม้าธรรมดาดีกว่า เจ้าตัวนี้ยังถือว่าเป็นอาชามังกรด้วยเหรอ?
ไม่มีนักพรตคนไหนชื่นชอบมัน ต่างพากันหลบมันให้ไกล กลัวว่าจะถูกยัดเยียดมาแก้ขัดให้ตนเอง
คนขี้เกียจก็มีโชคดีของตัวเอง อาชามังกรขี้เกียจก็มีโชคดีของอาชามังกรเช่นกัน พวกม้าประเภทเดียวกับมันต่างก็เปลี่ยนไปตัวแล้วตัวเล่า ไม่รู้ว่าที่ต่อสู้ตายไปพร้อมกับเจ้าของมีตั้งเท่าไรต่อเท่าไรแล้ว มีเพียงเจ้าตัวนี้ เนื่องจากทุกคนมองไม่เห็นค่ามัน จึงได้รอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งแล้วครั้งเล่า คิดไม่ถึงว่าจะมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้
คำกล่าวที่ว่า พวกคนนิสัยเหมือนกันมักจรวมตัวอยู่ด้วยกัน ก็คงจะเป็นเพราะ 'เฮยทั่น' มีนิสัยคล้ายคลึงกับเหยียนซิวอยู่บ้าง หลัวเจินจึงพลอยถือโอกาสดูแล 'เฮยทั่น' มาตลอดจนถึงตอนนี้ ไม่เช่นนั้นนางก็คงทิ้งมันไปนานแล้วเพื่อประหยัดอาหารหรือไม่ก็เพื่อลดภาระ
ดังนั้นความสัมพันธ์ของ 'เฮยทั่น' และหลัวเจินจึงสนิทสนมกันมาก พอเห็นหลัวเจินเข้ามาที่ 'หุบเขามังกรหมอบ' มันก็ร้องฮี้ลากเสียงยาวและกระโดดขึ้นมาจากพื้นทันที โยกร่างกายอ้วนตุ้ยนุ้ยเข้ามาใกล้หลัวเจินและใช้หัวถูกระแซะนาง
"นี่คือ..." เหมียวอี้มองดูอาชามังกรตัวอื่นที่ฮึกเหิมห้าวหาญ แล้วก็มองร่างกายที่ 'ยิ่งใหญ่' ของเจ้า 'เฮยทั่น' ถ้าไม่สังเกตดีๆ อาจจะเข้าใจผิดว่าเป็นหมูป่ายักษ์ได้ เขาจำต้องจะยิ้มทื่อๆ แล้วพูดว่า " มันพิเศษจริงๆ เลยนะ "
เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี อาชามังกรตัวนี้ลบล้างภาพอาชามังกรในความทรงจำของเขาไปโดยสิ้นเชิง อ้วนเกินไปจริงๆ แต่จะว่าไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะความพิเศษพิสดารของมัน คงจะไม่ตกมาถึงมือเขาได้
หลัวเจินไม่มั่นใจเล็กน้อย จึงลองถามดู "ไม่มีใครต้องการมัน เดิมทีก็เป็นตัวที่เกินมาอยู่แล้ว ถ้าเจ้าต้องการมัน ก็ไม่ต้องผ่านความยินยอมของประมุขถ้ำ "
"อย่างไรเสียข้าก็ไม่มีพาหนะ มีไว้ก็ดีกว่าไม่มีนะ " เหมียวอี้หัวเราะ
"มันยังมีข้อเสียออีกอย่างหนึ่ง " หลัวเจินเหมือนจะอายแทน 'เฮยทั่น' เล็กน้อย " เจ้าคงจะรู้นะว่าอาชามังกรทุกตัวเป็นสัตว์ที่กินทั้งพืชและเนื้อ "
เหมียวอี้พยักหน้า "อันนี้ข้ารู้"
หลัวเจินพูดแบบขาดความมั่นใจเล็กน้อย "เฮยทั่นมันกินแต่เนื้อไม่กินพืช"
"งั้นก็จัดการง่ายเลยสิ" เหมียวอี้หัวเราะ" ถ้าข้าจำไม่ผิด อาหารของอาชามังกรพวกนี้ล้วนส่งมาโดยคนที่เมืองล่องนิภาใช่มั้ย?"
"ใช่แล้ว" หลัวเจินเองก็อดส่ายหัวไม่ได้ พูดอย่างไม่อ้อมค้อมว่า "สัตว์ที่ 'เฮยทั่น' กินก็มีแต่สัตว์น้ำประเภทปลาและกุ้งนะ มันไม่กินพวกเนื้อเป็ดเนื้อไก่ที่อยู่บนบก ปลากับกุ้งยิ่งสดมันก็ยิ่งชอบ"
เหมียวอี้จ้องเฮยทั่นแล้วอึ้งไป รูปร่างหน้าตาเป็นแบบนี้ ยังมีสิทธิ์มาเลือกอาหารกินอีกหรอ?
"ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องฝืน ความสัมพันธ์ของเจ้ากับเฉาติ้งเฟิงดี ถ้ามีโอกาสเขาต้องช่วยหาอาชามังกรให้เจ้าสักตัวแน่ เพียงแต่ข้าดูแลมันมาหลายปีแล้ว ก็เลยผูกพันอยู่บ้าง ตอนนี้เจ้ารับหน้าที่ผู้ช่วยอาชาต่อแล้ว ข้าหวังว่าเจ้าจะถือโอกาสดูแลมันสักหน่อย"
"ไม่มีปัญหา มอบให้ข้าเถอะ...ข้าลองขี่มันได้มั้ย?"
เหมียวอี้ชี้ไปที่ 'เฮยทั่น' อยากจะสัมผัสความรู้สึกตอนขี่มัน
แน่นอนว่าต้องได้ ถ้าแค่ขี่ยังไม่ให้ขี่ ถ้าอย่างนั้นเรื่องที่จะยก 'เฮยทั่น' ให้เหมียวอี้ก็คงแค่พูดล้อเล่น
"เฮยทั่น!" หลัวเจินตบที่ตัวมัน
อาชามังกรโดยทั่วไป ถ้าเจ้าของมันยังมีชีวิตอยู่ มันจะไม่ยอมรับเจ้าของคนที่สอง นอกเสียจากเจ้าของจะตายไปแล้ว เนื่องจากสัตว์อสูรประเภทนี้จะสัมผัสได้ถึงความเป็นความตายของเจ้าของ ดังนั้นโดยปกติแล้วจึงไม่ยอมให้คนอื่นนอกจากเจ้าของขี่ตัวเอง
แต่ 'เฮยทั่น' ว่านอนสอนง่าย เหมือนมันจะไม่เต็มใจเล็กน้อย แต่พอหลัวเจินเอ่ยปาก มันก็ทำได้เพียงบิดตัวให้เหมียวอี้ขึ้นขี่อย่างสะดวกสบาย
เหมียวอี้ไม่พูดจาอะไร พลิกตัวขึ้นขี่ม้า
หนวดสัมผัสสองเส้นตรงขนแผงสีดำขลับที่คอของ 'เฮยทั่น' ยื่นออกมาติดกับตัวมัน และดูดซับรวมกับต้นขาของเหมียวอี้
เหมียวอี้สัมผัสได้ทันทีถึงความรู้สึกขี้เกียจเซื่องซึมที่ถูกส่งผ่านมาจากหนวดสัมผัสของ 'เฮยทั่น' เหมือนกับกำลังถามว่าจะไปไหน?
เหมียวอี้รู้ได้ถึงความแปลกใหม่ทันที ที่แท้ก็สื่อสารกับอาชามังกรได้แบบนี้จริงๆ ด้วย แถมไม่ต้องใช้เชือกบังเหียน ลดความยุ่งยากไปได้ไม่น้อย เขาแหงนหน้ามองออกไปข้างนอกหุบเขามังกรหมอบ
'เฮยทั่น' เข้าใจได้ มันขยับขาทั้งสี่ทันที กีบเท้าที่ใหญ่เหมือนหม้อดินกระทืบเหยียบลงพื้น แสดงความความกระฉับกระเฉง เพียงแต่ไม่กล้าคุยอวดความเร็ว เพราะเกียจคร้านเฉยชาเล็กน้อย
นี่ยังวิ่งได้ไม่เร็วเท่าม้าธรรมดาเลย เหมียวอี้ใช้กระแสจิตเร่งให้เร็วขึ้นทันที
แต่ทว่า เร่งไปก็ไร้ประโยชน์ เจ้าจะชอบขี่หรือไม่ชอบขี่มันก็เร็วได้เท่านี้แหละ
หลังจากทรมานอยู่ครึ่งวัน สีหน้าเหมียวอี้ก็หม่นหมองเหมือนฟ้าครึ้ม เขารู้สึกว่าหลัวเจินพูดถึง 'เฮยทั่น' ในแง่ดีเกินไปหน่อย ความเร็วเท่านี้เนี่ยนะที่เรียกว่าไม่ต่างจากม้าธรรมดา? แค่ตอนขึ้นเนินเขายังลื่นเลย...
ในที่สุดเหมียวอี้ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมจึงไม่มีใครต้องการไอ้เจ้าสัตว์ตัวนี้ มันทำตัวนอกคอกจริงๆ ไม่มีสำนึกถึงความเป็นอาชามังกรเลยสักนิด เลี้ยงเปลืองอาหารจริงๆ นอกจากจะเอาแต่กินแล้ว มันยังเลือกกินแต่ของดีๆ อีกต่างหาก
พอขี่วนได้หนึ่งรอบ เหมียวอี้ก็ลงจากม้าแล้วยิ้มทื่อๆ กับหลัวเจินพลางพูดว่า "ก็ไม่เลวนะ…ใช่ว่ามันจะไม่มีข้อดี ร่างกายอ้วนท้วนของมันพอวิ่งแล้วสั่นๆ ตอนนั่งไม่เจ็บก้นเลยสักนิด" เขาพยายามช่วยหาข้อดีอย่างหนึ่งให้ 'เฮยทั่น' เพื่อเห็นแก่หน้าหลัวเจิน
เหมียวอี้ช่างมีจิตใจที่ดีงาม หลัวเจินอายจนหน้าแดงอยู่ตรงนั้น เตะ 'เฮยทั่น' สองทีแล้วพูดว่า "เจ้าม้าไร้ประโยชน์!"
ผลลัพธ์ก็คือ 'เฮยทั่น' ยังทำท่าทางเหมือนตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์ไร้ความผิด ร้องคลอเคลียอยูุ่่ข้างๆ ตัวหลัวเจิน
เหมียวอี้อดไม่ได้ที่กลอกตามองบน รู้สึกว่ามันเข้าใจนิสัยมนุษย์...
ดูออกเลยว่าความสัมพันธ์ของหลัวเจินกับ 'เฮยทั่น' สนิทสนมลึกซึ้งจริงๆ นางกลับมาเตรียมสุราอาหารเลิศรสไว้เต็มโต๊ะด้วยตัวเอง ขอให้เหมียวอี้อย่าถือสา 'เฮยทั่น' อีกครั้ง
"แค่ก…" เหล้าที่อยู่ในปากเหยียนซิวพุ่งออกมาตรงนั้น เขาจ้องฮูหยินแล้วถามว่า "เจ้าเอา 'เฮยทั่น' ที่แม้แต่ตัวเองยังไม่อยากขี่ให้น้องเหมียวอี้เหรอ?"
หลัวเจินตอบด้วยสีหน้าบูดบึ้ง "ดื่มเหล้าแล้วทำไมไม่หุบปากไปซะ ? "
"ฮ่าๆ..." เหยียนซิวกลั้นไว้ไม่อยู่จริงๆ เขาเอามือลูบท้องที่หัวเราะจนเกร็งไปหมด พอจะจินตนาการปฏิกิริยาของเหมียวอี้หลังจากขี่ 'เฮยทั่น' ได้
หลัวเจินรีบคว้าสามีตัวเองมาหยิกบิดแรงๆ ทันที "มันยังมีประโยชน์กว่าคนขี้ขลาดอย่างเจ้าซะอีก..."
แต่ละวันค่อยๆ ผ่านไป เหมียวอี้ใช้ชีวิตที่ถ้ำล่องนิภาอย่างสงบเงียบ ทำได้ดีทั้งการฝึกฝนและดูแลอาชามังกร มีเฉาติ้งเฟิงคุ้มครองอยู่ ไม่มีใครกล้าทำอะไรเขา กลับเป็นสองสามีภรรยาเหยียนซิวที่ถูกเรียกใช้ไปนู่นมานี่เพื่อให้ทำงานเบ็ดเตล็ดต่อไป หลัวเจินที่ถูกรังแกกดขี่ กลับมา ก็ระเบิดอารมณ์ด่าเหยียนซิวว่าขี้ขลาดไร้ประโยชน์ทันที
บางครั้งบางคราวเฉาติ้งเฟิงก็มาดูเขา รวมทั้งสองสามีภรรยาเหยียนซิวด้วย นอกจากสามคนนี้แล้ว คนทั้งถ้ำล่องนิภาเหมือนจะลืมไปแล้วว่าถ้ำนี้ยังมีเขาอยู่อีกคน
หลังจากที่เขาพบประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุนตอนที่เพิ่งเข้ามาถ้ำล่องนิภาตอนแรกครั้งนั้น เหมียวอี้ก็ไม่เคยพบเขาอีกเลย ได้ยินมาว่าเขาเก็บตัวเพื่อฝึกฝน
นอกจากคนอื่นๆ ที่เก็บตัวฝึกฝนอยู่อย่างสันโดษ แม้แต่สมาชิกที่อยู่ถ้ำเดียวกัน เหมียวอี้ยังรู้จักไม่หมดเลย พวกที่เหลือก็ได้พบหน้าเขาแค่ตอนจะใช้อาชามังกรออกไปข้างนอกเท่านั้น โดยปกติถ้าในถ้ำมีเรื่องจริงจังอะไรก็จะไม่เรียกใช้เขา พวกเขาคงรังเกียจที่เหมียวอี้มีวรยุทธ์ต่ำเกินไป ไม่รู้จะส่งไปใช้ประโยชน์อะไรได้ พออยากจะเรียกมาใช้ทำงานเบ็ดเตล็ด เฉาติ้งเฟิงก็คอยปกป้องเขาอยู่ ต้องเกรงใจและไว้หน้าเฉาติ้งเฟิง
เหมียวอี้มีความรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งลืมเลือน เขาจึงเดินหน้าฝึกฝนและดูแล 'เฮยทั่น' อาชามังกรที่ตัวกลมเหมือนหมูอ้วนต่อไป
…………………………
^1 黑炭 เฮยทั่น แปลว่า ถ่านดำ


บทที่ 28 กลศึกแห่งหลี่ซิ่น
ขณะนี้ถ้ำล่องนิภาเป็นหนึ่งในสิบถ้ำใต้บัญชาของประมุขตู้ฉางสิงแห่งยอดเขาเจิ้นไห่ หลายวันก่อนเจิ้นไห่ซานเขาเจิ้นไห่ได้ส่งข่าวสารให้แก่ประมุขที่อยู่ใต้บัญชา ว่าการบำเพ็ญของท่านประมุขหยางชิ่งแห่งยอดเขาเส้าไท่ได้สำเร็จถึงขั้นบงกชเขียวขั้นห้าแล้ว อาจจะเป็นไปได้ว่าอยากจะยึดอำนาจของเจ้าสำนักต่างๆ จึงได้สั่งการให้ประมุขแห่งถ้ำต่างๆ ติดตามความเคลื่อนไหวอย่างกระชั้นชิด
เพราะเหตุนี้หยวนเจิ้งคุนจึงได้ส่งผู้รับใช้ที่มีฝีมือสองคนคือหลี่ซิ่นและซุนเจียวเจียวล่วงหน้าเพื่อไปสืบหาข้อมูล
ยามนี้เห็นขณะนั้นได้มีคนทั้งสองวิ่งเข้ามาอย่างเสียมารยาท คาดการณ์ได้ว่าต้องมีการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง แบบกรกะทันหันอย่างแน่นอน จิตใจเขาหนักอึ้งสงบ และ กล่าวว่า "สถานการณ์เป็นเช่นไร? หยางชิ่งฟังคำได้เรียกตัวหรือไม่?"
ไม่ว่าจะเป็นประมุขตู้ฉางสิงแห่งยอดเขาเจิ้นไห่ หรือประมุขหยางชิ่งแห่งยอดเขาเส้าไท่ ต่างก็รับใช้ประมุขหลูอวี้แห่งจวนหนานเสวียนทั้งนั้น
การบำเพ็ญของหยางชิ่งได้สำเร็จถึงขั้นบงกชเขียวขั้นห้า ประมุขหลูอวี้จึงสัมผัสได้ถึงการคุกคาม และก็ได้ส่งคำประกาศิตให้หยางชิ่งมารับใช้ตนเอง ซึ่งแท้จริงแล้วไม่ได้มีเจตนามากกว่าการทำให้หยางชิ่งหมดอำนาจ และแยกหยางชิ่งกับกองกำลังของเขาออกจากกัน
ประมุขขุนเขาทั้งหมดภายใต้จวนหนานเสวียนต่างก็เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ ดูว่าหยางชิ่งจะรับคำประกาศิตหรือไม่ ถ้าหากรับคำประกาศิต จะแสดงให้เห็นว่าหยางชิ่งไร้ซึ่งความทะเยอทะยานและจุดหมาย ทุกคนคงรู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง
หลี่ซิ่นกุมหมัดคารวะ และกล่าวด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ "ท่านประมุข พอประกาศิตของเจ้าสำนักถึงยอดเขาเส้าไท่ หยางชิ่งก็เดือดดาล ตะโกนกล่าวว่าประมุขหลูอวี้กดขี่ข่มเหงกันเกินไป และจะไม่อดทนต่อไปแล้ว จึงได้สังหารทูตส่งสารต่อหน้าผู้คน หลังจากนั้นจึงเร่งรวมพลและกองกำลังจากถ้ำทั้งสิบและเคลื่อนพลบุกเข้ามาจู่โจมยังดินแดนเจิ้นไห่ซานเขาเจิ้นไห่ ถ้ำหมื่นจิตและถ้ำตะวันศรัทธาได้ถูกตีแตกแล้ว กองกำลังของหยางชิ่งกำลังเร่งมุ่งหน้ามายังถ้ำล่องนิภา"
หยวนเจิ้งคุนสูดลมหายใจ และกล่าวอย่างประหลาดใจ "หยางชิ่งบ้าไปแล้วรึ? เขาเป็นเพียงกองกำลังของหุบเขาแห่งหนึ่งมิใช่หรือ กล้าที่จะต่อกรกับกองกำลังทั้งเก้าหุบเขาของประมุขจวนรึ?"
ซุนเจียวเจียวกุมหมัดคารวะและกล่าวว่า "หยางชิ่งได้รับการสนับสนุนจากสำนักหยกครามแล้ว สำนักหยกครามจึงได้ส่งลูกศิษย์จำนวนหนึ่งติดตามหยางชิ่งออกรบ นี่คงมิใช่เหตุบังเอิญอย่างแน่นอน เป็นที่ประจักษ์แล้วว่าหยางชิ่งและสำนักหยกครามสมรู้ร่วมคิดกัน และวางแผนมานานแล้ว!"
หลี่ซิ่นกล่าวอย่างตั้งใจ "ท่านประมุข ถ้ำล่องนิภาคงจะป้องกันไว้ไม่ไหวแล้ว พวกเราถอยก่อนเถิด!"
"เจ้าสารเลวคนชั่ว!" หยวนเจิ้งคุนกล่าวอย่างเดือดดาลในทันที " ประมุขขุนเขาให้ความอนุเคราะห์แก่ข้าเป็นอย่างดี อีกทั้งยังไว้วางใจให้ข้าปกป้องถ้ำล่องนิภา จะให้ข้าหนีไปอย่างนั้นหรือ! สมุนผู้ใดของหยางชิ่งรับหน้าที่อยู่ในแนวหน้า? รอให้ข้าจัดการเรื่องของถ้ำล่องนิภาเสียก่อน จะไปจึงค่อยจัดการคนชั้นต่ำเช่นหยางชิ่ง!"
ซุนเจียวเจียวตอบกลับ "ประมุขฉินเวยเวยแห่งถ้ำร้อยบุปผาเป็นทัพหน้า"
หยวนเจิ้งคุนเย้ยหยันและกล่าว "ฉินเวยเวย เหล่าสตรีพวกนี้กล้าบุกรุกถ้ำล่องนิภาของข้า คอยดูเถิดข้าจะจัดการพวกนางเช่นไร!"
ซุนเจียวเจียวรีบกล่าวเสริม "กองกำลังที่หยางชิ่งนำด้วยตนเองจะอยู่ด้านหลังของฉินเวยเวย พวกข้าทั้งสองสืบข่าวมาได้จึงรีบกลับมารายงานให้แก่ท่านประมุข หวังว่าท่านประมุขจะรีบตัดสินใจโดยเร็ว"
"..." หยวนเจิ้งคุนสีหน้าแข็งทื่อเย้ยหยัน ไม่พูดจา
เขาไม่เกรงกลัวฉินเวยเวย แต่หากรับได้ปะมือกับฉินเวยเวยแล้ว เมื่อหยางชิ่งตามมาถึงแล้ว คงจะไม่เป็นผลดีอย่างแน่นอน ยังไม่ต้องหากไม่กล่าวถึงผู้ใต้บัญชาที่มากมายของหยางชิ่งแล้ว เพียงแค่วรยุทธ์บงกชเขียวขั้นห้าของหยางชิ่ง ก็ยากที่จะต่อกรกับเขาแล้ว
หลี่ซิ่นกล่าววิงวอนอีกครั้ง "ท่านประมุข ด้วยกำลังของพวกเรามิอาจต้านทานหยางชิ่งได้ ขอเพียงยังมีชีวิตรอดเราก็ยังคงมีความหวัง สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ พวกเราต้องเร่งรีบไปพบกับ ประมุขขุนเขา เพื่อสงวนกำลังของ ประมุขขุนเขาเอาไว้ เพื่อรอคอยให้เจ้าสำนักรวบรวมกองกำลังเพื่อตอบโต้ พวกเราจึงค่อยโจมตีกลับก็ยังไม่สาย!"
หยวนเจิ้งคุนลังเลแล้ว มิง่ายนักที่จะเป็นประมุขของถ้ำล่องนิภา กว่าจะได้เสพสุขกับอำนาจและมีลูกศิษย์แห่งเมืองล่องนิภานับแสน ชิ้นเนื้อที่คาบอยู่ในปากหากจะปล่อยทิ้งไปก็ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก
ซุนเจียวเจียวกล่าวเตือนอย่างเร่งด่วน "ท่านประมุข ฉินเวยเวยกำลังส่งคนติดตามมาอย่างรวดเร็ว ช้าสุดคงใช้เวลาไม่เกินหนึ่งชั่วยามก็คงจะตามมาทันเสียแล้วกระมัง หากพวกเราไม่ล่าถอย แล้วกลับถูกฉินเวยเวยแว้งกัดเขา คิดจะหนีก็คงไม่ทันเสียแล้ว!"
"คิดว่าข้าไม่รู้อย่างนั้นรึ!" หยวนเจิ้งคุนแหงนหน้าขึ้นฟ้าและตะโกน " ประมุขขุนเขาเลี้ยงดูข้าเป็นอย่างดี หากข้าไม่สู้และยังหนีเอาตัวรอด ประมุขขุนเขาคงจะไม่ปล่อยข้าไว้อย่างแน่นอน แม้ประมุขขุนเขาจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีต แต่ท่านเจ้าสำนักก็กำลังโกรธเคือง เกรงข้ากลัวว่าข้าจะถูกฆ่าเพื่อเป็นตัวอย่างให้แก่ผู้อื่น!"
หลี่ซิ่นและซุนเจียวเจียวต่างก็พูดไม่ออก หยางชิ่งก่อกบฏ เจ้าสำนักต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างยิ่ง หากผู้ที่อยู่ใต้บัญชาหลบหนีในระหว่างการต่อสู้ เจ้าสำนักต้องไม่ปล่อยให้มีชีวิตรอดอย่างแน่นอน
ทันใดนั้นซุนเจียวเจียวเหมือนจะกล่าวบางอย่างแต่ก็เงียบไปชั่วขณะ ริมฝีปากแดงเปิดออกเล็กน้อยเริ่มมีสีแดง และพูดเบาๆ ว่า "ยอมแพ้ล้ว!"
หยวนเจิ้งคุนและหลี่ซิ่นมองอย่างมีอาการสะดุ้งตกใจอยู่บ้างเล็กน้อยกระโดดออกมาดู คงมีเพียงผู้ที่สนิทสนมกันเท่านั้นจึงจะกล้าพูดจาเช่นนี้
แต่หยวนเจิ้งคุนรีบปฏิเสธความคิดที่จะยอมแพ้ด้วยการส่ายหน้า "สำนักหยกครามต้องสนับสนุนหยางชิ่งอย่างแน่นอน หยางชิ่งเคยมีบุญคุณต่อพวกเขา ครั้งหนึ่งเมื่อจวนหนานเสวียนถูกบุกยึด หยางชิ่งไม่เพียงแต่จัดสรรสถานที่ให้แก่เหล่าขุนนาง ยังทำให้เหล่าศิษย์สำนักหยกครามสงบลง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกัน! แม้พวกเราจะยอมแพ้แต่ก็คงไม่มีประโยชน์สักเท่าไหร่ คงได้แต่ยืนอยู่ข้างๆ แต่ชื่อเสียงทั้งหมดคงจะพังพินาศเพราะการยอมแพ้ เหตุใดจึงต้องทำให้ตนเองลำบากด้วยเล่า!"
หลี่ซิ่นและซุนเจียวเจียวต่างก็เงียบไม่พูดจา รู้ว่าสิ่งที่หยวนเจิ้งคุนกล่าวนั้นถูกต้อง คู่สามีภรรยาเหยียนซิวและหลัวเจินต่างก็เป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัดในอดีต เคยมีตำแหน่งและอำนาจในถ้ำล่องนิภา? ต่อให้มีเพียงแต่การฝึกฝนบำเพ็ญถึงบงกชขาวขั้นสามก็เท่านั้น สุดท้ายก็ต่ำต้อยเสียยิ่งกว่าซึ่งก็ไม่ต่างจากคนเลี้ยงม้าในถ้ำล่องนิภาสักเท่าไหร่หรอก
"ข้ามีแผนการ สามารถทำให้ท่านประมุขหลบหนีได้ เพียงแต่ท่านประมุขยึดมั่นในน้ำมิตรต้องหนักแน่น เกรงว่าท่านจะไม่สามารถทำเช่นนี้ได้" หลี่ซิ่นจึงแกล้งถอนหายใจ
"ในเวลาเช่นนี้ก็ไม่ต้องมาปิดๆ บังๆ อีกแล้ว อย่าได้ปิดบังอีกเลย" หยวนเจิ้งคุนยื่นมือออกมากวักมือและกล่าว "พูดออกมาเถิดอย่าได้ใส่ใจ!"
หลี่ซิ่นเร่งรีบเดินเข้าไป และกระซิบข้างๆ หูของเขา...
กริ๊งๆๆกริ๊งกริ๊ง!
เสียงเตือนของถ้ำล่องนิภาดังขึ้น ทันทีที่เหล่านักพรตได้ยินเสียงเตือน พวกเขามุ่งหน้าไปยังหุบเขามังกรหมอบและควบอาชามังกรเร่งรีบไปรวมตัวกันที่ภายนอกโถงล่องนิภา
จนถึงตอนนี้เหมียวอี้ยังไม่มีพาหนะของตนเอง ตั้งแต่ตอนที่วรยุทธ์ของเขาอยู่ในระดับฝึกฝน ท่านประมุขก็มิได้สนใจช่วยเหลือในความยากลำบากที่เขาได้รับ ดังนั้นจึงได้แต่ขี่เจ้า 'เฮยทั่น' ที่อ้วนท้วนเท่านั้น
ขณะที่เขายังไม่รู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น ก็ได้เห็นทุกๆคนถืออาวุธ เหยียนซิวที่ขี่อาชามังกรพร้อมทั้งถือขวานคู่ พร้อมด้วยหลัวเจินที่กำลังถือดาบยาวด้วยความองอาจ
"เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?" เหมียวอี้ควบ 'เฮยทั่น' รีบมาหายังเหยียนซิว และได้ใช้เคล็ดวิชาส่งเสียง เพื่อสอบถาม
"ต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน เสียงเตือนดังขึ้นยาวนานแล้ว คงจะหมายถึงการต่อสู้ที่จะเริ่มขึ้นแล้ว" เหยียนซิวกล่าวเพื่อเตือนความจำ "น้องชายศิษย์พี่ สิ่งที่ข้าพูดกับเจ้าท่านเมื่อคราวก่อนเจ้าท่านยังจำได้หรือไม่?"
ในที่สุดการต่อสู้ของเหล่านักพรตตามที่เล่าลือในตำนานก็มาถึงแล้ว? เหมียวอี้ผงกพยัคศีรษะด้วยหัวใจที่บีบรัด เข้าใจความหมายสิ่งที่เหยียนซิวต้องการสื่อความหมาย หากไม่สามารถเอาชนะได้ก็จงยอมแพ้ ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปทิ้ง
ทุกคนในถ้ำล่องนิภาต่างก็ไปรวมตัวอยู่ใต้โถงใหญ่ 'หมูอ้วน' ที่เหมียวอี้กำลังขี่ึ่อยู่นั้นช่างสะดุดตา ทำให้คนไม่น้อยหัวเราะออกมา
หลังจากเฉาติ้งเฟิงได้รู้สาเหตุ ว่าเป็นเพราะตนเองไม่ได้ใส่ใจ จึงเตรียมตัวที่จะหาอาชามังกรที่ลักษณะดีสักหนึ่งตัวมอบให้แก่เหมียวอี้
ท่านประมุขหยวนเจิ้งคุนควบอาชามังกรออกมาอย่างรวดเร็ว และพุ่งตรงไปยังแท่นภายในโถง ยกง้าวขึ้นและตะโกนอย่างเดือดดาลว่า "ประมุขหยางชิ่งแห่งยอดเขาเส้าไท่เป็นดั่งจิ้งจอกที่ดุร้าย เขาปรารถนาที่จะชิงตำแหน่งเจ้าสำนักจวนหนานเสวียน และเริ่มก่อกบฏฎแล้ว!"
ทุกคนส่งเสียงดังกึกก้อง เหมียวอี้รีบส่งเสียงเพื่อสอบถามเหยียนซิวว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น
"เหตุการณ์ภายในครั้งนี้มิใช่เรื่องเล็ก หยางชิ่งคือผู้ที่ประมุขหลูอวี้ขจัดออกจากจวนหนานเสวียน มีวรยุทธ์สูงส่ง ในเมื่อเขากล้าประกาศศึกกับหลูอวี้ ต้องมีความมั่นใจมากอย่างแน่นอน..." เหยียนซิวแอบ อธิบายความสัมพันธ์ดีร้ายจุดเด่นจุดด้อยให้แก่เหมียวอี้
…………………………


บทที่ 30 ยอมแพ้ครั้งที่สิบเอ็ด
เหมียวอี้มองดูหลัวเจินที่น่าเกรงขามตรงหน้าไม่พูดไม่จา ราวกับถูกอำนาจของหลัวเจินทำให้ตกตะลึงเล็กน้อย
เขาอดสงสัยไม่ได้ยังมีไม่ท่าทีลังเล นักพรตบงกชขาวขั้นสองคนรูปหนึ่งมิอาจต้านทานการโจมตีครั้งเดียวของนักพรตบงกชขาวขั้นสามได้ ตนเองฝึกฝนได้เพียงระดับหนึ่งเท่านั้น หากพลีพลามออกไปมิใช่รนหาที่ตายเปล่าหรอกรึ?
ลูกกระเดือกของเหยียนซิวขยับเขยี้ยนสองครั้ง เหมือนกับว่าไม่รู้จะพูดอะไรออกมา
เฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงที่อยู่บริเวณลาดเขายิ้ม แหงนหน้า และกล่าว "ดี! ภายหลังหากมีผู้ใดกล้าเรียกเจ้าว่า 'ฮูหยินสิบพ่าย' ก็คงต้องเจอกับข้าเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงสักคราเสียแล้ว!" เขาหันหน้าไปมองรอบด้านทางซ้ายและขวาและประกาศเตือน
แต่ในขณะนั้น ได้มีเสียงประหลาดดังมาจากในเขาตรงหน้าภูเขาตรงข้าม ทุกคนหันไปมองต่างก็รับรุดไปดูอย่างรวดเร็ว เห็นแต่เพียงอาชามังกรห้าตัวพร้อมทั้งผู้ขี่อีกห้าคนพุ่งทะยาน ทางด้านหลัวเจินก็ไม่ต่างกัน กระโดดพุ่งสูงถึงสามสิบจิ้งเช่นเดียวกับหลัวเจินก่อนหน้านี้ และควบม้าเข้าไปทางยังบริเวณที่หลัวเจินที่อยู่เพียงลำพังกำลังต่อสู้ด้วยดาบเพียงเล่มเดียว
เหยียนซิวจับขวานคู่แน่นอย่างมั่นคง หลัวเจินตกใจอย่างมาก รีบเฆี่ยนม้า จึงรีบกระตุ้นม้าด้วยเดือยรองเท้าและหลบหนีอย่างว่องไว
"ฆ่ามัน!"
เฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงตะโกนเสียงเย็นชา เงียบไม่พูดจา ยกทวนขึ้นและพุ่งออกไปเป็นคนแรก ทุกๆคนที่เหลือต่างก็รีบตามไปอย่างติดๆ เพื่อช่วยหลัวเจินออกจากวงล้อม
มีม้าห้าตัวจากเจ็ดตัวทะยานออกมาจากในป่าม้าห้าตัวพร้อมผู้ควบจากเจ็ดตัวกระโจนออกมาจากป่าในภูเขา เข้าร่วมสู่การต่อสู้ ชั่วพริบตาอาชามังกรของทั้งสองฝ่ายก็ปะทะกันได้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าข้างหลัง วิชาพลังปราณที่อันบ้าคลั่งผสมปนเปในชั่วพริบตา เคลื่อนที่ไปมาภายในบริเวณ หมายจะสังหารชีวิตฝ่ายตรงข้าม พลังวิชาพลังปราณเช่นนี้เต็มไปด้วยพลังทำลายที่รุนแรง หากคนมนุษย์ทั่วไปแค่เข้าใกล้เพียงเล็กน้อยจะก็จะทำให้หายใจไม่ออกและขาดใจตายแล้ว
‘เฮยทั่น' ที่เหมียวอี้นั่งอยู่นั้นมิได้กระโจนออกไปอย่างรวดเร็ว แต่เป็นกลับมีท่าทีลื่นไถลอยู่หลายครั้ง เหยาะย่างเชื่องช้าราวกับดูเหมือนว่ากลัวที่จะไถลลื่นลงไปยังตีนเขา
เหมียวอี้สามารถสัมผัสถึงความรู้สึกที่ 'เฮยทั่น' ส่งออกมาได้อย่างเบาบางๆได้ ราวกับกำลังบอกว่ากลัว หวาดกลัว ต้องการหาที่ซ่อนตัวหรือไม่?
เหมียวอี้อยากจะหยิบทวนขึ้นมาแทงเจ้าเดรัจฉานตัวนี้ให้สิ้นเสียจงได้ อย่างมากข้าก็แค่คิดจะยอมแพ้หลังต่อสู้ไตร่ตรองดีแล้วว่าจะยอมแพ้หากพ่ายแพ้ในการต่อสู้ แต่เจ้าดันคิดหนีทั้งที่ยังไม่ทันจะรู้ผลแพ้ชนะเจ้าก็คิดจะหนีเสียแล้วหรือ?
เหยียนซิวก็มิได้กระโจนออกไปร่วมต่อสู้แต่อย่างใด กลับอยู่ข้างๆ เหมียวอี้ นี่เป็นนิสัยที่ไม่เคยเปลี่ยนของเขา ความปลอดภัยต้องมาอันดับแรก!
ในขณะเดียวกันก็ดึงเหมียวอี้ที่หุนหันพลันแล่นอยู่บ้าง และกำลังจะพุ่งออกไปให้หยุดชั่วครู่ และนั่งลงใกล้ๆกับส่ายหน้าให้ 'เฮยทั่น' ที่เขานั่งอยู่กำลังผงกหัว
ในการต่อสู้เข่นฆ่ากันไปมาระยะประชิดเช่นนี้ ไม่มีการอาศัยพลังอาชามังกรคอยเสริมพลัง แต่ศัตรูกลับควบอาชามังกรไปมาดั่งวายุ หากเจ้าคิดการที่จะจัดการศัตรูคงไม่ง่ายเสียแล้ว ยิ่งด้วยความเร็วของ 'เฮยทั่น' หรือ? คงจะเป็นการไปตายเสียเปล่า
ทิศตรงข้ามมีการเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาด ทำให้เหยียนซิวเงยหน้ามองไปยังยอดเขาที่อยู่ตรงข้ามอย่างรวดเร็ว เห็นเพียงสตรีผู้หนึ่งที่สง่างามอยู่ในอาภรณ์สีขาวดุจหิมะผู้หนึ่งซึ่งนั่งอยู่บนอาชามังกรสีแดงที่ดูน่าเกรงขาม สะพายธนูไว้อยู่ด้านหลัง มือถือทวนอสรพิษ หน้าผากของนางมีสัญลักษณ์ดอกบัวห้ากลีบ
ด้านหลังของนางยังมีนักพรตที่ขี่อาชามังกรมาอีกสี่คตน ทั้งหมดต่างเป็นผู้บำเพ็ญบงกชขาวขั้นสาม
ทันใดนั้น"ฉินเวยเวย!" ศิษย์รักของนัยน์ตาเหยียนซิวหดรัด ตะโกนออกมาทันใด ก็ได้กล่าวออกมา"แย่แล้ว! พวกเราตกเป็นเครื่องมือของหยวนเจิ้งคุนเสียแล้ว!"
โดยธรรมชาติผู้ที่ชำนาญการยอมแพ้ย่อมเชี่ยวชาญเส้นทางสายนี้แล้วรู้ว่าต้องพูดอย่างไร เขารู้ทันทีว่าจึงรีบไปเตือนให้ทุกคนทราบว่าได้ตกหลุมพรางของหยวนเจิ้งคุนแล้ว
นางคือฉินเวยเวยหรือ? นางมิใช่เตรียมพร้อมแบ่งทหารเป็นสองสายและบุกโจมตีอีกดด้านหนึ่งหรอกรึ? เหตุใดจึงปรากฏตัวอยู่ที่นี่กันเล่า? เหมียวอี้เงยหน้าและแหงนมองยอดเขาที่อยู่ตรงข้ามเช่นกันต่อหน้า เขายังตอบสนองไม่ทันอยู่บ้างไม่มีการตอบรับใดๆกลับมา ไม่รู้ว่าตกหลุมพรางอะไรของทราบว่าจะหลงกลแผนการของหยวนเจิ้งคุนหรือไม่
เหยียนซิวไม่ทันได้อธิบาย รีบจึงใช้พลังปราณส่งเสียงให้แก่หลัวเจิน แต่พลังปราณทำลายในสถานที่นั้นรัดพันได้บีบรัดไม่หยุด จึงทำให้การใช้พลังปราณส่งเสียงไม่เป็นผล
ขณะนี้ฉินเวยเวยซึ่งสวมใส่อาภรณ์สีขาวอยู่บนยอดเขานั้นก็ได้ยกมือขึ้นและชี้ลงมา ผู้รับใช้ทั้งสี่ที่อยู่ด้านหลังของนางทั้งสี่ก็รีบควบม้าพุ่งทะยานลงเขามาอย่างรวดเร็ว เพื่อเข้าสู่สนามรบ
นักพรตบงกชขาวขั้นสามสี่คตน นักพรตบงกชขาวขั้นสองห้าคตน ทั้งหมดเก้าคตนได้ล้อมจู่โจมพวกเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงซึ่งหกตคนได้พุ่งเข้าจู่โจมเขา
แต่ทางด้านเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิง มีเพียงเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงและหลัวเจินเท่านั้นที่ฝึกฝนถึงบงกชขาวขั้นสาม อีกสี่คนต่างฝึกฝนถึงบงกชขาวขั้นสองเท่านั้น เพียงพริบตาก็ตกอยู่ในที่นั่งลำบากเสียแล้ว
ถูกรัดพันไว้ในเวลาเดียวกัน แต่ละคนในขณะที่กำลังพัวพัน ทุกๆคนต่างก็คิดถอนตัวที่จะหลีกหนีออกมาแต่ก็มิอาจกระทำได้เสียแล้ว
ฝ่ายตรงข้ามใช้กลศึกอันชาญฉลาด นักพรตบงกชขาวขั้นสามหนึ่งตนสกัดกั้นเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงเอาไว้ ส่วนนักพรตบงกชขาวขั้นสามอีกสามตนได้ล้อมจู่โจมหลัวเจิน จนทำให้หลัวเจินมีสีหน้าซีดเซียว แทบราวกับไม่มีกำลังปัดป้องการโจมตี!
หน้าอกภายในใจของเหยียนซิวสะท้อนขึ้นลงอยากจะลุกขึ้นมาอย่างเร่งรีบ และในที่สุดเขาก็สามารถยกขวานคู่ที่อยู่ภายในมือทั้งสองขึ้นมาแล้วได้ ขณะนั้นภรรยาของตนเองกำลังตกอยู่ในอันตราย ปกติเขาซึ่งปกติเป็นผู้ที่รู้จักปกป้องตนเองไม่พลีพลามและไม่ประมาท แต่ ไม่อาจไม่จำเป็นต้องเสี่ยงออกไปช่วยเหลือนางด้วยชีวิต
แต่อาชามังกรใต้ร่างที่ที่เพิ่งก้าวย่างกลับหยุดชะงักอย่างรุนแรงลุกขึ้นเดิน ก็ลื่นล้มในทันที เหยียนซิวเบิกตาโตจ้องตาเขม็ง
เหมียวอี้ก็เบิกตาถลนจ้องตาเขม็งเช่นกัน 'เฮยทั่น' ย่ำเท้าไปมา เปลี่ยนท่าทีเป็นพลุ่งพล่านและไม่อยู่ในท่าทีสงบอย่างยิ่ง
ทวนยาวหนึ่งเล่มแทงเข้ากลางหลังของหลัวเจิน นางใช้มือกวัดแกว่งดาบสกัดพร้อมทั้งจับทวนยาวที่ศัตรูแทงมาูใช้แทง ยังไม่ทันก้มหน้ามองทวนที่แทงทะลุหน้าอกแต่ก็ไม่ทันได้สังเกตว่าบริเวณหน้าอกของตนเองมีจนเลือดไหล เพราะปลายทวนที่แทงทะลุออกมา และยังก็ถูกนักพรตบงกชขาวขั้นสามตคนหนึ่งที่ไล่ตามมาอย่างรวดเร็วตวัดดาบยาว ตัดศีรษะขาดของเขาลงในทันทีทันใด
เลือดสดพุ่งออกจากศพที่ไร้หัวซึ่งอยู่บนอาชามังกรที่วิ่งด้วยความรวดเร็ว
ทวนที่แทงทะลุอกทำให้ศพลอยออกไปร่างที่ถูกทวนแทงทะลุได้ลอยตกมายังพื้นดิน หลังจากนักพรตบงกชขาวขั้นสามสามตคนได้ร่วมมือกันกำจัดหลัวเจินลงแล้ว ก็รีบหันม้ากลับ และล้อมจู่โจมเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงพร้อมๆกัน
ดวงตาของเหมียวอี้จับจ้องอย่างเย็นชาไปยังม้องนักพรตที่ตัดศีรษะที่ถูกตัดออกของนักพรตหลัวเจินออกอย่างเลือดเย็น และค่อยๆยกทวนในมือเงยขึ้นมาอย่างช้าๆ
ฮี้ๆๆ! 'เฮยทั่น' แหงนคอส่งเสียงร้องก้องและยาว ดวงตาทั้งคู่จ้องศพของหลัวเจินที่ล้มลง พ่นลมหายใจรุนแรงไม่หยุดด้วยความเย้ยหยัน และใช้เท้าทั้งสี่เตะพื้นขุดดินอย่างต่อเนื่อง ราวกับจะพุ่งเข้าหาศัตรู อารมณ์กลับกลายเป็นพลุ่งพล่านหงุดหงิดไม่สงบ เหมียวอี้สัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่บ้าคลั่งของ 'เฮยทั่น'
เหยียนซิวกลับยื่นมือไปจับหนวดสัมผัสของ 'เฮยทั่น' ที่และเชื่อมผสานกับเหมียวอี้ หนวดสัมผัสคือจุดอ่อนของอาชามังกร
เขาหยุดยั้งเหมียวอี้ที่จะออกไปเสี่ยงอันตราย
"ทำไมล่ะ?" เหมียวอี้เหลียวกลับจ้องมองเหยียนซิว และกล่าวอย่างเย็นชาว่า "พวกมันสังหารภรรยาของท่าน ไม่คิดจะล้างแค้นอย่างนั้นรึ?"
เหยียนซิวกล่าวอย่างแสดงสีหน้าที่เศร้าโศกและกล่าวว่า "ฝ่ายตรงข้ามมีกำลังมาก พวกเราคงมิอาจจะล้างแค้นได้ หากบุกเข้าไปก็คงจะตายเสียเปล่า มีเพียงแต่การรักษาตัวให้อยู่รอดเท่านั้นจึงพอมีหวังให้ที่จะล้างแค้นในภายภาคหน้า!"
เขากล่าวได้ถูกต้องแล้ว แต่...ทันใดนั้นเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงก็แผดเสียง "หยวนเจิ้งคุน!"
เห็นชัดว่าเขารู้ตัวแล้วเขาเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองได้ตกหลุมพรางของหยวนเจิ้งคุน แต่ก็ไม่ทันการแล้ว เขาได้ตกอยู่ในวงล้อมของนักพรตบงกชขาวขั้นสามสี่คตนเสียแล้ว พบว่ากระทั่งการยอมศิโรราบก็ยังช้าไป ถูกคนหนึ่งตวัดดาบฟันเอว จากนั้นจึงแต่ละคนจึงถูกคมดาบฟันที่เอว ร่างกายท่อนบนลอยล่องในอากาศและส่งเสียงอยู่ในลำคอ
นักพรตบงกชขาวขั้นสองอีกสองคนที่ยังมีชีวิตรอดอีกสองตนเห็นผลว่าแพ้ชนะได้ตัดสินแล้ว จึงตะโกนขอยอมแพ้ ล้มและเลิกการต่อต้านเป็นปรปักษ์ กระโดดลงจากอาชามังกร และถูกคนพาดใช้ดาบจ่อที่คอและยอมให้จับมัดมือ!
รู้ผลแพ้ชนะแล้ว ลูกสมุนหลายคนของฉินเวยเวยชำเลืองมองเหยียนซิวและเหมียวอี้ที่ไม่กล้าขยับตัวอยู่ข้างๆ
ในขณะนั้น บนยอดเขาทิศตรงข้าม มีเสียงดังแซกๆกรอบแกรบของใบไม้แห้งดัง ขึ้นมา นักพรตซึ่งควบอาชามังกรจำนวนนับร้อยปรากฏอยู่ด้านหลังของฉินเวยเวย และตั้งแถวอย่างรวดเร็ว แสดงถึงพละกำลังอันน่าตกตะลึง
ฉินเวยเวยหันกลับอย่างรวดเร็ว และยกมือคารวะนักพรตที่อยู่ตรงกลางผู้ซึ่งสวมเกราะสีเงิน
นักพรตเกราะเงินผู้นี้มิใช่คนอื่น แท้จริงแล้วคือ ประมุขขุนเขาเส้าไท่หยางชิ่ง คิ้วหนาดวงตาโต วรยุทธ์ไม่ธรรมดา พลังอำนาจกดดันปราณแห่งการครอบงำแผ่กระจายออกมา สายตาที่เยือกเย็นเยียบจ้องมองไปยังสนามรบที่อยู่ด้านล่าง
อันที่จริงในความเป็นจริงแล้วหยางชิ่งและเหมียวอี้เกือบจะมีวาสนาได้พบกันครั้งหนึ่ง ต่างก็เคยพบกันมาครั้งหนึ่ง คือในตอนที่เทพธิดาเซียนหงเฉินได้ปรากฏตัวที่เมืองกู่เฉิงเป็นครั้งแรก หยางชิ่งในได้รับหน้าที่เป็นฐานะเจ้าบ้านคอยเพื่อต้อนรับ เพียงแต่ในขณะนั้นเหมียวอี้ได้ซ่อนตัวอยู่บนต้นหลิวโบราณ ส่วนและหยางชิ่งก็ยืนอยู่บนกำแพงเมือง ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมากแต่ช่างน่าเสียดายที่ไม่ได้พบกันอย่างน่าเสียดาย
เมื่อพบว่าสถานการณ์เป็นเช่นนี้ เหยียนซิวจึงรีบผลักเหมียวอี้ ตนเองก็และโยนขวานคู่ของตนเองลงสู่พื้น จากนั้นกระโดดลงจากอาชามังกร พร้อมทั้งยกมือคารวะและกล่าวว่า "ข้าขอยอมแพ้!"
นี่คือการยอมแพ้ครั้งที่สิบเอ็ดของเขาแล้ว!
…………………………


บทที่ 29 หลัวเจินควบอาชา
หยวนเจิ้งคุนจ้องมองไปที่กลุ่มคน และตะโกนไปยังคนกลุ่มนั้น "เจ้าสำนักโกรธจัด และได้สั่งรวบรวมกองกำลังของขุนเขาทั้งเก้าแห่งเอาไว้แล้ว หยางชิ่งไม่อาจจะหลีกหนีเคราะห์กรรมได้ อีกไม่กี่วันหยางชิ่งก็จะถูกลงโทษด้วยการฉีกร่าง ตอนนี้ตั้งแต่ที่ข้าพบว่าประมุขฉินเวยเวยแห่งถ้ำร้อยบุปผา ภายใต้คำสั่งของได้ได้รับใช้หยางชิ่งได้และแบ่งกองกำลังออกเป็นสองกลุ่มคิด เพื่อจู่โจมถ้ำล่องนิภาของข้า แต่ด้วยข้าได้รับรู้ข่าวลับนี้เสียก่อน ข้าต้องการศีรษะของนางมารร้ายฉินเวยเวย ผู้ใดจะกล้าต่อกรกับถ้ำล่องนิภาของข้า ผู้ใดต้องการติดตามข้าออกรับศึก!"
ทุกคนต่างก็มองหน้ากันด้วยความท้อใจ และยังไม่ชัดเจนในบางอย่าง หลี่ซิ่นและซุนเจียวเจียวได้ก้าวไปยังอาชามังกร ทั้งคู่พูดว่า "ข้าขอติดตามท่านประมุขไปเผชิญหน้ากับศัตรู เพื่อเด็ดหัวของฉินเวยเวยมาให้จงได้!"
เฉาติ้งเฟิงสะดุ้งตกใจ รีบควบอาชามังกรออกมาและกุมมือกล่าวว่า "ข้าน้อยขอติดตามไปด้วย!"
เช่นเดียวกับผู้รับใช้ขของหยวนเจิ้งคุน หลี่ซิ่นและซุนเจียวเจียวได้ตอบรับแล้ว เหตุใดเขาจะจึงไม่แสดงจุดยืนได้อย่างไร
ผู้อื่นไม่ว่าจะยินยอมหรือไม่ยินยอม ต่างก็ส่งเสียงตอบรับ แม้กระทั่งเหยียนซิวและเหมียวอี้ต่างก็ส่งเสียงตอบรับเช่นกัน
"ดี!" หยวนเจิ้งคุนรีบยกง้าวที่อยู่ในมือและชี้ไปยังกลุ่มคนพร้อมทั้งมอบหมายหน้าที่ "หลี่ซิ่น ซุนเจียวเจียว เจ้าสองคนจงติดตามข้าเพื่อรับศึกโจมตีฉินเวยเวยตรงๆ ด้านหน้าเฉาติ้งเฟิง เจ้าจงนำผู้อื่นไปยังสันเขาทั้งด้านทิศตะวันตกเพื่อป้องกันการโจมตี ต้องสกัดกั้นผู้ติดตามของฉินเวยเวยให้จงได้ รอให้ข้าเด็ดหัวของฉินเวยเวยให้ได้ ข้าจะรีบกลับมาพบกับพวกเจ้าทันที!"
หลี่ซิ่น ซุนเจียวเจียวและเฉาติ้งเฟิงรับคำสั่งพร้อมกัน
"ทุกคนในถ้ำล่องนิภาของข้าต้องร่วมแรงร่วมใจโจมตีศัตรูที่บุกเข้ามาให้เต็มที่ ผู้ใดทำงานได้ดีจะมีรางวัลตอบแทนอย่างงาม! บุกไป!"
หยวนเจิ้งคุนไม่รีรอ ขึ้นควบอาชามังกรกระโดดลงจากแท่น พร้อมทั้งควงง้าวในมือและตะโกนปลุกใจ
หลี่ซิ่นและซุนเจียวเจียวเร่งรีบควบอาชามังกรตามไปอย่างติดๆ พุ่งออกจากประตูทางขึ้นยอดเขาไปอย่างรวดเร็ว
"ตามข้ามายังสันเขาทั้งด้านทิศตะวันตกเพื่อหยุดยั้งศัตรู!"
เฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงที่สะพายกระบี่วิเศษไว้อยู่ด้านหลังอีกทั้งในมือยังถือทวนยาวอีกเล่ม หันม้ากลับ และตะโกนแก่ผู้ติดตาม
ภายใต้การนำของเขา นักพรตแปดรูปควบอาชามังกรทะยานเร็วดุจดั่งสายฟ้า ข้ามภูเขาและสันเขาไปยังทุ่งหญ้า
เหมียวอี้ที่ตามอยู่ท้ายสุดได้ใช้แทบอยากจะใช้ทวนยาวแทง 'เฮยทั่น' ที่เขารำคาญให้ตาย หลังจากนั้นก็จึงใช้สองขาของตนวิ่งตามไปให้รู้แล้วรู้รอด
‘เฮยทั่น' ได้เคารพเขามากเกินไปแล้ว ทำให้เขาดูเหมือนขี้ขลาดและกลัวตายมากกว่าเหยียนซิวเสียอีก ต่อไปจะทำให้ผู้คนในถ้ำล่องนิภามองเขาอย่างไรในภายภาคหน้า
แม้จะเป็นเหมือนเฉกเช่นเดียวกับที่เหยียนซิวได้กล่าวเอาไว้ ว่าหากรบไม่ชนะก็จงยอมแพ้ก็เท่านั้น แต่ตอนนี้ยังไม่ทันได้สู้เจ้าก็วิ่งรั้งท้ายสุดแล้ว แบบนี้นับเป็นอะไรได้ เจ้าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ตอนนี้การต่อสู้ยังไม่เริ่มต้นขึ้นเจ้าก็จะตั้งท่าหนีซะแล้ว ดูที่เหยียนซิวสิ ถึงจะเตรียมพร้อมที่จะยอมแพ้ไว้เสียแล้ว แต่อย่างน้อยที่แสดงออกมาก็คือพุ่งเข้าไปเบื้องหน้าอย่างทุกคนก็ได้เห็นว่าเขาพุ่งเข้าไปในการต่อสู้อย่างรวดเร็ว ทำให้คนอื่นตำหนิอะไรไม่ได้ ทุกคนจึงไม่ได้ตำหนือะไร
เขารู้สึกว่าเสียหน้าอย่างมาก เพราะไม่รู้ว่าตนเองต้องกลายเป็นผีตายแทนแพะรับบาปของหยวนเจิ้งคุน
แผนการของหลี่ซิ่นนั้นไม่มีอะไรสลับซับซ้อน ทำให้หยวนเจิ้งคุนยุแหย่ให้ผู้อื่นมาทำศึก หลังจากนั้นตนเองและพวกก็ได้หลบหนีไป
เมื่อเป็นเช่นนี้ หากเบื้องบนหลังจากนั้นไม่นาน ผู้ที่มีตำแหน่งอยู่ในระดับสูงได้สืบสวนขึ้นมา เรื่องราวที่เกิดขึ้น หยวนเจิ้งคุนก็สามารถแก้ตัวข้อหาหนีตายไม่ต่อสู้ได้ เพียงกล่าวว่า ‘เจ้าดูสิ พวกข้าได้แก้ตัวข้อหาที่ตนเองไม่ได้ต่อสู้และหนีไป เขากล่าวว่ามีเพียงเขาทั้งสามคนเพียงเท่านั้นที่โชคดีและเอาตัวมีชีวิตรอดจากการต่อสู้ออกมาได้ แม้แต่ผู้ช่วยที่ข้าไว้ใจของข้าอย่างเฉาติ้งเฟิงยังตายในสนามรบแล้ว มิใช่ข้าไม่พยายามต่อสู้ แต่หยางชิ่งนำทัพมาด้วยตนเอง ข้าได้พยายามอย่างถึงที่สุดแล้ว แต่ก็มิอาจต้านทานได้’ ไม่ว่าใครก็ล้วนเข้าใจได้นี่คงเป็นสิ่งที่ทุกๆคนเข้าใจ
เช่นนี้ดังนั้นไม่เพียงแต่ปัดความปฏิเสธความรับผิดชอบข้อหาไม่ได้ต่อสู้และหนีไปได้ ยังสามารถทำให้เฉาติ้งเฟิงนำกองกำลังของเขาคุ้มกันอยู่ข้างหลัง เพื่อยืดเวลาให้ตนเองล่าถอยได้อีกด้วย
และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ หลังจากรู้ว่าหยางชิ่งนำทัพมาด้วยตนเอง หยวนเจิ้งคุนยังกล้านำทัพมาเผชิญหน้า ความจงรักภักดีและกล้าหาญในครั้งนี้ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้เขาได้เลื่อนยศขึ้น เรื่องร้ายอาจจะกลายเป็นดีก็เป็นได้
เมื่อได้ประโยชน์มากมายเช่นนี้ หยวนเจิ้งคุนก็ไม่รีรอ ทำตามแผนขั้นต่อไปของหลี่ซิ่นโดยพลัน
อาชามังกรเจ็ดตัววิ่งผ่านแนวสันเขาด้านตะวันตก เฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงพบว่าบริเวณตีนเขาและภูเขาตรงข้ามเป็นพื้นที่โล่ง ซึ่งเป็นพื้นที่เหมาะสมที่ใช้ในกับการปะทะกับกองกำลังของศัตรู จึงรีบยกทวนยาวที่อยู่ในมือขึ้น และเคลื่อนกองกำลังไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว และให้ทุกๆ คนซ่อนอยู่ภายในป่าทึบบริเวณทางลาดเขา
ทุกคนต่างก็ดักรออยู่สักพักแล้ว กว่าและเหมียวอี้จะก็ได้ควบ 'เฮยทั่น' เหยาะย่างมาถึงเดินมาอย่างไม่เร่งรีบ
เฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงหันกลับไปมอง 'เฮยทั่น' ที่เขาคร่อมขี่อยู่ แต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไร
ขณะนั้น ในป่าทิศตรงข้าม อาชามังกรหนึ่งตัวได้วิ่งลงเขามาอย่างรวดเร็ว บนหลังอาชามังกรคือปรากฏนักพรตนั่งอยู่บนอาชามังกรซึ่งมีสัญลักษณ์ของดอกบัวสีขาวสองกลีบอยู่ระหว่างคิ้ว ยกทวนขึ้นและชำเลืองซ้ายขวา คอยสอดส่องพลางและเคลื่อนที่ไปข้างหน้า
เฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงแค่มองเห็นก็รู้ทราบว่าเป็นคนเปิดเส้นทางได้เปิดขึ้นแล้ว ดูท่าเหมือนว่าฝ่ายตรงข้ามจะระมัดระวังไม่น้อย เมื่อเป็นเช่นนี้ต่อให้การรอดักซุ่มโจมตีอย่างไรก็ไม่อีกครั้งก็คงจะไม่เป็นผลเสียแล้ว
จึงถัดมา หันกลับมาซ้ายขวาและพูดว่า "ฆ่าไปหนึ่งก็น้อยลงไปหนึ่ง ใครจะออกโรงเป็นคนแรก!"
"ข้าไปเอง!" หลัวเจินกล่าวอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย มือถือดาบยาว ควบอาชามังกรพุ่งลงเขาไป
"เจ้า…" เหยียนซิวยื่นมือขัดขวางแต่ยังไม่ทัน ก็แข็งทื่อไปทั้งตัวก็ไม่สามารถขยับได้
ทุกคนต่างก็งุนงงตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าจะเป็นฮูหยินผู้พ่ายสิบพ่ายครั้งออกรบเป็นคนแรก
เหมียวอี้เองต่างก็ตกใจไม่น้อย เหยียนซิวแนะนำสอนตนเองอย่างเสมอ ตนเองก็จำคำแนะนำสอนได้ดี แต่ฮูหยินสามีของเขากลับไม่รับฟังเลย
เขาไม่รู้ว่าหลัวเจินทนมาที่โง่เขลามากพอแล้ว ทนยังถูกผู้อื่นทำให้อับอายด้วยการเรียก 'ฮูหยินสิบพ่าย' มาโดยตลอด นางจึงได้แต่อดกลั้นยับยั้งความโกรธเอาไว้อยู่เสมอ
ก่อนที่หยวนเจิ้งคุนจะเริ่มยุแหย่ทุกคน จิตใจของหลัวเจินก็ตัดสินใจเอาไว้ก่อนแล้วได้ด้านชาแล้ว นางได้ถูกผู้อื่นดูถูกทำให้อับอายมามากพอแล้ว...
อาชามังกรที่ถลาลงมาอย่างรวดเร็ว ได้พาหลัวเจินออกมาจากป่า มันสามารถกระโดดครั้งเดียวก็ได้สูงถึงสามสิบจั้ง อาชามังกรพุ่งทะยานเข้าใส่พื้นที่ราบเปิดโล่งด้วยเสียงอื้ออึงและด้วยเสียงกรีดร้องที่มาจากด้านหน้าทำให้อาชามังกรถึงกับเอียง
ผู้มาติดตามตกใจยกใหญ่ หันหัวอาชามังกรกลับไม่ทันแล้วจึงรีบกระโดดขึ้นสูงเกรงว่าจะไม่ทันจึงได้กระโดดขึ้นจากหลังของอาชามังกรสูงถึงหกจั้ง
นักพรตทั่วไปต่างๆก็สามารถใช้อาวุธได้ทั้งสั้นและยาวได้ทั้งสองชนิด โดยปกติปรกติจะใช้อาวุธสั้นในการป้องกันตนเอง หากขึ้นขี่อาชามังกรจะใช้อาวุธยาวในการรับมือศัตรู
เขาเองก็ใช้ดาบยาว จากนั้นทะยานขึ้นไปในอากาศและฟันลงมาทางอาชามังกรร่วงลงมาสู่พื้นดิน แต่ในขณะที่ทะยานขึ้นในอากาศก็ได้เห็นสัญลักษณ์บงกชขาวขั้นสามของหลัวเจินอย่างชัดเจน และทันใดนั้นก็เกิดอาการลนลานขึ้นเล็กน้อยทันใด
หลัวเจินที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วหลัวเจินส่งเสียงกรีดร้องและแทงดาบออกไปอย่างรวดเร็วไปหนึ่งครั้ง ปัดป้องคมดาบจากฝ่ายตรงข้าม ในขณะเดียวกันก็ใช้พลังปราณตรึงฝ่ายตรงข้ามเอาไว้
การตอบสนองของอีกฝ่ายเชื่องผู้ติดตามช้าไปทันที เมื่อต้องรับมือกับพลังปราณขั้ชั้นสูงกว่า สีหน้าของเขาแสดงถึงความตระหนกหวาดกลัวและเจ็บปวด
โครม! อาชามังกรของหลัวเจินใช้ศีรษะที่แข็งของมันชนเข้าที่หน้าอกของฝ่ายตรงข้าม
ตุบพรวด! ฝ่ายตรงข้ามกระอักเลือดออกมา หน้าอกถูกกระแทกอย่างรุนแรงจนยุบลงไป
เหตุใดนักพรตจึงชอบขี่อาชามังกรนะหรือ? เป็นเพราะสัตว์วิเศษชนิดนี้มีพละกำลังมากมาย ความสามารถในการบรรทุกและอานุภาพในการพุ่งชนนั้นช่างเยี่ยมยอด แม้แต่นักพรตระดับบงกชเขียวก็มิกล้าที่จะรับการโจมตีของอาชามังกรที่โตเต็มวัย
โดยเฉพาะความเร็วของอาชามังกร เพียงแค่ปล่อยมันวิ่งเท่านั้น นักพรตระดับบงกชเขียวก็ยากที่จะตามทัน แม้จะตามทันแต่ก็ ก็คงจะเป็นเพียงแค่ชั่วระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น ยิ่งใช้เวลายาวนานเท่าใดก็มิอาจสู้ความเร็วและความอึดของอาชามังกรได้
ลองตรองดูหากอยู่ภายใต้ความเร็วและพละกำลังเฉกเช่นนี้ อีกทั้งเพิ่มพลังวิชาปราณของนักพรตเข้าไปด้วย ความรุนแรงของการโจมตีของนักพรตคงจะเพิ่มพูนเป็นทวีคูณเลยทีเดียว ด้วยเหตุนี้อาชามังกรจึงเป็นพาหนะที่เหล่านักพรตชื่นชอบ
"ตายซะเถอะ!"
หลังจากเลือดของฝ่ายตรงข้ามไหลทะลัก หลัวเจินตะโกนดุร้ายอีกครั้ง มือทั้งสองกวัดแกว่งดาบฟาดฟันเป็นขึ้นและฟันผ่านฝนเลือด
หลัวเจินบังคับอาชามังกรลงสู่พื้น ถือดาบกระโดดลงมาจากอาชามังกรสู่พื้นดินและมองกลับไปยังพวกเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงซึ่งอยู่บริเวณลาดเขา กระบวนท่าเดียวก็และได้สังหารนักพรตบงกชขาวขั้นสองได้แล้วที่พุ่งเข้ามาทีละคนๆ
สายลมพัดผ่านภูเขาในชั่วขณะ ทันใดนั้นก็เกิดลมพายุขึ้นในภูเขา ต้นไม้ใบหญ้าส่ายโอนเคลื่อนไหวดุจดั่งคลื่น ยิ่งขับเน้นทั้งหมดได้แสดงให้เห็นถึงพลังของหลัวเจิน
อาชามังกรของนักพรตผู้นั้นที่นั่งอยู่ส่งเสียงร้องอย่างเศร้าโศก พร้อมทิ้งวิ่งไปยังวิ่งไปข้างๆศพขาดท่อนของเจ้านายของมัน ไม่ยอมห่างไปไหน
ฮี้ๆๆ!'เฮยทั่น'ส่งเสียงร้องก้องและยาว ดวงตาทั้งคู่จ้องศพของหลัวเจินที่ล้มลง ด้วยความเย้ยหยัน และใช้เท้าทั้งสี่ขุดดินอย่างต่อเนื่อง ราวกับจะพุ่งเข้าหาศัตรู อารมณ์กลับกลายเป็นหงุดหงิดไม่สงบ เหมียวอี้สัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่บ้าคลั่งของ'เฮยทั่น'
เหยียนซิวยื่นมือไปจับหนวดสัมผัสของ'เฮยทั่น'และเชื่อมผสานกับเหมียวอี้ หนวดสัมผัสคือจุดอ่อนของอาชามังกร
เขาหยุดยั้งเหมียวอี้ที่จะออกไปเสี่ยงอันตราย
"ทำไมล่ะ?"เหมียวอี้เหลียวกลับจ้องมองเหยียนซิว และกล่าวอย่างเย็นชาว่า"พวกมันสังหารภรรยาของท่าน ไม่คิดจะล้างแค้นอย่างนั้นรึ?"
เหยียนซิวแสดงสีหน้าที่เศร้าโศกและกล่าวว่า"ฝ่ายตรงข้ามมีกำลังมาก พวกเราคงมิอาจจะล้างแค้นได้ หากบุกเข้าไปก็คงจะตายเสียเปล่า มีเพียงแต่การรักษาตัวให้อยู่รอดเท่านั้นจึงพอมีหวังที่จะล้างแค้นในภายภาคหน้า!"
เขากล่าวได้ถูกต้องแล้ว แต่...ทันใดนั้นเฉาติงเฟิงก็แผดเสียง "หยวนเจิ้งคุน!"
เขาเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองได้ตกหลุมพรางของหยวนเจิ้งคุน แต่ก็ไม่ทันการ เขาได้ตกอยู่ในวงล้อมของนักพรตบงกชขาวขั้นสามสี่ตนเสียแล้ว พบว่าการยอมศิโรราบก็ยังช้าไป จากนั้นจึงแต่ละคนจึงถูกคมดาบฟันที่เอว ร่างกายท่อนบนลอยล่องในอากาศและส่งเสียงอยู่ในลำคอ
นักพรตบงกชขาวขั้นสองที่ยังมีชีวิตรอดอีกสองตนเห็นว่าแพ้ชนะได้ตัดสินแล้ว จึงตะโกนขอยอมแพ้ และเลิกการเป็นปรปักษ์ กระโดดลงจากอาชามังกร และใช้ดาบจ่อที่คอและยอมให้จับ!
รู้ผลแพ้ชนะแล้ว ลูกสมุนหลายคนของฉินเวยเวยชำเลืองมองเหยียนซิวและเหมียวอี้ที่ไม่กล้าขยับตัวอยู่ข้างๆ
ในขณะนั้น บนยอดเขาทิศตรงข้าม มีเสียงดังกรอบแกรบของใบไม้แห้งดังขึ้นมา นักพรตซึ่งควบอาชามังกรจำนวนนับร้อยปรากฏอยู่ด้านหลังของฉินเวยเวย และตั้งแถวอย่างรวดเร็ว แสดงถึงพละกำลังอันน่าตกตะลึง
ฉินเวยเวยหันกลับอย่างรวดเร็ว และยกมือคารวะนักพรตที่อยู่ตรงกลางผู้ซึ่งสวมเกราะสีเงิน
นักพรตเกราะเงินผู้นี้มิใช่คนอื่น แท้จริงแล้วคือ ประมุขขุนเขาเส้าไท่หยางชิ่ง คิ้วหนาดวงตาโต วรยุทธ์ไม่ธรรมดา ปราณแห่งการครอบงำแผ่กระจายออกมา สายตาที่เยือกเย็นจ้องมองไปยังสนามรบที่อยู่ด้านล่าง
ในความเป็นจริงแล้วหยางชิ่งและเหมียวอี้ต่างก็เคยพบกันมาครั้งหนึ่ง คือในตอนที่เซียนหงเฉินได้ปรากฏตัวที่เมืองกู่เฉิงเป็นครั้งแรก หยางชิ่งได้รับหน้าที่เป็นเจ้าบ้านเพื่อต้อนรับ เพียงแต่ในขณะนั้นเหมียวอี้ได้ซ่อนตัวอยู่บนต้นหลิว และหยางชิ่งก็ยืนอยู่บนกำแพงเมือง ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมากแต่ช่างน่าเสียดายที่ไม่ได้พบกัน
เมื่อพบว่าสถานการณ์เป็นเช่นนี้ เหยียนซิวจึงรีบผลักเหมียวอี้ และโยนขวานคู่ของตนเองลงสู่พื้น จากนั้นกระโดดลงจากอาชามังกรพร้อมทั้งยกมือคารวะและกล่าวว่า"ข้าขอยอมแพ้!"
นี่คือการยอมแพ้ครั้งที่สิบเอ็ดของเขาแล้ว!
…………………………